Eugenia Lublinerowa – Ewa Maria and Friends\nby Ewa Maria Blog 20/09/2014 23/04/2017\nTen tekst z 1922 roku uraduje Czytelnika przede wszystkim nowoczesnością spojrzenia na problemy opieki nad dziećmi wymagającymi specjalnego starania. I choć wiele z opisanych tu problemów straciło na aktualności, a wiele rozwiązań proponowanych przez autorkę wprowadzono już do systemu działania Urzędów do Spraw Młodzieży, tekst ten nadal wart jest przeczytania i pomyślenia.\nAutorka wraz z Danutą Zylberową założyła i od roku 1908 prowadziła pierwszą w Polsce szkołę dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie.\nDziękuję Tomaszowi Fetzkiemu za udostępnienie mi tego artykułu.\nZachowałam pisownię i interpunkcję oryginału.\nWzrastająca z dniem każdym przestępczość wśród małoletnich, pobudziła umysły specjalistów do zajęcia się doszukiwaniem przyczyny tych objawów\ni środków, któreby ten stan rzeczy zmieniły na lepsze.\nBadano chłopców zatrzymanych przez policję\ni okazało się, że 68% z nich to włóczęgi.\nStrona z książki, Czy wiesz kto to jest,\nwydanej w roku 1932\npod redakcją Stanisława Łozy.\nCzęść tych włóczęgów była faktycznymi, część potencjalnymi przestępcami. Niewielki odsetek tych dzieci miał czystą przeszłość.\nBez względu na to, z jakiej przyczyny dziecko stało się włóczęgą i jaki rodzaj przedstawia ono pod względem umysłowym lub moralnym, fakt, że o ile tylko dom rodzicielski dobrowolnie lub pod przymusem, nie dostarczy włóczędze środków do życia, musi on żebrać, kraść a nawet i mordować.\nJest to naturalna kolej rzeczy; od włóczęgi rozpoczyna się zazwyczaj moralny upadek dziecka.\nJeden z wychowańców domu poprawczego bardzo trafnie określił i opisał etapy tego staczania się w przepaść występku. Na zapytanie, dlaczego popełnił przestępstwo, odpowiedział ogólnikowo, że biedaka zmusza do tego nędza.\nNajpierw żebrze o jałmużnę, lecz mu odmawiają. Naturalnie nie ma co jeść. Jakiś czas jest głodny, więc zaczyna potrochu kraść. Następuje coraz większe rozgoryczenie – zaczyna rabować. Cóż biedak ma robić, jeżeli nie umie pracować?\nZdarzają się nieliczne przypadki, że włóczęga co nie co zarobi; ale te jego zarobki nie są ani stałe ani wystarczające na zaspokojenie tych jego niewielkich potrzeb.\nPodciągnięte pod ogólne miano, „dzieci włóczęgi“, nie przedstawiają wcale jednolitego materiału.\nChęć do włóczęgi obserwujemy u umysłowo-chorych, u idjotów antispołecznych i melancholików.\nUczucie strachu, t. zw. „etat fugetit“, jest bardzo często przyczyną bezplanowej i bezcelowej ucieczki. Pod wpływem tego uczucia strachu, chęć ucieczki zjawia się raptownie w zupełnej niezależności od poprzedniego nastroju. Podczas takiego napadu strachu, nie istnieją dla nich żadne przeszkody. Nic nie jest w stanie powstrzymać ich od ucieczki. Oni tych przeszkód nie widzą i nie czują.\nObjawy takie spotykamy i u tych chorych, u których ataki epileptyczne nie występują wyraźnie to t. zw. „padaczka ukryta” (epilepsie larwé). Ta postać padaczki zdarza się często u chłopców, zarówno jak u dziewcząt od 14-18 lat.\nChorzy ci uciekają bez przyczyny z domu, wałęsają się po drogach, nocują pod gołym niebem. Istoty te różnią się od włóczęgów tem tylko, że nie wiedzą d l a c z e g o uciekli,\nd o k ą d i p o c o. Zeznania takich chorych nie mają znaczenia, gdyż ani oni sami, ani nikt nie jest w stanie domyślić się, co było w rzeczywistości, a co było tworem ich chorobliwie pobudzonej wyobraźni. Między włóczęgami spotykamy nieraz dzieci zdrowe moralnie i ﬁzycznie, gdzie tylko specjalnie nieszczęsne warunki sprawiły, że dziecko, zupełnie moralne, stało się włóczęgą. Np. w moskiewskim przytułku znajdował się 8-letni chłopczyk, o miłej, ufnej, dziecinnej twarzyczce. Był on tak towarzyski, że półgodzinna znajomość wystarczała na to, aby chłopiec przyjacielsko rozmawiał z gościem i żeby dawał szczere odpowiedzi na zadawane mu pytania.\nWywiad z nim przyniósł bardzo ciekawe dane. Chłopiec dawno stracił ojca. Matka, która prowadziła rozwiązłe życie, nie chciała go żywić więcej, gdy miał 5 lat. Aby się pozbyć dziecka, wyrzuciła go z mieszkania. Chłopiec, pozbawiony dachu, poszedł do wuja, który się nim opiekował w ciągu 2 lat. Gdy i ten wymówił mu gościnę, chciał wrócić do matki, ale tu natrafił na tak gwałtowną opozycję z jej strony, że uciekł, bojąc się postradać życie. Wałęsał się biedny 7-letni chłopiec po okolicy, żyjąc z jałmużny. Wreszcie przyjął posadę przewodnika żebraka, który udawał niewidomego.\nPomieszczony w przytułku zdawał się być zadowolony ze zmiany warunków, to też sprawował się przykładnie i nigdy nie miał ochoty uciekać.\nJeden z niemieckich pedagogów opisuje ciekawe a smutne dzieje chłopca-włóczęgi, zupełnie normalnego zarówno moralnie jak i fizycznie. Chłopiec ten, zdrów, dobrze zbudowany, silny ale niezdolny do nauki, przebywał w szkole normalnej. Rozumie się, że pomimo pilności i staranności postępów w nauce należytych nie robił. Nauczyciel, nie wchodząc w przyczynę tego braku postępów, stawiał mu złe stopnie i zatrzymywał go na drugi rok w każdej klasie. Ojciec karał go w okrutny sposób za złe cenzury, przypuszczając, że tego rodzaju pedagogiczne zabiegi wpłyną na poprawę. Chłopiec bity w domu, prześladowany w szkole przez nauczyciela i wyśmiewany przez kolegów, nie mógł już dłużej znosić tych tortur i postanowił uciec. Wałęsał się jakiś czas po polach i lasach w okolicy, żywiąc się skradzioną i wyżebraną strawą, ale to trwało nie długo. Wkrótce został on ujęty przez policję i odprowadzony do domu. W domu został ukarany za ucieczkę i zmuszony do powrotu do szkoły.\nZaczęły się znów przykrości i prześladowania. Chłopiec uciekał kilkakrotnie i zawsze z takim samym rezultatem. Im był starszy, tem bardziej cierpiała jego ambicja. Przykro mu było, że on, chłopiec już pod wąsem, nie mógł nauczyć się tego, co z łatwością przychodziło jego znacznie młodszym kolegom. Jedyny dostępny dla niego ratunek, to ucieczka – ale i ta go zawiodła. Dyrektorowi szkoły znudziły się wreszcie jego ciągłe ucieczki. Postarał się poznać chłopca gruntownie, zbadać jego warunki życia i uchwycić przyczyny tego postępowania. Zorientowawszy się w sytuacji, poradził umieścić chłopca w jakimś odległym internacie, dokąd nie dosięgła fama jego złej opinii.\nRada była dobra. Chłopiec w internacie odżył, nabrał humoru i pewności siebie. Brak zdolności rekompensował nadzwyczajną pracowitością i sumiennością. W tych warunkach mógłby łatwo ukończyć szkołę i przygotować się do zawodowej pracy, gdyby nie fatum, prześladujące owego chłopca. Nauczyciel internatu, widząc jego nienaganne sprawowanie, chciał wiedzieć, co było powodem wydalenia chłopca z domu i w tym celu przeprowadził korespondencję z zarządem szkoły, do której chłopiec uczęszczał poprzednio.\nNie ma w tym nic złego, że nauczyciel chciał poznać przeszłość swego wychowańca, ale źle, gdy list zawierający tajemnicę zawodową, dostanie się do niepowołanych rąk – jak w danym przypadku – żony nauczyciela.\nOsoba ta, kontentna, że złapała sensacyjną wiadomość, opowiedziała ją sklepikarce. Gdy chłopiec zjawił się następnego dnia w sklepiku, właścicielka obrzuciła go wymysłami, dając poznać, że jest ona w posiadaniu tajemnicy jego nieszczęsnej przeszłości. Fakt ten zmusił chłopca do ponownej ucieczki. W ten sposób chłopiec, który nie miał w zupełności skłonności po temu, stał się mimowoli włóczęgą.\nMiędzy włóczęgami znajdujemy też takie normalne umysłowo dzieci, które kiedyś popełniły jakieś choćby nie wielkie przestępstwo i dzięki ucieczce uniknęły odpowiedzialności za swoje czyny. Dzieci te zmieniają z konieczności ciągle miejsce pobytu, widząc w każdym przechodniu ajenta, który chce je pozbawić wolności.\nMiędzy włóczęgami są też i dzieci zdrowe moralnie i fizycznie. Mają one dobre warunki domowe, tak że nie to powoduje konieczność włóczenia się i mają one nawet z gruntu dobry charakter – ale w ich czynach jest typowy dziecinny sposób postępowania i rozumowania, jest nawet i krasa młodzieńczego nie obmyślanego czynu. Dzieci te mają taki pociąg do włóczenia się, że mają faktycznie wstręt do zamkniętej przestrzeni: jest im tam ciasno i duszno. Szukają one coraz to nowych wrażeń, chcą zmieniać ciągle miejsce pobytu, aby zaspokoić swoją ciekawość. Profesor Benedikt twierdzi, że bywają indywidua, skłonne od urodzenia do włóczęgi, tak jak całe narody, nawet rasy całe, które nie są w stanie życia osiadłego prowadzić.\nDziecięca ruchliwość jest w dzieciach-włóczęgach nadmiernie rozwinięta. Ruchliwość tę daje się czasem opanować przez wychowanie – ale nie zawsze. Manja ta spotyka się we wszystkich bez wyjątku sferach. Działa tu pewna neurastenia, która przeszkadza danemu osobnikowi zarabiać na swe utrzymanie za pomocą spokojnej pracy.\nJest to pewne osłabienie woli, które sprawia, że praca jest możliwa tylko wtedy, kiedy dany osobnik znajduje się w specjalnie dla siebie korzystnych warunkach. Aby móc taki rezultat osiągnąć – należy ujarzmić wolę chłopca; krępować jego samodzielność.\nTo ciągłe podniecenie nerwowe chłopca-włóczęgi sprawia, że praca spokojna jest niemożliwa. Nie uczy się więc dobrze w szkole, gdyż samo spokojne siedzenie jest ponad siły; nie może dobrze uważać na lekcjach, nie odrobi zadanych lekcyj. Jako zły uczeń niechętnie uczęszcza do szkoły i radby ją zamienić na inną. Ale i w innej długo nie pozostanie. Zaczyna od tego, że opuszcza szkołę – wojażuje, włóczy się po okolicy, płata figle, wyrządza psoty. Z początku powraca do domu, aby jeść i aby spędzać noc pod dachem – i tak długo, póki jest jaki kontakt z domem, a zwłaszcza, póki jest jakakolwiek pomoc ze strony domu, póty może włóczęga nie wchodzić w kolizję z prawem. Z chwilą, kiedy zrywa zupełnie z domem rodzicielskim, i zaczyna żyć własnym przemysłem, staje się żebrakiem a nawet złodziejem. Przy nauce rzemiosła powtarza się to samo co było w szkole. Nie jest w stanie wytrwale pracować, wzbudza niezadowolenie majstra – a to znów wpływa na jego rozgoryczenie. Pod wpływem tego nastroju zmienia miejsce, często nawet zmienia fach i znów za każdym razem powtarza się to samo.\nTe typy włóczęgów, które chcą i mogą zarobić na swoje utrzymanie, są mniej szkodliwe. Tak samo nieszkodliwy będzie włóczęga, pochodzący ze sfery zamożnej, który ma zapewnione utrzymanie.\nCharakterystyczne cechy włóczęgów są to: sympatyczne obejście i różne towarzyskie zalety. Są oni mili i przeważnie nikomu krzywdy nie wyrządzą. Mogą być nawet uczciwi. Mało mają potrzeb; łatwo mogę rezygnować z osobistych wygód. Znoszą głód, chłód i pragnienie nieraz z zadziwiającą wytrwałością. Ale nawet ci, którzy doszli do pewnego poziomu intelektualnego, nie pozbyli się swych wad. Pracują zawsze niewytrwale i niesystematycznie, lubią ciągłe zmiany. Inni znów mają przesadne dążenie do swobody, a zwłaszcza do przygód. Działa tu chorobliwie rozbudzona wyobraźnia.\nDziecko przejmuje się i zachwyca opisami przygód różnych podróżników. Pochłania chciwie książki zawierające te opisy. Żadne, choćby najgenialniejsze utwory literackie, nie są w stanie konkurować z temi książkami; wszystko jest nudne: i szkoła i książka, a zwłaszcza dom rodzicielski.\nOni lubują się w przedstawieniach kinematograficznych, które jeszcze bardziej niż książki, pobudzają ich wyobraźnię. Chłopiec chciałby naśladować bohatera filmu. Działa tu wrażliwość, pobudliwość, a zwłaszcza chęć zwrócenia na siebie uwagi.\nO ile obserwujemy dziecko, które z tych lub innych powodów musi zmieniać miejsce swego pobytu, któreby chciało ciągle biegać w nieznaną dal, to dojdziemy łatwo do wniosku, że mamy do czynienia z psychopatologiczne, dzieckiem. Ten niepokój, to pobudzenie nerwów, są to objawy chorobliwe. Wagabundzi – to po większej części umysłowo niedorozwinięci. Solier w swym dziele „Psychologia de l‘idore et de l’imbleile” charakteryzuje te dzieci w sposób następujący: Są między niedorozwiniętymi dzieci, które, nie zważając na żadne napomnienia i wysiłki nie dają się nakłonić do pracy. Przez całe dnie chodzą bez zajęcia, gapią się na to, jak inni pracują. Nieraz nawet taki niedorozwinięty włóczęga, daje rady i wskazówki ludziom pracującym, napotkanym przygodnie na drodze, jakby najlepiej tamci swoją robotę wykonać mieli, a sami nabierają o sobie przekonania, że są bardzo czynni, gdyż plączą się każdemu pod nogami.