Dyskusje na 'Katoliku' - Zobacz wątek - Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią\nWątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest Pn lip 13, 2020 5:01 am\n„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”\nTak brzmiało hasło Światowych Dni Młodzieży.\nZakrzyknę – Miłości! Dodaj mi skrzydła!\nBym wzniósł się ponad złego mamidła.\nOdsłonił jego fałszywe oblicze\nI pozapalał oświaty znicze.\nNiechby wszyscy, to prawdziwe ujrzeli\nI już nigdy wątpliwości nie mieli\nŻe zło – nawet to, świecące tęczy barwami\nJest ziarnem niezgody między nami.\nOno zawsze jest przyczyną niestrawności\nChoć ma cechy, kuszącej smakowitości.\nOno, niczym drapieżnik się zakrada\nNa zielone pastwiska ludzkiego stada.\nRani, zabija, wypacza prawdy wiary\nPrzypisując Bogu ludzkie przywary.\nBo jak można posądzić Boga miłosiernego\nO przyjęcie ofiary z Jezusa – Syna swego?\nTo zło ludziom w głowach zakręciło\nI większość, w jego przekręt uwierzyło.\nNadal wierzymy w Boga uzależniającego\nOd złożenia sobie ofiary z Syna Jedynego.\nJeśli pola wiary nie będą, należycie pielęgnowane\nTo po wiekach zauważymy, że są chwastami pozarastane.\nJeśli więc chcemy, by każdy posiew wydał obfite plony\n– Każdy skrawek, pola wiary musi być odchwaszczony.\nWiara, także wymaga pielęgnacji i odchwaszczania\nA nie tylko ślepego jej wyznawania.\nŻycie Chrystusa, pośród ludu swego\nWeźmy, za dowód niemożności pozbycia się złego.\nBo chrystusowe życie i Jego nauczania\nDowodzą potrzeby nieustającego, ataków zła odpierania.\nBo Chrystus żyjąc pośród ludzi\nJak oni, odpieraniem ataków zła się trudził.\nTym samym dowiódł rodzajowi ludzkiemu\nŻe zło dokucza nie tylko jemu.\nToż to zło, boski plan – rajskiego życia – zburzyło\nGdy Ewkę do zerwania jabłuszka skusiło.\nTo też, Chrystus biorąc krzyż na swe ramiona\nUkazał, że człowiek też musi go dźwigać nim skona.\nI by każdy z nas nie czuł się pokrzywdzony\nKiedy krzyżem, jak Chrystus zostanie obciążony.\nNa Miłość Boską się zdajmy\nI Chrystusa, za baranka ofiarnego nie uznawajmy.\nChrystus poświęcił się dla rodzaju ludzkiego\nBy ten brał przykład z Niego.\nDzielnie stawiał czoło złu, gdy sił mu stanie\nA także nadstawił pleców, gdy mu ich zabraknie.\nSkutków sił destrukcji, nie zawsze unikniemy\nWięc bywa, że sami, z cierpieniem pozostajemy.\nI to w takich sytuacjach Chrystus obok staje\nI przebitą gwoździem dłoń podaje.\nTemu Chrystusa swym Bogiem i Bratem uznajmy\nI Jemu nieustannie dziękczynną cześć oddawajmy.\nSo wrz 15, 2018 4:21 pm\nRe: Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dost\nNo dobra.. Skopiowałeś tekst z bloga.. Co w związku z tym? O czym chcesz dyskutować?\nSo wrz 15, 2018 5:12 pm\nChciałbym dowiedzieć się, kiedy zaczniemy odchwaszczać, naszą, katolicką wiarę. A przy okazji, może by ktoś wspomniał coś na temat zjednoczenia Chrześcijan - czy w ogóle istnieje taka wola pośród hierarchów?\nN wrz 16, 2018 9:14 pm\nA co uważasz za zachwaszczenie?\nI jak wyobrażasz sobie jedność i z kim mamy się jednoczyć? Protestantyzm jest tak podzielony że ja osobiście nie widzę możliwości na dialog. Po prostu nie wiadomo z kim negocjować.\nN wrz 16, 2018 9:36 pm\nhttp://www.niedziela.pl/artykul/138159/ ... i-na-ulice\nPrzeczytawszy artykuł odnosi się wrażenie, a nawet jest się, święcie przekonanym, że kapłan, ksiądz jest wybrańcem Boga. Takie odczucie narzuca czytelnikowi wymowa artykułu. Głosi on o podjęciu – przez częstochowskich kapłanów – szczególnej formy modłów, próśb do Boga, odróżniającej się od zwykłej modlitwy zadawaniem sobie trudu wynikającego z przyjęcia na swe barki krzyża i pielgrzymowania z nim, w dni upalne, wietrzne i słotne. „Pielgrzymują o chlebie i wodzie, aby wyprosić czy – w pewnym sensie – wychodzić swoim pielgrzymim trudem nowych kapłanów. Chcą dotrzeć do młodych ludzi, aby pomóc im usłyszeć głos Jezusa: „Szukam właśnie Ciebie”. – Boże sprawy załatwia się po Bożemu – powiedział reporterce „Niedzieli” jeden z księży niosących krzyż. Stąd ten marsz kapłanów i modlitewny szturm o nowych kapłanów.” – czytamy w artykule.\n– Szczególna forma modłów – należało by sądzić – ma na celu skuteczniejszy wpływ na boski odzew. Kapłani uważają bowiem, że swym zmęczeniem, cierpieniem, stróżkami potu bardziej zjednają sobie Boga, Który zdjęty litością zwiększy liczność rozrzucanych wśród młodzieży powołań kapłańskich. Idąc dalej, takim tokiem rozumowania boskich reakcji na ludzkie modły można dojęć do wniosku – gdybyśmy tak do zmęczenia od ciężaru niesionego krzyża dołożyli jeszcze samobiczowanie, to zapewne osiągnięto by jeszcze większą i pewniejszą skuteczność modłów, przejawiającą się zwielokrotnieniem powołań kapłańskich.\nNie będę brnął dalej kapłańskimi ścieżkami, bo mogłoby się okazać, że najwięcej powołań byśmy pozyskali, gdybyśmy Syna Bożego drugi raz ukrzyżowali.\nZawołam natomiast: Nie tędy droga do Pana Boga!\nBoga czcijmy, uwielbiajmy, dzięki Mu składajmy, za pobudzenie pierwiastka życia, no i – co jest może najważniejsze – przestygajmy przykazania.\nNiech nikt nie uzurpuje sobie miana szafarza łask bożych. Kapłani, zamiast szafarzami, niech będą boskimi sługami. Kapłanem niech będzie człowiek, który z własnej nieprzymuszonej woli poświęcił się, bez reszty służbie Bogu – nie czekając aż zostanie powołany, czy też, przez Boga wybrany. A jeśli już poświęcił się Bogu i całym sobą ukochał Boga, niech będzie przykładem do naśladowania, w przestrzeganiu wszystkich przykazań boskich. W przykazaniach zaś, Bóg zaleca także umiłowanie bliźniego swego, jak siebie samego. Toteż wypadałoby się zastanowić i odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy nie milsze Bogu byłoby pochylenie się nad potrzebami ludzi, nieradzących sobie w rynkowej gospodarce, a także popróbować oswobodzić z jarzma nałogu alkoholika, czy też narkomana, albo prowadzenie sierocińca, ochronki dla dzieci z ubogich rodzin, od chodzenia z krzyżem na ramieniu, po publicznych drogach?\nBo tak – prawdę powiedziawszy – coraz mniej jest, nie tylko kapłanów. Słyszy się, że coraz mniej ludzi święci niedziele uczestniczeniem we Mszy Św. Słyszy się o zamykaniu kościołów, a nawet o ich sprzedaży. Może, bardziej, od „wychadzania powołań” wypadałoby zastanowić się nad przyczynami spadku wiernych, czy też nad zaniechaniem święcenia niedziel uczestniczeniem we Mszy Św.? Może, właśnie uważanie się kapłanów, za wybranych przez Boga szafarzy ujemnie wpływa na aktywność w wierze? Ludziom, a także i Bogu – być może – nie podoba się głoszenie i utwierdzanie się w poglądzie, jakoby kapłani stanowili grono ludzi, szczególnie uprzywilejowanych. Przywileje uprawniają do wywyższania się nad resztę wiernych! A czy wywyższanie się, ponad innych miłe jest Bogu? Należałoby – w tym miejscu – zauważyć, występowanie, w Polsce po transformacji ustrojowej, niemal pęd do nabywania przywilejów stanowych. Poza duchowieństwem uprzywilejowanymi chcieliby być prawnicy, sądownicy, medycy, politycy. Przywileje prowadzą do wyalienowania, czyli do zerwania więzi z otaczającym środowiskiem.\nW moim odczuciu, z wiarą, z kościołem, z postawami ludzi, także tych – uważających się za wybrańców boskich – nie jest dobrze. W atmosferze wyznań ludzkich, zło poczyniło olbrzymie szkody i nadal szkodzi. Temu apeluję do hierarchów kościoła katolickiego o zastanowienie się nad formami wyznawania wiary w Boga Chrześcijańskiego; nie zapominając o celibacie i kwalifikacji czynów uznawanych za grzeszne – przede wszystkim seksualnych.\nTrzeba byłoby - według mnie - skończyć raz na zawsze z powołaniami kapłańskimi. Bóg, to nie człowiek. Wszystkich traktuje jednakowo, bo wszyscy są Jego stworzeniami. Uzurpowanie sobie prawa do bycia wybrańcem Boga jest nie do zaakceptowania, na dłuższą metę. Dążenie, za wszelką cenę do zajęcia pozycji, o stopień jeden, czy dwa wyższej od reszty społeczności, już staje się - wprost - nieznośne i co gorsze szkodzi naszej wierze.\nJeśli jedni nad drugich będziemy się wywyższali\nWyjdzie na to, że tylko sami, ze sobą będziemy gadali.\nSług Bożych natury\nWyraźnym przejawem kapłańskiej wiary i natury\nSą trony dla celebrantów, tiary i purpury.\nBo to ci, siebie sadzają na fotelach wyściełanych,\nA swoich wiernych, na ławach drewnianych.\nKsięża – rzec można – za wybrańców Boga się uważają.\nTemu też, zawsze w szaty, dodające im glorii się ubierają.\nWszystko wskazuje, jakby z tłumu wyróżnić się usiłowali.\n– Czyżby chylenia głów, na swój widok oczekiwali?\nOj! – Pewnie lepiej nam by się żyło, gdyby oni, nie wybrańcami\nLecz, z własnej woli stali się – boskimi sługami.\nBoże nasz Boże!\nPoza Tobą nikt nam nie pomoże.\nJedynie Ty jesteś tym, który\nRozwieje - wiszące nade nami - czarne chmury.\nTemu do Ciebie się zwracamy\nI o wsparcie, w boju, z wrogami życia błagamy.\nPn wrz 17, 2018 10:22 pm\nKapłanem niech będzie człowiek, który z własnej nieprzymuszonej woli poświęcił się, bez reszty służbie Bogu – nie czekając aż zostanie powołany, czy też, przez Boga wybrany.\nO czym ty piszesz, Zygzak...Wydaje ci się, że ktoś może służyć Bogu nie będąc przez Niego powołany do służby ?\nPn wrz 17, 2018 10:51 pm\nKapłani, tak jak i reszta Dzieci Bożych powinni być pokorni, bo takich nas Bóg kocha. Ale w gruncie rzeczy co oni robią takiego złego?\nWt wrz 18, 2018 1:24 am\nZygzak pisze o prawdziwym problemie, uprzedmiotowienia naszej wiary, poprzez metody jakimi posługuje się zwierzchność Kościoła. Oczywiście nie koniecznie jest to do końca trafna diagnoza, kto zawinił. Ale warto o tym porozmawiać, zwłaszcza że widzę duży postęp w argumentowaniu u wielu piszących. Efektem uprzedmiotowienia wiary jest to, co pisze -Zygzak w wyniesieniu się ponad innych części ludzi na piedestałach. To wygląda tak, mówią pobożne słowa, lecz czyny ich z postawą włącznie świadczą o czymś wręcz przeciwnym. No ale jest w tym kontra, która co prawda nie jest usprawiedliwieniem, a tylko wyjaśnienirm tego że do tego dochodzi. Ta kontra to, nie patrzcie na ich czyny, a patrzcie na ich nauki. Druga kontra to, każdy człowiek jest grzeszny, zdolny do upadku. Więc to że nie chcą tego, to jednak słabość bierze górę.\nNo i teraz czy to słuszny trop, by wylewać dziecko z kąpielą. Tak przerwało by to ten rodzaj ślepego przez innych naśladownictwa. Tylko czy nie znaleźli by ci naśladowcy innych, z których by brali przykład. Bo tu problem powstaje nie z powodu że ktoś błądzi. A z powodu potrzeby znalezienia wzorca, tego co ludzie mają w sobie. Potrzebują oni tylko pretekstu w postaci występowania tej samej słabości, najlepiej u kogoś na piedestale. To jest sedno tego i podobnych problemów u nas ludzi. Popularnie mówimy każdy szuka swego, lgnie do swych słabości w innym człowielu. W sumie to powiedzał bym że, to jest dobre a nie złe. Bo na kim to mogli byśmy przetestować to co w nas jest, co jest to przez nas nie rozpoznane? Takie sprawy siedzą głęboko w nas, tak że są częścią naszej osobowości. Tyle że na nasze nieszczęście, nie rozpoznawane przez nas. Przez to jeśli są złem, to są w nas ukryte i wyjdą na nasze nieszczęście w najmniej stosownej dla nas chwili. Oby to było czymś cennym dobrą cnotą, bo będzie to miłe doznanie. Bez takich rozeznań,nikt się nie wyzwoli ze słabości, nie zbawi się z nich. Więc czy nie lepiej by, istniał stan kapłański, ludzi poświęconych na to, by pod pręgierzem prawdy odkrywały się nasze słabości. Aniżeli zdać się co prawda, na spontaniczne odkrywanie swych słabości lecz bez wsparcia wspólnotowego w tym względzie. Więc skazani na siebie samych, a tym samym na niepowodzenia związane z tymi odkryciami. Kapłan jest przygotowany, mam nadzeję że dobrze, do ponoszenia ofiary z samego siebie, by pomóc wyzwolić się ze słabości tym ludziom. Którzy sami by tego nie byli w stanie uczynić. Więc czy słuszne cięgi, czy też nie. Odbiorą je dla dobra, dla którego poświęcili swe życie.\nWt wrz 18, 2018 9:29 am\n"O czym ty piszesz, Zygzak...Wydaje ci się, że ktoś może służyć Bogu nie będąc przez Niego powołany do służby ?"\nBóg każdego z nas powołuje do służby - w chwili zapłonu iskierki życia. Tyle tylko, że obdarzając, każdego z nas życiem, obdarza także wolną wolą. I to w ramach wolnej woli niektórzy dokonują wyboru oddania się - całym sobą - służbie Bogu. Poczucie się powołanym, czy też wybieranym to zwykłe pokuszenie się o bycie lepszym od swego bliźniego i tym samym oczekiwanie większego poszanowania,czy też pokłonów oddawania. Z terminologii religijnej powinniśmy się pozbyć, nie tylko powołania, czy też wybierania, ale także terminów, rodem z pogaństwa, jak - ofiar i terminu kupieckiego, jak - odkupienie. W Chrześcijaństwie te terminy nie mają racji bytu, bo nie kto inny jak Chrystus powiedział: "Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary." - To byłoby jedno. Drugie to, co my mamy Bogu ofiarowywać - to co nam dał, to co od Niego dostaliśmy? Termin - odkupienie - może pochodzić, jedynie z "rodu Dawida". Nasz Bóg - Bóg Chrześcijan - niczego nie kupuje, ani sprzedaje, jak i ofiar nie przyjmuje. Nasz Bóg obdarza nas życiem i swymi darami bezinteresownie - z miłości, a nie dla pozyskiwania korzyści.