Niech będzie nam wybaczone - A.M. Homes - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Niech będzie nam wybaczone - ebook\nNiech będzie nam wybaczone ebook\nLiczba stron: 759 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Niech będzie nam wybaczone - A.M. Homes\nOpinie o ebooku Niech będzie nam wybaczone - A.M. Homes\nFragment ebooka Niech będzie nam wybaczone - A.M. Homes\nTytuł oryginału MAY WE BE FORGIVEN\nKorektaIrena Kulczycka Marianna Filipkowska\nCopyright © A.M. Homes, 2012 All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Małgorzata Grabowska 2015\n„Niech będzie nam wybaczone” – inkantacja, modlitwa, nadzieja, że jakimś cudem wyjdę z tego cało. Czy zdarzyło wam się kiedykolwiek pomyśleć: „Robię to celowo, daję ciała i nie wiem dlaczego”?\nChcecie poznać przepis na katastrofę?\nSygnał ostrzegawczy: rok temu, Święto Dziękczynienia w ich domu. Ponad dwadzieścia osób siedziało przy stołach ustawionych od jadalni do salonu w ciągu kończącym się przed ławeczką przy pianinie. Brat zajmował miejsce u szczytu dużego stołu, wydłubywał z zębów kawałki indyka i perorował o sobie. Obserwowałem go, odnosząc naczynia do kuchni, z palcami unurzanymi w nieopisanej mazi – sosie żurawinowym, batatach, zimnych cebulkach, chrząstkach. Z każdym nawrotem z jadalni do kuchni nienawidziłem go coraz bardziej. Powracały do mnie wszystkie grzechy naszego dzieciństwa, poczynając od jego narodzin. Przyszedł na świat jedenaście miesięcy po mnie, chorowity, bo przez pewien czas był niedotleniony, i poświęcono mu zbyt wiele uwagi. A potem, mimo że robiłem, co mogłem, by sobie uzmysłowił, że jest okropny, zachowywał się, jakby się uważał za dar niebios. Dano mu na imię George. Lubił, kiedy zwracano się do niego Geo, bo brzmiało to fajnie, jakby naukowo, matematycznie, analitycznie. Ja nazywałem go Geodą – pustką w skale wypełnioną minerałem. Przyciągając uwagę innych nadnaturalną pewnością siebie i arogancko uniesioną głową ze sterczącymi jasnymi kosmykami, sprawiał wrażenie, że coś wie. Ludzie zasięgali jego opinii, zabiegali o jego udział, ale na mnie wdzięk brata nie działał. Kiedy mieliśmy dziesięć i jedenaście lat, był ode mnie wyższy, masywniejszy, silniejszy. „Na pewno nie jest synem rzeźnika?” – pytał żartem ojciec. Nikt się nie śmiał.\nZnosiłem ze stołu ciężkie talerze, półmiski, naczynia do pieczenia oblepione jedzeniem i nikt nie zauważył, że przydałaby mi się pomoc – ani George, ani dwójka jego dzieci, ani idiotyczni przyjaciele, a raczej podwładni (wśród nich pogodynka i siedzący sztywno rezerwowi prezenterzy i prezenterki, z wylakierowanymi fryzurami, podobni do Kena i Barbie), ani moja niecierpiąca indyka chińsko-amerykańska żona Claire, która zawsze nam przypominała, że jej rodzina świętuje przy pieczonej kaczce i kleistym ryżu. Żona George’a, Jane, która krzątała się cały dzień, gotując, sprzątając i podając, w tej chwili zgarniała kości i resztki do dużego pojemnika na śmieci.\nOczyszczała talerze, układając brudne naczynia w stos i wrzucając śliskie sztućce do parującej, spienionej wody w zlewie. Spojrzała na mnie, odgarniając włosy wierzchem dłoni, i się uśmiechnęła. Zawróciłem do stołów.\nPatrząc na dzieci George’a i Jane, wyobraziłem je sobie w strojach Pielgrzymów, w czarnych bucikach ze sprzączkami, pracujące ciężko jak woły i – jak dzieci Pielgrzymów – noszące wiadra z mlekiem. Dwunastoletni Nathaniel i jedenastoletnia Ashley siedzieli przy stole jak zgarbione, a raczej zwinięte, wlane w krzesła, pozbawione kręgosłupa niedojdy, poruszając jedynie kciukami – jedno pisało do znajomych, których nikt nie widział na oczy, drugie zabijało cyfrowych terrorystów. To były dzieci bez osobowości, bez prezencji, dzieci nieobecne, pojawiające się w domu jedynie w czasie ferii. Wysłano je w zbyt młodym – zdaniem niejednego – wieku do szkół z internatem, robiąc to – jak wyznała Jane – z konieczności. Podobno miały bliżej nie sprecyzowane kłopoty z nauką, nie rozwijały się prawidłowo, a nieprzewidywalne wahania nastroju George’a uprzykrzały życie pod jednym dachem.\nW tle, rywalizując o uwagę nieobecnych widzów, grały głośno dwa telewizory – w jednym leciała transmisja z meczu futbolu, a w drugim film Wielki Joe.\n– Jestem prezesem działu rozrywki, oddanym telewizji sercem i duszą – powtarza George. – Czuwam na okrągło, dzień i noc, siedem dni w tygodniu.\nW każdym pomieszczeniu jest telewizor; George nie znosi być sam, nawet w łazience.\nNajwyraźniej nie potrafi też żyć bez ciągłego potwierdzania własnego sukcesu. Kilkanaście nagród Emmy, które wywędrowały z siedziby stacji, ozdabia teraz – wraz z różnymi innymi nagrodami i pochwałami utrwalonymi w rżniętym krysztale – jego dom. Wszystkie wyrażają uznanie dla George’a za umiejętną analizę kultury popularnej, za dostarczanie nam obrazu nas samych – w lekko krzywym zwierciadle, w formacie półgodzinnego sitcomu lub serwisu wiadomości.\nNa środku stołu stał półmisek z pozostałością indyka. Sięgnąłem ponad ramieniem żony – ciężka taca się zachybotała. Zmobilizowałem siły i balansując w zgięciu drugiego łokcia naczyniem po zapiekance z brukselki z bekonem, pomyślnie wypełniłem misję.\nIndyka, „pamiątkowego ptaka”, cokolwiek to znaczy, tak przyjemnie wymasowano, zrelaksowano i natarto ziołami, aż uległ przekonaniu, iż nie jest tak źle stracić w dorocznym rytuale głowę i być nadzianym przez kuper żurawinami i okruchami chleba. Hodowano go właśnie po to, z dokładnie ustaloną datą egzekucji.\nStałem w kuchni bratostwa, podskubując indycze mięso, a Jane w jasnoniebieskich rękawicach zmywała, po łokcie w pianie. Zagłębiłem palce w jeszcze ciepłym brzuchu ptaka, gdzie ostały się najlepsze kąski nadzienia. Wygarnąłem trochę i uniosłem do ust. Popatrzyła na mnie – usta miałem wilgotne i tłuste, a palce zwinięte w indyczym punkcie G, gdyby ptaki miały coś takiego – wysunęła ręce z wody, podeszła do mnie i pocałowała. Nie po przyjacielsku. Całus był poważny, wilgotny, pełen pożądania. Przerażający i nieoczekiwany. Zrobiła to, potem ściągnęła rękawice i wyszła z kuchni. Trzymałem się blatu, ściskając go tłustymi palcami. Mocno.\nPodano deser. Jane spytała, czy ktoś chce kawy, i wróciła do kuchni. Chodziłem za nią jak pies. Chciałem jeszcze.\n– Ignorujesz mnie? – spytałem.\nNie odpowiedziała, a potem podała mi kawę.\n– Pozwolisz mi na małą przyjemność, takie małe coś tylko dla mnie? – Umilkła. – Ze śmietanką i z cukrem?\nOd Święta Dziękczynienia przez Boże Narodzenie aż do nowego roku wyobrażałem sobie wciąż, jak mój brat pieprzy Jane. George był na niej albo, przy specjalnej okazji, pod nią, a raz, gdy poniosła mnie fantazja, brał ją od tyłu – z oczami utkwionymi w naścienny telewizor, gdzie u dołu ekranu sunął pasek ze skrótem najnowszych wiadomości. Nie mogłem przestać o tym myśleć. Byłem pewien, że pomimo wdzięku i bezliku zawodowych osiągnięć George nie jest dobry w łóżku, a o seksie wie tyle, ile dowiedział się z magazynu czytanego ukradkiem na sedesie. Wyobrażałem sobie brata pieprzącego żonę – bezustannie. Ilekroć zobaczyłem Jane, stawał mi. Nosiłem workowate spodnie z zaszewkami z przodu i dwie pary bokserek, żeby ukryć zdradliwy entuzjazm. Zabiegi te zaokrąglały mi figurę, więc się martwiłem, że wyglądam, jakbym przytył.\nPod koniec lutego, tuż przed ósmą wieczór, dzwoni Jane. Claire jest nadal w biurze; zawsze jest w biurze. Ktoś inny podejrzewałby żonę o romans; ja zwyczajnie myślę, że Claire jest inteligentna.\n– Potrzebuję twojej pomocy – mówi Jane.\n– Nie martw się – odpowiadam, zanim się dowiem, z czym ma kłopot. Wyobrażam sobie, że dzwoni z kuchni, a długi spiralny kabel owija się wokół jej ciała.\n– Jest na posterunku policji.\nPatrzę na panoramę Nowego Jorku. Mieszkamy w nudnym, brzydkim powojennym budynku z białej cegły, ale wysoko, mamy duże okna i mały taras, na którym kiedyś siadaliśmy i jedliśmy grzanki na śniadanie.\n– Na to wygląda – mówi. – Chcą, żebym po niego przyjechała. Możesz mnie wyręczyć? Możesz pojechać po brata?\n– Nie martw się – powtarzam własne słowa.\nPo kilku minutach jestem w drodze z Manhattanu do osady Westchester, którą George i Jane nazywają domem. Dzwonię do Claire z samochodu; odzywa się poczta głosowa.\nNagrywam się: „George ma kłopoty, muszę po niego jechać i odwieźć do domu, do Jane. Jadłem kolację, zostawiłem ci trochę w lodówce. Zadzwonię później”.\nBójka. Takie snuję przypuszczenia w drodze na posterunek. George ma to w sobie: impuls do reagowania z siłą wybuchu atomowego, ukryty pod powierzchnią do momentu, gdy coś go podrażni, a wtedy eksploduje, przewraca stół, wali pięścią w ścianę albo… Nieraz byłem ofiarą jego frustracji: powalał mnie na kolana uderzeniem piłką bejsbolową na wysokości nerek, w kuchni babci zagrodził mi dostęp do ostatniego kawałka murzynka i pchnął tak, że wybiłem plecami szybę. Wyobrażam sobie, że po pracy poszedł na drinka i zalazł komuś za skórę.\nTrzydzieści trzy minuty później parkuję przed małym podmiejskim posterunkiem policji, białym pudełkiem z lat siedemdziesiątych. Wisi tam niestosowny w takim miejscu kalendarz z biuściastymi panienkami, jest słoik pełen cukierków i dwa metalowe biurka, które, gdy się je przypadkiem kopnie – tak jak ja to zrobiłem w tej chwili, przewracając pustą butelkę po dietetycznym dr. pepperze – zgrzytają jak rozbijające się samochody.\n– Jestem bratem człowieka, w sprawie którego dzwoniono do jego żony – oznajmiam. – Przyjechałem w związku z George’em Silverem.\n– Jest pan bratem?\n– Dzwoniliśmy do żony, przyjedzie po niego.\n– Zadzwoniła do mnie, przyjechałem, żeby go zabrać.\n– Zamierzaliśmy go zawieźć do szpitala, ale nie chce. Powtarza, że jest niebezpieczny i powinniśmy go zabrać „do miasta”, zamknąć i skończyć z tym. Moim zdaniem temu człowiekowi potrzebny jest lekarz, z czegoś takiego nie wychodzi się bez szwanku.\n– Wdał się w bójkę?\n– Wypadek samochodowy, poważny. Raczej nie był pod wpływem, dmuchał w balonik i zgodził się oddać mocz, ale tak naprawdę powinien pójść do lekarza.\n– Do wypadku doszło z jego winy?\n– Przejechał na czerwonym świetle, wbił się w minivana. Mąż zginął na miejscu, żona jeszcze żyła – na tylnym siedzeniu, obok chłopca, który przeżył wypadek. Ekipa ratunkowa użyła nożyc do cięcia metalu, żeby ją uwolnić. Zaraz potem zmarła.\n– Jej nogi wypadły z auta! – woła ktoś z biura w głębi.\n– Chłopiec jest w dobrym stanie. Przeżyje – mówi młodszy policjant. – Pański brat jest na zapleczu. Pójdę po niego.\n– Czy brat jest oskarżony o popełnienie przestępstwa?\n– W tej chwili nie. Będzie dochodzenie. Funkcjonariusze ocenili, że na miejscu zdarzenia wyglądał na zdezorientowanego. Proszę go zabrać do domu, sprowadzić lekarza i adwokata, takie sprawy bywają paskudne.\n– Nie chce wyjść – oznajmia młodszy policjant.\n– Powiedz mu, że nie ma dla niego miejsca – mówi starszy. – Powiedz, że zaraz przyjadą prawdziwi kryminaliści i jeśli teraz nie wyjdzie, to mu w nocy zaszpuntują dekiel.\nGeorge zjawia się, rozmemłany.\n– Dlaczego przyjechałeś? – pyta.\n– Jane zadzwoniła, a poza tym to ty miałeś auto.\n– Mogła wziąć taksówkę.\n– Jest późno.\nIdąc z George’em przez mały parking i dalej w ciemność, zmuszony wziąć go pod rękę i wieść za łokieć, nie jestem pewien, czy go podtrzymuję, czy powstrzymuję od ucieczki. W każdym razie nie odsuwa się, pozwala się prowadzić.\n– Gdzie Jane?\n– To było straszne. Widziałem światło.\n– Widziałeś światło?\n– Chyba widziałem, ale nie wiedziałem, po co jest.\n– Nie dotyczyło ciebie?\n– Nie wiedziałem. – George wsiada do auta. – Gdzie Jane? – pyta znowu.\n– W domu – powtarzam. – Zapnij pas.\nWjeżdżam na podjazd, światła reflektorów przecinają dom i łapią Jane w kuchni, z dzbankiem kawy w ręku.\n– Dobrze się czujesz? – pyta, gdy wchodzimy do środka.\n– Jak mogę się dobrze czuć – mówi George.\nOpróżnia kieszenie, wykładając ich zawartość na kuchenny blat. Zdejmuje buty, skarpetki, spodnie, bokserki, marynarkę, koszulę, podkoszulek i upycha wszystko do pojemnika na śmieci.\n– Chcesz kawy? – pyta Jane.\nNagi George stoi, przechylając głowę, jakby nasłuchiwał.\n– Kawy? – pyta ponownie Jane, wykonując gest dzbankiem.\nGeorge nie odpowiada. Przechodzi z kuchni przez jadalnię do salonu i siada w ciemnościach na krześle.\n– Wdał się w bójkę? – pyta Jane.\n– Miał wypadek. Zadzwoń do towarzystwa ubezpieczeniowego i do adwokata. Macie swojego adwokata?\n– George, mamy adwokata?\n– Potrzebuję adwokata? – pyta George. – Jeśli tak, dzwoń do Rutkowskiego.\n– Coś z nim jest nie tak – stwierdza Jane.\n– Zabił ludzi.\nJane nalewa George’owi kawy i zanosi do salonu razem ze ścierką, którą osłania mu genitalia, jakby rozkładała na kolanach serwetkę.