\nO ile umysłowo normalni, dotknięci manją włóczęgostwa, pracują źle i niechętnie, to niedorozwinięci wagabundzi nie pracują wcale. Niedorozwinięty wagabunda wychodzi z domu i idzie przed siebie, ale sam nie wie dokąd idzie i z czego po drodze będzie żył. Nieraz tacy niedorozwinięci uciekają z przytułków – w towarzystwie kolegów dotkniętych tą samą manją. Wędrują nocami, a we dnie ukrywają się. Chłód i głód każą im udawać, że chcą pracować- ale ledwo dostaną oni strawę i nocleg u majstra lub u gospodarza we wsi, uciekają nad ranem w świat. Nie można takiego włóczenia się tłómaczyć dążeniem do swobody, dzieci takie uciekają nie tylko z przytułków, gdzie jest pewien rygor i gdzie prowadzą życie monotonne, nie urozmaicone – ale nawet z domu rodzicielskiego, gdzie nikt ich swobody nie krępuje. Dr Dräsche opisuje 11-letniego chłopca-włóczęgę, który nosił się z zamiarem ucieczki i aby zyskać niezbędne na drogę pieniądze, porobił długi na rachunek rodziców, pozatem zabrał z domu trochę gotówki. Spotkał kolegów idących do szkoły i namówił ich, aby z nim poszli w świat. W ten sposób w pięcioro rozpoczęli swoje przedsięwzięcie. Awanturnicze życie zaczęli od tego, że zabrali łódkę, która chwilowo była bez właściciela. Łódką tą popłynęli po rzece Elsterze do dzielnicy ogrodów. Tam zamieszkali pod mostem. Całe dnie wałęsali się po Hamburgu, żywiąc się bądź kradzionemi owocami, bądź też również kradzionemi śniadaniami robotników, zajętych przy moście.\nNie wszyscy towarzysze dotrzymali placu inicjatorowi tej awanturniczej wyprawy.\nJednego wyrzucili sami, gdyż nie przyczyniał się pracą swą do zaspokojenia potrzeb gromady.\nInny sam się odłączył od nich i powrócił do domu. Mogli się oni spodziewać zdrady z jego strony. Bali się, że wyda on miejsce ich pobytu.\nTrzeba więc było przenieść się gdzieindziej. Wybór padł na wyspę Helgoland. Na to aby plan przeniesienia się uskutecznić, znów musieli przywłaszczyć sobie łódź – tym razem żaglową, odpowiednią do podróży morskiej. Nie dojechali oni jednak do miejsca, które sobie upatrzyli, gdyż dogonił ich poszkodowany właściciel owej łódki. Widząc kto mu łódź zebrał, uważał że najlepiej będzie odesłać owych małoletnich przestępców do domu rodzicielskiego – ale tego owi chłopcy nie pragnęli. Nie mając innego punktu wyjścia rzucili się do morza i przepłynęli aż do brzegu Elby – ale tu zostali ujęci przez portową policję i odesłani do rodziny.\nGłówny inicjator całej wyprawy nie uspokoił się jednak po powrocie do domu. Zawsze miał ochotę uciekać, aby żyć życiem pełnym przygód.\nNie pomogła tu kara nawet cielesna; nie pomogło pozbawianie go ubrania. Nie pomogła pod tym względem szkoła, która przystawiła mu 2 dozorców z pośród kolegów – jednego silnego a drugiego bystrego. Zawsze znalazł moment do ucieczki odpowiedni, a gorsza, zawsze miał ochotę po temu.\nChociaż myśl jego była zajęta ciągle wynajdywaniem sposobów omylenia czujności straży, to jednak postępy jego w szkole były nienajgorsze. Mogłyby być lepsze gdyby nie niedbalstwo, lenistwo i brak obowiązkowości ucznia; tak przynajmniej twierdzi nauczyciel. Przytem kłamie, a przyparty do muru, skruchy nie okazuje.\nTo, że kłamie, nie powinno nas dziwić. Chcąc uciekać, musi zmylić czujność opieki – musi udawać, musi kłamać. Fizycznie jest bardzo dobrze rozwinięty, tylko ma bladą cerę.\nDzieci dotknięte manją włóczęgostwa dzielimy więc zasadniczo na dwie kategorie: dzieci normalne umysłowo i dzieci anormalne umysłowo.\nDzieląc dzieci podług przyczyn wagabundowania: mamy dzieci, których warunki domowe wyrobiły chęć i pociąg do włóczęgi i takie, które włóczą się, choć nie mają po temu faktycznej przyczyny. Działają tu jakieś ukryte, niewytłómaczone wewnętrzne przyczyny, które taki wpływ wywierają. Te dzieci, które wskutek warunków domowych stały się włóczęgami są nadzwyczaj zadowolone, gdy je pomieścić w przytułku. Mają dach md głowa, mają dobrobyt, którego dotąd nie miały.\nDzieci te nie objawiają chęci ucieczki. Inni w najlepszych warunkach będą chętnie uciekać z nastaniem cieplejszej pory roku. Jedynie jesień i zima wpływa na pozostanie tych dzieci w przytułku.\nCiekawym jest ten fakt, że o ile w porze wiosennej, letniej i jesiennej największą dla nich przykrością jest przebywanie w murach, o tyle na początku zimy popełniają oni umyślnie jakiś karygodny czyn, aby tylko być internowanym w więzieniu. Mając ten cel na oku, kradną tak, aby wszyscy widzieli – nie starają sie zupełnie ukrywać. Chcą być przyłapani na gorącym uczynku, gdyż wiedzą, że potem nastąpi internowanie, co będzie dla nich w czasie zimy bardzo pożądane. W takich warunkach są oni skłonni nawet do morderstwa.\nU włóczęgów bywa w pewnych okresach silniejsze, w innych słabsze natężenie manji. Gwałtowniejsze wybuchy następują perjodycznie.\nPo przejściu paroksyzmu następuje reakcja.\nO ile przedtem było niczem nie dające się powstrzymać dążenie do swobody, o tyle po paroksyźmie chętniej trzymają się miejsca.\nCi, którzy popełnili karygodne czyny, okazują niebywałą skruchę i nietylko o do winy się przyznają – ale jakby chcieli jeszcze bardziej się oczernić, niż na to zasługują. W tym okresie nie są oni w stanie popełnić żadnego przestępstwa. Ale taki stan nie trwa długo. Na wiosnę następuje najczęściej recydywa.\nDr Drihl opisuje takiego chłopca, który pomieszczony w przytułku, rwał się w świat wtedy, kiedy tylko przygrzały pierwsze promienie wiosennego słońca. Widać było niepokój i tęsknotę dochodzącą do melancholji.\nChłopiec ten miał bajeczny sposób podróżowania. Przekradał sie na stacje i uczepiał się odchodzącego pociągu towarowego. W ten sposób jechał tak długo, póki pociąg, dojeżdżając do następnej stacji, nie zwalniał biegu. Wówczas rzucał się między szyny i leżał spokojnie do tego czasu póki wszystkie wagony ponad nim nie przeszły. Wtedy wstawał i czekał na stacji aż do następnej takiej samej okazji. Raz przypadkowo rzucił się mniej zręcznie niż zwykle i kola wagonu przeszły mu po palcach u nogi.\nW ten sposób dostał się do szpitala a stamtąd do przytułku. Z przytułku uciekł po 3 miesiącach i zjawił się znów z nastaniem zimy. Na zapytanie dlaczego uciekał oznajmił, że w przytułku nudno. A on chciałby coraz to inne miejsca poznawać i że go jakaś siła pcha w świat.\nDzieci same zdają sobie sprawą z tego pociągu i trafnie go określają; przyznają się szczerze nieraz do tej chęci ucieczki, a nieraz nawet pomagają same do opanowania swej manji. Jeden z wychowańców przytułku, czując, że sam nie poradzi sobie ze swym pociągiem do włóczęgi, prosił, aby go zamknięto w kozie, gdzie zaryglowane drzwi i okratowane okna uniemożliwią mu wydostanie się w świat.\nSposób ten nie był taki niezawodny, jakby się to na pierwszy rzut oka zdawało, gdyż chłopiec ten po przebyciu 55 dni w kozie uciekł natychmiast po wypuszczeniu go na wolność. Zdarzają się jednak i między temi osobnikami takie, które są zdolne do większego wysiłku woli, wystarczającego do opanowania nałogu. Dzieje się to zwłaszcza wtedy, gdy takiemu dziecku ktokolwiek z opieki dłoń pomocną poda.\nDyrektor jednego przytułku zauważył niepokój w oczach swego wychowańca. Ponieważ chłopiec uciekał już kilkakrotnie, więc można się było spodziewać, że i tym razem ten niepokój chęć ucieczki oznacza.\nMożna sobie przecież czasem z takiem dzieckiem poradzić i wpłynąć na jego poprawę. Niełatwo można zyskać zaufanie ucznia – ale to jest konieczne. Musi on nam ufać na tyle, żeby nam powierzył najbardziej ukryte swe myśli; niech czuje, że nami powoduje nie prosta ciekawość, lecz, że niepokój o niego każe nam sondować jego duszę do głębi. Niech nasz wychowaniec zrozumie, że nami kieruje jedynie chęć do pomożenia mu. Wiedział ów dyrektor jak ma z chłopcem postępować.\nPrzemówił dziecku do serca i wydobył szczere zeznanie. Okazało się, że planuje ucieczkę. Dyrektor wyjaśnił mu wówczas, co go czeka w przyszłości, jeżeli nie rozsądek o popęd weźmie górę. Ta smutna perspektywa przeraziła chłopca tak dalece, że zrozpaczony zawołał: Ratujcie mnie, ja nie chcę być żebrakiem ani złodziejem. Trzeba było chłopca uspokoić i wyjaśnić mu, że jego przyszłość zależy od niego samego, że sam powinien się bronić, a jeżeli się będzie czuł na tyle słabym, że może w walce z pędem ulec, niech tylko zwróci się śmiało do opiekuna, niech mu stan swojej duszy odkryje, a ten z pewnością pomocy nie odmówi. Chłopiec przyrzekł. Od tej pory nie uciekał i po pomoc się nie udawał. Sama świadomość, że ma w razie czego poparcie i pomoc dodała mu siły, wzmocniła jego wolę.\nDzieci, dotknięte manją włóczęgowską, są trudne do poprawy, ale jednak racjonalne postępowanie robi wkońcu swoje.\nW dawniejszych czasach oddawano takie dzieci do klasztoru, gdzie rygor, przymusowa praca oraz brak swobodnego rozporządzania czasem pokonywały wrodzone defekty. Czy jednak zakład poprawczy ma przypominać klasztor lub więzienie – to kwestja, nad którą wartoby się zastanowić . Ale o tem potem.\nMusimy najpierw zastanowić się nad tem, czy dziecko-włóczęga ma pozostawać w domu rodzicielskim, czy też może lepiej takiego osobnika z domu rodzicielskiego usunąć.\nNikt mie będzie kwestjonował zabrania dziecka rodzicom w tych wypadkach, gdzie warunki domowe dziecka były przyczyną tego jego defektu, n. p. jak to wspominaliśmy poprzednio, dziecko było pozostawionem własnemu przemysłowi w tym wieku, w którym niemożliwe jest zajmowanie się jakąkolwiek uczciwą zarobkową pracą. Nie będziemy również kwestjonować konieczności usunięcia dzieci z pod wpływu takiej rodziny, które nakazuje dzieciom żebrać lub kraść, a nawet karze je, o ile zarobek był mniejszy od przewidzianego. Tu gdzie jest widoczny szkodliwy wpływ , tam musi każde zdrowe i dobrze zorganizowane społeczeństwo – temu wpływowi przeciwdziałać. Wydostanie dziecka z pod złych wpływów, odseparowanie od rodziny jest tu koniecznością.\nPonieważ jednak dzieci takie nie przedstawiają zupełnie trudnego materjału wychowawczego, mogą one poprawić się w zupełności, o ile będą pomieszczone w jakiej uczciwej, zdrowej moralnie rodzinie, odpowiedniej sferą i oddane pod opiekę i kontrolę osób specjalnie do tego powołanych.\nTen system, noszący nazwę „Patronage familière”, daje znakomite rezultaty. Ma wszelkie zalety, które widzimy w wychowaniu dziecka w domu rodzicielskim. Jest to o tyle lepsze od internatów, że dzieci są bardziej do życia przystosowane i że są one traktowane indywidualnie a nie masowo. O ile mamy do czynienia z osobnikiem, który ma defekty fizyczne, moralne lub umysłowe, musi być on umieszczony w internatach specjalnych, oddany pod opiekę specjalistów, bądź lekarzy bądź pedagogów.\nPowstaje więc potrzeba tworzenia zakładów leczniczych specjalnych dla epileptyków, melancholików, dzieci dotkniętych manją prześladowczą, dla dzieci mających napady strachu i t. p. – a także zakładów wychowawczych dla niedorozwiniętych umysłowo i moralnie.\nDo zakładów tych powinien być zawsze łatwy i prędki dostęp. Powinno wystarczyć, że jest dziecko, wałęsające się po mieście i że jest zakład, w którym takie dziecko może znaleźć warunki poprawy.\nCzy to będzie z wyroku sądu dla nieletnich, czy kurator z ramienia owego sądu wyznaczony, czy nawet jakaś prywatna osoba uzna, że należy dziecko internować, już to powinno być wystarczającym motywem do przyjęcia tego dziecka do zakładów.\nO ile na razie nie wiadomo który zakład jest odpowiedni, zatrzymuje się włóczęgę w centrali na obserwacji.\nW ten sposób w zakładach tych będą nie tylko dzieci z defektami moralnemi, fizycznemi i umysłowemi, lecz będą też i dzieci opuszczone – lecz zdrowe pod każdym względem. Znajdą się tam i sieroty i dzieci biedne bez środków do życia, tak, że pobyt w tej instytucji wychowawczej nie nakłada specjalnego piętna na swych pupilów.\nMa to bardzo ważne znaczenie, gdyż w przeciwnym razie opieka ociąga się z umieszczeniem dziecka w internacie, a gdy, doprowadzona do ostateczności decyduje się to uskutecznić, wówczas różne formalności przedłużają ten okres, opóźniając poprawę.\nCześć tych zakładów powinna mieć charakter leczniczy, inne wychowawczy.