#170 [PRZEDPREMIEROWO] Recenzja książki "Dance&Sing&Love. Miłosny układ" Layla Wheldon | Dominika Szałomska\n#170 [PRZEDPREMIEROWO] Recenzja książki "Dance&Sing&Love. Miłosny układ" Layla Wheldon\nNie wszystko złoto, co się świeci – czyli książka, która nie powinna się ukazać.\nPremiera 17 sierpnie 2017 r.\nDo napisania tej recenzji zbierałam się długo. Musiałam zmotywować nie tylko mózg, ale i ciało do pracy, nie mogłam zostawić tę książki bez … nawet nie wiem jak to nazwać. Ale zacznijmy od początku. Od blisko ponad miesiąca w sieci widać zapowiedzi i pierwsze zachwyty nad powieścią „Dance&Sing&Love. Miłosny układ”, okładka jest piękna, opis interesujący, a ilość odsłoń na Wattpadzie mówi, że to musi być prawdziwe dzieło sztuki. Więc i ja się skusiłam, zgłosiłam się do recenzji i poprosiłam o egzemplarz, który przyszedł do mnie w zeszłym tygodniu. Miałam dzień wolny, chciałam poczytać coś, co teoretycznie powinno być dobre, więc wzięłam DSL w dłonie i zaczęłam czytać. Ale, co dalej? Czy książka jest tym dziełem sztuki, czy może jednak... nie?\nLivia jest tancerką, kocha to całym sercem i nie wyobraża sobie, by robić w życiu coś innego. Robi karierę solową, ale również z zespołem uczestniczy w trasach koncertowych wielkich piosenkarzy. Menadżerka załatwiła im tym razem trasę po Europie z wokalistą – Jamesem Sheridanem, którego kocha prawie każda kobieta na ziemi, tysiące fanów śpiewa jego piosenki, a on jest typowym playboyem, który imprezuje i zalicza panienki. Tych dwoje od pierwszych chwil nie przepada za sobą. Livia jest zirytowana Jamesem, który zachowuje się egoistycznie i jak narcyz, nie wolno mu nic powiedzieć, ani go skrytykować. Mężczyzna nie szczędzi sobie docinek pod kątem Livii, zaczepią ją, gdy tylko może. Jednak jednego wieczoru wszystko się zmienia, sytuacja obraca się o sto osiemdziesiąt stopni, a ta dwójka nie wie, co robić. Czy uczucia zwyciężą? Czy w świecie showbiznesu jest miejsce na miłość? Jaki tak naprawdę jest James?\nTA KSIĄŻKA TO ZŁO!!! Caps jest zamierzony. Serio... dawno tak nie męczyłam się przy czytaniu i dawno już nie czytałam takich absurdów. Zacznijmy jednak od początku, który był okay. Wciągnęłam się, nawet było fajnie, lekko, przyjemnie i nie miałam żadnych uwag. Byłam przekonana, że całość zostanie pociągnięta w tym stylu, no ale... nie. Im dalej brnęłam, tym bardziej było źle, strasznie, psychicznie i absurdalnie. To słowo chyba najbardziej oddaje zawartość tej powieści, bo ona jest niewiarygodnie zła. Przysięgam, nie mam pojęcia, czemu ma tyle wejść, czemu ludzie tak na nią głosowali i kurde no... czemu? To pytanie mi nie daje spokoju, od kiedy odłożyłam tę powieść, nie rozumiem tego zachwytu, a tym bardziej jej fenomenu. Pewnie wiele osób w tej chwili ze mną się nie zgodzi i zje mnie, ale to moja opinia. Mnie ona zmęczyła, książka ma 520 stron, a ja przed cztery-setną się poddałam i odłożyłam na kilka godzin, bo nie dawałam rady. Byłam gotowa rzucić w kąt i już nigdy nie ruszać.\nTeraz pomówmy o tym, co w niej jest złe, by nie było, że hejtuję bez powodu. Po pierwsze, alkohol, moim zdaniem większość bohaterów powinna iść na odwyk. Na początku nic się nie działo, ale potem procenty lecą strumieniami, głowa bohaterka chyba ma kilka scen bez piwa czy innego trunka przez całą książkę. Nie mogę zapomnieć o scenie, gdzie autorka szczegółowo opisała jak palić marihuanę, by dobrze się nią upalić... to dla mnie był szczyt. Przecież tę powieść przeczyta także młodzież i ja wiem, że raczej każdy wie takie rzeczy, ale jak dla mnie to było tylko zachęcanie do palenia. Następny minus to rozchwianie emocjonalne bohaterów. W jednej chwili jest zgoda, a linijkę później już się kłócą, wyzywają, by po chwili iść do łóżka się pie... Serio? Nie wiem, kto mnie bardziej wkurzał, Livia czy James. Nie wspominając, że James to moje ukochane imię, a autorka je zbezcześciła.\nA wisienką na torcie w tej książce jest zakończenie. Kiedy po przerwie wróciłam do czytania, to po prostu omijałam sceny, w których się „kochali”, bo to było już nudne i bez polotu, więc przechodziłam do momentów, gdy się coś działo. Takim sposobem dotarłam do zakończenia, które.. pisząc to, nie mogę przestać chichotać, tak absurdalne ono było. Nie chcę spoilerować, bo nigdy tego nie robię, ale gdy przeczytałam ostatnie dwie strony to miałam wielkie WTF. Takiego zakończenia jeszcze nie spotkałam i gdyby się zastanowić, byłoby idealne, gdyby nie to, że będą kolejne dwa tomy, co mnie załamuje.\nPodsumowując, książka jest okropna, nudna, bohaterowie są irytujący i nieogarnięci, a sama fabuła jest niechlujna. Autorka wpychała miejscami sceny, które są zbędne i niepotrzebne. Nie wspominając o promowaniu picia i palenia trawki. Dla mnie to jest nie do polecenia. Nie chcę byście przeżywali to, co ja, byście się tak męczyli. Książka jest zła i to jest chyba najgorsze co przeczytałam w tym półroczu.\nPS: Nowa nazwa tej książki to „Drink&Fuck&Hate”. Nie bijcie za to, ale idealnie oddaje treść.\nTytuł: Dance&Sing&Love. Miłosny układ.\n2017 , Dance Sing Love , EditioRed , Egz Recenzencki , Layla Wheldon , Miłosny układ , Przedpremierowo\nMystic 25 lipca 2017 13:22\nNigdy bym się nie spodziewała po Tobie, że tak krytycznie ocenisz jakąś książkę... ale szczerze mogę ci napisać, że ta opinia "wymiata", a nawet "rozwala system". Jesteś boska kobieto i pewnie wiele osób ci jeszcze to napisze, ale dziękuje, że mnie uratowałaś przed błędem przeczytania tego wątpliwego dzieła. ;)\nPS. Musiałam to napisać słoneczko!! ;*\nAnonimowy 25 lipca 2017 13:28\nMyślałam, że Dance&Sing&Love to nazwa serii a tytuł książki to Miłosny układ. O gustach się nie dyskutuje, mi pozostaje czekać na moją książkę.\nK.N. Haner 25 lipca 2017 15:22\nNie zgadzam się z Twoją recenzją i polecam tę książkę każdemu. Moja rekomendacja na okładce nie znalazła się tam bez powodu :-)\nEwelina Nawara 25 lipca 2017 15:27\nNa wstępie muszę to napisać, bo nie wyobrażam sobie jak autorka i recenzentka mogła napisać, że ta książka nie powinna się ukazać. Kto jak kto, ale ty powinnaś wiedzieć, że gusta są różne i takie słowa nie powinny tu paść. Co do samej książki - ja ją uwielbiam! Książka ukazała się pod moim patronatem medialnym, pisałam blurb na okładkę i polecam ją każdemu.\nKulturalna szafa 26 lipca 2017 17:36\nKsiążko Miłości Moja 2 sierpnia 2017 12:48\nNie mogę daj "lubię to", więc tylko napiszę, że się z Tobą zgadzam.\nUpadły czy Anioł 25 lipca 2017 15:54\nNie lubię męczyć się przy czytaniu, nie lubię nudy w książkach i nie lubię alkoholu - więc mocno się zastanowię nim spojrzę na tę powieść w księgarni.\nAnonimowy 25 lipca 2017 18:33\nTak jak koleżanka wyżej muszę przyznać, że recenzja rzeczywiście 'wymiata' i 'rozwala' tego jest pewna. Co do samej książki to moje uczucia są różne. Planowałam ją kupić i przeczytać bo jak sama napisałaś - opis i okładka są naprawdę zachęcające. Cóż, nie pozostało mi nic innego jak porządnie się zastanowić nad czytaniem, a co dopiero kupnem. O gustach się nie dyskutuje, to racja, ale jeśli książka ocieka alkoholem, seksem i narkotykami można w ogóle mówić o gustach? Nie wiem. Pozdrawiam cieplutko, już nie mogę się doczekać kolejnej resencji :)\nAnonimowy 25 lipca 2017 18:35\nKrólewskie Recenzje 25 lipca 2017 19:42\nHhahaha świetna recenzja. Mimo wszystko i tak sięgnę po tę książkę, bo planowałam to od kiedy tylko dowiedziałam się o książce, no i poza tym sama chcę się przekonać jaka ona jest/\nKsiążkowa Dusza 25 lipca 2017 20:39\nCo jak co, ale recenzja genialna :D Aż się uśmiechnęłam xD Mimo wszystko, chętnie sięgnę po tę książkę by się przekonać jaka ona jest. Bo co dziwne, nie poczułam się zniechęcona po twojej recenzji. Pozdrawiam Książkowa Dusza\nKlaudia Nowak 25 lipca 2017 22:23\nCzytałam, a raczej próbowałam czytać, tą książkę jakieś pół roku temu, na Wattpadzie. Zachęciły mnie do tego wyświetlenia. Przez kilka pierwszych rozdziałów naprawdę byłam zachwycona. Ale niestety po kilkunastu rozdziałach, stwierdziłam. Stop. Nie będę tego czytać. Wolę poświęcić ten czas na przeczytanie innej, lepiej napisanej książce. Zawiodłam się,chociaż pomysł na fabułę książki naprawdę ciekawy. A z Twoją recenzją w zupełności się zgadzam.\nLustro Rzeczywistosci 28 lipca 2017 19:47\nW zasadzie to nie rozumiem Twoich argumentów :) Nie znam autorki ani tej książki, ale z Twojego tekstu wynika tylko tyle, że nie podobał Ci się styl życia bohaterów, a to raczej nie jest istota książki ;) Potrzebuję więcej konkretów, bo jak na razie widzę, że to typowa młodzieżówka z erotycznym plusem (tam zawsze wszyscy piją, palą, uprawiają seks i miotają się).\nzaczytana wiedźma 16 sierpnia 2017 18:07\nNo cóż, ja również nie rozumiem Twoich argumentów. Książkę przeczytałam i mam zdecydowanie odmienne odczucia (Na szczęście!)


Panele systemowe – Urbud Tarnowskie Góry\nOgrodzenia od zawsze pełniły ważną rolę w naszym życiu, a to za sprawą licznych funkcji, które pełnią – przede wszystkim stanowią zabezpieczenie przed niepożądanym wejściem na teren naszej posesji. Zabezpiecza przed zniszczeniem naszej własności oraz po prostu wyznacza teren, który do nas należy.\nOgrodzenia to jednak też zabezpieczenie innego rodzaju – dzięki dobremu ogrodzeniu nie musimy się martwić, że bawiące się na działce czy w ogrodzie przydomowym dzieci wybiegną na ulicę. Wszystkie te praktyczne aspekty są niezwykle ważne w momencie wyboru idealnego dla nas ogrodzenia, nie można też jednak zapominać o aspekcie estetycznym – ogrodzenie musi też dobrze wyglądać i przede wszystkim ładnie komponować się z otoczeniem i stylem w jakim otrzymany jest nasz dom oraz sąsiedztwo. Kolejną rzeczą, nad którą warto się zastanowić przed dokonaniem wyboru jest to jakie funkcje ogrodzenia są dla nas najważniejsze – czy chcemy osłonić się od sąsiadów lub ulicy? Zamierzamy posadzić przy ogrodzeniu kwitnące krzewy? A może szukamy jak najtrwalszej opcji, która będzie odporna na wszelkiego rodzaju czynniki atmosferyczne? Dopiero określając swoje potrzeby, możemy zacząć szukać ogrodzenia idealnego.\nOferta różnego rodzaju ogrodzeń jest niemal nieskończona, co wynika głównie z prób producentów, by stworzyć ogrodzenie idealnie wpisujące się w oczekiwania klientów. To zaś przy ilości dostępnych materiałów oraz technik, w jakich wykonane są poszczególne ogrodzenia, sprawia, że klienci mają coraz więcej problemów z podjęciem konkretnej decyzji. Ogrodzenia drewniane i metalowe, murowane i kute z żelaza – każdy z tych materiałów ma różnego rodzaju trwałość, odporność i wytrzymałość mechaniczną. Różnią je również ceny, a przecież to dopiero wybór tworzywa, kolejnym krokiem jest wybór systemu ogrodzenia, aco za tym idzie również sposób jego montażu. Jedne ogrodzenia stawiane są bezpośrednio na ziemi, inne potrzebują podmurówki. Sporą różnicę stanowi też oczywiście cena – o ile na ogrodzenie z siatki czy panele systemowe może sobie pozwolić wiele osób, o tyle już ogrodzenie kute, które w większości przypadków powstają na indywidualne zamówienie w pracowniach kowalstwa artystycznego to wydatek o wiele większy.\nSpośród wielu dostępnych na rynku ogrodzeń, do jednych z najpopularniejszych, tak pod względem estetyki wykonania, jak również funkcjonalności i łatwości montażu, należą ogrodzenia panelowe. Ich główną zaletą jest możliwość dostosowania ich do panujących na naszym terenie warunków (możliwość zamontowania ogrodzenia bez konieczności stawiania podmurówki), równie istotne jest też jednak to, że panele systemowe posiadają bardzo łatwy system montażu, dzięki czemu do położenia ogrodzenia systemowego nie potrzeba posiadać żadnych szczególnych umiejętności czy narzędzi. Każdy klient może indywidualnie wybrać sobie rodzaj, wielkość, wzór oraz kolor jaki mają mieć panele systemowe, jednak niezależnie od ich ostatecznego wyglądu wszystko montuje się w ten sam sposób, za pomocą tych samych, dołączanych do paneli systemowych obejm. Dzięki temu klienci mogą zaoszczędzić nie tylko na kosztach montażu, ale też na czasie – takie ogrodzenie (oczywiście w zależności od wielkości terenu) można zamontować już w kilka godzin.\nPreviousPrevious post:Nowoczesne ogrodzenia systemoweNextNext post:Złączki typu kee klamp – złączki do balustrad i barierek


Pracowity, ale bezpieczny - Elbl±g\nPracowity, ale bezpieczny\nPolicjanci podsumowali wyniki pracy podczas minionego weekendu. Tym razem obfitowa³ on w ró¿nego rodzaju imprezy, koncerty i pokazy, które odbywa³y siê w ramach Dni Elbl±ga. Funkcjonariusze nie odnotowali powa¿nych zdarzeñ kryminalnych. By³o bezpiecznie.\nPodczas weekendu policjanci wyje¿d¿ali 240 razy do ró¿nego rodzaju zg³oszeñ. By³y to g³ównie interwencje domowe. Do pogotowia socjalnego przewieziono 25 osób nietrze¼wych. Zatrzymano dwóch nietrze¼wych kieruj±cych. Wylegitymowano 634 osoby, zatrzymano czterech poszukiwanych. Policjanci prewencji i ruchu drogowego skontrolowali 251 pojazdów.\nPodczas Dni Elbl±ga funkcjonariusze pracowali przy zabezpieczeniu imprez. Odnotowano jedno zak³ócenie porz±dku przed koncertem Maryli Rodowicz, gdzie dwóch nietrze¼wych mê¿czyzn awanturowa³o siê z ochron±. Trafili oni do policyjnego aresztu, a ca³e zaj¶cie wyja¶niaj± elbl±scy policjanci.\nZero o zatrzymaniu dwoch mezczyzn z duza iloscia narkotykow? Jestem lekko zniesmaczona.\nW tym durnym ekspreselbl±g napisali przynajmniej ¿e zgwa³cono starówkê a tu ani s³owa o gwa³cie na kobiecie. ..


