Ninja Gaiden • Zobacz wątek - [D] "Haratamy w gałę?"\nTytuł: [D] "Haratamy w gałę?"\nNapisane: Cz, 18 paź 2018, 19:48\nLiczyłem na jakieś przyjemne i przyziemne zadanie i takowe właśnie chyba otrzymałem. Na pytanie na temat piłki nożnej tylko wzruszyłem ramionami - jako chłopak który szybko sam pozbawił się dzieciństwa nie miałem zbyt wielu okazji do grania, ale zawsze przyjemnie było sobie popatrzeć na zdrową rywalizację. Huh... Na szczęście nie będę musiał grać, przynajmniej uniknę blamażu... Podziękowałem urzędnikowi, wyszedłem na zewnątrz i zabrałem się do studiowania zawartości zwoju. Cicho gwizdnąłem czytając fragment informujący dla jak szczytnych celów będzie organizowany ten mecz.\n- No, no... Jakie to szlachetne. Ciekawe czy i mnie byłoby stać na taki gest? - szedłem pod wskazany adres i głośno myślałem sobie po drodze, w odpowiedzi na pytanie które sam sobie zadałem cichutko się zaśmiałem.\nNo cóż... To chyba nie złego, że raczej bym się w coś takiego nie bawił... Nie jestem jakimś bogaczem, a i pieniążki wole zachować dla siebie, a nie przeznaczać na... No właśnie, na co dokładnie?.. O to zamierzałem już zapytać będąc na miejscu. Przyśpieszyłem trochę kroku, zapewne mecz jak zaplanowany na określoną godzinę, tak samo jak był zaplanowany pokaz mistrza Yayami więc postanowiłem się trochę pośpieszyć. W razie dotarcia na miejsce szukam jakiegoś organizatora:\n- Witam. Jestem Yoku i przybywam z polecenia Ukrytej Mgły. - ukłoniłem się całkiem nisko, właściwie to nawet nie wiedziałem z kim mogę mieć do czynienia dlatego postanowiłem zachowywać się całkiem kulturalnie - Podobno potrzebny jest genin przy organizacji meczu piłki nożnej, oddaję wam do dyspozycji moje dłonie. - spokojnie czekałem na dalsze polecenia.\nTytuł: Re: [D] "Haratamy w gałę?"\nNapisane: Cz, 18 paź 2018, 19:52\nYoku sprawdził adres boiska, na którym miało odbywać się spotkanie, a potem musiał szybko chować zwój, bowiem na zewnątrz padał deszcz. Może i nie była to ulewa, lecz niewielkie opady, ale i tak papieru lepiej było na nie nie wystawiać. Nie było w tym zresztą nic dziwnego, w końcu w wyspiarskim Mizu no Kuni deszcz był częstym towarzyszem tutejszej ludności. Mogło to wpłynąć na to, iż mecz będzie zabawniejszy ze względu na wywrotki zawodników. Po niedługim czasie chłopak dotarł pod wspomniany adres i zobaczył niewielkie boisko (przypominało orlik, choć troche większy, bo z ławkami rezerwowych i niewielkimi trybunami). Tam chadzał i zarządzał niewysoki, drobny brunet, do którego to zgłosił się Genin.\n- O cześć cześć, w samą porę... Już Ci zaraz dam coś do roboty. - Powiedział dość szybko i nerwowo, chyba to była jego pierwszyzna w organizacji takiego wydarzenia - O, mam! Tam masz torby z ręcznikami i bidonami z piciem. Do każdego siedzenia na ławkach rezerwowych po jednym. - Przy mówieniu wskazał na duże czerwone torby.\nNapisane: Cz, 18 paź 2018, 19:58\nHuh... Ale spięty... Lustrowałem od stóp do głowy bruneta myśląc czym on tak właściwie się denerwuje. Dopiero po chwili sobie uświadomiłem, że mogłem podobnie wyglądać na pokazie który organizował Yayami. Pokiwałem powoli głową.\n- Zabieram się do pracy... I hej, pamięta pan: dzisiaj zostanie tu rozegrany świetny mecz ku szczytnym celom i to będzie pańska wielka zasługa! - nie byłem w tym dobry, ale chciałem jakoś dodać otuchy organizatorowi. Może to pozwoli mu na zyskanie trochę większej pewności siebie.\n- Czy mamy jakiś ustalony czas na ogarnięcie, no wie pan... Tego wszystkiego. - zatoczyłem obiema rękoma duże koło chcąc pokazać o co mi chodzi. Potem już tylko niemal truchtem ruszyłem w stronę toreb, przeniosłem je sobie bliżej ławek rezerwowych i zacząłem układać przy każdym krzesełku po jednej sztuce tego i tego. Następnie odniosłem torby na miejsce i podreptałem w stronę organizatora.\n- Czekam na dalsze instrukcję proszę pana. - przystępowałem z nogi na noge chcąc pokazać swój zapał do pracy, może udzieli się on innym?\nNapisane: Cz, 18 paź 2018, 20:00\n- Chyba masz racje, dzięki. - Powiedział mężczyzna posyłając Yoku krótki, nerwowy uśmiech. Po tym przed wykonaniem swego zadania Genin zadał pytanie. Nim drobny facet odpowiedział tuż obok nich przeszły dwie drużyny udające się na boisko celem przeprowadzenia rozgrzewki. Gość spojrzał na przechodzących piłkarzy znacząco, po tym wrócił wzrokiem do postaci Kirijczyka i rzucił dobitnie.\n- No raczej mało. - Tym więc szczęśliwie się złożyło, że chłopakowi nie brakło zaangażowania oraz zacięcia, które wyraziły się w pospiesznym tempie wykonania zadania. Biegiem Yoku rozłożył bidony oraz ręczniki, potem odłożył torbę, by następnie wrócić z informacją o wykonaniu polecenia. Generalnie pomysł wzięcia torby ze sobą był mądry, dzięki temu Kirijczyk nie musiał zasuwać za każdym razem po kolejne bidony i ręczniki, a co za tym idzie ograniczył czas. Gdy wracał zobaczył, że z organizatorem gada tłusty jak miś panda trener jednej z drużyn.\n- Mam nadzieje, że lubisz grać w piłkę. Zielonym zbrakło graczy, bo jeden z nich doznał kontuzji. Leć się przebrać, zagrasz razem z nimi. - Powiedział organizujący mecz mężczyzna, który wydawał się samą sytuacją dość zażenowany, a i w jego ruchy oraz głos wróciło zdenerwowanie.\nNapisane: Pt, 19 paź 2018, 02:17\nZameldowałem wykonanie zadania i oczekiwałem na następne zadanie, ale to co usłyszałem nie do końca mi się spodobało.\n- Ja mam grać? - z zakłopotaniem podrapałem się w głowę - No cóż jeśli to ma być moje kolejne zadanie to chyba nie mam wyboru... Tak czy siak raczej wszystko będzie dobrze i raczej nie zawalę wam całego widowiska - zaśmiałem się krótko, miał być to mały żart, ale uświadomiłem sobie, że organizator chyba nie jest w najlepszym nastroju. Następnie zapytałem się już tylko gdzie będą dla mnie rzeczy i gdzie czeka moja drużyna. Eh... Cholera, nie mają żadnych rezerwowych? A może będę tylko siedział na ławce... Różne myśli przechodziły mi przez głowę gdy się przebierałem. Jasne, potrafiłem kopnąć piłkę w miarę prosto, ale nie byłem jakimś wirtuozem futbolu. Stwierdziłem, że braki techniczne będę musiał nadrabiać zaangażowaniem i niezgorszym przygotowaniem fizycznym. Potem zostało mi już tylko dołączyć do rozgrzewającego się zespołu. Ciekawe na jakiej pozycji mam zagrać? Byleby nie wysłali mnie na bramkę...\nNapisane: Pt, 19 paź 2018, 12:01\n- Nie martw się młody, to mecz o żaden puchar, gramy dla dzieciaków z sierocińca.- Gruby trener walnął go otwartą dłonią w plecy zdaje się, że chcąc go pokrzepić. - Ale i tak się postaraj... Bez stresu, ale postaraj. W końcu znacznie lepiej się gra gdy jest poziom no nie? Chodź, pokaże Ci szatnie. - Powiedział i zabrał Yoku do małego baraczku przypominającego te na orlikach, wskazał mu jego siedzenie gdzie już wisiał zielony strój z numerem siedem, a także korki.\n- Mamy sporo farta, bo jesteście z tym co wypadł podobnej budowy, także powinno Ci wszystko w miarę pasować. Przebierz się i chodź do nas na boisko. - Rzeczy faktycznie były mniej więcej dobry. Buty mogły być pół rozmiaru większe, a koszulka troszkę mniejsza, ale generalnie było akceptowalnie. Gdy udał się na boisko czekali na niego trener oraz drużyna w półkolu.\n- Dobra jesteśmy w komplecie! Drużyno to jest Yoku-kun i będzie grał za Karasawę na prawym skrzydle. Drużyno dokończcie rozgrzewkę, a Ty Yoku-kun zrób jakąś na szybko, bo na pełną nie za bardzo jest czas. - Powiedział masywny facet gdy tylko Kirijczyk dołączył do półkola.\nNapisane: Pn, 22 paź 2018, 21:05\n- Dobra, postaram się trenera nie zawieść i dam z siebie wszystko! - zameldowałem tłustemu misiowi tak jakby jego poklepywanie naprawdę mnie pokrzepiło. Spokojnie pomaszerowałem za nim i obejrzałem rzeczy które dostałem. Hmm, zawsze mogło być gorzej... Miałem też jedynie nadzieję, że nie będę wyglądał w żaden sposób głupio. Nie pozostało mi nic innego jak przebrać się w strój i wykonać szybką rozgrzewkę, czasu było coraz mniej. Wesoło pomachałem drużynie gdy trener mnie przedstawiał. Nie chcąc tracić więcej czasu od razu przystąpiłem do rozgrzewania się wykonując różne ćwiczenia rozciągające w truchcie, potem przeszedłem do ćwiczeń rozciągających w miejscu by na koniec wykonać kilka krótkich przebieżek tak aby delikatnie poczuć zmęczenie i złapać trochę czucia rytmu meczowego. Ćwiczenia z piłką postanowiłem sobie darować, chyba\nże zdążę wykonać jakieś z resztą drużyny. Na koniec pozostaje mi się jedynie ustawić w odpowiedniej strefie boiska i czekać na rozpoczęcie meczu. Staram się również ocenić budowę i posturę rywali z tego samego skrzydła, próbowałem też ocenić jak wyglądają ich pierwsze ruchy, czasami bardzo łatwo jest zauważyć urodzonego atletę. Moim planem było ustawianie się bardzo szeroko, tuż pod samą linią boczną i wykorzystywanie miejsca jakie na skrzydle będzie zostawiał rywal - nie wiedziałem czy to jacyś profesjonaliści czy amatorzy, ale zawsze była szansa na jakieś luki w obronie.\nNapisane: Pn, 22 paź 2018, 21:48\nGrupa rozgrzewała się razem wykonując czynności, które w krzykliwy sposób przekazywał jej puszysty trener, natomiast gdzieś tam z boku Genin starał się nadrobić i szybko przygotować swoje ciało do wysiłku fizycznego. Podczas tego spokojnie mógł rzucać okiem na kolegów oraz rywali i generalnie trzeba było przyznać, że Ci w znacznej większości mieli nad nim przewagę masy oraz wzrostu. Głównie dlatego, że byli to dorośli faceci, z których najwyżsi mogli sięgać przeszło metra dziewięćdziesiąt wzrostu, a i w barach byli szersi. Wyglądali nawet na zdyscyplinowanych, podczas treningu także chyba nie byli to amatorzy, którzy przyszli zaharatać w gałę dla zabawy. W końcu ustawili się w formacji, kapitanowie podeszli do sędziego, który rzutem monetą wyznaczył drużynę rozpoczynającą mecz. Jak się okazało to "czerwoni" byli tym zespołem. Rozległ się gwizdek, piłka została skierowana do tyłu, do środkowego pomocnika, a dla Yoku szybko pojawiły się problemy, bowiem pomocnik górną piłkę posłał na wybieg na skrzydło, które pilnował Kirijczyk, idealnie między pozycje Genina, a jego kolegi z prawej obrony. Tam już gnał skrzydłowy rywali zabierając się z piłką i biegnąc z nią wzdłuż linii. Yoku zauważył, że ich lewy obrońca już ruszył do przodu, aby wspomóc swego towarzysza.\nNapisane: Pn, 22 paź 2018, 23:45\nMogłem się jedynie obawiać, że będę miał mniej siły niż moi przeciwnicy, muskulatura to jedno, ale siła również przychodzi z wiekiem. Mało tego, nie było wiele czasu by zaznajomić się z ich stylem gry, tuż po pierwszym gwizdku przeszli do szybkiego ataku i to jeszcze moim skrzydłem. Przez chwilę rozważałem bezczelne użycie Shunshin no Jutsu, ale zostałbym zdyskwalifikowany - to więcej niż pewne. Pozostało mi zacisnąć zęby i ruszyć do obrony. Bardziej niepokojący był dla mnie ruch ich bocznego obrońcy, który zapewne zamierzał się do wykonania akcji "na obieg" czy też po prostu kolejnej możliwości zagrania piłki. Szybko oceniłem pozycję swoją, mojego obrońcy i obojga przeciwników, postanowiłem zaufać koledze z drużyny i zająć się kryciem kolejnego gracza włączającego się do ofensywy. Uznałem, że nie ma sensu gnać na łeb na szyję i dublować pozycję swojego defensora, zostawiłoby to korytarz dla ich nadbiegającego obrońcy, a ciężko byłoby złapać kogoś kto na pełnej szybkości gna do podania prostopadłego. Tak czy siak moim zamiarem było odcięcie od gry wchodzącego moją stroną kolejnego zawodnika i być może nawet czysty odbiór, starałem się nie iść na tak zwany "raz" i czekać na ruch przeciwnika ustawiając się tak aby bardziej zablokować mu granie lewą nogą, bo taką też zazwyczaj operowali lewi obrońcy. W przypadku gdyby udało mi się odebrać piłkę to dosyć szybko staram się ją zagrać do partnera, najlepiej takiego który po przyjęciu będzie miał trochę swobody i czasu aby dalej napędzić akcję.