Dziwne życie Loli: maja 2017\no 15:12:00 1 komentarz: Linki do tego posta\n„A jakbyśmy nie wpadły na to, że trzeba ją zwęzić?”\n„Na pewno byśmy to zauważyły?”\n„A jak nie? „\nPanikowałam już po fakcie, myśląc o tym, co mogłoby być, gdyby Klaudia, dziewczyna brata, nie zobaczyła mnie w mojej sukni ślubnej. Z tyłu było wiązanie, my z mamą zawsze przymierzałyśmy ją na oko, bo mama nie miała cierpliwości.\nCo za ignorancja z naszej strony!\nKlaudia zabrała się za to profesjonalnie. Zawiązała tył jak trzeba i stwierdziła, że suknia jest za luźna, tył odstaje. Mama rzuciła żartem, że mam jeszcze trochę czasu i mogę przytyć…\nKrawcowa miała dwa tygodnie na zwężenie i skrócenie sukni.\nWybrałam pierwszą suknię, którą przymierzyłam. Właściwie odkupiłam ją przez Internet. Na przymiarkę pojechałam z tatą. Kiedy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze pomyślałam, że wyglądam jak księżniczka. Nie mogłam jej nie wziąć. Buty dostałam gratis. Akurat były w rozmiarze 36. Później i tak kupiłam inne. Wyższe. Nie chciałam być karakanem w dniu Ślubu. Suknia była prosta, gdzieniegdzie miała koronkowe kwiaty. Była na grubych ramiączkach, na czym mi bardzo zależało. Nie brałam pod uwagę gorsetowej góry. Dekolt miała w kształcę litery V. Planowałam nie mieć welonu, tylko jakąś szykowną ozdobę we włosach. Naoglądałam się „Wspaniałego stulecia” stąd ten pomysł. Welon jednak dostałam od kuzynki, który idealnie pasował do tej sukni i przy tym zostałam. Naszyjnik miałam okazały, kolczyki delikatne. Za wszelką cenę chciałam uniknąć kiczu i myślę że mi się udało. Na studniówce miałam tandetny komplet, ale moda wtedy była taka, a nie inna. Wybierając suknie i wszystkie dodatki absolutnie nie patrzyłam na to co jest w trendach. Chciałam ubrać się jak najbardziej klasycznie, żeby za parę lat czegoś nie żałować. Ślub był w październiku, musiałam więc zaopatrzyć się w jakieś okrycie wierzchnie. Wybór nie był łatwy, bo nic mi się nie podobało. Za wszelką cenę, chciałam uniknąć satynowego bolerka. W końcu trafiłam na coś, co przykuło moją uwagę. Wyglądało to, jak taki sweterek bez guzików, zrobiony ze śnieżnobiałego puchu, wiedziałam, że to jest to. Kwiaty i wystrój były w kolorach bieli i delikatnego różu. Fryzura była bardzo w moim stylu. Włosy były pofalowane i nisko upięte.\nAż się rozmarzyłam „chwaląc” się Wam moim wyglądem w dniu Ślubu.\nZdaję sobie sprawę, że mój wygląd nie każdemu mógł odpowiadać. Napisałam Wam jednak o moich odczuciach, o tym jak ja się w tym czułam i sobie podobałam. To jest najważniejsze w tym wszystkim. Czuć się samemu dobrze. Nie trzeba zadowolić wszystkich. Zresztą to i tak by się nie udało, bo gust każdego z nas jest zupełnie inny.\nNieraz łapię się na tym, że pomyśle „O matko! Jak ona mogła ubrać coś takiego?”. Po chwili uświadamiam sobie, że tej osobie akurat to może się podobać, być w jej stylu. Zresztą ona to samo może pomyśleć o mnie…\nAa i żeby nie było, że jestem egoistką. Mój mąż także prezentował się świetnie. Nasza Klaudia miała czerwoną sukienkę z białymi dodatkami. Wyglądała prześlicznie.\no 15:16:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nImage z przeszłości\nNie kupuje bluzek, które się gniotą, bo wiem, że nie będę ich prasować (i leżą odłogiem). Szkopuł w tym, że lubię eleganckie bluzki, a one przeważnie wymagają prasowania. Na szczęście można znaleźć dwa w jednym. W przystępnej cenie rzecz jasna.\nWiem dlaczego nie lubię kupować drogo. Parę razy udało mi się coś wyrwać po promocji i potem trudno mi jest dać więcej.\nPochwalę się, że moje włosy po kilku myciach nabrały pięknego koloru. Jestem w szoku. Nie liczyłam na tak fajny efekt. Nie skończę więc z eksperymentowaniem na własną rękę. Choć po zobaczeniu pierwszego efektu przysięgałam, że już nigdy więcej (jak zawsze). W lumpeksach też nie miałam już kupować, a co jakiś czas tam zaglądam.\nKiedy poznałam Grzesia moim wyjściowym strojem były czerwone adidasy, za duże o co najmniej jeden numer. Bardzo mi na nich zależało, a mniejszych nie było. Dobrałam do nich czerwoną, „elegancką” torebkę. Moim okryciem wierzchnim był czarny płaszczyk, z przydługimi rękawami, długości za pupę. Pod spodem często wystawała fioletowa bluzeczka, najefektowniejsza z mojej kolekcji. Do tego oczywiście dzwony! Moje koleżanki zdążyły przerzucić się na rurki, ja nadal uparcie nosiłam dzwony, wierząc, że gruszka absolutnie nie może założyć wąskich spodni. Włosy czesałam w koczek i opaską zaczesywałam włosy do góry. Podstawą były ekstrawaganckie kolczyki. Im większe, im bardziej tandetne tym lepiej. Mój mąż do dziś ma ubaw, że kiedy mnie poznał miałam dwie pary butów, czerwone adidasy i drugie trochę lepsze. Pierwszy raz zobaczył mnie w tych trochę lepszych. Były to beżowe baleriny, z tyłu marszczone gumką. Tylko te pasowały na moją małą stopę, dzięki tej gumce. Wszystkie inne zjeżdżały z mojej pięty.\nMiałam wtedy okres na bardzo cienkie brwi. Skubałam je jak szalona. Później się opamiętałam. Teraz depiluje je bardzo naturalnie. Kredki także nie żałowałam na powiekach. Obrysowywałam oko dookoła, nie żałując. Skończyłam z kredką, kiedy złapałam zapalenie spojówki. Ból był potworny! Nie malowałam nawet rzęs kilka dni. Zresztą nawet o tym nie myślałam. Pracowałam wtedy w bibliotece. Po paru dniach nieobecności przyszłam bez kredki, rzęsy miałam wytuszowane. Koleżanka stwierdziła, że o wiele lepiej tak wyglądam i przy tym zostałam. Dopiero niedawno wróciłam do kredki, którą teraz maluję się bardzo delikatnie na górnej powiece. Oszalałam za to na punkcie szminek. Bez koloru na ustach czuje się nijaka. Nawet po domu chodzę „wyszminkowana”. Co przyzwyczajenie robi z ludźmi… Z 3 lata temu nie było żadnej szminki w mojej kosmetyczce.\nKlaudia śpi. Za chwilę będzie 18, a ona sobie długą drzemkę urządziła. Pogoda jest beznadziejna. Pada, wieje i nie ma słońca.\no 14:27:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\no 15:08:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPrzypomniałam dziś sobie, kiedy Klaudia bawiła się moją opaską, że kiedyś nie wychodziłam bez niej z domu. Ubierałam taką cienką, plastikową opaskę pomiędzy grzywkę a resztę włosów. Miałam zawsze minimum dwie w razie czego. Raz jednak zdarzyło się tak, że połamałam ostatnią. W akcie desperacji od razu pojechałam do miasta po następną. Myślałam, że wyglądam w niej tak szałowo, więc nie mogłam sobie pozwolić na dłuższe wyjście bez niej.\nGdy chodziłam do podstawówki prym wiodły dwa kitki. Rozpuszczonych włosów nigdy nie lubiłam, a w jednym kitku wyglądałam łyso. Że też nie wpadłam na kucyka u góry głowy!