Puszcza Białowiezka - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Puszcza Białowiezka\nPociąg, do którego wsiedliśmy w Bielsku, składał się z długiego szeregu pustych platform, żwirówek, odrapanych brankardów i dwóch tylko pasażerskich wagonów. Trzecia klasa pełna była byłabyła wrzasku, ruchu, żydów, chłopów, kłębów gryzącego dymu tytuniowego; w drugiej: w jednym przedziale jakaś pani, roniąc z niechcenia francuskie wyrazy, rozmawiała półgłosem z dwoma szlachcicami — poznałem ich po sumiastych wąsach; w sąsiednim — samotny pan w czapce z zielonym lampasem patrzał wytrwale w okno. Wieźli nas tym pociągiem na Wschód bez pośpiechu ale z wielkim zgrzytem i sapaniem. Droga wiła się wśród ślicznej, zlekka sfalowanej okolicy. Szachownica zasianych pól i siwe smugi świeżo zoranej roli spływała wspaniale z widnokręgu po stokach wzgórz, niby bogata królewska opona. W jej fałdach tu i owdzie błyszczały nitki rzeczułek, połyskiwały strugi i stawy, to porosłe szczeciniastym szuwarem, to czyste, lustrzane z czochratemi wierzbami u brzegów. Czasem zaczerniał w wądole drobny gaj olchowy, niby znamię rodzime na pięknej, jasnej okolicy. Biały dwór mignął w ciemnych ogrodach na szczycie pagórka. Sadzona strzelistemi topolami droga biegła ku niemu, a opodal mała wioszczyna rozsypała się, jak szary różaniec. Nigdzie śladu lasów. Bezmiar błękitnego powietrza, pełen śpiewających skowronków, spoczywał bezpośrednio na łanach zbóż, a skąpany w rosie, miał w ten łagodny, słoneczny poranek taką przejrzystość, że widać było wyraźnie odległe, coraz to inne krzewy, grusze, krzyże i wiatraki z rozpostartemi ramionami, płynące ku nam na powodzi światła. Górą luźno rozpierzchłe obłoki, jak wianek białych kwiatów, wieńczyły młody dzień.\nDroga wężowato wiła się wśród uprawnych pagórków. Miejscami tor był tak wązki, że ciężkie, płowe warkocze bujnego żyta z gwiazdkami modrych chabrów i malinowych kąkoli nieledwie zaglądały do okien wagonów. Ciepły, przyjemny aromat kwitnącego zboża zalatywał aż do nas. Pociąg na skrętach niezgrabnie stukotał, niby koń zmieniający w galopie nogę. Hukały miarowo bufory, brzęczały łańcuchy, drżały i jęczały szyny, ale wszystko szło ospale, bez żywszego tętna, jak codzień się powtarzające, niepotrzebne, ciężkie roboty.\nOd czasu do czasu rozlegało się gderliwe gwizdnięcie lokomotywy, spędzającej z plantu to babę z dwojakami, to zbłąkaną krowę. Baba uśmiechnęła się na zuchwały żart konduktora, a krowa długo biegła torem, nie rozumiejąc, czego chcą od niej i oglądała się głupowato na pociąg.\nSina chmura lasu rozpływała się tymczasem coraz szerzej po ziemi. Zwolna pierwsze jej smugi z błękitnawych stały się szaro-zielone, rozbiły na oddzielne gaje i zalesia. Spodem wyłoniły się szeregi pni drobnych od odległości, równych, niby pułki żołnierzy stojących pod bronią. Nad nimi chwiały się wdzięcznie kosmate chorągwie uliścionych gałęzi.\nJeszcze jeden zakręt i znaleźliśmy się przed stacyą Hajnówka. Brzydka, pospolita wgryzła się piernikową rdzą swych budowli i bladożółtymi placami pylnych trzebieży w śliczny, sosnowy bór.\nWozili nas tu z linii na linię dobre pół godziny, odczepiając jedne, przyczepiając drugie wagony. Dama i szlachcice wysiedli, natomiast do wagonu z panem w zielonej czapce wszedł drugi pan w błyszczącym mundurze i przy szpadzie.\n— Czy febry tu grasują? — dopytywał się pan w czapce pana ze szpadą.\n — Dokładnie nieustanowione. Śniegi ze dwa tygodnie dłużej leżą. Padają często deszcze...\n— Cisy?... Cisy?! Ach: cisy! Pamiętam... taxus baccata — dodał po łacinie — są, są... w Cisance na kępie wśród Nikorskich błót. W lecie trudno się dostać, ale jeżeli wasza ekselencya...\n— Z opadami, wasza ekscelencyo... właściwie powiedziawszy... Chrust sprzedajemy — fura trzydzieści kopiejek. Ile można, uprząta się, ale właściwie powiedziawszy... z takiemi siłami, jak nasze...\n— Właśnie, właśnie... — zgadzał się pośpiesznie urzędnik.\n Długi monolog zakończył się pytaniem, ile w zwierzyńcu żubrów.\nRozpoczęła, się myśliwska rozmowa, wyliczanie ostępów, kniei, miejsc najlepszych polowań, przeplatana skargami na kłusownictwo, na wsie nieposłuszne, zacięte w ukrywaniu winnych kradzieży lasu oraz tajnego polowania...\n— Więc szkół nie macie?\n— Zwrócę uwagę waszej ekscelencyi na to tu leśnictwo. Jest to najbogatsze w poziomki miejsce. Zapach mają przedziwny i dorastają wielkości truskawek. Nie do uwierzenia...\nNie dojeżdżając do stacyi »Białowieża«, wysiedliśmy na pałacowej platformie. Gromada Białorusów w parcianej odzieży i lipowych postolach otoczyła nas natychmiast.\nBiernie poddaliśmy się ich pieczy. Po przebyciu paru stajen drogi piaszczystej, porosłej trawą, znaleźliśmy się w niedużej, wapnem wybielonej izbie, gdzie stał pod oknem koszlawy stół, pod ścianami mieściły się wązkie ławy, a pośrodku wisiała u belki nakryta pasiatym fartuchem kołyska. Gromada dzieci w kolorowych koszulach ciekawie przyglądała się nam z głębi otwartej sionki.\n— A jeżeli wy chcecie takiego, coby się umiał ładnie z panienkami rozmówić, to w tej wsi nie znajdziecie nikogo... prócz mnie — dowodził rezolutnie jeden z przybyłych z nami chłopów.\n— Bo ta wieś nazywa się »Krzyże« i po katolicku tu nie rozumieją. Ja to umiem, bo służyłem w wojsku, a potem długo mieszkałem w Budach. Moja żona budniczka będzie. To, jeżeli chcecie, mogę wam konie dać do Budów... za dwa ruble. A do jakich chcecie Budów?\n— Budów jest trzy. Są Budy Małe — tu blizko pod lasem, ze trzy wiorsty, nie więcej. Są Budy Średnie — Teremskie i są Budy Dalekie — Pogorełki... Stąd wiorst jedenaście.\n— Ale! Z panienkami trzeba składno jeździć. Ja to wiem!\n — Nie możemy ustąpić. Położono u nas rubla z konia! — podtrzymali go obecni chłopi.\nW godzinę po dobiciu targu dostarczono nam małą wysianą słomą bryczkę i dwa niezłe mierzyny.\nRuszyliśmy dość żwawo szeroką »królewską drogą«, która prowadzi z Białowieży do miasteczka Narwi. Ogromne sosny, potężne dęby, ciemne, brodatymi porostami obwieszone świerki, przysadziste lipy, graby, jesiony, tworzyły z obu stron cudne, cieniste szpalery, pozłocone we wrębach smugami gorącego światła. W głębi, u stóp strzelistych pni, leżały olbrzymie cielska starodrzewia, powalonego przez wicher, czy wiek. Delikatna pleśń mchów powlekała większość jak aksamitna opończa. Ich wykroty tworzyły ogromne, czarne tarcze z korzeniami, wijącymi się u brzegów, jak włosy Gorgony. Rycerz z koniem mógłby się z łatwością schować za każdym. Ciszę mącił tylko niewyraźny szmer lasu, kukanie kukułki i łagodny tupot naszych koni, raźno biegnących po miękkiej, ujeżdżonej drodze. Na błękitnym szlaku nieba, co wił się nad drogą, z poza rąbka splątanych konarów, wypływały szare, posrebrzane chmury i nikły, uchodząc szybko dalej nad las.\n— Aj, panie! Wszystkiego dostać można. O jej i jak jeszcze!...\n— Naprzykład jaj... — ucieszył się.\n— A chleba, bułek, masła dostanie?\n— Pewnie nie rozumiesz, co to karaluch? To tarakan.\n — O jej!... I jak jeszcze!... Ale! — dałem spokój.\n— Czy żonaci jesteście gospodarzu? — spróbowały moje towarzyszki z bardziej poetycznej beczki. Obrócił się do nich w pół ciała i spojrzał filuternie.\n— To jest kto? Ja, mówicie?! Ja nikogdy nie bywam winowaty!\nWjechaliśmy pod cienie drzew na drożynę, gdzie koleiny ledwie znać było na mchach i igliwiu. Bryczka niemiłosiernie trzęsła się i stukała po korzeniach, przeskakiwała zwalone pnie i dziury wyrwisk. Leśne, nawykłe koniki stąpały po tych dylach, jak po równej drodze. Po niejakim czasie wyjechaliśmy na wielką, jasną polanę, oprawną ze wszech stron w ciemny bór. Pośrodku, wśród zboża i ogrodów rozległa się pięknie, dostatnio zabudowana wieś. Smukłe, modrookie kobiety w kryziastych koszulach, w jaskrawych »wełniakach« i czerwonych chustkach na głowach, skwapliwie odpowiadały nam z przyjaznym uśmiechem na »pochwalonego«. Chłopi kłaniali sic grzecznie, ale w milczeniu.\n— Tak! Zacięta wieś... Ale im nonie kniaź Jaźwiński chodu nie daje!\nNiedaleko tej wsi, na lewo od drogi, dostrzegliśmy omszony, wysoki na dwa sążnie częstokół zwierzyńca. Nie traciliśmy go już z oczu, aż do samych Trzecich Bud, które stoją na tyłach zwierzyńca wprost środkowej jego bramy.\nZbierało się na deszcz. Duszny upał spopielił i pozbawił blasku błękit nieba. Szare obłoki kupiły się i przesuwały nad lasem, który to posępniał w przykrych, ołowianych ich cieniach, to mdlał w potokach matowego światła. Niespokojny wietrzyk daremnie silił się rozkołysać ciężkie, obwisłe konary drzew. Aby rozruszać to przestworze, zatkane pniami, liśćmi, nasycone ciepłą parą oddechu roślin i ich smolistym aromatem, potrzebna była burza. Więc swawolnik nie zapuszczał się w gęstwinę i hulał tylko na szerokich leśnych polanach, na przerzedzonych porębach, na drodze prostej jak strzała, jednostajnej, jak życie niewolnika. Wesołym, urywanym szelestem wyrażał zadowolenie, że żółte wiry kurzu, wysmukłe i nikłe, uciekały przed nim, że drobniejsze krzewy, trawy i kwiaty chyliły się pokornie pod gorącem jego dotknięciem. Czasem targnął cieniuchną gałąź brzozy nawisłej nad drogą, szturknął osinę lub wzleciał wysoko i musnął korony sosen. Wtem las zadudniał pod uderzeniami dużych, brylantowych kropel. Wietrzyk przypadł do ziemi i ucichł. Za borem mignęła błyskawica i mdławo potoczył się grzmot.\n— Tutaj stają zawsze wszystkie panowie objaśnił woźnica.\nZmierzył nas uważnie spokojnem spojrzeniem. Oczy miał niewielkie, czarne, mazowieckie, wąsy i włosy płowe.\n— Proszę pierwej wejść. Niech państwo z bryki zejdą. Wikta, biegaj po matkę! — zawołał na ośmioletnią dziewczynkę z lnianym warkoczem i błyszczącemi, jak ciarki, oczami.\nWeszliśmy do izby dość czystej, dość widnej, wybielonej wapnem, obstawionej przy ścianach zielonemi ławami w czarne kwiaty. W lewym rogu stał podobnie malowany stół, a nad nim w górze wisiał poczerniały obraz Bogarodzicy i cały szereg wielce jaskrawych świętych. Przez otwarte okna zaglądały z ogródka żółte dziewanny, purpurowe malwy, błękitne ostróżki, wlatały z wesołym brzękiem pszczoły, bąki, nawet motyle, w dali widać było las zasnuty błyszczącemi strugami dżdżu, przelotnie przestrzelonego słońcem już przyćmionem przez chmury.\n — Gdyby na dłużej, na miesiąc,... na dwa, ale tak... Nie jestem żyd! Wezmę, co dacie!...\nNa żądanie podano nam samowar dość mały i dość dawno... nieczyszczony. Herbata była obrzydliwa. Chleba też nie mieli, tylko razowy i tylko dla siebie. Za to gospodyni, młoda jeszcze, przystojna kobieta, przyniosła nam miodu, pysznego aromatycznego miodu, jakiego pewnie nigdzie niema, prócz w tej puszczy.\nJak tylko deszcz, który lał dobrych parę godzin, przestał padać, wyruszyliśmy natychmiast do boru. Obmyty, świeży, przejrzysty — był podobny do cudnego pałacu, nakrytego sklepieniem z chińskiego nefrytu. Dołem wśród chropawych pni słał się seledynowy zmierzch, a w górze, niby muślin rozpylonej tęczy, migotała w słońcu iskrząca, jak drogie kamienie, różnobarwna mgła, zatrzymanej na liściach i gałązkach wody.