\nNapisane: Wt, 23 paź 2018, 11:11\nŁooo Panie trzy rzuty kostką 18/20, 19/20, 20/20\nYoku postanowił nie pobiec za skrzydłowym, by go błyskawicznie podwoić wraz z prawym obrońcą licząc na szybki odbiór przez osaczenie, lecz zdecydował się na krycie "każdy swego" rozpędzonego skrzydłowego zostawiając jeden na jednego z kolegą, a samemu pilnując nadbiegającego obrońcę. Było to bardzo ryzykowne, ze względu na to, że skrzydłowi często specjalizowali się w dryblingu, a po przejściu kolegi Genina miałby świetną pozycję do dośrodkowania. Na szczęście, jednak prawy obrońca zielonych wykonał świetną robotę co prawda nie odbierając piłki, ale spowalniając i blokując oponenta, tak że ten zdecydował się na zagranie na pamięć na obieg do swego towarzysza ze skrzydła. Na to tylko czyhał Kirijczyk, który przeciął podanie obrócił się i pognał skrzydłem zostawiając za sobą zarówno skrzydłowego jak i rozpędzonego w drugą stronę bocznego obrońcę za sobą. Gdy dotarł do trzech czwartych boiska środkowy obrońca umiejętnie blokował mu możliwość łamania akcji do środka zostawiając korytarz przy samej linii bocznej. Jeden z jego napastników już wbiegał w pole karne na krótki słupek, a drugi dopiero zbliżał się do linii szesnastego metra bardziej od lewego skrzydła nabiegając. Gdzieś z tyłu jeden środkowy pomocnicy nabiegali, ale byli dopiero na około trzydziestym piątym metrze za pewne na wszelki wypadek chcąc stworzyć opcje rozegrania pozycyjnego jakby kontra się załamała, ewentualnie dać opcje dośrodkowania, ale przed pole karne prosto na uderzenie z dystansu. Zatem Yoku miał wiele możliwości rozegrania, a błyskawicznie bez wahania, bowiem miał bardzo szybki pościg, musiał zdecydować co zrobić.\nNapisane: Śr, 24 paź 2018, 11:37\nJak się za chwilę miało okazać, ryzyko które podjąłem opłaciło się. Uwierzyłem w swojego obrońcę i pozostawiłem go jeden na jeden ze skrzydłowym, a ten nie przegrał pojedynku. Dzięki temu mogłem skupić się na kryciu kolejnego zawodnika dołączającego do ofensywy. Okazało się, że byłem bardzo dobrze ustawiony i bez większych problemów przechwyciłem niecelne zagranie przeciwnika, mało tego to miałem jeszcze świetną pozycję do rozpoczęcia kontrataku. Nie zamierzałem marnować czasu i ile sił w nogach podprowadziłem piłkę w niebezpieczną strefę. Tutaj znowu musiałem rozważyć wszystkie plusy i minusy każdego z wyborów jaki mogłem dokonać, oczywiście czasu nie miałem zbyt wiele, na plecach czułem szaleńczy powrót do obrony przeciwników. Szybko zacząłem analizować sytuację, jeden ze stoperów trochę odciął mi granie, ale dzięki temu miałem szansę wyciągnąć go z pola karnego i uczynić walkę o górną piłką łatwiejszą dla moich kolegów. Do głowy nawet nie przychodziła mi myśl o jakimkolwiek zahamowaniu akcji, planowałem już to rozegrać do końca. Podciągnąłem piłkę skrzydłem do linii końcowej ile tylko mogłem, a raczej do momentu w którym będę mógł jeszcze swobodnie wykonać dośrodkowanie. Przed wrzutką spojrzałem czy żaden z napadziorów nie jest na spalonym i który z nich ma łatwiejszego rywala w walce o górną piłkę, tym kierowałem się podczas wyboru adresata podania. Gdyby zagranie miało powędrować na krótki słupek to staram się zagrać mocno bitą piłkę na poziomie głowy, tak aby w przypadku wyprzedzenia atakujący gracz spokojnie mógł skierować piłkę w stronę bramki lub przedłużyć moje zagranie głową. Gdyby jednak dośrodkowanie miało powędrować na długi słupek to staram się zagrać bardziej miękką, wysoką i szybko spadającą futbolówkę. Oczywiście idę do końca za akcją będąc gotów w każdej chwili pokazać się do gry lub wrócić do obrony.\nNapisane: Śr, 24 paź 2018, 18:57\nNo i ruszył skrzydłem, niczym dzik, chcąc szarżą dotrzeć do linii końcowej i stamtąd dośrodkować na głowę, któregoś z kolegów. Pierwszy punkt planu udał się w stu procentach, dotarł do celu przeciwnika, wciąż mając ze dwa metry za sobą, niestety jednak dogranie nie wyszło mu idealnie w efekcie czego łatwo padło łupem rosłego, środkowego obrońcy rywali. Po tych dwóch akcjach od bramki do bramki tempo nieco się uspokoiło, ale tylko na moment. Panowie biegali za piłką przez pełne dziewięćdziesiąt minut bawiąc się przy tym świetnie, poprzez zażartą rywalizacje, w której rzadko kto odstawiał nogę. Ostatecznie to racje zielonych były na górze, gdyż wygrali pięć do trzech. Wynik dość dziwny, ale w meczach charytatywnych już tak było, że wszyscy starali się grać wesoły, ofensywny futbol w efekcie czego padały grady bramek. Do sukcesu swej drużyny przyczynił się, również Yoku, który zagrał przyzwoite spotkanie zwieńczone ładną asystą, w której wykonał akcję, która w pierwszej minucie meczu mu się nie powiodła. Po meczu dostał pamiątkowy dyplom uczestnictwa w meczu charytatywnym oraz troche pieniędzy za misje, którą tutaj odbywał, a która za pewne w pierwotnym założeniu miała wyglądać znacznie inaczej, niż to w rzeczywistości miało miejsce.\n+ Pamiątkowy dyplom uczestnictwa w meczu charytatywnym


15. Mała Liga Piłki Ręcznej przeszła do historii\nData publikacji: 05.12.2018 16:48\nReprezentacje Szkoły Podstawowej nr 32 w Kielcach, Gimnazjum w Wilczycach i III LO im. Cypriana Kamila Norwida w Kielcach zwyciężyły w 15. Małej Lidze Piłki Ręcznej. Kielecka "trzydziestka dwójka" w finale pokonała SP Iłża 26:10, Gimnazjum Wilczyce wygrało z Miedzierzą 11:7, a kielecki Norwid rozgromił VI LO Kielce 31:17.\n– To wspaniała impreza promująca piłkę ręczną wśród dzieci i młodzieży. W ciągu 15 lat istnienia turnieju udało się wyłapać wielu młodych szczypiornistów, którzy obecnie grają z powodzeniem w ligach seniorskich – powiedział wiceprezes Związku Piłki Ręcznej w Polsce Grzegorz Budziosz.\n– Dla wielu młodych chłopców to jest pierwsza tak duża impreza i widać, że bardzo przeżywają udział w turnieju. Ja też swoją przygodę z piłką ręczną zaczynałem w tej imprezie i dzięki niej zaszczepiłem się szczypiorniakiem – powiedział kołowy PGE Vive Bartlomiej Bis.\nW 15. Małej Lidze Piłki Ręcznej wzięły udział 52 zespoły rywalizujące w trzech kategoriach wiekowych, czyli 728 młodych szczypiornistów. Rozegranych zostało 146 spotkań, w których zdobyto blisko 3000 bramek.\nWyniki 15. Małej Ligi Piłki Ręcznej:\nSzkoły Podstawowe klasy 4–6:\nSP 32 Kielce – SP Iłża 26:10\nSP Czajków – SP Wilczyce 20:18\nSzkoły podstawowe klasy 7 i 8 oraz gimnazja:\nSP Miedzierza – SP Wilczyce 8:11\nSP Czajków – SP Iłża 22:18\nIII LO Kielce – VI LO Kielce 31:17\nPZS Chęciny – ZSR nr 3 Włoszczowa 13:11\nWystartowała XV Mała Liga Piłki Ręcznej\nXIV Mała Liga Piłki Ręcznej przeszła do historii\n"Trzynastka bywa szczęśliwa" - XIII Mała Liga Piłki Ręcznej za nami\nMała Liga Piłki Ręcznej. Poznaliśmy finalistów


Żona ma postawiony zarzut zabójstwa męża – Portal Informacyjny o Stalowej Woli\nPo występnych wynikach sekcji zwłok, Prokuratura Rejonowa w Stalowej Woli podjęła decyzję o ogłoszenia zarzutu zabójstwa męża 46-letniej kobiecie. Do tej tragedii doszło 2 lipca w jednym z bloków przy ul. Wojska Polskiego w Stalowej Woli.\nJak informuje prokurator rejonowy Adam Cierpiatka, obecnie są wykonywane czynności procesowe, kobieta jest przesłuchiwana. Po ich zakończeniu będzie podjęta decyzja o tym, jakie środki zapobiegawcze zostaną wobec niej zastosowane.\nSekcja zwłok 47- letniego mężczyzny była przeprowadzona wczoraj w Krakowie i był przy niej obecny prokurator, który uzyskał wstępne informacje, które dały śledczym taką możliwość oceny dowodu, że został ogłoszony kobiecie zarzut zabójstwa męża.\nWyniki sekcji zwłok będą znane za około 3 – 4 tygodnie, natomiast kompleksowa opinia z zakładu medycyny sądowej będzie znana za około 2 miesiące.\nPrzypomnijmy, 2 lipca w jednym z mieszkań w bloku przy ul. Wojska Polskiego w Stalowej Woli policjanci znaleźli ciało 47-letniego mężczyzny. Na miejscu zdarzenia pracowali policjanci razem z prokuratorem. W tym dniu w sprawie tej została zatrzymana 46-letnia kobieta, żona zmarłego mężczyzny. W trakcie zatrzymania była trzeźwa.\nPodobne wpisyprokuraturaStalowa Wolazabójstwo


SPR - MKS AZS UMCS. Moc bramek w Olkuszu. Gospodynie udanie zakończyły sezon - Sport WP SportoweFakty\nSPR - MKS AZS UMCS. Moc bramek w Olkuszu. Gospodynie udanie zakończyły sezon\nSPR Olkusz udanie zakończył sezon I ligi piłkarek ręcznych, pokonując MKS AZS UMCS Lublin 35:32. Tym samym Srebrne Lwice zrewanżowały się akademiczkom za porażkę z pierwszej rundy rozgrywek.\nDaniel Kordulski 13 Maja 2017, 22:52\nGrudniowe spotkanie rozegrane w hali Globus pewnie wygrały akademiczki (38:29). Do zwycięstwa poprowadziła je Dagmara Nocuń z zespołu mistrzyń Polski - MKS-u Selgros. Skrzydłowa z Lublina 13 razy wpisała się na listę strzelczyń. Tym 21-latka razem nie mogła wspomóc koleżanek, bo walczyła w tej samej hali o punkty z Vistalem Gdynia.\nDodatkowo w szeregach MKS-u AZS UMCS, w porównaniu ze spotkaniem sprzed dwóch tygodni ze Spartą Oborniki, zabrakło Agnieszki Blaszki i Justyny Horbowskiej-Zaranek. Po długiej nieobecności spowodowanej kontuzją kolana do składu wróciła za to bramkarka Monika Nóżka. U gospodyń zabrakło za to Katarzyny Postołek.\nPierwsze minuty spotkania w Olkuszu należały jednak do przyjezdnych. Podopieczne Izabeli Puchacz najpierw otworzyły wynik, by niemal przez 25 min. dyktować warunki na parkiecie. Po jednej ze skutecznych akcji Olgi Figiel prowadziły nawet różnicą 4 bramek. W ataku prym wiodły, podobnie jak w poprzednim meczu ze Spartą Oborniki, Katarzyna Jarosz i Magdalena Markowicz. Dodatkowo wspierała je mocno Patrycja Szyszkowska, aktywna zwłaszcza w ostatnich minutach pierwszej połowy.\nW SPR-ze wyróżniała się z kolei Agata Wcześniak. Doświadczona rozgrywająca przez 30 minut rzuciła celnie sześć razy. W ostatnich pięciu minutach przyczyniała się do zniwelowania start przez olkuszanki. Po trzydziestu minutach był remis. W szeregach gospodyń dobre spotkanie rozgrywały Paula Masiuda i Aleksandra Petlic.\nPo przerwie do boju ponownie ruszył MKS AZS. Przez siedem minut zdobył 4 bramki z rzędu, grając dodatkowo w osłabieniu po karze dla Jarosz. Karnego Wcześniak obroniła dobrze spisująca się Nóżka. Podopieczne Marcina Księżyka nie zamierzały oddać ostatniego meczu sezonu bez walki i teraz to one zanotowały serię 6:0. Duża w tym zasługa Masiudy, która bezlitośnie kontrowała akademiczki. Te z kolei wiele razy wyrzucały piłkę na aut. - Popełniłyśmy za dużo błędów własnych i to zaważyło na wyniku - powiedziała lubelska bramkarka.\nPo raz ostatni nadzieje na wygraną przyjezdnych pojawiły się w 48 min. meczu. Patrycja Kozak wykorzystała karnego i było tylko 25:24 dla SPR-u. Dodatkowo karę odsiadywała olkuszanka Natalia Kolonko. Mimo tego seria tym razem pięciu bramek z rzędu gospodyń, pozbawiła lublinianki nadziei na zwycięstwo. Przyznać jednak trzeba, że walczyły do końca i przegrana różnicą trzech bramek wstydu im nie przynosi. - Gratuluję zespołowi z Olkusza. Uważam, że stworzyłyśmy spotkanie bardzo ciekawe dla kibiców - podsumowała Nóżka.\nSPR: Petlic, Sroka - Masiuda 10, Kolonko 2, Wójcicka 4, Nawara 3, Leńczuk 1, Basiak 1, Wcześniak 9, Kantor 2, Zub 3, Frączek\nKary: 2 min. (Kolonko)\nMKS AZS: Nóżka, Mańko - Figiel 4, Raczyńska, Madejczyk, Markowicz 5, Tatara, Jarosz 8, Ziętek, Szyszkowska 8, Rossa 2, Kozak 5, Wawrzonek\nKary: 4 min. (Jarosz i Rossa - po 2 min.)\nSędziowie: Michał Cieślik oraz Piotr Oleksyk (Kielce)\nCzy piąte miejsce SPR-u na koniec sezonu to dobry wynik?\nPozostałe rozgrywki Piłka ręczna Polska SPR Olkusz MKS AZS UMCS Lublin I liga kobiet Lublin Olkusz Hala MOSiR Olkusz


