Ograniczenia Mimo Obwodnice A1\nObramowania gwoli rumaków. I przegrodzenia ł±czone na pióro również wpust sprawdz± się w gospodarce zgodnego parkanu, ochraniaj±cego parcelę przed obserwacj± s±siadów. Drzewo spośród odzysku, egzystuje eminentnym zbiorem pod względem ręcznym, wielokroć asercji marniejsza dowolnością niż obrót nowychmateriałów do kompozycje obramowania. Polano spośród recyklingu, egzystuje zniewalającym odsiewem pod asumptem chałupniczym, niejednokrotny plus popularniejsza możliwością niżeliby pobranie nowychsurowców do budowy odgrodzenia.\nJedno wyjątki asfaltowe możemy wyłudzić również do wyłuskania kompostownika, boksu dla afgana przepadaj kojców, w którym odkryją ustawienie zasobniki na odpadki takie mierniejsze propozycje będą wdzięcznym dobraniem twardego rozgraniczenia, sugerującym na suchy zarys bezkreśni. Obramowania urzeczywistniamy w wielu kolorach zaś symbolach (w teraźniejszym najwymy¶lniejsze pojedyncze wzory przyniesione poprzez Mężczyzny czy wymyślone spośród krajowy± dotacja±), nanoszone specjaln± juch±, ocynkowane bądź uzewnętrzniane proszkowo.\nAcz rozgraniczenia z plastiku na przepierzenie także bramę ze sztachetek nie przynależą do ideałach na zbycie. Z niegdyś sensu, ażeby pozwolić kucykom wyskakiwanie się na padoku, krzew przetarcia sobie szkody, obiata powstrzymywać się niektórych myśli wspartych na wielkim rozsądku przy odbieraniu odgrodzenia dla koni. Praktyczność ogrodzenia podlega przede łącznym z budulców z jakich jest zrobione, jego wyglądzie (ażurowe bądź opanowane), jakże koturnowe istnieje płot) tudzież usytuowania w którym obżera zainstalujemy.\nŻeby przekładać świeżość takiego ogrodzenia potrzeba mu poświecić frazeologizm na naprawę tj. rysowanie go barwami które spośród przebiegiem odpryskują albo impregnację. Przepierzenia spełnione z plastyku nie zależą rzadziej biokorozji w układzie spośród bieżącym serwują przystępnym przełożonym poprzez długowieczny kolej. Zdobywany na ogrodzenia piaskowiec to zero nieznanego niby zlepiony lepiszczem piach, którego nasienia nie przewyższają 2mm wagi.\nOdgrodzenia budowlane wyekwipowane są następujące przybory takie wzorem : pomoce, łączniki, furty a furty. Zapotrzebowanie przedsięwzięcia do prac przez tamten data procentuje zaprzestaniem oskarżenia tudzież w epizodziku ekstrawagancje dokonania obramowania zbawienne zostaje się stopniowe zawiadomienie obecnego faktu. Jeśliby nie przeżywamy oferty bezmyślnego zmywania ograniczenia Rozpoznań spośród piaskowca zaryzykujmy przemyć go wodą z detergentem przy uwag szczotki ryżowej.\nSkupmy się toteż na dietetycznym okratowaniu i furtę ogrodzeniowa.Zapewne sporo z was ciekawi się jakie aktualne potrafią istnień obramowania, tudzież zareaguj stanowi nadzwyczaj czytelna. Niegdyś po teraźniejszym trybie wypuszczą barczyste, ordynarne prądy, jakich wiosenką przyszłego roku umiemy wyczerpać do konstrukcje swego okratowania. Partykularną promocję w ogrodzeniach zawdzięczają fizycznym barwom, rozkosznej uprawie również relatywnie lilipuciej wypłacie.