\nZ początku szliśmy przykładnie ścieżką. Lecz trzeba przyznać, że chodzić ścieżką po lesie jest bardzo nudno. Więc choć wysokie zioła groziły nam wstrętną szarugą, choć wilgotny mech piszczał pod stopami, jak namokła gąbka, zwróciliśmy w bok, w ciemną głębię, gdzie piętrzyły się stosy zwałów, sterczały tarcze wykrotów, gdzie czarne plamy cieniów i błękitne półcieniów mieszały się kapryśnie ze złotym deseniem słońca, ze rdzawem tłem leśnej ściółki, z siwymi rzutami porostów i jasno zieloną koronką paproci. A wszystko powlekała i ćmiła tajemnicza seledynowa dymka, płynąca z wysokiego stropu.\nPo »tajgach« północnej Syberyi, po zabajkalskich »urmanach«, po puszczach Kaukazu, otrzymałem tu wrażenia leśne zupełnie nowe i zajmujące.\n»Tajga« nie jest gęstą. Ma dużo niegrubych pni, dużo gałęzi i dużo powietrza. Często przedstawia zwykłą szarą sieć chrustu. Gdzie spojrzeć, prześwieca blade niebo. Las — w rzeczywistości czarny, osmalony, kołtunowaty, wydaje, się w skupieniu delikatnie bladym od przewagi złotozielonych modrzewi i obfitości światła. Słońce w tajdze nie tworzy olśniewających smug, ostrych strzał, cętków i plam, o krawędziach wyraźnych, jak grudy rozsypanych dukatów; nie rzuca również głębokich, żałobnych cieniów; ono przenika wszędzie i kładzie na grzędy pokotem ułożonych, omszałych zwałów deseń płytki, misterny i bardzo ruchomy. W tajdze prawie niema podszycia, niema wesołych szmaragdowych łąk, jest za to mnogość jezior, kępiastych bagien i moczarów, gdzie drzewa chore, słabo uliścione, sterczą krzywo w rozmaitym kierunku, jak sterczy zarost na pomarszczonem obliczu azyaty. Tajga martwa. Prócz szumu wichrów, plusku fal, trzasku padających drzew, wędrowiec nic nie usłyszy w jej głębi. Gdy drzemie, można dziesiątki wiorst przebyć i mieć za towarzysza tylko stuk kopyt własnego wierzchowca. Cały jej urok w jej smętności i jej bezmiarze.\n«Urmany» południowej Syberyi, są to gniazda boru tak rosłego, zwartego i ciemnego, że ma pozór jakiejś olbrzymiej leśnej piwnicy. Wyrastają one tylko w żyznych górskich dolinach lub zaciszach, osłoniętych od suchych, gwałtownych, stepowych wiatrów i są wkropione w obszary zwykłej, trochę tylko bujniejszej tajgi. Spotkać tam można sosny, modrzewie, świerki, cedry (limba), tak potężne, jak nigdzie. Guzowate ich cielska, gruba, spękana kora, kręte, szeroko rozrzucone konary, ogromne zwoje korzeni, jak polipy oplątujących złomy skał — i robią wprost potworne wrażenie. Niema żadnego podszycia. Nic nie rośnie w cieniu tych północnych olbrzymów. Wilgotno, cicho, czarno, jak w katakumbach. Promień słońca, gdy się przekradnie szczytowym otworem, świeci smutno, mdło, jak przez więzienne okienko. Drzewa żyją, władają wieki i konają wieki. Zwały upadłych tworzą wysokie stosy, na których ciężko wspierają się kadłuby późniejszych nieboszczyków. Toczone przez robactwo, jedzone przez pleśń i liszaje, obłupane z kory, boleśnie wygięte rysunkiem swych obwisłych boków, pochyleniem sęków wyrażają namiętne pragnienie ledz i wypocząć nareszcie na ziemi. Przyciśnięci przez nich towarzysze, grubi i tędzy, zachowują obojętność skamieniałych tytanów, charławsi wyginają się poczwarnie, jak kupa przyduszonych jaszczurek. Najśmielszy, najzręczniejszy myśliwiec nie odważa się daleko zapuszczać w te żałobne ostępy. Przedrzeć się przez nie znacznie trudniej, niż wspiąć na najstromsze skały. Tu tylko kryje się ryś po nocnych rozbojach lub lękliwie przesunie wszędzie prześladowany, »wieczny tułacz«, soból.\nPuszcza Kaukazka to znowu świat kontrastów, to śliczny gotyk, pełny mrocznych cieniów, smug światła i stłumionych barw. Pnie drzew równe, niezmiernie wysokie, z korą gładką, delikatną, tworzą miejscami obszerne, schludne, przewiewne kolumnady, gdzie pachnie mocnym aromatem południa, gdzie czuć, że nad zielonym koron baldachimem świeci dzień olśniewająco jasny i gorący. Miejscami znów roślinność zbija się tu w nieprzebyte gąszcze, w wojłok utkany z pni dębów, buków, z pnączy, z dzikiego winogradu, bluszczu, z tysiąca krzewów, pędów, latorośli... Górzysty las śmiało czepia się stromości, urwisk, spełza w przepaście po szczelinach skał. Ma nieskończoną rozmaitość spadków i ugrupowań, rozmaite podłoża, podlesia i nieskończenie rozmaitą roślinność. Bujny, pachnący, soczysty, lubi dawać strzeliste odnoża, formować smagłe drzewa o wężowych gałęziach i małych głowicach, niknących w niebotycznem, wspólnem sklepieniu. Gatunki dają się poznawać tu tylko po korze, po spadłych liściach i owocach; u osobników widać dobrze tylko odziemia i korzenie. Zwałów mało, gdyż przeważa las liściasty, którego tęgie, giętkie łapy niełatwo wyrwać z ziemi; upadłe drzewa szybko butwieją, zostają pożarte przez robactwo, pasorzytne rośliny, starte na próchno, wessane przez ziemię. Tu nie martwo, nie cicho, choć zaciszno, nawet w najpotężniejszą burzę; gdy górą przewala się z strasznym łoskotem orkan, w dole można zapalić zapałkę bez obawy, że ją wiatr zgasi. Ale dźwięczeć i szemrać puszcza tutejsza nie przestaje na chwilę, nawet w nocy. Nic nie widać, lecz czuć, że życie tętni, drga, przelata w brunatno-zielonym cieniu drzew, przekrada się przez krzewy bukszpanów, przedziera przez gaje jaśminów, przez gąszcze żółtych azalii lub rododendronów o różowych kwiatach, że ono ślizga się pod parasolami olbrzymich paproci i łopuchów, trąca sennie wiszące lijany. Wciąż można spodziewać się, że coś niespodzianie wychynie z nieznanego wnętrza i przeraźliwy krzyk zmąci rozkoszną serenadę lasu. Mieszkaniec wyższych szerokości globu musi się z tem życiem zwyknąć, nim je polubi; z początku ono dla niego jest za nużące, za bogate, za rojne i za... mroczne.\nPuszcza Białowiezka uderza nadewszystko przedziwną harmonią rozmiarów i światła. Drzewa bardzo kształtne i wyniosłe nie są jednak ani tyle wybujałe, ani rosną tak zwarto, aby zatracały swą fizyognomię. Zawsze można znaleść punkt, z którego widać cały osobnik od spodu aż do czuba, skąd można poznać charakter koron i proporcye strzał. Mimo to puszcza nie jest bladą; owszem: jest niezmiernie zieloną. Każda cząsteczka powietrza wydaje się nasycona tą zielonością, która spływa wraz z słońcem z umiarkowanie gęstego stropu, bije z dołu od bogatego podszycia leszczyny, jałowcu, od młodej porośli, od rozmaitych odmian traw, ziół, chwastów, od brudno-zielonych mchów i ciemnych, jak laur, plam jagodniku. Oko pławi się w tej zielonej powodzi, jak w ożywczym nektarze. A że drzewa skupiają się w duże, zwarte połacie jednego gatunku, więc spojrzenie wciąż odnajduje nowe kombinacye tonów, zarysów i perspektywy. Jest to niby cudowny poemat, bardzo spokojny, bardzo przejrzysty i bardzo swojski. Każde drzewo to niby wyraz, a wszystkie je znamy. Ale wydane przez ziemię żyzną, wolną, chronione od siekiery i pożaru przez wieki, zachowały właściwy im dobór, porządek i własne prawa, tworzą niezwykle urocze, niespodzianie piękne gaje, sploty... akordy głębokie i tajemnicze.\nWszystkim przoduje sosna. Jest jej najwięcej i dorasta tu ona wspaniałych, nigdzie niewidzianych przeze mnie rozmiarów. Robi też wrażenie najbardziej towarzyskiej i uspołecznionej, gdyż częściej od innych skupia się w jednolite bory. Patrząc na nie, łatwo zrozumiałem, dlaczego zwano je niegdyś »czerwonymi«. Ognisty odblask pni płynie górą, niby łuna — niby zebrał się tu i błyszczy w promieniach gasnącej zorzy oddział dryad w zbroi drobnołuskiej, stalowej u spodu, a pozłocistej wpół ciała. Śmigłe, gibkie, toczone ciała drzew, wdzięcznie kołyszą się w wietrze; mają korony zgrabne, niewielkie, o niegrubych gałęziach, tak nieraz ślicznie wygiętych, że wydają się ramionami dziewic, co wybiegły nareszcie na słońce i ruchem lubieżnym, wyzywającym, odwróciły iglastą pierś i pachnące twarze ku tylko co poznanemu niebu.\nŚwierk co innego. Świerk ma kształt dzwonnicy i charakter mistyczny. Jest abnegatem. Na jego strzelistym, ale brudnym, kostropatym pniu łatwo wykwitają liszaje, śniedź, chętnie wieszają się siwo-brode porosty. Całe szczęście, że lubi, niby w habit, aż do stóp owijać się w kręgi ciężkich, spuścistych gałęzi, o ciemnem, krótkiem igliwiu. To mu dodaje powagi, na tem on gra. Kiedy wiatr wieje, on nie jęczy, nie śpiewa, ale drży, szepcze modlitwy, gderze, wygaduje... W mrukliwym, basowym jego szeleście dźwięczy wiele posępnej, męskiej melancholii. Obok rozkosznej sosny, albo wiotkiej brzozy, bardzo odbija jego mnisia postać, szczególniej, gdy wysuwa kosmate łapy i pieści ich wysmukłe kibicie.\nDąb w takich razach poczyna sobie zupełnie inaczej. Mimo gonności pnia, wysokości i gładkości, wygląda potężnie, gdyż tyle jest prawie gruby u szczytu, co u podstawy. Konary kręte, węzłowate, załamują się ostro, niby łokcie, którymi chce rozepchnąć sąsiadów. Gdy wyprzedzi sosny i świerki, co mu się łatwo udaje, szeroko rozsuwa gałęzie i wszystko wkoło bierze natychmiast w poddaństwo. W gajach wyłącznie dębowych rośnie obrzednie, ma kolosalnie rozrosłe, żylaste ciało, wspaniałą kędzierzawą koronę, słowem — ma minę wielkiego pana, zdobywcy — rycerza starej daty. Kora na nim, jak kolczuga, pęka w duże, grube ogniwa.\nZwałów w Białowiezkiej puszczy mniej, niż w Syberyi, ale więcej, niż na Kaukazie. Upadłe szybko butwieją, porastają grzybem i mchami. Przykryte ich całunem drzewo wygląda jak ogromny, smętny sarkofag. Gdy się trafi na szereg takich sarkofagów, leżących u stóp wyniośle wybujałych żywych osobników, dziwne uczucie ogarnia człowieka: nie chce się mówić, myśleć, a siada się i godzinami słucha uważnie, jak szumią w górze gałązki, jak dzięcioł kuje w oddali, jak przepływa promień słońca niby złota wskazówka zegaru po rudawem podłożu lasu. Czasem przeleci cicho czarny motyl, szary ptak gwizdnie lub ciekawa wiewiórka wyjrzy z poblizkiej rosochy...\nChciałem opowiedzieć bajeczkę o zduszonych odroślach, o straconych pędach, o drwalu, o żydzie, ale... wolę, że ludzie mają iluzye.\nDostaliśmy pozwolenie na zwiedzenie zwierzyńca i pewnego dnia wybraliśmy się oglądać żubry. Zwierzyniec ma szerokości dwie wiorsty i sześć długości. Prosta, szeroka, pięknie utrzymana droga przecina go przez środek, idąc od frontowej bramy myśliwskiego pałacyku do wrót wychodzących na wieś Budy. Przez te wrota weszliśmy do wnętrza. Zwierzyniec przedstawia się, jak rozległy, wiekowy park. Są tam sosny i świerki, bardzo duże i bardzo stare, ale przeważa »czarnolas«, królują wielkie, rozłożyste dęby. Nie widać nigdzie wykrotów, zwałów, niema opadłej posuszy, zgrzybiałych parszaków, umarłych drzew. Wszystko zebrano, podcięte, starannie ułożone w kupy i sągi. Wszędzie rośnie wysoka, gęsta, równa, jakby posiana, trawa. Po urokach wolnej puszczy, przechadzka tutaj wydała nam się mało zajmującą. W oczekiwaniu strzelca, który miał nam pokazać żubry, usiedliśmy pod pniem potężnej sosny. Słońce zalewało nas gorącymi potokami światła. Pulchna, brunatna droga, jak aksamitna przepaska wyciągnęła się na kobiercu żywej, błyszczącej po nocnym deszczu, roślinności. Moc kwiatów i czarnych, głębokich cieniów drzew rysowała kapryśny deseń na tym kobiercu. Krótką chwilę trwała cisza, gdyż ptaki, zestraszone kolorowemi parasolkami i bluzkami pań, umilkły, ale rychło się z niemi oswoiły i znów zacząły śpiewać; motyle z wdziękiem przelatujące w nagrzanem powietrzu coraz to siadały na ich ramionach i kapeluszach. Życie miejscowe niecierpliwie wracało do zwykłego biegu. Bąki, komary, muchy z brzęczeniem krążyły w powietrzu. Milczeliśmy i nie ruszali się, ciekawie przypatrując się dramatom, rozegrywanym przez mrówki, boże krówki, jętki i miliony innych... nieznanych. I zostaliśmy nagrodzeni za tę uwagę dla »młodszej współbraci«, gdyż żubry same na nas wyszły. Były to dwa rosie, stare, samce. Biegły z hałasem przez las, rzucały się jak szalone z zarośli w zarośla, starając się pozbyć prześladujących je owadów. Próbowaliśmy podejść ku nim bliżej, by zrobić fotograficzne zdjęcie. Raz tylko puściły na kroków pięćdziesiąt. Jeden z nich z nastroszoną grzywą i brodą do kolan cochał rogaty łeb o nawisłą gałąź leszczyny; drugi zwrócił się ku nam przodem i z łbem dumnie wzniesionym patrzał ciekawie na błyszczące szkła aparatu. Zrobiwszy jedno zdjęcie w obawie, że wizerunki będą za drobne, posunąłem się jeszcze kilka kroków. Umknęły natychmiast i nie pozwoliły już się zbliżyć. Innym razem, w innem miejscu spotkałem żubra zupełnie blizko, nie dalej, niż na kroków dwadzieścia. Nie wydał mi się tak potwornie brzydkim, jak o tem słyszałem. Ładniejszy jest od bawołu, choć bardzo do niego podobny. Ma ciemno-brązową sierść, wspaniałe, energiczne ruchy, malowniczą głowę z czarnymi, wygiętymi w półksiężyc rogami i duże, smętne oczy. Ma grzywę, która zwisła w kudłatych splotach z garbu i podgardla aż do kolan.