Najlepszy ręcznik fitness hurtownia, producent, dostawca z Chin\nWiodący wykwalifikowany Producent ręczników fitness\nRęcznik fitness znajduje szerokie zastosowanie, gdy ćwiczymy na siłowni lub w studio. Po biegu na maszynie możesz czuć się zmęczony i chcieć otrzeć pot, użyj tego lekkiego i miękkiego ręcznika fitness, który sprawi, że będziesz szczęśliwy!\nJesteśmy wiodącym producentem wysokiej jakości ręczników fitness w Chinach od 2008 roku, a nasze ręczniki fitness są eksportowane do wielu znanych firm sportowych, takich jak IMG fitness, Macau Fitness i Decathlon.\nTrzy opcjonalne materiały na ręcznik fitness: 1. bawełniany materiał frotte, 2. zamszowy materiał z mikrofibry, 3. waflowy materiał z mikrofibry.\nNasz ręcznik fitness to zamszowe włókna w składzie materiału są prawie niezniszczalne, super wchłaniają wodę, nie osypują się ani nie odkształcają, nawet po latach użytkowania. Mikrofibra wysycha prawie dziesięciokrotnie szybciej niż bawełniane ręczniki, jest miękka w dotyku i delikatna dla skóry. A syntetyczny materiał ma doskonałe właściwości odpychania brudu, będąc w stanie powstrzymać zarazki i bakterie.\nCo możemy zrobić z ręcznikami fitness?\nWraz z rozwojem epidemii zapalenia płuc COIVD 19 możesz teraz walczyć na pierwszej linii lub zostać w domu, ale jeśli zostaniesz w domu zbyt długo, będziesz się nudzić, ponieważ nie masz nic do roboty. Oprócz pozostania w domu, utrzymania higieny i robienia dobrej ochrony, co jeszcze możesz zrobić?\nTak naprawdę, w pełni zrozum chorobę, zachowaj optymistyczne nastawienie, ćwicz w domu i wzmocnij odporność… To jest największa pomoc dla ciebie i dla kraju. Siedzenie w domu, granie na telefonach komórkowych i oglądanie telewizji często jest w pozycji przez długi czas, co jest szkodliwe dla naszych ramion i pleców.\nPierwsza część „działania rozciągającego”: ręcznik jest ściągany prostymi rękami. Kiedy podnosimy ręce nad czubek głowy, jest kilka małych miejsc, na które należy zwrócić uwagę: 1. Wyciągnij ręce tak daleko, jak to możliwe; 2. Punkt siły to górna część pleców. Wielu nowicjuszy ma nieregularne ruchy podczas ćwiczeń. Oto specjalne przypomnienia: 1. Trzymaj ręce z daleka; 2. Mocno wyprostuj ręcznik; 3. łokcie równoległe do ciała. Tylko ujednolicenie ruchu może być skuteczne!\nZapewniamy całą serię ubrań, aby zapewnić komfort noszenia i pomóc Ci czerpać radość z fitnessu. W Bangze Textile nasz zespół pracuje razem, aby osoby praktykujące fitness i jogę czuły się w pełni zrelaksowane i szczęśliwe podczas ćwiczeń. Mamy nadzieję, że dzięki naszym wysiłkom zapomnisz o istnieniu odzieży i skupisz się na samym sporcie. Jesteśmy pasjonatami fitnessu, dlatego specjalnie zaprojektowaliśmy ten produkt. Ważny jest również miękki i chłonny ręcznik gimnastyczny, który podczas ćwiczeń jest wygodny do wycierania potu. Wszystkie modele produktów zostały przetestowane podczas rzeczywistego użytkowania i są stale aktualizowane i ulepszane w oparciu o opinie klientów. Wszystkie produkty zostały wyprane i wysuszone, aby zachować trwałość kształtu i koloru. Produkty są regularnie testowane przez zewnętrzne laboratoria, a produkty spełniają nasze standardy jakości.\nWielu przyjaciół lubi ćwiczyć na siłowni i centrach fitness. Niezależnie od tego, czy idziesz na siłownię, czy trenujesz w domu, konieczne jest przygotowanie ręcznika fitness. Wielu przyjaciół wciąż nie wie, jak wybrać ręcznik fitness. Redaktor mówi wszystkim, że materiał decyduje o wszystkim.\nDo wycierania plam z potu, które powstają, używamy ręczników fitness, więc muszą one dobrze wchłaniać pot i mieć dobrą miękkość, aby nie czuły dyskomfortu podczas wycierania i nie mogły stymulować skóry. Wszystkie te aspekty są określone przez materiał. Najlepsze ręczniki fitness na rynku wykonane są z włókna poliestrowego, które ma dobrą przepuszczalność powietrza i nie powoduje podrażnień ludzkiego ciała. Im drobniejszy i gęstszy splot włókien poliestrowych, tym lepsza absorpcja wody. Tekstura będzie jaśniejsza.\nJak rozpoznać, czy jest to dobrej jakości ręcznik fitness?\nNa rynku jest tak wiele ręczników fitness, że wybór ręcznika wysokiej jakości jest szczególnie ważny. Mówimy ci, abyś głównie spojrzał na trzy aspekty. Bez kłaczków czy nie? Jeśli po silnym poceniu się nadal pozostawiasz kożuch na ciele po wycieraniu twarzy i ciała, wydaje się to niewyobrażalne.\nPrzyjazny dla skóry ręcznik, wrażenie wycierania skóry ręcznikiem, na przykład tego, czy będzie drapać skórę. Niektóre ręczniki stają się bardziej szorstkie podczas prania, możesz je wyprać jeszcze trzy razy, zanim je porównasz. Środki zmiękczające mogą sprawić, że ręczniki będą luźniejsze i dać ludziom wrażenie. Wydaje się, że luźne ręczniki będą bardziej przyjazne dla skóry i będą wchłaniać pot. W przeciwnym razie użycie zbyt dużej ilości środka zmiękczającego zniszczy wchłanianie wody przez ręcznik.\nWchłanianie wody przez ręcznik, stopień wysuszenia potu po jednym przetarciu, czy wysycha po jednym, czy trzeba go wycierać kilka razy? Całkowita ilość wchłoniętego potu. Czy podczas obfitego pocenia ręcznik jest mokry, zanim pot zostanie całkowicie wytarty? Czy zdolność wchłaniania wody po wielokrotnym praniu, po wielokrotnym użyciu i praniu jest znacznie gorsza niż przedtem? Wysokiej jakości ręczniki fitness są bardzo chłonne przy pierwszym użyciu i nie będą szorstkie po wielokrotnym użyciu.\nSzybkoschnący ręcznik dzieli się na sytuację, w której ręcznik wysycha naturalnie oraz sytuację po wykręceniu podczas ćwiczeń. Dobry ręcznik fitness może wyschnąć naturalnie w ciągu pół godziny.\nPrzenośność odnosi się do wagi i objętości ręcznika, niezależnie od tego, czy jest wygodny dla każdego. Rozłożony obszar jest duży i po złożeniu staje się jedną dziesiątą pierwotnego obszaru.\nSzybkoschnący ręcznik sportowy z bardzo drobnego włókna to najpopularniejszy na świecie ręcznik sportowy i fitness. Posiada wszystkie powyższe zalety. Ma miękki materiał, szybkoschnący, lekki i cienki, mały rozmiar, bardzo wygodny do przenoszenia i niedrogi. Jest poszukiwany przez wielu miłośników sportu. Coraz więcej młodych ludzi wybiera!\nJakie rodzaje ręczników fitness są dostępne?\nJesteśmy profesjonalnym producentem ręczników sportowych i posiadamy niezrównany entuzjazm i profesjonalną wiedzę produkcyjną w zakresie tworzenia wszelkiego rodzaju ręczników sportowych. Może być wykonany z jednokolorowych wzorów, drukowanych wzorów, haftowanych wzorów, a także może zawierać haczyki, zamki błyskawiczne i inne uniwersalne ręczniki sportowe i fitness. Integruje wiele funkcji, ale cena jest bardzo rozsądna, warta polecenia miłośnikom fitnessu w okolicy.\nJaka jest cena ręcznika fitness?\nNie musisz martwić się wysoką ceną, ponieważ jesteśmy profesjonalnym producentem ręczników sportowych. Dostarczamy wszelkiego rodzaju ręczniki fitness do niektórych dużych instytucji fitness i sklepów franczyzowych w krajach europejskich i amerykańskich. Jakie są powszechnie używane rozmiary ręczników fitness? 60x135cm, 60x120cm, 50x110cm, 90x50cm, 40x80cm, 30x70cm, 30x60cm to popularne rozmiary ręczników fitness. Możesz wybrać według swoich rzeczywistych potrzeb. Świadczymy również spersonalizowane usługi dla ręczników fitness w innych rozmiarach i stylach, prosimy o kontakt w celu uzyskania szczegółowych informacji.\nJaki rodzaj ręcznika fitness jest ostatnio najbardziej popularny?\nZamszowy ręcznik z mikrofibry jest super lekki, o standardowej gęstości 200GSM, cieszy się dużą popularnością w Ameryce Północnej i krajach europejskich. Wiele wiodących centrów sportowych jest szalenie kochanych! Kompaktowa siatkowa torba, którą możesz nosić w dowolnym miejscu, bez względu na to, czy wspinasz się po górach, biegasz czy uprawiasz sporty w pomieszczeniach i na świeżym powietrzu.\nWłasny ręcznik rajdowy, wchłaniający wodę z mikrofibry i nie pozostawiający włókien\nZrób własny ręcznik rajdowy z mikrofibry, składa się z [...]\nZamszowy, szybkoschnący, lekki ręcznik z mikrofibry aquis adventure na kemping\nRęcznik fitness, Ręcznik na siłownię\nRęcznik aquis adventure z mikrofibry jest wykonany z zamszu [...]\n35x75cm gładki tkany spersonalizowany haft logo bawełniane ręczniki frotte fitness\nRęczniki fitness z podwójnej przędzy bawełnianej frotte 32s / 2, haftowane [...]\nWyhaftowane logo klienta z kieszonkowym ręcznikiem gimnastycznym z mikrofibry w 280GSM\nRęcznik gimnastyczny z mikrofibry o grubości 280GSM miękki i wygodny [...]\nWyszywane logo z dzianiny osnowowej z 2 kieszeniami producenta ręczników na siłownię\nJako producent niestandardowych ręczników na siłownię dostarczamy [...] OEM\nSuper chłonny ręcznik z mikrofibry z wyhaftowanym logo i kieszonkowymi ręcznikami gimnastycznymi na pot\nTrwałe antybakteryjne ręczniki do ćwiczeń na pot, z mikrofibry terrry [...]\n30x100 cm ręcznik na siłownię z mikrofibry waflowy z kieszenią i zamkiem błyskawicznym spersonalizowane tkane logo tag wafel sportowe ręczniki na siłownię\nTekstylia Bangze to profesjonalny producent wszelkiego rodzaju ręczników sportowych, [...]\nAnty-baterial szybkoschnący haft logo kieszonkowych ręczników sportowych\nIndywidualny projekt na sprzedaż hurtową ręczników sportowych z mikrofibry, [...]\nLuksusowy ręcznik kąpielowy z przędzy bawełnianej 16s ze skręconą przędzą bawełnianą z ręcznikiem fitness dobby z osłoną przed bakteriami\nBawełniany ręcznik, Ręcznik fitness\nNasz ręcznik fitness z funkcją ochrony przed zarazkami jest gotowy [...]


Z zaświatów / From beyond - Dobry Horror\ngoroone 23 października 2016 1 komentarz\t0 polubienia\nPrzy okazji setnego posta zastanawialiśmy się, kto z naszych recenzentów, ze względu na gusta, może zostać „przypisany” jako specjalista od określonego gatunku i klimatu, i akurat największe problemy były z wybraniem czegoś dla mnie. Na dziś dzień nadal problem ten nie został rozwiązany w 100% , w tym sensie, że nadal trudno mi wskazać jakiś gatunek, który wiem, że ma u mnie pierwszeństwo i dlatego wybieram coś w tych klimatach, ale zauważyłem, że istnieje taki klimat, który jak już wybieram to okazuje się, że mi się podoba (La Harencia Valdemar, Necronomicon, Dagon). Mowa o filmach klasyfikowanych na horroryonline.pl jako Lovecraftian.\nZ zaświatów (From beyond) jest właśnie filmem mocno czerpiącym z dorobku pana Howarda Phillipsa (jest podobno na podstawie jednego z jego opowiadań). I w tej części, w której film ten możliwie ściśle odwołuje się do motywów z prozy Lovecrafta, obraz ten muszę ocenić jako bardzo udany.\nPrzede wszystkim bardzo (znów) przypadł mi do gustu motyw, który tak skomplementowałem przy okazji La Harencia Valdemar tj. zasugerowanie istnienia równoległego świata, istniejącego dokładnie za naszym, na nawet dokładnie w tym samym miejscu i czasie, oddzielonego tylko kotarą, za którą niektórzy chcą zajrzeć, co w konsekwencji sprowadza ich w otchłań szaleństwa. Niby można narzekać, że już się to gdzieś widziało, ale co ja poradzę, że uwielbiam ten motyw i uważam go za jeden z najlepszych w dorobku ujmowania istoty horroru. To prawie zawsze służy dobrze każdej historii. W „Z zaświatów” motyw ten przedstawiony został przy tym w sposób tak bezpośredni jak to tylko możliwe, tj. nie mamy tylko zasugerowania, ale częściowo wręcz ukazanie, świata „poza” (no w zasadzie jego mieszkańców) i urządzenie służące do uchylania kotary. Dodatkowo popadanie w szaleństwo, (któremu towarzyszą zmiany nie tylko psychiczne, ale i fizyczne) osób, które chcą za nią zajrzeć lub już to zrobiły. Ta część filmu jest i świetna i przerażająca.\nOd połowy twórcy lecą już w full body horror, co oceniam trochę niżej bo nie przepadam za tym gatunkiem, dodatkowo w tak dużej dawce. Natomiast jeśli jesteś fanem to będzie pan zadowolony, bo reżyser (i twórcy efektów) poszli i tu na całość i sceny jakie pokazują wciągają nosem i Hellraisery i Coś. Wszystko to wykonane w konwencji Reanimatora (wszak za From beyond stoją ci sami twórcy, a nawet aktor grający rolę główną!) i podlane sosem bezkompromisowych gumowo-oślizgłych efektów z lat 80.\nW konsekwencji mamy wybuchową mieszankę sci-fi (trochę), Lovecraftian (bardzo) i body horroru (ogromnie bardzo) w stylu właśnie osławionego Reanimatora (efekty, odrobina potraktowania „z przymrużeniem oka”). Dodatkowo jako rekomendację mogę napisać, że film budzi też pewne skojarzenia (poszczególne sceny lub dialogi) z filmem „Ukryty wymiar” (rewelacyjnym) albo taką książka pt. „Gen” (bardzo dobrą) Także wiecie, już że jest to dobre, a nawet bardzo dobre (jeśli lubisz body horror).\nZdjęcie: okładka VHS From beyond, autor okładki nieznany, Mac Ahlberg- zdjęcia, Stuart Gordon- reżyseria\nTagi: body horror, from beyond, lovecraft, lovecraftian, Sci-Fi, Z zaświatów\nPoprzedni artykułNieodebrane połączenie/ One missed callNastępny artykułDoskonałe dziecko Szatana\nPrzy okazji setnego posta zastanawialiśmy się, kto z naszych recenzentów, ze względu na gusta, może zostać "przypisany" jako specjalista od określonego gatunku i klimatu, i akurat największe problemy były z wybraniem czegoś dla mnie. Na dzi...