\nWt wrz 18, 2018 10:56 pm\nBóg każdego z nas powołuje do służby - w chwili zapłonu iskierki życia.\nChodziło o powołanie do służby kapłańskiej, bo o tym pisałeś wyżej i do tego się odniosłem więc nie wymyślaj, że Bóg każdego powołuje do tejże służby...\nWt wrz 18, 2018 11:10 pm\nBóg każdego z nas powołuje do służby - w chwili zapłonu iskierki życia. Tyle tylko, że obdarzając, każdego z nas życiem, obdarza także wolną wolą. I to w ramach wolnej woli niektórzy dokonują wyboru oddania się - całym sobą - służbie Bogu.\nWydaje się najbezpieczniejszym i najczystszym sposobem oddania się Bogu, oddawanie siebie we własnym sercu, czyli tam, gdzie żadne oko nie widzi i ucho nie słyszy. Gdy jednak ogłosi się światu swoje powołanie, staje się niebezpieczniej i znacznie łatwiej się potknąć ku uciesze ludzi przewrotnych.\nPoczucie się powołanym, czy też wybieranym to zwykłe pokuszenie się o bycie lepszym od swego bliźniego i tym samym oczekiwanie większego poszanowania,czy też pokłonów oddawania. Z terminologii religijnej powinniśmy się pozbyć, nie tylko powołania, czy też wybierania,\nJak więc należy mówić, kiedy zaczyna brakować kapłanów? Nie wydaje mi się, by sam termin "powołanie", czy "wybranie", zwodził na pokuszenie. Gdyby tak było, to z zasady wielu cwaniaków garnęło się do takiej "służby" Bogu a tak nie jest.\nWydaje się raczej, że kapłaństwo jest obecnie tak trudnym powołaniem, bo poziom zgorszenia wzrósł na świecie tak, że już niemal nie ma kogo zgorszyć. Dzieci mało się rodzi, więc choćby ktoś tylko przez wzgląd na nie chciał zachować moralne normy, to nie może, bo nie ma dzieci w pobliżu. Albo je ma, ale one wróciwszy ze szkoły zaskakują swoich rodziców poziomem swojego zgorszenia. Jedno wielkie sidło.\nTo, co powiadasz powyżej, o tych powołaniowych pielgrzymkach, to rzeczywiście obraz żałosny. Wygląda na to, że już sam Bóg nie dokonuje powołań kapłańskich i zakonnych, skoro te pielgrzymki odbywają się na oczach ludzi. Już nie liczą na Boga a na swoje demokratyczne(?) demonstracje i happeningi. A gdzie, Jezusowa nauka, by nie afiszować się ze swoimi pobożnymi uczynkami?\nNasuwa mi się tu przypowieść "O Obrotnym zarządcy" Łk16,1-8. i wygląda na to, że już chodzą nadzy, by zwerbować do siebie ludzi podobnego ducha. Przełamują się pomału, by przyjęto ich do swego grona, gdy zostaną pozbawieni swojego zarządu. Hmmm... Twardy i nieustępliwy jest nasz Pan.\nale także terminów, rodem z pogaństwa, jak - ofiar i terminu kupieckiego, jak - odkupienie.\nTo, moim zdaniem, jest cios wymierzony w Zbawiciela i nie wiem, czy umyślnie, czy z braku rozeznania, co niesie za sobą ów termin. Jezus rzeczywiście kupił sobie u Ojca prawo sądzenia dusz. Oddał za to wszystko, co Mu było dane na świecie.\nW Chrześcijaństwie te terminy nie mają racji bytu, bo nie kto inny jak Chrystus powiedział: "Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary."\nMiłosierdzie okazuje się tym, którzy uznają swą nędzę i na miłosierdzie liczą. My miewamy taki pogląd, że miłosierdzie nam się należy. Wtedy stajemy się ofiarą ich pomówień, jako, że nie jesteśmy miłosierni. Szantażują nas moralnie.\n- To byłoby jedno. Drugie to, co my mamy Bogu ofiarowywać - to co nam dał, to co od Niego dostaliśmy?\nBóg nam nie daje zgorszeń, te daje nam szatan i świat. To należy oddać Bogu. A im większe upodobanie do tych rzeczy, im bardziej boli, by to oddać, tym większa nasza ofiara. Podzielić się z Bogiem radością, to również ofiara, bo można zatrzymać ją w sobie zbyt długo i popaść w pychę. Podstaw sobie wszelkie powody do smutku, czy radości za talenty w Jezusowej przypowieści. Jeśli ich nie "oddasz" po dobroci, zostaną odebrane przez przeciwnika, być może z "Twoją" duszą, jak się nie "opamiętasz" na czas.\nNiektóre zwroty dałem w cudzysłowie, by brzmiało uniwersalnie i byś nie uznał, że to zarzuty w Twoja stronę.\nTermin - odkupienie - może pochodzić, jedynie z "rodu Dawida". Nasz Bóg - Bóg Chrześcijan - niczego nie kupuje, ani sprzedaje, jak i ofiar nie przyjmuje. Nasz Bóg obdarza nas życiem i swymi darami bezinteresownie - z miłości, a nie dla pozyskiwania korzyści.\nBóg Ojciec jest wszędzie, więc wszystko jest Jego. Nawet piekło wyszło z Jego ręki, więc On zawsze ma wszystko. Wolałby jednak, by jego stworzenie było szczęśliwe i odczuwało miłość Trójcy Świętej.\nNie znaczy to jednak, że daje nam wszystko ale zawsze chce się z nami rozliczać dla naszego dobra. Skąpi darów duszom, które Jemu służą a które to dary mogłyby zniewolić Jego sługę. Wie, komu i ile się należy.\nŚr wrz 19, 2018 1:12 am\nCały wieczór i pół nocy poświęciłem na swoją wypowiedź i musiałem coś skopać bo gdzieś się zapodziała. Ponawiam ją dzisiaj rano.\nZacznę od tego, co mnie dotknęło. A dotknęła mnie wypowiedź Sachcima. W wypowiedzi Sachcima przeczytałem: "więc nie wymyślaj, że Bóg każdego powołuje do tejże służby..." Zaprzeczam Sahcimowi - ja nic zdrożnego nie wymyślam. A już na pewno nie napisałem, że Bóg każdego powołuje do tejże, czyli do kapłańskiej służby. Napisałem zaś, że "Bóg każdego z nas powołuje do służby - w chwili zapłonu iskierki życia." Co z dalszej treści wynika, że Bóg każdego z nas powołuje, jedynie do życia. Wszystko inne "powołania" to chwasty. A że Bóg, spośród powołanych przez siebie do życia istot ( Nie jestem na tyle mądry, aby powiedzieć, że wszystkie istoty żyjące są boskimi stworzeniami.) jedynie człowieka wyróżnił umiejętnością świadomego kształtowania materii i środowiska stosownie do swoich potrzeb. Wszystkie inne postawy, zachowania człowieka to skutek oddziaływania na siebie, w istniejącej przestrzeni i czasie trzech wielkości - Jego Wolnej Woli, oraz Dobra i Zła. ( Odpowiedzieć na pytanie - jaki jest rodowód Dobra i Zła? - też nie potrafię.) Bo to Ci mnie i takie pojęcie zła przychodzi do głowy.\nZło - ?\nJuż tylu się do niego dobierało.\nLecz ono istnieje - jako istniało.\nLekceważącą minę przybiera\nI jak doskwierało tak doskwiera.\nWielu z nas, nie raz je widziało\nJak z dobrem, przy jednym stole biesiadowało.\nCzasem, też go ujrzymy\nJak w lustro spojrzymy.\nZdaję się, że nie odstępuje człowieka\nNawet, gdy on przed nim ucieka.\nNie ma dlań pory, tak dnia, jak i roku.\nSzkodzi, judzi, tak w południe jak i o zmroku.\nCzy to jesień, lato, wiosna, zima\n- Zawsze, różnych sposobów się ima\nI wysyła, swoje destrukcji siły\nAby ład boży, nieustannie burzyły.\nChoć napojów i posiłków nie przyjmuje\nTo i bez nich, wyśmienicie się czuje.\nDestrukcji siły, tak wielką moc mają\nŻe nawet planetami potrząchają.\nSzybkość ich działania, porównać się da\nDo pioruna padającego, z jasnego nieba.\nPrzy tych wszystkich, zła podłościach\nTrza by wspomnieć o zła relatywnościach.\nOno jak kameleon barwy swoje zmienia.\nNo i ze złego - bywa - w dobro się przemienia.\nO odmienności zła przekonywać nie trzeba.\nJednemu będzie głodem, drugiemu kromką chleba.\nGubiącemu portfel z forsą - zaszkodziło.\nZnalazcę zaś ucieszyło.\nSilnego cieszy, słabszego wykorzystywanie.\nSłabszemu, nie w smak, nim się wysługiwanie.\nWczasowicz uciechę ma z pogodnego nieba.\nRolnik w tym upatruje niedobory chleba.\n- No bo jak żytka deszczyk nie podleje\nTo na nic zasiew - żytko zmarnieje.\nWeźmy drapieżnika - ten dobrze się czuje\nGdy zajączka, czy sarenkę upoluje.\nLudzie też, gdyby zwierząt nie mordowali\nTo by, często głodem przymierali.\nWięcej przykładów przywoływać nie muszę\nNa to, że zło ma dwie dusze.\n- Jedna, nim na stałe pozostała\nDruga dwa oblicza przybrała.\nToteż często się przydarza\nŻe jednym dokucza, a drugim dogadza.\nGdybym tak zechciał ucieleśnić zło\nTo bym powiedział:\nZło to jest osoba ta\nKtóra bliźniego za nic ma\nKtóra go do niecnych celów wykorzystuje.\nA jak mu się nie podoba - zamorduje.\nNp. zło ucieleśnione w niemieckim wydaniu\nNie poprzestało na zwykłej śmierci zadawaniu.\nJemu taka śmierć się podobała\nW której osoba ludzka oktopnie cieriała.\nChoć tak, na dobre, gdy mu się przyjrzymy\nU wielu go sprzed, jak i w nas zobaczymy.\nOno, nawet w Raju na drzewie siedziało\nI Ewę, do zerwania jabłuszka zachęcało.\nJuż po zmartwych powstaniu Chrystusa Pana\nPostać zła, z różnorodnoości szat była znana.\nNawet płomienne suknie stosów przywdziewała.\nA także, krzyżackie habity, na się zakładała.\nPod palmami Ameryki się zadomowiła\nI ludność tubylczą, chrześcijańską ręką batożyła.\nDzisiaj także, gdziebyśmy nie spojrzeli\nNie ujrzymy, czystej uczucia bieli.\nZewsząd strużki zła wypływają\nI ludzi, płynącą w nich podłością zarażają.\nZło, niczym kamień syzyfowy\nNieustannie spada na ludzkie głowy.\nNa krok człowieka nie odstępuje\nI przeciw dobru go buntuje.\nŻydzi przeciw Chrystusowi się zbuntowali\n- Choć prawdę głosił, jednak Go ukrzyżowali.\nWydawać by się mogło, że zło zatryumfowało.\n- Nie! pokonać Chrystusa mu się nie udało.\nChrystus, w trzy dni z martwych powstaje\nA Jego życie zaczątek Chrześcijaństwu daje.\nChrześcijaństwo także złu ulegało i ulega.\nChoć początek bierze, prosto z nieba.\nWszak Chrystus-Bóg, temu porzucił niebieskie trony\nBy człowiek, nie czuł się, w odmętach zła pozostawiony.\nBy człowiek uwierzył, w miłość Syna Bożego\nKtóry z nieba zstępuje by wesprzeć słabości jego.\nBy człowiek uwierzył, że złego\nNie da się wyeliminować z życia doczesnego.\nChciał nie chciał, zła, z życia nie przepędzimy.\nWidocznie posiada ono moc, której sam Bóg\nChoć wszechmocny, nie zmógł.\nTemu, dla zgodnego i godnego bytowania\nWystępuje konieczność, ciągłego z nim zmagania.\nSłyszy się też głosy, że zło, to dopust boży\nBy ludziom, życiowe trudności mnożył.\nW takim razie, otwarcie powiedzieć by trzeba\nŻe zło, nie z piekła jest rodem, lecz z nieba.\n- Oj! coś mi się chyba poplątało.\nKończę! - Oby tylko to się na coś zdało?\nNiech mi ktoś odpowie, jak to się dzieje\nŻe - mimo wszystko - świat, istnieje?\nZaznaczam, że mnie Kapłani nie wadzą. Jedynym moim zastrzeżeniem, co tyczy się kapłaństwa jest, aby nie uważali się za wybrańców. Obecność pośród nas powołanych, wybranych, wyróżnionych przez Boga pociąga zaraz za sobą u wybranych poczucie potrzeby uprzywilejowania, a to z kolei potrzebę, z uprzywilejowań korzyści czerpania, itd. Ja uparcie powtarzam i potwierdza to historia, że wszelkie uprzywilejowania kończą się krwi upuszczaniem. Swoją myśl wyraziłem krótko w rymowance: Wszystkie przywileje stanowe kończą się skracaniem, uprzywilejowanych o głowę. I po co nam to?\nCz wrz 20, 2018 8:04 am\nZacznę od tego, co mnie dotknęło. A dotknęła mnie wypowiedź Sachcima. W wypowiedzi Sachcima przeczytałem: "więc nie wymyślaj, że Bóg każdego powołuje do tejże służby..." Zaprzeczam Sahcimowi - ja nic zdrożnego nie wymyślam. A już na pewno nie napisałem, że Bóg każdego powołuje do tejże, czyli do kapłańskiej służby.\nNo to sprawdźmy...\n- napisałeś w pierwszym poście:\n„Kapłanem niech będzie człowiek, który z własnej nieprzymuszonej woli poświęcił się, bez reszty służbie Bogu – nie czekając aż zostanie powołany, czy też, przez Boga wybrany.”\n- więc odnośnie służby kapłańskiej zapytałem:\nWydaje ci się, że ktoś może służyć Bogu nie będąc przez Niego powołany do służby ?\n- ty odpowiedziałeś:\n„Bóg każdego z nas powołuje do służby - w chwili zapłonu iskierki życia.”\nPs...i mój nickname, to nie Sachcim tylko sahcim\nCz wrz 20, 2018 11:50 am\nPan Sahcim to typowy "przekierowywacz" dyskusji. Wystarczy jeden wpis takiego przekierowywacza, a dyskusja schodzi na wypominanie - co kto komu, z jakiej litery zaczyna się zdanie, jak też, uwagi, że pyskówka należy pisać przez ó, a nie przez u. Panie Sahcim, "Powodzenia" w rozbrajaniu wątków.\nCz wrz 20, 2018 2:56 pm\nNo i wyszło szydło z worka... :D a tyle było pisaniny o miłości i miłosierdziu...\nCz wrz 20, 2018 3:13 pm


Virtu Pizza a'la Capricciosa 380 g - Czytamy EtykietyCzytamy Etykiety\nVirtu Pizza a’la Capricciosa 380 g\nVirtu Pizza a’la Capricciosa zawiera m.in. glutaminian sodu i rybonukleotydy disodowe, obecne w szynce dodanej do pizzy. Nie zawiera dodatku tłuszczów roślinnych utwardzonych, za co dostaje od nas plus, ale jest tu konserwanty i fosforany. Poza tym robiąc pizzę w domu nie dodajemy skrobi modyfikowanej (która podnosi indeks glikemiczny produktu). Oceniamy negatywnie.\nser mozzarella 15\n7% (z MLEKA)\nsubstancje spulchniające: Węglany sodu (E 500)\nmoże zawierać: seler, jaja, sezam


