5:0 dla mordercy czyli Księga Strachów dla dorosłych – ZNienacka\nCałkiem inna „Księga Strachów”\nStrona tytułowa noweli filmowej „5:0 dla mordercy” – Archiwum Filmoteki Narodowej\nNowela filmowa Zbigniewa Nienackiego pt. „5:0 dla mordercy”, zawarta na 54 stronach maszynopisu, ma bardzo niewiele wspólnego z historią, którą znamy z przygód Pana Samochodzika opisanych w „Księdze Strachów”. Zupełnie inna fabuła oparta jest jedynie na tym samym pomyśle poszukiwania pamiętnika hitlerowskiego zbrodniarza, Konrada von Haubitz. Mamy tutaj sensacyjno-kryminalną intrygę rozgrywającą się głównie w trakcie dewizowego polowania w dawnych dobrach rodziny von Haubitz, znajdujących się obecnie na ziemiach polskich. Wśród uczestników imprezy są przedstawiciele kilku narodowości, reprezentujący różne interesy, wszelkimi sposobami rywalizujący ze sobą o zdobycie pamiętnika. Pojawiają się ofiary śmiertelne tej rywalizacji. Obszerne streszczenie fabuły przedstawiam w dalszej części artykułu.\nPodobieństw jest znacznie mniej niż można by się było spodziewać. Zdecydowanie różni się topografia miejsca akcji – zamiast położonego nad jeziorem Jasienia i okazałego pałacu z dwoma strzelistymi wieżami, mamy Nową Wieś (dawne Neuesdorf) z pałacykiem myśliwskim i terenem leśnym dookoła. Inne są charakterystyki wszystkich postaci, nawet tych, które bez większych zmian można byłoby wykorzystać w obu historiach. W noweli nie istnieją również szachownice, jako symbol rodu von Haubitz skrywający tajemnicę pamiętnika. Szkoda, bo ten element na pewno uatrakcyjniłby jej treść.\nCo ciekawe, oprócz noweli filmowej, w archiwach Filmoteki Narodowej znajduje się również pięciostronicowy temat filmowy zatytułowany „3:0 dla mordercy”, różniący się fabularnie od noweli, będący zapewne wcześniejszą wersją tej historii.\nDatowanie poszczególnych tekstów\nMoim zdaniem, wszystkie te przesłanki świadczą o tym, że temat i nowela filmowa powstały znacznie wcześniej niż powieść „Księga Strachów”. Nie widzę bowiem powodów, dla których, pisząc te utwory mniej więcej w tym samym czasie, autor miałby utrudniać sobie pracę i nie uwspólnić niektórych elementów fabuły bądź otoczenia, które równie dobrze sprawdziłyby się w tekście dla dorosłych jak i dla dzieci.\nDatowanie poszczególnych materiałów wydawałoby się przeczyć tej tezie. „Księga Strachów” została wydana w 1967, a w stopce redakcyjnej możemy przeczytać, że powieść oddano do składania już w kwietniu 1967 roku.\nStopka redakcyjna pierwszego wydania „Księgi Strachów”\nTymczasem temat filmowy został złożony w redakcji Zespołu Filmowego Rytm (tego samego, w którym wyprodukowano „Wyspę Złoczyńców”), 22 października 1966. Prawdopodobnie razem z nowelą, która nie jest opatrzona żadną datą, ale posiada tę samą sygnaturę.\nFragment tematu filmowego „3:0 dla mordercy” – Archiwum Filmoteki Narodowej\n„Księga Strachów” – Okładka autorstwa Szymona Kobylińskiego\nPięć miesięcy dzielące te daty, w tym jeszcze czas potrzebny na redakcję książki, to zbyt krótki okres żeby tak diametralnie zmieniła się koncepcja autora i zdążyła powstać zupełnie inna powieść. Zwłaszcza, że istnieje jeszcze wcześniejsza wersja poszukiwań pamiętnika Haubitza przez Pana Samochodzika i Związek Tajemniczej Szachownicy, o czym poniżej. Zresztą Nienacki nie pracował w pośpiechu nad swoimi książkami. Jak sam mówił w wywiadach, jego tempo to mniej więcej dwie strony maszynopisu dziennie.\nMoja hipoteza jest więc trochę inna niż przedstawiona przez autorkę artykułu Filmowe przygody Pana Samochodzika. Sądzę, że w październiku 1966 roku Nienacki miał już gotowy maszynopis „Księgi Strachów”, podpisał wtedy umowę na jej wydanie i gotowy tekst złożył w wydawnictwie Nasza Księgarnia. Jednocześnie, wyciągnął z szuflady swoje stare teksty oparte na tym samym pomyśle i złożył w zespole filmowym. Po co to zrobił? Żeby zainkasować dodatkowe wynagrodzenie. Za Marutą przytaczam schemat funkcjonowania tego mechanizm:\nW PRL-u zespoły filmowe płaciły za materiały. Mieli oczywiście ograniczenia, ale jeśli ktoś składał u nich scenariusz czy nowelę – a oni ją przyjmowali – to dostawał pieniądze. Dlatego wielu autorów składało w ten sposób swoje dzieła – czasem niewydane jeszcze powieści, czasem przeróbki. (…) Nienacki też tak robił.\nData powstania materiału nie zawsze musi być zgodna z rzeczywistością. Lepiej traktować ją jako „materiał powstał najpóźniej do tej daty”, bo czasem prace trwały przez lata. Często też informacja dotyczy daty złożenia materiału w zespole filmowym – autorzy mieli okropny zwyczaj pomijania takich szczegółów.\nDlatego też, Nienacki zapewne nie przejmował się faktem, że składa jednocześnie dwa fabularnie różniące się teksty: temat filmowy „3:0 dla mordercy” i nowelę filmową „5:0 dla mordercy”. Nie spodziewał się by miały zostać wykorzystane.\nJeszcze inne „Księgi Strachów”\n„Księga Strachów” – Ilustracja autorstwa Szymona Kobylińskiego\nPomysł z poszukiwaniem pamiętnika Konrada von Haubitz bardzo musiał się Nienackiemu podobać ponieważ wykorzystał tę historię w kilku różnych wariantach. Oprócz tematu i noweli filmowej jest jeszcze 50 stronicowe opowiadanie „Kto jest kto”, które chyba pokrywa się fabularnie z treścią „5:0 dla mordercy”, choć być może są jakieś różnice w szczegółach. Tytuł „Kto jest kto” wydaje się lepiej odzwierciedlać opisywaną historię. W noweli ginie co prawda pięć osób, ale morderców jest najprawdopodobniej trzech, w dodatku jedna z osób ginie w wypadku. W temacie filmowym giną tylko trzy osoby, stąd bilans w tytule jest mniejszy.\nW Bibliotece Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie znajduje się też wcześniejsza wersja „Księgi Strachów”, z różniącą się trochę intrygą, ale z Panem Samochodzikiem i resztą bohaterów znaną nam z kart powieści. Pojawia się tam wątek ukraiński zmieniający nieco wydźwięk polityczny książki i wprowadzający dodatkowe miejsce akcji, choć całość bardzo przypomina ostatecznie wydaną powieść. Pisał o tym obszerniej Nietajenko, który miał okazję zapoznać się z tym tekstem.\nObszerne streszczenie fabuły noweli „5:0 dla mordercy”\nBonn. Konferencja prasowa nowo mianowanego ministra NRF Konrada von Haubitz. Nowy minister prezentowany jest jako człowiek o czystych rękach, w czasie wojny uczciwy oficer Wehrmachtu, urodzony na ziemiach za Odrą, nic więc dziwnego, że podziela uczucia wielu Niemców pragnących powrotu na ojczystą ziemię.\nW nowym gabinecie odwiedza ministra Schumacher, dawny lokaj Haubitzów, starszy już człowiek, żyjący obecnie z renty w NRD. Konrad von Haubitz przyjmuje go bardzo przyjaźnie. Schumacher mówi, że przyszedł go ostrzec, ponieważ dziwni ludzie interesują się wojennym pamiętnikiem Haubitza, ale jednocześnie uruchamia magnetofon ukryty w zegarku by nagrać prowadzoną rozmowę. Przypomina mu, że kiedy wrócił z frontu zostawił ten pamiętnik w rodzinnym Neuesdorf, a jego matka z dumą odczytywała go służbie.\nFragment noweli filmowej „5:0 dla mordercy” – Archiwum Filmoteki Narodowej\nHaubitz zmienia ton rozmowy podejrzewając próbę szantażu. Schumacher twierdzi, że chodzi o ostrzeżenie. Ludziom, którzy go nachodzili powiedział, że pamiętnik zniszczył ojciec hrabiego kiedy zbliżali się Rosjanie, ale tamci nie uwierzyli mu. Wiedzieli, że dla starego hrabiego był zbyt cenną pamiątką, świadectwem bohaterskich czynów jego syna. Wiedzieli też, że prawdopodobnie ukrył go w ruinach obserwatorium.\nHaubitz kłamie, że jego człowiek dawno już odnalazł ten pamiętnik i on sam go zniszczył. Kazał Schumacherowi powtórzyć to tym ludziom, jeżeli jeszcze kiedyś się pojawią. Żegnając się z dawnym lokajem zapisuje sobie jego adres w Berlinie Wschodnim.\nSchumacher opuszcza gmach ministerstwa. Na ulicy podjeżdża do niego samochód i ktoś kogo już zna zaprasza go do środka. Mężczyźni w samochodzie wypytują o spotkanie z Haubitzem, Schumacher znowu nagrywa rozmowę. Opowiada, że Haubitz nie sprawiał wrażenia przestraszonego, że podobno odnalazł już i zniszczył pamiętnik. A nawet jeśli kłamie, to i tak nie mają jak prowadzić poszukiwań pamiętnika za terenie Polski.\nTamci mówią mu, że w pałacyku myśliwskim Haubitzów w Neuesdorf, obecnie Nowa Wieś, organizowane są dewizowe polowania dla zagranicznych gości. Schumacher podejrzewa, że jego rozmówcy chcą sprowokować Haubitza by wysłał kogoś na poszukiwania, a sami zamierzają podążyć jego tropem by odebrać mu pamiętnik. Rozmawiają o zawartości pamiętnika Haubitza: informacje o rozstrzelanych na Białorusi, o wywiezionych dzieciach z Zamojszczyzny, fotografie powieszonych Żydów, Polaków i Ukraińców. Schumacher domyśla się, że pamiętnik ma być narzędziem, dzięki któremu jego posiadacze, będzą mieli w ręku Haubitza, który jest wybijającą się postacią na scenie politycznej NRF.\nZa współpracę, dawny lokaj inkasuje grubą kopertę z pieniędzmi. Jego rozmówcy ostrzegają go by miał się na baczności bo jeśli Haubitz nabrał jakichś podejrzeń może być niebezpieczny.\nDzielnica domków jednorodzinnych na przedmieściach Berlina Wschodniego. Dwóch, ubranych po cywilnemu funkcjonariuszy tajnej milicji NRD puka do drzwi Schumachera. Sąsiadka informuje ich, że wyjechał i chyba jeszcze nie wrócił. Widzą jednak, że klucz tkwi w zamku od wewnątrz więc dostają się do mieszkania przez werandę. Znajdują martwe ciało Schumachera. Został zamordowany pchnięciem noża w serce. Jeden z funkcjonariuszy zdejmuje zegarek z przegubu dłoni denata. (1:0 dla mordercy).\nW towarzystwie podległych mu funkcjonariuszy, szef oddziału berlińskiej służby bezpieczeństwa odsłuchuje nagranie z magnetofonu ukrytego w zegarku Schumachera. Ma pretensję do podwładnych, że Schumacher nie miał żadnej ochrony. Funkcjonariusze bronią się, że cała sprawa wyglądała mało prawdopodobnie. Referują przebieg wydarzeń.\nZgłosił się do nich Schumacher i złożył oświadczenie, że odwiedziło go dwóch podejrzanych osobników, którzy wypytywali o pamiętnik Konrada von Haubitz. Schumacher powiedział im to co sam wiedział, a następnie zgłosił sprawę służbie bezpieczeństwa. Sprawa była interesująca, ale wydawało się im mało realne, że Haubitz dotychczas nie odnalazł kompromitującego go pamiętnika. Zaczęli obserwować dom Schumachera, ale po miesiącu zaprzestali obserwacji. W końcu znowu zgłosił się Schumacher z informacją, że jeden z tajemniczych osobników odwiedził go ponownie i polecił wyjazd do NRF w sprawie złożenia zeznań dotyczących pamiętnika. Dostał przepustkę a funkcjonariusze wyposażyli go w zegarek z magnetofonem i odwieźli na granicę. Kiedy powiadomiono ich, że Schumacher wrócił już na teren NRD, odnaleźli go martwego w mieszkaniu.\nNikt się nie spodziewał, że Schumacher potrzebny jest tajemniczym gościom w roli prowokatora. Zastanawiają się kim oni są? Funkcjonariusze spekulują, że to chyba nie jest robota organizacji, która porwała Eichmana, jak pierwotnie myśleli, bo z odsłuchanych nagrań wynika, że chodzi o to by mieć haka na Haubitza i wpływać na prowadzoną przez niego politykę. Sądzą, że skoro sprawa wypłynęła, Haubitz prawdopodobnie będzie chciał odnaleźć pamiętnik żeby go zniszczyć. Decydują powiadomić o sprawie polską misję wojskową w Berlinie.\nJest jesień. Trwa polowanie w dawnych dobrach Haubitzów. Tyrolczyk Braun, okrąglutki jak beczułka pudłuje strzelając do dzika. Od tłumaczki dowiaduje się, że w pałacyku myśliwskim przygotowywanych jest sześć pokojów na przybycie nowych gości.\nBaronowa de Tours, piękna, młoda, elegancka kobieta i baron de Tours, ponad pięćdziesięcioletni mężczyzna o arystokratycznych rysach twarzy zbliżają się do Nowej Wsi. Są małżeństwem, które łączy chłodna wzajemna relacja. Poruszają się samochodem marki citroen i rozmawiają po francusku. Okolica wydaje im się bardzo ponura. Samochód zatrzymuje się, mężczyzna sięga po leżącą w futerale strzelbę i próbuje ustrzelić koziołka. Pudłuje.\nWielki amerykański cabriolet, który prowadzi Amerykanin w średnim wieku, mówiący łamaną polszczyzną, zatrzymuje się przed wiejską pocztą. Amerykanin jest w świetnym humorze, chce nadać telegram, do swojej żony, która czeka na niego w Niemczech. Na tylnym siedzeniu chichoczą dwie bardzo młode dziewczyny bawiąc się nabitą strzelbą myśliwską.\nNa małym przystanku kolejowym wysiada z pociągu trzydziestoletnia, elegancka kobieta o wystudiowanej, nieco wyzywającej urodzie. Trzyma w ręku niemiecką gazetę. Ma ze sobą strzelbę w futerale. Drugi wagon opuszcza młody człowiek z walizkami oblepionymi nalepkami francuskich i włoskich hoteli. Również ma strzelbę w swoim bagażu.\nRozpoczynają rozmowę. Ona przedstawia się jako Lucy Evans, on jako Roberto Puciano. Oboje przyjechali na polowanie w Nowej Wsi. Młody człowiek tłumaczy, że nawet nie potrafi obchodzić się ze strzelbą. Kobieta zauważa, że już kiedyś spotkała swojego rozmówcę, tylko wtedy przedstawił się jej inaczej. Przypomina sobie notatkę w gazecie o szulerze i aferzyście poszukiwanym przez niemiecką policję i podejrzewa, że może nim być jej rozmówca. Domyśla się, że młody człowiek chce przeczekać jakiś czas w tej głuszy. Proponuje mu układ. Przedstawią się jako para narzeczeńska, dzięki czemu nie będą na siebie zwracać uwagi.\nRankiem, myśliwi zbierają się na podjeździe przed pałacykiem. Lucy zostaje w pałacu, nie zamierza dziś polować. Są wszyscy pozostali, poznani wcześniej, amatorzy polowania oraz jeszcze dwaj austriaccy myśliwi. Amerykanin w towarzystwie dwóch młodych dziewczyn tryska szczęściem, sprawia wrażenie człowieka, który zerwał się ze smyczy.