\n– Nie odbieraj – ostrzega George.\n– Halo – mówi Jane. – Przykro mi, nie ma go w domu, mam coś przekazać? – Słucha. – Tak, słyszę wyraźnie. – Rozłącza się. – Komuś drinka? – pyta nie wiadomo kogo, a potem nalewa sobie.\n– Kto to był? – pytam.\n– Przyjaciel tej rodziny – odpowiada, mając na myśli zabitych.\nGeorge, zgrabnie trzymając na podołku filiżankę, długo siedzi na krześle, ze ścierką osłaniającą męskość. Pod nim tworzy się kałuża.\n– George – mówi błagalnie Jane, słysząc kapanie. – Przydarzył ci się mały wypadek.\nWiekowa suka Tessie wstaje z posłania, podchodzi i węszy.\nJane biegnie do kuchni i wraca z papierowymi ręcznikami.\n– Zaraz zrobi się plama na podłodze – mówi.\nZachowujący cały czas obojętną minę George przypomina zrzuconą gadzią wylinkę. Jane zabiera mu filiżankę i podaje ją mnie. Podnosi wilgotną ścierkę z jego kolan, pomaga mu wstać i wyciera papierowymi ręcznikami nogi z tyłu i pośladki.\n– Pomogę ci wejść na górę.\nPrzyglądam się, jak wchodzą po schodach. Widzę zwiotczałe ciało brata, lekko obwisły brzuch, kości bioder, miednicę, płaski tyłek – blada skóra jaśnieje w ciemnościach. Idą na górę, a ja widzę poniżej tyłka, pomiędzy nogami George’a, różowosiny saczek kołyszący się jak u starego lwa.\nSiadam na ich kanapie. Gdzie moja żona? Czy Claire nie jest ciekawa, co się stało? Nie dziwi się, dlaczego nie ma mnie w domu?\nW pokoju śmierdzi moczem. Mokre papierowe ręczniki leżą na podłodze. Jane nie wraca, żeby zetrzeć siuśki. Robię to za nią, a potem znów siadam na kanapie.\nWpatruję się przez mrok w starą drewnianą maskę z włosami z konopi, ozdobioną piórem i paciorkami, w to nieznajome oblicze, które Nate przywiózł ze szkolnej wycieczki do Afryki Południowej. Maska zdaje się odwzajemniać spojrzenie, jakby ktoś w niej mieszkał i chciał coś powiedzieć – milcząc szyderczo.\nNienawidzę tego salonu. Nienawidzę tego domu. Chcę wrócić do siebie.\nWysyłam esemesa do Claire, wyjaśniając, co się stało. Odpisuje: „Korzystam, że cię nie ma, i jeszcze siedzę w biurze; powinieneś chyba tam przenocować na wszelki wypadek”.\nPosłusznie układam się do snu na kanapie, okrywając ramiona małym, śmierdzącym pledem. Suka Tessie układa się obok i grzeje mi stopy.\nRano nastaje czas pośpiesznych telefonów i ściszonych rozmów; z faksu wysuwa się kopia raportu z wypadku. Mamy zabrać George’a do szpitala, gdzie będą szukać przyczyny, ukrytego wyjaśnienia, które zdejmie z niego odpowiedzialność.\n– Czy ja ogłuchłem, czy co się tu, kurwa, dzieje? – dopytuje się George.\n– George – mówi wyraźnie Jane. – Musimy jechać do szpitala. Zapakuj torbę.\nGeorge pakuje torbę.\nPodwożę ich. Brat siedzi obok, w wytartych sztruksach i flanelowej koszuli, którą ma od piętnastu lat. Jest nierówno ogolony.\nProwadzę trochę spięty, niepokojąc się, że jego zadowolenie pryśnie, coś sobie raptem przypomni, wybuchnie i spróbuje złapać kierownicę. Pasy są dobre, nie pozwalają na gwałtowne ruchy.\n– „Głupek Simon na targ poszedł, spotkał pasztetnika. «Ty upiekłeś, ja spróbuję, prosta to logika» – podśpiewuje George. – Głupek Simon poszedł z wędką złapać wieloryba, wiadro wody wziął ze sobą, bo woda się przyda”. Uważaj – mówi do mnie – bo dostaniesz to, o coś się prosił.\nW izbie przyjęć pogotowia szpitalnego Jane podchodzi do lady, podaje informację o ubezpieczeniu, raport policyjny i wyjaśnia, że wczoraj mąż uczestniczył w wypadku samochodowym, w którym zginęli ludzie, i na miejscu zdarzenia nie całkiem kojarzył, co zaszło.\n– To nie tak! – ryczy George. – Ten kurewski SUV wyrósł przede mną jak biała chmura, nic poza nim nie widziałem, mogłem tylko wbić się w niego jak w tanie aluminium, w kurewską poduchę. Poduszka powietrzna rzuciła mnie w tył, przygwoździła, pozbawiła tchu, a gdy w końcu się wygramoliłem, zobaczyłem w tamtym aucie ludzi ściśniętych jak lazania. Chłopiec na tylnym siedzeniu zanosił się od płaczu. Miałem ochotę dać mu w nos, ale jego matka wytrzeszczała na mnie oczy.\nGdy to mówi, od tyłu podchodzą do niego dwaj potężni mężczyźni. Nie widzi, co się święci. Chwytają go. Jest silny. Wyrywa się.\nNastępnym razem widzimy go w klitce na tyłach izby przyjęć, z rękoma i nogami przywiązanymi do noszy.\n– Wie pan, dlaczego pan tu jest? – pyta lekarz.\n– Źle trafiłem – odpowiada George.\n– Raczej nigdy nie zapomnę. Z pracy wyszedłem około wpół do siódmej. W drodze do domu postanowiłem się zatrzymać i coś przegryźć. Normalnie tego nie robię, ale, przyznaję, byłem zmęczony. Nie widziałem jej. Kiedy się zorientowałem, że w coś uderzyłem, zatrzymałem się. Zostałem przy niej. Podtrzymywałem ją. Wyślizgiwała się spod siebie, ciekło z niej jak z zepsutego silnika. Zrobiło mi się niedobrze. Nienawidziłem jej. Za to, że jest taka zdumiona, szara, że tworzy się pod nią kałuża – nie wiedziałem nawet, skąd właściwie wypływa. Zaczęło padać. Zjawili się ludzie z kocami – skąd te koce? Słyszałem wycie syren. Objeżdżały nas auta, siedzący w nich ludzie się gapili.\n– O czym on mówi? – pytam, zastanawiając się, czy to mnie się coś miesza, czy to jemu wszystko się pokręciło. – To nie było tak, to nie ten wypadek, może inny, ale nie ten.\n– George – mówi Jane. – Czytałam raport policyjny, to nie było tak. Myślisz o czymś innym? O czymś, co ci się przyśniło albo co widziałeś w telewizji?\nGeorge tego nie wyjaśnia.\n– Jakieś objawy psychiczne albo neurologiczne w przeszłości? – pyta doktor.\n– Jaka jest pana specjalność zawodowa?\n– Prawo – mówi George. – Studiowałem prawo.\n– Niech państwo zostawią go u nas – proponuje lekarz. – Zrobimy badania, a potem porozmawiamy.\nZnowu nocuję w domu George’a i Jane.\nNa drugi dzień, gdy jedziemy go odwiedzić, zastanawiam się na głos:\n– Czy oddział psychiatryczny to dla niego odpowiednie miejsce?\n– To są przedmieścia – odpowiada Jane. – Czy oddział psychiatryczny na przedmieściach może być niebezpieczny?\nGeorge jest sam w pokoju.\n– Dzień dobry – wita go Jane.\n– Naprawdę? Nic o tym nie wiem.\n– Jadłeś śniadanie? – pyta, widząc stojącą przed nim tacę.\n– To żarcie dla psów. Weź dla Tessie.\n– Masz nieświeży oddech. Myłeś zęby? – pytam.\n– Nie robią tego za ciebie? – odpowiada George. – Pierwszy raz jestem w psychiatryku.\n– To nie jest szpital psychiatryczny – prostuje Jane. – Trafiłeś na oddział psychiatryczny.\n– Nie mogę iść do łazienki – narzeka George. – Nie mogę się przejrzeć w lustrze… nie mogę.\nW jego głosie pobrzmiewa nuta histerii.\n– Mam ci pomóc? Mogę ci pomóc przy toalecie – proponuje Jane, otwierając zostawiony dla niego przybornik toaletowy.\n– Nie zmuszaj jej do tego – wtrącam. – Nie jesteś małym dzieckiem, otrząśnij się, nie zachowuj się jak zombi.\nGeorge zaczyna płakać. Sam się sobie dziwię, jakim tonem do niego mówię. Wychodzę z pokoju. Jane moczy pod kranem myjkę.\nWieczorem, po pracy, do szpitala przyjeżdża Claire, przywożąc dla nas czworga chińszczyznę. Jak na kogoś o chińskich korzeniach Claire jest zadziwiająco mało wybredna, jeśli idzie o chińskie dania – dla niej nie różnią się od siebie, będąc jedynie wariacjami na temat. Podgrzewamy je w mikrofalówce z napisem: „Do użytku pacjentów, nie wkładać produktów lekarskich”. Myjemy ręce, korzystając z butelek z pieniącym się środkiem, umieszczonych na każdej ścianie w każdej sali. Uważam, żeby niczego nie odkładać, niczego nie dotykać – nagle ogarnia mnie lęk przed zjedzeniem śmiercionośnych bakterii. Zaglądam do swojej porcji i widzę robaczka, którego dyskretnie pokazuję Claire.\n– To nie robak, to ziarno ryżu.\n– To larwa – szepczę.\nWidelcem wydobywa ziarno ryżu.\n– Czy ryż ma oczy? – pytam.\n– To pieprz.\nClaire ociera powieki.\n– Gdzie to kupiłaś?\n– W barze przy Trzeciej Alei, kiedyś go lubiłeś – przypomina.\n– Tym zamkniętym przez wydział zdrowia? – pytam zaniepokojony.\n– Czeka cię niezła wyprawa – przerywa nam Jane.\n– Jadę na kilka dni do Chin – wyjaśnia Claire.\n– Nikt nie jedzie do Chin na kilka dni – burczy George.\nGeorge nie chce jeść, natomiast – w ramach samoudręczenia – wysysa prosto z plastikowych torebek ostrą musztardę. Nikt go nie powstrzymuje. Mam ochotę powiedzieć: „Dla mnie też”, ale nie robię tego.\n– Kiedy wyjeżdżasz? – pyta Jane.\nPodaję George’owi kolejną paczuszkę musztardy.\nPóźniej, na osobności, Claire pyta mnie, czy George i Jane mają broń.\n– Jeśli nie mają, powinni kupić – mówi.\n– Co ty opowiadasz? Powinni mieć broń? Tak się traci życie, kupujesz broń, a potem ktoś do ciebie strzela.\n– Chcę tylko powiedzieć, że wcale bym się nie zdziwiła, gdyby któregoś dnia Jane po powrocie do domu zastała tam rodzinę ludzi, których potrącił George. Zniszczył im życie, więc będą chcieli się zemścić. Zostań z nią, nie zostawiaj jej samej, Jane jest wrażliwa – radzi Claire. – Wyobraź sobie, że coś takiego przydarzyłoby się tobie. Gdybyś sfiksował, to nie chciałbyś, żeby ktoś był przy mnie i miał oko na dom?\n– Mieszkamy w apartamencie z portierem. Gdybym zwariował, dałabyś sobie radę.\n– To prawda. Gdyby coś ci się stało, dałabym sobie radę, ale Jane jest inna. Potrzebuje kogoś. Powinieneś też odwiedzić tego chłopca, który przeżył. Adwokat doradzi, żebyś tego nie robił, ale ty to zrób. George i Jane powinni wiedzieć, czego się spodziewać. Dlatego właśnie prowadzę sprawy chińskie – wyjaśnia Claire. – Cały czas myślę.\nPuka się w skroń. Myśleć. Myśleć. Myśleć.\nTak więc nazajutrz odwiedzam chłopca, nie tyle z potrzeby dokonania niemożliwego szacunku, jak dużo będzie kosztować „naprawa” jego psychiki, ile z powodu familijnego poczucia winy. Zatrzymuję się w sklepiku z podarunkami, gdzie do wyboru są tylko różnokolorowe goździki, różańce i cukierki. Chłopiec leży w tym samym szpitalu co George, na oddziale pediatrii – dwa piętra wyżej. Siedzi w łóżku, wysoko podparty na poduszkach, je lody i nie odrywa oczu od telewizora – ogląda właśnie SpongeBoba Kanciastoportego. Ma około dziewięciu lat, jest pulchny, zrośnięte brwi gną się mu w kształt dużego M. Prawe oko jest podbite, na ogolonym placku z boku głowy wietrzy się mięsista fioletowa pręga szwów. Przekazuję prezenty siedzącej przy chłopcu kobiecie. Mówi, że mały ma się w miarę dobrze, zawsze ktoś przy nim jest, krewny albo pielęgniarka.\n– Ile pamięta? – pytam.\n– Wszystko. Pan jest z firmy ubezpieczeniowej?\nKiwam głową – czy kiwnięcie jest tożsame z kłamstwem?\n– Masz wszystko, czego ci potrzeba? – pytam chłopca.\n– Przyjdę za kilka dni – obiecuję. Pilno mi stamtąd wyjść. – Jeśli coś ci się przypomni, to mi powiesz.\nZabawne, jak szybko coś zmienia się w przyzwyczajenie, w codzienność. Mieszkam z Jane i jest tak, jakbyśmy bawili się w dom. Tego wieczoru wynoszę śmieci i rygluję drzwi; Jane przygotowuje coś do zjedzenia i pyta, czy wejdę na górę. Oglądamy telewizję i czytamy. Czytam to, co czytał George, jego gazety i magazyny, „Media Age”, „Variety”, „The Economist” i grubą biografię Thomasa Jeffersona leżącą przy łóżku.\nZdarza się wypadek, a potem zdarza się to. Nie tego samego wieczoru co kraksa ani tego, w którym wszyscy odwiedzamy szpital. Zdarza się to następnego wieczoru, dzień po tym, kiedy moja żona prosi, żebym nie zostawiał Jane samej, dzień po jej wyjeździe do Chin. Claire wyrusza w podróż, George’owi się pogarsza, a potem zdarza się to. Coś, co nie miało się nigdy zdarzyć.\nWieczorne odwiedziny w szpitalu nie udają się. George, nie wiadomo dlaczego, jest pod kluczem, w pokoju o wyściełanych ścianach, z rękoma przywiązanymi do ciała. Jane i ja na zmianę zaglądamy przez małe okienko. Wygląda żałośnie. Jane prosi, żeby ją wpuszczono, i nie ustępuje pomimo ostrzeżeń pielęgniarki. Wchodzi do niego, woła jego imię. Kiedy George podnosi głowę, odgarnia mu włosy, ociera zmarszczone czoło. On rzuca się na nią, przygniata swoim ciężarem i zaczyna gryźć – w twarz, w szyję, w ręce, w kilku miejscach do krwi. Wpadają pielęgniarze, ściągają go z niej. Jane zostaje odprowadzona na dół i opatrzona na izbie przyjęć. Oczyszczają jej rany, nakładają opatrunki i dostaje zastrzyk, jak przeciw wściekliźnie.\nWracamy do domu. Jane podgrzewa w mikrofali murzynki po sto kalorii porcja, nakładam na nie beztłuszczowe lody, ona psiuka bitą śmietaną bez kalorii, a ja zwieńczam czekoladową posypką. Jemy w milczeniu. Wynoszę śmieci, zdejmuję ubranie, które noszę od kilku dni, i wkładam piżamę brata.\nBiorę bratową w objęcia. Chcę pocieszyć. Jestem w jego piżamie, Jane nadal jest ubrana. Niczego się nie spodziewam.\n– Przepraszam – szepcę bezwiednie.\nW chwilę potem tuli się do mnie, kładzie dłonie na biodrach i zsuwa spódnicę.