[AKTUALIZACJA] EXO-CBX rozpoczyna promocję nowego mini-albumu | 7POP.pl [AKTUALIZACJA] EXO-CBX rozpoczyna promocję nowego mini-albumu | 7POP.pl\n[AKTUALIZACJA] EXO-CBX rozpoczyna promocję nowego mini-albumu\n29/03/2018 09/04/2018 - Zofia Kadłubowska\nNa social media EXO pojawiła się pierwsza grafika zapowiadająca nowe wydawnictwo unitu.\nAKTUALIZACJA: 9 kwietnia\nNa kilkanaście godzin przed comebackiem, opublikowano dodatkowe zdjęcia grupowe unitu.\nZobaczyliśmy teaser tytułowego Blooming Days.\nPrzyszedł czas na grupowe zdjęcia unitu! Sprawdźcie, jak zaprezentowało się EXO-CBX:\nAKTUALIZACJA: 6 kwietnia\nKolejne indywidualne teasery „Blooming Days” należą do Xiumina! Oprócz na fotografiach, zobaczyliśmy go również w zapowiedzi kawałka Playdate.\nNa kolejnych fotografiach oraz w wideo do Vroom Vroom znajdziemy Baekhyuna. Sprawdźcie wszystkie jego teasery poniżej:\nAKTUALIZACJA: 4 kwietnia 17:00\nSM Entertainment podzieliło się teaserami z udziałem Chena! Oprócz fotografii, zobaczyliśmy również klip z artystą. W tle zaprezentowano natomiast Thursday, jedną z piosenek z nowego albumu CBX.\nNa stronie unitu można znaleźć również szczegóły fizycznej wersji płyty. Oprócz samego krążka otrzymamy dodatkowo: photobook, plakat, fotokartę, pocztówkę i naklejki. Album będzie dostępny w dwóch odsłonach: „Blooming” i „Days”.\nAKTUALIZACJA: 4 kwietnia 8:30\nOdliczanie EXO-CBX niedługo skę skończy! W nowym teaserze możemy przeczytać: „Śpij dobrze, do zobaczenia jutro”.\n#EXO_CBX #HINT #XIUMIN #D_1 pic.twitter.com/4mJ32VTiyX\n— EXO (@weareoneEXO) April 4, 2018\nAKTUALIZACJA: 3 kwietnia 17:00\nZobaczyliśmy pierwszy teaser sub-unitu! Jest to również tracklista nowego mini-albumu EXO-CBX. Na krążku znajdziemy 7 piosenek, w tym tytułowe Blooming Period. Sprawdźcie grafikę poniżej:\nAKTUALIZACJA: 3 kwietnia 9:30\nNowy dzień – nowa podpowiedź od EXO-CBX. Tym razem na grafice z podpisem „XIUMIN” i „D-2” przeczytamy: „Czy mogę być Twoim chłopakiem?”. Ponadto SM Entertainment zdradziło nowe informacje o comebacku unitu. Tytułową piosenką drugiego mini-albumu CBX będzie Blooming Days. Kawałek ma być radosny i pełen pozytywnej energii na nadchodzącą wiosnę.\n#EXO_CBX #HINT #XIUMIN #D_2 pic.twitter.com/KsV9s1bqvu\n— EXO (@weareoneEXO) 3 April 2018\nOficjalna strona EXO-CBX zmieniła swój wygląd. Po wejściu na witrynę widzimy napis „Blooming Days” w oficjalnej czcionce unitu. Po kliknięciu na żółty napis pojawia się data comebacku – 10 kwietnia (0410).\nAKTUALIZACJA: 2 kwietnia 10:00\nCBX podzieliło się nową wskazówką comebacku. Na grafice przeczytamy: „Jesteś moim świętem, które przyszło w codziennym życiu”. Podpis obdarzony jest hashtagami „XIUMIN” i „D-3”.\n#EXO_CBX #HINT #XIUMIN #D_3 pic.twitter.com/PmpfmACCvQ\n— EXO (@weareoneEXO) 2 April 2018\nAKTUALIZACJA: 1 kwietnia\nCztery dni przed końcem odliczania otrzymaliśmy nową podpowiedź od EXO-CBX. W tweecie, oprócz podpisu „Baekhyun”, znajdziemy grafikę ze zdaniami: „Może szczęście jest łatwe. Krótkie drzemki, rozmowy bez słów. Tak jest w porządku”.\n#EXO_CBX #HINT #BAEKHYUN #D_4 pic.twitter.com/jGBoZPvDrn\n— EXO (@weareoneEXO) 1 April 2018\nEXO-CBX podzieliło się z nami kolejną podpowiedzią. W animacji na social media boysbandu możemy zobaczyć napis: „Jeśli cień w uliczce potrwa jeszcze trochę dłużej, będę mógł niedługo pójść i cię zabrać”. Oprócz odliczania „D-5”, w hashtagach znajdziemy podpis „BAEKHYUN”.\n#EXO_CBX #HINT #BAEKHYUN #D_5 pic.twitter.com/9wS4MkKieD\n— EXO (@weareoneEXO) 31 March 2018\nNa social media EXO pojawiła się kolejna wskazówka o comebacku CBX. Tym razem na grafice możemy przeczytać „Vroom Vroom. Blask gwiazd ciemnej nocy pada na drogę, światło, która najjaśniej świeci w środku”. W podpisie ponownie znajdziemy hashtagi „CHEN”, „HINT” (ang. wskazówka/podpowiedź) oraz odliczanie „D-6”.\n#EXO_CBX #HINT #CHEN #D_6 pic.twitter.com/dhzFzl96Mr\n— EXO (@weareoneEXO) 30 March 2018\nOryginalny artykuł: Po 14:00 czasu polskiego 29 marca, na kontach społecznościowych EXO pojawiła się tajemnicza grafika. Jak czytamy w hashtagach, wiadomość to podpowiedź dotycząca nadchodzącego mini-albumu CBX. W animacji pojawia się napis „꼭 참아온 미음이 이렇게 싿아진다”, co można przetłumaczyć na „uczucia, które wstrzymywałem, wylewają się”. Grafice towarzyszą również podpisy „CHEN” i „D-7”. Nie wiadomo jednak, do jakiego wydarzenia odlicza tweet.\n#EXO_CBX #HINT #CHEN #D_7 pic.twitter.com/lVylvMcN5q\n— EXO (@weareoneEXO) 29 March 2018\nPrzypomnijmy, że premiera krążka EXO-CBX przewidziana jest na 10 kwietnia. SM Entertainment zdradziło również, że sub-unit pojawi się w pierwszych odcinkach nowego reality show zespołu.\nWszystkie informacje o nowym wydawnictwie CBX będą dodawane w tym artykule w formie aktualizacji.\nźródło zdjęcia: exo-jp.net\n[AKTUALIZACJA] „MANIFESTO : DAY 1” – nowa płyta od ENHYPEN\nPoprzedni artykuł Nadchodzi nowe reality show EXO\nNastępny artykuł [AKTUALIZACJA] VIXX planuje powrót z pełnym albumem


Ash vs Evil Dead s03e05 - dziecięcy demoniczny Ash - Antyradio.pl\nAsh kontra dziecięca demoniczna wersja samego siebie w najnowszym odcinku „Ash kontra martwe zło”\nAsh stanie oko w oko... z dzieckiem posiadającym piłę łańcuchową zamiast ręki? Co jeszcze zobaczymy w nowym odcinku serialu „Ash kontra martwe zło”?\nfoto: kadr z serialu Ash kontra martwe zło\nAsh Williams w swoim życiu miał wiele absurdalnych i krwawych sytuacji. Jednak tego, co czeka go w 5. odcinku 3. sezonu serialu „Ash kontra martwe zło”, nie przyśniłoby mu się nawet w najgorszym koszmarze. Jakiś czas temu nemezis głównego bohatera znana jako Ruby, która jest odpowiedzialna za plagę nieumarłych demonów, powiła kolejne dziecko. Dziwnym zbiegiem okoliczności potworny potomek do złudzenia przypomina Asha. Wszystko przez jego prawą rękę.\n„Ash kontra martwe zło” - dziecięca demoniczna wersja głównego bohatera\nW sieci pojawiła się zapowiedź nowego odcinka, w której mamy okazję przyjrzeć się dziecku Ruby. Okazuje się, że chłopiec zamiast jednej kończyny posiada piłę mechaniczną, podobnie jak Ash. Poza tym może pochwalić się nadzwyczaj szeroką paszczą pełną ostrych zębów.\nJak będzie wyglądać potyczka głównego bohatera ze zminiaturyzowana demoniczną wersją samego siebie? Jak na klimat serialu przystało, krew i flaki połączą się z tonami absurdalnego poczucia humoru. Oczywiście wątek bękarta Ruby to nie jedyne, co zobaczymy w odcinku „Baby Proof”. Ponownie pojawi się Pablo, który stanie się nowym Brujo oraz masa potworów masakrowanych przez głównych bohaterów. Za scenariusz odcinka odpowiada Luke Kalteaux. Premiera obędzie się już 25 marca 2018 roku w stacji STARZ.\n„Baby Proof” to półmetek 3. sezonu. Do tej pory nie wiadomo, czy wraz z 10. odcinkiem pożegnamy się z Ashem i spółką, czy przyjdzie nam czekać na kolejny sezon. Początkowo stacja chciała zakończyć produkcję, ale ostatnio pojawiły się informacje, wskazujące na to, że nie wszystko stracone. Jeśli jednak nowe przygody nie dojdą do skutku, grający Asha Bruce Campbell zapowiedział, że widzowie nie mają co liczyć na kolejny film. Oznacza to, że serial może się zakończyć śmiercią Williamsa. Jak będzie w rzeczywistości? Przekonamy się za jakiś czas.\nTagi: Seriale Horror Ash vs. Evil Dead


Punto EVO lpg? : 4 : Jaką instalację gazową LPG / CNG wybrać?\n24 Wrz 2016, 11:27\na co w koncu wybrałęś jaką instalację? jeśli można wiedzieć? Piotrek123\n24 Wrz 2016, 22:05\nw takim razie FLERI czekamy na pozytywy o instalacji. może zdradzisz co wybrałeś dokładnie za podzespoły??\n03 Lis 2016, 21:18\nWitam, witam Was.. Gazowanie się odciąga, jeszcze nie byłem w warsztacie niestety.. Mam kilka kmin, czytałem o Blue Boxie ale podobno tam trzeba dobierać komponenty? Czytałem też tak jak pisaliście o Stagu, Zenicie i Brc. Ostatecznie pewnie to będzie Blue Box lub Brc..\n03 Lis 2016, 21:44\nRozwiń, co znaczy że trzeba dobierać komponenty> Nie wiem, czy myślimy o tym samym. Generalnie słowo "trzeba" brzmi jak kara, a to coś zupełnie przeciwnego., pełna elastyczność w doborze komponentów. punkt widzenia zależy od punktu siedzenia : D opcja 1 w moim odczuciu ma przewagę nad opcją 2....\nNie mówię, że to kara haha ale na pewno ktoś, kto je dobiera i zestraja to musi się znać na tym, bo jak źle to ogarnie to chyba dobrze funkcjonować nie będzie? Tak, jak mówisz, dla niektórych to zaleta.. Dlatego tak jak pisałem rozważam i to i to. Pytanie, czemu opcja numer 1 ma przewagę?\n04 Lis 2016, 19:19\nFleri napisał(a): Pytanie, czemu opcja numer 1 ma przewagę?dlatego że warto oddać auto do warsztatu który wie co robi i potrafi dobrać podzespoły i później odpowiednio to ustawić, a nie liczyć na szczęście ze producent zrobi wszystko za nas.\n04 Lis 2016, 21:25\nbo w brc jest droższy i ograniczony serwis mówiąc skrótowo, a z blue box nie...\n05 Lis 2016, 21:15\nMasz prosty samochód ja bym nie wziął BRC za drogie w serwisowaniu o ile coś się stanie z twojego wyboru wolę Bluebox a komponenty wybiera montazysta więc poproś o górna półkę a będziesz cieszył sie bezproblemowa pracą a w razie problemów za grosze możesz wymienić na wiele innych komponentów\nForumowicz napisał(a):bo w brc jest droższy i ograniczony serwisCo masz na myśli mówiąc ograniczony serwis? Pytanie ile droższy? Z tego co się orientowałem to cenowo jakiejś dużej różnicy nie ma no ale skoro mówisz że jest to może i jest, nie mówię że nie:) Tak z ciekawości co ile Wy serwisujecie lpg i co tam wymieniacie dokładnie?\n06 Lis 2016, 18:35\nNiektóre systemy brc są dostępne tylko dla serwisantów sieciowych, dlatego upewnij się, że nie masz 150 km do takiego. To miałem na myśli pisząc o ograniczeniu. Czasem to lepiej, ale czasem gorzej...\nFleri napisał(a):Tak z ciekawości co ile Wy serwisujecie lpg i co tam wymieniacie dokładnie?Osobiście wymieniam 2 filtry od gazu co 10tys (wkład do filtra z odstojnikiem i filtr fazy ciekłej) zdecydowanie "taniej" jest zapobiegać niż leczyć, co za tym idzie wydłużam żywotność wtryskiwaczy gazowych.\n06 Lis 2016, 22:38\nA ja mam bezpośredni wtrysk, ale u mnie jest podobnie.tzn. ja póki co miałem po 10 kkm wymianę filtra fazy lotnej a po 30 kkm ciekłej. Na razie mam ponad 40 kkm przejechane i dopiero po ok.. 80-100 kkm mam mieć wymianę gazowych wtryskiwaczy i regenerację albo wymianą reduktora. a dopiero po ok. 150 kkm czyszczenie wtryskiwaczy benzynowych.\n07 Lis 2016, 11:55\nczytałem gdzieś że przy instalacjach BRC można robić większą ilość km pomiędzy przeglądami więc koszta są mniejsze bo rzadziej wymienia się elementy które kosztują.\nPosty: 43Rejestracja: 19 Cze 2009, 22:21Miejscowość: Kuźnia\n07 Lis 2016, 12:28\nmazi88 napisał(a):gdzieś że przy instalacjach BRC można robić większą ilość km pomiędzy przeglądami więc koszta są mniejsze bo rzadziej wymienia się elementy które kosztująW tym przypadku nie jest to zaleta bo przeglądy na LPG powinno się robić co 10-12tyś. km (60-100zł). Filtry są tanie i sam przegląd też oszczędzasz na paliwie, a nie na przeglądach i koszcie założenia instalacji.PS. W silniku też można olej wymieniać co 30tyś. ale czy to jest oszczędność raczej nie bo w późniejszym czasie musisz liczyć się z remontem z racji nagaru w silniku i szybszego zużycia elementów. Oczywiście nowe samochody tak użytkowane dociągną do końca gwarancji, a problemy zaczną się później przeważnie u następnego właściciela. Ja bym nie kupił samochodu z gazem który by miłą książkę z przeglądami co 15 tyś. km.\n07 Lis 2016, 12:42\nmoim zdaniem jak producent pozwala na większość ilość km pomiędzy przeglądami to jest świadomy jakości swoich produktów.\nTagi: instalacja, brc, lpg, filtr, auto, benzyna, silnik, samochód, warsztat, gaz, wymiana, opinie, szyby, olej, przegląd, samochody, serwis, ludzie, stag, części\nPunto Evo 1.4 16V MultiAir warto kupić? - Jakie auto kupić?\n488,67 PLN DEZENT TD 7.00x16 5x114.3 ET48.0 244,77 PLN Szczelinomierz- wskaźnik rozwarcia rys 244,00 PLN Zestaw kluczy płasko-oczkowych 09-034 6 - 24 mm (19 elementów) + darmowy transport! marki Neo Galeria motoryzacyjna\nPoślizg w zimowych warunkach - co robić?Wielu kierowców sądzi, że nigdy nie przydarzy im się poślizg, bo przecież jeżdżą ostrożnie lub są po prostu świetnymi kierowcami. Jednak rzeczywistość może ich zaskoczyć. Lepiej wiedzieć, jak wyjść z poślizgu. Najlepiej byłoby ...Opel Mokka LPG - zasięg na jednym ...Opel Mokka, popularny mały SUV, jest teraz dostępny od ręki nie tylko z tradycyjnymi silnikami napędzanymi benzyną i olejem napędowym, ale także w wariancie zasilanym płynnym gazem LPG. Ceny wariantu LPG w Polsce będą znane ...System 4Control z elektronicznie ...Łącząc system 4Control (4 koła skrętne) z elektronicznie sterowanymi amortyzatorami, Renault w skuteczny sposób skoordynowało działanie dwóch kluczowych elementów z punktu widzenia zachowania samochodu na drodze – układu ...