\nTłumaczka, starsza już pani, robi wprowadzenie informując gości, że są na pojezierzu myśliborskim, w krainie pełnej lasów i jezior, bogatej w ptactwo i zwierzynę łowną i mieszkają w odrestaurowanym pałacyku myśliwskim, należącym wcześniej do hrabiów von Haubitz. Tłumaczka wspomina też o ruinach małego obserwatorium astronomicznego wybudowanego przez jednego z członków rodu, który parał się astronomią.\nKiedy przechodzą obok obserwatorium, Roberto zapala papierosa i na chwilę pozostaje sam w ruinach. Potem dogania pozostałych.\nMyśliwi zajmują stanowiska. Amerykanin w świetnym nastroju prezentuje przywiezionym ze sobą dziewczynom swoje nowiusieńkie wyposażenie myśliwskie i cały czas z nimi flirtuje. Braun wyraźnie zazdrości mu takiego towarzystwa.\nRoberto obserwuje okolicę obserwatorium. Na ścieżce, którą przyszli dostrzega barona de Tours. W tym momencie zjawia się żona Francuza, tłumacząc, że mąż musiał wrócić na chwilę do pałacu. Roberto wylewnie komplementuje urodę kobiety.\nNagle obok nich wypada z lasu odyniec. Kobieta strzeliła zbyt wcześnie. Ranne zwierzę szarżuje wprost na nich. Roberto strzela dwa razy powalając dzika. Okazało się, że jest świetnym strzelcem. Francuska jest mu wdzięczna za ocalenie. Roberto korzystając z sytuacji natarczywie zaleca się do niej.\nWieczór. Roberto starannie przygotowuje się do kolacji. Chce zrobić wrażenie na baronowej. Lucy robi mu ironiczne uwagi na ten temat. Podobna scena rozgrywa się w pokoju baronowej. Kobieta się stroi prowadząc rozmowę z mężem. Mówi mu, że wie, że odstąpiłby ją każdemu kto by dobrze zapłacił, bo zależy mu tylko na pieniądzach, których już nie ma. Stracił je, tak jak i ją straci. W trakcie rozmowy mężczyzna robi sobie zastrzyk w rękę. Zakleja kopertę, wrzuca ją do walizki, następnie bierze strzelbę i wychodzi. Na korytarzu obserwuje go Lucy. Potem puka do pokoju baronowej i wchodzi.\nLucy pyta baronową o proszek na migrenę. Jednocześnie z dużym zainteresowaniem przygląda się kosztownemu naszyjnikowi leżącemu w dużym płaskim etui na toaletce. Po opuszczeniu pokoju baronowej wchodzi do pustego pokoju Roberta. Przegląda jego rzeczy. Znajduje komplet narzędzi jakimi posługują się włamywacze.\nKtoś dyskretnie pali papierosa w załomie murów starego obserwatorium. Obserwuje barona, który najpierw krokami odmierzył odległość a potem nożem myśliwskim zaczął wydłubywać tynk spajający dwie cegły u podstawy muru. W trakcie tej czynności pęka mu ostrze noża. Z otworu za cegłami wyciąga zardzewiałe blaszane pudełko, w którym był brulion w skórzanych okładkach. Wyblakłe złocone litery układają się w napis „Konrad von Haubitz. Dzienniki”.\nChowa pamiętnik do torby myśliwskiej i opuszcza podwórzec. Na zrujnowanym drewnianym mostku prowadzącym do obserwatorium, ktoś nagle rzuca się na niego chcąc wyrwać torbę. Napastnik zadaje cios czymś ciężkim w głowę barona, ten spada w wyschnięte łożysko rzeki. Po chwili tuż obok pojawiają się dwie dziewczyny Amerykanina nawołując go po imieniu. Morderca chwyta torbę z pamiętnikiem i ucieka (2:0 dla mordercy).\nBaronowa wychodzi na poszukiwanie męża. Z oddali słyszy głosy Amerykanina i towarzyszących mu dziewczyn. Zaskakuje Roberto przeglądającego jakąś torbę. Rozpoznaje torbę męża. Roberto tłumaczy, że znalazł ją na ścieżce. Wracają do pałacu, przypuszczając, że być może baron już tam wrócił. Przed podjazdem spotykają Brauna czyszczącego swoje myśliwskie buty, a potem Amerykanina z podchmielonymi dziewczynami.\nWszyscy siedzą przy stole oczekując na rozpoczęcie kolacji. Brakuje barona. Lucy dostrzega świeże zadrapanie na nadgarstku Roberto.\nDo jadalni wchodzą dwaj gajowi (Kowalski i Marczak) z informacją, że baron nie żyje. Baronowa zachowuje kamienną twarz. Marczak dzwoni po milicję.\nOficer milicji za pośrednictwem tłumaczki rozmawia z baronową. Pyta czy baron był morfinistą? Wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek pod wpływem sporej dawki morfiny. Oględziny ciała ujawniły dużą liczbę nakłóć na rękach. Baronowa wspomina o torbie męża, która znalazła się w rękach Roberto. Milicjant bagatelizuje tę informację, twierdząc, że pod wpływem narkotyku baron rzeczywiście mógł zostawić ją na ścieżce.\nRoberto od razu widzi, że ktoś grzebał w jego rzeczach w pokoju. Dezynfekuje zadrapanie na ręku a potem sięga po książkę, która kształtem i okładkami przypomina pamiętnik.\nKtoś podpatruje myśliwych w ich pokojach z zewnętrznej galeryjki pałacu. Widzi, że Roberto ogląda uszkodzony nóż, którym baron wydłubywał tynk spomiędzy cegieł. Wchodząca do pokoju Lucy dostrzega twarz zaczajoną za oknem, ale po chwili twarz znika.\nLucy przyznaje się, że grzebała w rzeczach Roberto. Chciała wiedzieć z kim ma do czynienia. Kokietuje go. Ironizuje, że śmierć barona otwiera mu drogę do pięknej baronowej.\nKonrad von Haubitz w swoim gabinecie w Bonn otrzymuje depeszę z Polski.\nKolejny dzień. Myśliwi wyruszają na polowanie. Zajmują stanowiska. Nagle słychać strzały i dwie kule przelatują tuż koło głowy Roberto. Potem pada jeszcze jeden strzał w jego kierunku. Roberto zbliża się do stanowiska Lucy sądząc, że to ona do niego strzelała. Lufa jej strzelby pachnie prochem. Roberto nie wierzy zapewnieniom Lucy, że nie strzelała do niego.\nRoberto wraca na swoje stanowisko. Jest tam baronowa i przegląda książkę „Sztuka polowania”, która wypadła mu z torby. Tłumaczy, jej że pierwszy raz jest na polowaniu a strzelać nauczył się w wojsku.\nRoberto obejmuje baronową próbując ją pocałować. Ona ostrzega go, że nie posiada żadnego majątku, jak mu się zapewne wydaje, więc nie musi udawać zakochanego.\nBraunowi udaje się zabić jelenia. Tłumaczka, która była razem z nim sięga do jego torby po butelkę whisky żeby oblać ten sukces. Natrafia tam na pamiętnik Haubitza. Wypytuje Brauna o ten pamiętnik. Sądzi, że mogą tam być ciekawostki, które przydałyby się jej w pracy. Braun zamierza od razu strzelić jej w głowę, ale rezygnuje. Umawia się z nią na wieczór obiecując, że pożyczy jej pamiętnik. Prosi ją o dyskrecję w tej sprawie.\nWracają z polowania. W jednej z bryczek jadą baronowa, tłumaczka, Lucy i Amerykanin z dwiema dziewczynami. Baronowa rozmawia z tłumaczką po francusku. Ta chwali Brauna i opowiada, że ma on pamiętnik dawnego właściciela tych dóbr Konrada von Haubitz. Ale baronowa jej nie słucha. Lucy też nie zdradza zainteresowania rozmową, a Amerykanin wydaje się nie rozumieć po francusku.\nRoberto w ruinach obserwatorium ogląda niszę, z której wyjęto dwie cegły. Znajduje fragment noża, który ułamał baron wydłubując tynk w murze. Domyśla się, że baron szukał czegoś w obserwatorium. Na tej czynności nakrywa go Lucy. Ma pod pachą strzelbę. Idą razem zapolować na lisa.\nBraun spotyka się z tłumaczką w jej pokoju. Pyta czy nie mówiła nikomu o pamiętniku. Kobieta zaprzecza. Braun wsypuje jej do kawy jakąś truciznę. Rozmawiają, po chwili staruszka umiera. Braun usuwa ślady swojej obecności w pokoju (3:0 dla mordercy).\nKolejny dzień. Lekarz kończy oględziny zwłok tłumaczki. Stawia diagnozę, że staruszce prawdopodobnie zaszkodziła zbyt duża ilość kawy. Milicjanci zabezpieczają ślady i zbierają odciski palców.\nRoberto włamuje się do pokoju Brauna i przegląda jego walizkę. Nagle wraca Braun, Roberto ucieka przez zewnętrzną galerię, ale Braun orientuje się, że ktoś grzebał w jego rzeczach. Z przestrachem rzuca się do wiszącej na wieszaku torby myśliwskiej i stwierdza z ulgą, że pamiętnik jest na miejscu.\nListonosz przynosi do pałacyku zagraniczne gazety i zabiera listy. Lucy znajduje notatkę w niemieckiej gazecie, że aferzysta, o którym czytała w pociągu został już złapany.\nPo powrocie do miasteczka, listonosz przekazuje mężczyźnie czekającemu na poczcie, różową kopertę z literami RW.\nBraun szykuje się do wyjazdu. Wrzuca walizki do samochodu i wraca jeszcze do pokoju po pozostałe rzeczy. W tym samym czasie, na granicę trafia polecenie zatrzymania go z powodu niedopełnienia formalności dewizowych.\nBraun rusza w drogę. Nie ujechał jednak daleko. Spod kożucha na tylnym siedzeniu wyłania się jakaś postać i przykłada mu lufę sztucera do głowy. Skręcają w las. Napastnik sięga po torbę myśliwską i pod palcami wyczuwa okładki pamiętnika. Gdy samochód się zatrzymuje, strzela do Brauna (4:0 dla mordercy).\nDo jadalni gdzie Roberto i austriaccy myśliwi grają w karty, wpada rozczochrana i czerwona na twarzy od szybkiego biegu baronowa. Mówi, że ktoś skradał się za nią w lesie jakby chciał ją napaść. Wchodzi też wracająca ze spaceru Lucy. Ma ubłocone buty.\nPojawia się leśniczy Marczak. Żałuje, że Amerykanin już wyjechał bo wytropili wielkiego odyńca. Roberto jest zaskoczony, że Amerykanin tak nagle wyjechał. Podobno dostał jakiś telegram.\nBaronowa przychodzi do pokoju Roberta. Mówi, że się boi. Śmierć męża i tłumaczki uważa za zagadkowe. Opowiada, że na miejscu wypadku barona znalazła okładki pamiętnika Konrada von Haubitz. Potem ktoś śledził ją w lesie. Przypomina jej się, że tłumaczka wspomniała coś o tym pamiętniku. Podobno miał go Braun. Nazajutrz chce wracać do Francji. Roberto mówi, że chce jechać razem z nią. Przytulają się do siebie.\nRoberto odwiedza Lucy. Chce wiedzieć czy dziewczyna wykonała już swoje zadania. Ona z ironią mówi, że tak samo jak on, nie miała szczęścia. Ale nie chce mu powiedzieć po co tu przyjechała.\nNazajutrz, baronowa wyjeżdża. Żegnając się z Roberto zostawia mu swój bilet wizytowy.\nOględziny zwłok Brauna znalezionych w samochodzie w lesie. Wszystko wskazuje na to, że zastrzelił się z własnego sztucera.\nRoberto pośpiesznie rewiduje pokój Lucy. W dużym płaskim etui od naszyjnika znajduje wyrwaną z okładek, środkową część pamiętnika Konrada von Haubitz. Do pokoju wpada Lucy i rzuca się na Roberta. Ten ją odpycha. Wściekła i bezradna dziewczyna obiecuje mu, że sprzedadzą TO i podzielą się pieniędzmi.\nNagle w drzwiach staje baronowa z bronią gotową do strzału. Chce żeby oddali jej brylantowy naszyjnik. Roberto położył etui na podłodze tak żeby mogła zobaczyć, że w środku jest pamiętnik, a nie naszyjnik. Każe jej odłożyć broń i mówi, że jest aresztowana w imieniu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej.\nBaronowa mówi, że domyślała się, że jest szpiclem. Żałuje, że wtedy na polowaniu nie trafiła w niego. Schyla się po pamiętnik, jednocześnie próbując strzelić do Roberta, ale Lucy rzuca w lufę poduszką, zmieniając kierunek strzału. Roberto runął na nią próbując wyrywać jej pamiętnik.\nW drzwiach staje nagle jakaś gruba kobieta w śmiesznym kapeluszu i krzycząc po angielsku na Roberto, że bije kobietę, zaczyna okładać go parasolką. Jej interwencja umożliwia baronowej ucieczkę, ale pamiętnik zostaje w ręku Roberto.\nGruba niewiasta okazuje się żoną Amerykanina, który był tu z dwiema dziewczynami, usilnie poszukującą męża.\nMilicja chce zatrzymać baronową na szosie. Kobieta ucieka, ostro wchodzi w zakręt, wypada z drogi i uderza w furę załadowaną drewnem, ponosząc śmierć na miejscu (5?:0 dla mordercy).\nNa peronie w wielkim mieście Roberto żegna się z Lucy. Ona wyrzuca mu, że jest szpiclem, on mówi jej, że profesja złodziejki hotelowej nie jest bardziej szlachetna. Roberto wyjaśnia jej całą historię.\nHaubitz wysłał po pamiętnik barona de Tours, człowieka zbankrutowanego gotowego przyjąć za pieniądze każdą robotę. Baronowa nawet nie wiedziała o prawdziwym celu przyjazdu do Polski. Baron znalazł pamiętnik ale zabił go Braun, agent jednego z wywiadów zachodnich i zabrał mu łup. Potem Braun pozbył się tłumaczki, ponieważ wiedziała, że on ma pamiętnik. Ale baron idąc po pamiętnik na wszelki wypadek zostawił list do żony, z którego dowiedziała się prawdy i wkroczyła do akcji. Najpierw próbowała zabić Roberto bo sądziła, że to on jest zabójcą jej męża, a jego książkę „Sztuka polowania” brała za pamiętnik Haubitza. Była zdecydowana na wszystko, ponieważ mąż zostawił ją bez pieniędzy. Od tłumaczki dowidziała się, że pamiętnik ma Braun, więc go zamordowała i zabrała pamiętnik. Ukryła go w etui od brylantów, które z kolei ukradła Lucy.\nNotatka w gazecie: Konrad von Haubitz ustąpił ze stanowiska ministra. Skandal w Bonn. Polska żąda ekstradycji Haubitza jako zbrodniarza wojennego. Pamiętnik Haubitza koronnym dowodem zbrodni.\n5:0 a 3:0 dla mordercy\nNowela i temat filmowy dość istotnie różnią się fabularnie jak na materiały złożone jednocześnie w zespole filmowym, co jak już wyżej wspomniałem, może sugerować, że Nienacki wiedział, że i tak nie zostaną wykorzystane.\nW opisywanym temacie filmowym, były lokaj Schumacher, nie jest rencistą, ma warsztat samochodowy w Berlinie Wschodnim i to w tym warsztacie funkcjonariusze tajnej policji NRD znajdują później jego ciało.\nWiadomo też, że tajemniczymi gośćmi Schumachera są agenci wywiadu angielskiego co w noweli nie jest powiedziane wprost. Można się jedynie domyślać, że chodzi o wywiad jednego z zachodnich państw.\nW Neuesdorf nie ma ruin obserwatorium. Pamiętnik zostaje odnaleziony w parku pałacowym, w zrujnowanej altanie w skrytce pod schodami.\nOdkrycia pamiętnika dokonuje kobieta, wysłanniczka Haubitza, której odbiera łup Tyrolczyk Braun. W temacie filmowym akcja jest wyraźnie skrócona ponieważ Braun zaraz po rabunku zamierza wyjechać, ale zostaje zabity przez francuskiego arystokratę (nie jego żonę jak w noweli).\nJego z kolei morduje kobieta, która pierwotnie znalazła pamiętnik, w momencie kiedy próbuje on spalić pamiętnik oblewając go najpierw benzyną.\nAgent polskiego kontrwywiadu, odgrywający rolę międzynarodowego oszusta, dokonuje odkrycia pamiętnika w walizce francuskiej arystokratki, kiedy odnosi jej naszyjnik ukradziony przez międzynarodową oszustkę. Arystokratka, która wcześniej zamordowała męża próbuje go zabić, ale ratuje mu życie oszustka.\nWysłannikami Haubitza była para francuskich arystokratów. Ona odnalazła pamiętnik, który odebrał jej agent brytyjskiego wywiadu, Tyrolczyk Braun. Zabił go arystokrata i wszedł w posiadanie pamiętnika. Wybucha konflikt między parą arystokratów, on chce zniszczyć pamiętnik tak jak polecił Haubitz, ona chce go zachować i szantażować Haubitza. Dlatego zabija męża. Lecz para oszustów krzyżuje jej plany.\nNa temat noweli filmowej „5:0 dla mordercy” i tematu filmowego „3:0 dla mordercy” oraz innych wariantów literackich wykorzystujących pomysł poszukiwań pamiętnika Konrada von Haubitz, możemy porozmawiać na NASZYM FORUM.\n8 grudnia 2019 19 maja 2020 Kustosz5:0 dla mordercy, Archiwum Filmoteki Narodowej, ekranizacja Nienacki, Księga Strachów, Kto jest kto, Pan Samochodzik, Zbigniew Nienacki\nPoprzedni Poprzedni wpis: Lahemaa, czyli tak pięknie, tak różnie, tak blisko\nDalej Następny wpis: Stadiony świata (a właściwie Europy)


