– Panno Spencer, co pani sądzi o wyborze ojca na prezydenta?\nAnna pojaśniała uśmiechem, który mógł łamać serca.\n– To wspaniałe. Pracował na to wyjątkowo ciężko, a jego program jest wart poparcia. Jestem z niego niesamowicie dumna.\n– Panno Spencer, kto pani dzisiaj towarzyszy? – zapytał następny dziennikarz.\nZesztywniałem, bo nie spodziewałem się, że ktoś w ogóle zwróci na mnie uwagę. Byłem nikim. Anna roześmiała się i pociągnęła mnie za rękę, więc musiałem zrobić pół kroku do przodu i stanąć obok niej.\n– To mój chłopak, Ashton Taylor – odpowiedziała, uśmiechając się do mnie.\nNie potrafiłem powstrzymać uśmiechu. Byłem taki dumny, słysząc te słowa wydobywające się z jej ust, nawet jeśli były nie do końca prawdą. Mój chłopak, Ashton. Uwielbiałem to.\n– Jak długo jesteście razem? – zapytał szybko kolejny dziennikarz, wykorzystując pytanie poprzednika.\n– Rok i trzy miesiące. – Anna skłamała bez zastanowienia. To właśnie mówiliśmy ludziom na uczelni, więc musiała podtrzymać tę wersję.\n– Czy będzie pani pracowała w administracji ojca? – padło następne pytanie.\nPokręciła przecząco głową w odpowiedzi.\n– Nie, właściwie to jeszcze studiuję.\nŻołądek podszedł mi do gardła. Ścisnąłem ostrzegawczo jej dłoń, błagając ją w myślach, żeby nie drążyła tego tematu. Podczas omawiania możliwych scenariuszy dotyczących sytuacji, kiedy ludzie się dowiedzą, kim była, poinstruowałem ją, żeby nie zdradzała szczegółów ze swojego życia. Szczęściem nie rozwodziła się nad tym, więc odetchnąłem z ulgą. Czekało nas jeszcze pytanie od ostatniego dziennikarza, którym okazała się kobieta, a potem będę mógł zaprowadzić ją do środka i przestać się zamartwiać o jej bezpieczeństwo. Oboje spojrzeliśmy wyczekująco na dziennikarkę.\n– Jak to jest, kiedy chodzi się na randki z córką przyszłego prezydenta?\nAnna roześmiała się, a ja uśmiechnąłem się nerwowo. Nie miałem pojęcia, dlaczego ta baba marnowała na mnie swoje pytanie. Nie przygotowałem się na taką sytuację, postanowiłem więc powiedzieć prawdę.\n– Szczerze mówiąc, byłem trochę onieśmielony, kiedy zabrała mnie do domu, żeby przedstawić rodzicom – zażartowałem. Anna roześmiała się, podobnie jak połowa nadal nagrywających nas dziennikarzy. – A tak poważnie, to najpiękniejszy okres w moim życiu. Ona jest czymś najcudowniejszym, co mogło mnie spotkać – powiedziałem uczciwie. Skinąłem głową i pocałowałem ją w czoło.\nOczy Anny błyszczały szczęściem i radością, gdy uśmiechnęła się do mnie, wyraźnie poruszona moimi słowami.\nReginald ponownie zjawił się przed nami.\n– W porządku. Tylko po jednym pytaniu i na tym koniec. Panna Spencer i pan Taylor chcą teraz wejść do środka i wziąć udział w uroczystości. – Wskazał ręką drzwi, więc szybko pociągnąłem Annę w ich kierunku, szczęśliwy, że mamy to za sobą.\nOdprężyłem się, kiedy znaleźliśmy się w środku. Kątem oka spostrzegłem Deana, wślizgującego się za nami do budynku. Skinął mi dyskretnie głową, dając znać, że wszystko jest w porządku.\n– To było wariactwo – wymamrotałem, obejmując ją w pasie i przyciągając do siebie.\n– Wiem, ale najważniejsze, że to już za nami. – Westchnęła głęboko z wyraźną ulgą. Wskazała głową na tablicę ustawioną w foyer hotelu wskazującą drogę do sali balowej, gdzie odbywało się prywatne przyjęcie. – To chyba tam – powiedziała cicho i wsunęła dłoń w moją rękę.\nOkreślenie „formalne przyjęcie” nie do końca oddaje wytworność imprezy, na której się znalazłem. Obiad okazał się wyśmienity, ale dania były mikroskopijne, dlatego cieszyłem się, że zjadłem wcześniej kanapkę. Po obiedzie wygłoszono kilka przemówień, ludzie składali życzenia urodzinowe ojcu Anny i opowiadali historie, jak i kiedy go poznali, albo przytaczali dowcipne anegdoty o tym, co zrobił albo powiedział w czasie trwania ich przyjaźni. To było miłe i serdeczne. Oczywiście ponieważ Anna była niepełnoletnia, a ja udawałem, że też nie mam dwudziestu jeden lat, wznosiliśmy toasty bezalkoholowym szampanem.\nOstatecznie mowy dobiegły końca i zaczął grać big-band. Uśmiechnąłem się, bo chciałem uciec od sztywniaków, siedzących z nami przy stole.\n– Zatańczysz? – spytałem Annę.\nUśmiechnęła się, szczęśliwa, i skinęła głową.\n– Jasne – odpowiedziała, biorąc mnie za rękę.\nWstałem, z prawdziwą dumą zaprowadziłem ją na parkiet i przytuliłem do siebie.\n– Jesteś niesamowita, wiesz? – wyszeptałem. Nie chodziło mi tylko o to, jak wyglądała tego wieczoru. Miałem na myśli również i to, jak się zachowywała, z gracją i wdziękiem, kiedy najprawdopodobniej nie znosiła tego wszystkiego i uwagi, którą przyciągała. W tej chwili byłem z niej niesłychanie dumny.\n– Ty też nie jesteś najgorszy – drażniła się ze mną i mocniej ścisnęła moje ramiona.\nTaniec z Anną sprawił, że poczułem się, jakbym był najważniejszym mężczyzną na świecie. Zauważyłem, że niektórzy faceci z sali patrzyli na nią niczym sępy. Uśmiechnąłem się do siebie bardzo zadowolony, mocniej objąłem ją w talii i wirowaliśmy wokół parkietu.\nPo kilku piosenkach podszedł do nas jej ojciec, uśmiechając się serdecznie. Tego wieczoru wyglądał na prezydenta w każdym calu. Obecność przy nim była dla mnie zaszczytem. Był naprawdę niezwykle inteligentnym człowiekiem, który na pewno dobrze się przysłuży krajowi.\n– Co powiecie na odbijanego? – zapytał.\nNie chciałem jej odstępować ani na krok tego wieczoru. A tak naprawdę ‒ nie chciałem jej już nigdy odstępować przez resztę mojego życia.\n– Nie mam nic przeciwko temu, skoro chcesz zatańczyć z Ashtonem. Pójdę i napiję się czegoś w tym czasie – zażartowała.\nObaj z jej ojcem roześmieliśmy się.\nCofnąłem się, kiedy zapraszająco wyciągnął do niej rękę. Anna wzięła głęboki wdech, położyła jedną dłoń na jego ręce, a drugą na jego ramieniu. Uśmiechnąłem się z dumą i wróciłem do stolika. Sączyłem wodę, ale nawet na chwilę nie spuszczałem jej z oka. Ojciec Anny wyglądał na najszczęśliwszego i bardzo dumnego człowieka, kiedy prowadził córkę po parkiecie.\nPiosenka dobiegła końca. Senator pochylił się i pocałował córkę w czoło. To zadziwiające, ale nie wzdrygnęła się i nie cofnęła, jak to widziałem w przeszłości. Brzydziła się wtedy wszelkimi formami okazywania uczuć i bliskości z innymi ludźmi. Senator Spencer podniósł wzrok i nasze spojrzenia się spotkały. Skinął mi lekko głową. Miał tego wieczoru sporo spraw na głowie, musiał bez wątpienia rozmawiać z wieloma osobami, więc ich taniec był prawdopodobnie ograniczony tylko do tych kilku minut. Uśmiechnąłem się i ruszyłem w ich kierunku.\nUsłyszałem końcówkę rozmowy.\n– Wiem, że przez moje nowe zajęcie będzie ci trudno, i przepraszam cię za to. Ale cieszę się, że masz jego. To naprawdę dobry chłopak – powiedział cicho senator Spencer.\nZwolniłem, żeby dać im czas na dokończenie tej wymiany zdań. Miałem wrażenie, że ten „chłopak” to właśnie ja.\n– Wszystko w porządku, tato. Jestem z ciebie naprawdę dumna – odpowiedziała Anna.\nOjciec aż pojaśniał.\n– Dziękuję ci, Annabelle. To dla mnie bardzo wiele znaczy – Nie mogłem dłużej czekać. Stanąłem przy niej, a ona natychmiast przytuliła się do mnie. Uśmiechnąłem się i objąłem ją delikatnie w talii. Senator uśmiechnął się do mnie, zanim przeniósł spojrzenie na córkę. – Nie zobaczymy się jutro, bo wcześnie rano lecimy z mamą do Nowego Jorku, dlatego proszę, żebyś się z nami pożegnała, zanim stąd wyjdziesz dziś wieczorem, dobrze? – Anna uśmiechnęła się i skinęła głową. – Dziękuję za taniec, córeczko – dodał jeszcze bardzo zadowolony.\n– Nie ma za co, panie prezydencie.\n– Potrwa trochę czasu, zanim się do tego przyzwyczaję – oświadczył, kręcąc głową i wyglądając na zakłopotanego. Obrócił się do mnie, wyciągnął rękę i uśmiechnął ciepło. – Opiekuj się moją małą dziewczynką – poprosił.\nNie musiał mnie o to prosić, bo byłem gotów opiekować się Anną po wieczność, jeśli tylko by mi na to pozwoliła.\n– Oczywiście, proszę pana – obiecałem. Kiwnąłem głową i mocniej ująłem Annę w pasie. Wymieniliśmy uścisk dłoni. W chwili gdy senator odszedł, ruszyłem z nią do tańca, zadowolony, że znowu trzymam ją w ramionach. Usta aż mnie świerzbiły, żeby ją pocałować. Tego wieczoru wyglądała olśniewająco. Nie miałem dość jej bliskości. – Przypuszczam, że nie mogę cię pocałować, kiedy twoi rodzice patrzą – wyszeptałem, z góry wiedząc, że odpowiedź będzie brzmiała „nie”.\nPokręciła głową i puściła do mnie oko.\n– Chyba nie usłyszałam końcówki.\n– Aha, tak właśnie myślałem – powiedziałem, starając się pokazać, jak bardzo czułem się rozczarowany tym, że nie mogę jej pocałować.\nRozejrzała się po sali i nagle zesztywniała. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na moim ramieniu, wpiła paznokcie w moją rękę, którą trzymała w tańcu. Ja również zesztywniałem, bo nie miałem pojęcia, co albo kto wywołał u niej taką reakcję. Kiedy miałem się obrócić, zmieniła pozycję i pochyliła głowę tak, żeby nie było jej widać. Kimkolwiek był ten, na kogo patrzyła, nie chciała, żeby go zobaczył.\n– O Boże, tu jest rodzina Jacka.\nNie wątpiłem, że znowu przeżyje załamanie, jak w czasie ostatniego spotkania z matką Jacka. Przytuliłem ją serdecznie.\nMilczała. Wolno poluzowała uścisk rąk, ramiona się jej odprężyły.\n– Właściwie nic mi nie jest – powiedziała, najwyraźniej zdumiona własną reakcją. W jej oczach wyczytałem, że mówiła prawdę i rzeczywiście czuła się dobrze mimo konfrontacji z rodziną Jacka. Czy w końcu pogodziła się z jego śmiercią? I jest już gotowa iść naprzód?\n– Na pewno? – spytałem, wpatrując się w nią uważnie.\n– Tak. Prawdę mówiąc, chciałabym się z nimi przywitać.\nCzułem, jak narasta we mnie duma. Właściwie to byłem gotów skakać do góry, żeby to uczcić i odprawić taniec zwycięstwa, bo bez wątpienia wychodziła z żałoby.\nOdsunęła się i ruszyła zdecydowanym krokiem w kierunku stolika w głębi sali. Poszedłem za nią z bijącym sercem.\n– Dobry wieczór. Nie miałam pojęcia, że tu będziecie, bo podeszłabym znacznie wcześniej, żeby się przywitać – powiedziała Anna, uśmiechając się radośnie do nich, gdy dotarliśmy do stolika.\nRozejrzałem się szybko, rejestrując wszystkich, którzy przy nim siedzieli. Kiedy mój wzrok spoczął na młodym blondynie, zrobiło mi się niedobrze. To był Michael, brat Jacka. Ostatnim razem straciła panowanie nad sobą właśnie z powodu jego podobieństwa do brata. Może jeszcze go nie spostrzegła? Przeniosłem spojrzenie na Deana, który się przyglądał tej scenie z oczami wielkimi jak spodki. Najwyraźniej oczekiwał, że Anna w każdej sekundzie może się załamać.\nMężczyzna o jasnych włosach, prawdopodobnie po czterdziestce, wstał i uśmiechnął się serdecznie do Anny.\n– Cześć. Wyglądasz pięknie, Anno – powiedział i mocno ją uścisnął.\n– Dzięki, Steve – odpowiedziała i obróciła się, gdy matka Jacka wstała z miejsca. – Miło cię znowu widzieć. Minęło sporo czasu.\nKobieta objęła ją i przytuliła. Na pewno bardzo ją lubiła i martwiła się o nią.\n– Stanowczo za dużo czasu – wyszeptała.\nRozpaczliwie usiłowałem przypomnieć sobie jej imię, ale daremnie.\n– To jest Ashton Taylor – powiedziała Anna z uśmiechem, wskazując na mnie.\nFacet, którego nazwała Steve’em, uśmiechnął się do mnie.\n– Racja, tak, słyszeliśmy o nim. Studiuje razem z tobą?\n– Ten sam – potwierdziła Anna.\nWyciągnąłem do niego rękę.\n– Miło pana poznać – przywitałem się uprzejmie.\nUśmiechnął się ponownie, ściskając mi mocno dłoń.\n– I nawzajem. Mów mi Steve – odpowiedział, machając lekceważąco ręką. Skinąłem głową. Wyglądał na sympatycznego gościa.\nInstynktownie zesztywniałem, kiedy Michael zerwał się z krzesła. Był tak bardzo podobny do Jacka, że to aż przerażało. Przyzwyczaiłem się do wyglądu Jacka, bo w sypialni Anna trzymała jego fotografię – choć nie stała już na szafce nocnej. Przeniosła ją na jedną z półek, a na szafce stanęło zdjęcie przedstawiające Annę, mnie i moich przyjaciół z Los Angeles zrobione w jednym z barów.\n– Cześć, Michael – przywitała się z nim Anna.\nZmarszczyłem brwi kompletnie zbity z tropu i spojrzałem na Deana, który wyglądał na równie oszołomionego. Nie miałem pojęcia, co się działo. Nie tak wyobrażałem sobie podobne spotkanie.\nMichael uściskał ją i szepnął jej coś do ucha, a ona zachichotała w odpowiedzi. Kiedy odsunęli się od siebie, chłopak wskazał młodą dziewczynę, siedzącą przy stoliku.\n– To moja dziewczyna, Lisa. Liso, to jest Anna – przedstawił je sobie nawzajem.\n – Cześć, miło cię poznać – powiedziała Anna.\nLisa wstała. Wyglądała na trochę wystraszoną, prawdopodobnie spokojem Anny, otoczeniem, celebrytami i ogromnym luksusem przyjęcia.\n– Cześć. Bardzo mi się podoba twoja sukienka – powiedziała, patrząc na Annę z lekką zazdrością. To, że była zazdrosna, wcale mnie nie zdziwiło. Suknia Anny była zabójcza i sprawiała, że wyglądała jak supermodelka prosto z wybiegu.\nAnna skinęła lekko głową.\n– Wiem, że jest ekstra, prawda? A widziałaś moje buty? Uwielbiam je – odpowiedziała z ożywieniem, unosząc do kolan skraj sukni. Mama Jacka i Lisa z podziwem wpatrywały się w jej buty. Zauważyłem, że Michael również patrzył, ale dam głowę, że nie potrafiłby powiedzieć, jakiego były koloru – patrzył na jej nogi, w taki sam sposób jak ja.\n– Przepiękne – powiedziała matka Jacka, głęboko wciągając powietrze.\n– Wiem. Będę musiała zwrócić sukienkę i buty, ale coś czuję, że przez przypadek zaginą gdzieś w walizce – oświadczyła Anna.\n– Też bym je zgubiła – zaśmiała się Lisa.\nAnna pokiwała głową, opuszczając suknię.\n– Naprawdę się cieszę, że was widzę. Teraz idę potańczyć, ale jeszcze zajrzę tu do was przed wyjściem.\nMatka Jacka wyciągnęła rękę i dotknęła delikatnie twarzy Anny.\n– Świetny pomysł, kochanie. Tęskniłam za tobą.\nAnna skinęła smutno głową, zanim wsunęła dłoń w moją rękę, i pociągnęła lekko w kierunku parkietu, machając jednocześnie ręką ponad ramieniem rodzinie Jacka.\nPatrzyłem na nią podejrzliwie, kiedy oplotła mi szyję ramionami. Mimo wszystko wyglądała na szczęśliwą, a ja nie potrafiłem tego zrozumieć.\n– Naprawdę dobrze się czujesz? – upewniłem się.\nŚciągnęła usta i zastanawiała się nad odpowiedzią przez kilka sekund. W końcu skinęła głową, najwyraźniej trochę zaszokowana własnymi emocjami.\n– Właściwie, to czuję się świetnie. Pewnie dziwnie to wygląda, ale naprawdę.\nPoczułem się szczęśliwy, bo być może, ale tylko być może, naprawdę pogodziła się z jego śmiercią... i może trochę się do tego przyczyniłem.\n– To wspaniale. To naprawdę wspaniale, dziewczynko – powiedziałem, gładząc ją po nagich plecach, przez co ręka zaczęła mnie lekko mrowić. Byłem z niej taki dumny, że z trudem powstrzymywałem się, żeby jej nie unieść do góry i nie zakręcić się z nią w kółko. Rzeczywiście Jack stał się dla niej przeszłością, a ona najpewniej nawet nie zdawała sobie z tego sprawy.\nPrzetańczyliśmy w milczeniu jeszcze kilka piosenek, zanim położyła mi głowę na ramieniu i głęboko westchnęła. Przesunąłem dłoń z pleców i dotknąłem jedwabistych włosów. Serce mi zamarło, bo wiedziałem, jaka jest tego przyczyna. Wróciły do niej wspomnienia związane z Jackiem.\n– Co jest nie tak? – spytałem szeptem, pochylając głowę.\nMocniej objęła mnie ramionami i zaczęła mówić, przytulając twarz do mojej szyi:\n– Wszystko w porządku. Po prostu świetnie się dzisiaj z tobą bawię.\nWięc to nie było westchnienie ze smutku. To było westchnienie zadowolenia. Serce zaczęło mi bić dwa razy szybciej.\n– Ja też świetnie się z tobą bawię – odpowiedziałem, dotykając nosem jej włosów i wdychając ich zapach.\nPrzyjęcie zaczęło powoli zbliżać się do końca. Stałem za Anną, kiedy żegnała się z rodziną Jacka, obiecała, że będzie w kontakcie i przy następnej wizycie w mieście na pewno ich odwiedzi. Potem poszukała rodziców.\nSkinąłem na Deana, który natychmiast ruszył w kierunku drzwi i czekał tam na nas. Wyszliśmy z sali balowej hotelu i przeszliśmy przez foyer do windy. Stało przed nią dwóch agentów Secret Service, których pamiętałem z domu nad jeziorem. Szybko nas do niej wpuścili.\nGdy winda wznosiła się do naszego piętra, zrobiło mi się trochę niedobrze. Nie zostawałem z Anną na noc. Pokoje zostały zawczasu zarezerwowane i zmiana wyglądałaby dziwnie. I tak agenci ochrony mieli spać dwa piętra niżej niż rodzina senatora Spencera. Służbę rozpoczynali nocni ochroniarze. Bałem się tej części dnia. Kiedy nie miałem Anny obok siebie, wariowałem z niepokoju. Natychmiast zaczynały mnie wtedy prześladować myśli o Carterze, a spędzenie nocy osobno było jeszcze gorsze, bo wiedziałem, że on się jej przyśni, i nie mogłem zrobić nic, żeby temu zapobiec.\nStarałem się nie pokazywać po sobie niepokoju, kiedy odprowadzałem ją do pokoju hotelowego.\n– Mogę wejść i sprawdzić twój pokój? – zapytałem, bo musiałem wiedzieć, że będzie tam bezpieczna. Byłem pewny, że pokój jest w porządku, bo przez cały dzień pilnowali go ochroniarze, ale nie zasnąłbym, gdybym nie przekonał się o tym osobiście. Pomyślałem przez chwilę, że może rzeczywiście jestem nadopiekuńczy, tak jak bez przerwy powtarzała.\n– Jasne – powiedziała, wyglądając na rozbawioną, kiedy wciągnęła mnie do środka.\nOczy zrobiły mi się wielkie z wrażenia na widok luksusu, który tam panował. Apartament składał się z kilku pomieszczeń. Weszliśmy do dużego salonu z gigantycznym telewizorem wiszącym na ścianie i cudownie miękkimi sofami. W jednym z zakątków urządzono coś na kształt niewielkiej kuchni. Anna opadła na aksamitną sofę, kiedy poszedłem do sypialni, zajrzałem pod łóżko i do szafy, a potem do łazienki, żeby sprawdzić, czy nikt się tam nie ukrywał. Usatysfakcjonowany wynikiem kontroli wróciłem i usiadłem obok niej. Ta sytuacja mnie wykańczała. Nie byłem w stanie uspokoić nadszarpniętych nerwów.\nCzekałem w milczeniu, aż zacznie mnie objeżdżać za traktowanie jej jak dziecko, ale nie zrobiła tego. Popatrzyła na mnie jedynie z wyrazem zrozumienia w oczach.\n– Ashtonie, nic mi nie będzie. Przestaniesz się wreszcie zamartwiać?\nWestchnąłem. Żałowałem, że to niemożliwe.\n– Wiem, że nic ci nie będzie. Niepokoi mnie tylko, że mogą cię dręczyć koszmary, kiedy nie będzie mnie obok ciebie – przyznałem. – No i będzie mi ciebie brakowało w łóżku – dodałem, uśmiechając się słabo.\nAnna też się roześmiała.\n– I mnie będzie cię brakowało w łóżku. Może też nic mi się nie przyśni. Nigdy nie wiadomo. Od trzech miesięcy nie śniły mi się żadne koszmary. Może ustały na dobre? – Wyglądała jednak na osobę, która nie wierzy w ani jedno wypowiedziane przez siebie słowo.\n– Mam taką nadzieję. Jeśli sprawy potoczą się w złym kierunku, zadzwoń do mnie – poprosiłem. – Przyjdę do ciebie, jeśli będziesz mnie potrzebowała.\nUśmiech otuchy pojawił się na jej ustach.\n– Nic mi nie będzie, a jeśli coś pójdzie nie tak, zadzwonię – zapewniła mnie.\nWestchnąłem, bo musiałem iść.\n– No to zostawiam cię, śpij dobrze. I spotkamy się na śniadaniu? – zapytałem z nadzieją w głosie.\n– Aha – odpowiedziała, a ja pocałowałem wewnętrzną stronę jej dłoni, kiedy odprowadzała mnie do drzwi. Wskazała głową ochroniarza, który siedział na krześle przy drzwiach. Po zmianie jej postawy zorientowałem się, że go nie lubiła. Uśmiechnąłem się i pokręciłem głową. Ona rzeczywiście miała problem z ochroniarzami.\n– W takim razie dobranoc, Anno – wyszeptałem, wpatrując się w jej twarz i modliłem się w duchu, żeby chciała, bym z nią został, nie przejmując się opinią ochrony ani rodziców.\n– Dobranoc, Ashtonie. – Pokręciła głową z uśmiechem rozbawienia. Obróciłem się do agenta pilnującego drzwi, sięgnąłem do kieszeni po kawałek kartki, na której napisałem numer mojej komórki.\n– To mój numer. Gdyby w nocy były jakieś kłopoty z Anną, proszę o telefon. Nieważne, o której godzinie – powiedziałem, podając mu karteczkę.\nAgent uśmiechnął się kpiąco.\n– Myślę, że sobie poradzę z kłopotami Annabelle – odpowiedział z sarkazmem w głosie, patrząc na mnie jak na trzylatka.\nOdsunąłem na bok złość, która we mnie zakipiała.\n– Posłuchaj, jestem pewny, że sobie poradzisz, ale pracuję z nią od trzech miesięcy. Jeśli będzie miała koszmary, zadzwoń do mnie, dobrze? – Złość narastała we mnie ponownie z każdą sekundą.\n– Pieprzyć to, stary. Jeśli będzie miała koszmary, to jej sprawa. Masz wolną noc, wykorzystaj to, bo i tak pewnie płacą ci grosze za jej niańczenie – powiedział i arogancko wzruszył ramionami.\nRęka aż mnie świerzbiła, żeby zetrzeć mu z ryja ten impertynencki uśmieszek, ale przełknąłem złość i starałam się nadać głosowi normalne brzmienie.\n– Jak się nazywasz? – zapytałem.\n– Mike. – Uśmiech zniknął mu z twarzy.\nNajwyraźniej mój głos nie zabrzmiał tak uprzejmie, jakbym tego chciał.\n– No więc, Mike, jeśli jutro się dowiem, że miała złą noc, a ty do mnie nie zadzwoniłeś, będziemy mieli wielki, kurwa, problem. Rozumiesz, co do ciebie mówię? – warknąłem, patrząc na niego wyzywająco.\nZamrugał oczami, bo moje słowa wreszcie do niego dotarły.\n– Dobrze, jeśli tego chcesz – odpowiedział, wziął karteczkę ode mnie i schował do kieszeni.\n– Dzięki. Cieszę się, że się rozumiemy – powiedziałem i popatrzyłem na niego z góry przez kilka sekund, zanim pojechałem na swoje piętro. Złość buzowała we mnie, gdy rozpamiętywałem, co powiedział ten pozbawiony uczuć palant, i byłem pewny, że nie zasnę. Gdy dotarłem do pokoju, który dzieliłem z Deanem, przekonałem się, że Dean był już w łóżku i głośno chrapał.\nRozebrałem się, wsunąłem do łóżka, wiedząc, że czeka mnie bezsenna noc, bo zamartwiałem się o dziewczynę, w której byłem beznadziejnie zakochany.\nDrzwi pokoju hotelowego cicho się zatrzasnęły. W chwili gdy zostałam sama, już za nim tęskniłam. Nie miałam najmniejszej ochoty spędzać nocy w samotności. Skłamałam, zapewniając go, że nie będą mi się śniły koszmary, bo wiedziałam, że to nieprawda. Najprawdopodobniej czekała mnie paskudna noc, ale pocieszałam się, że to tylko osiem godzin, a potem znowu go zobaczę.\nWestchnęłam i poszłam do sypialni, zdjęłam sukienkę, którą mama wypożyczyła specjalnie na ten wieczór. Uśmiechając się do siebie, włożyłam buty na dno torby podróżnej, żeby je zatrzymać – nie było szans, żebym je oddała. Założyłam piżamę, na którą składały się szorty i podkoszulek Ashtona, i weszłam pod kołdrę do zimnego łóżka. Dziwnie się czułam, leżąc samotnie, łóżko wydawało mi się za duże, miałam zbyt wiele miejsca na nogi i nikt mnie nie przygniatał. Zaśmiałam się cicho i zaczęłam wspominać miniony dzień.\nŚwietnie się bawiłam i choć wszystko miało się zmienić, nie oddałabym tego wieczoru za żadne skarby świata. Widok Ashtona w smokingu podsunął mi wiele tematów do fantazjowania. Przypomniałam sobie wyraz jego twarzy, gdy schodziłam po schodach. Sposób, w jaki na mnie spojrzał, sprawił, że serce żywiej mi zabiło. Nie miałam najmniejszych wątpliwości, że wszyscy obecni tam celebryci nawet nie mogli się z nim równać. Był niezaprzeczalnie najseksowniejszym facetem na sali. Westchnęłam z zadowolenia i naciągnęłam podkoszulek Ashtona na nos, żeby czuć jego zapach, kiedy będę zasypiała, mając nadzieję, że to powstrzyma koszmary.\nPrzyciskam się mocniej do ściany i modlę w duchu, żeby mnie nie zauważył. Wiem, że zapłacę za nieposłuszeństwo, mimo to stoję tam w bezruchu, zamiast wrócić biegiem na podwórze i udawać, że nie ruszyłam się z miejsce, w którym kazał mi czekać.\nZerkam zza rogu na salon i widzę Cartera stojącego tyłem do mnie. Ktoś przed nim klęczy.\n– Błagam, przepraszam, to się więcej nie powtórzy – prosi jakiś wielki mężczyzna głosem łamiącym się ze strachu.\n– To za mało, Mario. Straciłem dwa miliony zainwestowane w kokę, bo nie potrafiłeś, kurwa, utrzymać kutasa w spodniach wystarczająco długo, żeby dokonać wymiany! – warczy Carter. Głos ma stanowczy, słychać w nim złość. Odsuwa się na bok i widzę faceta klęczącego na podłodze. Rozpoznaję jego twarz, ale nic o nim nie wiem. Carter trzyma przede mną w sekrecie swoje interesy. Carter ma w ręku broń, swój ulubiony srebrny pistolet z rękojeścią wykładaną kością słoniową. Woli go od innej broni. Często mi to powtarza. Wzrok Maria pada na mnie przez ułamek sekundy, a ja zamieram. Carter, widząc, że coś odwróciło uwagę Maria, obraca się i patrzy na mnie. Złość maluje mu się na twarzy, ale po chwili maskuje ją wyrazem czułości.\n– A co ty tu robisz, księżniczko? – pyta, przywołując mnie do siebie gestem.\n– Przepraszam, Carter. Musiałam iść do łazienki – wyjaśniam przepraszającym tonem. Podchodzę do niego i biorę za rękę, którą do mnie wyciągnął.\n– W porządku. Usiądź sobie, ja już kończę – poleca mi, wskazując na kanapę.\nPonownie przełykam ślinę i posłusznie siadam. Mario garbi plecy, gdy jego napięcie słabnie. Najwyraźniej myśli, że jest bezpieczny, kiedy ja tu jestem, bo wydaje mu się, że Carter nie zabije go na moich oczach. Oczywiście nie zna Cartera zbyt dobrze.\n– Przepraszam, szefie, to się już nie powtórzy – jęczy Mario.\nCarter kiwa głową w odpowiedzi, unosi pistolet i celuje Mariowi między oczy.\n– Wiem – oświadcza i pociąga za cyngiel.\nKrzyczę, kiedy rozlega się strzał, i usiłuję odwrócić wzrok, ale nie mogę. To najohydniejsza i najbardziej przerażająca rzecz, jaką w życiu widziałam. W jednej chwili połowa twarzy Maria znika, zastąpiona krwawą, miękką, poszarpaną masą. Ciało drga przez chwilę, a potem zwala się na podłogę z głuchym hukiem.\nCarter dotyka mojej twarzy. Ledwie mogę oddychać.\n– Księżniczko, powiedziałem ci, żebyś zaczekała na mnie na zewnątrz. – Pochyla się i całuje mnie w policzek.\n– Ja... wiem... ja... przepraszam – dukam.\n– Nie ma sprawy. I tak już się za tobą stęskniłem – mruczy, a jego palce rozpinają suwak mojej sukienki. Kiedy zsuwa mi z ramion ramiączka i całuje po szyi, nie potrafię skupić się na niczym innym poza kałużą krwi pod martwym ciałem. – Hm, jesteś taka kurewsko gorąca. Kocham cię – szepcze i popycha mnie lekko, żebym położyła się na kanapie. Rozpina guziki dżinsów i ściąga spodnie, zanim się na mnie położy. – Kochasz mnie? – pyta i podciąga mi sukienkę do góry.\nKałuża krwi jest teraz tak wielka, że niemal sięga dywanu. Kiedy się zastanawiam, ile krwi mogło jeszcze w nim zostać, ostry ból przeszywa mnie w okolicy żeber. Zachłystuję się powietrzem i usiłuję złapać oddech.\n– Pytałem, czy mnie kochasz? – powtarza Carter, naciskając na siniaki, które już mam na klatce piersiowej.\n– Oczywiście, że cię kocham – kłamię szybko. Mówiąc te słowa, czuję się, jakby mi ktoś wyrywał serce, choć powtarzam je codziennie od sześciu miesięcy.\n– To dobrze – szepcze, rozsuwając mi nogi i moszcząc się między moimi udami. Kiedy nogi Maria nagle drgają, krzyczę, patrzę na trupa szeroko otwartymi oczami i wiem, że tej nocy będzie mi się śnił nowy koszmar.\n– To normalne – mówi Carter szybko. Chwyta moją brodę kciukiem i palcem wskazującym, obraca moją twarz ku sobie i miażdży mi usta pocałunkiem.\nKiedy, jak codziennie, wykorzystuje moje ciało, żeby się zaspokoić, widzę jedynie drgające nogi trupa i jego martwe oko wpatrzone w sufit. Ciemna kałuża krwi zaczyna powoli krzepnąć na płytkach posadzki.\nW końcu szczytuje i pada na mnie, przygniatając mnie swoim ciężarem. Przestaje dyszeć, a krew z trupa niemal dociera do skraju drogiego, beżowego dywanu. Carter zaczyna skubać zębami płatek mojego ucha.\n– Tak bardzo cię kocham, księżniczko.\nJestem odrętwiała i pozbawiona emocji. Prawie nie czuję bólu między nogami, w miejscu, w którym zaspokajał swoje chore pożądanie.\n– Myślałem o czymś wcześniej, wiesz? – Odsuwa się ode mnie i uśmiechając się, patrzy na mnie, jego oczy błyszczą podekscytowaniem. – Myślę, że powinniśmy się pobrać.\nMam sucho w ustach. Brakuje mi słów.\nDelikatnie gładzi mnie po policzku.\n– Annabelle Thomas. Może jutro pojedziemy do Las Vegas – sugeruje, znowu się do mnie uśmiechając.\nNiczego nie czuję. W środku jestem martwa. Naprawdę jest mi wszystko jedno, czy wyjdę za niego, czy nie, bo i tak nie mam na to żadnego wpływu.\nKrzyk. Ktoś krzyczy. Usiadłam gwałtownie na łóżku i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że to ja. Macając ręką za sobą, chwytam poduszkę i zasłaniam nią twarz, żeby stłumić krzyk, który powoli słabnie. Nie chciałabym, żeby któryś z ochroniarzy wpadł do mojego pokoju i zobaczył mnie w takim stanie, nie chciałam też, żeby Ashton dowiedział się rano, że miałam koszmar. Łzy bezradności popłynęły mi po twarzy. Oddychałam głęboko, żeby się uspokoić. Serce waliło mi jak młotem. Po czasie, który wydawał mi się wiecznością, moje ciało zaczęło powoli wracać do normalności. Mięśnie rozluźniły się, przestałam zaciskać szczęki, łzy obeschły. Zerknęłam na zegar i przekonałam się, że była dopiero trzecia nad ranem. Jęknęłam, przekręciłam się na bok i mocno zacisnęłam powieki w nadziei, że zasnę.\n– Potrzebujemy tylko dowodów tożsamości i macie sprawę załatwioną – mówi facet w okienku od strony Cartera.\nCarter szczerzy się w uśmiechu i ściska mi kolano. Uśmiecham się automatycznie, bo wiem, że tego ode mnie oczekuje. Bierze swoje prawo jazdy i mój fałszywy dowód, wyrobiony przez Jacka, żebym mogła wejść do klubu, i przekazuje mężczyźnie razem z plikiem banknotów.\nWpatruję się we własne paznokcie i skubiąc bezmyślnie skórkę, wywołuję krwawienie. Kiedy samochód rusza po kilku minutach, beznamiętnie podnoszę wzrok. Stało się to, co musiało się stać. Wzięliśmy ślub w kaplicy dla zmotoryzowanych w Las Vegas. Carter nie ufa mi i nie chce, żebym wysiadła z samochodu, dlatego znalazł miejsce ceremonii, gdzie praktycznie nie było kontaktu z innymi ludźmi.\nPodjeżdżamy do następnego okienka, stoi w nim facet w białej todze. Kiedy coś mówi, nie mogę się na tym skupić i znowu bezwiednie skubię skórkę z boku paznokcia. Ostry ból w nadgarstku odrywa mnie od tego zajęcia. Patrzę w dół i widzę, że to Carter ściska mnie za rękę, wbijając mi paznokcie w skórę.\n– Powtarzaj za panem, księżniczko.\nPatrzę na mężczyznę w okienku i nawet mi do głowy nie przychodzi, żeby prosić o pomoc. Gdybym to zrobiła, Carter by go zastrzelił – powtórzył mi to kilka razy w drodze do tego miejsca.\nPowtarzam za nim słowa.\n– Ja, Annabelle Spencer, biorę sobie ciebie, Cartera Thomasa, za męża. Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. – Kiedy wypowiadam te słowa modlę się o to ostatnie, o śmierć, żeby szybko zabrała mnie albo jego. W tym momencie jest mi wszystko jedno, kto to będzie.\nNic nie czuję. Kiedy straciłam chłopaka, coś bardzo złego się ze mną stało. Nic mnie już po prostu nie obchodzi, nic nie ma znaczenia. Nawet bólu już nie odczuwam tak jak kiedyś. Czasami tęsknię za bólem, bo mogłam na nim skupić myśli i dlatego prowokowałam Cartera, żeby mnie bił. Ale teraz nawet ten ból nie trwa wystarczająco długo.\nCarter uśmiecha się, a ja przyklejam do twarzy fałszywy uśmiech, kiedy wypowiada swoją kwestię do mnie i wsuwa mi na palec złotą obrączkę, która wygląda na drogą. Przyglądam się jej bez żadnych emocji. Jest wysadzana dookoła maleńkimi brylancikami i prawdopodobnie kosztowała więcej niż samochód, w którym siedzimy.\n– A teraz ogłaszam was mężem i żoną. Może pan pocałować pannę młodą – mówi wesoło mężczyzna, zupełnie nieświadomy mojego koszmaru na jawie, z którego nie mogę się wyrwać.\nCarter wydaje z siebie pomruk triumfu, chwyta mnie i mocno całuje. Odsuwa się ode mnie po kilku sekundach, uśmiechnięty od ucha do ucha. Jeszcze nie widziałam go tak szczęśliwego.\n– Teraz oficjalnie jesteś moja, pani Thomas.\nZachłysnęłam się powietrzem i usiadłam. Spociłam się tak bardzo, że całe łóżko było mokre, a pościel kleiła mi się do ciała. Z jakiegoś powodu bolała mnie ręka. Zapaliłam światło i przyjrzałam się lewej dłoni. Była tak mocno zaciśnięta w pięść, że paznokcie wbiły się w skórę, wywołując krwawienie. Jęknęłam, wstałam i głęboko wciągnęłam powietrze. Zakręciło mi się w głowie, dlatego musiałam przytrzymać się łóżka, żeby zachować równowagę na miękkich nogach. Myśl o tym, że moim mężem był człowiek, przez którego straciłam kontrolę nad własnym życiem, doprowadzała mnie do obłędu. Nikomu o tym nie powiedziałam, nawet rodzicom. I nie zamierzałam tego zmienić.\nW głębi serca wiedziałam, że to małżeństwo nie było zawarte zgodnie z prawem. Miałam szesnaście lat i posługiwałam się sfałszowanym dowodem tożsamości. Bez trudu mogłabym je anulować, ale to oznaczałoby, że musiałabym powiedzieć o nim ludziom, a tego nie chciałam robić. Nie mogłam o tym rozmawiać, nie byłam w stanie opowiedzieć nikomu, przez co przeszłam, nie wydobyłabym z siebie słowa o wstrętnych rzeczach, które mi wyrządził. Nie miałam w sobie tyle siły, żeby popatrzeć rodzicom w oczy i powiedzieć, że wyszłam za niego za mąż. Nie mogłam prosić ich o pomoc w unieważnieniu tego związku, bo nie zniosłabym ich pełnego litości, przerażonego spojrzenia. Dlatego zagrzebałam to w sobie głęboko, a jedyne ujście, jakie miały emocje z tym związane, znajdowało się w koszmarnych snach. Ukryłam wstyd i strach i nigdy ich nie ujawniłam. Przenigdy.\nKiedy przestało mi się kręcić w głowie, poszłam do łazienki i włożyłam rękę pod strumień zimnej wody, żeby zmyć krew, a potem owinęłam ją ręcznikiem, by zatamować krwawienie. Spojrzałam w lustro nad umywalką. Zmarszczyłam brwi, widząc swoje odbicie. Tusz do rzęs rozmazał się pod przekrwionymi oczami, byłam blada i spocona. Obmyłam twarz zimną wodą. Tak dobrze mi to zrobiło, że nabrałam ochoty na długi prysznic.\nDochodziła dopiero piąta rano, ale nie chciałam wracać do spania, nie zniosłabym kolejnego koszmaru. Założyłam dżinsy i podkoszulek, wzięłam iPoda i skierowałam się do drzwi pokoju. Na korytarzu stał Mike i wyglądał na zdziwionego.\n– Annabelle? Wszystko w porządku? – zapytał, marszcząc czoło.\nSkinęłam głową, obeszłam go i ruszyłam do windy.\n– Jasne. Chcę się po prostu przejść. Nie martw się, nie wyjdę z hotelu. – Pomachałam mu ręką.\nJęknął, stanął obok mnie i nacisnął guzik windy.\n– Ale nie sama – oświadczył obojętnym tonem.\nNie zawracałam sobie głowy protestem. Wiedziałam, że byłby daremny. W chwili gdy się zjawiła winda, weszłam do środka, nacisnęłam guzik lobby i ignorowałam jego obecność.\nNieszczęściem dla mnie z powodu wczesnej godziny salon i spa były jeszcze zamknięte, więc mogłam jedynie usiąść w lobby i czegoś się napić, podczas gdy Mike stał oparty o ścianę sześć metrów ode mnie.\nPo trzech kawach zrobiła się wreszcie godzina siódma i hotel zaczął powoli budzić się do życia. Ludzie schodzili na śniadanie, nocna zmiana szła do domów, zastępowana przez dzienną.\nNowy barman nie przestawał zerkać na mnie z rodzajem ekscytacji. Uśmiechnęłam się ciepło, kiedy podał mi kolejną kawę, której nie zamawiałam. Miał pod pachą gazetę.\n– Przepraszam, czy mogę prosić o autograf? – zapytał trochę nerwowo.\n– Mój autograf? Ale po co?\nUśmiechnął się, zbity z tropu.\n– Pani jest córką przyszłego prezydenta, prawda?\nSkinęłam głową, marszcząc czoło.\nWyszczerzył zęby w kolejnym uśmiechu, wyjął gazetę spod pachy i podał mi.\n– Jest pani w całej gazecie.\nZachłysnęłam się powietrzem, wyjmując mu gazetę z ręki. Serce podeszło mi do gardła.\n– Nie wierzę. Naprawdę?\n– Naprawdę. Na pierwszej stronie, a potem jeszcze na czwartej, piątej, szóstej i siódmej – oświadczył przejęty.\nZaczęłam kartkować gazetę z zapartym tchem. Na pierwszej stronie było duże zdjęcie rodziców pozujących na czerwonym dywanie. Tuż pod ich fotografią byłam ja z Ashtonem. Usiadłam z powrotem na krześle oszołomiona.\n– Mogę ją przeczytać? – zapytałam, szybko omiatając tekst oczami.\n– Oczywiście. A kiedy pani skończy, podpisze się pani na niej dla mnie? – zapytał.\nSkinęłam głową, nadal nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. Obrócił się na pięcie i na sztywnych nogach wrócił za bar. Serce waliło mi jak młotem.\nSzybko przeczytałam artykuł. Wszystko dotyczyło przyjęcia z okazji urodzin ojca. Podano też skrócone menu i opisano dekorację sali balowej. Następne parę stron poświęcono głównie celebrytom obecnym na przyjęciu i temu, w co kto był ubrany. Kolejną stronę wypełniały zdjęcia przedstawiające mnie z Ashtonem. Nagłówek nad nimi głosił: „Annaton” ‒ nowa para celebrytów.\nTę pozycję, jak każdą tej autorki, czyta się błyskawicznie i lekko. Tutaj, mimo że akcja nie pędzi na łeb na szyję, to czyta się to wyjątkowo szybko i nawet nie zdajemy sobie sprawy, kiedy przewracamy ostatnią stronę. Jednak najlepszy moment z książki to epilog. Tyle to się dawno nie uśmiałam. Ta scena wyszła autorce przegenialnie!\nPierwsza część cyklu była naprawdę udana. Sądziłam, że druga część będzie równie dobra. Rozczarowanie było przyjemne. To w tej części dopiero zaczyna się fantastyczna akcja. Bohaterowie mają lepsze kreacje, wątki są ciekawsze a zakończenie naprawdę zaskakuje.\nStyl pisarski autorki jest bardzo poprawny, aczkolwiek nad dialogami mogłaby nieco popracować, by były bardziej zróżnicowane. Widać też, że pisarka ma sporą wyobraźnię i potencjał, który z każdą powieścią wykorzystuje coraz lepiej. Jej powieści pewnie nie znajdą się wśród klasyki literatury, ale na pewno dadzą nam sporo przyjemności podczas zgłębiania losów bohaterów, którzy są tutaj bardzo dobrze wykreowani. Podobają mi się też opisy, które dają możliwość wyobrażenia sobie każdego szczegółu fabuły. Dla mnie bomba. Polecam powieść czytelnikom mniej wymagającym, szukającym w literaturze lekkości, a nie długich godzin spędzonych na zastanawianiu się o co też autorowi chodzi.\nNa szczęście brytyjska pisarka posługuje się prostym i łatwym w odbiorze stylem, dzięki czemu książkę przeczytałam w szybkim tempie (...) Wreszcie wolni” to lekka i niezobowiązująca historia miłosna z happy endem, którą mogę polecić osobom, którym przypadła do gustu poprzednia część i fanom twórczości Kirsty Moseley.\nPo przeczytaniu pierwszej części tej książki, zastanawiałam się czy sięgnę po drugą. Nawet stwierdziłam, że chyba jej nie przeczytam, ale nie lubię zostawiać czegoś niedokończonego, dlatego gdy tylko pojawiła się ta część, wiedziałam, że ją przeczytam. I w sumie, nie żałuję. Choć książka jest tak cukierkowa i przesadzona, to czytało się ją całkiem dobrze! (...) Nic do stracenia. Wreszcie wolni" to kontynuacja i jak na moje oko bardzo dobrze napisana.\n„Nic do stracenia. Wreszcie wolni” powinna przypaść do gustu młodszemu czytelnikowi, który lubi literaturę młodzieżową. Akcja jest dość szybka, dzięki czemu książkę czyta się w szybkim tempie. Fabuła jest ciekawa, postać Anny zmienia się podczas lektury, a cała historia potrafi zapaść w pamięci po zakończeniu lektury. Jest to pozycja godna polecenia dla miłośników twórczość Kirsty Moseley, jak i książek młodzieżowych w ogóle. Polecam serdecznie.\nTo typowa młodzieżówka, która w ostateczności przypadła mi do gustu, pomimo, że pierwsza część mnie nie zaciekawiła jak tego oczekiwałam. Posiada wady, ale tym razem nie raziły mnie one aż tak bardzo. Jest przyjemna, miła, pełna miłości bijącej od dwójki bohaterów, czasami dość cukierkowa i przesłodzona, ale do zniesienia. Dobra na lato, by zapomnieć o codziennych obowiązkach.\nNic do stracenia. Wreszcie wolni to dobra kontynuacja poprzedniej części. Nie zaskoczyła mnie co prawda niczym, ale bardzo dobrze się przy niej bawiłam. Nie należy oczekiwać od niej czegoś więcej, ponieważ wtedy możecie się zawieść. Według mnie, gdy podejdziecie do tej historii na luzie - nie będziecie spodziewali się efektu 'wow' - to wtedy spełni ona Wasze oczekiwania. Jest to świetny romans i naprawdę bardzo mnie wciągnął.\n"Nic do stracenia. Wreszcie wolni." to książka, którą czytałam z uśmiechem na ustach. Wielokrotnie śmiałam się z przekomarzania bohaterów, ale był także moment, kiedy uroniłam łzę, ale przede wszystkim uwielbiam ją za fabułę. Historia w niej zawarta po prostu pochłania i zatrzymuje na kilka dobrych godzin. Nie odrywa się od niej, aż się całej nie przeczyta.\nGorąco zachęcam do sięgnięcia po książkę.\n''Nic do stracenia'' pokazuje, że po najgorszej tragedii można odnaleźć się na nowo. Wzrusza, rozbawia, momentami irytuje, ale jeśli ktoś potrzebuje czegoś odmóżdżającego to warto po tę książkę sięgnąć. Pomimo poruszanych w niej trudnych tematów, jest to książka napisana w lekkim stylu, którą czyta się błyskawicznie. Ponownie nie mogłam się oderwać i to głównie przez postać Ashtona, którą najbardziej polubiłam. Moim skromnym zdaniem, całą tę historię można było zmieścić w jednej części, ale i tak miło było ponownie spotkać się z tą parą.\nBardzo podobała mi się historia, którą wymyśliła autorka. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest mało prawdopodobna i postać Ashtona została wyidealizowana i wyniesiona na piedestał, ale mimo to niezwykle przyjemnie czytało mi się powieść. Akcja jest raczej stonowana, chociaż pod koniec zaczyna przybierać tempa. Główni bohaterowie, ale również postacie drugoplanowe są ciekawie wykreowane. Podobało mi się że mogłam co nieco dowiedzieć się o procedurach i działaniach ochrony i agentów. (...) Czy polecam? Oczywiście. Jeżeli lubicie historie miłosne, młodzieżowe to jest to książka dla was. Jednak zastrzegam, że niektóre postaci są wyidealizowane i raczej niemożliwe jest spotkanie ich w rzeczywistości. Chociaż bardzo bym tego chciała.\nNic do stracenia. Wreszcie wolni utrzymała poziom poprzedniczki. Jest tu sporo niewykorzystanego potencjału, ale ciekawa kreacja bohaterów wiele wynagradza. To przeciętna, ale przyjemna i niezobowiązująca powieść New Adult idealna na lato.\n(...) chciałabym polecić Wam z całego serca tą lekturę. Chciałabym Wam gorąco polecić tę powieść. Wiem, że ma grono swoich fanów oraz antyfanów, ale mimo wszystko. Autorka dostarczy Wam emocjonalną bombę, sprawi, że polubicie bohaterów, może nie wszystkich, ale kogoś na pewno. Sprawi, że odizolujecie się od rzeczywistego świata i przeniesiecie się do Anny i Ashtona i razem z nimi, będziecie walczyć o każdy dzień, o normalność i o życie. Zdecydowanie mocno polecam! Cieszę się, że jest w mojej biblioteczce, istna Perełka. Kocham przepełnione emocjami lektury, a ta ma wszystko, czego potrzebuję.\nTa książka to dobry romans nie tylko dla nastolatek, ale też do tych, co o swoim naście już zapomniały a chcą poczytać coś lekkiego i spędzić przyjemnie czas. Zdecydowanie sięgajcie po "Nic do stracenia. Wreszcie wolni", bo tym razem bohaterowie wcale nie mają już nic do stracenia. Wręcz przeciwnie mogą stracić i to dużo, bo aż siebie. Poczytajcie o tym, że warto walczyć o prawdziwą miłość.\nDla mnie książka okazała się bardzo emocjonująca i bardzo zżyłam się z bohaterami, w których zaszła niewyobrażalna zmiana. Ashton stał się wreszcie takim prawdziwym, twardym mężczyzną i teraz rozgościł się w moim sercu jeszcze bardziej. Postać Anny niezwykle mi się spodobała już w poprzedniej części, bo bardzo realistycznie została przedstawiona. (...) Bardzo lubię twórczość Kirsty Moseley, więc to normalne, że polecam Wam tę powieść. Historia Anny i Ashtona jest bardzo emocjonująca, pełna napięcia i pięknej miłości. Myślę, że przypadnie do gustu niejednej z Was.\nPo tej części spodziewałam się większej akcji i dramatyzmu przez zbliżającą się rozprawę Cartera Thomasa, jednak taka interesująca i trzymająca w napięciu akcja pojawiła się dopiero pod koniec książki. Jednak nie spisuję tej książki na straty, bo warto ją przeczytać i poznać dalsze losy Anny i Ashtona – to obie części to świetna propozycja na gorące, wakacyjne dn\nCzytaj więcej na www.butfirstcoffee.pl\nKirsty Moseley skradła mnie sensacją w tej części. Zaskakiwała pomysłami, a moment kulminacyjny powieści czytałam z zapartym tchem powtarzając jak mantrę, że wszystko na pewno skończy się dobrze. Niestety to bardzo krwawe starcie i nie spodziewałam się, że autorka może uśmiercić tyle osób. Niby młodzieżówka, a polała się krew. Język autorki nie zmienił się, dalej pozostaje prosty i łatwy w odbiorze.\nNic do stracenia. Wreszcie wolni nie jest lekturą wysokich lotów. Tak, jak pierwszy tom jest to młodzieżówka, którą można pochłonąć w trakcie jednego popołudnia. Jest idealna dla oderwania się od męczących lektur czy skomplikowanych powieści. Ze swojej strony serdecznie polecam i już wyczekuję kolejnych książek Moseley!\nStyl pisania autorki jest prosty, więc czytamy szybko, z wielką ciekawością, co wydarzy się za chwilę, pochłaniamy ją po prostu w całości. Opisy w książkach idealnie opisują daną sytuację oraz emocje. Plusem tego cyklu jest również to, że wydarzenia nie dzieją się w przeciągu tygodnia, czy miesiąca, lecz jest to kilka miesięcy, które idealnie obrazowały wzloty i upadki Anny i Ashtona. Na końcu chciałybyśmy polecić książkę każdej osobie lubiącej obyczajówki, naszym zdaniem pochłonie ona każdego\nNic do stracenia. Wreszcie wolni to zdecydowanie lepiej przedstawiona historia, która jednakże nadal posiada wiele mankamentów. Powieść Kirsty Moseley jest lekka i można z nią spędzić naprawdę miłe chwile. Czytelnicy szukający niezobowiązującej i krótkiej lektury mogą sięgnąć po historię Anny oraz Ashtona. Czekają Was chwile miłości, przyjaźni i walki o własną przyszłość!\nJęzyk jest bardzo lekki i subtelny. Całość tworzy płynną i cudowną opowieść, która łamie i skleja nasze serduszka. Wszystko jest dokładnie opisane, nie brakuje też symboliki. Najlepsze było jednak wyręczenie fanów tej powieści i stworzenie gotowego "shipu" imion głównych bohaterów: Annaton - kocham i uwielbiam! (...) Polecam tę powieść każdemu, kto pragnie miłości, nowego książkowego męża i ponownie złamanego serca. Uwierzcie mi jednak, że warto!\nPrzyznam szczerze, że ta historia mnie zmiażdżyła. Tak, tak możecie pomyśleć, że znowu zachwycam się przesłodzonym romansidłem, ale to właśnie takich cukierkowych, wyimaginowanych i wyidealizowanych historii jestem ogromną fanką. Autorką zachwyciłam się po przeczytaniu bestsellera "Chłopak, który zakładał się do mnie przez okno" od razu po niej stwierdziłam, że muszę sięgnąć po wszystkie jej książki. Tak też zrobiłam.\n"Nic do stracenia. Wreszcie wolni" jest bardzo dobrą kontynuacją opowieści o losach Anny i jej ochroniarza. Emocjonująca i pełna niebezpieczeństw, wciąga na długie godziny. Uwaga, od tej historii nie można się oderwać!!\nCzytaj więcej na www.posredniczka-ksiazek.pl\nTo historia miłosna, która kończy się happyendem, niektórzy mogą uważać że momentami przesłodzona, ale chyba w tym tkwi jej urok. To słodka młodzieżówka o miłości, czasami przewidywalna, zbyt idealna jak na nasze realia, ale może przypaść do gustu wielbicielom takich historii. Oczywiście może być dobra także dla tych, którzy szukają czegoś lekkiego. Jeśli was zainteresowałam, polecam wrócić do recenzji pierwszej części.\nSzczerze to na miejscu autorki nie dzieliłabym tej książki, tylko zrobiła jednotomową historię. Cała fabuła jest naprawdę ciekawa i wciąga czytelnika od początku do końca. Postać Anny jest trochę za bardzo wyreżyserowana, ale o tym pisałam już w recenzji pierwszego tomu, że spodziewałam się postaci, która cierpi i naprawdę jest nieufna wobec innych, a tak naprawdę nie wykazuje zbytniej niechęci do Ashtona. Drugi tom trochę gorszy od pierwszego, ale dalej była to historia, którą czytało mi się przyjemnie.\nKsiążka obfituje zarówno we wspomnianą już akcję, wątki romantyczne, ale przede wszystkim w bardzo wzruszające sceny. Przyznam szczerze, że, podczas czytania, uroniłam kilka łez. Książka trzymała mnie w napięciu przez cały czas. Przez cały czas czytałam ją w wielkim napięciu. I bardzo żałowałam, że tak szybko się skończyła. Jestem przekonana, że jeszcze nie raz powrócę do historii Anny i Ashtona.\nPrzyznaję, że miałam obawy, że powieść będzie bardzo przesłodzona. Że miłość będzie się wylewać z każdej strony. Na szczęście Autorka postawiła na akcję i dreszczyk grozy. Ashton z ochroniarza przemienia się w wyszkolonego agenta SWAT, który nie waha się by walczyć na śmierć i życie. (...) Seria o Annie i Ashtonie nadaje się idealnie na lato. Szybko się ją czyta i zapomina o całym świecie. Polecam.\nNauczyłam się już jak czytać powieści Kirsty Moseley. Nie należy mieć żadnych oczekiwań. Zacząć czytać cokolwiek od niej bez żadnej wyrobionej opinii. Ot zwykłe romansidło. Dzięki temu naprawdę dobrze bawiłam się podczas czytania tej lektury. Oprócz tego jest ona niesamowicie zabawna. (...) Polecam tę „duologię”, gwarantuję, że spędzicie z nią miły i przyjemny wieczór. Jest to powieść na tyle urocza, że zmiękną przy niej Wam serca.\n„Nic do stracenia. Wreszcie wolni „ to naprawdę dobra kontynuacją serii. Oczywiście jest to mało realna książka, ale myślę, że na odskocznię, aby odpocząć, będzie to idealna pozycja. Świetnie sprawdzi się również, jeśli chodzi o wakacje. Sam pomysł autorki naprawdę dobry, wykonanie również wyszło na plus. Jednak są w książce pewne sytuacje, które wprawiają czytelnika w szok. Polecam wam jednak serdecznie wszystkie książki tej autorki, a z tego, co wiem już w czerwcu kolejna jej książka.\n„Nic do stracenia. Wreszcie wolni” to powieść stanowiąca idealne zamknięcie tej historii. Wszystko układa się tak jak powinno. Mamy tutaj zarówno chwile szczęścia, jak i cierpienie i ból, jednak w odpowiednich proporcjach. Przede wszystkim ta książka niesie potężną dawkę miłości i radości z bycia z ukochaną osobą. Mam wrażenie, że w niektórych momentach moglibyśmy uczyć się od tej pary młodych ludzi podejścia do życia i do świata. Tak dojrzałego, wyrozumiałego i pełnego optymizmu. Z całego serca polecam obie książki wszystkim tym, którzy chcą poprawić sobie humor i odnaleźć coś pełnego pozytywnej energii w swoim życiu.\nJedną z rzeczy, które muszę przyznać to fakt, że książka niesamowicie wciąga. Osobiście książka opowiadająca historię tej dwójki bohaterów podobała się bardzo mocno chociaż muszę przyznać, że momentami była zbytnio przesłodzona. Od początku z całego serca kibicowałam postaciom. Wiem, że książka ma wielu zwolenników, jak i przeciwników, a dla mnie jest idealną lekką, prostą pozycją do przeczytania. Zachwycona może i nie byłam jednak polecam każdemu kto lubi podobne historię. Ja sama chętnie skuszę się na zbliżone do tej.\n(...) Nic do stracenia.Wreszcie wolni to lekka i przyjemna powieść na kilka dni lub jeden naprawdę długi wieczór. To niezobowiązująca pozycja, którą czyta się błyskawicznie, przeżywa i zapomina po odstawieniu na półkę. Niemniej jednak polecam przeczytać tę pozycję, chociażby dla relaksu.\n„Nic do stracenia. Wreszcie wolni” to znakomita kontynuacja niezbyt porywającej powieści „Nic do stracenia.Początek”. Jeżeli po lekturze poprzedniego tomu wahacie się, czy sięgnąć po następny, mam nadzieję, że ta recenzja rozwiała Wasze wątpliwości. Warto dać jeszcze jedną szansę tej autorce. Dalszy ciąg powieści o miłości, stracie ukochanej osoby i ciągle powracających demonach przeszłości okazał się strzałem w dziesiątkę.\n(...) książkę czyta się lekko i przyjemnie. Jest to typowy romans dla młodzieży, jednak z ciekawą fabuła i naprawdę dobrze wykreowanymi postaciami. Jak na pierwsze spotkanie z tą autorką to musze przyznać, że nie jestem zawiedziona, ale jeszcze się nie zakochałam w jej twórczości. Jednak na pewno przeczytam inne powieści tej autorki. Serdecznie zachęcam do przeczytania „Nic do stracenia. Wreszcie wolni” wszystkim osobom, które lubią romanse, ciekawe historie oraz chcą miło spędzić czas.\nTę powieść czytało mi się miło i dość przyjemnie. Zakończenie okazało się najmocniejszym elementem i podobało mi się bardziej niż leniwy początek. To idealna propozycja jeśli marzy Wam się książka idealna na relaks, odprężająca dla duszy i umysłu. (...) Polecam przede wszystkim nastolatkom, dziewczynom, które przeżywają lub czekają na swoją pierwszą miłość. Pokoleniu ich mam już mniej rekomenduję, chyba że lubią słodziutkie jak miód romanse.\n,,Nic do stracenia. Wreszcie wolni” jest jak fotografia, która zoddali wydaje się być wspaniała, ale jak przyjrzy się jej z bliska okazujesię, że ma kilka rys. Nie jest to pozycja pozbawiona wad, ale można miło spędzić z nią wolne popołudnie, jeśli tylko będzie się patrzyło na niektóre rzeczy z przymrużeniem oka.


