Nisza Krytycznoliteracka – „Wiązka” Filipa Surowiaka\nZ dniem dzisiejszym rozpoczynamy kolejną odsłonę projektu Niszy Krytycznoliterackiej, będącą kontynuacją poprzednich części forumowych zmagań użytkowników z twórczością młodych pisarzy. Liczymy na wasz udział!\nZ dniem dzisiejszym rozpoczynamy kolejną odsłonę projektu Niszy Krytycznoliterackiej, będącą kontynuacją poprzednich części forumowych zmagań użytkowników z twórczością młodych pisarzy. Z drobną róznicą: tym razem nie będziemy zajmować się poezją. Na warsztat weźmiemy solidną prozę.\n10 maja 2011 roku będzie miał premierę zbiór opowiadań młodego wrocławskiego beletrysty, Filipa Surowiaka, który to zbiór ukaże się pod tytułem „Wiązka”. Więcej informacji o nim znajdziecie pod tymi linkami\nWiązka na FB:\nWiązka na Wywrocie:\nTymczasem, na sześć dni przed premierą, mamy okazję przeczytać jedno z tych opowiadań, które sprezentowane będzie niżej. Dajemy wam trochę czasu na zapoznanie się z tekstem, po czym część warsztatową rozpocznie Dominika Ciechanowicz, która poprowadzi ten wątek do końca.\nRozmowę przenosimy z forum na stronę główną z racji specyfiki tekstu prozatorskiego.\nKażde wasze zdanie i słowo się liczy, wszak nie ma nic milszego od możliwości wygłoszenia publicznie swoich zachwytów, zażaleń i uwag, a przede wszystkim - możliwości dyskusji. Życzymy miłej lektury i liczymy na wasz udział w projekcie!\nDWADZIEŚCIA SIEDEM OCZEK\nRzeczywiście prawda, która zbawia,\nnigdy nie padła z ust nauczającego Buddy\n- on wiedział, że każdy musi odkryć ją\nsam wewnątrz siebie.\nSiedzę w barze i udaję, że nie piję. Palę sobie. Jest niedziela i ukrop tak ogromny, że poważnie rozważam, czy nie schować się w lodówce. Myśli w głowie jawią mi się niczym miraże raju utraconego. Marzę o byciu kawałkiem zamrożonego ananasa, którym czule zajmują się usta, tak, same usta i oczy. Język delikatnie zajmuje się moim ciałem, ciałem Pana Ananasa, i jakby od niechcenia wędruje w tę i z powrotem. Dodatkowo poruszam się niczym astronauta, praktycznie bez grawitacji. Newton najwyraźniej nie wpadł na to, nacierając sobie obtłuczoną głowę po spotkaniu z jabłkiem. Reguluję ostrość widzenia, żeby spojrzeć, co się dzieje w pozostałych trzech wymiarach i orientuję się, że jest święto religijne i wszyscy mają wolne. Bataliony katolików karnie stawiły się w centrum, żeby przedefilować ulicami, w przepisowych granatowo-białych mundurkach. Dzieciom każe się rozrzucać kwiaty i dzwonić dzwoneczkami, żeby było miło i rodzinnie. Widzę ich, jak roztapiają się w tym przerażającym upale i nie chcę nawet rozumieć, w imię czego robią, co robią. Piknik w piekle.\nKawiarnia, którą okupuję wraz z barmanką Patrycją i dawno niewidzianym kolegą, którego imienia nie pomnę, jest absolutnie martwa. Śmierdzi rynsztokiem i wyraźnie widać, że ludzie wczoraj nie mieli nic do stracenia. Postanowiłem im nie mówić, że jestem zamrożonym ananasem w stanie nieważkości. Postanowiłem w ogóle się nie odzywać. Pati uczy się robić na drutach i właśnie dzierga zgniłozielony szalik z najtańszej włóczki. Dwadzieścia siedem oczek wszerz i tak całymi godzinami, w tę i z powrotem. Poprosiła panią Tereskę z kuchni, rocznik '49, żeby ją poduczyła, bo trochę zapomniała technikę, i tak, najprostszym ściegiem, nadziergała już metrową szmatę. Twierdzi, że to ją uspokaja, w przeciwieństwie do książek, które po prostu nie nadają się do baru. Każdy, kto choć chwilę pracował jako barman, zapewne wie, o co chodzi. Problemy ze skupieniem.\n– Słuchaj, Patrycja, a różni się robienie na drutach przed zapaleniem i po?\n– Zdecydowanie tak – odpowiada bez zastanowienia, nie podnosząc wzroku znad robótki. – Każde oczko jest różne. Wcześniej były takie same. Wcześniej też wiedziałam, co robię, a teraz już nie jestem tego pewna.\nBo widzisz – ciągnie monolog – tak sobie rozmyślałam, że teraz, kiedy robię na drutach, mam dużo więcej cierpliwości niż jak miałam, dajmy na to, osiem lat. Myślę, że wtedy skupiałam się na celu i jego szybkiej realizacji, a teraz, z grubsza, w dupie mam cel. Liczy się pewnego rodzaju zen, który osiągam. Jestem skupiona wyłącznie na tym, co wszerz. Nie prę za niczym do przodu, a jednak się do przodu poruszam.\nSkupiam się wyłącznie na dwudziestu siedmiu oczkach szerokości mojego beznadziejnego szalika, i ten ruch w bok wydłuża całość równomiernie i bez szarpaniny.\nO nic nie muszę się martwić, bo wiem, że mój szalik rośnie, a ja coraz lepiej rozumiem to, co wokoło. Hi, hi – zachichrała pod nosem – ostatnio czytałam Sartre'a, bo jest dobry na upał, i myślę sobie, że pewnie nazwałby to „decyzją radykalną”. Radykalny szalik, he, he.\nTo dlatego jestem teraz wyciszona do granic możliwości, siedzę sobie tutaj, nie szarpię się i dziergam ten szalik, którego nikt z odrobiną gustu nie założy. Nadszedł ten moment, kiedy mogę sobie na to pozwolić, rozumiecie, chłopaki?\n– Hm – kolega podjął rękawicę. – Z tego co rozumiem, starasz się powiedzieć, że twoje dzierganie jest jak zaciśnięcie mydła w dwóch wilgotnych rękach? Efekt życiowej katapulty czy coś w tym rodzaju?\n– Otóż, widzisz, niekoniecznie. To, co naprawdę chcę wam powiedzieć, jest troszkę inne. Dzięki tym drutom zrozumiałam, że nic mnie nie łączy z tymi ludźmi za oknem. Oni idą w swojej procesji prosto do zbawienia, starając się jak najmniej zrozumieć, żeby przypadkiem nie ponieść porażki. Oni nie „wybierają się” świadomie. Za nich ktoś już raz wybrał i na tym się rewizja skończyła. Sartre mówił, że to jest „zła wiara”. Ich myślenie jest jak to mydło, o którym wspomniałeś. Tylko do przodu, zaciśnięci w dwóch wilgotnych dłoniach swoich ograniczeń i nieweryfikowanych nigdy wyobrażeń. Mam przeczucie, raczej pewność, że nie w tym tkwi cała moc świadomości i zrozumienia, a co za tym idzie -– zbawienia, czymkolwiek by nie było. Bo to jest ruch w szerokości, niczym równoleżnik, jest to zrozumienie świata z jego niuansami, a nie zdobywanie za wszelką cenę jego biegunów. Tam po obu stronach jest lód, bezkres bieli. Ogromne szwedzkie mieszkanie Ikei z niekończącym się oknem. I aby tak naprawdę poczuć, że jesteś na wierzchołku świata, musisz zrozumieć, co kryje jego szerokość. Jego lasy i dżungle, upał i wilgoć o wiele większe i intensywniejsze od tego, co można sobie wyobrazić. Staram się wam powiedzieć, że nie ma świadomości ograniczeń, póki tak naprawdę nie zrozumiemy, co to jest świadomość w swojej najczystszej istocie. Nawet jeśli nie znajdziemy się w grupieszczęśliwców, takich jak Budda, Chrystus czy Mahomet, którzy doszli do zrozumienia absolutnego, nie znaczy, że mamy się nie starać, wbijać w to lachę i udawać, że nie ma sprawy. Tego nie da się dokonać bez rewizji przeszłości, prąc tylko do przodu. O wiele więcej odcieni jest w dwudziestu siedmiu oczkach tej mojej robótki. Jestem na nie gotowa i zrozumiałam, że zawsze byłam.\n– Patrycja, kocham cię – powiedziałem.\nOderwała wzrok od szalika, popatrzyła na nas i zapytała:\n– Skoro tak, to co, chłopaki, piwko?\n– Skoro tak, to piwko.\nZnaleziono 33 komentarze. Poniżej ostatnie 25.\nAleksandra Lubińska\t5 maja 2011, 23:09\nNie. Nie, nie, nie, nie, nie. Nie.\nWrażenia mam dość straszne. Wszystko mocno zalatuje mi wodą toaletową "Dorota Masłowska", to pomieszanie barowej rzeczywistości z potoczystymi fragmentami jak po amfetaminie, ten Sartre i te oczka. Cała różnica polega na tym, że Pani Dorota uprawia swój dresing całkiem wdzięcznie, a tutaj jest przeraźliwie topornie. Na początku wali mi w oczy dwukrotne powtórzenie "niczym". Potem "nie pomnę". Za bardzo kiczowate i oklepane, bym mogla zaliczyć to do warstwy sacrum, zbyt wysublimowane (mimo wszystko) na profanum.\nDorotka M., ale nie tylko. Dołączają do niej średniej klasy utwory z czasów Polski Ludowej; te dialogi pozbawione pierwiastka uwiarygodniającego psychologię postaci, pełny wykład marksizmu-leninizmu w każdej kwestii. Główny bohater, któremu trzeba wytłumaczyć, co jest słuszne, a co nie.\n"Barmanka powołuje się na egzystencjalistę Sartre'a - dlaczego?"\nNie wiem, może z jakichś względów Autor uznał, że Sartre jest mniej oklepany, niż Schopenhauer albo Cioran.\nPanie Jezu, naprawdę, marzę o utworze, w którym wspomniany będzie, nie wiem, Wittgenstein. Albo Popper. Lub ktokolwiek inny.\nOd początku do końca opowiadania odnoszę wrażenie, że nie chodzi tu o pisanie, tylko o autora, który uprawia pisanie, macha mi zza tekstu, próbując przekonać, iż ma w głowie szalenie mądre rzeczy i że ja te mądre rzeczy stanowczo powinnam kupić.\nMarcin Sierszyński\t6 maja 2011, 11:04\nByć może za bardzo poważnie podchodzicie do tekstu, podczas gdy autor cały czas puszcza nam oko: "To nie dzieje się naprawdę"; chociażby wykorzystaniem witkacowskiej burleski, możliwości porozmawiania o metempsychozie, nietzscheańskim kryzysie religii czy istoty władzy z barmanem właśnie, służącym, szewcem i tak dalej; również wspomniany blant może o tym świadczyć. Już od początku, gdy pojawia się figura Pana Ananasa, nie możemy brać wszystkiego serio, chociaż istnieje spora doza prawdopodobieństwa realności czytanej sytuacji. Zauważcie, że pod koniec długiego wywodu Patrycji bohater i ona sama rozładowują atmosferę powagi: unieważniają jej monolog.\nW ten sposób "Dwadzieścia siedem oczek" jest naprawdę frapującą literaturą.\n@Rafał Kwiatkowski: "Autorytarny głos mędrca, który klepie banały". To byłaby słuszna uwaga, gdyby Surowiak zostawił nas w bez ostatnich wypowiedzi bohaterów. W tym momencie nie powinniśmy brać bardziej na serio tych słów, chociaż możemy - na potrzeby interpretacji.\n@Jarosław Klebaniuk: Literatura nie musi być realistyczna, naturalistyczna itp. Twój komentarz brzmi niemal jak wypowiedź programowa. ;)\n@Dominika Ciechanowicz: Co do słów Hemingwaya, sądzę że w takim razie Surowiak ma tylko 50% szczęścia. Hemingwayu, płoń.\nDlaczego barmanka rozmawia o Sartrem? Najwyraźniej ostatnio go czytała... Wiadomo, że jest bardzo popularny w wielu kręgach, bowiem jest bardzo literacki, niemal aforystyczny i dość klarowny. Jako autor książek pojawia się, aby wyjaśnić genezę wywodu Patrycji, natomiast nas bardziej powinno interesować motto opowiadania. Tyle, że jest to znów proste, co wyjaśniają słowa barmanki.\nDominika Ciechanowicz\t6 maja 2011, 15:04\nMichał, czytałam cały zbiór jego opowiadań i talent zauważam. Ale możliwe, że w tym, co tu przedstawiono nie manifestuje się on w pełni.\nMarcin, Surowiak ma 50% procent szczęścia - w sensie, że nie ma tu poważnego stosunku do pisania? Dobrze rozumiem?\nBo ten zarzut ma chyba rację bytu - już pojawiło się zdanie o błahej tematyce.\nCo sądzicie - zbyt błaha, by nazwać to dobrą prozą? Nie pierwszy to i nie ostatni człowiek, który siedzi i pisze o tym, że siedzi i pije. Ale z drugiej strony - mamy tu krytykę zinstytucjonalizowanej religii, mamy te wszystkie nawiązania, które tak świetnie wychwyciliście...\nMichał Domagalski\t6 maja 2011, 19:36\nZ nawiązań i krytyki katolicyzmu nie ma jeszcze dobrej literatury. Stylistycznie nieciekawie! Zaś reszta: na plus, chociaż, jak już wielu rzekło, sztampowo, topornie i raczej...\nAnna Balcerowska\t6 maja 2011, 21:01\nTrudno na podstawie takiego fragmentu wyrokować, czy Autor ma talent, cz nie ma. Do mnie taka proza zdecydowanie nie przemawia. Mam wrażenie, że Surowiak chciał stworzyć coś fajnego poprzez połączenie filozofii, humoru i krytykę społeczeństwa. I rzeczywiście mieszanka tych elementów może się złożyć na interesujący tekst, ale w tym przypadku wyszło jakoś tak sztucznie i topornie.\nWydaje mi się też, że raczej mamy tu do czynienia z krytyką sprowadzania praktyki religijnej do bezmyślnego rytuału, a nie z krytyką katolicyzmu jako takiego.