\n — Ee! Kto je tam rękami dosięże, a z broni niewolno. Ba, gdyby było wolno, to w tym lesie żyć nie umierać!\n— Już co te zwierze, to przeklęte. W lecie jeszcze pół biedy, ale w zimie nie ostoi się żaden płot, żadne ogrodzenie, wszystko rozniosą, rozłamią swojemi rożyskami. Siano potratują, porozrzucają i samego gospodarza do niego nie puszczą. Był tu jeden taki żuber, co kiedy zdechł, tośmy na mszę dali. Niedaleko od wsi miał łączkę, miejsce ulubione. Ludziom przejazdu nie dawał. Stanie pośrodku drogi i stoi, krzycz nie krzycz — nie pójdzie. A gałązkami rzucać ani się waż. Zaraz ogonem wywijać zacznie — gniewa się. Wtedy zawracaj, bo taki każdy żuber ma zwyczaj, że naprzód ogonem wywija, potem językiem się oblizuje i wtedy już się rzuca. I wiele on koniów i krów popruł... o jej! Chłopa z wozem w powietrze rzucił. Taki był ciarach! Ale mu przyszedł koniec...\n— A, panie, grzech tak mówić. Za to więzienie, wielka odpowiedzialność! Kto by śmiał? Co mu zresztą zrobi samotny człek z gołemi pięściami, kiedy do niego wielcy panowie z dobrej broni po dwadzieścia razy strzelają i... trafiają, a on tylko się wstrząśnie, a precz stoi...\nWioska Budy Pogorzelce, z której mieszkańcami mieliśmy przeważnie do czynienia, posiada zaledwie dwadzieścia parę chałup mieszkalnych. Reszta są to spichrze, stodoły, obory i chlewy. Wszystko stawiane z dobrego budulcu, izby przestrone i widne. U każdego prawie domku rozbity jest sadek i mała pasieka. Pod oknami i na oknach — kwiaty. Uprawnej ziemi należy do wsi mało. Obsiewają ją po większej części żytem, owsem, jęczmieniem. Pszenica źle się udaje. Zaraz za wsią ciągną się ogrody warzywne, kartofle, zagony lnu. Ludność odziewa się w płócienny »part« i wełniaki własnego wyrobu. Ludność piękna; kobiety smagłe, kształtne jak sosny, mężczyźni żylaści i hardzi, jak dęby.\n— My — budnicy! Myśmy tu z całego kraju zeszli się, lud wyborowy. Jeszcze za królów, kiedy ludzie byli potrzebni do gotowania potażu, to taki rozkaz był dan, wezwanie do najzdatniejszych. Dużo przyszło, a zostało z nich czoło. Ot, skąd się wzięli budnicy! Mieli swe prawa, swoich sołtysów i swoją liberyę: lipowe łapcie i odzież siermiężną, a na niej pas złotolity. Kiedy taki budnik wszedł w niedzielę do karczmy, to mógł wszystkich bić i nikt mu się nie sprzeciwiał, bo go zaraz ubiją... Tacy byli rupierzliwi! Kiedy w niewolę chłopy pańszczyźniane do nich uciekały, to żaden pan szukać ich tu nie śmiał. Każą mu zaraz przejść po drążku nad kotłem z gorącym potażem. Przejdzie — jego wygrana, spadnie — to bez żałości!... Ho, ho! A teraz!... Od 46 roku wszystko się zmieniło. Miodu mniej, drzewa mniej, za wszystko trzeba płacić, a zarobków niema. Lasu nie sprzedają, porębów nie robią, węgli nie palą, ani smoły gonią... nic! Nawet na służbę leśną nie biorą.\nPatrzał na mnie podejrzliwemi oczyma.\nByłem w kłopocie, gdyż nie dość głęboko wnikałem w tragizm czterech ściętych lip.\n— Z całej. A pan jak myśli?! Myśli pan, że można dobrocią? Bydło głodne chodzi, ryczy, a chłopy milczą. Taki to lud zacięty. Żeby nie wiedzieli, kto ukradł, co innego. Ale wiedzą: tu ptak z sosny na sosnę nie przeleci, żeby go chłop nie spostrzegł. A jakże! Nie wiedzieliby, kto lipę zrąbał?! Zapamiętali są, jak potępieńcy. Między sobą żrą się, jeden drugiego gotów w łyżce wody utopić, ale gdy kto z boku po sprawiedliwości czego zapotrzebuje, to jeden za drugiego jak mur. Takie bydło! Poprawiać ich nie chcę — co mi tam. Nie ksiądz jestem. Ludzie wszędzie są gorsi, niż lepsi, ale kto to za nich odpowie? Kto?! Ja! Wymagają odemnie!... Więc niech nie ruszają, bo dojdę, dośrubuję, dowiercę...\nWracając od stróża, myślałem o jego złej o ludzkości opinii. Miał racyę; krzywdzili go całe życie. Stracił zdrowie, służąc w ciągu kilkunastu lat za konduktora pociągów towarowych. Raz go potłukło, wyżył, wyleczył się, dostał kilkadziesiąt rubli... Drugi raz roztrzaskało mu piersi. Leżał rok, stracił siły, kaszle... Wydalili go. Prawował się z koleją cztery lata, wyprawował dwa tysiące, ale mu nie dodali. Zadłużył się, zażył głodu, chłodu i biedy. Teraz ma pensyi siedem rubli, mieszkanie i trochę gruntu. Musi utrzymać żonę i czworo dzieci... Gdyby stracił to miejsce, nie wie, gdzie się podzieje. A tu chłopy kradną lipy, a od niego wymagają...\n— Aj, panie! Albo to tylko u niego — odpowiedział mi stary chłop, gdym mu sprawę przedstawił. Był to staruszek niewysoki, bardzo ogorzały, ze ściągłą, pomarszczoną twarzą bez zarostu. Sam mię zaczepił »pochwalonym« i na klocu u drogi grzecznie obok siebie usiąść zaprosił.\n— Albo to tylko u niego! U wszystkich to samo. Za dwóch, trzech zbereźników na wszystkich cień pada. Wszystkim wokół wzbraniają bydło na pastwisko pędzać. Tak! A co my winni?! Może kto na złość drewno pod wieś podrzucił... Kto to wie! Niby kto chodzi takie rzeczy w dzień robić... Oj, zbereźniki, psotniki... Im zabawa, a wszyscy za nich cierpią. A skąd to pan jest, co pan tak nic nie wie i po polsku pan tak ślicznie mówi, niby ptak? I panienki z panem zgrabne, jak jamioły. Myślę sobie, że chyba jesteście z Warszawy... A bo kum Wołodkiewicz, co chodził do Częstochowy z kompanią, powiada, że tam kraj piękny, że Warszawa nawet od Bielska ładniejsza!...\nWłościanie dostrzegli nas na klocu, a że wieczór był pogodny, więc zaczęli się z przyźb ku nam kierować; musiałem jednak przerwać przyjemną pogawędkę, gdyż w domu czekano na rezultaty mojej wyprawy do żyda, ostatniej nadziei w naszych podróżniczych kłopotach. Nie mieliśmy zapałek, nie wzięliśmy świec, nie starczyło nam chleba. Zjedliśmy już cały zapas jaj i masła u naszej gospodyni. Lecz Białorusin i o żydzie nakłamał: ten wcale nie okazał się żydem. Święcił wprawdzie szabas i nosił »cyces«, ale zastałem go przy chłopskiej robocie — zwoził drzewo; miał figurę i ruchy włościanina, namulone ręce oraz poczciwe i niebieskie oczy. Był kowalem, nic nie kupował i nic nie sprzedawał. W ciągu kilkudniowych stosunków ani razu mię nie oszukał. Wyznaję jednak, że wówczas wracając do moich pań z próżnemi rękami, żałowałem nieobecności klasycznego żyda. Musiałem udać się osobiście po zapałki do pani stróżowej, po kurę — do pani strzelcowej, po jaja do sąsiadki Wołodkiewiczowej i tylko bułki zgodziła się wspaniałomyślnie upiec kowalowa Ruchla.\n Dzień był podobny do dnia naszego przyjazdu. Po niebie wałęsały się skłębione obłoki, a lasy to chmurniały w ich cieniu, to mdlały w gorących potokach słonecznego blasku. Za przewodnika wzięliśmy starego budnika, Marcina, który był niegdyś strzelcem i znał puszczę na wylot. On też miał płowe, na dół obwisłe wąsy i czarne oczy, jak nasz gospodarz.\n— Stąd pojedziemy na łąki. Tam miejsce ładne, przestrone, wesołe, kwiecia dużo... Z łąków na Zamczysko, z Zamczyska do Starej Białowieży, ze Starej Białowieży na górę Batura, a stamtąd do domu. Cały dzień zejdzie...\nZgodziliśmy się na wszystko, aby tylko jechać jak najdłużej, jak najdalej po tych zacienionych, wązkich drożynach, nad któremi szmaragdowe gałęzie leszczyny tworzyły lotne łuki.\n— Kazała jej przyjść i skarb nawet obiecała pokazać, ale dziewczyna zlękła się i uciekła. Od tego czasu zaczęła pani do niej chodzić. Kiedy ma przyjść, dziewczyna zawczasu to czuje. Drży, oczy jej w słup stają, zaczyna gadać, piszczyć, kaszleć, jak małe dziecko, aż upadnie i wypręży się... I modlitwy mówiliśmy, i do kościoła ją do księdza wozili, i całą gromadą z nią na to miejsce chadzali — nic nie pomaga. I czy sama dziewczyna, czy z ludźmi, pani nie baczy, zjawia się... Nie robi nic, tylko stoi. Nikt jej nie widzi, a dziewczyna aż się wije od jej wzroku. Krewniaczka mojej żony ulitowała się nad nią i poszły razem na to tu miejsce; na klęczkach błagały, prosiły, aby pani sobie poszła. Dała dziewczynie wypocznienie na trzy roki. Cały czas nie było jej, tej jesieni ostatni termin mija. Co będzie — nie wiadomo. Szkoda dziewuchy; dobra, pracowita, cóż kiedy... schnie!...\nWyjechaliśmy na jasno-zielone łąki, rumiane od kit mietlicy i owsików, usiane żółtem, białem, błękitnem i różowem kwieciem. Słońce złociło je, a ciemny, malachitowy las oramiał wkoło. Szereg szop z grubych brewion na wysokich palach ciągnął się środkiem daleko, jak wieś nadwodnych mieszkańców.\nW pobliżu łąk okolica miała teren nizki, wilgotny. Las rósł miejscami wprost na mokradłach i stawał się bardzo podobnym do syberyjskich »kałtusów«.\n— A co łosia tu w tych bagnach! O jej! Zaszyją się w gąszcz, tylko po łomotaniu odgadniesz, że tam są; albo który mordę z krzaków nagle wytknie... Bardzo śmieszne! Wielkie, głupie... Kiedy się wabią, dość konnemu koło takich moczarów przejechać i beknąć jak samka, żeby samce biegły za nim wiorst kilka... Ino im się dolna warga, jak torba sieczki mota i prychają ogromnistemi chrapskami, jak z harmat... Nie wiem, ile lat temu, to jednemu księciu łosia w taki sposób do samych nóg przyprowadzili. Dwadzieścia pięć rubli dał dojeżdżaczowi i bardzo chwalił tutejszych dojeżdżaczów, a wcale niewielka rzecz... każdy potrafi!...\n— O jej! Teraz to nie, ale kiedym był miody, tom bardzo to hukanie lubiał. Nieboszczyk pan Niemirski, gdzie mię spotkał, zaraz pytał: »a nie macie czego Marcinie?... zabawę urządzam, chciałbym w imieniny gości sarniną z Białowieży ugościć«, albo »przynieś mi głuszców parę, Marcinie. Wielkanoc nadchodzi...« Nie żeby własnego nie miał — miał lasy i zwierzyny moc — a tylko był taki chciwy na białowiejską, jak dla przykładu... nasze chłopy na kradzione drzewo. Bo to zajmujące, że tu pilnują, strzegą, a on dostanie... Za te głuszce tom ja o mało raz w turmie nie siedział. Obiecałem mu, więc poszliśmy z bratem rano, do dnia. Wypatrzyliśmy dwa. Wzleciały, siadły na sosnę, ogony rozpuściły. Żal strzelać, tak pięknie; górą już słońce, a w dole, cicho, rosisto. Strzeliłem z pod niego, w zleciał i spadł... Głos taki poszedł po lesie, jak granie. Nasza kłusownicka broń tym niedobra, że jeśli nie zamówiona, bardzo głośno strzela. Schwyciłem mego ptaka i w nogi, bo trzeba mieć pośpiech we zwyczaju. Słyszę, brat grzmotnął, poznałem po huku, że trafił. Dobrze! Dybam... Wtem widzę, drogą biegnie na strzał leśny. Przycupnąłem w krzak, ledwie żyję, on mimo... ja dalej... Markotno mi — złapał, myślę, pewnikiem brata... Gdzie zaś... tyle go on widział. Wychodzę na drogę, a brat już stoi... Zaraz zabrałem ptaki i poniosłem panu Niemirskiemu. Opowiedziałem mu całą historyę. Śmieje się. »Wiele chcesz za głuszce?