FAQ - MeblujSam\nAktualnie znajdujesz się na / Strona główna / FAQ\nCzy potrzebuję konta by móc zamawiać produkty w tym spersonalizowane szafki?\nNie, posiadanie konta na naszym portalu jest dobrowolne. Jego posiadanie ułatwi Państwu składanie zamówień i wypełnianie danych ich dotyczących. Zachęcamy również do jego posiadania i zbierania punków, które będzie można wymienić na rabaty.\nZłożyłem zamówienie na mebel przy pomocy konfiguratora mebli. Czy istnieje możliwość modyfikacji zamówienia? Okazało się, że potrzebuję zmienić jakiś wymiar.\nChciałbym usunąć konto. Czy jest to możliwe?\nOczywiście, że tak. W przypadku wyrażenia chęci usunięcia konta wystarczy napisać do nas maila używając dokładnie takiego samego adresu jaki został podany przy rejestracji w naszym sklepie. Proszę pamiętać, że nie ma możliwości odzyskania konta to po jego usunięciu.\nStaramy się realizować wszystkie dostawy jak najszybciej. W przypadku elementów gotowych oferowanych przez nasz sklep wysyłka artykułów następuje w ciągu najbliższych dwóch dni roboczych. W przypadku mebli na wymiar zamówienia są realizowane i dostarczane nawet do 14 dni od złożenia zamówienia. Wszystkie czynniki składające się na czas realizacji są zależne od wybranego materiału oraz od wielkości zamówienia. Jednakże możemy Państwa zapewnić o naszych staraniach by wszystko dopiąć jak najszybciej zachowując przy tym jak najwyższe standardy.\nPodczas logowania się, pod rubryką w którą powinniśmy wpisać hasło widnieje napis „Nie pamiętasz hasła?” - wystarczy w niego kliknąć, wpisać mail na który wcześniej się rejestrowaliśmy i wcisnąć zielony przycisk „Odzyskaj hasło”. Na podany przez Państwo adres zostanie wysłany link do zresetowania hasła.


Dokument CIA może dowodzić istnienia nazistowskich UFO | innemedium.pl\nautor: [email protected] ( sob., 2020-04-25 10:03 )\nTeorie o nazistowskich spodkach latających od lat funkcjonują w przestrzeni medialnej, mimo szyderstw ze strony mainstreamowej nauki. Poszlaką w tym kontekście na której skupimy się dzisiaj jest odtajniony dokument CIA, potwierdzający, że "UFO Hitlera" rzeczywiście istniało!\nWedług wydanego w 1953 roku dokumentu, naziści rzeczywiście pracowali nad prototypową technologią UFO. Informacji na ich temat udzielać miał niemiecki inżynier Georg Klein. Zgodnie z jego słowami:\n„Choć wiele osób uważa, że„ latające spodki” to powojenne odkrycie, w rzeczywistości były w fazie planowania w niemieckich fabrykach samolotów już w 1941 r.”\nKlein wyróżnił aż 2 rodzaje przygotowywanych pojazdów, rotacyjny, projektowany w Pradze oraz nierotacyjny, w niemieckim Breslau. Oba modele miały niemal dwukrotnie przekroczyć prędkość dźwięku. Na poczatku jedynym problemem na drodze rozwoju tej technologii miały być użyte materiały. Dopiero w roku 1945 naukowcom Rzeszy udało się pokonać to wyzwanie, a spodki przeznaczono do produkcji. Dokument o którym mowa znajduje się na oficjalnej stronie agencji CIA, a więc trudno zarzucić mu fałsz. Warto więc opowiedzieć nieco o tej niezwykłej technologii.\nCała historia rozpoczyna się od włoskiego eksperta ds. turbin, Giuseppe Belluzzo. Jego artykuł opisujący tajne technologie został opublikowany we włoskim dzienniku „Il Giornale d’Italia” 24–25 marca 1950 r.\n„… [Różne] typy latających dysków były projektowane i badane w Niemczech i we Włoszech już w 1942 roku”.\nGdy jeszcze Szwabów nie było\nautor: Kordula (niezweryfikowany) ( ndz., 2020-05-24 16:26 )\nGdy jeszcze Szwabów nie było?Skąd wtedy było UFO?\nDlaczego data na dokumentach\nautor: Lukas (niezweryfikowany) ( czw., 2020-05-21 07:43 )\nDlaczego data na dokumentach CIA jest wpisana w formacie dzień/miesiąc/rok, a nie miesiąc/dzień/rok?\nZaglądam tu czasami, żeby się\nautor: Stefanek (niezweryfikowany) ( wt., 2020-04-28 20:50 )\nZaglądam tu czasami, żeby się pośmiać, jak to można ludziom robić wodę z mózgów, ale ten artykuł muszę skomentować. Tytuł porywający: "Dokument CIA może dowodzić istnienia nazistowskich UFO", a na fotkach tych, niby-sensacyjnych dokumentów, dość jednoznaczna informacja o charakterze tego dokumentu. To jest notatka, którą wiekszość zbiurokratyzowanych służb i urzędów prowadziła w tamtych czasach, po naszemu przegląd prasy. W części nagłówka widać: Published - daily, thrice-weekly published; Source - newspapers as inficated. Najfajniejsza jest uwaga: This is unevaluated information.\nJak można taką ciemnotę wciskać, że to są jakieś tajne i ważne dokumenty CIA?\nA jako dowód tej sensacji cytowane są artykuły z innych, zagranicznych brukowców. Czysta manipulacja lub totalna ignorancja.\nDodam też, że tajemnicze, niemieckie miasto Breslau. to nic innego jak nasz rodzimy Wrocław.\nNic nie mylę, śmieje się..\nautor: Heinrich2 (niezweryfikowany) ( wt., 2020-04-28 19:59 )\nJakbyś nie zauważył. Doskonale wiem co czym bylo.\nNie zmienia to faktu, że ta historia ileś razy została obalona.\nAle bzdety na tym portalu.\nautor: Farys Matiz Yaris (niezweryfikowany) ( pon., 2020-04-27 20:54 )\nNalesniki MOGA być statkami\nautor: Hyujkota (niezweryfikowany) ( ndz., 2020-04-26 14:16 )\nNalesniki MOGA być statkami obcych.\nJeże MOGA być następnymi dinozaurami\nBanany MOGA być gadami\nNiemcy MOGA być ludźmi\nTen portal MOZE być naciągany jak planeta na żuka, s ostatnia rzetelna wiadomość pojawiła się tu... no właśnie kiedy?\nA gdzie jest niby on na\nautor: Heinrich2 (niezweryfikowany) ( sob., 2020-04-25 19:44 )\nA gdzie jest niby on na stronie CIA? Bo patrzyłem i nie ma:-)\nWiadomo, pierwsze ufo niemieckie było ze zbrojonego betonu, ciężkie. Karbidowe silniki z puszek po miesiwie nie daly rady dźwignąć w górę spodka. Gdy zwiększono dawkę karbidu- wzbił się ale rozleciał przy ładowaniu.\nTa historia o beluzzo, breslau etc byla już ileś razy dementowana...:-)\nHanebu nie był dzwonem tylko\nautor: Toratora (niezweryfikowany) ( sob., 2020-04-25 13:01 )\nHanebu nie był dzwonem tylko spodkiem, mylisz nazwy.


Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island - Karolina Sulej | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nHistorie osobi... Karolina Sulej\nReason and Flair Karolina Sulej\nLud. Z grenlan... Ilona Wiśniewska\nJeśli reportaż wydają "Dowody na istnienie", to nie może być słaby. Bardzo przyjemnie napisana opowieść o rozwoju rozrywki i popkultury na Coney Island. Ma w sobie coś magicznego.\nChyba każdy z nas był kiedyś na pokazie kuglarstwa, magii lub spotkał ulicznego artystę. Są miejsca na świecie, w których tych ludzi można spotkać częściej i w których czują się jak w domu.\nWłaśnie o takim miejscu jest reportaż Karoliny Sulej “Wszyscy jestesmy dziwni” (@dowodynaistnienie, @sulej.kubik). Coney Island, bo o niej mowa, jest miejscem magicznym, pełnym lunaparków i sideshows, które przyciągają ludzi z całego świata. Jest to azyl położony kilka kilometrów od Manhattanu, w którym każdy może być sobą. Karolina Sulej oprowadza nas po nim, opowiadając o psychologii cyrku i o początku tego miejsca. To tutaj narodziła się Parada Syren, konkurs w opozycji do Pokazów piękności. To również tutaj narodził się słynny konkurs obżarstwa, związany z jedzeniem hot dogów na czas. Jest to podróż po dzielnicy pełnej magii ale też trawionej problemami. Mimo to nadal trwa i nic nie wskazuje na to, aby miało się to zmienić.\nWłaśnie o takim miejscu jest reportaż Karoliny Sulej “Wszyscy jestesmy dziwni” (@dowodynaistnienie, @sulej.kubik). Coney Island, bo o niej mowa, jest miejscem magicznym, pełnym...\nKarolina Sulej pisze o sobie w stopce, że jest dziwna. W swojej książce porusza kwestię „normy”. Co to właściwie znaczy być dziwnym? Odstawać od normy? Ale co jest tą normą? Ile razy w życiu przekonaliśmy się, że coś, co dla nas jest „dziwne”, dla innych jest częścią życia i ową „normalnością”? Jednocześnie każdy, już od dziecka chce być „normalny”. Bo to znaczy, że przynależy do czegoś, kogoś, jest częścią jakiejś społeczności, a ludzie jako istoty stadne pragną takiej przynależności i identyfikacji z grupą. No i nie wyróżniać się za bardzo. W każdym razie nie negatywnie. Bohaterowie książki K. Sulej na pewno wyróżniają się. Wyglądem, upodobaniami, stylem życia, umiejętnościami. A jednocześnie znaleźli sobie taką społeczność, w której wcale nie są „dziwni”. Właśnie ta „dziwność” sprawiła, że do niej przynależą. I to nieważne, czy sami się wytatuowali, czy od dziecka cierpią na zniekształcającą ich cało chorobę lub urodzili się z wadą genetyczną, czy też po prostu mają nietypowe zainteresowania. I co z tego wynika? Że świat jest piękny, a otwartość na „inność” sprawia, że możemy go doświadczać bardziej świadomie, więcej przeżywać, mieć szersze horyzonty, pełniej żyć i więcej rozumieć…\nKarolina Sulej pisze o sobie w stopce, że jest dziwna. W swojej książce porusza kwestię „normy”. Co to właściwie znaczy być dziwnym? Odstawać od normy? Ale co jest tą normą? Ile razy w życiu przekonaliśmy się, że coś, co dla nas jest „dziwne”, dla innych jest częścią życia i ową „normalnością”? Jednocześnie każdy, już od dziecka chce być „normalny”. Bo to znaczy, że...\nCieszę się, że takie pozycje powstają. To książka o zabawie, rozrywce, tolerancji.\nPokazuje związek ludzi cyrku ze swoją pasją.\nKilka faktów mnie zaskoczyło. Nawet sięgnęłam do źródeł. I wtedy okazało się, ze o takim polskim rodowodzie hotdogów nikt poza autorką nie pisze.\nCzytałam wersję ebooka- w takim układzie fotografie zamieszczone na końcu książki, a nie przy opisach w poszczególnych rozdziałach, są niekorzystnym rozwiązaniem. Szkoda, bo podnoszą one wartość książki.\nCzytałam wersję ebooka- w takim układzie fotografie zamieszczone na końcu książki, a nie przy...\n"Wszyscy jesteśmy dziwni" to reportaż o osobach związanych z Coney Island - dzielnicą Nowego Jorku słynącą z parków rozrywki, tłumnie odwiedzanej plaży, dziwnych parad i ekscentrycznych pokazów. Temat ciekawy, oprócz opowieści o ludziach jest też trochę historii i tła politycznego, ale czegoś temu zbiorkowi brakuje - trudno mi było poczuć klimat lokacji, a styl pełen krótkich, urwanych zdań może wydać się trochę pretensjonalny. "Opowieści z Coney Island" to taka wprawka reporterska, autorka nie rozwinęła tu jeszcze pełni swojego talentu.\n"Wszyscy jesteśmy dziwni" to reportaż o osobach związanych z Coney Island - dzielnicą Nowego Jorku słynącą z parków rozrywki, tłumnie odwiedzanej plaży, dziwnych parad i ekscentrycznych pokazów. Temat ciekawy, oprócz opowieści o ludziach jest też trochę historii i tła politycznego, ale czegoś temu zbiorkowi brakuje - trudno mi było poczuć klimat lokacji, a styl pełen...\nLekka, przyjemna, bezpretensjonalna książka non-fiction. Przy odpowiednim nastawieniu może się bardzo spodobać - szczęśliwie ja nastawiłam się dobrze.\nTemat jak i sami bohaterowie ciekawi, intrygujący. Jednak nie przekonała mnie forma podania, jak dla mnie zbyt chaotycznie, czasem zbyt krótko rozwinięte wątki.\nTrochę przeczytana, trochę przekartkowana. Książka poszerzająca horyzont, przedstawiająca tak wiele sposobów przeżywania swojego życia, do których wymyślenia nam Europejczykom nie starcza wyobraźni. Warto sięgnąć, nawet do przekartkowania.\nPozycja szybka. Kilka (a może nawet -naście?) życiorysów, silnie nieszablonowych postaci z krwi i kości na delikatnie naszkicowanym tle amerykańskiej historii i kultury. Gdyby ukazywały się w jakimś tygodniku gdy byłem w liceum, wycinałbym i składał w segregatorze. Tymczasem przeczytałem, zrozumiałem trochę bardziej kilka fragmentów wspomnień Patti Smith (wyjaśniła mi się funkcja miejsca do którego przyjeżdżała z Mapplethorpem), dołożyłem kawałek do obrazu, który zbudowała mi Seria Amerykańska wydawnictwa Czarne i już - nic więcej. Lektura warta uwagi - ale bez przesady.\nPozycja szybka. Kilka (a może nawet -naście?) życiorysów, silnie nieszablonowych postaci z krwi i kości na delikatnie naszkicowanym tle amerykańskiej historii i kultury. Gdyby ukazywały się w jakimś tygodniku gdy byłem w liceum, wycinałbym i składał w segregatorze. Tymczasem przeczytałem, zrozumiałem trochę bardziej kilka fragmentów wspomnień Patti...\nLudzie boją się tego, co inne, boją się tych, którzy nie wyglądają jak oni. Kiedy patrzą na ciebie - nie widzą ciebie, mówił tata, tylko to, co sami mają w duszy. Jesteś dla nich jak lustro w gabinecie śmiechu.\nLudzie boją się tego, co inne, boją się tych, którzy nie wyglądają jak oni. Kiedy patrzą na ciebie - nie widzą ciebie, mówił tata, tylko to,...\nKarolina Sulej Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island Zobacz więcej\nNie masz z czymś problemu, jeśli nie zrobisz z tego problemu.\nConey jest jak krzywe zwierciadło. Pozwala ci zobaczyć, że nikt nie jest normalny, że normalność to wyłącznie iluzja.


