Marek Skwarnicki | Jerzy Turowicz | Fundacja Jerzego Turowicza\nStrona Główna » Relacje o Jerzym Turowiczu » Marek Skwarnicki\nZadebiutowałem w „Tygodniku” wiosną 1951 roku tekstem „O optymizmie wiary” pod pseudonimem Jerzy Patkiewicz. Do redakcji wszedłem natomiast w lutym 1958 roku, jako poeta i autor kilku recenzji; protegowany Zygmunta Kubiaka, który był moim przyjacielem i dla podjęcia pracy w „Tygodniku” wraz ze mną sprowadził się z Warszawy do Krakowa. Ja znalazłem mieszkanie przy alei Daszyńskiego, Kubiak wynajął mieszkanko w kamienicy Matyldy Osterwiny przy ulicy Pijarskiej. Ale w 1959 roku Kubiak zwiał spod Wawelu, uważając „Tygodnik” za „klasowe towarzystwo”. Był on trochę nerwus, ale przede wszystkim rodowity warszawiak z Grochowa, więc trudno się dziwić, że krakowskie układy towarzyskie o zabarwieniu snobistycznym działały na niego jak płachta na byka. Zygmunta rozpierały jednak pomysły i zdolności, których nigdy pismu nie skąpił.\nRozpoczynając pracę w „Tygodniku”, spodziewałem się zasadniczej rozmowy z Turowiczem, tym bardziej, że właściwie nie wiedziałem, jakie obowiązki na mnie spoczną: może na początek korektora? pracownika sekretariatu albo administracji? Czekałem bezowocnie. Wreszcie ośmieliłem się pójść do gabinetu szefa i zapytać, czym mam się zająć. Boże, jak Turowicz się zdziwił! „Ależ panie Marku, niech pan robi, co się panu podoba…”.\nJa też się zdziwiłem, bo w Bibliotece Narodowej, gdzie wcześniej pracowałem, była personalna, więc spóźnienia nie obywały się bez konsekwencji, a wypełnianie obowiązków było skrupulatnie przestrzegane. No, ale w Warszawie to był PRL. W Krakowie, na szczęście, wszystko wyglądało inaczej; po tylu latach mogę powiedzieć, że dzięki tej przeprowadzce przeżyłem komunizm. Miała rację moja żona, Zofia, że jeśli się nie przeniesiemy, do końca życia będziemy żałować.\nNatomiast nieformalny, nie narzucający się klimat redagowania, jaki wytwarzał w redakcji Turowicz, dał mi swobodę robienia tego, czym się najbardziej interesowałem i z czego redakcja mogła mieć najwięcej ze mnie pożytku. Właśnie dzięki Turowiczowskiemu stylowi redagowania, od początku czułem się w „Tygodniku” na swoim miejscu, a z perspektywy czasu widzę, że miałem powołanie pisarskie, które dzięki Jerzemu udało mi się zrealizować.\nW drugim „Tygodniku”, jaki powstał po 1956 roku i który miałem przyjemność współtworzyć z ówczesnymi młodymi, czyli: Krzysztofem Kozłowskim, Antonim Łubkowskim, Bronisławem Mamoniem, Jackiem Susułem, Tadeuszem Żychiewiczem, obowiązywała zasada mówienia sobie po imieniu. Dzięki temu, że istniejącą w pierwszym „Tygodniku” przyjaźń przeniesiono na nas, odrodzona redakcja mogła stać się tak wyjątkowa i zżyta ze sobą. Z tęsknotą myślę o tamtej jednoczącej nas lojalności – przypuszczam, że dzięki temu nie było w naszym gronie tajnych współpracowników SB. Zdarzały się spory, nawet bardzo ostre, ale miały one charakter ideowy, np. między Żychiewiczem, który nie lubił Soboru, a ks. Andrzejem Bardeckim, który wiązał z nim duże nadzieje na reformę instytucji Kościoła. Były więc między nami różnice, ale Jerzy był naszym niepisanym ojcem-królem, za którego każdy z nas dałby się pokroić. Jego się kochało. Wszyscy bezustannie starali się mu pomóc, np. dbając z żoną Anną, by kupił porządny garnitur, bo nie dbał o takie rzeczy i wyglądał na zabiedzonego.\nTo była grupa nie tylko lojalna, ale w gruncie rzeczy lubiąca się – organizowaliśmy przecież wspólne imieniny w redakcji, zabawy sylwestrowe, rodzinne uroczystości w prywatnych mieszkaniach. Lojalność wynikała między innymi z tego, że byliśmy prawdziwą, spontaniczną wspólnotą chrześcijańską, choć w co kto wierzył w detalach to już była jego sprawa. Tak przypuszczam, z perspektywy czasu na to patrząc, bo nic innego takiej komitywy chyba nie mogłoby stworzyć. Co roku mieliśmy przecież rekolekcje: w Tyńcu, Kalwarii Zebrzydowskiej, u Kamedułów na Bielanach, u sióstr prezentek (odbyły się pod koniec lat 50., a prowadził je bp Karol Wojtyła). Uczestnictwo w nich, oczywiście, nie było obowiązkowe, ale pamiętam, że raz brali w nich udział – młodzi wówczas i jeszcze nie należący do ścisłego redakcyjnego grona – Marcin Król i Wojciech Karpiński. Widać ich też to jakoś przyciągało, bo było inne, głębsze.\nW tamtym czasie broniliśmy Kościoła, także biskupów, i to nieraz wbrew własnym upodobaniom. Turowiczowi, Jackowi Woźniakowskiemu i innym raczej nie podobała się forma obchodów milenium chrztu Polski, wymyślona przez kard. Stefana Wyszyńskiego. Mnie katolicyzm ludowy, na który tak mocno stawiał prymas, nie raził – jestem na nim wychowany, więc znałem barokowy język ludowej dewocji. Ale, choć jako nastolatek jechałem po powstaniu warszawskim do obozu Mauthausen wagonami bydlęcymi, śpiewając pod niemieckimi karabinami „Pod Twoją obronę” (i pamiętam, jakim te wspólne modły były dla nas wsparciem), z czasem zacząłem szukać tego, co określano jako „powrót do źródeł”.\nMoim starszym kolegom było trudniej – wielu z nich przeszło przed wojną przez Stowarzyszenie Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”, znało Laski, cieszyli się Soborem, a tu co? Peregrynacja obrazu, potem samych ram, przyrzeczenia, pielgrzymki, kult maryjny przede wszystkim. Poza tym oni pamiętali Kościół przedwojenny oparty na formacji narodowej katolików, któremu zdarzało się popierać ówczesną dość koszmarną, bo nacjonalistyczną i antysemicką, prawicę. Obawiali się więc, że wzmacnianie katolicyzmu ludowego kiedyś tam może zakończyć się podobnym aliansem Kościoła z prawicą.\nWydaje mi się, że młodsze pokolenie redaktorów, które pojawiło się w piśmie pod koniec lat 80., nie przeżywało związku z Kościołem tak intensywnie. Dla nowych większym autorytetem niż starzy redaktorzy „Tygodnika” były osoby spoza środowiska. Dla starych ważna była przy redagowaniu pisma zgodność przeżywania, apostolstwo świeckich, dla młodych – polityka. Podziały siłą rzeczy musiały stać się głębsze, tym bardziej że czas początków transformacji należał do gorących.\nPamiętam, że podczas mojego ostatniego spotkania z Turowiczem, już w szpitalu, Jerzy bardzo bolał nad jakimś artykułem Zbigniewa Mentzla, ówczesnego felietonisty pisma, który mu się bardzo nie podobał. Powiedział wówczas: „Wiesz Marek, myśmy za szybko ich wszystkich przyjęli”.\nW „Tygodniku” przynależałem do ścisłego „grona politycznego”, które zbierało się czasem, bez wiedzy reszty redakcji, w kluczowych dla środowiska momentach, np. u ks. Andrzeja Bardeckiego albo u Jacka Woźniakowskiego. Do tego grona należeli: Turowicz, Woźniakowski, Józefa Hennelowa, Mieczysław Pszon, Kozłowski, Kisiel, Stefan Wilkanowicz. Decyzje podjęte na tych spotkaniach były ogłaszane na zebraniach redakcyjnych i choć zdarzały się zastrzeżenia ze strony osób, które w tych zebraniach nie uczestniczyły, ostatecznie były one przez wszystkich akceptowane. Ufano Jerzemu, że ogłaszana decyzja była najlepsza z możliwych.\nNajbardziej utkwiło mi w głowie spotkanie z maja 1977 roku w sprawie Bohdana Cywińskiego, który będąc redaktorem naczelnym miesięcznika „Znak” wziął udział w głodówce zorganizowanej przez opozycję polityczną w warszawskim kościele p.w. św. Marcina. Sytuacja była trudna. Nie chcieliśmy przecież odcinać się od niego, a przyjęcie proponowanej przez niego dymisji tak zostałoby odczytane. Z drugiej strony podejrzewaliśmy – i słusznie – że władze za tak ostentacyjnie manifestowaną opozycyjność, odegrają się na miesięczniku.\nSzereg było kluczowych narad, ale tylko raz, właśnie wtedy, Turowicz zaproponował: „Wiecie co, zmówmy »Ojcze nasz«”. I tak zrobiliśmy, dodając do tego modlitwę do Ducha Św. Wiedzieliśmy, że decyzja dotycząca Cywińskiego jest ważna, przede wszystkim dlatego, że zależało nam, by nie skrzywdzić samego Bohdana. A tamta wspólna modlitwa pokazywała, że było to jednak towarzycho, które prowadziło katolickie pismo, bez względu na to, jaki światopogląd był bliski pisującym w nim autorom.\nWażną rolę spełniały narady redakcyjne w mieszkaniu naszej hrabiny, Zofii Starowieyskiej-Morstinowej, przy placu Sikorskiego 4 (przed 1956 był to plan Jabłonowskich). Narady były potrzebne choćby dlatego, że po 1956 roku trwało docieranie ideowe i emocjonalne dwóch generacji „Tygodnika”. Tak to opisywałem w mojej książce autobiograficznej „Minione a bliskie” (op.cit., s. 302–303): „Ważny był spór pokoleniowy, jaki toczył się wówczas w redakcji i poza nią”. Bo dyskusje na redakcyjne tematy przenosiły się do domów i na spotkania towarzyskie; myśmy właściwie cały czas rozmawiali o „Tygodniku”! Wracając do sporu, miał on „jak gdyby dwie osie. Jedna – wokół której obracały się kwestie literackie, artystyczne; druga – natury światopoglądowej w ramach przez wszystkich praktykowanego i przeżywanego katolicyzmu. Zwłaszcza Kubiak i ja chcieliśmy nadawać pismu charakter bardziej literacki i »egzystencjalistyczno-historiozoficzny«, nieco mroczny. Byliśmy ludźmi doświadczonymi wojną i terrorem. Starsze pokolenie to byli tomistyczni optymiści. Spory toczone u pani Zofii to nie były żarty. Skakano sobie do oczu. Turowicz starał się zawsze zbalansować racje, stanowczo obstając przy katolickości żywej, pełnej i racjonalnej. Był za Maritainem, a nie Camusem. Nas intrygował »Obcy« i żyliśmy w atmosferze »Dżumy«. W Galicji panował większy spokój ducha”.\nTurowicz wszystkich rozumiał i doceniał zdolności poszczególnych ludzi, dlatego nie bał się wpuszczać do „Tygodnika” różnych nurtów myślenia. Bo choć była w piśmie i „klika kulturalna”, na czele z panią Starowieyską-Morstinową, czy „metafizyczna” zbierająca się u ks. Bardeckiego, każdy był przekonany, że Turowicz wie, o co im wszystkim i każdemu z osobna chodzi.\nWobec młodych, którzy pojawili się po 1956 roku, kąśliwy bywał Kisiel. Gdy zacząłem prowadzić rubrykę „Bez ogródek”, krytykował ją, uważając, że powinienem ostrzej atakować głupstwa pojawiające się na łamach partyjnej i rządowej prasy. Bo tak prowadzono tę rubrykę przed odebraniem pisma prawowitej redakcji w 1953 roku. Od kiedy jednak w Sejmie znalazło się koło posłów Znak i wciąż prowadzono „dialog z marksistami”, rubryka bardziej czepiała się różnych absurdów, niż je atakowała. Powiedziałem wówczas Kisielowi: „Stefanie, przecież ty sam dziwnie złagodniałeś w Sejmie, więc jak można w »Tygodniku« być ostrzejszym”.\nGdy napisałem pierwszy odcinek własnego felietonu w ramach „Bez ogródek”, Turowicz poprosił mnie bym to jakoś podpisał. Akurat czytałem „Sen nocy letniej”, gdzie jest Spodek z oślą głową, który chce „zaryczeć jak słowik i zakląskać jak lew”. I tak właśnie ten pierwszy odcinek podpisałem, przez co wprowadziłem na łamy pseudonim, który utrzymał się na nich przez następne prawie 40 lat.\nChoć Kisiel czasami kręcił nosem na młodych, szybko go polubiłem i raczej nie było między nami większych spięć. Gdy zjawiał się w redakcji, była wielka uciecha – przychodził i opowiadał te swoje straszne kawały. Kiedy miał odczyt poselski w Krakowie, od razu mówił, że pije dopiero po jego wygłoszeniu. Potem zapraszał do restauracji, ale nie wszystkich, z reguły Kozłowskiego, Pszona, mnie.\nWiele Turowiczowi zawdzięczam. Dzięki swobodzie, jaką mi dał zaraz na początku mojej pracy w redakcji, nie bałem się realizować różnych pomysłów, które mogły się na pierwszy rzut oka wydawać nie-Tygodnikowe. Jak choćby pierwsza ankieta „Moi rodzice”, którą ogłosiłem na łamach „TP” w 1959 roku. Zainspirowała mnie wówczas moja i żony sytuacja rodzinna – obaj nasi ojcowie zostali po wojnie na emigracji, nigdy do kraju nie wrócili, żyjąc w Chicago. Na ankietę, biorąc pod uwagę, że „Tygodnik” czytali i studenci, i rodzice, i starsi państwo napisać mógł każdy. I tak się rzeczywiście stało – do redakcji przyszło kilkaset wypowiedzi. Nie przewidzieliśmy tego, bo nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak bardzo w tamtym systemie ludzie potrzebowali zauważenia i docenienia prywatności. Państwo spychało ją przecież na margines, bezwzględnie zawłaszczając kolejne jej przejawy. Ten „ludzki głos” w „Tygodniku” był jak objawienie. Najstarsi czytelnicy wspominali rodziców biorących udział w powstaniu styczniowym, a najmłodsi z powstania warszawskiego.\nNie zawsze jednak zgadzałem się z Jerzym, np. nie podzielałem jego fascynacji teologią wyzwolenia. Zdawałem sobie sprawę, dlaczego taki ruch powstał, współczułem ludziom, którzy upatrywali w niej nadziei na rozwiązanie swoich problemów, ale irytowała mnie ich naiwność oraz brak wiedzy o tym, czym jest komunizm i socjalizm. Turowicz z kolei uważał za teorię spiskową przekonanie, że ruch teologii wyzwolenia jest infiltrowany i sponsorowany przez Związek Radziecki. Mnie zaś do dzisiaj wydaje się to całkiem prawdopodobne.\nNieraz zresztą przekonywałem się, że Jerzy nie różni się zbytnio w poglądach od zachodnioeuropejskich lewaków. Widzę w tym przejaw ukształtowanej przed wojną niechęci do prawicy. Na początku lat 90. ostrzegałem Jerzego, że pismo nie może skręcać na lewo, bo stracimy czytelników; prawie zaczął na mnie krzyczeć. Ale to był w ogóle trudny czas. Nie rozumiałem się już za dobrze z młodą częścią redakcji, jaka ukształtowała się po 1989 roku, dochodziło do spięć. Mimo upływu lat, mam żal do Turowicza, że nie występował wówczas w mojej obronie.\nW grudniu 1992 roku napisałem list do Jerzego, w którym powiadomiłem go o moim odejściu z „Tygodnika” (kopia listu znajduje się w Archiwum Jerzego Turowicza, w Bibliotece Narodowej). Jerzy nie zatrzymywał mnie i odpisał następująco:\nKraków, 4 stycznia 1993 r.\nMarku Drogi, nie taję, że list Twój bardzo mnie zmartwił. Szanuję, oczywiście, w pełni Twoje prawo do takiej właśnie decyzji i nie zamierzam Cię namawiać byś tę decyzję zmienił, co zresztą, zapewne, byłoby bezskuteczne. Zniknięcie Twoich felietonów z łamów „Tygodnika” będzie na pewno boleśnie odczute przez wielu naszych czytelników. Szczególnie mnie martwi Twoje odejście z zespołu „Tygodnika”. Zniknięcie Twojego nazwiska na pewno wywoła nieżyczliwe i niesprawiedliwe komentarze. Nie taję jednak także, że z Twoją oceną obecnej linii „Tygodnika” w dużej mierze się nie zgadzam. Nie przeczę, że w ostatnich czasach zdarzały się nam „błędy i wypaczenia” i ja miałem zastrzeżenia, co do niektórych sformułowań w materiałach o Drewermannie i w artykule Gowina, ale to nie oznacza jakiejś dalszej zmiany w linii pisma. Nie rozumiem, dlaczego takiej zmiany się dopatrujesz w tym, co mówił Henryk Woźniakowski na opłatku Znaku.\nWiem, że nie wątpisz, że z taką samą jak Ty miłością odnoszę się do Kościoła. Nie tylko jako wspólnoty wiernych, „ciała mistycznego”, ale i Kościoła instytucjonalnego. Wiem, jak dużo [jest] w tym naszym Kościele rzeczy dobrych: wiara skromna, bez rozgłosu prowadzona działalność w służbie Ewangelii i miłosierdzia. Ale to nie zmienia faktu, że, niestety, w tym Kościele, zwłaszcza w chwili upadku komuny, jest bardzo wiele triumfalizmu, samozadowolenia, a nieraz arogancji i hipokryzji. Nie będę tu przytaczał przykładów, są one wiadome, widoczne gołym okiem i wielu księży, a i niektórzy biskupi, patrzą na to z troską. I mnie martwi rosnący antyklerykalizm. Płynie on z postaw niechętnych, jeśli nie wrogich Kościołowi; płynie z niezrozumienia tego, czym jest ten Kościół, ale płynie także, i to niestety w bardzo znacznej mierze, z winy samego Kościoła. Jest reakcją na jego, Kościoła, czy raczej ludzi Kościoła, słowa i czyny. Śledzę, o ile to możliwe, sytuację Kościoła, jego działanie w Czechosłowacji i widzę, że ten Kościół jakoś dużo pokorniej, bez triumfalizmu, ale bardziej po chrześcijańsku wychodzi z komunizmu. Pewnie dlatego, że był dużo bardziej niż nasz prześladowany.\nNasza krytyka Kościoła, mimo błędów, które na pewno popełniamy, płynie jednak przede wszystkim z troski o rolę tego Kościoła w społeczeństwie pluralistycznym i o skuteczność jego misji ewangelizacyjnej. Znamy granice tej krytyki. Świadczy o tym, że rozeszliśmy się z Romanem Graczykiem. Myślę, że taki głos niezależny, jak nasz – wszak między „Ładem” i „Niedzielą” z jednej strony, a z „Polityką” czy „Wprost” z drugiej, jest to głos nieomal jedyny – jest jednak temu Kościołowi potrzebny, bardziej niż się to wielu ludziom wydaje. Przecież takiej funkcji nie będzie pełniło „Słowo Powszechne”, które księża biskupi właśnie przechrzcili na dziennik katolicki, lekko ręką wybaczając to, w jaki sposób to pismo „służyło” Kościołowi przez minione półwiecze i równie lekką ręką zapominając, czym przez to półwiecze był „Tygodnik Powszechny”.\nBoję się, że wielu ludzi Kościoła zapomina o tym, że ten Kościół jest boski i ludzki zarazem, i że krytyka tego, co jest ludzkie nie musi naruszać tego, co jest w nim święte. Nie jestem pesymistą. Polska znajduje się w trudnym okresie przejścia. Nic dziwnego, że i Kościół (instytucjonalny!) z trudem szuka swego miejsca w nowej rzeczywistości, ale jestem przekonany, że na dalszą metę świętość Kościoła zwycięży. I że, zgodnie z duchem Soboru, nowa ewangelizacja będzie się posługiwać raczej dialogiem ze światem, niż krucjatą czy konfrontacją.\nMarku Drogi, ja bardzo sobie cenię te długie lata naszego wspólnego wojowania. Wdzięczny Ci jestem za wszystko, co do naszego wspólnego dzieła wniosłeś i nie wątpię, iż to, że nasze drogi się rozchodzą w niczym nie osłabi więzów przyjaźni i wzajemnego szacunku. Zgodnie z Twoim życzeniem usuwamy Twoje nazwisko ze stopki pisma, przyjmujemy do wiadomości, że przestajesz pisać felietony, ale łamy „Tygodnika” nadal są dla Ciebie otwarte, jeżeli będziesz chciał zabrać głos w jakiejś sprawie, czy też opublikować jakiś utwór literacki.\nŚciskam Cię serdecznie – Jerzy\nNie było łatwo odchodzić, ale ostatecznie pożegnanie z „Tygodnikiem” okazało się dla mnie zbawienne – wreszcie miałem czas na pisanie książek. Nigdy też nie zapomnę, że Turowiczowi, ponieważ przyjął mnie do redakcji, zawdzięczam dwie ważne dla mojego życia przyjaźnie: z Czesławem Miłoszem i Janem Pawłem II. Dlatego wciąż czczę mojego szefa.\nObawiam się, że nie ma możliwości kontynuowania starego „Tygodnika”, tym bardziej że w moim przekonaniu pismo ma kłopot ze zdefiniowaniem swojej roli, nawet z docenieniem Soboru. To chyba skutek dokonującej się reakcji antysoborowej, z Radiem Maryja na wałach. Jeśli jednak pojawi się w zespole dostatecznie dużo redaktorów, którzy będą przeżywać Kościół posoborowo, w duchu Jana Pawła II, wtedy nie powinni na nic zwracać uwagi, tylko przeć do przodu, a zwolennicy sami się znajdą. Klucząc i chowając ogon pod siebie, można zrazić nawet największych zwolenników, zasiewając w nich wątpliwości. Tymczasem, będąc przekonanym o słuszności przekonań, należy iść do przodu, bez względu na opinie, jakie się o sobie słyszy.\nTurowicz nie miał wątpliwości, a w swojej publicystyce dotyczącej Kościoła zawarł kluczowe dla niego problemy. Nie widzę, by dzisiaj pojawiły się inne tematy dotyczące katolicyzmu, aniżeli te postawione za Turowicza. Na dodatek Jerzy był chłonny na wszystko, co działo się w kulturze. Gdy udawało mu się wyjechać, zajmował się albo sprawami Kościoła, albo, niczym Zbigniew Herbert, bez ustanku latał po muzeach. Szkoda, że, choć był człowiekiem niesłychanie pracowitym, nie miał czasu na pisanie książek.\nNa koniec zostawiłem to, co najważniejsze: Turowicz był autorytetem i to nie tylko dla ludzi w „Tygodniku”, a jego nazwisko otwierało najważniejsze drzwi.\nKraków, 22 grudnia 2008 r.\nMAREK SKWARNICKI (ur. w 1930 roku w Grodnie – zm. w 2013 roku w Krakowie) był poetą i publicystą; edytorem poezji i dramatów Karola Wojtyły; autorem pieśni kościelnych i przekładu psalmów. W latach 1958–1992 był redaktorem „Tygodnika Powszechnego”; pisywał też, jako Spodek, felietony. Wydał m.in. Australijska wiosna (Znak, Kraków 1988), Podróże po Kościele (Éditions du Dialogue, Paryż 1990), Jan Paweł II (Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2002, I wyd.), Mój Miłosz (Biały Kruk, Kraków 2004), powieść Marcin (Znak, Kraków 1967), zbiory poezji (debiut poetycki w 1961 roku tomem Papierowy dzwon; Znak, Kraków), książki o tematyce religijnej oraz wspomnienia: Dzienniki 1982–1990 (Znak, Kraków 1998), Minione a bliskie (WAM, Kraków 1999), Niezapomniane lata 1978–2003 (Gaudium, Lublin 2003), Czas ucieka, wieczność czeka. Niezwykłe życie z Krakowem w tle (Świat Książki, Warszawa 2007). Laureat wielu nagród, m.in. Fundacji im. Kościelskich i Fundacji Konferencji Episkopatu Polski „Dzieło Nowego Tysiąclecia” TOTUS.\n Jerzy Patkiewicz [Marek Skwarnicki] O optymizmie wiary (nadtytuł: O powieści katlickiej), „Tygodnik Powszechny” nr 49, 9 grudnia 1951, s 7. Szczegóły debiutu na łamach „TP” Marek Skwarnicki opisuje w książce wspomnieniowej Minione a bliskie (WAM, Kraków 1999, s. 211–213).\n Drewermann ma głos – z (suspendowanym) księdzem dr. Eugenem Drewermannem rozmawia Wojciech Pięciak, „TP” nr 51, 20 grudnia 1992, s. 6–7.\n Jarosław Gowin, Dlaczego zaprzestaję autocenzury, czyli Wojna Wandei z Oświeceniem, „TP” nr 49, 6 grudnia 1992, s. 1, 4–5.