\nJustyna D. Barańska\t6 maja 2011, 21:19\nNo dobra, skoro już się przyznajemy, to też jestem po lekturze wszystkich opowiadań i na dodatek traktuję ten zbiorek jako całość. Nie wiem, na ile takie traktowanie "Wiązki" jest poprawne, ale to pierwsze, co nasunęło mi się na myśl: jako twory autonomiczne te opowiadanka są zbyt szczątkowe i dopiero pozbieranie informacji ze wszystkich daje bardziej spójny obraz. Więc jeśli miałabym jakieś zastrzeżenia, to na pewno dotyczą właśnie tego: nazwać rozdziałami lub częściami, a nie zbiorem opowiadań. Wspomniałam ten "Raj utracony", bo chyba pojawia się w każdej części i tak się zastanawiam nad połączeniem jej z okładką. Może to wcale nie chrystusowa korona. Bo wiązka to chyba ze światłem związana, tak? A Raj Utracony o Lucyferze jest, którego imię oznacza światło, prawda?\nZatem zastanawiam się czy autor-narrator-bohater ma ambicję do bycia Lucyferem, który się przeciwstawił Bogu (tej procesji) i został zrzucony w otchłań (do knajpy/w pijaństwo/włóczęgę itd.)? Co o tym myślicie? Bo kurcze, przywołanie Miltona chyba nie było tylko po to, aby pochwalić się erudycją?\nJeśli chodzi o krytykę Kościoła, instytucji czy te bezmyślne rytuały - to rzeczywiście, z tym się Surowiak nieco spóźnił. Taki dość popularny chwyt w prozie polskiej. Chciałabym zapytać naiwnie skąd to się wzięło, ale nietrudno jest odpowiedzieć sobie. Inna sprawa, czy ten śmiech nie staje się już tak samo bezmyślny, jak rytuały, które krytykuje?\nSporo w "Wiązkach" prób uchwycenia się płaszcza, na którym prześlizgnęli się inni twórcy. Chlańsko, wyzwolenie seksualne, sprawy religijne, przejście z jakiejś wiochy do dużego miasta i wiążące się z tym zagubienie - no nic nowego... ale i tak żałuję, że nie zostało przytoczone inne opowiadanie w barze o tym, jak można obudzić się w dobrym humorze i ile trzeba się nawalczyć w polskich realiach, żeby ten dobry humor utrzymać.\nMichał Domagalski\t6 maja 2011, 21:53\nCzyli jednak słabo!\nO całym tomiku nie będę się wypowiadał, bo nie zapowiada się po lekturze tego fragmentu na czytanie całości.\nJohannes Tussilago\t6 maja 2011, 21:55\nMam nadzieję, że opowiadanie nie jest wersją, która zostanie opublikowana w zbiorze. Bo jeśli jest, to ktoś tu nie wykonał dobrze swojej roboty. Kto? Autor? Redakcja? Nie życzę sobie marnować papieru na taką fuszerkę. Niektórym wydaje się, iż bycie autorem publikowanych dzieł zwalnia od obowiązku dopracowania tekstu od strony formalnej. A czy to się komuś podoba, czy nie, ma to znaczenie. No to sobie pomarudziłem.\nOpowiadanie należy do tych, które przeczytałem i do którego nie wrócę. Jest pomysł - "sztrykowane" rozważania barmanki. To plus. Ładne porównanie do "zdobywania" Ziemi, tego jej zróżnicowania równoleżnikowego i południkowego. To zdecydowanie dobry fragment.\nMyślę, jak powiedział Marcin, że nie można tego tekstu traktować poważnie. Bo jeśli tak, rozważania to płytkie. Nudzi mnie już ta nieustanna wojna polsko-polska i podział na moherowców i komuchów, pisowców i peowców itd. itp. Wszystko sprowadza się do narosłych stereotypów i podpuszczania jednych na drugich. I "widok" procesji w tym opowiadaniu i jej krytyka też należałaby do tego podejścia. "Z nawiązań i krytyki katolicyzmu nie ma jeszcze dobrej literatury. " - ot co. Nic tu nowego w tym zakresie. Wystarczy włączyć telewizor, otworzyć gazetę, posłuchać ludzi w autobusie. Żadnej głębi.\nI zastanawiam się, czy przypadkiem, mając na uwadze nie całkiem poważne podejście do tego tekstu, to tak naprawdę nie samokrytyka bohatera, który próbuje w ten szczególny dzień, gdy "normalny polski obywatel" idzie w procesji, nie pić. Chociaż tak naprawdę nie reprezentuje sobą nic więcej - patrz zakończenie. Ale takie spojrzenie też byłoby pozbawione głębi, prawda?\nTa sztrykująca barmanka sprowadza nas na właściwe miejsce dla każdego - jeden ma swoich 27 kroków w procesji, 27 wyklepanych modlitw, inny 27 oczek, jeszcze inny 27 łyków piwa... i to życie, które kryje się gdzieś pomiędzy z całą głębią.\nPomysł tak, wykonanie nie. Autor talent ma, ale to jeszcze nieoszlifowany SUROWIAK. Czy diament - nie wiem. Może tylko agat.\nromantka\t7 maja 2011, 09:28\nŚmieszne, najbardziej podoba mi się dwa zdania:\n"Widzę ich, jak roztapiają się w tym przerażającym upale i nie chcę nawet rozumieć, w imię czego robią, co robią"\nChyba najbardziej lubię i szukam w literaturze czegoś co opisze moją rzeczywistość, czegoś co nazwie nienazwane, czy czute ale nie zauważone. Kiedy mogę się w duchu zaśmiać i powiedzieć "o tak, wiem jak to jest". Wtedy jest to dla mnie dobra literatura. I właśnie tak się czuję, jak czytam to opowiadanko.\n"starając się jak najmniej zrozumieć, żeby przypadkiem nie ponieść porażki"\nO kurcze, to dla mnie prawie jak definicja religijności. Jak czytam ostatni monolog w którym jest ten cytat, to rozumiem co Pan Kierowca miał na myśli pisząc, że nie wiadomo czy się śmiać czy płakać przy czytaniu tego autora. Ponieważ z jednej strony negliżuje coś co wszyscy znamy i nam się nie podoba, a z drugiej storny żyjemy w tej rzeczywistości więc, trudno śmiać się z samego siebie.\nTo opowiadanie, to takie niby frywolne, szeleszczące śmiesznie słowa, a z drugiej strony nasycone jest polskością i nie wiesz nawetk kiedy ją wypijasz.\nAleksandra Lubińska\t7 maja 2011, 10:06\nPrawdę mówiąc, mam z lekka w nosie to, czy Autor podchodzi poważnie, czy niepoważnie, czy temat jest serio, czy nie. Można napisać świetne, błyskotliwe opowiadanie o siedzeniu na fotelu. Tutaj jest po prostu pretensjonalnie w sztywności, topornie i nudno - jeżeli nawet podejdę do tekstu jak do picu, to nadal to będzie po prostu słabe stylistycznie.`\nOglądałam kiedyś dzieła jednego ze współczesnych polskich artystów; artysta był jasno świecącą gwiazdą, a jego prace - przeraźliwym bełtem estetycznym. Dla mnie. Ale chyba nie muszę tego ciągle dodawać. Zapytałam znajomą z ASP, o co chodzi z szumem dookoła tego człowieka, bo bardzo zależało mi na tym, żeby to pojąć. Usłyszałam coś takiego: wiesz, te dzieła wiele zyskują, gdy przeczytasz jego prace teoretyczne.\nDziękuję serdecznie za coś takiego.\nPodobną sytuację mam z Kozakiem, którego książkę dostałam od Pawła do zrecenzowania. Kozak jest niesamowicie spójnym teoretycznie twórcą, bardzo inteligentnym i o błyskotliwych spostrzeżeniach. Ale jego murale i tego typu rzeczy... ohyda. I jeżeli kiedykolwiek zetknę się z jego dziełami, nie mogę pozwolić na to, by moja ocena była spaczona przez cokolwiek, poza samym obrazem. Nie podpisywałam umowy na prawdy absolutne, więc nie wiem, jak to jest w tej materii, ale uważam, że utwór powinien być tak skondensowany, by zawierał w sobie wszystko, co niezbędne do jego odczytania przy odpowiednich chęciach i relatywnie standardowej wiedzy.\nromantka\t7 maja 2011, 11:24\nTo tak jak napisać swój wiersz i nie przeczytać żadnego w swoim życiu\nlub myśleć, że obrazy są tylko po to żeby w jednym momencie zachwycić i być ładne. W sensie, że rzeczywistość jest trochę bardziej skomplikowana. Tak łatwo mi oceniać wszystko tylko ze względu na to czy coś mnie dotyka czy nie, a z drugiej strony potrzeba trochę wyjścia z siebie, i z tych ściśnietych namydlonych rąk, żeby zostać zrozumianym przez innych i ich rozumieć.\nZawsze biłam się z myślą, o tradycji czy kulturze, że to nie potrzebne czy zniewalajace. Ale od jakiegoś czasu zagłębiam się np w historie malarstwa i te same obrazy które wcześnie ogladałam bez, jakby to nazwać, wkładki teoretycznej teraz widzę je jakbym zmieniła oczy na jakies inne i trudno mi ocenić które oczy są lepsze. Czy można odczytywać wartość autora bez patrzenia na rzeczywistość która go otacza? Myślę, że można ale wtedy to chyba musi być ktoś wybitny, wielki, ponadczasowy.\n- Takie myśli mi się nasunęły odnośnie twojego komentarza Loobensky\nJustyna D. Barańska\t7 maja 2011, 11:49\nAkurat wczoraj czytałam tekst Boya "Czy myć zęby, czy ręce", w którym poruszał kwestię metod biograficznych i sporu z antybiografizmem. I stwierdził, że nie jest szkodą dla organizmu mycie i zębów, i rąk (jakby nie patrzeć, to nawet wskazane). Loo problem poszerzyła o teorię tworzoną przez autora, Romantka dorzuciła teorię w ogóle i całą otoczkę kulturową. Czy może to przeszkodzić w odbiorze, czy wręcz go wspomóc? O jakim odbiorze mówimy: o wzruszeniu, wrażeniach estetycznych czy pogłębieniu tego o zrozumienie dzieła?\nMnie zawsze powtarzają, że najpierw trzeba dzieło brać w jego macierzystym kontekście, dopiero później we własnym, bo przecież interpretujemy w punktu, w którym się aktualnie znajdujemy, uwarunkowani przez takie, a nie inne czynniki, różniące się od tych, w których tworzył autor.\nJeśli chodzi o tło pozaliterackie, to jest trochę dla mnie, jak z "Akademią Pana Kleksa" - w dzieciństwie stanowiła dla mnie baśniową przygodę, a kiedy się dowiedziałam, że była wydana w czasie wojny, zupełnie inaczej zaczęłam postrzegać hordy wilków.\nI tu się dla mnie rodzi pytanie, czy Surowiak przekazuje nam coś ważnego? Wciela pewien społeczny obraz do opowiadań i przez jakąś woalkę (humoru, filozofii - bez względu na to czy głęboka) ukazuje?\nAlbo z innej strony: może za bardzo drążymy? może to ma być podwórkowa filozofia? a może po prostu już nieco na siłę poszukujemy głębi, która ma wyznaczać dobrą literaturę, przez co w prostych utworach jej nie dostrzegamy? bo raczej stwierdzenie takie, jak m.in. moje, że książkę dobrze się czytało, wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dobrą literaturą i dobrze napisaną - nie wiem, gdzie wtedy umieszczona by Prousta ;)\nMarcin Sierszyński\t7 maja 2011, 13:01\nWidzę, że poruszamy nowy wątek - i wydaje się dość ważny do przyjęcia opowiadania.\nZarówno romantka, jak i Loo mają rację, ale tylko z jedną mogę się zgodzić. ;) Wynika to z różnego podejścia do recepcji i interpretacji, gdzie znacznie bliżej mi do stanowiska tej pierwszej. Szkice teoretyczne pomagają oczywiście w odbiorze literatury - a współczesnych sztuk wizualnych, podejrzewam, jeszcze bardziej (co jest tematem na osobną dyskusję). Mimo to dobra literatura nie potrzebuje takich podpórek i jestem przekonany, że z takim przykładem mamy do czynienia powyżej. Można do "Dwudziestu siedmiu oczek" podejść zwyczajnie, bez żadnej wiedzy teoretycznoliterackiej. Proza Surowiaka jest głęboko osadzona w rzeczywistości, w jakiej się znalazł autor, jednak potrafi on bez zadęcia i z humorem komentować ten zastany świat. Można przecież, jak zauważyłem po komentarzach, zupełnie pominąć groteskę i wziąć na poważnie ten tekst, skupiając się na jego przekazie, ale można też go nie przyjąć w warstwie ideologicznej i zwyczajnie pośmiać się z sytuacji. To wskazuje na siłę, nie słabość tekstu.\n@Justyna: Surowiak na pewno chce nam przekazać coś ważnego, ale nie sili się na zuniwersalizowanie poruszanych problemów. On filtruje je przez własną osobowość i komentuje, choć nie bezpośrednio. Nie jest gadatliwy, a bohaterowie, których opisuje, wcześniej pewnie obserwując, mają tutaj największe prawo głosu. Postawiwszy na tak szeroką autonomię postaci daje nam możliwość uwierzytelnienia jego opowiadań. Stąd pewnie ten "spór" o "realizm" i poważne, dość jednostronne podejście do opowiadania.\nromantka\t7 maja 2011, 13:31\nMoże to kwestia osobowości czy sposobu myślenia, a nie jakaś fundamentalna zasada jeśli chodzi o sposób patrzenia na tekst. Heh, ja np zanim przeczytałam to opowiadanie najpierw przeskanowałam komentarze, potem przeczytałam tekst Kierowcy i dopiero zabrałam się za meritum. Hehe. Zabawne to, sama siebie zaszufladkowałam do danego sposobu myślenia - czego normalnie unikam jak ognia.\nSwoim komentarzem nie chciałam stwierdzić, że nie robie i nie myśle tak samo jak Loobensky, tylko, że zastanawiam się nad istotą korzystania z obu par oczu.\nNamalowany obraz przez powyższe opowiadanie jest klarowny, zabawny i wystarczająco nie płaski. Hehe, chyba co do tego możemy się zgodzić ?