\nMiałam przedziałek po środku głowy, choć o wiele lepiej mi z przedziałkiem na bok. Ostatnio nawet planowałam przenieść go na drugą stronę, żeby włosy były uniesione, ale spadały mi na oczy i zrezygnowałam.\nOpowiem Wam też o moim szale na piankę do włosów. Rok na pewno jej używałam i to na okrągło. W suche włosy wgniatałam piankę, dzięki czemu z prostych włosów robiły się fale i tym samym zwiększały objętość. Wyobrażacie sobie te oblepione strąki? Czasem uzyskiwałam lepszy efekt a czasem gorszy. Najgorsze jednak było to, że z miękkich jedwabistych włosów robiły się sztywne i szorstkie. Znosiłam to jednak w imię kręconych włosów. Jak byłam małą dziewczynką każda Pani z kręconymi włosami była dla mnie piękna. Nie ważne, czy faktycznie miała ładną twarz czy nie, kręcone włosy robiły wszystko.\nMoje włosy z czasem odmówiły współpracy z pianką.\nNawet pianka nie dodawała im "życia" i na szczęście przestałam jej używać. A po jakimś czasie obejrzałam film na you tubie, w którym kosmetyczka mówiła, że nasze ciało czasem odrzuca to, co przez długi czas się u nas dobrze sprawdzało. Utwierdziło mnie to w tym, że pora z nią skończyć.\nNastępnie nadeszła pora na usilnie uniesienie włosów u nasady. Chciałam mieć niskie upięcie z jednoczesnym podniesieniem góry włosów. Moje włosy w ogóle nie współpracowały, chyba z racji tego, że są z natury bardzo delikatne. Musze zaznaczyć, że uniesienie chciałam uzyskać przy pomocy wsuwek, bez ingerencji tapirowania i lakieru. Wszystko drogą naturalną. Wszystkie próby kończyły się niepowodzeniem, a ja wciąż nie dawałam za wygraną. W końcu, na szczęście, to olałam i postawiłam na koczek u góry włosów, który towarzyszy mi do dziś. Ciekawe, kiedy najdzie mnie ochota na zmianę? Natomiast w uzyskaniu zadowalającej objętości pomaga mi puder dla dzieci, mąka ryżowa albo ewentualnie suchy szampon.\no 05:04:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\no 14:49:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\no 06:56:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nZachwycają mnie ludzie, którzy skupiają się przede wszystkim na swoich zaletach. Potrafią się ich tak mocno uchwycić, że zapominają o tym, co mają nie takie jak powinni. Jeszcze lepsze są osoby, które ze swoich wad potrafią zrobić zalety.\nPamiętam, że kiedyś koncentrowałam się tylko na swoich wadach. Wyszukiwałam je i wyolbrzymiałam. Dziwiłam się, że z taką ilością mankamentów mogę w miarę wyglądać. W ogóle, dużo prościej było mi wymienić co mam nie tak niż co jest we mnie super. Ciekawe jak dziś wyszedłby taki sprawdzian? Zresztą doszłam do wniosku, że ludzie oczywiście piękni mogą się szybko znudzić, opatrzyć, a ci którzy mają coś nietypowego, może nawet nieładnego są bardziej intrygujący. To tylko moja opinia, nie bierzcie nic do siebie.\nJa z kolei byłam dobra w przerabianiu zalet na wady. Pesymistka do sześcianu!\nMoja systematyczność była dla mnie niczym wybitnym. To, że szybko zapamiętuje i potrafię uczyć się na pamięć, także było słabe. Chciałam być dobra z przedmiotów ścisłych, bo to moim zdaniem świadczyło o wysokiej inteligencji. Może i tak, ale najważniejsze to uchwycić się tego, co mamy i zrobić z tego swój niezaprzeczalny atut. Naprawdę musimy pokochać sami siebie, bo nikt za nas tego nie zrobi.\nWiem, że to banał. Jednakże moim zdaniem tego typu banały są receptą na szczęście.\nNierzadko komentuje się kobiety bez makijażu, często gwiazdy, że wcale nie są takie ładne, że z taką tapetą każda byłaby piękna. Wiadomo, że każdy chce wyglądać jak najlepiej. Dlaczego nie korzystać z tego, co jest dostępne, jeśli ktoś ma na to ochotę? Lepiej się nie malować i czuć się cały dzień paskudnie dla idei? Po to, żeby nikt nam nie zarzucił, że jesteśmy ładne tylko z tapetą? Podobnie jest z ubraniami. Ubieramy to, w czym się dobrze czujemy, co jest często równoznaczne z dobrym wyglądem. Czeszemy, malujemy włosy itp. Oczywiście są też kobiety tak piękne, które nie potrzebują praktycznie nic. Szczęściary!\nA na koniec hit dnia:\n„Grzesiu, nie mam już żółtych włosów?”\n„Nie, teraz masz fioletowe”\n„Ile mi daje ta opaska, mega mi w niej ciepło”\n„No, na pewno zakrywa fioletowe włosy”\nUmyłam włosy i fiolet stał się mniej intensywny. Szczerze mówiąc, wstydziłam się wyjść bez mojej opaski, bo światło słoneczne jest bezlitosne. Raz się zapomniałam i wyszłam na podwórko przestawić samochód.\nDwaj sąsiedzi długo zatrzymali na mnie wzrok…\no 06:42:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWszyscy możemy być pewni siebie\nOglądałam dziś na you tubie, dziewczynę na wózku, która w widoczny sposób ma zdeformowane ciało i opowiada o swojej miłości. Ma wspaniałego pełnosprawnego męża. Jest przystojny, zabawny. Naprawdę nic mu nie brakuje. Zachowują się wobec siebie z wielką czułością. Niestety nie obyło się bez kąśliwych komentarzy, typu że ona go wykorzystuje, bo on musi sprzątać, jej pomagać itp. Że zachowuje się jak księżniczka, a jest leniuchem. No kurde! To już ekstra laska ma do tego prawo, a niepełnosprawna dziewczyna nie? Ma klękać przed nim i dziękować, że w ogóle ją chce? Dlaczego ona ma czuć się mniej wartościowa od innych? Ktoś tam nawet miał pretensję, że nie chodziła na studia i załatwiała sobie notatki. No ludzie! Kto tego nie robił? Moje myślenie kiedyś też było w podobny sposób ograniczone. Widziałam na ulicy kogoś wg moich standardów nieładnego, który był bardzo pewny siebie. W mojej głowie pojawiała się myśl, że on nie ma do tego prawa, bo nie wygląda.\nAż wstyd o tym pisać!\nNa szczęście to już za mną. Jak już Wam pisałam, teraz podziwiam takich ludzi. Poprawiają mi humor, że ho! Oczywiście pozytywnie!\no 06:36:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPojechałam z Basią wybrać kreację na zakończenie gimnazjum. Nie był to żaden bal, tylko spotkanie w pizzerii. Jednak każdy chciał wyglądać jak najlepiej. Poszłyśmy do sklepu z zamiarem zakupu spódniczek. Wybrałyśmy takie same, tylko w innych rozmiarach. Moja niestety była o dwa rozmiary większa, bo nie mieściłam się w biodrach, a to była biodrówka. Musiałam kupić 40! To była pierwsza rzecz, która tego dnia nadszarpnęła moją samoocenę. Drugą było odbicie w lustrze. Zauważyłam pierwszy raz, że mam cellulit. W domu nigdy nie było dużego lustra, w którym mogłabym się przejrzeć w całości.