.: Czerwiec 2011\nTrwa budowa stacji uzdatniania wody w Kadzidle\nPrzedsiębiorstwo Inżynieryjno-Budowlane PRZEM-GRI Sp. z o.o. z Olsztyna buduje kadzidlańską stację uzdatniania wody, która powstaje przy ulicy Kurpiowskiej. Inwestycja ta jest prowadzona w ramach unijnego projektu "Budowa wodociągu w miejscowościach Strzałki, Brzozówka, Chudek, Gleba, Kierzek, Piasecznia, Kolonie Kadzidła i Kolonie Dylewa wraz z rozbudową stacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej w Kadzidle".\nKora!!! Kora!!! Kora!!!\nTo był koncert wyjątkowy. Ekstatyczny. Ognisty. Pogodny. Radosny. Z fikołkiem i bibułowym wiankiem. Z kiercem, wycinanką i bukietem letnich kwiatów. To był koncert magiczny. Przepełniony światłem, dobrą energią, cudownym głosem, serdecznym uśmiechem, tańcem, całusem, wdzięcznością, aplauzem, podziwem, poezją. To był koncert dla młodych i starych. Koncert jedyny w swoim rodzaju. To był koncert nie do zapomnienia. Koncert jak sen. Jak kwitnący ogród...\nEwa Kaszubowska z Przasnysza i Tomasz Święcicki z Obierwi stanęli na ślubnym kobiercu podczas tegorocznego Wesela Kurpiowskiego. Uroczystości ślubne poprowadził w kadzidlańskim Kościele pw. Św. Ducha, ks. Dariusz, który życzył młodej parze miłości mądrej i dojrzałej. Ulicami Kadzidła przeszedł barwny, bałkańsko-kaszubsko-kurpiowski korowód.\nOd złożenia kwiatów przed pomnikiem poświęconym Kurpiom oraz hołdem złożonym ks. Mieszce rozpoczął się Międzynarodowy Festiwal Folklorystyczny. Kwiaty złożyli nie tylko Kurpie oraz przedstawiciele samorządu, ale również Grecy, Bośniacy, Czarnogórcy. Miejscowy zespół odegrał "Boże coś Polskę" oraz przejmującą melodię "Śpij kolego w ciemnym grobie".\nSam festiwal rozpoczął się od odegrania hymnów Polski, Grecji, Bośni i Hercegowiny oraz Czarnogóry. Przemiłą niespodziankę sprawił zgromadzonym Henryk Gadomski prezentując pieśni kurpiowskie wykonane przez połączone chóry Cantilena oraz gimnazjów z Kadzidła, Wachu, Chudka i Dylewa. Ten wyjątkowy koncert uczcił pamięć księdza Władysława Skierkowskiego. Śpiewające chwilę później zespoły kurpiowskie z Łysych, Myszyńca, Zawad pięknie ukazały jedność kulturową Kurpiów. A później koncertowali już tylko Goście z daleka: Kaszubi oraz artyści z Bałkanów. Dzień zakończyła zabawa wiejska.\ni Światowy Zjazd Kurpiów rozpoczęte!!!\nSpotkaniem poświęconym "Wybitnym kapłanom Kurpiowszczyzny" rozpoczęło się tegoroczne Wesele Kurpiowskie, połączone ze Światowym Zjazdem Kurpiów. W Zagrodzie Kurpiowskiej przywołano sylwetki i zasługi księży: Tworkowskiego, Skierkowskiego, Mieszki. Prelekcje poświęcone tym kapłanom wygłosili: Stanisław Pajka, Henryk Gadomski, Michał Bogdański. O religijności Kurpiów mówił zaś Michał Giers. Tę część uświetnili Tadeusz Grec, który zaprezentował wiersze i fragmenty Pisma Świętego, recytowane po kurpiowsku oraz Kapela Pawła Łaszczycha. A później było już koncertowo. Najpierw wystąpił Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego, później zaś Goście: Zespół Pieśni i Tańca "Ziemia Lęborska" z Lęborka, KUD Zivinice z Bośni i Hercegowiny, Lykeio Ellinidon Florinas z Grecji oraz Boka Tivat z Czarnogóry.\nBoże Ciało w Kadzidle\nPrezentujemy zdjęcia z kadzidlańskiej procesji Bożego Ciała z dnia 23 czerwca 2011 r.\nHenryk Gadomski i Stanisław Pajka\nHonorowymi Obywatelami Gminy Kadzidło\nRada Gminy Kadzidło podczas uroczystej sesji, przyznała Henrykowi Gadomskiemu oraz Stanisławowi Pajce, na wniosek Kapituły, tytuł Honorowego Obywatela Gminy Kadzidło. Tytuł ten jest równoznaczny z przyznaniem Kurpiowskich Nepomuków, rzeźb lipowych, które zostaną wręczone podczas tegorocznego Wesela Kurpiowskiego.\nSpotkanie z doktorem Miłoszem Gierszem\n17 czerwca w kadzidlańskiej bibliotece dr Miłosz Giersz z Instytutu Archeologii oraz Ośrodka Badań Prekolumbijskich Uniwersytetu Warszawskiego opowiadał o Inkach, kulturach Moche i Wari, a w szczególności o swoich badaniach i odkryciu mauzoleów, nietkniętych pochówków i architektury pałacowej w El Castillo de Huarmey na północnym wybrzeżu Peru.\nBadania te prowadzone są przez zespół pod kierunkiem dr. Miłosza Giersza i dr Patrycji Prządki-Giersz z Uniwersytetu Warszawskiego oraz prof. Krzysztofa Makowskiego i Roberta Pimentela z Pontyfikalnego Uniwersytetu Katolickiego Peru.\nKadzidlańska bieżnia tartanowa oddana do użytku!!!\nPierwsza w powiecie, czterystumetrowa bieżnia tartanowa, została uroczyście oddana do użytku. Kadzidło może być naprawdę dumne. Powstał niezwykle piękny obiekt sportowy, oświetlony, wyposażony także w rzutnie i skocznie. Wojewoda mazowiecki gratulując całej społeczności oraz wójtowi podkreślił, że Gmina Kadzidło należy do najlepiej wyposażonych w obiekty sportowe gmin w całym województwie mazowieckim. Całe przedsięwzięcie kosztowało 1,6 mln zł z czego blisko 1,3 mln zł Gmina otrzymała z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Prace wykonała wzorowo warszawska firma "Tamex". Bieżnię poświęcił ks. Dziekan Marian Niemyjski.\nRada Gminy Kadzidło, udzieliła Dariuszowi Łukaszewskiemu, wójtowi Gminy Kadzidło, absolutorium za wykonanie budżetu w roku 2010. Absolutorium oznacza, że wójt wydatkował pieniądze publiczne w sposób rzetelny i zgodny z przepisami. Radni podjęli uchwałę jednomyślnie, opierając się na pozytywnej opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej. Wójt dziękując za zgodne głosowanie podkreślił, że jedynie zgodna współpraca pomiędzy radnymi, sołtysami, społecznościami wiejskimi a wójtem pozwala osiągać sukcesy i realnie wspomagać rozwój Gminy Kadzidło.\n(fot. Archiwum CKK w Kadzidle. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęcia)\nZłote Gody - 13.06.2011 r.\nTo był piękny jubileusz i piękna uroczystość. Znakomity jubileusz Zotych Godów świętowało blisko dwadzieścia par małżeńskich. Uroczystość uświetniły Msza Święta, koncert chóru szkolnego z Dylewa, znakomite popisy akordeonowe, wręczenie pamiątkowych medali przyznanych przez Prezydenta Bronisława Komorowskiego, upominki przygotowane przez Urząd Gminy, tradycyjny toast, wspólny poczęstunek. Mszę Świętą odprawił ks. Dziekan Marian Niemyjski. Wójt Dariusz Łukaszewski oraz Przewodniczący Jacek Płoski wręczyli Jubilatom medale.\n(fot. Archiwum CKK w Kadzidle. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęć)\n"Raz na wozie, raz pod wozem"\nUkazała się kolejna historia rodziny mającej swe korzenie na Kurpiowszczyźnie, rodu Majewskich, napisana przez Zofię Janinę Sobiech z domu Majewska pt. "Raz na wozie, raz pod wozem".\nKsiążka ukazuje historię parafii Kadzidło, losy rodziny Jana Majewskiego (pradziadka autorki), wojenne losy rodziny oraz życie współczesne pokolenia.\n"Gdzie woda czysta i łąka zielona"\nDnia 9 czerwca 2011 r. w Szkole Podstawowej w Czarni odbyło się podsumowanie VII edycji Konkursu Ekologicznego pod hasłem "Gdzie woda czysta i łąka zielona". Konkurs objęty jest patronatem Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz Społecznego Instytutu Ekologicznego w Warszawie. W tym roku w konkursie wzięło udział 59 uczniów z klas gimnazjalnych i szkół podstawowych Gmin Kadzidło i Lelis.\n(fot. Archiwum SP w Czarni. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęć)\nSzkoła Podstawowa w Czarni została wylosowana do udziału w konkursie wiedzy o ruchu drogowym organizowanym przez Tygodnik Ostrołęcki i Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego.\n8 czerwca 2011 roku odbyło się losowanie głównej nagrody - roweru. Szczęśliwym zdobywcą nagrody głównej został Mateusz Kania - uczeń kl. IV. Udowodnił organizatorom konkursu, że doskonale zna przepisy ruchu drogowego. Jego kupon został wylosowany spośród kilkunastu kuponów konkursowych.\nPozostali uczestnicy otrzymali nagrody pocieszenia - zestawy rowerzysty i opaski odblaskowe.\n7 czerwca w bibliotece w Myszyńcu odbył się finał międzygminnego konkursu recytatorskiego "Kurpie Zielone w Literaturze". Laureaci eliminacji gminnych z Gminy Kadzidło zajęli następujące miejsca: Klaudia Koziatek z Kadzidła - I miejsce w recytacji wiersza w kategorii klas IV-VI oraz Klaudia Bogdańska z Chudka - II miejsce w kategorii klas I-III.\nKacper Mikulski z klasy 6a z ZPO im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Kadzidle został Laureatem Wojewódzkiego Konkursu Przyrodniczego dla uczniów szkół podstawowych w roku szkolnym 2010/2011. Ucznia przygotowała do konkursu Elżbieta Stańczak. 2 czerwca 2011 r. Kacper odebrał dyplom i gratulacje z rąk Mazowieckiego Kuratora Oświaty Karola Semika. List gratulacyjny otrzymała również Elżbieta Stańczak. Uroczyste podsumowanie konkursów przedmiotowych szkół podstawowych odbyło się w Warszawie w auli Schumana w budynku Audytorium Maximum Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Laureaci obejrzeli prezentacje multimedialne dotyczące poszczególnych konkursów przedmiotowych laureatów i szkół, w których się uczą. Laureaci wysłuchali też koncertu smyczkowego zespołu Volta Bis. Gratulujemy Kacprowi i życzymy dalszych sukcesów w gimnazjum.\n(fot. Archiwum ZPO w Kadzidle. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęcia)\nKolejna Majówka zakończona i podsumowana\nNie ma takiej akcji w powiecie ostrołęckim. Dzięki znakomitej współpracy Urzędu Gminy, Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, szkół gminnych, sponsorów, mediów, coroczna akcja ekologiczna zakończyła się ogromnym sukcesem. Przez ponad miesiąc zielony namiot Gospodarki Komunalnej odwiedzał wszystkie gminne szkoły. Efekty przerosły najśmielsze oczekiwania. Wszystko zostało pięknie podsumowane podczas środowego spotkania w Zagrodzie Kurpiowskiej.\nWójt Dariusz Łukaszewski odebrał z rąk dr. Michała Strąka, prestiżową Nagrodę im. Kierbedziów. Uroczystość odbyła się w Warszawie, w auli głównej Akademii Leona Koźmińskiego. Podczas wręczenia nagrody podkreślono wzorową współpracę wójta ze środowiskiem bibliotekarskim, szczere starania o rozwój czytelnictwa i wspieranie wszelkich inicjatyw podejmowanych przez kadzidlańską bibliotekę, także osobiste zaangażowanie w organizację ważnych wydarzeń kulturalnych.\nO nagrodę wnioskowała Miejska Biblioteka Publiczna w Ostrołęce. Panu wójtowi gratulujemy, zaś wnioskodawcy i dr. Michałowi Strąkowi dziękujemy za okazaną życzliwość.\n4 czerwca na obiekcie sportowym w Kadzidle odbyły się XIII Igrzyska Młodzieży Szkolnej w czwórboju lekkoatletycznym dziewcząt i chłopców - finał województwa mazowieckiego. Zawody były rozgrywane m.in. na jedynej w powiecie ostrołęckim pełnowymiarowej czterystumetrowej bieżni tartanowej wybudowanej w ramach projektu pn.: "Kompleksowa baza sportowa na terenie gminy Kadzidło" współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013.\n"Ginące Zawody" 2011\nOd 1 do 3 czerwca 2011 r. w Zagrodzie Kurpiowskiej w Kadzidle odbywały się XI Warsztaty Etnograficzne "Ginące Zawody", którym w tym roku przyświęcało hasło "Babska droga od pieca do proga".\nDo XXVIII eliminacji gminnych konkursu recytatorskiego "Kurpie Zielone w literaturze" dla uczniów szkół podstawowych, które odbyły się w dniu 19 maja w Gminnej Bibliotece Publicznej w Kadzidle, przystąpiło 33 uczniów z 6 szkół podstawowych gminy Kadzidło. W recytacji wiersza wzięło udział 23 recytatorów. W kategorii gadka kurpiowska 10 gawędziarzy.\nXIII Mazowieckie Igrzyska\nMłodzieży Szkolnej w unihokeju\nW dniach 27-30 maj 2011 w Chudku odbyły się XIII Mazowieckie Igrzyska Młodzieży Szkolnej w unihokeju dziewcząt i chłopców ze szkół podstawowych.\nW zawodach wzięły udział tylko najlepsze drużyny dziewcząt i chłopców z naszego województwa...\n(fot. Marcin Lisiewski. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęć)\n56 Ogólnopolski Konkurs Recytatorski rozpoczął się w Kadzidle\nW czwartek, w Zagrodzie Kurpiowskiej w Kadzidle, odbyło się uroczyste otwarcie 56. OKR. Gości powitał organizator finału, Bogdan Piątkowski - dyrektor OCK oraz Dariusz Łukaszewski - wójt Gminy Kadzidło. Miłą atmosferę powitania podtrzymał wspaniały koncert w wykonaniu Teatru Piosenki 21. Były to obszerne fragmenty koncertu "A jednak po nas coś zostanie..." Następnie uczestnicy dokonali losowania kolejności prezentacji.\nNowa rzeźba Kazimierza Nurczyka\nWydawać się może, że czas głębszej refleksji minął, że przerażają nas jedynie choroby, wojny i wulkany. Tymczasem artyści nie ustają w stawianiu pytań, szukaniu odpowiedzi, próbach zrozumienia naszej natury. W rozpędzonym świecie nie jest to łatwe zadanie. Nie istnieje moda na filozoficzne dociekania, metafizyczną aktywność, potrzebę cierpliwego budowania wewnętrznych, płochliwych tak bardzo, przestrzeni. A jednak artystom nie brakuje pasji. Zachowali odwagę mówienia o świecie, wedle odwiecznych kodów, nie siląc się na eksperymenty.\n(Dziękujemy bardzo Michałowi Bogdańskiemu za udostępnienie zdjęcia)\nII rocznica nadania imienia ks. Jerzego Popiełuszki Zespołowi Szkół w Wachu\nW dniu 1 czerwca Uczniowie, Rodzice i Nauczyciele Zespołu Szkół im. Ks. Jerzego Popiełuszki w Wachu świętowali II rocznicę nadania imienia szkole. Uroczystość rozpoczęła się nabożeństwem w pobliskim kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Wachu. Następnie wszyscy wysłuchali pięknej akademii w wykonaniu chóru szkolnego, przygotowanej przez p. Ryszarda Kaczyńskiego i p. Grażynę Reszkę.\nPo powrocie do szkoły czekała na dzieci, z okazji ich święta, słodka niespodzianka. Dzień ten uświetniły zawody sportowe. Ku radości uczniów i nauczycieli odbyły się one po raz pierwszy na pięknym nowo otwartym wielofunkcyjnym boisku szkolnym, wybudowanym w ramach projektu pn.: "Kompleksowa baza sportowa na terenie gminy Kadzidło" współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013. Równie pełne entuzjazmu międzyklasowe rozgrywki sportowe dzieci klas młodszych odbywały się na hali sportowej.\n(fot. Archiwum Zespołu Szkół w Wachu. Dziękujemy bardzo za udostępnienie zdjęć)\nI rocznica nadania imienia szkole w Jazgarce\n27 maja w Jazgarce odbyła się uroczystość I rocznicy nadania Szkole Podstawowej imienia Świętego Stanisława Kostki, którą rozpoczęła Msza Św. odprawiona przez Księdza Dziekana Mariana Niemyjskiego.