Miejskie dotacje na oliwskie zabytki - StaraOliwa.pl - Oliwa i jej mieszkańcy\nZameczek mormonów w trakcie prac naprawczych dachu fot. Tomasz Strug\nPożar poddasza zabytkowej kamienicy przy ul. Kwietnej 23 wybuchł 29 marca tego roku. Na szczęście obyło się bez ofiar, jednak część dachu wymagała remontu. Współnota mieszkaniowa tzw. Zameczku Mormonów zwróciła się do miasta o dotację na te prace. Wniosek został złożony w trybie awaryjnym, w związku z czym nie obowiązywały regulaminowe terminy składania wniosków. Prace remontowe są już prowadzone, aby zdążyć przed zimą. Miasto przyznało wspólnocie na ten cel 109 233 zł brutto dotacji.\nWarto podkreślić, że Zameczek Mormonów został zapisany w rejestrze zabytków w 2016 roku na wniosek samych mieszkańców. Dzięki temu mogą oni liczyć na podobne wsparcie przy dbaniu o stan budynku.\nVilla przy Wita Stwosza 100 w trakcie wrześniowego remontu fot. Tomasz Strug\nW czerwcu tego roku przyznano dotację celową do wysokości 86 tys. złotych właścicielce zabytkowej villi przy ul. Wita Stwosza 100. Pieniądze te przeznaczono na prace remontowe dachu oraz prace konserwatorsko - remontowe balkonów od strony południowej. Rok wcześniej władze miasta przyznały tu dotację do wysokości kwoty brutto 120 tys. zł na prace budowlane związane z remontem dachu, izolacją oraz gankiem budynku powstałego w 1925 roku.\nW Gdańsku dotacje na prace konserwatorskie przy zabytkach przyznawane są od 2005 roku\nO dotacje mogą ubiegać się wszyscy uprawnieni właściciele zabytkowych obiektów. Wnioski rozpatrywane są przez specjalną komisję, powołaną przez Prezydenta Miasta Gdańska, a której przewodniczy zastępca Miejskiego Konserwatora Zabytków Janusz Tarnacki. Ostateczną decyzję o przyznaniu dotacji podejmuje Rada Miasta Gdańska\nOstatnio zmieniany poniedziałek, 04 listopad 2019 12:04


Detektyw 8/2019 - audiobook | Magazyn Detektyw\nDetektyw 8/2019 – audiobook\nWydanie numer 8 z 2019 roku, a w nim najlepsze teksty do posłuchania:\nŁatwo zostać mordercą – Alicja Majcz\nCzy w więzieniach siedzą tylko winni? Ostatnie przypadki Tomasza Komendy i Arkadiusza Kraski, a wcześniej Czesława Kowalczyka, pokazują, że niekoniecznie. Kolejnym zatrzymanym, który od lat walczy o swoją wolność, jest Jan P. Mężczyzna, skazany w 2005 roku na dożywocie, nadal przebywa w areszcie, mimo że wszystko wskazuje na to, że jego miejsce jest na wolności. Czy rzeczywiście?\nOd braci dla braci i z ojca na syna – Patryk Szulc\nĆwierć wieku temu swój rozkwit przeżywała polska mafia. Słyszał o niej każdy, głównie za sprawą słynnej grupy pruszkowskiej czy gangu wołomińskiego. Co do tej drugiej, można mieć jednak wątpliwości, bo kojarzeni z nią mafijni bossowie tak naprawdę wywodzili się z innej podwarszawskiej miejscowości – Ząbek. Nie zmienia to faktu, że bliskość stolicy zapewniła im popularność.\nZłe towarzystwo – Adam Werner\nO godzinie 1.15 w nocy z 3 na 4 sierpnia 2016 roku na numer mieszkającego w Mogilnie Andrzeja Pilarskiego został wysłany SMS o treści: „Kamila jest z nami. Chcesz córeczkę z powrotem, to zapłać 80 tysięcy”.\nBestia z małego miasteczka – Paweł Szlachetko\nDziewczyna została zabita w bardzo brutalny sposób. Z oględzin miejsca zdarzenia i późniejszej sekcji zwłok wynikało, że napastnik najprawdopodobniej wpadł w szał. On nie tylko chciał zabić ofiarę, ale wręcz ją unicestwić. Twarz była zmasakrowana, dłonie odcięte. Przez długi czas nie mogliśmy ich znaleźć. Czyżby zabójca liczył, że w ten sposób nie uda się nam zidentyfikować ofiary?\nZabójca i tłum – Eliza Solska\n– Jacek powiedział, żebym pierwszy to zrobił… I że jak jej nie zgwałcę, to będę pi…, nie chłop – odpowiada cicho, ale wyraźnie.\nNajpierw goło, potem niewesoło! – Jolanta Walewska\nWiększość takich miejsc na rozrywkowej mapie Polski jest podobna do siebie. Ekskluzywne, dyskretne wnętrze, przyciemnione światła, taniec na rurze, napaleni faceci, gołe dziewczyny, mnóstwo alkoholu, nieprzyzwoicie wysokie ceny za picie i jedzenie. To jedna strona medalu. Ale jest też druga. Drinki, po których klienci tracą najpierw świadomość, potem pieniądze, wielkie pieniądze wyciągane z kont bankowych. Są tacy, którzy twierdzą, że to doskonale zorganizowane fabryki, do okradania naiwnych ludzi, za którymi stoją grupy przestępcze. Organy ścigania rozkładają ręce pomimo zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – Nie ma dowodów, że ktoś łamie prawo, ofiary same są sobie winne – przekonują śledczy w prywatnych rozmowach\nPrzestępca hiperpoprawny – Konrad Szymalak\n– Jeden był pijany i bełkotał. Potem przyszedł drugi, ten bełkotał i seplenił. A na koniec doszedł trzeci, który bełkotał, nie wymawiał „r” i się jąkał. Przecież każdego by szlag trafił na miejscu. Każdy by wrócił do domu po siekierę – tak 54-letni Ireneusz P. tłumaczył policjantom motyw swojej brutalnej napaści na trzech mężczyzn przy ulicy Gdańskiej w Łodzi. Jednak gdy jego odciski palców trafiły do komputerowej bazy danych, śledczy zorientowali się, że mieli przed sobą wyrachowanego psychopatę.\nDiabelskie nasienie – Jarosław Szklarek\nZbrodniczą karierę zaczął w wieku 12 lat od ataków na małych chłopców, których więził i brutalnie torturował. Po wyjściu z poprawczaka (za dobre sprawowanie) zamordował dwoje dzieci, za co został skazany na karę śmierci. Do egzekucji jednak nie doszło, ponieważ pierwszy wyrok zamieniono mu z czasem na dożywotnie pozbawienie wolności. Nigdy nie przeprosił za popełnione zbrodnie, ani nie wyraził choćby cienia skruchy.\nOstateczne rozwiązanie – Leon Madejski\nPrzyszedł dzień, kiedy wszystko zaczęło mu się walić na głowę. Nie umiał zarobić na utrzymanie rodziny. Niewierna żona zagroziła odejściem i zabraniem ukochanej córeczki. Zaczął myśleć o samobójstwie. Ostatecznie z niego zrezygnował. Chciał jeszcze raz zacząć wszystko od nowa, ale w tamten poranek coś w nim pękło. Wziął siekierę i zamordował matkę, żonę i córkę.


KORALIKOWA PASJA: stycznia 2013\nGdy zobaczyłam wyzwanie w Kreatywnym Kufrze "Pierścionek" postanowiłam wziąć udział, ale długo nie przychodziła wena, dlatego na ostatnią chwilę pokazuję i zgłaszam mój autorski pomysł.\nZgłaszam ten Pierścionek do Wyzwania\nOczywiście myśląc o codziennych kolczykach zastanawiałam się jednocześnie nad codziennymi bransoletkami. Moje plecione bransoletki nigdy nie doznały uszczerbku podczas noszenia, ale jednak czasem się o nie obawiałam. Szukałam czegoś bardzo prostego jednocześnie trwałego i cieszącego oko.\nNo i powstało kilka bransoletek na bazie drutu pamięciowego z Magrafu.\nJestem z nich bardzo zadowolona, a z kolczykami z poprzedniego postu tworzą śliczne komplety.\nNo i jakie jest o nich Wasze zdanie?\nWitajcie po miesięcznej przerwie;-) Dziękuję za cierpliwość. Poszukiwanie nowej pracy oraz zaadaptowanie się w niej zajęło sporo mojej energii i po prostu na pasję nie starczało już sił i czasu.\nPotrzebowałam też przerwy, bo musiałam się zastanowić na kilkoma pytaniami: co ja chcę tworzyć? Jaki to ma mieć styl? Do czego/kogo moja biżuteria ma pasować?\nDużo czasu poświęciłam na obserwowanie codziennie spotykanych kobiet, by podejrzeć jaką noszą biżuterię. Obecnie spod czapek i płaszczów widać jedynie kolczyki, hehehe.\nDlatego na kolczykach ostatnio skupiłam swoją uwagę.\nWnioski z obserwacji były takie, że kobiety lubią ozdoby maleńkie i subtelne, które mają przykuwać uwagę, ale też nie przytłaczać wizerunku, raczej być gustownym dopełnieniem całości.\nOdkąd zakupiłam bezniklowe bigle i okazało się, że mogę je bezpiecznie nosić, kolczyki powstają taśmowo i w ilościach hurtowych. Powstało ich tak wiele, że połowę rozdałam.... zanim nadarzyła się okazja by je sfotografować. Niestety czas i światło do fotografowania mam tylko w weekend.\nPokażę dziś bardzo proste kolczyki, wykorzystałam do nich kryształki Fire Polish zakupione już dawno, którymi jestem niezmiennie bardzo zafascynowana, moim zadaniem są śliczne.\nWzory są proste, ale dzięki temu mogę te śliczności nosić codziennie do pracy.


Mieszkanie do kupienia dwu pokojowe blok w miejscowości Kraków o powierzchni 63.00m2 - Nieruchomości w Częstochowie\nData: sty 7th, 2014\nMieszkanie do kupienia dwu pokojowe blok w miejscowości Kraków o powierzchni 63.00m2\nTags: blok, Bronowice, Kraków, mieszkanie, sprzedaż\nFlizy są utrzymane w porządku, wciąż zmodernizowane. Okna są solidne, nowe, drewniane. Czynsz jest bardzo nieduży, gdyż wynosi tylko 240pln mieszkanie dzięki temu jest tanie w utrzymaniu, dzięki czemu pieniążki można zaoszczędzić. Ciekawym atrybutem jest z pewnością dodatkowe wyciszenie ścian!. W mieszkaniu są wszędzie panele. Nie będziesz musiał przejmować się remontami, wystarczy wejść oraz zamieszkać! powierzchnia całkowita to 63 m2 (tzw. Jeżeli marzysz o swoich własnych czterech ścianach oraz chcesz żyć w wyjątkowym mieszkaniu, bądź po prostu jesteś zainteresowany inwestycją, to z pewnością jest to oferta dla ciebie. Kombinat, bronowice niewysokie, port lotniczy, dworzec główny wschód). Skosy), mieszkanie jest umieszczone na piętrze trzecim. Poza tym działa tu komunikacja miejska linii 139, 208, 218, 226, 228, 601, 501 (np. Oferta jest wyjątkowa – blok został zbudowany w 2007r. Mieszkanie robi wrażenie, nawet zdjęcia nie oddają jego uroku – w razie pytań proszę o kontakt oraz zachęcam państwa do umówienia się aby oglądnąć je na miejscu. Kontakt : abn nieruchomości rodzina u siebie. Niepowtarzalne mieszkanie do kupienia od ręki!. Dojazd do centrum nie jest skomplikowany, wystarczy cały czas kierować się balicką w stronę starego miasta – to zaledwie parę kilometrów. – jest to nowe budownictwo, nowe instalacje. Ważne – w tym samym bloku jest drugie mieszkanie o metrażu 41 m2 z pięknym tarasem 15 m2 z pełnym wyposażeniem – istnieje opcja zakupu dwóch mieszkań na raz!. Na pierwszej kondygnacji znajdują się kuchnia, ubikacją razem z łazienką, salon, a na drugiej pokój o powierzchni 20 m2, który możesz przysposobić do własnych potrzeb oraz gustu. Mieszkanie ciche oraz jasne, widok z okien na inne działki zabudowane – nie zawiera żadnych okien na wprost, nie będziesz miał obawy, że ktoś będzie zaglądał ci do domu przez okno. Osiedle jest chronione! wjazd na osiedle po podniesieniu szlabanu przez strażnika, drzwi antywłamaniowe, monitoring!. Co ważne na przyszłość, istnieje opcja wstawienia ścianki działowej a także utworzenie z jednego pokoju dwóch na wyższej kondygnacji – dzięki temu mieszkanie może być spokojnie 3 pokojowe. Do mieszkania przynależy pomieszczenie gospodarcze sporych gabarytów, aby trzymać w nim rzeczy takie jak rower, wózek itd. Kuchnia, co jest bardzo ważne, jest jasna oraz oddzielna! elegancka zabudowa kuchni zostaje gratis! łazienka jest pokaźna, wszechstronna. Śliczne, 2-pokojowe oraz dwukondygnacyjne mieszkanie o metrażu użytkowej 52 m2 zaspokoi potrzeby każdego.