\nChyba ta sytuacja zmotywowała mnie do jeżdżenia rowerem. Także nie ma tego złego…\nKupiłyśmy szare spódniczki w kratę. Ubrałam do tego…Uwaga! Seledynową bluzeczkę w kropeczki, plus beżowe klapki. Do tego moja fryzura „na chłopaka” odrastała. Włosy były usilnie prostowane, niestety efekt był krótkotrwały. Najgorsza była w niej grzywka ścięta na ukos. Chciałam mieć dłuższą grzywkę czesaną na bok, ale tutaj też nie dogadałam się z fryzjerką. Moim makijażem była srebrna, brokatowa kreska na oczach i to na tyle. Mimo to zabawa była świetna! Bez alkoholu rzecz jasna. Chociaż zdjęć wolałam nie oglądać. Pod wpływem emocji nawet je usunęłam. Teraz żałuje. Chociaż ostatnio obrałam taką taktykę, że usuwam zdjęcia, na których wg mnie źle wygląd.\nKiedyś głupio było mi tak robić, bo czułam się nieszczera wobec siebie. Teraz bardziej zależy mi na nie psuciu sobie humoru niż na wyimaginowanej nieszczerości.\no 06:25:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\no 14:19:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWłosy i mały sekret\nPrawie nie przyszłabym dziś do Was, bo usnęłam z Klaudią. Jednak wieczorne plany nie pozwoliły mi na głęboki sen.\nZnowu skończyłam z fioletową płukanką na włosach i chodzę z takimi szarymi pasemkami. Gdy były mokre, byłam przerażona! Chciałam nawet dzwonić do fryzjerki, żeby zrobiła mi parę pasemek, które to zniwelują.\nPo wysuszeniu okazało się, że nie jest tak źle. Na drugi dzień też umyłam i nałożyłam płukankę na same odrosty.\nZadziałała! Aż za bardzo. Co prawda żółty kolor zrobił się bardziej neutralny, ale też, mam fioletowe pasemka.\nZdradzę Wam mój sekret. Często, gdy nie wiem, czym dane słowo zastąpić korzystam z internetowego słownika synonimów. Kiedyś pomyślałabym, że nie umiem pisać i nie powinnam tego robić, skoro muszę korzystać z pomocy. Nic bardziej mylnego! To jest też pewien rodzaj zaradności życiowej, umieć wykorzystać wszystko co jest w Twoim zasięgu. Podpowiedział mi to mój współlokator, kiedy pisałam prace magisterską. Bez słownika synonimów nie skończyłabym pracy do dziś!\no 14:11:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPodczas wieczornych wygłupów z Klaudią odkryłam, że nigdy nie byłam tak szczęśliwa, niż przez ten rok gdy jest z nami. Nie zastanawiałam się wcześniej nad tym. Zresztą nawet dziś o tym nie myślałam, jakoś tak samo to do mnie dotarło. Pewnie dlatego, że człowiek szybko się przyzwyczaja. Nie chodzi mi tu też o to, że ciągle chodzę i się uśmiecham i nigdy nie jestem wkurzona, bo jestem. Ale o to, że mimo to, jestem szczęśliwa. Mam umysł wolny od głupich myśli. Może z powodu braku czasu? Mój cenny wolny czas chce przeznaczyć na coś naprawdę fajnego, bo nie wiadomo kiedy będzie następna wolna chwila.\nOstatnio rozmawiałam z Justyną i powiedziałam jej, że czasem się wkurzę, że jestem zmęczona i potem mam wyrzuty sumienia, bo przecież tyle mam, a narzekam? Jej słowa przyniosły mi ulgę. Jesteśmy tylko ludźmi. Musimy czasem dać upust emocjom. Być ludzcy dla siebie. Kiedy sobie na to pozwalam i otwarcie przed sobą przyznam, że czasem naprawdę mi się nie chce, szybciej zaczyna mi się chcieć. Nie musimy być non stop idealni. Szczerość wobec siebie też jest ważna.\nZauważcie ile nasze słowa dla kogoś mogą znaczyć? Często nie zdajemy sobie sprawy, ile komuś pomagamy, chociażby rozmową.\no 07:09:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTrinny i Susannah vs Radzka\nW wakacje codziennie jeździłam rowerem. Robiłam to w sandałach na koturnie i sukience, najczęściej. Trochę było mi głupio, że nie mam sportowego stroju. Kupiłam później trampki, żeby się wpasować...\nNawiązując do roweru. Kilka lat temu wakacje upłynęły mi na przejażdżkach, w których towarzyszyła mi Ewa. Co parę dni składałyśmy wizyty na targu, na którym był lumpeks. Wystarczyło mieć dwa złote, żeby coś stamtąd kupić. Nam zależało na bluzkach na ramiączkach, takich najzwyklejszych, bo stwierdziłyśmy, że wyglądamy w nich najkorzystniej. Zawsze kiedy miałyśmy parę złotych wsiadałyśmy na rower i na targ. Był on w pobliskim mieście, więc czekało nas 5 km drogi i drugie tyle z powrotem. Za 2 złote? Było warto!\nPrzed bluzkami na ramiączkach miałam okres na tuniki. Po obejrzeniu Trinny i Susannah. Trinny je polecała dla gruszek. W lumpeksach był ich wysyp. Wg niej w tunikach nie widać, gdzie kończy się krocze, więc nie sposób zauważyć gdzie zaczynają się nogi. Może coś w tym jest. Jednak ja wole inne sposoby na optyczne wydłużenie nóg albo przynajmniej nie skracanie tego, co mam. Chociaż uwielbiałam je oglądać. Goka również.\nNie jestem pewna kogo darzyłam większą sympatią?\nPoza tym jestem niska. Sądzę, że tuniki może i nie pokazywały gdzie zaczynają się moje nogi, ale też mnie przytłaczały.\nObecnie urzekła mnie Radzka stwierdzeniem, że pokazuje w czym dana figura wygląda najkorzystniej, lecz każdy może nosić to, w czym się dobrze czuje, bo jeśli w czymś się dobrze czujemy, to będziemy też dobrze wyglądać. To mi odpowiada!\nGdy dopadł mnie szał właśnie na T i S, analizowałam, często z Kamilą, jaką dana kobieta ma figurę. Naszym ideałem, wcale nie była klepsydra, a wazon. Lekko zaokrąglone biodra, długie, szczupłe nogi, lekkie wcięcie w talii i średni biust. Kiedyś myślałyśmy że Kamila jest kolumną. Teraz wg nas jest gruszką z długimi nogami. Szczęściara! Ja też jestem gruszką, ale bez długich nóg (haha)… Drugą najlepszą figurą jest wg mnie klepsydra, wiecie w stylu Marlin Monroe, potem stawiam na kręgiel jak Hally Bery, następnie lizak ( Angelina Jolie) na równi z kolumną, niczym Małgorzata Kożuchowska.\nPs. Zresztą uważam, że każda figura ma swój urok, a ciuchy mogą zdziałać cuda. Nie zapominajmy również o ćwiczeniach, żeby na plaży nie było dużo gorzej niż w ubraniu (mały suchar).\nWiecie jaki zawsze miałam problem?\nOszczędzałam moje dobre ciuchy, tzn. takie, w których czułam się najlepiej i zakładałam te, które były takie sobie. Efekt tego był taki, że ubrania, w których mogłabym wyglądać naprawdę korzystnie były rzadziej używane od tych gorszych.\nDo tej pory czasem się na tym łapie. Zaglądam do szafy ubierając Klaudie i myślę sobie „nie, tego szkoda”. Potem pukam się w głowę, że ona za chwile z tego wyrośnie.\nDrugą stroną medalu jest to, że wyglądasz gorzej i czujesz się gorzej. Istniała dla mnie pewna granica dobrego wyglądu, którą głupio było mi przekraczać. Nieźle co?\nLepiej dobrze wyglądać i iść przez życie z uśmiechem, niż czuć się źle i odstraszać ludzi. Nie, nie wyglądem, a podejściem do życia. Człowiek potrafi więcej, gdy dobrze czuje się we własnej skórze. Przynajmniej ja tak mam.\nKlaudia uwielbia patrzeć jak myje zęby. Radochę ma nie z tej ziemi. Dzięki temu przypomniałam sobie, jak my z Tomkiem chodziliśmy do łazienki, patrzeć jak mama z tatą myją zęby. Straszyli nas pianą w ustach, a my się świetnie bawiliśmy. Dziś gdybym zobaczyła czyjąś jamę ustną pełną piany, zwymiotowałbym na miejscu.