« pyta. »Wiele łaska wielmożnego pana«. »Dobrze, idź do obory i za każdą sztukę wybierz sobie łońskiego cielaka«. I wziąłem. Co najlepszych wybrałem. I takiegom się od tych cieląt przychówku dochował, że mi po 50 rubli za jałoszki płacili. A byka to za 120 sprzedałem. Musiałem sprzedać, bo bodał, nawet z żubrami się bijał. Taki był pan Niemirski! Bogaty był pan, pamiętliwy, wielki pan. Co chciał, to robił. Raz, kiedy u nas było polowanie, on też nie gorsze u siebie urządził. Co od nas spłoszone łosie albo jelenie umkną, to oni wystrzelają. Usłyszeli pukaninę, posiali obejszczyków. Ale... nikogo nie znaleźli. Taki był pan Niemirski! Teraz takich niema...\n Tak gawędził stary bez przerwy, lecz jednocześnie rzucał bystre spojrzenia na drogę, na las i nic, zdało się, od ich uwagi nie było ujść w stanie. Pieńki, wyboje, kałuże w porę dostrzegał i umiejętnie omijał. Po bezdrożu, wśród gęstych często drzew, doskonale przeprowadzał parę koni i naszą długą brykę, które w jego rękach wiły się jak wąż.\n— A to nazywa się »kozacza stajnia« — rzucił z niechcenia.\nByła to obszerna, słoneczna halizna, na której kupkami stojące dęby tworzyły cieniste gaje. Tu nas zaskoczył deszcz. Pociemniało, błysnęło, zagrzmiało, wierzchołki drzew z szumem pochyliły się i zakołysały. Ale nawałnicy, w całem tego słowa znaczeniu, kiedy to las gnie się, jak kłosy zboża, nie było. Żałowały bardzo moje partie, że jej nie zobaczą, choć i ta ulewa dała nam się dobrze we znaki. Wkrótce wiatr ucichł, deszcz mżył drobny, perlisty, jak mgła. Woźnica zatrzymał konie i wskazał biczyskiem na zasnuty dżdżem bór.\nNie dostrzegliśmy żadnych śladów budowli. Wzgórek porosły potężnemi drzewami, na jego stokach parę jam — płytkich, wpół przykrytych bujnem zielskiem, paprocią, krzewami, tu i owdzie grudy omszonych kamieni. A przecież miał tu stać zameczek Jagiełły. Miał tu przed Grunwaldem ten król wraz z Witoldem spędzić czas jakiś, urządzać wielkie łowy, z których zdobycz solił i spławiał po Narwi i Wiśle aż pod Płock dla wojska. Tu też schroniły się przed strasznym morem w 1420 roku dwory Królewski i Wielkoksiążęcy. Nic nie zostało z tych czasów. Las ciemny, smutny, zesmagany deszczem, szumiał posępnie. Uderzyła nas tylko wielka moc kwiatów, rzadko spotykanych w innych częściach puszczy. Marcin znalazł nawet pysznego, żółtego storczyka. Daremnie jednak szukaliśmy ich więcej. Bardzo być może, że był to ostatni potomek, hodowanych tu niegdyś w ogrodach, pieszczonych rączkami księżniczek.\nOglądając uważnie kupy głazów, trafiłem na ułożone z nich koncentrycznie rozety, bardzo podobne do »koreksurtów« Mongolii. Zrobiłem więc przypuszczenie, że to są ślady jakiegoś bardzo starożytnego cmentarzyska. Później już dowiedziałem się, że w 1830 roku próbowano rozkopywać Zamczysko, i znaleziono szkielety ludzi, pogańskim pogrzebanych obyczajem, z glinianemi naczyniami pod głową. Epoki wykopaliska nie określono. Może to byli jacyś przedsłowiańscy aborygieni, a może jadźwińgowie, którzy w Białowiezkiej puszczy mieli ostatnie swoje kryjówki i robili stąd po Narwi i jej dopływach napady na Mazowsze. Aż w 1287 roku zniecierpliwieni książęta mazowieccy dotarli do samych ich gniazd, mężczyzn wycięli w pień, a kobiety i dzieci uprowadzili w niewolę. Lud bitny, dziki, wytrwały, postrach sąsiadów, zniknął bez śladu, jak pewnie niezadługo zginie żubr, jak wyniszczał cis i modrzew w naszym kraju. Został tylko słaby ślad jatwieskieh branek w odmiennym kształcie mazurskiej czaszki, w zaciętości i burzliwym, namiętnym temperamencie tego ludu; zostało kilka jatwieskieh nazwisk gór, rzek, uroczysk, oraz kamienne kopce po lasach.\nW miejscowości »Stara Białowież« zatrzymaliśmy się nad rzeczką Narewką, pod pięknym dębem, na obiad. Wzdłuż rzeczki, z południa na północ, ciągnęły się obszerne, ukwiecone łąki; pod lasem widać było wioskę. Rozpaliliśmy na drodze ogień i zajęli gotowaniem herbaty. Stary Marcin dowodził, że tu stała niegdyś duża osada, a może nawet miasto...\n— Bo Zamczysko grądkami podchodziło aż nad rzeczkę. A niedaleko stąd leży »Sas«, co go w bitwie ubili. Miał krzyż, ale mu zabrali. Powiadają, że okazał się według papierów poganinem...\n»Góra Batorego« — ostatni nasz etap, przedstawia nieduży pagórek, o płaskim szczycie. Spód jego opływa szeroka »droga królewska“, a naprzeciw półkolan stoi ściana lasu. W chwili, gdyśmy się wdarli na wzgórek, zachodzące słońce przeświecało przez ciemny, wysoki ten bór.\nTu król Batur, kiedy polował, obozem stawał. Co?! Umiał wybrać!? Starzy ludzie powiadają, że przedtem miejsce to łyse było i widać było daleko bór i drogę, a wkoło dołem stłał się las, jak woda...\nIstotnie: ani drzewa, ani podłoże na pagórku nie miały charakteru odwiecznej puszczy. Wystawiam sobie, że było ładnie, gdy na jasnych jego stokach bieliły się rozbite namioty, błyszczały ognie, rycerscy ludzie w futrzanych kołpakach, w myśliwskich kaftanach, wypoczywali po łowach, a dokoła stłał się las »jak woda« i pogodny dzień zamierał nad nim.\nZ powrotem pojechaliśmy »królewskim« gościńcem i zaraz niedaleko zdarzył się nam mały wypadek. Spotkaliśmy dwóch ludzi w kałamaszce. Przyjrzeli nam się uważnie i minęli w milczeniu. Marcin brwi zmarszczył, wąsy nastroszył i zaciął biczem konie.\n— Ee!... Bo... nie lubię! Skrzywdził mię jeden z nich. Córkę miałem, to mi ją schapił i wywiózł gdzieś... na środek ziemi. Pisuje czasem i niby niezgorzej się ma, ale cóż: dla nas przepadła. Niby siekierą rękę odciął! Aj, panie, jak wspomnę, serce palić zaczyna. A taka była dziewczyna przypodobna, przypochlebna, ślachetna, staranna... Od mieszczanów z Bielska, z Narewki i od swoich gospodarzy spokoju nie miałem, zasyłali wciąż swatów; daj i daj! A ona nie i nie!... Bo się już w tę porę zładowała z tym... Ba, gdybym ja wiedział... Ale zmiarkowałem już po czasie. Już kochali się, jak to młodzi... Tak mi żal było dziewczyny, jakby mię kto nożem pchnął...\nOstatni raz tego wieczoru poszliśmy pobłądzić, pożegnać się z puszczą. Wróciliśmy późno, gdy zmrok już zmieszał pnie, zakrył luki i zagroził wcale nie wypuścić nas z lasu. Wioska spała owiana delikatną mgłą miesięcznej nocy. Gdzieniegdzie w okienkach błyskały wszakże czerwone światełka, a u jednego z na uboczu stojących domków spłoszyliśmy ludzką parę. Chłopiec i dziewczyna stali za węglem i, trzymając się za ręce, patrzyli na łany łagodnie kołyszącego się żyta. Dziewczyna widać do snu się już kładła, gdy ją wywołało pukanie, gdyż była tylko w wełniaku i białej koszuli bez fartucha, kaftana i chusty. Dostrzegłszy nas, cofnęła się wstydliwie, przytrzymując rozpuszczone po plecach włosy. Chłopak zmierzył nas błyszczącem spojrzeniem.\nW domu gospodarstwo czekali na nas z kolacyą.\n— Jutro jedziecie i pewnie nigdy już nie wrócicie?! — pytała gospodyni. A my tak do was przywykli... Moja Wikta to i spać nie chciała. Wciąż pyta: a czy, mamo, oni jutro aby do miejsca dojadą?... A czy aby będą mieli gdzie nocować... A dlaczego, mamo, te panny po trzy na siebie wkładają spódnice?... Nie dziwota — dziecko! Ja sama pierwszy raz widzę polskie kobiety... Jeżdżali tu panowie, ale zawsze mężczyźni... Ziemlemiery, inżeniery... Nawet chałupę u nas najmowali... Przyjeżdżajcie jeszcze, jeśli zdarzy się ochota... prosiemy!...\nW parę godzin potem wsiedliśmy do wagonu. Marcin do końca stał we drzwiach stacyi i patrzał na nas przyjaźnie. Pociąg ruszył i coraz szybciej, coraz dalej, pomknął od lasów w szczere, jasne pola. Cofnęliśmy się w głąb, by usiąść na ławce, przymknąć oczy i rozważyć, rozpamiętać śliczną, zieloną wizyę tych kilku dni.\n↑ Przekręcone Wiaziemski.\nTę stronę ostatnio edytowano 13 gru 2017, 00:40.


Na samym początku należy zaznaczyć jedną dość istotną kwestię – Afterlife nie należy traktować jako grę. Dziełu kanadyjskiego producenta bliżej jest bowiem do filmu interaktywnego, w którym to od nas zależy, w jaką stronę potoczy się fabuła. Grając w oglądając Afterlife czułem się, jakbym obcował z nowoczesną wersją gry paragrafowej. Gry paragrafowe czasy swojej świetności przeżywały w latach 80-tych i 90-tych minionego stulecia. Polegały one na tym, ze czytając książkę co pewien czas docieraliśmy do miejsca, w którym wybieraliśmy dalsze losy postaci. Na przykład, spotykając potwora mogliśmy przejść na stronę 27, aby walczyć z nim, na 36, by spróbować przed nim uciec, a na 79, aby odwrócić jego uwagę. Afterlife stosuje podobne podejście, jednak jest ono nieco subtelniejsze.\nW Afterlife również podejmujemy decyzje, jednakże w głównej mierze są one, jak to określają twórcy, podświadome. Jeśli w jednej scenie będziemy przyglądać się głównie jednej osobie, czy przedmiotowi, to algorytm zastosowany w filmie uzna, że właśnie ten element ma być kluczowy w następnej scenie i wybierze odpowiedni układ scen. Odbywa się to bardzo naturalnie i właściwie można ukończyć Afterlife, nie zdając sobie sprawy z obecności takiej mechaniki. Decyzje podejmujemy również, aczkolwiek nieporównywalnie rzadziej, świadomie. Okazjonalnie będziemy mogli nacisnąć X na padzie, aby wejść w interakcję z odpowiednim przedmiotem, przez co na przykład rzucimy piłką. Na ogół jednak siedzimy i rozglądamy się, oglądając wydarzenia.\nWspomniałem już, że Afterlife to film, a w takim najważniejsza powinna być fabuła. Nie mam niestety dla Was dobrej wiadomości. Historia w dziele Signal Space Lab nie zdołała mnie wciągnąć. Mamy oto rodzinę Doust, borykającą się ze śmiercią najmłodszego członka rodziny. Aktorzy na szczęście grają dość dobrze i można wczuć się w przedstawiony świat i poczuć atmosferę panującą w rodzinie. Cóż jednak z tego, skoro sama historia szybko przestaje interesować i mimo tego, że nie należy do najdłuższych – ukończenie Afterlife nie zajmuje więcej niż godzinę – to i tak zdołała mnie znudzić. Mamy co prawda możliwość obejrzenia filmu raz jeszcze, podejmując inne decyzje, ale nie widzę w tym większego sensu. Musimy obejrzeć wszystkie 3 rozdziały raz jeszcze, uważając, aby tym razem zadecydować inaczej. Nie mamy możliwości wybrania określonego rozdziału i rozegrania historii od tego momentu.\nTym, co może ratować Afterlife jest niska cena (wynosząca około 20 złotych) i przyzwoite aktorstwo. W ogólnym rozrachunku nie jestem jednak w stanie polecić tej produkcji. Historia jest bardzo nudna i nie ratują jej różne dostępne odnogi fabularne. Samo przyzwoite aktorstwo i cena to za mało, by zrekompensować poziom opowieści i minimalne możliwości wchodzenia w interakcję. Afterlife to ciekawa próba przeniesienia gier paragrafowych do świata VR. Szkoda, że jest to próba nieudana.\nDziękujemy Signal Space Lab za dostarczenie kodu recenzenckiego.\nAfterlife PlayStation VR PS4 PSVR recenzja\nróżne odnogi fabularne...\n...ale wszystkie są na podobnym poziomie\nmało możliwości wchodzenia w interakcje\nAfterlife to ciekawa próba przeniesienia gier paragrafowych do świata VR. Szkoda, że jest to próba nieudana.