Fundamentowanie – Titan.com.pl - Budownictwo to Nasza specjalność\nRusłan - Pomiary oświetlenia, Wrocław\nOferujemy pomiary oświetlenia, pomiary oświetlenia awaryjnego, pomiary oświetlenia ewakuacyjnego, pomiary natężenia oświetlenia na stanowisku pracy oraz pomiary równomierności oświetlenia i olśnienia. Po wykonaniu badań i pomiarów sporządzamy stosowne protokóły z pomiarów oświetlenia. Kopie świadectwa wzorcowania przyrządów oraz uprawnień dołączamy do protok...\nMichalec - Usługi brukarskie\nProdukty firmy przeznaczone są dla osób, które pragną zmienić swoje otoczenie i lubią wygodę oraz prostotę. Gwarantujemy wysoką jakość produktów i usług brukarskich. Posiadamy wieloletnie doświadczenie i specjalistyczną wiedzę, więc możemy wykonywać wspaniałe projekty. Nasz cel to zapewnienie pięknych ogród na posesji klienta....\nArchitekci Wrocław - Wytwórnia Pracownia Projektowa\nProfesjonalne biuro architektoniczne zapewniające kompleksową obsługę najbardziej wymagającego klienta.Świadczymy usługi z szeroko pojętej architektury, jak również działu prawnego, służymy radą z zakresu ekspertyzy technicznej. Ponadto, na życzenie naszego klienta pełnimy również funkcję reprezentatywną w spółdzielniach, urzędach itp.Pomagamy i doradzamy pr...\nPolska marka HEVEA jest znana nie tylko na terenie kraju, ale również w całej Europie. Firma powstała w 2006 roku, stawiając sobie za główny cel wytwarzanie wysokiej jakości materaców. Wciąż jest on dla nas priorytetem, dlatego też dbamy o dobór najlepszych materiałów i najlepszych pracowników. Efektem pielęgnowania tego celu, są miękkie, delikatne, wytrzyma...\nOferta naszej firmy kierowana jest do wszystkich firm, które szukają nowoczesnych usług budowlanych inżynierskich oraz specjalistycznych. Naszym klientom zapewniamy między innymi bezpieczne i efektywne rozwiązania dla obudów wykopów w każdych warunkach pracy w postaci szerokiego wachlarza rozpór. Zapewniamy również unikalne deskowania oraz podpory. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami oferty naszej firmy!\nTytuł: Fundamentowanie – Titan.com.pl\nSłowa kluczowe: Deskowania, Fundamentowanie, Budownictwo inżynieryjne, Geotechnika\nUsługi budowlane » Fundamenty\nUlica i nr budynku: Miłkowskiego 3/801\nDomy pasywne, domy szkieletowe, domy energooszczędne »\nFirma Jurand Haus & Holz Center to specjaliści w zakresie budowy domów pasywnych. Naszym priorytetem jest wybudowanie domu energooszczędnego na bazie naturalnych materiałów budowlanych. Naszym pragnieniem jest również wybudowanie domu, który jest w stanie przetrwać nieoczekiwane anomalia pogodowe. Wszystkie te cele osiągamy dzięki zastosowaniu zaawansowanej technologii niemieckiej, z której korzystamy od samego początku naszej działalności. Każdego klienta traktujemy indywidualnie oddając do jego dyspozycji naszych specjalistów w zakresie projektowania oraz budowania domów. Dajemy Państwu również możliwość doboru technologii budowlanej m.in. bal klejony, niemiecka konstrukcja szkieletowa oraz mur pruski. Nasze domy nie są zbijane gwoźdźmi jak to ma miejsce w tradycyjnym budownictwie drewnianym, lecz są skręcane w systemie śrub firmy Rothoblaas. Wspomniane śruby są materiałem certyfikowanym, który przechodzi badania sejsmiczne. Do innych cech szczególnych w naszym budownictwie można zaliczyć zastosowanie inteligentnych membran dachowych oraz ściennych, ocieplenie budynku poprzez użycie materiałów izolacyjnych Steico, system otwartych stropów, system podwójnego krokwiowania oraz 35 lat gwarancji na konstrukcję drewnianą. Nasza firma jest w stanie postawić Państwa przyszły wymarzony dom w 3 miesiące w stanie deweloperskim. Stan surowy to zaledwie 7 tygodni. Gorąco zachęcamy do skorzystania z naszego wieloletniego doświadczenia. Serdecznie zapraszamy do współpracy.\nKosztorysowanie Warszawa »\nInspektor nadzoru z wieloletnim doświadczeniem (35 lat stażu) zaprasza do współpracy. Doradztwo budowlane, kosztorysowanie powykonawcze i inwestorskie, nadzorowanie budowy, nadzorowanie prac budowlanych także przy budowlach zabytkowych. Pomoc przy wznoszeniu budynków jednorodzinnych, budynków składających się z wielu mieszkań, hal handlowych i produkcyjnych. Uprawnienia budowlane do kierowania, nadzorowania, kontrolowania technicznego budowy. Teren działania: Poznań, Warszawa oraz okolice tych miast. Rzetelna i profesjonalna obsługa klienta. Serdecznie zapraszam do współpracy.\nGeodeta to specjalista, który jest niezbędny podczas budowy domu. W firmie Digimap mamy najlepszych geodetów, dla których geodezja nie kryje żadnych tajemnic. Obszar naszej działalności to przede wszystkim miasto Kraków i sąsiednie powiaty. Przez długie lata funkcjonowania na rynku zdobyliśmy cenne doświadczenia, dzięki czemu obecnie możemy z powodzeniem pomagać klientom. W ofercie usługowej występują przede wszystkim mapy geodezyjne, podział działki, a także inwentaryzacje budynków i przyłączy. Wykonana przez nas mapa geodezyjna to produkt profesjonalny i zbieżny z obowiązującym prawem. Zajmujemy się także sprawdzaniem zgodności zlokalizowania obiektów z ustaleniami zawartymi w pozwoleniu na budowę. Wszelkie usługi geodezyjne wykonujemy z wykorzystaniem nowoczesnych i efektywnych technologii pomiarowych. Naszym zasadniczym celem jest zadowolenie klientów, dlatego też stale pogłębiamy wiedzę i szkolimy personel. Przedstawiamy elastyczne terminy oraz korzystne ceny usług. Zachęcamy do kontaktowania się z nami w biurze lub drogą elektroniczną. Dzięki naszej pomocy każda inwestycja budowlana odbędzie się sprawnie i bezproblemowo.\nKamieniarstwo JURKAM Nowy Sącz, Usługi Kamieniarskie »\nWybierając moje usługi macie Państwo gwarancję staranności, trwałości, dokładności oraz fachowego wykonania prac.\nZlecenia realizuje na terenie całego kraju.\nFirma Budowlana Dan-Bud Przystupa »\nOferta Firmy budowlanej działającej na terenie województw: lubuskiego i dolnośląskiego a w przypadku większych projektów na terenie całego kraju.\nZakres działalności to kompleksowe roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków - budowy domów, garaży, magazynów, obiektów handlowych, warsztatów samochodowych, stacji diagnostycznych, magazynów. Świadczymy usługi kompleksowo wraz z murowaniem ogrodzeń z kamieni lub klinkieru a także wykonujemy usługi brukarskie wielkopowierzchniowe. Płacicie nam Państwo tylko za robociznę. Budujemy z materiałów powierzonych dlatego z góry wiadomo ile będzie kosztować realizacja danego projektu.\nZa pomocą specjalnej membrany płynnej można wykonać hydroizolacje. My oferujemy membrany płynne do dachu płaskiego. Jest to membrana poliuretanowa. Jest to rozwiązanie bardzo praktyczne i łatwe do zastosowania. Membrana tworzy warstwę włókna, które jest odporne na działanie wody. Żadna woda nie przedostanie się do domu i nie będzie powodowała wilgoci.