Strony: 1 ... 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  14 15 Do dołu\nAutor Wątek: Negatywne skutki kastracji (Przeczytany 87678 razy)\nOdp: Negatywne skutki kastracji\n« Odpowiedź #240 dnia: Kwiecień 11, 2013, 11:29:28 am »\nU mnie historia miała się tak . Dwójka zakochanych do szaleństwa królików, szariczka-samiczka , perła-samiec wszystko robili razem , nie odstępowali się na krok.gdy patrzyłam na nie miód zalewał mi serducho . Jednak muiałam podjąć tą trudną decyzję względem ich , mianowicie styczniu tego roku wykastrowałam perłe . Czas jaki ze soba nie przebywali to ok 2 mies. Potem ponowne połaczenie ich , wprowadzene perły do ich pokoju , ponieważ na czas rekonwalestencji perły był on ze mna w sypialni , żył bezklatkowo ponieważ był idealny nigdy nic nie pogryzł nie obsikał każdy bobek lądował w kuwecie do tego ogromny przytulas. Gdy doszło do długo oczekiwanego spotkania szariczka stała się nie dostępna . Perła godzinami mógł lizać jej futerko ale szariczka nauczyła się żyć bez niego. Po jakimś czasie znôw wróciła więx niestety nie na długo . Musiałam wysterylizować i ja bo ciąża urojona, jej agresja, i mocz był dość uciążliwy. 25 marca nadeszedł jej dzień. Operacja bez komplikacji niestety po zabiegu przeżyłam koszmar . Szariczka staciła chęć do życia, spała nie chciała robić kupek ani jeść całe szczęście pozwalała na wstrzykiwanie jej wody po czym dużo siusiała. Podłamałam się. Czułam że jest xle. Stan utrzymywał się 2 dni dodam że zaraz dzień po byłam uu weta i dostała trzy zastrzyki . Które miały ją pobudzić. Zaczełam płakać czułam się winna. Ale wziełam się w garść na siłe wkładałam sianko , jedzenie . Wyciągnełam wszystkie warzywa i suszki jaie miałam kupiłam bazylie i melise kusiłam , dręczyłam ją nie mal że ale w pewnym momencie zaczeła jeśc . W 4 dzień po zabiegu zachowywała się już normalnie znów miałam swoją adhd samiczkę. Ona z charakteru jest taka stanowcza , rozrabiaka, uwielbia jeść i pochłania jak odkurzacz wszystko heheh ,wszedzie jej pełno . Gdy tylko ktoś zbliża się do jej pokoju stoi i czeka py drzwiach i tylko zostaną one uchylone to wymyka się błyskawicznie i bawi się potem w kotka i myszkę ze swoją pańcią po jej zabiegu ich relacje oziębiły się tak że zawiało chłodem. Perła akceptuje ja tylko gdy jest zdaleka gdy przyjdzie na dawne lizańsko zostanie przywołana do porządku i odchodzi. Czekam na dzień kiedy znów będą dla siebie wszystkim. Mimo wszystko nie żałuje żadnego zabiegu . Wiem że zrobiłam to dla nich chociaż przyznam się że każdefo oddawałam ze łzami w oczach i ciężko było mi podpisać n formularz. Dodam tylko że perła po zabiegu stał sie nie co agresywny i nie ufny aa. Co najlepsze jako nową kuwete zaadaptował sobie dywan typu shangy który jest u nich w pokoju przykryty kocem . Ponieważ nie chciałam wyrzucać nowego dywanu do kosza , efekt jest całkiem niezły . Tyl musze pilnować żeby go nie wykopywał . Bo sika tylko w jednym rogu .\n« Odpowiedź #241 dnia: Maj 09, 2013, 00:21:40 am »\nPlanuje wykastrować w czerwcu mojego królika, by z czasem adoptować samiczkę. Jednak bardzo się boje, że coś pójdzie nie tak. Jedna pani weterynarz jest miła, jednak.dopiero 4 lata pracuje w tym zawodzie, dobrze traktuje zwierzaki, poświęciła 20 min na zbadanie mojej myszy, pogada itd. A drugi chce odprawić jednego, żeby już drugiego przyjmować - pazury królikowi obciąż niedokładnie a na dodatek dwa pominął, jednak w zawodzie pracuje ponad 8 lat. Sama nie wiem, wprawdzie dużo czytałam na forum o kastracji - ale nadal mam duże obawy, czy wgl. go kastrować.\n« Odpowiedź #242 dnia: Maj 09, 2013, 12:15:38 pm »\nHej- to z tobą rozmawiałam na GG?\nNie wiem jak z weterynarzami w Kołobrzegu- często w mniejszych miejscowościach brakuje króliczych weterynarzy\nJa na twoim miejscu rozważyła bym jazdę do Koszalina- masz tam chyba najbliżej- a jest tam weterynarz, który zna się na królikach, no i operuje je na narkozie wziewnej\n« Odpowiedź #243 dnia: Maj 09, 2013, 13:21:32 pm »\nIskra, tak ze mną. Jeśli ktoś mi poleciłby weta to czemu nie, tylko ile taka operacja by trwała?\n« Odpowiedź #244 dnia: Październik 20, 2013, 12:53:05 pm »\nMela została wysterylizowana już jakiś czas temu. Przed sterylizacją oprócz momentów gdzie ewidentnie miała rujkę była spokojnym, ułożonym, wychowanym królikiem. Po sterylizacji stała się strasznie łakoma na jedzenie do tego stopnia że z kosza na śmieci jest w stanie wygrzebać resztki np kanapki czy czegoś podobnego. Zaznaczam że karmię ją tak samo jak przed sterylizacją czyli raz dziennie warzywka i zielenina, sianko i woda non stop. Mela zrobiła się tak zachłanna na jedzenie że jak jej daje miskę z warzywami to nie przestaje jeść aż wszystkiego nie skończy. Możecie sobie wyobrazić jak wygląda moja mała (bo ona jest drobniutka) Mela z ogromnym napchanym jedzeniem brzuchem. Tutaj pojawia się moje pytanie. Czy to normalne?? Czy taka ilość warzyw jej nie zaszkodzi i czy może lepszym rozwiązaniem nie będzie podzielenie tej jednej porcji warzyw na dwa razy. Jak to wyglądało u Was. Napiszcie proszę bo we wtorek Fifi idzie na sterylizacje i jak zaczną się z nią takie problemy to ja chyba oszaleje. Mela jest do tego stopnia łasa na jedzenie że jak tylko mój maż rano siada na łóżku które stoi koło lodówki to ona jest przy nim w 5 s i żebra o jedzenie a jak nie dostanie to atakuje, warczy i gryzie.\n« Odpowiedź #245 dnia: Październik 20, 2013, 14:02:34 pm »\nCytat: mika2680 w Październik 20, 2013, 14:53:05 pm\nMela jest do tego stopnia łasa na jedzenie że jak tylko mój maż rano siada na łóżku które stoi koło lodówki to ona jest przy nim w 5 s i żebra o jedzenie a jak nie dostanie to atakuje, warczy i gryzie.\nWydzielać jedzonko trzeba na pewno ale jeśli dostaje takie porcje jak wcześniej to nic nie powinno jej dolegać jak zje od razu wszystko ,byle porcji nie zwiększać. Oczywiście możesz podzielić też porcje na 2 razy.\nPo sterylizacji,kastracji zwierzęta mają tendencje do tycia dlatego nie należy przekarmiać\nNie można pokazać jej że gryzieniem może np. wymusić jedzenie bo zawsze będzie atakować i gryśc żeby dostać cos czego oczekuje\nZachowanie i upodobania królików często ulegają zmianie po kastracji,sterylizacji to normalne\n« Odpowiedź #246 dnia: Październik 26, 2013, 15:40:59 pm »\nCytat: emilia w Październik 20, 2013, 16:02:34 pm\nJa bym to inaczej ujęła, bo nie tyją od sterylizacji akurat, a nadmiaru żarełka, gdyż po sterylizacji zmniejsza się zapotrzebowanie na kalorie. Dla niewtajemniczonych - seks i całe "amory" to straszny pożeracz energii, a więc spala się mnóstwo kalorii.\nA co do Meli, to po pierwsze - królik mający dostęp do siana nie ma prawa być głodny - jeśli sugeruje takie rzeczy, to po prostu żebrze (jak ma w zwyczaju większość psów). Można to ignorować albo próbować podawać jedzonko częściej a w malutkich porcjach - jeden posiłek to rozepchanie żołądka, napchanie się na raz, ale za moment, znów głód. No i można wprowadzić bardziej lekkostrawną dietę, wtedy będzie więcej szamania, a mniej kalorii - trawki, zioła, liście (a mniej korzeni, owoców).\n« Odpowiedź #247 dnia: Listopad 28, 2013, 16:22:07 pm »\nNie ma zabiegu bez ryzyka.\nZawsze jest ryzyko, że ktoś się nie wzbudzi z narkozy. Zawsze jest ryzyko, ze wystąpią powikłania po zabiegu (szczególnie po sterylizację samiczki). A jeśli wystąpią w drugim , trzecim dniu po zabiegu?Jakie znaczenie ma wtedy najlepszy nawet wet, do którego trzeba jechać przez pól Polski? U ludzi najlepsi, najbardziej doświadczeni chirurdzy nie dadzą gwarancji, ze pacjent przeżyje zabieg w znieczulenia ogólnym. Cz uważacie, że króliki są bardziej uprzywilejowane?\nCiekawa jestem jakie jest rzeczywiste zagrożenie nowotworem lub inną, poważną chorobą narządów rodnych u niesterylizowanych króliczek?\nSterylizacja jako swoista antykoncepcja...jako sposób osiągnięcia pożądanego przez właściciela sposobu zachowywania się.... Ok. Można dyskutować w jakim stopniu jest to zabieg robiony wyłącznie dla dobra królika, ale są to jakieś realne wskazania. A jeśli nie przewiduję posiadania drugiego króliczka, a mój nie sprawia żadnych problemów i jest po prostu szczęśliwym króliczkiem.\nJa mam wątpliwości dokładnie takie, jak założycielka wątku. Stanowisko SPK w sprawie sterylizację/kastracji jest wręcz fundamentalistyczne i każdy, kto ma wątpliwości, czuje się chyba winny. Może jednak warto rozmawiać?\nMam jeszcze dodatkowe wątpliwości - sterylizacja to usunięcie narządów hormonalne czynnych. Hormony zwykle mają dość wielostronne działanie. Jakie są konsekwencje usunięcia jajników u młodych samiczki? Czy ktoś wie coś na ten temat? U ludzi na przykład konieczna jest profilaktyka osteoporozy....i nie tylko.\n« Odpowiedź #248 dnia: Listopad 28, 2013, 16:31:05 pm »\nCytat: Maja1956 w Listopad 28, 2013, 17:22:07 pm\n80 procent królic do 5 roku życia ma nowotwory narządów rodnych.\nSama miałam u siebie dwa przypadki :\njedna królica w wieku 4 lat rozległe duże guzy nowotworowe na macicy\ndruga 2,5 rozrost nowotworowy na macicy,bardzo powiększone jajniki....\nNamawianie przez SPK do sterylizacji to nie sama teoria ale udowodnione przypadki!\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2013, 16:36:42 pm wysłana przez emilia »\n« Odpowiedź #249 dnia: Listopad 28, 2013, 16:47:44 pm »\nDwa przypadki o niczym nie świadczą. Te 80 procent to dane wzięte skąd? Jakoś udokumentowane? Nie chcę żeby to zabrzmiały złośliwie, po prostu pytam. Jeśli to możliwe, proszę o wskazanie publikacji z której pochodzą te dane.\nDla mnie na razie wygląda to tak, jak profilaktyczne usuwanie piersi u kobiet. Tylko, ze to robi się po badaniach genetycznych, a nie u wszystkich. I nawet wtedy jest przedmiotem dyskusji (nie tylko w mediach, również w kręgach medycznych).\nMoże należalłoby rozważać raczej badania profilaktyczne? Na przykład usg co pól roku? Nie wiem...nie jestem weterynarzem, ale po prostu bojję sterylizację wykonywanej "na wszelki wypadek" .\n« Odpowiedź #250 dnia: Listopad 28, 2013, 16:58:02 pm »\nwiesz nie mam ochoty Tobie nic tłumaczyć bo i tak pewnie nie zrozumiesz...a danych które wskazałam nie wziełam sobie z głowy tylko zostało to potwierdzone.\nwrzuć link do wątku na SB może wtedy więcej osób odpowie na Twoje pytania...\n« Odpowiedź #251 dnia: Listopad 28, 2013, 17:08:33 pm »\nCytat: Maja1956 w Listopad 28, 2013, 17:47:44 pm\nNie wiem...nie jestem weterynarzem\ni wszystko w temacie. Natomiast doświadczeni króliczy weterynarze są jednak za sterylizacją samic. Jeśli chcesz możesz do nich napisać maila z pytaniami -adresy są na stronie SPK w dziale polecani weterynarze.\n« Odpowiedź #252 dnia: Listopad 28, 2013, 17:15:31 pm »\n« Odpowiedź #253 dnia: Listopad 28, 2013, 17:34:04 pm »\nEmilio...Jestem lekarzem, więc były jakieś szanse, że zrozumiem. Nie jest dobrze zakładać z góry, że rozmówca jest idiotą. Nie wiem, czemu przekreślasz mnie od razu.\nDla mnie jest to potwierdzenie tego, że stolcie na stanowisku " tak ma być, koniec dyskusji, my wiemy lepiej" Na pewno wiecie o królikach nieporównanie więcej niż ja, dlatego pytam. A Ty zamiast odpowiedzieć, odsyłasz mnie do SB? Możesz przecież napisać, że nie masz tych danych i mam poszukać sama, ale skoro podałaś konkretne liczby, mam prawo zapytać, skąd je wzięlaś.\nCzytałam publikowany na stronach SPK wywiad z panią dr Mileną Wojtyś- Gajdą.\nMilena Wojtyś- Gajda: Króliki samice sterylizuje się po to, by zapobiec niechcianym ciążom oraz zmniejszyć ryzyko wystąpienia ropomacicza, guzów i torbieli macicy oraz guzów sutków. Jako, że operacja bardzo często zmniejsza też agresję i terytorialne zachowania samic, wykonuje się takie operacje w celu uspokojenia królic.Króliki samce kastruje się prawie tylko i wyłącznie w celu zmniejszenia popędu płciowego i zachowań podyktowanych płciowością zwierząt. Są tylko nieliczne wskazania medyczne do tego zabiegu.