\nNależy jeszcze zastanowić się nad tem, w jaki sposób można przeciwdziałać włóczeniu się dziecka pomieszczonego w internacie. W jaki sposób uniemożliwić wychowańcowi ucieczkę? Gdybyśmy mieli nazawsze włóczęgę w obrębie internatu zatrzymać – możnaby się wówczas zastanowić nad tem, czy rygor klasztorny byłby odpowiedni, czy też może należy hołdować innemu rodzajowi zakładu poprawczego?\nSkoro jednak naszem zadaniem jest zatrzymać dziecko w internacie tylko tak długo, póki nie uzyskamy poprawy, musimy dążyć do tego nie żeby nie mogło ono uciec, lecz żeby uciec nie chciało.\nGdybyśmy dziecko-włóczęgę, przyzwyczajone do swobodnej przestrzeni, zamknęli w czterech ścianach klasy i rozpoczęli w tych warunkach naukę, zyskalibyśmy tylko to, że włóczęga czułby się więźniem i jako taki dążył z nadzwyczajną energią do wyswobodzenia się.\nTaka droga byłaby błędna.\nPedagog musi się zawsze liczyć z indywidua1alnością danego osobnika i system pedagogiczny do natury ucznia dostosować.\nMusimy więc pamiętać o tem, że niema takiego pedagogicznego zabiegu, któryby zmienił odrazu wczorajszego włóczęgę w obowiązkowego, pracowitego ucznia.\nMożna wprawdzie często do tego rezultatu doprowadzić – ale nie odrazu.\nPierwszem naszem zwycięstwem będzie, jeżeli doprowadzimy do tego, że uczeń nasz sam będzie wiedział dokąd idzie, i że nam to oznajmi…\nWażnem byłoby, zarówno dla nas jak i dla niego, gdyby się nam udało pójść z nim razem, w charakterze towarzysza – nie dozorcy.\nSpędzając z naszym uczniem godziny na łonie natury, mamy możność wzbudzenia zainteresowania ucznia w kierunku otaczającego go świata. Będzie to pierwszy krok, który zmieni bezmyślnego włóczęgę, pędzącego przed siebie bez celu, na wycieczkującego, żądnego wiedzy ucznia.\nNa takim spacerze będzie można prowadzić lekcje okolicznościowe t. zw. leçons occasîonnelles, których tematem będzie to wszystko, cokolwiek się nasunie przed oczy, cokolwiek wzbudzi choćbv krótkotrwałą uwagę ucznia.\nZyskuje tu się 2 rzeczy: wagabunda czuje się dobrze tylko w otwartej przestrzeni, z lekcyj więc prowadzonych w odpowiednich dla siebie warunkach, skorzysta więcej, niż z typowych lekcyj szkolnych. Tam uczeń nie słucha i nie słyszy wykładającego, lecz zastanawia się tylko nad tem jakby się na wolność wydostać.\nDrugą zdobyczą będzie to, że wagabunda odzwyczaja się od bezmyślnego gnania. Stopniowo zamienia się to gnanie na spacery celowe, rozwijające umysł dziecka.\nSpacery te powinny zajmować sporą rubrykę w rozkładzie zajęć obowiązkowych.\nPo powrocie ze spaceru, gdy zmęczenie fizyczne sprzyja biernemu zachowaniu się, można opowiadać uczniom bajki o zajmującej fabule, aby w ten sposób wyrobić w dziecku uwagę dowolną.\nBarwne opisy w bajkach działają dodatnio na pobudzoną wyobraźnię wagabundy.\nOd krótszych bajek przejdziemy do dłuższych, od tych do powiastek – wreszcie do pogadanek, biorąc za punkt wyjścia lekcję okolicznościowa odbytą podczas wycieczki.\nWszelkie nowe przedmioty należy wprowadzać z wszelką ostrożnością. Unikajmy zmuszania włóczęgów do takich lekcy jak czytanie, pisanie lub arytmetyka.\nOdłóżmy termin rozpoczęcia tych przedmiotów szkolnych do czasu, kiedy poprawa już będzie widoczna. Zwróćmy uwagę na slöjd (system edukacji oparty o nabywanie umiejętności rzemieślniczych, stosowany przez autorkę w prowadzonej przez niej szkole dla dzieci niedorozwiniętych w Siedlcach – przyp. EMS)\nO ile wagabunda nie biega – musi być czynnym, – tego wymaga jego natura.\nZajęcia, odpowiednio dobrane, powstrzymują go od ciągłej zmiany miejsca, zaspokajając jego potrzebę czynu i skierowując jego myśli na właściwe tory.\nNie może tu być mowy o zwykłych zajęciach slajdowych, zalecanych dla dzieci normalnych, przez autorów podręczników. Ponieważ ich psychika jest inna, więc i sposób oddziaływania na tę psychikę jest inny.\nZasadą slöjdu jest dawać dzieciom do zrobienia te przedmioty, które im są potrzebne, których posiadanie sprawi im satysfakcję.\nTa sama zasada stosuje się i do dzieci anormalnych, ale skoro ich potrzeby są odmienne, skoro ich myśli dążą w innym kierunku, więc inne przedmioty muszą być przez nich na lekcjach slöjdu wykonane.\nPodczas swych wędrówek po świecie nie odczuje potrzeby posiadania kosza do papieru ani teczki do gazet. Nie pielęgnuje on roślin pokojowych – niepotrzebne mu są ozdoby na doniczki.\nPrzedmioty te nie sprawią mu satysfakcji, a wykonywanie na rozkaz rzeczy tych nie zachęci do pracy w ogóle.\nMusimy liczyć się z tymi jego odmiennemi potrzebami i dawać mu takie roboty, przy których on własnoręcznie swoje potrzeby zaspokoi. Powinien więc umieć wykonać to, co może do jego celów służyć. Uczmy go jak załatać but, wyprać chustkę, koszulę, uszyć plecak, wystrugać łyżkę. Ulepić z gliny garnek i wypalić. Nauczmy go robić z gałęzi szałas a z kamienia komin. Niech zbiera gałęzie a roznieca ogień bez pomocy zapałek. Niech się nauczy łowić ryby i zbierać rośliny jadalne dziko rosnące. To mu da konieczne dla włóczęgi wiadomości praktyczne.\nPodczas zajmowania ucznia pracą, wychowawca musi być w tych zajęciach towarzyszem pracy ucznia, powiernikiem jego, choćby, najbardziej fantastycznych planów, jego pomocnikiem w zrealizowaniu jego pomysłów, a już rzeczą jego osobistych zdolności będzie stać się z czasem i doradcą ucznia. Po wykonaniu pracy uczeń sam pozna braki w swoim dziele i będzie dążył do udoskonalenia. Nie będzie trzeba będzie wcale uczniowi wytykać błędów i namawiać, aby zrobił lepiej. Taka pedanteria mogłaby go tylko zrazić. Uczeń n. p. sam zauważy rozpraszający się dym po rozpaleniu ogniska i będzie myślał nad tem, jakby złemu zaradzić. Pomyślimy z nim razem nad sposobem odprowadzenia dymu w górę; potem pomożemy mu zbudować komin.\nDach z gałęzi i takież ściany nie będą dobrą ochroną przed deszczem i wiatrem – podsuniemy mu myśl użycia do tego celu drzewa zamiast gałęzi. Weźmiemy na razie kłody z korą, a dopiero przekonawszy się o wadach tego materiału budowlanego, przejdziemy do budynków z własnoręcznie wypiłowanych desek. Przeszkodzą nam drzazgi – użyjemy hebla.\nKażde dziecko lubi owoc własnej pracy. I w włóczędze rodzi się sympatja do własnoręcznie zbudowanego domku. Chce on go uważać za swoje mieszkanie, w którem mu będzie lepiej niż w internacie. O ile ma jakieś drobiazgi lub nawet pieniądze na własność, chętnie je tam przeniesie, gdyż uważa, że tam będą bezpieczniejsze niż we wspólnej sypialni przytułkowej. Na to jednak trzeba dom zamknąć – a więc dorobić drzwi z zamkiem. Już teraz dziecko ma często ochotę przebywać w swym domku, ukryć się nawet przed kolegami, ale po zamknięciu drzwi okaże się, że jest mu ciemno, zjawia się potrzeba przebicia okna, potem oszklenia tego okna i t. d. W ten sposób początkowo wykonał szałas pierwotnego człowieka i przeszedł stopniowo do wykonaniu mieszkania człowieka kulturalnego. W tym samym czasie, również stopniowo, dokonywa się i zmiana w jego usposobieniu i w jego trybie życia. Z początku niema ochoty do pracy – niema też i umiejętności odpowiedniej – tak, że z początku pomoc wychowawcy musi być znaczna, gdyż praca ucznia jest minimalna. To daje mu poczucie współudziału w pracy. Dziecko ma dużą satysfakcję skoro widząc uszyty plecak, wystruganą łyżkę lub zbudowany piec, będzie mogło sobie powiedzieć: ja to zrobiłem. Satysfakcja, którą daje praca dokonana, podnosi go moralnie i pobudza do czynu. Pracuje więc coraz chętniej i coraz lepiej. Praca celowa wywiera dodatni wpływ na jego usposobienie i przestaje gnać bez myśli i bez celu.\nW tym samym czasie, kiedy robota jego, doskonaląc się stopniowo, przekształca się z szałasu w chatę europejczyka, wtedy i wagabunda niezdolny do żadnej pracy staje się chłopcem wytrwałym i pracowitym.\nKiedy nadejdzie moment, w którym będzie można, w chwilach wolnych od spacerów i od pracy fizycznej, zacząć uczyć szkolnych przedmiotów – trudno określić.\nTego żaden program przewidzieć nie jest w stanie, to zależy od indywidualności ucznia, a nauczyciel, który swego wychowańca obserwuje, musi wyczuć, kiedy nadszedł ten moment, że były włóczęga może się na niewielki wysiłek zdobyć.\nO ile się na ten moment nie czeka, można ucznia zrazić, znudzić í wywołać recydywą. Wobec takiego grożącego niebezpieczeństwa trzeba postępować powoli, ostrożnie, aby samemu sobie nie psuć roboty.\nO jednem tylko pamiętać należy, że nie zamknięcie na 4 spusty odzwyczaja dziecko od włóczęgi, lecz dodatnio oddziaływa się wtedy, kiedy ten popęd w karby się ujmie. Wyzyskujemy więc to, co jest dobrego w wagabundzie: jego zaradność, zręczność, wytrzymałość, pomysłowość, zmył orientacyjny – jednocześnie staramy się oddziałać na poprawę, walcząc skutecznie z jego defektami takiemi jak: brak pracowitości, brak uwagi i systematyczności, a także z jego nawykiem do kłamstwa.\nPracowitość wyrobi zajęcie celowe a zajmujące w warunkach o jakich poprzednio wspominaliśmy. Praca ręczna oddziała dodatnio i na uwagę.\nPrzy pracy zachodzi konieczność posługiwania się narzędziami, które trzeba odkładać na swoje miejsce, aby je z łatwością znaleść – to wyrabia mimowoli systematyczność. Jak jednak walczyć z usposobieniem do kłamstwa u włóczęgi?\nWłóczęga musi kłamać, gdyż jego chorobliwie pobudzona wyobraźnia nasuwa mu przed oczy obrazy, które później bierze sam za rzeczywistość.\nWłóczęga kłamie też wówczas, gdy musi uśpić czujność opieki chwilą, gdy chce się wydostać na wolność.\nO ile wychowawca rozumie psychikę włóczęgi i liczy się z nią, nie może i nie powinien do tego doprowadzić, aby miał on okazję kłamać.\nNiech mu nie pozwala opowiadać rzeczy, co do których nie jest on pewnym, czy je rzeczywiście słyszał lub widział. Niech nie zabrania mu iść za popędem, gdyż jeżeli popęd silny go pcha, lepiej żeby chłopiec poszedł w świat z wolą i wiedzą wychowawcy niż skrycie.\nJeśli inaczej już być nie może, lepiej żeby wyszedł drzwiami niż ma się wydostać przez okno i spuścić po rynnie albo piorunochronie.\nZdarza się często, że wychowańcy przytułku wracają tam po włóczędze. Należy wówczas odnieść się do chłopca życzliwie, nie karać go, nie robić mu wymówek – a nadewszystko nie zarzucać go pytaniami, aby nie dać mu okazji do kłamstwa i nie pobudzać go w tym kierunku. Od taktu i umiejętności pedagoga zależy czy włóczęga stanie się pracowitym, obowiązkowym i uczciwym człowiekiem, czy też powiększy on kadry przestępców małoletnich.\nO ile chcemy wpłynąć na zmniejszenie się liczby przestępstw, dokonywanych przez małoletnich, musimy się starać o poprawę włóczęgów.\nPraca ta daje dobre rezultaty.\nMusimy najpierw zorganizować opiekę nad opuszczonemi i upośledzonemi dziećmi.\nOpieka ta wyznaczy na każdy okręg jednego ze swych członków, którego zadaniem będzie dbać o to by każde dziecko miało odpowiednie warunki rozwoju.\nIch starania doprowadzą do tego, aby by każde dziecko było pomieszczone w odpowiedniej dla siebie szkole i żeby tych szkół była odpowiednia ilość.\nDo tych opiekunów zwracać się powinien nauczyciel szkolny po pomoc, widząc, że uczeń zaniedbuje się w swoich obowiązkach i spóźnia się, przepuszcza lekcje lub też stale nie odrabia zadanych lekcyj.\nOpiekun ma obowiązek zbadać warunki domowe ucznia aby dowiedzieć się, co powoduje jego nieobowiązkowość.\nOpiekun powinien w miarę potrzeby i możności napominać, pouczać, objaśniać i uświadamiać rodzinę a nawet w razie potrzeby wyjednywać jej zapomogi – słowem, powinien robić wszystko, co może wpływać na poprawę losu dziecka w rodzinie.\nO ile nie pomoże i rodzina wywierać będzie dalej ujemny wpływ na dziecko, powinien je móc jak najprędzej odesłać do internatu.\nTylko wtedy, kiedy będziemy mieli dobrze zorganizowane koła opieki nad opuszczonemi i upośledzonemi dziećmi i wtedy, kiedy będzie wystarczająca ilość instytucji leczniczych i wychowawczych wszelkiego rodzaju – będzie można być pewnym, że ilość przestępstw dokonywanych przez dzieci zmniejszy się doskonale.\nEugenia Lublinerowadzieci nauka sprawy społeczne wpis po polsku\n2 responses to “Dziecko włóczęga”\nPrzeczytalam caly tekst “od deski do deski”, biore poprawke na czas, kiedy to bylo pisane – jest to nowatorskie jak na owe czasy i owczesna wiedze pedagogiczna. Bardzo dziekuje, ze moglam to przeczytac. Ciotuchna\nAch, drodzy Czytelnicy, ten komentarz powyżej, to znowu nie ja tylko, zgodnie z podpisem, Ciotuchna.