Rak Trzustki - Przyczyny, Objawy, Badania | Synevo\nStart | Rak trzustki – przyczyny, objawy, badania\nRak trzustki to złośliwy nowotwór, który wywodzi się z komórek nabłonkowych budujących tkanki trzustki. Nowotwory złośliwe charakteryzowane są poprzez ich możliwość naciekania okolicznych tkanek i organów oraz dawania przerzutów odległych, czyli tworzenia ognisk nowotworowych w innych narządach poprzez rozsiew patologicznie zmienionych komórek. Jak każdy nowotwór rak trzustki powstaje, gdy zachodzi mutacja w materiale genetycznym komórki, która zaczyna się mnożyć w sposób niekontrolowany. W prawidłowych warunkach uszkodzone komórki podlegają procesowi apoptozy, czyli samoczynnego obumierania – w komórkach nowotworowych proces ten jest zaburzony i nie zostaje aktywowany.\nRak trzustki najczęściej występuje u osób po 50 roku życia, ze szczytem zachorowań przypadającym na 65-70 lat. Nowotwór ten może być zlokalizowany w każdej części trzustki, choć najczęściej jest to głowa trzustki (u mężczyzn guz częściej dotyczy głowy trzustki, u kobiet zwykle jest zlokalizowany w trzonie i ogonie). Ta choroba może przez bardzo długi okres rozwijać się w sposób bezobjawowy, co ma znaczący wpływ na możliwości leczenia, które są coraz bardziej ograniczone wraz ze wzrostem stopnia zaawansowania raka.\nNa wczesnych etapach rozwoju rak trzustki zazwyczaj nie daje objawów, które mogłyby być zauważone przez pacjenta (u 80% chorych rozpoznawany w stadium zaawansowania). Najczęściej pierwsze symptomy są zauważalne dopiero w momencie powstania przerzutów lub też gdy guz pierwotny zaburza funkcjonowanie układu pokarmowego poprzez ucisk na okoliczne tkanki i narządy. Do objawów, które mogą pojawić się podczas rozwoju raka trzustki, należą:\nLipaza trzustkowa Kup online\nCA 19-9 Kup online


Strony WWW WordPress Sklepy Internetowe Tworzenie Pozycjonowanie SEO Katowice - Zleca.pl\nGraficy komputerowi, usługi graficzne Katowice\nStrony WWW WordPress Sklepy Internetowe WooCommerce Tworzenie Projektowanie Pozycjonowanie SEO.\nOferuję usługi informatyczne w zakresie:\n- Strony WWW WordPress Sklepy Internetowe WooCommerce. Projektowanie strony internetowej, tworzenie sklepu internetowego. Budowa witryn, robienie stron internetowych, wdrażanie sklepów internetowych, tanie strony wizytówki.\n- Optymalizacja stron internetowych, WP opieka nad stroną, naprawa, obsługa stron internetowych, administracja, aktualizacja motywu, wtyczek WordPress.\n- Sklepy internetowe WooCommerce. Tworzenie sklepów internetowych WordPress WP + Woo projektowanie kodowanie programista programowanie.\n- Aplikacje mobilne Android iOS tworzenie aplikacji mobilnych na telefon komórkowy, projektowanie aplikacji mobilnych na smartfona.\n- Pozycjonowanie SEO optymalizacja.\n- Google Maps, Google Ads.\n- Social media, Facebook Ads, Instagram.\n- Sprzedaż w Allegro Ceneo eBay.\n- Integracje sklepów internetowych z hurtowniami.\nDobry, najlepszy projektant stron internetowych, freelancer tworzenie stron internetowych, informatyk, programista, pozycjoner, firma tworząca, projektująca, robiąca strony internetowe - cena strony interntowej, cennik stron www, ile kosztuje zrobienie strony internetowej.\nZasięg usługi tworzenia stron: cała Polska i Polonia.\nTagi: strona www, strony www, tworzenie stron internetowych, projektowanie stron www, pozycjonowanie strony internetowej, pozycjonowanie sklepów internetowych ,\nTanie strony internetowe Katowice, cena strony WordPress, cennik sklepu internetowego WooCommerce. Ceny za tworzenia stron www, projektowanie graficzne UX/UI, kodowanie, programowanie, HTML, CSS Bootstrap. Ile kosztuje zrobienie strony internetowej, koszt zrobienia strony wizytówki. Stawki za zmiany na stronach, administrację, prowadzenie, opiekę nas stroną, obsługę, wsparcie techniczne, aktualizację strony WordPress, naprawy awarie.\nStrona internetowa wizytówka Katowice Śląsk\n850.00 - 1250.00\n792 *** *** Pokaż\nSerwisy komputerowe, naprawa komputerów


Insignia OPC już w Polsce. Znamy ceny! - ChceAuto.pl\nInsignia OPC już w Polsce. Znamy ceny!\n#Opel Insignia#opel insignia opc#insignia opc cena#insignia opc osiągi#opel opc#opc\nW polskich salonach Opla można już składać zamówienia na odświeżoną Insignię w wersji OPC. Na ile wyceniona została najgorętsza wersja rodzinnego auta?\nCenniki otwiera sedan z sześciostopniową, ręczną skrzynią biegów. Za samochód w takiej konfiguracji zapłacić trzeba co najmniej 202 500 zł. Auto z sześciostopniową, automatyczną skrzynią biegów wycenione zostało na równe 209 tys. zł.\nWięcej gotówki przygotować muszą klienci decydujący się na Insignię OPC w wersji kombi. Samochód z ręczną przekładnią to wydatek co najmniej 208 tys. zł – auto z automatyczną skrzynią biegów kosztuje nie mniej niż 214 500 zł.\nPrzypominamy, że Insignia w wersji OPC napędzana jest benzynowym, turbodoładowanym silnikiem V6 o pojemności 2,8 litra. Jednostka rozwija moc 325 KM i maksymalny moment obrotowy 435 Nm. Napęd przekazywany jest na cztery koła przy wykorzystaniu międzyosiowego sprzęgła typu Haldex. W układzie przeniesienia napędu znajdziemy też elektronicznie sterowany mechanizm różnicowy o ograniczonym uślizgu.\nWersja z nadwoziem sedan przyspiesza do 100 km/h w równe 6 sekund. Kombi potrzebuje na to zaledwie o 0,3 sekundy więcej czasu. Oba auta mają elektroniczny ogranicznik prędkości aktywujący się przy 250 km/h. Bez niego samochody są w stanie osiągnąć prędkość 270 km/h.\nW stosunku do wersji sprzed liftingu zmieniły się nie tylko detale stylistyczne. Gruntownie przeprojektowano również zawieszenie – inżynierowie Opla podkreślają, że poprawki wprowadzono w około 60 procentach części.\nPierwsze egzemplarze odświeżonego Opla Insignii OPC powinny trafić do polskich klientów z początkiem przyszłego roku.\nInsignia OPC już w Polsce. Znamy ceny! - GALERIA ZDJĘĆ


aula uam – Strona 4 – Świat Kultury Poznań\nJubileuszowym koncertem w Auli UAM, zespół Teatru Muzycznego w Poznaniu zakończył sezon artystyczny 2015/2016. Niedzielne spotkanie widzów z operetką i musicalem było doskonałą okazją do przypomnienia historii Teatru, a także do zaprezentowania tych tytułów, o których wystawieniu marzą soliści i…\nKoncert jubileuszowy w Auli UAM\nŚwiat Kultury 2 czerwca 2016 Koncert jubileuszowy w Auli UAM2016-06-27T18:51:31+00:00 archiwum zapowiedzi\n26 czerwca 2016 roku w Auli UAM odbędzie się koncert z okazji Jubileuszu 60-lecia Teatru Muzycznego w Poznaniu. Koncert rozpocznie się o godzinie 16:30 oraz 20:00. W pierwszej części koncertu będzie można posłuchać najbardziej znanych przebojów operetkowych, a w drugiej przypomnimy osiągnięcia…\nŚwiat Kultury 23 marca 2016 Jubileusz Piwnicy Pod Baranami2016-04-21T00:05:18+00:00 archiwum zapowiedzi\n20 kwietnia w Auli UAM odbędzie się wyjątkowy, jubileuszowy koncert krakowskiej Piwnicy pod Baranami. Wieczór pełen magii rozpocznie się o godzinie 20:00. Występy Piwnicy pod Baranami obdarzone są niezwykłą muzyką i okraszone groteskowym humorem. Każdemu koncertowi towarzyszy doskonała atmosfera i…\nBelleza Opera Trio\nŚwiat Kultury 20 marca 2016 Belleza Opera Trio2016-04-03T22:57:14+00:00 archiwum zapowiedzi\nBellezza oznacza „piękno”. Już 3 kwietnia na scenie poznańskiej Auli UAM publiczność usłyszy formację Bellezza Opera Trio. Ten koncert to prawdziwa gratka dla koneserów piękna, delikatności i śpiewaczego mistrzostwa. Bellezza Opera Trio to wyjątkowy, bo rodzinny projekt muzyczny, w którym…\nAnia Dąbrowska z nową płytą\nŚwiat Kultury 17 marca 2016 Ania Dąbrowska z nową płytą2016-04-17T16:24:20+00:00 archiwum zapowiedzi\n13 kwietnia w Auli UAM wystąpi wyjątkowa artystka, Ania Dąbrowska. Koncert odbędzie się w ramach trasy promującej nowy album, Dla naiwnych marzycieli. Wokalistka pojawi się na scenie o godzinie 19:00. Jak śpiewa w jednej z nowych piosenek – nic nie…\nMarta Łuczkowska 14 marca 2016 Kult zagrał bez prądu2016-03-17T00:34:23+00:00 koncertowo\nDywany, poduszki, stojące lampy z abażurem, stare radio, konik na biegunach, a nawet walizki i globus – tak wyglądała scenografia koncertu grupy Kult, która wystąpiła w niedzielny wieczór w Auli UAM. I wydaje się, że żaden z wymienionych przedmiotów nie…\nQueen Symfonicznie powraca do Auli UAM\nŚwiat Kultury 13 marca 2016 Queen Symfonicznie powraca do Auli UAM2016-04-10T21:08:04+00:00 archiwum zapowiedzi\n10 kwietnia w Auli UAM powrócą Alla Vienna, chór Vivid Singers i śpiewający aktor – Mariusz Ostrowski. Zespół wystąpi z programem Queen Symfonicznie, do którego włączono utwory Bicycle Race oraz wyjątkową kompozycję Barcelona, którą Freddie Mercury nagrał wraz z hiszpańską śpiewaczką operową,…\n9 kwietnia w Auli Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu odbędzie się koncert zespołu Zakopower i Atom String Quartet, który będzie częścią trasy promującej najnowszy album zespołu - Drugie pół. W czasie koncertu oprócz utworów z najnowszego albumu będzie można również usłyszeć największe przeboje…


Minicure 063 Just Grey - Drogeria internetowa Namera\nMinicure 063 Just Grey\nilość Minicure 063 Just Grey\nZimowe poranki ze skrzącym śniegiem są tym co lubi każda para rękawiczek i ciepłych szalików. Manicure w delikatnym odcieniu lakierożelu Elisium Just Grey wzmoże Twoje dziecięce marzenia, by wskoczyć w łyżwy i zamienić się w śnieżną primabalerinę. Aby nie zmarznąć koniecznie powinnaś pomyśleć o puchowym sweterku, a jeszcze lepiej jeżeli wełniany splot odtworzysz na swoich mroźnych, słodkich paznokciach w odcieniu Elisium Just Grey. Spokojny jasnoszary będzie też wspaniałą formą na Twój ślubny kobierzec. Z pomocą koronek, cyrkonii lub efektu lustra stworzysz niewyobrażalnie stylową kompozycję.\nNapisz pierwszą opinię o “Minicure 063 Just Grey” Anuluj pisanie odpowiedzi


Biedronka Łubiana • Gazetka, Oferta, Promocje – Sierpień | Okazjum.pl\nBiedronka - gazetki promocyjne Łubiana(pomorskie pow. kościerski)\nBrak danych Kościerzyna, ul. Tadeusza Kościuszki 1 Zobacz sklep na mapie\nBrak danych Kościerzyna, ul. Marii Skłodowskiej-Curie 34 Zobacz sklep na mapie\nBrak danych Lipusz, ul. Wybickiego 1 Zobacz sklep na mapie\nBrak danych Kościerzyna, ul. Kamienna 2 Zobacz sklep na mapie\nBrak danych Stężyca, ul. Doktora Majkowskiego 1 Zobacz sklep na mapie\nStrona głównaSieci handlowe - ŁubianaBiedronkaBiedronka - Łubiana