Sernik mango na kokosowym spodzie - Czekoladą Utkane\nSernik mango na kokosowym spodzie\nPaulina 30 maja 2017\nBezglutenowe, Ciasta z owocami, Serniki 4 komentarze\nJeśli lubicie serniki z owocami i jesteście, jak ja, zażartymi miłośnikami mango, musicie koniecznie upiec ten sernik! Myślę, że może zostać gwiazdą niejednej letniej imprezy – jest orzeźwiający, mocno kremowy i efektownie się prezentuje. Do jego wykonania wykorzystałam puree z puszki, które jest zdecydowanie bardziej wyraziste w smaku niż zmiksowane, świeże mango (poza tym w sklepach ciężko o naprawdę dojrzałe mango – zazwyczaj te owoce są albo twarde i zielone, albo takie nadające się już do wywalenia). Polewę z kwaśnej śmietany znacie z kolei już np. z przepisu na sernik nowojorski – tutaj wzbogaciłam ją o dodatek solidnej ilości musu z mango. Do tego jeszcze kokosowy spód i… Ciężko się oprzeć, oj ciężko!\n(tortownica ok. 24 cm)\n120 g ulubionych herbatników, najlepiej kokosowych (mogą być też bezglutenowe)\n1 kg twarogu sernikowego (albo 750 g twarogu i 250 g mascarpone)\n300 g pulpy z mango (użyłam gotowej z puszki)\n1 szklanka kwaśnej śmietany (ok. 300 g)\n150 g pulpy z mango\nHerbatniki miksujemy na pył, dodajemy wiórki kokosowe, a następnie stopniowo olej kokosowy (w razie potrzeby dodajemy mniej lub więcej). Mieszamy. Wykładamy na spód tortownicy, wyłożonej papierem do pieczenia, wyrównujemy. Wkładamy do lodówki. Twaróg miksujemy razem z ksylitolem (lub cukrem) i mąką ziemniaczaną. Dodajemy kolejno jajka i miksujemy do połączenia. Na koniec wlewamy śmietankę i pulpę z mango. Miksujemy. Tortownicę wyciągamy z lodówki i wylewamy na ciasteczkowy spód masę serową. Wkładamy do piekarnika, nagrzanego do 150 stopni. Całość pieczemy najlepiej w kąpieli wodnej przez 65-70 minut. Po upłynięciu wskazanego czasu uchylamy drzwiczki, wysuwamy sernik i wykładamy delikatnie na wierzch kwaśną śmietanę, wymieszaną z cukrem pudrem i sokiem z cytryny. Na koniec sprawnie nakładamy punktowo pulpę z mango. Wykałaczką robimy delikatnie niedbałe wzory i szybko zamykamy drzwiczki piekarnika. Sernik mango pieczemy jeszcze przez 10 minut. Po tym czasie wyłączamy piekarnik i zostawiamy sernik jeszcze na 15 minut. Dopiero potem uchylamy drzwiczki i studzimy. Całkowicie schłodzony sernik mango wkładamy do lodówki na kilka godzin. Smacznego!\nPiękny blog, a przepis jest niesamowity! 🙂\nJa jestem fanką serników (moja koleżanka wydała niedawno książkę z przepisami na serniki) , a połączenie sera z owocami jest jak najbardziej w moim guście;-) Piękne zdjęcia i świetny przepis!\n12 czerwca 2017 o 14:10\nUwielbiam mango jednak u mnie w domu je się je raczej samo, ale chyba w końcu to zmienię, bo przepis brzmi smakowicie. Tylko ksylitolu dam chyba trochę mniej bo w przepisach kiedy go zamieniam z cukrem to nigdy w stosunku 1:1, bo jest wtedy odrobinę za słodko 😉\n25 lipca 2019 o 23:19\nCzy mogę zamiast twarogu użyć ricotty, jak przy tych pysznych miniserniczkach cytrynowych?\nBrownie z truskawkami i sosem karmelowym


Dabur Pasta do zębów Red 200g 200 g w CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Kosmetyki naturalne Pielęgnacja zębów Pasta do zębów Dabur Pasta do zębów Red 200g\nOpis kosmetyku Dabur Pasta do zębów Red 200g\nTaniej o: 4.54 zł ( 21 % )\nSposób przechowywania: Należy przechowywać w chłodnym i suchym miejscu. Po każdym użyciu zakręć tubkę.\nRecenzje kosmetyku Dabur Pasta do zębów Red 200g - przeczytaj opinie klientów:\nDorota W. ( d...@gmail.com ) 2017-11-16 17:57:57, ocena: 5\nBardzo dobra pasta o ostrym goździkowym aromacie. Świetnie odświeża!\nKatarzyna B. ( k...@tlen.pl ) 2017-01-17 19:17:42, ocena: 5\nAbsolutna rewelacja :) Uczucie świeżości i czystości gwarantowane :)\nTomasz N. ( t...@o2.pl ) 2017-01-06 20:29:28, ocena: 5\nPolecam. Pasta rewelacyjnie odświeża.Imbir z goździkami dają ciekawą kompozycję zapachowo - smakową.\nSzczegóły kosmetyku Dabur Pasta do zębów Red 200g


Bon 500+ na wakacje. "Za mało, by mówić o ratowaniu branży" - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaKoronawirusBon 500+ na wakacje. "Za mało, by mówić o ratowaniu branży"\nBon 500+ na wakacje. "Za mało, by mówić o ratowaniu branży"\nBranża turystyczna w "nowej normalności" powodowanej pandemią koronawirusa. Czy na turystów czekają obniżki? - Jest popyt, więc ceny będą porównywalne do tych z zeszłego roku. Z drugiej strony promocje są i warto z nich skorzystać, zachęcam też do indywidualnej rezerwacji, bo hotele są skłonne dawać więcej zniżek - powiedział w programie "Money. To się liczy" Jan Wróblewski, członek zarządu Zdrojowa Invest & Hotels. - Bon turystyczny nie będzie wydawany tylko w hotelach, kwota mniejsza o ponad połowę niż była zapowiadana, bony do wykorzystania przez dwa lata, więc to nie wpłynie na branżę. Nie będzie ratunkiem a wsparciem, bo pieniądze są zbyt małe - dodał.\nwakacje, koronawirus, money. to się liczy, mtsl, jan wróblewski, bon turystyczny, koronawirus wakacje, bon 500+, zdrojowa invest\nWszystko na to wskazuje iż faktyczna inflacja jest dużo wyższa niż podaje GUS 3% Tak na oko średnio licząc ze 12%\nA może problem w cenach za usługi ? Taka sobie symulacja : cena za domek dla czterech osób / dzień 450zł x 6 =2700 , dojazd/paliwo 300zł , wyżywienie zakładają że śniadania robimy w domku to jakieś minimum 400zł / dzień 2400 czyli za 6 dni czteroosobowa rodzina - bez cudów i wymyślania 5,4 - 6 tyś za 6 dni .\nJeżeli nie obniżą cen to padną. Weekend, który minął nauczył ludzie jednego: nad polskim morzem doją ludzi jak mogą bez skrupułów. Sezon się dopiero zaczął a już marudzą, oni jeszcze nic nie stracili.\nCo za brednie. Az sie czytac tego nie chce. Wrocilam ze Szklarskiej Poreby. Tlumy ludzi ze ledwo mozna bylo sie poruszac. Tak samo nad morzem skad wrocila corka.\n150 zł za rybkę ze smażalni to ok , branża przezyje , zwłaszczza ze panierka gruuuba


Kosmetyczka Spalding -SklepKoszykarski.pl\n» Kosmetyczka Spalding\nKod produktu: 300452301\nWygodna i jakże użyteczna kosmetyczka firmy Spalding. Kosmetyczkę można powiesić dzięki uchwytowi, tak żeby się nie moczyła ani nie brudziła na podłodze, kiedy po treningu bierzesz prysznic. Dwie kieszonki na drobne kosmetyki są zapinane na suwak, poza tym kosmetyczka posiada wiele innych przegródek. Na kosmetyczce widnieje oczywiście logo firmy Spalding.\nWymiary po rozlozeniu: 47cm x 25cm x 1cm\nWymiary po zlozeniu: 24cm x 18cm x 2cm


Zagazowałem Corollę "91 (35424/0)\nZagazowałem Corollę "91\nNo wiec dzis odebralem od gazowników moje auto i...musze przyznac ze poki co jestem bardzo zadowolony.....samochód reaguje bardziej płynnie niż na benzynie...a spadek mocy jest praktycznie niewielki...choc zauwazalny......\nmam tylko jeden problem....jako ze obroty biego jalowego dla benzyny mialem ustawione na 600.....tak niska wartosc ustawil mi ostatnio mechanik......to teraz na gazie mam obrotu ok 300-400....masakra.....przy dojezdzaniu do skrzyowania trzeba uwazac zeby silnik nie zgasl.....przy wyrzuceniu na "luz" trzeba delikatnie trzymac pedal gazu...bo przeciez takie obroty sa niezdrowe dla silnika......\ni w zwiazku z tym mam pytanie....jak uregulowac te obroty....regulacja gaznika chyba nie ma sensu (czy sie myle)....najlepiej chyba to zrobic na lince gazu....tylko nie wiem czy sie da Czy ktos podpowie mi cos?\nskoro benzin jest oki to nie na gazniku\nParownik gorąco polecam\nNa pewno nie na lince. Jak bardzo nie wiesz jak się zabrać, to podjedź do gazownika jakiegoś i powiedz, żeby ci obroty ruszył na wyższe. To naprawdę kilka sekund roboty.\nPowiedzcie o co chodzi z tą linką. Wszyscy mi odradzają regulację za pomocą linki gazu. Nie rozumiem dlaczego?\nwolne obroty reguluje sie śrubą uchylenia przepustnicy - musi być u ciebie coś takiego.\n600 to troche za mało. W silnikach ustawia sie zazwyczaj ok. 800. Sądze ze w twoim przypadku problem rozwiaze regulacja.\nA ile Wam pali auto na gazie poza miastem?\nWitam, witam. Moja corolka w miescie pali jakies 10 litrow. Za miastem miedzy 7 a 8 litrow. Piszesz, ze masz maly spadek mocy na gazie? heh ja mam duuuzy, roznieca jest ogromna, moze mam kijowo ustawiona instalacje, ale wswzystko jest super. Auto pali jak trza, nie gasnie, ale jest slabe, coz cos za cos. U mnie obroty na gazie to miedzy 1000 a 1100, na benzybie 800. Na gazie powinienes miec wyzsze obroty jak na benzynie. Instalacja Lovato. Pozdrawiam\nale to 1.6 16v a nie 1.3 12v


"Małe dziecko śpi samo w domu, a trzeba wyjść na pięć minut - zaryzykujesz?" - Skoro śpi samo w domu to i tak nas już tam nie ma.\n1. "Dziecko poniżej 10 roku życia" chodzi do szkoły! Większość mojej klasy wychodziła i wracała sama, z kluczami na szyi. Nieliczne wyjątki odprowadzane przez babcie, lub mamy były wyśmiewane jako przedszkolaki. Wiem, teraz zdecydowanie więcej trąbi się o pedofilach i innych zagrożeniach, ale samych zagrożeń wcale nie przybyło.\n2. SIDS i wiele innych nieszczęść są niezwykle rzadkie, ale gdy się zdarzą, to obecność rodzica nie pomoże. A może należy pełnić dyżury przy dziecku, lub po prostu nie spać przez pierwsze kilka lat życia pociechy?\n3. Co do windy, to zdecydowanie lepiej zaciąć się razem z dzieckiem. ;-)\nJeżeli mamy o coś zadbać, to o zamknięte, lub uchylone w pionie okna - żeby dziecko nie weszło po wersalce na parapet (nie stawiać tak mebli!), lub nie przystawiło stołka. I żadnych gratów na balkonie, w ogóle pobyt na balkonie tylko z dorosłym, ale ...nadal żadnych gratów, po których można wejść wyżej. TO SĄ PRAWDZIWE ZAGROŻENIA!\nDo tego gotujący się rosół, rozwalona wtyczka elektryczna, itd.\nNie wierzę w to, co czytam. Ja zostawałem sam w domu chyba od zawsze. Mając 5 lat biegałem samemu po podwórku (mogłem się bawić w kwadracie otoczonym ulicami i tego przestrzegałem). W wieku 7 lat chodziłem do szkoły prawie sam - prawie, bo mama miała po drodze przystanek autobusowy, więc kawałek szliśmy razem, potem ona czekała na autobus, a ja przez ulicę i do szkoły. Chyba po miesiącu chodzenia do 1 klasy powiedziałem, że nie chcę czekać w świetlicy, bo koledzy sami wracają, więc też wracałem już sam. Stara, dobra szkoła z czasów PRL. Lekcje do 12:30, potem szło się na darmowy obiad do szkolnej stołówki, zabierało tornister i do domu. W piątki lekcje były do 11:40, więc po szkole graliśmy przez godzinę w piłkę, potem stołówka i obiad i powrót.\nMając lat 9 to rowerem (czechosłowackim BMX-20) zasuwałem z kolegami po całym mieście.\nW wieku lat 12 rodzice wsadzili mnie samego w pociąg i pojechałem 300 kilometrów do ciotki na wakacje. Wracałem też sam.\nŻeby było śmieszniej, to mama z wykształcenia i zawodu jest pedagogiem.\nNo i żyję.\nDzisiaj to kryminał, patologia, odebranie praw rodzicielskich i ogólnie zbrodnia przeciwko ludzkości.\na czy można spać w czasie gdy dziecko śpi? a jeśli w tym czasie dziecko się udusi? a jeśli się udławi? a jeśli w pokoju dziecka wybuchnie pożar a my śpiąc nie ugasimy go na czas? co wtedy?\n"Psychologowie, pedagodzy, policjanci radzą, aby nie pozostawiać dziecka samego w domu przed ukończeniem 10. roku życia"\nBzdety pierdzielą "Psychologowie, pedagodzy, policjanci ". Gdy miałem 9 lat, zamykałem sam drzwi kluczem i szedłem do szkoły. A w domu zostawałem sam, gdy miałem 6 lat. Wiedziałem wtedy, jakie są granice. Od tych "psychologów, pedagogów, policjantów" najlepiej trzymać się z daleka.\nAle histeria! Wg artykułu dziecko 10-letnie ledwo może być samo w domu. Ale od tego wieku może samo jeździć na rowerze w ruchu ulicznym.\nDość tej kampanii nienawiści wobec rodziców. Dziecko nie jest własnością państwa, powierzoną rodzicom.\nKiedy miałem 5 lat Rodzice zostawiali mnie samego np. w pokoju hotelowym w Bułgarii na wczasach ;-)\nW wieku 6 lat sam chodziłem do szkoły... Musiałem przejść przez ulicę.\nW wieku 8 lat zmieniłem szkołę... Aby do niej dotrzeć musiałem przejść przez dwie najbardziej ruchliwe ulice Wrocławia, przy czym na przejściach nie było świateł (jednego przejścia nie było w ogóle ;-)\nŻyję, podobnie jak i moi koledzy z klasy....\n"podczas zaledwie kilku minut nieobecności może dojść u dziecka do wymiotów, ulewania po posiłku, zakrztuszenia, agresywnego, nieprzewidywalnego zachowania pupila względem dziecka, czy do nagłej śmierci łóżeczkowej SIDS (Sudden Infant Death Syndrome)"\nDo tego samego może dojść, jak rodzice będą spać i nie usłyszą, że coś się z dzieckiem dzieje.\nMając 10 lat opiekowałem się sam w domu roczną siostrą. I to codziennie. Przeżyła choć sprawia wrażenie lekko stukniętej. Ale chyba tak zawsze ma młodsze rodzeństwo.