Akademia Jedi na Yavin IV • Wyświetl temat - Raven Vega - [ Podanie Zaakceptowane ]\nDzisiaj jest 08 sie 2020, 0:42\nRaven Vega - [ Podanie Zaakceptowane ]\nCzas głosowania minął 13 kwie 2016, 18:30\nautor: Raven Vega » 30 mar 2016, 17:59\nc. Zamieszkanie: Morąg, okolice Olsztyna, Warmińsko-Mazurskie\nd. Zainteresowania: Przede wszystkim interesują mnie sztuka i kultura i wszystko co zeń związane - literatura, artyzm malarski, rzeźbiarski i rysunkowy, kulturoznawstwo, poezja. Jestem zapalonym fanem i uczestnikiem teatru i gry aktorskiej, a także wokalu. Co więcej, pogrywam na gitarze. Interesuję się historią, polityką, społeczeństwem, psychologia. No i jak można się domyślić - Gwiezdne Wojny (celowe spolszczenie, które jednak odbiera majestatu "Star Wars").\ne. Krótki opis własnej osoby: Taak... Cóż, jestem egocentrykiem i indywidualistą, może nawet trochę narcyzem. Jestem jednak kontaktowy i wyluzowany, a budowanie relacji przychodzi mi z łatwością. Jestem człowiekiem idei i mogę cierpieć i walczyć za swój tok myślenia, swoje przekonania, nawet za wszelką cenę. Nie lubię jednak idiotyzmu, bylejakości, konformizmu i prostactwa, co tępię i piętnuję.\n- email: Patryczek026@wp.pl\na. Przynależność: Żadna\nb. Staż: Cóż... realnie, żaden\nc. Krótka historia: Jestem totalnym nowicjuszem, jeżeli chodzi o JK3 Multiplayer. Zagrywałem się w single, z wypiekami na twarzy śledząc losy Jadena, bawiłem się w KOTF i inne tego typu... a tak realnie, RPG z którym miałem styczność to w większości PBFy.\na. Imię: Raven Vega\nb. Wiek: 150 lat\nc. Pochodzenie: Bompreil\nd. Rasa: Anzat\ne. Opis zewnętrzny: Wygląd ponad stuletniego Anzata udziela oglądającemu bardzo sprzecznych informacji. Ogólnie, twarz Dev'a wygląda bardzo młodzieńczo, mierząc ludzką miarą - ma rysy i cerę przeciętnego osiemnastolatka - nieskazitelna twarz, z wyraźnie zaznaczoną, męską żuchwą i delikatną brodą. Policzki czyste, bez żadnych powiększonych porów, czy niedoskonałości. Nos nieduży, wszak kształtny i proporcjonalny. Brwi ma lekko zakrzywione, co nadaje jego twarzy poważnego tonu, rzęsy długie i gęste. Tęczówki przybierają kolor jasnego brązu, zahaczając o tajemniczy pomarańcz. Azrah ma nieduże czoło, a włosy jego ułożone są do góry i w tył, kolor zaś mają ciemnego brązu. Usta Anzata są całkiem wydatne. Specjalne narządy do pobierania "zupy" są niewidoczne, tak jak i gruczoły, w których te są przechowywane. Ukazują się wyłącznie, kiedy Dev chce ich użyć.\nSylwetka mężczyzny jest atletyczna, a mięśnie wyraźnie zaznaczone. Dev ma 189 cm wzrostu, co nadaje mu tytuł jednego z wyższych humanoidów w Galaktyce. Przez wiele samic uważany jest za bardzo przystojnego, a jego tajemnicza, nieco mglista aparycja tylko pobudza wyobraźnię kobiet i dziewczyn.\nUbiera się w szaty Jedi, które jednak własnoręcznie modyfikuje w pewien sposób, nadając im oryginalnego wyglądu. Jego szaty, togi i codziennie ubrania są bardzo dobrze dobrane i oscylują w ciemnych kolorach - od czerni, poprzez ciemny brąz, nieco rzadziej błękit. Azrah bardzo dba o swój strój, aby podkreślał jego osobowość, wygląd, sylwetkę i walory fizyczne.\nf. Historia: Autor: Tak, ja\nZnów oczekiwanie na kolejny wyrok, tak bardzo mi wiadomy i oczywisty. Ponownie siedzę na niewygodnym krześle w jedynym pustym korytarzu w całym budynku, oczekując na łaskawe przyjęcie. Jak na złość jestem jednym z ostatnich - nazwisko alfabetycznie zawsze umieszcza mnie na końcu wszelkich list, schludnie hierarchizowanych względem alfabetu. Trzymają teczkę na kolanach, postukuję w nią nerwowo, mimo iż wiem, co mnie czeka. Po chwili drzwi do gabinetu Zarządzania Kadrami rozsuwają się, a ten Rodianin - Murik, o ile dobrze zapamiętałem, wychodzi z zawodem na twarzy, opuszczonymi rękoma. Spogląda na mnie jedynie przelotnie, przecząco kręcąc głową. Nim zasuwy zamykają drzwi, słyszę gruby, niepasujący do stereotypu głos kobiecy, który rozbrzmiewa w opustoszałym już korytarzu\n- Vega! - mówi kobieta, a tuż po tym drzwi się zasuwają. Rutynowo (już) podnoszę się z miejsca, poprawiam swój nieco znoszony garnitur i zmierzam do gabinetu. Rozsuwający się właz ukazuje mi niewielkich rozmiarów pomieszczenie, w centrum którego znajduje się biurko, za którym siedzi mężczyzna. Naprzeciwko niego umiejscowiono krzesło, zachęcająco oczekujące na mnie. Po prawicy tajemniczego mężczyzny znajduje się mniejsze biurko, a za nim kobieta, która już dawno powinna pobierać świadczenia emerytalne. Nie bacząc na tę skrajnie nieprzyjazną atmosferę, zasiadam przed obliczem faceta, nieco już znudzony, a na pewno wielce zmęczony, podaję mu plik swoich dokumentów do ręki. Pan oczywiście nawet na nie nie spogląda, odrzucając teczkę do swej, jak się domyślam, asystentki, splata ręce w elokwentną "piramidkę" i taksuje mnie wzrokiem. Nie było dzień dobry, nie było przywitania. W ciszy nasze spojrzenia się przenikają, aż w końcu napięcie zostaje przerwane słowami tegoż faceta.\n- Pan... Vega... tak, tak. Po co pan tu przybył? - zapytał z prześmiewczym uśmieszkiem na twarzy. - A raczej... z czym pan tu przybył?\nPrzełykam ślinę, gdyż wiem, iż wciąga mnie w pułapkę. To samo pytanie zadaje każdemu... tak zapewne jest. To samo pytanie zadał tamtemu Rodianinowi, a ten, odpowiadając naturalnie, zwyczajnie - skompromitował się. I usłyszał potok słów, oczywiście obelżywych... i to go tak załamało. A przynajmniej tak mi się wydaje. Muszę odpowiedzieć niekonwencjonalnie...\n- Na pana miejscu właściwsze byłoby pytanie bez czego tu przyszedłem - odparłem, mrużąc oczy, wciąż wpatrzone w mego oponenta. On z kolei uśmiechnął się nieco szerzej, jednak wciąż widać było w jego grymasie zadowolenia pewną dozę ironii...\n- Jestem Jahn Bay - odrzekł, podając rękę, który to gest oczywiście odwzajemniłem. - Miło pana poznać. Zatem, panie Vega - cóż może pan nam zaoferować?\n- Witam, witam. - również przywitałem się, dopełniając rytuał grzecznościowego, odchrząknąłem i zacząłem mówić, przekonany o normalizacji sytuacji. - Otóż, posiadam kwalifikacje administracyjne, skończyłem Wyższą Akademię Urzędniczą, a także pracowałem w administracji rządowej. Prowadziłem własną działalność gospodarczą. Jestem osobą kompetentną, wykształconą, odpowiedzialną, przyjacielską, lojalną, pracowitą, potrafię pracować w grupie i zarządzać nią, potrafię również... - tutaj moją wypowiedź przerwał nagły wybuch śmiechu pana Bay'a, na co zareagowałem ciszą i krzywym spojrzeniem. Kiedy już uspokoił erupcję entuzjazmu, odparł. - Panie Vega, panie Vega... sygnatura Urzędu Stany Cywilnego Bomprilli jest bezczelnie i nieprofesjonalnie podrobiona, dokumenty pańskiej rzekomej działalności gospodarczej nie figurują w żadnej bazie danych... czy pan ma mnie za idiotę?\nMój oddech przyspieszył, a źrenice powiększyły się. Po czole spłynęła mi kropla potu, sugerując moje zakłopotanie. Zostałem zdekonspirowany... Na bogów, przecież to koniec mojej kariery, wolności, koniec wszystkiego!\nZerwałem się z łóżka z głębokim wdechem. Rozeznanie w otoczeniu zajęło mi chwilę i kosztowało mnie niemało nerwów. Po około minucie zrozumiałem, iż to był sen... tylko, albo aż. Jeden z wielu... Przez wejście do groty, w której spałem wpadały delikatne promienie porannego słońca, rozświetlając ponure wnętrze. Przeciągnąłem się na swoim niby-łóżko, które faktycznie było kupą waty i traw, a następnie powstałem. Mój brzuch wydał dudniący dźwięk ssania, komunikując, iż jest opustoszały... już od czterech dni. Zmieniłem pozycję na siedząco i spojrzałem na ten jeden stalaktyt, pośród masy innych, który z nieznanych mi powodów przypominał mi mą przeszłość. Tak już odległą...\nUrodziłem się tutaj, na Bompreil. Mój ojciec był rzemieślnikiem i zajmował się metalurgią szeroko pojętą, zaś matka pracowała na plantacji. Nie miałem braci, ni sióstr - kolejna, pejoratywnie mówiąc, gęba do wyżywienia byłaby ogromnym obciążeniem dla moich rodzicieli. We trójkę ledwo łączyliśmy koniec z końcem, jednakże dzięki mym rodzicom nie mogę rzec, iż czegokolwiek mi brakowało. Czy dlatego, że dawali mi wszystko co mogli, czy dlatego, że miałem niskie potrzeby - to już dziś jest nieistotne. Byliśmy kochającą się rodziną, która jednak borykała się ze zwyczajnymi, ludzkimi problemami. Mieszkaliśmy w biednej dzielnicy robotniczej, która była swoistymi slumsami całej metropolii. Nigdy jednak nie była ona dla mnie dziurą zabitą dechami - to był mój dom, gdzie się urodziłem, wychowałem, gdzie była moja rodzina, przyjaciele, znajomi i koledzy. Myślałem, że bójki, sprzeczki, ciągła groźba napaści i rabunku, to normalność... że tak jest wszędzie.\nUczęszczałem do szkoły, jako jeden z niewielu - nikt nie kontrolował obowiązku szkolnego w slumsach. Byłem uczniem pilnym i zdeterminowanym, uwielbiałem się uczyć i poszerzać wiedzę. Kiedy nie było nas stać na książki, kradłem je w brawurowych akcjach. Nauka, zbójectwo - to tak niedalekie pojęcia i jakże ze sobą powiązane. Mój świat zamykał się na mojej dzielnicy, mojej szkole i moim domu. Kiedy osiągnąłem dorosłość i starym zwyczajem opuściłem dom, wszystko się zmieniło...\nUdałem się do innego miasta. Otworzywszy się na świat, dostrzegłem co się dzieje - cała planeta pogrążona była w wyniszczającej wojnie domowej między klanami, którą podburzały grupy przestępcze. Dziesięć klanów, trzymających pod kontrolą różne sektory planety zwalczały się wszelkimi sposobami, a najpowszechniejszym była walka zbrojna. Zaostrzający się konflikt stwarzał coraz większe wymagania, a najbardziej deficytowym towarem byli rekruci. Klan Uhta, kontrolujący miasto do którego wyemigrowałem, prowadził kampanię rekrutacyjną. Niedoświadczony, pełen energii zapisałem się do sił zbrojnych klanu, nie będąc świadomym w co się pakuje, bowiem wojna na którą kroczyłem była nad wyraz okrutna i śmiertelna. Po podstawowym szkoleniu, otrzymałem karabin blasterowy i ruszyłem jako mięso armatnie na pole bitwy, dokładniej, w okolice miasteczka Burvall. Należałem do 3 Kompanii Pomocniczej, która miała za zadanie osłaniać flanki szeroko rozciągniętego frontu 23 i 24 Kompanii Polowej, pomiędzy miastami Alx i Hurkros. Po dyslokacji, przegrupowaniu i fortyfikacji pozycji, 3 Kompania Pomocnicza była w pełnej gotowości bojowej, defensywnej naturalnie. Kiedy na głównym froncie trwały zażarte walki o każdy skrawek ziemi, okolice Burvall były nadzwyczajnie spokojne. Spodziewana ofensywa Klanu Vurta nie przybyła, a żołnierze zwolnili nieco tempa i ich czujność spadła. Patrole rzadko wychodziły na rekonesans, a czasami nie wychodziły w ogóle, wartownicy spali na wieżach i pozycjach strażniczych, porucznik zapijał się z oficerami w miejscowej kantynie. Dwa tygodnie biernego oczekiwania upłynęło w atmosferze pijaństwa i biesiady, w której i ja uczestniczyłem. Nikt nie spodziewał się jakiejkolwiek obecności wroga... i to był błąd. Po hojnie zakrapianej alkoholem imprezie, udaliśmy się na spoczynek. Nagle, w środku nocy alarmy zawyły, zrywając na nogi nietrzeźwych jeszcze rekrutów 3 Kompanii Pomocniczej. Okazało się, iż silne zgrupowanie sił przeciwnika, liczące nieco ponad trzy tysiące piechociarzy (przeciwko naszym pięciuset) uderza właśnie na nasze pozycje. Byłem nieco otumaniony, jednak prędko dorwałem karabinu i ruszyłem z marszu na zewnątrz, gdyż spaliśmy wszyscy w pełnym umundurowaniu. Okazało się, że właśnie trwała kanonada artyleryjska, wymierzona w Burvall i okolice. Spadające wszędzie pociski zmiatały całe budynki z powierzchni ziemi, a wszędzie latały kończyny i skrawki ciał moich współtowarzyszy i cywilów. Ten makabryczny widok przyprawił mnie o ciarki, na chwilę odbierając mi świadomość. Przebudzenie z transu miałem dosyć niemiłe - relatywnie niedaleko mnie spadł pocisk, eksplodując, wyrzucił falę ognia. Całe szczęście ona mnie nie dotknęła, a jedynie zostałem zmieciony siłą uderzenia. Ogłuszony i zamroczony obserwowałem, jak głucho na ziemię spadają kolejne pociski, a całe osiedla zamieniają się w gruzy. Kiedy już słuch i równowaga powróciły, poderwałem się i w ślad za resztą żołnierzy podążyłem na linie okopów. Pośród wystrzałów, spadających bomb, krzyku kobiet i płaczu dzieci. Kiedy już dostałem się do fortyfikacji, opadłem zmęczony na ziemię i starałem się złapać oddech po morderczym biegu. Nie było na to jednak czasu - działa ucichły, a do boju ruszyły rozwścieczone tyraliery wojsk wroga. Czym prędzej dopadłem do pobliskiego stanowiska ciężkiego blastera samopowtarzalnego, którego strzelec został roztrzaskany przez odłamek i rozpocząłem ostrzał w kierunku nadciągających przeciwników. Z okrzykiem na ustach i wściekłością w oczach prułem w ich stronę, dopóki działko nie zagotowało się, kładąc trupem wielu spośród nich. Moi towarzysze, otumanieni alkoholem, ogłuszeni wystrzałami i bombardowaniem, zaskoczeni nagłością sytuacji i prędkością postępów wroga, a także nie do końca świadomi tego co się dzieje stawiali zażarty opór. Mimo silnej obrony, przeciwnik w zastraszającym tempie zbliżał się do naszych okopów. Kapitan wydał rozkaz do odwrotu, co przyjęliśmy z ulgą - na gwałt ruszyliśmy w tył, nie bacząc na odsłonięte pozycje. Byliśmy tylko rekrutami.