Zasady i warunki wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej, w tym kwalifikacje, obowiązki i etykę zawodową określa ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U.01.57.602 z późn. zm.).\n• rehabilitacyjnych oraz z zakresu promocji zdrowia (art.4, ust.1 ww. ustawy).\nWykonywanie zawodu położnej polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a w szczególności:\n• rehabilitacyjnych oraz promocji zdrowia, w zakresie opieki nad kobietą, kobietą ciężarną, rodzącą i położnicą oraz noworodkiem (art.5, ust.1 ww. ustawy).\n• szkoła pomaturalna, po ukończeniu której absolwent uzyskuje tytuł zawodowy pielęgniarki lub pobożnej,\n• wyższa szkoła zawodowa, po ukończeniu której absolwent uzyskuje tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa lub położnictwa,\n• szkoła wyższa, prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich lub studiów wyższych zawodowych po ukończeniu której absolwent uzyskuje tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa lub położnictwa.\nPrzy ministrze właściwym do spraw zdrowia działa Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego. Do zadań Rady należy:\n• ocena, czy szkoła wyższa ubiegająca się o akredytację spełnia standardy kształcenia, w tym wymogi programowe określone odrębnymi przepisami,\n• bieżąca ocena spełniania przez szkoły standardów kształcenia, w szczególności poprzez wizytację szkół i analizę wyników nauczania,\n• występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskami o wydanie akredytacji lub jej cofnięcie w przypadku niespełniania standardów kształcenia.\n• posiada dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny, zgodnie z odrębnymi przepisami,\n• odbyła wymagany staż podyplomowy,\n• posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu.\nZasady wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej, będące jednocześnie obowiązkami, określa Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U.01.57.602 z późn. zm.):\n• pielęgniarka, położna wykonuje zawód zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, dostępnymi jej metodami i środkami, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną starannością (art.18 ustawy),\n• pielęgniarka, położna ma obowiązek udzielić pomocy w każdym przypadku niebezpieczeństwa utraty życia, poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi (art.19 ustawy),\n• pielęgniarka, położna ma obowiązek poinformować pacjenta o jego prawach (art.20 ustawy),\n• pielęgniarka, położna ma obowiązek do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu (art.21, ust.1 ustawy),\n• pielęgniarka, położna zobowiązana jest do wykonywania zleceń lekarskich odnotowanych w dokumentacji medycznej (art.22, ust.1 ustawy).\nArtykuł przeczytało osób: 39981