Kredyty hipoteczne i ich parametry – jak je analizować? - Kasa na już\n09:49 - Przez admin\nBez wątpienia analiza ofert kredytów hipotecznych może się okazać dużym wyzwaniem, niemniej jednak trzeba naprawdę przyłożyć się do tego zadania. Propozycji z tego obszaru tematycznego jest na rynku dosyć sporo, dlatego należy zarezerwować trochę czasu na cały proces. Przydatnym narzędziem z pewnością może się tutaj okazać wstępna selekcja ofert – wówczas na podstawie przyjętych kryteriów, które z naszej perspektywy mają dla nas kluczowe znaczenie, możemy na wstępie odrzucić oferty nieatrakcyjne z naszego punktu widzenia. Ważne jest jednak, aby na taką selekcję wybierać parametry absolutnie podstawowe, ponieważ w przeciwnym razie możemy pominąć interesujące propozycje.\nPodstawowe zagadnienia przy kredytach hipotecznych\nPo przeprowadzeniu wstępnej selekcji lub gdy zdecydowaliśmy się na niewykorzystywanie tego narzędzia i skrupulatne prześledzenie wszystkich możliwości, jakie w zakresie kredytów hipotecznych ma dla nas rynek, możemy przystąpić do szczegółowych analiz. Jeśli chodzi o podstawowe zagadnienia, jakie mają tutaj znaczenie, z pewnością trzeba wymienić:\nwysokość comiesięcznych rat\nDodatkowo znaczenie ma także to, czy wkład własny może być wniesiony w innej formie nić gotówka oraz, czy konkretny kredyt hipoteczny jest przeznaczony na zakup nieruchomości, czy może też jest to zobowiązanie o charakterze konsolidacyjnym lub innym – ta kwestia jest bardzo istotna, ponieważ przy poszukiwaniu dodatkowych źródeł finansowania z pewnością mamy określony cel do realizacji i przeznaczenie kredytu hipotecznego musi się z nim pokrywać.\nJak analizować szczegóły ofert kredytów hipotecznych?\nNależy przeprowadzić dokładne kalkulacje, aby stwierdzić, jak powinno przedstawiać się zadłużenie adekwatne do naszego budżetu. Dodatkowo należy patrzeć na dostępne oferty nie tylko przez pryzmat samych ich parametrów, ale również z uwzględnieniem mechanizmów wpływających na to, jak konkretne propozycje będą funkcjonowały. Warto również pamiętać o tym, że przy planowaniu swojego budżetu niezbędne jest pozostawienie sobie do dyspozycji pewnych rezerw finansowych, które będzie można wykorzystać przy nieoczekiwanych komplikacjach.\nURL dla trackbacków : http://www.kasa-na-juz.pl/index.php?trackback/32\n« Wpłacane lokaty bankowe– kiedy mogę uzyskać dostęp?


OFF Festival 2013 - galeria - popupmusic.pl\nKatowice | 01-04.08.13\nPierwsze dwa lata OFF Festivalu w Katowicach stały pod znakiem poszerzania programowego spektrum, po czym ubiegłoroczna edycja na papierze okazała się ciekawsza niż w praktyce. W tym roku festiwal skonsolidował się na swoich wyjściowych, około-rockowych pozycjach – zrezygnowano z zagranicznego hip-hopu, muzyki afrykańskiej, z wyjątkiem jednego koncertu wycofano się z jazzu, a w muzyce z gitarami, w jeszcze większym stopniu i z paroma chlubnymi wyjątkami, wyeksponowano piosenki. Wprowadzono najbardziej dotychczas mainstreamową gwiazdę w postaci Corgana et cohortes. Z drugiej strony, znacząco poprawił się program polskiej muzyki, który w tym roku był może i najlepszy w historii, lepsze było nagłośnienie w obu namiotach, a rozłożenie koncertów w przestrzeni i czasie pozwalało na dość zróżnicowane, ale nie obciążające nadmiernie doświadczenie. OFF nie jest festiwalem wyznaczającym trendy, na co chyba trochę na wyrost liczyłem dwa trzy / lata temu, i w najbliższej przyszłości nie ma co raczej na to liczyć. Raczej należy na niego spojrzeć jako na weekend pełen tzw. alternatywnej rozrywki z niebanalnymi momentami i w takim ujęciu tegoroczny festiwal sprawdził się całkiem dobrze.\nW przeszłości relacje zawsze zaczynaliśmy od muzyki zagranicznej, ale tym razem pierwszeństwo damy muzyce polskiej, choćby dlatego, że koncert, jaki dał Zbigniew Wodecki z najbardziej dotychczas rozbudowanym wcieleniem Mitch & Mitch był i wydarzeniem festiwalu, i wymownym świadectwem, w czym tkwi teraz siła polskiej muzyki. Debiut Wodeckiego sprzed 37 lat, ekstrawagancki (choć niewywrotowy), w rękach Mitchów nabrał intensywnych barw – stylowych, hołdujących przeszłości, ale wychodzących poza sentymentalizm retromanii. To był pop najwyższej próby – błyskotliwa melodycznie, wypełniona pomysłami muzyka, podana przewrotnie i z autentyczną fascynacją zarazem. Sam Wodecki pokazał, dlaczego w obszarze rodzimej muzyki popularnej trudno dziś retromanii uniknąć – mało w niej autentycznych muzyków, śpiewających tak dobrze, tak pewnie, a zarazem sięgających na poważnie po instrumenty. Mitchowa superokiestra ucieleśniała zaś najlepsze cechy tego projektu – piękno pełne dziwaczności. Chapeau bas. Kolejne dwa polskie koncerty wieczorne, które zagrali Skalpel i Super Girl & Romantic Boys, także żywiły się powrotem do przeszłości, jednak z mniej intrygującymi efektami. Skalpel, onegdaj grający głównie dj sety, a nie live acty oparte na autorskim materiale, swój tribute dla polish jazz poszerzyli wykonawczo o pół-improwizowane partie Pianohooligana na elektrycznych klawiszach i Jana Młynarskiego na perkusji. Jednak nie wystarczyło to do zmazania wrażenia, że dziesięć lat po ich płytach i Shades of Blue Madliba taka estetyka oferuje niewiele ponad odprężający czilałt. Gestem przełamującym konwencję był remiks Pendereckiego, który jednak w wersji krótszej niż prezentowana wcześniej wydał się chaotyczny, a następujący po nim remiks (lub remiksowe nawiązanie do) Lutosławskiego był już przesadą, zaczadzającą koncert „rocznikową” atmosferą ministerialnych zamówień. Był to jeden z tych koncertów, na których „starzy fani” przypominają sobie „młodość”, a „młodzi” nadrabiają zaległości powstałe nie z ich winy. I niewiele więcej. Sentymentem stał także koncert Super Girl & Romantic Boys, którzy po wybuchowym początku przez dłuższą chwilę wydawali się skrępowani stresem, by znów błysnąć w końcówce, na którą pragmatycznie zostawili największy hit. Choć z pewnym wzruszeniem przypomniałem sobie przeboje z anteny dawnej Radiostacji, to zespołowi raczej nie uda się nadrobić utraconych lat. Urok ich muzyki – romantyzm wpleciony w nieromantyczną siermiężność polskiego kapitalizmu epoki przedcyfrowej – jest czystą tęsknotą za przeszłością, która już trąci myszką. To trochę pechowy zespół – zaproponował kiedyś retro na dekadę wówczas niemodną i odrzucaną, a gdy moda na nią powróciła czy wręcz już przeminęła, ich dialog z nią wydaje się sam w sobie retro. Generalnie jednak mam nadzieję, że za tymi trzema wieczornymi koncertami w przyszłym roku pójdą wieczorne koncerty polskich zespołów także w namiotach.\nPozostałe polskie zespoły grały za dnia, co jest uporczywą offową przypadłością, zwłaszcza jeśli festiwal otwiera Fuka Lata – grupa, której główną ofertą dla słuchacza jest miękkie lądowanie w arpeggiach i księżycowych wokalach. Tym razem duet zagrał nieco prężniej, tak jakby dla rozruszania publiczności przed trzydniowym festem. Miarą umiejętności jest jednak czasem zdolność poradzenia sobie w niesprzyjających okolicznościach i to im się udało. Podobnie jak zespołowi Gówno, który grając na głównej scenie najpierw pod deszczyk, a potem pod słońce, zagrał wręcz spektakularnie – zabrzmiał potężnie i soczyście, a komunikatywność jego świetnych tekstów płynących z dużej sceny była jeszcze większa niż zazwyczaj. Na gitarowym polu wyróżniła się też Trupa Trupa, finezyjna w operowaniu rockowym formatem, w inteligentnie ułożonym, a przy tym spontanicznym koncercie wprowadzającym dyskretny mrok i poetykę nawet w popołudniowym słońcu. Świetnie wypadł też Hokei, przeplatający różnorodne wątki post- i math-rocka lat 90. z nowoczesną ekspresją, napędzaną przez napięcie między strukturami Piotra Bukowskiego i dezynwolturą pozostałych trzech członków zespołu (choć przez spłaszczenie brzmienia występ nie dorównał rewelacyjnemu koncertowi w Warszawie dwa dni wcześniej). Solowy występ Kuby Ziołka jako Stara Rzeka udał się natomiast w połowie – pierwszy kwadrans okazał się swoistą rozgrzewką, drugi przyniósł treść. Dłuższy slot i późniejsza pora pewnie by pomogły zespoleniu tej muzyki. Ciekawy, ale pozostawiający pewien niedosyt był koncert trójmiejskiego Ampacity. Ich hawkwindowe odloty ciekawiły rozplanowaniem i rozłożeniem akcentów, ale całość ciągnęły praktycznie tylko gitary, za którymi pozostałe instrumenty podążały, a chwilami wręcz się wlokły. Byłoby dużo ciekawiej, gdyby zwroty akcji i wyraziste komunikaty serwowali wszyscy członkowie zespołu. Furia, najbardziej metalowy akcent festiwalu, pozostawiła pewien niedosyt przez wyeksponowany pierwiastek rockowy. Może zabrakło brutalności, może zabrakło atmosferyczności, na pewno zabrakło mocy i zaskoczenia.\nZostawmy gitary. Na Offie potwierdziło się, że koncertowym pewniakiem, który równocześnie unika powtarzania się, jest Piotr Kurek. Syntezatorowe frazy, rozwijane od minimalistycznych, pojedynczych brzmień do gęstniejących, hipnotyzujących warstw to jedno, selektywne brzmienie ukazujące wielowymiarowość kompozycji drugie, a wciągający performatywny wymiar występu – trzecie. Była to frapująca wypowiedź artysty, który z powodzeniem znajduje oryginalny język. Na etapie poszukiwania znajdują się natomiast ponownie Drekoty – zarówno brzmieniowa, jak i kompozycyjna formuła materiału z Persentyny odzwierciedlała ekspresję trzech pań tworzących zespół. Przy nieobecności Zosz Chabiery neurotyczna dwuznaczność została utracona na rzecz piosenkowej prostolijności. Nowa wokalistka Natalia Pikuła śpiewa nieźle, ale trochę niedojrzale i jednak zespół ma teraz jedną instrumentalistkę mniej. Potencjał ciągle jest duży, ale może powinien go wspomóc dodatkowy muzyk, a może nowy materiał? Mieszane uczucia pozostawił koncert UL/KR. Z jednej strony były wycieczki w stronę wielowymiarowego techno i płynne lawirowanie między utworami. Z drugiej, napięcie między wokalnym romantyzmem a mroczną elektroniką znikło na rzecz słodkiej materii, pulsującej w stronę landrynkowości i roztapiającej się w zbyt wolnych tempach. Ale może to przez ten upał.\nPecha miały dwa warszawskie zespoły grające dość dyskretną muzykę, zagłuszoną przez gitarowe próby z sąsiednich scen. W sobotę spotkało to Frozen Bird, którzy parę razy niebezpiecznie flirtowali z muzyką world, ale na szczęście przeważyły utwory, w których szeroki wachlarz brzmień został pomysłowo zaprezentowany – partie klawiszy, delikatna gra na kalimbie w połączeniu z tubą i skrzypcami brzmiały magicznie, delikatnie i frapująco. Babadag w swoich europejsko-karaibskich, słowiańsko-amerykańskich kontrastach również zmagał się z rykiem z sąsiedniej sceny, chwilami niemal zupełnie przykrywającym ich dyskretną muzykę. A szkoda, bo dzięki doskonałym wokalnym architekturom i instrumentalnej finezji koncert miał piękne momenty.\nW przypadku zagranicznej części programu, tradycją Offa jest przewaga atrakcyjności scen w namiotach nad tymi otwartymi. Tym razem, choć na Eksperymentalnej faktycznego eksperymentu było jak na lekarstwo, ponownie wydarzyło się tam kilka najmocniejszych momentów festiwalu. Rewelacyjnie zagrał duet Buke and Gase, który deerhoofową precyzję wykonawczą połączył z kompozycyjną wrażliwością, a ich własnoręcznie zbudowane instrumenty strunowe i perkusyjne były wspaniałym przykładem pomysłowości napędzającej muzyczną kreację. Był to najlepszy ich koncert jaki dotychczas widziałem i jeden z najlepszych na festiwalu. Ciekawie wypadł Guardian Alien, którzy jednak zagrali w okazjonalnym składzie i przez to inaczej niż normalnie i na płytach. Z czwórki członków zespołu przyjechać do Polski mogła tylko trójka, którą uzupełniło dwóch muzyków z Francji. W rezultacie koncert oparty był o szaleńcze polirytmie Grega Fox i wokalizy Alex Drewchin, wokół których lewitowały plamy, drony i miniriffy. Było to ciekawe, zmierzające ku ekstatyczności doświadczenie, choć trochę szkoda, że grając po raz pierwszy w Polsce zespół nie pokazał swojego bazowego brzmienia i struktur. Najwięcej dronu usłyszeliśmy na koncercie KTL, dla których jest to główny środek artystyczny. Panowie Rehberg i O’Malley sprawiali wrażenie złapanych w drodze na wakacje, ale zagrali porządnie i choć przebieg koncertu, dozowanie akcentów były dość standardowe, to wyrazistość brzmienia i świetnie skonstruowany finał z quasi-rytmicznymi smaganiami zrobiły duże wrażenie. Co do zasady, na Scenie Eksperymentalnej powinni zagrać też Fire!, ale ponieważ niedzielę na tej scenie zdominowali bynajmniej nie eksperymentalni piosenkarze, Fire! zagrali w namiocie trójkowym, dając jeden z najlepszych koncertów festiwalu. Choć twarzą zespołu jest Mats Gustafsson, to jego sednem jest sekcja rytmiczna Berthling / Werliin, łącząca post punkowy groove z free jazzową elastycznością. Niezależnie od wcielenia grupy, ich kontekstualizacje ryków Gustafssona są kluczowe i tak też było tym razem. Bas Berthlinga był wyjątkowo mocno przesterowany, tworząc masywny trzon muzyki, w której harmoniczne ekscesy Gustafssona były niespodziewanie najciekawsze wtedy, gdy obsługiwał on elektronikę, a nie saksofon. Choć i wówczas, gdy trio grało przesterowany free jazz, robiło olbrzymie wrażenie.