Nasi uczniowie na kursie językowym w Salamance | II LO im. Marii Konopnickiej w Katowicach\nNasi uczniowie na kursie językowym w Salamance\n12 czerwca, 2017; • Kategorie: Informacje, Sekcja dwujęzyczna hiszpańska, Uczniowie, Wydarzenia, Wyjazdy edukacyjne\nW dniach 27.05 – 02.06.2017 grupa 20 uczniów klas hiszpańskich przebywała na kursie języka hiszpańskiego w Salamance pod opieką prof. Agnieszki Grzyśki i prof. Sorai Perianes Sanchez.\nNaszą podróż rozpoczęliśmy w Warszawie, skąd samolotem przelecieliśmy do Madrytu. W sobotnie popołudnie, w drodze do Salamanki, zatrzymaliśmy się w Avili, mieście związanym ze świętą Teresą. Mieliśmy możliwość przespacerować się po tym miasteczku, otoczonym średniowiecznym murem obronnym. Wieczorem kontynuowaliśmy podróż do Salamanki. Dotarłszy na miejsce, zostaliśmy rozdzieleni do naszych hiszpańskich rodzin i udaliśmy się na upragniony odpoczynek.\nNiedzielne popołudnie poświęciliśmy na zapoznanie się z topografią miasta. Ponadto poznaliśmy jego historię, a przy okazji mogliśmy podziwiać walory architektoniczne. Warto dodać, że charakterystyczne obiekty Salamanki idealnie się ze sobą komponują, gdyż zbudowane są z piaskowca w myśl stylu architektonicznego zwanego plateresco. Podczas naszego spaceru zobaczyliśmy mi.in.: Starą i Nową Katedrę, Casa de las Conchas, Uniwersytet Salamanki oraz Plaza Mayor, czyli serce Salamanki.\nW poniedziałek rano rozpoczęliśmy kurs języka hiszpańskiego w Colegio Delibes. W programie mieliśmy zajęcia z gramatyki oraz konwersacje. Było to dla nas nowe, odmienne doświadczenie, gdyż takie lekcje różnią się od tych prowadzonych przez polskich nauczycieli. Mieszkając u rodzin, mieliśmy okazję na co dzień obcować z językiem Cervantesa, co pozwalało nam doszkalać naszą znajomość hiszpańskiego. Z czystym sumieniem, pod kątem edukacyjnym, wyjazd możemy uznać za owocny.\nOprócz zajęć w szkole, popołudniami mieliśmy zapewniony program kulturalny. Spacerowaliśmy po Salamance szlakiem literackim, a tym samym zobaczyliśmy na własne oczy miejsca związane z bohaterami utworów, które omawialiśmy podczas zajęć z literatury Hiszpanii. Przy tej sposobności, celem lepszego poznania hiszpańskiej kuchni, wybraliśmy się na tapas. Była to okazja, by spędzić czas tak, jak robią to prawdziwi Hiszpanie. Ponadto odwiedziliśmy Muzeum Handlu. Wizyta ta była spacerem po historii handlu salamantyńskiego, którą przedstawialiśmy my sami.\nPodczas tego tygodnia udało nam się doskonale poznać najważniejsze miejsca w Salamance oraz zaadaptować się do hiszpańskiego stylu życia. Niestety w piątek nasz wyjazd dobiegł końca. Odebraliśmy certyfikaty ukończenia kursu i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Madrytu, skąd mieliśmy samolot do Polski. Powróciliśmy pełni wrażeń oraz bogatsi o nowe doświadczenia.\nWeronika Kandora (2h2)\nZobacz zdjęcia wykonane przez Dominika Księżyka z 2h2:


Franciszek: To jest nasza nadzieja w obliczu śmierci\nkosciol.wiara.pl » Franciszek: To jest nasza nadzieja w obliczu śmierci\nNa wstępie Ojciec Święty zauważył, że nasza bezradność w obliczu tajemnicy śmierci związana jest ze skłonnością współczesnej kultury do usuwania kwestii związanych z kresem życia doczesnego ze świadomości. Tym niemniej od samego początku ludzkiej egzystencji życie człowieka przeniknięte jest tajemnicą śmierci. Również w Starym Testamencie znajdujemy świadectwa wskazujące na ulotność naszego życia. Podkreślił, że śmierć ukazuje nasze życie i pozwala nam odkryć marność pychy, gniewu i nienawiści a także autentyczną wielkość uczynionego przez nas dobra.\nNastępnie Franciszek wskazał, że Pan Jezus oświecił tajemnicę naszej śmierci. Swoją postawą pozwala nam byśmy czuli się smutni, gdy odchodzi droga nam osoba, jak to się stało przy grobie Łazarza. „Nadzieja chrześcijańska czerpie z takiej postawy, jaką Jezus podejmuje wobec ludzkiej śmierci: jeśli jest ona obecna w stworzeniu, to jest ona szramą, która oszpeca Boży plan miłości, a Zbawiciel chce z niej nas wyleczyć” – stwierdził papież.\nOjciec Święty przypomniał kluczowe słowa Ewangelii, stanowiące jakby dogmat: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?”(J 17, 25-26). „Te słowa Jezus powtarza każdemu z nas, za każdym razem, gdy śmierć rozrywa tkaninę życia i uczuć” – zaznaczył Franciszek. Zauważył zarazem, że „wszyscy jesteśmy mali i bezradni w obliczu tajemnicy śmierci. Jednakże jak wielką łaską jest to, jeśli w owej chwili strzeżemy w sercu płomienia wiary!”. Papież zapewnił, że Jezus powie każdemu z nas: „Wstań, powstań z martwych!”.\n„To jest nasza nadzieja w obliczu śmierci. Dla ludzi wierzących są to drzwi, które otwierają się całkowicie. Dla wątpiących jest to szczelina światła, które sączy się z otworu, który nie zamknął się całkowicie. Ale dla nas wszystkich będzie łaską, kiedy to światło spotkania z Jezusem nas oświeci” – zakończył swoją katechezę Ojciec Święty.\ndodane 18.10.2017 10:00


Kitesurfing – sprzęt – Najlepsze tresci\nJeżeli już ktoś na przykład odwiedza kitesurfing sklep, to perfekcyjnie wie, co w takim sklepie może odkryć. Takie sklepy odwiedzają osoby, które uprawiają kitesurfing i które potrzebują odpowiedniego sprzętu. To zwykle osoby, które na realizowanie swojej pasji są w stanie wydać wiele, bo sprzęt taki nie powinno się do najtańszych. To natomiast ludziom nie przeszkadza, jeżeli już mają oni gwarancję, że kupiony przez nich sprzęt, będzie sprzętem wysokiej jakości i takim, który spełni ich oczekiwania. Kite sklep ma w swojej ofercie sprzęt dla osób rozpoczynających i takich, które na kitesurfingu znają się perfekcyjnie. W każdym przypadku sklep taki służy porada i wskazówkami. Jak właściwie każdy sklep w sieci ma on dla swoich stałych klientów atrakcyjne i opłacalne rabaty. Osoby, które prowadzą takie sklepy, nie są laikami. Bardzo często także pasjonują się takim sprzętem i osobiście go testują. Dlatego właściwie każdy, kto trafi na stronę kitesurfingsklep.pl, może liczyć na rzetelne porady i wskazówki. Jeśli bowiem sprzedający indywidualnie sprawdzają dystrybuowany sprzęt, to są w stanie odpowiedzieć na wszystkie pytania i rozwiać wszelkie wątpliwości. Oprócz tym mają oni pojęcie, jak mają się obietnice producentów sprzętu do ich faktycznych sposobów. A to w przypadku prowadzenia sklepu i spełniania nadziei klientów jest bardzo ważne.\nSprawdź również informacje na stronie: kitesurfingsklep.pl.