"Cicero": Czy Tusk powróci do Polski na białym koniu i odsunie od władzy Kaczyńskiego\nDo domu/Wiadomości/„Cicero”: Czy Tusk powróci do Polski na białym koniu i odsunie od władzy Kaczyńskiego\n„Cicero”: Czy Tusk powróci do Polski na białym koniu i odsunie od władzy Kaczyńskiego\nDonald Tusk /Jacek Domiński /Reporter\nPublicysta niemieckiego magazynu politycznego „Cicero” Paul Flueckiger nawiązuje do okładki jednego z polskich tygodników z końca ubiegłego roku, przedstawiającej spoglądającego „po ojcowsku, ale zdecydowanie” Tuska na białym koniu, mającego powrócić do Polski, by w 2020 roku wygrać wybory i zostać prezydentem. „Od tamtego czasu polska opozycja czeka na powrót Tuska” – pisze autor.\nZdaniem publicysty ta „przesadna nadzieja” sparaliżowała na wiele miesięcy opozycję, która – zamiast się zmobilizować i wystąpić zgodnie przeciwko rządowemu obozowi Kaczyńskiego – czekała na sygnał „zbawiciela z Brukseli”.\nNie po raz pierwszy Tusk stał się ‘cudowną bronią’ (wunderwaffe) przeciwko Kaczyńskiemu, ale i przekleństwem polskiej polityki wewnętrznej” – ocenia Flueckiger.\nObecnie Kaczyński posługuje się „całkowicie mu podległym” aparatem wymiaru sprawiedliwości do walki z Tuskiem. Szef Rady Europejskiej wzywany jest raz po raz na przesłuchania. „Chodzi o rzekomą zdradę stanu w związku z Rosją i skandal bankowy, w którym dziesiątki tysięcy osób straciły swoje oszczędności (Amber Gold – DW)” – czytamy w „Cicero”.\nTusk jest obecnie jedynym polskim politykiem o formacie europejskim – ocenia autor. W Brukseli nauczył się nie tylko angielskiego, ale także zdolności do zawierania kompromisów. Polacy uważają, że jest w stanie dokonać „rzeczy niemożliwej” – przezwyciężenia pojedynku między „autorytarnym prawicowo-narodowym PiS Kaczyńskiego i liberalną proeuropejską PO” – pisze Flueckiger przyznając, że sam Tusk ma duży udział w tym podziale na dwa obozy.\nCoraz więcej Polaków ma dosyć tej polaryzacji, którą następca Tuska na stanowisku szefa PO – Grzegorz Schetyna, konsekwentnie kontynuuje.\n„Oba obozy zradykalizowały się, pozostawiając na uboczu polityczny środek. Dlatego Tusk prezentuje się podczas wystąpień w Polsce w sposób pojednawczy, chociaż broni zdecydowanie liberalnych wartości” – zauważa publicysta.\n„Tusk ma związane ręce, dopóki pozostaje szefem Rady Europejskiej – mówią optymiści. Jego kadencja dobiega końca dopiero 30 listopada. Wielu uważa, że zbawiciel na białym koniu czeka na ofertę międzynarodową, która pozwoliłaby uniknąć mu galopu przez polskie polityczne bagno” – czytamy w „Cicero”.\n„Pesymiści oceniają, że świadek Donald Tusk może stać się poszukiwanym listem gończym oskarżonym, jeżeli wyniki sondażowe PiS Kaczyńskiego spadną. Normalna zmiana władzy, po zniszczeniu państwa prawa, jest ich zdaniem niemożliwa” – pisze Flueckiger w czerwcowym wydaniu „Cicero”.


Zakład Produkcji Resorów i Odkuwek wytwarza, m.in. następujące wyroby:\nResory piórowe do samochodów ciężarowych, i dostawczych, autobusów, naczep oraz przyczep,\nPióra do resorów samochodowych i kolejowych\nResory oraz elementy resorów wg dostarczonego wzoru\nSprężyny płaskie do maszyn rolniczych\nOferujemy szeroką gamę kompletnych resorów oraz pojedynczych piór resorowych do samochodów ciężarowych i autobusów zarówno produkcji polskiej jak i zagranicznych.\nPodstawowy asortyment wyrobów resorowych stanowią pojedyncze pióra oraz kompletne resory do takich pojazdów jak : STAR, JELCZ, MAN, STEYR, AUTOSAN, BERLIET a także na specjalne zamówienie do innych marek samochodów ciężarowych i autobusów oraz przyczep wielozadaniowych.\nDo produkcji resorów stosujemy najwyższej jakości atestowaną stal sprężynową, która w procesie produkcji poddawana jest pełnej obróbce termicznej poprzez hartowanie i odpuszczanie oraz utwardzaniu powierzchni w wyniku procesu kulowania śrutem stalowym.\nResory te charakteryzują się wysoką jakością wykonania oraz bardzo dobrymi parametrami wytrzymałościowymi i eksploatacyjnymi.\nKażda partia resorów podlega badaniom kontroli jakości a część z nich także odbiorom wojskowym.\nPodstawowy zakres produkcji obejmuje pióra i resory wytwarzane z płaskowników ze stali sprężynowej w gatunku 50HS o wymiarach:\ndługość do 2000mm.\nKuźnia Ostrowiec Sp. z o.o. wytwarza również tzw. mielniki stalowe, w zakresie od Ø50 mm do Ø90 mm. Kule i cylpepsy produkowane są w gniazdach pras ciernych, w technologii matrycowej, zgodnie z normą PN H-94057,\nDo procesu kucia stosowany jest materiał wsadowy pozyskiwany ze stali dla kolejnictwa charakteryzującej się zwiększoną zawartością węgla i manganu. Odkuwki w cyklu produkcyjnym poddawane są specjalnej obróbce cieplnej, która zapewnia uzyskiwanie bardzo dobrych własności mechanicznych w postaci:\ndużej odporności na ścieranie\ndużej wytrzymałości na pękanie


Snowboard alpejski i narciarstwo. W tych dyscyplinach Podlaskie zmierzy się z Litwą Białystok | ddb24.pl\nSnowboard alpejski i narciarstwo. W tych dyscyplinach Podlaskie zmierzy się z Litwą\nPortal DzienDobryBiałystok.pl 08/02/2019 10:20\nWOSiR Szelment godz: 08:30\nPrzed nami nie lada gratka dla miłośników białego szaleństwa i rywalizacji na stoku. W niedzielę, 24 lutego na terenie WOSiR Szelment już po raz 24. odbędą się Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Alpejskim i Snowboardzie FAMILY CUP 2019.Uczestników i kibiców – jak co roku – czekają niezapomniane emocje!\nDo udziału w zawodach może się zgłosić każdy. Wpisowe wynosi 15 zł za osobę (do 18. roku życia) oraz 20 zł powyżej 18 roku życia. W jego ramach przewidziane są upominki dla każdego uczestnika.\nod 8:30 do 10:15 – biuro zawodów,\n10:30 – start pierwszego przejazdu.\nFamily Cup to coroczny cykl zawodów dla amatorów w dyscyplinach takich jak m.in. narciarstwo zjazdowe, biegowe. W ramach każdej z edycji organizowane są eliminacje (mistrzostwa regionalne), obejmujące swym zasięgiem całą Polskę, a na koniec każdej edycji organizowany jest ogólnopolski finał. Zawody Family Cup to propozycja dla najprawdziwszych amatorów, a szczególnie całych rodzin, które za własne pieniądze, dla własnego zdrowia i przyjemności lubią uprawiać sport. Mimo stworzonej możliwości udziału osób indywidualnych, zawsze najcenniejszą i najbardziej honorowaną jest klasyfikacja rodzinna.\nSnowboard alpejski i narciarstwo. W tych dyscyplinach Podlaskie zmierzy się z Litwą komentarze opinie


Strona:Józef Ignacy Kraszewski - Żywot i sprawy Pełki.djvu/79 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nsiebie niepodobnym. — Królem jestem rycerskiego kraju i żołnierzem, i urodzonym wodzem... nie chcę i nie mogę z placu uchodzić. Ani tego po mnie żądajcie, ani mnie o to molestujcie, próżne będą prośby — tum jest, tu mnie obowiązek przykuwa, tu zostanę.\n— Najjaśniejszy panie, — rzekł Czarniecki — nie Kraków ocalić, ale Rzeczpospolitą, której jesteś wyobrazicielem żywym... głową i panem — masz święty obowiązek w sobie, ratujesz kraj... Prosimy cię.\n— Nie z siebie to biorę, z czem przyszedłem, — dodał — wszyscy cię o to modlą. Ma ci być obrona skuteczną, swobodną być musi; gdy się co chwila o was, najjaśniejszy panie, trwożyć będziemy, ani stolicy, ani ciebie nie obronimy...\n— Nigdy to nie może być — oparł się, ożywiając coraz, król — wybijcie to sobie i drugim z głowy. Nie uczynię tego ani na prośby wasze, ani na niczyje... Chcecie mnie sromotą okryć? ja tego nie zniosę. Zginąć potrafię...\nWidząc Czarnieckiego smutnym, król rękę wyciągnął i dodał głosem miększym:\n— Za złe mi tego nie miejcie, królemeście mnie uczynili, lecz człowiekiem być nie przestałem...\nNie mówiąc słowa więcej, oboźny wyszedł...\nJeszcze pełen wzruszenia tego król pociągnął za nim oczyma ku drzwiom i, dostrzegłszy dopiero stojącego Pełkę, który rozmowy był mimowolnym świadkiem, niecierpliwie ku niemu po papiery rękę wyciągnął, wskazując mu w milczeniu, ażeby odszedł.\nZ rana tłok na posłuchaniu większy był niż dni innych. Król wyszedł złamany i milczący — litość obudzał we wszystkich... na pytania odpowiadał półsłowy, przyzwalał na wszystko... pocieszał — ale widać było z niego, iż sam on najwięcej potrzebował pociechy...\nTę stronę ostatnio edytowano 25 wrz 2017, 19:07.


Nowa hybrydowa Scania - co skrywa w środku? - Fleet Speak\nBy Chris on December 16, 2021 No Comments / 235 views\nScania jest jednym z niewielu głównych producentów OEM (Original Equipment Manufacturer), którzy oferują ciężkie, komercyjne samochody ciężarowe z napędem hybrydowym. Scania była pionierem w tym segmencie już w 2014 r., kiedy wprowadzono pierwszą generację z elektrycznym zasięgiem do dwóch kilometrów.\nNajnowsze hybrydy Scania są prawdziwym krokiem w kierunku pełnej elektryfikacji. Zwiększona moc elektryczna – 230 kW umożliwia wiele potencjalnych zastosowań. Przy zasięgu elektrycznym wynoszącym 60 km, pojazdy PHEV oferują wszechstronne rozwiązania.\nScania wprowadza samochody ciężarowe Hybrid Electric Vehicles (HEV) i Plug-in Hybrid Electric Vehicle (PHEV), które mogą być wyposażone w różne układy napędowe i opcje ładowania, oferując w ten sposób rozwiązania, które mogą spełnić różne wymagania.\nGE281 to wyjątkowa maszyna elektryczna z dwoma silnikami elektrycznymi, momentem obrotowym 2100 Nm i sześciobiegową skrzynią biegów, pozwalająca na oszczędność paliwa do 40%.\nDzięki współpracy z siedmio- lub dziewięciolitrowym silnikiem spalinowym Scania, zapewnia wyjątkowe możliwości tworzenia rozwiązań transportowych dla ciężkich samochodów ciężarowych o wymagającym nadwoziu bez konieczności stosowania paliw kopalnych.\nFredrik Allard, wiceprezes i szef działu e-mobilności w Scania Sales & Marketing podkreśla:\n„GE281 to coś zupełnie nowego w branży samochodów ciężarowych […] Dzięki czwartej generacji hybrydowych samochodów ciężarowych Scania osiągnęliśmy punkt, w którym hybrydy są mocnym kandydatem do różnorodnych zastosowań i operacji, gdzie zrównoważony rozwój i inteligentne rozwiązania są głównymi priorytetami. Te nowe hybrydy są w stanie sprostać wielu zadaniom i wyjdą na prowadzenie we wszystkich istotnych porównaniach.”\nNowa generacja napędu spalinowo-elektrycznego\nNowa generacja pojazdów Scania HEV/PHEV oferuje nowy poziom właściwości jezdnych; jest nie tylko niezwykle wytrzymała, ale także wyposażona we wszystkie opcje i możliwości, o które proszą klienci.\nOferuje on WOM (wał odbioru mocy), który może być używany podczas jazdy, nawet w trybie w pełni elektrycznego napędu skrzyni biegów. Możliwa jest również funkcja start/stop, która eliminuje niepotrzebną pracę na biegu jałowym, oraz układy wspomagające, takie jak adaptacyjny tempomat Scania z funkcją Active Prediction.\nWyposażony jest również w różne tryby jazdy. Po wybraniu trybu „Power” do szczytowych osiągów silnika spalinowego dodawane jest dodatkowe 100 KM (lub 74 kW).\nPHEV ma pojemność zainstalowanego akumulatora 90 kWh, natomiast wersja HEV ma jeden akumulator o pojemności 30 kWh. PHEV może być w pełni naładowany w ciągu 35 minut przy użyciu ładowarki prądu stałego o mocy 95 kW.\nOznacza to, że pojazd może być ładowany w zajezdniach oraz podczas przerw w pracy lub załadunku (tzw. ładowanie okazjonalne).\nHybrydowy samochód ciężarowy z silnikiem o mniejszej pojemności – z DC09 na DC07 – będzie miał w rzeczywistości ładowność większą o 250 kg w porównaniu ze swoim odpowiednikiem z silnikiem spalinowym; hybryda zwiększy masę netto jedynie o 750 kg, podczas gdy w UE dozwolona jest dodatkowa masa dla pojazdów elektrycznych wynosząca jedną tonę.\nPoziom oszczędności paliwa, jaki można uzyskać dzięki temu modułowemu rozwiązaniu Scania, różni się w zależności od różnych czynników, takich jak sama trasa, stan jakości dróg, oraz ilość startów i zatrzymań pojazdu.\nSilnik elektryczny jest zawsze aktywny, ale jego dodatkowa pomoc jest mniej przydatna podczas jazdy z prędkością maksymalną na autostradach. Największą oszczędność paliwa uzyskuje się w ruchu miejskim, gdzie niektórzy klienci oszczędzają nawet do 40%.\nScania oferuje również umowy na regularne naprawy i obsługę techniczną oferowanych pojazdów hybrydowych.\nPrzyspieszający trend w kierunku pojazdów elektrycznych\nScania dąży do osiągnięcia wolnego od paliw kopalnych systemu transportu komercyjnego, a pojazdy elektryczne są kluczowym elementem tej podróży.\nOsiągnięcie celów opartych na podstawach naukowych i uwolnienie transportu ciężkiego od paliw kopalnych oznacza całkowite wycofanie pojazdów napędzanych paliwami kopalnymi do 2050 r.\nElektryfikacja jest nową technologią w wysiłkach zmierzających do dekarbonizacji transportu. Globalna sprzedaż samochodów elektrycznych osiągnęła w 2019 r. najwyższy w historii poziom.\nSamochody elektryczne stanowią już połowę samochodów osobowych w Norwegii, a kraj ten przygotowuje się również do poważnych inwestycji w elektryczne floty pojazdów użytkowych.\nHybrydowe ciężarówki oferują taki sam czas sprawności i przewidywane potrzeby serwisowe jak konwencjonalne samochody ciężarowe Scania, ale gdy dodamy do tego możliwość jazdy z napędem elektrycznym o zerowej emisji spalin, staje się on narzędziem, które zapewnia zrównoważone rozwiązanie transportowe, jakiego nie ma żaden inny porównywalny samochód ciężarowy.\nAktualności ciężarówki jazda Scania technologia transport wnętrze ciągnika