\nTego dnia, spośród liczącej 500 osób 3 Kompanii Pomocniczej ostały się tylko niedobitki. Bunvall padło, a 23 i 24 Kompanie Polowe stanęły w obliczu sromotnej porażki. Ja osobiście zostałem raniony w bark i po tygodniowej rekonwalescencji, powróciłem na plac boju. Uczestnictwo w pomniejszych walkach i potyczkach można sobie darować, jednakże nie zapomnę nigdy bitwy pod Havencurt... Zostałem przydzielony do 31 Kompanii Polowej, jako doświadczony już (!) żołnierz. Front rozciągający się między Havencurt i Szikh był wyjątkowo ciężki, gdyż w tym rejonie przeciwnicy posiadali wiele jednostek pancernych i mechanicznych, a także wsparcie lotnictwa. Przewaga Klanu Vurta była na tyle ogromna, iż wobec bezsensu dalszej biernej defensywy, przynoszącej wielkie straty bez szczególnych zysków, dowództwo postanowiło wykonać ofensywę. I tak oto trzy Kompanie Polowe (w tym moja) wyruszyły naprzeciw wroga... Nigdy nie widziałem czegoś podobnego. Uderzaliśmy w pełnym biegu, wspierani przez maszyny repulsorowe i kroczące, pośród zmasowanego ostrzału ciężkich blasterów samopowtarzalnych, dział, blasterów i innych broni. Moi towarzysze, przyjaciele, z którymi grałem w pazaaka, z którymi piłem alkohol, rozmawiałem, spędzałem czas, padali w ułamku sekundy u mego boku. Nie było już wycofania - zajmowaliśmy kolejne punkty strategiczne i osłony, na drodze do linii okopów Vurtów, w pełnym pędzie. Ruszaliśmy się w turach - fala po fali zajmowaliśmy kolejne przyczółki, a ja miałem ten zaszczyt (...), iż byłem w pierwszej fali, która jako pierwsza miała uderzyć na fortyfikacje i która ponosiła najcięższe straty. W pewnym momencie podoficerowie otrzymali rozkaz, aby dokonać zmasowanego ataku, bez zatrzymywania się w przyczółkach. Mimo obiekcji, kapitanowie i sierżanci porwali swych żołnierzy i ruszyli. Spośród pięćdziesięciu ludzi z mego oddziału, ostało się jedynie dziesięciu. W tym, zginął nasz dowódca, a podgrupy popadły w chaos. Tuż przed liniami wroga nie wiedzieliśmy jak postępować, jak zaatakować... Wtedy, coś mnie natchnęło. Zakrzyknąłem do moich towarzyszy, pełnych strachu i obaw, z niskimi morale i chęciami do walki, gotowych do dezercji, aby ruszyli za mną. Czy pod wpływem emocji i euforii, czy mego autorytetu - faktycznie, z okrzykiem na ustach ruszyli za mną. Nie mam pojęcia jak to się stało, jednak impet i furia naszej grupy musiała przestraszyć wrogów, gdyż w dziesiątkę udało nam się zająć przyczółek w liniach okopów wroga, co ubezpieczyło nas od ostrzału. Ruszyliśmy wzdłuż linii, oczyszczając je z zabójczą skutecznością, torując tym samym drogę naszym atakującym oddziałom. Wielkie poświęcenie i wola walki zwyciężyły ponad liczebność, gdy nasi żołnierze dopadli do okopów wroga, mordując wszystkich z pełnym okrucieństwem. Ja osobiście dostałem zaszczyt skręcenia karku Komendantowi tej armii przeciwnika, co było wielkim splendorem pośród wojowniczej kultury Klanów. Za te czyny zostałem awansowany na sierżanta (!), a moi towarzysze mianowani moim plutonem przybocznym.\nDalsze walki były niemniej zażarte i trudne, jednakże - im dłużej walczyłem, tym większe były me umiejętności dowódcze, tym bardziej doświadczonym byłem żołnierzem. Momentem przełomowym jest rozkaz, który otrzymałem jako kapitan, aby spalić i ograbić wioskę, która udzieliła schronienia żołnierzom przeciwnika. Czulkhi, gdyż tak nazywała się ona, była niewielką miejscowością, spokojną, skupioną na uprawie zbóż. Po wkroczeniu moich żołnierzy, nie ostało się nic... Nie wiem kim byłem, wydając rozkaz do zrównania jej z ziemią. Nie to jednak jest najbardziej przerażające... osobiście uczestniczyłem w pogromie, podczas którego po raz pierwszy w życiu spróbowałem "zupy". W pogrążonej w płomieniach wiosce dostrzegłem pewną kobietę. Do dziś nie wiem, czym się wyróżniała, jednakże mój pierwotny instynkt łowcy mówił mi, iż... ma w sobie coś. Zbliżyłem się do niej, pochwyciłem ją... Następnie, z moich policzków wypełzły dwa podłużne organy, służące do pobierania "zupy". Wślizgnęły się do nozdrzy mojej ofiary, a następnie zaczęły sączyć jej esencję życiową... Ten smak, to uczucie... Jest nieopisane! W miarę spijania z niej "zupy", mój głód rósł i rósł. Po spaleniu wioski, obserwując ze wzgórza jej zgliszcza zdałem sobie sprawę... iż uczyniłem coś złego. Zdałem sobie sprawę, że wszystko co było moim motorem napędowym to gniew, nienawiść i chęć mordu. Coś we mnie pękło, coś się zmieniło. Załamałem się. W nocy uciekłem z obozu, udając się na Pustkowie - ogromną pustynię, opuszczoną, zapomnianą i nieuczęszczaną. Porzuciłem dawne życie, dawne ja. Porzuciłem kontakty z rodziną, porzuciłem wszystko, co dotychczas miałem. Stałem się pustelnikiem, głodującym i pokutującym. Początkowo, pragnienia (na czele z żądzą "zupy") mną targały. Wraz z biegiem lat coraz bardziej się nań uodparniałem. Całe dnie spędzałem w ciszy, na rozmyśleniach i medytacji. Na rozważaniach, budowie spokoju, na temperowaniu siebie. Uczyłem się ograniczać swoje potrzeby, głodowałem dniami i tygodniami, początkowo doprowadzając swój organizm do wyniszczenia. Z czasem jednak, stałem się prawdziwym ascetą. Niekiedy spotykałem innego pustelnika - mi podobnego, jednakże o starszego (pod względem fizycznym, nie wiekowym) mężczyznę rasy ludzkiej, który również przemierzał pustynie i szukał schronienia. Niekiedy natrafialiśmy na siebie, aby rozmawiać o istocie świata, pogrążać się w filozoficznych rozważaniach. Byłem innym człowiekiem (Anzatem) - spokojnym, stonowanym, mądrym. Mężczyzna z którym rozmawiałem, nigdy się nie przedstawił. Nigdy też o to nie pytałem. Byliśmy dla siebie anonimowi, jednakże wyjątkowo bliscy, na swój sposób. Ów pan był istotnie mędrcem, którego myślenie wykraczało dalece poza moje ograniczone ramy. Godzinami debatowaliśmy o egzystencjalnych tematach, jednakże faktycznie nie wiedzieliśmy o sobie nic. Moją ascezę przerwał dopiero konflikt, który wydawał się być tak daleko... a był tak blisko.\nPrzed rokiem 0, na Bompreil przybyła armia Imperium - tworu politycznego, którego powstanie i działalność była mi obca, ze względu na moje odcięcie od świata zewnętrznego. Jednostki szturmowców przybyły tutaj, w poszukiwaniu częściowo zdekonspirowanej komórki Ruchu Oporu, działającego przeciwko Imperium. Kiedy tylko doszła mnie wieść o tym, z obaw, postanowiłem powrócić do Bomprilli, gdzie znajdowali się moi rodzice, a gdzie siły szturmowców miały punkt koncentracji. Było już jednak za późno - moim oczom ukazało się pogorzelisko bitwy między siłami Rebeliantów, a Imperium. Po dotarciu do miasta, a raczej jego resztek, wiedziałem, iż to już koniec. Koniec mojej rodziny. Walki pochłonęły ogromną ilość ofiar cywilnych. Dobitny był fakt, iż mój dom rodzinny zamienił się w stertę gruzów. O moich rodzicach nikt nie słyszał. Nikt.\nPogrążyłem się w żałobie. Tak oto, przez moje wewnętrzne odcięcie od świata zewnętrznego, nie zdołałem ochronić swej rodziny przed złem... Paradoksalnie, miast zrazić mnie do ascezy, utwierdziło mnie to w mych poglądach. Powróciłem na pustynię, rozgoryczony i niestabilny emocjonalnie. Tajemniczy mężczyzna wspierał mnie wówczas dobrym słowem i naukami... naukami o czymś tak abstrakcyjnym, że ramy mego umysłu początkowo nie były w stanie tego pojąć.\n- Otóż, widzisz przyjacielu... istotą życia nie jest umrzeć, lecz żyć. Nie śmierć jest koroną życia, tylko życie samo w sobie. Nie ulegaj jednak złudzie złotej korony - pełniejsza i bardziej wartościowa jest korona, uwieńczona najbardziej nieskazitelnym pośród kamieni szlachetnych. Tymże kryształem w koronie życia jest dobro.\nTak zwykł mawiać mój mentor, który podtrzymywał mnie psychicznie, emocjonalnie i duchowo. Jego nauki, brzmiące na początku jak bełkot starzejącego się, niespełnionego filozofa, zaczęły się zazębiać i składać w całość, nabierając sensu. Moje zrozumienie rosło, a im więcej wiedziałem - tym więcej wiedzieć chciałem. Lata mijały, a długowieczność anzacka dawała się we znaki - kiedy moje ciało pozostawało młode i sprawne, mój nauczyciel starzał się, tracąc siły.\nBył to piękny dzień, w którym (jak co dzień...) słońce prażyło rozległe pustynne przestrzenie. W umówionym miejscu, oczekiwałem mojego mentora, oczekując na regularne już nauki. Wtedy nadszedł - słaby, niewyraźny. Śmierć powoli nadchodziła, pukając do jego wrót. Nauczyciel zbliżył się do mnie i zaczął do mnie mówić... jak nigdy dotąd, tonem zupełnie innym, różnym.\n- Przyjacielu... - zaczął ze zmęczeniem w głosie. - Jestem Ader Szujii... jestem Twym nauczycielem, mentorem i przewodnikiem... jestem Jedi.\nTe słowa zapisały się w mej pamięci na zawsze. Jedi? Nauczyciel? Mentor? A więc... Nie, nie potrafiłem tego pojąć. W jednej chwili mężczyzna, z którym spędziłem wiele lat na rozważaniach, rozmowach, z którym mijałem się codziennie, człowiek tak anonimowy, słaby i niepozorny... jest Jedi? Jedi... czyli czym?\nNatłok pytań uzyskał odpowiedź. Mężczyzna prowadził mnie do Bomprilli, a w drodze opowiadał. Kim są Jedi. Po co istnieją. Jak znalazł się na planecie. Okazało się, iż członek Zakonu Jedi sprzeciwił się upolitycznieniu organizacji i postanowił udać się na wygnanie na rodzinną planetę, gdzie planował oddać się rozważaniom i jego wierze... Tak, religią nazwać to można. Wszystkie jego nauki były niedoprecyzowane, wciąż czegoś mi w nich brakowało, jakiś element, który zamknąłby całą kompozycję. Wątpliwości rozwiały się, kiedy Ader dopełnił swe nauki... Nauki o Mocy. To wciąż było wiele dla mnie, dla mojego umysłu. Mężczyzna dostrzegł we mnie potencjał i dobro - dostrzegł, iż potrafię skutecznie wyprzeć się zła, iż potrafię kontrolować swe odruchy i pierwotność, widział jak walczę ze sobą i ograniczam się w imię idei. Co więcej, wyczuł we mnie potencjał Mocy, który zrozumiałem dopiero później. Kiedy zacząłem łączyć Moc i moją historię, wszystko nabrało sensu. Tuż po tym, jak rozpocząłem służbę w wojsku, podczas obrony Burvall, Moc ocaliła mnie przed pociskiem, który jedynie mnie przewrócił i odrzucił - gdybym zupełnie przypadkowo nie postanowił zmienić pozycji, jak podpowiadał mi instynkt, zostałbym roztrzaskany. Podczas bitwy pod Havencurt to Moc zainspirowała moich towarzyszy, aby ruszyli za mną i walczyli zażarcie i skutecznie. Podczas głodowania i ascezy na pustkowiu, to Moc, głęboka medytacja, nieświadomie podtrzymywała mnie przy życiu...\nOstatnią wolą mężczyzny było, abym udał się na Yavin 4, gdzie znajdowała się Akademia jego Zakonu. Mimo, iż nie wierzył w jej ideały stwierdził, iż będę dobrym i prawym Jedi. Korzystając z niewielkiego spadku, który otrzymałem po śmierci rodzicieli udałem się, z rekomendacją Adera Szujii, do Akademii, gdzie wszelkie nauki miały przerodzić się w rzeczywistość, a mnie - w Jedi.\nP.S. Zapewne będą obiekcje co do wieku postaci przyjętej do Zakonu Jedi. Chciałbym nadmienić, iż dla tak długowiecznych ras jak Anzaci, 150 lat to bardzo niewiele. Volfe Karkko miał lat osiemset, gdy został przyjęty do Zakonu na nauki.\nPonieważ czuję, że "to jest to", że tutaj będę mógł dobrze się bawić, miło spędzić czas, dać upust swojej wenie i przeżyć niesamowite przygody, a poniekąd - jest to realizacją moich cichych imaginacji.