DevHero.pl o responsive design | BydgoskieMarki.pl\nLis 19, 2015 dodane przez BydgoskieMarki.pl\nW jaki sposób przeglądasz strony internetowe? Na laptopie lub komputerze stacjonarnym? A może siedząc w fotelu z tabletem lub smartfonem w ręku? Pewnie każda z tych odpowiedzi jest po części prawidłowa. Właśnie dlatego tak kluczową rolę odgrywają dzisiaj responsywne strony internetowe.\nResponsywne strony internetowe dopasowują się do urządzenia, na którym są wyświetlane. Serwis inaczej wygląda na monitorze komputera stacjonarnego lub laptopie, a inaczej na tablecie i smartfonie. Duży wyświetlacz pozwala na pokazanie strony z kilkoma kolumnami. Z kolei na telefonie komórkowym zobaczymy to samo, ale zaprezentowane w jednej kolumnie, z czcionkami i przyciskami dopasowanymi do mniejszego ekranu. Dzięki temu każdy użytkownik, bez względu na urządzenie, zobaczy dokładnie te same treści, chociaż w nieco innej formie.\nJest kilka powodów, dla których responsywne strony internetowe to dzisiaj wymóg, a nie tylko jedna z możliwości.\nŻyjemy w czasach, w których coraz większą rolę odgrywają sprzęty mobilne. Strony przeglądamy na komputerach, telefonach, tabletach, a nawet telewizorach. To wymusiło na twórcach stron zupełnie nowe podejście do tematu. Treści i informacje muszą być dostępne i czytelne na każdym urządzeniu, bez względu na przekątną i rozdzielczość ekranu.\nNie trudno wyobrazić sobie sytuację, w której użytkownik znajduje stronę internetową na komputerze, a następnie chce do niej wrócić w trakcie korzystania ze smartfona. Jeśli serwis będzie nieczytelny na telefonie lub nie znajdzie interesujących go informacji, to jest spora szansa, że już więcej nie wróci. Dlatego tak ważne jest odpowiednie dostosowanie strony internetowej. W mobilnej wersji nie można pomijać żadnych treści, które dostępne są na komputerach.\nGoogle od dawna rekomendował korzystanie z responsive design na stronach internetowych. Jednak w tym roku firma poszła o krok dalej i zaczęła nagradzać strony internetowe, które są dopasowane do urządzeń mobilnych. Jeśli nie masz responsywnej strony, to od kwietnia 2015 roku zajmuje ona dużo niższe miejsce w wynikach wyszukiwania na smartfonach i tabletach. Z kolei reponsywne strony nie tylko są lepiej pozycjonowane, ale także otrzymały oznaczenie „mobile friendly”, czyli przyjazne urządzeniom mobilnym.\nDzisiaj coraz częściej wyszukujemy informacji na smartfonie zamiast komputerze. Telefon mamy zawsze pod ręką i nie musimy czekać aż się włączy. Wpisanie wyszukiwanej frazy na smartfonie lub tablecie jest dużo wygodniejsze i szybsze. Jeśli nie masz responsywnej strony internetowej, to tracisz ogromną grupę potencjalnych klientów, którzy szukali produktów lub usług, które masz w ofercie, właśnie na sprzętach mobilnych. Nikogo nie stać na takie marnotractwo.\nNie wiemy, co przyniesie przyszłość. Coraz popularniejsze stają się inteligentne zegarki z jeszcze mniejszymi ekranami. Za kilka lat na rynku mogą pojawić się zupełnie nowe urządzenia, o których dzisiaj nam się nie śniło. Responsywna strona internetowa zawsze będzie się na nich dobrze wyświetlać, bez względu na przekątną i rozdzielczość ekranu.\nJedna strona zamiast kilku\nWciąż popularne jest alternatywne podejście, w którym serwis internetowy wykrywa, na jakim urządzeniu jest uruchamiany i włącza mobilną wersję strony. Często wtedy na początku adresu internetowego pojawia się „m”. Nie jest to najgorsze rozwiązanie, ale z całą pewnością nie jest też najlepsze. W takiej sytuacji mamy w gruncie rzeczy dwie strony internetowe – normalną i mobilną. To zwiększa koszty. Obie trzeba aktualizować, poprawiać i dostosowywać do nowych rozwiązań technologicznych.\nResponsive design całkowicie eliminuje ten problem. Mamy jedną stronę, która dobrze wygląda na każdym urządzeniu. To nie tylko mniej problemów, ale też niższe koszty utrzymania.\nMyślisz, że stać Cię na to, aby nie mieć responsywnej strony internetowej? Odpowiedź wydaje się oczywista.\nMarketing internetowy po bydgosku #1: Content Marketing | Damian Jaroszewski Content marketing – doskonały sposób na promowanie Twojej firmy! Special Space Bydgoszcz – dobra strona internetowa, czyli jaka? Pawłowska Design – bo wygląd ma znaczenie