- Religia a etnografia - Jajka wielkanocne\nReligia a etnografia - Jajka wielkanocne\nJajka wielkanocne w początkach chrześcijaństwa\nNikt z nas nie wyobraża sobie Wielkanocy bez kolorowych pisanek. Są one nieodzownym elementem naszych święconek, a w dzisiejszym skomercjalizowanym świecie wraz ze świeżo wyklutymi kurczaczkami pisanki obowiązkowo zdobią każdy supermarket w okresie świąt. Ewidentnie zwyczaj ten nie ma uzasadnienia biblijnego. Jajko bowiem pojawia się w Piśmie św. zaledwie 7 razy, z czego w Nowym Testamencie tylko raz w Łk 11,12 w kontekście niezwiązanym z Wielkanocą. Niemniej jednak Kościół akceptuje i wykorzystuje znaki i symbole, których „znaczenie ma swoje korzenie w dziele stworzenia i w kulturze ludzkiej”.\nNajstarsze pisanki znalezione w czasie wykopalisk na ziemiach polskich pochodzą z X wieku, ale badania wskazują na istnienie zdobionych jajek u Słowian już w III w., czyli w czasach przedchrześcijańskich. O zwyczaju barwienia jaj przed pojawieniem się chrześcijaństwa wspomina Owidiusz, co wskazywałoby na pogańskie pochodzenie tego symbolu.\nJednak związek jajka z obchodami Wielkiejnocy może mieć charakter wybitnie żydowski, gdyż Kościół pierwszego wieku miał bardzo głębokie związki z judaizmem, zarówno emocjonalne (większość wyznawców Chrystusa w pierwszej połowie I w. wywodziła się z judaizmu), jak i liturgiczne. Dotyczy to nie tylko przebiegu nabożeństwa, ale też wystroju kościołów; jak zauważa D. Brzeziński, „katedra, podest, pulpit, czy też inne miejsce podwyższone jak bima [...] znane były w żydowskiej przestrzeni synagogalnej”.\nWydaje się, że jajko jako element świętowania Wielkanocy pojawiło się już w pierwszych wiekach, gdyż spotkać je można i w Kościele rzymskim, i w Kościołach wywodzących się z Antiochii, i w Kościele koptyjskim. Mało znane w Polsce są tradycje Kościołów orientalnych oraz judaizmu, z którego przecież chrześcijaństwo się wywodzi, dlatego tym właśnie tradycjom poświęcony jest niniejszy artykuł. Przeprowadzona analiza wskazuje na starożytne powiązania symboliki jajek z okresem wielkanocnym oraz na możliwość tego, że impulsem dla tego powiązania było wprowadzenie ich do liturgii paschalnej w judaizmie.\n1. Jajko w judaizmie\nParadoksalnie, dla Żydów jajko nie jest symbolem życia, tylko symbolem żałoby. Talmud wprawdzie nie zakazuje spożywania jaj w święta, jednak w traktacie Bechorot 8a sugeruje, że w święto jajko można spożywać tylko wtedy, jeśli w przeddzień święta nie znaleziono jajek w gnieździe, a wczesnym rankiem jajo już tam było.\nJednak rabini talmudyczni zajmowali się raczej zagadnieniami prawnymi niż symboliką, interesowało ich np. czy nie jest pracą zabranie jajka z gniazda w szabat (Szabat 43a) albo czy wolno w szabat posolić jajko (Szabat 108b) lub wstawić je na gotowanie w piątek przed zachodem słońca, by się ugotowały już po nadejściu szabatu (Szabat 18b), oraz czy można jajko jeść z mlekiem (Beica 6b), i co robić z jajkiem nieczystych ptaków lub ze znajdującą się w środku kroplą krwi (Chulin 64b).\nGeneralnie uczniowie Szammaja twierdzili, że jajko złożone w święto może być zjedzone tego samego dnia, uczniowie Hillela utrzymywali zaś, że dopiero po zakończeniu święta (Beica 2a), jednak nic nie wskazuje na to, by te spory związane były z jakąkolwiek symboliką. Z kolei w traktacie Awoda Zara 46a rozważany jest problem jajek, które były przedmiotem kultu pogańskiego.\nJajko jako pokarm żałoby spożywa się zwłaszcza na pamiątkę zburzenia Świątyni Jerozolimskiej – tego samego dnia 9 Aw według kalendarza żydowskiego zarówno w roku 586 przed Chr. przez Nebukadnezara, jak i w 70 po Chr. przez Rzymian, a po stłumieniu powstania żydowskiego w roku 135 Turnus Rufus w tym samym dniu rozkazał zaorać Wzgórze Świątynne, by Świątynia nie została już odbudowana.\nSeuda mafseket, ostatni posiłek przed rozpoczęciem postu Tisza b-Aw, jest opisany w Talmudzie, np. Taanit 30a-b. Mówi się tutaj o tym, że nie wolno wówczas spożywać mięsa i pić wina, oraz podaje się przykład praktyki prywatnej rabbiego Jehudy Bar Ilaja spożywania wyłącznie suchego chleba z solą, popijanego wodą, w stanie żałoby, takim jak gdyby leżał przed nim zmarły bliski krewny. Wprawdzie Talmud nie wspomina w tym miejscu o jajku, jednak zwyczajowo jest ono często maczane w popiele i spożywane w czasie seuda mafseket jako danie żałobne.\nRabbi Lawrence Hajioff wyjaśnia, że okrągły kształt jajka przypomina osobom w żałobie, że śmierć jest elementem cyklu życia oraz że po złym okresie na pewno nadejdą dobre czasy. Łatwo zauważyć, że jajko w judaizmie, choć występuje jako część składowa posiłku żałobnego, zawiera w swojej symbolice element nadziei.\nJaki jednak jest związek jajka – symbolu żałoby – z obchodami Wielkanocy? Paschalna Wieczerza, którą Pan Jezus odprawił według ściśle określonego żydowskiego porządku, nazywana jest po hebrajsku Seder (‘porządek’). W tym porządku był przaśny chleb, gorzkie zioła, mięso baranka paschalnego, wino, obmycie rąk, błogosławieństwa, opowiadanie o wyjściu z Egiptu, uroczysta kolacja i śpiewanie Psalmów. Z pewnością jednak jajko nie było spożywane przez Jezusa i Apostołów, ponieważ zostało ono włączone do Sederu później, jako „jedzenie żałobne na pamiątkę po zburzeniu Bet Hamikdasz (Świątyni Jerozolimskiej)”.\nOd roku 70 n.e., kiedy Rzymianie zburzyli Świątynię w Jerozolimie, składanie ofiar (w tym również ofiary baranka paschalnego) stało się niemożliwe. Naród żydowski rozpoczął swoją dwutysiącletnią tułaczkę, pozbawiony swojego kraju, Świątyni i kapłanów – bez których judaizm nie jest w pełni judaizmem. Dlatego rabini włączyli do każdego radosnego obrzędu jakiś element żałoby, mający przypominać Żydom, że jedynie powrót do Ojczyzny i odbudowanie Świątyni da im możliwość przeżywania pełni szczęścia. Najbardziej znanym przykładem jest obowiązkowe tłuczenie pucharu na pamiątkę zburzonej Świątyni po zakończeniu obrzędu kiduszin w czasie zaślubin. Do takich żałobnych znaków należy również jajko jako obowiązkowy element Sederu w judaizmie po zburzeniu Świątyni.\nSkąd jednak się wzięło jajko w chrześcijańskim świętowani Zmartwychwstania Chrystusa, skoro nie spożywał go Jezus Chrystus z Apostołami w czasie Ostatniej Wieczerzy?\nWydaje się prawdopodobne, że wyznawcy Chrystusa żydowskiej narodowości włączyli je do liturgii paschalnej jako znak żałoby i współcierpienia z resztą Izraela. Pismo Święte wielokrotnie podkreśla, że Apostołowie i inni członkowie jerozolimskiego Kościoła regularnie chodzili do Świątyni, gdzie się modlili i nauczali (np. Dz 3,1; 5,21), a nawet składali ofiary. Jeszcze w latach 50. I wieku Apostołowie mówili o tysiącach wiernych pochodzenia żydowskiego, którzy „trzymają się gorliwie Prawa” (Dz 21,21).\nKiedy czytamy w Nowym Testamencie o tym, że św. Paweł wraz z czterema mężczyznami złożył śluby nazyreatu, pokrywając za nich koszty (Dz 21,23–24), musimy mieć na uwadze, że nazyreat był związany przede wszystkim ze złożeniem przepisanych ofiar (korban) w Świątyni, składających się z baranka jednorocznego jako ofiary całopalnej (olah), jednorocznej owieczki bez skazy na ofiarę przebłagalną (chattat) i barana bez skazy jako ofiary biesiadnej (szelamim).\nPoza tym składano w ofierze kosz chlebów przaśnych z najczystszej mąki zaprawionej oliwą i przaśne podpłomyki posmarowane oliwą, łącznie z przynależną do nich ofiarą pokarmową (mincha) i płynną (nesek). Koszty więc nie były małe i św. Paweł zgodził się zapłacić za wszystkie te ofiary składane w związku z własnymi ślubami nazyreatu, jak i ślubami czterech innych Żydów, wierzących w Jezusa Chrystusa. Możemy więc wnioskować, że pomimo wrogości głównych nurtów judaizmu wobec nowej „sekty nazarejczyków” sami wierni żydowskiego pochodzenia uważali siebie za żydów.\nIstnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że sytuacja się zmieniła na początku lat 60. I wieku, i to z powodu zamordowania św. Jakuba zwanego Sprawiedliwym na polecenie arcykapłana Ananusa. Zabójstwo Jakuba Sprawiedliwego pokazało, że to judaizm świątynny, który jest w stanie zaakceptować każdą sektę żydowską, nawet najbardziej wrogą, nie toleruje w swoim narodzie wyznawców Jezusa. Reakcją na to było napisanie przez rabinów rzymskich, uczniów św. Pawła, odezwy do wyznawców Chrystusa w Jerozolimie znanej nam jako biblijny List do Hebrajczyków, w którym całe trzy rozdziały 8–10 zostały poświęcone zagadnieniu składania ofiar w Świątyni. Konkluzje są jednoznaczne: „uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” (Hbr 10,10) oraz „już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy” (10,18).\nMimo to są podstawy, by uznać, że „sekta nazarejczyków” nadal uważała siebie za pełnoprawnych wyznawców judaizmu, a jej przedstawiciele nadal uczęszczali do Świątyni i do synagog, by się modlić razem z innymi żydami. Świadczy o tym m.in. fakt, że w latach 90. I wieku rabini postanowili wyeliminować ich z synagogi, wprowadzając do nabożeństwa formułkę „przeciwko zdrajcom” (Berachot 27b).\nJak wyjaśnia komentarz do współczesnego modlitewnika żydowskiego, w formułce tej pojawiały się nazwy minim („heretycy”), meszumadim („wychrzty”), malszinim („donosiciele”) oraz nocrim (czyli żydowscy przedstawiciele „sekty nazarejczyków”). Słowa tej formułki były dla wyznawców Jezusa nie do przyjęcia, więc jeśli w czasie nabożeństwa ktoś je pomijał, był wydalany z synagogi jako wychrzta i zdrajca (Berachot 29a). Naturalnie, formułka ta nie dotyczyła chrześcijan pochodzenia pogańskiego, którzy przecież do synagogi nie chodzili.\nPonadto Justyn Męczennik wspomina, że Bar Kochba posunął się jeszcze dalej i kazał torturować Żydów wyznających Jezusa Chrystusa, domagając się, by się Go zaparli i Mu bluźnili. Pośrednio fakt ten świadczy o tym, że nadal uważał ich za żydów, którzy zbłądzili i odeszli od prawdziwego judaizmu – pragnął ich w ten sposób skłonić do porzucenia wiary, którą uznawał za błąd. Czuł się w obowiązku tak czynić ze względu na wzajemną odpowiedzialność żydów za czystość wiary i za nieszczęścia spadające na cały Izrael z powodu odstępstwa niektórych z nich. Obcych przecież nie torturowałby i nie zmuszał do przejścia na judaizm.\nNie był to jakiś wymysł Bar Kochby, gdyż Dokument Damasceński z I w. przed Chr., uznawany za regułę żydowskiej sekty zamieszkującej okolice Damaszku, przypomina, że „każdy odrzucający wyroki te [...] za bunt ze społeczności winien zostać usunięty” (4Q266 18,5,5–8). Według traktatu talmudycznego Sanhedrin 45b bałwochwalstwo jest karane przez ukamienowanie i zawieszenie zwłok bałwochwalcy na palu. Jest to przypadek, w którym nie jest przewidywane przebłaganie ani ofiara za grzech. Rabbi Akiba natomiast uważał, że bałwochwalstwo kwalifikuje do dwukrotnego „wycięcia” żyda – w tym świecie oraz w przyszłym (Sanhedrin 64b). A przecież oddawanie czci Jezusowi jako Bogu wyglądało w oczach żydów jak bałwochwalstwo.\nNależy w tym kontekście odnotować, że przed powstaniem w latach 66–73, kiedy w judaizmie było więcej silnych stronnictw (np. zeloci, esseńczycy, saduceusze i in.), każde z nich uznawało wszystkich pozostałych za zdrajców, których należałoby wyeliminować w celu oczyszczenia Izraela. Ten brak jedności i wzajemne zwalczanie się żydów Józef Flawiusz uważał za jedną z przyczyn upadku Jerozolimy. Oczywiście, żydowscy wyznawcy Chrystusa, ubolewając nad losem swojego narodu, byli przekonani, że tragicznych wydarzeń można byłoby uniknąć, gdyby cały Izrael rozpoznał w Jezusie swojego Mesjasza i Syna Bożego.\nEuzebiusz z Cezarei potwierdza, że aż do klęski powstania wznieconego przez „fałszywego mesjasza” Bar Kochbę w 135 r. po Chr. wspólnotą wierzących w Jerozolimie kierowali biskupi pochodzenia żydowskiego. Wydaje się zatem zupełnie naturalne, że właśnie w żydowskim Kościele w Jerozolimie, któremu nie był obojętny los kraju i narodu żydowskiego, w latach 70–135 pojawiło się jajko wielkanocne w swoim pierwotnym żałobnym znaczeniu, nawiązującym do zburzenia Jerozolimy. Nic dziwnego nie byłoby również w tym, gdyby inni biskupi zaakceptowali ten zwyczaj, zwłaszcza że wielu z nich wywodziło się z judaizmu. Przecież nawet dzisiejsi Żydzi Mesjaniczni, wierzący w Jezusa jako żydowskiego Mesjasza, dokładnie w taki sposób (jako znak żałoby po zburzonej Świątyni jerozolimskiej) rozumieją obecność jajka na stole wielkanocnym. Jednak wierzący z narodów pogańskich widzieli w nim zupełnie inną symbolikę, dzięki której jajko zakorzeniło się w chrześcijańskiej Wielkanocy w postaci pisanek.\n2. Jajko w tradycji Kościołów antiocheńskich\nGdyby za pomocą kilku słów można było scharakteryzować chrześcijaństwo wschodnie, które narodziło się i rozwijało w klimacie semickim, wystarczyłoby przytoczyć fragment wiersza autorstwa jednego z wybitnych ojców Kościoła, św. Jakuba z Sarug (†521): „Świątynie, gdzie czci się Boga, są teraz wszędzie tam, gdzie znajdują się chrześcijanie”. Jurysdykcję nad rozległym obszarem chrześcijaństwa wschodniego sprawowała Antiochia, chronologicznie druga po Jerozolimie stolica apostolska. Właśnie w Antiochii uczniowie nazwali siebie chrześcijanami (obyśmy powrócili do tej wspólnej nazwy bez podziału na denominacje) i z niej apostołowie, w tym św. św. Piotr i Paweł, wyruszyli w świat.\nAntiochia była wielkim miastem. Już w roku 37 powstała w niej wspólnota Kościoła składająca się z pogan, a nie Żydów. Dzieje Apostolskie (11,20) nazywają ich Grekami, jednak wiadomo, że znaczna liczba mieszkańców Antiochii I wieku wywodziła się z Asyryjczyków. Posługiwali się oni językiem aramejskim, zbliżonym do języka mówionego przez izraelskich i babilońskich Żydów, co w znacznym stopniu znosiło barierę kulturową. Dodatkowo przekaz Ewangelii Asyryjczykom ułatwiało istnienie od czasów wygnania babilońskiego aramejskich tłumaczeń Biblii Hebrajskiej (Targumów).\nObecnie istnieje pięć Kościołów wywodzących się z Antiochii, z których trzy zachowały język liturgiczny aramejski. W Tur Abdinie na terenie dzisiejszej Turcji już w IV wieku działała asyryjska akademia chrześcijańska, dokładnie opisana przez Pigulewską. Założył ją św. Jakub († 338), uczestnik I Soboru Powszechnego, i w niej do roku 363 nauczał słynny św. Efrem. W roku 397 powstał klasztor Mor Gabriel, funkcjonujący do dziś. W VI stuleciu w Tur Abdinie czynnych było 49 klasztorów asyryjskich, a w VII w. na terenie Mezopotamii działało blisko sto klasztorów.\nAsyryjczycy nadal żyją na swojej ojczystej ziemi na pograniczu syryjsko-turecko-irackim, jednak liczba ich drastycznie spadła wskutek masakr w Turcji w okresie I wojny światowej oraz w wyniku uaktywnienia radykalnego islamu w dzisiejszej Syrii i Iraku. Jesteśmy świadkami prawdziwej katastrofy chrześcijaństwa asyryjskiego, które trwało przez dwa tysiące lat i stworzyło cywilizację chrześcijańską na terenie Mezopotamii, Persji oraz Indii.\nW kulturze Asyryjczyków na Bliskim Wschodzie jajko jest symbolem świąt wielkanocnych, nawiązującym do zmartwychwstania Chrystusa. Z jajkami są związane rozmaite zwyczaje ludowe i zabawy, które zachowały się również na emigracji. Z badań przeprowadzonych w ostatnich latach XX wieku wśród asyryjskich emigrantów w Szwecji, pochodzących z różnych krajów, wynika, że wszyscy jednakowo interpretują znaczenie jajek wielkanocnych i z okazji świąt kupują ich więcej niż kiedykolwiek w ciągu całego roku. Średnio na każdą osobę w rodzinie przypada aż 22,3 jajka, przy czym respondenci zaznaczali, że kupują ich w Szwecji prawie tyle samo, ile kupowali w kraju macierzystym.\nCzęść jajek jest dekorowana symbolami narodowymi lub religijnymi; istnieje również zwyczaj spożywania ich na cmentarzu przy grobach najbliższych w niedzielę następującą po Wielkanocy. Od czasów starożytnych bowiem Kościoły Wschodu widzą w jajku symbol zmartwychwstania – podobnie jak pisklę, które w odpowiednim momencie opuszcza skorupę jajka, tak też Chrystus z własnej woli i bez niczyjej pomocy opuścił grób. Należy ponadto uzmysłowić fakt, że właśnie w jajku jest skupiona siła witalna i że białko jajka uchodzi za wzorcowe, do którego porównuje się białko wszystkich innych środków spożywczych.