Coworking/Work Space Kraków - biuro do wynajęcia na godziny | Point Office\nSzukasz miejsca do pracy\nw dobrej atmosferze?\nOdwiedź nasze biuro coworkingowe\nZarejestruj swój biznes u nas!\nW Point Office doskonale rozumiemy Twoje potrzeby.\nPoint Office Kraków to nowoczesne biuro coworkingowe w samym sercu miasta,\nusługi Wirtualnego Biura, a także kompleksowa obsługa firm. Serdecznie zapraszamy.\n0 kliknięć myszką\n0 godzin rozmów\n0 WYSŁANYCH MAILI\nWirtualne Biuro to usługa idealna dla osób pragnących rozpocząć działalność gospodarczą bez ponoszenia wysokich kosztów lub zmniejszyć dotychczasowe wydatki prowadzonej firmy.\nPoint Office Wirtualne Biuro obejmuje między innymi:\n• adres do rejestracji firmy\n• obsługę sekretarską\n• opiekę nad korespondencją\n• dedykowany numer telefonu i jego obsługę\n• wynajem sali konferencyjnej i przestrzeni biurowej\nOferujemy także szereg usług niestandardowych, dopasowanych specjalnie do Twoich potrzeb.\nKomfortowe miejsca do pracy zarówno dla osób indywidualnych, jak i wszystkich, którzy chcą zmienić home office na profesjonalne biuro. Do wyboru wynajem biurek, całych gabinetów lub sali konferencyjnej z dostępem do wszelkich urządzeń biurowych oraz usług dodatkowych.\nRedukcja kosztów wynajmu biura nawet o 70%. Nie martw się wynajmem lokalu, zatrudnianiem pracowników, rachunkami czy naprawami. U nas masz dostęp do prestiżowego biura już od 9 zł za godzinę. Możesz przyjść popracować przez jeden dzień lub skorzystać z miesięcznych abonamentów.\nDlaczego polubisz pracę w naszym biurze? Poza doskonałą aranżacją wnętrz i atrakcyjną lokalizacją, Point Office wyróżnia się bardzo pozytywną atmosferą i dyskrecją. Zależy Ci na spokoju, a może chcesz zrobić dobre wrażenie na kontrahentach? Nasz cel, to miejsce, do którego chce się wracać.\nCENNIK - WIRTUALNE BIURO\nPakiet Blue od 39 PLN / miesiąc\nPakiet Silver od 99 PLN / miesiąc\nPakiet Gold od 229 PLN / miesiąc\nCENNIK - COWORKING\nWYBRANA USŁUGA CENA\nWynajem biurka do pracy od 15 PLN / h\nWynajem sali konferencyjnej od 299 PLN / dzień\nPowyższe ceny są kwotami netto.\nDzięki referencjom poznajemy opinię innych na nasz temat. Dbamy o komfort, zaufanie, a przede wszystkim o Ciebie i Twoje potrzeby. Bo satysfakcja z rozwoju i zadowolenia naszych Klientów, jest dla nas zawsze na pierwszym miejscu.\nMiła obsługa, piękne wnętrza. Polecam!\n- Joanna Skolimowicz, BPR Sp. z o.o.\nSzybko, konkretnie i bardzo rzeczowo. Polecam gorąco.\n- Krzysztof Jaskierski, Media Studio\nBardzo fajne miejsce i profesjonalna obsługa. Nie marnuję już czasu na stanie w kolejkach na poczcie.\n- Marta Ciesielowska, DOLIS\nBardzo profesjonalna obsługa, duża elastyczność i możliwość dopasowania usług do siebie. Polecam.\n- Janusz Węgierski, LINO s.c.\nProfesjonalne przygotowanie merytoryczne i techniczne, duża elastyczność.\n- Jan Guzewski, PoP-Culture Sp. z o.o.\nNasza atrakcyjna lokalizacja jest dodatkowym atutem.\nOferujemy prestiżowy adres w Krakowie.\nTen adres może być Twój.\nSala konferencyjna i szkoleniowa - na godziny - Kraków\nZadzwoń, napisz albo przyjdź na kawę.\nul. Lubomirskiego 27 / 1\n+48 669 100 467\n+48 669 100 460\n+48 12 424 25 05


Dom miłośnika fortyfikacji - Ładny Dom - Najpiękniejsze domy\nAndrzej Markowski 21-10-2012 10:12\nRenowacją starych murów pan Marcin zajmuje się zawodowo. I kocha to, co robi. Dlatego trudno się dziwić, że swój dom również postanowił mieć z odzysku. I że nie mógł starej cegły w całości przesłonić nowoczesnym tynkiem.\nW przyszłości gospodarze rozważają zamontowanie w oknach drewnianych żaluzji\nFot. Bartosz Makowski; proj. arch. Marcin Górski\nWidok na dom od strony ogrodu i drzwi wejściowych.\nDom po przebudowie. Budynek od strony ulicy. Surowość formy ceglanego muru podkreśla dodatkowo blacha na elewacjach oraz stalowe ogrodzenie\nWłaściciele domu preferują naturalne materiały: drewno, kamień, stal. Starannie też dobierają kolory, co widać nie tylko w części dziennej, ale i w pokojach dzieci\nOryginalne łóżko w sypialni to prezent od zaprzyjaźnionego leśnika. Wykonano je z czerwonego dębu ściętego przez bobry- widać nawet ślady ich zębów\nŁazienka z obudowaną wanną, przy sypialni gospodarzy\nPowstała w wyniku remontu półokrągła bryła, sięgająca dachu, nawiązuje do charakterystycznych form późnego modernizmu\nWidok na taras od południowej strony domu. Stanowi on uzupełnienie zaplanowanego od nowa układu komunikacyjnego budynku; sprawia też, że bryła nabrała nieco zawadiackiego, oryginalnego charakteru\nFragment wjazdu do garażu. Tu również postarano się o wyeksponowanie ceglanego muru\nDom przed przebudową. Widok od ulicy\nDOm przed przebudową. Widok od ogrodu\nOgrodowa elewacja budynku z wyburzonym fragmentem ściany zewnętrznej, do której dobudowano nową klatkę schodową\nDom w trakcie przebudowy. Widoczna nowa ścianka kolankowa\nZakotwiona w murze belka nie przebija go na wylot, więc nie tworzy mostka cieplnego\nŻwirowa opaska wokół budynku to rozwiązanie, które architekt stosuje przy większości remontowanych obiektów zamiast pękającego betonu\nPochodzące z wielu miejsc cegły różnią się wyglądem i wiekiem, są nawet takie z czasów carskich\nTak wyglądało poddasze przed przebudową\nTak wyglądała dawna klatka schodowa, jeszcze zanim gospodarze przystąpili do remontu domu\nStrop w trakcie remontu - jeszcze przed usunięciem starej warstwy izolacyjnej\nProjektantowi zależało na jak największej integracji podzielonych wcześniej wnętrz. Jednym z pomysłów było przebicie ściany między jadalnią a schodami\nElegancko, prosto, oszczędnie a przy tym oryginalnie - takie były wyjściowe złożenia właścicieli co do wystroju wnętrz\nFragment pracowni pana domu. W pomieszczeniach parteru zaprojektowano podłogi z wytrzymałego i łatwego w utrzymaniu granitu\nWchodząc po schodach na ostatnią kondygnację, trafia się na wyjście na taras, który jest dodatkową atrakcją domu.\nKonstrukcja schodów jest wykonana ze stalowych belek dwuteowych. Dębowe stopnie oparto na specjalnych wspornikach\nW pomieszczeniach mieszkalnych usunięto większość drzwi, a otwory drzwiowe powiększono. Wyjątek stanowi połączenie części dziennej z sypialnią\nŁazienka dla dzieci na ostatniej kondygnacji domu\nKosz na brudna bieliznę ustawiony w piwnicy, pod wylotem zsypu\nPomysłowy zsyp ułatwiający transport brudnej bielizny i ubrań z górnych kondygnacji do piwnicy\nRzut parteru: 1. wiatrołap 4,1 m2; 2. hol 6,5 m2; 3. pokój gościnny 11,6 m2; 4. łazienka 3,6 m2; 5. pracownia 21,5 m2; 6. pracownia 23,0 m2; 7. wc 1,5 m2; 8. pokój 9,1 m2\nRys. Mariusz Alzak, ; proj. arch. Marcin Górski\nRzut piętra: 1. hol 4,5 m2; 2. pokój dzienny 23,0 m2; 3. jadalnia 8,4 m2; 4. kuchnia 6,8 m2; 5. sypialnia 21,5 m2; 6. łazienka 15,2 m2\nRys. Mariusz Alzak; proj. arch. Marcin Górski\nRzut poddasza: 1. hol 6,4 m2; 2. pokój 20,5 m2; 3. pokój 19,5m2; 4. pokój 16,2 m2; 5. łazienka 6,5 m2; 6. taras 9,5 m2\nProjekt: architekt Marcin Górski/ Festgrupa - konserwatorska pracownia projektowa\nPowierzchnia działki: 740 m2\nKiedy młodym małżonkom - architektowi i rzeźbiarce (dodajmy, że z dyplomem prawnika), którzy dotychczas zajmowali mieszkanie zaoferowane przez rodziców, miało się urodzić drugie dziecko, uznali, że oto nadszedł czas na stworzenie domu z prawdziwego zdarzenia - wygodnej rodzinnej siedziby na lata. Uzgodnili, że zamiast budować dom od zera, poszukają czegoś do remontu.\nDłuższy czas nie mogli trafić na żadną interesującą ofertę, aż wreszcie pani domu znalazła w internecie niedrogi, ceglany budynek na 750-metrowej działce (dom przed remontem) i z tajemniczą miną pokazała go mężowi. - To był podstęp ze strony żony - śmieje się pan Marcin, który od lat zawodowo zajmuje się konserwacją XIX-wiecznych fortyfikacji. - Znała moją słabość do ceramicznych murów, więc wiedziała, że decyzja będzie oczywista: "kupujemy!".\nRemont w trzech etapach\nPan Marcin przed zakupem budynku fachowym okiem ocenił stan murów. Ku radości przyszłych domowników, okazały się być w dobrej kondycji.\nPrace remontowe zaczęto od zabezpieczenia domu przed wilgocią. Po odsłonięciu ścian fundamentowych, zaizolowano je i dodatkowo ocieplono. Zamontowano także instalację odprowadzającą nadmiar wody deszczowej do starego, nieczynnego już szamba, skąd wykorzystuje się ją do podlewania ogrodu.\nNastępnie przystąpiono do remontu poddasza (zdjęcie) i dachu, a także do wzniesienia nowej klatki schodowej (stara klatka schodowa).\nW ostatnim etapie właściciele zajęli się wymianą wszystkich instalacji i wykończeniem wnętrz.\nMury domu, wzniesione w dużej części z cegieł "z odzysku", pochodzących z domów zburzonych jeszcze podczas drugiej wojny światowej, stanowiły w oczach pana Marcina bardzo ciekawy dokument epoki. - Tak powstawała w latach 40. i 50. ubiegłego wieku większość nowych budynków jednorodzinnych w okolicach Warszawy - opowiada architekt, miłośnik i znawca ceglanych budowli.\n- Dawni właściciele domu mówili nam, że wiele cegieł, po prostu "skapnęło" z przejeżdżających przylegającą do działki drogą ciężarówek i chłopskich wozów, wiozących gdzieś w Polskę materiały z rozbiórki zniszczonych kamienic.\nCegły, nie dość, że różniły się formą, to również - wiekiem. W naszym murze znalazłem nawet okazy pamiętające czasy carskie. - Nie mogłem ich bezceremonialnie zasłonić tynkiem - dodaje.\nCegła i wspornik zostają!\n- Niemal każda rozmowa o naszym domu zaczyna się od pytań: kiedy go otynkujecie i co z ociepleniem? - Odpowiedź, że nie mamy w planach takich prac, zazwyczaj wszystkich zadziwia - opowiada pan Marcin i tłumaczy, że razem z żoną uznali, że najważniejsza jest dla nich nietypowa uroda ceglanych elewacji, i że nie chcą mieć obłożonej styropianem kostki.\n- Stwierdziliśmy, że grube na 60 cm mury wystarczą, by zapewnić komfort cieplny we wnętrzach, zwłaszcza że ocieplenie domu od wewnątrz jeszcze kilka lat temu było zbyt drogie, żebyśmy mogli się na nie zdecydować.\nW rezultacie więc - poza wymianą okien - frontowa i tylna elewacja pozostały niemal bez zmian. Nie przeprowadzono nawet renowacji zewnętrznej warstwy cegieł, uznając, że lepiej nie naruszać patyny, którą są pokryte i która w pewnym stopniu stanowi ich warstwę ochronną.\nStarannie ocieplono za to elewacje boczne oraz dach, tak by jak najlepiej ograniczyć ucieczkę ciepła z wnętrz.\nŻeby podkreślić szacunek do przeszłości, właściciele pozostawili też na elewacji stalową belkę, która kiedyś podtrzymywała balkon, a dziś stanowi pamiątkę z dawnych czasów.\nPrace remontowe na poddaszu rozpoczęto od demontażu starej 50-centymetrowej ścianki kolankowej i wzniesienia na jej miejscu nowej, wyższej o około 60 cm. Dzięki temu, w miejscu nieużytkowego poddasza, powstała dodatkowa kondygnacja mieszkalna.\nW trakcie remontu wymieniono całą więźbę dachową i pokrycie połaci. Żeby przestrzeń poddasza była wystarczająco rozległa, pan Marcin zaprojektował dwie lukarny ulokowane osiowo nad istniejącymi oknami. Współczesne w formie, przypominające sześcienne pudełka konstrukcje wykonano z drewnianych elementów wypełnionych warstwą ocieplenia i wykończono blachą.\nRury spustowe odprowadzające wodę deszczową z lukarn zostały schowane wewnątrz ściany i doprowadzone do głównej rynny wzdłuż elewacji budynku Dzięki temu udało się zachować nowoczesną, minimalistyczną formę tych nowych elementów bryły domu.\nNowoczesne wykończenie starego domu\n- W ramach unowocześniania bryły budynku, zdecydowaliśmy się na wprowadzenie na elewacje dwóch nowych materiałów: tynku i blachy - mówi pan Marcin.\nTynk pojawił się przede wszystkim na bocznych, ocieplonych styropianem ścianach, na bryle klatki schodowej, a także w obramieniach okien.\nŻeby związać wizualnie górę i dół budynku, ostatnią kondygnację domu i jego partię cokołową właściciele postanowili pokryć w całości blachą łączoną na rąbek stojący. - Początkowo przymierzaliśmy się do zastosowania blachy cynkowo-tytanowej, jednak ze względu na jej wysoką cenę, zdecydowaliśmy się na tańszą blachę powlekaną. Na razie jesteśmy bardzo zadowoleni z tej decyzji. Nasz dom wygląda nowocześnie, a nietypowy cokół łatwo się myje.(zdjęcie)\nWokół budynku, zamiast stosowanej dawniej opaski betonowej, wykonano opaskę żwirową, która odprowadza wilgoć od murów i umożliwia szybkie jej parowanie. - Z doświadczenia wiem, że opaski betonowe się nie sprawdzają, ponieważ szybko pękają, a woda wsiąkająca przez szczeliny nie ma jak wyparować i niszczy fundamenty - mówi projektant.\nPierwotnie pomieszczenia w budynku miały typowy układ czynszowej kamienicy. Do każdego z czterech osobnych lokali składających się z pokoju, kuchni i łazienki (po około 40 m2 każdy) wchodziło się z klatki schodowej.\nNowi właściciele z jednej strony chcieli uszanować zastany rozkład wnętrza, tak by nie wprowadzać zbyt daleko idących zmian w konstrukcję budynku, z drugiej zaś - musieli przystosować dawne cztery mieszkania do potrzeb jednego gospodarstwa domowego. Jedynie poziom piwnicy nie wymagał istotnych przeróbek.\nPonieważ ze względów konstrukcyjnych nie było możliwości całkowitego otwarcia wnętrz i stworzenia elastycznej, przestronnej przestrzeni dziennej, ograniczono się do zlikwidowania większości drzwi i poszerzenia otworów wejściowych. Dzięki tym zabiegom, uzyskano wrażenie większej łączności pomiędzy poszczególnymi wnętrzami, a także - uproszczono wewnętrzną komunikację. Dokonano też wyraźnego podziału budynku na strefy funkcjonalne.