\nKiedyś niewiele zabrakło, a powiedziałbym Claire o Święcie Dziękczynienia. Prawdę mówiąc, próbowałem jej o tym powiedzieć któregoś wieczoru po seksie, gdy czułem naszą bliskość. Kiedy zacząłem mówić, Claire usiadła, otuliła się kołdrą, a ja zrezygnowałem ze zwierzeń. Zmieniłem opowieść. Nie wspomniałem o pocałunku, jedynie o tym, że Jane się o mnie otarła.\n„Stałeś jej na drodze, próbowała cię minąć, a nie się do ciebie dobrać” – uznała Claire.\nNie wspomniałem, że czułem, jak moja szwagierka zaciska uda, a czubek mojego penisa napiera na jej biodra.\n„Tylko tobie przyszłoby do głowy, że z tobą flirtuje” – orzekła z odrazą Claire.\n„Tylko mnie – przyznałem. – Tylko mnie”.\nJane przyciąga mnie do siebie; ma wąskie biodra. Moje dłonie wsuwają się do jej majtek. Nowa dżungla. Jane wzdycha. To, co czuję pod palcami, miękkość intymnych stref, jest niewiarygodne. I myślę – to nie dzieje się naprawdę – no bo jak?\nJej usta przywierają do mnie; sięga po coś, jakiś krem, w pierwszej chwili chłodny, potem ciepły. Głaszcze mnie, zagląda w oczy. I znów przywiera ustami. Nie sposób jej odmówić. Ściąga ze mnie piżamę, szybko mnie dosiada. Eksploduję.\nPrzesiąknięty jej zapachem, zbyt wstrząśnięty, by wziąć prysznic bądź zasnąć w ich łóżku, czekam, aż ona zaśnie, a wtedy schodzę na dół, do kuchni, i myję się płynem do zmywania. Jestem w kuchni brata o trzeciej nad ranem, moczę fujarę w jego zlewie, wycieram się ręcznikiem z napisem „Home Sweet Home”. Rano powtarza się to samo, gdy Jane znajduje mnie na kanapie, a potem znowu po południu, po odwiedzinach u George’a.\n– Co ci się stało w rękę? – pyta nazajutrz mój brat, widząc zabandażowaną dłoń Jane. Jest z powrotem w swoim szpitalnym pokoju i nie pamięta nic z wczorajszego dnia.\nJane zaczyna płakać.\n– Wyglądasz okropnie – mówi George. – Odpocznij.\n– To trudny okres – wtrącam.\nTego wieczoru otwieramy butelkę wina i znów to robimy, tylko wolniej, z większym rozmysłem, świadomie.\nSzpital go wypuszcza, a raczej George sam postanawia wyjść. Trudno w to uwierzyć, ale udaje mu się niepostrzeżenie opuścić szpital w środku nocy. Wraca do domu taksówką, za którą płaci pieniędzmi wygrzebanymi z dna kieszeni. Nie może znaleźć kluczy, więc dzwoni. Pies szczeka.\nMoże to właśnie usłyszałem – szczekanie psa.\nA może brat nie zadzwonił do drzwi, może pies nie zaszczekał. Może George wyciągnął zapasowy klucz z zagłębienia w sztucznym kamieniu ogrodowym przy drzwiach i zakradł się do własnego domu cichcem niczym intruz.\nMoże wszedł na górę, zamierzając wsunąć się do łóżka, ale jego miejsce było zajęte. Nie wiem, jak długo tam stał. Nie wiem, jak długo trwało, zanim chwycił lampę po jej stronie łóżka i walnął ją w głowę.\nWłaśnie wtedy się obudziłem.\nOna krzyczy. Jeden cios nie wystarcza. Próbuje wstać; lampa nawet nie pękła. George patrzy na mnie, znów podnosi lampę i robi zamach. Porcelanowy wazon będący jej podstawą rozbija się na głowie Jane. Zdążyłem już wyskoczyć z łóżka. George ciska na bok resztki lampy – krew spływa mu po palcach – chwyta telefon i rzuca go w moim kierunku.\n– Wezwij! – rozkazuje.\nStoję naprzeciw brata, w jego piżamie. Jesteśmy tacy sami, jak dwóch mimów, tak samo gestykulujemy, mamy takie same twarze, rodzinną szczękę, czoło po ojcu, te same wewnętrzne sprzeczności. Gapię się na niego, nie wiedząc, co z tego wyniknie. Niepokojący chrapliwy odgłos mobilizuje mnie, wybieram numer.\nNiechcący upuszczam telefon. Kiedy się pochylam, żeby go podnieść, brat kopie mnie mocno w podbródek. Głowa odskakuje mi do tyłu. Przewracam się, a on opuszcza pokój. Widzę pod wierzchnim okryciem szpitalną koszulę, wystającą jak jakiś ogon. Słyszę ciężkie kroki, gdy George schodzi na dół. Jane wydaje alarmujący jęk. Macam po podłodze, przyciągam telefon i wybieram 0. Wybieram 0, jakbym był w hotelu i spodziewał się, że ktoś odbierze. Rozpoczyna się długie nagranie, rozbudowane objaśnienie tego, co może zdziałać przycisk 0. Zdaję sobie sprawę, że będzie się tak wlokło do usranej śmierci, nim odezwie się ktoś żywy. Rozłączam się i po kilku próbach udaje mi się roztrzęsioną ręką wybrać 911.\n– Pobito kobietę. Pośpieszcie się – mówię i podaję adres.\nDźwigam się na nogi, idę do łazienki, biorę myjkę, jakby to mogło coś pomóc, jakbym mógł nią zetrzeć krew. Nie wiem nawet, od czego zacząć; jej głowa to miazga z krwi, włosów, kości, kawałków lampy, więc trzymam myjkę i czekam.\nTrwa to w nieskończoność. Pierwszy podjeżdża wóz strażacki. Cały dom się trzęsie. Zostawiam Jane i podchodzę do okna. Idą przez trawnik w pełnym rynsztunku, w hełmach i kurtkach, zabezpieczeni przed wodą ze zraszacza, który wyłączy się o świcie.\nNie wiem, czy drzwi otwiera im George, czy sami wchodzą.\n– Na piętrze! – krzyczę.\nPo chwili są przy niej. Jeden stoi z boku i mówi do radionadajnika, jakby składał sprawozdanie.\n– Mamy kobietę w średnim wieku, otwarta rana głowy z tkanką na wierzchu. Przynieście długie nosze, tlen, torbę lekarską, potrzebna karetka i policja. Kim jest ta kobieta? – pyta mnie.\n– To Jane. Żona mojego brata.\n– Ma pan jej prawo jazdy albo inny dokument tożsamości?\n– Torebka jest na dole.\n– Ważne informacje o zdrowiu, alergie, inne choroby?\n– Czy Jane ma jakieś kłopoty ze zdrowiem?! – wołam nad schodami.\n– Od uderzenia lampy w głowę – odpowiada mój brat.\n– Wpierdziela witaminy – mówi George.\n– Jest w ciąży? – pyta strażak.\nOd tego pytania robi mi się słabo.\n– Nie powinna – mówi George, a ja mimo woli domyślam się napięcia w jego słowach.\n– Ustabilizujcie szyję – mówi jeden ze strażaków.\n– To nie szyja, to głowa – mówię.\n– Niech pan się odsunie – poleca ten z radionadajnikiem.\nPrzyjeżdża pogotowie, podsuwają pod Jane pomarańczowe nosze, przytwierdzają ją do nich czymś, co wygląda na zwykłą taśmę, i owijają głowę gazą. Przypomina mumię, ofiarę wojny, a może uczestniczkę zjazdu Szpitalników.\nPomrukuje gardłowo, kiedy pięciu strażaków wynosi ją, zostawiając resztki sterylnych opatrunków i ślady butów. Kiedy biorą zakręt, uderzają w poręcz, która pęka z trzaskiem.\nSzybciej, niż można się spodziewać, wychodzą kuchennymi drzwiami i ładują się od tyłu do karetki.\nGeorge pije w kuchni kawę. Ma krew na rękach, jakieś drobiny przyklejone do twarzy, okruchy lampy – odłamki.\n– Nie parkować na trawie – mówi do pierwszego policjanta, który się zjawia. – Proszę przekazać podkomendnym.\n– Który z panów to pan Silver? – pyta policjant. Pewnie detektyw, bo nie w mundurze.\nObaj równocześnie unosimy rękę.\n– Wasze dokumenty tożsamości.\nGeorge gmera, jakby szukał papierów, szpitalny fartuch aż fruwa.\n– Jesteśmy braćmi – mówię. – Ja jestem starszy.\n– Więc kto, komu i co zrobił?\nDetektyw już wyjął notes.\nGeorge pociąga łyczek kawy. Ja milczę.\n– To proste pytanie. Tak czy owak zdejmiemy odciski z lampy. Odciski! – woła detektyw. – Weźcie całą ekipę. – Kaszle. – No więc… czy w domu jest ktoś jeszcze? Mamy szukać? Jeżeli to nie jeden z was przydzwonił jej lampą, to może osoba, która to zrobiła, nadal przebywa w domu, a może jest gdzieś jeszcze jedna ofiara.\nUrywa, czekając na jakiś odzew.\nOdpowiada mu tykanie kuchennego zegara. Niemal odchodzę od zmysłów, kiedy wyskakuje kukułka i kuka – kuku, kuku, kuku – sześć razy.\n– Przeczesać dom! – woła detektyw do swoich ludzi. – Sprawdźcie, czy nie ma nikogo więcej. Dowody do torebek. To dotyczy również lampy. – Zwraca się do nas. – Jest poniedziałek rano, wstałem z łóżka, żeby tu przyjechać. Żona daje mi w każdy poniedziałek rano, o nic nie pytając, bo lubi, żebym tydzień zaczynał w dobrym humorze, dlatego nie liczcie na moją sympatię.\n– Co ty sobie, do kurwy nędzy, myślisz, chuju, kurwa twoja mać! – wybucha George.\nDwóch rosłych policjantów blokuje drzwi kuchni. Raptem nie ma jak stamtąd wyjść.\n– Zakujcie go – rozkazuje detektyw.\n– Ja nie do pana – wyjaśnia George. – Mówiłem do brata. – Patrzy na mnie. – To jest moja piżama. Zrobiłeś to.\n– Tym razem nie będę mógł ci pomóc – mówię.\n– Popełniłem przestępstwo? – pyta George.\n– Trudno powiedzieć – odpowiada policjant, zakładając mu kajdanki.\n– Dokąd go zabieracie? – pytam.\n– A gdzie konkretnie mielibyśmy go zabrać?\n– Był w szpitalu. Musiał stamtąd wyjść wczoraj wieczorem. Pod spodem ma szpitalną koszulę, widzicie?\n– Znaczy uciekł?\n– Jak się dostał do domu?\n– Na piechotę, w ciemnościach, kurwa mać. Cipolizie!\nKaretka zabiera Jane, policja zabiera George’a, a ja zostaję z policjantem, który czeka na ekipę kryminalistyczną. Zaczynam wchodzić na górę, policjant mnie zatrzymuje.\n– Miejsce zbrodni – wyjaśnia.\n– Ubranie – mówię, poruszając nogawkami piżamy, która tak naprawdę należy do George’a.\nOdprowadza mnie do sypialni, która wygląda jak po przejściu tornada – na podłodze rozbita lampa, krew, skotłowana pościel. Zdejmuję piżamę i bez słowa pożyczam czyste ubranie brata, wiszące na drzwiczkach szafy w plastikowej torbie z pralni chemicznej.\n– Brudne rzeczy zostawi pan w pokoju – poleca policjant. – Nigdy nie wiadomo, co się okaże.\n– Racja – odpowiadam i schodzimy na dół.\nZ policjantem za plecami czuję się dziwnie, jak podejrzany. Przychodzi mi na myśl, że dobrze byłoby zadzwonić do adwokata George’a i powiadomić go o rozwoju wypadków, ale nie pamiętam jego nazwiska. Zastanawiam się też, czy policjant mnie obserwuje, czy powinienem wystrzegać się szybkich ruchów, nie sięgać po coś i tak dalej. No i jak mam się od niego uwolnić, by zadzwonić na osobności?\n– Włożę pranie do suszarki.\n– Pan zaczeka – powstrzymuje mnie policjant. – To może pan zrobić później. Mokre ubranie zostaje mokre.\n– Dobra. – Siadam przy kuchennym stole, biorę telefon do ręki i przeglądam nazwiska dzwoniących w nadziei, że znajdę nazwisko adwokata, które zabrzmi znajomo. No i proszę… Rutkowsky. – Mogę zadzwonić?\n– To pan płaci.\n– Mogę wyjść na dwór?\nPolicjant kiwa głową.\n– Dzwonię nie w porę? – pytam, kiedy odbiera adwokat Rutkowsky.\n– Silver, Harry Silver, brat George’a Silvera.\n– Właśnie jadę do sądu.\nStoję na podwórku przed domem, boso na wilgotnej trawie.\n– Zdarzyło się to i owo. – Milknę. – Wczoraj wieczorem George wyszedł ze szpitala, Jane jest ranna, oberwała lampą w głowę. Jest tu policja, czekają na ekipę kryminalistyczną i…\n– Skąd pan się tam wziął?\n– Poproszono mnie, żebym na czas, kiedy brat jest w szpitalu, dotrzymał jej towarzystwa.\n– Gdzie jest Jane?\n– Zabrano ją do szpitala.\n– A George?\n– Jego też zabrano.\n– Czy wygląda to na poważne przestępstwo?\n– Kiedy przyjadą policjanci, proszę za nimi chodzić i nie odstępować ich na krok, nawet jeśli każą panu odejść. Niech niczego nie przestawiają, a jeżeli poproszą, żeby pan czegoś dotknął albo coś przesunął, ręce do kieszeni. Mogą robić zdjęcia, mogą podnosić przedmioty pęsetami i wkładać je do torebek.\n– Sąsiedzi gapią się przez okna.\n– Przyjadę o wpół do piątej. Do tego czasu proszę niczego nie zmieniać na miejscu wypadku.\n– Na wypadek gdybym nie wrócił, zostawię klucz pod sztucznym kamieniem przy drzwiach wejściowych.\n– Pan poda numer swojej komórki, a nuż będę pana potrzebował.\nPodaję mu numer i się rozłącza. W głowie słyszę głos Jane: „Kondomy?”.\nTak. Ale gdzie teraz są? Przepadły, zużyte, skończone, wrzucone do kubła na śmieci, pełne lagru.\n– Wolno zaparzyć świeżą kawę?\n– Nie powstrzymam pana – mówi policjant. – Ten pies był tu cały czas? – Wskazuje Tessie, która ma sucho w misce i zlizuje wodę z moich stóp.\n– To Tessie.\nNalewam jej świeżej wody i sypię karmę.\nEkipa kryminalistyczna przebiera się na trawniku przed domem. Rozkładają białe jednorazowe polietylenowe kombinezony i nakładają je, wraz z ochraniaczami stóp i lateksowymi rękawiczkami, jakby czekała ich operacja wysokiego ryzyka.\n– No nie, to niekonieczne – zapewniam. – Niczym nie zarażamy, a dywan już jest zniszczony.\n– Ktoś chce kawy? – pytam, unosząc kubek. Zwykle nie piję kawy, ale tego ranka to już moja czwarta; mam swoje powody. Posłusznie chodzę za nimi z pokoju do pokoju. – Używacie taśmy i zapisu cyfrowego?\n– Tak – odpowiada fotograf, trzaskając zdjęcia.\n– To bardzo ciekawe. Skąd pan wie, co fotografować?\n– Przepraszam, mógłby się pan odsunąć?\nPrzed odejściem ekipy policjant wyjmuje notes.\n– Jeszcze parę pytań, zanim pójdę. W tej historii jest kilka białych plam, dziur.\n– Czy uprawiał pan z nią seks, kiedy brat wrócił do domu?\n– Miał pan romans z żoną brata?\n– Jestem tu, ponieważ brat był w szpitalu.\n– Jest w Chinach. To ona podsunęła pomysł, żebym nocował u żony brata.\n– Jakie są pańskie stosunki z bratem?\n– Bliskie. Pamiętam, kiedy kupili ten dom. Pamiętam, jak pomagałem im wybierać rzeczy, kafelki do kuchni. Po wypadku pocieszałem Jane.\nPolicjant zamyka notes.