\nCzy te wyróżniki zadecydowały o tym, że właśnie jajko, a nie inny pokarm, jest pierwszym poczęstunkiem świątecznym po siedmiu tygodniach ścisłego Wielkiego Postu, podczas którego asyryjscy chrześcijanie eliminują z jadłospisu wszelkie produkty, nawet śladowe składniki, pochodzenia zwierzęcego, w tym oczywiście także jajka? W ich świadomości głęboko tkwi przekonanie, że post jest okresem przygotowawczym do powitania – zarówno w sferze duchowej, jak i fizycznej – każdego ważnego święta kościelnego.\nW jednym z wielkanocnych kazań asyryjski ksiądz w berlińskiej parafii wykorzystał grę słów, by wyjaśnić symboliczne znaczenie pisanek. Mianowicie w języku aramejskim, którym do dziś posługują się Asyryjczycy, wyraz „jajko” brzmi dwojako: bi’to albo barto. Ten drugi wyraz może oznaczać również „kobietę”. Ksiądz dopatrzył się w tym aluzji do faktu, że o zmartwychwstaniu Jezusa pierwsze dowiedziały się właśnie kobiety i to one przekazały radosną wieść pozostałym.\nNie ulega wątpliwości, że już w pierwszych wiekach jajko było nieodłącznym elementem świętowania Wielkanocy, a w świadomości pogan wręcz symbolem Kościoła. Dla przykładu, u arabskojęzycznych chrześcijan funkcjonuje wyraz bi’a oznaczający „kościół”, zapożyczony z języka aramejskiego: bi’to. Nie brak poglądów, że to określenie nawiązuje do kopuły mającej kształt jajka, z daleka widocznej na budynku kościelnym. Ze względu na gorący klimat część kopuły o każdej porze w ciągu dnia, w którym świeci słońce, jest w cieniu, co zapewnia cyrkulację powietrza wewnątrz obiektu.\nW jednym ze swoich licznych utworów „O wierze” św. Efrem, najwcześniejszy i zarazem najwybitniejszy poeta wykładający teologię wierszem, podkreśla, że moc wzroku luminescencyjnego oka wiary wymaga wzmożonego wzniesienia chwały Stwórcy. W przeciwnym razie wiara pozostaje niczym pisklę niezdolne do rozbicia skorupy jajka, aby z niego się wydostać. Pisze on: „Pisklę, które jeszcze się nie ukształtowało w pełni, w swojej słabości nie jest w stanie rozbijać skorupy, w której tkwi. Tak też wiara zamknięta milczeniem jest słaba. (Boże), który wszystko wypełnia, nadaj jej pełnego kształtu”. Podobnie przywołuje przykład młodego ptaka, który dla pełnego rozwoju musi mieć skrzydła: „Ptak kształtuje się trzema etapami; od zarodka do jajka, a od jajka do gniazda, gdzie zaczyna śpiewać. A kiedy jest już rozwinięty, lata na niebie, rozwijając swoje skrzydła niczym znak krzyża”. Świat obrazów, znaków i symboli u św. Efrema jest bardzo bogaty. On widzi je wszędzie: „Chwała Synowi, Panu znaków, który wypełnił wszystkie znaki przez swoje ukrzyżowanie”.\nWarto odnotować, że chociaż w starożytnych opowiadaniach mitologicznych Wschodu jajko występuje jako tajemniczy symbol nowego życia, to jednak prawie nie wspomina się o jajkach np. w pracach Spence’a czy Hilprechta poświęconych Asyrii i Babilonii. Pomimo krążących opinii o wpływie kultu bogini Isztar na symbolikę wielkanocną nie ma wyraźnego związku między tym kultem a jajkiem. Pośrednio może to świadczyć o tym, że uznanie jajka za wielkanocny symbol zmartwychwstałego Chrystusa nie odbyło się automatycznie w celu zachowania wcześniejszych pogańskich zwyczajów, tylko nastąpiło w okresie późniejszym, po zburzeniu Świątyni, kiedy zostało wprowadzone do wieczerzy paschalnej Kościoła.\n3. Jajko w tradycji Egiptu\nW życiu narodu, którego historia jest liczona przez wieki, a największa Świątynia trwa nieprzerwanie ponad dwa tysiące lat, pojedyncze lata mogą wydawać się nieznaczące. Jednak dwa wydarzenia w krótkim okresie zmieniły cały bieg życia narodu egipskiego. Chodzi o czas, kiedy Egipt odwiedziła Święta Rodzina, a po kilkudziesięciu latach przybył tu św. Marek Ewangelista, założyciel Kościoła koptyjskiego (egipskiego) i pierwszy patriarcha Aleksandrii.\nTradycja Kościoła koptyjskiego podkreśla, że przed rozpoczęciem posługi ewangelizacyjnej św. Marka w Egipcie co najmniej jedno pokolenie było świadkiem i najprawdopodobniej kilka kolejnych pokoleń słyszało o tej niezwykłej i osobliwej Świętej Rodzinie, która przebywała na ziemi egipskiej. Nowy Testament wspomina też o innych osobach, które udawały się do Egiptu (np. Dz 2,10, Dz 18,24-28), jakby przygotowując grunt do ewangelizacji. Co więcej, tradycja koptyjska mówi o młodzieńcu zwanym Eudaemon (św. Wadamon al-Armanty), który został pierwszym chrześcijańskim męczennikiem Egiptu, jeszcze przed śmiercią męczeńską św. Marka w 68 r.\nPod koniec I w. przed Chr. mieszkańcy Egiptu byli podzieleni, z grubsza rzecz biorąc, na trzy grupy narodowościowe – Greków, Żydów i Egipcjan; ta ostatnia miała ogromną przewagę liczebną. Każdy z narodów trzymał się swojej religii. Starożytna religia Egipcjan ustąpiła animalizmowi, a duchowe i moralne elementy zanikły lub przekształciły się w niewiarygodne przesądy. Czczenie zwierząt i ptaków było przyczyną zaciętych rywalizacji, które od czasu do czasu prowadziły do wojny między poszczególnymi wyznawcami.\nEudaemon usłyszał o Świętej Rodzinie, która przybyła do miasta Al-Aszmunijn (Hermopolis Magna) w Górnym Egipcie, i zapragnął spotkać dzieciątko „przypominające syna królów”. Mały Jezus pobłogosławił młodzieńca i powiedział mu, że jego domem na wieki będzie kościół. Po powrocie do domu Eudaemon został zamordowany przez pogan, jak tylko zaczął mówić ludziom o Jezusie i jego matce, Maryi Pannie. Kiedy chrześcijaństwo zostało zaakceptowane na terenie Egiptu, w miejscu, gdzie stał dom św. Wadamona al-Armantiego, wzniesiono kościół pw. Nieśmiertelnego. Kościół ten istnieje po dziś dzień w mieście Armant (Hermonthis) w Górnym Egipcie.\nŚwięty Marek natomiast przybył do Egiptu w 45 roku po Chr. Kiedy szedł ulicami Aleksandrii, pasek na jego sandałach rozdarł się i apostoł zwrócił się o pomoc do szewca o imieniu Annianus. Podczas gdy szewc pracował, szydło przebiło mu rękę; podniósł ją w górę, wykrzykując po grecku: „Eis Theos” (‘jeden Bóg’). Św. Marek spytał „czy znasz Boga?”. Annianus odpowiedział: „Słyszałem o Nim, ale nie znam Go”. Apostoł uznał wtedy, że może rozpocząć rozmowę o Jedynym Bogu. Wziął trochę gliny, splunął na nią i przyłożył do rany szewca, uzdrawiając jego rękę. Zaczął mówić mu o Bogu Ojcu i Jego Synu, Jezusie Chrystusie, i Annianus wraz z całą rodziną przyjął chrzest. Tak rozpoczęły się dzieje Kościoła założonego przez św. Marka w Egipcie. Wkrótce św. Marek wyświęcił Annianusa na biskupa Aleksandrii, a z nim trzech kapłanów i siedmiu diakonów. Tak więc Egipt – niegdyś wielkie państwo pogan – już od czasów Jezusa Chrystusa przekształcił się w chrześcijańską potęgę i żyzną glebę dla świętych oraz męczenników.\nKościół egipski zaakceptował wiele ze zwyczajów starożytnych Egipcjan. Połączono je z religią, lecz nie wtopiono w system ideologiczny, co nadawało im nowe znaczenie symboliczne. Na przykład używanie komży – białej lnianej szaty kapłanów Izydy; praktykowanie tonsury, która wyróżniała egipskich kapłanów; czy pierścień noszony na znak zawartego małżeństwa.\nZwyczaje te były nadal praktykowane wśród Egipcjan po ich konwersji na chrześcijaństwo, obchodzono również uroczystość powitania wiosny w dniu równonocy wiosennej, w którym świat został stworzony (według starożytnych przekonań). Święto to nosiło nazwę szom ennisim (w zarabizowanej formie nazywa się Szam an-Nasim). Tradycyjne potrawy spożywane w tym dniu składały się głównie z solonej ryby (szary mullet), sałaty, dymki, zielonej ciecierzycy i kolorowanych jajek ugotowanych na twardo.\nWraz z rozprzestrzenieniem się chrześcijaństwa w Egipcie obchodzenie święta powitania wiosny stało się niemożliwe. Szom ennisim przypadało bowiem na okres Wielkiego Postu poprzedzającego święta wielkanocne, a w czasie Postu Koptowie powstrzymywali się od jedzenia ryb i mięsa wszelkiego rodzaju oraz innych produktów pochodzenia zwierzęcego: mleka, jajek czy masła. Unikali zabaw i organizowania wesel. Spożywali tylko owoce i warzywa, zarówno surowe, jak i gotowane na wodzie lub w oleju roślinnym, ryż, rośliny strączkowe, szczególnie bób, a czasami jedli sam tylko chleb.\nStąd Koptowie zdecydowali o przeniesieniu święta szom ennisim na dzień następujący po świętach wielkanocnych. Powiązanie powitania wiosny ze zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa uznawali za słuszne ze względu na głębokie duchowe znaczenie: zmartwychwstanie Chrystusa otworzyło ponownie bramy raju, które zostały zamknięte z powodu grzechu Adama i Ewy (Rdz 3,3).\nJaja na stole powitania wiosny były jednym ze świętych obrzędów. Dla starożytnych Egipcjan symbolizowały one stworzenie życia z nieożywionych przedmiotów i były znakiem nadziei powrotu do życia po śmierci. W starożytnej mitologii egipskiej Ptah, bóg bogów, który stanowił jedną z wielkich sił stwórczych, stworzył kosmiczne jajo, z którego „wykluł się” świat. Kościół koptyjski zaakceptował ten mit, traktując go jako zapowiedź prawdy o zmartwychwstaniu oraz transformacji człowieka. Dla Kościoła jajo stało się symbolem grobu Chrystusa i Jego zmartwychwstania – z zewnątrz wygląda na nieożywione, jednak w środku jest żywe.\nWprawdzie tradycja zdobienia jaj na święta i dla zabawy była znana od czasów starożytnych, ale jajka wielkanocne były malowane na jednolity czerwony kolor symbolizujący przelanie krwi Chrystusa na krzyżu, Nowe Przymierze zawarte między Bogiem i ludźmi. Zwyczaj ten najprawdopodobniej przeszedł z Ziemi Świętej i miał na celu odróżnienie jaj wielkanocnych od jaj paschalnych, które oznaczały żałobę w tradycji żydowskiej. Jeśli chodzi o barwienie jaj na różne kolory, to mogło się ono pojawić w XIII wieku w związku z różnymi wpływami kulturowymi.\nZ powodu gromadzenia w okresie postu jajek w dużych ilościach niegdyś koptyjscy kapłani zbierali te nadwyżki do podziału wśród wiernych po mszy świętej rezurekcyjnej. Pomimo chrześcijańskiego charakteru święta jest ono nadal obchodzone w pierwotnym kształcie przez wszystkich Egipcjan, niezależnie od religii, jako święto narodowe, z pominięciem przesłania religijnego.\nStarożytna symbolika związana z jajkami nie kolidowała z myślą i obrzędowością chrześcijańską. Wydmuszki strusich jaj, które były materiałem dekoracyjnym docenianym już przez starożytnych Egipcjan, wieszano w niektórych kościołach przed ikonostasem. Nawet wśród samych Koptów nie ma jednolitego wytłumaczenia znaczenia tego symbolu.\nNiektórzy dopatrują się symboliki zmartwychwstania w wykluwaniu się piskląt strusia ze skorupki i troskliwej opiece strusia nad swoimi jajami w okresie inkubacji. Struś bowiem nieustannie wpatruje się w jaja w gnieździe, aby nie uległy zepsuciu, więc tak samo wierni powinni być czujni, a ich myśli skierowane na sprawy duchowe, a podczas mszy świętej powinni zachowywać postawę czci. Inne wyjaśnienie wskazuje na przesłanie zapisane w Księdze Hioba: „Żwawe są skrzydła strusia, czy tak jak pióra bociana? Jaja swe rzuca na ziemię, ogrzewa je w piasku, zapomina, że można je zdeptać lub że zniszczą je dzikie zwierzęta. Swe dzieci traktuje jak obce, że trud jego próżny, o to się nie boi. Mądrości Bóg go pozbawił, rozsądku mu nie udzielił. Gdy się podniesie i cwałuje, śmieje się z konia i jeźdźca” (39,13–18). Przetrwanie strusia jako gatunku pomimo niedbałego stosunku do złożonych jaj świadczy o tym, że oko Boga, które spoczywa przede wszystkim na człowieku, opiekuje się nim i chroni go. O tym przypominają wiernym strusie jaja zawieszane w kościołach. Wszakże gdy matka zapomni o swym niemowlęciu, Bóg o nim nie zapomni (por. Iz 49,15).\nNa przykładzie Kościoła koptyjskiego można się przekonać, że nie nastąpiło automatyczne zaadaptowanie pogańskich zwyczajów na potrzeby chrześcijaństwa.\nMirosław Rucki, Michael Abdalla, Ashraf Benyamin\nArtykuł pochodzi z: Teologia i człowiek - Kwartalnik Wydziału Teologicznego UMK - 29 (2015)1\nData utworzenia: 11/04/2017 @ 00:12\nOstatnie zmiany: 11/04/2017 @ 05:39\nStrona czytana 4919 razy


OPOWIEM CI MOJĄ HISTORIĘ – MÓJ MACHO I SŁODKI BRUTAL – Info&Tips\nOPOWIEM CI MOJĄ HISTORIĘ – MÓJ MACHO I SŁODKI BRUTAL\nJestem w tzw. konkubinacie z moim partnerem od 9 lat, mamy syna, teraz pójdzie do szkoły. Mój partner naciska na mnie, byśmy wzięli wreszcie ślub i usankcjonowali nasz związek, a ja mu na to odpowiadam, że to przecież tylko problem papierka, bo i tak jesteśmy jak mąż i żona. Ale tak naprawdę ociągam się z innego powodu i opiszę wam go wprost, bez obwijania w bawełnę, bo mnie nie zrozumiecie. Tak jak moje przyjaciółki które mówią:\n— Aga, ty stuknij się w głowę, chwyciłaś pana Boga za nogi, a wybrzydzasz.\nMój men to facet na poziomie, dba o mnie i nasze dziecko, kocha mnie, nie zdradza, nie ma nałogów, słowem wszystko u nas jest jak trzeba. Z jednym wyjątkiem—zupełnie nie jesteśmy dopasowani seksualnie. On od początku znajomości traktuje mnie z takim „dzikim zwierzęcym instynktem” i lubi tylko na ostro. Jak wygląda nasz seks? On pyta retorycznie: „chcesz czy nie” i klepie mnie mocno w pupę, a tego wręcz nie znoszę! Łapę ma ciężką i to mnie zwyczajnie boli! Nieraz go prosiłam, że tak nie chcę, ale on bez żadnej gry wstępnej, po prostu bez słowa bierze mnie zawsze w jednej „misjonarskiej” pozycji, trwa to góra kilka minut, może więcej, kiedy jest po alkoholu, po czym zwleka ze mnie te swoje prawie 100 kilo i nieodmiennie, pyta a raczej stwierdza:—Dobrze było, nie?\nOd pewnego czasu doszły nowe „atrakcje”. W trakcie seksu obrzuca mnie przekleństwami, wyzywa od dziwek, nazywa swoją suką, itp. Ile razy mu mówiłam, wręcz prosiłam o grę wstępną, a on to rozumiał, że ja jemu mam to zrobić… Ewentualnie zbywa, że mnie zrobimy następnym razem. Teraz na dobranoc mam go jeszcze tylko podrapać po plecach i papa lulu.\nPowie ktoś „widziały gały, co brały”, ale nie do końca. Nigdy nie był z niego artysta w łóżku, ale przed dzieckiem przynajmniej jeszcze trochę się starał, zabiegał o seks, a teraz to już zupełna porażka. Na moje pretensje i żale, wzrusza lekceważąco ramionami, co mi też tam w głowie świta, filmów się naoglądałam.\nI tak będziemy razem, już chyba do końca życia, bo na pewno żadne z nas nie odejdzie, po co się wymieniać na inny model po tylu latach — to są jego słowa: — On chce tylko spokoju i porządnego rypanka od czasu do czasu, żeby się wyładować. Dla zdrowia psychicznego — mówi, a i dla mnie to też będzie dobre na rozładowania stresów i napięć i mogę być bardziej aktywna. Gryźć, kopać byle nie zostawiać śladów.\nPowiedziałam mu, że myli się centralnie na maksa! Mnie to nie pasuje! Pokazowo zorganizowałam kolację przy świecach, muzyce i trociczkach, wspólna kąpiel w naszej wypasionej wannie z jacuzzi, ale on oświadczył, że jemu jeszcze takie ceregiele nie są potrzebne. To dla facetów, którzy mają kłopoty ze wzwodem, on jest OK, po czym tradycyjnie klepnął mnie w pupę z wiadomym tekstem i zabrał się do rzeczy…\nW związku z tym, chyba ze złości, wpadłam w intensywny romans, trwał miesiąc! Szybko go rozpoczęłam i równie szybko zakończyłam, seks był cudowny, taki jak lubię delikatny, a zarazem namiętny, długi, ale to była tylko taka cudowna delikatna fascynacja, nic więcej. Zakończyłam romans, aby coś więcej między nami nie wynikło, tym bardziej, że wiem, iż na pewno nie rzuciłabym swojego macho dla niego, bo mamy inne poglądy na życie, poza seksem nie pasujemy do siebie.\nGdybym mogła sobie tak to zorganizować — mój niechby się raz na jakiś czas zabawił z jakąś panienką na ostro, tak jak lubi, a ja miałabym kochanka od delikatności i każdy byłby zadowolony.\nProblem w tym, że on nie chce innej, mimo wielu okazji mnie nie zdradził, tylko ja mu się podobam i mnie pożąda. I mamy wreszcie wziąć ślub żeby uregulować tę sytuację. Ekonomiczne sprawy też, dom jest na mnie, z uwagi na urząd skarbowy, jedno konto zapisane na mnie, w małżeństwie można by było to uporządkować.\nJa myślę, że gdybym była jego żoną, miałby większą władzę nade mną, naprawdę bym była jego własnością. Nie wiem jak z tego wybrnąć, bo do tego wszystkiego… ja go naprawdę kocham!