Spotkanie online z Dorotą Zawadzką - mojaswidnica.pl\nSpotkanie online z Dorotą Zawadzką\nMiejska Biblioteka Publiczna w Świdnicy zaprasza na spotkanie z Supernianią, Dorotą Zawadzką. Ze względu na pandemię koronawirusa spotkanie odbędzie się online.\nJuż w najbliższy poniedziałek, 21 grudnia odbędzie się spotkanie z Dorotą Zawadzką. Książkę „Pani Doroto! Dziecko mi się popsuło” wraz z autografem autorki można zamówić pod numerem telefonu 74 640 09 37. Zamówienia złożone do dnia 18 grudnia beda zrealizowane jeszcze przed świętami.\nW książce znajdziemy odpowiedzi m .in. na następujące pytania –\nCo zrobić, gdy Twoje idealnie grzeczne dziecko nagle zaczyna mieć swoje zdanie?\nJakie są najważniejsze obszary rozwoju dziecka w wieku do 6. roku życia?\nDlaczego rodzic nie może być wzorem tylko od czasu do czasu?\nJak radzić sobie z wyzwaniami współczesności – erą komputerów i smartfonów?\nDlaczego chęć rodziców do rozwijania się i dokonywania zmian jest nadzieją na lepszy świat?\nfoto: Dorota Zawadzka/Facebook\nTagi:dorota zawadzka, MBP Świdnica, superniania


W drugim semestrze w ramach programu "Trener Osiedlowy" kontynuowane były zajęcia z koszykówki dla dziewczynek klas III. Dziewczynki reprezentowały szkołę biorąc udział w ulicznych turniejach. Te najmłodsze uczestniczyły w marcu 2014 r. w turnieju "Pasowanie na AZS-iaka" organizowanym przez SP nr 56 wygrywając go i otrzymując atrakcyjne nagrody. W maju uczestniczyły w "Wiosennym Turnieju Koszykówki" organizowanym w naszej szkole gdzie pokonały zespół ze Szkoły Podstawowej nr 79. Dzieci z zaangażowaniem i chętnie biorą udział w zajęciach, wyróżniające zawodniczki w niedługim czasie mają wspomóc szeregi klubu INEA AZS.\nW zajęciach sportowych w ramach programu Trener Osiedlowy uczestniczyło 15 dziewczynek z klas III. W okresie wrzesień-grudzień zajęcia nasze to przede wszystkich gry i zabawy z piłką zachęcające do czynnego udziału w zajęciach, odkrywające tajniki gry w koszykówkę. W okresie tym zorganizowaliśmy jeden turniej "Mikołajkowy", w którym uczestniczyło większość dziewczynek z klas III.\nW związku z dużym zainteresowaniem koszykówką wśród maluchów w Szkole Podstawowej nr 7, ruszyła kolejna edycja zajęć w ramach programu TRENER OSIEDLOWY. Zajęcia dla dziewczynek klas III odbywają się raz w tygodniu, we wtorki 16.15 - 17.45. Głównym celem zajęć w tej grupie wiekowej to zapoznanie z nową dyscypliną i nauka podstawowych elementów poprzez gry i zabawy.


P O L I T E C H N I K A Ś L Ą S K A. Regulamin konkursu wiedzy informatyczno-matematycznej - PDF\nP O L I T E C H N I K A Ś L Ą S K A. Regulamin konkursu wiedzy informatyczno-matematycznej\nDownload "P O L I T E C H N I K A Ś L Ą S K A. Regulamin konkursu wiedzy informatyczno-matematycznej"\n1 P O L I T E C H N I K A Ś L Ą S K A W y d z i a ł M a t e m a t y k i S t o s o w a n e j ul. Kaszubska Gliwice Tel: , Fax: Adres www: Regulamin konkursu wiedzy informatyczno-matematycznej 1. PODSTAWA PRAWNA, CELE I ZAKRES KONKURSU 1. Konkurs jest organizowany na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 stycznia 2002r. w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzenia konkursów, turniejów i olimpiad (Dz. U. Nr 13, poz.125). 2. Celem konkursu jest zmobilizowanie młodzieży szkół ponadgimnazjalnych do intensywnej nauki matematyki i informatyki, oraz lepsze przygotowanie jej do podjęcia studiów wyższych na Uczelniach Technicznych. 3. W dalszej części Regulaminu Konkursu, Konkurs Algorytmion będzie zwany w skrócie Konkursem. 4. Uczestnikami Konkursu mogą być uczniowie szkół ponadgimnazjalnych. 5. Konkurs składa się z dwóch etapów o zasięgu ogólnopolskim: Etap I odbywa się poprzez przygotowaną dla potrzeb Konkursu platformę, do której dostęp można uzyskać pod adresem lub Etap II odbywa się w laboratoriach Wydziału Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej w terminie podanym przez Jury Konkursu. 1. ZASADY KWALIFIKACJI DO KOLEJNYCH ETAPÓW KONKURSU 1. Każdy Uczestnik Konkursu powinien zarejestrować się na oficjalnej witrynie Algorytmionu. Po zalogowaniu Uczestnik przystępuje do pierwszego etapu Konkursu. Wszelka komunikacja pomiędzy Uczestnikami konkursu a Organizatorami odbywa się poprzez stronę konkursu. W Etapie I - szkolnym Uczestnik rozwiązuje zestaw zadań. Zestaw zadań jest dostępny po zarejestrowaniu poprzez stronę Konkursu. Do zawodów Etapu II uczestnicy zostaną zakwalifikowani na podstawie wyników uzyskanych w Etapie I zgodnie z oceną Jury Konkursu. 2. Zawody Etapu II Konkursu Algorytmion są organizowane na Wydziale Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej w Gliwicach przy ul. Kaszubskiej 23. Do zawodów Etapu II zakwalifikowane zostaną osoby\n2 z największą liczbą punktów uzyskanych w Etapie I. O kwalifikacji do finału Uczestnicy zostaną powiadomieni poprzez oficjalną witrynę Konkursu lub drogą mailową, na wskazany przy rejestracji mail. 3. Finalistami Konkursu zostaną osoby, które w ocenie Jury uzyskają wystarczającą liczbę punktów do kwalifikacji do finału - Etapu II w ramach zawodów centralnych. 4. Laureatem Konkursu zostaną osoby, które w ocenie Jury uzyskają największą liczbę punktów w ramach zawodów centralnych - finale ogólnopolskim. 3. ORGANIZACJA KONKURSU 1. Wszystkie etapy Konkursu organizuje i przeprowadza Zespół Algorytmion przy Wydziale Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej w Gliwicach. 2. Zespół Algorytmion nadzoruje ułożenie tematów zadań i pytań do zawodów poszczególnych etapów Konkursu oraz zasady ich sprawdzania. Skalę trudności zadań, tematy zadań i pytań oraz zasady sprawdzania i oceny zatwierdza Jury Konkursu. 3. Na każdym etapie Konkursu prace Uczestników są sprawdzane przez Jury Konkursu. 4. Na podstawie wyników prac Uczestników Konkursu sporządzana jest lista rankingowa osób, które zostały zakwalifikowane do zawodów następnego etapu. Listę tę zatwierdza Jury Konkursu. 5. Lista osób zakwalifikowanych do finału może zostać zamieszczona na platformie Konkursu, po terminie 7 dni (patrz 3 pkt.6 - pkt.8). 6. O kwalifikacji Uczestnika do kolejnego etapu Konkursu zawiadamia się Uczestników przez oficjalną stronę Konkursu lub na podane adresy lub adres szkoły. 7. Uczestnik powinien w terminie do 7 dni potwierdzić swój udział w Finale (Etap II) wysyłając mail na adres Jury. W przeciwnym wypadku Jury nie kwalifikuje Uczestnika do finału, a jego miejsce przyznaje kolejnej osobie z listy rankingowej. Potwierdzenie udziału w ogólnopolskim Finale (Etap II) należy przesłać do Przewodniczącego Jury. 8. Uczestnik ma prawo odwołać się na piśmie od decyzji Jury w terminie 7 dni od daty powiadomienia. Odwołanie należy przesłać mailem do Przewodniczącego Jury lub listem poleconym na adres Konkursu (liczy się data stempla pocztowego). 9. Odwołania rozpatruje Zespół Algorytmion i informuje osoby odwołujące się o podjętej decyzji poprzez oficjalną witrynę Konkursu lub na podany adres . Decyzja ta jest ostateczna. 4. ZGŁOSZENIE UDZIAŁU W KONKURSIE 1. Zespół Algorytmion wysyła zaproszenia do udziału w Konkursie kierowane do Uczniów szkół ponadgimnazjalnych z całej Polski. Uczniowie szkół zgłaszają swój udział w Konkursie poprzez rejestrację w platformie Konkursu. 2. Uczestnik logując się na stronie Konkursu otrzymuje indywidualne konto, które stanowić będzie podstawę jego uczestnictwa w Konkursie\n3 3. Przy zakładaniu konta Uczestnik podaje takie informacje jak Imię, Nazwisko, nazwę i adres szkoły oraz miejscowość i województwo lub inne według wskazań wypełnianego formularza rejestracyjnego. 4. Tworząc konto na platformie Konkursu Uczestnik akceptuje postanowienia niniejszego regulaminu. Założenie konta jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na wykorzystywanie oraz przetwarzanie danych osobowych w platformie Konkursu, w celach informacyjnych oraz kontaktu z Uczestnikami. 5. W Konkursie mogą uczestniczyć uczniowie wszystkich szkół ponadgimnazjalnych z terenu całej Polski. Warunkiem uczestnictwa jest zarejestrowanie Uczestnika poprzez oficjalną platformę Konkursu. 6. Uczestnik przystępując do Konkursu wyraża zgodę na przetwarzanie jego danych osobowych w celach konkursowych, ewidencyjnych, reklamowych oraz opisanych w Regulaminie Konkursu. 7. Uczestnik przystępując do Konkursu zobowiązuje się przestrzegać prawa obowiązującego na terenie Polski i Unii Europejskiej oraz Regulaminu Konkursu w trakcie trwania całego Konkursu, jednocześnie: a. Uczestnik zobowiązuje się do używania przekazanego mu konta jedynie do celów konkursowych, b. Uczestnik zobowiązuje się do przestrzegania zasad kultury społecznej i odpowiedniego zachowania, c. Uczestnik przyjmuje do wiadomości i wyraża zgodę na zgłaszanie wszelkich przypadków łamania prawa, zasad społecznych i Regulaminu Konkursu właściwym Organom i Urzędom na terenie Rzeczypospolitej oraz Unii Europejskiej, d. Uczestnik jest świadom konsekwencji prawnych powstających z naruszenia wymienionych w Regulaminie Konkursu zasad. 5. ORGANIZACJA KONKURSU ETAP I 1. Szczegółowy terminarz Etapu I ustala Jury Konkursu i podaje do wiadomości Uczestników poprzez witrynę Konkursu. 2. Jury Konkursu ocenia prace Uczestników, które zostały nadesłane poprzez oficjalną platformę Konkursu. 3. Zawody szkolne Etapu I odbywają się indywidualnie lub w ramach sprawdzianów umiejętności organizowanych w ramach lekcji przedmiotowych. Zadania Etapu I uczniowie rozwiązują samodzielnie, przy czym mogą zwracać się z pytaniami do innych osób (także nauczycieli) w celu wyjaśnienia wątpliwości. Rozwiązania zadań Etapu I realizowanych indywidualnie, uczeń przesyła sam poprzez konto na platformie Konkursu. 4. Rozwiązania zadań należy zredagować ściśle według wskazówek Jury: a. Nadsyłane programy muszą być napisane w językach C#, C++, C lub JAVA. b. Nie mogą to być skompilowane wersje okienkowe lub inne wersje projektowe, a jedynie pliki zawierające kod źródłowy. c. Uczestnik przesyła propozycje swoich rozwiązań w pliku tekstowym o rozszerzeniu txt. Każdy program będzie kompilowany, a następnie uruchamiany w wersji konsolowej. d. Każde zadanie powinno: i. być umieszczone w osobnym pliku o rozszerzeniu txt. ii. W komentarzu na samym początku kodu należy wyraźnie zaznaczyć, którego zadania dotyczy przedstawione rozwiązanie\n4 iii. Komentarz ten powinien mieć następujący format: // Zadanie [numer według listy zadań] [Wybrany język programowania] [ewentualne uwagi Uczestnika] e. Programy muszą być kompilowane za pomocą jednego z kompilatorów MS Visual Studio 2010, 2012 lub gcc, g++, javac w zależności od użytego języka programowania. f. Uczestnik musi wyraźnie zaznaczyć w postaci komentarza na samym początku kodu, jaką wersję kompilatora zastosował. 5. Komisja ocenia nadesłane zdania korzystając z dostępnych kompilatorów Microsoft typu MS Visual Studio 2012 lub 2013 oraz NetBeans Niespełnienie postanowień 5 Regulaminu Konkursu może spowodować odrzucenie prac Uczestnika. 7. Rozwiązania zadań powinny być efektywne algorytmicznie oraz zoptymalizowane obliczeniowo i czasowo. 8. Zawody Etapu II przeprowadza Jury Konkursu na Wydziale Matematyki Stosowanej w ustalonym terminie, który zostaje podany do wiadomości uczestników zakwalifikowanych do Etapu II poprzez stronę Konkursu. 6. ORGANIZACJA KONKURSU - ETAP II 1. Etap II Konkursu odbywa się na Wydziale Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej w Gliwicach. 2. Szczegółowy terminarz Etapu II ustala Jury Konkursu i podaje do wiadomości Uczestników poprzez platformę Konkursu lub drogą pocztową na wskazany przy rejestracji adres szkoły. 3. Zawody Etapu II Konkursu odbywają się w siedzibie Wydziału Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej ul. Kaszubska 23, Gliwice, w terminie wyznaczonym przez Jury. 4. Zawody Etapu II przeprowadza Jury Konkursu w pracowniach komputerowych Wydziału Matematyki Stosowanej Politechniki Śląskiej. 5. Finaliści zostają powiadomieni o zakwalifikowaniu do Etapu II poprzez mail, platformę Konkursu lub na podany przy rejestracji adres szkoły. 6. Finalista powinien w terminie do 7 dni od otrzymania informacji o kwalifikacji do finału potwierdzić swój udział w Etapie II Konkursu. a. Potwierdzenia uczestnictwa w ogólnopolskim finale należy przesłać na adres mailowy Przewodniczącego Jury Jest to wymagane celem przygotowania stanowiska komputerowego dla finalistów na czas Etapu II na Wydziale Matematyki Stosowanej. b. W razie braku potwierdzenia, Jury powoła do Finału kolejnego Uczestnika z listy rankingowej. 