Nowy teledysk Lopez „jest zdzirowaty”? [video] | TopStars.pl - Plotki, fotki, gwiazdy, skandale, fotorelacje, celebrities\n10 kwietnia 2012\tTagi: J.Lo, Jennifer Lopez, Pitbull, teledysk\nLatynoska gwiazda Jennifer Lopez nagrała kolejną piosenkę z Pitbullem w duecie. Powstał też do niej teledysk. I to właśnie on wywołał najwięcej kontrowersji wśród amerykańskich konserwatystów.\nTeledysk do piosenki „Dance Again” nie spodobał się przedstawicielom Instytutu Kultury i Mediów, który jest powiązany z prawicowymi politykami i działaczami, czyli tamtejszym PiSem… Rojuszył ich też fakt, że teledysk został wyemitowany w amerykańskim „Idolu”.\n„Nawet rodzinne programy nie są już bezpieczne, gdy trafią w ręce Hollywood. Nowy teledysk Jennifer Lopez jest zdzirowaty i pokazuje, jak bardzo jest zdesperowana, by utrzymać się na powierzchni, choć jej sława przemija” – napisała Dan Gainor, rzeczniczka instytutu. „Klip zawiera scenę z ogromną orgią. Tak wyuzdane teledyski nie powinny być oglądane przez żadne dzieci, również bliźniaki Jennifer” – podkreśla Gainor.\nMomentami teledysk faktycznie jest pikantny, ale z drugiej strony, dziś większość teledysków prezentuje nagość… Wcześniej amerykańscy przedstawiciele prawicy skrytykowali też Britney Spears i Christinę Aguilerę.\nJ.Lo traci swoje wdzi?ki?\nA mo?e przeciwnie – zaczyna ich nabiera?? dailymail Jennifer...\nMagazyn People uszczęśliwił Jennifer Lopez. Czuję się...