\nW piwnicach znalazło się miejsce na wszelkie pomieszczenia techniczne i gospodarcze, a także na pokój do rekreacji.\nNa parterze znalazły się obszerne pracownie gospodarzy oraz pokój gościnny z łazienką. Na piętrze umieszczono kuchnię oraz połączone z nią jadalnię i pokój dzienny. Na tym samym poziomie urządzono również główną sypialnię i łazienkę. - Uznaliśmy takie rozwiązanie za najbardziej racjonalne, oszczędzające dorosłym mieszkańcom biegania po schodach - mówi pan Marcin.\nNa mieszkalnym poddaszu zaprojektowano natomiast dwa pokoje dla dzieci z łazienką oraz pokój telewizyjny. Towarzyszy im ulokowany od strony południowej taras, zamykający cały ten przestrzenny układ.\nStare ceglane stropy na stalowych dwuteowych belkach zostały podczas remontu całkowicie odsłonięte: zdemontowano deski podłogowe i usunięto trociny wymieszane z wapnem, które stanowiły warstwę izolacyjną. Położono nowe legary, wypełniono wolne przestrzenie keramzytem i całość wykończono sosnowymi deskami. Jedynie na parterze, gdzie zamiast desek położono trwałą i łatwą do utrzymania granitową posadzkę, wykonano izolację ze styropianu, instalacje wodnego ogrzewania podłogowego i wylewkę.\nMeble stanowią udane połączenie starego z nowym. W salonie na przykład współczesne kanapy w ostrych barwach czerwieni towarzyszą starej medycznej szafce z przychodni lekarskiej, pełniącej obecnie funkcję kredensu, a rusztowanie starego pieca kaflowego stało się podstawą dla stołu ze szklanym blatem.\nCałości dopełniają już niemal zabytkowe rodzinne biureczko w pokoju gościnnym oraz awangardowe lampy, autorstwa Artura Żmijewskiego, zdobiące wnętrza pracowni. We wszystkich pokojach na ścianach, w starannie dobranych miejscach umieszczono dzieła zaprzyjaźnionych artystów plastyków.\nWe wnętrzu domu dominują biel i szarości - ulubione kolory właścicieli. Do tego trochę nowoczesnego designu w postaci aluminiowych listew przypodłogowych. I lekka konstrukcja schodów łączących w sobie elementy drewna i stali.\nSposób na piętra\nWłaściciel postanowił zaprojektować nową klatkę schodową nie tylko z powodu złego technicznego stanu starej, ale przede wszystkim dlatego, żeby nieco powiększyć przestrzeń mieszkalną domu i na nowo ukształtować relacje pomiędzy pomieszczeniami rozmieszczonymi na czterech kondygnacjach.\nW dobudowaną do starego budynku bryłę wstawiono stalową konstrukcję schodów z dębowymi stopniami opartymi na wspornikach.\n- Powiązany z klatką schodową taras nadaje większą rangę tej przestrzeni jako elementu wiążącego poszczególne kondygnacje, a o to nam chodziło - podkreśla właściciel.\nJak pokochać schody\n- Dom jest wyższy niż szerszy. Składa się z czterech poziomów, wliczając w to zagospodarowaną piwnicę. Ponieważ zdaliśmy sobie sprawę, że w tym układzie będziemy zmuszeni część życia spędzić na schodach, przemierzając je w górę i w dół, postanowiliśmy uczynić je atrakcyjnym miejscem domu, wokół którego będzie się toczyć życie rodzinne - opowiada gospodarz.\nKlatka schodowa przybrała ostatecznie formę "wieży", sięgającej wysokości dachu. Tego typu "obłości", charakterystyczne dla późnego modernizmu, można odnaleźć w budynkach wznoszonych w latach 30. XX wieku. - Podobne formy odnajdowaliśmy w nieodległym sąsiedztwie - dodaje właściciel - i dlatego postanowiliśmy je wprowadzić również u nas.\nTa decyzja spowodowała, że prostokątna, niewyróżniająca się niczym szczególnym bryła budynku zyskała na wyrazistości, i stała się rozpoznawalna. Dzięki zaś umieszczeniu w ścianie wykusza półokrągłych okien z giętymi szybami zyskała dodatkowo na atrakcyjności.\n- Uznaliśmy przy tym, że wprowadzając takie architektoniczne novum, możemy trochę "zaszaleć". Było to szaleństwo dosyć kosztowne, zważywszy na cenę, jaką zapłaciliśmy za gięte, okienne szyby - mówi z uśmiechem pan Marcin. - Zamówiliśmy specjalne zespolone szyby gięte i drewniane ramy okienne wykonywane specjalnie do zamówionych przez nas szyb - wyjaśnia, podkreślając zarazem, że nie żałuje tego wydatku, bo to dzięki niemu cały budynek nabrał bardziej nowoczesnego i oryginalnego charakteru.\nPomysł na zsyp brudnej bielizny\nPraktyczny zsyp na brudną bieliznę, to - jak opowiada pan Marcin - pomysł zainspirowany rozwiązaniem odkrytym w starej warszawskiej kamienicy. - Podobny zsyp umieszczony w kuchni naszych znajomych, niepomiernie ułatwia im pozbywanie się odpadków - mówi gospodarz. - Postanowiliśmy przenieść ten pomysł do naszego domu, modyfikując je nieco i wykorzystując jako sprytny sposób na ułatwienie sobie transportu brudnych ubrań z kondygnacji mieszkalnych na sam dół, gdzie mamy pralnię. Rozwiązanie bardzo dobrze się sprawdza. Ubrania trafiają bezpośrednio do kosza na bieliznę. Dostęp do zsypu jest z każdego poziomu budynku, a dodam, że służy on nam świetnie również jako tuba komunikacyjna, bo doskonale przenosi dźwięki.


Tini Blog. ;3: Ważne są tylko zyski.\nWażne są tylko zyski.\nOstatnio natknęłam się na kilka postów, które po prostu zmusiły mnie do otworzenia karty bloggera i po prostu jej zapełnienia. Postanowiłam, że skoro mój blog opiera się na rozmaitych tematach typu moda, uroda, pogadanki (raczej popisanki xD), codzienność i różne inne to dlaczego zawsze hamuje się przy napisaniu dobitnej prawdy? Już kilka razy miałam dużą ochotę\nwyzwolić z siebie emocje i kiedy nastał moment gdzie chciałam o tym napisać po prostu rezygnowałam z tego powodu, że nie chciałam używać słów takich jakie mogłyby nie pasować do mojej osoby. Tej ktorą znacie. Jednak dlaczego mam nie pokazać się w całości. W końcu mnie czytacie i rozumiecie wszystko. Jesteście naprawdę wspaniali, a ostatnio was odrobinę przybyło. Od teraz powiadamiam was iż tego typu posty ( bez takich wstępów) gdzie będę dobitnie wygłaszała swoją opinię będą raz na jakiś czas. Mam ogromną nadzieję, że będziecie zadowoleni czytając czasami moje zdanie na dany temat.\nOd kilku dni przeszukuje rozmaite blogi. Natrafiam na te dobre i te których autorki muszą jeszcze trochę popracować. Jak to na czytelnika przystało przed zostawieniem komentarza odczytuje post. Jednak kiedy natrafia mi się pod nos notatka ogółem rozpisana na temat głownie blogerek o tym jak to nam zależy na zyskach, które czerpiemy ZA DARMO i jakie to my jesteśmy cwane.\nCzuje się źle po tym kiedy mam wrażenie zaliczania się do tej grupy. Jeśli ktoś miał ochotę na napisanie czegoś takiego na swoim blogu mógł chociaż ująć jakąś część, bo wiemy że istnieją blogi, które powstały tylko i wyłącznie dla zysków. Jednak skoro nadawca ujmuje to w właśnie sposób ogólny to robi to bardzo nie fair. Są blogerki z powołania, pasji jak i fałszywe dziewczyny piszące z czapy dla darmowych rzeczy. Osobiście nie rozumiem tej drugiej grupy, ale mój problem, prawda?\nTyle osób za swój czas poświęcony czytelnikom i samemu blogowi ma to na co sobie zapracowały i wtedy miło jest na coś takiego patrzeć, ale jak już wiecie ktoś po prostu się prezentuje w darmowych ciuchach ZA NIC.\nChciałabym aby zazdrość ludzka do niektórych rzeczy ustała i zaczęto rozumieć prawdziwe blogerki. Dzisiaj to chyba na tyle. Miałam na początku tyle pomysłów co by tu napisać, a teraz w głowie nie mam już nic konkretnego. ;(\nNie chcę też teraz zaczynać jakoś naprawdę mocno, więc może dobrze iż zaprzestałam na tym.\nTakże to tyle i do zobaczenia w kolejnym poście.\nCo myślicie na temat takich postów?\nUważacie, że te osoby sprawiedliwie oceniły ogółem?\nAutor: LittlePinkTini o 04:47\nAlicja Mosiewicz 15 czerwca 2015 12:06\nMnie też strasznie denerwuje,kiedy jakaś dziewczyna ma dużo czytelników,pod każdym postem pokazuje ubrania i prosi o klikanie w linki,lecz wcale nie wkłada czasu,pracy nad blogiem.Wiadomo napisanie postu to nie 5 min,ale jak chcesz być blogerką musisz się postarać :). W końcu ty jedna odważyłaś się napisać prawdę! Obserwuję i pozdrawiam! :)


Mitchells Wool Fat Country Scene mydło toaletowe 75g - opinie, cena - Facetaria.pl\nFacetaria.plDłonie i stopyZestawy do paznokciGilotyny do paznokciNożyczki do paznokciPilniczki do paznokciCążki do paznokciCążki do skórekKosmetyki i akcesoria do stópKremy do rąkSzczotki do rąk i paznokciMydła toaletowe do rąkAkcesoria do paznokci dla diabetyków>Mydła toaletowe do rąk>Mitchells Wool Fat Country Scene mydło toaletowe 75g\nZ lanoliną. Zmiękcza naskórek, chroni przed odwodnieniem i wygładza.\nKod produktu: MWFCSS75\nMydło do ciała z lanoliną Mitchell's Wool Fat Soap 75g dla całej rodziny.\nMydło do ciała z lanoliną Mitchell's Wool Fat COUNTRY SCENE Soap jest flagowym produktem angielskiej firmy Mitchell's Wool Fat Soap Bradford West Yorkshire, zostało wynalezione w 1930 roku. To od niego zaczęła się produkcja jednych z najbardziej przyjaznych skórze kosmetyków. Mydło jest organiczne, zostało wyprodukowane na bazie lanoliny. To prosty w składzie i estetyce produkt, skierowany głównie do osób z wrażliwą skórą, skłonną do podrażnień.\nLanolina – jest woskiem zwierzęcym otrzymywanym z wełny owiec. Oczyszczona lanolina ma postać emulsji i bardzo dobrze się wchłania w skórę. Substancja ma właściwości nawilżające i pielęgnujące. Zmiękcza naskórek, chroni przed odwodnieniem i wygładza.\nZapach: bardzo delikatny, kremowo mydlany, mydło jest bardzo subtelnie perfumowane aby zminimalizować ryzyko podrażnień.\nOpakowanie: Kostka mydła o masie 75 g zawinięta w firmowy papier producenta z napisem "MADE IN ENGLAND".\nSKŁADNIKI/INGREDIENTS: SODIUM TALLOWATE, SODIUM COCOATE, AQUA, PARFUM, COUMARIN, LINALOOL, GLYCERIN, SODIUM CHLORIDE, LANOLIN, CI77891, TETRASODIUM EDTA, TERTASODIUM EDITRONATE.\nMitchells Wool Fat Country Scene mydło toaletowe 75gMitchells Wool Fat Country Scene mydło toaletowe 75g


Ceny zbóż (pszenica , jęczmień , żyto, itp.) 2013 - Strona 122 - Ceny płodów rolnych i środków produkcji - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 122 z 141 120\nNapisany 04 listopad 2013 - 11:46\nŻyto paszowe 500 netto. 24t.\nNapisany 04 listopad 2013 - 16:43\nPo ile płacą skupy i mieszalnie pasz za suchą kukurydze?\nJa żyto kupuje po 470 netto na dzień dzisiejszy\nEdytowany przez lukaczmarek, 04 listopad 2013 - 17:44. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 04 listopad 2013 - 17:41\nEdytowany przez e1leex, 20 luty 2014 - 19:09. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 04 listopad 2013 - 17:49\nW zeszłym tygodniu rzepak poszedł po 1540zł netto Bodaczów (Glencore) cena aktualna 1470zł netto.\nNapisany 04 listopad 2013 - 22:59\nPo ile płacą skupy i mieszalnie pasz za suchą kukurydze?670 netto kukurydza,żyto 530 netto.\nEdytowany przez KRISS75, 04 listopad 2013 - 23:01. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 05 listopad 2013 - 12:48\nPszenica paszowa 780zł/t brutto Animex Grodków\nNapisany 05 listopad 2013 - 13:10\nWitam mam bardzo trudne pytanko jak dla mnie...Otóż posiadam zboże do sprzedania we wcześniejszym poście przeczytałęm że w porcie jest po 830zł. I teraz zaczyna się dla mnie zagadka?, otóż jak z takim portem handlować czy to sie sprzedaje przez jakichś dealerów i z nimi podpisuje się umowy czy trzeba dzwonić bezpośrednio do portu i tam podpisywać kontrakty a potem wieść na port, wolał bym ominąć pośredników i samemu zawieść zboże nawet do portu jeśli mógłbym otrzymać cene wspomnianą830. Proszę o odpowiedź na PW bo myślę że jest na tym forum kilku znawców bardziej doświadczonych i obeznanych ludzi niż ja będe bardzo ale to bardzo wdzięczny za jakiekolwiek informacje które poszerzą moją mało wiedzę na ten temat dziekuje.\nNapisany 05 listopad 2013 - 16:57\n670 netto kukurydza,żyto 530 netto.Rekordowa cena żyta. Gdzie tyle płacą?\nNapisany 05 listopad 2013 - 17:21\ndołaczam sie do pytania o to gdzie placa tyle za zyto !?\nPZZ Białystok pszenica kons 730zl netto i ku zdziwieniu cargill białystok płaci tyle samo za pszenice paszową a za pszenżyto 630 netto.\npszenżyto 550+vat, szału nie ma\nNapisany 05 listopad 2013 - 20:38\nKolego co pytasz o porty. cefetra lub glencore to firmy które tam działają. kontakt w necie znajdziesz do nich, i wydaje mi się że jak masz ilości całosamochodowe to możesz z nimi rozmawiac. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 05 listopad 2013 - 20:44\nOstatni sprzedałem przenicę po 800/t a jęczmień 700/t\nNapisany 05 listopad 2013 - 20:50\nkolego Karolxd czy mógłbyś się dokładniej określic gdzie sprzedałeś swoje zboże??\nNapisany 05 listopad 2013 - 22:50\nRekordowa cena żyta. Gdzie tyle płacą?Firma Agri-Plus Szamotuły@kamil123472 a kto tak mało daje za pszenżyto?\nEdytowany przez KRISS75, 05 listopad 2013 - 22:55. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 06 listopad 2013 - 14:36\nlipnicak dziękuje Panu serdecznie za pomoc.\nNapisany 06 listopad 2013 - 19:17\nPszenżyto 630zł/t netto (w góre o 30zl) PIAST Ostrów Wlkp. a jak u was kształtują ceny pszenzyta?\nNapisany 06 listopad 2013 - 19:56\nU mnie w okolicy Woźniak skupuje żyto po 428zł a pszenżyto po 608zł brutto niestety,i ciekawe czy żyto podejdzie powyżej 500zł?A jak płaci za pszenicę i kukurydzę, bo widzę że podstawia w okolicy pod kukurydzę swoje samochody.