7. Finalista po otrzymaniu informacji o kwalifikacji do Etapu II, w mailu do Przewodniczącego Jury, powinien określić następujące informacje: a. System operacyjny, pod którym chce programować w trakcie Etapu II. (Windows 7, 8 lub Linux). b. Język, jakiego będzie używał do rozwiązania przedstawionych zadań. (C#, C++, C lub JAVA). c. Kompilator, którego będzie używał w trakcie rozwiązywania zadań Etapu II. (MS Visual Studio 2012, gcc/g++ lub javac). d. Inne kompilatory mogą nie być brane pod uwagę\n5 7. DOKUMENTACJA 1. Zespół Algorytmion może prowadzić ewidencję wydanych zaświadczeń i dokumentów. 2. Jury Konkursu może wydać Finalistom lub Laureatom zaświadczenia o uzyskaniu właściwego im tytułu w trakcie zawodów centralnych Etap II. 3. Jury Konkursu na podstawie listy finalistów może wydać zaświadczenie Nauczycielom, którzy przygotowali uczniów do wzięcia udziału w zawodach centralnych Etap II. 4. Zespół Algorytmion może gromadzić dokumentację dotyczącą całości Konkursu, a w szczególności: a. Dokumentację w sprawie powołania Konkursu, b. Prace Uczestników zawodów Etapów I oraz II, c. Informatory Konkursu i tematy zadań, d. Listy Finalistów i Laureatów Konkursu oraz Nauczycieli, którzy pomagali w przygotowaniu laureata do Konkursu, e. Dane szkół biorących udział w Konkursie. 8. POSTANOWIENIA KOŃCOWE 1. Znaki firmowe oraz loga użyte w dokumentach Konkursu (plakat, zestaw zadań, regulamin, itp.) oraz w serwisie Konkursu są chronione prawnie oraz zastrzeżone i nie mogą być wykorzystywane w żaden sposób bez zgody ich właścicieli. 2. W sprawach nieuregulowanych w Regulaminie Konkursu głos decydujący ma Zespół Algorytmion. 3. Zespół Algorytmion zastrzega sobie prawo zmian w Regulaminie Konkursu. 4. Adres: Zespół Algorytmion Politechnika Śląska Wydział Matematyki Stosowanej ul. Kaszubska Gliwice Studenckie Koło Naukowo-Informatyczne Link Politechnika Śląska Wydział Matematyki Stosowanej ul. Kaszubska Gliwice - 5 -\nREGULAMIN KONKURSU POD NAZWĄ ROZWIŃ SKRZYDŁA Z EXTENDED DISC\nREGULAMIN KONKURSU POD NAZWĄ ROZWIŃ SKRZYDŁA Z EXTENDED DISC 1 POSTANOWIENIA OGÓLNE 1. Niniejszy Regulamin określa warunki, na jakich odbywa się konkurs pod nazwą "Rozwiń Skrzydła z Extended DISC", zwany\nMatematyka. SESJE Z PLUSEM Edycja 2010/2011\nMatematyka SESJE Z PLUSEM Edycja 2010/2011 ORGANIZATOR 1. Organizatorem programu Sesje z plusem (dalej zwanego Programem ) jest Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe M. Dobrowolska sp.j., z siedzibą w Gdańsku\nREGULAMIN KONKURSU Techniki komputerowe w zadaniach wykrywania plagiatów\nREGULAMIN KONKURSU Techniki komputerowe w zadaniach wykrywania plagiatów I. I N FORMACJE WSTĘPNE I.1. Pojęcia stosowane w regulaminie I.1.1. Regulamin konkursu niniejszy dokument. I.1.2. Organizatorzy\nREGULAMIN konkursu z dnia 10 lutego 2017 r. ogłoszonego na FB Mlekolandii I. Definicje Użyte w Regulaminie pojęcia oznaczają: 1.\nREGULAMIN konkursu z dnia 10 lutego 2017 r. ogłoszonego na FB Mlekolandii I. Definicje Użyte w Regulaminie pojęcia oznaczają: 1. Uczestnik osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie będącą\nKonkurs Języka Angielskiego. dla Uczniów Szkół Podstawowych Powiatu Legionowskiego. VII edycja - marzec 2018 czerwiec 2018\nKonkurs Języka Angielskiego dla Uczniów Szkół Podstawowych Powiatu Legionowskiego VII edycja - marzec 2018 czerwiec 2018 Patronat: Patronat merytoryczny: Partner: Organizator: REGULAMIN KONKURSU I. Cel\nI Internetowy Konkurs Wiedzy o Sieciach Komputerowych NETWORKER dla Gimnazjalistów\nI Internetowy Konkurs Wiedzy o Sieciach Komputerowych NETWORKER dla Gimnazjalistów Regulamin I Internetowy Konkurs Wiedzy o Sieciach Komputerowych dla Gimnazjalistów Organizatorem konkursu jest: Zespół\nREGULAMIN KONKURSU POD NAZWĄ "TOP HR MANAGER" POSTANOWIENIA OGÓLNE\nREGULAMIN KONKURSU POD NAZWĄ "TOP HR MANAGER" 1 POSTANOWIENIA OGÓLNE 2 1. Niniejszy Regulamin określa warunki, na jakich odbywa się konkurs wiedzy na Top Managera 2017 w kategoriach HR i Kadry, pod nazwą\nREGULAMIN KONKURSU LabTest WAŻNY NA ROK 2015\nREGULAMIN KONKURSU LabTest WAŻNY NA ROK 2015 Preambuła Diagnostyka Laboratoryjna jest ważnym ogniwem w procesie diagnozowania i leczenia pacjenta oraz funkcjonowania zakładów ochrony zdrowia. Od solidnej\nRegulamin konkursu. Konkurs na hasło promocyjne. na portalu Facebook. 1. Postanowienia ogólne\nRegulamin konkursu Konkurs na hasło promocyjne na portalu Facebook 1. Postanowienia ogólne 1. Organizatorami konkursu Konkurs na hasło promocyjne (dalej określanego jako konkurs ) jest firma Pozamiatane.pl\nREGULAMIN XII MAŁOPOLSKIEGO SPRAWDZIANU WIEDZY Z JĘZYKA ANGIELSKIEGO dla uczniów klas V i VI szkoły podstawowej w roku szkolnym 2015/2016\n1 REGULAMIN XII MAŁOPOLSKIEGO SPRAWDZIANU WIEDZY Z JĘZYKA ANGIELSKIEGO dla uczniów klas V i VI szkoły podstawowej w roku szkolnym 2015/2016 I. ORGANIZATORZY - Szkoła Języków Obcych Prymus Linguist z siedzibą\nRegulamin Konkursu. 1. Prawa i obowiązki Organizatora\n1. Prawa i obowiązki Organizatora 1.1. Organizatorem jest Wyższa Szkoła Prawa i Administracji z siedzibą w Przemyślu (WSPiA) na zlecenie Ministerstwa Sprawiedliwości, w ramach projektu współfinansowanego\nWymyśl hasło reklamowe - wygraj ekskluzywne kosmetyki firmy Collife\n24.09.2012 Regulamin konkursu: Wymyśl hasło reklamowe - wygraj ekskluzywne kosmetyki firmy Collife I. Informacje podstawowe 1. Organizatorem konkursu Wymyśl hasło reklamowe - wygraj ekskluzywne kosmetyki


Szarlatani, cudotwórcy czy łącznicy z bogami? Magowie świata starożytnego | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nTagi: Artykuły, Historia społeczna, Starożytna Grecja i świat hellenistyczny, Starożytny Rzym, Włochy, Europa, Grecja\nOpublikowany: 2015-04-17 14:17\nSzarlatani, cudotwórcy czy łącznicy z bogami? Magowie świata starożytnego\nAugur, rzymski kapłan, który odczytywał wolę bogów poprzez obserwację zjawisk atmosferycznych i lotu ptaków (domena publiczna).\nNiezależnie od szerokości geograficznej, gdziekolwiek byśmy nie skierowali wzroku, wszędzie i praktycznie od zawsze w społecznościach, które z większym lub mniejszym powodzeniem przedzierały się przez trudy życia, można było zaobserwować pewien szczególny rodzaj jednostek. Byli to ludzie, których określano jako łącznik pomiędzy światem materialnym, a tajemniczym i niedostępnym światem boskim. Jedni specjalizowali się w rzucaniu klątw mających sprowadzać nieszczęścia. Inni preferowali zgłębianie sztuki wróżbiarskiej dzięki której mogli być w stanie spojrzeć w czasy minione, albo te, które jeszcze nie nadeszły. Byli wśród nich tacy, którzy poświęcali życie splataniu boskich mocy w celu uzdrawiania ludzi, a o najpotężniejszych z nich mówiło się nawet, że potrafią wskrzeszać zmarłych. Ich działalność różniła się jeżeli chodzi o szczegóły, ale wszystkich łączyło to, że w zabobonnych społecznościach budzili niemal pobożny lęk, a w najlepszym wypadku traktowano ich ze sporą dozą nieufności. Mowa tutaj o tych, których nazywano szamanami, znachorami, teurgami, a czasem magami.\nCzarodziej czy boski wysłannik?\nNa początek sądzę, iż warto zastanowić się nad tym, co dla starożytnych oznaczało słowo „magia”, oraz na ile działania ogólnie uznane za „magiczne” różniły się od czynności związanych z kultami, oficjalnie sprawowanymi w starożytnej Grecji i Rzymie. Jeżeli mielibyśmy szukać genezy dla pojęcia „magii”, to miałaby ona miejsce najprawdopodobniej w greckim określeniu μάγος ([magos]) i w jego derywatach. Jest to słowo pochodzenia perskiego oznaczające kapłana lub osobę która zajmowała się praktykami religijnymi. Magowie byli znawcami takich dziedzin jak wróżbiarstwo, astrologia, sprawowanie obrządków pogrzebowych czy sztuka interpretacji snów, znana jako onejrokrytyka.\nW Grecji jednak termin ten nabiera nowego znaczenia. Klemens Aleksandryjski, jeden z Ojców Kościoła, w swoim dziele zatytułowanym jako Protreptikos przytacza słowa filozofa Heraklita z Efezu. Tam w jednym zdaniu słowo μάγοις (magowie) występuje obok słów βάκχοις (bakchanci), λήναις (menady) i μύσταις (mystowie/wtajemniczeni). Wspólnie zostają oni określeni jako Νυκτιπόλοις, co może oznaczać „Nocni Włóczędzy”. Tak pogardliwe określenie, oraz uszeregowanie w towarzystwie postaci żyjących na marginesie społeczeństwa świadczy o tym jak bardzo zmieniło się znaczenie słowa magos w momencie, gdy to przeszło na grunt języka greckiego. Z postaci ściśle związanych z perskim dworem królewskim magowie stają się włóczęgami, którzy za odpowiednią opłatą mogli uzdrowić duszę i ciało dzięki ofiarom, zaklęciom, czy rytualnej ekstazie, które miały skłaniać bogów do nadawania im specjalnych mocy. Pod tym względem termin magos jest bardzo podobny do γόης (gons). Goeta, podobnie jak mag, traktowany był jako łącznik pomiędzy światem boskim i ludzkim. Był to czarownik doświadczony w magii uzdrawiającej oraz wróżbiarstwie i tak samo jak mag, zazwyczaj była to postać budząca w ludziach niepewność oraz traktowana z niechęcią. Działo się tak, ponieważ obok działań pozytywnych, mających na celu uzdrawianie i gaszenie niepokojów, zajmowali się oni również magią skoncentrowaną na czynienie zła, która tak samo jak magia uzdrawiająca wykorzystywała moc bogów (ale również demonów i duchów zmarłych) do osiągnięcia pożądanego efektu. W tym wypadku mowa jest o wszelkiej maści klątwach, lub zaklęciach wpływających na uczucia i myśli.\nHekate, grecka bogini magii (domena publiczna).\nDotychczasowe spostrzeżenia pozwalają stwierdzić głęboką bliskość magii i religii. Obie dziedziny za pośrednictwem obrzędów i zaklęć dążą do kontaktu z bogami, lub uzyskania ich przychylności i pomocy w wielu aspektach życia. Różnica polega jednak na tym, że magowie stali w opozycji do oficjalnego kultu. Swoje obrzędy praktykowali często nocą, samotnie i w ścisłej tajemnicy. Spotykało się to z podejrzliwością reszty społeczeństwa, która oddawała cześć bogom w sposób jawny i zawsze w większych zgromadzeniach. Poza tym, co już zdążyłem wymienić, ludzi parających się magią nierzadko oskarżano o powiązania z wyznawcami bóstw ekstatycznych, nieuznawanych przez państwo. Często byli oni uważani za manipulantów i szarlatanów, którzy czcili bóstwa ciemności, np. Hekate, która była jedną z głównych patronek magów i czarownic. Biorąc to wszystko pod uwagę ciekawym wydaje się fakt, iż misteria, które w swej formule bardzo przypominały praktyki magiczne, nie budziły takiej niechęci i akceptowane były przez ogół społeczeństwa. Szczegóły dotyczące misteriów trzymane były w tajemnicy, odbywały się one pod osłoną nocy, a przeznaczone były tylko dla wtajemniczonych (mistów). Zupełnie jak w przypadku rytuałów magicznych.\nAntyczne procesy o czary\nW starożytnym Rzymie nieufność wobec magii była na tyle duża, że już w okresie wczesnej republiki w skład prawa spisanego wplecione zostały ustępy zakazujące uprawiania magii o charakterze antyspołecznym. Na przykład Prawo Dwunastu Tablic przewidywało kary dla tych, którzy niszczyli cudze zbiory za pomocą zaklęcia. W swoim dziele Naturales Quaestiones Seneka Młodszy napisał A u nas w 12 tablicach przestrzega się „Niech ktoś nie zaklina cudzych zbiorów”. Za szkodliwą magię Prawo Dwunastu Tablic uznawało także sprowadzanie nieszczęścia przy użyciu magicznych formuł. To z kolei możemy wyczytać na tablicy VIII w ustępie qui malum carmen incantassit (Kto recytuje złe zaklęcie).\nKirke, wróżbitka i jedna z bohaterek Odysei (domena publiczna).\nNależy pamiętać jednak, że prawo ścigało jedynie uprawianie szkodliwej magii. Na przykład tzw. carmina auxiliaria uznawane były za zaklęcia pożyteczne, służące do leczenia chorób i wszelkich przypadłości zdrowotnych. Wiele przykładów formuł tego rodzaju zachowało się w antycznych tekstach, lecz wśród nich zawarte były głównie w traktatach o rolnictwie.\nSłowo magia nie pojawiało się w rzymskiej terminologii prawniczej i traktowane było jako słowo obcego pochodzenia. Cyceron na przykład posługuje się tym określeniem przy opisywaniu stosunków perskich. W jego ujęciu mag jest znawcą religii perskiej, a nie czarownikiem. Zamiast tego prawo rzymskie korzystało z bardzo szerokiego terminu veneficium, które mogło oznaczać jednocześnie uprawianie magii, przyrządzanie leków, albo warzenie trucizn. Znaczeniowo jest bardzo podobne do greckiego terminu γοητεία. Środki przyrządzane przez osobę nazywaną veneficus zwały się venena i mogły być przygotowywane z myślą o przeprowadzeniu działań pozytywnych ([venena ad sanandum]), lub negatywnych ([venena ad occidendum]). Przez swoją dwoistość veneficium jest bardzo podobne do greckiego słowa φαρμᾰκείᾱ ([farmakeja]), które także, zależnie od kontekstu, mogło mieć związek jednocześnie z truciznami, leczeniem, lub rzucaniem zaklęć.