\nDominika Ciechanowicz\t7 maja 2011, 14:13\nCieszy mnie ten wielogłos – świadczy o tym, z jak różnych perspektyw spojrzeć można na jeden, dość w gruncie rzeczy prosty tekst. Świadczy też o tym, że w odbiorze literatury - poza kompetencjami - liczy się coś tak zwyczajnego, jak gust.\nPodobnie jak Justyna, traktuję zbiór jako całość i jak dla mnie ta całość się broni. Czy broni się powyższy tekst jako odrębny byt – kwestia sporna. Opowiadanie to forma, która nie jest przecież obwarowana jakimiś szczególnymi wymogami, nie musi mieć określonej struktury, jest tu miejsce na dywagacje, luźne przemyślenia, postaci drugoplanowe. Inna sprawa, to to, czy wprowadzenie tych postaci coś wnosi. Po co na przykład ta pani Tereska z kuchni i jej rocznik urodzenia? Czy takie zabiegi coś wnoszą?\nKolejna rzecz – na ile monolog barmanki wydaje Wam się autentyczny? W sensie językowym?\nromantka\t7 maja 2011, 14:41\noo miałam już ucichnąć, ale muszę coś powiedzieć odnośnie pani Tereski.\nHeh, mi ten zabieg daje dużo smaczku (może polskiego właśnie, bo kojarzy mi się z polską "babą" w czepku i białym kitlu) dlatego że jest to osoba z którą Patrycja pracuje, więc musi się stykać i mieć relacje i może jest starszą, prostą osobą, która może próbuje trochę matkować młodej dziewczynie (no jeśli już nawet uczy ją robienia na drutach). Taka pani Tereska kojarzy mi się, z panią w szatani albo woźną w miejscu pracy z którą trzeba umieć nawiązać kontakt żeby się dogadać. Hehehe, nie mogę się nie śmiać, bo kojarzy mi się to z osobą z którą ja pracuję i o takim samym imieniu, hehe. I może TEŻ dlatego jest mi tak swojsko przy tym opowiadanku :)\nMichał Domagalski\t7 maja 2011, 20:54\nRozważania Wasze słuszne. Gust, wielość spojrzeń... Jednak to wszystko obok tekstu. Wydaje się jednak, że - jako rzekło już wielu - nie problem tu filozofii (ta może i ciekawa), a raczej stylu, który miejscami trąci zabiegami... grafomańskimi (?), topornością (?) - jak chciało wielu. Czy zyskuje ów utwór, gdy potraktujemy go jako całość większej układanki? Ja się niestety nie dowiem...\nJarosław Klebaniuk\t8 maja 2011, 12:07\nW prozie literackiej najważniejszy, jak dla mnie, jest język. Filozofię sobie poczytam u filozofów, o świecie i ludziach skuteczniej dowiem się u naukowców lub sam sobie wybadam to, co zechcę. Po prozę, niekiedy poezję, sięgam dla piękna frazy, urokliwości języka, cudownego brzmienia. Tego Surowiakowemu tekstowi niestety brakuje. Jeśli on sam nie czuje, że pewnych rzeczy po prostu się nie pisze, to tym bardziej peany na jego cześć nie wybiją mu ich z głowy. Być może ma talent, ale to nie jest z pewnością talent na miarę choćby Stasiuka, który od razu pisał pięknie, nawet bardzo pięknie (sięgnąłem właśnie do jego wczesnych opowiadań).\nNa plus zapisać można autorowi "27 oczek" zapał do pisania. Skoro uzbierał nie tylko na tomik, ale i zgromadził wokół niego grupkę mniej więcej apologetów, to dobrze to zapowiada jego literacką karierę. Tych, których zraził swoim językowym niedbalstwem, odzyska być może dopiero, gdy (i jeśli) zdobędzie uznanie mainstreamowej krytyki. Do tej pory będzie się musiał bez nas obyć.\nMarcin Sierszyński\t9 maja 2011, 00:41\nCzy ja wiem - autentyczność języka? Pojęcie autentyczności w literaturze samo w sobie jest śliskie. Na pewno istnieje możliwość zaistnienia takiego dialogu - dziś barman nie jest po prostu barmanem, nieraz studentem filozofii czy chemii, albo w inny sposób ciekawym człowiekiem, co sprawia, że mogą być poruszone takie tematy każdego dnia.\n@Jarosław: Nie mówiłbym tu o niedbalstwie. Małe potknięcia, które zostały wymienione, nie uważam nawet za błędy. Gustu kwestia. Zgadzam się zaś z tym, że nie jest to talent porównywalny ze Stasiukiem - gdyż obydwaj poruszają się po innej sferze językowej. U Surowiaka jest to mocne nastawienie na gawędziarstwo i popadanie w refleksje; Stasiuk zaś poprzez opis każe czytelnikowi samemu "domyślić się" rzeczywistości bohaterów, nawet gdy są w stanie ją komentować.\nMichał Słotwiński\t9 maja 2011, 12:28\nNajbardziej cenię język, który specyfiką swoją jak filtr przetwarza rzeczywistość w osobliwą, mglistą fikcję, literaturę - jak zwykło się ją nazywać - "nieprzezroczystą". Ale zauważyć też trzeba inną, oszczędną w środkach, nienastawioną na piękne brzmienie, pisaną językiem zwykłej, jak ujął to Marcin: gawędy. Taka jest też proza - a przynajmniej "Dwadzieścia siedem oczek" - Surowiaka. Ma być sprawna, niezauważalna, właśnie "przezroczysta", i zdaje mi się, że jest sprawna wystarczająco, by jej "nie zauważać". Prześlizguję się przez nią i trzeba mi zwolnić, by zauważyć jej niezręczności.\nSednem zaś tego opowiadania zdaje się stosunek motta do sytuacji - ogólnikowego cytatu do konkretnego zdarzenia - oraz narratora do słów, w jakich ów cytat jest "konkretyzowany", a który wyraża się dystansującą, wieloznaczną tutaj i żartobliwą odpowiedzią: "Patrycja, kocham cię". Nie widzę tutaj próby przekazania mi niczego ważnego, nie czuję pretensji do wzniosłych myśli, we fraszkach Jana z Czarnolasu więcej jest powagi, tu zaś wyczuwam jedynie subtelny komizm.\nNie sprawdza się "Dwadzieścia siedem oczek" jako dzieło poetyckie - ani jako "dzieło" w ogóle; sprawdza się jako krotochwilny utworek na jedno czytanie, którym - jak mniemam - miał być. Jako taki oferuje nawet więcej, niż się można spodziewać, bo kilka metaforycznych niejasności, nad którymi można podumać, jeśliby chciało się komu spędzić nad nim ciut więcej czasu. Utworek ów mnie nie jest potrzebny, ale komuś sprawić może nieco radości, spełniając zarazem całe swoje posłannictwo.\nNo i co to jest "Sutralamaka"? Żartobliwy anagram czy nazwa kolejnej, nieznanej mi, wschodniej księgi tajemnej?\nAleksandra Lubińska\t9 maja 2011, 19:45\nKrótko mówiąc - long live fancy prose? ;)\nJacek\t10 maja 2011, 09:38\nPrzyszła zatem kolej i na mnie. Widzisz, Michale, mam podobny problem z rozszyfrowaniem cytatu. Jedyne, co wpadło mi do głowy to anagram sformułowania la kamasutra :) Zastanawiam się nawet, czy ma to jakiś sens - jako cytat raczej nie, ale już jako parafraza, nawiązanie? Zważywszy na kontekst kulturowy powstania księgi, nie byłoby to wcale takie niedorzeczne.\nAle do samego tekstu. Problem opowiadania polega na tym, że jest ono absolutnie wyrwane z kontekstu. "Wiązka" to 11 opowiadań, które, mimo zróżnicowanej tematyki, układają się w logiczną całość. Wyrwany z tego ciągu tekst wygląda nieco pokracznie, choć i tak się broni - moim zdaniem. "Dwadzieścia siedem oczek" to, zdaje się, trzecie lub czwarte opowiadanie z serii. We wcześniejszych Surowiak daje próbkę dystansu z jakim podchodzi do opisywanych wydarzeń i do samego języka, który de facto kształtuje tu całą wypowiedź literacką.\nRobienie na drutach i jego symbolika to kwestia zastanawiająca. Nie przyszło mi na myśl nic poza tym, co już wyłożyliście w swoich wypowiedziach. No, może poza jedną kwestią, czyli symboliką liczb. Jeśli przyjmiemy, że "obiekt dziergania" jest pewną drogą, którą musi przejść bohaterka i zestawimy ów z fragmentem tekstu: "Dzięki tym drutom zrozumiałam, że nic mnie nie łączy z tymi ludźmi za oknem. Oni idą w swojej procesji prosto do zbawienia, starając się jak najmniej zrozumieć, żeby przypadkiem nie ponieść porażki. Oni nie „wybierają się” świadomie.", dojdziemy wówczas do ciekawych wniosków. 27 to klasyczny przykład powielania dziewiątki, która uchodzi za idealne złożenie liczby szczęścia i absolutu, którą jest 3. 9 to trzy razy trzy, czyli szczęście razy szczęście. Ten wynik razy trzy to kolejne potrojenie wartości. Prawdopodobnie idę za daleko, choć biorąc pod uwagę obecną w całym zbiorze intertekstualność i płynącą z niej symbolikę, myślę, że może mieć to jakieś pokrycie w rzeczywistości. Wówczas droga, którą obrała "dziergająca" byłaby przeciwieństwem tego, co robią wszyscy inni, symbolem (nie alegorią) odcięcia się od świata, który stanowi zgodę na przyjęcie monotonnej i zachowawczej konwencji.\nSytuacja dialogowa, w której znaleźli się bohaterowie także nie jest tak prosta jak się to wydaje na pierwszy rzut oka. Czy ona właściwie miała być realna, prawdopodobna, możliwa? A może z kolei naciągana, sztuczna, sfabrykowana? Myślę, że ani jedno, ani drugie. Dialog staje się tu przyczynkiem do rozważań nad sensem. Sam akt jest mało istotny. Stworzenie dialogu wpisującego się idealnie w ramy "możliwości" nie jest problemem, jednak autor odchodzi od tego - pytanie: w jakim celu? Sama forma może stanowić kontrast dla tego, co przynosi, czyli żywej refleksji nad istotą świadomości. To stały chwyt w tej książce, który polega na przemyślanym odrzuceniu formy na rzecz idei wyższej. Podobną rzecz czyni choćby Wiedemann w swojej poezji. Tam częstym zabiegiem jest sampling, ale sampling nie do końca zwyczajny. Poeta bierze na warsztat wybrany tekst i zachowując pierwsze litery wyrazów i zależności składniowe, prowadzi grę z formą, wlewając w nią absolutnie niespójną leksykę, zupełnie pozbawioną sensu. Chodzi tu o grę z samą konwencją. Podobnie dzieje się w tym opowiadaniu - trzeba spojrzeć głębiej, bardziej analitycznie. nie oceniać i nie wartościować, a zadać sobie pytanie - dlaczego akurat tak? Nie wątpmy w umiejętności Surowiaka - zaręczam, że są one na naprawdę zadowalającym poziomie\nOffler\t12 maja 2011, 22:01\nHm.. biorąc pod uwagę to, że google odsyłają wyłącznie do serwisu wywrota.pl, altavista nic o haśle "sutralamaka" nie wie, yahoo znowu do serwisu "wywrota.pl" odsyła, to stosując metodę Sherl.Holmesa należy uznać, że nie ma czegoś takiego i autor pomylił się.\nI nie próbuję wpaść w paranoję, że "jak czegoś w google nie ma, to nie istnieje" tylko podejrzewam, że każdy tekst bardziej wartościowy literacko od nadruku na bilecie MPK, gdzieś już kiedyś i przez kogoś zauważony został i ślady w Internecie POWINNY BYĆ.\nInna ewentualność to taka, że autor powołał się na NIEISTNIEJĄCY tekst i każda linijka komentarza na jego temat uwiarygodnia go (ten nieistniejący tekst, nie autora), co na pewno twórcę cieszy niezmiernie :)\nDominika Ciechanowicz\t12 maja 2011, 22:02\nPora zamknąć surowiakowy wątek. Wszystkim zaangażowanym bardzo dziękuję za dyskusję. Wkrótce na stronie głównej pojawią się recenzje "Wiązki" - zachęcam do lektury i komentowania.\nPaweł "Ivo" Kaczorowski\t10 sierpnia 2015, 21:10\nSłuchajcie... Jest tak, że o książkach Przyjaciół lepiej się nie wypowiadać. I poza zapowiedzią - tak właśnie zrobiłem. Po kilku latach zaglądam i czytam Wasze rozpoznania. Mocne to i trafne. Rzetelna roboty, szanowni Państwo Wywrotowcy. Dzięki. Pozdrawiam.\nprzysłano: 22 listopada 2010\t(historia)\nprzysłał Lena\t– 22 listopada 2010, 18:51\nprzysłał Nisza Krytycznoliteracka\t– 4 maja 2011, 14:36\nautoryzował Marcin Sierszyński\t– 4 maja 2011, 14:46