\nDoskonały był koncert Zeni Geva, od pewnego czasu duetu KK Null / Tatsuya Yoshida, który gra piekielnie intensywną i precyzyjną muzykę z samurajskim stoicyzmem, tak jakby od niechcenia. Można się zżymać, czy z dawną Zeni Gevą ma to coś wspólnego, ale nie chodzi o skład, tylko o podejście – aktualnie jest to duet gitara + perkusja tak szczelnie wypełniający przestrzeń, że kolejny instrument chyba by się w niej nie zmieścił. Niewiarygodne podziały i szokujące perkusyjne tempa ciągnęły też koncert Brutal Truth, którzy wystąpili na Scenie Leśnej, dając najlepszy „ekstremalny” występ na otwartych scenach Offa od czasu Meshuggah. Co prawda BT nie zabrzmieli tak, jak powinni, zdecydowanie brakowało basu, ale i tak byli precyzyjni i wściekli zarazem. Szkoda, że OFF nie był zainteresowany ich współpracą z Robertem Piotrowiczem, byłoby jeszcze ciekawiej. Klasę starej gwardii udowodnili też Girls Against Boys. Wyjątkowo Nowojorczycy wystąpili bez Eli'ego Janneya, którego na drugim basie i klawiszach zastąpił John Schmersal. Lider Enon (a wcześniej też kapitalnego Brainiac) wypadł znakomicie i brak Janneya nie był wyczuwalny. GvsB podzielili się z publicznością tym, co mają najlepsze. Dominowały oczywiście kawałki z Venus Luxure No.1 Baby, ale nie zabrakło też m.in. „Kill the Sexplayer” z Cruise Yourself czy „Super Fire” otwierającego House of GvsB. Firmowe dwa basy, moc, precyzja i sceniczna elegancja – pozostaje tylko powtórzyć już wyświechtane utyskiwanie na fakt, że współcześni epigoni kapel z lat 90-tych nie gwarantują zwykle nawet połowy jakości prezentowanej przez zespoły pokroju GvsB. Wygląda na to, że nowojorski kwartet przeżywa drugą młodość. A propos, na koncerty popularnych naśladowców – Cloud Nothings, Metz, Japandroids – autentycznie szkoda było czasu, który jednak udało się znaleźć na Dope Body. Co prawda ich nieograniczona koncertowa energia rozkręci chyba każdą festiwalową publikę nawet w temperaturze ponad 30 stopni, ale niestety ich muzyka to tyle co porcja przeciętnego noise-rockowego hałasu. Nic ponadto. Dużym rozczarowaniem było Uncle Acid & The Deadbeats. Słabo nagłośnione gitary zupełnie pozbawiły głównego atutu grupę z Cambridge – kto spodziewał się natężenia rodem ze świata Kyuss, musiał wyjść mocno zawiedziony. Nieszczególnie wypadł też The Soft Moon. W ubiegłym roku widziałem ich jako kwartet z syntezatorami, wtedy balans między gitarowymi hałasikami a ejtisową aurą był ciekawy. Teraz, w trio, ten drugi aspekt wprowadzał przede wszystkim perkusista imitujący automat perkusyjny, przez co całość okazała się pełna dziur i nużąca. Fucked Up poszli już w zupełny happening, który zresztą wykorzystanie bezprzewodowego mikrofonu i entuzjastycznie reagująca publiczność mocno nakręciły. Znaczenie muzyki w ich występach jest już niewielkie, ma ona przede wszystkim napędzać performans Damiana Abrahama, więc fakt, że hard-core’u pozostało w niej mniej niż gitarowego popu, ma marginalne znaczenie. Na koncercie klubowym przegięcie w stronę happeningu by mi przeszkadzało, na festiwalu pełniło funkcję urozmaicenia i sprawdziło się świetnie.\nZupełnym humbugiem okazało się Goat, którzy są solidnym gitarowym zespołem, epatującym chwytliwymi melodiami schowanymi pod pozornie ekscentrycznym, afrykańsko-wschodnim płaszczykiem. To, co jednak z płyty wydawało się podejrzane, na żywo okazało się nieznośną cepeliadą, istnym folklorem słupsko-podhalańskim, w którym na dodatek elementy niezachodnie zagrane są siermiężnie. Choć przydarzyło się parę ciekawych momentów, to en masse efekciarstwo i powierzchowność tego zespołu były niestrawne. Podobnie jak The Smashing Pumpkins, które widziane po raz n-ty na przestrzeni ostatnich 15 lat wzbudziło swoim „hiciarskim występem” politowanie i smutek. O nawiązaniu do oryginalnego TSP z lat 90-tych inaczej niż entourage’m nie mogło oczywiście być mowy, na co największy wpływ ma obecny skład oraz miałkie, najnowsze utwory. Zabrakło też zaangażowania, wyrazistego przekazu, mentalnej energii, czy nawet zwykłej artystycznej chęci „wejścia w koncert”. Był za to nadmierny egotyzm, nonszalancja i słaba setlista ocierająca się o brak instynktu samozachowawczego, bo jak inaczej nazwać gwałt na „Space Oddity” na samym początku występu. Do tego ten wystający brzuch zza krótkiej i zbyt ciasnej koszulki, który stał się już znakiem rozpoznawczym frontmana. Niezła, w kontekście wcześniejszych koncertów, forma wokalna to zdecydowanie za mało. Zestaw headlinerów generalnie był powrotem do przeszłości, jak zresztą na większości festiwali. My Bloody Valentine mają w tym powrocie wybitnie konsekwentny, ale zarazem jednostronny charakter. Wbrew zapowiedziom, koncert nie był szczególnie głośny, w ogóle bez porównania z tymi, które grali w roku 2009. Problem z tym zespołem jest jednak taki, że choć jego wkład we współczesną muzykę jest przemożny, chyba największy spośród artystów tegorocznego OFFa, to lekcję sprzed dwudziestu lat już każdy odrobił (co było widać nawet na Offie, w tak odmiennych sytuacjach jak koncerty Starej Rzeki, The Soft Moon i Fucked Up), a zespół tę lekcję powtarza jeden do jednego, jakby było zupełnie inaczej. Na dodatek nie zabrzmieli jak trzeba (wokal aż zbyt schowany, perkusja zbyt toporna), choć zaczynam mieć wrażenie, że „problemy z brzmieniem” są w przypadku tego zespołu eksponowane za każdym razem, gdy coś pójdzie nie tak. Pewien marazm i nawet potknięcia przy rozpoczynaniu utworów tym bardziej nie przekonały mnie do tego zespołu. Godspeed You! Black Emperor byli najmniej pasującym do głównej sceny headlinerem, a ich wycofany koncert miał nieszczególnie festiwalową setlistę – jeden utwór z ostatniej płyty, jeden hit, rzeczy niepublikowane. Ale kto chciał usłyszeć przeboje, mógł się wybrać do Poznania dwa lata temu i mi tegoroczny dobór programu się podobał. Odpowiada mi też programowa niezmienność ich brzmienia, manifestująca, że zdaniem zespołu sytuacja wokół przez osiem lat ich nieobecności nie uległa zmianie i kontekst muzyczny ma tu akurat najmniejsze znaczenie. Zabrzmieli dość masywnie, raczej smutno niż melancholijnie. Wbrew wrodzonemu patosowi, był to najmniej spektakularny z headlinerskich koncertów, ale najlepszy.\nNie ma letniego festiwalu bez piosenek i tych na tegorocznym Offie było spore natężenie. Najbardziej eksperymentalną wizję ukazał Daniel Higgs na before party w Hipnozie, który miał grać 30 minut, a grał ponad godzinę – jedną ascetyczną epopeję, spinaną co kwadrans quasi-refrenem i powtarzanym motywem melodycznym, a we wnętrzu wypełnianą improwizacją instrumentalną i słowną. Higgs zagrał nie na banjo, jak zazwyczaj, ale na sucho brzmiącym sześciostrunowcu, który nadawał dość szorstkiego charakteru jego wypowiedzi. Był to fascynujący występ. Po chwili Higgs wystąpił także ze szwedzką grupą The Skull Defekts, wznosząc jej motoryczną muzykę na wyższy poziom swoimi natchnionymi, gwałtownymi wypowiedziami. Drugim ascetą, choć znacznie bardziej przystępnym, był Sam Amidon, który tym razem wystąpił w towarzystwie drugiego muzyka wplatającego faktury w skromne frazy instrumentów strunowych Amidona. Jego świetny głos i wyczucie tradycyjnego muzycznego materiału przyciągnęły mnie w niedzielę na jedyny koncert na Scenie Eksperymentalnej, przeładowanej piosenkami z powodu „kurateli” The Walkmen. Warto było. Sami The Walkmen dali bardzo dobry koncert. Choć po czterech utworach można było przewidzieć, co wydarzy się dalej, to zespół grał z dużą werwą, sprawnie operując instrumentarium i udanie budując dramaturgię koncertu. Piosenki The Walkmen mają świetne melodie i to udało się dobrze przenieść na scenę, a charakteru dodawał im wokal Hamiltona Leithausera – bardzo wyrazisty, porywający i świetnie zgrywający się z muzyką kolegów z zespołu. Szwed Jens Lekman dał bardzo prosty i niezobowiązujący koncert. Sympatyczne piosenki były zagrane z przytupem, charakteryzowały się sporą dawką wesołkowatości. Można to interpretować na plus jako świetną formę koncertu i żywy kontakt z publicznością, ale także na minus jako granie dosyć płytkie i nie przynoszące nic więcej poza kilkoma prostymi piosenkami. Mieszane uczucia pozostawiła Julia Holter. Jej mocną stroną jest głos, krystaliczny także na żywo, oraz zmysł kompozycyjny, który jednak nie do końca idzie w parze z umiejętnością stworzenia koncertowych aranżacji na quasi-kameralne instrumentarium. Połowę koncertu stanowiły nowe utwory, lepiej opracowane w tym składzie niż starsze piosenki, co pozwala mieć nadzieję, że w przyszłości Holter nabierze koncertowej charyzmy, której teraz jej ewidentnie brakuje. W dniu otwarcia duże wrażenie zrobił folkowo – alt rapowy A Band of Buriers, którego apokaliptyczny występ pretenduje do tytułu najdziwniejszego i najbardziej ekscentrycznego występu festiwalu. Maniakalnie recytujący wierszem James P Honey, w tle subtelność żeńskiego chórku, do tego kontrastujący bęben, klimatyczne smyczki oraz gitara – całość pozwoliła wejść w Off z wysokiego C. Dobrą inaugurację miały podtrzymać ciekawie zapowiadające się występ bajkowego Labyrinth Ear oraz chill out’owy set Micachu. Niestety zorganizowanie ich koncertu w oknie Kato Baru okazało się totalną porażką, na co sami muzycy wpływu nie mieli. Tańczenie wśród sklepowych i barowych witryn w towarzystwie zupełnie przypadkowych przechodniów czy ciekawskich gapiów okazało się dość irytującym doświadczeniem. Tym bardziej szkoda dobrze prezentującego się synthpopowego Labyrinth Ear. Miłym zaskoczeniem okazał się koncert Glass Animals. Bardzo dobre brzmienie powstające z umiejętnie połączonych elementów elektroniki, triphopu, gitar oraz bardzo czystego na żywo wokalu plus nastrojowość bardziej w tym roku kameralnego namiotu Trójki okazały duży potencjał tkwiący w młodych Brytyjczykach. Natomiast do Autre Ne Veut zniechęcało ich zamiłowanie do karaoke.\nW obszarze elektronicznym, generalnie mającym charakter wieczorno-imprezowy i na swój sposób podążającym szlakiem przetartym przez Unsound, wyróżniały się dwa, kontrastujące ze sobą występy pierwszego dnia. Laurel Halo wypadła słabo, chaotycznie, sprawiając wrażenie, jakby nie była pewna, co chce zagrać. Przeciwieństwem był występ Shackletona, który zaprezentował język oryginalny i elokwentny, łączący charakterystyczne basowe pulsy, minimalistyczne syntezatorowe frazy w duchu ubiegłorocznych epek, oszczędną perkusję zachodnią i rozbudowane perkusjonalia afrykańskie, który na dodatek został wzbogacony z jednej strony sporą porcją techno, a z drugiej tropikaliów. Anglik o aparycji taksówkarza w wydaniu wakacyjnym sprawdził się doskonale.