Giżycki Przegląd Spektakli Profilaktycznych : Moje@Giżycko\nGiżycki Przegląd Spektakli Profilaktycznych\n5 czerwca odbył się ósmy Giżycki Przegląd Spektakli Profilaktycznych, na który zgłosiło się 7 zespołów teatralnych. Występy odbyły się w dwóch kategoriach wiekowych.\nCelem przeglądu była profilaktyka uniwersalna skierowana do uczniów szkół podstawowych z oddziałami gimnazjalnymi, szkół średnich, placówek kulturalno-oświatowych z miasta i powiatu giżyckiego polegająca na twórczym zaangażowaniu młodzieży w przeciwdziałanie zagrożeniom i patologiom społecznym, promocję zdrowego trybu życia, wolnego od wszelkich uzależnień, przemocy i agresji, wypracowanie, rozwijanie postaw asertywnych, kształtowanie umiejętności radzenia sobie z emocjami w trudnych sytuacjach życiowych oraz dokonywania świadomych wyborów.\nOrganizatorami VIII Powiatowego Przeglądu Spektakli Profilaktycznych byli Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej oraz Powiatowy Ośrodek Rozwoju Edukacji przy wsparciu Giżyckiego Centrum Kultury.\nJury poddało ocenie:\nkonstruktywny, profilaktyczny przekaz treści,\nprzekaz dostosowany do wieku odbiorców,\nautentyczność wypowiedzi młodych ludzi,\npoziom artystyczny spektaklu,\nreakcję publiczności na spektakl.\nJury oceniało w składzie:\nBożenna Oleksiak – instruktor ds. teatralnych\nGrażyna Imporowicz – wicedyrektor Powiatowego Ośrodka Rozwoju Edukacji\nEwa Ostrowska- dyrektor Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej\nEwa Kolankiewicz – sekretarz jury – Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej\nPatryk Wasiuk – Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej.\nPoziom przeglądu był bardzo wysoki. Widać było duże zaangażowanie młodych aktorów oraz ich opiekunów i nauczycieli przygotowujących przedstawienia.\nI miejsce ex aequo Szkoła Podstawowa nr 1, tyt. „Duch złości-mój przyjaciel”, nazwa zespołu: Profil , opiekun: Urszula Wądołowska oraz Zespół Placówek Oświatowych w Miłkach, tyt. „Dwa światy”, nazwa zespołu: Małolaty, opiekunowie: Agnieszka Hryszko, Regina Siekierda\nII miejsce – Szkoła Podstawowa nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi ,tyt. „Duchy w bibliotece” nazwa zespołu: Dinek i Przyjaciele, opiekunowie: Anna Trześniewska, Joanna Witek\nIII miejsce- Szkoła Podstawowa nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi ,tyt. „Rzepka” nazwa zespołu: Trojaki opiekunowie: Aleksandra Pawelecz, Elżbieta Poboża\nKategoria – szkoły podstawowe z oddziałami gimnazjalnymi\nI miejsce – SP NR 1 z oddziałami gimnazjalnymi– tyt. „Tęczowy motyl”, nazwa zespołu: Wzburzeni, opiekunowie: Jolanta Kiezik, Adrian Burzyński\nII miejsce ex aequo – Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, tyt. „Króla boli ząb”, nazwa zespołu: „Palpitacja”, opiekunowie: Katarzyna Kwiatkowska, Iwona Duda oraz Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii , tyt.„ Jurek ” nazwa zespołu: „ArtTeRAPia” opiekunowie: Anna Szerszeń, Paulina Przybyszewska, Jacek Nerkowski.\nZdobywcy poszczególnych miejsc otrzymali bony finansowe oraz dyplomy i statuetki.\nSerdecznie gratulujemy zwycięzcom i nagrodzonym.


Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekawskich dzieci - Orosz Susanne | Niska cena w Livro.pl\nAutor: Orosz Susanne\nDlaczego mleko jest białe? Dlaczego ziemniaki rosną w ziemi? Dlaczego można jeść pokrzywę? W tej książeczce młody czytelnik znajdzie odpowiedzi na te i wiele innych pytań. Halinka i jej koleżanka odwiedzają kopalnię soli, Tomek po raz pierwszy w życiu sam zagniata i gotuje makaron, Dominika dowiaduje się, że miód nie tylko jest słodki, a Kuba i Jasiek mogą upiec w piekarni swój chleb. Te historyjki o lubianych przez dzieci produktach spożywczych sprawiają, że przychodzi im ochota na próbowanie, smakowanie, gotowanie, pieczenie… Książeczka dla dużych i małych miłośników mleka, miodowych łasuchów, małych piekarzy, zbieraczy pomidorów i połykaczy makaronu, która poza solidną dawką zabawy dostarcza również sporej porcji fascynującej wiedzy.\nWarum wachst schokolade nicht auf Baumen?\nOceniasz: Dlaczego mleko jest białe? Historyjki dla ciekawskich dzieci


Cat Stevens - Two Fine People | Katalog Podkastów\nSukces wczesnego Cata Stevensa polegał na tym, że niezwykle melodyjne kompozycje i zmyślne aranże udanie parował z niezwykle szorstkim głosem, a w tekstach był wiarygodny, bo odsłaniał w nich swoje własne, autentyczne przeżycia. Próbował medytacji, jogi i metafizyki, ale kiedy stał się Yusufem Islamem, nowa religia i nowy rodzaj twórczości skutecznie wypchnęły go z kręgów zainteresowania naszej cywilizacji, pozostali tylko najwierniejsi fani. Jednakże i tych ubyło, gdy poparł fatwę na Salmana Rushdiego. Ta piosenka daleka jest jednak od polityki czy kwestii wiary, to banalnie prosta piosenka miłosna, jakie zawsze wychodziły mu najlepiej. (Z pomocą Dominiki Stoch) ★ Support this podcast ★


Drapieżniki karmi łyżeczką - Dziennik Wschodni\nDrapieżniki karmi łyżeczką\n– Piranie to wdzięczne ryby, wokół których powstało wiele mitów. Nigdy nie spotkałem się z przypadkiem, żeby kogokolwiek zaatakowały. One nie jedzą na zapas – zapewnia Mirosław Saniuga, pasjonat-akwarysta z Lublina\nPierwsze akwarium miał jako ośmiolatek. Teraz, w wieku 47 lat, ma akwaria o łącznej pojemności ponad 3 tys. litrów. Wszystkie mieszczą się w 33-metrowej kawalerce na LSM. Swoją pasją zaraził całą rodzinę.\nNajmłodszym „dzieckiem” Mirka Saniugi jest arowana – ryba pochodząca z dorzecza Amazonki. W warunkach naturalnych osiąga 1,40 m. Potrafi wyskoczyć z wody na wysokość 2 m! Może pływać w oczku wodnym, na zimie zabiera się ją do akwarium. Kosztuje od 50 do 150 zł.\n– Ta ryba nigdy nie choruje – zapewnia pan Mirek. – Żywi się nawet padliną. Po piranii to najbardziej drapieżna ryba na świecie. Potrafi, wyskoczywszy z wody, chwycić nawet małpę siedzącą na gałęzi. Niestety, rybie skoki są dość ryzykowne, bywa, że tragiczne w skutkach. Przed tygodniem jedna z arowan podczas jego nieobecności wyskoczyła z akwarium. Znalazł ją martwą za łóżkiem.\nMirek Saniuga karmi swe groźne przyjaciółki...łyżką. Kładzie na nią kawałki kurczaka i zanurza w wodzie. Arowana pływa tuż pod powierzchnią wody. Widzi wszystko, co jest nad nią. Ryby, które podpływają zbyt wysoko, są przez nią zjadane. Większe dusi. Z ponad setki gubików, które były z nią w akwarium, przeżył jeden. Ten pływa jednak tylko po dnie. I to go uratowało.\nOczkiem w głowie M. Saniugi są jednak paletki. Ich hodowlą zajmuje się od kilku lat.\n– Stworzenie narybku to najpiękniejsza chwila dla akwarysty – mówi.\n– Wymaga to jednak dużej wiedzy i cierpliwości. Nie każdemu się to udaje. Paletka jest najładniejszą i najbardziej wdzięczną rybą. Ona nawet poznaje swojego właściciela – twierdzi M. Saniuga.\nNa dowód podchodzi do akwarium. Wszystkie paletki podpływają. Kiedy ja podchodzę – uciekają.\nPierwsze akwarium miał jako ośmiolatek. Dostał je od ojca, gdy mieszkał jeszcze na Starym Mieście. Już w szkole nauczyciele sadzali go w pobliżu akwarium. Od tego się zaczęła jego pasja. Nie było wówczas specjalistycznej karmy ani odżywek. Po robaki, którymi karmił ryby, chodził za Młyn Krauzego na stare koryto Bystrzycy lub do Jakubowic. Potem przyszły akwaria o większej pojemności. Zdarzało się, że niektóre pękały.\n– Na Starym Mieście były, na szczęście, grube stropy – śmieje się. – Kiedyś córka rzuciła niechcący kulkę od łożyska. Trafiła w akwarium. 400 litrów wody wsiąkło w podłogę. U sąsiada na suficie była tylko mała plama. Jego kolega, mieszkający na 9 piętrze, „pozbył się” niedawno 1000 litrów wody z akwarium. Pękło o 4 nad ranem. Huk obudził mieszkańców. Pod blokiem pojawiła się policja i straż. Woda z akwarium przesunęła wszystkie meble pod ścianę. Dotarła aż do parteru.\nPrzez ponad dwadzieścia lat pracował jako kierowca. Nawet jeżeli wracał z dalekiej podróży – pierwsze co robił, to siadał przed akwarium.\n– Nie ma lepszej formy relaksu od obserwowania ryb – przekonuje M. Saniuga. – Polecam to każdemu.\nNajwięcej akwarystów jest w Niemczech, Czechach i na Słowacji.\n– Nasze społeczeństwo jest zbyt ubogie – tłumaczy p. Mirek. – Poza tym nie mamy odpowiedniej wody. W niektórych rejonach Słowacji woda jest zbliżona do tej z Amazonii, przez co łatwiej hodować egzotyczne ryby.\nLubelski akwarysta odwiedza giełdy w całej Europie. Podpatruje. Na jednej z wystaw zachwycił się austriackim akwarium, które pełni równocześnie funkcję.... stołu.\n– To niesamowite wrażenie, kiedy, pijąc kawę, widzimy, jak do filiżanki podpływają ryby – mówi. – Jest to jednak kosztowny mebel. Kosztuje około 9 tys. zł.\nJego kolega-akwarysta z Holandii urządził akwarium w...suficie. Pełni równocześnie rolę lampki nocnej. Jak zapewnia, właściciel jest przymocowane dostatecznie solidnie.\nKiedyś sprowadził z Austrii piranie.\n– Nie udało mi się ich rozmnożyć – mówi. – Po czterech latach zrezygnowałem z ich hodowli. To wdzięczne ryby, wokół których powstało wiele mitów. Nigdy nie spotkałem się z przypadkiem, żeby kogokolwiek zaatakowały. Należy je tylko odpowiednio karmić, najlepiej co 2 dni. One nie jedzą na zapas.\nM. Saniuga jest przeciwnikiem urządzania mini-akwarium.\n– Niektórzy kupują szklane kule o pojemności 2–3 litrów, do których wpuszczają rybki – mówi. – To tylko męczarnia dla nich. To tak samo, jak zamknąć doga w klatce metr na metr.\nIm większe akwarium – tym mniej pracy przy nim. Większe zbiorniki są bardziej zbliżone do naturalnego środowiska. Nie trzeba w nich zbyt często wymieniać wody. Łatwiej też utrzymać czystość. W mniejszych woda jest mniej stabilna, ryby częściej chorują. Najdroższe są akwaria morskie. W pełni profesjonalne, z nowoczesnymi filtrami kosztują ponad 20 tys. zł. Sam filtr kosztuje około 5 tys. zł. Niewiele osób na nie stać.\nAkwarysta z LSM lubi łowić ryby. Jest też ich smakoszem. Nie potrafi jednak ryby uśmiercić.\n– Zbyt jestem do nich przywiązany – twierdzi. – Nawet jeżeli mam w akwarium rybę, której żywot dobiega końca, to nie mam sumienia jej zabić.\nZnajomi traktują go jak lekarza domowego dla swoich rybek. Czasami dzwonią nawet po północy. Zdarza się, że z odległych zakątków Polski. Także z ogrodów zoologicznych.\n– Wystarczy, że spojrzę na akwarium i wiem, co rybom dolega – twierdzi. – To wszystko, to lata praktyki.\nMiał ich setki. Zapamiętał jedną papugę, która przywiózł z Czech dla kolegi. Na pytanie: – Kto ty jesteś?, odpowiadała: – Pepik mały. Do tego kłamała. Pytana o wiek, skrzekliwym głosem twierdziła, że trzy. A miała pięć. Nic dziwnego – to była samica... Podnosiła skrzydełko na pytanie: – Gdzie cię podrapać?\n– Niektóre z nich były strasznie złośliwe – opowiada. – Szczególnie we znaki dał mi się Jasper. Wyrzucał wszystko z klatki. Przywiozłem mu samicę. Była obok w klatce przez pół roku. Myślałem, że ją zaakceptuje. Wpuściłem go do niej. Pierwsze, co zrobił, to spuścił jej manto. Z kolejną – tym razem ze Słowacji – jakoś się „dogadał”.\nZe względu na zbyt ciasne mieszkanie trzyma teraz tylko kilka kanarków.\n– Nie ma nic piękniejszego jak ich poranny świergot – mówi. – To dodaje mi sił. Te ptaki przywiązują się do swoich właścicieli. Nie można ich, ot tak, oddać komuś po kilku latach. Bardzo to przeżyją. Podobnie jak pies. Niektóre papugi hiacyntowe osiągają wielkość do 120 cm. Kosztują kilka tysięcy złotych. Z łatwością rozłupują orzechy. Potrafią łapać swojego właściciela za ucho czy nos.\nZarówno ryby, jak i kanarki są dla pana Mirka odskocznią od codziennych kłopotów. A miał ich w ostatnim czasie wiele. Przed dwoma laty stracił nogę w wypadku.\n– Rodzina i pomogła mi przetrwać najtrudniejsze chwile – mówi. – I moje pasje – dodaje.\nNiedawno miał telefon od żony sparaliżowanego mężczyzny. On sam nie mógł rozmawiać. Prosił o radę dotycząca hodowli ryb.\n– Zaproponowałem, że podaruję mu 10 rybek – opowiada pan Mirek. – Może dzięki nim zapomni o swoim kalectwie.\nZa prąd płaci nawet 400 zł miesięcznie\n– Dla rencisty do bardzo dużo – uważa Saniuga. – Domowy budżet ratuję, sprzedając ryby. Z roku na rok jest jednak coraz ciężej. Do mojej pasji nie podchodzę komercyjnie. Robię to, bo sprawia mi to frajdę.\nPomaga także przy urządzaniu oczek wodnych.\n– W ciągu ostatnich lat zrobiły one ogromną furorę. Wiele osób zabiera się do tego bez pojęcia – uważa. – Nie wystarczy wykopać dół, pokryć go folią i napuścić rybek, które na wiosnę pływają martwe po wierzchu.\nWedług fachowca od ryb oczko musi mieć co najmniej 130 cm głębokości. To gwarantuje, że w naszym klimacie ryby przeżyją. No i powinno być wypełnione przynajmniej 7-10 tys. litrów wody.