Zawody rowerowe o puchar Starosty\nW dniu 21.09.2021 w Umieszczu odbyły się Zawody Rowerowe pod Patronatem Starosty Powiatu Jasielskiego.\nVIII Bieg Uliczny - Czeluśnica - 19.09.2021\nW ubiegłą niedzielę w Czeluśnicy odbyła się kolejna – VIII - edycja ulicznego biegu. Pomimo niesprzyjającej pogody o godzinie 11:00 na starcie, pojawiło się kilkudziesięciu dorosłych zawodników. Wójt Gminy Tarnowiec Wiktor Barański po powitaniu wszystkich uczestników, wystartował bieg, którego 6km trasa początkowo po bieżni stadionu kolejno prowadziła ulicami Czeluśnicy oraz Gąsówki.\nHarmonogram zajęć w Gminnym Ośrodku Kultury 2021/2022\nZapraszamy serdecznie do udziału w zajęciach organizowanych w sezonie 2020/2021 w Gminnym Ośrodku Kultury w Tarnowcu!\nV Marszobieg w Dobrucowej\nSołtys miejscowości Dobrucowa oraz Gminny Ośrodek Kultury w Tarnowcu zapraszają na V Marszobieg, którego celem jest uczczenie pamięci ofiar obozu hitlerowskiego w Szebniach oraz popularyzacja aktywności fizycznej.\nStowarzyszenie Wiecznie Młodzi - Lato 2021\nSeniorzy ze Stowarzyszenia Wiecznie Młodzi działającego przy Gminnym Ośrodku Kultury w Tarnowcu po blisko roku przerwy ponownie zaczęli swoje spotkania.\nGra terenowa "Aktywnie z Gminnym Ośrodkiem Kultury w Tarnowcu" - Etap IV podsumowanie\nW pierwszym tygodniu sierpnia IV Etapem zakończyliśmy grę terenową „Aktywnie z Gminnym Ośrodkiem Kultury w Tarnowcu”.\nTematem przewodnim etapu finałowego był Krajobraz Gminy Tarnowiec.\nVIII Bieg Uliczny - Czeluśnica 19.09.2021\nGminny Ośrodek Kultury w Tarnowcu, Gmina Tarnowiec, Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w Tarnowcu, Uczniowski Klub Sportowy „Arka” w Umieszczu oraz Ochotnicze Straże Pożarne z terenu Gminy Tarnowiec zapraszają serdecznie na VIII Bieg Uliczny!\nPiknik rodzinny w Sądkowej - 29.08.2021\nSołtys i Rada Sołecka w Sądkowej, Gmina Tarnowiec oraz Gminny Ośrodek Kultury w Tarnowcu zapraszają w niedzielę 29.08.2021 na godzinę 15:00 na Rodzinny Piknik do Sądkowej.\nDożynki Gminne - 15.08.2021\n15.08.2021r. w Tarnowcu z okazji Święta Matki Boskiej Zielnej odbyły się Dożynki Gminne.\nObchody tegorocznego Święta Plonów rozpoczęły się Mszą Św. w Sanktuarium Matki Bożej Zawierzenia w Tarnowcu, której przewodniczył Kustosz Sanktuarium - ks. Kanonik Paweł Knurek. Podczas uroczystości podziwiać można było brogi przygotowane przez 6 kół Gospodyń Wiejskich z terenu Gminy Tarnowiec


Leonardo DiCaprio przeznaczy 43 mln dolarów na odbudowę przyrody na Galapagos - Dobre Wiadomości\nHollywoodzki aktor Leonardo DiCaprio zapowiedział na Twitterze, że za pośrednictwem organizacji Re: wild przekaże 43 mln dolarów na działania mające na celu odbudowę dzikiej przyrody na Galapagos w Ekwadorze.\nRe: wild to nowo utworzona organizacja, założona przez DiCaprio i grupę naukowców zajmujących się ochroną przyrody. Fundacja ma współpracować z dyrekcją Parku Narodowego Galapagos, organizacją Island Conservation i społecznościami lokalnymi przy odbudowie dzikiej przyrody na całym archipelagu Galapagos, a docelowo na wszystkich archipelagach Ameryki Łacińskiej na Pacyfiku.\nKwota 43 milionów dolarów sfinansować ma projekty dotyczące odbudowy przyrody na wyspie Floreana, na której żyją 54 zagrożone gatunki; w planach jest między innymi przywrócenie wymarłych lokalnie gatunków, takich jak przedrzeźniacz galapagoski. Pieniądze mają też między innymi pokryć koszty hodowli jaszczurki gatunku Conolophus marthae oraz wprowadzenia środków pomagających chronić wyspę przed skutkami ekoturystyki.\n„Kiedy odwiedziłem Galapagos, spotkałem Paulę Castano i innych środowiskowych bohaterów w Ekwadorze, którzy codziennie pracowali nad ocaleniem jednego z najbardziej niezastąpionych miejsc na naszej planecie” – napisał w poniedziałek na Twitterze DiCaprio.\n„Zdegradowaliśmy trzy czwarte dzikich miejsc i zepchnęliśmy ponad milion gatunków na skraj wyginięcia. Jeśli nie podejmiemy zdecydowanych działań, ponad połowa pozostałych dziewiczych obszarów Ziemi może zniknąć w ciągu najbliższych kilku dekad”– dodał.\n„Aż 97 proc. powierzchni lądowej Galapagos objęte jest statusem parku narodowego. Nie próbujemy usuwać ludzi. Wszyscy staramy się współpracować, aby odrodzić te ekosystemy, a także wspierać społeczność. Oni chcą móc dalej rozwijać się razem z naturą. Na przykład na Floreanie możesz tuż obok zobaczyć ziębę Darwina. Jeśli pójdziesz na plażę, gdzieś w kątach zobaczysz lwy morskie wygrzewające się w słońcu tuż obok Ciebie. Nie boją się ludzi, ponieważ pracujemy razem” – stwierdziła Paula Castano.\nCastano wyjaśniła, że na efekty odbudowy przyrody „nie trzeba czekać pięć, 20 czy 50 lat, rezultaty są niemal natychmiastowe”.\nWarto dodać, że DiCaprio przekazał już ponad 100 mln dolarów na różnorodne programy i projekty związane z ochroną środowiska.\n← Wstrzymano fatalny projekt nowelizacji ustawy o lasach\n20 maja obchodzimy Światowy Dzień Pszczół →


Telegraf » 28 stycznia 2020, godz. 08:38 » komentarzy: 0\nAby uatrakcyjnić dzieciom pobyt w książnicy specjalnie na tą okazję zaprosiliśmy także Kubusia Puchatka. Dzieci miały okazję pobawić się i pośpiewać z misiem, wykonały również piękne barwne maski, które zabrały ze sobą do przedszkola. Na pożegnanie maluchom wręczono zawieszki z podobizną bibliotecznego gościa.\nOrganizatorzy spotkania z Kubusiem Puchatkiem serdecznie dziękują dzieciom za przybycie i udział w zajęciach. Podziękowania kierują także do pani Małgorzaty Paletty, dyrektor GBP w Pietrowicach Wielkich za wypożyczenie stroju Kubusia Puchatka.\nTagi: Kubuś Puchatek, Biblioteka Rudy, ferie zimowe, Kuźnia Raciborska, Rudy


Wybory Prezydenckie. Jaka była kampania? W barwach ospałości | Gazeta Pomorska\nWybory Prezydenckie. Jaka była kampania? W barwach ospałości\nGrzegorz Olkowski 11 maja 2015, 10:27\nKomisja Wyborcza nr 55 w Toruniu Grzegorz Olkowski\n- Walka o głosy wyborców była niemrawa - oceniają torunianie.\nZapytaliśmy torunian, jak oceniają kampanię prezydencką. - Gdybym od czasu do czasu nie oglądał serwisów informacyjnych w telewizji lub nie przeglądał portali internetowych, bym powiedziałbym, że w Polsce, a tym bardziej w Toruniu nie ma żadnej kampanii - mówi Mariusz Błasik, mieszkaniec Rubinkowa. - Ale może to dobrze, że jest ona tak niemrawa i spokojna, bo plakatowy zgiełk, jaki był np. podczas wyborów samorządowych, nie sprzyjał wyborczej refleksji i zadumie.\nWielka polityka w kampanii raczej omijała miasto szerokim łukiem. Kandydaci odwiedzali Toruń w pierwszej fazie kampanii, np. Andrzej Duda czy Janusz Palikot. Wojciech Peszyński, politolog z UMK: - Taka jest specyfika tych wyborów. Kandydaci i ich sztaby bardziej komunikują się poprzez telewizję i portale społecznościowe. W Toruniu mamy zarejestrowanych 160 tys. wyborców. To nie Warszawa czy Kraków. Poprzednie wybory pokazały, że zachowania elektoratu są stabilne i wygrywa u nas PO i Komorowski. To powodowało, że kandydaci skupiali się na innych miejscach w regionie.\nCzytaj także: Wybory Prezydenckie w kraju i regionie [wyniki, frekwencja, wideo, zdjęcia]\n- Ta kampania była nudna, wyjątkowo nieatrakcyjna - mówi Robert Czekański, działacz Twojego Ruchu. - Zamiast porwać i rozgrzać serca wyborców, usypiała i wspierała internetową akcję wyborczą "Sarny Z Krzesłem Na Głowie". To znak czasów. Politycy się nie starają, my się nie interesujemy i w konsekwencji mamy pogłębiający się problem obniżania lotów krajowej polityki. Natomiast w kokpicie sterowniczym partyjnych siedzib powinien już głośno krzyczeć alarm: "Terrain ahead! Terrain ahead!"\nPiotr Drążek ze Stowarzyszenia Młodzi Demokraci, młodzieżówki PO: - To zdecydowanie inna kampania niż pięć lat temu, kiedy wszyscy żyliśmy emocjami związanymi z katastrofą smoleńską. Dlatego obecna kampania mogła wydawać się bezbarwna. W dużej mierze kandydaci odpuścili plakaty i billboardy, postawili na bezpośredni kontakt z wyborcami. Stąd np. prezydencki Bronkobus czy akcje odwiedzania wyborców w domach. Obietnice wyborcze były bardzo często populistyczne. Rozmijały się z realnymi kompetencjami głowy państwa. Kampania z pewnością nabierze tempa przez najbliższe dwa tygodnie.\nArkadiusz Brodziński z Domu Wszystkich Polska Ryszarda Kalisza oddał głos na Pawła Kukiza, mimo różnic światopoglądowych. - Najłatwiej pozyskać głosy manipulując obywatelami, że Polska jest podzielona na lewicę i prawicę - uważa Brodziński. - Uświadomiłem sobie, że nie to jest głównym problemem Polski. Dla realnej zmiany potrzebujemy prezydenta, który będzie szczery, otwarty, bezinteresowny i bez zależności partyjnych. Takim człowiekiem jest Paweł Kukiz. Patriota, który nie kalkuluje, co jemu się opłaca, a chcący pracować dla wszystkich Polaków.\nMarek Jopp, wiceszef rady wojewódzkiej SLD podkreśla: - Tej kampanii prezydenckiej w ogóle nie było widać w Torunia, oprócz zaledwie kilku plakatów czy też od czasu do czasu rozdawanych ulotek. Wydaje mi się, że mieszkańcy Torunia i regionu niespecjalne ją przeżywali.\nKrzysztof Duda ze stowarzyszenia Toruńska Inicjatywa Obywatelska: - Lokalnie kampania wyborcza przed pierwszą turą była mało widoczna. Mimo podejmowanych starań o wielu spotkaniach z kandydatami dowiadywałem się post factum.\nTYLKO U NAS Polska zamknie przejścia graniczne z Białorusią? Rozmowa z wiceszefem MSWiA, Błażejem Pobożym 67


Forum na temat przemocy w rodzinie :: Zobacz temat - On jest uzależniony... Ty też!!!\nOn jest uzależniony... Ty też!!!\nWysłany: Czw Lip 23, 2009 11:21 Temat postu: On jest uzależniony... Ty też!!!\nNie jest tak, że jeśli on pije, nałogowo gra w karty czy bierze narkotyki,to jedynie on ma problem. Jesteście połączeni - nie tylko małżeńską przysięgą. Także jego nałogiem!\nWiele lat po tym, jak psychiatrzy i lekarze zaczęli nazywać nałogowo pijących alkoholikami i uznali, że jest to choroba, powstał termin "koalkoholik". To ktoś, kto żyje z alkoholikiem i kto również, choć w inny sposób, staje się od alkoholu zależny.\nDzisiaj psychoterapeuci starają się znaleźć inne określenia. Kobiety, które słyszą, że są "koalkoholiczkami", wpadają w gniew albo depresję. ak to? On pije, a ja jestem "koalkoholiczką"? Brzmi strasznie! Częściej mówi się więc: osoby współuzależnione. Ale i w tym terminie kryją się negatywne emocje, oskarżenie o "współudział" w nałogu. Niestety, mniej bolesnych sformułowań brak.\nWspółuzależnione są nie tylko żony alkoholików. Także narkomanów, lekomanów, seksoholików, pracoholików, nałogowych hazardzistów. Bo uzależnić się można od wszystkiego.\nDlaczego mała słabość urasta do rozmiarów nałogu? Bo widocznie brak nam czegoś w życiu: ważnej umiejętności społecznej, jakiejś emocji. Czujemy się szarzy i nieważni, ale w kasynie wychodzi z nas król życia. Wiecznie sobie zarzucamy, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy - ale po kielichu jesteśmy zadowoleni z siebie. Oto cały mechanizm powstawania uzależnień.\nNiektóre z nas model bycia z nałogowcem wyniosły z domu - taki był związek rodziców, taki jest i twój. Ale rodzina nie tłumaczy wszystkiego. Więc dlaczego trwamy w takich relacjach? Pewnie także dlatego, że tak nas wychowano: każdy musi nieść swój krzyż, bo chłop musi sobie czasami poszaleć. Stereotyp matki Polki, męczennicy, nadal pokutuje.\nWinne są też czynniki ekonomiczne. Kobiecie trudniej jest odejść. Ma na utrzymaniu dzieci, często nie pracuje, nie ma mieszkania, a do rodziców nie wróci. Ma iść do schroniska? Nie pójdzie. Woli cierpieć w czterech ścianach swojego mieszkania.\nAle prawda jest też taka, że miłość jest cierpliwa. Kochamy i nigdy nie tracimy nadziei, że nasz partner znów zamieni się w tego wspaniałego faceta, za którego wychodziłyśmy za mąż.\nNie zostawisz partnera nałogowca. Nie musisz. Ale powinnaś zająć się sobą, dziećmi. To ty nosisz w sobie klucz do rozwiązania problemu, który nęka waszą rodzinę. I ty możesz sprawić, że wyjdziecie z tego więzienia, jakim jest uzależnienie.\nNałogowiec i jego partnerka to dwoje na huśtawce. Są od siebie zależni, gdy jedno jest na dole, drugie jest na górze, i tak w kółko. Na tej koszmarnej huśtawce uzależnienia można bujać się całe życie. Ktoś wreszcie musi zejść i twardo stanąć na ziemi. I raczej ty powinnaś to zrobić. Nieważne, od czego uzależniony jest twój partner. Funkcjonowanie waszej rodziny można podzielić na trzy podstawowe etapy.\nCiąg, odstawienie, cisza To cykl, który się regularnie powtarza, choć jego elementy mogą różnić się długością. Bywa tak, że przez kilka miesięcy, a nawet lat, w waszym domu pozornie gości spokój.\nJeśli jednak masz do czynienia z nałogowcem, nie łudź się. Cykl, wraz ze wszystkimi fazami, kiedyś rozpocznie się na nowo. Jakie to fazy? Co się w ich trakcie dzieje? Jak się wtedy zachowujecie?\nCiąg - on rusza w tango Zaczyna się koszmar. Twój partner znika, i wraca pijany, naćpany albo bez grosza, bo wszystko przepuścił. W tej fazie mężczyzna nie kontroluje siebie, ty także nie możesz kontrolować jego. Odchodzisz od zmysłów, bo nie wiesz, gdzie jest, w jakim wróci stanie.