\nRzymianie rozróżniali także pojęcia factum i dolus. To pierwsze oznaczało morderstwo popełnione przy użyciu przemocy, podczas, gdy drugie stanowiło szeroką kategorię zabójstw popełnionych za pośrednictwem trucizn i zaklęć. Przykładem prawa wymierzonego w ludzi korzystających z venena ad occidendum było uchwalone w 81 p.n.e. pod wpływem Sulli lex Cornelia de sicariis et veneficis.\nW późniejszym okresie do łaciny wszedł także temat malefic i słowa od niego pochodzące, które w większości pokrywały się z derywatami terminu veneficium. I tak na przykład termin maleficus będzie oznaczał w większości to samo co veneficus.\nEtruski augur przedstawiony na fresku (domena publiczna).\nWrobieni w czary\nProcesy o czary dotyczyły czynów łamiących przepisy Prawa Dwunastu Tablic, które formalnie obowiązywało aż do VI w. i Kodyfikacji Justyniańskiej. Prawo rzymskie bardzo poważnie podchodziło do problemu przestępstw popełnionych za pomocą magii. Działo się tak dlatego, iż w starożytności powszechne było przekonanie o wszechobecnej ingerencji sił nadprzyrodzonych w każdą sferę życia. Struktury władzy i rozmaite instytucje państwowe nie stanowiły w tym wyjątku. Było to o tyle niebezpieczne, że w przypadku oskarżenia o uprawianie magii częstokroć ważniejsza niż materiał dowodowy mogła okazać się subiektywna opinia sędziego. O wiele łatwiej można było oskarżyć kogoś o rzucanie klątw, lub zaklęć wpływających na umysł, aniżeli o zabójstwo lub kradzież, co wykorzystywali ludzie, którzy pragnęli załatwić osobiste porachunki angażując w to aparat państwowy. Motyw ten zresztą powszechnie przewijał się przez księgi sądowe aż do XVIII w.\nBradley Keith, _Law, Magic and Culture in the „Apologia” of Apuleius, „Phoenix”, vol. 51, 1997, no. 2, pp. 203-223.\nBremmer Jan, The Birth of the Term 'Magic', „Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik”, bd. 126, 1999, pp. 1-12.\nCumont Franz, Astrology and Religion among the Greeks and Romans, Evinity Publishing, London 1912.\nDickie Matthew, Magic and magicans in the Greco-Roman world, Routledge, London - New York 2003.\nGraf Fritz, Magic in the ancient world, transl. Franklin Philip, Harvard University Press, London 1997.\nHarrison Stephen, Apuleius: a Latin sophist, Oxford University Press, Oxford 2000.\nLiddel Henru, Scott Robert, Greek-English Lexicon, Oxford University Press, Oxford 1989\nLloyd George, Magic, Reason and Experience: Studies in the Origin and Developement of Greek Science, Duke University Press, Cambridge 1976.\nLuck George, Arcana Mundi, Magic and Occult in the Greek and * Roman World. A Collection of Ancient Texts Translated, Annotated and Introduced, The John Hopkins University Press, Baltimore 1985.\nMagica Hiera: Ancient Greek Magic and Religion, C.A. Faraone D. Obbink (red.), Oxford University Press, New York – Oxford 1991.\nRives James, Magic in Roman Law: The Reconstruction of a Crime, „Classical Antiquity”, vol. 22, 2003, no. 2, pp. 313-339.\nSapota Tomasz, Apologia Lucjusza Apulejusza z Madaury – dokument historyczny czy zabawa literacka?, „Meander”, 1997, nr 3, s. 243-257.\nSapota Tomasz, Magia i religia w twórczości Lucjusza Apulejusza z Madaury, Nomos, Kraków 2001.\nZabłocka Maria, Zabłocki Jan, Ustawa XII Tablic: tekst – tłumaczenie – objaśnienia, Liber, Warszawa 2013\nStudent historii na Uniwersytecie Warszawskim. Interesuje się historią średniowieczną, a w szczególności wojskowością tejże epoki, oraz kwestią magii na przestrzeni dziejów. Trenuje szermierkę historyczną i jest członkiem grupy rekonstrukcji historycznej „Milites Alraunae”.


Klub Forda Pumy :: Zobacz temat - Chcesz zostać klubowiczem?\nKlub Forda Pumy Strona Główna » Klub Forda Pumy » Jak zostać klubowiczem » Chcesz zostać klubowiczem? Poprzedni temat «» Następny temat\n02-01-2009, 19:09\t Chcesz zostać klubowiczem?\nWysłany: 13-05-2005, 18:57 Chcesz zostać klubowiczem?\nWitamy na forum Klubu Forda Pumy\nCieszymy się, że do nas trafiłeś(-aś). Dziękujemy za zainteresowanie.\nJesteś tutaj nowy(-a), otrzymasz więc garść informacji potrzebnych na początku.\nZapoznaj się z regulaminem forum i przestrzegaj go (Regulamin Forum KFP znajdziesz TUTAJ).\nProsimy również o dokładne uzupełnienie rubryk w Profilu (koniecznie: dane Pumy - jeżeli ją posiadasz, miejscowość i województwo).\nW związku z reorganizacją jakiej dokonaliśmy zmianie uległy zasady przystępowania do klubu nowych członków. Wg nowych zasad naszym punktem odniesienia w stosunku do kandydatów jest:\n* posiadanie Pumy\n* aktywność na forum\n* obecność na spotach, zlotach\n* postawa godna klubowicza\n* uznanie wśród klubowiczów\n* opłacenie składki klubowej (10 zł w 2018 roku)\n* inne uznaniowe gwiazdki\nPropozycje przyjęcia do KFP nowej osoby składać mogą klubowicze. Ostateczna decyzja o przyjęciu lub nie zastrzeżona jest dla administracji forum i moderatorów grup regionalnych.\nCzy warto zostać klubowiczem? Klubowicze korzystają z pełnej swobody na forum. Mają dostęp do zamkniętych dla ogółu użytkowników internetu działów: Dyskusje klubowe, gdzie prowadzimy ważne dla Klubu debaty; Klubowe gadżety i zakupy grupowe, gdzie składamy zamówienia na klubowe gadżety; Nasze-wasze Pumy, gdzie opisujemy nasze Pumy; Nasze-wasze nie Pumy, gdzie opisujemy poprzedników i następców Pum; Puma miesiąca, gdzie organizujemy comiesięczne ankiety i wybieramy Pumy miesiąca - późniejsze bohaterki dużego klubowego kalendarza; Puma SOS i Kurier, gdzie oferujemy sobie nawzajem pomoc; Klubowy hyde park, gdzie dyskutujemy o mniej ważnych dla Klubu sprawach; Oferty rabatowe dla Klubu, gdzie znajdują się oferty współpracujących z nami sklepów. Ponadto tylko klubowicze decydują o miejscu i terminie każdego kolejnego zlotu ogólnopolskiego. Więc na postawione na początku pytanie nie wypada odpowiedzieć inaczej, jak tylko: zdecydowanie tak, warto zostać klubowiczem.\nPamiętaj, forum dzieli się na dwie podstawowe części, część klubową i część o Pumie. Chcesz mieć dostęp do pierwszej, staraj się i pamiętaj, że KFP nie zamyka się na nowych członków.\nTUTAJ możesz przywitać się z klubowiczami i pozostałymi użytkownikami forum.\nJeżeli masz jakiekolwiek pytania, wątpliwości lub uwagi - pisz do Opoyi, Boogiego lub Gaydka (skorzystaj z opcji PW (Prywatna wiadomość) na forum).\nDziękujemy za uważne przeczytanie tej wiadomości.\nKlub Forda Pumy Strona Główna » Klub Forda Pumy » Jak zostać klubowiczem » Chcesz zostać klubowiczem?


wrzesień 12 2010 15:42\nOto dowód (który sam podałaś):\n"Wszystkie inercjalne układy odniesienia są więc równouprawnione; nie można za pomocą żadnych doświadczeń fizycznych stwierdzić, czy dany układ pozostaje w spoczynku czy porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym." Czyli wg jednego punktu odniesienia ciało się porusza, wg innego nie\nTeoria Einsteina do dziś dzień nie została eksperymentalnie obalona, co nie oznacza, że jest słuszna w każdym układzie. Einstein do końca życia borykał się z cząsteczkową naturą fotonu (potwierdzoną eksperymentalnie). Na wiele jego pytań odpowiedziała fizyka kwantowa ale nadal niewiadomą jest zarówno ciemna masa jak i ciemna energia. Tak więc teoria Einsteina jako taka sprawdza się w istniejącym modelu matematycznym, jednak ów model nie potrafi opisać całej rzeczywistości, np. Model Standardowy.\nNiedawno trafiłem też na pewną stronkę. Czy to jest prowokacja oceń sama.\nwrzesień 12 2010 16:48\nNie. To tylko oznacza, ze obierając jakiś inercjalny układ odniesienia nie możemy stwierdzić, czy on się porusza, lub nie, a nie czy ciała, lub inne układy poruszają się względem niego. Ciało zaś może się poruszać w naszym układzie, a w innym być w spoczynku, nie zaś jak napisałeś poruszać się i nie poruszać jednocześnie w tym samym układzie. Ruch zresztą zawsze się opisuje w wybranym układzie odniesienia.\nNatomiast co do dowodów teorii względności:\nCo zaś do spekulacji na ten temat, mam takie zdanie, lepiej wierzyć nauce.\nwrzesień 12 2010 19:41\nnie zaś jak napisałeś poruszać się i nie poruszać jednocześnie w tym samym układzie\nA gdzie pisałem, że w tym samym układzie?\nZostanę nadal przy twierdzeniu, że Teoria względności sprawdza sie na razie w pewnym określonym przez nasze poznanie układzie, choć już wiemy, że nie obejmuje on całego naszego poznania. Podobnie nadal uczymy fizyki newtonowskiej, która w pewnym układzie się sprawdza i dla większości to wystarcza. To jest kwestia tylko naszego poznania, przyjdzie czas gdy tą teorię zweryfikujemy albo okaże się ona ogólna w układach o których nie mamy dziś zielonego pojęcia (bo i tak bywało).\nAby zobrazować ci to spojrzenie zadam pytanie: czy istnieje pierwiastek kwadratowy z -1 ?\nwrzesień 12 2010 20:13\nA tu pisałeś:\nNapisałeś: posługując się taką samą konstrukcją. A potem, gdy pisałam, że to dotyczy określonego układu odniesienia, nie tylko nie zaprzeczyłeś, ale kontynuowałeś to rozumowanie.\nDalej: pojęcie ruchu nie jest wątpliwe, lecz opis ruchu zależy od układu odniesienia. Pierwiastek z liczby -1 istnieje w zbiorze liczb zespolonych, a ruch istnieje w każdym układzie odniesienia, o ile znajdzie się tam "odpowiednie" ciało.\nwrzesień 12 2010 20:51\nKonstrukcja odnosiła się dowodu na istnienie nieruchomego eteru. Konkluzja owego dowodu jest taka, że ponieważ nie możemy jednoznacznie określic, czy eter jest ruchomy czy nie, to samo pojęcie nieruchomego (jak i ruchomego) eteru jest wątpliwe. Podobnie nie potrafimy jednoznacznie określić, czy dane ciało jest w ruchu czy nie tak więc samo pojęcie ruchomego czy nieruchomego ciała jest wątpliwe, tak jak sama idea ruchu czy bezruchu. Lub też, jak wolisz, w zalezności od założeń możemy udowodnić, że ciało jest jednocześnie w ruchu i jednocześnie w bezruchu, stan ruchu/bezruchu nie jest więc pojęciem globalnym/generalnym (złe słowo, szukam innego) i jako takie nie istnieje.\nOt i cała konstrukcja.\nMożemy mówić o ruchu tylko w pewnym układzie. Sens zjawiska ruchu istnieje więc tylko przy daleko idących założeniach.\nW matematyce klasycznej (liczb rzeczywistych) nie ma pierwiastka z -1, za inne stwierdzenie większość uczni klas średnich dostałaby jedynkę (tak jak za twierdzenie, że "i" do kwadratu = -1). Dziedzina liczb zespolonych jest dziedziną abstrakcyjną wspaniale sprawdzającą się np przy prądach przemiennych. Wspaniale obrazuje to jak różne aksjomaty wykorzystujemy w różnych obszarach. Podobnie jest z fizyką Newtonowską, kwantową i nie wiem co jeszcze w przyszłości powstanie (bo zarówno jedna jak i druga zostawia wiele do wyjaśnienia/odkrycia).\nJa nie wierzę w naukę. Wierzę w Boga. Nauka dla mnie jest tylko odzwierciedleniem naszego dzisiejszego spojrzenia na świat i wiedzy o nim. Wątpię, czy kiedykolwiek zbliży się do prawdy we wszystkich aspektach.\nKończmy tą jałową dyskusję o niczym.\nMoże zamiast tego rozpatrzmy w swoich domach Słowo Boże z Listu do Rzymian 5,18-21 (Tysiąclatka)\n"A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi. Natomiast Prawo weszło, niestety, po to, by przestępstwo jeszcze bardziej się wzmogło. Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska, aby jak grzech zaznaczył swoje królowanie śmiercią, tak łaska przejawiła swe królowanie przez sprawiedliwość wiodącą do życia wiecznego przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego."\nwrzesień 12 2010 21:56\nDobrze, Jeśli chcesz zakończmy tę dyskusję, ale fizyczną, naukową prawdą, a nie fałszem. Nie dało się stwierdzić, czy układ związany z Ziemią porusza się względem nieruchomego - z założenia - eteru,, czy spoczywa(a nie czy eter się porusza). Stąd wniosek, że go nie ma - eteru. Jeśli zaś utożsamiasz, to z niemożliwością stwierdzenia ruchu eteru, to ruch innych ciał istnieje, można go stwierdzić i ciała te istnieją niepodważalnie w przeciwieństwie do eteru. Chyba nie wątpisz w moje istnienie?.\nNie dało się stwierdzić, czy układ związany z Ziemią porusza się względem nieruchomego - z założenia - eteru,, czy spoczywa(a nie czy eter się porusza). Stąd wniosek, że go nie ma - eteru.\nNie udało się udowodnić, czy żona mnie zdradzała czy nie, stąd wniosek że nie mam żony To takie samo masło maślane. Taka owa "prawda".\nJeszcze niedawno nie dało się udowodnić, czy istnieje foton czy nie, zatem foton nie istniał?\nDo dziś nie udowodniono empirycznie istnienia grawitonu, a jednak nie ma pewności, że nie istnieje.\nNie wiadomo czy eter istnieje, czy nie. Niepoznawalność i niemierzalność nie jest dowodem na nieistnienie (czy też istnienie). Cytowane przez ciebie twierdzenie jest czystą butą ludzką.\nwrzesień 12 2010 22:44\nCytowane przeze mnie twierdzenia to nauka. Zdrada żony, to nie jest obszar badań fizyki. To sprawa moralności. Nawet definicja zdrady nie jest jednoznaczna, co dla jednych jest zdradą dla innych nie jest.