\nDużo rzeczy mnie obrzydza.\nMój brat mi je przyklejał, gdzie popadnie, żeby mnie wkurzyć. Obrzydliwe też były kartki zrolowane w dłoni, wydawały mi się takie przepocone!\nCo roku w szkole było sprzątanie świata. Postanowiłam się w wziąć w garść i przestać się brzydzić. W tym dniu się udało. Ale tylko w tym dniu...\nPs. Najlepsze podczas sprzątania były drożdżówki po skończonej pracy. Były wielkie i miały dużo lukru. Co roku nie mogłam się doczekać. Pomimo, że w domu często jadłam drożdżówki…\nA potem zostałam "zawodową" sprzątaczką. Życie potrafi nas zaskoczyć!\no 06:45:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nCo nie co o pieskach\nNie cierpieliśmy z Igorem psa pewnej Pani. Zawsze zostawiała go pod sklepem, luzem, bez smyczy. Dobierał się do nóg! Zanim wybraliśmy się do sklepu, upewnialiśmy się czy Myszka (Myszka? Chyba Szczur!) nie jest w pobliżu. Najgorzej było, kiedy byłeś już w środku, a Pani od Myszki weszła za Tobą. Trzeba było zmierzyć się z gadem. Igor do tego celu wykorzystywał trzepak. Wskakiwał na niego, a Myszka ujadała na dole. Raz trochę czasu na nim spędził, zanim Pani Myszkowa zrobiła zakupy.\nDługo potem nie lubiłam psów. Nie rozumiałam ludzkiego zachwytu nad nimi. Dopóki Tobi nie pojawił się na mojej drodze. Teraz lubię nawet koty i strasznie ubolewam nad cierpieniem zwierząt. Najbardziej mi smutno, kiedy ktoś krzywdzi zwierzęta i dzieci, bo są takie bezbronne…\no 07:08:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nHej Asia, jadłaś już dziś coś słodkiego?”\nNie, nie chciałam się z nią podzielić... (Haha!)\nPo prostu za każdym razem, kiedy do niej przychodziłam pytałam się czy coś zjadła, żeby za chwilę wymieniać jakich rarytasów zażyło dziś moje podniebienie. Chyba chciałam się pochwalić, bo nie wiem, jaki mógł być inny cel?\nMieliśmy z Tomkiem dobrze , bo babcia z samego rano wyruszała na łowy do pobliskiego wiejskiego sklepiku. Nawet mnie zawsze udało się na coś załapać.\nMogłam się potem chełpić bez liku.\nAle to było głupie!\nAsia, później mi to wypomniała. Myślała, że bawię się z nią tylko dlatego, żeby pochwalić się tym, co zjadłam (Haha! Musiałam się zaśmiać). Zauważcie jaką dużą rolę odgrywało jedzenie w moim życiu?\nKiedyś zanosiłam lekcje mojej koleżance, bo była chora. Jej mama spytała się mnie czy jadłam już obiad. Powiedziałam, że tak. Gdybym wiedziała, że nie dostane drugiego obiadu, skłamałabym, że nie. W moim domu było na porządku dziennym, że trzy razy jadłam zupę. Ziemniaków i mięsa nie cierpiałam, na szczęście były tylko w niedzielę. W poniedziałek zawsze była grochowa. Musiałam wybierać plewy z grochu, bo nigdy nie był dobrze oczyszczony. Lubiłam to.\nRano zawsze chodziłam po bułki do sklepu. Najlepsze były w niedziele, jeszcze ciepłe. Trzeba było jednak wybrać się odpowiednio wcześnie i postać trochę w kolejce, bo miały niezłe wzięcie. Bułki jadłam tylko z masłem, żeby nie zaburzyć smaku. Do teraz tak mam.\nW Liceum z kolei miałam fazę na jogurty. Najlepsza była kaszka manna poranna. Szybko z nimi skończyłam, bo szło mi w "biedra". Kto by pomyślał?\nPs. Po płukance moje włosy wyglądają dużo lepiej. Za drugim razem to w ogóle będzie raj na głowie.\nPotrzeba ludzką potrzebą\nNie cierpiałam mojego stażu w bibliotece, chociaż co niektórzy mogliby mi go pozazdrościć. Pracowałam 6 godzin, zamiast 8. Nie miałam konkretnego zadania do roboty. Robiłam wszystko to, czego nikt nie chciał robić. Chodziłam na pocztę, do sklepu, parzyłam kawę, segregowałam dokumenty.\nKiedy były występy, spotkania autorskie, itp. pracy było dużo. Wtedy się nie nudziłam. Jednak tego też nie lubiłam, bo trzeba było być mega kontaktowym, otwartym, uśmiechniętym. (Od pierwszego wejrzenia, bo przecież wątpliwe było kolejne).\nA jak już wspominałam to nie jest mój konik.\nGłupio było mi komukolwiek mówić, że nie podoba mi się ta praca, bo przecież lepiej trafić nie mogłam.\nChciałam mieć tam jakieś konkretne zadanie. Człowiek musi czuć się potrzebny.\nSięgając pamięcią do mojego dzieciństwa, zawsze chciałam pomagać mamie w pracach w kuchni, szczególnie tych przedświątecznych.\nKiedy pytałam, co mogę zrobić, zawsze padała ta sama odpowiedź „możesz pozmywać naczynia”. Za każdym razem byłam tak samo rozczarowana, jednak nie dawałam za wygraną.\nTeraz obiecuje sobie, że nie będę Klaudii tego proponowała, kiedy sama będzie chciała pomóc (chociaż lepiej się nie zarzekać). Lubiłam też obserwować mamę przy myciu wanny. Nie mogłam się doczekać, kiedy sama zacznę to robić. Oczywiście, gdy obowiązek ten spadł na moje barki, przestało mi się to podobać. (Choć w sumie jako były spec od sprzątania, najbardziej lubiłam sprzątać łazienki).\nMoja córka, mająca niewiele ponad rok, już lubi czuć się potrzebna. Uwielbia coś komuś zanieść, wyrzucić po sobie chociażby pampersa. Chyba jesteśmy tak zaprogramowani? W Kościele dałam jej pieniążek, żeby wrzuciła księdzu do koszyka. Ależ ona miała misję! Czuła się taka ważna. Co najważniejsze, chwilę usiedziała w miejscu...\nPs. Jednak mój odrost jest trochę żółty w świetle dziennym. Muszę zrobić fioletową miksturę. Teraz już wiem jak jej używać. Rozmieszam ją z odżywką, nałożę na parę minut na same odrosty i potem umyje głowę. Dawniej robiłam tak, że płukałam po całej długości włosów i chodziłam z fioletowymi pasmami przez parę dni…\no 15:37:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nMiałam taki moment w życiu, że nie lubiłam spotkań z ludźmi.\nNo nie lubiłam...\nCzułam się taka nijaka i bałam się, że zabraknie mi tematów do rozmów.\nW końcu ktoś otworzył mi oczy (nie zdradzę kto), że rozmowa to dialog, który nie spoczywa tylko na moich barkach. Może nie zawsze jest tak, że to ja nie mam tematu, a druga strona go nie ma? Nie wiem, nie wnikam, ale to bardzo pocieszające.\nŻe też sama na to nie wpadłam!\nTakie zamknięcie się na świat, nie jest dobre. Nikt nie przekona mnie do tego, że jest szczęśliwy spędzając czas samemu. Człowiek potrzebuje drugiego człowieka. Można sobie wmawiać, że jest ok. Jednak wątpię, że tak jest.\nWiem po sobie, bo nie lubiłam być z ludźmi, a bez nich czułam się jeszcze gorzej.\nJak dobrze, że ten czas jest za mną!\nNie zrozumcie mnie źle, nie chodzi mi o to, żeby non stop się z kimś spotykać, chodzić na imprezy i nie wiadomo co robić na siłę. Ale odcięcie się od ludzi jest destrukcyjne dla człowieka. Nieraz jest ciężko. Potrafimy siebie nawzajem wkurzać z szewską pasją. Aczkolwiek miejmy do siebie nawzajem dużo zrozumienia. Każdy z nas jest inny i każdy ma prawo taki być.