\nDla rodziny faza ciągu wydaje się być najgorsza. Wiążą się z nią fatalne wspomnienia: awantur, niepewności jutra, cierpienia. On jest w swoim świecie, nie pamięta o was.\nTy zaś z każdym dniem czujesz się coraz gorzej. Masz dosyć, jesteś kłębkiem nerwów.\nMimo to, gdy on wraca pijany czy naćpany, kładziesz go do łóżka, myjesz. Żywisz nadzieję, że gdy się ocknie, zrozumie, co czujesz. Ukrywasz skutki jego nałogu. Dzwonisz do jego pracy, tłumaczysz go. Oddajesz jego długi. Twoje pole widzenia ulega zawężeniu. Uwaga skupiona jest tylko na mężu, na wyczekiwaniu, co tym razem wymyśli, z jakiej to nowej kabały będziesz musiała go wyciągać.\nOdstawienie - wierzysz, że tym razem wam się uda\nW końcu on schodzi na ziemię, wraca do świata żywych, trzeźwieje. Uświadamia sobie, że potwornie nabroił. Dociera do niego rozmiar szkód: telewizor sprzedał, bo nie miał na wódkę, pozaciągał długi, żeby móc dalej grać w kasynie, wywalili go z pracy.\nDopiero teraz widzi też ciebie, wasze dzieci i zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo was skrzywdził. Obiecuje, że to był ostatni raz. Uśmiecha się, nadskakuje. Widzisz w nim cień faceta, w którym się zakochałaś.\nI dzieje się coś dziwnego: choć wcześniej, gdy on był w ciągu, sama krzyczałaś, że ma iść się leczyć, że dość tego, teraz wierzysz w jego zapewnienia. Jesteś święcie przekonana, że tym razem będzie inaczej. Przecież on naprawdę żałuje! Pomożesz mu, wyjdziecie z tego.\nTerapeuta? Nie jest już potrzebny! Leczenie? To dobre dla marginesu, a wy jesteście normalną rodziną. Zaczynasz minimalizować jego wybryki z czasów ciągu. Wierzysz, że wszystko będzie dobrze, inaczej.\nCisza - tak, ale przed kolejną burzą\nJego fizyczne dolegliwości minęły, wyrzuty sumienia też znikły. Powinniście cieszyć się nowym życiem, ale zamiast tego, rośnie niepokój. Masz wrażenie, że nałóg twojego partnera czai się w ciemności. Boisz się, że znów przypuści atak. Próbujesz więc za wszelką cenę uwiązać męża na krótkiej smyczy. Pytasz, gdzie wychodzi. Gdy długo nie wraca, dzwonisz do niego. Wąchasz ubranie. Przeszukujesz mu portfel i kieszenie. On oczywiście czuje się nadmierną kontrolą przytłoczony. I próbuje się zerwać z tej nieprzyjemnej uwięzi.\nIstnieją dwa typy zachowań, które świadczą o tym, że faza ciszy zbliża się do końca, a mąż znów ruszy "w tango".\nTyp pierwszy: zespół dysforyczny. Twój mężczyzna robi z igły widły. Zaczyna na ciebie wrzeszczeć z powodu przysłowiowej za słonej zupy. Jest drażliwy, złośliwy, bardzo łatwo wpada w gniew. Nosi go.\nTyp drugi: zespół depresyjny. Twój mężczyzna nagle traci siły, chęć do życia. Nic mu się nie chce. Twierdzi, że wszystko jest bez sensu, on jest do niczego, i w ogóle jest beznadziejnie.\nI na noszenie, i na złe samopoczucie w fazie ciszy jest tylko jeden ratunek - tak się przynajmniej podświadomie wydaje partnerowi. Pofolgować sobie, czyli wsiąknąć znów w nałóg. Cykl został zakończony, zaczyna się nowy!\nA co z tobą? Jeśli rozpoznajesz te fazy w waszym życiu, jeśli ty reagujesz w opisany powyżej sposób - jesteś współuzależniona. Nie czekaj na kolejną fazę, nie licz na to, że wasze życie samo się naprawi. Weź się do działania. I zacznij od siebie.\nJak się od niego uwolnić?\nNa pewno chcesz, żeby on wyszedł z nałogu? Pewnie, że tak. Robisz wszystko, żeby mu pomóc. I... w tym problem. Nie rób. Zajmij się sobą i waszymi dziećmi.\nTo tak naprawdę jedyna droga, by wyrwać waszą rodzinę ze szponów nałogu. Dlaczego? Bo tak długo, jak długo ty wyciągasz do osoby uzależnionej tak zwaną pomocną dłoń, najczęściej tak długo stwarzasz jej idealne warunki... do trwania w nałogu.\nPsychologowie nazywają to dawaniem partnerowi komfortu picia, ćpania czy grania w kasynie. To ty go myjesz, gdy pijany, w zasikanych spodniach wraca do domu. To ty opowiadasz bajki jego szefowi, że mąż przechodzi ciężką grypę.\nNie pomagaj mu\nPrzestań się nad nim użalać. Jak wróci zasikany, zostaw go tak, jak wszedł. Gdy rano ocknie się w sztywnych spodniach, może trafi do niego, jak nisko upadł. Jeśli wyrzucą go z pracy, być może podziała to na niego jak kubeł zimnej wody. Będzie motywacją, żeby pójść się leczyć. Na razie nie ma żadnej, jest mu wygodnie i dobrze. Zburz w nim to poczucie błogości. Jeśli trzeba, zażądaj rozdzielności majątkowej. Poinformuj wszem i wobec, że nie ponosisz odpowiedzialności za jego długi.\nNie wstydź się Ty nie jesteś niczemu winna. Jesteś bohaterką - od tylu lat utrzymujesz swoich bliskich na powierzchni. To nie twoja wina, że partner jest nałogowcem. Nie mogłaś temu przeciwdziałać, nie mogłaś temu zapobiec. Osoby współuzależnione mają zaniżone poczucie własnej wartości, siebie obarczają odpowiedzialnością za niepowodzenia i cierpienia całej rodziny.\nMusisz poszukać wsparcia\nKogoś, kto przeszedł przez takie samo piekło, kto zna wszystkie tajemnice życia uzależnionych i ich partnerów. Najlepiej, by była to kobieta, która już od jakiegoś czasu walczy o siebie, wychodzi ze współuzależnienia. Jak ich szukać? Spróbuj na największym Polskim Portalu Pomocy. Forumowiczki to panie w różnym wieku, z różnych regionów Polski, które łączy dokładnie ten sam problem.\nPsychoterapeuta podpowie ci, jak stanąć na nogi, jak radzić sobie z nałogiem partnera. Boisz się kosztów? Nie martw się: taka terapia jest bezpłatna. Terapie dla partnerów alkoholików prowadzą wojewódzkie ośrodki leczenia uzależnień i współuzależnień. Partnerki narkomanów natomiast mogą szukać pomocy w Monarze. Wszystkie osoby współuzależnione znajdą wsparcie w poradniach zdrowia psychicznego, lokalnych ośrodkach zdrowia (u psychologa czy psychiatry).\nNamów partnera na leczenie\nMoże ci się to udać tylko wtedy, gdy on jest w fazie odstawienia. Porozmawiaj z nim, gdy nękają go okropne wyrzuty sumienia. Niech nie składa ci kolejnych bezsensownych obietnic, nie kupuje prezentów. Niech pozwoli odprowadzić się pod drzwi gabinetu specjalisty ds. leczenia uzależnień (oczywiście, musisz wcześniej umówić wizytę - masz tylko jedną szansę, bo jeśli nie zastaniecie terapeuty, następnego dnia on może zbagatelizować sprawę).\nNie oczekuj cudu Spodziewaj się raczej, że będzie wam teraz bardzo ciężko. Jako osoba współuzależniona prawdopodobnie śmiertelnie boisz się zmian.\nWasza rodzina przez ostatnie lata funkcjonowała w chory sposób. Teraz ten sposób trzeba odrzucić - ale nie wypracowaliście jeszcze nic w zamian. Nie wiecie, jak rozładowywać stres, gniew, jak sobie radzić z lękiem.\nPewnie dopiero na tym etapie zaczną się z ciebie wylewać negatywne uczucia wobec partnera, które wcześniej były zamrożone. To paradoks, ale właśnie wtedy, gdy on będzie próbował pozbierać się z nałogu, będzie czuł dumę z pierwszych osiągnięć na tym polu, tobą będzie szarpała złość. Powinnaś znaleźć jakieś ujście dla tej wściekłości. Może spróbuj pisać płomienne listy do partnera, a potem... pal je nad zlewem albo spuszczaj w toalecie.\nŻyjąc z nałogowcem, to jego postawiłaś na pierwszym miejscu. O sobie gdzieś w tym natłoku codzienności zapomniałaś. Ignorowałaś swoje uczucia. Czas im się przyjrzeć z bliska. Znajdź sobie kogoś - może koleżankę z grupy wsparcia, może terapeutę - żeby móc się wyżalić. Dopieszczaj siebie. Kup sobie pięć tulipanów, wracając z pracy. Na zakupach, obok niezbędnych rzeczy, włóż do koszyka jakiś drobny produkt, który lubisz. Polub siebie i sprawiaj sobie dużo radości, okazuj ciepłe emocje, jakie żywisz wobec siebie.\nJeśli twój partner pije, zajrzyj też na www.al-anon.org.pl - oficjalny serwis Grup Rodzinnych Al. - Anon (żony anonimowych alkoholików). Na stronie spis grup- ich pełen spis znajdziesz na stronie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (www.parpa.pl) (www.akcjasos.pl)\nPamiętaj o dzieciach, one też cierpią!\nChoć starasz się to ukryć, dzieci widzą, że w waszym domu źle się dzieje. Dorastanie w rodzinie z uzależnieniem zostawia w psychice najmłodszych głęboki ślad. Zrób wszystko, by te zmiany zminimalizować. I choćby dlatego postaraj się, by cała wasza rodzina trafiła do terapeutów - mąż, by wyjść z nałogu, wy - bo jesteście współuzależnieni. Zrób to dla dzieci!\nPsychologowie uważają, że dziecko, dorastające w rodzinie, w której ktoś jest uzależniony, także choruje. Jest współuzależnione. Aby bronić się przed straszną rzeczywistością, dziecko podejmuje pewne role - to jego sposób na przetrwanie w tym nieprzyjaznym środowisku. Ale wszystko co przeżywa teraz, odbije się na pewno na jego przyszłości, choć jego zachowanie teraz może na to wcale nie wskazywać.\nJakie to role?\nPomoże mamie ugotować obiad, wymieni uszczelkę pod zlewem, doholuje nieprzytomnego ojca do domu, a rano następnego dnia pójdzie do szkoły i przyniesie same piątki. Mama Prymusa cieszy cię, myśląc, że udało jej się uchronić dziecko przed zgubnym wpływem nałogowca, że jest ono szczęśliwe, dobre, wydaje się być spełnione. To mrzonka! Prymus nie ma dzieciństwa. Nie jest beztroski, nie bawi się. Całą energię poświęca na to, by być we wszystkim "naj", by wspomóc w ten sposób mamę. To ciągle napięcie, wysiłek, spopielają go od wewnątrz.\nJest zawsze uśmiechnięta, słodka, ulubienica rodziny, sąsiadów, i ojca nałogowca. Maskotka - najczęściej jest to dziewczynka. Ma nie więcej niż 5 lat, ale już wie (wydaje jej się, że wie to lepiej od ciebie) - jak należy postępować z mężczyznami. Zamiast robić awanturę, co jest w twoim zwyczaju ("Gdzie pieniądze, draniu, znów wszystko przepiłeś, przegrałeś!"), Maskotka wdrapuje się tatusiowi na kolana i... wyciąga od niego zwitek banknotów, za które cała rodzina będzie żyć przez kolejny tydzień.\nMaskotka potem w dorosłym życiu traktuje mężczyzn przedmiotowo, a w głębi duszy boi się ich i darzy niechęcią.\nTakie, z którym nie masz żadnych problemów. Mąż wraca nafaszerowany lekami tak, że nie wie, gdzie jest. Zajmujesz się nim, myjesz, kładziesz do łóżka. Co za szczęście, że masz takie fajne dziecko, które samo potrafi się pobawić, wziąć sobie coś do jedzenia, ubrać się. Cieszysz się, że jest takie samodzielne. W rzeczywistości Niewidzialne Dziecko jest głęboko nieszczęśliwe, chorobliwie nieśmiałe, odczuwa ogromny lęk przed światem. Jeśli tylko spróbuje kiedyś alkoholu czy narkotyków, bardzo szybko się od nich uzależni.\nTo wasz piorunochron. Gdy twój pijany mąż wraca do domu i włącza mu się agresja, to Kozioł nawinie mu się pod rękę i to na nim wyładuje swój gniew, gdy reszta rodziny spokojnie pójdzie spać. Kozioł robi to specjalnie, chce was chronić. Ale małe dziecko nie jest w stanie znieść takiego ciężaru bez zmian w psychice i emocjonalności.\nIch niedorosłe współuzależnienie Twoje dzieci, niezależnie od tego, w którą z ról wchodzą, mają bardzo trudne i nieszczęśliwe dzieciństwo. Nie wiń za to siebie, bo to nie ty takim je uczyniłaś. Ale ty możesz ten krąg ciągów i odstawień przerwać. Zrób to, choćby po to, by te lata, które pozostały im do dorosłości, przeżyły jako dzieci, a nie mali dorośli, pomocnicy twoi i twojego męża. Idź do terapeuty, zapytaj, co możesz zrobić dla swoich dzieci, co ośrodek ma im do zaproponowania. Pamiętaj, że one - podobnie jak ty - czują się z powodu uzależnienia swojego taty gorsze od innych, beznadziejne, winne, bo może gdyby były inne, tata by się zmienił.\nPowinnaś zaprowadzić dzieci do terapeuty także dlatego, że dorastanie w rodzinie z nałogiem jest jednym z czynników, wpływających na uzależnienie w przyszłości. W domach alkoholików wychowują się często przyszli alkoholicy i narkomani. Na pewno nie takiej przyszłości chcesz dla swoich dzieci. Przecież chcesz, by były szczęśliwe i spokojne. Masz więc bardzo dużą motywację, by coś w waszym życiu wreszcie zmienić. Jesteś najsilniejsza i najbardziej świadoma z całej rodziny. Pamiętaj o tym! Tylko ty możesz wyrwać was z tego piekła, jakim jest nałóg!