Zatrudnienie w ramach umowy o pracę na zastępstwo - stanowisko urzędnicze w sekretariacie - Sąd Apelacyjny w Poznaniu\nZatrudnienie w ramach umowy o pracę na zastępstwo - stanowisko urzędnicze w sekretariacie\nSąd Apelacyjny w Poznaniu poszukuje osób zainteresowanych zatrudnieniem w ramach umowy o pracę na zastępstwo - stanowisko urzędnicze w sekretariacie I Wydziału Cywilnego.\nwykształcenie średnie oraz zdany egamin maturalny;\nstan zdrowia pozwalajacy na zatrudnienie na określonym stanowisku;\nkreatywność, komunikatywność, dokładność, szybka zdolność kojarzenia i logicznego myślenia, dobra organizacja pracy, rzetelność, sumienność oraz samodyscyplina;\nznajomość techniki pracy biurowej, w tym biegła znajomość obsługi komputera, umiejętność biegłego pisania na klawiaturze (znajomość obsługi programu MS Word) oraz obsługa urządzen biurowych, takich jak kserokopiarka i skaner;\nprotokołowanie na rozprawach i posiedzeniach sądowych;\nterminowe i prawidłowe wykonywanie zarządzeń sędziego;\nzakładanie i prowadzenie akt sądowych;\nwysyłanie wezwań, zawiadomień, odpisów orzeczeń, redagowanie pism, sporządzanie wokand, rozpisywanie terminów, odnotowywanie sprawy w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych, udzielanie informacji interesantom,\nZgłoszenia kandydaci mogą przesyłać za pośrednictwem operatora pocztowego w terminie do dnia 22 listopada 2019 r. na adres: Sąd Apelacyjny w Poznaniu ul. Trójpole 21, 61-693 Poznań, albo złożyć bezpośrednio w siedzibie Sądu.\nZgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO), informujemy, iż: Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Sąd Apelacyjny w Poznaniu, z siedzibą w Poznaniu, ul. Trójpole 21, kod pocztowy 61-993, adres e-mail: sekretariat@poznan.sa.gov.pl, tel. 61/ 827 45 80, reprezentowany przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu.\nKontakt z Inspektorem Ochrony Danych w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu, możliwy jest pisemnie na adres korespondencyjny: ul. Trójpole 21, 61-993 Poznań, na adres e-mail: iod@poznan.sa.gov.pl, lub telefonicznie: tel. 61/ 827 45 71.Przetwarzanie Pani/Pana danych osobowych będzie się odbywać na podstawie art. 6 RODO, w celu rekrutacji, a ich podanie jest dobrowolne.\nRejestr zmian dla: Zatrudnienie w ramach umowy o pracę na zastępstwo - stanowisko urzędnicze w sekretariacie


Zdrowszy zamiennik Nutelli - powiedz dietom nie\nJak pewnie wiecie, Nutella nie należy do najzdrowszych produktów. Wciąż jednak ma spore grono zwolenników, którzy nie potrafią przejść obok niej obojętnie. Co radzę takim osobom? Po prostu szukać alternatyw. Oczywiście smak i konsystencja takich zamienników zazwyczaj nieco odbiegają od oryginału, ale to wcale nie oznacza że mu ustępują. Poza tym spójrzcie na poniższe porównanie – Nutella to prawdziwa bomba kaloryczna. W dodatku te kalorie pozostawiają dużo do życzenia. Nie lepiej zastąpić tłuszcz pochodzący z oleju palmowego i rafinowanego cukru czymś bardziej wartościowym, ale także smacznym?\nZdrowszą wersję czekoladowego kremu można przygotować z:\norzechów, daktyli i kakao\nawokado, kakao i banana\ntwarogu i fasoli\nciecierzycy i daktyli\nOstatnie połączenie jest dość ciekawe, ale zapewniam że osoba której podacie taki krem nawet się nie zorientuje z czego jest zrobiony. Mało tego, na pewno poprosi o więcej, dlatego łapcie ten przepis i czym prędzej testujcie 😉\n120 g daktyli suszonych (lub mniej, jeśli wolisz mniej słodki krem)\n2,5 łyżki kakao niskotłuszczowego\n1 łyżeczka cukru waniliowego lub szczypta prawdziwej wanilii\nZalej daktyle wrzątkiem i odstaw na kwadrans. Następnie zmiksuj z pozostałymi składnikami (mleko roślinne dolewaj stopniowo, aż uzyskasz satysfakcjonującą konsystencję).\nDo przygotowania tego kremu przyda się blender o wysokiej mocy, która pozwoli uzyskać gładką lub prawie gładką konsystencję.\n25 sierpnia, 2017 /0 Komentarze/Autor Daria Pakuła\nNocna owsianka z tofu – śniadanie wzbogacone w białko Zdrowe przekąski do kupienia w sklepie #2


Unto the End (PS4, XONE, NS, PC, STADIA) - wymagania sprzętowe, informacje o grze - PPE.pl\nStrona głównaEncyklopedia gierUnto the End\nProducent: 2 Ton Studios\nWydawca: Digital Uppercut Productions\nUnto the End to gra action-adventure wyprodukowana przez 2 Ton Studios i wydana przez Digital Uppercut Productions. Tytuł ukazał się na PC, konsolach PS4, Xbox One i Switch oraz platformie Google Stadia.\nGaleria - Unto the End\nFabuła - Unto the End\nFabuła w produkcji 2 Ton Studios odgrywa rolę raczej pretekstową. Gra pozwala nam wejść w buty nie bohatera o nadludzkich zdolnościach, tylko skromnego myśliwego, który podczas na pozór zwykłego polowania traci orientację w terenie i gubi się w mocno nieprzyjaznym środowisku. Teraz, korzystając ze swoich skromnych środków, będzie on zmuszony znaleźć drogę prowadzącą do domu i dotrzeć do niego w jednym kawałku.\nRozgrywka - Unto the End\nUnto the End to dwuwymiarowa gra action-adventure. W niektórych aspektach tytuł czerpie inspiracje z serii Dark Souls autorstwa FromSoftware. Główny bohater nie jest wybitnym wojownikiem (w gruncie rzeczy w ogóle nim jest), w związku z czym nie rozprawia się on z bezproblemowo z tłumami przeciwników. W istocie niewiele trzeba, by posłać go na tamten świat.\nJeśli chodzi o umiejętności, to nasz podopieczny dysponuje dwoma rodzajami ataków (słabszym i silniejszym), potrafi nacierać na nieprzyjaciół, turlać się, robić uniki, a nawet ciskać sztyletami i włóczniami. Unikalną cechą Unto the End jest przy tym realizm rzadko spotykany w podobnych grach. Gdy turlając się uderzymy o ścianę, protagoniście może wypaść broń z dłoni. To samo stać się może jeżeli przyjmie ‘na klatę’ wyjątkowo mocne uderzenie. Na tym nie koniec. Istnieje bowiem też ryzyko, że główny bohater po otrzymaniu obrażeń się wykrwawi.\nW grze zaimplementowano elementy craftingu. Eksplorując uważnie świat znaleźć możemy przydatne materiały służące do usprawnienia ekwipunku. Patent ten pozwala np. zwiększyć wytrzymałość podopiecznego.\nWymagania sprzętowe - Unto the End\nKarta graficzna: NVIDIA GT 630 / 650m, AMD Radeon HD6570\nVideo - Unto the End\nUnto the End podzieliło recenzentów....\nUnto The End w grudniu trafi do Xbox...\nUnto The End wygląda obiecująco na...\nUnto the End. Klimatyczna szermierka w...