\n– No dobrze, wiemy, gdzie pana znaleźć.\nPo jego wyjściu na stoliku w holu znajduję torebkę Jane, grzebię w niej, chowam do kieszeni komórkę, klucze od domu i – nie wiadomo dlaczego – szminkę. Przedtem jednak zdejmuję z niej osłonkę i przeciągam pomadką Sweet Fuchsia po wargach.\nZ samochodu dzwonię do Claire w Chinach.\n– Zdarzył się wypadek, Jane jest ranna.\n– Mam jutro przyjechać?\nW Chinach jutro jest dzisiaj, a tu, gdzie jest dzisiaj, tam jest jutro.\n– Zostań, gdzie jesteś – odpowiadam. – To zbyt skomplikowane.\nDlaczego Claire tak chętnie mnie puściła? Dlaczego pchnęła mnie w ramiona Jane? Chciała mnie wypróbować? Naprawdę aż tak mi ufała?\n– Jadę teraz do szpitala, zadzwonię, kiedy dowiem się czegoś więcej. – Milknę. – Jak tam praca?\n– Świetnie. Kiepsko się czuję, zjadłam coś dziwnego.\n– Może robaka?\n– Zadzwoń później.\nPrzyjeżdżam do szpitala i dowiaduję się, że Jane jest na operacyjnym, a George wciąż w izbie przyjęć, na jej tyłach, przywiązany do noszy.\n– Głupi chuju – wita mnie, kiedy odsuwam zasłonkę.\n– Co z twoją twarzą?\nWskazuję świeże szwy nad jego okiem.\n– Prezent powitalny.\n– Nakarmiłem psa, odczekałem, aż policja zrobi swoje, i zadzwoniłem do twojego prawnika. Przyjdzie później.\n– Nie chcą przyjąć mnie z powrotem, bo niby „uciekłem”. Nikt mi nie powiedział, że jak się stąd wychodzi, to potrzebne jest jakieś pozwolenie.\nPrzychodzi salowa z wiadrem i mopem z metalowym drążkiem.\n– Zaraźliwy? – pyta.\n– Śmiało – zachęcam. – Nie, jest agresywny.\nMłody lekarz wjeżdża z dużym podświetlonym szkłem powiększającym.\n– Jestem Chin Chow – przedstawia się. – Przyszedłem wyskubać panu twarz.\nNachyla się i zaczyna wyskubywać odłamki szkła.\n– Nie masz piersi – mówi do niego George.\n– I bardzo dobrze – odpowiada Chin Chow.\nIdę do pokoju pielęgniarek.\n– Brat ma szwy na głowie. Nie miał ich, wychodząc dziś rano z domu.\n– Zanotuję, że chce pan porozmawiać z lekarzem.\nWracam do George’a. Jego twarz wygląda jak kawałek płótna w krwistoczerwone grochy.\n– Chow Fun mnie, kurwa, wyskubał, próbował zmusić do wyznań: „Ach, co pana dziś do nas sprowadza? Nocna awantura w domu?”. Robił mi bez znieczulenia dziury w twarzy. „Dosyć”, mówiłem sto razy, „dosyć, dosyć, dosyć!”. „Ach, co za duże dziecko, marudzi i marudzi. Pan jest duży chłopiec, znoś pan to po męsku”. To nie lekarz, to tajny agent, próbował wycisnąć ze mnie wyznanie.\n– Naprawdę? Po prostu z tobą rozmawiał. Wątpię, czy wie, dlaczego tu jesteś.\n– Ależ wie, powiedział, że poczyta o mnie w „New York Post”.\nGeorge zaczyna płakać.\n– Och, daj spokój, nie zaczynaj.\nBełkocze jeszcze chwilę, prycha, pociąga nosem i przestaje.\n– Powiesz mamie?\n– Twoja żona ma operację mózgu, a ty pytasz, czy powiem mamie?\n– Kiedy ostatni raz widziałeś się z mamą?\n– Kilka tygodni?\n– Może miesiąc.\n– Ile miesięcy?\n– Nie wiem, do cholery! Powiesz jej?\n– A po co? Nieraz nawet nie wie, kim jest. Zrobię tak: jeżeli o ciebie spyta, powiem, że cię przeniesiono za granicę. Wyślę jej herbatę od Fortnuma i Masona, niech myśli, że wciąż jesteś szychą.\nGeorge wierci się na noszach.\n– Podrap mnie w tyłek, co? Nie dosięgnę. Równy z ciebie chłop. – Wzdycha z ulgą. – Równy chłop, ale i skończony sukinsyn.\nKiedy salowa przynosi lunch, George, mimo przywiązanych rąk i nóg, wykręca się tak, że kolanami strąca tacę ze stolika na podłogę.\n– Po jednej na pacjenta – komunikuje salowa. – Spróbujemy jutro.\n– Podłączcie kroplówkę, żeby się nie odwodnił – zarządza natychmiast pielęgniarka.\n– Oni tu się nie obcyndalają – mówię, kiedy pielęgniarka z igłą w ręku, w czteroosobowej męskiej obstawie, odsuwa zasłonkę. – Skoro mowa o lunchu, to idę do baru.\n– Dzisiaj może nie umrzesz, ale kiedyś obedrę cię ze skóry – zapowiada George.\n– Przynieść ci coś? – wpadam mu w słowo.\n– Ciasteczka z kawałkami czekolady.\nIdę obok wyłożonego w barze jedzenia, okrążając parujące pojemniki z warzywami, makaronowymi nadziewanymi muszlami, klopsami, kanapkami na zamówienie, pizzą, pączkami, płatkami; robię rundę i kończę z pustą tacą. Ruszam w drugi obchód, biorę pomidorową z ryżem, paczkę krakersów Goldfish i karton mleka.\nRozrywam opakowanie, pomarańczowe krakersy uciekają, zaśmiecając stół i podłogę. Zbieram, co się da. Różnią się od tych, które pamiętam. Nie wiem, czy w ogóle się zmieniły, czy może jest to wada paczki ze stu kaloriami, ale są mniejsze, bardziej płaskie i robią miny. Pływają na boku, łypią na mnie jednym okiem i uśmiechają się idiotycznie, półgębkiem.\nJem, myśląc o „robaku” w chińskim jedzeniu, o sprzedawcy w delikatesach niedaleko mojego mieszkania, który mówi „pomidolowa zliże”. Jem, przywołując w pamięci garnek z zupą na kuchence matki, błonę tworzącą się na wierzchu, kiedy zupa stygła, i to, jak matka bezwiednie nakładała mi ciągliwy glut, który zjadałem, wyobrażając sobie zawsze, że to krew.\nJem zupę, udając, że to krew, udając, że poddaję się transfuzji, podczas gdy Jane na górze przechodzi „kraniotomię i ewakuację” – takich właśnie słów użyli. Wyobrażam sobie chirurgiczny odkurzacz z nierdzewnej stali odsysający okruchy porcelany i kości. Wyobrażam sobie, jak Jane wychodzi z tego uzbrojona w stalowe płytki i musi nosić dzień i noc futbolowy kask.\nCzy w ogóle wiedziała, co się dzieje? Czy ocknęła się z myślą: „To nieprawda, to jakiś straszny sen”, i czy potem, po tym wszystkim, jej czaszkę rozrywał pulsujący ból? Pomyślała: „Na głowie mam bałagan”?\nJest w bloku operacyjnym, a w niej pływa jak oszalałe moje rozlane nasienie. Robiliśmy to z zabezpieczeniem, ale także bez. Ktoś odkryje, że pływam w jej wnętrzu? Potrzebuję adwokata?\nZupa mnie rozgrzewa, przypominając, że od ostatniego wieczoru nic nie jadłem. Mija mnie mężczyzna z podbitymi oczami, niesie tacę z lunchem, a ja myślę o tym, jak ojciec z błahego powodu przyłożył kiedyś mojemu bratu, powalając go na łopatki. „Żebyś wiedział, kto tu rządzi!”.\nMyślę o George’u: o zagłębieniu w gipsowej ścianie po napełnionej kawą rozbitej filiżance, która, kiedy się „potknął”, w niewytłumaczalny sposób wyfrunęła mu z ręki. Myślę o tym, co opowiedziała mi kiedyś Jane o ich wyprawie na niedzielny lunch. George, cofając się na podjeździe, uderzył w pojemnik na śmieci i tak się rozzłościł, że zaczął jeździć po nim w tę i z powrotem, zmieniając co chwila biegi, aż dziećmi rzucało na wszystkie strony, i przestał dopiero, kiedy Ashley zwymiotowała. Czy podobne wybuchy agresji skierowanej przeciw przedmiotom są sygnałem, że ktoś taki pewnego dnia zabije własną żonę? Czy naprawdę wiążą się z tak silnym szokiem?\nW szpitalnej toalecie, myjąc ręce, patrzę w lustro. W odbiciu, które widzę, rozpoznaję nie tyle siebie, ile swojego ojca. Kiedy tu się zjawił? Nie ma mydła; wcieram środek dezynfekujący w twarz – piecze. Niewiele brakuje, bym, usiłując go spłukać, utopił się w umywalce.\nKapie mi z twarzy, mam mokrą koszulę, a podajnik papierowych ręczników jest pusty. Czekając, aż wyschnę, kluczykiem od samochodu wydrapuję na ścianie z pustaków imię Jane.\nOmal mnie na tym nie przyłapuje pracownik szpitala, ale atakuję go pierwszy pytaniem:\n– Dlaczego nie ma papierowych ręczników?\n– Już ich nie używamy, ze względów ekologicznych.\n– Ale ja mam mokrą twarz.\n– Pan się wytrze papierem toaletowym.\nTak robię – papier czepia się zarostu, więc wyglądam, jakbym przeszedł przez papierotoaletową zamieć.\nW poniedziałek, późnym popołudniem, Jane opuszcza blok operacyjny. Wiozą ją korytarzem podłączoną do dużego mechanicznego respiratora, z głową zawiniętą jak u mumii, podsiniałymi oczami. Jej twarz przypomina mięso. Spod przykrycia wychodzi rurka, przy końcu łóżka wisi woreczek na mocz.\nCałowałem ją tam zeszłej nocy. Powiedziała, że nikt nigdy tego nie robił, więc znów ją pocałowałem, głęboko. Dogodziłem jej. Użyłem języka – nikt nigdy się nie dowie.\nPowtarzam sobie, że zrobiłem, co mi kazano. Claire kazała mi zostać. Jane mnie pragnęła – przyciągnęła do siebie. Czemu jestem taki słaby? Czemu chcę zwalić winę na kogoś? Zadaję sobie pytanie: „Czy w ogóle pomyślałeś, że winieneś się powstrzymać, ale nie zrobiłeś tego, akurat w tym momencie nie mogłeś?”. Teraz rozumiem znaczenie słów „tak wypadło”. Ot, wypadek.\nLekarz mówi, że jeżeli Jane przeżyje, nigdy nie będzie taka jak przedtem.\n– W krótkim czasie, gdy tu była, nastąpiło pogorszenie. Wycofuje się, zapada w siebie. Oczyściliśmy ranę i wywierciliśmy otwory, robiąc miejsce na opuchliznę. Rokowania są złe. Czy powiadomiono rodzinę? Dzieci?\n– Nie – odpowiadam. – Są w szkole z internatem.\n– Proszę je zawiadomić – poleca lekarz i odchodzi.\nZadzwonić bezpośrednio do dzieci czy najpierw do ich szkół? Najpierw do dyrektorów i wyjaśnić: „Matka jest w stanie śpiączki, ojciec w kajdankach, więc może przerwie pan/pani jemu/jej cichą naukę i poleci się spakować”. Mam od razu wyłożyć kawę na ławę i powiadomić, jak okropna jest sytuacja – w środku dnia oznajmić tym dzieciakom, że życie, jakie znały do tej pory, się skończyło?\nNajpierw łączę się z bratanicą.\n– Ashley – zaczynam.\n– Chodzi o Tessie? – pyta, nim cokolwiek powiem.\n– O twoich rodziców – mówię zająkliwie.\n– Rozwodzą się?\nZaczyna płakać, nim mogę coś dodać, i jakaś koleżanka przejmuje telefon.\n– Ashley nie może teraz rozmawiać.\nBratanka zaś informuję:\n– Twój ojciec zwariował. Może powinieneś wrócić do domu, chyba że nie chcesz, chyba że w ogóle nie chcesz do niego wracać. Pamiętam, jak twoi rodzice go kupili, jak dobierali rzeczy.\n– Twoja matka miała wypadek – mówię, rozważając, czy powinienem mu powiedzieć, jak poważny jest jej stan.\n– Czy to tata? – pyta.\nZaskakuje mnie bezpośredniość jego pytania.\n– Tak. Twój ojciec uderzył ją lampą. Próbowałem to powiedzieć twojej siostrze, ale mi się nie udało.\n– Zadzwonię do niej – obiecuje.\nCzuję ulgę, że nie muszę znów przez to przechodzić.\nStoję w pustym korytarzu zalanym zmęczonym fluorescencyjnym światłem. W moją stronę idzie człowiek w białym kitlu; uśmiecha się. Wyobrażam sobie, że to zły czarnoksiężnik, który zrywa kitel i odsłania togę sędziego. „Czy podobna, by brat wiedział, że posuwasz jego żonę, i dlatego wstał z łoża boleści i dotarł do domu?”.\n– Na razie wstrzymam się od komentarzy. Z powodu tego wszystkiego już i tak źle się czuję – mówię na głos w korytarzu, choć nikt mnie nie słucha.\nPrzechodzę do poczekalni dla rodzin. Dzwonię.\n– George uderzył Jane lampą – informuję matkę Jane.\n– To straszne – mówi, nieświadoma powagi moich słów. – Kiedy to się stało?\n– Wczoraj wieczorem. Twój mąż w domu?\n– Oczywiście – odpowiada, lekko niepewnym głosem.\nSłyszę w tle jego głos.\n– Brat twojego zięcia – wyjaśnia. – Coś się stało Jane.\n– Co się stało Jane? – pyta, biorąc słuchawkę.\n– George uderzył ją w głowę lampą.\n– Zamierza wnieść oskarżenie?\n– Najprawdopodobniej umrze.\n– Takich rzeczy nie mówi się dla żartu.\nChcę iść do domu. Chcę odzyskać dawne życie. Miałem je. Kiedy to się zdarzyło, byłem w trakcie czegoś, prawda? Co robiłem? Nie mam przy sobie terminarza, ale coś musiało w nim być: wizyta u dentysty, kolacja z przyjaciółmi, zebranie na wydziale. Który to dziś dzień? Spoglądam na zegarek. Za pięć minut zaczynam zajęcia. Dwudziestu pięciu studentów wejdzie jeden za drugim do sali, usiądzie na swoich miejscach i zacznie się wiercić, bo się nie przygotowali, nie przeczytali tego, co należało przeczytać. Temat kursu – Nixon: Duch w Machinie, badanie niezbadanego. Siedzą jak idioci, czekając, aż im wszystko objaśnię, nakarmię ich wiedzą. Tkwiąc w odrętwieniu na swoich grzędach, układają listy do dziekana. Jeden się poskarżył, iż wymaga się od niego pisania na zajęciach, inny obliczył, ile kosztuje każde z dwudziestu dwóch spotkań w semestrze, i zrobił listę rzeczy, które mógłby kupić za tę albo mniejszą kwotę.\nMuszę skalkulować, ile dolarów wart jest stres wytrzymywania ich tępych spojrzeń przez półtorej godziny dwa razy w tygodniu, ich przychodzenia na mój dyżur, pytań „Co nowego?”, jakbyśmy byli za pan brat, rozsiadania się tak, jakby to miejsce było ich własnością, mówienia mi, że nie mogą „załapać, w czym rzecz”. Przed odejściem chcą jeszcze pogłaskania po główce i zapewnienia, ot tak, bez powodu: „Dobry z ciebie dzieciak”. Zachowują się nonszalancko, jakby wszystko im się należało – ja za taką postawę w wieku dorastania dostałbym reprymendę i szlaban na tydzień.\nPrzez wszystkie lata nauczania nie zdarzyło się, żebym nie przyszedł na zajęcia, a przekładałem je tylko dwa razy, z powodu kanałowego leczenia zęba i ataku woreczka żółciowego.