Szalik dla Dwojga - Cz. 31\n- Jak tam twój Agrael? Z tymi słowami Czarny Kot wylądował na balkonie Marinette. Odwróciła się do niego natychmiast i roześmiała głośno. - Raelag, znaczy się? - To zależy, która wersja bardziej cię kręci. Z maską czy bez maski. - A ty znów o tym? – Przewróciła oczyma. – Oj, Kocie, Kocie… Jeśli już musisz wiedzieć, to w masce jesteś zarówno bardziej pociągający, jak i bardziej irytujący. Więc sam zdecyduj, czy wolisz tracić czas na moją irytację, czy… Nie dokończyła, bo już tonęła w jego objęciach i pocałunkach. - Więc jestem bardziej pociągający jako Czarny Kot? – wymruczał zadowolony po chwili, a ona znów przewróciła oczyma i roześmiała się. - Zdecydowanie bardziej irytujący – uzupełniła. - Tego nie słyszałem. – Mrugnął do niej. - Wiesz, że musisz… - zaczęła, a on tylko westchnął. - Uciążliwe jest to odwiedzanie cię w wersji cywilnej. Nie mogłabyś powiedzieć rodzicom, że rzuciłaś Adriena i jednak wolisz być z Czarnym Kotem? - Nie ma mowy – odparła stanowczo. –\nSzalik dla Dwojga - Cz. 30\n- No, Kocie. Skończyłam twoje zamówienie! – oznajmiła radośnie Marinette pewnego wieczoru, kiedy Czarny Kot wylądował u niej na balkonie. - Najwyższy czas. Już miałem odwołać zamówienie. - Jesteś okropny! – Trąciła go żartobliwie w pierś. - Tak długo go robiłaś, że zdążyłem się odkochać w Biedronce – mruknął, pochylając się do pocałunku. - Taki był mój cel, Kotku – szepnęła i pocałowała go na powitanie. - Naprawdę? – zdziwił się. - No, może nie na samym początku… - przyznała. – Ale potem uznałam, że jeśli rzeczywiście kochasz Biedronkę, to powinieneś ją kochać za to, kim jest naprawdę, a nie kim jest, kiedy biega w kostiumie po Paryżu. - W takim razie, dziękuję ci, że pozwoliłaś mi siebie poznać, Kropeczko. Zdecydowanie najbardziej lubię twoje cywilne prywatne wcielenie. - Cywilne prywatne? – podchwyciła z uśmiechem. - No, ciebie jako Marinette, ale nie w szkole. W sensie: prywatne. W zaciszu twojego pokoju. - Ach, rozumiem. Ja w sumie też lubię twoje prywatne wci\nSzalik dla Dwojga - Cz. 29\nPanna Bustier nie przewidziała jednego. To nie Adrien i Marientte mieli problem ze skupieniem się na lekcji. Wręcz przeciwnie – to oni byli jej najpilniejszymi uczniami. Za to cała reszta klasy była tak poruszona oczywistą sensacją, że nauczycielka – mimo że się dwoiła i troiła – nie była w stanie zaciekawić ich tematem lekcji. Ledwo zabrzmiał dzwonek, wszystkich poderwało z miejsc i rzucili się do pierwszych ławek. Otoczyli Adriena i Marinette szczelnym kordonem i zaczęli gadać – jeden przez drugiego. - Jesteście parą? - Od kiedy jesteście parą? - Jak to się stało? - Gratulacje, chłopie! - Liczę na szczegóły, dziewczyno! - Och, żałosne! Dzwonię do tatusia! Marinette uśmiechnęła się pod nosem, słysząc komentarz Chloe Bourgeois. Ta dziewczyna miała receptę na wszystkie swoje problemy. I ta recepta nazywała się Andre Bourgeois. Marinette miała w tym momencie wrażenie, że Chloe może jej co najwyżej skoczyć. Znacznie bardziej przejęła się zmarszczonymi brwiami swojej najl\nSzalik dla Dwojga - Cz. 28\n- grudnia 16, 2018\nNie po raz pierwszy w życiu – i zapewne nie ostatni – Marinette zaspała w poniedziałkowy poranek. Jak poparzona wybiegła z domu, niemal wpadając pod auto na przejściu dla pieszych. W panice dopadła drzwi wejściowych do szkoły i jak huragan przebiegła przez dziedziniec. Po to tylko, żeby zderzyć się na schodach z czekającym na nią Adrienem. - Dzień dobry, Księżniczko… - przywitał się z uśmiechem. - A-Adrien… - wyjąkała, po staremu. Zupełnie jakby mury szkolne przeniosły ich do stanu sprzed miesiąca. - Już się martwiłem – szepnął, a ona zagapiła się na niego. – Marinette? Wszystko w porządku? - Ja-jasne… - mruknęła. – Spóźnimy się na lekcje! – otrząsnęła się nagle. - Yhm… - uśmiechnął się szelmowsko. – Jeszcze tylko jeden drobiazg i możemy iść. - Drobiazg? Jaki znów dro… - nie skończyła, bo ją pocałował. - Teraz możemy iść – zarządził, biorąc ją za rękę. - Ee… Adrien? - No co tam? – spytał, idąc po schodach. - My… Tak po prostu wejdziemy razem do klasy? - A co? Ws\nSzalik dla Dwojga - Cz. 27\n- grudnia 15, 2018\nW niedzielę Marinette zebrała się wreszcie w sobie i usiadła nad zielonym szalem – tak ostatnio ignorowanym. - Kochanie, przyszedł Adrien! – Sabine zawołała z dołu, a jej córka odkrzyknęła natychmiast: - Niech wejdzie na górę, mamo! Po chwili usłyszała ciche kroki na schodach. Nie przerywała jednak roboty. - Skończę tylko ten ścieg… - rzuciła przez ramię, nie odrywając wzroku od szala. - Poczekam, nie ma sprawy – odpowiedział jej Adrien, podchodząc do jej biurka. Objął ją w pasie i położył policzek na jej ramieniu. – Chciałbym ci podziękować za szalik – szepnął jej do ucha. - Przecież go jeszcze nie skończyłam – przypomniała. - Nie ten szalik mam na myśli – powiedział, a ona zerknęła na niego z ukosa i wtedy zauważyła, że miał na szyi szalik, który prawie rok temu podarowała mu na urodziny. Ręce zaczęły jej drżeć, podobnie zresztą jak podbródek. Nagle poczuła, że oczy podejrzanie jej wilgotnieją. - Jak…? – zaczęła, ale nie była w stanie wydusić z siebie tego pyta\nSzalik dla Dwojga - Cz. 26\n- Dzień dobry, młody człowieku – odezwał się Tom Dupain poważnym tonem. Adrien zastygł w bezruchu i wymienił z Marinette przerażone spojrzenie. - Jak rozumiem, jest jakiś powód, dla którego trzymasz moją córkę w objęciach? – dodał tata Marinette. - Ykhm. Tak, jest powód, proszę pana. – Adrien szybko się opanował. Wypuścił Marinette z uścisku i odwrócił się. Jego ręka instynktownie odszukała jej dłoń i zupełnie bezwiednie splótł palce ich dłoni. - To dobrze. – Tom Dupain kiwnął głową z aprobatą. Adrien trochę się zdziwił, bo przecież nic takiego jeszcze nie powiedział. Ale widocznie tata Marinette umiał czytać między wierszami, czego chłopak nie mógł powiedzieć o swoim własnym ojcu. - Nie ma pan nic przeciwko? – spytał zdumiony. - Zawsze najważniejsze dla mnie było szczęście mojej córki – odpowiedział Tom łagodnie. – Witaj w rodzinie, synu. - Tato ! – mruknęła zażenowana Marinette. - No co? – jej tata i Adrien zdziwili się jednocześnie, na co wszyscy troje wybuchnę\nSzalik dla Dwojga - Cz. 25\nKiedy Marinette obudziła się rano, miała wrażenie, że wszystko, co wydarzyło się poprzedniej nocy, było tylko niesamowitym snem. Przecież to było całkowicie nierealne, że Czarny Kot okazał się być Adrienem, że spędził u niej pół nocy, że całowali się jak szaleni na kanapie w jej pokoju… Że kwami Czarnego Kota kochało jej Tikki… - Tikki? - Dzień dobry, Marinette! – kwami przyleciało do swojej pani natychmiast. – Wstawaj, wstawaj! - A pali się? - Musisz szybko zjeść śniadanie. – Tikki była wyraźnie podekscytowana. – Szybko, szybko. - Ale o co chodzi? – spytała Marinette mocno zdezorientowana. - Zaraz przyjdą! A ty jesteś jeszcze w piżamie! - Kto przyjdzie? - No jak to kto?! – wykrzyknęła oburzona Tikki. – Czarny Kot! I Plagg! No rusz się! - Ooo… - wyrwało się Marinette. A zatem to była prawda. Oczywiście, że to była prawda! Cudowna, najprawdziwsza prawda! Dziewczyna aż roześmiała się, a jej serce zalała fala ulgi i szczęścia. Czyli to wszystko wydarzyło się naprawdę\nSzalik dla Dwojga - Cz. 24\n- Mmm-Marinette? – szepnął Adrien. Znów leżeli przytuleni, w półśnie. W środku nocy. - Mm? - Powinienem wracać. - Wiem. - Nie chce mi się, wiesz? - Domyślam się. Ja też nie chcę. - Ale powinienem. Nie miałem w planach nocowania u ciebie. - Ja też nie miałam w planach twojego nocowania – mruknęła Marinette, po czym dodała żartobliwym tonem: - Czarnego Kota może bym i przenocowała, ale ciebie to nie bardzo… - A co to za różnica? – obruszył się. - Zasadnicza – odpowiedziała poważnie i usiadła. – Czarny Kot to chodzące ciacho, a ty jesteś tylko moim kolegą z klasy – dodała żartobliwie. - Marinette… - mruknął ostrzegawczo. - Za wcześnie na żarty? – Uśmiechnęła się. – No dobrze. Chodzi mi o to, że Czarny Kot był dla mnie kimś, kogo nie znałam prywatnie. - Ykhm… - Nie, to też nie zabrzmiało dobrze – zauważyła. – Chodzi mi o to, że wiem, gdzie mieszkasz. Wiem, że masz rodzinę. No i spotkałabym cię następnego dnia w szkole. Nie mówiąc już o tym, że jakby cię tu zna\nSzalik dla Dwojga - Cz. 23\nUWAGA! Ostrzeżenie przed spoilerami! Drobne odniesienia do odcinka „Mrożyciel" - No dobrze. – Westchnął po chwili. – Odbiorę od ciebie ten szalik, ale może dam go komuś innemu? Przez moment zawisło między nimi imię „Kagami”, choć żadne z nich nie powiedziało go na głos. - Spróbuj tylko, a rozszarpię ją na strzępy… - mruknęła pod nosem, na co Adrien tylko się roześmiał. - Moja Pani pokazuje pazurki! Podoba mi się to! – skomentował, a ona natychmiast się zarumieniła zmieszana. - To przestań. - To po co ściemniałaś z tym grupowym wyjściem na łyżwy? - Że co, proszę?! – oburzyła się i aż usiadła. - Spytałem cię przecież wprost, czy chcesz, żebyśmy poszli tylko we dwójkę. A ty zaczęłaś tworzyć listę nazwisk. - Bo pytałeś z przerażeniem w oczach! – wypomniała mu. - Z jakim znowu przerażeniem? – zdziwił się i też usiadł. - Jakby pójście ze mną gdzieś sam na sam było jakąś straszną perspektywą. - Ty chyba oczu nie masz! - Skutecznie mi je mydliłeś tym lataniem\nSzalik dla Dwojga - Cz. 22\n- Będę ci musiał kupić nowy prezent… - mruknął Adrien, odrywając się wreszcie od Marinette. - To znaczy? - Przecież nie możesz zrobić sobie sama tego szalika! Marinette zachichotała. - Przecież od początku wiedziałam, że robię go dla siebie. - Ale ja ci go teraz w życiu nie dam. - Oczywiście, że musisz mi go dać. To była umowa handlowa. Zamówiłeś towar, musisz go odebrać. - Umowa handlowa? – uśmiechnął się łobuzersko, a ona dopiero teraz zobaczyła, jak bardzo ten uśmiech był uśmiechem Czarnego Kota. – Nie przypominam sobie, żebyśmy rozmawiali o zapłacie. - Nie patrz tak na mnie – szepnęła, nagle speszona. - Jak mam nie patrzeć? - No, w świetle tego, co przed chwilą powiedziałeś… - To co? - To patrzysz na mnie, jakbym… - No, jakbyś co? - No, jakbym to ja miała… - Tak, Księżniczko? – uśmiechnął się domyślnie. - Jesteś okropny! – uderzyła go dłonią w pierś. - Nie, jestem bardzo ciekawy, co też ci chodzi po głowie. Myślę, że Zygmunt Freud miałby coś tu d\nSzalik dla Dwojga - Cz. 21\nMiał wrażenie, że chyba jeszcze nie obudził się z tego snu. To było przecież zupełnie niemożliwe, że tak sobie po prostu leżą na kanapie i się całują. I jest mu tak nieziemsko dobrze. - Marinette, ja muszę ci coś powiedzieć – szepnął, odrywając się na chwilę od niej i zerkając na nią nieśmiało. Patrzyła na niego z rozbawieniem, bawiąc się jego włosami. - Musisz wiedzieć, kim jestem – zaczął, ale ona spoważniała natychmiast i zaprotestowała: - Nie, nie mogę! Nie możesz powiedzieć! - Ale my się znamy, Marinette. Jestem… - zaczął, ale przyłożyła dłoń do jego ust i powiedziała szybko w panice: - Nie mów! Nie możemy znać naszych tożsamości! - Naszych? – podchwycił i serce przestało mu bić na chwilę. Przyjrzał się jej dokładnie. – Kropeczka? – Zaryzykował. - Po-powiedziałam: twojej. Twojej tożsamości – zająknęła się Marinette i uciekła wzrokiem przed jego badawczym spojrzeniem. Ale zanim to zrobiła, dojrzał panikę w jej oczach. - Powiedziałaś: naszych , Marinette – powtó\nSzalik dla Dwojga - Cz. 20\nPamięci Williama Goldmana (1931 – 2018) - M-Marinette? Jesteś? – tymi słowy Czarny Kot zapukał do klapy w podłodze balkonu. - Jestem, jestem! Wchodź! – dobiegło stłumione zaproszenie z dołu. Po chwili wylądował przy kanapie, na której siedziała Marinette. Była owinięta kocem i wpatrywała się w ekran telewizora. - Siadaj i nic nie gadaj – mruknęła niewyraźnie. Przysiadł niezręcznie obok niej, nagle zakłopotany. Nie spodziewał się, że Marinette będzie oglądała film. I to w dodatku jakiś romantyczny, przynajmniej tak mu się wydało na widok okładki z jakąś parą. - Co to? - „Narzeczona dla księcia”. - Poważnie, Księżniczko? – wyszczerzył się w uśmiechu. - Och, Kocie. Błagam… - Przewróciła oczyma. – Kolejny klasyk od rodziców. Dopiero zaczęłam, więc jeśli nie masz nic przeciwko, to zapraszam. - Ee… Jasne. Czemu nie? - Popcorn? – spytała Marinette, przysuwając miskę do niego. Szybko przeliczył kalorie i stwierdził, że trochę nielegalnej przekąski go nie zabije. -\nSzalik dla Dwojga - Cz. 19\nUWAGA! Ostrzeżenie przed spoilerami! "Rewersor". Właśnie ziścił się jej koszmar! Biedronka zawsze była sprawna i sprytna, a od kiedy swoim zaklęciem trafił ją Rewersor, stała się bardziej niezdarna od samej siebie w wydaniu cywilnym. Potykała się o własne nogi. I jeszcze musiała się zajmować wystraszonym Czarnym Kotem. Który był taki rozkosznie przerażony, że miała ochotę raczej mocno go przytulić niż walczyć z superzłoczyńcą. To jej nie pomagało w skupieniu się na misji. W dodatku Czarny