Konferencja: Potrzebujemy kolejnych piłkarzy\nJuż w najbliższy piątek o 20:30 na Allianz Arenie w Monachium odbędzie się pojedynek pierwszej kolejki Bundesligi pomiędzy miejscowym Bayernem Monachium a Herthą Berlin.\nJak się dowiedzieliśmy w piątkowym pojedynku z Herthą BSC zabraknie Javiego Martineza, który od meczu z Fenerbahce boryka się z urazem kolana. Poza Hiszpanem wszyscy zawodnicy rekordowego mistrza Niemiec są zdrowi. Mimo wszystko na uwadze trzeba mieć fakt, że w starciu z berlińczykami zabraknie Perisica z uwagi na zawieszenie (pięć żółtych kartek w Serie A).\nObecni na sali konferencyjnej dziennikarze poprosili jeszcze trenera FCB m. in. o kilka słów na temat dalszej aktywności transferowej bawarskiego klubu. Jeśli jesteście ciekawi co miał do powiedzenia 47-latek, to fragmenty jego wypowiedzi znajdziecie poniżej.\n„…Javi nie trenował z zespołem i pracował indywidualnie na siłowni. Poza nim wszyscy inni są sprawni i gotowi do gry. Niestety zawieszenie Perisica obowiązuje wszędzie. Sam tego nie wiedziałem.”\n…wyboru graczy do środka pola:\n„…Wszystko będzie zależało od występów. Jeśli piłkarz będzie prezentował się dobrze, to będzie grał. W przeciwnym razie Twoje miejsce zajmie ktoś inny.”\n„…Jesteśmy dobrze zaopatrzeni w defensywie. Jerome to solidna część składu i wykonuje wszystko bardzo dobrze. Benji zagrał solidne zawody w Cottbus. Lucas powrócił i będzie palił się do gry. Jestem zadowolony.”\n…obecnego składu FCB:\n„…Mamy 18 piłkarzy z pola. Na Bundesligę to wystarczy, ale nie może być kontuzji. Jeśli masz zbyt wielu zawodników, to nie jest dobrze. Jeśli masz za mało, to też nie jest dobrze. To jak z gotowaniem. Jaka przyprawa? Dać więcej lub mniej? Smakuje już dobrze, czy jeszcze nie?”\n…transferu Ivana Perisica:\n„…Ja również byłem planem B, kiedy dołączyłem do Bayernu, a mimo to wygraliśmy dublet. Zareagowaliśmy szybko sprowadzając Ivana, ale trzeba wiedzieć, że Ivan był na naszej liście od dłuższego czasu. Poleciłem go, wiemy czego dokonał w Niemczech, ja zaś znam go z kadry narodowej Chorwacji. To topowy zawodnik. Posiada wyjątkowe umiejętności, jest dwunożny i agresywny. Jestem pewny, że doda nam ruchu na skrzydłach.”\n…warunków wypożyczenia Perisica:\n„…Dlaczego został wypożyczony, a nie kupiony od razu? Obecnie coraz częściej transferów dokonuje się w ten sposób. Możesz sprawdzić jak piłkarz sobie poradzi i nie musisz sięgać głęboko w portfel. Tak samo było w przypadku Jamesa. Jako klub jesteśmy w dobrej pozycji.”\n„…Po transferze Ivana wciąż potrzebujemy kolejnych piłkarzy, aby wzmocnić nasz skład. Pracujemy nad tym. Wierzymy, że uda nam się pozyskać kolejne posiłki przed 2 września. Pozycje? Na pewno nie defensywa.”\n…meczu z Herthą:\n„…Spodziewam się bardzo dobrej Herthy, dokonali dobrych wzmocnień, ale nasz cel jest oczywisty. Chcemy rozpocząć sezon od zwycięstwa.”\n@IzaTom30 [wycięte] jak potłuczony\nSkończcie z tym Aubą :/ Lewandowski jest bardzo dobry i cieszmy się że mamy takiego napastnika. Problem tkwi przede wszsystkim w trenerze i nic się wielkiego nie zmieni w tym sezonie. Gdyby dzisiaj był Jupp albo Pep na ławce to już dawno byłby kupiony Sane, pewnie Havertz i inni top piłkarze. Kovac nie ma posłuchu wśród zarządu i nawet pewnie nie przedstawił im swojej listy piłkarzy z górnej pólki, których chciałby mieć w swoim zespole. Jedyna lista to pewnie piłkarzy do 15mln, czyli Perisice, Mandzukicie i inne icie. Facet nie umie i nie poukłada tych piłkarzy, każdy mecz z lepszym zespołem będzie taki sam jak w zeszłym roku, zjedzą nas kontrami i do widzenia. Tylko jeszcze jakoś Javi przynosił spokój, ale on wiecznie kontuzjowany. Duet Javi Basti to była perfekcja. Do takiego duetu to nam sporo brakuje. Podsumowując, dopóki będzie Kovac (facet bez autorytetu w światowej piłce jako zawodnik i trener) nic się wielkiego nie zmieni i w grze i transferach. Nie dadzą mu piłkarza za 100mln, żeby go Kovac miał popsuć. I tak będzie zawsze grał Muller i Goretzka.\n@GuteSpiele żeby ci odpowiedzieć, postanowiłem się zarejestrować na tej stronce. Trzeba sobie jasno napisać: piszesz stek bzdur. Największa bzdura zaś to, że Auba jest skuteczniejszy. Otóż szanowny kolego skuteczność to największa bolączka Auby, w zeszłym sezonie Premier League miał najwięcej zmarnowanych setek ze wszystkich czołowych napastników. Cała reszta w mniejszym bądź większym stopniu jest również dość mocno naciągana.\nTo nie są żadne głupoty ,tylko moja opinia . Obejrzyj sobie mecz Arsenalu to zobaczysz o czym mówię .\nAuba i Coman na złotą piłkę!\nAż musiałem się zalogować...\nSkończ pisać takie głupoty bo aż oczy krwawią.\n@hoven Przecież Lewy do podania w polu karnym składa się długo . Tak długo,że albo kopnie w obrońcę ,albo się rozmyśli . Jak mamy kontrę i Coman z Gnabrym wystawiają się na pozycję to Lewy tak ich wypuszcza do przodu ,że piłka do nich ledwo dojdzie ,albo ich wyrzuci gdzieś daleko pod linie boczną . Lewandowski dostając piłkę przed polem karnym się zastawia tyłkiem i czeka ,aż go przewrócą ,albo poda do obrony .To pokazuje jak świetny jest w rozegraniu .Aubameyang ma świetne podania ,drybling no i oczywiście przyspieszenie są to rzeczy których Lewandowski nie posiada . Aubameyang na meczach jest aktywny i uczestniczy w rozgrywania ,co robi na wysokim poziomie . Jeżeli chodzi o ustawianie się na pozycji napastnika Aubameyang przez swoją szybkość ma ogromną przewagę ,bo bardzo szybko zmienia swoją pozycję i prawie zawsze jest w luce w której nie ma piłkarzy przeciwnika . Co do wykończenia to Aubameyang też ma lepsze ,bo zdobywa dużo bardzo widowiskowych bramek . Bo ile techniki wymaga strzał wślizgiem ,czy lobem ? Jak Aubameyang grał w Bundeslidze to zawsze w walce o koronę króla strzelców szli z Lewandowskim łeb w łeb . Raz dostał ją Lewy ,a raz Aubameyang w każdym z tych przypadków różnica wynosiła jedną bramkę . A a Aubameyang przeniósł się do Arsenalu i w zeszłym sezonie ligi angielskiej zdobył 22 bramki , tyle samo zdobyło jeszcze dwóch zawodników ,a wynik ten był najlepszy w całej lidze .\nWażne że Auba potrafi w 9 min zdobyć 5 bramek ;)\n@GuteSpiele Auba lepszy w rozegraniu od Lewego oraz tajemnicze "jak sie oglada to lepiej sie prezentuje"?\nwidże że przejąłeś pałeczkę od DonJuppa w wyścigu trolli i od razu ruszyłeś sprintem:D\n@GuteSpiele a w jakich jeszcze ważnych meczach Lewy "znikał"?\nNa Timo Werner: Transfer tego lata byłby znacznie droższy, gdy zbliżamy się do końca okna transferu. RB Lipsk obecnie prosi o 40 mln euro, podczas gdy Bayern nie złożył konkretnej oferty i nie jest skłonny zapłacić więcej niż 25 mln euro [Bild]\nLiga angielska czy hiszpańska łącznie w sezonie ma o 4 kolejki więcej. To dużo.\nWięcej, czyli większa szansa na ogórkowe drużyny. Masz dzień konia, to wciśniesz ogórkom ze 3 w jednym meczu .\nJakoś w Anglii padają wysokie wyniki, moim zdaniem tam grają bardziej otwartą piłkę jak u Nas.\nGrali w Bundeslidze szli łeb w łeb, Auba ma prędkość, Lewy jak rozbuja się to obrońca go nie przepchnie i albo faul na nim robią, albo podeprze się i biegnie dalej. Przykład finał Pucharu Niemiec.\n@FanGraczyBayern A Aubameyang sam sobie sytuację wypracuje. Mówiąc o wielkich meczach mówię np. o półfinale z Realem 2017/18 ,gdzie zespół wcale nie znikał tylko dominował . Wracając do napastnika Arsenalu gdy ogląda się go w meczu prezentuje się lepiej od Lewego .Włącza się do rozegrania w czym jest świetny ,a i technicznie też jest bardzo zaawansowany.\nEdytowano : 2019-08-15 22:29:39\nJak Gnabryego ma jutro nie być to dużo lepiej na skrzydle dać Daviesa .\nJeżeli jutro będzie Muller na skrzydle to chyba nie będę oglądał nie będę nerwów tracił.\nTe argumenty jakoś do mnie nie trafiają. Czy znika w ważnych meczach? U nas w takich meczach to cała drużyna znika. Lewandowski to nie Messi który sam wypracuje sobie okazje. To taki człowiek, który jak ma dogrania to wiele zrobi\n@FanGraczyBayern Prędkość się z wiekiem wytraca ,ale nie aż tak drastycznie . Po za tym Lewy znika w ważnych meczach ,a żeby strzelić jedną bramkę potrzebuje kilku sytuacji . Niby szczegół ,bo i tak zdobywa tych bramek bardzo dużo ,ale w meczach z wielkimi przeciwnikami ma w meczu tą jedną ,czy dwie w miarę dogodne sytuacje i aż prosi się żeby je wykorzystać . Ja nie mówię ,że Aubameyang wykorzystuje wszystkie sytuację ,ale przypominam że w zeszłym sezonie ligi angielskiej zdobył 22 bramki ,niby tyle samo co Lewy w Bundeslidze ,ale angielska jest mocniejsza . Do tego Aubameyang jest lepszy technicznie i oczywiście jego największy atut ,czyli przyspieszenie .\nŻarty, żartami ale Lewy pokazuje, czy to w reprezentacji czy Bayernie (w wielu meczach), że trzyma poziom od lat. Auba ma 30 lat? o kurcze myślałem, że dużo młodszy od Lewego.\nOj, Aubameyang jest dużo gorszy. Zaraz straci szybkość i po nim. Ma już 30lat. Lewandowski zagra dłużej na wysokim poziomie, bo się zdecydowanie lepiej prowadzi od Aubameyanga.\n@luu1986 Jakby Lewego zamienić z Aubamryangiem to by nam na dobre wyszło .\n28 sierpnia 2014 , przyszedł do Nas Xabi Alonso, taki transfer, którego nikt nie spodziewał się, oby tym razem zgniłego jaja Bale nie podrzucili :)\nTo Lewego sprzedać jak mandzu ma być. Z mandzu będzie liga mistrzów. Bo Lewy zawodzi a mandzu nie ;)\nKtoś pamięta jaki ostatnio z Bayernu odszedł dobry zawodnik, pokroju Jamesa?( No może jak miał formę Hummels), bo chłop robił różnicę, no miał trochę kontuzji, ale często był pomijany w składzie . Pewnie dlatego nie został .\nStawiam to jako porażkę zarządu, że On tutaj nie został w sumie za śmieszną kasę.\nW ogóle robić transfery kiedy już się liga zaczęła. Kto to w Bayernie kiedyś widział. Ale jak chcą zrobić jeszcze z 3 transfery to w następnym tygodniu muszą być z 2. 3 jednego tygodnia w to nie wierzę.\nGoretzka na "10" może być . Tam często trafia do bramki .\n@Panczo przez wielu tutaj nazywany "kulawy" James miał podobne statystyki do Goretzki, a nie grał prawie w ogóle. Jakiegoś szału nie ma ... James dodatkowo czynnie brał udział w grze, czego jak dobrze wiemy Leon nie robi.\nJa bym dodał Bastiego jeszcze. Fakt, trochę głupio, że zmiana ligi tego nie kasuje,no cóż jak pod górę to pod górę .\nJa pamiętam maszynę juppa... Dante Boateng Arjen Franc Mandziu Lahm a przede wszystkim ktoś kogo już nigdy nie zobaczymy :( Muller w formie.\n@Panczo W przypadku pięciu żółtych kartek zawodnik zostaje zawieszony na pięć spotkań .Tego stanu rzeczy nie zmienia nowy sezon ,zmiana klubu ,a nawet ligi.\nEdytowano : 2019-08-15 21:37:42\n*Zostaje zawieszony na jedno spotkanie mały błąd\nNa Goretzce do finału LM , facet wkurza czasem, ale liczby trzymają go się :) .\nCo to na flashscore pokazuje mi . Perisic pauza, ze względu na zółte kartki, znowu jakiś żart ?\nJavi najpierw niech się wyleczy a potem zobaczymy chociaż i tak jest to jego ostatni sezon w Bayernie. Więc oprócz 2 skrzydłowych potrzeba defensywnego w przyszłym sezonie. Bo to okienko jutro trzeba zamknąć. Zaczynamy Bl i wątpię w kolejne transfery.\nNo to spróbujmy 3-2-3-2\nSüle , Hernandez , Boateng\nKimmich ,Alaba ( jako dwie "6")\nGnabry , Thiago , Davies\nEdytowano : 2019-08-15 21:25:01\nGnabry i Davies jako wahadlowi ,a Thiago jako "10" .\nHehe nowoczesba 6, nowoczesny stoper, nowoczesny bramkarz, nowoczesna 10 itd... W dzisiejszych czasach KAZDY zawodnikow musi dobrze grac w ofensywie. Nawet bramkarz jest zaangazowany w gre pilka.\nMy obecnie jestesmy bez defensywnego pomocnika na poziomie. Javi to gral dobrze 5 lat temu... 2013 rok nie wroci.\nŁawkę musisz mieć. Zresztą ta nasza 11 to tak stabilna, że (odpukać) już jutro ktoś wyleci.\n@FanGraczyBayern Żeby wygrywac wystarczy mieć stabilna pierwsza jedenastkę .\nNom. Kadra jest aż nad kompletna. LM murowana.\nNajlepiej to mieć w składzie Vidala . Będzie wszędzie tam gdzie pilka .\nNowoczesna 6 musi umieć też grać do przodu. Z tym że dla mnie wzorem 6 jest Javi Martinez z 2012/2013. Do przodu za bardzo nie grał, od tego był Basti, który z kolei aż tak nie czyścil jak Javi. Bo w tym Martinez był prefekt.\nNowoczesna "6" to zawodnik dobry w przecinaniu akcji, w grze defensywnej i dobry w budowaniu akcji i gry do przodu, mogący dobrze rozegrać, przerzucić piłe\nKlasyczna "6" ro raczej zawodnik cechujący się w przeszkadzaniu, w grze obronnej, jest dobry w grze defensywnej ale do przodu to tylko podanie do najbliższego :P\nKlasyczna to Martinez czyli raczej od przerwania akcji i podania do najbliższego zawodnika. Natomiast nowoczesna to oprócz przerwania jeszcze bardzo dobre podanie do przodu, uruchomienie szybkiego kontrataku.\nWyjaśni ktoś znaczenie słowa "nowoczesna 6"? Czym się różni od klasyczneh 6?\nPo co nam transfery ?? Jeżeli Sane nie przyjdzie w tym okienku to będzie sezon przejściowy ,a jeżeli przyjdzie to i tak będzie przejściowy ,bo pierw nie będzie mógł grać pół roku ,a drugie pół będzie dochodził do formy . Więc niestety prawdopodobnie na mocną drużynę poczekamy jeszcze rok . Chyba ,że zarząd ma zamiar odpuścić Sane i kupić innego skrzydłowego ,tylko kogo ?\nEdytowano : 2019-08-15 20:58:13\nDało ,by się to uratować wypożyczając Bale na rok i próbując z Coutinho na dwa lata . W przypadku Brazylijczyka przydadzą się dwa lata ,bo nie ma pewności ,czy Havertz (o ile w ogóle Bayern planuje go kupić ) nie straci błysku jak Bailey .\nMęczą, męczą ciekawe czy chociaż z 5mln wydziadują :D\nChcą nowoczesną "6" a Roca to jeden z kandydatów, mimo iż okienko zbliża się do końca to Bayern nie chce nadal dać za niego 40 mln € ... więc pewnie nadal męczą Espanyol żeby ci zeszli ciut z ceny :P\nObyśmy po niego nie dzwonili i będzie tam pobierał pensję.\nMandzukić wymagania jakby miał być podstawowym zawodnikiem. Szkoda że nie zażyczył sobie jeszcze powiedźmy 20 spotkań w pierwszym składzie bez zmieniania. Juve też chcę niewiadomo ile.\nSkąd info o rozmowach z Espanyolem?\nOlmo negocjuje z Milanem .... Bayern chyba odpuścił i skupia się na Mandzu, Coutinho i rozmowy z Espanyolem odnośnie Roci by ciut przynajmniej zeszli z ceny (bo chyba Nos nie stać :P). Jeśli City nie zejdzie z ceny to o Sane w tym okienku może być trudno ... ale nikt nie powiedzioł że w kolejnych bydzie łatwiej o Sane, no chyba że poczekają dwa lata i za darmo go wezmą jak Sane nie podpisze nowego kontraktu :P\nSorry źle popatrzyłem\n@kamdi Xabi Alonso to jeden zawodnik przecież :)\nTrochę cię poniosło bo u ciebie jest 12 zawodników