\nNie jestem pewien... przeglądałem bodajże Bastion Polskich Fanów Star Wars i przed przypadek się natknąłem... poczytałem, poczytałem, zastanowiłem się i postanowiłem spróbować.\nRejestracja: 30 mar 2016, 15:01\nRe: Raven Vega - [ Podanie ]\nautor: Jedi Council » 30 mar 2016, 18:30\nRe: Raven Vega - [ Podanie Otwarte ]\nautor: Dalinar » 30 mar 2016, 19:22\nOd razu powiem że jestem na TAK\nA teraz uzasadnię dlaczego.\nUważam że masz bardzo ciekawy styl wypowiedzi oraz przelewania myśli na papier. W samej historii jak dla mnie - żądnego walk Mandalorianina ^^, nic zbytnio nie urzekło ponieważ twa opowieść nie sprawiła że serce bardziej zabiło albo duch wprawił się w uniesienie. Duża część Twojego podania była poświęcona wojsku jednak w dużej mierze przedstawiona z perspektywy BPP oraz wydaje mi się (moje własne odczucie) inspirowana historią Dartha Bane'a jako żołnierza więc z jednej strony było to dla mnie dość znajome a z drugiej przypominało pewien kunszt jednak nie było to nic dla mnie nowego... Jednakże! Jestem człowiekiem bardzo obiektywnym i potrafię na kilka minut odciąć się od swoich przekonań oraz własnych wartości by wczuć się w historię osoby która ma odmienne niż ja postrzeganie świata. I wiesz co się stało? Historia mnie wciągnęła, nie tyle wartkim strumieniem wydarzeń co bardziej harmonią kompozycji i względnie przewidywalnym biegiem wydarzeń. Nie uznaje tego za rzecz złą ponieważ pomimo przewidywalności wszystko zostało przedstawione w sposób bardzo przystępny i ciekawy. Pod względem stylu oraz własnej koncepcji pisarskiej nie jestem w stanie do niczego się przyczepić, duży plus\nKwestia już samej postaci pozostaje w moim odczuciu dość zagmatwana i wymagająca rozstrzygnięcia w grze, bardzo byłbym rad by wszystko co związane z Twoją postacią działo się u nas na serverze . Wziąłeś sobie ciężki orzech do zgryzienia co do natury swojej postaci ponieważ Anzatowie szczególnie jeżeli już skosztują "zupy" popadają z tego co udało mi się dokładniej dowiedzieć od pozostałych, w swoistą obsesje i na prawdę bardzo trudno ją opanować nawet pomimo lat wyrzeczeń które opisałeś w pustelniczej części życia swojej postaci.\nTak więc podsumowując, historia z mojego punktu widzenia, już bez częściowej obiektywności wydaje się być trochę nudna i szablonowa . Jednakowoż nie mógłbym Ci w żaden sposób odmówić bardzo ciekawego stylu pisania oraz rzetelnego podążania wybranym tokiem myślenia. Jestem zaintrygowany nie tyle podaniem co wykreowaną postacią samą w sobie oraz twórcą który stoi za ową postacią mogąc dzięki niej nakreślić ciekawe wątki w rozgrywce.\nautor: Raven Vega » 30 mar 2016, 19:54\nDziękuję za pozytywną ocenę Tak, wyłapałeś same sedno całej mojej koncepcji - otwartość kompozycji i kreacji postaci\nautor: Zera » 30 mar 2016, 20:22\nZ początku napiszę, że ze oddaniem głosu się wstrzymam. Chciałbym, żeby autor podania ustosunkował się do mojego postu tak dobrze, jak tylko potrafi. Możesz to zrobić nawet przez PW, jeżeli chcesz, jednak wolałbym żeby ta konwersacja była dla reszty widoczna.\nZacznę od pozytywów, czyli na pierwszy ogień nieszablonowa rasa jaką są Anzati. Zaliczam to do plusów, jednak jak pewnie zauważysz, wiele osób będzie mieć z nią problem. Z prostej przyczyny, umiejętności rasowe są strasznie mocne, a dla balansu koncepcyjnego istnieje tylko jedna rzecz, która dodatkowo działa na niekorzyść Twojej aplikacji. Ale po kolei, spodobało mi się, że odszukałeś w ogóle taką rasę i poczytałeś o niej dość dużo, bo widać to na pierwszy rzut oka. O dziwo nikt do tej pory chyba nie tworzył takiej postaci, także propsy. Kolejnym plusem jest planeta Bompreil, która jest ciężka do odnalezienia, już nie mówiąc do użycia - bardzo mało o niej wiadomo. Dodatkowo stworzyłeś backstory, wrzucając nas w wydarzenia i koncept samej planety. Bardzo fajny zabieg, który u mnie zaplusował. Jeżeli chodzi o samą treść jest naprawdę w porządku. Niektóre rzeczy powielasz, jednak napisałeś to w taki sposób, że się zdecydowanie podoba. Twój styl pisania również mi się bardzo spodobał, przez co spokojnie mogłem przeczytać od razu całość i poniekąd czekałem na to co dalej. No i na tym kończą się plusy.\nJeżeli chodzi o minusy, to zacznę od rzeczy takich mniej priorytetowych i na samym końcu poruszę mój główny problem z Twoja aplikacją. Jedziem!\n1. Błędy błędy błędy, jest ich sporo, głównie literówki, ale naprawdę rzucają się w oczy. Plus nie wiem skąd w opisie zewnętrznym pojawia się inne imię postaci, ponieważ mamy Dev, mamy Azrah. Trochę boli jak się na to patrzy.\n2. Imię Raven jest zbyt... Nieklimatyczne. Plus dochodzi do tego przestawienie literek i masz babo placek.\n3. Powielasz schematy w historii ze śmiercią rodziców, wygnaniem się na wędrówkę/etc.(może ten szablon nie jest używany tutaj, ale bardzo często podczas tworzenia postaci w RPGach), tajemniczy mentor który pojawia się z przysłowiowej dupy i okazuje się Jedi.\n4. No i teraz dochodzimy do sedna sprawy, jaką jest Twoja rasa czyli Anzati!\nOgólnie o rasie nie wiemy zbyt dużo, ale informacje już zawarte w starym kanonie są precyzyjne. Zatem wrzucamy tutaj od razu koncept postaci Anzati jako kandydata na Jedi, który już raz spróbował Morza Wspomnień. Ten koncept oddaje już wątpliwości, ponieważ postać już na zawsze będzie nękana przez głód. Co za tym idzie, istnieje znacznie większe prawdopodobieństwo, że taki kandydat skończy po Ciemnej Stronie. Idealnym przykładem jest wspomniany przez Ciebie - Volfe Karkko. Dodatkowo ów przykład świetnie wskazuje, że zwykłą siłą woli Anzati nie oprze się głodowi. Już nie mówiąc o tym, że w Twojej historii Raven jest zwykłym Anzati, a dla przykładu mamy Mistrza Jedi, którego kontrola powinna być znacznie lepsza. Gdybyś wymyślił inny sposób radzenia sobie z ów głodem nie miałbym nic przeciwko(ponieważ istnieje jeden, na który wpadłem ale nie przedstawię go - nie ma tak łatwo), ponieważ niebezpieczeństwo szkolenia danych ras już istnieje w naszej Akademii, w końcu mamy Mandalorianina w naszych szeregach. Niestety sama siła woli po prostu nie działa. Do tego chciałbym dodać, że jeżeli Twoja postać jest na tym pustkowiu i nie posila się zupy, istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że przeżyłaby tyle lat. Z opisu rasy jasno wynika, że jeżeli Anzati nie kradnie esencji życiowej istot to jest praktycznie równany ze zwykłym człowiekiem - co tyczy się również wieku. To są główne argumenty, które niestety dla mnie całkowicie skreślają Twoje podanie, jednak chciałbym mimo wszystko żebyś się jakoś wypowiedział. Nie chcę skreślać całego podania, jeżeli coś zostało źle zrozumiane itd.\nJest też jeszcze jedna kwestia, czyli wprowadzenie Anzati w nasz system i rozgrywkę. Ogólnie jest problem, ponieważ przez 150 lat nie ma opcji, żeby Twoja postać byłaby nikim. Czyli ma już jakieś umiejętności i właściwości fizyczne, które już z samego początku powinny przewyższać każdą 'nową' postać gracza. O ile jest to najmniejszy problem, bo można go zargumentować Twoją historią to może powodować wątpliwości. Dalej przechodzimy do posilania się esencją, jeżeli to by Twoja postać robiła -> jej siła etc. to wszystko wzrasta. Czyli adekwatnie miałoby to przełożenie na statystyki(u nas to 'cechy'). Co byłoby poniekąd nie fair dla reszty graczy, już nie wspominając o tym, że trzeba by było zaimplementować całkowicie nową mechanikę do systemu. Ostatnim problemem jest sam wiek postaci, ponieważ dzięki niemu wie co się działo w galaktyce lub sama postać ingerowała w dla nas - stare dzieje. Przepaść wiedzy pomiędzy postaciami byłaby zbyt widoczna i niestety widząc zero stażu w takich organizacjach, czy nie spisanie stażu(o ile istnieje) w innych grach RPG to ciężko byłoby mi Ci zaufać, że ograniczałbyś się z dzieleniem się tą wiedzą. O ile można by też to nazwać feature'm dla naszej rozgrywki, to jakbyś coś jeszcze przy okazji przekręcił to byłoby słabo.\nTe akurat rzeczy są do zrobienia, tylko zajęłoby to stosunkowo długo - nie wspominając o zaangażowaniu osób, którzy balansują naszą rozgrywkę.\nJak wspomniałem wcześniej, chciałbym żebyś się ustosunkował do mojego postu i odpisał. Jeżeli nie dostanę wystarczających od Ciebie argumentów na moje wątpliwości, to niestety zagłosuję negatywnie. Jeżeli jakimś cudem rozwiejesz większość z nich, to może nawet pojawi się pozytyw\nautor: Raven Vega » 30 mar 2016, 21:22\nUhuhu... Fakt, niedopatrzenia.\n1. Dev, Azrah - zapomniałem usunąć pozostałości, gdyż walczyłem ze sobą co do imienia, w trakcie wymyślania i pisania na sucho KP (trochę nad nią pracowałem, niejednorodnie czasowo). Miał być Dev Azrah, ale wtedy wpadło mi do głowy Vega... i dobrałem imię - pierwsze, które mi przyszło na myśl, Raven (nie mylić z Revan). Miałem bardziej na myśli "Rejwen", czyli kruk... ale, łączy się to z pkt. 2 - mogę powrócić do Dev Azrah\n3. Jednak wplecione jest to w wydarzenia - Bompreil było miejscem krwawej bitwy Imperium-Rebelianci, w wyniku której zginęło wielu cywili. Rodzice Ravena (Deva) mieszkali w dzielnicy biedoty, która była oczywistym miejscem ukrycia potencjalnych komórek Ruchu Oporu, a które to miejsca najbardziej ucierpiały w batalii. Schemat z tajemniczym Jedi - może i powielony. Czy aby na pewno? Zauważ kreację - najpierw jest to ktoś anonimowy, nieznajomy, jakiś tajemniczy mędrzec na planecie gdzieś w Zewnętrznych Rubieżach. Jedi (nie do końca) okazuje się być później. Co więcej - nie jest to tajemniczy gość, latający po Galaktyce w poszukiwaniu rekrutów, nie jest to nawet typowy Jedi, a raczej renegat. Jego koncept zrobiony jest (wydaje mi się) oryginalnie, nie pojawia się znikąd, a jest raczej sytuacyjnie, początkowo niepozornie, wprowadzonym elementem.\n4. Tu sporo.\nFakt, czerpanie esencji jest jak narkotyk. Raz spróbowane ciągnie... Jednakże, od braku dostarczania esencji się nie umiera. Życie na pustkowiu, pustyni, odcinało Ravena od ludzi, od potencjalnych źródeł esencji. Volfe Karkko przez tysiąc lat znajdował się w uwięzieniu, nie pożywiając się esencją i żyjąc długo... ale, mimo, iż nie wiadomo czy pole, w którym znajdował się Karkko zapobiegało starzeniu, przykład ten jest taki 50/50 i raczej nie mogę go użyć. Fakt odcięcia od świata... hmm, konkludując, faktycznie - to stwarza problem. Co prawda, w Akademii nikt nie musi wiedzieć o tym, iż spróbował esencji, jednak ugruntowanie logiczne takiego wydarzenia może być (i jest) trudne. Ten alternatywny sposób, o którym mówisz... Cóż, rozważałem kilka - pożywianie się na zwierzętach, jednakże te nie posiadają świadomości i wrażliwości na moc (większość) i byłyby raczej niesmakowitym i niepożywnym kąskiem. Rozważałem wypełnienie tej pustki Mocą, gdyż esencja z nią ma wiele wspólnego, a jest nawet ściśle powiązana, jednakże nie jestem pewien, czy dopuszczona by została takowa możliwość nieświadomego zaspokajania.\nZważywszy jednak na całość problemu i na to, że nie mam jakoś specjalnie pomysłu na alternatywę (mimo zbadania z kilku źródeł Anzatów, a także dziejów Karkko, Akku Seii i Salije Tashy) mógłbym dokonać jednej, prostej i nieinwazyjnej modyfikacji - usunąć zapis o pochłonięciu esencji i zastąpić go np. jakimś okrutnym mordem, po którym bohater skazuje się na wygnanie.\nCo więcej - powyższe rozwiązanie eliminuje typowo mechaniczny problem z wzmocnieniem przy pobieraniu esencji. Jednakże, przy okazji chciałbym zauważyć, że zwyczajne pobieranie esencji od przeciętnego Janusza przynosi jedynie zaspokojenie głodu. Dopiero żerowanie na osobach cieszących się życiem, wyjątkowo silnych, zdolnych itd. przynosi korzyści, a także żerowanie na wyjątkowo potężnych w Mocy, posiadających silną z nią więź, polepsza więź z Mocą żerującego. Co samo w sobie rozwiązuje problem - żerowanie na kimś potężnym w Mocy, albo zwyczajnie silnym i zdolnym jest arcytrudne, a przeprowadzenie procesu pobierania, który odbywa się poprzez spijanie Morza Wspomnień przez rurki, okazałoby się niemożliwe.