2160 przyniesie nam o wiele większą ilość wynalazków i rozbudowane drzewo technologiczne. Tym razem będziemy mogli ulepszyć dosłownie wszystko - silniki, kadłuby, pancerze, osłony. Wymyślać będziemy mogli bardzo wiele rodzajów broni i innych przydatnych technologii (zagłuszacie, radary, techniki przejmowania kontroli nad mózgiem, technologie niewidzialności itp.).\nBadania prowadzić będziemy, oczywiście za stosowną opłatą, w centrach wynalazków. Będzie można opracowywać tyle wynalazków naraz ile mamy Centrów Naukowych lub też łączyć je w sieci w celu przyspieszenia prac.\nPonadto w tej części EARTHa drzewo wynalazków nie będzie tylko prostym układem ulepszeń. Aby zainicjować część badań i otworzyć sobie drogę do nowych odkryć trzeba będzie szukać artefaktów zawierających potrzebne dane, wykradać informacje od wroga, czy otrzymać je od sojuszników. Niewadomo jak daleko zajdzie system wymiany technologii, ale miejmy nadzieje, że będzie się dało tworzyć pojazdy łączące w sobie elementy ED (np. silnik czy pancerz) i UCS (np. broń) czy dowolne inne kombinacje.


Problem rdzy? Podpowiemy, jaka farba do metalu sprawdzi się najlepiej. » ChceszMieszkac.pl\nHome /Problem rdzy? Podpowiemy, jaka farba do metalu sprawdzi się najlepiej.\nProblem rdzy? Podpowiemy, jaka farba do metalu sprawdzi się najlepiej.\nFirma Noxan to specjaliści, którzy od lat pomagają nam chronić oraz wykańczać nasze domy, mieszkania i budynki przemysłowe. W ich niezwykle rozbudowanej ofercie, znajdziemy wszystko, od farb i lakierów, przez oleje, impregnaty, systemy uszczelniające i wiele innych środków. Ich siedziby mieszczą się w Poznaniu, Gdańsku, Krakowie i Warszawie, zaś dodatkowo w Poznaniu, Warszawie i Gdańsku dostępne są ich mieszalnie farb. Można oczywiście dokonać zamówienia z wysyłką lub odebrać je osobiście. Produkty oferowane przez Noxan są najwyższej jakości, posiadają wszelkie atesty, są bezpieczne dla ludzi i środowiska. Pracownicy firmy są odpowiednio wyszkoleni i w razie jakichkolwiek wątpliwości są w stanie podpowiedzieć odpowiednie rozwiązanie.\nDziś przedstawimy jaka farba do metalu znajduje się w ich ofercie, czym się charakteryzuje i jak ją odpowiednio nakładać.\nFarba podkładowa do metalu skorodowanego\nW przypadku, gdy nasz metalowy element nosi ślady korozji, należy przygotować podłoże odpowiednio lub dokonać wyboru odpowiedniej farby. Farba do metalu skorodowanego nadaje się szczególnie do elementów metalowych codziennego użytku, które znajdują się na dworze. Szczególnie narażone na korozję są płoty, bramy, klatki schodowe, schody przeciwpożarowe, barierki. Ponieważ farby oferowane przez Noxan zawierają wysoką zawartość fosforanu cynku mogą być stosowane w środowisku morskim i przybrzeżnym. Jakie farby proponuje Noxan?\nFarba podkładowa antykorozyjna z fosforanem cynku P201 – zapewnia wiele możliwości aplikacji: wałkiem, pędzlem, pistoletem powietrznym, natryskiem bezpowietrznym. Charakteryzuje się wysoką ochroną antykorozyjną. Można nim pokrywać także elementy drewniane. Idealny dla elementów metalowych, które mają ciągły kontakt z atmosferą morską\nPodkład antykorozyjny na skorodowaną stal RO 769/780/788 – grunt alkidowy oparty na oleju rybim. Dzięki temu składnikowi można go kłaść bezpośrednio na skorodowany metal (rdzę) oraz na wilgotne powierzchnie. Penetruje korozję, wypierając wilgoć i zapobiegając dalszej korozji. Najlepszą metodą aplikacji będzie wałek.\nPodkład szybkoschnący do aplikacji pistoletem P219 – jego największym plusem jest szybkość schnięcia, (nawet już w 30 minut) oraz duża wydajność.\nSzybkoschnący podkład i nawierzchnia w jednym Monoguard – dzięki połączeniu 2 w 1 jest bardzo popularny, dodatkowo charakteryzuje się dużą odpornością, można nim pokrywać nawet mocno skorodowane elementy. Szybko schnie i jest wodorozcieńczalny.\nJeśli nie musimy walczyć z rdzą, wystarczy wybrać jedną z najlepszych farb do metalu, dostępną na rynku, czyli CombiColor 2w1. Pozwala ona na pokrycie nawierzchni grubą warstwą, przy nałożeniu jednorazowym. Farba ta nie ścieka, nie pęka, dobrze się rozprowadza i nie pozostawia śladów po pędzlu, jest wyjątkowo odporna na warunki atmosferyczne. Wyjątkowa wydajność oraz dobra jakość krycia są jej dużymi atutami.\nStosuje się ją do pomieszczeń o przeznaczeniu lekkim przemysłowym, wiejskim i miejskim, równie dobrze sprawdza się w pomieszczeniach ogrzewanych jak i nieogrzewanych. Można nakładać ją pędzlem, wałkiem lub pistoletem malarskim. Do wyboru mamy wiele opcji kolorystycznych. Wszystkie są dostępne w wykończeniu z połyskiem, niektóre w macie i satynie.\nJak widać, niezależnie od tego, czy musimy pokryć skorodowany metal, czy planujemy pomalowanie nowych elementów, Noxan ma dla nas odpowiedź. Ich produkty sprawdzą się zarówno w pomieszczeniach o przeznaczeniu przemysłowym jak i mieszkalnym. Dlatego warto odwiedzić stronę noxan.pl i sprawdzić ich ofertę już dzisiaj.


Dzień z Nissanenem GTR w Warszawie | Super Prezenty\nWstecz | Strona główna Dzień z Nissanenem GTR w Warszawie\nDzień z Nissanenem GTR w Warszawie\nWynajem na 24 godziny (1 999,00 zł)\nNie wiesz, jaki prezent dla mężczyzny będzie odpowiedni z okazji urodzin, świąt lub Dnia Chłopaka? Wyręcz się Super Prezentem i wręcz voucher na całodzienny wynajem auta. Nissan GTR wyjechał z fabryki tylko po to, by zaparkować w sercu prawdziwego miłośnika motoryzacji.\nSam jego wygląd świadczy o sportowym rodowodzie, a naciśnięcie gazu okazuje się muzyką dla uszu; to właśnie spod maski wydobywa się dźwięk pokrywający uszy jak topiony karmel. 570-konny silnik popycha gościa z Japonii do niemożliwych osiągnięć. 2.9 sekundy do „setki” to jeszcze nie teleportacja, ale już na pewno nie zwykła jazda.\nVoucher na wypożyczenie samochodu sprawdzi się jako prezent dla taty, brata lub męża. Oprócz tego również panie odnajdą swój fragment raju w jednym z największych cudów dzisiejszej motoryzacji.\nspalanie miasto/trasa: 17,0/8,8,\nDzień z Nissanenem GTR w Warszawie 1 999,00 zł Do koszyka


Punkt Obsługi Pasażera na stacji Trockafot. MJ\nMetro Warszawskie rozstrzyga postępowanie na najem 19 pomieszczeń na działalność komercyjną oraz osiem jako powierzchnia magazynowa i pomocnicza na trzech nowych stacjach – C16 Szwedzka, C17 Targówek Mieszkaniowy i C18 Trocka. Najmniejszym zainteresowaniem cieszy się stacja Szwedzka, gdzie wpłynęła tylko jedna oferta. Na Targówku Mieszkaniowym i Trockiej wpłynęło po 14 ofert.\nJak informuje spółka, w sumie wpłynęło 29 ofert, w tym jedna na stację Szwedzka, 14 na Targówek Mieszkaniowy oraz 14 na Trocką. O lokale ubiegały się spółki Świat Prasy, Media Press, LTR, SAB Andrzej Branicki, ARTPAT Patrycja Jagiełło, Żabka, Costa Coffee Polska, Kanapka Renata Niski Jolanta Wardak oraz Kolporter. Największym zainteresowaniem cieszył się jeden z lokali na Targówku Mieszkaniowym, o który walczyło sześć podmiotów.\n– Komisja przetargowa wybrała najlepsze oferty, poinformowała oferentów pisemnie o wynikach przetargu. Obecnie trwa procedura przygotowywania i podpisywania umów – informuje Anna Bartoń, rzecznik prasowy Metra Warszawskiego. Na stacji Trocka działa już także punkt obsługi pasażera ZTM-u.\nMetro dojeżdża na Targówek. Trzy nowe stacje otwarte 759


Człowiek pełen sprzeczności – Recenzja Napoleona. Człowiek i mit\nW historii świata zapisały się postacie, których pewnie nikomu nie trzeba przedstawiać. Jedną z nich jest właśnie Napoleon. Wokół tego człowieka narosło wiele mitów. Był wielkim strategiem, cechowała go odwaga i inteligencja. Stał się legendą podziwianą przez pokolenia. Jednak w książce Adama Zamoyskiego „Napoleon. Człowiek i mit” zostaje przedstawiony takim, jakim był naprawdę.\nW Polsce na pewno nie ma człowieka, który by nie słyszał o Napoleonie i o tym, czego ten dokonał. To na niego nasi przodkowie czekali niecierpliwie, mając nadzieję, że pomoże im odzyskać wolność. Od niego uczyli się polscy dowódcy. Jemu oddawano hołd przez lata. Jednak jak wiele z tego, co o nim słyszeliśmy, było prawdą, ale ile jedynie legendą, która przylgnęła do niego niczym druga skóra?\n„W tym człowieku jest jakaś tajemnica”*.\nW swojej książce „Napoleon. Człowiek i mit” Adam Zamoyski zrobił to, czego podobno nie uczynił nikt przed nim, odarł Bonapartego z płaszcza tajemnic i pokazał prawdziwego człowieka pełnego sprzeczności. Poznajemy tu Napoleona zarówno jako człowieka o wielkim umyśle, jak i jako mężczyznę z trudnym charakterem, popełniającego błędy. Autor nie ocenia go. Jedynie stara się przedstawić wszystkie rzetelne informacje, jakie udało mu się zdobyć na temat Bonapartego, od skomplikowanego dzieciństwa zaczynając, a na długiej agonii kończąc.\nSama książka nie zaczyna się jak zwykła biografia. Od razu zostajemy wrzuceni w środek historii Napoleona. Przypominało mi to zabiegi stosowane przez powieściopisarzy. Dopiero następny rozdział zabiera nas do początków, do rodzinnego domu, gdzie poznajemy świat młodego Napoleona i to, jak zmieniał się przez kolejne lata.\n„Brak mi słów, by opisać zalety tego Buonaparte. Jeśli pochwalę jego wiedzę techniczną, jego inteligencję i zbyt wielką odwagę, będzie to tylko zarys przymiotów tego niezwykłego oficera”*.\nNajkrócej można powiedzieć o Napoleonie, że był człowiekiem pełnym sprzeczności, które ujawniają się przez całe jego życie. Najpierw wspaniały strateg, później nie potrafi już poprowadzić wojska. Najpierw nieśmiały względem kobiet, potem ma więcej kochanek niż jego pierwsza żona Józefina kochanków. Co do niej, to jest to ciekawa postać. Kobieta najpierw zdradzała swojego męża na prawo i lewo, a potem błagała o przebaczenie, ale nie z miłości do niego – przynajmniej nie na początku. Czytała przyjaciółkom listy, które jej przysyłał, i razem z nimi je wyśmiewała. Mimo to wciąż ją kochał – nawet po rozwodzie.\nRzuciło mi się w oczy pewne wydarzenie, które pokazało, że czasami Bonaparte dokonywał rzeczy niemal niemożliwych. Dzięki temu jego ludzie, którzy wcześniej byli kiepsko wyposażeni i marnie żywieni, przy nim na nowo się odrodzili. Otrzymali wszystko, czego potrzebowali, a Napoleon zyskał dzięki temu wojsko, z którym mógł stanąć do prawdziwych walk. A tych nie brakowało. Tak samo, jak w tej lekturze map przedstawiających działania wojsk, co na pewno dla zainteresowanych będzie świetnym dodatkiem do biografii. Zamoyski zauważył w swojej książce, że Napoleon miał tendencje do wyolbrzymiania strat wrogów, a umniejszania własnych, co mogło być jednym z powodów powstawania legend o niezwykłym generale.\n„«Żołnierz francuski odznacza się instynktowną odwagą i poczuciem humoru, które czynią go zdolnym do największych wyczynów. Potrafi ocenić zdolności i odwagę swych oficerów. Omawia plany kampanii i wszystkie militarne manewry. Jeśli aprobuje operacje i szanuje swoich dowódców, jest zdolny do wszystkiego». Potrafi też maszerować oraz walczyć z pustym żołądkiem, jeśli wierzy, że prowadzi to do zwycięstwa”*.\nNa pewno „Napoleon. Człowiek i mit” nie jest nudną biografią. Co jakiś czas pojawią się humorystyczne wstawki autora, które na pewno nieco umilą, ale też pomogą zapamiętać niektóre fakty z życia Bonapartego. Może nie doprowadza to do łez śmiechu, ale odrywa na chwilę od poważniejszego tonu historii.\n„Czyż może być na Ziemi człowiek tak ślepy, by nie widzieć, że moimi poczynaniami kieruje samo przeznaczenie?”*\nKsiążka „Napoleon. Człowiek i mit” Adama Zamoyskiego to biografia człowieka, o którym słyszało wielu, ale nie każdy zna jego prawdziwe oblicze. Dzięki autorowi w końcu możemy naprawdę go zrozumieć i poznać. Książka ta jest raczej opowieścią niż zwyczajną biografią, więc dla każdego może stać się przyjemną lekturą. Na pewno spodoba się osobom, które chciałyby lepiej poznać Napoleona lub po prostu lubią historię.