Nowe połączenie wodne Hamburg – Świecko – Tak dla Odry, Tak dla Polski\nJacek5 marca 2015Aktualności, Odra, Przedrukilinia, połączenie, żeglugi śródlądowej\nOd początku maja firma Navy-Cruise należąca do kapitana Jana Popończyka uruchomi stałe kontenerowe połączenie żeglugowe pomiędzy Hamburgiem a Świeckiem. Połączenie to, oparte o barki śródlądowe, pozwoli znacznie zredukować koszty transportu kontenerów z Hamburga do Polski, szczególnie tych o dużej masie.\nWedług informacji kapitana Popończyka początkowo rejsy odbywać siębędą raz w tygodniu jedną barką, na której jednorazowo może znaleźć się do 14 kontenerów 20 stopowych. Jako, że oferta ta jest dedykowana głównie dla kontenerów cięższych, połączeniem barkowym powinni być szczególnie zainteresowani importerzy takich towarów jak wyroby metalowe, stal walcowana, kamienie (granit, marmur, etc.), czy na przykład ciężkie materiały budowlane.\nPrzewóz z Hamburga pojedynczego kontenera przy przewozach całobarkowych kosztować będzie 650 euro, zaś przeładunek kontenera w Świecku na samochód ciężarowy dodatkowe 80 euro. W pierwszym roku działalności cena 650 euro odnosić się będzie nawet do pojedynczych kontenerów, przy czym przy stałej współpracy, w miarę zwiększania się łącznej ilości przewożonych kontenerów, Navy-Cruise przewiduje program upustów cenowych dla swoich partnerów.\nPrzy rozładunku kontenera w Świecku na samochód i natychmiastowym zwrocie pustego kontenera rejsem powrotnym, stawka za kontener do Hamburga będzie znacznie niższa (150 euro), podobnie jak za kontenery zwrotne z ładunkiem w eksporcie z Polski (350 euro), natomiast koszty przeładunku we Świecku są związane z charakterem ładunku i zależą od czasu potrzebnego dla dokonania rozładunku.\nCzas transportu: do Hamburga – trzy dni, do Świecka – cztery dni.\nFirma Navy-Cruise otwiera nowe połączenie śródlądowe w oparciu o swoje doświadczenia związane z uruchomieniem od podstaw podobnego rozwiązania na trasie Elbląg – Kaliningrad oraz otwarciem w 2013 roku własnego punktu przeładunkowego w Gdańsku.\nwww.odreki.pl 8 września 2015 - 17:00


• recepcja • winda • basen • basen (kryty) • restauracja • restauracja a la carte • bar w lobby • bar przy basenie • bar na dachu\n• hotel nie akceptuje zwierząt domowych • obowiązkowy depozyt ok. 20 €/pokój (depozyt podlega zwrotowi, jeżeli w trakcie pobytu nie wystąpiły żadne szkody)\nPłatne • siłownia • łaźnia parowa • masaże\n• 1-3 os. • ok. 20 m2 • balkon • klimatyzacja • telefon • minibar • TV sat. • wanna lub prysznic • suszarka do włosów • WC\nAll inclusive • śniadanie, obiad i kolacja (w formie bufetu) • ciasta • wybrane napoje bezalkoholowe i wybrane lokalne alkohole (11.00-22.30) • kawa i herbata (po południu)\nAnna Sedláčková ( wrzesień 2014 )\nUrlop był dość dobry. Brak jest tylko muzyka i jakiś program wieczór z ...\n2014-09 Ocena ogólna Urlop był dość dobry. Brak jest tylko muzyka i jakiś program wieczór z tańcami. Podczas gdy było głównie młodych ludzi.
Zakwaterowanie Nie wiem, dlaczego pokoju było drogie, jak było powszechne. Ponadto, luksusem, na który nie chcesz. Mały gabinet dla dwojga. Czyszczenie składał się w wymianę ręczników, polecany łóżka i opróżnianie kosza. Hoover prawdopodobnie nie było.
Wyżywienie Jedzenie było smaczne, ale mały wybór owoców, tylko jednego, czasem dwóch typów i tylko jeden rodzaj deseru. Ryba była tylko raz. W przeciwnym razie personel był miły.
Usługi hotelowe Usługi do barmana, dobre. On był niechętny często nie było nawet dopiero po interwencji pełnomocnika był bardziej elastyczne. Nie wiem jak do pracy w barze przy basenie, ale nie idź tam. Ale chcieliśmy przejść do kryty i powiedzieli, że jest zimna woda i nikt nie było więc nie wiem, dlaczego to ma do zaoferowania.
Plaża Dostępność i wpisie cool. Posprzątać po deszczu, to było trochę nieco gorzej, ale dość dobry.
\nOcena ogólna Urlop był dość dobry. Brak jest tylko muzyka i jakiś program wieczór z tańcami. Podczas gdy było głównie młodych ludzi.\nZakwaterowanie Nie wiem, dlaczego pokoju było drogie, jak było powszechne. Ponadto, luksusem, na który nie chcesz. Mały gabinet dla\ndwojga. Czyszczenie składał się w wymianę ręczników, polecany łóżka i opróżnianie kosza. Hoover prawdopodobnie nie było.\nWyżywienie Jedzenie było smaczne, ale mały wybór owoców, tylko jednego, czasem dwóch typów i tylko jeden rodzaj deseru. Ryba była tylko raz. W przeciwnym razie personel był miły.\nUsługi hotelowe Usługi do barmana, dobre. On był niechętny często nie było nawet dopiero po interwencji pełnomocnika był bardziej elastyczne. Nie wiem jak do pracy w barze przy basenie, ale nie idź tam. Ale chcieliśmy przejść do kryty i powiedzieli, że jest zimna woda i nikt nie było więc nie wiem, dlaczego to ma do zaoferowania.\nPlaża Dostępność i wpisie cool. Posprzątać po deszczu, to było trochę nieco gorzej, ale dość dobry.\nAlena P. ( wrzesień 2014 )\nWakacje, jaką cieszył\n2014-09 Ocena ogólna Wakacje, jaką cieszył
Zakwaterowanie Zakwaterowanie było dobrze, ale od czasu do czasu trzeba było wcisnąć numer ręczniki. Mieliśmy dodatkowe łóżko, które w razy podczas wymiany.
Wyżywienie Jedzenie było dobre, jedzenie było całkiem się na wybór owoców. Głównie to był melon i rozpůlená jabłka i banany, wszystko w porządku, to Brown, tak było miło.
Usługi hotelowe Usługa była dobra.
Plaża Basen był wielki, chyba, że jeśli nie jesteś zainteresowany płaci za wynajem parasole i leżaki tak wystawiłeś nic więcej niż małe przetłoczenie na małe Beach, gdzie znajdują się parasole. Mieliśmy szczęście, że to było na stronie tak wielu turystów. Tak gdzieś z tyłu tłumu ludzi i przed nimi był duży pasek puste krzesła i parasole. Kolejny minus plaży był bałagan dokumenty, niedopałki papierosów, odłamki butelek piwa, korki i zatyczki-dość niewygodne I boli moje nogi podczas ja dostać jeden wtyk ona wpadł do stóp. Tak dla sun leżaki i parasole są zbierane przez wystarczająco dużo pieniędzy, ale nie wygląda w czystości. Wiem, że to turyści rzeczy!
\nOcena ogólna Wakacje, jaką cieszył\nZakwaterowanie Zakwaterowanie było dobrze, ale od czasu do czasu trzeba było wcisnąć numer ręczniki. Mieliśmy dodatkowe łóżko, które w razy podczas wymiany.\nWyżywienie Jedzenie było dobre, jedzenie było całkiem\nsię na wybór owoców. Głównie to był melon i rozpůlená jabłka i banany, wszystko w porządku, to Brown, tak było miło.\nUsługi hotelowe Usługa była dobra.\nPlaża Basen był wielki, chyba, że jeśli nie jesteś zainteresowany płaci za wynajem parasole i leżaki tak wystawiłeś nic więcej niż małe przetłoczenie na małe Beach, gdzie znajdują się parasole. Mieliśmy szczęście, że to było na stronie tak wielu turystów. Tak gdzieś z tyłu tłumu ludzi i przed nimi był duży pasek puste krzesła i parasole. Kolejny minus plaży był bałagan dokumenty, niedopałki papierosów, odłamki butelek piwa, korki i zatyczki-dość niewygodne I boli moje nogi podczas ja dostać jeden wtyk ona wpadł do stóp. Tak dla sun leżaki i parasole są zbierane przez wystarczająco dużo pieniędzy, ale nie wygląda w czystości. Wiem, że to turyści rzeczy!\nIva Říhová ( sierpień 2014 )\nDwie gwiazdy w dół, a następnie będzie odpowiadać rzeczywistości. Hotel...\n2014-08 Ocena ogólna Dwie gwiazdy w dół, a następnie będzie odpowiadać rzeczywistości. Hotel tylko dla młodych, którzy chcą żyć życiem klubów nocnych.
Zakwaterowanie Sprzątanie pokoi jest bardzo źle, wszystko klei, łamane, pleśń w łazience na szponów, złamane odpadów itp itd. nie było odprowadzanie nawet raz w tygodniu, a to był, oczywiście, więcej
Wyżywienie W sumie był to smakowało mi może być większa różnorodność dań oferowanych.
Usługi hotelowe Personel w recepcji bardzo miła i pomocna.
Plaża Piękne morze, pod wrażeniem, czasami dość wysokie fale. Plaży bez różnych wodorostów, piasek z dużą ilością mušličkami i vajglů. Pogoda piękna, stałe.
\nOcena ogólna Dwie gwiazdy w dół, a następnie będzie odpowiadać rzeczywistości. Hotel tylko dla młodych, którzy chcą żyć życiem klubów nocnych.\nZakwaterowanie Sprzątanie pokoi jest bardzo źle, wszystko klei, łamane, pleśń w łazience na szponów, złamane odpadów itp\nitd. nie było odprowadzanie nawet raz w tygodniu, a to był, oczywiście, więcej\nWyżywienie W sumie był to smakowało mi może być większa różnorodność dań oferowanych.\nUsługi hotelowe Personel w recepcji bardzo miła i pomocna.\nPlaża Piękne morze, pod wrażeniem, czasami dość wysokie fale. Plaży bez różnych wodorostów, piasek z dużą ilością mušličkami i vajglů. Pogoda piękna, stałe.\nKod oferty: 06052018TUIZ8985\n02:30 - Poznań\n05:40 - Varna\n13:00 - Varna\n14:05 - Poznań\nPokój 2-osobowy (DZX1) 789


Wybieramy wygodny materac – Stylowe wnętrza\nTutaj śpimy, odpoczywamy, czytamy książki i snujemy plany. Wybór odpowiedniego łóżka jest bardzo istotny, gdyż tylko produkt najwyższej jakości pozwoli nam w pełni zregenerować siły.\nWybierając łóżko zwykle skupiamy się przede wszystkim na jego wyglądzie, zastanawiamy się czy będzie pasować do wystroju sypialni. Tymczasem najważniejszym elementem łóżka jest materac. Warto dokonać przemyślanego wyboru, aby w efekcie materac jak najlepiej odpowiadał naszym potrzebom i był wygodny.\nPrawidłowo skonstruowany materac stanowi podporę dla naturalnych krzywizn kręgosłupa. Aby spełniał swoje zasadnicze funkcje wcale nie musi być twardy. Zasadniczy problem przy doborze materaca polega na tym, że zwykle korzystają z niego dwie osoby. Twardość materaca wybieramy uwzględniając wagę ciała. Jeśli różnice w wadze dwóch osób użytkujących łóżko nie są wysokie, nie będzie z tym problemu. Wybierając materace dwuosobowe warto zdecydować się na materac kieszeniowy lub lateksowy. Tego typu materace same dopasowują się do kształtu ciała i reagują na obciążenia punktowe. Dzięki temu, nawet jeśli osoba po drugiej stronie łóżka często zmienia pozycje, nie jest to odczuwalne dla partnera. Zawarty w tych materac lateks jest materiałem niewchłaniającym kurzu, nadaje się więc dla alergików, a dzięki swojej budowie umożliwia przepływ powietrza.\nW sytuacji, gdy różnica wagi u partnerów jest znacząco trzeba zdecydować się na dwa materace, które umieszcza się w specjalnym, przystosowanym do tego stelażu.\nObecnie dostępne są także materace, które łączą w sobie cechy materaca lateksowego oraz sprężyny kieszeniowej. Dzięki temu materac jest miękki przy powierzchni, a im głębiej tym jego twardość rośnie. Na takim materacu komfortowo i wygodnie będą się czuły nawet osoby o dużej wadze i nie ma szans na zapadanie się ciała.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Kredyt na metamorfozę wnętrz\nNastępny Następny wpis: Mały biały domek…