\nOdnośnie samców Pani doktor wypowiada się jednoznacznie - nieliczne wskazania medyczne. Odnośnie samiczki - zmniejszenie ryzyka... Dlatego zastanawiam się nad profilaktycznych usg - nie jest dla króliczka obciążające. Może to nie jest dobre rozwiązanie, tego na razie nie wiem,ale przyznaję, że odpowiedź którą można streścić "nie będę z tobą rozmawiać, głupia jesteś" zaskoczyła mnie.\nNiezbyt zachęcający początek.\n« Odpowiedź #254 dnia: Listopad 28, 2013, 17:38:22 pm »\nCytat: Maja1956 w Listopad 28, 2013, 18:34:04 pm\nże operacja bardzo często zmniejsza też agresję i terytorialne zachowania samic, wykonuje się takie operacje w celu uspokojenia królic\na to nie jest ważny powód ? Chciałabyś byc ciągle pobudzona, wściekła na cały świat- taki nie kończący sie pms ? Komfort psychiczny jest bardzo ważny nawet dla królików Ale tak jak pisałam najlepiej napisać o swoich wątpliwościach do jakiegoś specjalisty. SPK nie promuje sterylizacji dla jakiejś swojej perwersyjnej przyjemności czy z głupoty. Może i są minusy ale plusów sterylki jest nieporównywalnie więcej.\n« Odpowiedź #255 dnia: Listopad 28, 2013, 17:39:38 pm »\nMaju, przejrzyj jeszcze to: http://www.uszata.com/eksplorer/zdrowie/rak.html - przytoczonych jest kilka linków źródłowych.\nW zagranicznych materiałach jest trochę publikacji na temat wysokiej zapadalności samic na schorzenia narządów rozrodczych oraz gruczołów mlekowych, jak znajdę coś przyzwoitego i możliwego do udostępnienia, to wrzucę.\nEmilię poproszę o większą kulturę wypowiedzi.\n« Odpowiedź #256 dnia: Listopad 28, 2013, 17:52:10 pm »\nMaju, zgadzam się z Tobą, że odpowiedź Emilii nie jest na poziomie dyskusji, szczególnie, że podaje jakieś dane statystyczne, a nie własny pogląd (który czasem trudno uzasadnić).\nCo do Twojego pytania o zasadność sterylizacji, to u królików sprawa wygląda praktycznie dokładnie tak samo jak u psów i kotów (no i pewnie kobiet). Narządy rodne są narażone na wiele chorób, szczególnie w późniejszym wieku i żadne USG temu nie zapobiegnie, a jedynie odwlecze w czasie konieczną sterylizację. Jedyną profilaktyką jest właśnie sterylizacja. A ryzyko z nią związane jest i tak mniejsze niż powikłania przy ropomaciczu czy guzach.\nPoza tym przy zabiegach sterylizacji chodzi jeszcze o jeden aspekt - zwierzę odczuwa popęd, którego nie może zrealizować, a to jest moim zdaniem pewna forma znęcania się. A ponieważ nie chcemy powiększać ilości króliczków na świecie, to się ten popęd minimalizuje. Zwierzakowi nie wytłumaczysz, że nie może zostać mamą, że ma nie reagować na dany zapach czy dotyk. Nie wbije sobie do główki, że to nie jest najlepszy czas na potomstwo - pojawi się bodziec i samiczka jest gotowa do rozmnażania.\nPolskie doświadczenie z kastracjami i sterylizacjami królików są jeszcze bardzo małe, ale w USA, podobnie jak w przypadku psów czy kotów, powszechnie stosuje się wczesne (nie jak u nas po pierwszej rujce) zabiegi. W ten sposób minimalizuje się popęd, zachowania niepożądane, ryzyko niechcianego potomstwa oraz szerzenia się bezdomności.\nA co do stanowiska SPK - jeszcze niedawno nie było ono takie jasne. Ale wydaje mi się, że doświadczenie zrobiło swoje - kolejne bezdomne króliki chorowały lub okazywało się na profilaktycznych USG, że mają zmiany w obrębie narządów rodnych. W domu mamy zwykle max kilka zwierzątek w ciągu życia, a przez SPK przewijają się ich już setki, to zmienia sposób patrzenia na sterylkę.\n« Odpowiedź #257 dnia: Listopad 28, 2013, 17:53:31 pm »\nCytat: Eni w Listopad 28, 2013, 18:52:10 pm\n« Odpowiedź #258 dnia: Listopad 28, 2013, 17:55:20 pm »\nPodałam linka do artykułu,w którym jest wszystko wyjaśnione,są też podane źródła naukowe,jest też opisane skąd się wzięło te 80%.\n« Odpowiedź #259 dnia: Listopad 28, 2013, 18:02:17 pm »\nCytat: Tuberoza w Listopad 28, 2013, 18:55:20 pm\n,jest też opisane skąd się wzięło te 80%.\ndziękuje Tuberoza za pomoc w odnalezieniu żrudła tego co napisałam\nStrony: 1 ... 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  14 15 Do góry


Czytam Centralnie: 2013\nPIĘĆ DO ZERA, CZYLI FUCKING AND SHOPPING - Petra Hulova "Plastikowe M3, czyli czeska pornografia"\nCzesi, przedstawiciele narodu spokojnego i żyjącego na luzie, nie płoszą się na myśl o seksie. Jako obywatele prawdziwie wyzwoleni, będący Europejczykami bardziej niż my, mówią o „tych sprawach” bez ogródek i bez rumieńców. Taka na przykład Petra Hůlova napisała „Plastikowe M3” (polski wydawca dopisał książce podtytuł „Czeska pornografia” wzięty ze zrealizowanej na podstawie powieści sztuki teatralnej – wiadomo, seks się lepiej sprzedaje…), czyli monolog 30-letniej prostytutki, która w swoim przytulnym mieszkanku przyjmuje panów i zdaje z tych wizyt drobiazgową relację. U nas, gdzie dzieła sztuki szkalujące obraz zdrowych wartości rodzinnych trzeba napiętnować i okadzić, a ich autorów podać do sądu, takie coś by się nie sprawdziło. W Czechach co innego – pełen sukces (i książki, i sztuki).\nMyliłby się jednak ten, kto w potoczystym monologu widziałby tylko pełną świństewek historyjkę o krążeniu bohaterki między łóżkiem (gdzie zarabia) a galerią handlową (gdzie ochoczo wydaje to, co zarobiła). Książka Hůlovej jest czymś znacznie więcej niż czytadłem o sekso- i zakupoholiczce. Po pierwsze – jest to proza o wyjątkowo wysokim poziomie językowego artyzmu. Meandrujący kapryśnie monolog bohaterki nie układa się w wyrazistą linię fabularną, a dodatkowo co chwila inkrustowany jest piętrowymi metaforami To niemalże poemat prozą – zadziorny, rozbuchany, nieokiełznany. Po drugie – pomimo całej dosłowności opisów cielesnych zmagań, nie ma w powieści ani krzty wulgarności. A to dzięki nieokiełznanej słowotwórczej pomysłowości autorki, która nudne i przyciężkie schematy językowe – w każdym chyba języku trzeba się sporo nagłowić, by o seksie mówić i pisać w odświeżający sposób – potrafiła zamienić w lekką, dowcipną, a czasem zgryźliwą tyradę (osobne brawa należą się tłumaczce Julii Różewicz, która potrafiła odnaleźć dla czeskich neologizmów i zaskakujących łamańców polskie ekwiwalenty). Po trzecie – jest to proza zaangażowana, w której Hůlova wyznacza swojej bohaterce społeczną misję. Łóżkowa działalność bohaterki „Plastikowego M3” okazuje się bowiem prowadzoną w specyficzny sposób („specyficzny” to zresztą słowo-klucz w odniesieniu do tej powieści) dywersyjną walką z pedofilami. Po czwarte – Hůlova zręcznie wywraca na nice ustalone i zastane porządki, do których w swojej wygodzie zanadto się przyzwyczailiśmy. Zaczyna się od językowej podmiany (żeńskie organy określa się tu rzeczownikiem rodzaju męskiego i na odwrót), by za jej pomocą otworzyć sobie drogę do odwrócenia ról społecznych. W „Plastikowym M3” to kobieta jest zdobywcą (zdobywczynią) seksualnych trofeów, to kobieta panuje nad sytuacją, nadzoruje swoich klientów, a nawet ich ośmiesza. W ostateczności prowadzi to do dekonstrukcji dyskursu miłosnego, a seks zostaje odarty z aury romantycznego zespolenia ciał i dusz. To tylko finansowa transakcja – mówi Hůlova – oparta na dodatek na fałszywych przesłankach, upokarzające oszustwo, cyniczna gra, blef. A może (po piąte) całe to „Plastikowe M3” to jedna wielka kpina, puszczenie oka, hologram z logo digiświata?\nOto pięć dowodów na wielkość małej powieści Hůlovej. Ponieważ w polskiej literaturze na podobną rzecz się raczej nie doczekamy, można powiedzieć, że jest pięć do zera. Czesi znowu górą. A zwłaszcza Czeszki.\n„Plastikowe M3, czyli czeska pornografia”\nAutor: Maciej Robert o 10:35 Brak komentarzy:\nEtykiety: Czechy, Hulova\nFRAZY WŚRÓD CIEMNOŚCI - Jerzy Pilch "Drugi dziennik"\n„Drugi dziennik” Jerzego Pilcha – na który składają się teksty publikowane w „Tygodniku Powszechnym” – rozpoczyna się wpisem datowanym na 21 czerwca 2012 roku. Tego dnia na Stadionie Narodowym Cristiano Ronaldo, zdobywszy jedyną bramkę w meczu z Czechami, dał drużynie Portugalii awans do półfinałów mistrzostw Europy w piłce nożnej. Czy jupiterowa łuna znad stadionu dotarła nad ulicę Hożą, czy śpiewy kibiców zawisły nad stołecznym Śródmieściem, czy wreszcie autor „Innych rozkoszy” śledził mecz w telewizji – tego nie wiemy. I choć po Warszawie błąkali się niepocieszeni kibice (biało-czerwoni tradycyjnie odpadli w pierwszej rundzie), Pilch o tym nic nie pisze. O czym zatem pisze – w taki dzień, w takie lato! – skoro nie o futbolu? On – który z zapałem komentował byle smutę ligową, on – który w „Dzienniku” zapowiadał, że siądzie do pisania książki poświęconej futbolowi i literaturze. Otóż pisze o szurającym w kuchni duchu Henryka Berezy, który tego akurat dnia rozstał się ze światem. Śmierć ta, zawieszająca na jakiś czas myśli o literaturze, zaś tak banalną uciechę żywych jak futbol spychająca w niebyt, ustawia poniekąd cały tom. „Drugi dziennik” (zwany także, choć epitet ten w ostatniej chwili został przez autora wymazany, „intymniejszym”) spowija ciemność.\nO futbolu, jako się rzekło, w „Drugim dzienniku” niewiele, prawie nic. O literaturze – niepomiernie więcej. O literaturze, rzecz jasna, szczególnej – autor najczęściej zdaje bowiem relację z lektur nekrologów (osobliwie żegnających się ze światem rówieśników Pilcha), a z rzeczy o znacznie większej objętości i ładunku artystycznym wpadają mu w ręce (oczywiście przypadkiem) takie tytuły jak „O starzeniu się” Améry’ego, „Utajona choroba” Broyarda, „O chorobie” Ciorana, „Kruchy dom duszy” Thorwalda. A na dokładkę – Camus i Márai. Mamy więc oto samych monografistów chorób, gigantów suicydologii stosowanej i speców od spraw ostatecznych. Jest mroczno, będzie jeszcze mroczniej? „Postanowiłem bezwzględnie wykluczyć z Dziennika słowo „choroba” i w miarę możności (w miarę nie sięgającej absurdu możności) wszystkie jego formy poboczne czy synonimiczne. Niestety, wykluczenie się nie powiodło” – pisze Pilch, a czytelnik wie doskonale, w którym miejscu fragment ten należy czytać z przymrużeniem oka. Autor, komentując wątki mortualne, a i samemu popadając w tony pesymistyczne, wszechogarniającą ciemność rozświetla wszak zadzierżystością frazy, błyskotliwością ripost i autoironiczną zgryźliwością.\nOwszem, tu i ówdzie strzyka, tu i tam uwiera, za siebie patrzy się częściej niż w przyszłość (a jeśli w przyszłość, to wiadomo, jakie tam obrazy), ale wszystko to furda, bo przecież ciemność ciemnością, ale co chwila zapiski z „Drugiego dziennika” wyrywają się ku światłu i ku życiu. A to trzeba skomentować niefortunną wypowiedź polityka, a to przytrzeć nosa temu i owemu, a to dopisać kolejny rozdział do wiślańskiej historii Czyżów i Kubiców. Jakaż intensywność w całym tym wycofaniu! I jakież zawijasy!\nAutor: Maciej Robert o 10:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: Pilch, Polska\nKORESPONDENT WITKACY - Stanisław Ignacy Witkiewicz "Listy I"\nPowieściopisarz, dramatopisarz, malarz, filozof, teoretyk sztuki – Witkacy był gigantem w wielu dziedzinach. Ale prawdziwe mistrzostwo i absolutną wszechstronność osiągnął w pisanych niemal jeden za drugim przez całe życie listach. W korespondencji Witkacego odbija się bowiem każda z działalności autora „Szewców” i każda z jego twarzy. W listach Witkacy jest ironistą i ultrapoważnym polemistą, jest czułym kochankiem i bezwzględnym potworem, jest błaznem i pogrąża się w bezdennej rozpaczy, jest wulkanem energii, a jednocześnie jest bliski popełnienia samobójstwa. Kpi i peroruje, romansuje i snuje intrygi, pracuje i walczy, kocha i nienawidzi, wywyższa się i pełza. To nie tylko niezbędny materiał do witkacologów, badających życie i twórczość tego autora, ale też świetna, czasem komiczna, czasem przejmująca lektura. A przede wszystkim – jedyny w swoim rodzaju (auto)portret wyjątkowego artysty i nietuzinkowego człowieka\nW czterotomowych „Listach do żony” mieliśmy możliwość poznać intymne oblicze Witkacego rozdartego między żoną a licznymi kochankami, teraz dostajemy do rąk pierwszą część pozostałej spuścizny epistolograficznej artysty, czyli niemal 1200 stron „Listów do rodziny, znajomych, przyjaciół i tzw. wrogów”. Grono osób, z którymi Witkacy korespondował było całkiem pokaźne – na tom składa się 458 listów pisanych do 52 adresatów, wśród których – obok licznych reprezentantów rodziny Witkiewiczów – znajdują się najważniejsze nazwiska artystycznej bohemy początku XX wieku (Stefan Żeromski, Jan Lechoń, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Pawlikowska, Bronisław Malinowski, Jalu Kurek, kornel Makuszyński, Emil Zegadłowicz).