Reklamacja z tytułu rękojmi zamoczonego, wodoodpornego telefonu - Strona 3\n11-08-2015, 08:08 #21\nNiestety, nie mam jak ustalić. Urządzenie zostało wymienione na całkowicie nowe.\n11-08-2015, 21:41 #22\nOk, wprowadzę poprawki jutro z komputera i wrzucę.\nDzisiaj złożyłem pismo w Markecie wg. poniższego wzoru:\n(adres korespondencyjny jeżeli jest inny)\nMEDIA MARKT POLSKA SP. Z O.O\nSzczecin Spółka Komandytowa\nMarket: ul. xxxx\nW dniu dd.mm.rrrr roku nabyłem w ramach umowy sprzedaży (nr. dowodu zakupu), telefon: (model telefonu), IMEI: xxxxxx-xxxxxxx-x.\nTelefon ten przed zakupem został przedstawiony przez Państwa pracownika w sklepie jako wodoszczelny do 1,5 metra na czas 30 minut. Informacje to potwierdzające znajdowany się również w ofercie sklepu a także umieszczone są w instrukcji obsługi ww. telefonu.\nW dniu (dd.mm.rrrr wykrycia wady) stwierdziłem wadę fizyczną zakupionego telefonu, polegającą na tym, że (opis na czym polega wada).\nW związku z powyższym, działając zgodnie z art. 560 § 2 oraz art. 561 Kodeksu cywilnego (Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta /Dz. U. 2014 r., poz 827, wprowadzająca zmiany w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121), żądam wymiany na fabrycznie nowy telefon bez wad.\nPowyższe żądanie motywuję również tym, iż zorientowałem się w opiniach dotyczących tego modelu opisywanych w internecie przez portale branżowe oraz użytkowników, że niektóre egzemplarze tego modelu mogą posiadać wady konstrukcyjne, których skutkiem jest brak odporności na wodę.\nZałączniki (tutaj w punktach wypisane co dołączam do reklamacji):\n2. Telefon (model telefonu + nr IMEI).\n3. Ładowarka + kabel usb.\n5. Poradnik użytkownika.\nPracownik podstemplował i podpisał z datą moją reklamację oraz dał notatkę "wpłynęło".\nNie obyło się jednak bez konieczności wypełnienia druków marketu:\na) Załącznik 1 - "Potwierdzenie przyjęcia reklamacji" zawierający:\n-Model reklamowanego telefonu,\n-Datę i miejsce sprzedaży,\n-Uwagi pracownika przyjmującego reklamację.\n-Pieczątka marketu, podpis pracownika i mój\nb) "Oświadczenie kupującego":\n-Datę stwierdzenia wady,\n-Rubrykę z pytaniem czy towar był wcześniej reklamowany,\n-Czy został kupiony do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,\n-Oświadczenie, że towar jest moją własnością w dacie złożenia reklamacji,\n-Informację, że zostałem poinformowany przez sprzedawcę o zasadach postępowania reklamacyjnego, wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. 2014, poz. 121 ze zm.\n-Pola wyboru czego żądamy w związku z niniejszym (tutaj zaznaczyłem, że "żądam wymiany towaru na wolny od wad")\n-Uwagi (tutaj napisałem, że dołączam do wniosku reklamację na piśmie).\nc) "Zgłoszenie reklamacyjne nr: xxxx...":\n-Dane sprzedawcy i marketu\n-Model telefonu + data zakupu + cena\n-Typ zgłaszanej reklamacji "Reklamacja zgłoszona na zasadach rękojmi".\n-Opis usterki według klienta\n-Punkty z zasadami i warunkami zlecenia reklamacji\n-Pieczątka marketu i mój podpis.\nGeneralnie było bez ciśnienia, pracownik sugerował mi, że w tym przypadku nie kwalifikuje się to na rękojmię... Jednak po tym jak grzecznie zapytałem dlaczego tak uważa, nie uzyskałem przekonującej odpowiedzi.\n- Druk "Oświadczenie kupującego", po tym jak zaznaczyłem "żądam wymiany towaru na wolny od wad", pracownik poinformował, że w przypadku takiej awarii sądzi, że telefon raczej zostanie wymieniony na nowy aczkolwiek nie mam prawa tego żądać, że jeżeli telefon zostanie szybko naprawiony to naprawa jest dopuszczalna natomiast wymiana jest obowiązkowa dopiero w przypadku drugiej reklamacji a moje żądanie nie ma racji bytu. Ja jednak grzecznie przyjąłem uwagę pracownika do wiadomości i oświadczyłem, że nie chcę zmieniać swojego wyboru.\n- Druk "Zgłoszenie reklamacyjne nr: xxxx..." w pierwszej wersji zawierało w rubryce "Typ zgłaszanej reklamacji: Niezgodność towaru z umową" po zwróceniu mojej uwagi na to, pracownik wydrukował je ponownie z typem "Reklamacja zgłoszona na zasadach rękojmi". Myślę, że warto na to zwracać uwagę.\nTyle w skrócie. Pozostaje mi trzymać kciuki i czekać na odpowiedź.\nCzeka mnie jeszcze napisanie i wysłanie pisma do ubezpieczyciela.\nOstatnio edytowane przez radion2 ; 11-08-2015 o 21:43\n12-08-2015, 00:57 #23\nZachowałeś się rewelacyjnie i świetnie opisałeś procedurę składania reklamacji z tytułu rękojmi. Bardzo Ci dziękuję. Mam nadzieję, że przekonałeś się o tym, że to klient/konsument ma prawo żądać, a nie biernie oczekiwać na inicjatywę pracownika przyjmującego reklamację. Musimy się przygotować na to, że sprzedawca odmówi uznania reklamacji za pierwszym razem, ale się nie poddamy.\nZapytałeś, jakby ewentualnie wyglądała procedura rozliczenia kredytu, np. w przypadku odstąpienia od umowy sprzedaży?\n12-08-2015, 07:29 #24\nNie pytałem o kredyt.\nTutaj mam taką wątpliwość, że to nie zwykły kredyt tylko karta z której zostały ściągnięte środki. Innymi słowy, dostałem kartę płatniczą i to za jej pomocą zapłaciłem za telefon.\nMoże być tak że karta zostanie u mnie i ewentualnie zwrócą mi środki na bus. Nie chcę gdybać, zadzwonię do banku i zapytam, swoją drogą przy okazji przejdę się do marketu i zapytam o ich informacje w tym temacie.\n24-08-2015, 06:53 #25\nDzisiaj mija 13 dzień od złożenia reklamacji, nie dostałeś jeszcze żadnej informacji? Jeżeli nie dostałeś; nie dzwoń, nie dopytuj-tylko cierpliwie czekaj, OK?\nMasz już jakieś informacje z Banku?\n24-08-2015, 12:12 #26\nNie było nic. Zobaczę po pracy, liczę po cichu na to że nic nie będzie... Z bankiem nie rozmawiałem, natomiast pisałem do ubezpieczyciela i oni potrzebują tylko podstawowych informacji ale dopiero jak telefon zostanie wymieniony.\n24-08-2015, 13:09 #27\nRozmawiałam w MM z osobą obsługującą kredyty i poinformowała mnie, że w przypadku decyzji o zwrocie pieniędzy za wadliwy towar bądź odstąpienia od umowy, najlepszą formą rozliczenia kredytowego jest właśnie karta. Sklep przelewa pieniądze na kartę, a następnie one są przelewane bezpośrednio na konto, na które Ty spłacasz kredyt i to tylko w takiej wysokości, ile pozostało zaległości do spłacenia pełnego kredytu. Jeżeli część rat została już zapłacona, to ta część pozostaje na Twojej karcie. Jak byś mógł potwierdzić tę informację, mielibyśmy pewność, że taka procedura obowiązuje.\n26-08-2015, 23:21 #28\nPostaram się to potwierdzić jak tylko będę w sklepie.\nNa te chwilę nadal brak jakiejkolwiek odpowiedzi w skrzynce. Liczy się data nadania listu, prawda? Odczekać jeszcze parę dni?\n27-08-2015, 00:27 #29\nLiczy się data nadania listu, prawda?\nNie, liczy się dzień w którym dostałeś/powinieneś dostać odpowiedź sprzedawcy.\nOstatnio edytowane przez ali_cja ; 06-10-2015 o 13:44 Powód: uzupełnienie treści o projekt pisma\n15 następujących użytkowników podziękowało ali_cja za ten post:\nbezprecedensowa (05-04-2018),bmicza (04-07-2016),Dawid Lis (04-04-2016),figlik (06-04-2016),gadaka (04-07-2016),iqua (01-06-2017),kaczorro89 (03-11-2016),otniel (27-10-2016),pavvel666 (27-08-2015),pootas (16-02-2017),rostoff (30-01-2017),shikaka (15-10-2016),shio (24-04-2017),Tesseract (01-04-2016),ullortnaci (15-10-2017)\n27-08-2015, 16:28 #30\nDobrze, czekam wiec cierpliwie. Dzisiaj dla pewności sprawdziłem skrzynkę pod adresem zameldowania (jest inny niż podałem do korespondencji) ale tam też nic nie przysłali.


Skup aut- dlaczego warto skorzystać z tej opcji sprzedaży samochodu? – Aktualności z kraju i świata\nStrona Głowna Motoryzacja Skup aut- dlaczego warto skorzystać z tej opcji sprzedaży samochodu?\nKażdy, kto choć raz sprzedawał swój samochód to, doskonale wie, iż szybka sprzedaż auta jest wręcz nie możliwa. Dlatego, też coraz więcej kierowców sprzedaje swoje pojazdy do skupu samochodów. Dzięki sprzedaży samochodu do skupu, nie trzeba tracić czasu dla potencjalnego klienta, który jest zainteresowany kupnem. Czy skup samochodów jest zawsze dobrym rozwiązaniem? O czym warto wiedzieć sprzedając auto do skupu?\nBardzo czasochłonna sprzedaż samochodu\nWbrew pozorom sprzedaż samochodu do skupu aut jest dużo lepszym rozwiązaniem niż samodzielna sprzedaż np.: poprzez ogłoszenia na portalach motoryzacyjnych. Każdy kierowca, który choć raz sprzedawał swoje auto, to wie jak bardzo jest to czasochłonne oraz generujące sporo nerwów- trzeba odbierać telefony od potencjalnych kupujących, umawiając się przy tym na oglądanie samochodu. Sprzedający musi być zawsze do dyspozycji kupującego, nie mając przy tym pewności, że auto uda się sprzedać. Kupujący zawsze próbuje zbić cenę kupowanego samochodu- bardzo często jest to poniżej rynkowej wartości. Taka sprzedaż nie jest nigdy korzystna dla właściciela, dlatego warto skorzystać z oferty skupu np.: http://skuptoyotamercedes.pl/ i otrzymać większą cenę za sprzedawany samochód.\nSkup samochodów jest bardzo podobny do komisu samochodowego, lecz w komisie samochody z reguły „czekają” na potencjalnego klienta- właściciel otrzymuje pieniądze dopiero jak jego auto zostanie sprzedane. Zupełnie inaczej jest w przypadku skupu aut- sprzedający od .razu otrzymuje gotówkę za swój samochód. Coraz częściej to pracownik skupu zjawia się u potencjalnego klienta celem podpisania umowy oraz odebrania samochodu.\nKażdy skup aut informuje klienta, iż działa bardzo szybko- stawiając na pierwszym miejscu wygodę swojego klienta, dlatego też najczęściej samochód jest odbierany z miejsca wskazanego przez sprzedającego.\nW jaki sposób można sprzedać auto do skupu?\nNajbardziej popularnym sposobem jest wykonanie telefonu do wybranego skupu aut. Podczas rozmowy telefonicznej pracownik pyta o informacje dotyczące samochodu m.in. marka, rok produkcji, pojemność silnika oraz stan techniczny. Po otrzymaniu wszystkich informacji pracownik dokonuje wstępnej wyceny. Jednak dopiero po obejrzeniu pojazdu przez pracownika skupu, dokonywana jest dokładna wycena. Jeśli cena proponowana przez skup odpowiada klientowi to zostaje podpisana umowa.\nSkup aut jest bardzo dobrym pomysłem zwłaszcza dla osób, które potrzebują szybko gotówki za swój samochód.\nPoprzedni artykuł Przyjęcie w domu- dlaczego warto skorzystać z usług firmy cateringowej?\nNowy artykuł Wizyta u okulisty wcale nie musi być straszna\nTop Tags białko Aleja wisielców nieruchomości buty Pomorskie fakty i legendy Zjawy powiatu chojnickiego Willa w Tczewie reflektor samochodowy UFO nad morzem Z wizytą u Zinglera Żelazo własny biznes - salon kosmetyczny kulturystyka kattlebell Tajemnice sopockiej willi Bergera