\nNauka nie jest butą, jest sztuką poznawania świata. Bóg powiedział: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi».\nCzy posłuszeństwo tym słowom jest butą? Chcesz zwalczać naukę?\nwrzesień 12 2010 22:50\nCytowane przez ciebie twierdzenie jest niezgodne z logiką. Logika to też nauka Dobranoc\nCzyli nauka/fizyka jest nie tylko butą, jest także sprzeczna z logiką? Czyli fizycy uznający teorię względności, to głupcy i heretycy? Należy ich przekonać, aby przestali uprawiać swą szkodliwą działalność?\nwrzesień 12 2010 23:15\n[Czyli nauka/fizyka jest nie tylko butą, jest także sprzeczna z logiką? Czyli fizycy uznający teorię względności, to głupcy i heretycy? Należy ich przekonać, aby przestali uprawiać swą szkodliwą działalność?\nTaaa, twierdzenie o braku eteru jest podstawą fizyki Uważam, że naukowcy twierdzący, że nauka jest rozwinięta i że poznają świat dzięki nauce bardzo błądzą. Co nie przeszkadza mi w rozwoju owej nauki uczestniczyć.\nUważam też, że ludzie odnoszący się do nauki bezkrytycznie są bałwochwalcami. Zdrowy rozsądek wskazuje na ostrożność. Wczorajsze aksjomaty dziś są podważane, dzisiejsze będą podważane jutro. Aksjomat z twojej działki z którym się nie zgadzasz : homoseksualizm nie jest ani chorobą ani zaburzeniem.\nwrzesień 12 2010 23:41\nWnioski z Twierdzenia Michelsona o stałości prędkości światła niezależnie od układu odniesienia są jednym z postulatów teorii względności Einsteina. Rozumiem, że dla Ciebie nie jest to podstawa fizyki. Wolno Ci, ale jest to postawa sprzeczna z nauką. Co do homoseksualizmu, to twierdzenie, że takie zachowania są w normie, nie ma podstaw naukowych, a przeciwnie. Łatwo wykazać, że tak nie jest. Zresztą ani etyka, ani medycyna nie jest nauką ścisłą? Istnieje wiele rodzajów etyki i odmienne kryteria zdrowia i choroby. Fizyka jest tylko jedna.Co zostało potwierdzone empirycznie, jest uznane przez świat nauki, Co nie zostało potwierdzone, najczęściej jest wyłącznie hipotezą. Dopóki nie stwierdzono istnienia atomu, czy jakiejkolwiek cząstki były to tylko byty hipotetyczne. Takie są logiczne, zdroworozsądkowe zasady porządku w nauce.\nZresztą nie pamiętam w tej chwili eksperymentów zaprzeczających ich istnieniu, aby to porównanie było właściwe.\nA kto jest według Ciebie bałwochwalcą, skoro już raczyłeś ponownie, zmienić temat?\nwrzesień 13 2010 05:24\nFajny temat. Ateisci jak najbardziej sa w stanie podjac dyskusje na temat relacji wiedzy i wiary. Nauka (czyli ta dziedzina, ktora dostarcza nam wiedzy) sama w sobie nie stara sie odpowiedziec na pytanie o istneinie Boga. Raczej stara sie odpowiedziec na inne pytania - budowe i dzialanie wszystkiego, co we Wszechswiecie sie zawiera. Jesli Bog zawiera sie w tym Wszechswiecie lub jesli w jakis sposob na niego dziala, to nauka tez bedzie starala sie badac to zjawisko i samo istneinie lub nieistnienie Boga tez bedzie w kregu poszukiwania odpowiedzi przez nauke. Nauka bada bowiem WSZYSTKO, co da sie zbadac. Jesli cos nie poddaje sie badaniu, to nie musi oznaczac, ze nie istnieje, ale zaweza to pole dzialania nauki. Z drugiej strony jesli cos nie poddaje sie badaniu, to znaczy ze nie ma nas wplywu. Bardzo zgrabnie okreslil to S. Hawking w Krotkiej historii czasu: Bog mogl zainicjowac Wielki Wybuch, lecz od tamtego czasu nie interweniuje - nie zaobserwowano zadnego Jego udzialu w pozniejszej historii Wszechswiata. Wszystkie zjawiska "niewytlumaczalne" dla wiernych jakiejkolwiej religii, tlumaczy fizyka, chemia, kosmologia, psychologia i inne dziedziny wiedzy.\nPrawdziwych dowodow na istnienie Boga nie ma. Wszystkie jakie sa zostaly obalone przez aparat logiczny i rownie dobrze moga byc dowodami na istnienie Szatana lub na istnienie systemu politeistycznego, ktory stworzyl swiat.\nZ Waszych pogladow, bliski mi jest punkt widzenia Dezertera. Oczywiscie, gdyby badania np. archeologiczne zaprzeczyly Ewangelii w niepodwazalny sposob, powinno sie stracic wiare. Nie do zaakceptowania jest, jesli ktos mowi natomiast, ze gdy po cofnieciu sie w czasie i dowiedzeniu sie od apostolow, ze to nie byla prawda, nie straci wiary - to jest to grozny fanatyzm. Musi istniec jakis ulamek procenta niepewnosci, bo nikt z wierzacych nie jest w stanie udowodnic, ze nie zostalismy ofiarami jakies mistyfikacji. Mozna jedynie wierzyc, ze nie. Ale ten ulamek niepewnosci nada nam atrybutu czlowieczenstwa, w przeciwnym raziem jest sie fanatykiem, robotem bez wlasnej woli i rozumu.\nAteisci, zeby nie bylo nieporozumien, tez wierza w wiele rzeczy. Ja na przyklad wierze w nauke, ale zostawiam sobie margines niepewnosci na to, ze Bog rzeczywiscie istnieje, ze ewolucjonisci i kosmologowie sie myla i ze Jezus na prawde jest Bogiem...\nPS. Wyraz ateizm niesie ze soba jakis negatywny wydzwiek. Zamiast mowic "ateisci i wierzacy", wole okreslenie "racjonalisci i irracjonalisci". To samo a jak odmiennie jednak brzmi...\nwrzesień 13 2010 10:38\nZamiast mowic "ateisci i wierzacy", wole okreslenie "racjonalisci i irracjonalisci". To samo a jak odmiennie jednak brzmi...\nTylko jedno wtrącenie w waszą dyskusję: Nie zawsze ateiści mają cokolwiek wspólnego z racjonalizmem. Wiara nie jest równoznaczną z irracjonalnością.\nKłania się znajmomość definicji.\nRozumiem, że była to prowokacja majaca zepchnąć dyskusję na inne tory. Zbędna\nwrzesień 13 2010 12:01\nSzkoda, że tylko jedno wtrącenie. Miło poczytać mądry komentarz.\nChociaż moje poglądy są czasem uznawane za skrajne, potrafię je uzasadnić bardziej racjonalnie niż ateiści. A wcale nie jestem w elicie wierzących. Popieram naukową tezę, że wiara w Boga objawionego w Piśmie świętym - a nie jakiegokolwiek Boga, bogów - jest z zasady bardziej racjonalną postawą niż ateizm. Za moją tezą przemawiają chociażby całe pokolenia wybitnych racjonalistów, którzy stworzyli naszą naukę - wzór ludzkiej racjonalności.\nwrzesień 13 2010 12:20\nCiekawa odpowiedź, aczkolwiek moim zdaniem mylisz się w kilku sprawach ewidentnie. Odpowiem dokładnie wieczorem lub jutro po powrocie z pracy. Teraz jednak pragnę zauważyć, że dla mnie z kolei, jako racjonalisty, negatywny wydźwięk ma pojęcie "irracjonalność", proszę więc pozostań przy "wierzący", to jest w końcu sedno dyskusji. Jeśli nie tolerujesz słowa "ateista", możemy pisać niewierzący w Boga, bogów.\nwrzesień 14 2010 05:37\nW ktorych to sprawach ewidentnie sie myle? Co do okreslen "ateista" i innych, to wszystko mi jedno. To tylko slowa...\nA co do nauki, to podoba mi sie, ze sporo wiesz z fizyki. I mam tu oczywiscie swiadomosc, ze kazda odpowiedz przesuwa tylko problem o jeden krok dalej. Co bylo przedtem? Kto to wszystko stworzyl? Nie ma na to jasnej odpowiedzi, a tlumaczenie tego istnieniem ponadczasowego i wszystkowiedzacego Boga jest tylko logicznie niespojna proba odpowiedzi na pytanie o poczatek wszystkiego.\nwrzesień 14 2010 20:43\nNie mam na razie zbyt dużo czasu więc nie wiem czy będę w stanie dziś odpowiedzieć na wszystko. Podoba mi się, że unikasz wielu błędów, które popełniają ateiści.\nByć może to źle, ale nie mam wielkiego problemu z "początkiem", Zawierzam nauce na ile to możliwe, a przyjmuję Boga jako Absolut, rzeczywiście poza czasem istniejący Byt niematerialny i mający nieograniczoną wiedzę i władzę nad materią, Jakoś tak się składa, że nie pojawiają się sprzeczności z nauką, gdyż Stwórca uczynił świat takim jakim go poznajemy.\nwrzesień 16 2010 09:57\nPodoba mi się, że unikasz wielu błędów, które popełniają ateiści.\nByc moze dlatego, ze sam unikam okreslania sie jako ateista. Nie jestem w stanie rozstrzygnac, czy Bog istnieje, czy nie. Na sama wiare nie mam zamiaru tego przyjmowac. Jestem raczej ewolucjonista w sensie darwinowskim, i ta teoria znakomicie tlumaczy cala biologie Ziemi. Az do powstania Wszechswiata, tlumaczy wszystko fizyka. A Bog? Moze to On rozrzucil te wszystkie czastki w chwili t=0... Nie odbieram mu do tego prawa.\nwrzesień 16 2010 10:58\nByc moze dlatego, ze sam unikam okreslania sie jako ateista. Nie jestem w stanie rozstrzygnac, czy Bog istnieje, czy nie.\nJesteś, zdaje się, agnostykiem - skoro juz ktoś potrzebuje szufladki\nNa sama wiare nie mam zamiaru tego przyjmowac. Jestem raczej ewolucjonista w sensie darwinowskim, i ta teoria znakomicie tlumaczy cala biologie Ziemi.\nZ grubsza tłumaczy (przy wielu założeniach), "inteligentny projekt" także (śmiem twierdzić, że lepiej).\nAz do powstania Wszechswiata, tlumaczy wszystko fizyka.\nWłaśnie nie tłumaczy Jest wiele dziur, a teza wielkiego wybuchu jest ciągle tezą (założeniem ideologicznym ).\nA Bog? Moze to On rozrzucil te wszystkie czastki w chwili t=0... Nie odbieram mu do tego prawa.\nOn tobie do takiego myślenia prawa też nie odbiera\nwrzesień 16 2010 23:12\nwrzesień 17 2010 02:02\nOj, dlatego napisalem, ze tlumaczy az do chwili powstania swiata, tuz do chwilki po t=0.\nwrzesień 17 2010 02:03\nwrzesień 17 2010 10:00\nAle właśnie nie tłumaczy wcale chili t=0 Jest to teza! Wcale też nie wyjaśnia jak tak wielka materia miałaby się w chwili t=0 zgromadzić (założenie:była i tyle). Wiele założeń, wiele niewiadomych, ot nowoczesna mitologia Bo czymże jest taka opowieść.\nNa początku była osobliwość o nieskończonej masie, gęsta i gorąca. Pewnego dnia znudziła jej się egzystencja grawitacyjnej osobliwości i postanowiła stworzyć świat. Dając ze swego jestestwa pierwszego dnia stworzyła czas, przestrzeń, materię i dała im prawa jak mają na siebie oddziaływać. W ten sposób wielka osobliwość rozszerzając się dała życie nowym układom, a pewnego czasu wymieszała w tyglu kilka dziwnych związków (sama się zdziwiła skąd się wzięły) i powstało pierwsze prymitywne życie - przodek człowieka.\nDo dziś wielka osobliwość rozszerza się w nieskończoność niosąc ze sobą czas, przestrzeń, materią i prawa .... i życie.\nwrzesień 17 2010 10:16\nDo dziś wielka osobliwość rozszerza się w nieskończoność niosąc ze sobą czas, przestrzeń, materią i prawa.\nnie masz dobrej wiedzy, a przede wszytskim suration napisał: tłumaczy aż do chwili (rozumiem: wstecz od naszych czasów) tuz po t=0\nNie twierdzi się tez niczego o osobliwość o nieskończonej masie, gęstej i gorącej, ale o próżni kreującej materię\nwrzesień 17 2010 12:24\nNie twierdzi się tez niczego o osobliwość o nieskończonej masie, gęstej i gorącej, ale o próżni kreującej materię[/p]\nJak to! Przecież nie ma przestrzeni bez osobliwości! Teoria Wielkiego Wybuchu nie mówi o ekspansji w przestrzeni/próżni ale mówi o ekspansji przestrzeni!\nNie, to ja już tego surationa nie rozumiem\nwrzesień 17 2010 16:08\nNie, to ja już tego surationa nie rozumiem [/p][/QUOTE]\nPrzed T=O Bóg - "próżnia (bez masy czasu i przestrzeni, ale...) kreująca materię"\nT=O Stworzenie świata - Wielki wybuch\npo T=0 ( tu pełna zgoda obu koncepcji) rozszerzanie się przestrzeni i przekształcanie się materii\nwrzesień 17 2010 17:41\n2. Przesunięcia widma galaktyk ku podczerwieni - efekt Dopplera - świadczącego o rozszerzaniu Wszechświata - zgodnie z prawem Hubble'a.\nTeoria oparta na rozwiązaniach równań Einsteina, które właśnie przewidują istnienie wielkiej osobliwości na początku czasu.\nPoza tym wspominasz coś chyba o rozszerzającej się wciąż osobliwości? Jeśli tak, to błądzisz, to już nie jest osobliwość.\nTo ateiści kontestują teorię BB, nazywając ją ideologicznym mitem mającym dowieść aktu kreacji.\nwrzesień 17 2010 18:03\nwrzesień 17 2010 18:06\nNie ma: przed T=0 (jesli już to raczej metaT=0)\njest tylko T=0 Bóg / Próznia (niestety fizyczne pojęcie próżni nie jest równoznaczne z nicością) kulminujace w:\nStworzenie / Big Bang\noraz po T=0 rozszerzanie się materii i przestrzeni\nStrona wygenerowana w 1,24 sekund


Antałek Strażaka Wódka Dębowa Polska Red Oak poj. 0,7/40% - Sklep Strażacki - Sklep Ogniowy\n» Antałek Strażaka Wódka Dębowa Polska Red Oak poj. 0,7/40%\nAntałek Strażaka Wódka Dębowa Polska Red Oak poj. 0,7/40%\nAntałek Strażaka to drewniana beczułka o pojemności 0,7 l wypełniona wódką dębową red. Jest to wódka wytrawna o delikatnym posmaku owoców. Szlachetną rubinową barwę osiągnięto dzięki wykorzystaniu naturalnych wyciągów roślinnych. Doskonały prezent!\nNa życzenie wykonujemy drewnianą zawieszkę z życzeniami.\nwyjątkowy trunek najwyższej klasy wyprodukowany dla prawdziwych twardzieli, którymi z pewnością są strażacy. Strażacka impreza, spotkanie z okazji Dnia Strażaka czy godzinne rozmowy o przebytych akcjach z wódką strażacką będą jeszcze przyjemniejsze. Doskonale wyszkolonych profesjonalistów, którzy o każdej porze dnia i nocy, niosą ratunek w potrzebie.