\nPierwszy z zamieszczonych w tomie listów, napisany do babci, datowany jest na kwiecień 1885 roku, gdy mały Staś miał… półtora miesiąca (nie, przyszły artysta nie był aż takim geniuszem, by samodzielnie zdawać raport z niemowlęctwa – w imieniu „Grafa Kakina-Razsiusiajewa” list pisze jego ojciec, Stanisław Witkiewicz). Gdy jednak Staś nauczył się jako tako władać piórem, rozpoczął długoletnią karierę epistolografa właśnie od pisania listów do babci („Kochana Babuniu jusz nie Fińgieruje tylko jestem przyrodnikiem małpy mają nowe salony i siedzą u nich całuję Staś”). Pisał później do matki, ojca, prowadził wieloletnią korespondencję z przyjacielem Bronisławem Malinowskim (zaczynającą się od zdania „Drogi Broniu! Jesteś Fujara”), zdawał bliskim znajomym relację z życia codziennego („Mam się nieźle. Bawię się od czasu do czasu z dziewczynkami i robię zdjęcia”), zaś egzaltowane kochanki próbował oczarowywać artystowsko-grafomańskimi wstawkami („Mądry pająk świeci złymi oczami w zwojach gnijącego mięsa”). Ale też filozofował, prowadził interesy, knuł i rozdzierał szaty. Wszystko to robił w sposób zachwycający i oryginalny, starając się nigdy nie powtarzać, zmieniając podpisy („Firma S.I. Witkiewicz de Ponuro-Schreckenberg Witkasińsky del Campo Vasto „y” ynne rzeczy”) i sposoby pozdrowień („Wandzię liżę, gdzie chce, byle nie w grdykę”).\nNie ma chyba w literaturze polskiej drugiego takiego autora, który nawet z kwitu do pralni potrafiłby zrobić arcydzieło.\nPS. „Całuję Wasze pępki ustami wykrzywionymi z moralnego bólu. Czekam na najgorsze, tj. ból fizyczny, ślepotę, pożar i zidiocenie. Wasz wierny Witkacy”.\n„Listy, tom I”\nAutor: Maciej Robert o 10:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: Polska, Witkacy\nNOTES, CZYLI ĆWICZENIA Z PAMIĘCI - Wiesław Myśliwski "Ostatnie rozdanie"\n„Takiego traktatu młody człowiek nie napisze” – słowa Miłosza otwierające jego „Traktat teologiczny” pasują jak ulał do późnej twórczości Wiesława Myśliwskiego. A zwłaszcza do jego niezwykle mądrej i niezwykle gorzkiej najnowszej powieści „Ostatnie rozdanie”.\nWiesław Myśliwski już w debiutanckim „Nagim sadzie” z roku 1967 dał się poznać jako wnikliwy obserwator ludzkiej psychiki, a później z powieści na powieść umacniał swoją pozycję znawcy ludzkiej duszy, a zarazem mistrzowskiego opowiadacza. Swoją rangę potwierdził przede wszystkim „Kamieniem na kamieniu” (1984), zaś apogeum stylistycznego i narracyjnego kunsztu, który idzie w parze z życiową mądrością opowiadanych historii, udało mu się osiągnąć w „Widnokręgu” (1996) i „Traktacie o łuskaniu fasoli” (2006). Doświadczenie Myśliwskiego, jednego z niewielu „starych mistrzów” polskiej prozy i specjalisty od wielkich powieści, pozwala mu z łatwością łączyć filozoficzne i metafizyczne spojrzenie na całość ludzkiej egzystencji z zajmującą fabułą, ujmowaną zazwyczaj w kształt suto inkrustowanego anegdotami gawędziarskiego monologu.\nPodawana w niewymuszony sposób życiowa mądrość oraz fabularna atrakcyjność to również główne cechy „Ostatniego rozdania”, powieści, w której po raz kolejny Myśliwski mierzy się z ludzkim losem. Jej bohaterem jest bezimienny mężczyzna, mniej więcej 60-70 letni, który dokonuje podsumowania swojego życia. Nie wiemy o nim wiele – pochodzi z małego miasteczka, gdzie wychowywał się pod opieką matki, i skąd wyjechał do stolicy na studia. Po scysji z profesorem zrezygnował z ASP, gdzie studiował malarstwo, przez chwilę zaczepił się na psychologii, by w końcu wrócić w rodzinne strony i terminować u krawca oraz masarza. Wyjechawszy z miasteczka zajął się tajemniczymi interesami, na których się wzbogacił. Myśliwski nieprzypadkowo skąpi czytelnikowi informacji o bohaterze, czyniąc zeń w ten sposób everymana – człowieka zwyczajnego, ani mądrego, ani głupiego, ani dobrego, ani złego. W młodości kochał z wzajemnością Marię, córkę sędziego, lecz dość szybko z nią zerwał. Od tamtej pory utrzymywał przelotne znajomości z wieloma kobietami, jednak żadnej nie traktował poważnie. Podobnie jak wielu swoich zatrudnień i znajomych. W ten niezobowiązujący sposób prześliznął się przez całe życie – uświadamia mu to notes, w którym przez wiele lat gromadził adresy i telefony ludzi, z którymi zetknął go los. Jest ich dużo, lecz w ostatecznym rozrachunku okaże się, że bliskiej więzi nie zadzierzgnął z nikim. Notes, który miał być dla niego świadectwem jego bogatego życia, okazał się świadkować jego samotności. „Mając to życie już za sobą, mógłbym z większą rozwagą, nie szczędząc czasu, pomyśleć o każdym z tych imion, nazwisk, adresów, telefonów” – to stała mantra bohatera, który porządkowanie notesu wciąż odkłada w czasie, wiedząc, że zbilansuje to ujemnie historię jego życia.\nZasiadając do porządkowania notesu, główny bohater łapie się na tym, że jego zamierzenia nie przemieniły się w sukcesy – ilość zanotowanych kontaktów nie przełożyła się na towarzyskie ani zawodowe bogactwo, zaś alfabetyczny porządek nie uczynił porządku w życiorysie. Spoglądając wstecz, bohater Myśliwskiego nie poddaje się żadnemu rygorowi – ani chronologicznemu, ani przyczynowo-skutkowemu. Jego wspomnienia są kapryśne niczym ludzka pamięć. Jedno jest pewne i zgodne z (a)logiką pamięci – najbardziej wyraziście widzi się to, co najbardziej odległe w czasie. Stąd najwięcej miejsca we wspomnieniach bohatera zajmują czasy młodości – studiów, terminowania u krawca, karcianych rozgrywek z szewcem. Myśliwski zdaje się przy okazji wycieczek w przeszłość oddawać hołd dawnym czasom, gdy „fach w rękach” oznaczał życiową stabilność i szacunek wśród ludzi. Stąd krawieccy, szewscy, masarscy czy ślusarscy majstrowie urastają w „Ostatnim rozdaniu” do rangi niemalże wyroczni, mistrzów życia. I to właśnie oni, te wszystkie pozornie mało znaczące osoby, które przypomina sobie główny bohater, w ostatecznym rozrachunku grają w tej historii pierwsze skrzypce. Bohater-narrator jest w istocie jedynie elementem, który łączy ich opowieści, to oni objaśniają mu świat, to oni, w swoich epizodycznych rozbłyskach, zaświadczają o jego życiu. Życiu przegranym, bo choć odgórnie zaprogramowanym na sukces, skazanym na porażkę i pustkę. „Jedynie ten notes podtrzymywał jeszcze we mnie jakie takie poczucie stałości w świecie, którego rytm wyznaczają już tylko konwulsje, co objawia się choćby w naszych ciągłych niepewnościach, nerwicach, depresjach, w obumieraniu w nas instynktu przywiązania, że uwierają nas już wszelkie związki, a jednocześnie nie umiemy sobie poradzić z naszą samotnością” – mówi bohater, któremu grunt usuwa się spod nóg, a poczucie pewności, poświadczone litanią nazwisk w notesie, zamienia się w mrzonkę.\nBohater przegrał swoje życie – nazwiska z notesu, które finalnie okazują się jedynie nic nieznaczącym ciągiem liter, czekiem bez pokrycia, dobitnie zaświadczają o jego wewnętrznej pustce. O tej przegranej z całą mocą zaświadczają też listy od Marii, które wzgardzona dziewczyna słała doń przez całe życie. Ta jednostronna korespondencja układa się w historię miłości tak ogromnej i rozpaczliwej, że aż niemożliwej do zrealizowania Odrzucając miłość Marii, bohater dokonał jednego z tysięcy życiowych wyborów – jak większość jego kroków, był to krok nierozważny. O tym jednak dowiaduje się dopiero u kresu życiowej podróży – „Trzeba widocznie przeżyć całe życie, aby się dowiedzieć, czym ono jest”. Zależność między ślepym przypadkiem a świadomym wyborem to stały motyw twórczości Myśliwskiego, przewijający się w jego wcześniejszych powieściach. W „Ostatnim rozdaniu” został on wzmocniony poprzez ostateczność wyznań – bohater dokonuje wszak życiowych rozliczeń przygotowując się na ostateczną rozgrywkę, tytułowe ostatnie rozdanie. Bergmanowski pojedynek szachowy ze śmiercią – wzmiankowany na kartach powieści – zostaje zastąpiony tutaj symboliczną rozgrywką karcianą, w której przeciwnikiem jest los, życie, pamięć. Bohater najnowszej powieści Myśliwskiego w tym pojedynku jedynie blefował. A może nie wiedział, o jaką gra stawkę. Najważniejsze jest bowiem, „abyśmy wiedzieli, o co gramy, i chcieli tego chcieć. To umiejętność najtrudniejsza. O wiele trudniejsza niż żyć”.\nZmuszająca do zadania sobie pytań najważniejszych powieść Myśliwskiego jest dziełem totalnym, które – bez zbędnego moralizatorstwa – przekazuje podstawowe prawdy o ludzkiej egzystencji. To powieść żywa, życiowa i ożywcza. Jest to również filozoficzna summa wiedzy o człowieku (niezwykle gorzka – trzeba dodać). Ale też „Ostatnie rozdanie” jest summą literackich doświadczeń Myśliwskiego. Autor „Widnokręgu” nadał najnowszej powieści formę gawędziarskiego w tonie monologu głównego bohatera, który opowiada w nim o całości życiowego doświadczenia. W twórczości tego autora nie jest to niczym nowym, albowiem większość powieści Myśliwskiego ma taką właśnie strukturę – to jednostkowe narracje o ponadjednostkowym, uniwersalnym charakterze, egzystencjalne przypowieści o ludzkim losie. Jednakże poza tym, że „Ostatnie rozdanie” powtarza z grubsza ten schemat, Myśliwski idzie o krok dalej, pozwalając sobie na autocytaty, nawiązania i przetworzenia – z debiutanckiego „Nagiego sadu” bierze motyw miłości synowskiej (nieobecność ojca jest w „Ostatnim rozdaniu” znacząca; rolę życiowego przewodnika w „Ostatnim rozdaniu” odgrywa matka), w epizodycznej opowieści jednego z drugoplanowych bohaterów pojawiają się fabularne rozwiązania z powieściowego „Pałacu” i z dramatu „Klucznik”. Natomiast fragmentaryczność i epizodyczność fabuły najnowszej powieści Mysliwskiego przypomina konstrukcję „Widnokręgu”, gdzie głównym bohaterem jest ludzka pamięć – kapryśna, meandryczna, achronologiczna. Na tym nie koniec – bezimienny bohater jest ponadto, pod względem charakterologicznym, bliźniakiem Szymka Pietruszki z „Kamienia na kamieniu”, a snuta przez niego opowieść przypomina w wielu aspektach sprawozdanie z życia, które zdaje przed przypadkowym słuchaczem protagonista „Traktatu o łuskaniu fasoli”. Można oczywiście powiedzieć, że wszystkie te podobieństwa nie są szczególnie znaczące – Myśliwski jest przecież pisarzem jednego tematu – którym jest, bagatela, wielowymiarowość ludzkiego żywota – i jako taki nie ucieknie od pewnych zbieżności w sposobie prowadzenia narracji. Wydaje się jednak, że chodzi o coś więcej – o, sugerowaną już w tytule, predylekcję do swoistych podsumowań. Czyżby „Ostatnim rozdaniem” Myśliwski umyślnie podsumowywał swoją twórczość? Czyżby świadome urwanie narracji w ostatnim, „niedokończonym” rozdziale, było zaproszeniem czytelnika do snucia dalszego ciągu opowieści na własną rękę (nie tylko opowieści z tej książki, ale opowieści w sensie znacznie szerszym, ogólnym)? Czyżby „Ostatnie rozdanie” wreszcie – poświęcone przecież porządkowaniu pamięci przed śmiercią – było nieskończone, ponieważ nieskończona jest ludzka pamięć? Bohater „Ostatniego rozdania” mówi w pewnym momencie: „Nie rozumiałem wtedy, że są takie obrazy, książki, dzieła muzyczne, które nie pozwalają się dokończyć, którym jakby nie był pisany koniec. Także my, którzy na nie patrzymy, czytamy, słuchamy, nie oczekujemy od nich końca, jako że wszystko na tym świecie zamierzone jest na wieczność, również nasze oczekiwania. Może wszystkiemu, co istniało, istnieje, istnieć będzie, z natury przypisany jest stan niedokończenia, włącznie z wszechświatem. I gdyby nie śmierć, nie wiedzielibyśmy, że coś takiego jak koniec jest możliwe”. Piękna konkluzja, jakże adekwatna do niedokończonego „Ostatniego rozdania”. Po takim urwanym zakończeniu czytelnikowi pozostaje jednak ogromny niedosyt. Chciałby jeszcze – i dalszego ciągu tej powieści, i następnych książek spod pióra mistrza klasycznej narracji. Myśliwski postawił swoich czytelników pod murem – niczym powieściowy szewc Mateja, stały kompan bohatera przy grze w karty, są oni skłonni dopłacić autorowi, byle tylko ten „nie odchodził od gry”. Wszak – jak mówi za Proustem inny z bohaterów – „Bóg chce, aby istniało trochę dobrze napisanych książek”. Może więc jeszcze choć jedna, panie Wiesławie?