[Artykuł] Zakazane Wyspy - Artykuły - jerkbait.pl - spinning, baitcasting, flyfishing\n[Artykuł] Zakazane Wyspy\nStarted By @slider@ , 03 maj 2014 16:55\nNapisano 03 maj 2014 - 16:55\nWiele dobrych pomysłów urodziło się nad kubkiem parującej herbaty, choć z początku wcale się na to nie zanosi. Pamiętam jak w depresyjny, szaro –bury dzień zimą 2013 siedzieliśmy z Piotrem w biurze i główkowaliśmy nad wyjazdowym „grafikiem” na najbliższe lata. Z reguły planujemy z takim wyprzedzeniem, bo poważne wyprawy trzeba równie poważnie przygotować , a przede wszystkim znaleźć towarzyszy, którzy chętni są wyruszyć w nieznane. To Piotrek pierwszy rzucił od niechcenia hasło „Andamany” i z początku, malutkie, chorowite ziarenko zaczęło kiełkować nam pod czaszką aby po kilku tygodniach „researchu” przybrać całkiem dorosłą postać. Zanim się obejrzeliśmy, mocna ekipa ryzykantów była w komplecie, bilety lotnicze zabukowane, a skrzynki z popperami „spuchły” o kilka nowych modeli. Zanosiło się więc, że ferie zimowe 2014 zamiast w Szczyrku spędzę tym razem gdzieś pośród bezkresnych wód Oceanu Indyjskiego i jak się zapewne domyślacie taki scenariusz nic a nic mnie nie martwił.\nNauczeni wcześniejszymi doświadczeniami z wielu podróży, tym razem nawet nie staraliśmy się wyszukiwać w internecie cud-ofert, gdzie można połowić „dobrze i tanio”. W przypadku tropików i łowienia na popping takich miejsc bo prostu nie ma. Swoje trzeba wydać – zarówno na przewodników, dobre łodzie jak i na sprzęt wędkarski, który przy tej metodzie ma kolosalne znaczenie. Ostatecznie na Andamanach mieliśmy do wyboru dwóch miejscowych operatorów, którzy cieszyli się wśród wędkarskiej braci dobrą opinią. Co ciekawe różnice w cenie pobytu wynosiła między jednym a drugim prawie 50%. Jak to zwykle bywa diabeł tkwi w szczegółach, którym w tym przypadku były łodzie, czyli moim zdaniem najważniejsza kwestia w poppingowej „układance”. Zdecydowanie tańszy przewodnik, owszem posiadał duże i przestronne łodzie, ale silniki były co tu dużo mówić po prostu marne. 40 – 50 KM to trochę mało jak na ocean, a poprzednie tego typu wyprawy nauczyły nas, że tyle samo czasu co łowienie zajmuje pływanie i szukanie ryb. Z bólem serca i kieszeni decydujemy się więc na znacznie droższego operatora, ale łodzie wyposażone w podwójne silniki 225 KM każdy zagłuszają wyrzuty sumienia i jakże wymowne spojrzenia małżonki. Podczas pobytu na Andamanach, ta decyzja okazała się najlepszą jaką mogliśmy podjąć.\nZ Warszawy wylatujemy w deszczowy poranek 15-tego stycznia. Lecimy przez Dubaj i Chennai (niegdyś Madras) aby „liznąć” nieco świata po drodze i pozwiedzać. Podróżowanie tak daleko tylko dla samych ryb mija się moim zdaniem z sensem i zawsze staramy się po drodze coś ciekawego zobaczyć, bo nigdy nie wiadomo czy jeszcze kiedyś będzie okazja.\nTo moja pierwsza wizyta w Indiach i czegoś takiego się na pewno nie spodziewałem. Dla mnie Indie na zawsze pozostaną miejscem, które jest „zero-jedynkowe” – albo się je kocha albo z całego serca nienawidzi. Z jednej strony są wspaniałe bo jakżeż dla Europejczyka egzotyczne – pełne zapachów przypraw, niespotykanych roślin i zwierząt, niezwykłych świątyń i brodatych, pomalowanych mędrców na ulicach miast, którym towarzyszą wszędobylskie krowy. Oferują także znakomitą kuchnię (jeśli ktoś lubi konkretnie doprawione jedzenie) i to bardzo tanio. Ale jednocześnie istnieją Indie zupełnie odmienne – bardzo brudne, śmierdzące, nieprawdopodobnie zatłoczone i z milionami ludzi, którzy żyją w warunkach urągających człowieczeństwu. Sam nie wiem co o Indiach sądzić – po trzech godzinach na ulicach Madrasu marzyłem o jak najszybszej „ewakuacji” do klimatyzowanego hotelu, gdzie nikt nie będzie mnie nagabywał, żebrał ani próbował naciągnąć na wspólne zdjęcie, zwiedzanie, itp. Ale teraz z perspektywy czasu trochę mi nawet tego brakuje, tego\nchaosu, kolorów i ludzi, którzy przypatrują Ci się z ciekawością, ale i nadzieją, że na krótką chwilę odmienisz ich niełatwy los.\nArchipelag Andamanów to jedno z nielicznych miejsc na świecie gdzie masowa turystyka jeszcze nie dotarła. Do lat 90-tych ubiegłego wieku były bardzo ważnym, strategicznym miejscem dla indyjskich wojsk (do dzisiaj stacjonuje tu wiele jednostek) i ruch turystyczny był minimalny. Teraz ta polityka została rozluźniona i po otrzymaniu indyjskiej wizy (w Polsce) i specjalnego pozwolenia (na lotnisku na Andamanach w Port Blair) turyści mogą cieszyć się egzotyką tego miejsca. Na cały archipelag składa się 576 wysp, z czego tylko 26 jest w ogóle zamieszkanych przez ludzi. A z tych 26 zamieszkanych, turyści mogą odwiedzać zaledwie kilka. Na reszcie żyją endemiczne i dość niebezpieczne plemiona, które nigdy nie miały kontaktu z „przyjezdnymi”. Są mało sympatyczne dla turystów, ale i na odwrót – przybysze stanowią także śmiertelne zagrożenie dla nich bo potencjalne, zwykłe dla nas przeziębienie mogło by zdziesiątkować miejscowych, którzy nigdy nie zetknęli się z takimi wirusami.\nPrzez cały okres pobytu mieszkaliśmy w stolicy Andamanów – Port Blair, skąd codziennie wypływaliśmy na ryby. Z początku się tego obawiałem, bo obecność miasta nie współgra mi z dobry wędkowaniem, ale okazało się to zupełnie bez znaczenia. Miasto jest głośne, kolorowe i niezbyt uporządkowane, ale jest o niebo lepiej niż w Madrasie. Turyści są mile widziani, ludzie są uprzejmi i życzliwe do nas nastawieni. Jest w pełni bezpiecznie – nie raz chodziliśmy po Port Blair późno w nocy i nigdy nie spotkało nas nic niemiłego. Jedynym mankamentem jak dla mnie jest brud na ulicach – walają się po nich góry śmieci. Ale tak jest niemal w całych Indiach i trzeba do tego po prostu przywyknąć. Po krótkim czasie przestaje się po prostu zwracać na to uwagę. Nie przeszkadzają też hordy bezpańskich psów (miłych), krów (chętnie pozują do fotek) oraz szczurów w rozmiarze kota, który pod osłoną nocy buszują po wyludnionych ulicach. Jak egzotyka, to egzotyka!\nPierwszego wieczora poznajemy zespół młodych przewodników, z którymi będziemy pływać i klarujemy sprzęt. „Chłopaki” robią od razu dobre wrażenie. Mówią po angielsku (co nie jest wcale oczywiste przy takich eskapadach), wiążę idealne węzły (te do poppingu są dość skomplikowane i bardzo „specjalistyczne”) i co najważniejsze „przytomnie” zeznają co do ryb, miejsc i technik łowienia. Kropką nad „i” są zdjęcia jakie pokazują w telefonach z poprzednich grup, które obsługiwali w tym sezonie. Co tu dużo gadać – szczęki opadają nam do ziemi i jeśli połowimy choć w części jak Ci szczęśliwcy, to nie na darmo oszczędzało się na tę wyprawę! W szampańskich humorach podkręconych przywiezioną jeszcze z Polski butelką „black labela” (na Andamanach raczej na markowe alkohole nie liczcie) kładziemy się do łóżek. Jutro pierwsze wypłynięcie!\nCiąg pozytywnych niespodzianek trwa w najlepsze następnego ranka. Po skonsumowanym jak najszybciej śniadaniu gnamy do portu aby się wreszcie „zaokrętować”. No i kamień spada mi z serca jako organizatorowi – łodzie stoją, silniki miarowo pracują, załoga w komplecie i gotowa do wypłynięcia. Wszystko punktualnie i tak jak miało być. Łódki są duże, wygodne, wysprzątane i widać, że nie za bardzo jeszcze nadgryzione przez ząb czasu. Nasze wędki już stoją przygotowane w stojakach, a uśmiechnięty i podekscytowany kapitan Bounty zgłasza w kapitanacie, że wypływamy i po chwili przy miłej bryzie opuszczamy tętniące życiem Port Blair.\nNa pierwsze miejsce płyniemy dobrą godzinę, ale nikt nie narzeka. Przemieszczamy się na południe wzdłuż wybrzeża Wielkiego Andamanu (jedna z głównych wysp) chłonąc po drodze nowe dla nas krajobrazy. A jest na co popatrzeć! Wybrzeże jest wysokie, klifowe i porośnięte zieloną, tropikalną dżunglą. Na dole bielą się absolutnie pocztówkowe plaże jak z obrazka, a woda ma kilka odcieni turkusu w zależności od głębokości. Jak by tego było mało, po chwili pojawiają się dwa delfiny, które towarzyszą nam przez krótką chwilkę. Zupełnie jakby chciały nas powitać na Wyspach, bo do końca pobytu już więcej się nie pojawiły. Wszystko to ma miejsce nie dalej jak kilka-kilkanaście km od zabudowań Port Blair, bądź co bądź miasta gdzie żyje ponad 100 tys. ludzi! Cudownie, że na świecie są jeszcze takie miejsca.\nNa łodzi jesteśmy we 4-ech i tylko ja mam doświadczenie w tego typu łowach, choć karanksy olbrzymie będę łowił akurat po raz pierwszy. Dużo jednak nauczyłem się na innych poppingowych wyprawach do Panamy czy Belize. Łowi się tam inne ryby, ale technika i sprzęt jest bardzo podobna. Marek, Józek i Leszek w ogóle nigdy jeszcze w tropikach nie byli i muszę powiedzieć, że jestem z nich „dumny”. Na pierwszy raz mogli wybrać jakiś znany, „bezpieczny” kierunek gdzie człowiek wszystkiego jest świadom już przed wyjazdem. A tymczasem zaufali mi i postanowili jechać troszkę w ciemno na najprawdziwszy koniec świata, nie mając przy tym bladego pojęcia o poppingu i tutejszych rybach. Poszczepili się na różne tropikalne paskudztwa, nakupili popperów w rozmiarach kilowego karpia i kołowrotków jak „betoniarki”. I wszystko po to aby spełnić marzenia o przygodzie i wielkiej rybie. Nie mogę się w duchu doczekać kiedy zaliczą pierwsze, powierzchniowe branie dużej, egzotycznej ryby. Niby wszystko wiedzą i rozumieją – czytali relacje, opowiadali im przewodnicy, dyskutowaliśmy o tym jeszcze w Warszawie. Ale wierzcie mi, że zupełnie co innego „wiedzieć” na sucho, a co innego przekonać się na własnej skórze (a raczej mięśniach) co te ryby potrafią…\nPierwszą rybę zacinam w 5-tym rzucie. Uderzenie w 15 - centymetrowego stickbaita prowadzonego jakiś metr pod powierzchnią wody niemal wyrzuca mnie za burtę łodzi. Kołowrotek drze się niemożliwie (hamulec Stelli nastawiony jest na 15 kg!) a blank Shimano gnie się do samej rękojeści. Plecionka ucieka z kołowrotka bardzo szybko i widzę, że ryba płynie w kierunku kamiennej rafy jakieś 60 m dalej. Zapieram się o burtę z całej siły, bo wiem, że jak ryba dojdzie do kamieni to jest „pozamiatane”. Metr po metrze odzyskuję plecionkę i po kilku minutach ryba jest bezpośrednio pod łodzią. Mocne pompowanie i słyszę jak przewodnik oznajmia „spanish mackerel, a nice one”. Nie chce mi się w to wierzyć, bo łowiłem już makrele hiszpańskie w Panamie i choć są potwornie silne to przy tym kalibrze sprzętu ich hol trwał góra 2-3 minuty. Wyglądam do wody i szczęka uderza mi z wrażenia prawie o pokład. A nice one?? Ta makrela ma ze 130 cm i jest olbrzymia. Musi warzyć z 15-18 kg i nawet nie wiedziałem, że mogą rosnąć takie duże! Niestety moja radość trwa jeszcze zaledwie kilkanaście sekund. Przewodnik podbiera makrelę zbyt szybko, nie doceniając jej siły. Ryba czując co się święci, robi ostatni odjazd pionowo w dół na pełnej szybkości, a ja nie zdążyłem odpuścić z hamulca. Zwijam smętnie zestaw, a na końcu dynda sobie poharatany stickbait z rozgiętą kotwicą Gamakatsu 2/0…. Cóż nie zawsze się udaje i tym razem przegrałem. Do dziś żałuję tej ryby bo nie dość że była rekordowa jak na makrelę, to jeszcze okazało się, że styczeń to kompletnie „nie sezon” na ten gatunek i o tej porze roku makrela jest rzadkością. Oczywiście do końca wyjazdu nikt już żadnej z nich nie złowił…\nPo kilkunastu minutach na pokładzie łodzi melduje się pierwsze GT, które na poppera łowi Lechu. To jest osesek, bo ma jakieś 3-4 kg, ale jest! Wreszcie mam okazję zobaczyć swoje „marzenie” na żywo. Gt jest piękne. W promieniach słońca mieni się kilkoma odcieniami srebra, a na szerokim grzbiecie widać odcienie błękitu. Wielki, groźny pysk jasno wskazuje, że to 100-procentowy drapieżnik. Nieco złe, głęboko osadzone oczy dopełniają groźnej aparycji tej niesamowitej ryby. Przypatrujemy się jej jak zahipnotyzowani, gdy wtem Bounty zaczyna mahać rękami, pokazując coś przed nami i krzycząc „cast, cast!” (rzucać!). Jakieś 50 m przed nami na powierzchni wody widzę w polaroidach żółtą plamę, która wolno się przemieszcza w naszym kierunku. To tysiące małych, kolorowych rybek o wielkości 20 – 40 cm. Nazywają je tutaj „fusilier” i mają jaskrawe, żółto – niebieskie ubarwienie. Są prześliczne, jak z akwarium. Nie ma jednak czasu podziwiać, bo trzeba łowić. Oddajemy rzuty z Leszkiem w tym samym momencie i nasze przynęty (ja na stickbaita, Leszek na dużego poppera) lądują dokładnie w środku tego olbrzymiego stada drobnicy. Małe rybki wyskakują ze strachu w powietrze od plusku jakie wywołały nasze 150-gramowe przynęty, a my jak opętani zwijamy wabiki do siebie. To co się dzieje po chwili zostanie w pamięci na zawsze. Brania zaliczamy jednocześnie we dwóch. Ale jakie to są brania trudno mi opisać! Na powierzchni wody tworzy się gigantyczny kocioł białej piany i towarzyszy temu głośny huk, który wyraźnie słyszymy z kilkudziesięciu metrów. Oba hamulce jęczą jak oszalałe i potworna, absolutnie nieustępliwa siła chce wyrwać mi wędkę z dłoni. Opór jaki czuję i prędkość z jaką ryba odjeżdża po zacięciu są nieprawdopodobne. Bounty krzyczy, że to „BIG GT!!!” i rzuca się w naszym kierunku z drugiego końca łodzi. Patrzę na Leszka i nie wierzę własnym oczom. Gość waży ze 100 kg, a widzę jak zacięta ryba w 2, może 3 sekundy dosłownie przeciąga go ze środka na sam dziób łodzi, a to dobre 5 metrów! Komiczny widok, bo wygląda to zupełnie jakby ktoś podpiął go pod narty wodne i ostro ruszył do przodu. Po chwili nasz przewodnik jest już przy Leszku i pomaga mu w holu podtrzymując mocarne Shimano w połowie długości aby kumpel mógł w ogóle zapanować nad rybą. Sytuacja na mojej wędce także jest beznadziejna. Trzymam tylko kurczowo kij i czuję, że nie mam nad rybą żadnej, ale to nawet najmniejszej kontroli. Po chwili jest jeszcze gorzej bo GT zaczyna ciągnąc tak mocno, że wywalam się na śliskim pokładzie jak długi! Jestem w kompletnym szoku i nie wiem co robić. Zupełnie jakbym był jakimś cholernym nowicjuszem! Podnoszę się szybko z powrotem do pionu i zapieram się ile mam sił. Moja najcięższa poppingowa wędka, japoński Labo jest wygięta w 90 stopni i wydaje ciche, ale słyszalne trzaski z okolic łączenia składów. Bounty krzyczy do mnie „more drag, more drag!” (dokręć hamulec!) no więc robię co każe. GT przystaje na krótką chwilę po czym zmienia kierunek i idzie ostro w prawo w kierunku wystającej z wody skały. Sytuacja jest dramatyczna bo wiem, że jeszcze kilkanaście sekund i stracę tę rybę. Nie było więc innego wyjścia i dokręcam hamulec Stelli do oporu, czyli na 25 kg!!! To wywiera chyba wrażenie na rybie, bo zwalnia. Niestety tylko na chwilkę. Po kilku sekundach znowu rusza w kierunku skały, a ja stoję jak idiota i bezsilnie patrzę jak „GT-marzenie” płynie sobie w kierunku domu. No to siadam sobie na ławce i zapieram się nogami o burtę. Wędka tkwi w pasie biodrowym, a ja ciągnę „z krzyża” jak Szymon Kołecki na prostych nogach. Czuję, że coś zaraz strzeli – albo wędka albo mój kręgosłup, ale co innego robić? Ostatecznie strzeliła plecionka na węźle. Nie do wiary, ale linka 100 LBS puściła i nawet tej ryby nie zobaczyłem. Jestem kompletnie zdruzgotany, ale doświadczenie nabyte przez lata podpowiada mi, że po prostu w tym miejscu nie miałem szans wyholować tego potwora, zbyt blisko było do tej przeklętej skałki! Z nadzieją patrzę na Leszka i….ręce mi opadają. Lechu siedzi na dnie łodzi z głową smętnie zwisającą niemal do ramion, a przewodnik trzyma luźny koniec jego plecionki. A więc też „poległ” i karanks urwał mu popera. Co za jakieś potworne rybska te GT! Pytamy się Bountego jak duże mogły być te ryby skoro tak nas sponiewierały. Odpowiada, że trudno ocenić bo żadnej nie zobaczyliśmy, ale na pewno w granicach 50 kg. Tak więc po kilku godzinach łowienia wiemy już czego się na Andamanach można z grubsza spodziewać i muszę przyznać, że jesteśmy pod niemałym wrażeniem. Moc karanksa olbrzymiego rozwaliła mnie kompletnie na łopatki i zaiste, opowieści o tej rybie nie wzięły się z powietrza! Przewiązujemy od nowa zestawy i „naparzamy” w wodę dalej. Do końca dnia biorą jednak tylko niewielkie sztuki i choć cieszą nas bardzo (w końcu to GT!) to wspomnienia z ranka „bolą” jeszcze przez wiele godzin…\nTak jak w piłce nożnej, tak i w wędkarstwie niewykorzystane sytuacje mszczą się bezlitośnie i następne dni są mocno średnie. Wiatr wieje niemiłosiernie i jesteśmy zmuszeni chować się gdzieś po wysepkach. Nie ma mowy aby dopłynąć na wiele dobrych miejscówek, bo fala ma tam ze 3 metry. Łowimy więc po płyciznach i ryby owszem biorą, ale są to zazwyczaj małe GT (do 10 kg), pstrągi koralowe lub miejscowe belony z wielkimi zębiskami. Jedynymi godniejszymi odnotowania zdarzeniami tych dni jest niebrzydka barakuda, którą oszukał Józek oraz potężne branie wahoo na trolling, które niemal przecięło Magnuma Rapali w pół! Niestety ryba spadła po kilku sekundach holu. Przez 2 dni nie pływamy na ryby w ogóle bo walka z wiatrem jest bez sensu. Wkurza nas to na maksa, bo od grudnia do maja na Andamanach jest pora sucha i powinno wiać tyle co nic, ale z przyrodą nie ma co dyskutować. U nas wieje i basta! Poświęcamy więc te dni na turystyczne zwiedzanie Anadamanów i w sumie teraz bardzo się z tego cieszę. Widzieliśmy wiele niesamowitych rzeczy, a przecież gdyby pogoda była lepsza, to ten czas spędzilibyśmy na pewno na łodzi i nie mieli nawet ułamka tej wiedzy o Wyspach jakie przyniosły nam te „wolne” dni. Także…nie ma tego złego!\nPo 4-ech dniach nerwowego oczekiwania, zwiedzeniu kilku plaż, wszelkich targów w Port Blair i wszystkich bezpiecznych dla „białasów” restauracji, wiatr wreszcie siada. Nie jest to jeszcze zefirek o jakim marzymy, ale da się już bezpiecznie i daleko pływać. W międzyczasie dojechała do nas druga część polskiej ekipy i to Oni przywieźli chyba poprawę pogody. Kolejne dni łowienia są darem od Pana Boga. Ryby biorą momentami jak wściekłe. Łowimy wiele sztuk w granicach 10 – 20 kg, ale też kilkanaście większych. Pięć GT przekracza 30 kg, a 3 ryby mają w granicach 40 kg lub lekko lepiej. Ręce bolą, wędki jęczą, hamulce grają najpiękniejszą dla wędkarskiego ucha melodię. Kilka gigantycznych GT tracimy podczas holi – albo pękają plecionki albo prostują się kotwice, albo rybiska wchodzą bez pardonu w skały i nie dają się już stamtąd ruszyć. Są chwile kiedy 3 osoby na łódce zacinają ryby jednocześnie i każda ma dobre kilkanaście kilo.\nNiestety, jak to w życiu, nie ma róży bez kolców. Dobre humory psuje nam tragiczne wydarzenie w Port Blair. Tuż obok pensjonatu, w linii prostej może 800 m od naszych okien tonie jeden z miejscowych promów, przewożących grupę indyjskich turystów. Choć ten wypadek ma miejsce zaledwie 200 metrów od portu, do którego płynął statek, to zginęło 47 osób, głównie kobiet i dzieci. Do dziś nie wiadomo co było przyczyną katastrofy, ale prawdopodobnie opłakany stan techniczny jednostki. Nie było na niej także żadnych szalup ani kamizelek asekuracyjnych. Nasi przewodnicy i gospodarze są kompletnie tym przygnębieni, właściwie całe Port Blair jest w żałobie. To wielka tragedia dla takiego wyspiarskiego państewka i do końca pobytu nie łowi się już tak przyjemnie. Wiadomo, że nikt z nas nie miał wpływu na to zdarzenie, ani nie mógł nic uczynić aby pomóc tym nieszczęśnikom, jednak bliskość tej tragedii trochę przewartościowuje człowiekowi światopogląd i zmusza do refleksji. Czasem traktujemy wędkarstwo jak najważniejszą rzecz w życiu, a złowienie lub nie kolejnej ryby urasta do nie wiadomo jakiej rangi. Tymczasem w obliczu takiej tragedii, która jest namacalna, bo dzieje się tuż obok, tego typu „problemy” przestają mieć najmniejsze znaczenie.\nO trzech zdarzeniach jakie wydarzyły się jednak jeszcze podczas tego wyjazdu trzeba tu wspomnieć. Pierwsze z nich to połowy kolejnej legendarnej na Andamanach ryby, czyli „dog tooth” tuna – tuńczyka „psiego”. Nazwany jest tak z powodu „sympatycznej” mordki wyposażonej w garnitur ostrych i licznych zębów. Złowienie tej ryby było celem nr 2 na tej wyprawie i kilku z nas udało się zamiar ten zrealizować. Podobnie jak GT ta ryba jest po prostu niesamowita. Prędkość z jaką obraca się szpula kołowrotka (na mocno dokręconym hamulcu) po udanym zacięciu jest jeszcze większa niż w przypadku karanksa, a hamulec przechodzi prawdziwe katusze (dlatego kołowrotki do tropikalnego poppingu kosztują po 3-4 tys PLN). Te ryby łowi się głównie na jigging, na większych głębokościach, ale w dobrym miejscu podnoszą się także do popperów/stickbaitów, czego na Andamanach doświadczyliśmy. Mówię Wam, jazda bez trzymanki! Nie udało nam się złowić żadnej dużej „tuny”, ale takie 15-18 kg przechytrzyliśmy. Bogdan, najbardziej doświadczony „poppingowiec” z nazej ekipy zaciął przy mnie „psiaka”, którego szacowaliśmy na minimum 30-40 kg, ale niestety wziął mu na lekki zestaw (czyli wędka 150 g i do tego Saltiga 6500H z plecionką 80 LBS!) i nie dał większych szans. Przy pierwszym, ponad 100 m odjeździe plecionka strzeliła jak pajęcza nitka.\nPewnego dnia popłynęliśmy specjalnie łowić tuńczyki psie bardzo daleko, bo 2 godziny w morze na granicę szelfu kontynentalnego. Głębokość opadała tam raptownie do ponad 1000 m. Bounty twierdził, że warto drzeć taki kawał w morze, bo to „bankówka” na duże tuńczyki. Jako metodę połowu mieliśmy stosować jigging (czyli takie łowienie w pionie jak w Norwegii, tylko znacznie, znacznie szybciej). I tym właśnie oto miejscu miało miejsce zdarzenie nr 2. Po przypłynięciu na miejscówkę Bounty każe nam jigować na głębokości 150 m. Nie znosimy tego (spróbujcie sobie zwijać jiga 250 – 300 g do góry z maksymalną prędkością na jaką Was stać przy temperaturze 35 C to zrozumiecie dlaczego), ale nasz przewodnik jest nieustępliwy. Mówi, że duży tuńczyk to duża głębokość więc mamy kręcić ile sił w łapach. No to kręcimy! O dziwo już po kilku minutach wędka Krzyśka gnie się do wody i jest pierwszy tuńczyk. Niezbyt duży, ot taki 4-5 kg. Nasz przewodnik, zamiast wypuścić rybę zakłada ją…na żywca! Uzbraja hakiem wielkości męskiej dłoni (20/0??) i „montuje” do wędki, która wygląda jak kij od szczotki…Wypuszcza żwawego tuńczyka za burtę, a na nasze pytające i lekko głupkowate spojrzenia odpowiada, że duże tuńczyki to kanibale. Mija może z 5 sekund jak skończył mówić gdy następuje branie! Wytrzeszczamy oczy ze zdumienia i nawet przestajemy zwijać do góry swoje zestawy. Bounty wrzeszczy jak oparzony „big fish!!!” , a szczytówka jego mocarnego kija wchodzi pod bardzo ostrym kątem do wody – coś nieźle odjeżdża z naszym tuńczykiem w pysku! Do wędki pierwszy doskakuje Krzysiek (miał najbliżej skubany) i przejmuje ją od przewodnika. Nie oddał do samego końca czyli prawie godzinę holu. Sapał przy tym, dyszał i wypił ze 2 litry wody, ale wyholował rybę do końca. Oczywiście obstawialiśmy z Bogdanem co to może być i oczami wyobraźni widzieliśmy tuńczyka z 50 kg albo jeszcze większe GT. Dopiero po czasie zdałem sobie sprawę, że tylko Bounty był dziwnie cichutko podczas tej krzątaniny i nie podzielał naszego podniecenia…cwaniaczek z góry wiedział co się szykuje . My nie byliśmy przygotowani na taki widok i kiedy przy burcie pojawiło się szare cielsko 2,5 metrowego rekina byliśmy w ciężkim szoku. Okazało się, że to żarłacz biało płetwy – bardzo niebezpieczny i liczny na Andmanach gatunek. Z reguły po braniu od razu przegryzają przypon dowolnie wybranej średnicy, ale ten szczęśliwe zaciął się w samym kącie pyska i nie był w stanie uwolnić. Niestety zdjęcia są tylko takie jak widać poniżej bo przewodnicy kategorycznie odmówili wciągnięcia ryby na pokład obawiając się o nasze kończyny…\nNo i na koniec akcent już nie wędkarski, ale godny odnotowania. Płynąc sobie przedostatniego dnia na ryby spotkaliśmy na wodzie…orkę. Sytuacja o tyle nietypowa, bo po pierwsze orka bardzo chciała się z naszą łodzią zaprzyjaźnić co pozwoliło mi na dość swobodne fotografowanie, a po drugie na Andamanach….nie ma orek! Zdjęcia jednak nie kłamią i z całą odpowiedzialnością załoga naszej łodzi zgodnie stwierdziła, że to była orka. Potem pisali o tym nawet w miejscowej gazecie, bo podobno tylko kilka osób w historii natknęło się na tego ssaka w tej części Oceanu Indyjskiego. Cóż, mieliśmy fart.\n[justify]Kończąc opis naszych andamańskich przygód wspomnę tu krótko o potrzebnym ekwipunku. Niestety jeśli ktoś zamierza regularnie uprawiać tę odmianę spinningu, to w sprzęt trzeba sporo zainwestować. Żadne sumowe czy norweskie rozwiązania się tu nie sprawdzą, co dobrze sprawdziliśmy na naszych pierwszych wyprawach. Sprzęt ten, mimo, iż mocny nie wytrzyma tego łowienia dłużej niż kilka dni, a to i tak jeśli chodzi co najwyżej o średnie ryby. Duże GT, cubera snapper czy tuńczyk zdemoluje Wam sumowę wędkę lub kołowrotek niemal od razu. Jeśli chodzi o kije to prym wiodą japońscy i amerykańscy producenci i trzeba szukać w ich ofertach. Tak samo kołowrotki – właściwie to sprawdza się tylko kilka modeli jak Daiwa Saltiga Dogfight, Saltiga 6500H czy Shimano Stella od 10 000 w górę. Poppingowa wędka to wydatek minimum 300 – 400 USD, ale to tylko najtańsze, dość toporne i słabo wykończone modele. Coś bardziej finezyjnego (co pozwoli podjąć skuteczną walkę z dużą rybą, a przy okazji jest na tyle lekkie aby rzucać ciężkim popperem przez kilka godzin) to wydatek co najmniej 500 – 700 USD, a najlepsze modele przekraczają 1000 USD. Uznani producenci, których mogę śmiało polecić to Tenryu, Smith, Carpenter, Labo, Yamaga Blanks. Z kołowrotkami jest niestety jeszcze gorzej bo wymienione przeze mnie wcześniej modele kosztują w Europie po 1500 USD i więcej! Oczywiście jeśli ktoś zamierza bawić się w popping raz do roku i rzadziej, to poradzi sobie tańszym „zamiennikiem”. Od siebie mogę polecić Shimano Saragossę (rozmiar 14 000 lub lepiej) lub Penna Torque. Nie ma „lekko” także jeśli mowa o przynętach. Na tygodniową wyprawę zabieram ze sobą około 20 popperów i stickbaitów, co pozwala dość komfortowo łowić i być przygotowanym na prawie każdą sytuację. Jedna tego typu przynęta kosztuje średnio 40 – 50 USD, a „modele – perełki” z Japonii dwa razy więcej. Do tego odpowiednie kotwice, (10 Euro za 3-4 sztuki, Owner, Gamakatsu, Decoy), najmocniejsze kółka łącznikowe oraz krętliki (Owner) oraz dobrej klasy plecionki. Wszystko to razem daje jakieś kompletnie monstrualne kwoty i dlatego swój ekwipunek sztukuję sobie małymi krokami od kilku lat. Uwierzcie jednak proszę, że tu nie ma innego sposobu. Te ryby są po prostu tak silne i dynamiczne, że „normalny” sprzęt nie wytrzymuje tych obciążeń. W tej beczce sprzętowego dziegciu jest jednak łyżeczka miodu . Po pierwsze poważne ośrodki wędkarskie w tropikach, które organizują takie wędkowanie oferują wypożyczenie tego rodzaju wędzisk i kołowrotków (co jest sensownym rozwiązaniem jeśli ktoś na tego typu wyprawę jeździ co kilka sezonów), a po drugie niektóre akcesoria do poppingu będą niedługo dostępne w Polsce za „sensowne” pieniądze w ofercie naszego rodzimego Kongera. Właściciel tej firmy to wielki entuzjasta poppingowych łowów i wprowadza powoli na nasz rynek niezbędne produkty. Kilka z nich jest jeszcze w fazie praktycznych testów na wodzie, ale wyniki pozwalają być dobrej myśli!\nNapisano 03 maj 2014 - 17:20\n#3 OFFLINE meth666\nNapisano 03 maj 2014 - 18:10\nNapisano 03 maj 2014 - 21:39\n#5 OFFLINE ...not here\nNapisano 04 maj 2014 - 03:45\n#6 OFFLINE MIGOTKA\nNapisano 04 maj 2014 - 07:31\n#7 OFFLINE giaur27\nNapisano 04 maj 2014 - 08:51\nNapisano 04 maj 2014 - 10:24\n#9 OFFLINE robert67\nNapisano 04 maj 2014 - 12:06\nNapisano 04 maj 2014 - 18:52\n#11 OFFLINE Gobio Gobio\nNapisano 04 maj 2014 - 23:28\nNapisano 05 maj 2014 - 07:40\n#13 OFFLINE zlotowlosy\nLokalizacjaGoleniów / Szczecin\nNapisano 05 maj 2014 - 14:43\n#14 OFFLINE rogu\nNapisano 05 maj 2014 - 16:45\nNapisano 05 maj 2014 - 17:20\nNapisano 05 maj 2014 - 22:53\nNapisano 06 maj 2014 - 08:18