\nPoza tym, bardzo pozytywne zmiany przeszła Kawiarnia Literacka: namiot nie tylko przeniesiono w głąb strefy gastronomicznej, ale i powiększono. Dwa razy większą przestrzeń ciekawie zaaranżowano i przede wszystkim zadbano o dobre nagłośnienie. Strzałem w dziesiątkę okazała się też zmiana formuły. Tegoroczny kurator, Krzysztof Varga, zaproponował luźne acz niegłupie dyskusje z gośćmi nie tylko na tematy związane z literaturą. Z Sylwią Chutnik rozprawiał o subkulturze matek i działalności jej fundacji, Zygmunta Miłoszewskiego namówił na zwierzenia, dlaczego wziął się za pisanie kryminałów i jak mogłaby wyglądać jego powieść „Zabójstwo na Off Festivalu”. Frekwencyjnym sukcesem okazało się spotkanie z Ignacym Karpowiczem, na które przybyli nie tylko zbłąkani festiwalowicze, ale przede wszystkim fani autora. Była to rzadka okazja, by usłyszeć kto jest ulubionym celebrytą autora „Ości” i co sądzi o niespójności współczesnego człowieka. Z niedzielnego spotkania z Piotrem Pazińskim można było wyjść bogatszym o długą listę pisarzy izraelskich wartych uwagi. Tegoroczny program był subiektywny i mocno autorski, a zaangażowanie i osobowość kuratora sprawiły, że spędzone tam chwile wytchnienia od koncertów były inspirujące.\nSztuki nie-muzycznej na Offie jest coraz więcej, ale tu akurat ilość nie zawsze idzie w parze z jakością. Współpraca z krakowskim MOCAKiem zapowiadała się ciekawie. Tymczasem dobór reprodukcji, które pojawiły się na terenie festiwalu sprawiał wrażenie mocno przypadkowego, billboardy wyglądały na rozwieszone niechlujnie, w dość przypadkowych miejscach, akurat tam, gdzie można było je powiesić. Jedyną próbą dialogu z otaczającą festiwalową przestrzenią były prace vis-a-vis ciągu tojtojów (autorstwa Pawła Susida oraz Charlotte Beaudry), jednak poziom tego dialogu okazał się żenujący. Rozczarowaniem był też tradycyjny już billboard przy scenie głównej. Nabazgrane od niechcenia na białym tle „OFF IS ON” Jakuba Juliana Ziółkowskiego zupełnie nie przypominało twórczości tego artysty: pokręconej, trochę psychodelicznej, introwertycznej, pozornie chaotycznej. Raczej przywodziło na myśl słynny slogan Agnieszki Osieckiej, która przed laty wygrała hasłem „Coca-Cola to jest to!” konkurs na pierwszy polski slogan reklamowy tego koncernu. Fajnie i chwytliwie. Tylko to nie jest sztuka.\nŚwietna pogoda nadała tegorocznemu OFFowi wakacyjną atmosferę, wzmagającą poczucie, że mamy do czynienia z festiwalem rozrywkowym o charakterze alternatywnym, w mainstreamowym rozumieniu alternatywności. Tę wakacyjność psuły trochę organizacyjne niedociągnięcia – brak na terenie festiwalu wody bieżącej w celach higienicznych, niemożliwość zakupu jakichkolwiek napojów, choćby wody, poza strefą gastronomiczną, co w takim upale i ciasno ułożonym programie ma znaczenie, zwłaszcza przy niskim limicie płynu, jaki można było wnieść ze sobą. Absurdem był dyktat mBanku w kwestii płatności za pomocą sprzedawanych na miejscu kart z ustaloną kwotą 50 złotych, których to kart na miejscu nie dało się doładować, a powolne tempo procesowania transakcji przyczyniało się do powstawania kolejek w każdym punkcie gastronomicznym. Przyzwyczailiśmy się w Polsce, że na imprezach muzycznych przymykamy oko na rzeczy przyziemne, dlatego irytacja obcokrajowców jest większa i szczerze mówiąc mam wrażenie, że nastawienie rodzimej publiczności zmienia się powoli w tę stronę. Zwłaszcza, że cechą współczesnego rynku festiwalowego jest coraz większe znaczenie całościowego doświadczenia, tego, czy ogólnie spędzamy miło czas, a nie tylko czy podobają nam się koncerty – więcej lajf stajlu, mniej muzyki sensu stricte. Co oczywiście ma swoje dobre i złe strony. „Revolution will not be televised” śpiewał Gil Scott-Heron, parafrazując jego słowa można powiedzieć, że w tych czasach artystycznych rewolucji na dużych festiwalach już nie będzie. A OFF jest już dość dużym festiwalem, co pokazuje wyprzedanie sobotnich biletów – spowodowane raczej nie konkretną pozycją w programie, ale po prostu upowszechnieniem uczestnictwa w festiwalach i traktowanie ich jako pomysłu na weekend, czy choćby na sobotę. Takim właśnie uczestnictwem stoi Opener i dla OFFa oraz sponsorów festiwalu sobotni sukces frekwencyjny na pewno ma znaczenie. Pytanie, jakie będą jego konsekwencje – z jednej strony, można go zinterpretować jako zielone światło do odważnych decyzji programowych, z drugiej, jako sygnał, że ogólna przystępność ma znaczenie. Druga refleksja wiąże się z faktem, że największy tłok był na koncercie Smashing Pumpkins, pasujących do reszty line-upu jak pięść do oka. Czy zobaczymy za rok kolejnych dinozaurów, gotowych za 50 tys. euro poszerzyć grupę odbiorców festiwalu i uspokoić panikę w dziale marketingu firm sponsorów choćby jedną „gwiazdą”, którą marketingowcy znają? Poza tym, alternatywna rozrywka trzyma się w Polsce mocno, także dzięki OFF. Tu nie będzie rewolucji.\n[tekst: Piotr Lewandowski; współpraca: Jakub Knera, Dariusz Rybus, Karolina Andrzejewska, Adam Bogusiak]\n[zdjęcia: Piotr Lewandowski, Jakub Knera, Dariusz Rybus]


dźwięk na planieinformacje szafranowy | informacje szafranowy\nNie istotne, czy gra toczy się o film, serial, dokument lub też teledysk czy inne medium – w każdym z wypunktowanych dzieł obraz i dźwięk muszą konstruować nierozerwalną jedność. Film, który ma doborową oprawę graficzną będzie niczym, kiedy nie zadbamy o aspekty audio.\nTak samo kwestia tyczy się seriali, gier komputerowych lub ewentualnie innych produkcji. To, jak znaczący jest dźwięk w współczesnych produkcjach filmowych potwierdza każdy, kto ma do czynienia z produkcją tego typu dzieł – dźwiękowiec na planie jest tak samo ważny, jak scenarzysta czy operator kamery.\nOsoba, jaka specjalizuje się w kreowaniu audio to jedno, niemniej jednak każdy specjalista z tej sfery potwierdzi, że nic by nie zdziałał, gdyby nie solidne studio i oprzyrządowania, jakie nagrywają oraz za pomocą których można poprawić jakość ścieżki dźwiękowej. Co w sytuacji, kiedy przygotowujemy film krótkometrażowy, pragniemy nagrać demo piosenki bądź podkład do bajki? Wykonanie prywatnego studia nagraniowego wymaga nie lada pracy, pasji i co najistotniejsze – dużych funduszy – sprzęt audio nie należy do tanich, zwłaszcza ten z górnej półki, jaki potrafi nagrywać nawet najniższe tony czy pozwala na dowolną modyfikację ścieżki dźwiękowej. Z pomocą przychodzą profesjonalne studia nagrań, jakie można wynająć.\nJak wyłonić studio nagrań? Warto kierować się przede wszystkim reputacją. Portfolio twórców oraz projektów, które były nagrywane w danym miejscu to kolejny szczegół, który powinniśmy uczynić przed nawiązaniem współpracy. Jednakże najistotniejsze ją możliwości audio – są studia, jakie specjalizują się w nagrywaniu piosenek i kooperacji z wokalistami/zespołami, a są także takie, jakie nagrywają dubbing dla bajek i filmów bądź specjalizują się w nagraniach typowo reklamowych (na przykład spoty do radia bądź też podkłady pod reklamy telewizyjne). Nie brakuje też miejsc, w których pracują lektorzy tłumaczący dodatkowy epizod kultowego serialu lub ewentualnie innego dzieła. Nagrywanie e-booków? To kolejna nisza, w jakiej specjalizują się osobne studia nagrań. Należy także pamiętać, że każdy z przytoczonych rodzajów projektów audio wymaga innego doświadczenia oraz oprzyrządowania – dlatego nie ma jednego, uniwersalnego studia nagrań.\nWłaśnie dlatego najistotniejsze to opisać, co chcemy zrobić i jaki efekt uzyskać. Pozwoli to nam zawęzić krąg poszukiwań. Wtedy łatwa droga do analizy portfolio, warunków współpracy oraz wymagań finansowych, z którymi z pewnością spotkamy się przy współpracy z takim studiem. Warto jednak zainwestować w doświadczoną obsługę audio, ponieważ to ona


Poniedziałek III tygodnia Adwentu; 18 grudnia 2006 r.\ndodane 21.11.2006 14:08\nSERCE JEZUSA NA GÓRZE OLIWNEJ\n1. Jak brzmi angielska nazwa - Domu Pokoju - sierocińca na Górze Oliwnej w Jerozolimie?\n2. Z jakiego zgromadzenia są siostry, które na Górze Oliwnej od czterdziestu lat prowadzą sierociniec?\nZe zgromadzenia sióstr elżbietanek.\n3. Komu zostały oddane w opiekę dzieci z sierocińca na Górze Oliwnej?\n1. Pomodlić się za dzieci, które straciły swoich rodziców, szczególnie podczas wojen.\n2. Na planie Jerozolimy, zamieszczonym w grudniowym numerze „Małego Gościa”, odszukać Górę Oliwną.\n1. Opowiada siostra Rafała, elżbietanka, przełożona w sierocińcu na Górze Oliwnej, cz.I\n2. Opowiada siostra Rafała, elżbietanka, przełożona w sierocińcu na Górze Oliwnej, cz.II\n3. Opowiada siostra Rafała, elżbietanka, przełożona w sierocińcu na Górze Oliwnej, cz.III


Kostia Berezin: Buty Mesjasza « Biuro Tłumaczeń Sztuki\n« Tłumaczenie wystawy „Krajobraz przyszłości”\nPomnik na Placu Bohaterów Getta w Krakowie »\nKostia Berezin: Buty Mesjasza\nProszę o wytłumaczenie książki „Buty Mesjasza” Kostii Berezina.\nZamówienie tłumaczenia realizuje Wiktor Rusin:\nAż nadto jednoznaczne jest skojarzenie pracy Kostii Beriezina z twórczością Bruno Schulza, tak w zakresie wizji metafizycznej, jak i samej poetyki utworu. O tym drugim wspomnijmy teraz, na początku, bo później już tym nie będziemy się zajmować: trudno bardziej schulzowską polszczyznę. Na dobre i na złe . Nie ma bardziej schulzowskich ornamentów językowych i metafor, niż te odnalezione w utworze Berezina, wliczając w to być może i utwory samego Schulza. Jest to imitacja prawie doskonała, nawet jeśli często ociera się o nachalność –ta ostatnia w pewnym sensie jest tu nieunikniona.\nW nadesłanej mi książce wydawca wspomniał wprawdzie, że mamy do czynienia z przekładem. Nie napisano jednak, w jakim języku powstał oryginał utworu. Jeśli nawet (a zakładam, że nie) to zwykłe przeoczenie, jest ono tutaj znaczące. Niestety mało wiarygodna jest hipoteza, że mamy do czynienia z przypadkową tożsamością języka autorów tworzących równolegle, posługujących się innymi językami ojczystymi, co więcej być może nic nie wiedzących o sobie. To byłoby oczywiście najbardziej fascynujące. Ale nawet jeśli tak oczywiście nie było, trafność imitacji sprawia, że to fantastyczne założenie staje się rzeczywistością. Wiemy, że tak nie jest, a mimo wszystko czujemy, że tak jest. Wiemy, że ktoś nas nabiera, a jednak autentycznie zostaliśmy nabrani. W obydwu przypadkach mamy do czynienia z językiem idiomatycznym, który nigdy nie będzie „ojczysty”, jeżeli mowę ojczystą zdefiniujemy przez unormowany język oficjalny, do którego zaliczam również język konwencjonalnej prozy czy esejów. W tym sensie dzieło Beriezina zawsze będzie wymagać tłumaczenia na polski, nawet jeżeli zostało oryginalnie napisane w literackiej polszczyźnie. Tak samo jak utwory Schulza, Gombrowicza i jeszcze paru innych.\nJuż kwestie językowe powinny uświadomić nam, jak rzadkim i jak paradoksalnym zjawiskiem jest autentyczne podobieństwo. Berezin i Schulz tworzyliby w tym przypadku powinowactwo ekscentryczne, dwóch twórców wyobcowanych. To podobieństwo stało się możliwe właśnie dzięki osobliwości i nieprzekładalności języka używanego przez obydwu. Wydaje się w ogóle, że obok standardowego podobieństwa, które polega na powtarzaniu przez kolejnych autorów wypowiedzi utartych konstrukcji umysłowych i językowych (np. młoda pisarka romansów zrzyna z – powiedzmy – Grocholi, która z kolei ściąga z recept amerykańskich itp.) istnieje podobieństwo bardziej niesamowite, które jest jednocześnie silniejsze: casus sobowtóra. Podobieństwo pierwsze jest regułą życia (tak w jego biologicznym, jak i społecznym wymiarze), podobieństwo drugiego rodzaju jest wyjątkiem. I właśnie taką wyjątkowość udało się osiągnąć autorowi „Butów Mesjasza”. To tekst-sobowtór wobec klasycznych tekstów awangardowych autorów środkowo- i wschodnioeuropejskich. (Oryginalną postacią, do której ten sobowtór najdoskonalej pasuje, wydaje się być oczywiście Bruno Schulz, chociaż można by się doszukiwać innych, mniej jednak przekonujących, podobieństw np. do niektórych wątków twórczości Danilo Kisa).