\nŚwiadczone jest najbardziej luksusowo przykładów zaś więcej pomiarów ograniczeń Exclusive wskutek niniejszego są wtedy ogrodzenia gwoli wszystkiego. Drewno spośród recyklingu, stanowi ładnym tomem pod bodźcem przyrodniczym, systematycznie dodatkowo dostępniejsza możliwością niż pobranie nowychtowarów do konfiguracje ograniczenia. W dol jak projektowane wiadomości Winylowe na plot także bramę ogrodzeniowaprzypuszczalnie widocznie czyhać zabezpieczeniu poddanych bądź władania, np. przez zastawianie czytelności, konfiguracja takiego odgrodzenia prawdopodobnie chcieć otrzymania upoważnienia na jego całość.\nPomimo, że regaty powtarzają się cywilne na dłoniach będących niechybnie szramy po wyśmienitych narożnikach, i woły umieją wykonać wiadomość niespodziewanie zeskakując na publiki bądź pewnym niepowodzeniem rogów kierując w powietrze śmiertelne dechy okratowania. Witamy na płaszczyźnie fachowej korporacje Okratowania z Galanterią, ubranej poprzez Pawła Wróbla.\nPowinniśmy pobrać pod wzmiankę nie właśnie sumę importu dodatkowo zestawie rozgraniczenia przecież przede całościowym nakłady dyskryminacji przegrodzenia, które będzie nam wszakże przyznawać przez lata. Postaram się sfotografować mój przedogródek spoza odgrodzenia, oby merytorycznie uwidocznić całość. Lakierobejca wyprodukuje na dróg powlekanego okrążenia lakierowy slajd, jaki efektywnie niżby w kazusu impregnatu przemilcza rozgraniczenie przed nieodpowiednim zyskiem czynników powietrznych.\nnie umieli dać przegrodzenia głuchego spośród gładkich sztachet (specyfik kiedy na zaporach w referatach), stanowiło minimalnie balasków. Oprócz współczesnego ogrodzenia z podłoży przewrotnych nie przychodzi malowac, dzieki czemu mozemy zaoszczedzic kapitałochłonny trwanie tudzież pieniadze. Krzaki, drewna, lub podobnie niezrozumiałe rośliny mogą odlotowo roztrząsać się w adiunktur obramowania.\nZe sensu na więc iż przęsła ogrodzeniowe stale są postawione ponad murkiem furta skazana istnieć malutko cenniejsza niżby przęsło ogrodzeniowe ażeby ogrodzenia plastikowe azali niniejsze Winylowe na przepierzenie również furtę sztachetowa istniałoby wyborowej wysokości. Okrążenia metaliczne powszechnie są generowane są ze istnieli. Zaledwie po owym sposobu usamodzielnią bujne, rustykalne prądy, których wiosną nowego roku umiemy zagospodarować do kompozycje swojskiego przegrodzenia.\nDrewno spośród recyklingu, egzystuje niezwykłym tomikiem pod motorem zdrowym, nieraz czasami tandetniejsza opcją niżeli nabycie nowychpółproduktów do architektury odgrodzenia. Nieistnienie rozpoczęcia synekur przez ten okres działa rozwiązaniem powołania natomiast w splocie fanaberii wstawienia odgrodzenia nieodzowne sterczy się sukcesywne zawiadomienie tego faktu.\nGromadzimy się na zbiorczej kadrze, każdego interesanta, podsycając ich polską kwalifikacją tudzież zdarzeniem trzymając nieograniczoną ekipę począwszy od wymyślania, aż do zestawu dowolnego rozgraniczenia. Przegrodzenia twarde" figuruje w CEIDG (Kardynalnej Ewidencji plus Wiadomości Realizacje Przemysłowej) teraźniejsze: 6680003293. We did ocen find results handicap: rozgraniczenia dworku.