Specjalista od ratownictwa – LINIA OTWOCKA\nSpecjalista od ratownictwa\n18 czerwca 2020 18 czerwca 2020 Linia Otwocka\t2286 Views Brak komentarzy\tAgnieszka Jaskulska, Wyróżnione\nBrygadier Roman Krzywiec to otwocczanin i doświadczony specjalista od ratownictwa, który m.in. koordynował działania polskich grup poszukiwawczo-medycznych w dwóch misjach po trzęsieniu ziemi na Haiti i w Nepalu. Do niedawna był dowódcą JRG 8 w Komendzie Miejskiej PSP m.st. Warszawy, która specjalizuje się w ratownictwie medycznym. Pod koniec maja bryg. Roman Krzywiec zaczął pełnić obowiązki komendanta powiatowego PSP w Otwocku. Gratulujemy!\nOtwock może być dumny z nowego komendanta powiatowego PSP! Brygadier Roman Krzywiec jest związany ze strażą pożarną od niemal 30 lat. Ledwo skończył szkołę pożarniczą, a już kilka tygodni później (26 sierpnia 1992 r.) jako młody strażak walczył z ogromnym pożarem lasu w Kuźni Raciborskiej na Śląsku. To był największy pożar w powojennej Europie – z żywiołem walczyło około 10 tysięcy strażaków, żołnierzy, policjantów, leśników.\n– To było bardzo trudne i nauczyło mnie pokory do żywiołu. Zdobyłem także doświadczenie, które mogłem wykorzystać w wielu innych akcjach ratowniczych, poszukiwawczych czy gaśniczych – wspomina w rozmowie\nz „Linią” bryg. Roman Krzywiec. Po wielkim pożarze na Śląsku bryg. Krzywiec na krótko związał się z jednostką straży pożarnej w Puławach, a potem w Garwolinie.\n– W 1994 r. zacząłem pracę w warszawskiej jednostce JRG 8, która od wielu lat specjalizuje się w ratownictwie medycznym. Dowodziłem wieloma akcjami strażackimi nie tylko w JRG 8, lecz także koordynowałem działania grup poszukiwawczo-medycznych w dwóch misjach po ogromnym trzęsieniu ziemi na Haiti i w Nepalu, gdzie łącznie zginęło kilka tysięcy osób, a jeszcze więcej było rannych lub zaginionych – wspomina bryg. Krzywiec.\nNowy komendant był związany z JRG 8 przez 26 lat – w ostatnich latach dowodził jednostką. Teraz będzie dowodził otwocką strażą. Od 29 maja Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej powierzył bryg. Romanowi Krzywcowi pełnienie obowiązków na stanowisku komendanta powiatowego PSP w Otwocku (zastąpił st. bryg. Mariusza Zabrockiego, który w maju przeszedł na emeryturę).\n– Poprzedni komendant powiatowy nie próżnował, zrobił bardzo dużo dla otwockiej jednostki i OSP. Strażacy mają do dyspozycji m.in. nowe pojazdy pożarnicze i nowoczesny sprzęt ratowniczy – podkreśla w rozmowie z „Linią” bryg. Krzywiec. – Będę kontynuował pracę mojego poprzednika, ale także wdrażał nowe pomysły – dodaje.\nI zdradza, że jako komendant będzie chciał zapewnić również druhom szkolenia z różnych dziedzin ratownictwa.\n– W powiecie otwockim jest wiele jednostek OSP, które z dużym zaangażowaniem wspierają PSP w Otwocku. Dlatego swoje działania skupię nie tylko na OSP, ale przede wszystkim na młodzieżowych drużynach pożarniczych, które są przyszłością straży – tłumaczy nowy komendant.\nI dodaje, że w tym roku przez epidemię nie uda się zorganizować letnich obozów strażackich, ale jeśli sytuacja się poprawi, to w następne wakacje młodzież prawdopodobnie będzie mogła szkolić się podczas takich zajęć.\n← Kajakiem przez Polskę\nPacjent z koronawirusem na izbie przyjęć. Oddział Chorób Wewnętrznych PCZ wstrzymuje przyjęcia aż do odwołania →


Hotpoint-Ariston LSTB 6B019 EU, Zmywarka do zabudowy - cena i opinie - OleOle!\nzmywarka do zabudowy Hotpoint-Ariston LSTB 6B019 EU + noże kuchenne w bloku Fiskars 1014211 FunctionalForm - zestaw 5 noży w bloku\nRodzaje programów zmywania ekonomiczny (eco), ekspresowy, intensywny, namaczanie, normalny, program "połowa załadunku"\nOpcje dodatkowe sygnał akustyczny końca pracy, system suszenia - Dynamic Drying System\nDobra jakość jak na taką cenę. Dobrze myje, cicho chodzi, ma wystarczającą ilość programów. Jedynym minusem są nieskładane kratki na dolnej półce.\nZmywarka najtańsza na rynku a wcale nie gorsza od pozostałych. Myje dokładnie nawet bardzo załadowana naczyniami, bardzo duża pojemność jak na ten rozmiar. Jakość od ceny = bdb. Jedyny malutki minusik wg mnie to trochę za głośna praca, ale już się do tego przyzwyczaiłem :) Generalnie polecam\nogólnie i za taką cenę to bardzo dobra zmywarka.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Hotpoint-Ariston LSTB 6B019 EU, wpisz 1097660 w wyszukiwarce oleole.pl.


Czym jest drukarka 3d fdm? - Drukarka 3d fdm\ndrukarka 3d fdm drukarki polyjet profesjonalne drukarki polyjet przemysłowe drukarki fdm\n25 lipca 2019 10 grudnia 2019 MartynaLeave a Comment on Czym jest drukarka 3d fdm?\nJeśli teraz myślisz o jakimś urządzeniu, które może przydałoby ci się na co dzień, lecz technologia nie pozwala, by takowe urządzenie istniało, to możesz być pewien, że za kilka lat, ktoś zacznie nad takim urządzeniem pracować. Tak też powstały między innymi niesamowite drukarki 3D.\nJeśli chodzi o ten tym drukarki, to jest to jedna z najpopularniejszych drukarek, używana zarówno przez ludzi do celów osobistych, jak i można spotkać się z takim rozwiązaniem, jak przemysłowe drukarki fdm. Urządzenie to pozwala na wydruk zaprojektowanych przedmiotów w trzech wymiarach, a więc będzie to coś o rzeczywistych kształtach, które oczywiście wcześniej powinny być zaprojektowane w odpowiednim programie.\nDzięki drukarkom 3D, jesteśmy w stanie wydrukować naprawdę wiele różnych urządzeń, przedmiotów, czy też modeli i części zamiennych. Jedyne ograniczenia, na jakie można się natknąć, to materiał, ponieważ nie każdy nadaje się do wszystkich projektów, a także przeznaczenie. Wciąż trwają badania nad różnymi projektami, przykładowo takimi, które mogłyby być wykorzystane, na przykład w medycynie.\nGdzie można spotkać drukarki 3D?\nTak naprawdę, to takie drukarki, zarówno wykorzystujące technologię fdm, polyjet, jak i każdą inną można spotkać w domach, małych i większych drukarniach, jak i również firmach, które na przykład działają w branży budowlanej, czy też cukierniczej. Dzięki temu, że do druku można wykorzystywać coraz większą ilość materiałów, to lista rzeczy, które można z nich wydrukować, cały czas się poszerza.\nCo w drukarkach 3D jest wyjątkowego?\nDrukowanie 3D – rewolucja w druku\n4 sierpnia 2019 10 grudnia 2019 Martyna


Gdańsk: Bolączki Osowian, czyli diagnoza problemów lokalnych w 10 odcinkach - odc.VII - Masz Głos\nGdańsk: Bolączki Osowian, czyli diagnoza problemów lokalnych w 10 odcinkach – odc.VII\nGdańsk – Osowa: Placówki oświatowe\nPubliczne placówki oświatowe, czyli takie, których organem prowadzącym jest miasto Gdańsk.\nW naszej dzielnicy funkcjonują:\nJedno publiczne przedszkole nie zaspokaja olbrzymich potrzeb Osowy, którą zamieszkuje wiele małżeństw z małymi dziećmi. Tę lukę starają się zapełnić prywatni inwestorzy – powstaje coraz więcej niepublicznych placówek. W roku szkolnym 2010/2011 będzie ich funkcjonowało w naszej dzielnicy ok. 10.\nTaka sytuacja dla konsumentów wydaje się być korzystna. Właściciele przedszkoli starają się, aby ich oferta była ciekawa, a to wpłynie na dobre samopoczucie przedszkolaków i właściwy ich rozwój. Może też dzięki dużej konkurencji ceny nie będą zbyt wysokie?\nRównież tylko jedna publiczna podstawówka, pracująca w systemie dwuzmianowym. W poprzednim (2009/2010) roku szkolnym uczęszczało do niej ok. 1100 uczniów. A liczba ta na pewno w następnych latach się nie zmniejszy, jesteśmy młodym osiedlem – wystarczy spojrzeć, ile dzieci bawi się na placach zabaw. To przyszli uczniowie! Sytuacja ta może znacznie się pogorszyć ze względu na obowiązującą bezwzględnie od września 2012 roku reformę oświatową. Wtedy wszystkie sześciolatki obowiązkowo rozpoczną edukację. Prawdopodobnie podwoi się ilość klas I i naszą szkołę będzie czekało 6 bardzo trudnych lat.\nOczywiste staje się pytanie o możliwość wybudowania drugiej szkoły; najlepiej zlokalizowanej bliżej Owczarni, bo tamten rejon rozbudowuje się najszybciej. Może to jest właśnie priorytet edukacyjny dla naszego osiedla?\nKoniecznie trzeba dodać, że w roku szkolnym 2010/2011 rozpoczyna swoją działalność pierwsza w Osowie szkoła prywatna. Bardzo cieszy fakt, że znalazła się osoba, która podjęła to wyzwanie. Jednak na razie wystartują tylko klasy "0" i I (po jednym oddziale). To na razie kropla w morzu osowskich potrzeb.\nW tej placówce (obie szkoły mieszczą się w jednym budynku) panują najlepsze warunki. Budynek jest nowy, dobrze wyposażony. W roku szkolnym 2009/2010 uczęszczało do niego ok. 500 uczniów. Ale również w odniesieniu do tego zespołu szkół mówi się o konieczności rozbudowy (z myślą o rozwijającym się liceum), aby uniknąć pogorszenia warunków uczenia się. Byłyby to więc działania prewencyjne z myślą o przyszłości.\nNiepubliczna oferta edukacyjna\nOprócz prywatnych przedszkoli, o których już pisaliśmy, w Osowie możemy znaleźć liczne firmy o charakterze edukacyjnym, proponujące szeroki wachlarz zajęć dla osób w różnym wieku. Szczególnie dużo jest szkół językowych, ale również można skorzystać z edukacji muzycznej, plastycznej, nauki gry w szachy itd. Niestety w ogromnej przewadze są to zajęcia płatne, ale oferta jest wyjątkowo bogata.


Katarzyna: Wiara w cuda – Nowenna pompejańska\nKatarzyna: Wiara w cuda\nSzczerze mówiąc zabieram się już któryś raz żeby napisać świadectwo z mojej pierwszej Nowenny. Chciałabym żeby było ono pełnowartościowe. Dziękuję Panience Przenajświętszej, że wysłuchała moich próśb, moich intencji za pierwszym razem. Dziękuję jej za opiekę i pomoc w trudnych chwilach. Byłam w trudnej sytuacji psychicznej, martwiłam się o moje dzieci. Panienka Przenajświętsza pomogła mi przetrwać. Wierzę w moc Nowenny Pompejańskiej , wierzę mojej Panience Przenajświętszej, że czuwa nad nami. Jestem Jej wdzięczna. Odmawiam teraz drugą Nowennę. Mam nadzieję, że i tym razem Panienka Mateńka Przenajświętsza mnie wysłucha. Nowenna nie jest łatwą modlitwą. Na początku odmawiałam ją razem z aplikacją. Bałam się, że mogę coś pomylić, coś pomieszać i nie zostanę wysłuchana. Moi bliscy, w tym mój ukochany mąż nie umieli mnie zrozumieć. Trudne były też dla mnie ostatnie dni nowenny, ponieważ zbiegły się z moją choroba. Trudno mi było dotrzymać modlitwy, ale wytrwałam. Nie raz kusiło mnie żeby przerwać, myślałam że nie dam rady. Ale wierzyłam, wierzyłam Panience Przenajświętszej tak jak i teraz jej Wierzę, że wysłucha mnie, że otacza mnie swoją opieką. Dziękuję jeszcze raz moja Matko.\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiej Tagi dzieci, spokój, zdrowie 1 komentarz Zobacz wpisy\nDziekuje za Twoje świadectwo. Ja właśnie przeżywam trudne chwile związane z odmawianiem Nowenny ale jak czytam te wszystkie świadectwa to czuje ze muszę i chce wytrwać. Chce być bliżej Mateczki i ofiarować jej swoje życie . Pozdrawiam\nGrażyna O pracę to tylko do św. Józefa -...\nHelga Pan Bóg obdarzy was potomstwem ale musisz byc...\nAnia Agnieszka, nie wiem jakie masz wykształcenie, ale pomyśl...\nModlitwa Brakuje jeszcze 3 osoby\nAniaa Każdy ma jakieś talenty, ja się modliłam do...\nKasia Pewnie wtedy "chciał " dzieci, bo by nie...\nJeśli zaczniesz dzisiaj nowennę pompejańską, to część dziękczynna zacznie się od 15-02-2020 a ostatni dzień nowenny przypadnie na 12-03-2020.