\nAutor: Maciej Robert o 12:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: Angelus 2014, Myśliwski, Polska\n"JEZU, JAK TU JEST PASKUDNIE" - wywiad z Filipem Springerem\nW posłowiu do „Wanny z kolumnadą” Andrzej Stasiuk wygłasza ironiczny (chyba) pean na rzecz wszechobecnej brzydoty w polskiej przestrzeni. Czy zdobyłbyś się na podobną ironię, czy może po tym, co widziałeś i dokumentowałeś, oczy i serce bolą cię za bardzo, by sobie na ten temat dowcipkować?\nZasadniczo uważam, że tekst Andrzeja Stasiuka nie jest ironiczny. Andrzej zrozumiał to, co ja pojąłem dopiero po napisaniu tej książki – z tym nie ma co walczyć, do tego trzeba się przyzwyczaić, trzeba to jakoś oswoić, polubić, zacząć podziwiać, poszukać w tym jakiegoś głębszego sensu. Zabierałem się do pisania tej z książki z chęcią odkrycia odpowiedzi na pytanie: Kiedy w Polsce będzie lepiej i ładniej, kiedy zaczniemy dbać o przestrzeń? Po napisaniu książki doszedłem do wniosku, że to się nie zmieni, być może niektóre elementy ulegną poprawie, np. reklama w tej formie, w której istnieje dzisiaj, w pewnym momencie zniknie, natomiast nie wierzę, żeby zniknął chaos przestrzenno-urbanistyczny. Nie sądzę, żeby w jakiejś przewidywalnej przyszłości, dajmy na to – w ciągu mojego życia, to się jakoś uporządkowało. Oczywiście, można zaobserwować pewne jaskółki zmian, natomiast nie wierzę, że ogólnie będzie lepiej. Dlatego po napisaniu tej książki z jednej strony jest mi przykro, że tak jest, z drugiej zaś jestem spokojny, że niewiele da się z tym zrobić i nie ma o co kruszyć kopii, bo niewiele się zmieni.\nJak się do tej brzydoty przyzwyczaić? Jak się na nią uodpornić?\nTrzeba się do niej przyzwyczaić, trzeba znaleźć w sobie jakąś odporność na to, co jest dokoła, jeśli oczywiście nam to nie odpowiada, bo, umówmy się, takich osób, którym to, co się dzieje w polskiej przestrzeni przeszkadza, jest mało. Osoby te żyją w pewnym bąbelku, gdzie wszyscy nawzajem się głaszczą i powtarzają „Jezu, jak tu jest paskudnie!”, ale wystarczy wyjść z tego bąbelka, żeby się zorientować, że reszta tak wcale nie myśli. Natomiast trzeba się w jakiś sposób do tego przyzwyczaić. Ja jeszcze tego nie umiem, to znaczy wytłumaczyłem sobie dlaczego tak jest, ale ciągle mnie to wkurza. Pewnie przyjdzie taki czas, kiedy stanę się na to wszystko obojętny – być może już się tak dzieje. Myślę, że każda z osób, którym się ta polska przestrzeń nie podoba, jest na to uodporniona.\nNajbardziej boli, kiedy wracamy z długiej podróży zagranicznej i widzimy, co tutaj się dzieje. Ale jest jeden sposób na poprawę samopoczucia – można wyjeżdżać na Wschód. Po powrocie z podróży do Armenii poczułem, że tu jest całkiem nieźle (śmiech). Idea jest jednak taka, żeby nie równać do tych gorszych, tylko do tych, którzy potrafili wypracować harmonie w przestrzeni. Kiedy wracam ze Skandynawii, to mi się płakać chce, kiedy tutaj ląduję. Nie chciałbym jednak uodpornić się na stałe, chciałbym mieć poczucie, że coś tutaj da się jeszcze zrobić. To nie są wielkie rzeczy, ale może chociaż małe zmiany na lepsze uda się wywalczyć.\nUważasz, że za stan estetycznej zapaści Polaków odpowiada niewystarczający nacisk na kształcenie w tym zakresie, czy może chodzi o coś innego? Może o jakąś wadę wrodzoną?\nUważam, że mnóstwo rzeczy byśmy wygrali, ucząc estetyki w szkołach na lekcjach plastyki w taki sposób, żeby te lekcje nie sprowadzały się do prostego malowania choinek przed świętami, tylko do pewnej refleksji nad sztuką, do nauczania tego, czym jest koło barw. Ja ze swoich lekcji tego nie pamiętam. Pytałem o to wielu znajomych – oni też nie pamiętają. To oczywiście nie jest reprezentatywna dla całej Polski grupa, ale mam ciche podejrzenie, że edukacja estetyczna w Polsce kuleje – potwierdzają to zresztą dane, które przytaczam w książce. Nie zabrałbym się jednak do pisania książki o problemie, który można rozwiązać w jeden tylko sposób. Nie jest tak, że wprowadzimy edukację estetyczną i nagle wszystkie problemy polskiej przestrzeni znikną.\nJesteśmy niedouczonym narodem, a takim łatwiej manipulować pod każdym względem. Zostaliśmy więc sprzedani w tej przestrzeni, to znaczy poszczególne grupy interesu (deweloperzy, właściciele agencji reklamowych) zobaczyły, że nie ma protestu społecznego wobec tego, co się dzieje z przestrzenią, bo tak naprawdę niewielu ludzi wie, że dzieje się coś złego. W związku z tym oni zdecydowali się zacząć zarabiać na tym pieniądze. Bardzo łatwo zarabia się w Polsce pieniądze na degradowaniu przestrzeni. To jest jądro problemu, ale dochodzą tez inne sprawy. Istnieje u nas pewne przywiązanie do własności („Nikt mi nie powie, jak to ma wyglądać”), które jest bardzo silne i trudno nie zauważyć, że króluje taki sposób myślenia. Moje pieniądze, mój dom, moja farba, mój pędzel. Tylko że to nieprawda. Dom jest mój tylko w środku, a na zewnątrz jest także – mimo że stawiałem go za własne pieniądze – ludzi, którzy mieszkają wokół. Ale zasadą „Polak na zagrodzie równy wojewodzie” również nie wytłumaczymy wszystkiego.\nWspomniana zasada o Polaku na zagrodzie pasuje jak ulał do rozdziału poświęconego „stylowi przepysznemu”. Rozwiązania typu „Stać mnie, to sobie wybuduję, co mi się podoba” oraz żelazne usprawiedliwienie „Większości się podoba” powodują, że otwiera się nóż w kieszeni i człowiek pragnąłby wrócić do instytucji cenzury. Cenzury estetycznej.\nNie mogę się z tym zgodzić. Budynek w stylu przepysznym, o którym opowiada rozdział „Znak wodny”, jest to architektura, która w żadnym stopniu nie niszczy krajobrazu. Ten krajobraz jest tam, jaki jest, Mazowiecka równina, nie ma o czym gadać. Poza tym jest to hotel, a więc rządzi się własnymi prawami. Ten styl odwołuje się do gustu Polaków. Trzeba czekać dwa lata, by zorganizować tam imprezę, co świadczy o tym, że ludziom to się podoba. Mam wielki szacunek do człowieka, który wybudował ten hotel i go prowadzi, bo jest konsekwentny w tym co robi i nie idzie na żadne kompromisy. Ja mu nawet nie mam za złe, że on to postawił. Mogę się zżymać na to, że Polakom się to podoba, bo to jest zupełnie nie z mojej bajki, ale mogę to robić tylko głęboko w sobie. Nie mam prawa zmuszać go do stawiania modernistycznych kostek. Z jednej strony architektura i urbanistyka nie znoszą demokracji, z drugiej – nie można ludzi zmuszać do niczego na siłę. Cenzura architektoniczna, którą proponujesz, to najgorsze, co by się mogło wydarzyć. Każda forma cenzury budzi mój opór. Edukacja i dobre wzorce, a nie cenzura! Póki co, jesteśmy skazani na oglądanie podobnych rzeczy, ale nie możemy się z tego śmiać, ani na to narzekać.\nZastanawia mnie rozziew między poczuciem estetyki przejawianym w poprzedniej epoce a dzisiejszym kiczowatym bezhołowiem. Czy byliśmy tak przytępieni szarością i zgrzebnością, że teraz wszystko musi być pastelowe, jaskrawe, wyolbrzymione i krzykliwe?\nTego nie wiem. To trochę nie jest pytanie do mnie, bo urodziłem się w roku 1982 i nie pamiętam PRL-u, nie pamiętam szarości. Mnie się PRL kojarzy z kolorowymi gumami Donald. Starsi mówią, że było szaro. Wierzę starszym. Ale nie wierzę, że PRL był aż tak szary, że teraz musimy przez dwadzieścia parę lat odreagowywać pastelowymi blokami. Myślę, że to nie jest dobre wytłumaczenie. Ale zauważam coś innego. Motyw odreagowania, który zaistniał na początku lat 90. (kiedy pod względem estetyki i przestrzeni było dużo gorzej niż teraz), jakoś w nas został, przyzwyczailiśmy się do niego. W międzyczasie parę osób skapitalizowało przestrzeń i okazało się, że niewiele jest możliwe. Co ciekawe, w polskiej przestrzeni widać o wiele więcej spuścizny lat początku transformacji niż spuścizny PRL-u. To trochę przygnębiające. Wygląda to tak, jakbyśmy cały czas chcieli świętować. Ten karnawał odzyskanej wolności już powinien się skończyć.\nMłode pokolenie, nie pamiętające poprzedniego ustroju, w większości nie wykrzywia się na architektoniczne potworki, bezguście i syf. Znieczulica czy brak wzorców?\nZdecydowanie brak wzorców. To rzecz kluczowa. Spójrzmy na to, co dzieje się wokół kolorowych bloków i pastelozy. Można pomalować blok kolorowo, ale nie kiczowato i tandetnie, ale tych przykładów jest za mało, żeby przebiły się do opinii publicznej, ow iele więcej jest kiczu. Wzbraniam się przed słowem „bezguście”, bo co to w ogóle znaczy? W opinii większości Polaków to, co mnie się podoba, będzie bezguściem, ponieważ gusta mamy odmienne. W mojej książce słowo „bezguście” nie pojawia się ani razu. Trzeba mieć poczucie, że żyjemy w mniejszości. I ta lepiej wyedukowana estetycznie mniejszość powinna pokazywać dobre wzorce, a nie krytykować. Do furii doprowadzają mnie antykonkursy architektoniczne, gdzie internauci wybierają najbrzydszy budynek. Konia z rzędem temu, kto znajdzie w tych konkursach opis, dlaczego ten budynek jest zły. A skąd ci biedni Polacy mają to wiedzieć? Nie uczyli się w szkołach o proporcjach w architekturze, o szczerości materiału, o tym, czym jest kolor. Oni tego nie wiedzą. Tylko patrzą i mówią – ładne, brzydkie. W „Dynastii” widzieli duże pałace napompowane detalem, zatem mówią: „ładne” – i do boju. Żadna w tym ich wina. Ci, którzy mają możliwości i materiały do tego, by edukować, często tego nie robią. I to jest problem. Coś się być może uda zmienić, jeśli będziemy pokazywać dobre wzorce.\nDlaczego za PRL-u można było być dumnym z polskiej myśli architektonicznej (vide „Źle urodzone”), a dziś niekoniecznie? To oczywiście uogólnienie, bo nie brak i dziś świetnych i śmiałych rozwiązań w zakresie architektury i planowania przestrzennego, ale ogólny obraz polskiej przestrzeni woła o pomstę do nieba. Nie da się tego chyba wytłumaczyć tylko lukami prawnymi i brakiem odpowiednich ustaw?\nNie zgadzam się z tak postawionym pytaniem. Jeśli spojrzeć na architekturę PRL-u, to obiektów opisanych w „Źle urodzonych” można by dobrać drugie tyle. A mówimy o przestrzeni 50 lat. To są wyjątki. To nie jest tak, że za PRL-u architektura była wybitna, a teraz jest koszmarna. Proporcja dobrej architektury i złej w PRL-u i dziś jest podobna. Jeśli natomiast chodzi o urbanistykę, to w PRL-u ona istniała, zaś po roku 1989 praktycznie jej nie ma. Tu bez wątpienia PRL bezdyskusyjnie wygrywa. Wystarczy spojrzeć na jakiekolwiek osiedle planowane wtedy i na dzisiejsze osiedla deweloperskie. Na osiedlach z poprzedniej epoki zostawiano przynajmniej miejsce na to, co miało powstać tam w przyszłości – przychodnie, szkoły itd. A dziś? Trzeba wkładać ludziom do głowy, że obietnice deweloperów dotyczące powstania szkół czy przedszkoli są kłamstwem. Tam nie ma na nic miejsca! W Polsce powstają co prawda dobre realizacje, ale problem polega na tym, że nie są one przeznaczone dla ludzi biednych. Dzisiaj dobra przestrzeń zarezerwowana jest dla bogatych i to jest bardzo niepokojące. Ci, którzy mają niską zdolność kredytową są w zasadzie skazani na to, by mieszkać w parszywych warunkach. To jest ogromny błąd transformacji.\nZerknijmy na kilka tematów z twojej książki – właściciel kamienicy zastrasza lokatorów, by oczyścić obiekt pod powieszenie wielkoformatowych reklam, lokator kamienicy znajduje siekierę wbitą w drzwi (tak sąsiad „dziękuje” za podzielenie podwórka płotem), społecznicy pragnący walczyć z nielegalnymi reklamami otrzymują listy z pogróżkami. Walka o przestrzeń staje się nierzadko sprawą kryminalną. Tego nie można już zbyć machnięciem ręki.