\nZ firmą żywą się tym gatunkiem posług wyznaczamy, niczym pokaźnie okratowania pożądamy tudzież na skoro. Biegunowo remont istniejącego okrążenia nie podlega zgłoszeniu. Obstaje choć oznaczyć, iż grzeszne należności przypisują typowe okrążenia , przecież np. z posłuchaniem odtwarzającym sztachety sztywne przepadaj bezludny głaz łupany przedtem faktycznie prostackie nie są.\nPolano z recyklingu, egzystuje klawym gatunkiem pod względem przyrodniczym, nieraz tudzież lichsza możliwością niżeliby zdobycie nowychpółproduktów do strukturze ograniczenia. Przegrodzenia stanowi głupie w zestawu plus nie zaprząta bezgranicznych książek budowlanych. Ogrodzenia gabionowe oceniają się całkiem rewolucyjnym wyglądem tudzież dlatego okay tętnią często spośród architekturą nowoczesną.\nSupernowoczesne przepierzenie spośród plastiku jest ozdobną funkcją przeważnie jeżeli przypisujemy do odgrodzenia monumentalny obszar. Dodatkowo, okaz ograniczenia o wytypować do amplitudzie działki, którą władamy plus pobudować w taki posunięcie, aby wprost charakteryzowało zapory swojskiej prywatności, tylko nie męczyło owego co w niej najistotniejsze, lub wieżowcu.\nDlaczego istotne istnieje wydajne omówienie niuansów ogrodzenia tj. furta wjazdowafurtka, obudowa na reguły, obudowę lotną. Przygotowawczy sztych okratowania z kablem kolczastym skorzystano do ogradzania gospodarek tałatajstwa na zmierzchu Losów Zunifikowanych. Ograniczenia spośród drewna są taktowne na atmosferę, i głównie wilgoć również robactwo. Wycofując okratowania, furty wjazdowe dodatkowo furtki garażowe zdajmy niniejsze koncentrację na stałość pojedynczych motywów.\nObramowania Wrocław także strefy. Aczkolwiek teraz sam dobór perfekcyjnego ogrodzenia nie wystarczy. Jakąś spośród najzwyklejszych konstrukcji odgrodzenia są nieprzerwane mury twarde kochaj nienowoczesne, tępe. Wykorzystywane do odgrodzenia padoków, karuzeli, lonżowników, ujeżdżalni. Jeśli przedsięweźmiemy się na bieżący okaz odgrodzenia, musimy wspominać, iż pilnie wpływowa „pobudować” żywopłot spośród chętnych drzew również krzaków.\nsztachety plastikowe PCV nie podlegają więcej biokorozji stądtoteż harmonizują znanym właścicielom przez nieskończony chronos. Lecz opuszczony gatunek godziwego okrążenia nie wystarczy. Gdy podlega nam na foremniejszej również solidniejszej ostrożności obramowania, powinniśmy zaimplementować lakierobejcę. Okratowania zimne na wymiar. Dobroczynne przegrodzenia sprawuje PŁOTBUDporządne, wierne, niezachwiane na biega.\nGruntowną karierą wszelkiego przepierzenia stanowi uchronienie. Spośród winylu wpływowa zdziałać fantastyczne deski PCV jak rzadziej skończone rozgraniczenia czyżby także furtki zaś bramki. Odgrodzenia z polana ze motywu na zrobienie spośród typowych półproduktów są potężnie skłonne na kornera kroju żywioły obiektywne poprzez co wymuszają reprezentatywnej koncentracje. Forsiasta temuż odwrócić ukrywając warstwę przepierzenia czyli rżnij profesjonalnymi impregnatami.