\nOczywiście znacznie ważniejsza jest płaszczyzna filozoficzna i pograniczność jaką Szulc czy Berezin prezentują tam, gdzie chodzi o ich wizję świata. Oparta jest ona bowiem, jak się zdaje, w obydwu przypadkach na próbie przewartościowania hierarchii bytu i jej opisania. Niektórzy (np. Nietzsche) nie bez racji twierdzą, że pomiędzy podobieństwami rozciągają się przepaści najtrudniejsze do przekroczenia. Można również twierdzić, że – analogicznie – żywioły najbardziej różne: czysty duch i podupadła materia, bóg i najniższa kreatura, trwałość i przemijanie w okamgnieniu, rozkład i nieskazitelność etc. zawierają w sobie sekretne punkty styczności, tunele, szlaki, na których jedno staje się drugim. („Traktat o marionetkach” Kleista , którego tytuł, jak się zdaje, umyślnie sparafrazował Schulz w „Traktacie o manekinach”, byłby może pierwszym w nowoczesnej literaturze manifestem tego typu postawy, chociaż oczywiście można o wiele głębiej sięgać wstecz). Tak właśnie rzeczy się mają w tej literaturze. U obu autorów, Schulza i Berezina, kluczowy jest punkt, w którym byt najwyższy pada ofiarą bytu najniższego, przy czym gra ta zostaje w pewnym momencie odwrócona: klęska metafizycznych ideałów, ba ich wyjściowa niemożliwość, jest właściwym początkiem pracy metafizyka. Upadek, na jaki nas skazuje uwięzienie naszych pragnień na peryferiach życia, w zgniliźnie, wśród przedmiotów rozpadających się, stawiających już tylko agonalny opór i skazanych na wszelką nieistotność (zniszczona kamienica, zapuszczone pomieszczenia itp.), staje się punktem wyjścia dla autentycznej kreacji. To właśnie upodlony byt w chwili wejścia w fazę zanikania otwiera nieskończone perspektywy twórczego doświadczenia. Śmierć boga otwiera dopiero drogę do swoistej boskości.\nCzy jednak zapożyczenia od autora „Traktatu o manekinach” czy „Ulicy Krokodylej” były rzeczywiście świadome? Sami to oceńcie, jeżeli macie w ogóle jakiekolwiek wątpliwości. Ale to poboczny problem w tym przypadku. Nie jest ważne analizowanie dwóch autorów w zakresie wpływów, czy podobieństwa jeśli wspólny ich język spostrzega się od razu. Przyczyny i są tutaj nieistotne wobec historycznego skutku: wyjątkowego duetu, jakie tworzą teksty obu autorów.\nPowiem więcej – jeśliby nawet „Buty mesjasza” uznać za „plagiat filozoficzny” Bruno Schulza, nie byłoby to wobec książki zarzutem. Wręcz przeciwnie. Mielibyśmy do czynienia z niesamowitym zjawiskiem podwojenia autora. Oto rozbicie specyficznej poetyki odwołującej się do bałwochwalczej świętości rzeczy niskich, której literackie urzeczywistnienie możemy zlokalizować gdzieś na pograniczu Środka i Wschodu Europy tuż przed wybuchem II Wojny na dwie postaci, które nawzajem odsyłają do siebie, niezależnie od tego jak się przedstawiają ich biografie. Oczywiście, to odsyłanie opierałoby się co do zasady na wyraźnej relacji Mistrz-Uczeń, a jednak w nie tak skąpych fragmentach uczeń (Berezin) potrafi mówić równie poważnym głosem co Mistrz (Schulz), a często niemal perfekcyjnie podszywa się pod niego.\nZdaniem Gillesa Deleuze powtórzenie w sensie ścisłym nie jest zwykłym „powieleniem tego samego” rozumianego jako automatyzm przyrody albo jako świadomie wyrobiony nawyk. Powtórzenie, o czym już zresztą wyżej wspominano, byłoby raczej ekscesem. Tak właśnie rzeczy się mają w przypadku tandemu Schulz-Berezin. Powinowactwo „Butów Mesjasza” ze „Sklepami Cynamonowymi” jest samo w sobie (tj. niezależnie wręcz od treści każdej z tych książek) intrygujące literacko, jest fragmentem historii literatury w wydaniu zarazem komediowym, fantastycznym i mistycznym – jednym słowem takiej historii literatury, jaką uprawiał J.L. Borges.\nPrzyjmijmy w niniejszym akapicie za dobrą monetę podawany nam życiorys „Kostii Beriezina”… W takim zestawieniu biografii Schulz miałby relatywnie więcej szczęścia jako pisarz, tj. jego makabrycznie zakończone życie nie skazało go mimo wszystko na aż taką anonimowość. Udało mu się stać pisarzem wyraźnie bardziej spełnionym czy „bogatszym” – generalnie rzecz biorąc. Ale momenty, w których Kostia Berezin dościga Bruno Schulza i „nakłada” się na niego dotyczą płaszczyzn, na których twórczość Schulza osiąga największą intensywność wizjonerską. Berezin, pisarz-rozbitek, w swojej skromnej, jakby z natury „apokryficznej” twórczości , byłby więc anomalią, która w sztuce czasem się przytrafia: górą, która prawie nie ma podstawy. Górą jakby „ubogą” i „kaleką”, której szczyt jednak sięga wysoko . W każdym razie musiałby Schulz przyznać, że Berezin sprawił mu swym tekstem całkiem sporą przysługę. Anomalię, oryginalność, indywidualne spojrzenie galicyjskiego pisarza przeistoczył w artystyczną zasadę. „Buty Mesjasza” są Waterloo „Sklepów cynamonowych” i „Sanatorium pod Klepsydrą”, mogą być też (oczywiście w swojej formie jeszcze niedoskonałymi) szkicami do następnych, nigdy nie skończonych prac Bruno Sch. Waterloo w tym sensie, w jakim Hegel przywoływał to zdarzenie twierdząc, że historia czasem musi się powtórzyć, aby uświadomić wszystkim swą konieczność. Pierwsza klęska Napoleona mogła być przypadkiem, dopiero druga była klęską rzeczywistą, wskazującą na nieubłaganą prawidłowość. Berezin mógłby być tym drugim, który uprawomocnił szulcowską poetykę. Właśnie dzięki poplecznictwu udzielanemu przez nieznanego nikomu Kostię Bieriezina, koncepcje metafizyczno-estetyczne „Traktatu o manekinach” przestały być indywidualnym eksperymentem, wytworem wrażliwej (i przewrażliwionej) indywidualności stając się powszechniejszym programem literackim i filozoficznym. Gdyby świat był poznał Berezina w swoim czasie, otrzymałby bez opóźnienia dowód na to, że estetyka Schulza nie jest aż tak silnie idiomatyczna, że może znaleźć wiernych uczniów, podsuwa zestaw rozwiązań bardziej uniwersalnych.\nNo ale teraz przyjmijmy o wiele trzeźwiejsze założenie. Tekst jest „prowokacją”, „falsyfikatem”, produktem ostatnich lat. W takim razie – powiecie – wszystkie te pochwały stają się absolutnie bezsensowne. Jak wiele mieliśmy podróbek poetyki Schulza! Być może były u nas okresy kiedy co czwarty spośród autorów poetyckiej prozy pisanej do szuflady w okresie około-maturalnym próbował stworzyć własne „Sanatorium pod Klepsydrą”.\nAle wbrew pozorom zmienia się niewiele. W tym miejscu muszę przyznać, że fakt, iż krótki utwór Berezina zaintrygował mnie, przyjąłem z niedowierzaniem. Mam po dziurki w nosie wszelkiej maści środkowo-europejskiego realizmu magicznego , metafizyki rzeczy małych, czynienia z „bożych prostaczek czy prostaczków” strażników Wieczystej Tajemnicy, mistycyzmu zadupia itp. Berezin jednak w pewnym sensie broni się właśnie „brakiem oryginalności”! Zamiast tworzyć współczesne opowieści inspirowane Schulzem, którymi prawdopodobnie potwierdziłby moje przypuszczenia, że tego rodzaju poetyka w dzisiejszych okolicznościach oferuje nam niezbyt wiele poza pretensjonalnością (o ile – przypadek odwrotny – nie byłaby to inspiracja wyjątkowo indywidualna ,swobodna, być może „polemiczna”), podrabia gest oryginału i dociera do źródeł, które dawały oryginałowi dużą moc uderzeniową. Berezinowi udaje się wcisnąć swój tekst w przeszłość literatury, „zafałszować ją”, stworzyć postać zapomnianego polsko-rosyjskiego autora prowincjonalnego, który faktycznie mógłby być rówieśnikiem Schulza czy Bułhakowa. O ile noty biograficzne od wydawcy budzą ewidentne podejrzenia, to sam tekst swoja stylistyką- a to przecież najważniejsze –uwiarygodnia biograficzną bujdę stając się zapomnianą historią z lat trzydziestych napisaną przez zapomnianego, a w zasadzie nigdy nie poznanego szerzej ”mini-Schulza”.\nW pewnych warunkach imitacja ma znacznie większe znaczenie od inspiracji, jest czymś istotniejszym, ale również (tak właśnie!) bardziej oryginalnym. To właśnie na tym paradoksie opierają się atuty tekstu Berezina.\nSiłą rzeczy, same okoliczności jakie towarzyszyły wydaniu dzieła podobno odnalezionemu po bardzo wielu latach czynią z tekstu coś na kształt apokryfu czy nawet falsyfikatu. Jednak nawet gdyby w pełni zaufać informacjom wydawcy, że chodzi po prostu o tekst pechowo zagubiony i tak nie można byłoby uciec od przypuszczeń, że nieszczęsna historia zapomnianej powieści była fragmentem estetycznej kreacji pisarza. Mówiąc prościej: apokryficzność i anonimowość „Butów Mesjasza” znajdują się wewnątrz samego tekstu literackiego, czysto faktyczne wątpliwości dotyczące biografii mogą tylko dodatkowo podkręcać atmosferę.\nNawet jeżeli K.Berezin byłby istniał naprawdę, jego utwór czyniłby go postacią wymyśloną.\nSama treść powieści, niezależnie od realnych okoliczności jej powstania i prawdziwego autorstwa, zdaje się bowiem wskazywać, że chodzi o tekst pisarza, którego nie ma i nie było, pisarza skazanego na rozpuszczenie się w anonimowości, człowieka, którego tożsamość jest bezustannie zagrożona. Jest tak realny, jak dom, który opisuje. Jak skazane na zagładę sprzęty, które odnajduje w zapomnianych zakamarkach tego domu: coś co istnieje i istniało, miało swoje miejsce, swój czas, swoje ciało, ale trudno to znaleźć w oficjalnych archiwach i rejestrach:\nByt w stanie niebytu.\nCzytajcie więc „Buty Mesjasza” właśnie w taki sposób, jak książkę autora, którego być może nie ma i nie było. Szpargał znaleziony w starym domu wśród gratów przeznaczonych na śmietnik, list w butelce, fragment czyjegoś pamiętnika. Czyjego? – to już nieważne, nie wiadomo.\nW tym sensie „Buty Mesjasza” przybliżają się do utopii Czystego Tekstu, Tekstu bez Autora. Postać Kostii Berezina oraz jego książka stają się więc figurą czysto borgesowską, zdarzeniem rodem z „Alefa” czy „Powszechnej historii nikczemości”. Berezin z natury jest autorem fikcyjnym, a jednocześnie postacią perwersyjną poprzez osobliwość jego własnej postawy, czy „relacje” z Bruno Schulzem . Ktoś fikcyjny i jednocześnie „autentycznie” nawiedzony? – czy nie jest to właśnie właściwa definicja widma.?Jak najbardziej. Ale widmowość taka, jaką opisaliśmy, nie będzie tylko anomalią czy dziwactwem; mówi ona coś o samym sednie sztuki w ogóle czy myślenia w ogóle.\nW ostatnim okresie ów temat fascynującej „niemożliwości” jaką jest twórczość porzucona albo zapomniana oraz życie twórców niebyłych – coś co jednocześnie jest i nie ma tego - ciekawie podjął Eduardo Villa-Matas w książce „Bartleby i S-ka”. Nie wiem, co dokładnie Villa-Matas kojarzy z literatury polskiej. Na pewno Gombrowicza, którego powołuje jako swojego idola wielokrotnie nawiązując do niego. Schulza – obstawiam- też zna nieźle. Nie miał za to najpewniej okazji poznać Kostii Berezina – ani autentycznego, ani zmyślonego. Szkoda, bo o ile autor ten ze znanym dotąd swoim dorobkiem nie miałby większych widoków, by zająć miejsce Gombrowicza, to na pewno mógłby uzupełnić galerię przedstawionych w „Bartleby i s-ka” efemerycznych-ekscentrycznych zjawisk literackich. Coś jak wyrwana z zeszytu (mniejsza z tym jak dawno temu) kartka, którą znajdujemy przypadkiem i odkrywamy ze zdziwieniem, że są na niej zapiski jak najbardziej przeznaczone do skupionego czytania…czytamy je potem po raz drugi i trzeci, zadowoleni z tego, że poznajemy coś, co jakby nie miało prawa powstać. Ostatnie porównanie – ktoś mógłby złośliwie zauważyć – stawia rangę utworu, a zwłaszcza jego potencjalny wpływ we właściwych proporcjach. Ale jest też chyba najtrafniejszym komplementem jaki można znaleźć.


Szamba Betonowe | Zakopiańskie muchy, beskidzka liga muchowa - portal wędkarski\nYou are here: Home / Czorsztyn wedkarstwo / Szamba Betonowe\nW dalszym ciągu wiele gospodarstw domowych nie jest skanalizowana.…\nW dalszym ciągu wiele gospodarstw domowych nie jest skanalizowana. Z tego powodu ciągle popularne jest korzystanie z szamb. Bardzo ważne jest, aby posiadały one odpowiednią jakość, którą zapewniają najlepsze szamba betonowe. Powinny one być wykonane w taki sposób, aby zapewniały maksymalną szczelność. Przed zakupem powinno się dokładnie ustalić jakie wymiar powinien mieć nasz zbiornik. W tym celu warto skonsultować się z odpowiednimi fachowcami, którzy nam dokładnie doradzą, który produkt będzie dla nas najkorzystniejszy.\nW Polsce działa liczna grupa producentów, która ma w swojej ofercie szamba betonowe. Należy korzystać z renomowanych firm, które gwarantują produkt o pożądanej jakości. Nie warto korzystać z najtańszych ofert, ponieważ może się okazać, że takie zbiorniki będą nieszczelne, a tym samym mogą wywołać groźne zanieczyszczenie gleby lub wody. Można skonsultować się z osobami, które posiadają szamba betonowe, aby doradziły nam w odpowiednim zakupie. Warto też sprawdzić oferty, które znajdują się w internecie.