CEEK - polityka efektywności energetycznej - Raport Kolejowy\nPosted on 16 stycznia 2020 16 stycznia 2020 Author Raport Kolejowy Comment(0)\nCzemu ma służyć Centrum Efektywności Energetycznej Kolei?\nW marcu bieżącego roku w Warszawie, dzięki wspólnej inicjatywie PKP Energetyka i Krajowej Agencji Poszanowania Energii, zostało powołane Centrum Efektywności Energetycznej Kolei (CEEK). Efektywność energetyczna w ostatnich latach stała się wyzwaniem, z którym musi zmierzyć się praktycznie każda gałąź przemysłu, gospodarki i usług. Transport szynowy ma również ogromny potencjał do rozwoju w tym zakresie. Mówimy tu zarówno o bardziej efektywnym taborze kolejowym, sieci trakcyjnej jak i pozostałej infrastrukturze kolejowej. Wszelkie inwestycje w rozwiązania efektywnościowe pozwolą na znaczne oszczędności energii. Ma to ogromne znaczenie przy wzroście jej cen oraz wpływ na podniesienie konkurencyjności branży kolejowej, w tym szczególnie przewoźników kolejowych, co jest niezmiernie istotne w kontekście ich przygotowania do IV pakietu kolejowego.\nNa co konkretnie stawiacie?\nCelem powołania CEEK jest stworzenie przestrzeni wymiany wiedzy i pomysłów, a także edukacji w zakresie efektywności energetycznej i racjonalnego gospodarowania zasobami. W dłuższej perspektywie chcemy stać się ważnym, merytorycznym głosem kształtującym szeroko rozumianą politykę efektywności energetycznej branży. Adresatami nowych działań jest cała branża przewoźników kolejowych i zarządców infrastruktury kolejowej.\nMówicie Państwo, że do 2030 roku chcecie zmniejszyć zużycie energii na kolei o 1,2TWH. Co to oznacza dla przewoźników i jak zamierzacie ten cel osiągnąć?\nCEEK zidentyfikował potencjał na zmniejszenie zużycia energii elektrycznej przez przewoźników kolejowych o 9% w perspektywie roku 2030. Dla operatorów pasażerskich i towarowych, koszty zużycia energii stanowią jedną z głównych pozycji w kosztach operacyjnych. Obniżenie tych kosztów, z jednej strony może umożliwi poprawienie oferty przewozowej, a z drugiej zmniejszyć absorpcję środków publicznych (umowy PSC przewoźników pasażerskich) i prowadzi do znaczącej poprawy konkurencyjności przewoźnika. Zakładamy, że do 2030 roku możliwe jest podwojenie rekuperacji, uruchomienie eco drivingu w 40% taboru kolejowego.\nCo zrobić, żeby podnieść efektywność energetyczną przewoźników i zmniejszyć pobór energii? Jaką rolę odgrywa tutaj wspomniana przez Pana rekuperacja?\nJedną z głównych rezerw, jaką mogą przewoźnicy kolejowi wygospodarować w zakresie zużycia energii, a tym samym podnieść swoją efektywność energetyczną, jest oczywiście rekuperacja. Dla przewozów o charakterze regionalnym czy aglomeracyjnym oszczędności w zakresie zużycia energii mogą wynosić ok. 25%. Oczywiście, żeby było to możliwe musimy inwestować w nowy tabor, utrzymać obecny sposób rozliczania rekuperacji, opracować i uruchomić programy wsparcia dla inwestycji związanych z wprowadzaniem i rozwojem rekuperacji. Tym niemniej, należy zaznaczyć, iż w ostatnich latach wielu przewoźników kolejowych czy organizatorów przewozów w województwach pozyskało tabor kolejowy, który umożliwia rekuperację. Wdrożenie wyżej wymienionych postulatów to jeden z głównych warunków do uzyskania podwojenia wielkości odzyskiwanej energii w perspektywie 10 lat.\nPosted on 11 stycznia 2018 12 marca 2020 Author Lena Szuster\nPosted on 27 października 2021 24 stycznia 2022 Author Raport Kolejowy\nRozmawiamy z prezesem zarządu PKP S.A. i przewodniczącym Międzynarodowego Związku Kolei Krzysztofem Mamińskim o UIC, holdingu PKP i Europejskim Roku Kolei. Wywiad ukazał sie we wrześniowym wydaniu “Raportu Kolejowego”. Panie Prezesie, od jakiegoś czasu pełni Pan funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Związku Kolei (UIC). Jest Pan jednym z pierwszych Polaków na tym prestiżowym stanowisku. Jakie na Pan […]