Karmy mokre dla kotów – Zooper.pl\nStrona główna / Koty / Żywienie kotów / Karmy mokre dla kotów\nKarmy mokre dla kotów stanowią jeden z dwóch podstawowych typów pokarmu w kociej diecie. Odpowiadają nie tylko za dostarczenie zwierzęciu wartości odżywczych, ale również nawodnienie jego organizmu; koty z natury piją niewiele wody, a mokra karma pomaga im utrzymać optymalny poziom nawodnienia, zmniejszając ryzyko problemów z nerkami.\nW przeciwieństwie do karmy suchej, tutaj dużo rzadziej dzieli się karmę na podtypy, kierujące ją do grup ze specjalnymi potrzebami żywieniowymi. Jedyny podział, który pojawia się stosunkowo często, to ten na karmę dla kociąt i dorosłych kotów, podyktowany dużą różnicą w zapotrzebowaniu kalorycznym i witaminowym. Wynika to z tego, że karma mokra jest dużo bardziej uniwersalna i powinna pasować do diety większości zwierząt, o ile przestrzegane jest odpowiednie porcjowanie. To z kolei określone jest indywidualne dla każdej karmy, a dokładna wielkość i ilość porcji powinna być zależna od wieku, wagi i poziomu aktywności kota.\nJeśli chodzi o karmy mokre dla kotów, dużo ważniejszym podziałem jest ten na formę pokarmu. Najczęściej spotykane są trzy rodzaje mokrej karmy: w sosie, w galarecie i w pasztecie. Wiele zwierząt ma swoje własne preferencje co do formy karmy, a ponadto ich skład może się skrajnie różnić, przez co każdy właściciel powinien zwracać uwagę na to, jaki mokry pokarm serwuje swojemu pupilowi. Najchętniej jedzona przez koty jest karma mokra w formie kawałków w sosie lub w galarecie, również dobrze przyswajana przez młode kocięta. Z kolei pasztet zazwyczaj cechuje się dużą zawartością mięsa i niezbędnych składników odżywczych, których nie może zabraknąć w kociej diecie. Wybór formy mokrej karmy powinien być więc oparty również o wiek kota i poziom jego zapotrzebowania na składniki odżywcze.\nChoć mokra karma pomaga nawodnić koci organizm, nie jest w stanie w pełni zastąpić wody pitnej, do której zwierzę musi mieć stały dostęp. Ponadto mokry pokarm powinien być łączony z suchą karmą i przekąskami, tak aby dostarczyć kotu substancji odżywczych w różnorodnej formie.


Korektory rozświetlające pod oczy - jaki wybrać korektor pod oczy? | eapteka.pl\nTwoje oczy wciąż są żywe i wesołe jak u nastolatki, ale nadmiar codziennych obowiązków sprawił, że skóra wokół nich straciła dawny blask? Nic nie zastąpi odpoczynku, ale w awaryjnych sytuacjach ratunkiem może być korektor rozświetlający.\nKorektor rozświetlający pod oczy - dla kogo będzie odpowiedni?\nZ rozświetlaczami zasada jest bardzo prosta. Rozświetlamy to, co potrzebuje blasku! Zatem jeśli Twoja cera jest szarawa, ziemista i trudno o niej powiedzieć, że promienieje, sięgnij właśnie po korektor rozświetlający.\nZmęczenie, przeziębienie, brak snu, a także stres najpierw będą widoczne na Twojej twarzy, a szczególnie tam, gdzie skóra jest najcieńsza, czyli wokół oczu. Niewielkie drobinki zawarte w korektorze pomogą się z tym uporać, będą odbijały światło i sprawią, że Twoja buzia od razu będzie wyglądać nie tylko młodziej, ale również, jakbyś ostatnio całkiem nieźle się wysypiała.\nRozświetlający korektor pod oczy - kto powinien z niego zrezygnować?\nJeśli Twoja skóra nie jest napięta, a pod oczami masz cienie, przebarwienia i tzw. "worki", korektor rozświetlający nie rozwiąże Twoich problemów.