Jaka siatka dla Camponotus Ligniperda?\n30 Lip 2020, 09:13 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30 Lip 2020, 09:20 przez spirit.)\nWitam, mam pytanie, czy Camponotus Ligniperda przeciśnie się przez te dwie siatki:\nPierwsza ma oczko 1.8mm x 1,25mm\nDruga ma oczko 2mm x 1.5mm\nKrólowa raczej nie (przez obie), ale zastanawiają mnie najmniejsze robotnice tego gatunku? Co prawda nie są to mikrosiatki o oczkach 0.05 i mniej, no ale Campo są dość duże i może wystarczą te wymienione wyżej?\n30 Lip 2020, 09:30\nMniejsze robotnice C. ligniperda nie są większe od robotnic Formica. Nie ryzykowałbym i dał siateczkę o oczkach max 1mm.\nA osobiście polecam zrezygnować z jakiejkolwiek przykrycia areny i zastosować rant, który w odróżnieniu do przykrycia ma same zalety.\n30 Lip 2020, 15:23\nja używałem siatki modelarskiej ale tak samo jak korek mam areny z rantem wysmarowanym tup tup benc i nie cierpi to na estetyce i żadne mrówki nie przechodzą przez taką zaporę. Ostatnio się wycwaniły i starają się zasypać zaporę piaskiem ale dalej jest to kropla w morzu.\n30 Lip 2020, 15:35\nJa z kolei polecam fluon. Utworzona z niego bariera jest trwała i sucha, więc nie da się jej zasypać.\nFaktem jest, że do jego działania arena musi być otwarta, gdyż najmniejsza ilość wilgoci na zamkniętej arenie sprawia, że fluon absorbuje wodę i przestaje działać na mrówki.\nUżywam go od kilku lat na wszystkich arenach i od kilku lat nie uciekają mi mrówki.\n30 Lip 2020, 15:40 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30 Lip 2020, 15:47 przez spirit.)\nJa wiem, że rant+jakaś tam bariera jest lepsza i docelowo tak będzie, ale w tej chwili mam takie siatki i chce je wkleić. Nigdy nie miałem Campo, nie mam jej pod ręką i ciekawi mnie czy najmniejsze jej robo się przecisną. Wiadomo, że mrówki lubią ścisk, więc wolałbym aby mi nie utknęły w takiej siatce (jednak te oczka trochę mają). Ma może ktoś jakieś info ile taka mrówka może mieć średnicy?\nJeśli chodzi o siatkę z większymi oczkami to główka standardowej szpilki (tej co np. w koszulach są wbijane) nie przejdzie przez te oczka. I teraz pytanie, czy najmniejsze robo Campo ma mniejszą średnicę od główki szpilki, taką samą, wiekszą?\n30 Lip 2020, 15:51\nTo już musisz sam przetestować. Ja radze dać siatkę z tym drobniejszym oczkiem.\nBo gdy wsadzisz głowę, to cały przejdziesz. Dotyczy to też mrówek.\n30 Lip 2020, 15:53\nrobo ligni jest większe niż główka od szpilki.\n25 Sie 2020, 02:24\nJeśli chodzi o 1 siatkę to np. Lasiusy przechodzą, mają z tym problem, ale jednak przełażą bez zaklinowania (nawet po jedzeniu). Robi mi ona za separację od dalszej części gniazda, gdzie mogę spokojniej podać im pokarm. Jeśli chodzi o 2 siatkę to Camponotusy mi nie przeszły, przynajmniej jeszcze tego nie dostrzegłem, no ale mam ich zbyt mało aby mieć 100% pewność, dam znać w późniejszym czasie.\nPoczwarki dla L. emarginatus od L. niger spirit 4 323 21 Gru 2020, 18:31\nBiałko dla Messor Barbarus Patryk 2 294 22 Lis 2020, 11:20\nProblem z czerwieniem Camponotus barbaricus Saeyl 1 167 25 Lip 2020, 22:18\nSamotna królowa Camponotus Ligniperda Gandalf_white 5 321 05 Lip 2020, 01:03\nCamponotus americanus cena AntsAndterra 1 213 30 Maj 2020, 16:38


07 kwietnia po godz. 17:00\nOdwiedzi nas zespół Kris Romski. Posłuchamy przedpremierowo debiutanckich singli alternatywno-rockowej grupy. Poznamy również kulisy powstawania utworów. Wrócimy również do poprzednich składów muzyków.


Areszt dla 35-latka za włamania do altan ogrodowych - Wiadomości - Policja Pomorska\nAreszt dla 35-latka za włamania do altan ogrodowych\nKryminalni zatrzymali 35-letniego mężczyznę, którego podejrzewali o włamania do altan ogrodowych. Sprawca z ich wnętrz kradł wartościowe przedmioty, w tym m.in. elektronarzędzia oraz sprzęt rtv. Z policyjnych ustaleń wynika, że zatrzymany 35-latek utrzymywał się z tego procederu. Wczoraj zatrzymany mieszkaniec powiatu tczewskiego został doprowadzony do prokuratury, gdzie usłyszał 3 zarzuty dotyczące kradzieży z włamaniem, które jak się okazało, popełnił w warunkach recydywy. Sąd na wniosek śledczych zastosował wobec 35-latka dwa miesiące aresztu.\nFunkcjonariusze z wydziału kryminalnego w miniony poniedziałek zdobyli informację, gdzie aktualnie przebywa poszukiwany 35-latek, którego zatrzymali i doprowadzili do policyjnego aresztu. Śledczy ustalili, że zatrzymany mężczyzna najpierw kradł przedmioty z altanek, a następnie sprzedawał skradziony towar i tym samym utrzymywał się z tego procederu. Policjanci ustalili również, że zatrzymany mężczyzna popełnił te czyny w warunkach recydywy.\nWczoraj na podstawie zebranego materiału dowodowego prokurator przedstawił zatrzymanemu mieszkańcowi powiatu tczewskiego 3 zarzuty dotyczące kradzieży z włamaniem, za co sąd zastosował wobec niego dwa miesiące aresztu.\nZa kradzież z włamaniem w przypadku recydywy oraz gdy sprawca uczynił sobie z tego przestępstwa stałe źródło dochodu, grozi kara do 15 lat pozbawienia wolności.


„Wystawa Podwodna w Deepspot jest rezultatem pomysłu na który wpadłem oglądając relację z wystawy Treasures of the Sea Underwater Photo Exhibition z pracami Noama Kortlera i Gleba Tolstoia. Jako nurkujący poligraf, ale również podwodny fotograf, postanowiłem doprowadzić do podobnego wydarzenia w Polsce” - opowiada Edward Godawa, członek zarządu firmy Digiprint.\nW drugi weekend stycznia w Deepspot w Mszczonowie otwarto wystawę podwodnych zdjęć, wydrukowanych na maszynach HP Latex. Prace zostały stworzone przez najbardziej uznanych polskich fotografów podwodnych, takich jak Piotr Stós, Irena Stangierska czy Wojciech Pudlarz. Część zdjęć została umieszczona pod wodą pod wodą. Głównym sponsorem imprezy była firma Digiprint. Pomysłodawcą całej koncepcji jest Edward Godawa, członek zarządu firmy Digiprint, a prywatnie miłośnik nurkowania. Organizacją imprezy pod kątem doboru zdjęć zajęli się Nautica Safari, Stangierska Photography\noraz FotoPodwodna.pl, zaś wydruki zostały wykonane przez krakowską drukarnię Print Hero. Realizacja była możliwa dzięki hybrydowej maszynie HP Latex R2000, przeznaczonej zarówno do druku z roli jak i na materiałach płaskich. Prace zamieszone pod wodą zostały wydrukowane na pięciomilimetrowym PCV litym, dodatkowo pokrytym matowym laminatem. Zdjęcia zawieszone na ścianach zostały wydrukowane na spienionym PCV.


Kit do parkietu - E-izolacje\nDuże różnice wilgotności w pomieszczeniach pomiędzy okresem grzewczym a okresem letnim powodują, że szczeliny w podłodze mogą zmieniać szerokość nawet o ponad 200%. Oznacza to, że szczelina o szerokości jednego milimetra może powiększyć się nawet do 4,5 milimetrów. Podłogi wyglądają wtedy wyjątkowo nieestetycznie, a w szparach zbiera się brud i kurz. Szczeliny pomiędzy rozeschniętymi deskami w podłodze można łatwo wypełnić kitem do parkietu firmy Soudal. Ta masa uszczelniająca, po utwardzeniu pozostaje trwale elastyczna, dzięki czemu wytrzymuje zmiany w szerokości szczelin. Dostępny jest w postaci gotowej do użycia pasty, a praktyczne opakowanie jest bardzo łatwe w stosowaniu. Końcówkę kartusza można obciąć na różnej wysokości, dzięki czemu uzyskujemy grubsze lub cieńsze pasmo kitu. Wyciskając uszczelniacz z kartusza (przy użyciu wyciskacza) możemy precyzyjnie wypełnić nawet bardzo wąskie szczeliny. Kit nie zawiera szkodliwych rozpuszczalników i nie wymaga szlifowania po utwardzeniu. Dlatego z jego pomocą można naprawić polakierowane podłogi bez uszkadzania lakieru. Można go również stosować do wypełniania szczelin w nowym parkiecie, ponieważ masa daje się malować i przyjmuje kolor lakieru.\nPrace należy zacząć od dokładnego oczyszczenia szczelin. Podłoże musi być suche, wolne od tłuszczu i wszelkich zanieczyszczeń (kurz, brud, stare szczeliwa). Szczelinę oczyścić drobnym papierem ściernym w taki sposób, aby nie uszkodzić lakieru, a następnie pozbyć się kurzu wymiatając szczoteczką lub wilgotną szmatką. Kit nakłada się do szczeliny z niewielkim nadmiarem, gdyż w procesie utwardzania kit nieznacznie zmniejszy swoją objętość. Kit do parkietu Soudal można obrabiać bezpośrednio po nałożeniu - po prostu wyrównujemy wypełnienie mokrym palcem i pozostawiamy do wyschnięcia. Ewentualne zabrudzenia oczyścić należy wilgotną ściereczką zaraz po ukończeniu pracy. Ta metoda sprawdza się przy naprawianiu podłóg już polakierowanych. W przypadku wypełniania szczelin w świeżo położonych podłogach przed szlifowaniem należy odczekać 24 godziny, aż kit się utwardzi. Za pomocą kitu do parkietów można także wypełnić spoiny złączeniowe pomiędzy listwami przypodłogowymi i ościeżnicowymi a ścianą, oraz stosować do wykańczania podłóg parkietowych, wykonanych z desek i paneli podłogowych.\nKit dostępny jest w kolorach: brzoza, buk, dąb, sosna, klon/jesion, wiśnia/olcha i mahoń.\nKartusz 310 ml, cena: 8-10 zł.\nkit do parkietu, uszczelnianie parkietu, uszczelnianie szpar w parkiecie, masa uszczelniająca do parkietu, uszczelniacz do parkietu