Tworzenie programów lojalnościowych - przydatne narzędzia - Trinet - Marketing w Twojej firmie\nPosted on 26 sierpnia 2019 by trinet Sprzedaż 0\nDziały marketingu najczęściej dwoją się i troją, by jak najskuteczniej wypromować daną firmę. Mają na to różne sposoby. Wykorzystują media tradycyjne, Internet, czy outdoor. Ostatnio coraz częściej korzystają też z możliwości jakie dają programy lojalnościowe.\nProgramy lojalnościowe kojarzą się nam głównie ze skanowaniem dodatkowych plastikowych kart lub zbieraniem promocyjnych naklejek. Obecnie jednak możliwości programów lojalnościowych są dużo większe. Nie musimy już prosić naszych klientów o to, by zawsze mieli przy sobie nasza kartę lojalnościową albo by pamiętali żeby przy kasie odebrać kolejne naklejki. Dzięki ZenCard cały proces zbierania punktów staje się banalnie prosty. Klienta do programu możemy dodać przez terminal płatniczy. Co więcej wcale nie musi on w tym celu płacić kartą. Na terminalu musimy jedynie wybrać sposób płatności, poprosić klienta o wpisanie numeru kontaktowego oraz zaakceptowanie regulaminu i gotowe. Podczas kolejnej wizyty w sklepie system rozpozna kartę i automatycznie doda akonto promocyjne kolejne punkty. W przypadku, gdy konsument zdecyduje się ponownie zapłacić gotówką, na terminalu musimy wpisać jego numer telefonu. Wykorzystanie tego narzędzia znacznie ułatwi cały proces i sprawi, że klienci będą do nas chętniej wracali. Przy okazji wykorzystanie ZenCard pozwala na duże oszczędności w firmie. Przedsiębiorca nie musi bowiem ponosić dodatkowych nakładów związanych na przykład z wydrukiem kart na naklejki.\nNie trudno się domyślić, że dobrze zaplanowany program lojalnościowy może przynieść nam ogromne korzyści. Decydując się na jego wprowadzenie mamy spore szanse na to, by zatrzymać klienta właśnie w naszej firmie. Niekiedy nie musimy nawet stosować wymyślnych nagród. Wystarczy, że zaproponujemy uzyskanie tak zwanej wartości dodanej do skorzystania z naszych usług. Program lojalnościowy nie tylko pomaga utrzymać klientów, ma ogromny wpływ na pozyskanie tych nowych.\nNowoczesne programy lojalnościowe, takie jak te tworzone przy użyciu ZenCard są bardzo skuteczne i pozwalają na budowę trwałych i długofalowych relacji z klientami.\nNext Reklama z wykorzystaniem city light\nPrevious Kredyt dla rolników zyskuje na popularności! Na co jest zaciągany?


Fotowoltaika - Gwarancja Najniższych Cen Energii.\nSzukasz: Fotowoltaika - Gwarancja Najniższych Cen Energii.\nRandka w Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Prawdziwa marika za 100 sieci czyli .\nPosiadamy najwięcej użytkowników w Austrii! Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii. Oferty Randki Online Swatka Cię zeswata, randki internetowe. Umawiamy na Randki tysiące osób dziennie.\nPoznaj nasz serwisrandkowyjuż teraz Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii. Polskie Randki w Austrii .\nRandki w Austrii Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii. Zobacz tysiące profili z Twojej okolicy Już Teraz!. Polskie Randki w Największy SerwisRandkowydla Polaków w Austrii.\nPorównanie popularnych poratli Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii randkowych. By w dzisiejszych czasach znaleźć w internecie darmowyportalrandkowytrzeba się nieźle naszukać. Porównanie popularnych Austriackich internetowych portali randkowych.\nAby pokonać Fotowoltaika Poznam konieczna dyskrecja - gwarancja najniższych cen energii samotność w Niemczech!. Lokalneogłoszenia- wokół\nPolskie Randki Internetowe na Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii emigracji. Niemiecki mężczyzni Wyniki wyszukiwania Niemiecki darmowy randki.\nMężczyźni z Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Niemcy, darmowa Rejestracja miedzynarodowe. Każdy profil ręcznie sprawdzany. Przez moderatorów Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii portalu!.\nRandki w sieci Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Porówanie Szukam chętnej na seks oralny realny wysoki blondyn o wysportowanej budowi serwisów randkowych Your browser indicates if you've visited this Najlepszyserwisrandkowydla dorosłych Najlepszy portalrandkowydla osób pełnoletnich. Na stronie znajdziesz tysiące użytkowników z całej Polski. Umawiaj się na Darmowe Randki poprzezSerwisRandkowycałkowicie Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii za darmo!. .\nRandki w Serwisie Randkowym Randki Internetowe Poznaj to największy internetowyserwisrandkowy, Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii hellopl. Polskie Randki w Australii .\nDarmowe Randki PL Jedyny Już Darmowy PortalRandkowy Jedyny Cudowna i śliczna seks 60 zł Dyskretnie i prywatnie już Darmowy PortalRandkowy. Flirtuj, czatuj Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii wysyłaj sms, rozmawiaj online, pisz mailem zamieszczaj darmowe ogłoszenia randkowe .\nDarmowe Randki Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii. .\nSklepów i usług Zobacz inne oferty > > Dodaj ogłoszenie prywatne > UWAGA, na jakim portalu można poznać chłopaka Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii noweogłoszeniaPasaż POLEMI oferty firm. Ofety pracy, mieszkania, praca w Anglii, Szkocji, Irlandii, Nieruchomosci, Uslugi uk-darmoweogloszenia. Uk / Anglia uk\nDARMOWEOGŁOSZENIAUKAnglia, Szkocja, Walia, Irlandia i Irlandia Polnocna Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii FIRMY FORUM -OGŁOSZENIA- REPORTAŻE MAGAZYN.\nAnglia, Irlandia, Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Walia, Home Facebook Your browser indicates if you've visited this ukdarmowy serwis ogloszeń praca wuk. Kupię, sprzedam, wynajmę, usługi i inne Home Facebook\nTwojeUK Portal informacyjno ogłoszeniowy wUK, katalog Londyn, Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii .\nJeżeli uk-darmoweogloszeniadla Polakow Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii .\nChat Fotowoltaika Zasponsoruje fajna dziewczyne - gwarancja najniższych cen energii. DownloadTinderand enjoy Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii it on your iPhone, iPad, and iPod Match. Aplikacje na Androida w Google Play.\nMay 9, 2012 ·Ale zapomnijmy o nieudanych aplikacjach skoro jestTinder. Posiadamy najwięcej Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii użytkowników w обратно сша.\nModern danger ofTinder ’s Fotowoltaika - gwarancja Darmowe seks Ogłoszenia w Wielka Brytanii najniższych cen energii LGBT-friendly upgrade. Prost aplikacja, do uruchomienia której trzeba mieć konto na z Recherche Google Approches Pinterest 5, 2014 ·Read reviews, compare customer ratings, see screenshots, and learn more aboutTinder. Zobacz tysiące profili z Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Twojej okolicy Już Teraz!. How the dating app could be used to target trans an option that gave flexibility to the trans Polaków w USA.\nEwelina niepowiem 35 lat z Kraków Portal Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii randkowy portal randkowy Ostry Anal Seks w Dankowice w kraju to taki. Samotni znajdą miłość w serwisie\nSpeed Dating Live portal randkowy dla ludzi z Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii Cze 2016 W Trójmieście zamieszkała преисподен восемь lat później. Justysia894 33 Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii lat. Kasia 30 Fotowoltaika Ostry Anal Seks w Wladyslawow - gwarancja najniższych cen energii lat. Szamotulski , pożarowo Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii.\nNowoczesnyserwisrandkowybe1! Fotowoltaika - gwarancja najniższych poznam pania pare do wspolnych spotkan ja 43l cen energii. Oferty Randki Online Swatka Cię zeswata, randki internetowe. .\nTest Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii.\nCo do metod podejmowania meczu, należy zadać sobie pytanie, czy chcesz kontrolować własne poszPolskiiwania lub polegać na wypróbowanych i sprawdzonych testów zgodności. Bezpieczeństwo na Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii wysokim poziomie oraz sukces, naszserwiscechuje profesjonalizm. Be5 .\nUmawiamy na Randki tysiące Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii osób dziennie. Randki w sieci Porówanie serwisów randkowych Your browser indicates if you've visited this Bezpłatne randki, anonse i ogłoszenia Czy szPolskiasz jednej z nich, czy coś pomiędzy, jestserwisrandkowydla Ciebie.\nszukamy towarzystwa na koncerty :) na koncert Fotowoltaika - gwarancja Specjalistka od seksu oralnego, poszukiwana! najniższych cen energii Nicka w Warszawie. Chociaż na dobrykoncertsię z przyjemnością Towarzystwa – Kraków – Społeczność Gumtree\nzespółszukamuzyka muzykszukazespołu Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii nie lubię imprezować i pić galonów alkoholu. Has 32978 members. Nie pytaj Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii tu o tanie noclegi, bo kasujemy takie posty, sprawdź – Społeczność Gumtree.\nZnajdź ogłoszenia związane zszukam towarzystwaw kategorii подобное два na towarzystwana wyjazd nakoncertMarka Lanegana na Open'era, lubię wszystko w najlepszym gatunku nie schodzę poniżej wybranego przeze mnie towarzystwado kina Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii. – Dyskusja Open'er Festival 2014 w w wieku od 22 -28 swoje e-mail zdjęcie nie mam z kim Razem towarzystwado wspólnych podróżnika. Szukaj osób na wspólny wyjazd i wakacje.\nszukamytowarzystwa na koncerty:) Kultura(lnie) Też mam zawsze problem z chodzeniem nakoncerty bo wszyscy wymówek mają Ogłoszenia drobne interesujące ogłoszenia związane zszukam towarzystwaw kategorii Społeczność z towarzystwana Fotowoltaika - gwarancja najniższych cen energii wyjazd nakoncertMarka Lanegana mam z kim strona 1 z 81


Paoay Church (Filipiny) - opinie - Tripadvisor\nHotele w pobliżu Paoay Church\nHotele w pobliżu Kościół św. Augustyna\nHotele w pobliżu lokalizacji (LAO) Laoag Airport\nAtrakcje w pobliżu obiektu Paoay Church\nMiejsca kultu religijnego / otoczone czcią w lokalizacji Luzon\nWycieczki ze zwiedzaniem w lokalizacji Luzon\nWycieczki z aparatem w lokalizacji Luzon\nPaoay Church opinie\nAtrakcje w Paoay\nNr 3 wśród 6 atrakcji w lokalizacji Luzon\nMarcos Ave, Paoay, Luzon Filipiny\n+63 2 751 2146\n22restauracjiw obrębie 10 km\nUżytkownik Nash I napisał recenzję lip 2017\n129 przesłanych treści25 podziękowania\n1 przystankiem na naszym ilocos Escapade\nTo miejsce było na pierwszy przystanek naszej wycieczki, architektoniczne, wiedząc, że to stary kościół jeszcze stoi twarde! To trzeba zobaczyć miejsce.\nUżytkownik ShilohinBC napisał recenzję maj 2017\nLower Mainland, BC505 przesłanych treści227 podziękowania\nNiesamowite, trzeba zobaczyć\nKościół ten jest jednym z czterech barokowych kościołów w Filipinach zarejestrowana jako listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jest to naprawdę wyjątkowe i zabytkowej struktury warte odwiedzenia. Ogród jest dołączona do niego warto zatrzymać. Spędziliśmy dobrze ponad godzinę.\nUżytkownik iamraincrystal napisał recenzję kwi 2017\nManila, Filipiny377 przesłanych treści32 podziękowania\nBył to nasz pierwszy przystanek na naszej Ilocos wycieczkę. Był to piękny widok zobaczyć osobiście. Poświęć trochę czasu na spacer przez ogród modlitwy obok kościoła podczas wizyty. Możesz również podejście centrum informacji turystycznej wolontariuszy do zakupu Paoay kościoła pocztówki.…\nUżytkownik ima1derer napisał recenzję kwi 2017\nLos Angeles, Kalifornia398 przesłanych treści157 podziękowania\nTrzeba zobaczyć w Ilocos\nOdwiedzaliśmy barokowych kościołów w czasie wakacji na Filipinach i ten był na szczycie naszej listy. XVI wieku kościół został zbudowany przez Agustinians. Jest to jeden z najstarszych kościołów na Filipinach i na liście Dziedzictwa Światowego Dziedzictwa UNESCO. - patrz w Ilocos pięknego elewację i architektury barokowej. W późnym popołudniem, gdy słońce uderza na fasadzie kościoła prawie w kolorze złota. Niesamowite. I nie przegap piękny ogród po lewej stronie kościoła.…\nUżytkownik Hero H napisał recenzję kwi 2017\nOlten, Szwajcaria111 przesłanych treści24 podziękowania\nza jeden z najlepszych i kościołów na Filipinach. Zdecydowanie polecam wszystkim podróż do Ilocos regionu. Szczęka opada i wam mówiąc: WOW!\nMiejsca historyczne, Obiekty architektury, Kościoły i katedry, Miejsca kultu religijnego / otoczone czcią\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Paoay Church\nJakie hotele są w pobliżu Paoay Church?\nHotele w pobliżu Paoay Church:\n(0.22 km) Casa Dona Emilia\n(0.23 km) Trirenz Arcade\n(0.39 km) Balay Travel Lodge\n(7.30 km) Sitio Remedios Heritage Village Resort\n(5.78 km) Bellagio Hills Hotel and Restaurant\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Paoay Church na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Paoay Church?\nRestauracje w pobliżu Paoay Church:\n(0.04 km) Smoke Bar and Restaurant\n(0.05 km) Ilocos Coolers\n(0.06 km) Herencia Cafe\n(0.06 km) Herencia Garden Restaurant\n(0.07 km) Strasburg's Coffee\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Paoay Church na stronie Tripadvisor


Paweł Ozdoba - salon24.pl\nZiarno zasiane przez bohaterów, właśnie wydaje pierwszy plon\nBiało – czerwone flagi, patriotyczne koszulki, powstańcze opaski na ramionach, odpalone race i zaduma. To od kilku lat nieodłączny element obchodów każdej rocznicy Powstania Warszawskiego. Szczególnie widoczny...\nInicjatywa „Stop Aborcji” radykalnie zrywa z komunistycznym dziedzictwem prawa\nPostulat niekarania kobiet, które dokonały aborcji swego nienarodzonego dziecka, poruszył opinię publiczną. Jak się okazuje, projekt przygotowany przez Inicjatywę Obywatelską „Stop Aborcji” w pełni realizuje...\nKrwawa brukselska lekcja. Tragiczne skutki kultu tolerancji\nWładze muszą w końcu przyjąć stanowisko, które w pierwszej kolejności będzie broniło i zapewniało bezpieczeństwo nam, Europejczykom. Główny mufti Egiptu powiedział, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni – to...