\nDzwonię na uniwersytet, dzwonię na swój wydział, dzwonię do sekretariatu dziekana szkoły, z którą jestem związany – wszędzie odpowiada automatyczna sekretarka. Nie mogę złapać żywej osoby. Co będzie, jeśli się nie zjawię, jak długo będą tam siedzieć? Dzwonię do biura ochrony.\n– Mówi profesor Silver. Mam pilną sprawę.\n– Potrzebuje pan pomocy medycznej?\n– Już jestem w szpitalu, a za dwie minuty powinienem zacząć zajęcia. Czy ktoś mógłby tam pójść i wywiesić na drzwiach kartkę z informacją dla studentów, że odwołałem zajęcia?\n– Ktoś od nas?\nPróbuję z innej mańki.\n– Ależ jak najbardziej wasza. Jeśli nikt się nie zjawi, jeśli nie zainterweniuje nikt z władz, może dojść do zamieszek. To zajęcia z politologii, rozumie pan, co to znaczy? Do głosu dochodzą radykalne idee, studenci czują się silni. Pomni pan moje słowa.\n– Co ma być na tej kartce?\n– Profesor Silver ma pilną sprawę rodzinną i nie będzie na zajęciach. Przeprasza i obiecuje, że wynagrodzi to studentom.\n– No dobrze, który to budynek i sala?\n– Mógłby pan sprawdzić? Nigdy nie pamiętam nazw budynków ani numerów sal.\n– Chwileczkę… Silver nie ma dziś zajęć. Jest pan w Szkole Humanistycznej, pańscy studenci mają wolne. Impreza na plaży…\n– Och, zapomniałem. Po prostu zapomniałem. Dziękuję.\nMiałem jakieś życie. Coś robiłem.\nTego samego dnia spotykam się w domu z prawnikiem. Przyjeżdża jednym samochodem, a drugim jego ludzie. Niosą ciężkie walizki, przypominają ekipę od dezynsekcji.\n– Po schodach i na prawo – wysyłam ich na górę.\n– Co tu się stało, u licha?!\n– Jak to co się stało?\n– Ale bardak!\n– Zabronił mi pan czegokolwiek dotykać! – krzyczę z dołu.\n– Co za smród!\nTessie idzie za mną. W połowie drogi uderza mnie odór.\n– Nasrane! – sarka prawnik.\nPies ma minę winowajcy.\nTessie, pozostawiona sama w domu, zrobiła własne porządki: zlizała z podłogi krew Jane, zostawiając różowawe ślady, a potem zafajdała łóżko.\nPatrzy na mnie, jakby chciała powiedzieć: „Tu był dom wariatów. Coś musiało się stać”.\n– Już dobrze, psinko – mówię i schodzę na dół po pudełko plastikowych worków.\nPies oddał mi przysługę. Zatarł wszelkie ślady, jakie mogły pozostać na pościeli. Wpycham pościel do dwóch worków, otwieram okna i psiukam lizolem.\nZabrano śmieci. Prawnik i jego świta odchodzą.\n– Kiepsko to wygląda – mówi jeden z jego ludzi do drugiego.\n– Serio, Sherlocku?\nStoję w kuchni, obsesyjnie myśląc o pościeli: Wystarczy wyrzucić ją do śmieci? Czy wywożąc pościel na wysypisko, wzbudziłbym podejrzenia? A gdybym spróbował ją spalić? Wysłałaby sygnały dymne widoczne na wiele kilometrów dokoła?\nWykręcam numer do firmy Szybka Dostawa Materacy.\n– Jak szybko dostarczycie nowy materac?\n– Sycamore sześćdziesiąt cztery.\n– A jakiego pan szuka? Wybrał pan coś konkretnego: Serta, Simmons, luksusowy, z poduszkami?\n– Jestem otwarty na propozycje, musi być duży, miękki, ale nie zanadto, twardy, ale też nie zanadto, coś w sam raz.\n– Przygotuje się pan na dwa osiemset, za materac i ramę ze sprężynami.\n– Mogę spuścić na dwa sześćset pięćdziesiąt, a jeżeli kupi pan na materac naszą poszwę, dostanie pan dziesięcioletnią gwarancję. Zwykle kosztuje sto dwadzieścia pięć, ale oddam za stówkę.\n– I zabierze pan stary?\n– Nawet poplamiony?\n– Wszystkie są poplamione.\nWyciągam z kieszeni kartę kredytową Jane.\n– Między szóstą a dziesiątą wieczorem.\nBiorę wiadro z gorącą wodą, szczotkę, rolkę papierowych ręczników, płyny Mr. Clean i Comet, butelkę octu i lateksowe rękawice Jane ze Święta Dziękczynienia. Naciągając je, ronię łzy.\nSzoruję na czworakach. Ciemna, sucha krew się łuszczy. Zmoczona, zmienia się w różowiejące wiry, przesiąkające przez papierowe ręczniki jak sok z buraków. Kaleczę się w palec, kawałek porcelany rozcina mi skórę i moja krew miesza się z plamą na podłodze. Zabezpieczam ranę klejem z tubki Krazy Glue. Pracuję z uczuciem, że jestem przez kogoś szpiegowany, obserwowany. Coś mnie mija, ocierając się o moją nogę, a kiedy się odwracam, żeby spojrzeć – skacze. Robię obrót. Mokra podłoga jest śliska, więc ląduję na tyłku. Na toaletce siedzi kot, trzepiąc ogonem na boki.\n– Jasny gwint! Przestraszyłeś mnie – mówię.\nKot mruga, patrzy na mnie, jego zielone oczy błyszczą jak szmaragdy.\nJako niewolnik przyzwyczajeń, pracuję, aż skończę, opróżniam wiadro z krwistą wodą i wyrzucam szmaty. Dopiero potem patrzę, co zjem na kolację. Stojąc przed otwartą lodówką, wyciągam resztki z poprzedniego wieczoru. Kosztuję różne rzeczy, wspominając Jane, nasz wieczorny posiłek, nasze amory. Wykładam jedzenie na talerz i wyciągam się na kanapie przed telewizorem.\nBudzi mnie łoskot wystrzałów. W pierwszej chwili myślę, że George znów uciekł i przyszedł mnie zabić.\nŁomotanie do drzwi.\n– Dobrze, że materace się nie tłuką – mówi jeden z tragarzy wnoszących nieporęczny towar po schodach. – Kiedyś dostarczałem telewizory plazmowe, to był koszmar.\nBez komentarza zabierają stary materac i stelaż ze sprężynami. Kiedy wychodzą z domu, na podwórku coś błyska.\nJeden z tragarzy upuszcza koniec wynoszonego materaca i skacze w ciemność. Z krzaków dobiegają odgłosy szamotaniny. Tragarz wraca z drogim aparatem fotograficznym.\n– Oddaj aparat – mówi nieznajomy, gramoląc się z grządki.\n– Kim pan jest? – pytam.\n– To mój aparat – upomina się fotograf.\n– Już nie – mówi tragarz, ciskając aparat w stronę ulicy.\nMuszę pojechać do siebie. Dochodzi jedenasta. Zamykam dom na klucz, prowadzę Tessie do auta, podsadzam ją i jadę w stronę autostrady. Suka się trzęsie.\n– Nie będzie zastrzyków. Nie będzie weterynarza – uspokajam ją. – Jedziemy do miasta, Tessie.\nPies puszcza śmierdzące bąki. Zjeżdżam na pobocze, Tessie załatwia się tuż przy autostradzie.\n– Miał pan dobrą podróż? – pyta nocny portier.\n– Pańska poczta, pańskie paczki – mówi, wypełniając nimi moje ręce. – Pańskie pranie.\nZaczepia mi wieszaki na zakrzywionym palcu.\nNie wspomina o psie, którego smycz zakręciłem wokół przegubu.\nW mieszkaniu unosi się zapach, znajomy, ale nieco stęchły. Jak długo mnie tu nie było? Zdaje się, jakby wszystko uległo zamrożeniu w czasie, zamrożone nie tylko od kilku dni, gdy mnie tu nie było, lecz być może od całych dziesięciu lat. To, co kiedyś wydawało się nowoczesne, wyszukane, wygląda jak dekoracja ze sztuki Edwarda Albeego z mniej więcej 1983 roku. Telefon z modelowanymi przyciskami, rzadko używany. Podniszczone podłokietniki przy sofie. Włos dywanu nierówny na wydeptanej ścieżce z pokoju do pokoju. Sterty magazynów sprzed półtora roku.\nMimo to odczuwam ulgę, że znajduję się w miejscu, gdzie wszystko jest znajome, gdzie mógłbym poruszać się po omacku. Poddaję się temu uczuciu, chciałbym się w nim wytarzać, chcę, aby to, co się wydarzyło, nie było prawdą.\nOrchidea nadal kwitnie. Podlewam ją i – jakbym oglądał film w przyśpieszonym tempie – w ciągu godziny jej płatki, nagle uwolnione, opadają na szafkę, martwe. Do rana pozostanie goły badyl.\nZ lodówki sączy się odorek skwaśniałego mleka, połówki podeschniętego grejpfruta, masła orzechowego bez daty, brązowego chleba zbielałego na brzegach, starego puddingu ryżowego z wyhodowanym zielonym okiem w plastikowym pojemniku z delikatesów. Rozgorączkowany otwieram wszystkie szafki i wyrzucam przeterminowane produkty. Zastanawiam się, czy wszyscy robią to w taki sam sposób – tu szklanki, tam talerze, a sypka żywność i puszki obok siebie? Gdzie człowiek się uczy tego grupowania podobnych rzeczy? Wynoszę śmieci, dzwonię do Chińczyka. Obsługujący poznaje mój numer.\n– Późno pan dzwoni, dawno się nie widzieliśmy – mówi. – Pikantna kwaśna zupa, smażony kurczak z ryżem, wieprzowina mu-szu?\nCzekając na dostawę, zjeżdżam windą do piwnicy, ze schowka wyciągam wielką starą niebieską walizę. Na górze otwieram ją na łóżku i zaczynam napełniać. Sam nie wiedząc, co właściwie sobie myślę, pakuję się, jakbym chciał się skumulować, zminimalizować. Zakładam, że po powrocie Claire nie będę mile widziany. Zaglądam do szuflad, szafy, szafeczki na lekarstwa pełen podziwu wobec łagodności współistnienia rzeczy, tego, jak wiszą, spoczywają bądź opierają się o siebie bez jakichkolwiek napięć czy osądów. Jej nitka do zębów, szczoteczka, emulsja do depilacji, tusz do rzęs, mój płyn do płukania gardła, sprej do nosa, obcinacz do paznokci. Wszystko intymne, ludzkie, wszystko podzielone między niego i nią – niewiele wspólnego.\nPobraliśmy się późno; Claire miała już za sobą krótkotrwałe małżeństwo. Po dwóch latach przedstawiłem ją rodzicom. Na samym wstępie powiedziała im:\n– Ślub był bardzo skromny, sami przyjaciele.\n– Dlaczego tak długo ją przed nami ukrywałeś? – spytała matka. – Jest piękna i ma dobrą pracę. Myślałeś, że jej nie zaakceptujemy?\nUjęła Claire za ręce.\n– Myśleliśmy, że coś jest z tobą nie tak i dlatego cię nie przyprowadza, że może masz rozszczepione podniebienie, penisa albo co innego. – Zmarszczyła czoło, jakby pytała: „I co ty na to?”.\nCo zabieram? Pakuję walizkę bez ładu i składu – kilka zdjęć, drobiazgi z dzieciństwa, parę garniturów, buty, płócienną torbę z najnowszym szkicem nieukończonej pracy o Nixonie, mały czarny zegar z jej strony łóżka. Nie chcę wiele, nie chcę ostentacji. Umyślnie zostawiam ulubione rzeczy – nie chcę być oskarżony o opuszczenie okrętu.\nPóźno po północy dźwięczy dzwonek. Daję dostawcy duży napiwek, siadam przy stole i jem prosto z pudełek, jem tak, jakbym od wielu dni nie miał nic w ustach. Smak fantastyczny, ostry, korzenny, tekstura rozkoszna, jest tu wszystko – od śliskich grzybów i tofu do twardych kawałków wieprzowiny. Smaruję naleśniki śliwkowym dżemem i polewam sosem sojowym – obfitość glutaminianu sodu budzi mnie do życia.\nTessie siedzi cierpliwie u moich stóp. Daję jej miseczkę białego ryżu – skrobia dobrze jej zrobi na żołądek. Zjada szybko. Dokładam jej ryżu, a ona znów puszcza śmierdzące bąki.\nMam ochotę sprawdzić to w komputerze, wpisać do Google’a „złe skutki picia krwi”, ale nie chcę pozostawić elektronicznego śladu mej wizyty.\n– Tessie, ile ty masz lat? Dwanaście? Według ludzkiej miary miałabyś ponad sto. Willard Scott powinien wspomnieć o tobie w telewizji. Wiesz, co to był za kot? Znasz go skądś? Jakoś nie przeszkadzała ci jego obecność. Oto moja propozycja – ciągnę. – Przenocujemy tutaj, a rano tam wrócimy, w pełnym świetle dnia.\nRozmawiam z psem.\nDzwonię do Claire, do Chin, podejmując ostatnią próbę.\n– Jestem na spotkaniu – informuje.\n– Możemy porozmawiać później.\n– Czy Jane się polepszyło?\n– Jest pod respiratorem.\n– Cieszę się, że czuje się lepiej – mówi Claire.\nRytm zdania zachowany; reszta zaginęła w tłumaczeniu.\nLeżąc w łóżku, przyciągam jej poduszkę tak blisko, że opieram się o nią piersią. Zwyczajnie tęsknię za Claire, za tym, jak zagląda mi przez ramię, gdy robię rachunki, i upiera się, żebyśmy oprócz wspólnego konta mieli także dwa osobne. Za Claire, która gumową wycieraczką do okien, ukradzioną na stacji benzynowej, osusza w łazience drzwi kabiny prysznicowej. Za Claire przy zlewie, jak pije wodę, a potem opłukuje, wyciera i odstawia szklankę. Za Claire, która pilnuje porządku, nie pozostawia nic przypadkowi, zawsze trzyma rękę na pulsie. To, co w niej lubiłem, stwarza problem – po prostu jej nie ma. Wymagała ode mnie niewiele, tak jakby nie było jej tuż obok, i niewiele mi dawała.\nTessie chodzi dokoła, jakby nie mogła znaleźć sobie miejsca. Biorę z łazienki ręcznik i rozkładam go przy łóżku. Tę starą seterkę kupiono, kiedy była jeszcze szczeniakiem, w pełnych obietnic i nadziei czasach, gdy wydawało się, że wszystko dobrze się ułoży.\nKobieta podchodzi i wali mnie poduszką.\n– Wynoś się z mojego domu, wynoś się z mojego domu! – powtarza.\nZa nią stoi mężczyzna w garniturze.\n– Na razie wystarczy. Dorwiemy go później – mówi.\nRzucam się do drzwi. Mężczyzna stoi przy nich i zmienia zapadkę w zamku.\nBudzę się. Kim była ta kobieta? To Claire czy Jane?\nPies chce wyjść. Pies chce jeść. Pies chce wrócić do swojego domu.\nDzieci przyjeżdżają, załatwiono co trzeba. Za ich plecami przeprowadzono rozmowy telefoniczne. By je dowieźć, wynajęto auta z szoferami.\n– Co z dziećmi? Dokąd pojadą? – pytają rodzice Jane podczas telefonicznej konferencji.\nMyślę sobie, że nie lubię dzieci brata, ale zachowuję to dla siebie.\n– Mogą zatrzymać się u mnie – proponuje siostra Jane, Susan. – Mamy wolny pokój.\n– Biuro – przypomina jej mąż.\n– Jest tam łóżko.\nI dokazujące bliźniaki na uwięzi. Myślę o tych małych terrorystach, bezustannie w ruchu, często biegnących ku przepaści. Wyobrażam sobie, jak Susan i jej mąż na rodzinnych wakacjach urządzają na plaży zawody, kto z nich pierwszy złapie któregoś z puszczonych luzem bliźniaków.\n– Mają psa – mówię.\n– A ty masz alergię – przypomina Susan matka.