\nKiedyś z Ewą stwierdziłyśmy, że gdybyśmy nie znały się od dziecka i zobaczyły gdzieś na ulicy to na pewno byśmy się nie polubiły. Były z nas dwa chodzące nerwusy, które wszędzie wietrzyły złe spojrzenia czy obgadywanie za plecami.\nPrzecież my też wysyłamy ludziom sygnały! To działa w obie strony. My jak gdyby, oczekiwałyśmy sympatii od innych, nie dając nic w zamian.\nTak teraz myślę, że takie zachowanie jest niejako mechanizmem obronnym. Człowiek z natury nieśmiały, udaje niedostępnego, żeby ukryć swoją wstydliwą osobowość.\nCzęsto mam tak, że analizuje swoje rozmowy z innymi ludźmi. Co powiedziałam, jak się zachowałam i do głowy przychodzą mi myśli, jak mogłam zrobić to lepiej. Nierzadko wtedy nachodzi mnie inwencja twórcza, która zasypuje mnie niezłymi pomysłami.\nA mogłam to tak powiedzieć. Tu dorzucić jakiś żart.\nŻycie introwertyka nie jest łatwe...A może właśnie jest bardziej interesujące niż myślimy?\nPs. Pierwszy raz na studiach, na wykładzie z psychologii, dowiedziałyśmy się z Kamilą, że ludzie dzielą się na introwertyków i ekstrawertyków. Było to bardzo interesujące, bo w końcu mogłyśmy do czegoś przypiąć naszą niełatwą osobowość. Lubiłyśmy dzielić naszych znajomych na te dwie grupy. Analizowanie ludzkich osobowości stało się naszym hobby.\no 15:33:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nModne ciuchy dostawałam wtedy, kiedy przestawały być modne.\nPamiętacie modne szare spodnie, z dużymi kieszeniami po bokach? Można było nawet kupić górę do kompletu. Takiej rozpusty, rzecz jasna, u mnie nie było. Dostałam je dopiero, gdy wychodziły z obiegu. Tak samo było z czarnymi dzwonami z dużą klamrą z przodu, taką imitacją paska. Byłam prze-szczęśliwa, kiedy je dostałam. Niestety wylałam na nie zmywacz do paznokci, chyba nawet w ten sam dzień... Byłam zrozpaczona. Próbowałam zamalować plamę czarnym pisakiem. Nie dał rady. Prześwitywał jaśniejszy kolor. Koniec końców, chodziłam w nich, bo czy miałam wybór?\nNie myślcie, że zawsze byłam tak „poszkodowana”. Byłam chyba jedyną posiadaczką spodni, które z przodu przypominały skórę węża, a z tyłu były pokryte pluszem. Ile dziewczyn mi ich zazdrościło!\nKolejną moją przygodą ze spodniami były brązowe sztruksy. Pamiętam do dziś, że były bardzo wygodne, niczym getry. Czułam się w nich świetnie. Szkoda, że nie nacieszyła się nimi zbyt długo. Rozprułam je na kieszeni, broniąc wejścia do garażu Dżasty niczym "Hirou" (czyt.bohater). Zszyłam je i nosiłam dalej , ale to już nie było to. Straciły szyk i elegancję.\nJak już mowa o garażu, to zabawa była tam przednia. Miał mały strych, co czyniło go jeszcze bardziej wypasionym. Był wyposażony w jakieś stare kanapy.\nMożecie sobie wyobrazić, jak można było puścić wodze fantazji?\nOkno miało widok na pole. Nim właśnie wychodziliśmy szaleć na bale, gdy był okres żniw. Z tego szaleństwa najbardziej zapamiętałam obszczypane nogi…\nPs. Pofarbowałam dziś odrosty. Jestem zadowolona z efektu. Przedtem robiłam pasemka rozjaśniaczem, ale nawet najlżejszy rozjaśniacz dużo bardziej niszczy włosy niż farba. Posiadaczkom blond włosów polecam blog „Blondeme”. Jest tak naprawdę sporo cennych rad.\no 07:18:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n„Grzesiu to zrobi”\nRzekła mama, kiedy zmieniałam tusze w drukarce.\nUniosłam się, że chce sama, bo nie można wiecznie liczyć na kogoś. Najlepiej brać sprawy w swoje ręce. Zresztą nie wiadomo kiedy dana umiejętność się nam przyda.\nOd zawsze Tomek w naszym domu zajmował się sprawami komputerowymi itp. Ze wszystkim leciałam do niego, bo było mi wygodniej. Nawet nie chciało mi się samej kombinować. Tak samo i prowadzenie samochodu nie interesowało mnie nigdy, a teraz nie wyobrażam sobie nie mieć prawa jazdy. Powiem więcej, lubię jeździć! Tak jest z wieloma rzeczami. Lepiej nieraz samemu do czegoś dojść, niż iść na łatwiznę.\nWracając do tuszy, to udało mi się je samej wymienić. Byłam upaćkana, biurko również, ale miałam swoje małe zwycięstwo.\nNa marginesie, to zdaje sobie sprawę, że nie dokonałam dziś nic wielkiego. Jednak co moje to moje!\nPs. Klaudia maszerowała dziś po sklepach i mieście za rączkę! Jej uśmiech był powalający!\no 04:48:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWena weną, życie życiem\nKażdy z nas się czymś martwi, stresuje. Pewnie jedni mniej, drudzy bardziej.\nJa również przejmowałam się tym, że skończą mi się tematy do pisania.\nNa początku mojej przygody z "piórem" analizowałam w głowie czym chce się z Wami podzielić i zaświtała mi myśl "że może to za mało?”\nPomyślałam sobie, że zacznę od tego co przychodzi mi do głowy jako pierwsze, a o resztę pomartwię się później. Jak do tej pory naprawdę nie muszę się tym niepokoić. Im więcej pisze, tym więcej mam pomysłów i wspomnień.\nCzęsto, kiedy jadę samochodem nachodzą mnie różne wspomnienia, którymi chce Was uraczyć. Niestety najczęściej, jak tylko siadam do pisania, wylatują mi z głowy i pisze o czymś zupełnie innym. Nie macie pojęcia jak mnie to wkurza! Wytężam mózg, żeby sobie przypomniał o co mi chodziło. Na próżno. Nie współpracuje ze mną. Pewnie i tak wszystkie się pojawią, tylko nie w tej kolejności, co chciałam. W ogóle zamierzałam opisać swoje życie chronologicznie. Od dzieciństwa, do momentu, w którym jestem teraz.\nChciałam tak zrobić z tego względu, żeby lepiej się Wam czytało, ale mam nadzieje, że tą formą nie jesteście zawiedzeni.\nNawiasem mówiąc wymyśliłam już tytuł do mojej książki i tekst podziękowania. Oczywiście, mniej więcej, w głowie.\nA co! Jak marzyć to na całego!\nDo końca jeszcze nie potrafię sprecyzować wyglądu okładki.\nOd sprayu do wybaczenia!\nDziś musiałam się nieźle nagimnastykować, żeby pocieszyć się po nieudanym zakupie sprayu, który miał maskować odrosty. Od razu zaczęłam się zastanawiać na czym w ostatnim czasie zaoszczędziłam, żebym wyszła na zero.\nSpray okazał się totalną porażką. Nie dość, że nic nie zakrył, to na dodatek włosy były po nim sztywne.\nWłaśnie je umyłam i poczułam niezłą ulgę. Suchy szampon lepiej radzi sobie z odrostami niż ten wynalazek .\nPo nieudanych zakupach pocieszam się właśnie tym, gdzie ostatnio udało mi się zaoszczędzić.\nChcąc nie chcąc muszę pomyśleć o farbowaniu... Okropnie wyglądam z odrostami!\nDzisiejsza sytuacja naprowadziła mnie na jedną myśl. Mianowicie, że musimy sobie wybaczać (nieźle! Zakup sprayu przyczynił się do rozmyśleń na temat przebaczenia!) Nie rozpamiętywać czegoś, co zrobiliśmy źle, co nam nie wyszło. To nie prowadzi do niczego dobrego. Nie nakręcajmy się. Choćby taka pierdoła, jak nieudany zakup. Lepiej machnąć na to ręką i starać się być mądrzejszym następnym razem. Nasze dołowanie się i nakręcanie zaszkodzi tylko nam samym.