Był sobie piłkarz… Youri Djorkaeff #2 - niezwykleopowiescisportowe.pl\nBył sobie piłkarz… Youri Djorkaeff #2\nutworzone przez Tomasz Gawędzki | 03.04.2019 | Artykuły, Piłka nożna, Retro\nSyn Jeana, byłego reprezentanta Francji, Polaka kałmuckiego pochodzenia oraz Ormianki, urodzony w Lyonie. Na boisku imponował zarówno techniką, jak i wielkim sercem do gry. Specjalista od rzutów wolnych. Z reprezentacją mistrz świata i Europy. W piłce klubowej nie osiągnął nic wielkiego…\nUrodził się 9 marca 1968 w Lyonie, ale ma też korzenie ormiańskie (po linii matki) oraz kałmucko-polskie (ze strony ojca). Tata Jean grał w reprezentacji na prawej obronie w latach 60. – wystąpił na mundialu w 1966 roku. Zaczynał jako napastnik, potem został przestawiony do defensywy. To on nauczył później syna wykonywania rzutów wolnych, z których słynął Youri.\nDjorkaeff stosunkowo późno zaistniał w poważnej piłce. Zaczynał karierę w II-ligowym Grenoble, potem grał w Racingu Strasbourg i AS Monaco. W klubie z księstwa występował przez pięć sezonów, a w 1994 został nawet królem strzelców Ligue 1 z 20 bramkami na koncie. Wcześniej – w 1991 roku – sięgnął z drużyną po Puchar Francji, a sezon później Monaco z nim w składzie dotarło do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. Tam ekipa ze śródziemnomorskiego księstwa okazała się gorsza od Werderu Brema (2:0 dla Niemców – przyp. aut.).\nLatem 1995 roku zdecydował się na transfer do PSG i dopiero tam tak naprawdę wypłynął na szerokie wody. Co prawda grał na Parc des Princes tylko sezon, ale przyczynił się wydatnie do wicemistrzostwa Francji, a w 1996 roku zdobył z PSG Puchar Zdobywców Pucharów – paryżanie pokonali w finale na brukselskim stadionie Króla Baudouina wiedeński Rapid 1:0. Francja miała nowego piłkarskiego idola – był nim Youri Djorkaeff. Tym bardziej wszyscy byli zaskoczeni jego transferem do Interu Mediolan, gdzie spędził trzy sezony, pozbawione sukcesów, jeśli nie liczyć triumfu w Pucharze UEFA w sezonie 1997/98 (3:0 z Lazio, finał był rozgrywany… w Paryżu!). Potem grał jeszcze dla 1. FC Kaiserslautern, Bolton Wanderers, Blackburn Rovers oraz New York Red Bulls, ale wszystko co najlepsze w karierze, przeżył w koszulce reprezentacji.\nGrający bardzo ofensywnie i strzelający sporo goli pomocnik doczekał się takich określeń jak „piłkarski geniusz” czy „mistrz rzutów wolnych”. O tym ostatnim atucie Francuza przekonał się niegdyś Andrzej Woźniak, w pamiętnym spotkaniu na Parc des Princes, kiedy to „Książę Paryża” bronił jak w transie, ale skapitulował po rzucie wolnym bitym przez Djorkaeffa…\nDebiutował w reprezentacji Francji w przegranym 2:3 meczu z Izraelem w Paryżu, który okazał się wówczas brzemienny w skutki. „Trójkolorowi” tą porażką przekreślili swoje szanse na wyjazd do USA, gdzie w 1994 roku odbywał się mundial. Po tych wydarzeniach w kadrze zabrakło miejsca dla Erica Cantony, Davida Ginoli czy Jean-Pierre Papina, a ich wszystkich miała zastąpić wschodząca gwiazda piłki nad Sekwaną – Djorkaeff. W swoim drugim meczu w narodowych barwach zapisał na swoim koncie debiutanckie trafienie przeciwko Włochom (Francja wygrała towarzysko 1:0 – przyp. aut.) i od tamtej pory selekcjoner Aime Jacquet ustalanie składu reprezentacji zaczynał właśnie od niego. Na Euro’96 był już podstawowym piłkarzem reprezentacji, dyrygował grą kolegów, strzelał i asystował, ale Francuzi pożegnali się z turniejem, przegrywając w półfinale sensacyjnie z Czechami (5:6 po rzutach karnych).\nDjorkaeff był kluczowym zawodnikiem „Trójkolorowych” również podczas mundialu rozgrywanym w 1998 roku na francuskich boiskach. Co prawda zdobył tylko jednego gola w grupowych meczach (przeciwko Danii), ale był reżyserem gry Francuzów i to od niego i Zinedine’a Zidane’a zależało, jak drużyna będzie grała. Sięgnął z kadrą po złoto mundialu ’98, a dwa lata później dołożył do tego triumf na Euro 2000, gdzie znów „Le Bleus” okazali się bezkonkurencyjni. Na boiskach Belgii i Holandii Djorkaeff zdobył dwa gole: z Czechami (w grupie D, 2:1 dla Francji) oraz z Hiszpanią (w ćwierćfinale, również 2:1 dla Francji). Po dramatycznym finale z Włochami wraz z kolegami wzniósł puchar do góry i to był jego ostatni sukces w karierze. W sumie dla reprezentacji Francji zagrał 82 razy i zdobył 28 bramek. 30 października 2006 roku zakończył sportową karierę jako zawodnik NY Red Bulls. Na emeryturze jest również aktywny – prowadzi własną fundację, pomaga budować domy w pogrążonym w konflikcie Górskim Karabachu na pograniczu Azerbejdżanu i Armenii, a także… wydał singiel zatytułowany „Vivre dans Ta Lumiere”.\nZobaczcie, jak cudowne gole potrafił strzelać Djorkaeff! Ten zdobyty przeciwko Polsce też tu znajdziecie…


Pierwsze Forum Rad Seniorów za nami. O czym rozmawiali? - WTK PLAY\nPierwsze Forum Rad Seniorów za nami. O czym rozmawiali?\nDla nich wiek to tylko liczba, która oznacza doświadczenie. Nie brakuje im chęci do działania. Przedstawiciele Rad seniorów z wielkopolski spotkali się dziś w Poznaniu by rozmawiać o sukcesach, planach i problemach jakie ich trapią. Na forum zaprezentowano między innymi platformę internetową, która ma służyć senioralnej wymianie myśli.\n2017.11.14 / poznań, forum rad seniorów


Fioletowa Odżywka Neutralizująca Żółte i Ciepłe Odcienie Blondu - Selfie Project\n#odżółca włosy blond#platynowy odcień#wygładzenie\nFioletowa odżywka intensywnie odżywia włosy oraz dzięki zawartości Anti-Yellow Complex stopniowo neutralizuje niechciane, żółte odcienie włosów farbowanych lub naturalnych blond. Pure Aloe Water – utrzymuje idealny poziom nawilżenia, dzięki skoncentrowanej wodzie aloesowej.\nProdukt może krótkotrwale barwić dłonie - zalecamy użycie rękawiczek. 1. Na wilgotnych włosach, umytych nawilżającym lub oczyszczającym szampon z linii BE STRONG, rozprowadź niewielką ilość fioletowej odżywki. 2. Pozostaw na 3-5 minut. Dla uzyskania łagodniejszego efektu spłucz odżywkę od razu po nałożeniu. 3. Wysusz włosy i ciesz się platynowym odcieniem. Zabieg powtarzaj 2 razy w tygodniu, lub częściej, jeśli Twoje włosy tego potrzebują.\nAloe Vera Aqua, Cetyl Alcohol, Glycerin, Aqua, Cetearyl Alcohol, Cetrimonium Chloride, Betaine, Quaternium-87, Propylene Glycol, Ceteareth-20, Ethylhexylglycerin, CI 60730, Phenoxyethanol, Parfum.\nOdżywka zawiera w 100% naturalne składniki aktywne doskonałe do pielęgnacji włosów i skóry głowy. Pozwala zachować mocne końcówki. Produkt przebadany dermatologicznie. Nietestowany na zwierzętach. Przyjazny dla wegan.