\nNie można, ale co zrobić? Można walczyć o przestrzeń przy pomocy kodeksu karnego, ale to też nie działa. Bardzo często walka o przestrzeń zaczyna się wtedy, gdy zaczyna się walka o coś innego. Wszystkie historie o tym, że zawiesza się ludziom szmaty na oknach, nagłaśniane są nie dlatego, że cierpi przestrzeń, ale dlatego, że cierpi człowiek. To nie jest walka o przestrzeń, to jest walka o prawo do światła. Walka z płotami też nie jest walką o przestrzeń i estetykę w przestrzeni, tylko walką o to, żeby dziewczyna na wózku mogła choć raz w tygodniu wyjechać na ulicę. Prawa lokatorów są w opinii społecznej (i mojej też) ważniejsze od tego, że kamienica stała się wieszakiem na reklamy. Ludzie mogą żyć w brzydkiej przestrzeni. Nie będzie przyjemnie, ale żyć się da. Umówmy się – estetyka przestrzeni nie jest tematem fundamentalnym dla ludzkiego życia.\nWszechobecne płoty, zamknięte osiedla, zamiłowanie do gigantomanii i kiczu, budowlane samowole, pasteloza – diagnozując te zagadnienia przechodzisz płynnie z reportażu o polskiej przestrzeni do rozprawy socjologicznej na temat charakteru narodowego. Czy podczas prac nad książką dowiedziałeś się o rodakach czegoś, o czym wcześniej nie miałeś pojęcia?\nNie wierzę w coś takiego jak charakter narodowy. Po napisaniu książki dużo dowiedziałem się o mieszkańcach grodzonych osiedli, o społecznikach, o architektach, ale nie wkładałbym ich do jednego worka. Nie umiałbym po napisaniu tej książki powiedzieć, jakie są nasze cechy narodowe, może poza przywiązaniem do własności. Nie umiałbym tez postawić szerszej diagnozy społecznej.\nAutor: Maciej Robert o 04:46 Brak komentarzy:\nEtykiety: Polska, Springer, wywiad\nPUNK IS (NOT) DEAD - Jarolav Rudiš "Koniec punku w Helsinkach"\nPowieść Jaroslava Rudiša jest, zgodnie z tytułem, punkowa – prosta jak trzy akordy i szczera jak darcie mordy. Ale też nostalgiczna. I mądra.\nJaroslav Rudiš reinterpretuje w „Końcu punku w Helsinkach” legendę o kultowej parze punk rocka, Sidzie i Nancy, osadzając ją w środkowoeuropejskim kontekście demoludów. Sidem jest NRD-owski punkowiec Ole, który w roku 1987 przyjeżdża do Pilzna na koncert zespołu Die Toten Hosen, Nancy zaś to 17-letnia Czeszka, pragnąca uciec do zachodnich Niemiec, by zaznać upragnionej wolności. Okazuje się, że to właśnie w tamtym miejscu i w tamtym czasie, w Czechosłowacji doby Husáka i w przaśnych wschodnich Niemczech Honeckera, ta punkowa historia miłości tragicznej nabiera właściwego znaczenia. Hasło „No future” pasowało bowiem o wiele bardziej do socjalistycznej beznadziei niż do wspieranego przez przemysł muzyczny sztucznie wykreowanego buntu angielskich nastolatków. Dla ówczesnych młodych ludzi z Czechosłowacji, wschodnich Niemiec i reszty socjalistycznego obozu przyszłość naprawdę nie istniała. Nancy z szarego Jesenika, walcząc na swój sposób z systemem (między innymi za pomocą ignorowania interpunkcji w swoim dzienniku) celnie zdiagnozowała stan umysłu jej rówieśników z krajów demokracji ludowej: „Włączysz radio i leci gówno albo Vondračkova. Włączysz telewizor a tam gówno albo seriale o komunistach. Wychodzisz na dwór i też gówno”. Ucieczką z tego gównianego świata pozostawała muzyka, bunt i marzenia. Kiedy jednak marzenia się ziściły, a znienawidzony system upadł, okazało się, że w nowej rzeczywistości nie ma miejsca na dawne młodzieńcze ideały.\nRudiš umiejętnie konfrontuje świat socjalizmu i kapitalizmu, zderzając zapiski Nancy z współczesną narracją Olego, który w zjednoczonych już Niemczech próbuje żyć na punkową modłę, prowadząc wskrzeszającą atmosferę dawnych lat knajpę o nazwie Helsinki. Tyle tylko, że – jak mawia klasyk – bunt mu się nieco ustatecznił, a poza tym w nowym świecie nie ma już miejsca dla takich dinozaurów jak on. Tę smutną prawdę o końcu pewnego mitu i o zgorzknieniu dzisiejszych czterdziestolatków Rudiš podaje w iście punkowy sposób – liczy się prostota, energia i emocje. Ale między wierszami znajdzie się też miejsce na refleksję o tym, że prawdziwą walkę staczamy przede wszystkim nie z realnym bądź wyimaginowanym systemem, ale sami z sobą, z własną pamięcią i z błędami przeszłości. I jeszcze – że bunt jest niezależny od politycznych i społecznych uwarunkowań, albowiem jest wytworem młodych serc i gorących głów. Przekazuje się go niczym pałeczkę następnym pokoleniom, które co prawdą mają już inną muzykę i żyją w innej rzeczywistości, ale nadal buzuje w nich wściekłość i na swój sposób chcą zmieniać świat.\n"Koniec punku w Helsinkach"\ntłum. Katarzyna Dudzic\nCzeskie Klimaty, Wrocław 2013\nAutor: Maciej Robert o 02:22 1 komentarz:\nEtykiety: Angelus 2014, Czechy, Rudiš\nZGODNOŚĆ OPINII - Dorota Masłowska, Agnieszka Drotkiewicz "Dusza światowa"\nKiedy tylko ogłoszono, że pojawi się wywiad-rzeka z Dorotą Masłowską, od razu wśród malkontentów podniósł się szmer oburzenia – że autorka za młoda, że z zaledwie kilkoma książkami na koncie, że mało angażuje się w medialną obecność. I w ogóle – co ona może nam powiedzieć o życiu? Zapominano przy tym, że autorka „Pawia królowej” już w młodym wieku osiągnęła to, do czego inni twórcy nie dojdą w ciągu całej swojej kariery, że każda z jej niewielu książek była literackim wydarzeniem ogromnej rangi, a niechęć do autopromocji należy upatrywać dzisiaj, w dobie totalnego urynkowienia kultury i medialnej hucpy, raczej jako nie lada zaletę. A że Masłowska dała się wcześniej poznać nie tylko jako brawurowa pisarka, ale też utalentowana komentatorka, o czym świadczą choćby pisane przez nią felietony, apetyt na lekturę wywiadu wzrasta. Należy jednak ostrzec entuzjastów „mówienia Masłem”, że językowych fajerwerków tutaj nie uświadczą – wszak to nie konstrukt narracyjny a zwyczajna rozmowa odsłaniająca prywatne oblicze popularnej pisarki. Nie oznacza to jednak, że Masłowska opowiada w duchu „Vivy” o tym, kto z kim i dlaczego. Autorka „Wojny polsko-ruskiej” nie jest bowiem Miluchem (określenie pożyczone z książki Macieja Sieńczyka), który, pozostając stworzeniem bezbarwnym i wewnętrznie jałowym, chce się wszystkim podobać. „Dusza światowa” to uczciwa rozmowa o sprawach codziennych. Właśnie „codziennych”, a nie ważnych, bo kategoria „ważności” kojarzy się z koturnowością, a tej Masłowska unika jak ognia.\nO czym więc mówi się w „Duszy światowej”? O blaskach i cieniach pisarskiego życia, o podróżach, o przesycie kulturą (który najlepiej neutralizuje się taplaniem w wiejskim błocie), o upolitycznieniu literatury i społecznej polaryzacji. O tym, że w dobie wszechobecnej sztuczności obraz prawdziwego życia i szczerych emocji znaleźć można w gazetce „Przyślij przepis”. Czasami pojawiają się passusy nieoczekiwanie pobrzmiewające metafizyczną zadumą, a także radykalne wyznania (choćby te o miłości do „Chłopów” Reymonta). Całość utrzymana jest w tonie przyjacielskiej pogawędki – oto dwie koleżanki plotkują o ciuchach, gotowaniu, fajnych filmach i wielkomiejskim must have/must be. Nie da się ukryć, że ten intelektualny luz przynosi czytelnikowi wiele frajdy. Ale jednocześnie to, co jest największą zaletą książki, jest też jej największą wadą. Doskonale się znające i darzące sympatią rozmówczynie zgadzają się mianowicie we wszystkim – każda odpowiedź otwierana jest zwrotami „no tak”, „no właśnie”, „to prawda”, „rzeczywiście” i „o to mi chodzi”. A przecież Masłowska potrafi się pięknie nie zgadzać, o czym sama zresztą w książce opowiada, wspominając swoje oburzenie na spektakl „Babel” Mai Kleczewskiej, któremu dała upust na blogu pisanym dla Warszawskich Spotkań Teatralnych. Trochę zatem szkoda, że w „Duszy światowej” Masłowska pozostaje „sympatycznym negocjatorem”. Przydałoby się choć parę razy tupnąć nogą. Ale trudno oczekiwać niewygodnych odpowiedzi po wygodnych pytaniach.\n„Dusza światowa. Rozmawia Agnieszka Drotkiewicz”\nAutor: Maciej Robert o 11:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: Drotkiewicz, Masłowska, Polska\nWieś jako temat literacki stałaby się z pewnością domeną archiwistów buszujących wśród zakurzonych półek, gdyby nie Andrzej Muszyński, który w opowiadaniach z tomu „Miedza” dokonał nie lada wyczynu. Ożywił trupa.\nSwego czasu, właściwie niemal wczoraj (cóż dla historii literatury znaczy te 40 czy 50 lat!), w rodzimej prozie silnie reprezentowany był tzw. nurt chłopski. Edward Redliński, Marian Pilot czy Wiesław Myśliwski w imponującym artystycznie stylu opisywali przemiany obyczajowe polskiej wsi. Nie do przecenienia był socjologiczny wymiar tamtych dzieł, raportujących na bieżąco schyłek chłopskiej kultury. Migracja mieszkańców wsi do miast oraz awans społeczny okupiony wewnętrzną walką między chłopska mentalnością a wielkomiejskimi aspiracjami – dyżurne tematy tej prozy pomagały portretować niknące bogactwo wiejskiej kultury. Tamtego świata już nie ma, wraz z nim umarła także proza chłopska. Literatura zapomniała o wsi, po przełomie 1989 roku miała inne, ciekawsze tematy, a w XXI wieku – pomimo wysiłków melancholika Stasiuka – o prowincji pisać już nie wypadało. Aż pojawił się Andrzej Muszyński i w zbiorze opowiadań „Miedza” upomniał się o wieś.\nTen młody autor (rocznik 1984) zrobił to w ostatniej chwili. Jeszcze bowiem kilka lat i wsi należałoby szukać wyłącznie w skansenach, także literackich. Tymczasem żywe, pełnokrwiste, zawadiackie opowiadania Muszyńskiego ocalają pamięć o wsi – tej prawdziwej, mówiącej gwarą, wyznającej twarde zasady. „Miedza” to nie bukolika, nie cepeliada. Bywa tu co prawda lirycznie, ale piękno języka, którym Muszyński wywija jak mało kto, służy przede wszystkim opisowi rozpadu. Bo wieś się rozpada, niknie w oczach, traci charakter pod warstwami asfaltu, pod kostką Bauma, pod dachem z satelitarnych anten.\nOd czasu do czasu potrafi na szczęście jeszcze wierzgnąć, pokazać nowoczesności środkowy palec, przywrócić proporcje. I, ustami najstarszych mieszkańców, snuć opowieści – to przecież najlepszy sposób, żeby pozostać przy życiu. Historii tych wysłuchuje narrator opowiadań Muszyńskiego, wracający po latach z miasta do rodzinnej wsi z jasnym planem: „Zaparkować pod Żabką, zaciągnąć ręczny, wyjść na środek martwej ulicy i krzyknąć: – Ludzie, obudźcie się, wyłaźcie z domów, uciekajcie, bo tę wieś otoczyła śmierć! I zabrała wszystkie opowieści!”. Na szczęście nie wszystkie – sporo ocalił Muszyński, autor dysponujący wyostrzonym słuchem i nie byle jakim piórem. Wydobył te opowieści niemalże z popiołów, literacko oszlifował i oto mamy przed sobą diament. I to spod ręki przybysza znikąd, mającego na koncie jedynie reporterski debiut. Literatura lubi takie mocne wejścia.\nAutor: Maciej Robert o 15:55 Brak komentarzy:\nEtykiety: Muszyński, Polska\nAutor: Maciej Robert o 14:01 Brak komentarzy:\nPROZATORSKIE SPACERY WALSERA - Robert Walser "Mikrogramy"\nW latach 1924-1933 szwajcarski prozaik Robert Walser zapisał umyślnie nieczytelnym, miniaturowym pismem (o rozmiarze czcionki niewiele ponad milimetr! – trudno je odczytać nawet przy użyciu szkła powiększającego) 526 kart, które – przy standardowym zapisaniu – zajmują góra kilka stron. Kaligrafowane ołówkiem, pisane na czym tylko się da (bilety, rachunki, serwetki, strzępki gazet), sprawiają wrażenie, jakby ich autor chciał swoim pisaniem – i samym sobą – zajmować jak miejsca. Ale też jak najmniej uwagi – teksty te są bowiem skrajnie afabularne, ograniczają się do obserwacji mało znaczących drobiazgów, z których składa się rzeczywistość.