Ocynk krajowych i zagranicznych producentów – sprzedaż w Primo Stalu - PRIMO STAL\nWykonane z wysokiej jakości stali rury ocynkowane ze szwem stosowane są do budowy instalacji wodociągowych zarówno na skalę przemysłową, jak i w gospodarstwach rolnych czy domowych. Zabezpieczenie w procesie galwanizacji rur warstwą cynku sprawia, że są one odporne na korozję i mogą być eksploatowane w niekorzystnych warunkach zewnętrznych.\nRury ocynkowane z/sz charakteryzują się wytrzymałością na długotrwałe użytkowanie oraz na uszkodzenia mechaniczne. Wykazują się także odpornością na działanie wysokich i niskich temperatur, pod wpływem których nie odkształcają się i nie tracą swoich użytkowych właściwości. Rury ocynkowane z/sz niezawodnie sprawdzają do transportowania zimnej i ciepłej wody w różnego typu instalacjach.\nWyróżniające się wysokimi parametrami rury ocynkowane z/sz wytwarzane są także w niestandardowo dużych średnicach, dzięki czemu mogą być stosowane w rurociągach oraz w przewodach wentylacyjnych. Dodatkowym walorem rur ocynkowanych ze szwem jest łatwość ich montażu oraz przystępna cena.\n1 Rura ocynkowana z/s fi.21,3x2,3 12X\n2 Rura ocynkowana z/s fi.21,3x2,6 12X, TWT2\n3 Rura ocynkowana z/s fi.26,9x2,3 12X\n4 Rura ocynkowana z/s fi.26,9x2,6 12X\n5 Rura ocynkowana z/s fi.33,7x2,6 12X\n6 Rura ocynkowana z/s fi.33,7x2,9 12X\n7 Rura ocynkowana z/s fi.33,7x3,2 12X , TWT2\n8 Rura ocynkowana z/s fi.42,4x2,9 12X\n9 Rura ocynkowana z/s fi.42,4x3,2 12X, TWT2\n10 Rura ocynkowana z/s fi.48,3x2,9 12X\n11 Rura ocynkowana z/s fi.48,3x3,25 12X, TWT2\n12 Rura ocynkowana z/s fi.60,3x3,25 12X, TWT2\n13 Rura ocynkowana z/s fi.60,3x3,6 12X, TWT2\n14 Rura ocynkowana z/s fi.76,1x3,25 12X, TWT2\n15 Rura ocynkowana z/s fi.76,1x3,6 12X, TWT2\n16 Rura ocynkowana z/s fi.88,9x3,65 12X, TWT2\n17 Rura ocynkowana z/s fi.88,9x4,0 12X, TWT2\n18 Rura ocynkowana z/s fi.114,3x4 12X


Eleganckie sztućce wysokiej klasy stanowią doskonałe połączenie funkcjonalności i wygody. Linia Profi Linie jest w klasycznym kształcie ale bez żadnych zdobień dlatego będą pasowały do różnych stylów aranżacji stołu.\nKomplet który będzie służyć przez długie lata. Sztućce należą do bardzo wygodnych - dobrze leżą w dłoni.\nSztućce są wytrzymałe i solidne. Polerowane maszynowo mają lustrzane wykończenie.\nW magazynie 1448 Przedmioty\nWidelczyk deserowy 12 szt linia sztućców Kitchen Linie Hendi 764237\nWidelec deserowy 6 szt. Profi Line Hendi 764442\nŁyżeczka do espresso 24 szt linia sztućców Budget Hendi 764091\nŁyżeczka do latte macchiato 12 szt linia sztućców Budget Hendi 764138\nNóż stołowy 6 szt linia sztućców Kitchen Linie Hendi 764206\nNóż do steków 6 szt. Profi Line Hendi 764527\nŁyżeczka do lodów 12 szt. Profi Line Hendi 764497\nWidelec stołowy 12 szt linia sztućców Budget Hendi 764022\nŁyżka stołowa 12 szt linia sztućców Budget Hendi 764039\nWidelec stołowy 6 szt linia sztućców Kitchen Linie Hendi 764213\nŁyżka stołowa 6 szt linia sztućców Kitchen Linie Hendi 764220


Akcesoria do makijażu - sprawdź czy dobrze ich używasz - Fashion Biznes\nStrona główna Beauty Akcesoria do makijażu – sprawdź czy dobrze ich używasz\nAkcesoria do makijażu – sprawdź czy dobrze ich używasz\nAkcesoria do makijażu stały się bardzo specjalistyczne – producenci zasypują rynek beauty coraz to nowszymi i doskonalszymi produktami. Wszystko po to, by udoskonalić sam rytuał tworzenia make-upu oraz by makijaż wykonany w domu był równie piękny, co ten spod ręki wykwalifikowanego makijażysty. Wybór jest ogromny, dlatego warto się dowiedzieć: co, z czym i jak.\nNakładanie podkładu weszło na nowy poziom. Liczba dodatków jest oszałamiająca, bo nie chodzi już tylko o to, by nie ubrudzić rąk, ale o to – by cera wyglądała jak najbardziej naturalnie. Jeszcze do niedawna za narzędzie służyły nam dłonie – to się nie zmienia w przypadku pokładów o właściwościach nawilżających. Jednak, gdy mowa o innych rodzajach fluidów – jak matujące czy rozświetlające, należy uzbroić się w beauty blender lub szczoteczkę. Kiedyś swoją rolę dzielnie pełniły pędzle, jednak mała różowa gąbeczka tak zrewolucjonizowała świat, że dziś własną wersją oryginalnego beauty blendera mają nawet Sephora czy Inglot. Ta ostatnia marka poszła o krok dalej i zaprojektowała mini-gąbeczki, idealne do blendowania i konturowania na mokro. Gąbeczki sprawiają, że każdy podkład tworzy naturalną, satynową warstwę – znacznie łatwiejszą do uzyskania przy stosowaniu na mokro.\nI choć wydawało się, że nic więcej nie potrzeba, na rynku pojawiły się innowacyjne, owalne szczotki. Nie dość, że jeszcze mniej brudzą ręce, to nadają się do wszystkich typów podkładów: w płynie, ale też sypkich oraz w kamieniu. Kształt szczotki jeszcze lepiej wypełnia wszelkie zagłębienia na twarzy, dlatego nawet bardziej kryjący podkład nie pozostawi nieestetycznych smug. W Internecie pojawia się wiele opinii, że szczotki są idealne nawet dla amatorów, bo nie da się nimi zrobić krzywdy, a każdy wypadek da się szybko zamaskować. Co najważniejsze szczotki te występują w różnych rozmiarach, dlatego nie dość, że zajmą się twarzą: podkład, rozświetlacz, bronzer – to także można nimi wykonać makijaż oka.\nKolejny przykład to także gąbka, jednak zupełnie inna niż dotychczasowe. Przede wszystkim jest płaska i wykonana z zupełnie innego materiału – tym razem to przezroczysty silikon. Właśnie ten materiał wygrywa z różowym jajeczkiem beauty blendera: nie pije podkładu i jest nieziemsko łatwiejszy do wyczyszczenia. Silisponge, bo tak nazywa się ten gadżet, znacznie lepiej sprawdza się przy podkładach w kremie – jak BB lub CC, niż przy innych formach.\nProducenci zasypują nas coraz to nowszymi akcesoriami, jednak nie zawsze wypada iść tylko za nowością. Najlepiej, gdy zostaną one dostosowane do potrzeb i pod konkretne kosmetyki. Jak można zauważyć, nie wszystkie akcesoria są wielofunkcyjne, jednak mimo to kobieta może potrzebować ich wszystkich – zależnie od makijażu danego dnia oraz oczekiwanego efektu.\nTOP 5 najtrwalszych perfum na rynku. Od czego zależy ich jakość?\nEko opakowania kosmetyków naturalnych, czyli jak branża beauty próbuje rozwiązać problem plastiku


Sutliff – Barbados Plantation (video recenzja) | fajka.net.pl\nZapraszam na kolejną video pogadankę na kanale „Pyk Puff”. Tym razem palimy aromat.\nTags: aromat, barbados plantation, recenzja, rum, sutliff, video\n19 Responses to Sutliff – Barbados Plantation (video recenzja)\n14 października 2018 at 10:16\nŚlinka cieknie więc chciało by się to mieć .\n16 października 2018 at 11:55\nKrzychu, gdzie go wykopałeś?\n16 października 2018 at 13:05\nNiestety został przywieziony przez rodzinkę zza Wielkiej Wody.\n16 października 2018 at 18:01\nCzemu niestety? Dobrze mieć wujka w Ameryce :) PS Znowu tam za Wielką Wodą „jarają” się tytoniami z Europy :)\n16 października 2018 at 18:27\nNiestety, bo nie mogę tego kupić normalnie za winklem w Polsce tyle ile chce, tylko muszę czekać rok lub dwa, aż kuzynka zjedzie z 250g do kraju.\n4 grudnia 2018 at 18:49\nWidzę że jest spory problem z nabyciem yego tytoniu.Znasz więc jakieś odpowiedniki tego tytoniu które można łatwo zdobyć?\n5 grudnia 2018 at 08:02\nNiestety nie kojarzę żadnego zamiennika.\nTytoń dobrze skąpany w syropie co nie pozwoliło mu wyschnąć nadmiernie przez ponad dwa miesiące spędzone w zwykłym woreczku foliowym. Typowy aromat duński bardzo przyjemny w smaku – ja czuje tu sporo wanilii i czekolady – o ile ktoś nie ma uczulenia na takie tytonie. Gdyby był dostępny u nas wart spróbowania, ale specjalnie zza oceanu bym go nie sprowadzał.\n14 stycznia 2019 at 21:06\nPodpisuję się pod Twoimi wrażeniami, Sir.\n15 stycznia 2019 at 07:51\n„(…) o ile ktoś nie ma uczulenia na takie tytonie.” Warto jeszcze dodać: o ile ktoś nie ma, i nie chce mieć w przyszłości, jakiejś choroby autoimmunologicznej lub np. zespołu nadwrażliwości chemicznej. Za grosz wyobraźni… Zadam Wam jedno pytanie, czy po paleniu tego typu gotowych tytoni (fajkowych i papierosowych) lub gotowych, współcześnie produkowanych, papierosów musicie nieraz odkrztusić zbierającą się w gardle czy oskrzelach plwocinę? Czy wiecie, że coś takiego nie występuje po paleniu tytoniu własnej produkcji (prawidłowo sfermntowanego i bez chemii) i np. po nieprodukownym już tytoiu Nevada? Tak… po tej wyśmiewanej i wyszydzanej przez Was Nevadzie… A Wy myśleliście, że po co ja tę Nevdę tak wychwalałem…? Nawiasem mówiąc, prawo uniemożliwiające legalego zakupu detalicznego liści tytoniu przez Internet, będących prktycznie jedyną alternatywą dla tej zabójczej trucizny, w postaci gotowych tytoni i papierosów, jest ludobójstwem.\nJózefie, bo chyba nikt Ci tego wcześniej nie powiedział, czy palisz amerykański aromat, Nevadę czy też liście zakupione na niemieckim ebay, to PALENIE TYTONIU, jakiegokolwiek, tak czy siak JEST SZKODLIWE DLA ZDROWIA.\nNie, nie zbiera mi się plwocina. I co teraz?\n13 lutego 2019 at 19:12\nMam na zbyciu ten Barbados\n25 marca 2019 at 19:16\nAktualizuję listę dostępnych Sutliffów:\nBlend No. 5,\nTaste od Summer,\n25 marca 2019 at 19:17\nPo pięć dych, plus przesyłka.\n26 marca 2019 at 18:45\nGreat Outdoors rozdysponowany.\n29 marca 2019 at 20:24\nBarbados Plantation rozdysponowany.\n8 maja 2019 at 22:50\nAlexander Bridge i Blue Danube rozdysponowane\n17 maja 2019 at 18:35