Jak dobrze mieć sąsiada - Rozmowy - Kultura - kulturapoznan.pl\n- Przesiąknięta światem dziecka pomyślałam, że będzie niebawem Festiwal i może warto pokazać "inną" Osiecką. Bo nikt wcześniej - zrobiłam oczywiście research, nie sięgnął po jej twórczość dla dzieci. Aczkowiek, jak się później okazało - nie jestem pewna czy ona potrafiła pisać tak tylko dla najmłodszych. Bo jej wszystkie teksty mają drugie dno - mówi Anna Mierzwa*. O premierze Rapete papete pstryk w ramach 23. Festiwalu "Pamiętajmy o Osieckiej" opowiada razem z Michałem Kocurkiem**.\nMichał Kocurek, Dariusz Pieróg i Anna Mierzwa, fot. Jakub Wittchen\nAgnieszka Osiecka napisała ponad dwa tysiące piosenek, ale śpiewa się zaledwie czterdzieści. Osiecka dla dorosłych jest eksploatowana. Ta dla dzieci z kolei nie. Jak długo mierzyliście z pomysłem na Rapete papete pstryk?\nAnna Mierzwa: Pomysł narodził się podczas przymusowego zamknięcia w czasie pandemii. Spędzaliśmy wtedy, chcąc nie chcąc, dużo czasu z rodziną. Jedni byli z tego zadowoleni bardziej, inni mniej. Ja akurat byłam szczęśliwa, bo całą swoją uwagę mogłam poświęcić swojemu synkowi. Ale jednocześnie myślałam, co by tu można zrobić?\nMichał Kocurek: Na szczęście jesteśmy sąsiadami, także sprawę mieliśmy ułatwioną.\nA.M.: Przesiąknięta światem dziecka pomyślałam, że będzie niebawem Festiwal i może warto pokazać "inną" Osiecką. Bo nikt wcześniej - zrobiłam oczywiście research, nie sięgnął po jej twórczość dla dzieci. Aczkowiek, jak się później okazało - nie jestem pewna czy ona potrafiła pisać tak tylko dla najmłodszych. Bo jej wszystkie teksty mają drugie dno.\nM.K.: I zwykle jest ono smutniejsze.\nA.M.: Zadzwoniłam do Michała. I mówię - Osiecka dla dziecka!\nM.K.: Ucieszyłem się oczywiście, bo od kiedy gościmy w Teatrze Festiwal "Pamiętajmy o Osieckiej" dostawaliśmy z Anią takie lekkie prztyczki od dyrektora, że może byśmy coś przygotowali... Ale szczerze, to reagowałem zawsze na to trochę alergicznie, bo ile można wałkować to samo?\nA.M.: Ona w ogóle napisała tekst, do którego powstał serial animowany.\nM.K.: To serial rysunkowy z lat 80., o samochodziku Dixie.\nA wiecie, że Dixie miał swój pierwowzór? Podobnie jak ptak Eugeniusz, jego historia wylotu do Szwecji nie była taka zwyczajna.\nM.K.: My te wszystkie teksty podrzuciliśmy naszej dobrej znajomej Malinie Prześludze.\nKtóra jak Osiecka zawsze puszcza oko do dorosłego.\nM.K.: Też tak pomyśleliśmy. Że one dwie - Malina i Osiecka się dogadają. Poszliśmy do dyrektora z tą propozycją, a on się zgodził. Wiadomo też było od początku, oczywiście jest to związane z pandemią, że ta edycja Festiwalu będzie inna, że nie możemy zorganizować wielkich koncertów. Dla nas - myślę, że mogę mówić w swoim i Ani imieniu, jest to niezwykle odświeżające doświadczenie. Małego widza nie da się oszukać, nie ma stanów pośrednich. Niczego nie można mu wmówić.\nÀ propo oszukiwania - dziesięciolatka śpiewająca Na zakręcie nie jest przekonująca, można jej zarzucić brak autentyzmu. A jak jest ze śpiewaniem piosenek dla dzieci przez dorosłych?\nA.M.: Aktor musi pielęgnować w sobie dziecko. Rozmawialiśmy też o tym czy Osiecka kiedykolwiek w ogóle dorosła, biorąc pod uwagę jej biografię, to jaką matką była.\nSama myślałam, że ona nie lubi dzieci, zapewne przez jej relacje z córką.\nA.M.: To chyba też przez to, że ona była całe życie taka niepoukładana, gubiła się we własnej wyobraźni. I chyba przez to, tak myślę, nie miała głowy do tego, żeby być odpowiedzialną...\nPo jakie teksty sięgnęliście i co z nimi zrobiła Malina?\nM.K.: Malina je przemieszała. Tekst w całości jest skompilowany z tekstów Osieckiej. Jest trochę prozy, dramatu i piosenek. Sięgnęliśmy po piosenki śpiewane m.in. przez Majkę Jeżowską, ale uwaga, nie jest to A ja wolę moją mamę.\nA.M.: Szukaliśmy piosenek, którymi się możemy pobawić i zbudować wciągający dla dziecka świat.\nM.K.: Staramy się jednak nie zapominać też o dorosłych. I jest dla nich naprawdę sporo w tych tekstach. To jest czasem kwestia tylko delikatnego zaakcentowania, nawet intencji danego słowa, i jest już jakiś żart. Mamy nadzieję, że na ten spektakl, podobnie jak na Chodź na słówko, będą przychodziły całe rodziny, że będą się wspólnie bawić przez 50 minut.\nCzy to będzie linearna opowieść?\nM.K.: W pewnym sensie tak, ale tylko dlatego, że tak to sobie wspólnie wymyśliliśmy.\nJacy pojawią się w tej opowieści bohaterowie? Kogo zagracie? Albo chociaż kogo nie zagracie?\nA.M.: Dziewczynkę i chłopca.\nM.K.: Razem z nami na scenie pojawi się jeszcze Dariusz Pieróg, też zagra chłopca.\nA.M.: Będzie ona i oni.\nM.K.: To będzie też o Agnieszce Osieckiej, bo ona miała dużo "onych" wokół siebie. A nasza ona - mała Agnieszka Osiecka jest dziewczynką z podwórka, na którym są też chłopcy...\nA.M.: Baliśmy się tego wcielania, że dorośli będą grali dzieci. Ale z drugiej strony przecież każdy z nas ma w sobie dziecko.\nM.K.: Ania Mierzwa na pewno. Ręczę.\nA.M.: To jest cudowne doświadczenie. Ja zawsze lubiłam grać w spektaklach dla dzieci, bo oparte są na pozytywnych wspomnieniach, naszych własnych doświadczeniach. A dawkę dorosłości to zawsze sobie w nich możemy znaleźć, te wszystkie konteksty, mrugnięcia oczkiem...\nBędzie np. Ptak Eugeniusz?\nM.K.: Będą kroplaki.\nA.M.: Będzie kosmicznie. Będą zwierzęta, zaloty. Spektakl będzie oparty na zabawie, na tym, jak to działa.\nM.K.: O tym jak na jednym słowie można zbudować piosenkę. Tak na pstryk!\nSkoro padło to słowo... Sam tytuł spektaklu - Rapete papete pstryk, to fragment piosenki Deus ex machina, nie dla dzieci.\nM.K.: Tak. Przyniosłem tę piosenkę na próbę. Wszyscy stwierdzili, że jest piękna, ale smutna. To jest w ogóle jej ostatni utwór, jaki w życiu napisała.\nA.M.: Ale my jej używamy w trochę innym kontekście.\nM.K.: Te dziwne wyliczankowe rymy przewijają się przez jej całą twórczość, więc założyliśmy, że to małe dziecko w Osieckiej, nawet w tej ostatniej piosence potrafiło się zabawić.\nTo obudźcie teraz w sobie wewnętrzne dziecko i opiszcie mi świat pod waszymi powiekami.\nA.M.: To miasta, kominy...\nM.K.: Jak się ma duże powieki, to wszystko tam się zmieści. Ale tak serio, to Malina sama zaproponowała nam do pomocy Artura Romańskiego, bo sami świetnie się dogadują. A on jest nie tylko reżyserem, ale też aktorem lalkarzem, więc wprowadził swój świat do naszego świata. Próbujemy jakieś elementy animować, próbujemy w nie tchnąć życie.\nA.M.: Dziecko tak naprawdę nie potrzebuje za wiele do zabawy, wystarczy kamyk albo patyczek.\nM.K.: Albo kulka z papieru.\nA.M.: Oczywiście my tu mamy też ekstra konstrukcje, bo współpracuje z nami Marta Madej.\nM.K.: Marta jest inżynierem papieru. Tworzy niesamowite rzeczy. I mamy nadzieję, że widowni się to spodoba - bo my otwieraliśmy buzie z wrażenia.\nSłowo było, obraz też. Co z muzyką?\nA.M.: Też ją robią nasi kumple. To muzycy, z którymi gram m.in. w Kalinie. Aranżacje tworzy Stanisław Pawlak (klawisze, gitara) , a na scenie towarzyszyć będą mu Michał Obrębski (perkusja, przeszkadzajki, gitara) i Adam Koterski (bas).\nNiedawno w Teatrze mieliśmy Osiecką na jazzowo. Jaka ta będzie?\nA.M.: Bardzo różna.\nM.K.: Nie zamykamy się w jednym stylu muzycznym.\nA.M.: Będą piosenki nieznane, ale też jeden totalny szlagier. Ale to tajemnica.\nPolak obudzony w nocy coś Osieckiej na pewno zaśpiewa. Myślę jednak, że będzie repertuar dla dorosłych, nie dla dzieci.\nM.K.: Z pewnością. A dla dzieci znamy ewentualnie wspomniane A ja wolę moją mamę. Podczas pacy nad spektaklem okazało się, że tylko dwie osoby słyszały o Ufo Buffo. Artur wtedy powiedział - błagam, jak możecie tego nie znać?\nA.M.: Ten spektakl, tak sobie teraz pomyślałam, jest dla dziecka, ale z pazurem. Nie jest infantylny. Będzie mroczna piosenka, folklor, coś z klasyki i do poruszania bucikiem. Będzie dynamicznie. Każdy znajcie coś dla siebie.\nM.K.: My na tych próbach naprawdę dobrze się bawimy i mamy nadzieję, że to się przeniesie na scenę...\n*Anna Mierzwa - absolwentka PWST w Krakowie na Wydziale Aktorskim ze specjalnością wokalno-estradową. Od 2008 roku aktorka Teatru Nowego w Poznaniu. Stypendystka programu Młoda Polska 2016 w dziedzinie teatru.\n**Michał Kocurek - absolwent PWST w Krakowie na Wydziale Aktorskim ze specjalnością wokalno-estradową. Od 2009 roku aktor Teatru Nowego w Poznaniu. Wykładowca Piosenki aktorskiej w STA.\nRapete papete pstryk w ramach 23. Festiwalu "Pamiętajmy o Osieckiej"\nreż. Artur Romański, oprac. tekstu i dramaturgia: Malina Prześluga, kier. muzyczne: Stanisław Pawlak\nTeatr Nowy, Scena Nowa\npremiera: 18.10, g. 16\nbilety: 40 i 20 zł\nKoncert konkursowy z udziałem jury w ramach 23. Festiwalu "Pamiętajmy o Osieckiej"\n16.10, g. 19\nGala Finałowa Festiwalu w ramach 23. Festiwalu "Pamiętajmy o Osieckiej"\n17.10, g. 19\noba wydarzenia będa transmitowane na żywo tu, tu i tu\nFestiwal "Pamiętajmy o Osieckiej"


2012-06-30 07:20 - 62820\nWywiad z byłym siatkarzem Czarnych Radom, Danielem Górskim.\nW profesjonalnym siatkówce nieodzownym elementem każdego sportowca są wygrane sety, mecze, zdobyte medale, awanse, spadki, ale również wpisane w życiorys każdego siatkarza są transfery.\nWychowanek Czarnych Radom, Daniel Górski (w środku na zdjęciu), kończy bowiem na dzień dzisiejszy swoją przygodę w swoim rodzinnym klubie. Wydawać by się mogło, że podpisanie umowy przez siatkarza jest tylko formalnością, niestety popularny "Góral" żegna się z radomskimi kibicami oraz swoim macierzystym klubem.\nPostanowiliśmy więc porozmawiać z samym siatkarzem o minionym sezonie oraz o tym, gdzie planuje kontynuować swoją siatkarską przygodę.\nAdam Kurasiewicz: Niedawno spotkaliśmy się przypadkiem i w luźnej rozmowie powiedziałeś, że podpisanie nowego kontraktu to tylko kwestia czasu. Jednak kilka dni temu otrzymaliśmy wiadomość że nie będziesz bronić barw Czarnych w I lidze.\nDaniel Górski: Masz rację, wtedy myślałem że podpisanie umowy to tylko kwestia czasu, praktycznie formalność. Niestety wyszło trochę inaczej, szczegóły nie zostały do końca dogadane i tym samym musiałem się rozstać z klubem mimo ważnego kontraktu, za porozumieniem stron.\nRazem z Kacprem Gonciarzem tworzyłeś wspaniały duet, który idealnie się uzupełniał. Kiedy, któremuś z Was nie szło, automatycznie był ten drugi, który był dalej podporą i reżyserem gry. Jak oceniasz Twoją współpracę z Kacprem?\nDaniel Górski: Zgadzam się z tą opinią w 100%, nie tylko ja to zauważyłem, czy też Kacper, ale większość kolegów z drużyny oraz trenerzy widzieli, że byliśmy bardzo dobrze zgranym duetem rozgrywających. Nasz styl rozegrania całkiem się od siebie różnił i to był nasz duży plus dla zespołu. Uważam, że współpraca i zdrowa rywalizacja między nami przebiegała bardzo pozytywnie.\nDaniel Górski: Uważam, że najlepszym momentem dla każdego sportowca jest osiągnięcie sukcesu, który sobie wcześniej wyznaczył, dla mnie był to moment, w którym awansowaliśmy do I ligi. Jeżeli chodzi o najgorsze chwile, to raczej sobie nie przypominam, bardzo mile będę wspominał ten sezon.\nKibice na pewno byli zaskoczeni tym, że odchodzisz. Kogo teraz widzisz w swoje miejsce w kadrze drużyn?\nDaniel Górski: Ja też z tą decyzją musiałem się trochę oswoić, nie było mi łatwo. Jeżeli chodzi o mojego następce to lepiej zostawmy tą sprawę trenerowi i zarządowi, na pewno wiedzą co robią.\nMimo, że odszedłeś z Czarnych, chyba dalej będziesz im kibicować?\nDaniel Górski: Oczywiście, że tak! Jestem wychowankiem tego klubu, urodziłem się i wychowałem w tym mieście i zawsze będę się utożsamiał z Radomiem. Moje serce bije dla Czarnych i życzę temu klubowi jak najlepiej! Czarnych stać na ekstraklasę i trzymam za to mocno kciuki.\nDaniel Górski: Nie mam zamiaru kończyć przygody z siatkówką. Pojawiło się kilka ofert z klubów I ligi w Polsce, jednak swoją grę zamierzam kontynuować zagranicą.\nCzego powinniśmy Tobie życzyć?\nDaniel Górski: Wydaje mi się, że przede wszystkim zdrowia, aby kontuzje omijały mnie szerokim łukiem oraz równie udanego sezonu jak ten w Radomiu\nDziękujemy za wszystko Daniel, za cały trud jaki włożyłeś w upragniony awans dla wszystkich kibiców i całego miasta.\nDaniel Górski: Ja także dziękuje za wywiad. Za pośrednictwem portalu Cozadzień.pl chciałbym podziękować kibicom, którzy tworzyli wspaniałą atmosferę na trybunach oraz byli z nami w tych trudnych momentach w drodze do awansu. Serdecznie pozdrawiam!


Strona główna / Misje / chrześcijaństwo / Filipiny: wkrótce 500 lat chrześcijaństwa\nKatedra w Manili, stolicy Filipin. fot. pexels.com\nW 2021 r. Kościół na Filipinach będzie świętował 500-lecie chrześcijaństwa w tym kraju. Prezydent Rodrigo Duterte jest przeciwny obchodom. Argumentuje, że Magellan „przyniósł krzyż i armatę”. Z kolei zdaniem biskupa Kalookanu wiara chrześcijańska, którą przywieźli konkwistadorzy, zainspirowała Filipińczyków do „marzenia o wolności i demokracji”.\nWiceprzewodniczący Katolickiej Konferencji Biskupów Filipin (CBCP) stwierdził, że ta sama wiara chrześcijańska, którą próbowali wykorzystać konkwistadorzy, aby realizować swoje kolonialne cele, zainspirowała również ojców niepodległości tego kraju do marzenia o wolności i demokracji. – To ona ostatecznie zmotywowała ich do obrony podstawowej godności ludzkiej Indian i pragnienia położenia kresu tyranii i kolonialnym rządom – dodał.\n>>> Filipiny: Katedra w Jolo otwarta po zamachach bombowych\nBp David wskazał, że tubylcy nie utożsamiają chrześcijaństwa z kolonializmem. – Nasi przodkowie byli na tyle inteligentni, by zaakceptować to, co dobre, a odrzucić to, co złe. W końcu nauczyli się też rozróżniać pomiędzy misjonarzami, którzy całkowicie sprzymierzali się z kolonialną polityką konkwistadorów, a tymi, którzy byli wobec niej krytyczni – wyjaśnił hierarcha.\nchrześcijaństwo Filipiny Misje rocznica