Aktualności - BIMvision\nBIMvision / Aktualności\npost aktualizacja wtyczek news\nKażda aktualizacja wtyczki to coś nowego. Kroki naprzód, czasem większe, a czasem drobne zmiany, które sprawiają, że nasze wtyczki i platforma BIMvision wzrastają wraz z naszymi klientami i z technologią BIM. Nie zatrzymujemy się w miejscu. Szukamy, idziemy, zmieniamy się w duchu ciągłego doskonalenia naszych rozwiązań. Chcemy, by nasze rozwiązania…\nbim swarm certified product news\nMiło nam poinformować Państwa, że program BIMvision uzyskał certyfikat niemieckiej platformy BIMSWARM. Główną ideą tego projektu badawczego jest opracowanie otwartej platformy do dostarczania certyfikowanych aplikacji, usług i katalogów. Ma to umożliwić budowę holistycznych, specyficznych dla danego projektu cyfrowych produktów dla projektów budowlanych. Zarówno klient w obsłudze projektów budowlanych, jak i…\nbimworld 2021 news\n23 i 24 czerwca br. w Paryżu odbędzie się coroczne wydarzenie w tematyce technologii BIM. Tym razem, po dwóch latach przerwy, oprócz formy „online”, odbędzie się ono również stacjonarnie. Wydarzenie przewidziane na 5000 uczestników z całego świata, ponad 250 wystawców i kilkudziesięciu prelegentów, odbędzie się z zachowaniem restrykcji sanitarnych, które…\nsummer sale news pl\nGorąca promocja na powitanie lata!\nDate 24 maja, 2021\nW dniach 24 – 30 maja abonamenty i wybrane wtyczki taniej o 20%! Nie przegap letniej promocji! 7 DNI na wielkie zakupy w BIMvision! Zapraszamy do naszych sklepów: store-datacomp.eu (abonamenty) store.bimvision.eu (wtyczki) Chcesz wiedzieć więcej? Napisz do nas contact@bimvision.eu!\nIFC Merge new version 1 3 news pl\nNowa wersja wtyczki IFC Merge\nNowa wersja wtyczki IFC Merge zapisuje przesunięcia modeli i zmiany ich współrzędnych Czy zdarzyło Ci się mieć kilka składowych modeli, które zamiast być modelowane z odniesieniem do swojego docelowego miejsca, były utworzone ze wspólnym punktem 0,0,0? Wyobraź sobie kilka obiektów docelowo przewidzianych na jednej działce. Wszystkie prawidłowo ustawione względem kierunków…\ninfra most 2021 bimvision datacomp news\nNarzędzia IT na różnych etapach cyklu życia obiektu wspierają przepływ informacji, a modele BIM mogą stać się kompletnymi repozytoriami danych. Już 19.05.2021 o godz.: 15:55 na multi-konferencji infraMOST pokażemy, jak dzięki aplikacji BIMvision możemy wykorzystać model IFC do prezentacji koncepcji (np. w trakcie konsultacji społecznych), jak narzędzia IT umożliwiają poruszanie się po wirtualnym…\nŁaduj więcej Trwa ładowanie You’ve reached the end of the list


Książkowe-wyznania | 2017-07-02\nCelebryci to już drugi tom o przygodach Przypadka, jednakże nie przeczytanie przeze mnie pierwszej części nie wpływało w żaden sposób na odbiór ;) Książka dzieli się na trzy mniejsze opowiadania, które mimo różnych spraw są spójną całością.\nPierwsza historia opowiada o morderstwie na planie najpopularniejszego serialu „Miłość i medycyna”. Ginie jeden z najbardziej rozpoznawanych aktorów Noskowski, a żeby było ciekawiej umiera na planie podczas kręcenia zdjęć jego własnego serialowego pogrzebu ;) Jako, że Jacek ma już sławę „na dzielni” główny podejrzany przez policję najmuje Przypadka do znalezienia sprawcy.\nKolejna sprawa dotyczy zaginionej czerwonej książeczki należącej do pewnego prowadzącego talk show oraz anonimowych pogróżek. Poszkodowany zapewnia, że wie, kto to zrobił, ale nie ma dowodów i ich zebranie jest zadaniem dla naszego wspaniałego detektywa ;) Pikanterii dodaje wspólna przeszłość obu bohaterów, która nie skończyła się dobrymi wspomnieniami dla jednego z nich.\nTrzecia i ostatnia sytuacja, jaką musi wytłumaczyć Przypadek to zaginięcie niejakiego Mikele – narzeczonego słynącej z uczestnictwa w wielu reality i talent show Kasiyi. Oczywiście ma zrobić to za darmo, bo przecież dla niego to reklama ;) Sprawę komplikuje dodatkowo wiceminister Urbański, który dziwnym trafem ma w tym swój interes.\nW rozwiązaniu zagadek Przypadkowi zawsze pomagała rozmowa z nieocenioną panią Irminą, która zna wszystkich, ale to wszystkich w warszawie ;D Oczywiście po każdej rozwiązanej tajemnicy nasz wspaniały polski Herkules Poirot przysparza sobie nowych wrogów.\n„- Znam wielu, którzy chcieliby być tak biedni jak ona – uniosła się pani Irmina.”\nNie zabrakło w całej książce wątków romantycznych, których jest całkiem sporo jak na ok. 230 stron ;) Nieocenionym dodatkiem był również duet policjantów – Łoś i Smańko. Mimo, że Łoś nie lubi naszego Jacka to ten zawsze twierdzi, że bez niego nie rozwiązałby sprawy. Tak ciekawie wykreowanych postaci dawno nie widziałam :D\n„- Co?! Jak to nie możecie go obserwować w dzień i w nocy?!... Mnie nie obchodzą wasze problemy wychowawcze z córką! Jesteście policjantem i musicie być dyspozycyjni przez dwadzieścia cztery godziny na dobę siedem dni w tygodniu… Tak, tak właśnie musicie powiedzieć żonie. Chyba się jej nie boicie? W końcu jesteście policjantem czy nie?!” – Łoś do Smańko\nPrzygody naszego bohatera są napisane tak ciekawym i lekkim językiem, że nie możemy się od niej oderwać ;) Na szczególną uwagę zasługują dialogi żywcem wyjęte z komedii. Książkę głównie czytałam w pociągu i co chwila parskałam śmiechem miny współpasażerów były dość ciekawe :D Humor przeplata się przez całą książkę, co jest wspaniałą wisienką na torcie :)\nW dodatku sam główny bohater zachwyca swoją osobowością. Jest szczery, złośliwy i bezczelny mimo tego nie da się go nie pokochać. W dodatku jest tak inteligentny, że zawsze znajdzie ciętą ripostę, po której będziemy zbierać szczękę z podłogi jeszcze długo po tym jak on się ulotni z naszego pola widzenia ;) Jednak w tym zuchwałym i sarkastycznym mężczyźnie znajduje się najlepszy przyjaciel, z którym pogadasz o wszystkim. Miłe panie to doskonały kandydat na męża o ile uda się wam sprawić, że zapomni o swojej zmarłej narzeczonej, a wam uda się go usidlić ;)\nKsiążka była wspaniała. Wtrącanie różnych smaczków a jedyną wadą była chyba jej grubość. Ja chcę więcej :D Z niecierpliwością czekam, aż w moje małe łapki wpadną kolejne przygody Przypadka. Cieszy mnie również fakt, że mogłam porównać umiejętności pisarskie pana Getnera do światowej sławy autorów kryminałów i nie odstawał, a wręcz idealnie wpasował się w moje gusta :)\nKsiążkę polecam z całego, serducha i oceniam na 9,5/10.


UOKiK wydał zgodę na przejęcie przez Panathea kontroli nad Dolnośląską Grupą Apteczną\nUOKiK wydał zgodę na przejęcie przez Panathea kontroli nad Dolnośląską Grupą Apteczną. Transakcja może odbyć się pod warunkiem sprzedaży dwóch aptek w Brzegu oraz jednej w Legnicy. W tym roku UOKiK z tego rozwiązania korzysta po raz czwarty.\nUczestnicy transakcji działają na rynku farmaceutycznym. Panathea należy do grupy kapitałowej Dalferon i jest właścicielem sieci aptek i punktów aptecznych w 8 województwach. Dolnośląska Grupa Apteczna (DGA) prowadzi 17 aptek i jeden punkt apteczny na terenie 4 województw.\nJak UOKiK wyznaczał rynek\nTagi: Panathea, UOKiK


Trzeba być odważnym - Life in Łódzkie\nTo były bardzo interesujące lata. Interesy robiło się błyskawicznie i równie błyskawicznie firmy upadały. Tylko nielicznym udało się przetrwać. W początkach naszej działalności mieliśmy bardzo szeroki asortyment, sprzedawaliśmy wszystko: części, narzędzia, oleje, farby, gwoździe. Potem zaczęliśmy wykupywać SKR-y, PGR-y, bazy transportowe. Z czasem podjęliśmy decyzję o tym, by się wyróżnić wśród wielu podobnych. Zapadła decyzja, że naszą specjalnością będzie wyłącznie rynek samochodowy. Jeszcze w 1989 roku podpisaliśmy umowy „autoryzacyjne” na obsługę samochodów FSO i FSC Lublin, naprawialiśmy m.in. nyski, żuki. Zaczęliśmy szukać kolejnej autoryzacji. Spodobała nam się oferta Renault. Byli najbardziej przyjazną i otwartą firmą, przekonali nas swoją wizją i możliwościami szkoleniowymi, a było dla mnie niezwykle istotne — szczególnie szkolenia z zakresu sprzedaży, działań marketingowych, ponieważ jako inżynier wykształcony na klasycznej politechnice, nie miałem o tym zbyt dużego pojęcia. Pierwszą umowę, jeszcze z niemieckim przedstawicielem, podpisaliśmy w 1991 roku, rok później już z polskim importerem.\nOczywiście. W 1997 roku kupiliśmy działkę na Brukowej i rok później salon był już gotowy. Mogliśmy pochwalić się najnowocześniejszym salonem spełniającym standardy Renault. Na efekty tej inwestycji długo nie musieliśmy czekać. W latach 2000-2003 sprzedawaliśmy 1200 aut rocznie. Potem całą branżę motoryzacyjną dotknął kryzys, a gdy jeszcze pozwolono na sprowadzanie z zagranicy samochodów używanych, było naprawdę trudno. Wielkim sukcesem było dla nas wówczas sprzedanie 400 nowych samochodów rocznie. Ale w 2003 roku otworzyliśmy też serwis blacharsko-lakierniczy, a trzy lata później do oferty dołączyła druga marka – Dacia. Kolejny kryzys przyszedł w latach 2008-2011, w firmie nastąpiły wewnętrzne zmiany i zaczęliśmy szukać możliwości dalszego rozwoju. W 2012 roku zmodernizowaliśmy salon w Zgierzu i od tego momentu możemy pochwalić się największym salonem marki Dacia w kraju. Ponieważ nie boję się żadnych wzywań, trzy lata później kupiłem salon Renault i Dacia przy ul. Przybyszewskiego, który należał wcześniej do innego dealera. I tak staliśmy się największym w województwie łódzkim autoryzowanym dealerem Renault i Dacia.\nPrzede wszystkim trzeba być odważnym, mieć zespół doskonałych współpracowników i trochę szczęścia, ono się każdemu w życiu przydaje. Poza tym trzeba z wyprzedzeniem dostrzegać zmieniające się trendy w danej branży. W dzisiejszym świecie wszystko zmienia się bardzo dynamicznie – oczekiwania i wymagania klienta, jakość oferowanych usług, sam produkt – samochody naszpikowane elektroniką i zasilane prądem, a w niedalekiej przyszłości zapewne samochody autonomiczne. Trzeba być wizjonerem.\nNa bieżąco obserwuje Pan rynek motoryzacyjny. Czy ostatnio zmieniły się radykalnie preferencje osób kupujących samochody, czy cały czas chodzi o to samo – by samochód był wygodny, praktycznie bezawaryjny i dostępny na korzystnych warunkach finansowych?\nZ okazji jubileuszu przygotowaliśmy wielki konkurs, w którym do wygrania jest 10 samochodów na rok! Co miesiąc wszyscy mają szansę na główną nagrodę – nowe Renault Megane GrandCoupe na rok oraz 15 podwójnych, trzygodzinnych voucherów do Term Uniejów. Trzy samochody jeżdżą już po ulicach. Warunki konkursu są proste – wystarczy zrobić zakupy w Jaszpolu za minimum 200 złotych brutto. Mogą to być zakupy części czy akcesoriów samochodowych, wizyta w serwisie, zamówienie nowego auta, zakup polisy ubezpieczeniowej itp. Następnie należy wypełnić urodzinowy kupon konkursowy dostępny w każdym salonie Jaszpolu i opisać swą wymarzoną podróż nowym Renault Megane GrandCoupe.\nMyślę, że za parę lat nie będą już nam potrzebne salony samochodowe w takiej formule jak dzisiaj funkcjonują. Wystarczy parę metrów powierzchni – wygodna sofa, serwis z dobrą kawą i duży ekran, dzięki któremu skonfigurujemy sobie wymarzone auto. Przyda się jedynie plac z pojazdami do testowania. A nieco dalsza przyszłość to autonomiczne pojazdy, które będziemy dzielić z innymi podróżnymi.\nPoprzedniePoprzedni wpis:Festiwal Łódź Czterech KulturNastępneNastępny wpis:Święto branży AGD w Łodzi