Dobór naturalny? – Wrzosy\nDate: 7 Maj, 2019Author: szarabajka 49 Komentarzy\nMłodzi ludzie coraz mniej chętnie się parują, za to bardzo łatwo przychodzi im się rozwodzić. Oczywiście, nie piszę o wszystkich, bo żadne zjawisko nie dotyczy wszystkich. Mam na myśli ogólny trend. Swoje refleksje piszę w oparciu o doświadczenia własne i młodych wokół mnie, których nieraz znam od dziecka.\nCzego szukają mężczyźni? Urodziwej kobiety. To takie męskie trofeum.\nCzego szukają kobiety? Bogatego męża. To z kolei ich trofeum.\nOczywiście, jeśli mogą wybierać.\nTakie związki są z góry skazane na porażkę wyjątki potwierdzają regułę; paradoksalnie najtrwalsze są związki tych, którzy nie wyróżniają się ani urodą, ani zamożnością. Przyczyny rozpadu tego rodzaju relacji leżą już u podstaw: motywacja jest przedmiotowa, a nie podmiotowa. W przyszłym współmałżonku nie dostrzega się tego, jakim jest człowiekiem, ale jak się prezentuje, wizualnie lub majętnie. Tyle, że te zalety są jedynie dodatkiem do człowieka, czującego i myślącego.\nMój dom był zawsze otwarty dla znajomych synów. Nie raz, chcąc nie chcąc, przyglądałam się np. zachowaniom kobiet. Jak ćmy do ognia lgnęły do A., syna prawnika i lekarki, z dużą pulą do odziedziczenia, zupełnie ignorując pozostałych być może zainteresowanych nimi mężczyzn. I kończyły, jak te ćmy – z opalonymi skrzydełkami, zmiecione z historii towarzyskiej na margines.\nWidziałam też mężczyzn odrzucających naprawdę fajne dziewczyny tzn. takie, które od razu polubiłam 🙂 ponieważ nie były dość atrakcyjne. Znajdowały potem mądrych lub wyrachowanych facetów, którzy dostrzegali w nich wierne towarzyszki życia, na których można się wesprzeć.\nTo nie jest nic nowego. Tak było zawsze, tyle, że wcześniej wiele do powiedzenia mieli rodzice młodych, którzy te prawidłowości znali i starali się uchronić swoje potomstwo przed głupim wyborem. Pojęcie „mezalians” miał swoje socjologiczne uzasadnienie. Po pierwszym okresie zauroczenia następowała tzw. proza życia i wiele rozczarowań, a często i wstydu za partnera.\nA gdzie w tym miłość? Co to jest „miłość”? Każdy rozumie ją trochę inaczej. Dla mnie to uczucie, które pozwala przysiąc, że „nie opuścisz mnie aż do śmierci”. I wtedy, kiedy zbrzydnę, i wtedy, kiedy zbiednieję lub zachoruję. Jeśli nie jesteś gotowy dotrzymać takiej obietnicy, jeśli traktujesz ją tylko jak zwyczajową formułkę, to po prostu się nie żeń/wychodź za mąż. Małżeństwo to poważny krok, wyłącznie dla ludzi dojrzałych, gotowych wziąć odpowiedzialność za rodzinę.\nI tym sposobem plączą się single, a czas ucieka. Szczególnie kobietom. Szczególnie kobietom, chcących zostać matkami. Ale i mężczyznom. To dwudziestoparolatki powinny zostać rodzicami, żeby potem na wywiadówce w szkole nie mylono ich z dziadkami. I żeby mieć czas na spożycie beczki soli z partnerem, co konserwuje związek.\nBywają też rozwody „późne”, ale te spowodowane są najczęściej nie przemocą, a męską andropauzą. To takie dość żałosne schorzenie, że nie chce mi się tematu rozwijać.\nOczywiście zdaję sobie sprawę, że temat upraszczam, ale czy aż tak bardzo się mylę?\nPoprzedni Previous post: Takie nasze blogerskie sprawy\nDalej Next post: A to było tak\n49 myśli w temacie “Dobór naturalny?”\n8 Maj, 2019 o 4:56 am\nBez obrazy, oczywiście, że się mylisz 😉\nJakoś tak w tej ocenie widzę typowo kobiece spojrzenie na związek, w dodatku przez pryzmat tradycji. No dobrze, może masz i częściową rację, szczególnie w temacie ciem. Ale tak chyba było zawsze, bardziej atrakcyjne panny czy kawalerowie mieli większą możliwość przebierania wśród kandydatów i kandydatek. Tylko, że to nie przejaw głupoty, tak działa ewolucja. Pozostaje ten nieszczęsny problem rozwodów, czy singli. O jednym i drugim nie raz u siebie pisałem. W mocnym uproszczeniu. Rozwody (wg. mnie) wynikają przede wszystkim z nieprzygotowania do małżeństwa. Od jakiegoś czasu rodzice chuchają i dmuchają na swoje potomstwo, nie dając im zbyt dużo okoliczności do zderzenia się z prozą życia. A jeśli nawet któreś się zderzy, mamusia czy tatuś uchroni przed konsekwencjami. Niektórzy, co bardziej rozsądni, boją się związków z lalusiami czy z pannicami, co nic dobrego nie wróży, stąd rosnąca liczba singli.\nTak jak ja nie zgodziłem się z Twoją oceną, tak Ty nie musisz się zgadzać, z moją 😉\n8 Maj, 2019 o 7:40 am\nHahaha Nie, nie śmieję się z Ciebie, ale z Twoich wniosków. Przecież one prawie wcale nie różnią się od moich. Piszesz o ewolucji, a spójrz na tytuł notki 🙂 Dodałeś jeszcze jeden element jako przyczynę rozwodów – nadopiekuńczość rodziców. Prawdę mówiąc to faktycznie widzę inaczej. Rodzice, przywiązani do swojej tradycji, wszak pochodzą z pokolenia, gdzie rozwody były rzadkością, raczej są skłonni wspierać związki, niż rozwody, choć tak naprawdę niewiele mogą.\n8 Maj, 2019 o 2:18 pm\nA widziałaś jak porozumiewawczo przymrużyłem oko?\nOczywiście, że nie ze wszystkim, co napisałaś, się nie zgadzam. Rozłożyłbym inaczej akcenty.\nMam jednak mieszane uczucia też z tym, że kiedyś małżeństwa się rzadziej rozwodziły. Po pierwsze nie wiem, co znaczy to „kiedyś”, po drugie, prawdziwa przyczyna mniejszej ilości rozwodów leży w ostracyzmie jaki za tak desperacki krok groził, oraz miało to i ekonomiczne podłoże. Kobiety rzadziej mogły liczyć na usamodzielnienie i niezależność.\nFaktem jest, że każdym rodzicom zależy na tym, aby ich dzieci miały szczęśliwe nie tylko dzieciństwo, ale i dorosłe życie. Raczej dziwne, gdyby było inaczej. Pytanie brzmi, czy nadopiekuńczością, ochronnym parasolem, da się to zapewnić? Przykład: dostawałem od ojca kieszonkowe, ale jak je zbyt szybko przepuściłem, nie było zlituj się. Tym samym już jako młodzieniec wiedziałem, że nie da się szaleć ponad stan, bo później bez pardonu doić rodziców. Tata ratuj!, bo brak forsy i żona odejdzie a dziecko nie ma co jeść. A nawet jak dał, jej i tak to było za mało, bo przywykła nie liczyć się z kasą. Gdy się pokłóciłem z dziewczyną, nie biegłem do matki. Mamusiu ratuj!, bo ta laska się na mnie obraziła. Nie było fundowania wczasów, czy kilkudniowych wypadów, za to było ostrzeżenie: jak się dorobisz dziecka, od razu masz spakowane walizki, bo nie będziemy niańczyć Twojego dziecka. Tymczasem dziś przyjęło się uważać, że dziadkowie to idealny wynalazek na wychowywanie wnuków, kiedy jednocześnie rodzicom dzieci ta ulga przewraca w głowie, więc i o rozwód nietrudno (sławetna niezgodność charakterów). A rozpieszczane przez dziadków wnuki niejednokrotnie rosną na bandytów, i wierz mi, niewiele jest w tym przesady.\n8 Maj, 2019 o 8:13 pm\nJezusiczku Złoty! Toż ja już jestem w wieku, kiedy nie spodziewam się, że ktoś puści do mnie oczko, nie zwracałam więc uwagi i nie zauważyłam, a to rzeczywiście zmienia kontekst 🙂 Dobrze, że zwróciłeś mi uwagę.\nKiedyś, to znaczy wcale nie tak dawno temu. Myślę np. o moim pokoleniu. Tak, jak piszesz to był wstyd. A teraz ludzie się niczego już nie wstydzą (prawie), co wcale nie jest dobre, także w polityce.\nA babcie zawsze (jak pamiętam 🙂 )były opiekunkami, gdy oboje rodzice pracowali. Właściwie teraz nawet mniej się opiekuję, niż kiedyś, bo albo same jeszcze pracują albo dzieci rozmnażają się tak późno, że bidule już nie dają rady zaopiekować się nikim więcej poza sobą 🙂\n8 Maj, 2019 o 5:25 am\nWiele racji w tym, co piszesz, obserwacje mam podobne, ale wiele zależy od środowiska, w normalnych stanach średnich chyba jest normalnie, przynajmniej tak to wygląda.\nCzęsto młodzi mieszkają razem i dopiero po czasie nakładają obrączki lub nie.\nRozwody widuję u tak różnych ludzi, że trudno zgadnąć powody, tak różne, jak różni są ludzie.\nDziś młodzi chyba chcą wszystko szybko, a związek buduje się długo…\n8 Maj, 2019 o 7:44 am\nJotko, mam wrażenie, że żyję właśnie w „normalnym stanie średnim” 🙂 Połowa, mniej więcej, znajomych synów jest po rozwodzie. Uwierz, to nie są ludzie wywodzący się z patologii. I może nie byłoby to dramatem, gdyby nie dzieci.\nTak z ciekawości…Patrząc na przeciętną klasę 1-wszą, jaki % dzieci jest u Ciebie w szkole z rodzin rozwiedzionych?\n8 Maj, 2019 o 12:12 pm\nW procentach nie wiem, ale na oko, połowa każdej klasy to uczniowie z rodzin rozbitych, patchworkowych, a część dzieci w rodzinach zastępczych, bo rodzice piją…\nCzyli moje obserwacje się, niestety, potwierdzają 😦\nLudzie ogólnie są wzrokowcami i w pierwszej kolejności patrzą na wygląd…A teraz jeszcze przyszły czasy gdzie pieniądze są najważniejsze, więc każdy szuka wypasionego samochodu i pełnego portfela… Obawiam się że czasy gdzie najważniejsze było wielkie serce, dobro, dawno już minęły i może przez to związki nie są takie trwałe… Inna sprawa że dawniej ludzie byli nauczeni, że jak się coś psuło to się to naprawiało,a dziś? Dziś się wyrzuca i kupuje nowe…Z partnerami robi się podobnie… Ja mam dość konserwatywne zasady i boli mnie dzisiejszy świat i ludzie…\n8 Maj, 2019 o 7:50 am\nNie ludzie, a mężczyźni są wzrokowcami i chętnie to podkreślają 🙂\nChyba zmiana trwałości związków jest także związana z tym, że kiedyś żeby przeżyć musieli sobie pomagać, bo sami by nie przetrwali. Teraz kobieta świetnie sobie poradzi bez silnego męskiego ramienia, a mężczyzna da się radę oprać i wyżywić samemu, tanim kosztem. I wszystkim się wydaje, że związki, nie raz wymagające kompromisu i rezygnacji z części własnych potrzeb, nie mają sensu, jeśli samemu też da się żyć. Może i racja?\n8 Maj, 2019 o 8:23 am\nMężczyźni to też ludzie, tyle że trochę inni 🙂 🙂 Nie wiem gdzie,ale widziałem takie hasło: „MY LUDZIE I WY KOBIETY…” 🙂 🙂 Kobieta bez faceta sobie nie poradzi, bo facet jest cudem…Dobra,lepiej się zamknę bo oberwę! 🙂 🙂 🙂\nJa też nie wiem, gdzie Ty mogłeś widzieć takie hasło? 😉\n8 Maj, 2019 o 12:41 pm\nChociaż powiedz że się z nim zgadzasz,żeby mi było lżej 🙂 🙂\n8 Maj, 2019 o 12:46 pm\nYyy…hmmmm…wiesz, może innym razem, co? 🙂\n8 Maj, 2019 o 2:41 pm\nOk 🙂 🙂 🙂 🙂\n8 Maj, 2019 o 11:08 am\nZastanawiam się nad fenomenem małżeństw aranżowanych, wciąż popularnych w niektórych społecznościach. Ludzie się nie znają, a jednak małżeństwa są trwałe i pewnie w końcu pojawia się miłość.