\nCo sprawiło, że Walser zaczął pisać mikroskopijne teksty o mikroskopijnej fabule? Być może wpływ miał na to cykl jego zatrudnień jako kopisty – Walser-urzędnik znajdował niebywałą frajdę w samym akcie pisania, cyzelowania słów, kaligrafii. Być może pragnął coś zaszyfrować – jego proza, krytyczna wobec rzeczywistości społecznej, nie wzbudzała u współczesnych mu czytelników specjalnego entuzjazmu. Prawdopodobnie miało to również związek z kryzysem twórczym – w ramach autoterapii, która miała zaradzić „zacięciu ręki”, Walser zaordynował sobie pisanie automatyczne. Zapisywał wszystko, co wpadło mu do głowy, poddając teksty zasadzie swobodnych skojarzeń. Niewykluczone też, że struktura tych tekstów ma wiele wspólnego z jego zapaścią psychiczną. Ostatnie 27 lat swoje życia Walser spędził w zakładach psychiatrycznych po tym, jak obce głosy wytykały mu lenistwo. Jakakolwiek przyczyna leży u źródeł powstania „Mikrogramów”, efekt końcowy jest zaskakujący. Polski wybór krótkich tekstów Walsera (nader skromny – czym jest bowiem niewiele ponad 100 stron w porównaniu z 6 tomami oryginału?) zaświadcza w pełni o ich oryginalności i unikatowym wręcz charakterze.\nW „Mikrogramach” Walser płynnie przechodzi od drobiazgowej obserwacji (jest to realizm szczególnego rodzaju, ponieważ uwagę autora zaprzątają rzeczy pozornie błahe, niewarte uwagi, mało istotne) do oniryzmu. W otwierającym wybór tekście „Sznycel po wiedeńsku” Walser pisze: „Wczoraj, gdy sobie w najlepsze wędrowałem, zarazem spałem. Można pędzić na wyprzódki, a jeszcze się wyśpi człowiek”. Spacer i sen – to dwie naczelne kategorie pisarstwa zawołanego piechura, którym był Walser. Jego „Mikrogramy” porównać można do włóczęgi, która toczy się – jak i narracja tych tekstów – „leniwie, to jest bez planu”.\nDygresyjność, afabularna kapryśność, ulotność skojarzeń – siła tekstów Walsera tkwi w ich zagadkowości i nieoczywistości. Pisane jakby od niechcenia, mówią o świecie więcej niż całe tomy prozatorskich enuncjacji literackich wyrobników. „Dumny jestem z tych linijek” – pisze Walser. Ma rację.\ntłum. Małgorzata Łukasiewicz, Łukasz Musiał, Arkadiusz Żychliński\nKorporacja Ha!art, Kraków 2013\nAutor: Maciej Robert o 13:57 Brak komentarzy:\nEtykiety: Szwajcaria, Walser\nNIE TYLKO AUSTRIA - Hubert Klimko-Dobrzaniecki "Pornogarmażerka"\n„Hubert Klimko-Dobrzaniecki nie zwalnia tempa. Jego najnowsza powieść „Grecy umierają w domu” trafiła do księgarni zaledwie dwa miesiące temu, a już można cieszyć się kolejną książką autora „Domu Róży”. Klimko-Dobrzaniecki z zawrotną szybkością nie tylko publikuje książki (ilość na szczęście nie kładzie się cieniem na jakości), ale też zmienia ich miejsce akcji. Była prowincjonalna Polska, była Islandia, był Bornholm, była Grecja. Teraz przyszła czas na Austrię. „Pornogarmażerka” to 17 opowiadań, które w większości rozgrywają się w kraju, do którego coraz trudniej przystaje wywodzący się z czasów Habsburgów mit o szczęśliwej Austrii. Nad pięknym modrym Dunajem od dawna nie jest sielankowo – w jednym z opowiadań Klimko-Dobrzaniecki czyni ze zwiewnej melodii straussowskiego walca muzyczne tło dla krwawej tragedii. Wizja bogatego i szczęśliwego kraju, będącego rajem dla turystów, ma swój rewers, na który składają się ksenofobiczne i nacjonalistyczne zajścia, wybielanie wojennej przeszłości czy afery społeczne ze sprawą Fritzla na czele.\nNiby nic nowego – literacko wstrząsać sumieniami Austriaków próbowali choćby Elfriede Jelinek czy Thomas Bernhard. Jednak Klimko-Dobrzaniecki ma nieco inną propozycję. Choćby dlatego, że jego spojrzenie jest spojrzeniem człowieka z zewnątrz. A zatem ostra krytyka austriackiej społeczności, która miałaby prowadzić do zbiorowej ekspiacji, nie jest jego głównym celem. Obierając za bohaterów przeważnie imigrantów z „gorszej” Europy, stawia przede wszystkim na celność obserwacji. Nieoczywistej – bo skupiającej się na rzeczywistości rzadko opisywanej. I szczerej – bo poświadczonej prostotą języka. Bohaterom patrzącym na Austrię z dystansu Klimko-Dobrzaniecki przeciwstawia bohaterów miejscowych – zamkniętych w sobie, sfrustrowanych, rozpaczliwie poszukujących podniet, które pozwolą im się wyrwać konsumpcjonistycznej pustki, z wyższością i ze strachem patrzących na ludność napływową, coraz bardziej odklejonych od rzeczywistości. Metaforą współczesnej Austrii staje się w „Pornogarmażerce” dom wariatów z jednego z opowiadań, w którym kruszeją kamienne posągi. Austria to muzeum, które popada w ruinę, ale też lunapark, gdzie obok miejsc beztroskiej zabawy znajduje się gabinet grozy. I śmieszno tu, i straszno.\nNieścisłością byłoby jednak rozpatrywanie opowiadań Klimko-Dobrzaniecki jedynie w kontekście austriackim. Ich wymowa jest znacznie głębsza – to katalog uniwersalnych pytań o status współczesnego Europejczyka, o dzisiejszego człowieka. O jego lęki i obawy, o jego nadzieje i pragnienia. Klimko-Dobrzaniecki, który zawsze pisał szczerze i bezpośrednio (na co niezasłużenie wyrzekali niechętni klasycznej narracji krytycy), w „Pornogarmażerce” po raz kolejny udowadnia, że należy do tej garstki pisarzy, którzy w zajmujący, choć prosty sposób potrafią pisać o czymś tak skomplikowanym jak ludzkie życie. Kto nie wierzy, niech przeczyta dwa opowiadania zmykające ten tom. Mało kto potrafi w tak symboliczny sposób pisać o śmierci („Poczekalnia”), mało kto w tak wstrząsający sposób („Z zapisków Alza Heimera”) mówi o chorobie i starości. Dobrze, że jest Hubert Klimko-Dobrzaniecki.\nW.A.B., Warszawa 2013\nAutor: Maciej Robert o 06:37 Brak komentarzy:\nŻYJMY KRÓTKO! - Karel Capek "Sprawa Makropulos"\nKarel Čapek bezsprzecznie był geniuszem. Nie chodzi nawet o skalę jego możliwości literackich (pisał wszystko – od powiastek filozoficznych i powieści science-fiction przez bajki dla dzieci, aforyzmy i dramaty aż po felietony i reportaże), o poziom artystyczny jego utworów, ani o ich imponującą zawartość intelektualną. Chodzi przede wszystkim o to, że ten skromny czeski idealista był prorokiem. Przepowiedział koszmar rządów totalitarnych, przepowiedział postęp technologiczno-cywilizacyjny, przepowiedział bunt robotów, a nawet (w dramacie „R.U.R”) po raz pierwszy użył słowa „robot”. W sztuce „Sprawa Makropulos” – sto lat przed pierwszymi eksperymentami z klonowaniem i próbami wydłużania ludzkiego życia – ostrzegał przed moralnymi konsekwencjami pędu ku nieśmiertelności.\n„Sprawa Makropulos” narodziła się jako artystyczne narzędzie w polemice Čapka z G.B. Shawem, z którym czeski autor spierał się już przy okazji „R.U.R.”, przekonując angielskiego ironistę, iż „wytwory ludzkiego umysłu wymykają nam się z rąk”. Do tej tezy wrócił przy okazji kolejnego korespondencyjnego pojedynku – na „Powrót do Matuzalema”, w którym Shaw dowodził iż nieśmiertelność (lub choćby długowieczność) byłaby najlepszym lekiem na ludzką głupotę, Čapek odpowiedział sztuką, która sprowadza mrzonki Shawa do smutnego absurdu. Bohaterka sztuki, śpiewaczka operowa Emilia Marty, w efekcie eksperymentu zleconego przez słynnego cesarza alchemika Rudolfa II, zyskuje nieśmiertelność. Ale nie przysparza jej to ani mądrości, ani szczęścia. Zachowała wieczną młodość i urodę, ale zyskała tym samym skłonność do nieustannej zgryźliwości. Potrafi błysnąć dowcipnym docinkiem („Wszyscy nic, tylko umierają”), ale jest postacią nader tragiczną. Jej nieśmiertelność prowadzi co prawda do wielu zabawnych dialogowych nieporozumień, ale Čapek, pisząc tę „komedię w trzech aktach z przemianą”, główny nacisk położył właśnie na finalną przemianę, w której śmierć staje się największym wybawieniem. W swoim przedśmiertnym monologu Emilia zdąży jeszcze wygłosić exposé do przyszłych pokoleń: ”Człowiek nie może kochać trzysta lat. Ani żywić nadziei, ani tworzyć, ani patrzyć trzysta lat. Nie zniesie tego. Wszystko mu zbrzydnie”. Żyjmy zatem krótko, ale treściwie. I wierzmy Čapkowi na słowo, że to wariant dużo bardziej optymistyczny od długowieczności.\ntłum. Jan Gondowicz\nkomiks – Maciej Sieńczyk\nAxis Mundi/Teatr Wielki – Opera Narodowa, Warszawa 2013\nAutor: Maciej Robert o 06:32 Brak komentarzy:\nEtykiety: Capek, Czechy\nUKRAINA PARANO - Ziemowit Szczerek "Przyjdzie Mordor i nas zje"\nZiemowit Szczerek w swojej książce o Ukrainie łączy schemat powieści drogi z reportażem spod znaku gonzo.\nCzym jest powieść drogi, wiadomo choćby dzięki bitnikom i ich rajdom po Ameryce. Gonzo to również wynalazek amerykański – jego prekursorem był Hunter S. Thompson, autor kultowej książki „Lęk i odraza w Las Vegas”, którą Terry Gilliam przeniósł na ekran jako „Las Vegas Parano”. Rzecz miała być reportażem, ale stała się raczej zapisem narkotykowego tripu ujętego w ramy podróży przez Amerykę. Szczerek w swojej książce podmienił scenografię, zastępując amerykańskie bezdroże ukraińskim stepem, ale całej reszcie pozostał wierny. „W gonzo jest gorzała, są szlugi, są panienki. Są wulgaryzmy” – wylicza. I stosuje się skrupulatnie do tych zasad, opisując Ukrainę, od Użhorodu po Dniepropietrowsk, w sposób czysto gonzowski, a więc drapieżnie, ironicznie i subiektywnie. W praktyce oznacza to mniej więcej tyle, że daje czytelnikowi to, czego ten chce się po Ukrainie spodziewać. A mianowicie – daje mu czernuchę. Daje mu piekielnie mocny koktajl o nazwie Ukraina Parano.\nKażdy, kto choć raz był na Ukrainie wie, że Szczerek nie zmyśla, pisząc o wielbłądach w autobusie czy drzwiach od Kamaza zamiast furtki. Ale stężenie „lokalnego hardkoru” przekracza w „Mordorze” dopuszczalne normy. To nieprzypadkowa strategia – autor wykpiwa bowiem w ten sposób polskie spojrzenie na Ukrainę, boleśnie jednowymiarowe i ufundowane na haniebnym poczuciu wyższości osoby, która nagle odkryła, że inni mają jeszcze gorzej. Szczerek bezlitośnie obnaża obłudę polskich turystów, którzy tłumnie odwiedzając Ukrainę, mają na ustach patriotyczno-kulturowe frazesy (Schulzowski Drohobycz, Orlęta Lwowskie), a w istocie pielgrzymują na Wschód, by uleczyć swoje kompleksy. „Przyjeżdżałeś tu jak do zoo?” – z wyrzutem pyta bohatera jeden z Ukraińców i pytanie to długo jeszcze wybrzmiewa złowieszczym echem.\nKsiążka Szczerka, przy całym swoim „tarantinowskim” luzie, ma charakter ekspiacyjny – mądrze obnaża nasze postkolonialne przywary i nakłania do zrewidowania poglądów. A że nie jest to reportaż pisany jak „mistrz Ryszard” przykazał? Cóż, takie są uroki gonzo – stylu, który jak ulał pasuje do fascynującej ukraińskiej nieoczywistości.\n"Przyjdzie Mordor i nas zje"\nAutor: Maciej Robert o 06:27 Brak komentarzy:\nEtykiety: Angelus 2014, Polska, Szczerek\nTYDZIEŃ ŻYWEGO TRUPA (SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ) - Ignacy Karpowicz "Cud"\nIgnacy Karpowicz po opublikowaniu nominowanej do Paszportów Polityki debiutanckiej powieści „Niehalo” (2006) poszedł za ciosem i już rok później do księgarń trafiła jego druga powieść zatytułowana „Cud”. Czytelnicy i krytycy, którzy zachwycili się nowatorskim stylem Karpowicza z jego debiutu, po lekturze „Cudu” zacierali z radością ręce. Oto bowiem wydarzył się cud prawdziwy, a nie mniemany – w osobie Ignacego Karpowicza pojawił się autor wyrazisty, który wpuścił sporo świeżego powietrza na nieco zatęchłą rodzimą scenę literacką.\nNa czym polega unikalność prozy Karpowicza? Bazując na opisie współczesnej rzeczywistości potrafi on (w odróżnieniu od wielu jego rówieśników) wznieść się na wyższy poziom, na którym owa rzeczywistość w zabawny i jednocześnie inteligentny sposób zostaje odrealniona. Karpowicz doskonale potrafi dać bolesny obraz polskiej codzienności, aby za chwilę wywrócić go na nice, a całą opowieść przesunąć w stronę groteski. Tak było w powieści "Niehalo", w której sfrustrowany student zamiast – jak radzą standardy tworzenia prozy zaangażowanej – w dosadny sposób wykrzyczeć swoje niedopasowanie społeczne, przenosi się w prowincjonalną rzeczywistość halucynacyjno-wirtualną. W groteskowo zdeformowanym świecie, w którym Białystok zmienia się w coś w rodzaju Matrixa, rozmawia z pomnikiem Piłsudskiego i Popiełuszki oraz prowadzi lud na barykady. Wadzenie się z fanfaronadą bogoojczyźnianego etosu narodowego skonfrontowane zostało z ironicznym (a jednocześnie wymalowanym w czarnych barwach) spojrzeniem w polską przyszłość, całość opowieści została zaś poprowadzona lekko i z fantazją. Czasem zbyt dużą – niektóre wątki „Niehalo” nieco się rozjeżdżają i momentami może się wydawać, że powieści tej brak spójności. Ale i tak był to jeden z najważniejszych debiutów powieściowych pierwszej dekady XXI wieku.