Kot cały czas nawijał o znalezieniu Marinette, a ona przecież nie mogła mu powiedzieć, że z dziewczyną wszystko w porządku. Poza tym, że straciła swoje umiejętności. A przynajmniej ich część. Dobrze, że nie straciła głowy. I że miała przyjaciół, na których mogła liczyć. To dzięki nim udało się pokonać Rewersora, ona odzyskała swobodę ruchu, a Czarny Kot przestał bać się własnego cienia. Choć… Musiała to przyznać – miało to swój urok… Westchnęła ciężko. Może nie ma co czekać na ten sz\nSzalik dla Dwojga - Cz. 18\nUWAGA! Ostrzeżenie przed spoilerami! "Befana"... - Kocie, ratuj! – krzyknęła Marinette, ukryta za stołem. A Czarnemu Kotu serce stanęło. Wiedział, że musi ją ratować przed zakumanizowaną babcią. Ale z drugiej strony sam był w niezłych opałach. Nie chciał być zamieniony w bryłkę węgla ani w bezwolnego anioła. Wreszcie uwolnił się od ścigających go aniołów Befany i przybiegł do Marinette. - Przepraszam, że musiałaś czekać… - szepnął i chwycił ją szybko na ręce. Objęła go za szyję, a jemu niebezpiecznie zakręciło się w głowie. Nie jest dobrze. Jest nawet bardzo niedobrze! To w ogóle nie powinno mieć miejsca! Siłą woli zmusił się do wymyślenia dla niej jakiejś bezpiecznej kryjówki. - Dlaczego twoja babcia się na ciebie zezłościła? – spytał, biegnąc po dachach w stronę Wieży Eiffla. - Chyba spędziłam z nią zbyt mało czasu… - wymamrotała smutno gdzieś w okolicy jego piersi. Dobrze, że biegł tak szybko, bo przynajmniej łomotanie jego serca było usprawiedliwione. - Ni\nSzalik dla Dwojga - Cz. 17\n- Hej, dzieciaku! – Plagg po raz dziesiąty przeleciał Adrienowi przed oczami, próbując go obudzić z letargu. Bez skutku. Chłopak siedział od godziny wpatrzony w swoją bransoletkę szczęścia, którą otrzymał jakiś czas temu od Marinette. I myślał. - Marinette ma jutro urodziny… - mruknął nieobecnym tonem. - No i? – spytał Plagg, uśmiechając się z przekąsem. - Myślę nad prezentem dla niej. - Zdecydowałbyś się! - Słucham? - No, zamawiasz prezenty dla Biedronki, dla Marinette… Weź się na którąś zdecyduj! - Ech, chyba się już nie doczekam na ten szal dla Biedronki. Zresztą… - urwał nagle, a Plagg zastrzygł uszami i podleciał bliżej do chłopaka. - Zresztą co? – podchwycił. - Sam nie wiem, czy chcę dawać ten szal Biedronce… - westchnął Adrien, a Plagg na wszelki wypadek napchał camemberta do pyszczka, żeby przypadkiem nie wyrwało mu się oczywiste „Nareszcie!” - To co dasz Marinette na urodziny? – wymamrotało kwami po chwili. - Chciałbym jej dać coś od siebie. Ale czy b\nSzalik dla Dwojga - Cz. 16\n- Ależ ta Iza głupia! – zdenerwowała się nagle Marinette. Czarny Kot zachichotał. Był wieczór, a oni jak zwykle grali w HOMM5. To znaczy Marinette grała przy asyście Czarnego Kota. - A niby to czemu? - No patrz, ma gościa na talerzu, to będzie leciała z tym chorym Nekromantą, żeby wskrzeszać swojego męża. - Tak technicznie rzecz ujmując, to ona chyba nie zdążyła wyjść za mąż – wtrącił Czarny Kot. Spojrzała na niego ironicznie. - Widzę, Kotku, że naprawdę się wciągnąłeś? – mrugnęła do niego, a on poczuł niepokojący dreszcz na plecach, słysząc, jak nazywa go „Kotkiem”. - Nic z tych rzeczy. – Wzruszył ramionami dla niepoznaki. – Widocznie tamtego kocha prawdziwą miłością. Nie będzie się nagle odkochiwać i zakochiwać w jakimś Mrocznym Elfie. - Ale patrz, ile on dla niej zrobił. Ile poświęcił! Przeszedł nawet ten cały Ryt Prawdziwej Natury. Swoją drogą, możesz mi Kocie pogratulować przenikliwości. Miałam rację, że Agrael nie był demonem. - Gratuluję. – Ukłonił jej się i\nSzalik dla Dwojga - Cz. 15\nMarinette miała wrażenie, jakby się znalazła na uczuciowym rollercoasterze. W ciągu ostatnich dwóch tygodni przeżyła więcej zwrotów akcji niż w ciągu całego życia. Najpierw Adrien złamał jej serce wyznaniami pod adresem Kagami, potem Luka okazał jej zainteresowanie, po czym pozwolił jej gonić za własnym szczęściem, które się jej wymykało. A potem nastąpiła publiczna katastrofa, po której wszyscy się dowiedzieli o jej uczuciach do Adriena – włącznie z Adrienem, który najwyraźniej wiele sobie z tego nie robił, bo utrzymali czysto przyjacielskie relacje. No i pojawił się Czarny Kot… Nie, żeby go nie znała. W końcu był jej partnerem od półtora roku, od kiedy walczyli ze złoczyńcami nasyłanymi przez Władcę Ciem. Ale… Takiego Czarnego Kota, jakiego miała okazję poznać jako Marinette, nie znała do tej pory. Zupełnie jakby jej cywilnej postaci był w stanie pokazać głębię swojej osobowości. Nie puszył się przed nią jak przed Biedronką, nie popisywał, nie podrywał jej. Był po prostu normalny\nSzalik dla Dwojga - Cz. 14\n- grudnia 02, 2018\nUWAGA! Ostrzeżenie przed spoilerami! Drobne odniesienia do odcinka „Komplikatorka”. Wyparła się wszystkiego. Marinette wyparła się wszystkiego. Kiedy rozmawiał z nią w szatni następnego dnia po akcji z Komplikatorką, obróciła wszystko w żart, przekręcając przy tym zabawnie wyrazy. Adrien już sam nie wiedział, co ma myśleć. Nie mógł zrozumieć, dlaczego po raz kolejny zachowała się przy nim tak dziwnie. Przecież kiedy odwiedzał ją jako Czarny Kot, zachowywała się zupełnie inaczej. Nadal nie wiedział, o co chodziło z jego zdjęciami, ale stopniowo przestało go to obchodzić. Skupiał się na poznawaniu Marinette, która okazywała się być nieco inną dziewczyną niż miał dotąd okazję zaobserwować. Nawet miał wrażenie, że ma do czynienia z dwiema osobami – rozbrajająco nieporadną koleżanką ze szkoły oraz ironicznie zabawną maniaczką gier komputerowych. I wciąż była to jedna i ta sama osoba. Co gorsza, zauważył, że wręcz zaczyna się uzależniać od jej towarzystwa. Pasowało mu jej poczucie h


"ABY CZŁOWIEK STAWAŁ SIĘ CORAZ BARDZIEJ CZŁOWIEKIEM, AŻEBY BARDZIEJ BYŁ, A NIE TYLKO WIĘCEJ MIAŁ, ABY UMIAŁ BARDZIEJ BYĆ Z DRUGIM I DLA DRUGICH”\nEgzamin na kartę rowerową odbędzie się na terenie naszej szkoły:\nczęść teoretyczna- 06.06.2022r, część praktyczna - 14.06.2022r\nczęść teoretyczna- 21.06,2022r, część praktyczna- 22.06.2022r\nWESOŁO, NAUKOWO, RODZINNIE\nPiękna, majowa pogoda dopisuje i zachęca do podróżowania, więc w ramach projektu, ,Z historią przez Powiat "" 16 maja klasa 0 wspólnie z wychowawcą Beatą Leśniewską oraz rodzicami wybrała się na wycieczkę czerwonym autobusem Przemierzyliśmy drogi powiatu trasy I ,, historii walk narodowo - wyzwoleńczych " Przewodnikiem był Pan Grzegorz Kęsik Poznaliśmy historię m.in. miejsc: Kąty, Pałuki, Gołymin\nCzas spędziliśmy bardzo przyjemnie, humor dopisywał, a kiełbasa pieczona z ogniska smakowała wybornie!\nPierwsza pomoc przedmedyczna służy ratowaniu zagrożonego życia. Podstawę do działania stanowi niezbędna wiedza medyczna i ćwiczenia praktyczne. W celu dobrego przekazania wiedzy i podejmowania działań praktycznych należy wdrożyć już młodzież szkolną. Stopniowo poznawać ona będzie tajniki wiedzy przedmedycznej, zrozumie potrzebę pomocy potrzebującym, kształtować opanowanie w działaniu. Temu służyło szkolenie uczniów klas IV- VII z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej przez studentów III roku pielęgniarstwa, pod kierunkiem mgr Joanny Wierzbickiej Bardzo dziękujemy!\n11 maja 2022 r. w naszej szkole odbyło się uroczyste pasowanie uczniów klas pierwszych na czytelników biblioteki szkolnej. Był to kolejny ważny dzień dla pierwszoklasistów. Głównym celem uroczystości było zachęcenie najmłodszych uczniów do korzystania z biblioteki szkolnej, wypożyczania książek oraz nieustannego rozwijania umiejętności czytania. Po krótkiej części artystycznej w wykonaniu uczniów klas trzecich przyszli czytelnicy złożyli uroczyste przyrzeczenie, że będą szanować książki, korzystać z ich mądrości i sumiennie wykonywać obowiązki czytelnika. Po przyrzeczeniu nastąpiło uroczyste pasowanie. Nowi czytelnicy otrzymali pamiątkowe dyplomy i książki.\nAKTYWNIE CZYLI "SPACEREK PO CIECHANOWIE" 4A\n4 maja o godzinie 9:00 klasa 4a rozpoczęła swój „spacerek po Ciechanowie”. Ulicą Narutowicza i Powstańców Warszawskich dotarli najpierw do budynku, w którym mieściło się Gimnazjum TWP. Następnie pokonali ulicę Sienkiewicza i odpoczęli dłuższy przy Parowozie, którego wnętrze ciekawiło i zapraszało do środka. Każdy chciał też pokonać znajdujący się obok Zielony Labirynt. Dalsza droga prowadziła przez park oraz ulicę Warszawską, gdzie spacerowicze ochłodzili się w lodziarni. Ostatnim etapem była wizyta w City Parku, gdzie przy wspólnym stole zjedzono solidny posiłek (bardzo solidny). Całą drogę każdemu dopisywały humory. Było super o czym świadczy fakt, że uczestnicy mają nadzieję na kolejne spacery jeszcze w tym roku szkolnym.\nA TO POLSKA WŁAŚNIE CZYLI MAJOWE ŚWIĘTA W SP TWP\nW piątek, 29 kwietnia w naszej szkole uczniowie klasy 8 zrealizowali projekt „A to Polska właśnie”, którego celem było krzewienie tradycji Dnia Flagi oraz Narodowego Święta Konstytucji 3 Maja. Pod okiem starszych kolegów uczniowie klas 4 i 5 przygotowali okolicznościowe plakaty a uczniowie klas 6,7 i 8 hasła patriotyczne i ilustrujące je rekwizyty. Efekty pracy zostały zaprezentowane podczas patriotycznego happeningu przed szkołą. W trakcie uroczystości odśpiewano również pieśń patriotyczną „Witaj majowa jutrzenko” oraz hymn Polski. W klasach edukacji wczesnoszkolnej wykonywano godło, flagi oraz inne prace o charakterze patriotycznym, które zaprezentowano w holu szkoły. Dzieci i nauczyciele zaakcentowali również szczególny charakter tego dnia filmami edukacyjnymi i odpowiednim strojem. Te działania wprowadziły społeczność szkolną w atmosferę nadchodzących dni i przypomniały o tym, jak ważna jest Polska i dlaczego warto być patriotą!\n„Na zdrowie - Twój wybór”. - bezpłatny kurs e-learningowy


Poprzednia strona Japonia – cechy środowiska przyrodniczego. Nowoczesna gospodarka\nW dawniejszych czasach z Azją Południowo‑Wschodnią kojarzono nazwę Indochiny. Jak łatwo się domyślić, ma ona związek z położeniem geograficznym między Indiami a Chinami. Dziś częściej używa się określenia Półwysep Indochiński. Półwysep ten nie jest jednak jedynym obszarem zaliczanym do Azji Południowo‑Wschodniej. Jakie więc inne obszary znajdują się na południowym wschodzie największego kontynentu świata?\nŹródło: Ericmontalban (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nże składniki środowiska przyrodniczego oddziałują na siebie;\nże sposoby gospodarowania człowieka dostosowują się do warunków środowiska przyrodniczego;\njakie są cechy klimatu monsunowego.\nokreślać położenie geograficzne Azji Południowo‑Wschodniej;\nwyjaśniać przyczyny dominacji uprawy ryżu w tym regionie;\nopisywać rytm zmian upraw na obszarach Azji Południowo‑Wschodniej;\nwykorzystywać mapy ogólnogeograficzne i mapy tematyczne do opisu zjawisk w Azji Południowo‑Wschodniej.\n1. Azja Południowo‑Wschodnia – położenie geograficzne i ukształtowanie powierzchni\nDo Azji Południowo‑Wschodniej należą trzy obszary. Największy jest Półwysep Indochiński silnie zrośnięty z lądem Azji. W kierunku południowym wysuwa się z niego długi na 1100 km i niezbyt szeroki (od 40 km do 300 km) Półwysep Malajski. Te dwa półwyspy mają w sumie 2,2 mln km2 powierzchni. Trzeci obszar to Archipelag Malajski – największe na Ziemi skupisko wysp (ok. 20 tys.). Wśród kilkunastu dużych wysp wyróżniają się dwie: Borneo o powierzchni 736 tys. km2 (trzecia co do wielkości wyspa na świecie) i Sumatra mająca 435 tys. km2. Jak widać, każda z nich jest znacznie większa od Polski.\nAzja Południowo‑Wschodnia leży między Oceanem Spokojnym na wschodzie a Oceanem Indyjskim na zachodzie. Wyspy Archipelagu Malajskiego leżące na szelfowych morzach między Australią i Azją sięgają 11°S, a północne granice regionu aż do 28°N (granica Mjanma, czyli Birmy, z Chinami).\nRegion ten ma bardzo silnie rozczłonkowaną linię brzegową. Występują tam liczne morza przybrzeżne i śródwyspowe, zatoki, cieśniny, archipelagi wysp. Jest to jedna z cech odróżniających ten region od pozostałych obszarów w Azji.\nZróżnicowane jest także ukształtowanie powierzchni. Na Półwyspie Indochińskim wschodnie wybrzeże zajmują Góry Annamskie, a od zachodu półwysep obrzeżają Góry Patkaj i Arkan. W dolnym biegu rzeki Irawadi i Mekongu utworzyły się rozległe niziny rzeczne. Wnętrza wysp w Archipelagu Malajskim często zajmują łańcuchy górskie układające się równolegle do brzegów, np. na Borneo, Sumatrze, Jawie, Celebesie. Cały obszar Azji Południowo‑Wschodniej jest aktywny sejsmicznie, liczne są czynne wulkany na wyspach i na dnie oceanu. Cechą ukształtowania powierzchni na wielu wyspach są oddzielne masywy czynnych i wygasłych wulkanów. Archipelag Malajski leży na skraju euroazjatyckiej płyty litosfery. W dnie oceanu występują rowy głębokomorskie – najgłębszy jest Rów Filipiński sięgający 10 830 m p.p.m.