\nA co do zaufania do mnie - w czystych RPGach doświadczenia nie mam, jednak jak już wspomniałem, grałem na wielu PBFach, z tych bardziej znaczących - Galaxy, Mgławica Mocy. Prowadziłem nawet własnego przez jakiś czas... Odgrywanie i role play, na zasadach i blokadach, a także w realizmie i przy poszanowaniu logiki działania bohatera to dla mnie żaden problem, poza tym - fakt, przez 150 lat mogłem dużo dowiedzieć się o Galaktyce. Zwróć jednak uwagę, że cała historia zamyka się na zabitej dechami Bompreil, o której wszyscy zapomnieli, do tego moja postać odcina się od świata zewnętrznego. Nie wie nic o Wojnach Klonów, Wojnie Nadprzestrzennej Starka, a nawet wyraźnie zaznaczyłem, że nie ma (miała) pojęcia o Imperium, Wojnie Domowej itd., a jedynym wydarzeniem stricte historycznym, w jakim brała udział, to epizodyczna Bitwa o Bompreil\nReasumując - zmienienie kilku pojedynczych zdań o pobraniu esencji rozwiązałoby całość problemów, tak znamiennych dla Twojej oceny, a mojej rozgrywki, poniekąd otwierając mi też kolejne bramki możliwości... Nie wiem, czy można tutaj dostosowywać KP do uwag sprawdzających, czy może od razu wylecę na "zbity" - chciałbym jednak poprosić o takową możliwość, gdyż tekstowo i technicznie jest to niewielka zmiana, a rozwiązałaby kluczowy problem Karty Postaci, nad którą trochę się pochyliłem, starając się stworzyć coś niekonwencjonalnego w treści i przekazie.\nautor: Zera » 31 mar 2016, 6:02\nNo niestety nadal jest to powielanie wątku tylko z dodatkowym delayem czasowym, co właśnie w taki błąd może wprowadzić. Fakt pozostaje faktem, pojawia się tajemniczy gość, który okazuje się później Jedi i za jego radą lecisz na Yavina 4. To tak jakbym stworzył postać człowieka, który żył sobie spokojnie na Tatooine kilka lat i później coś by się stało, wybito mu rodzinę/zostawili matkę i zniewolili. Po czym pojawia się tajemniczy gość, który okazuje się Jedi, oswobadza postać itd. itd. Mam nadzieję, że rozumiesz? Fakt pozostaje taki sam, nieważne jak go przedstawisz. Jednak jest to tak naprawdę zabieg, na który można przymknąć oko gdy historia jest napisana znacznie lepiej, tak jak w Twoim wypadku.\nCo do Anzati no to nie mogę się zgodzić Owszem, od nie dostarczenia esencji Anzati nie umiera, ale i jego życie nie jest nadnaturalnie długie. Jest to logiczne, ponieważ pobieranie esencji wpływa na nich w ten sposób. Zauważ, że nie ma Anzati, którzy żyje stulecia i jest na głodówce pod tym względem. Wszyscy pobierają esencję, w wypadku Volfe jego uwięzienie jest w charakterze hipostazy, więc po prostu dał radę ponieważ tym charakteryzuje się owa technologia. Zdobywanie dodatkowych korzyści może wiązać się z siłą jednostki, z której czerpana jest zupa, znaczy jest na pewno. Jednak każde wyciągnięcie zupy wiąże się z dodatkami, mniejszymi lub większymi. Choćbyś za takiego Janusza dostał +1 do percepcji, która jest u nas najmniej użyteczną cechą, to już jest różnica. Szczególnie gdy miałoby to wpływać na modyfikator, ale tak jak wspomniałem, jest to do zrobienia tylko trzeba posiedzieć.\nNie pobieranie esencji moim zdaniem całkowicie anuluje długowieczność Anzati, jeżeli posiadasz jakiś przykład, gdzie Anzati nie posiłkuje się zupą i żyje setki lat to go przedstaw. Z tego co mi wiadomo, jednak takiego dowodu nie ma. Zatem wniosek jest tylko jeden\nZaś jest nadal jedna opcja, o której nie pomyślałeś, a której wskazać nie mogę - taki jest w końcu system rekrutacyjny.\nWidzę, że jesteś chętny i bardzo się z tego cieszę, jednak te zmiany o których tutaj mówimy mogą zostać dopiero wprowadzone przy następnej kandydaturze. Przypominam, że ja to tylko jeden głos Nadal możesz zostać zaakceptowany przez resztę członków Akademii, także życzę powodzenia. Dla mnie niestety za brak przedstawionych solidnych argumentów, które zmieniłyby moje zdanie oddaję głos negatywny. O ile za sam tekst dałbym pozytywa ot tak, to nie jestem w stanie zaakceptować ascetę Anzati po żerowaniu jako przyszłego Jedi.\nautor: Raven Vega » 31 mar 2016, 6:23\nNo cóż... mam jeden argument, który załamuje część fundamentu Twoich - Volfe Karkko żył przez ponad osiemset lat, nim spróbował zupy. Przyjęte go do Zakonu, gdy miał już osiem wieków na karku i było wiadome, iż pierwsze jego upojenie esencją miejsce miało po szkoleniu, kiedy już był potężnym Jedi. Bez "zupy" nie da się żyć, ale dopiero, kiedy ktoś jej skosztuje, przedtem może normalnie żyć, co nie warunkuje długowieczności od żerowania.\nautor: Zera » 31 mar 2016, 7:09\nFaktycznie, umknęło mi to z jego historii, więc plus dla Ciebie Czyli jeden z moich argumentów został obalony, jednak no, to tylko jeden z wielu. W dodatku jest tutaj też jeszcze lepsza podstawa, że Anzati nie może się oprzeć swojemu instynktowi używając do tego tylko siły woli. Nadal pozostaje negatyw, ale bardzo się cieszę, że udowodniłeś mi moją niepamięć\nautor: Ackial Fihleazah » 31 mar 2016, 14:59\nPoczątkowo wstrzymałem się z oddaniem głosu, ale Twoja dyskusja z Zerą znacznie przyspieszyła mój wybór.\nZacznę od pozytywów.\nNiewątpliwie punktuje tutaj styl wypowiedzi, język, bogate słownictwo, zarówno w załączonej historii jak i w samych odpowiedziach skierowanych do nas. Sądząc po tym, wydajesz się być osobą, która z łatwością przelewa swoje myśli na papier, co w moich oczach stanowi bardzo duży pozytyw i niewątpliwie wpłynie na odgrywanie postaci z Twojej strony. Wspominając już o samym Anzacie, sam wybór tak "trudnej" rasy mnie zaintrygował. Poszedłeś pod górkę, na dodatek jedną z tych cholernie stromych. Taka postać wymusza wręcz na Tobie konsekwencje w rozgrywce i ścisłe trzymanie się tego, co założyłeś sobie przy pisaniu historii. Wyczuwam tu naprawdę duży potencjał do tworzenia ciekawych wątków, ale z drugiej strony nie jestem pewien czy sam wybrałbym coś tak nieszablonowego przy pierwszej styczności z naszą organizacją. Niemniej jednak, nie zamierzam umniejszać Twoich ambicji, które z tego co widzę poparłeś solidnym sprawdzeniem źródeł. Napisałeś też, że nie miałeś styczności z multiplayerem w jk3 - moim zdaniem to wręcz dobrze, bo nasz mod znacząco odbiega od większości mechaniki podstawowej gry. Na dodatek to też coś fajnego dla Ciebie - będziesz faktycznie nowicjuszem, a każdy trening szermierki realnie wpłynie na Twoje umiejętności.\nCzas na negatywy.\nSchematy. Niestety, sztuczki typu "tajemniczy starzec Jedi" czy "o rany, martwi rodzice" już dawno straciły swój impet i wywołują wręcz odwrotny efekt od zamierzonego. Nie wiem skąd się to bierze, niejednokrotnie łapałem się na tym, że i ja po nie sięgam. Być może powinniśmy to uściślić z naszej strony, zebrać te "kwiatki" jako ostrzeżenie dla kandydatów. Cóż, to już sprawy wewnętrzne, nie zamierzam tego wywlekać w Twoim podaniu. Przejdźmy dalej.\nJak już wcześniej wspominałem, Twoje podanie to droga pod stromą górkę. Mam wrażenie, że częściowo zastawiłeś na swoją postać pułapkę, z której teraz trzeba ją jakoś wydostać. Anzaci to paskudztwa galaktyki, jedna z tych ras która powstała, by w zamyśle być "zła do szpiku kości". Wysysanie zupy? Długowieczność? Manipulatory przy paszczy? Hell nope. Jak z tego zrobić Jedi? Powiem szczerze - nie mam pojęcia. Być może Ty na coś wpadniesz, skoro w powyższych odpowiedziach widziałem kilka ciekawszych pomysłów lub wytłumaczeń. Znajdź jakiś substytut dla tego całego procesu i spraw, by postronny obserwator mógł w niego uwierzyć, jednocześnie nie uznając Cię za potwora. Spraw, byś przeżył spotkanie z Jedi w naszej placówce.\nReasumując, wyżej wymienione błędy są dość istotne w rozrachunku dla mojego werdyktu. Musisz to jakoś naprawić. Moim zdaniem, możesz to zrobić już po przyjęciu do Akademii. Wierzę, że dasz sobie z tym radę, oceniając po tym co przedstawiłeś całą resztą swojego podania, która była po prostu bardzo dobra.\nOddaję pozytywny głos.\nautor: Raven Vega » 31 mar 2016, 15:36\nDziękuję bardzo za merytoryczny głos i wypowiedź Gwoli uściślenia, co do tego, jak miałby z tak monstrualnej istoty powstać Jedi - najciekawszym (moim skromnym, niedoświadczonym zdaniem) jest fakt, iż właśnie Anzaci nie pasują do monotypu Jedi - dobrego, prawego, opanowanego. Mój niecelny strzał w to, że Raven miał skosztować zupy, a potem się temu opierać, miał być manifestacją tegoż dobra, które objawia się w samokontroli i ascezie. Miało to zbudować ultrazłożony rys psychologiczny mężczyzny, który krępuje wewnętrzną bestię, głód i gniew w okowach ascezy, wyrzeczeń i ciągłej walki z tym mrocznym "ja". Tak złożona postać byłaby bardzo barwna, miałaby potencjał, a wszelkie jej wewnętrzne rozterki, rozważania i bezustanne trzymanie tego anzackiego monstrum na żelaznej smyczy treningu dałoby mi gigantyczne pole do role-playingowego popisu. Anzat, niejako niepredestynowany do miana, tytułu czy funkcji Jedi byłby niekonwencjonalnym wyjściem (a raczej wejściem - w fabułę, przyszłość, być może potęgę), a ja osobiście nonkonformizm lubię, popieram i doń dążę - czasem nawet przesadnie\nautor: Tauns » 31 mar 2016, 21:18\nNie mam wątpliwości, jaki głos powinienem oddać.\n+ Dobrze napisane. Błędy, niektóre powtarzane zwroty nie bolały aż tak bardzo, ponieważ skupiałem się na wydarzeniach, a nie samym tekście.\n+ Starannie (chyba ) wyszukana planeta, niszowa. Właściwie jedyna ważna rzecz na niej, to ta bitwa właśnie, co fajnie wykorzystałeś.\n+ Rasa, stwarza możliwości do strasznie ciekawej interakcji. Nie przeszkadza mi jakoś strasznie fakt, że postać 'skosztowała' już jakiejś osoby, może to nieco ignoranckie, ale nie jestem zwolennikiem trzymania się kurczowo kanonu w stu procentach, tym bardziej jeśli mówimy o takiej mało popularnej rasie. Dlaczego Moc miałaby nie zastąpić Twojej postaci tego, co normalnie zaspokaja tylko ta "zupa"? Ewentualnie można usunąć ten moment, ale jak pisałem - nie przeszkadza mi specjalnie ta konkretna sprzeczność z tym, co mamy na Wookiepedii.\n+ Długość, jakość podania, widać że się postarałeś, i ci naprawdę zależy - to dla mnie bardzo ważne\n+ Dyskusja z Zerą ^^\nOgólnie - postarałeś się, efekty widać, zgrabne podanie.\n- Pierwsza rzecz, ogólnie schemat (pustynia, sierota, jedi) mnie tak nie uderzył, ale ostatnie ogniwo - dawny Jedi, mentor Twojej postaci mi się niezbyt spodobał, reszta była całkiem dobrze 'zakamuflowana' w akcji i dobrej treści, no i sam dużo tego nie doświadczyłem, jeszcze. O tyle mi się to nie podoba, że ten jeden motyw wydaje się najprostszą drogą do naszej placówki. Szkoda.\n- Parę błędów się znajdzie, rzucają się trochę w oczy (!) nawiasy z małymi uwagami, które możnaby wprowadzić do zdania mniej inwazyjnie (sam tak miałem kiedyś ^^). //mam nadzieję, że widać przerysowanie\n- Zamęt z imionami postaci\nDobre podanie. Szkoda byłoby Cię nie przyjąć, pewe poprawki można zrobić po dostaniu się, w karcie postaci.\nautor: Raven Vega » 31 mar 2016, 22:04\nBardzo dziękuję za pozytywną opinię! Bardzo mi miło, że potrafiłeś dostrzec pozytyw w tym, co było negatywem dla innych Fakt, powtarzany przez wszystkich motyw oklepanek... przeczytałem kilka KP innych graczy i widziałem, że zwracacie na to uwagę, ale w koncepcie mojej KP, nad którą trochę myślałem, te elementy... tak, były nieodzowne, bo w jakiś tam sposób w mojej głowie wszystko to się zazębiało. A jak już zacząłem spisywać moją koncepcję i poniosło mnie literackie uniesienie - machnąłem tak, późniejsze korekty wymagałyby jednak zbyt inwazyjnej ingerencji w całość... z tarczą w ręku postanowiłem to zostawić\nautor: Thrust » 03 kwie 2016, 16:22\nCzytałem to podanie na trzy razy. Mimo tego, nie musiałem zaczynać za każdym razem od początku, wystarczyło kawałek, żebym sobie przypomniał. Moim zdaniem tekst jest długi i dobrze napisany, mimo kilku drobnych błędów. Dobór rasy ciekawy. Przeszłość postaci raczej typowa, ale w tym przypadku podchodzę do tego neutralnie, bo wszystko pasuje. Brak jakiegokolwiek stażu w jk3 to dla mnie minus, ale w dzisiejszych czasach... Nauczymy cie co i jak .\nOddałem głos pozytywny. Powodzenia.\n- Thrust (a.k.a. Mort).\nRejestracja: 29 maja 2010, 17:21\nautor: Raven Vega » 03 kwie 2016, 21:52\nDziękuję bardzo za pochwały! Co do doświadczenia - łatwiej jest wykreować nowego gracza, niż reformować doświadczonego