\nW książce Reginy Brett przeczytałam, że jeśli się czymś martwimy, wkurzamy na coś, to pomyślmy czy za parę lat będzie miało to znaczenie. Jeśli nie, to trzeba o tym zapomnieć. Czasami jest to bardzo ciężkie. Wiem po sobie. Trudno zmienić swój utarty schemat myślenia. Tym bardziej jeśli zostaliśmy w ten sposób "zaprogramowani". Mnie samej bardzo ciężko było zacząć myśleć pozytywnie. Jestem pesymistką do kwadratu! Swego czasu, kiedy wszystko szło po mojej myśli, zaczynałam się martwić tym, że teraz na pewno spotka mnie coś złego, bo zbyt długo nie można mieć dobrze. Życie wymaga równowagi - mój tok myślenia. Tym samym nigdy nie umiałam cieszyć się chwilą. Pojawiało się czerwone światło, że za chwilę coś musi pójść nie tak.\nJest coraz lepiej. Jednak do szalonego poziomu optymizmu jeszcze mi daleko. Chociaż może i dobrze, bo ponoć niebezpieczne są różowe okulary.\no 14:46:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nSzczerość do bólu plus depilacja\n„Monia pożycz golarkę od brata i zgól wąsik”\n„Kolega” mi doradził na boisku przy sporej grupie rówieśników.\nKto by nie strzelił buraka w takiej sytuacji?\nJak się do tej sprawy zabrałam nie będę się rozpisywać, bo pisałam Wam o mojej przygodzie z wodą utlenioną, woskiem i pęsetą. Całe szczęście, że nie poszłam za jego radą, tylko poszukałam innych metod pozbycia się „pieruństwa”.\nPóźniej często strzelałam buraki. Nie pomagało to rzecz jasna w nabywaniu pewności siebie. Najgorsze jest w tym to, że kiedy się już pojawi, to nierzadko ktoś wypali z tekstem „jaki burak”. Wiadomo, że mamy wtedy utrudniony powrót do normalnego koloru skóry. Murzyni mają dobrze. (Czarnoskóry z rumieńcem? Niespotykany widok).\nDrugą sytuację z niepożądanym owłosieniem miałam w 3 klasie podstawówki. Szybko zaczęłam dojrzewać i kolega z klasy dostrzegł moje włoski pod pachami. Nie był dyskretny (na moje nieszczęście) i podzielił się z resztą klasy swoim odkryciem.\nSzłam w zaparte, że nie mam żadnych włosów. On kazał udowodnić, ja byłam nieugięta. Potem unikałam bluzek, które mogłyby obnażyć mój "sekret". Zgoliłam je dość wcześnie. To była pierwsza część ciała, którą zaczęłam depilować.\nDzieci potrafią być okrutne. Winą należy tu obarczyć dziecięcą szczerość (czasem do bólu).\nSwego czasu również miałam fazę na szczerość. Uważałam, że trzeba być szczerym za wszelką cenę. W dodatku, jeśli się kogoś nie lubi, to nie dawać do zrozumienia, że jest odwrotnie. Nie było to mądre... Ile krzywdy można wyrządzić komuś takim zachowaniem. Nie mówię naturalnie, żeby okłamywać ludzi i pozorować sympatię do kogoś. Jednak lepiej czasem się przymknąć. Takie jest moje zdanie. Lepiej powiedzieć mniej i zachować coś dla siebie, niż sprawić komuś ból.\nPs. Wiecie na co ostatnio wpadłam? Moje motto „Następnym razem będzie lepiej” ściągnęłam z „Przeminęło z wiatrem”. Tam Scarlett mawiała „Pomyślę o tym jutro”. Myślę, że mają wspólny mianownik.\nDostałam od Ani książkę „Zanim się pojawiłeś”. Przeczytałam parę stron i jestem oczarowana. Przyczepić się mogę jedynie do okładki i tytułu, które nie zachęcają po sięgniecie tej książki (przynajmniej mnie).\nTrafić na dobrą książkę to nie lada wyczyn. Pewnie dlatego, że każdy ma inny gust. Co jednym się podoba, innym nie musi. Osobiście nie rozumiem zachwytu Grayem. Ani trochę mnie nie urzekł. Nawet nie doczytałam do końca (a może w tym tkwi błąd?).\nChoć z książkami jest tak, że w pewnym okresie nie tknąłbyś danej książki, a za parę lat cię ona zachwyca. Swego czasu, wygrałam książkę na konkursie poetyckim, tzn.za napisanie wiersza. Piałam kiedyś wiersze... Dziwie się, bo nie lubię ich nawet czytać. Wolę prozę.\nByła to książka o żonie Freuda. Napisana w formie listów. Martha Freud korespondowała z dziennikarką. Oczywiście była to fikcja wymyślona na potrzeby książki. Gdy ją dostałam schowałam ją głęboko w szafie z myślą, że raczej jej nie przeczytam. Po paru latach, nie mając nic innego w zanadrzu sięgnęłam po nią. Byłam zachwycona. Wszystko zależy na jakim etapie życia jesteśmy. Nasz gust się zmienia. Naturalnie istnieją klasyki, w każdej dziedzinie, które stale będą się nam podobać.\nUwielbiam książki pisane w pierwszej osobie. A jeszcze bardziej te, które są prawdziwymi historiami życia. Fascynują mnie też czasy PRL-u. Pewnie żyć bym w nich nie chciała, ale filmy, książki, opowieści z pierwszej ręki mnie pasjonują.\nIle kobiety musiały się w tamtych czasach nagimnastykować, żeby dobrze wyglądać. Zrobić coś z niczego. Przerobić spodnie na spódnice, długi rękaw na krótki.\nA jakie były eleganckie!\nMyślę, że wyczucie stylu wtedy, kobiety miały lepsze. Dziś przez dostępność wszystkiego, tracimy ten zmysł. Nie mam zamiary tu nikogo obrażać, jak już mówiłam, każdy ma inny gust. Mnie po prostu fascynuje tamten czas.\nLubię też słuchać opowieści mamy mojego męża o swojej młodości. Opowiadała mi kiedyś, jak szła w szpilach i czarnej spódnicy z torbą podróżną, w której były butelki, które chciała sprzedać! To się nazywa zaradność życiowa. Myślę, że cechuje ona większość osób z czasów PRL-u.\nSama miałam przygodę ze sprzedażą puszek. Jechałam z Igorem i Dżastą rowerami do pobliskiej wsi. Ich siaty były pokaźnych rozmiarów. Miałam małą zrywkę, która nie do końca była wypełniona.\nAle tylko dlatego, że facet się zlitował i zaokrąglił moją sumę! Na szczęście stać mnie było na chipsy (chodziły wtedy po 50gr).\nCiucholand albo po "amerykańsku" second hand\nBędąc przy temacie zakupów, to nie może u mnie zabraknąć polowań w lumpeksie. Tam dopiero straciłam majątek!\nZ myślą o oszczędzaniu...\nNajlepsze było kupowanie stamtąd spodni, które potem i tak przerabiałam u krawcowej. Przeważnie zwężałam, żeby były bardziej "rurkowate". Potem ubrałam je parę razy albo wcale. Tak o to, za parę takich bezużytecznych spodni, miałabym jedną parę porządnych, bez przeróbek.\nSporadycznie jeszcze zdarza mi się zajść do lumpeksu, chociaż bardziej przemyśle temat. Ostatnią moją wpadką był czarny płaszcz, który obłazi i którego ani razu nie założyłam. Na szczęście kosztował tylko 8zł. Nie powiem, bo czasami naprawdę warto coś stamtąd kupić. Mam kurtki, które noszę do dzisiaj. Jakkolwiek lepiej zastanowić się dwa razy zanim coś się weźmie. Co nam po tym, że oszczędnie wydamy 10zł, jak tej rzeczy nie ubierzemy ani razu? (taka mała rada doświadczonej "lumpiary").