\nJednym z najbardziej znanych wulkanów na świecie jest Krakatau leżący na wyspie o tej samej nazwie w Cieśninie Sundajskiej między Sumatrą a Jawą. 26 sierpnia 1883 roku wulkan wybuchł, niszcząc ok. 2/3 pierwotnego obszaru wyspy. Wyrzucił olbrzymie ilości pyłów na wysokość 80 km i wyzwolił wielką falę tsunami. Uderzenie fali w wybrzeża Jawy i Sumatry spowodowało śmierć ponad 36 tys. ludzi. Cztery eksplozje były słyszalne w Australii oddalonej o 3 tys. km. Pyły wulkaniczne przez bardzo długi czas utrzymywały się w atmosferze.\nInną wielką katastrofą w regionie było podmorskie trzęsienie ziemi u wybrzeży Sumatry z 25 grudnia 2004 roku. Spowodowało ono potężną falę tsunami, która dotarła do wybrzeży oddalonych o setki kilometrów. W następstwie uderzenia i rozlania się fali na lądzie zginęło ok. 250 tys. ludzi.\nŹródło: 松岡明芳 (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nŹródło: Paul 012 (https://commons.wikimedia.org), .\nŹródło: Lord Mountbatten (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nŹródło: File Upload Bot (https://commons.wikimedia.org), .\nŹródło: Russavia (http://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY 2.0.\nŹródło: Weft (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nŹródło: Shadowjams (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY 2.0.\nŹródło: Adbar (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\n2. Azja Południowo‑Wschodnia – podział polityczny\nAzja Południowo‑Wschodnia podzielona jest na kilkanaście państw, które znacząco różnią się między sobą. Różnice między państwami dotyczą położenia geograficznego, wielkości i ukształtowania powierzchni, liczby ludności i jej cech (etnicznych, wyznaniowych, kulturowych), gospodarki.\nPaństwami w całości znajdującymi się na kontynencie są leżące na Półwyspie Indochińskim: Mjanma (dawn. Birma), Tajlandia, Kambodża, Laos i Wietnam. Laos jest jedynym w tym regionie państwem bez dostępu do morza. Krajem mającym swe terytorium zarówno na kontynencie, jak i na wyspie jest Malezja. Państwa zajmujące część wysp to Brunei leżące na Borneo i Timor Wschodni znajdujący się na Timorze. Państwami typowo wyspiarskimi są Indonezja i Filipiny. Do Indonezji należą wielkie i małe wyspy Archipelagu Malajskiego, a Filipiny zajmują archipelag o tej samej nazwie. Specyficznym państwem jest Singapur będący wyspą połączoną groblą z Półwyspem Malajskim.\nNajwiększym pod względem powierzchni państwem Azji Południowo‑Wschodniej jest Indonezja mająca 1 mln 914 tys. km2 powierzchni. Jest to też najbardziej zaludniony kraj regionu – 257,5 mln mieszkańców stawia Indonezję pod tym względem na 4. miejscu na świecie. Innymi państwami z dużą liczbą ludności są: Filipiny – 100,7 mln, Wietnam – 93,5 mln i Tajlandia 68,0 mln (wszystkie dane za 2015 rok). Łączna powierzchnia lądowa wszystkich państw Azji Południowo‑Wschodniej wynosi 4,5 mln km2, a liczba ludności to ponad 600 mln.\nAzja Południowo‑Wschodnia jest obszarem o stosunkowo niewielkiej średniej gęstości zaludnienia wynoszącej ok. 130 osób na 1 km2. Występują jednak ogromne różnice regionalne. Obszarami o tradycyjnie wysokiej gęstości zaludnienia są wyspy Jawa, Madura i Bali. Na Jawie średnia gęstość zaludnienia wynosi 1100 osób/km2, ale miejscami osiąga nawet 2500 osób/km2. W ostatnich latach następuje też wielki wzrost liczby ludności miejskiej. Obecnie w regionie znajduje się blisko 30 miast z liczbą ludności powyżej 1 mln, a dwa z nich – Dżakarta (stolica Indonezji, 10,6 mln) i Manila (stolica Filipin, 13,0 mln) to megamiasta. Państwem‑miastem jest Singapur zamieszkiwany przez 5,6 mln mieszkańców (2015 r.).\nŹródło: Nino Verde (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\nŹródło: OgreBot (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY 3.0.\nŹródło: Leviathan1983 (https://commons.wikimedia.org/), licencja: CC BY-SA 3.0.\nŹródło: Uspn (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 4.0.\nŹródło: Stevemuhkween (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY 3.0.\nŹródło: Jxcacsi (https://commons.wikimedia.org), .\nŹródło: Ngô Trung (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.\n3. Azja Południowo‑Wschodnia – rolnictwo\nCechy klimatu Azji Południowo‑Wschodniej umożliwiają całoroczną wegetację roślin. Wpłynęły one także na wytworzenie w tym regionie specyficznego rolnictwa nawadnianego. Roślina uprawna najlepiej dostosowana do warunków występujących w regionie to ryż – jedna z trzech, obok pszenicy i kukurydzy, głównych roślin żywieniowych na świecie. Ryż jest rośliną jednoroczną, wysoką (od 1 m do 2 m); kłos zawiera od 30 do 100 ziaren zamkniętych w łusce. Ryż został prawdopodobnie udomowiony w Azji Południowo‑Wschodniej i dzisiaj występuje w wielu odmianach dostosowanych do lokalnych warunków. Największe znaczenie ma odmiana ryżu mokrego, zwanego padi, dająca wysokie plony. Mniejsze plony przynosi ryż suchy (górski) uprawiany na wyżej położonych glebach wilgotnych. Ryż jest zbożem o specyficznych wymaganiach klimatycznych – kiełkuje w temperaturze 10–15°C, do kwitnienia potrzebuje temperatury 22–30°C, aby dojrzeć potrzebuje ok. 20°C. Ryż mokry wymaga do rozwoju co najmniej 2 miesięcy o temperaturze powietrza ponad 20°C, ryżowi suchemu wystarcza temperatura 18°C przez 3 miesiące. Niezbędnym warunkiem umożliwiającym uprawę ryżu mokrego jest woda potrzebna w czasie prawie całego okresu rozwoju.\nW Azji Południowo‑Wschodniej ryż uprawia się na niewielkich polach, a większość pracy wykonywana jest ręcznie. Siłę zwierząt wykorzystuje się na terenach płaskich, leżących w dolinach rzecznych i w deltach rzek. Na obszarach górskich stosuje się tarasowanie stoków, aby uzyskać większą powierzchnię pod uprawę. Na silnie nachylonych stokach tarasy są wąskie, na bardziej łagodnych szersze, niekiedy sięgają 50 m. Na wąskich tarasach wszelkie prace wykonuje się ręcznie. Woda jest doprowadzana na pola rowami ze strumieni górskich, niekiedy z dużych odległości, a następnie rozprowadzana za pomocą kanałów, rowów lub rur wydrążonych w drewnie lub w pniach bambusowych. Ryż rozsiewa się najpierw w rozsadniku, w którym gleba jest staranie przygotowana: kruszy się ją i zwilża, aż uzyska konsystencję rzadkiego błota. Następnie nawozi się ją nawozami zwierzęcymi, fekaliami, szlamem ze stawów, roślinnością wodną. Tę ciężką pracę wykonuje się wspólnie z krewnymi, sąsiadami, a niekiedy uczestniczą w niej całe wiejskie społeczności. Po 20–30 dniach sadzonki są przenoszone na właściwe pole, wówczas ryżowisko jest zalewane, ale poziom wody musi być stale kontrolowany. Ważnym czynnikiem mającym wpływ na wielkość zbiorów jest doświadczenie ludzi i długoletnia tradycja w uprawie ryżu.\nW 1962 roku w Międzynarodowym Instytucie Badawczym Ryżu w Manili, stolicy Filipin, wyhodowano nową odmianę ryżu o krótkiej słomie, dającą przy silnym nawożeniu plony rzędu 65–100 dt z 1 ha. Po wprowadzeniu jej do uprawy w latach 1967–68 uzyskano na Filipinach trzykrotny wzrost plonów z hektara. W kolejnych latach nowe odmiany ryżu wprowadzono też do uprawy w innych państwach Azji Południowo‑Wschodniej. Poskutkowało to wyraźnym wzrostem uzyskiwanych plonów. Okres, gdy wprowadzano do uprawy nowe odmiany ryżu i pszenicy, nazywa się zieloną rewolucją.\nŹródło: MGA73bot2 (https://commons.wikimedia.org), .\nŹródło: Midori (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY 2.0.\nŹródło: Takeaway (https://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 4.0.\nAzja Południowo‑Wschodnia to wielki region składający się z trzech jednostek: Półwyspu Indochińskiego, Półwyspu Malajskiego i największego na świecie obszaru wyspowego – Archipelagu Malajskiego.\nRyż od wieków jest uprawiany na terenach objętych klimatem monsunowym. Charakterystyczne zachowania społeczne związane ze wspólną uprawą, przygotowaniem i utrzymaniem pól nazywa się kulturą ryżową.\nAzja Południowo‑Wschodnia to jeden z trzech największych regionów uprawy ryżu na świecie. Pozostałe dwa to obszar w Chinach na południe od 33°N i Półwysep Indyjski.\nPaństwa Azji produkują łącznie ok. 90% światowych zbiorów ryżu. Ryż w tym obszarze jest podstawowym zbożem żywieniowym. Od czasu zielonej rewolucji, po wprowadzeniu do upraw odmian bardziej plennych, nastąpił wzrost wielkości zbiorów i plonów ryżu.\nOkreśl na mapie hipsometrycznej położenie geograficzne Azji Południowo‑Wschodniej.\nWydziel i wskaż na mapie hipsometrycznej główne jednostki fizycznogeograficzne należące do Azji Południowo‑Wschodniej.\nKorzystając z mapy tematycznej, odpowiedz na pytania i wykonaj polecenia.\nDo których państw należy terytorium największej wyspy w Archipelagu Malajskim?\nOkreśl współrzędne geograficzne Dżakarty i Manili – największych miast w Azji Południowo‑Wschodniej.\nTylko jedno państwo należące do Azji Południowo‑Wschodniej leży w całości na półkuli południowej. Podaj jego nazwę.\nWyjaśnij, dlaczego uprawa ryżu doskonale udaje się na obszarach objętych klimatem monsunowym.\nWyjaśnij znaczenie pojęcia kultura ryżowa.\n*Odszukaj w dowolnych źródłach informacje na temat przyczyn upowszechnienia się plantacyjnej uprawy kauczukowca brazylijskiego w Azji Południowo‑Wschodniej.\nDokonaj analizy danych klimatycznych w tabeli. W którym zestawie prawidłowo odczytano długość trwania monsunu letniego i prawidłowo oszacowano sumę opadu w tym okresie w stacji Hanoi?\nŚrednie miesięczne temperatury powietrza (T) i sumy opadów atmosferycznych w Hanoi\nNastępna strona Indie – kontrasty społeczne i gospodarcze


Poradniki w temacie fotowoltaika dotacje w witrynie piękny dom\npanele fotowoltaiczne koszalinZnajduje ona zastosowanie zarówno w domachZ biegiem czasu pogłębia się świadomość społeczeństwa na temat zanieczyszczenia środowiska i nieustannie zwiększającego się ocieplenia klimatu. pełen poradnik\nogniwa fotowoltaiczne bydgoszczTego typu ogrzewanie jest bardzo ekonomiczneZ biegiem czasu pogłębia się świadomość społeczeństwa na temat zanieczyszczenia środowiska i nieustannie zwiększającego się ocieplenia klimatu. pomocne wskazówki\nbaterie słoneczne toruńDo nich należą panele fotowoltaiczne paneleW obecnej dobie, borykamy się z różnymi problemami ekologicznymi. Głównym problemem jest smog, który w głównej mierze doskwiera jesienną i zimową porą. Nies całość na stronie\nfotowoltaika dotacje poznańKażdy z tych paneli słonecznych maFotowoltaika jest nauką stojącą za najpopularniejszą formą wykorzystania energii słonecznej. Jest to proces przekształcania światła słonecznego bezpośrednio w elektryczność. Efekt pełen artykuł\npanele słoneczne wielkopolskaNatomiast nadwyżki przesyłane są do sieciDo czego służy i czym jest fotowoltaika? Jak działa i z czego jest zbudowana. Pytania ustawiają się w ogonek niesfornych i często niesprecyzowanych do końca myśli. Jednak na tej stronie\nbaterie fotowoltaiczne toruńFrontem do naturyW dobie globalnego ocieplenia klimatu, gdy poszukujemy alternatywnych źródeł ciepła jedną z możliwości staje się fotowoltaika. Widok paneli słonecznych na dachu domu czy innych czytaj dalej na tej stronie\nogniwa fotowoltaiczne toruńEnergia odnawialna - ratunek dla Ziemi.Ekologia to nie tylko modne słowo albo argument stosowany przez walczących z władzą aktywistami z partii o zielonym zabarwieniu. Ekologia to jedyna droga do całość tutaj\ninstalacje fotowoltaiczne toruńFotowoltaika daje nam pewność że oszczędzamyOszczędność pieniędzy to tylko jeden z motywów powstania innowacyjnej technologii produkującej prąd. Innowacyjnej w sensie stosunkowo niedawno odkr kliknij aby przeczytać\nbaterie słoneczne piłaFotowoltaika - cytat z WikipediiFotowoltaika znajduje obecnie zastosowanie, mimo stosunkowo wysokich kosztów (choć te maleją, a w opracowaniu są tańsze technologie np: oparte na perowskitach) w porówna przeczytaj resztę\nfotowoltaika dofinansowanie toruńOszczędność na rachunkachOszczędność pieniędzy to tylko jeden z motywów powstania innowacyjnej technologii produkującej prąd. Innowacyjnej w sensie stosunkowo niedawno odkrytej przez człowi reszta poradnika\nogniwa fotowoltaiczne bydgoszczInwestujemy w ochronę środowiskaNasz kraj znajduje się w czołówce najbardziej zanieczyszczonych państwa na świecie. Bazowanie na energii pozyskiwanej z kopalin to nie tylko jest nie tylk zapraszam do lektury\ninstalator fotowoltaiki koszalinTemat globalnego ociepleniaW mediach coraz częściej przewija się temat globalnego ocieplenia i złym wpływie działalności człowieka na klimat całego świata. Na zewnątrz, szczególnie w okre czytaj to\ndofinansowanie na fotowoltaikę piłaFotowoltaika staje się coraz bardziej popularnaZastanawiasz się, co to takiego energia odnawialna? Masz wątpliwości czy to się opłaca, czy taki rodzaj energii masz przyszłość? Rozwiejemy w pozostała część