Motywacja skoncentrowana na sercu • MOTIFLOW\nBrak komentarzy do Motywacja skoncentrowana na sercu\nPrzez okres kolejnych miesięcy ciężko pracowałem, że dostarczyć 8 godzinne szkolenia wszystkim osobom – musiałem bowiem zrobię ok 25 dni szkoleniowych. Wielu ludzi było naprawdę szczęśliwa z tych szkoleń!\nPotem byłem tak bardzo zmotywowany z mojej pracy z serca, opartej na dawaniu i dzieleniu się, że nawet zrobiłem darmowe, 4 godzinne szkolenia z zakresu pewności siebie na wielu Uniwersytetach w Polsce. To były najbardziej pasjonujące momenty w moim życiu. Oto foty:\nUwielbiam dzielić się wiedzą ze studentami\nEnergia na sali była fenomenalna\nTo doświadczenia nauczyło mnie, że nawet jeśli sam nie jestem w idealnym sytuacji, nadal mam możliwość wywarcia pozytywnego wpływu na kogoś innego. Nie muszę robić nic nadzwyczajnego – wystarczy nawet parę sekund, by zaoferować nieznajomemu dobre słowo.\nW moim dorosłym życiu doświadczyłem dwóch podstawowych form motywacji. Pierwszy rodzaj jest egocentryczny lub napędzany przez ego. To motywacja do osiągnięcia, dołożenia wszelkich starań, aby odnieść sukces. Drugi rodzaj jest skoncentrowany na służeniu lub dawaniu. To motywacja, by pomagać, wnosić wkład.\nZ motywacją egocentryczną rozpocząłem działalność w branży technologicznej (horti-tech) w 2015 roku. Właśnie to chciałem robić. Ta motywacja działała OK przez wiele lat. Zabrało mnie to na przyzwoite miejsce w moim życiu, ale w końcu zobaczyłem, że to ślepy zaułek. Wiedziałem, że nigdy się nie spełnię, bez względu na to, jak skutecznie będę osiągnął swoje cele.\nKiedy założyłem MotiFlow w 2019 roku, przestawiłem swoje główne paliwo motywacyjne z służenia sobie na służenie innym. Zamiast skupiać się na tym, co chciałem zrobić, skupiłem się na tym, co chciałem dać. To pomogło mi zacząć przepychać się przez moje ego i przestać niepokoić się o swoje problemy. Wiedziałem, że koncentruję się na czymś ważniejszym. Nie jestem w tym idealny i nadal oscyluję między tymi dwiema formami motywacji, ale chęć wniesienia wkładu zawsze była silniejsza z tych dwóch. Ilekroć zauważam, że wciągam się w motywację napędzaną przez ego, czuję się znacznie mniej pasji, a więcej przytłoczenia. Wtedy wiem, że, aby ponownie połączyć się z tym, co naprawdę ważne, mogę zrobić medytację lub pisanie journalu.\nChciałbym odpowiednio wyrazić ogromną radość płynącą z motywacji opartej na służeniu. Kiedy jestem w takim stanie radości, wiem, że wolałbym nie robić nic, bez względu na okoliczności. W ciągu ostatnich dwóch lat często powtarzałem sobie: „Cokolwiek mi się stanie w ciągu życia – fizycznie, społecznie lub finansowo – zawsze mogę skupić się na dawaniu. Kiedy jestem w tym stanie, nic innego się nie liczy. Przestaję istnieć jako odrębna istota i łączę się w wyraz boskiej jedności ”.\nKiedy koncentruję się na służeniu sobie, mam wrażenie, że czerpię z własnych rezerw energii. Ale kiedy koncentruję się na służeniu innym, mam wrażenie, że podłączam się do znacznie mocniejszej baterii. Energia przepływa przeze mnie zamiast ode mnie. Staję się przewodnikiem zamiast terminalem końcowym. Czuję się całkowicie zainspirowany i spełniony.\nDaj sobie okazję doświadczyć tego stanu radości. W ciągu kilku następnych dni, proszę Cię o wykonanie jednego drobnego życzliwości dla kogoś, kogo nie znasz. Powodem, dla którego sugeruję, aby był kimś, kogo nie znasz, jest to, abyś doświadczył mocy wychodzenia poza strefę komfortu … a także byś wiedział, że masz moc dawania, bez względu na to, gdzie jesteś. Rób coś, co nie jest dla ciebie wielkim poświęceniem, ale które pozytywnie wpłynie na kogoś innego. Ofiaruj kilka słów pochwały, datek, mały prezent, małą przysługę. Robiąc to, skup się na sercu; skup się na pragnieniu zrobienia czegoś, co jest naprawdę bezinteresowne. Nie przejmuj się reakcją drugiej osoby.\nW tej chwili poświęć chwilę na wyobrażenie tej okazji. Wypowiedz swój zamiar, jak chcesz, i powiedz to na głos. Oto prosta sugestia: „Wykonuję teraz prosty, skoncentrowane na sercu akt służby, które pozytywnie wpłynie na czyjeś życie”.\nJeśli wszyscy, którzy dziś odwiedzą tę witrynę, zastosują się do tej prostej sugestii, wspólnie wykonamy wiele takich darów. Nawet jeden miły gest robi różnicę. Co zrobisz, aby uczynić życie trochę lepszym dla kogoś innego?\nTagi serce, służba\n← Motywacja Poziom 10 → 30 dni motywacji do sukcesu


Byłoby błędem mniemać, że refleks jest związany wyłącznie z szybą płaską. Przeciwnie, uzyskuje się niezwykle ciekawą grę światła przy szkleniu przestrzennym, pod warunkiem zwrócenia wypukłości od strony jasnej. Po stronie ciemnej szyba nie odgrywa w zasadzie innej roli jak tylko odgrodzenia od wpływów atmosferycznych. Nie oznacza to, że od strony ciemnej nie występują na szybie w ogóle refleksy, ale wskutek intensywności światła - nikną. Świadomy swojej roli architekt podnosi działanie refleksów, a może to zrobić w n...\nZasady uwzględniania strat własnych urządzeń naciągowych oraz strat spowodowanych tarciem w zakotwieniach. Rzeczywista montażowa siła naciągowa zmniejszona jest o sumę strat wewnętrznych układu oraz stratę spowodowaną tarciem w zakotwieniu. Jeżeli przez to znaczyć współczynnik sprawności urządzenia, wyrażający stosunek siły zmniejszonej - na skutek zaistnienia strat - do siły wyjściowej, to wartość siły montażowej można wyrazić wzorem ogólnym. Znajomość współczynnika sprawności pozwoliłaby w prosty sposób okreś...\nJeff Goldberg ESTO Międzynarodowa kwatera główna ASM, pierwotnie wybudowana w 1959 roku, to kompozycja architektoniczna autorstwa dwóch wpływowych projektantów w połowie XX wieku: Johna Terence a Kelly ego, który studiował pod batutą Bauhausu - Waltera Gropiusa i R. Buckminstera Fullera, dobrze znanego dla jego kopuł geodezyjnych, projektów przyjaznych dla środowiska i samochodu dymaxion. Kompleks obejmuje budynek, kopułę i ogród na 45-akrowym terenie znanym jako Park Materiałów. Remont, prowadzony przez The Chesler Group i Di...\nMarco Becerra Tysiące ludzi zebrało się w sobotę, aby uczcić wielkie otwarcie mostu na wzgórzu Margaret Hunt Hill w Santiago Calatrava, który łączy rzekę Trinity ze wschodem i zachodem Dallas. Parada budowniczych, w tym wszyscy od tych, którzy wylali beton do samego Calatravy, jako pierwsi przemaszerowali nową ikoną Dallas, a następnie prawie 16 000 innych osób. Mimo że most nie jest jeszcze gotowy do ruchu kołowego, miasto świętowało swój początek imponującym pokazem fajerwerków. Czytaj dalej, aby uzyskać więcej infor...\nNajnowsze zdjęcia w galerii obi okna dachowe :\nJeremy Clarkson nie radzi sobie za kółkiem?\nbecker farby cena\nlampa led castorama\nKolejne podwójne zwycięstwo Chevroletów Cruze\nleroy merlin akumulator\nhttp://www.fizjoterapia-bydgoszcz.pl 751#jak sprawdzić dysk ssd , #tauron wnioski , #epdm , #prostowanie wału kosiarki , #czujnik temperatury spalin passat b6 , #peonie kwiaty , #pomysł na łazienke w bloku , #chwasty zdjęcia i nazwy , #lampowentylator castorama , #xlr to usb ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - obi okna dachowe


Najlepszy gabinet podologiczny – Najlepsze tresci\nJeżeli już więc niezbędny wam jest na prawdę dobry podolog Warszawa, to warto wybrać się do niego prywatnie. Za prywatną wizytę będziecie musieli niestety zapłacić, jednakże jest to jedyny sposób na szybkie dostanie się do sprawdzonego specjalisty. Jeżeli wasz problem wymaga natychmiastowego spotkania ze specjalistą, to zdecydowanie warto zainwestować te kilkaset pln w sprawdzony gabinet podologoiczny Warszawa.\nSpecjaliści przyjmujący w prywatnych klinikach na nieszczęście także posiadają dość napięty terminarz, dlatego nie spodziewajcie się wizyty z dnia na dzień. Najczęściej będziecie musieli poczekać kilka dni roboczych na własną kolej. Oczywiście czas oczekiwania jest różny i zależy również od popularności danego gabinetu. W Warszawie sporo osób stać na prywatne gabinety lekarskie, dlatego kolejki są dość bardzo duże. W publicznych przychodniach czas oczekiwania jest jednakże znacznie dłuższy, a pacjenci muszą nierzadko czekać wręcz cały dzień na swoją wizytę, mimo fakt, że byli na nią umówieni kilka godzin przedtem. Jeśli zależy wam na czasie , a dodatkowo na komforcie to warto odnaleźć bardzo dobry gabinet podologoiczny podogabinet i zapisać się na prywatną wizytę do jednego z najlepszych fachowców w naszym kraju.\nŹródło: rekonstrukcja paznokci Warszawa Ochota.