\nCzy wzrost popularności rozwodów nie jest przypadkiem wynikiem kryzysu wartości? Jak ktoś kiedyś powiedział, łatwiej jest kupić nowe auto, niż naprawić stare. (Chociaż to chyba nie o aucie była mowa)\n8 Maj, 2019 o 12:43 pm\nByć może masz rację. Przyczyn chyba jest wiele. Można by ta ten temat napisać niejedną, dobrą pracę magisterską.\n8 Maj, 2019 o 1:20 pm\nTeż się zastanawiałam nad aranżowanymi małżeństwami. To wbrew pozorom wcale nie taki nieludzki pomysł. Byle tylko swat nie był złośliwy 🙂\n8 Maj, 2019 o 1:35 pm\nCoś w tym jest w temacie trofeów. Generalnie jednak uważam, podobnie jak Ewa z Indonezji, że mamy do czynienia z kryzysem wartości. Wszystko dzisiaj łatwiej. Nawet społecznie rozwód nie jest postrzegany tak nagannie. A i, to co nas tak mocno wiązało, czyli ślub kościelny, dzisiaj o wiele łatwiej go unieważnić. Nie chce się nikomu szukać porozumienia i kompromisów. To się będzie pogłębiać bo to cześć wygodnictwa.\n8 Maj, 2019 o 8:18 pm\nJa nawet nie wiem, czy to dobrze, czy źle, a powinnam, bo sama jestem rozwódką 🙂 Ale mój rozwód nie był typowy, więc niewiele wnosi. Masz racje, idą nowe obyczaje. Z jednej strony szkoda mi młodych, z drugiej zaś, skąd ja mogę wiedzieć, czy nie pełniej przeżyją życie?\n8 Maj, 2019 o 9:40 pm\nJest kryzys wartości. I niedojrzałość. Coraz częściej brakuje zdolności współżycia i troszczenia się o dobro drugiego człowieka, bez obawy utraty siebie.\n8 Maj, 2019 o 9:43 pm\nTeż tak to widzę. Staram się pokazać to swoim synom, ale, czy ich przez to nie skrzywdzę? Może ten nowy, obcy dla mnie świat, potraktuje ich z buta, jako słabszych (czyt. gorszych) i zniszczy?\n9 Maj, 2019 o 5:58 am\nLudzie nie potrafią dziś kochać, bo miłość nie ma nic wspólnego z wyglądem, a raczej z w współistnieniem w fascynacji, która tylko na początku ma cokolwiek wspólnego z ciałem.\nŻycie wymogło na ludziach pęd\nOdnoszę wrażenie, że sami już nie wiedzą za czym gonią\n9 Maj, 2019 o 8:05 am\nLudzie potrafią kochać i chcą być kochani. Ludzie nie potrafią kochać siebie. Nie potrafią sobie zaufać, bojąc się zranienia i odrzucenia. Przelewają więc swoją miłość na kotki, pieski. Tak jest bezpieczniej.\nCo do atrakcyjności fizycznej, to dla mężczyzn zawsze i w każdym wieku jest ważna. Może dla większości nawet najważniejsza. I nawet specjalnie się z tym nie kryją. Tak już jest.\n9 Maj, 2019 o 7:36 am\nZdaje się, że dobór naturalny trawiony jest przez kryzys. Ale może to tylko przejściowe trudności? Machną jakąś reformę i znów będzie dobrze?\n9 Maj, 2019 o 7:38 am\nO proszę! Już jest lepiej. Nie będę moderowany!\n9 Maj, 2019 o 8:12 am\nNooo 🙂 Pisząc poprzednią notkę nawet nie myślałam, że taki będzie jej efekt 🙂 Jedna z blogerek mi podpowiedziała, gdzie mam pokombinować.\n9 Maj, 2019 o 8:10 am\nJa wcale nie wiem, czy było dobrze? Mam bardzo ambiwalentne odczucia. Rozpad rodziny jest czymś bardzo raniącym dla wielu osób. Sama nigdy bym nie wzięła na swoje barki takiego ciężaru winy. Ale też „dzięki” rozwodowi poznałam ludzi i życie, jakiego nigdy bym nie poznała będąc w związku. Dlatego o tym piszę, żeby zobaczyć jak myślą inni. Na przykład Ty? 🙂\n9 Maj, 2019 o 9:02 am\nNo cóż… Nie mam doświadczeń jeżeli chodzi o rozpad rodziny. Wiem tylko, że życie w rodzinie, która powinna się rozpaść już u zarania istnienia, też daje nieźle popalić.\n9 Maj, 2019 o 1:22 pm\nPewnie tak. Chyba pewnie nie ma jednej poprawnej odpowiedzi na wszystkie przypadki. Szkoda, że przed ważną decyzją życiową, nie można przeprowadzić próby jak lotniczym symulatorze 🙂\n9 Maj, 2019 o 11:05 am\nW doborze naturalnym rzeczywiście cały pic polega na tym, że faceci wybierają najładniejsze i najlepiej zbudowane kobiety, a babeczki najbardziej przedsiębiorczych (dzianych) mężczyzn. Bo chodzi przecież o najnormalniejsze w świecie rozmnażanie – na niego najbardziej działa ta idealna pod wzgledem zewnętrznym, ona podda się najchętniej temu, który ewentualnemu potomkowi (i jej) zapewni dostatnie życie.\nTyle tylko, że nie jesteśmy zwierzętami i nie powinniśmy się opierać na dzikim doborze naturalnym. Przede wszystkim dlatego, że po wychowaniu potomstwa (a i w jego czasie) musimy jakoś z tym drugim partnerem żyć.\nDobór seksualny (naturalny) jest oczywiscie ważny w początkowym stadium związku, ale potem zaczynają się schody i wychodzą różnice w różnych dziedzinach. ..\nI też zaczynają wychodzić różnice charakterów: jej zaczyna przeszkadzać, że on jest spokojny, powolny i spolegliwy, a jemu, ze ona taka wariatka, ciągle czegoś chce i ciągle gdzieś goni. Albo odwrotnie. A przedtem te róznice ich naprawdę przyciągały i pociągały.\nTeż jestem za instytucją swatki. Może kiedyś ludzie przekonają się, że starsi i doświadczeni ludzie maja jednak cokolwiek do przekazania młodym i to wykorzystają. Bo teraz możemy młodym sugerować… – za nic mają nasze rady, nie jesteśmy żadnymi autorytetami.\nSorki, że się rozpisałam! 😉\n9 Maj, 2019 o 1:33 pm\nCały problem w tym, jak spostrzegamy małżeństwo. Czy jako związek dwojga ludzi, który powinien być dla obojga satysfakcjonujący, czy jako miejsce, gdzie urodzić się i dorosnąć mają dzieci. Pewnie, najlepiej jeśli jedno idzie w parze z drugim, gorzej, kiedy nie idzie.\n9 Maj, 2019 o 12:56 pm\nNo cóż świat ewoluuje, szkoda tylko, że po równi pochyłej!\n9 Maj, 2019 o 1:34 pm\nNa końcu wszyscy wylądujemy w pojedynczych jaskiniach 🙂\n9 Maj, 2019 o 2:31 pm\nI gdzie tu jest ten dobór naturalny ? Ja widzę raczej rozbój w biały dzień … bo kto to widział, żeby najpierw żyć razem i mieć dzieci, a ślub… to już niekoniecznie ? Bo kto to słyszał, żeby singielka miała dziecko i jeszcze się z tym obnosiła ? Tak, jestem staroświecka, staromodna i purytanka w dodatku !\nPrzynajmniej kiedyś były jakieś zasady i tradycje, bo teraz nie ma już żadnych.\nKiedyś wstydem było być panną z dzieckiem, być starym kawalerem.\nA przecież związek dwojga ludzi to poważna decyzja i na całe życie. Bywa, że się nie uda, ale to powinny być wyjątki.\n9 Maj, 2019 o 3:49 pm\nObawiam się, że o tym, o czym piszesz, wszyscy słyszeli i słyszą coraz częściej 🙂\nPo moich przejściach nie chcę w rodzinie już żadnych ślubów. Jak nie ma ślubu, to i rozwodu nie będzie. Jak nie będzie rozwodu, to wszyscy będą zdrowsi.\nZajrzyj pod swój poprzedni komentarz 🙂\n9 Maj, 2019 o 10:15 pm\nnie wiem… zupełnie inaczej patrzę na to, bo nie wchodzę w bliższe relacje z kobietami, które szukają bogatego, wolę te, które szukają męskiego… a sam z kolei niczego nie szukam, tylko znajduję… nigdy nie tworzyłem sobie jakichś oczekiwań, bo wtedy się przegapia tą, która po prostu jest… czaisz o co chodzi?… to tak, jak spacer po lesie bez celu, bez tworzenia sobie wizji drzewa do szukania i prędzej, czy później natrafiasz na to drzewo, o które chodzi, ale wiesz to dopiero, jak na nie trafisz…\na co do rejestracji związku /czyli ślubu/, to uważam to za dodatek do związku jedynie, niekonieczny, aczkolwiek czasem dość przydatny, nie jest to dla mnie żaden priorytet, który wielu ludziom zasłania tą drugą osobę i sam związek…\n10 Maj, 2019 o 8:30 am\nOczywiście, że czaję i nawet atrakcyjnie to brzmi 🙂 ale tak naprawdę, to podświadomie mamy jakieś oczekiwania wobec partnera, choćby poprzez wykluczenie pewnych cech, np. „nigdy nie wyjdę za pijaka”. Nie podejrzewam także, żebyś z radością „znalazł” i pokochał kogoś fizycznie odstręczającego. Kobietom to natomiast może się zdarzyć – mają dużo opiekuńczości w sobie, no i inne priorytety 😉\n10 Maj, 2019 o 8:31 am\nMatko i córko! I cóż ja mogę mądrego dodać skoro chyba wszystko zostało już napisane? Sama wyszłam za mąż ‚z miłości’, a 2 lata później byłam rozwódką… Czy przez pryzmat tego doświadczenia mogę twierdzić, że ‚małżeństwa z miłości’ się nie sprawdzają?\nWśród moich znajomych jakieś…3/4 to osoby rozwiedzione. Pobierali się z różnych powodów i pewnie z różnych powodów zdecydowali się na rozwód. Teraz zażegnują się, że nigdy więcej nie dadzą się wrobić w małżeństwo… Niektórzy są sami, inni- podobnie jak ja- żyją w tzw. konkubinatach (jak ja nie lubię tego określenia!), niektórzy mają w tych związkach dzieci. Są szczęśliwi. Ja też.\n10 Maj, 2019 o 8:37 am\nZostawiłaś bardzo mądry komentarz, bo potwierdza moją teorię i spostrzeżenia 🙂\nA tak na poważnie, to jednak smutne, kiedy z czegoś, co kiedyś było pożądaną całością, zostają tylko potłuczone skorupy 😦 Kiepski „posag” na przyszłość.\n10 Maj, 2019 o 7:00 pm\nNigdy nie myślałam, że szukam bogatego. Może wtedy za króla ćwieczka wszyscy byliśmy biednawi. Pierwszy raz wyszłam za mąż, będąc już w ciąży. Bałam się zlinczowania przez „prawe” kobiety starszyzny polskiej. A drugim razem aby zobaczyć co to znaczy być kochana i szanowaną. Kulą w płot oba związki. Tak teraz się zarzekam.. i śpię z kotkiem. Niech się inni pomęczą, ja już jestem stara i zmęczona. Zrobiłam swoje i mam emeryturę, wolne nie tylko od pracy, od szukania, i budowania też. Marny ze mnie budowniczy, żadnych budowli nie wznoszę.\n10 Maj, 2019 o 8:06 pm\nPisząc notkę miałam na uwadze los synów w tym nowym świecie, a więc pośrednio także i mój. Nie sposób się zupełnie odciąć od ludzi, których kochasz.\nJeśli o mnie jest mi dobrze tak, jak jest. Niczego nie oczekuję i nic już nie mam do dania.\n10 Maj, 2019 o 8:38 pm\nO jej, ja trochę inaczej. Czuję, że do ofiarowania trochę jeszcze mam, ale już nie duszy.\n11 Maj, 2019 o 12:34 pm\nI bardzo mądrze. Duszę sobie zachowaj. Zawsze może się przydać. Choćby na handel z diabłem 🙂\n11 Maj, 2019 o 5:52 pm\nHa ha ha, jesteś kobietą z poczuciem humoru. Dziękuję.\n11 Maj, 2019 o 9:50 pm\n12 Maj, 2019 o 1:11 pm\n13 Maj, 2019 o 3:47 pm\nBardzo ciekawy tekst napisałaś. Dowiedziałam się z niego i z komentarzy dużo o związkach między ludźmi. Najbardziej cenię….”i nie opuszczę cię aż do śmierci” Miłego dnia życzę:)\n13 Maj, 2019 o 8:27 pm\nDla mnie też to jest najważniejsze. Przeceniamy romantyczną miłość/zauroczenie, podczas, gdy z perspektywy życia naprawdę ważne są prawość i uczciwość.