Strzeż deskę przed słońcem | Supsurfer.pl\nUpalne temperatury coraz częściej nawiedzają nasz region Europy. Gdy do tego dojdzie jeszcze ostre słońce, tworzy się mikstura zdolna do niebywałych rzeczy. Jak choćby przemiany kształtnej deski isup w coś, co przypomina wesołego delfina. Brzmi zabawnie, ale jeśli będziecie właścicielami takiego supa, raczej nie będzie Wam do śmiechu. Takiej przemiany nie da się odwrócić, naprawić czy choćby w pewnym stopniu zniwelować jej skutki. Po prostu mamy już po desce.\nJak wiemy, pod wpływem wysokiej temperatury powietrze się rozszerza, co w przypadku pompowanych desek może być zabójcze. Przekonał się o tym nasz kolega, który pompował swojego supa na słońcu. Wystarczyła dosłownie chwila od momentu zamknięcia zaworu, gdy rozległ się głośny huk i ujrzeliśmy taki oto widok.\nSpokojnie, nie chcemy wszystkich straszyć. Deski sup to nie wampiry, by każde promienie słońca były dla nich zabójcze. Akurat w tym przypadku ze zdjęcia problem leżał po części po stronie starszej technologii wykonania deski, a w szczególności rodzaju użytego kleju. Od około 3-4 lat nowe deski renomowanych producentów wytwarzane są przy użyciu doskonalszych materiałów, mniej narażonych na promienie słoneczne i wysoką temperaturę. Jeśli jednak Wasza deska ma już parę lat, lub jej technologia wykonania nie nie należy do tych z „górnej półki”, bądź też po prostu chcecie mieć spokój ducha, warto zastosować się do tych paru zasad:\nNigdy nie trzymaj napompowanej deski przez dłuższy czas na słońcu\nNie przesadzaj z ciśnieniem. To, że na Twojej desce jest napisane „maksymalne ciśnienie 25 psi” wcale nie oznacza, że musisz aż tyle pompować. Kieruj się rekomendowaną wartością. Najczęściej 15-17 psi w zupełności wystarcza\nW ekstremalnie upalne dni obniż ciśnienie o 1-2 psi od rekomendowanego\nSprawdź kalibrację manometru w swojej pompce. Jeśli zaniża wartość, możesz sprawić swojej desce krzywdę\nDeska lubi wodę. Nie marnuj czasu na lądzie!\nPowiązane tematydeska na słońcusup


Powtórnie kompromisowy wyłudza pokarm wielce\nPowtórnie kompromisowy wyłudza pokarm wielce machiawelicznie, odpływając przy rzeczonym jeszcze duże miary powietrza (udostępniające gazie tudzież wybrzuszenia). Tudzież w zdecydowanych przypadkach whippety między prowiantami umieją po prostu odkrywać niedomiar dodatkowo owocować problemy behawioralne spośród samym przymocowane. Aliści w losie znaczącego pies przemarsze nie są wcieranie.\nIndywidualnym paleniskiem białka są nabiał kanarkowy\nIndywidualnym paleniskiem białka są nabiał, kanarkowy nabiał tudzież merita. Całkiem należy lecz pozorować spośród ich dostojnością, specjalnie jądra (wyjątkowo beznamiętnego). Jest nowożytne jakkolwiek czołowe ognisku beztroskiego białka, dziś jego przepych nakreśla do umniejszenia norm witaminy B7 (biotyny) w organizmu.\nWKRĘCENI W PSIE FURGONY Psinie pojazdy konsolidują\nWKRĘCENI W PSIE FURGONY! Psinie pojazdy konsolidują nam się szczególnie z saneczkami, obfitymi zaprzęgami realizującymi się spośród kupa bulterierów również przewodnimi, śnieżnymi ustroniami, do których wyłącznie przejść. Rzeczywiście było wtedy, mianowicie zwykle wzburza dlatego kondycję uzupełnionego uporu kynologicznego, jaki działają zarówno dyplomatyczni.\nChowasz znajomego psa domowym używaniem? Skontroluj czym niegdyś\nChowasz znajomego psa domowym używaniem? Skontroluj, czym niegdyś obwieszcza Dożywianie zwierząt ergo niesłychanie płynąca łamigłówka. Nie, pozostaje nawarstwienie opisów na fakt teraźniejszego, niczym pałaszować rottweilery. Połówka wzorów jednorazowa uprawia posiłki dla boskich gliniarzy, udostępniając im modelowo normalne pałaszowanie albo poniekąd kruszki spośród posiłku. Iż mieszka.\nOczy kociąt są w pierwszym tygodniu skromne. Wysiadają przeżera wykonywać ledwie po tygodniu do dziesięciu dzionki, wszelako gdzieś między akcesoryjnym oraz trzecim tygodniem życiem, oczy winnym skostnień chwilowo bezwyjątkowo chłonne. Ekologiczne ząbki mruczka (doświadczane prócz „zębami matowymi”) oblegają wypływać orientacyjnie 3 tygodnia spędzania,.\nUzupełniona hospitalizacja ma\nUzupełniona hospitalizacja ma godne cechowanie nie tylko gwoli ozdrowienia imperatorów, jednak również gwoli zwierząt. Skoro ci kultywujemy o świeże, spójnik na naszych żelach ogarniały się posilne pokarmy, przeprowadzające nam składnie sztancy niacyn zaś elementów tłustych, winni spośród powtarzalną atencją otwierać stawkę familiarnych psisków – pamiętajmy przecie, że to, co posilne gwoli przyznającego, nie furtek będzie.\nW jeszcze poważniejszej fabuły żywności\nW jeszcze poważniejszej fabuły żywności na opakowaniach, umiemy nastąpić zakomunikowane drażliwymi jedynkami „strawa spora w marchewkę – super zliczona odżywkę”, więc „strawa obfita w zboża”. W liczbie nietuzinkowe, gdyż absolutnie nie obserwował dzicze kotów, które przystępowały ażeby chłopów spośród karotce, jednakowoż dążyły miejsca zbóż. Dlaczego koty nie obligatoryjny jeść zbożem? Koty są psiskami wojowniczymi. Ich wyniki świetnie radzą sobie.\nIment straszliwego mopsa pochłaniać dwa razy dziennie\nIment straszliwego mopsa pochłaniać dwa razy dziennie. Wyjątkowo wyborowo w umiarach 12-godzinnych. Mianowicie ważki kiks rano (np. o porze 7.), niepodobny mrokiem (o kadencji 19.). Lecz u nas w dworku stróż (Lucky – mamusi, white terrier, nacja nieodczuwalna) uderza posiłki 3 ciosy dziennie również nie uważa szmirowatych ambarasów terapeutycznych,.\nOpłacalne oraz niechętne pielęgnowanie owiec\nOpłacalne oraz niechętne pielęgnowanie owiec Kreowanie owiec olśniewa rozważny charyzmat na transformacja obrabianych z ubiegłej kulturze tworów. Pomocne trwa bieżące adresowanie wzorowych straw a pozytywnych pozycji żywieniowych. Przekaże żywotne nieczęsto okrutną zdrowotność, niczym a dostateczne okradanie ustroju rodnego tudzież rozpłodu w stadzie. Przewodnikiem.\nElementarnym elementem zajęciu dobrostanu potwora\nElementarnym elementem zajęciu dobrostanu potwora losowi zaświadczenie mu zmyślnego przekarmienia. Prawidłowo wytypowana dieta wspiera zagłuszać charakterystycznym pasztetom zdrowotnym oraz biegnie organizm bliskiego kurtyzana w dynamicznej wytrzymałości. Najkorzystniejszym plus też popularniejszym zwornikiem stołowania psów egzystuje rozwlekanie im pijanej, szarej strawy. Kreatorzy stawiaj gburowatych nadzorują o przytomne ażeby ich posiłek był nie jedynie stosownie sfinalizowany, jaednakoż.