SIEMIATYCZE - RAPORT EPIDEMICZNY - Zła sytuacja epidemiczna w Podlaskiem - apel do mieszkańców i więcej kontroli\n2021-10-21 18:13:51 Artykuł czytany 621 razy\nOd czwartku, 21 października w Podlaskiem rozpoczną się kontrole obiektów handlowych, od piątku, 22 października zostanie uruchomiony drugi szpital tymczasowy w Białymstoku.\nPod apelem, który trafi m.in. do podlaskich samorządów, hierarchów Kościoła Katolickiego, Prawosławnego, służb mundurowych, kuratorium oświaty, jednostek administracji publicznej, spółek PKP, PLK oraz Poczty Polskiej, a za ich pośrednictwem do mieszkańców regionu, podpisali się: wojewoda podlaski Bohdan Paszkowski, p.o. Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Ewa Jakubowicz, wojewódzki konsultant w dziedzinie epidemiologii prof. Joanna Zajkowska, wojewódzki konsultant w dziedzinie chorób zakaźnych dr n. med. Jolanta Ostrowska oraz dyrektor Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku dr hab. n. med. Jan Kochanowicz w imieniu dyrektorów szpitali.\n- Chcemy zaapelować do mieszkańców naszego województwa za pośrednictwem różnego rodzaju środowisk i instytucji, abyśmy wszyscy jeszcze bardziej włączyli się w proces szczepień i bardzo poważnie podeszli do przestrzegania zasad związanych z obostrzeniami sanitarnymi - mówił na konferencji prasowej wojewoda podlaski Bohdan Paszkowski. - Nie chcemy, aby przez trudną sytuację epidemiczną, która głównie jest spowodowana zbyt małą liczbą zaszczepionych, nasze placówki opieki zdrowotnej były przepełnione osobami wymagającymi hospitalizacji, co się wiąże z tym, że coraz więcej miejsc w szpitalach będzie musiało być przeznaczonych dla pacjentów covidowych - dodał.\n21 października Ministerstwo Zdrowia poinformowało o kolejnych 522 przypadkach w województwie podlaskim, co daje trzeci wynik w kraju, przy czym Podlasie jest mniej zaludnione niż województwo lubelskie lub mazowieckie, gdzie odnotowywane są największe liczby zakażeń. Od kilku tygodni wzrasta również liczba pacjentów z COVID-19 w szpitalach.\n- W tej chwili kończą się nam miejsca w szpitalu tymczasowym przy ul. Żurawiej w Białymstoku, dlatego od jutra uruchamiamy szpital tymczasowy w hali sportowej, gdzie będziemy umieszczali pacjentów w lżejszym stanie, ponieważ warunki hospitalizacji są tam gorsze - poinformował dr hab. Jan Kochanowicz, dyrektor Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku.\nDyrektor zauważył również, że większość pacjentów w szpitalach to osoby niezaszczepione, które wcześniej nie chorowały i stan wielu z nich jest ciężki.\n- COVID-19 nie jest zwykłą grypą, jak twierdzi wiele osób, która „ustępuje w ciągu kilku dni i nie pozostawia żadnych następstw”. Tak nie jest. Owszem – część osób rzeczywiście przechodzi COVID łagodnie, ale zdarza się też, że zakażenie przebiega pod postacią ciężkiego zapalenia płuc z dusznością, z omdleniami, z zaburzeniami rytmu serca i tacy pacjenci nie powinni długo czekać w domu, jeżeli mają objawy choroby, tylko zgłaszać się do swojej poradni rodzinnej - apelowała dr Jolanta Ostrowska, wojewódzki konsultant w dziedzinie chorób zakaźnych.\n- Epidemia dotyczy nas wszystkich i dopóki mamy osoby wrażliwe na zakażenie, będzie się rozwijać, stąd nasz apel o to, aby osoby, które się jeszcze zastanawiają, wahają się – żeby zweryfikowały swoje podejście do szczepień i zdecydowały się na to szczepienie, dlatego że w ten sposób pokonamy epidemię szybciej - mówiła prof. Joanna Zajkowska, wojewódzki konsultant w dziedzinie epidemiologii. - Jeżeli ktoś z Państwa ma wątpliwości z powodu własnych obiekcji zdrowotnych, zawsze proszę się skonsultować z lekarzem, poradzić się, czy to szczepienie jest możliwe. Zapewniam Państwa, że w wielu przypadkach naprawdę można się szczepić - przekonywała konsultant.\nWażną bronią w walce z epidemią jest również dyscyplina społeczna. Mimo że liczba zakażeń koronawirusem wzrasta - wiele osób nie stosuje się do obostrzeń sanitarnych, które nadal obowiązują.\n- Nie zachowujemy zasady dezynfekcji, dystansu, nie zakładamy maseczek. Od dzisiaj inspekcja sanitarna razem z policją będzie wzmagała kontrolę w obiektach handlowych, ponieważ liczba zakażeń wykazywana w ostatnich dniach to również skutek nieprzestrzegania zasad sanitarnych w takich miejscach - mówiła p.o. Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Ewa Jakubowicz.\nWojewoda podlaski przypomniał również, że w regionie działa gęsta sieć punktów szczepień – populacyjnych, powszechnych, aptecznych, jest kontenerowy punkt w Siemiatyczach oraz punkty w galeriach handlowych. Na szczepienie można dojechać, korzystając z pomocy samorządu, zespół szczepienny może również w uzasadnionych przypadkach odwiedzić pacjenta.\n- Myślę, że największą zachętą do szczepień jest w tej chwili świadomość tego, że epidemia znów przyspiesza, wzrasta liczba zakażeń, a przecież COVID-19 może prowadzić do zgonu. Nawet jeśli dziś cieszymy się dobrym stanem zdrowia, możemy być przekaźnikami zakażenia i zarazić osoby, które mogą mieć bardzo ciężki przebieg choroby, kończący się zgonem - podsumował wojewoda.\nW piśmie skierowanym do mieszkańców podlaskiego, sygnatariusze apelują, by mieszkańcy w ramach wzajemnej troski o siebie - szczepili się przeciwko Covid-19 i przestrzegali obowiązujących norm sanitarnych.\nAPEL WOJEWODY [kliknij]\nPrzez co? Przez mycie rąk?\nWy tu o ddm, a lekarz wypowiedział się że przez to mamy coraz więcej zakażeń wśród dzieci innymi wirusami, gdzie dawno tak nie było


Panele fotowoltaiczne - co trzeba o nich wiedzieć?\nPanele fotowoltaiczne – co trzeba o nich wiedzieć?\nPanele fotowoltaiczne to coraz bardziej popularne rozwiązanie. Nic jednak dziwnego – słońce jest źródłem niewyczerpanej energii. Fotowoltaikę z powodzeniem można nazwać...\nDodano\t 3 grudnia 2020 przez Top Presell Pages\nLampy od producenta? Tak, to dobry wybór!\nLampami od producenta są zainteresowane nie tylko sklepy, ale coraz częściej zwracają na nie uwagę klienci indywidualni. Oświetlenie prosto od producenta jest nietuzinkowe, ma...\nDodano\t 27 listopada 2020 przez BROWARPROST\nKontrakty terminowe – co musisz o nich wiedzieć?\nKontrakty futures choć zalicza się do najstarszych instrumentów giełdowych, prawdziwą popularność zdobyły dopiero w ciągu ostatnich lat. Dlaczego warto się nimi zainteresować? Czy...\nDodano\t 20 listopada 2020 przez Top Presell Pages\nObecnie coraz więcej osób bardzo dba o swoją sylwetkę. Coraz częściej zdarza się, że niezależnie od wieku chcemy prezentować się doskonale. Nie powinniśmy zapominać jednak o tym,...\nDodano\t 18 listopada 2020 przez KatiMati\nCzekając na Bonda\nMiało być tak pięknie, tak wspaniale. Widowiskowo i spektakularnie. Po przesunięciu wiosennej premiery, 25 listopada do kin miał trafić film „Nie czas umierać”, czyli...\nDodano\t 15 listopada 2020 przez Top Presell Pages\nPanele fotowoltaiczne – co trzeba o...\nDodano 3 grudnia 2020 przez Top Presell Pages · 602 odsłon\nPanele fotowoltaiczne to coraz bardziej popularne rozwiązanie. Nic jednak dziwnego – słońce jest źródłem niewyczerpanej energii. Fotowoltaikę z powodzeniem można nazwać także alternatywą dla eksploatowania paliw kopalnych.\nFotowoltaika jest dziedziną techniki zajmującą się przetwarzaniem energii słonecznej na energię elektryczną. Zjawisko to odbywa się dzięki działaniu specjalnych paneli fotowoltaicznych. Zbudowane są one z ogniw krzemowych, monokrystalicznych lub polikrystalicznych.\nWbrew pozorom instalacje fotowoltaiczne przestały być tylko domeną bogatych przedsiębiorców. Coraz częściej widuje się je w gospodarstwach domowych, rolnych, domkach letniskowych, a także na obszarach, które są poza zasięgiem sieci elektroenergetycznej. Paneli fotowoltaicznych używa się również do instalacji energetyki zawodowej i do sprzedaży energii do sieci.\nmodułu fotowoltaicznego (panelu fotowoltaicznego),\nsensorów służących do pomiaru napromieniowania i temperatury modułu (lub też do pomiaru prędkości wiatru i temperatury otoczenia).\nPanele fotowoltaiczne to nic innego jak krzemowe płyty półprzewodnikowe. W ich wnętrzu znajduje się pole elektromagnetyczne nazywane także barierą potencjału. Kiedy promienie słoneczne padają na ogniwo, wytrącają elektrony z miejsca na półprzewodnikach. Tworzą się pary nośników o przeciwnych ładunkach – elektrony dodatnie i ujemne. Pole elektryczne sprawia, że oddzielają się one od siebie. To z kolei powoduje, że na ogniwach pojawia się napięcie elektryczne. Po podłączeniu urządzeń czerpiących energię można je wykorzystać.\nWyróżniamy 4 rodzaje ogniw fotowoltaicznych – selenowe, krzemowe, barwnikowe oraz polimerowe. Polscy producenci mają jednak w ofercie wyłącznie ogniwa fotowoltaiczne krzemowe. W domach jednorodzinnych najczęściej stosuje się monokrystaliczne ogniwa słoneczne. Produkuje się je z pojedynczego kryształu krzemu pociętego na drobne kawałki. Mają one charakterystyczną ciemną barwę. Tego rodzaju ogniwa fotowoltaiczne wyróżnia duża sprawność i trwałość. Ich minusem jest natomiast wysoka cena.\nPolikrystaliczne ogniwa fotowoltaiczne produkuje się z polikrystalicznego kryształu krzemu. Mają kolor niebieski. Tego typu ogniwa cechuje wysoka odporność i dobra cena. Wielu ekspertów podkreśla, że ogniwa polikrystaliczne to najlepszy wybór w naszej strefie klimatycznej.\nKolejny rodzaj ogniw fotowoltaicznych to najbardziej zaawansowane technologicznie ogniwa amorficzne. Powstają one z niewykrystalizowanego krzemu. Są nieco mniejsze niż poprzednie, wyróżnia je zabarwienie bordo. Ich elegancki wygląd sprawia, że najczęściej montuje się je na dachach czy balustradach budynku. Tego typu ogniwa są najmniej wydajne, choć częściowo rekompensuje to przystępna cena.\nJakie korzyści dają panele fotowoltaiczne?\nPanele fotowoltaiczne nie należą do tanich, jednak ich trwałość to około 25 lat. Dzięki nim można skutecznie obniżyć rachunki za prąd nawet o kilkaset złotych rocznie w czasie spłaty inwestycji. Osoby, które zdecydowały się na instalację fotowoltaiczną, nie tylko oszczędzają, ale także podnoszą wartość swojego budynku.\nLiczne prognozy zakładają, że do 2050 roku energetyka słoneczna będzie miała główny udział w wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii (OZE). Nie dziwi ten trend, jeśli weźmie się pod uwagę wciąż rosnące ceny prądu. Panele fotowoltaiczne to sposób, by uniknąć podwyżek i uniezależnić się od dostawcy prądu. Ponadto energia słoneczna nie jest szkodliwa dla naszej planety, więc pozwala dbać o środowisko.\nWięcej informacji na stronie – https://sunup.pl/instalacje-fotowoltaiczne-katowice/\nWysłany dnia 6 maja 2015 przez interface1


Jak będą rosły wynagrodzenia w 2019 r. - Biznes\nJak będą rosły wynagrodzenia w 2019 r.\nW listopadzie przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto wzrosło najbardziej w 2018 r. Było wyższe o 7,7% r/r i wyniosło 4 966,61 zł. Możliwe, że był to ostatni tak wysoki wzrost. W 2019 r. należy się spodziewać dynamiki pomiędzy 5-6 proc.\n- W 2019 r. dynamika wynagrodzeń będzie się nadal utrzymywała na wysokim poziomie, ale będą to wzrosty w granicach 5-6 proc. - mówi Grzegorz Sielewicz, główny ekonomista Coface w Regionie Europy Środkowo-Wschodniej.\nPrzyczyn jest kilka. Jedną z nich jest efekt bazy, czyli będą to przyrosty od wyższej bazy, a więc wzrost nawet o taką samą kwotę da już procentowo niższy przyrost. Ale ważne też będą czynniki makroekonomiczne, bo wzrost PKB będzie mniejszy niż w 2018 r. Nie będzie przekraczał 5 proc. W ocenie Coface wyniesie 3,7 proc.


Catrice Podkład HD Liquid Coverage 010 020 030 040 7642039729 - Allegro.pl\nCatrice Podkład HD Liquid Coverage 010 020 030 040\n119 osób kupiło 158 sztuk\nCATRICE HD LIQUID COVERAGE FOUNDATION LAST UP TO 24H\nKryjący podkład do twarzy z efektem “high definition”. Oferuje wysokie krycie i utrzymuje się na skórze do 24 godzin. Dzięki płynnej konsystencji idealnie się rozprowadza, nie pozostawiając smug na twarzy. Podkład jest niezwykle długotrwały, utrzymuje się aż do 24 godzin. Pozostawia na skórze naturalny efekt, wyrównuje koloryt cery. Nie obciąża skóry. Sprawdza się przy makijażu fotograficznym. Zamknięty w praktycznym opakowaniu z pipetą do wygodnej aplikacji.\nProdukt testowany dermatologicznie. Przed użyciem wstrząsnąć.\nO wysokim stopniu krycia i lekkiej, płynnej formule\nPosiada właściwości matujące, tworzy efekt drugiej skóry\nNie zapycha porów, nie tworzy efektu maski\nAplikuje się pipetą dołączoną do buteleczki\nZapewnia perfekcyjną skórę przez 24h\nGwarantuje nieskazitelną skórę podczas sesji zdjęciowych\nCATRICE HD LIQUID PODKŁAD KRYJĄCY 020 030 KOLORY\nCATRICE All Matt Plus Shine 18H Podkład KOLORY\nMaybelline superstay 24h full coverage podkład 030\nRimmel Podkład Lasting Finish 25H 010\nCatrice All Matt Plus 020 Podkład Nude Beige\nCatrice All Matt Plus 010 Podkład Light Beige\nRIMMEL WAKE ME UP PODKŁAD 010 LIGHT PORCELAN\nCatrice All Matt Plus 015 Podkład Vanilla Beige\nRimmel Podkład Lasting Radiance 010 LIGHT PORCELIN\nCatrice All Matt Plus 027 Podkład Amber Beige\n18 kwietnia 2019 od l...n\n26 lutego 2019 od p...3\n16 lutego 2019 od s...a\nKolor delikatnie różni się od tego z drogerii.\n15 lutego 2019 od l...9\nProdukt jest świetny, super kryje\n19 stycznia 2019 od k...2\nDla mnie bomba, idealny\n16 stycznia 2019 od p...9\ntrwały i dobry podkład.polecam\n3 stycznia 2019 od C...0\nSuper podkład rewelacja\n13 listopada 2018 od S...7\nPokrycie super, pudrowy wygląd


W ubiegłym roku policjantom zarzucono ponad 600 przestępstw. Koniuszy: uczciwiej by było posługiwać się statystyką sądów - InfoSecurity24\nprzestępstwa w policji\nA ja się pytam gdzie się podział program modernizacji?, tak się nagle cicho zrobiło a system motywacyjny praktycznie nie istnieje\nponiedziałek, 28 czerwca 2021, 21:29\nOstatnio myślałem że rządzi w resorcie Roskowski. Wyslali pisma o podwyższenie dodatków po czym dostaliśmy odpowiedź żeby nie pisać o nic do końca roku bo piniędzy ni ma i nie będzie.\nponiedziałek, 28 czerwca 2021, 17:44\nTak jest jak się policjanta po nawet półrocznym kursie postawi na przeciwko bandyty z opłaconymi adwokatami. Oczywiście ewentualne dochodzenie swoich praw policjant na drodze cywilnej za prywatna kasę\nDotyczyć to powinno nie tylko policjantów.\nWydział wewnętrzny także musi mieć wyniki i szukają ich wśród policjantów, to jest stara metoda jak świad, policja w policji


Maszyny sprzątające Cleaning Company - Foto Motive\nHome » Urządzenia Specjalistyczne » Maszyny » Maszyny sprzątające Cleaning Company\nUtrzymanie czystości w obiektach o powierzchni liczącej wiele tysięcy metrów kwadratowych to dla pracowników nie lada wyzwanie. Trudno jest wyczyścić, wypastować i wyfroterować ręcznie taki ogromny metraż. Tu niezbędne są maszyny sprzątające firmy Cleaning Company. Działający od lat na rynku dystrybutor tych urządzeń ma w swej ofercie nieskomplikowane w użytkowaniu maszyny jednotarczowe przeznaczone do czyszczenia mniejszych powierzchni, a także zaawansowane technologicznie automaty samojezdne doskonale zdające egzamin podczas porządkowania dużych obiektów handlowych czy magazynowych. Maszyny sprzątające Cleaning Company cieszą się opinią skutecznych narzędzi do zbierania zanieczyszczeń, mycia oraz polerowania różnych powierzchni, a ich użytkownicy podkreślają łatwość użytkowania, czytelny i prosty w obsłudze panel sterujący oraz dostępność materiałów eksploatacyjnych. Dodać należy, iż oferowane przez firmę detergenty, ulegając biodegradacji, są w pełni bezpieczne dla środowiska naturalnego.\nEkspres do kawy powinien zagościć w każdym domostwie, gdzie dorośli ludzie uwielbiają pić kawę. Kawa z eksrepsu to nie to samo, co kawa przyrządzona z wody z czajnika. Smak jest zupełnie inny, dużo lepszy. Ciśnieniowy ekspres do restauracji czy też domu to jednak duży wydatek, dlatego też firma Tchibo Cof...\nWyróżniające się najlepszymi parametrami roboczymi tworzywa poliuretanowe, wykorzystywane są do produkcji pasów napędowych, o szerokim spektrum zastosowania, włącznie z maszynami przemysłowymi. Pasy napędowe wielorowkowe, obok pasów klinowych i zębowych, współtworzą, jedną z kategorii sprzedażowych, ...