Barbarian Fury (Nolimit) - Recenzja, Zagraj W Darmowe Gry Online | RTP - 96,06%\nBarbarian Fury - Automat\n1. Recenzja gry Barbarian Fury\n2. Jak grać w automacie Barbarian Fury\nBarbarian Fury to automat do gry opracowany przez Nolimit. Data premiery to 19 lutego 2020 r. Twórca oprogramowania jako temat wybrał życie barbarzyńców. Głównymi bohaterami byli przedstawiciele ludów żyjących poza Cesarstwem Rzymskim.\nJeśli zagrasz w demo w Barbarian Fury, użytkownicy sprawdzą ukryte parametry i wybiorą skuteczną strategię. RTP (procent zwrotu) - 96,06%. Często upuszczane symbole obejmują nominały kart i portrety bohaterów. Na naszej stronie możesz grać za darmo. W przypadku zakładów na prawdziwe pieniądze poszukaj niezawodnego kasyna.\nRecenzja gry Barbarian Fury\nFabuła oparta jest na przygodach potężnych wojowników i wojowniczek. Na ekranie widać zimowy las realizm opadów śniegu, producent zastosował wizualizację 3D. Główne pole zdobią czaszki. Soundtrack - epicka muzyka.\nWyświetlacz zawiera 24 stałe linie, których liczby nie można zmienić. Minimalny zakład na obrót to 0,25 monety, maksymalny to 50. Przy wyborze stawki brana jest pod uwagę średnia wariancja. Istnieją dwie opcje uruchomienia 5 bębnów - automatyczna i ręczna.\nJak grać w automacie Barbarian Fury\nPanel sterowania w urządzeniu jest intuicyjny. Po kliknięciu „$” zostaje wybrana odpowiednia wielkość zakładu. Aby przejść do trybu automatycznego, musisz kliknąć trójkąt i wybrać liczbę obrotów (10, 25, 50, 100, 250 lub 1000). Bębny uruchamia się ręcznie, naciskając okrągły przycisk ze strzałką. Jest przycisk z trzema kropkami do otwierania tabeli wypłat z zasadami i kursami.\nRozgrywka w Barbarian Fury jest prosta. Zakład zostaje postawiony, spiny są aktywowane. Wynik zależy od pracy wbudowanego RNG. Dochodowe kombinacje trzech, czterech lub pięciu ikon liczone są w standardowy sposób - od lewej do prawej. Tworzą je nominały kart w postaci symboli runicznych, wizerunków barbarzyńców z toporami, mieczami, sztyletami.\nBear - Wild, który wypada na środkowych bębnach. Można go przedłużyć w pionie o cztery komórki. Kiedy trzech bohaterów zostanie upuszczonych, zaczyna się respin. Jeśli na ekranie są symbole Wild, pozostają one na swoich miejscach. Kolejnym specjalnym znakiem jest Scatter w postaci wilka. Kiedy trzy lub więcej z tych bestii zostanie upuszczonych, runda Furi Spins się rozpocznie. Z każdym nowym obrotem symbole Scatter przesuwają się w dół o jedną pozycję.\ndziesiątka, walet, dama - x0,2/0,6/2;\nkról - x024/0,72/2,4;\nas - x0,24/0,72/3;\nbarbarzyńca z osiami - x0,6/0,8/4;\ndziewiczy wojownik - x0,68/1/6;\nwojownik z mieczem - x0,8/1,2/10.\nWnioskowany teoretyczny zwrot (RTP) - 96,06%\nGry podobne do Barbarian Fury\nBarbarian Fury dostępne w kasynie poniżej\n4.5 na 5 - nasza ocena


Raiffeisen Bank Polska S.A. zapewnia refinansowanie inwestycji w Jaśle ze wsparciem kancelarii\nKancelaria Rąpała ma za sobą kolejny projekt dla Raiffeisen Bank Polska S.A. Współpraca obejmowała usługi prawne w związku z udzieleniem przez bank kredytu na zrefinansowanie budowy galerii handlowej w Jaśle.\nKancelaria wspierała Raiffeisen Bank Polska S.A. w procesie udzielenia kredytu przeznaczonego na refinansowanie aktualnego zadłużenia kredytobiorcy w innym banku. Środki z kredytu przeznaczone zostały na zrefinansowanie budowy galerii handlowej w Jaśle. Wolumen kredytu wynosi kilkadziesiąt milionów złotych.\nZespół Kancelarii Rąpała kierowany przez mec. Krzysztofa Rąpałę, w skład którego wchodziła między innymi mec. Agnieszka Dancewicz, wspierał bank na etapie negocjacji, przygotowania umowy kredytowej, dokumentów zabezpieczenia spłaty kredytu oraz nadzorował spełnienie warunków koniecznych do uruchomienia kredytu.


Lotto Ekstraklasa. Ojrzyński, Vuković, Zieliński, czyli nowa miotła lekiem na całe zło | Sportowy24\nMichał Skiba 15.04.2019\nNowi trenerzy i powiew treneskiej świeżości w Lotto Ekstraklasie, czyli poruszenie szkoleniowej karuzeli to coś, co doskonale znamy. - Zawodnicy potrzebują nowego bodźca. A kto go może dać? Nowy trener. Jeśli wcześniej był asystentem, to zna problematykę. Jeśli jest nowy, to wszyscy walczą, bo mają białą kartę - mówi Maciej Murawski, były piłkarz m.in. Legii Warszawa, a obecnie ekspert telewizji Canal Plus.\nTrener Leszek Ojrzyński zasłynął kiedyś w Podbeskidziu z muzycznej motywacji. Po pierwszym treningu w Bielsku, w którym piłkarze nie wykazali zbyt dużej determinacji, zamknął ich w szatni i puścił składankę kilkunastu zamordystycznych hitów rapowych. I tak po 40 minutach słuchania - na murawie zaczęły lecieć iskry. Teraz trener Ojrzyński ratuje Wisłę Płock. Na razie bardzo efektownie, płocczanie wygrali dwa ligowe mecze z rzędu i opuścili strefę spadkową. Być może znowu pomogła hip-hopowa składanka?\nJak to jest w Polsce z efektem nowej miotły? Już były prezes PZPN Grzegorz Lato - po zwolnieniu Leo Beenhakkera - głowił się i stwierdził, że nowa miotła może będzie inaczej zamiatała. A jak inaczej, to zazwyczaj lepiej.\n- Nie zawsze, ale często. Pierwszy przykład w tym sezonie to AS Monaco, gdy przyszedł Thierry Henry. Wybitny piłkarz i asystent trenera Roberto Martineza w reprezentacji Belgii, a musiał odejść i szybko wrócił Leonardo Jardim. Nie zawsze ta miotła działa. Co się dzieje w szatni, gdy coś nie działa i nie funkcjonuje? Zawodnicy potrzebują nowego bodźca. Najczęściej daje go nowy trener. Jeśli wcześniej był asystentem, to wie, kto jest niezadowolony i kto zasługuje na szansę. A jeśli przychodzi nowa twarz, to każdy się mobilizuje, jest biała karta. Przeciwnik, który przyjeżdża do klubu, w którym zmienia się trener, nie wie czego się spodziewać, nawet jeśli ludzie w środowisku się znają. Nikt nie lubi grać przeciwko zespołom, które zmieniły trenera - mówi Maciej Murawski, były kadrowicz, piłkarz wielu klubów ekstraklasy, obecnie ekspert telewizji Canal Plus.\nWspomniana Wisła Płock, Legia Warszawa, która wygrywa świeżością i sercem Aleksandara Vukovicia, nawet Arka Gdynia zapunktowała. Na razie najgorzej na zmianie trenera wyszedł Lech Poznań. W dodatku zadziwia trener Dariusz Żuraw, który na konferencjach prasowych nie zaraża entuzjazmem. Mimo że rozgrywki się jeszcze nie skończyły, to powrót do ligi trenera Adama Nawałki okazał się największym rozczarowaniem tego sezonu.\n- Już na mundialu było widać, że nie ma błysku w tej pracy. Nie było widać drużyny, pomysłu, jak wykorzystać potencjał. Oczywiście Lech Poznań to jest inna skala, inni piłkarze. Inny rywal co tydzień. W ostatnim okresie pracy Nawałki w reprezentacji nie widziałem czegoś, co spowodowało, żebym uznał, że to jest coś - dotyk trenera. Zespół nie potrafił zyskać przewagi w elementach taktycznych. Potwierdziło się to w Poznaniu. Lech nie grał spektakularnie. Może było kilka zwycięstw, ale poznaniacy nie porywali. Nawet ten mecz 6:0 z Sosnowcem, to nie była taka miazga. Wynik nie odzwierciedlał wydarzeń. Jesienią Nawałkę broniły wyniki, wiosną nie było gry, ani wyników. Młodzi chłopcy wcale nie byli mocno wprowadzani, Kamil Jóźwiak nagle został odsunięty. Widać było, że Lech nie ma pewności siebie. W meczu z Koroną Kielce (0:0) widziałem Lecha, który bał się przegrać. Jeśli wychodzisz na boisko i boisz się przegrać, to meczu nigdy nie wygrasz. Ty musisz czuć wiarę w siebie. Można grać o remis, ale trzeba mieć tę pewność. Strach przed porażką sprawił, że był mocno zaciągnięty ręczny hamulec. Bez odwagi, ryzyka podejmowania trudnych decyzji. Wtedy jesteś nijaki, a jakbym był kibicem, to nie chciałbym oglądać takich zespołów. Drużyny pokroju Lecha i Legii, które mają duże budżety, muszą być wyraziste - mówi Murawski.\nsara18 15.04.2019 19:16:33


Komoda HAVANNA 3D1S | Salony Agata\nHAVANNA KOMODA 3D1S HVNK232-D67\nMiłośnicy modernistycznych wnętrz zapieją z zachwytu, kiedy ujrzą komodę z kolekcji HAVANNA nawiązującej do nurtu dekoracji wnętrz z okresu lat 60 i 70 XX wieku. Minimalistyczna forma mebla uzupełniona została jedynie o proste, kontrastujące swą czernią z powierzchnią komody, uchwyty. Styl modernistyczny stawiał na piedestale przede wszystkim funkcjonalność i komoda HAVANNA spełnia ten warunek, tworząc przestrzeń, która pomieści naprawdę wiele, pomagając zachować porządek w mieszkaniu,\nNa wnętrze komody składają się trzy szafki, z których każda została wyposażona w pojedynczą półkę. Dodatkowo, nad środkową z szafek, znajduje się szuflada, która pomieści najdrobniejsze przedmioty.\nKomoda została pokryta folią we wzorze postarzonego dębu, która ociepla nieco wizerunek surowej bryły mebla. Czarne, podłużne uchwyty urozmaicają pozbawiony elementów ozdobnych kształt.


Seks party w Brukseli. Onet pisze o przeszłości Dawida Manzheleya - tvp.info\nPO, mnie 03.12.2020, 13:45 | aktualizacja: 14:21\nKim naprawdę jest Dawid Manzheley? (fot. PAP/Paweł Kul; Policja)\nPortal Onet zamieścił rozmowę z organizatorem seks party w Brukseli. Portal tvp.info informował, że mężczyzna ten jest prawdopodobnie poszukiwany przez policję. Teraz również Onet potwierdza nasze ustalenia. „Jest poszukiwany w Polsce przez komorników, a w jego sprawach toczy się kilkanaście postępowań w krakowskich sądach” – przyznają.\nW Brukseli przerwano ostatnio nielegalne sex party. Portal Onet dotarł do organizatora tego wydarzenia, którym okazał się Dawid Manzheley.\nPonieważ istniało prawdopodobieństwo, że mężczyzna ten ma problemy z prawem, portal tvp.info zapytał o sprawę policję. – Poszukujemy osoby o takim imieniu i nazwisku – przekazali nam funkcjonariusze. Dodali, że wszystko wskazuje na to, iż tajemniczy informator widnieje w ich kartotekach. Również internauci wskazywali, że szokujące doniesienia mężczyzny mogą okazać się nieprawdzie. Więcej o sprawie pisaliśmy TUTAJ.\nOnet skontaktował się więc ponownie ze swoim informatorem. W opublikowanym wówczas tekście zaznaczano, iż Dawid Manzheley zaprzecza, by był poszukiwany.\nDawid Manzheley był skazany w 2008 r.\nCo ważne, portal tvp.info informacje o podejrzanym uzyskał m.in. od policjantów z Wadowic. Wszystko wskazywało bowiem na to, że przed samą ucieczką z Polski to tam przebywał Dawid Manzheley. Jednak w rozmowie z Onetem informator zaprzeczył, by kiedykolwiek był w tym mieście.\nZobacz także: Nalot służb na sex party\nSex-party w Brukseli. Wśród zatrzymanych dyplomatów nie ma Polaków\n„Wśród zatrzymanych osób z paszportem dyplomatycznym na gejowskiej imprezie w Brukseli, która łamała restrykcje - nie ma Polaków” – poinformowała...\nTeraz nasze ustalenia potwierdza jednak również Onet. Jak podkreśla portal, Dawid Manzheley „jest poszukiwany w Polsce przez komorników, a w jego sprawach toczy się kilkanaście postępowań w krakowskich sądach. Mężczyzna miał też nie skończyć nawet liceum.”\nDawid Manzheley jest poszukiwany w celu osadzenia w zakładzie karnym. Został skazany już w grudniu 2008 r. na karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności za oszustwo i inne przestępstwa.\nUkrywał się więc od wielu lat. Policja na pewnym etapie poszukiwań uzyskała informację, że Manzheley prawdopodobnie przebywa za granicami kraju. 2 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie wydał Europejski Nakaz Aresztowania poszukiwanego. Czy mężczyźnie można więc wierzyć na słowo? Co ciekawe, publikując z nim już pierwszą rozmowę Onet podkreślał: „Nie jesteśmy w stanie zweryfikować twierdzeń Davida Manzheleya. Publikujemy jego wypowiedzi z zastrzeżeniem, że jest to jego wersja wydarzeń”.\nWszystko wskazuje na to, że Dawid Manzheley ukrywa się przed polskim wymiarem sprawiedliwości w Belgii. Gdy zapytaliśmy funkcjonariuszy, kiedy będą mieć 100-proc. pewność, że osoba, na którą powoływał się Onet, to mężczyzna poszukiwany za łamanie prawa, usłyszeliśmy: „Gdy pojawi się u niego belgijska policja i zweryfikuje jego tożsamość”.\nJak udało nam się dowiedzieć, z policyjnych kartotek wynika, że Dawid Manzheley ma nie więcej niż 170 cm wzrostu i smukłą sylwetkę.\nPolicja nie chce ujawniać, jakie działania w jego sprawie prowadzone są w tej chwili.\nZ ustaleń portalu wpolityce.pl wynika natomiast, że już w 2016 r. Dawid Manzheley został zatrzymany przez belgijską policję i trafił przed tamtejszy sąd. Sędziowie nie zdecydowali się jednak, by przekazać go stronie polskiej.\nBelgowie wylegitymowali gościa i nie sprawdzili, że jest poszukiwany Europejskim Nakazem Aresztowania. Co za brak profesjonalizmu. Albo świadome działanie. Przypomnę, że kumpli Marc Dutroux kryje się do dziś\n— Cezary „Trotyl” Gmyz #AnnoDomini2020 (@cezarygmyz) December 3, 2020\nSkandal z udziałem polityka z frakcji Donalda Tuska\nBelgijska prokuratura potwierdziła w ostatnich dniach dziennikowi „Het Nieuwsblad”, że zakazane przyjęcie odbywało się w piątek w piwnicy baru przy Rue des Pierres w centrum Bruskeli.\nŹródło tej gazety poinformowało, że 25 uczestników, z których większość stanowili mężczyźni, zostało ukaranych mandatami za naruszenie obostrzeń wprowadzonych w ramach walki z koronawirusem.\nPopularny dziennik „La Derniere Heure” dodał, że wśród uczestników miało być kilku dyplomatów i węgierski polityk Fideszu, europoseł z grupy EPP (Europejskiej Partii Ludowej, na której czele stoi Donald Tusk) József Szájer. Polityk przeprosił rodzinę i już w niedzielę zrezygnował z mandatu.\nźródło: Portal tvp.info, onet, niezalezna.pl\n#Dawid Manzheley #bruksela #seks party #orgia #belgia\nAfera Amber Gold. Sąd podjął decyzję w sprawie Katarzyny P.\nSąd uchylił areszt wobec współoskarżonej. zobacz więcej\nczw. 10:39\t|Polska\nczw. 06:38\t|Polska