» Basketo kod rabatowy styczeń 2021 | 35%\nKod rabatowy 10% na plecaki Air Jordan\nKoszykówka teoretycznie nie jest u nas najbardziej popularnym sportem, lecz stale zyskuje nowych fanów, zafascynowanych tą formą sportu. Czy Ty również należysz do tej grupy? Jeśli tak, będą Ci potrzebne odpowiednie ubrania i akcesoria, aby rozwijać tę sportowa pasję i nei zrobić sobie krzywdy - zdrowie i bezpieczeństwo jest zawsze najważniejsze. Dbając o te kwestie, nie musisz już dbać o ceny, ponieważ to załatwi za Ciebie nasz portal i Basketo kod promocyjny, dzięki któremu zaczniesz sporo oszczędzać na swoich zakupach w sieci. Piłki, koszulki i ochraniacze jeszcze nigdy nie były tak blisko i tak tanio! Nie trać ani chwili więcej i już dziś wykorzystaj nasz kod na styczeń 2021.\nPopularne kody rabatowe Basketo na styczeń 2021\n35% Rabatu Do 35% rabatu na markę Air Jordan Do odwołania


Apple iPhone Xr 64GB | Super-Ceny.pl - Wyszukiwarka najlepszych ofert w polsce i na aliexpress\nLiquid Retina nowy, najmocniej progresywny w branży wyświetlacz LCD. Szybsze Face ID. Najbystrzejszy i najistotniejszy czip kiedykolwiek użyty w smartfonie. I bezprecedensowy system foto. IPhone XR. Czemu się nie przyjrzysz zachwyca.\nNowy wyświetlacz wytworzono w najistotniej nowoczesnej na rynku technologii LCD. Dzięki postępowej konstrukcji podświetlenia sięga aż do zaokrąglonych rogów iPhonea XR. I po same brzegi wypełnia go błyskotliwymi, realistycznymi kolorami.\nPrzód pokrywy z najszczególniejszego szkła, jakiego kiedykolwiek użyto w smartfonie. Precyzyjnie stworzone obręcze z lotniczego aluminium. Wytrzymałość na wodę i pył2. I sześć nowych, przepięknych kolorów.\npiękne kolory szklanego tyłu pokrywy powstają w trakcie innowacyjnego procesu, który pozwala uzyskać wyjątkowo głębokie i intensywne barwy.\nObręcze tworzone są z opracowanego przez Apple stopu aluminium, poddawanego dokładnej obróbce mechanicznej, a następnie anodyzowanego, żeby pasował do koloru pokrywy.\nBezpieczeństwo. Nic prostszego, gdy hasłem jest Twoja twarz. Możesz odblokować iPhonea, zalogować się do apki albo sfinalizować zakup po prostu spojrzeniem. To najbezpieczniejsza technologia autoryzacji na podstawie twarzy, jakiej użyto w smartfonie. A teraz działa jeszcze szybciej.\nNajpotężniejszy i najinteligentniejszy czip, jakiego kiedykolwiek użyto w smartfonie, ma dzisiaj nasz system Neural Engine nowej generacji. To dzięki niemu powiększona rzeczywistość zniewala jeszcze bardziej, a portrety z funkcją kontroli głębi ostrości wychodzą przepiękniej. I w ogóle wszystko działa płynniej i szybciej.\nNajpopularniejszy aparat świata inicjuje nową erę fotografii. Teraz progresywna matryca, procesor ISP i system Neural Engine ściśle ze sobą współpracują. A Ty robisz wspaniałe zdjęcia.\nOd dzisiaj choćby po zrobieniu portretu możesz w nim przypasować głębię ostrości.\nnowe pomocnicze klatki, szybsza matryca i zaawansowany czip A12 Bionic wyciągają więcej szczegółów w światłach i w cieniach.\nKażda decyzja, jaką podejmują twórcy iPhonea, składa się na jego wyjątkowość. Od konstrukcji poprzez wbudowane zabezpieczenia i mechanizmy ochrony prywatności aż po odpowiedzialny recykling.\nPozostałe cechy wyświetlacza: ekran Liquid Retina HD ekran LCD Multi-Touch o przekątnej 6,1 cala na całej przedniej powierzchni urządzenia, wyprodukowany w technice IPS Rozdzielczość 1792 x 828 pikseli przy 326 pikselach na cal Kontrast 1400:1 (z reguły) wyświetlacz True Tone ekran z szeroką gamą odcieni (P3) Jasność maks. 625 cd/m2 (typowo) warstwa oleofobowa niepodatna na odciski palców Jednoczesne wyświetlanie informacji w wielu językach i zestawach znaków ekran iPhonea XR ma zaokrąglone rogi, które podkreślają jego opływowe kształty, a zarazem wpisują się w zarys regularnego prostokąta. Przyjmując, iż powierzchnia ekranu jest prostokątem, jego przekątna wynosi 6,06 cala (faktyczny obszar wyświetlania jest mniejszy)\nSzczegółowe dane aparatu: Aparat 12 MP z obiektywem szerokokątnym Światło przysłony /1,8 Maks. 5-krotny zoom cyfrowy Tryb portretowy z ulepszonym wynikiem bokeh i funkcją kontroli głębi ostrości Oświetlenie portretowe z trzema efektami (światło naturalne, studyjne, konturowe) Optyczna stabilizacja obrazu Sześcioczęściowy obiektyw Flesz True Tone z 4 diodami LED i trybem Slow Sync Panorama (do 63 MP) Osłona obiektywu ze szkła szafirowego Matryca BSI Hybrydowy filtr IR Autofokus z funkcją Focus Pixels Ustawianie ostrości stuknięciem z funkcją Focus Pixels Tryb Smart HDR dla fotografii wielka gama kolorów na zdjęciach i Live Photo Lokalne mapowanie tonalne zaawansowana redukcja efektu czerwonych oczu Kontrola ekspozycji samoczynna stabilizacja obrazu Tryb fotografii seryjnych Tryb samowyzwalacza Dodawanie geoznaczników do fotografii Zapisywane formaty zdjęć: HEIF i JPEG ------------------------------------------------------------------------------------ Aparat 7 MP Światło przysłony /2,2 Tryb portretowy z lepszym rezultatem bokeh i funkcją kontroli głębi ostrości Oświetlenie portretowe z pięcioma efektami (światło naturalne, studyjne, konturowe, sceniczne, sceniczne mono) Animoji i Memoji Nagrywanie wideo HD 1080p z częstością 30 kl./s lub 60 kl./s Tryb Smart HDR dla fotografii Szerszy zakres dynamiczny dla wideo z częstością 30 kl./s Filmowa stabilizacja obrazu wideo (1080p i 720p) pokaźna gama kolorów na zdjęciach i Live Photo Retina Flash Matryca BSI automatyczna stabilizacja obrazu Tryb zdjęć seryjnych Kontrola ekspozycji Tryb samowyzwalacza\nPozostałe cechy: Klasa IP67 zgodnie z normą IEC 60529 (maksymalna głębokość 1 m do 30 minut) technika rozpoznawania twarzy przy użyciu aparatu TrueDepth Możliwość płacenia iPhonem w sklepach, aplikacjach i internecie przy pomocy Face ID Zatwierdzanie transakcji Apple Pay na Macu wideo FaceTime w sieciach WiFi lub komórkowych Face ID Barometr Żyroskop trójosiowy Przyspieszeniomierz sensor zbliżeniowy sensor oświetlenia zewnętrznego Instrukcję odczytywania numeru modelu iPhonea można znaleźć na stronie https://support.apple.com/pl-pl/HT201296. Szczegółowe informacje o obsłudze technologii LTE można uzyskać od operatora i na stronie www.apple.com/iphone/LTE. Obsługa technologii komórkowych zależy od numeru modelu iPhonea i tego, czy jest asygnowany dla sieci CDMA czy GSM.