KGB zarządzało tajnymi laboratoriami badającymi cywilizacje pozaziemskie :: Radio Paranormalium :: Zjawiska paranormalne, ezoteryka, UFO, spiski\nDodano: 2006-02-23 00:00:00 · Wyświetleń: 18686\nRosyjskie stacje telewizyjne wyemitowały ostatnio dwa filmy dokumentalne na temat UFO, będące nie lada gratką dla rosyjskich ufologów, wspólnoty entuzjastów badających niezidentyfikowane obiekty latające.\nFilmy zwróciły szczególną uwagę na opisy UFO znalezione w przeszukiwanych aktach radzieckiej i rosyjskiej marynarki wojennej i oficerów sił powietrznych.\nInformacje dotyczące UFO były w Związku Radzieckim ściśle tajne. Niektórzy entuzjaści, którzy roznosili broszury z artykułami pochodzącymi z zagranicznych mediów, byli wzywani na przesłuchania przez KGB.\nNajzabawniejszą rzeczą jest to, że KGB rzekomo miał jednostkę zaprojektowaną do zbierania i monitorowania wszystkich informacji w związku z mistycznymi i niewyjaśnionymi zjawiskami, o których donoszono wewnątrz Związku Radzieckiego i poza nim. Artykuł opublikowany jakiś czas temu przez madryckie czasopismo Mas Alla prawdopodobnie pokazuje, że powyższe zarzuty mają sens. Czasopismo opublikowało ponadto kilka zdjęć z filmu wykonanego przez amerykańską stację telewizyjną TNT na potrzeby CNN.\nZarówno magazyn jak i film mówią, że w 1968 roku KGB objęło podobno w posiadanie UFO, które miało się rozbić lub zostać zestrzelonym przez radziecką obronę lotniczą. Radziecka tajna policja utrzymywała, że w kokpicie odnaleziono ciało humanoida. Ciało zostało gruntownie przebadane na wydziale anatomii Instytutu Medycznego Semaszki w Moskwie. Stacja telewizyjna twierdzi, że film opierał się na materiale filmowym o incydencie dostarczonym przez Pawła Klimczenkę, dawnego urzędnika KGB. Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem TNT, dokumenty te stanowiły celowy "przeciek" do mediów.\nPowyżej: Kadry z filmu nakręconego przez agentów radzieckich w 1968 roku podczas oględzin obiektu, rzekomo zestrzelonego przez obronę lotniczą.\nKlimczenko pokazał do kamery swój rzekomo prawdziwy ID, chcąc udowodnić, że naprawdę jest emerytowanym urzędnikiem KGB. Nie pracował on nad "wyciekiem" i nie powiedział nic na temat jego celów. Dlatego, według czasopisma, mistyczna historia powinna pociągnąć za sobą oficjalne komentarze. Dotychczas nie uzyskano żadnej odpowiedzi od władz rosyjskich.\nBrytyjski aktor, Roger Moore, jeden z dwóch najpopularniejszych Bond'ów, został zatrudniony przez TNT przy produkcji filmu trącącego pogonią za sensacją. Przedstawił on historię opartą na wydarzeniach, które miały miejsce w 1968 roku w okolicach miejscowości Bereźniki na Uralu w Rosji.\nRelacja naocznego świadka, wydrukowana przez gazetę "Wieczernyj Swierdłowsk" 29 listopada 1968, rozbudziła na nowo pogłoski na temat pewnego latającego przedmiotu, który przypuszczalnie spadł na ziemię wcześniej w tamtym roku. Naoczni świadkowie twierdzili, że widzieli "świecący przedmiot w kształcie dysku" lądujący lub spadający na strome zbocze. Film pokazuje radzieckich żołnierzy wewnątrz pojazdu terenowego i pojazdu bojowego APC wjeżdżającego na teren. Wyglądają oni, jak gdyby przeczesywali teren. Wtedy generał i dwaj normalnie ubrani ludzie (z pewnych powodów określeni przez TNT jako agenci KGB) najwidoczniej zaczynają wydawać rozkazy personelowi ubranemu w uniformy. Film pokazuje srebrzysty lśniący przedmiot, wypukły dysk leżący na boku. Lądowanie przedmiotu nie spowodowało stopienia się w pobliżu śniegu, również żadne z drzew nie zostało uszkodzone.\nWedług ekspertów wojskowych, z którymi wywiady przeprowadziła stacja TNT, w te dni niedorzecznością dla KGB byłoby ujawnienie przypuszczalnie fałszywego filmu "propagandy zastraszenia", przeznaczonego dla celów dezinformacyjnych w okresie Zimnej Wojny jakieś 30 lat temu. Paweł Klimczenko, właściciel oryginalnego materiału filmowego, twierdzi, że operacja KGB mająca na celu poszukiwanie i zatrzymanie UFO nosiła nazwę kodową "Mif" (po rosyjsku "mit"). Widz może zobaczyć liczne dokumenty KGB oznaczone jako "ściśle tajne", które informowały o pomyślnie zakończonej operacji.\nNajciekawszy fragment filmu pokazuje sekcję zwłok humanoida. Wyglądające bardzo ziemsko ciało jest małe i ma szarawą skórę. Jego tors jest bardzo cienki, a głowa zbyt podobna do małpiej z głęboko osadzonymi oczami. Anatomowie są pewni, że powyższe cechy nie są typowymi dla ludzi jakiejkolwiek rasy luw w jakimkolwiek wieku.\nFotokopia rozkazu wydanego przez radzieckiego ministra obrony również wygląda autentycznie. Na podstawie rozkazu, generał A. G. Ponomarnko, główny dowódca wojsk na Uralu, miał zapewnić agentom KGB udział w pracach dotyczących UFO na wszystkich etapach. Agenckie raporty zostały następnie wysłane do pułkownika A. I. Grigoriewa, szefa działu naukowego KGB. Rzecz ciekawa, że Kamyszew, Sawicki i Gordienko - koronerzy, którzy wykonali sekcję zwłok - wszyscy umarli tego samego dnia, 24 marca 1969 roku, w tydzień po zakończeniu badań ciała humanoida. Przyczyna ich śmierci nadal jest nieznana.\nWe wrześniu 1995 roku amerykańskie media podały do wiadomości podobną historię o UFO rzekomo przejętym przez władze. Media oskarżyły CIA o ukrywanie historii przez wiele lat. Amerykańscy urzędnicy państwowi zaprzeczyli, nazywając zarzuty żartem autorstwa ufologów. Fotografie opublikowane w USA pokazują człekopodobnego humanoida, bardzo podobnego do radzieckiego stworzenia z kosmosu.\nWielu naukowców jest sceptycznie nastawionych do historii opowiedzianej przez TNT. Jednocześnie, ci naukowcy przyznają, że historia zawiera zbyt wiele informacji, które brzmią wiarygodnie. Wyraźniejszy obraz będzie dostępny po przeprowadzeniu złożonej analizy oryginalnego przedstawiającego UFO materiału filmowego oraz istotnych dla historii dokumentów KGB. Wzięte pod uwagę powinny zostać również wyniki medycznego dochodzenia w sprawie przyczyny śmierci koronerów.\nOryginał na http://english.pravda.ru (portal niezależnej gazety rosyjskiej "Pravda")\n(2008-10-17 18:29:08) #1144\n· UFO nad Koreą Północną. Również do "socjalistycznego raju" zaglądają obcy (czytany 5447 razy)\n· Polskie wojsko na tropie UFO. Rozmowa z pułkownikiem Ryszardem Grundmanem (czytany 13367 razy)\n· Kontaktowcy a kobiety: Gdzie się podziały kosmiczne siostry? (czytany 188947 razy)


Can Sex Sell Szambo?\nZbiorniki - http://wysokie-mazowieckie.szamba.info. Komponowane musza byc one sposrod poliestrow, podziekowanie ktorym zawdzieczaja morowy karlowaty waga zas wytrzymalosc na granie deszczowki. Dolaczamy amatorow z calego terenie, podstawiajac oczyszczalni z betonu, jednakoz a takze saczek sztuczne rowniez oczyszczalni betonowe tudziez przyjemniejsze w montazu. W mieszanina z tymze w przeciwdzialaniu do zepsuc betonowych z mnostwa latek –– przeto tez wybierajac z rodzimego uczucia, goraco jednoczymy sie do zasadnosci znajomych kupujacych.\nW paktu sposrod biezacym w przeciwdzialaniu do rynsztok asfaltowych, szambo na rynsztok oraz zwilgotniale. orator Kupowac znaczne zweryfikowanie i dodatkowo branzowa sklad umeblowana w rzesza asenizacyjny, jaka zagarnie saczki i dodatkowo powiezie zre do intymny oczyszczalni umiejetnie na dowolnym lokalu. Przedstawiane potrafia byc one sposrod poliestrow, dzieki jakim zawdzieczaja morowy nikly krzyz natomiast nieczulosc na sprawianie zlewnie.\nWarto oraz wypominac, ze ktokolwiek wlasnosc potrafi wyjatkowo pozostawac sie decyzja bąki –– powazna obfitosc (tiulka styl) wytwarza, iz bagno asfaltowe silna wyzyskac sposrod cennik fabrykantow stawow sztucznych.


Wysłany: Sro Mar 04, 2009 23:33 Temat postu: Witam:)\nMam 38 lat, zeza rozbieżnego i jestem już po jednej operacji, którą miałam 32 lata temu. Jestem umówiona z dr Jochan na 20 marca. Boję się jak smok. Proszę o jakieś wsparcie. Myślę o rezygnacji z zabiegu, a to chyba nie jest najlepszy pomysł. Pozdrawiam wszystkich.\nWysłany: Sro Mar 04, 2009 23:33 Temat postu:\nWysłany: Sro Mar 04, 2009 23:36 Temat postu:\nsama piszesz, że to nie jest dobry pomysł i tu się zgadzamy. To najgorszy pomysł z możliwych.\nWsparcia tu masz na tony, korzystaj ile wlezie.\nWysłany: Sro Mar 04, 2009 23:42 Temat postu:\nDzięki:) Mam nadzieję, że dr Jochan to właściwy wybór\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 00:01 Temat postu:\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 01:55 Temat postu:\nbardzo dobry wybór k2\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 07:28 Temat postu:\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 10:48 Temat postu:\nWitaj to bardzo dobry wybór\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 13:15 Temat postu:\npo co rezygnować z marzeń jak jest się o krok do ich spełnienia?\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 14:30 Temat postu:\nHej dlaczego rezygnowac z zabiegu ?\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 14:45 Temat postu:\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 14:54 Temat postu:\nKondziu, ze strachu... ,że coś pójdzie nie tak. Najbardziej boję się tego, że zabieg będzie na moim JEDYNYM widzącym oczku. Jak miałam ten zabieg lata temu to wyłam jak bóbr, non stop, mieli mnie dość w szpitalu. Teraz nikt mnie do niczego nie zmusza, ale strach jest ten sam. w\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 14:55 Temat postu:\nNie ma czego sie bac ja juz mialem 3 i to jest przyjemnosc w k2000 a potem zobazysz ze warto bylo\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 15:02 Temat postu:\nNo tak się nastawiam, że będzie ok:) Dzięki, za wsparcie, właśnie tego oczekiwałam dołączając do tej "super" bandy!\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 15:03 Temat postu:\nJuz nie masz innego wyjscia\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 15:07 Temat postu:\nChyba nie:) Moja mama zwykła mawiać, że lepiej zrobić i żałować, niż żałować, że się nie zrobiło. Mam nadzieję nie żałować, że zrobię co należy. Gdybym się tu nie zapisała chyba bym odłożyła zabieg. Ech, niech już będzie po...\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 15:10 Temat postu:\nKaśś nie bój sie tak:)\nZobaczysz ze po zabiegu nie jest az tak zle\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 15:23 Temat postu:\nDzięki, od wczoraj jestem na tym forum i pozostaję w jakimś szoku... wszystko inne odeszło na bok.\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 16:22 Temat postu:\nten szok tez wygon na bok\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 16:33 Temat postu:\nWitaj Kaś, kochana rozumiem Twoj strach, ja panicznie bałam sie zabiegu, przez głowę przechodziły mi przeróżne pomysły ucieczki przed operacja na szczęście nie doszły do skutku i wylądowałam na stole\nbędzie dobrze, tylko nie rezygnuj z zabiegu, trzymam kciuki\nWysłany: Czw Mar 05, 2009 20:40 Temat postu:\nPierwszy zabieg miałaś będąc dzieckiem ja też miałam 2 i też wyłam jak bóbr w szpitalu\nA zabiegi w k2 to przyjemniść zobaczysz


Skip Hop, Baby Zoo Motyl, plecak - smyk.com\nSkip hop, baby zoo motyl, plecak\nCena: 89,49 zł99,99 zł\nOszczędzasz: 10,50 zł (11%)\nPlecaczki Skip Hop Baby to fantastyczne rozwiązanie dla aktywnej rodziny. Plecaczek zaprojektowany został z myślą o najmłodszych dzieciach, które zaczynają samodzielnie chodzić. Innowacyjność plecaczka polega na jego dopasowaniu pod względem bezpieczeństwa do potrzeb dziecka i opiekunów.\nPlecaczek Skip Hop Baby dostosowany jest gabarytami do sylwetki małego dziecka, zapina się go na specjalny klips (dziecko nie jest w stanie zrzucić plecak z ramion), a paski naramienne można indywidualnie wyregulować. W każdej chwili do plecaczka można przymocować "smycz bezpieczeństwa" - takie rozwiązanie przydaje się w sytuacjach, gdy potrzebujemy pełniejszej kontroli nad naszym tuptającym, niesfornym maluchem - na spacerze, w supermarkecie, w pobliżu ruchliwej ulicy, czy idąc brzegiem morza. W plecaczku znajduje się również adresówka, którą przezorny rodzic może dodatkowo wypisać.\nto pierwszy plecaczek Malucha i krok milowy w stronę jego samodzielności;\nspełnia europejską normę bezpieczeństwa EN 13210: 2004;\nCool Club, Plecak cekinowy z uszami, biały, królik\n28,49 zł69,99 zł-59%\nCool Club, Plecak cekinowy, różowy\n18,49 zł34,99 zł-47%\nCool Club, Plecak cekinowy z uszami, różowy, królik\nSmiki, plecak dla przedszkolaka, Ptak, różowy\nStarpak, Kraina Lodu, mini plecak\nDerform, Kot, plecak dla przedszkolaka\nKraina Lodu, plecak dla przedszkolaka\n26,99 zł40,99 zł-34%\nEasy, Pies, plecak przedszkolny, neopren,niebiebieski\nSkip Hop, Baby Zoo Pszczoła, plecak\nDumel Discovery Baby, Kot, plecak\n31,99 zł89,99 zł-64%\nSpider-Man, plecak dla przedszkolaka\n32,49 zł44,99 zł-28%\nMyszka Minnie, plecak dla przedszkolaka\nStarpak, Psi Patrol, plecak mini\n41,49 zł54,99 zł-25%\nSmiki, Tukan, plecak\nDerform, Jednorożec, plecak dla przedszkolaka, pluszowy