Stanisław Grabowski - VIVAT, CRESCAT, FLÓREAT! Jubileusz Franciszka Maśluszczaka\nVIVAT, CRESCAT, FLÓREAT!\nJubileusz Franciszka Maśluszczaka\n…i ja tam byłem. I wino piłem. A miód spijałem ze słów tych, którzy z okazji Franciszkowego jubileuszu siedemdziesięciolecia zabierali głos. Lał się na serce Franciszka. Należy mu się należy, zasłużył na niego. Siedemdziesiątka to taka liczba, od której zaczynają się schody. Schody do sławy, albo do piekła. Wielkiemu artyście wszystko jedno. Dzieła, które stworzył, nikt już mu nie odbierze. Przebył, dosłownie i w przenośni, swoją Via Dolores. Pozostanie w encyklopediach, czy w Wikipedii. Tylko czas pokaże, czy zmonumentalizuje się czy też docenią go kolejne pokolenia. My współcześni – prosimy o więcej!\nMistrz Franciszek swoją ogromną wiarą w moc sztuki, nadto swoją młodzieńczą naiwnością (szczerą i bezinteresowną), w jej niesłychanie ważną rolę, zasłużył na pochwały, na piedestał, choć strach mu o tym wspominać. Jednak prawdziwym mistrzom, autorytetom, tym, którzy innym przecierają szlaki, należą się pomniki. Stawiajmy je najwybitniejszym artystom, naukowcom, wynalazcom; nie stawiajmy politykom, gdyż ich przyszłość jest zazwyczaj niepewna, pomysły na życie mają często wtórne lub przyklaskuje im na ogół niewielka grupa klakierów.\nTylko sztuka ma szansę docierać do wszystkich, czyli trafiać i pod przysłowiowe strzechy. Sztuka u największych zawsze pozostaje niedocieczona, pełna tajemnic, wielowątkowa i metaforyczna, nie poddaje się komercji, uzurpuje sobie wszelakie prawa do wolności. Czyż u jej źródła nie stał na przykład boski Orfeusz (określenie K.K. Baczyńskiego)?\nDlatego 22 marca br. w warszawskiej Ursynotece-Muzeum przy ul. Barwnej 8, w gronie Jego przyjaciół i miłośników jego sztuki, z satysfakcją obchodziliśmy jubileusz Franciszka Maśluszczaka malarza, rysownika, ilustratora. Była to, poza wszystkim, okazja do chwili refleksji, do próby spojrzenia z łezką na chłopca, któremu zamarzyły się studia na warszawskiej ASP, nie zatrwożyły go ani profesorskie nazwiska, ani nazwiska sławnych absolwentów. Po prostu Franciszek, powtórzmy, od zawsze wierzył, z chłopięcą i niezachwianą wiarą, że podoła akademickim wymaganiom; ba, stworzy swój własny styl, swoimi słowami opowie świat i przekona niedowiarków, że żyć to znaczy tworzyć.\nZejdźmy z cokołu, z którego niezręcznie przemawiać, i przypomnijmy, że Franciszek Maśluszczak urodził się 21 stycznia 1948 roku w Kotlicach k. Zamościa. Po ukończeniu Liceum Plastycznego w Zamościu studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1974 roku. Skończywszy akademię, nie zerwał już ze stolicą. Przed prawie 40 laty zamieszkał na nowopowstającym osiedlu w części południowej stołecznego miasta – Ursynowie. Tu, można rzec, okrzepł artystycznie, wrósł w środowisko plastyków, mocno związał swoją twórczość z Dzielnicą, przykładem jakże wymownym Droga Krzyżowa, w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego, której jest autorem.\nMaśluszczak to artysta znany i rozpoznawalny, był wielokrotnie nagradzany, m.in. Nagrodą m.st. Warszawy, nie decydujemy się by zaprezentować wszystkie wyróżnienia, jakie otrzymał. To wymaga osobnej publikacji. Także wymienić wystawy zbiorowe i indywidualne, na których prezentował swoje dzieło, przekracza ramy, jakie sobie zakreśliliśmy. W każdym razie można napisać, że był i jest obecny na wszystkich kontynentach. Także jego malarstwo, rysunki i grafika znajduje się w wielu szacownych galeriach i muzeach, zdobi ponadto wiele ważnych instytucji. „Maśluszczaki” obecne są także w licznych kolekcjach prywatnych, ciągle poszukiwane i adorowane. Są dumą ich posiadaczy. Ważne uzupełnienie jego obecności w przestrzeni publicznej to ilustracje do książek zarówno dla dorosłych, jak i dla najmłodszych czytelników. Od dziesiątków lat zaznacza swoją artystyczną obecność w prasie. Jest też bohaterem kilku filmów dokumentalnych, ale, naszym zdaniem, ten najważniejszy film o Artyście jeszcze nie powstał, boć jego sztuka stale się rozwija, a na dodatek twórca ma nam tyle do powiedzenia, i to z wielką gawędziarską swadą, że tylko włączyć magnetofon i słuchać go i słuchać.\nFranciszek Maśluszczak uczestniczy w plenerach malarskich oraz wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Odbywa podróże artystyczne. Posługuje się perfekcyjnie różnymi technikami malarskimi. Długie lata był wykładowcą na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.\nDyskretną, ale bardzo ważną częścią jego biografii jest udział w wielu akcjach charytatywnych, konkretna pomoc niesiona potrzebującym. Zawsze gotów jest poświęcić się celom szlachetnym, za co został wielokrotnie uhonorowany. Franciszek Maśluszczak pamięta także o tych z jego środowiska artystycznego, którzy z różnych względów potrzebują materialnej pomocy lub duchowego wsparcia.\nZ pewnością jest tytanem pracy, którego nie zawodzi artystyczna intuicja, talent i smak. Stworzył na wskroś własny świat, własne i oryginalne dzieło sztuki, pod którym mogliby się podpisać najwięksi. Głównym elementem jego kompozycji jest i pozostaje człowiek. Maluje też pejzaże, architekturę i lasy, unika jedynie martwych natur. Popiera instalacje, happeningi i inne eksperymenty artystyczne.\nJest na warszawskim Ursynowie osobą bodaj najbardziej popularną i szanowaną. Przy całej swej wielkości kimś niezwykle skromnym i serdecznym, ciepłym. Zna go nie tylko świat plastyków, ale i środowisko literackie, teatralne czy muzyczne, wydawnictwa i redakcje. Często bywa obecny na wernisażach czy na spotkaniach autorskich przyjaciół, również w telewizji i w radiu. Jest barwną postacią przeróżnych spotkań towarzyskich. Umie nachylić się nad każdym kogo spotka na swej drodze i wysłuchać go, wspomóc czy pocieszyć jeśli tylko jest taka potrzeba.\nNa pewno Ursynów może się chwalić tym nietuzinkowym artystą nie tylko w kraju, ale i za granicą, to ikona Dzielnicy, jego znakomita wizytówka. Bo wiemy, że „naszym panem malarzem”, jest od dziesiątków lat dla mieszkańców niewielkiej miejscowości na Mazowszu – Cegłowa.\nNależy też koniecznie pamiętać, że jego Muzą i jednocześnie Aniołem Stróżem jest ukochana żona Basia, bez której trudno sobie wyobrazić żywot Artysty tak dynamicznego i wielostronnego jak Franciszek Maśluszczak. A „oczkiem w głowie” oczywiście ukochana wnuczka Julia.\nWracając do jego twórczości, pochylało się nad nią wielu znakomitych krytyków, znawców sztuki, ale na początek chciałbym przypomnieć fragment z pierwszej książki o artyście, autorstwa Czesława Mirosława Szczepaniaka: „Świat Franciszka Maśluszczaka jest wykluty z półbaśni. Tkwi między jawą a słodkim snem. Jest bardzo liryczny i zadumany nieco. Osnowę życia nicuje snem jak tylko umie. Wie, że życie nachalnie podcina wszystko, co osobiste i skrzydlate. W swej brzydocie zawiera okruchy piękna. Deformuje rzeczywistość, żeby ocalić, to co się znijacza. Bohaterowie Jego rysunków i obrazów są jak dorosłe dzieci. Wcale tego nie ukrywa, że dopokąd żyjemy, to majaczy w nas dzieciństwo i młodość. Franciszek nie gloryfikuje realizmu i fotografii. Jest po stronie ułomności człowieka. Pochwala radość tworzenia. Kocha ten ziemski padół i ludzkie próby odlotów w inne wymiary. Nie estetyzuje życia za wszelką cenę. Jest radosny w smutku. Lubi sobie stroić żarty nie byle jakie. Wie, że na dnie śmiechu jest ludzka łza. Proponuje pewnego rodzaju żart sytuacyjny. Stąd też ludzie w jego płótnach są w ciągłej wędrówce. Trzymają się kijków, laseczek, kosturów, kul, szczudeł. Dźwigają na plecach tobołki albo motykę z końską podkową. Na nogach mają krople rosy i ziarna ziemi. Malarstwo Maśluszczaka jest śliczne i nostalgiczne. Umie myśleć poezją!”.\nOniryczne i pełne magii malarstwo Maśluszczaka jest wyzwaniem dla wielu, zwłaszcza dla tych, których cieszy kolor, ulegają liryce, kochają szaleńców; Rosjanie nazywają ich jurodiwymi, i jest to wieloznaczne słowo.\nW każdym mieszkaniu, czy biurowym pomieszczeniu, zawieszony obraz czy rysunek autorstwa Franciszka Maśluszczaka, choćby wycięty z gazety lub skopiowany z Internetu, to radość, to struga ciepła, powrót do marzeń, do dzieciństwa, do czasów niewinności, kiedy każda ł ą k a była nam r a j e m, kiedy nie wiedzieliśmy, iż przyjdzie nam go utracić. Spoglądając jednak na obrazy Franciszka wydaje się, że nie wszystko zostało stracone, że r a j istnieje, tylko droga do niego jest dłuższa, wymaga wyrzeczeń. Ale czy możemy z niej zrezygnować, kuśtykając choćby przy kijaszku? Artysta całym swoim dziełem podpowiada nam, że nie wolno tego czynić, że dopóki trwa nasza w ę d r ó w k a zawsze jest z nami nadzieja.\nOd wielu lat, doceniając artyzm Maśluszczaka, zastanawiając się też nad istotą jego sztuki, „popełniłem” kilka tekstów o poetyckim charakterze związanych z artystą. Jeden z nich na dowód załączam:\nZmiażdżyć, by wiedzieć,\nŻe nie jest martwy.\nGŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY ● GŁOSY\nRozwiązania kolorystyczne Maśluszczaka, czyli to co w obrazie najważniejsze, są niezwykle bogate i wytworne zarazem. Tej gry drobnych, dźwięcznych plamek barwnych mogą mu pozazdrościć najbieglejsi nawet postimpresjoniści. Lecz sztuka, płynąca z mechanicznego, gdyż wrażeniowego tylko sprzężenia „oko-ręka” Maśluszczakowi nie wystarcza. On chce mówić. I mówi. Również przez właściwą sferze sacrum świetność i świetlistość koloru, lecz nie tylko. Mówi metaforą i symboliką, pozostawiając jednak ostateczną interpretację swych obrazów odbiorcy, gdyż wie, że niektóre znaczenia są zrozumiałe jedynie dla autora, który ze swej strony nie może zapanować nad osobistymi skojarzeniami odbiorców, choć może je ewokować. W pewnym przynajmniej stopniu. Mówi też poprzez strój – jego postaci noszą skrojone dla nich przez artystę i przez niego barwione kostiumy, a wiadomo przecież, iż strój jest od początku swego istnienia wyrazem kultury duchowej oraz informacji o jego właścicielu. A ponadto przenosi człowieka z jednej sytuacji w inną, co sztuki typu „Z chłopa król” i na odwrót nieprzerwanie wykorzystują. Zaś Maśluszczak nie tylko ubiera swe postaci. Również stawia je, czy też – ustawia w określonej scenerii, przenosi z rzeczywistości w światło nie tyle rampy, ile swej sztuki, w swoje teatrum żywych ludzi. Przyjrzyjmy im się bacznie, bo w ich mnogości odnajdziemy gdzieś również siebie. I uśmiechnijmy się do siebie z należną sobie sympatią.\nMalarstwo Maśluszczak nie nuży, nie doskwiera jednostajnością czy monotonią powtórzeń […] nie epatuje, ani nie kokietuje, niczego nie narzuca, nie każe się słuchać, ono zwyczajnie uwodzi.\nDramaturgia ufigurowania postaci, bezwyrazowej lub głęboko tajemniczej mimiczności, samotność ludzi i przedmiotów w ich pantomimicznym przesuwaniu się przez kadry obrazów stawiają i nas w tej dziwnej przestrzeni jakichś dances philosophiques et symboliques, których istota może intelektualnie domyślna, intuicyjnie wyczuwalna, pozostaje jednak nadal tajemnicą. Wyraźna ilustracyjność zdaje się domagać tekstów, literackiego dopełnienia tych obrazów, jak w klasycznych opowieściach ksiąg dla ubogich.\nJak wszyscy wiedzą, Maśluszczak to ten malarz spraw i rzeczy wiejskich, co mieszka w bloku na Ursynowie, i widzi stamtąd pól Warszawy, i absolutnie mu to nie zaciera własnego świata wyobraźni, ulokowanego całkiem gdzie indziej. Tak, jak nie wymazały mu wyobraźni regularne studia na Akademii Sztuk Pięknych i praca wykładowcy na Politechnice, i telewizor, i samochód, i komórka. Na to wszystko Franciszek Maśluszczak jest w pełni odporny. I w przeciwieństwie do większości swoich widzów funkcjonuje spokojnie w dwóch rzeczywistościach. I jeszcze trzeba dodać, że odmalowane bloczyska to niewątpliwie lekka kpina z pejzaży Edwarda Dwurnika (szczegół towarzyski), że górka, z której schodzi alter ego, to pewnie ziemia z wykopu pod kolejną mieszkalną szafę (szczegół realistyczny), że chałupka z piernika ma nieproporcjonalnie małe okienka i drzwiczki (szczegół bajeczny), że wszystko razem jest wspaniale zharmonizowane barwnie w farbkowej gamie pierwszych wiosennych roztopów (szczegół koneserski) – wtedy dopiero zbliżyć się można do aury poetyckiej obrazu. Lirycznej i autoironicznej. Dobre pół Polski pochodzi ze wsi i w pierwszym czy drugim pokoleniu zamieszkało w mieście. I nie wie, co o tym sądzić. Czy wstydzić się tej wsi, czy wybrzydzać na miasto. Maśluszczak, chodzący po warszawskich ulicach z głową we wspomnieniach jak w chmurach, uczy patrzeć na ten fenomen socjologiczny z liryzmem i autoironią. Jak można się dziwić, że jest tak lubiany?\nJeden z obrazów Franciszka Maśluszczaka wisi w gabinecie Czesława Miłosza. Poeta wybrał go, bo świat ukazany na płótnie przypominał mu atmosferę kowieńskiej prowincji z lat jego młodości. Podobne odczucia miewają także inni odbiorcy tej sztuki. Otóż wydaje im się – bez względu na to czy urodzili się w Poznaniu, na mazurskiej wsi, czy w Warszawie – że malarz oddał w prosty sposób klimat rzeczywistości znanej im i bliskiej. Może to przez melancholię, która kryje się w kącikach ust i oczu tych zapatrzonych gdzieś twarzy? A może dlatego że artysta portretuje człowieka na tle metaforycznego pejzażu. Pejzaż ów, częściowo odrealniony, pociąga grą kolorów i kształtów. Bliskość tę najintensywniej odczuwa się jednak, gdy ma się przed sobą płótna i rysunki z wizerunkami naszych sąsiadów ubranych niezbyt starannie, pogrążonych w kłótni, bójce, handlujących myślą lub goniących za marzeniem. Artysta pokazuje ich z subtelną ironią i humorem.\nFranciszek Maśluszczak pracuje z „przypomnienia”, a nie z natury. Nie uprawia, a nawet nie lubi sztuki naturalistycznej, odwzorowującej rzeczywistość we wszystkich jej aspektach. Ceni sobie połączenie pracowitości z pewnym luzem. Jak sam mówi – „Kiedyś byłem bardziej pracowity. Warsztat malarza z czasem ulega pewnej modernizacji. Zmienia się ostrość widzenia. Mnie chodzi o dokonanie syntezy okraszonej szczegółem”. […] Nie ma ochoty przemalowywać i poprawiać swych dawniejszych dzieł. To co namalował jest zamkniętą kroniką jego życia i myślenia w danym czasie. Twierdzi, że jego konstrukcję obrazu też pewnie można by uprzestrzennić. Przedkłada miejsca niedookreślone nad konkret. Uważa, że w przyszłości współcześni artyści będą wystawieni wspólnie w jednej sali muzealnej – tak instalatorzy, jak i rzeźbiarze oraz malarze.\nWiele tych Maśluszczakowych obrazów ogląda się z uczuciem niewygody, czy ból malowanych postaci jest także bólem naszym? Co się dzieje między tymi barwnymi powierzchniami a oglądającymi? Nie wiem, staram się zrozumieć własne zafascynowanie czymś, co początkowo jawiło mi się takie kolczaste. Kilkanaście płócien, jakiś daleki horyzont zaznaczony niedużymi drzewami, jakieś domki, jakaś dziwna poświata i wydaje nam się, że rozumiemy coś, co było dotąd obce. Przed obrazami Franciszka Maśluszczaka zawodzą pierwsze skojarzenia, jesteśmy gdzieś daleko, w podziemiach bolesnej, najbardziej elementarnej, nieomal biologicznej części naszej jaźni. Dziwna podróż, która budzi chęć ucieczki, ale jednocześnie kusi czymś, czego nie umiem nazwać. […] Jen Cocteau kazał malarzom być szybszym niż piękno; dzieła sztuki niech zmusza piękno do wysiłku, do pościgu za sobą. Franciszek Maśluszczak wspaniale dokonuje tego w swych magicznych obrazach. Kiedy nieśmiało wychylam się ku ich nierzeczywistemu światu – początkowo bardzo nieśmiało, pełen niepokoju, dzisiaj z większą uległością – zjawiskowość tych płócien wydaje mi się mniej urojona. Wystarczy tylko uchylić malowanej zasłony, by odkryć nieświadome, by znaleźć się po drugiej stronie, nie świata, czasu lub rzeczywistości, po drugiej stronie nas samych, naszego skłębionego wnętrza. Kiedy w milczeniu przypatruję się tym obrazom, czuję lekkie dotknięcie, jakby ktoś ocierał się o mnie spojrzeniem lub dotykał niewidzialną dłonią.\nFranciszek Maśluszczak […] maluje sen, myśli, beznadzieję, a nawet różnicę poglądów. Nie waha się również malować wiary, twierdząc w jednym z wywiadów, że jest ona konkretna, czyli do namalowania. Aniołowie istnieją – udowadnia – ponieważ da się je namalować. Jego malarstwo to zatem swoista teologia, tyle że pisana linią, kształtem i kolorem. Dlatego może świat, w którym Franciszek Maśluszczak umieszcza człowieka, jest nie tylko ludzki, ale i Boży. Jest to świat namalowany w barwach pastelowych, ciepłych, łagodnych, pełny miłości i nadziei, choć nie pozbawiony trosk i absurdów. Kiedyś, zapytany o początki swoich inspiracji, wskazał mamę. Dopytywany, czy to ona kupiła pierwsze farby i sztalugi, odpowiedział, że wprowadzała go w świat malarski, gotując raczej konfitury i zagniatając ciasto. I to jest tajemnica sztuki Franciszka Maśluszczaka. Niektórzy widzą w niej wiele barw Chagalla, inni ciepło i prostotę Nikifora, ale jest on przede wszystkim Franciszkiem z Zamojszczyzny, opisującym z prostotą, wnikliwością, wielką życzliwością i z urodą świat ludzkich spraw.\nks. prof. Jarosław Stoś\nW ruchach powolny, jakby chodził mrocznymi korytarzami w powietrzu. Dla nas przezroczystym. Dla niego zatłumionym, zamieszkanym przez wiele postaci, które go otaczają. W świecie który maluje, my poruszamy się łatwo. Jak wśród jego obrazów. Krajobrazów. Ludzi. Miast. Tak wiele widać, na pobieżny rzut oka, obserwatora tej sztuki: oto maśluszczaki. Znany styl. Dziwny. Kolorowy. Bajkowy. Nadrealny. Ale tam… w tle na pozór sielskich miasteczek i miast, cóż tam widać pod skórą koloru, czy nie dramat skrywany pod twarzą postaci, w oczach szeroko zamkniętych i otwartych do wnętrza… Czy to nie ból, nie samotność, nie bezradność… wobec tak wielu pytań i bezrozumnych i bezdusznych spraw tego świata? A ten drugi świat. Jest? A ten Bóg istnieje? I skąd tyle cierpienia w świecie, stworzonym z miłości?\nObrazy Franciszka Maśluszczaka odbieram jak kolorowe bajki dla dorosłych. Przestrzeń i to co ją zapełnia: ludzie i architektura są jak zaczarowane, wieloznaczne, okryte tajemnicą, nierealne, ale wyraziste. Brak im jakiejkolwiek dosłowności. Twórczość Maśluszczaka jest rozpoznawalna dzięki swojej niepowtarzalnej stylistyce […] Maśluszczak pokazuje pojedynczych ludzi i przedstawia jakieś ich myśli, jakieś cechy ludzkie. Albo przedstawia ludzi w pewnej zbiorowości. Na jego pracach widać miasto, którego fragmenty pochodzą z różnych miejsc. To nie jest architektura sfotografowana, lecz dobrane fragmenty architektoniczne dostrzeżone w różnych miejscach.\nTo prałat Wojdat, w chwili natchnienia, nakłonił Ciebie do wykonania Ursynowskiej Drogi Krzyżowej. Wykonałeś – szczęśliwcze – to zamówienie zdumiewająco. Chrystus jeszcze raz wędrujący ze swoim krzyżem przez nasz ursynowski krajobraz… jest twoim arcydziełem, to twoje Opus Magnum. Stojąc po wielokroć przed twoim cyklem w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego, wiem, że wykroczyłeś poza malarstwo. Zostałeś kolejnym ewangelistą, mistrzem narracji, a tym samym wszedłeś mimowolnie na moje pole… opowiadacza obrazami. Czy wiesz, że przeniosłeś się do krainy… Kinematografu. Stałeś się „pełną gębą” filmowcem. Od tej pory wszystkie namalowane przez Ciebie obrazy traktuję jako akcje równoległe, jako kolejne wątki tego Twojego najlepszego filmu. Witam cię zatem, jako „odźwierny”, w krainie Kinematografu. Rób filmy… Czekam na nie, wszak jesteś młody, zdążysz. Film to forma wypowiedzi człowieka XXI wieku. A ty masz tak wiele do opowiedzenia…