\n„Cud” to krok naprzód. Nie ma już tutaj narracyjnych niedociągnięć i typowej dla debiutanta fabularnej wszystkożerności. Historia jest klarowna i wyrazista, ale nie traci przy tym nic z typowej dla Karpowicza fantasmagorycznej wizyjności. W "Cudzie" już od pierwszej strony świat staje na głowie, a opowieść musi się obejść bez głównego bohatera, który umiera potrącony przez samochód. Tyle tylko, że ciało denata wykazuje właściwości, które nie przystoją zwykłemu trupowi – zachowuje stałą temperaturę ciała i nie podlega rozkładowi. Co więcej – zasadniczo wpływa na losy kolejnych osób, które mają z nim kontakt, zwłaszcza zakochanej w nim Anny.\nKarpowicz po raz kolejny odwraca schematy powieściowe – martwy bohater "Cudu" nie chce rozstać się z tym światem, a jak najbardziej żywe wirujące wokół niego postaci okazują się być emocjonalnymi trupami. Ta makabreska jest nadzwyczaj ciekawa nie tylko dzięki znakomitemu humorowi sytuacyjnemu, ale też dzięki maestrii językowej oraz świadomym zabiegom formalnym (mnożenie wątków, bawienie się literackimi konwencjami, żonglerka stylami, piramidalne wtrącenia). "Cud" jest bezsprzecznie książką zabawną i bezpretensjonalną, ale nie naskórkową. Pod warstwą komizmu kryje się bowiem między innymi krytyka poszczególnych grup społecznych, które z tytułowego cudu pragną wyciągnąć dla siebie jak najwięcej korzyści. Jest również "Cud" celnym portretem psychologicznym pewnej zbiorowości – dobrze usytuowanych trzydziestolatków, których przygnała do Warszawy chęć osiągnięcia życiowego sukcesu.\nObecnie ukazuje się drugie wydanie „Cudu”, w którym autor dokonał niewielkich zmian. Najważniejszą z nich jest inne zakończenie – symboliczną opisowość i pewną otwartość pierwszej wersji Karpowicz zastąpił dobitną scenką, która w zdecydowany sposób domyka (dosłownie) historię Mikołaja i Anny, nie dając żadnej szansy na happy end i zwycięstwo absurdu. Można tę zmianę odczytywać teraz – sześć lat od pierwszego wydania – jako zwiastun istotnych przemian, które zaszły w twórczości Karpowicza. Finałowy powrót do stanu normalności odpowiada kierunkowi, który autor „Cudu” obrał w kolejnych powieściach – począwszy od ultrapoważnych „Gestów” tonacja groteskowa schodzi w nich na plan dalszy, a wyolbrzymiona zostaje warstwa realistyczna. Karpowicz, czego przykładem są choćby tegoroczne „ości”, stał się znienacka jednym z najbardziej przenikliwych obserwatorów i komentatorów rzeczywistości społecznej, którą opisuje z epickim rozmachem. Próbkę umiejętności diagnozy węzłowych problemów społeczeństwa dał już – kamuflując go mocno atmosferą groteskowości – chociażby w „Cudzie”, gdzie, niejako na marginesie głównej akcji, pojawia się przecież próba opisu figury społecznej nazywanej dziś mianem „słoika”.\nObecnie Karpowicz nieco przesunął w swojej twórczości akcenty i więcej uwagi poświęca realistycznemu opisowi i socjologicznej analizie. Ale na szczęście nie zrezygnował z szaleństwa, które znamionowało jego wczesne powieści. Gatunkowe wymieszanie obu konwencji, które stało się specjalnością Karpowicza, przyniosło mu zasłużony sukces. Warto sięgnąć ponownie po „Cud” i przypomnieć sobie, w jaki sposób krystalizował się styl jednego z najciekawszych polskich powieściopisarzy.\n"Cud" (wydanie II, zmienione)\nAutor: Maciej Robert o 06:21 Brak komentarzy:\nONKOLOGICZNA TRAGIKOMEDIA - Krzysztof Jaworski "Do szpiku kości"\nKrzysztof Jaworski, naczelny ironista pokolenia „Brulionu”, napisał książkę o walce z rakiem. Już samo to zdanie brzmi jak kiepski dowcip.\nIstnieje kategoria książek „chorobowych”, bardzo osobistych, w których autorzy postanawiają podzielić się z czytelnikiem swoim cierpieniem. Najczęściej są to zapisy udanej lub z góry skazanej na porażkę potyczki z groźną chorobą. Ciężko się takie rzeczy pisze, jeszcze ciężej się je czyta. Bardzo często czytelnik zostaje bowiem przyparty do muru i – sterroryzowany koniecznością współczucia - męczy się bardziej niż osadzony w szpitalu autor. „Do szpiku kości” jest książką drastycznie inną. „Też chciałbym napisać poruszającą książkę o cierpieniu. Najbardziej chciałbym, żeby poruszyła mi jelita. Regularny stolec, to podstawa udanej działalności artystycznej” – pisze Jaworski i od razu wiemy, czego się spodziewać. Wiemy?\nJaworski rozpisał swoją książkę na serię miniaturowych próz. Są tutaj i wstrząsające zapiski , i zgryźliwe komentarze, i quasidramatyczne scenki. Niby bałagan, a przecież wszystko układa się w precyzyjny opis sześciu lat cierpień i frustracji, strachu i nadziei, rozpaczy i nudy, ciągłych podróży z jednego oddziału na drugi („Chłoniaki piętro wyżej”) i pustych dni wypełnionych gapieniem się w sufit. Jak znieść to wszystko? Oczywiście – można to obśmiać. I Jaworski czyni to z wprawą wytrawnego szydercy. Ale ten wisielczy humor, podszyty nierzadko rozpaczliwą wulgarnością, jest raczej efektem pewnej bezradności czy nawet zdziwienia – jak to możliwe, że zawodzi mnie własne ciało? Jaworski mnoży pytania, a raczej zamienia je w absurdalne odpowiedzi – tytuł każdego rozdziału rozpoczyna słowem „Dlaczego”, ale nie stawia po nim pytajnika, co sprawia, że książka staje się osobliwym przewodnikiem „po tym niepospolicie fascynującym świecie wszechogarniającej cielesności”. Jest coś przerażającego w swobodnej szczerości tej książki, w jej – przepraszam za wyrażenie - bebechowatości. Najbardziej przerażające jest w niej jednak to, że pozostaje przy tym nieodparcie śmieszna. A więc jednak można.\nAutor: Maciej Robert o 07:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Jaworski, Polska\nPIĘĆ DO ZERA, CZYLI FUCKING AND SHOPPING - Petra H...\nFRAZY WŚRÓD CIEMNOŚCI - Jerzy Pilch "Drugi dzienni...\nKORESPONDENT WITKACY - Stanisław Ignacy Witkiewicz...\nNOTES, CZYLI ĆWICZENIA Z PAMIĘCI - Wiesław Myśliws...\n"JEZU, JAK TU JEST PASKUDNIE" - wywiad z Filipem S...\nPUNK IS (NOT) DEAD - Jarolav Rudiš "Koniec punku w...\nZGODNOŚĆ OPINII - Dorota Masłowska, Agnieszka Drot...\nNIE TYLKO AUSTRIA - Hubert Klimko-Dobrzaniecki "Po...\nUKRAINA PARANO - Ziemowit Szczerek "Przyjdzie Mord...\nTYDZIEŃ ŻYWEGO TRUPA (SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ) - Ignacy ...\nONKOLOGICZNA TRAGIKOMEDIA - Krzysztof Jaworski "Do...


MANILA, Filipiny (AP) – Filipiński prezydent Rodrigo Duterte wycofał decyzję o zakończeniu ważnego paktu obronnego ze Stanami Zjednoczonymi, który umożliwia przeprowadzanie na dużą skalę ćwiczeń bojowych między siłami amerykańskimi i filipińskimi, które tymczasowo zaalarmowały Chiny.\nDecyzję Duterte ogłosił w piątek sekretarz obrony Delfin Lorenzana na wspólnej konferencji prasowej z amerykańskim odpowiednikiem Lloydem Austinem w Manili. Był to krok wstecz od zapierającej dech w piersiach przysięgi filipińskiego przywódcy na początku jego kadencji, że zdystansuje się od Waszyngtonu, gdy próbował odbudować zerwane więzi z Chinami przez lata terytorialnych rozłamów na Morzu Południowochińskim.\n„Prezydent postanowił odwołać lub wycofać rezygnację z VFA” – powiedziała Lorenzana dziennikarzom po godzinnym spotkaniu z Austinem, odnosząc się do porozumienia sił wizytujących. „Nie czekamy na rezygnację i wracamy na właściwe tory”.\nAustin podziękował Duterte za decyzję, która, jak sądził, jeszcze bardziej wzmocni 70-letni sojusz traktatowy między dwoma narodami.\n„Nasze kraje stoją przed szeregiem wyzwań, od kryzysów klimatycznych po pandemie, i podobnie jak my, silny, odporny sojusz między USA a Filipinami pozostanie kluczowy dla bezpieczeństwa, stabilności i dobrobytu Indo-Pacyfiku”, powiedział Austin. „W pełni przywrócony VFA pomoże nam wspólnie osiągnąć ten cel”.\nWygaśnięcie paktu byłoby poważnym ciosem dla najstarszego sojuszu Ameryki w Azji, ponieważ Waszyngton zgadza się z Pekinem w wielu kwestiach, w tym w handlu, prawach człowieka i zachowaniu Chin na Morzu Południowochińskim, do czego Pekin praktycznie we wszystkich z tego.\nObecność wojskowa USA w regionie jest postrzegana jako przeciwwaga dla Chin, które gwałtownie zgłaszają roszczenia do dużych obszarów spornego Morza Południowochińskiego, w tym do budowy sztucznych wysp wyposażonych w pasy startowe i obiekty wojskowe. Chiny zignorowały i nadal sprzeciwiają się orzeczeniu międzynarodowego arbitrażu z 2016 r., które unieważnia jego historyczną podstawę.\nChiny, Filipiny, Wietnam i trzy inne rządy od dziesięcioleci znajdują się w impasie terytorialnym. Stany Zjednoczone nie roszczą sobie prawa do ruchliwej drogi wodnej i żeglowały na okrętach wojennych w pobliżu wysp, na które Chiny zagarnęły tzw. wolność żeglugi, by rzucić wyzwanie Pekinowi.\nREAD Niemiecki okręt wojenny kieruje się na Morze Południowochińskie wśród napięć z Pekinem\nPekin ostrzegł Waszyngton, by trzymał się z dala od ogólnoazjatyckiego sporu.\nWe wtorek w Singapurze Austin powiedział, że roszczenia Pekinu do Morza Południowochińskiego „nie mają międzynarodowej podstawy prawnej” i „narusza suwerenność państw w regionie”. Powiedział, że USA wspierają państwa przybrzeżne w regionie w ochronie ich praw międzynarodowych i są zobowiązane do wypełniania zobowiązań wynikających z traktatów obronnych z Japonią i Filipinami.\nDuterte poinformował rząd Stanów Zjednoczonych w lutym zeszłego roku, że Filipiny zamierzają uchylić porozumienie z 1998 roku, które pozwoliłoby dużej liczbie amerykańskich sił zbrojnych uczestniczyć w szkoleniach bojowych z oddziałami filipińskimi i stworzyć warunki prawne dla ich czasowego pobytu.\nRozwiązanie paktu miałoby wejść w życie po 180 dniach, ale Duterte wielokrotnie odkładał decyzję. Chociaż było to w toku, wojsko amerykańskie i filipińskie kontynuowało plany ćwiczeń bojowych i gotowości na wypadek katastrofy, ale odwołało duże ćwiczenia w zeszłym roku z powodu pandemii koronawirusa.\nSiły zbrojne USA i Filipin przeprowadzają każdego roku około 300 działań, w tym balikatan, czyli ćwiczenia ramię w ramię, które obejmują tysiące żołnierzy ćwiczących na lądzie, morzu i w powietrzu, często z ostrym ogniem. Wywołali chińskie protesty, gdy przetrzymywano je na brzegu morza, o którym mówi Pekin.\nĆwiczenia Balikatan wznowiono w kwietniu ubiegłego roku, ale zostały znacznie ograniczone z powodu trwających epidemii i blokad COVID-19.\nFilipiński urzędnik wojskowy powiedział AP, że pomimo wcześniejszej groźby rozwiązania VFA przez Duterte, Stany Zjednoczone nadal dostarczały zdjęcia wywiadowcze oraz satelitarne i lotnicze z obserwacji chińskiej działalności na Morzu Południowochińskim. Zdjęcia z USA pomogły Filipinom zwrócić uwagę na napaści i złożyć protesty dyplomatyczne, powiedział urzędnik wojskowy, który przemawiał pod warunkiem zachowania anonimowości z powodu braku uprawnień do publicznego wypowiadania się.\nLorenzana powiedział, że nie był świadomy powodu zmiany zdania Duterte. Bezczelny prezydent, pod silną presją powstrzymania jednej z najgorszych epidemii w Azji Południowo-Wschodniej, ostrzegł w grudniu, że jeśli USA nie zapewnią co najmniej 20 milionów dawek szczepionki COVID-19, zniesie VFA.\nREAD Exodus i American Nation - WSJ\n„Żadnej szczepionki, nie zostań tutaj”, powiedział Duterte bez ogródek, że pewien filipiński senator „może stworzyć wrażenie, że Filipiny są narodem szantażystów”.\nFilipiny otrzymały niedawno co najmniej 3,2 miliona dawek szczepionki przeciw COVID-19 od firmy Johnson & Johnson ze Stanów Zjednoczonych w ramach globalnego programu wymiany szczepionek COVAX i obiecano im większą pomoc ze strony Stanów Zjednoczonych. Prezydent Joe Biden powiedział, że amerykańskie szczepionki są przekazywane biedniejszym krajom, aby ratować życie i „nie obejmują nacisków na przysługi lub potencjalne ustępstwa”.