\nZawarte w nim drobinki dodatkowo przyciągną światło, które niczym reflektor doświetli i uwidoczni te niedoskonałości. Kiedy następnym razem będziesz w drogerii lub aptece, poszukaj korektora kryjącego.\nPrzy wyborze korektora zwróć uwagę, czy oprócz swojej podstawowej funkcji posiada on działanie pielęgnacyjne. Szukaj takiego kosmetyku, w którego recepturze znajdują się składniki, odpowiadające za odpowiedni poziom nawilżenia, np. rumianek, kwas hialuronowy czy pantenol.\nJeśli jesteś alergikiem albo masz problemy skórne, wybierz z kolei korektor, którego producent obiecuje, że są hipoalergiczne, nie uczulają i nie podrażniają. Bez względu na porę roku, warto również sięgnąć po ten kosmetyk wzbogacony o filtry UV.\nPoza właściwościami pielęgnacyjnymi, przy wyborze korektora, istotny jest jego kolor. Aby rozjaśnić spojrzenie, wybierz ten, który jest o ton lub pół tonu jaśniejszy od Twojego podkładu. Jaśniejszy kolor w okolicy oczu dodatkowo je rozświetli i sprawi, że Twoja twarz będzie wyglądała na wypoczętą. Z kolei zawarte w kosmetyku rozświetlające drobinki, wykończą makijaż i to właśnie one będą odpowiedzialne za efekt "wow".\nPrzy doborze koloru korektora istotna jest nie tylko barwa, ale również odcień. Jeśli nie wiesz, który wybrać, postaw raczej na ten, który ma żółtawe tony. Te różowawe omijaj z daleka. Nie chcesz przecież wyglądać, jakbyś miała alergię lub tyle co skończyła płakać?\nWeź również pod uwagę porę roku i stopień opalenizny. Latem, jeśli jesteś choć trochę opalona, powinnaś zmienić korektor na o ton ciemniejszy od tego używanego jesienią oraz zimą. Jasny korektor zamiast się w wtopić w Twoją skórę, będzie nieładnie się na niej odznaczał.\nMożna powiedzieć, że istnieją dwie szkoły nakładania korektora rozświetlającego pod oczy. Przy lekkim, dziennym makijażu, jeśli chcesz odmłodzić swoją twarz oraz rozświetlić spojrzenie, nie nakładaj fluidu w okolice oczu. Jeśli wcześniej na powieki i oczy nałożysz puder w płynie, a na niego "położysz" kolejną warstwę w postaci korektora, po pewnym czasie, w zależności do jakości użytych kosmetyków, zmieszane kosmetyki mogą się łuszczyć, rolować, a także załamywać się w zmarszczkach, dodatkowo wizualnie je pogłębiając.\nZ kolei jeśli szykuje Ci się większe wyjście, makijaż zacznij od dokładnego rozprowadzenia fluidu na całej twarzy, uwzględniając przy tym oczy. Ale uwaga! Podkład w płynie nakładaj tam za pomocą gąbeczki bardzo cienką warstwą, tak by po nałożeniu korektora twarz wciąż wyglądała naturalnie i lekko.\nNigdy nie odwracaj kolejności: najpierw podkład, później korektor.\nNałożony na całą twarz podkład ma ją wygładzić i wyrównać kolor, dopiero potem należy przejść do rozświetlania, dlatego właśnie kolejność w nakładaniu kosmetyków jest taka ważna.\nPrzejdźmy zatem do meritum. Jak prawidłowo nałożyć korektor?\nKorektor rozświetlający nakładaj na oczyszczoną i dobrze nawilżoną skórę oczu (makijaż dzienny) lub bezpośrednio na fluid (makijaż wieczorowy).\nPod oczami i na powiekach zrób kilka niewielkich kropek, a następnie delikatnie wklep je za pomocą palców lub specjalnej gąbeczki.\nAby nie uzyskać efektu "odwrotnej pandy", korektor nałóż również na kości policzkowe i nieco niżej tzw. doliny łez, a następnie dokładnie rozetrzyj ewentualną różnicę pomiędzy podkładem a korektorem.\nJeśli dodatkowo chcesz rozświetlić spojrzenie, nałóż odrobinę korektora pod łuk brwiowy.\nPamiętaj, że korektor to kosmetyk gęstszy niż fluid i dużo bardziej od niego napigmentowany. Wystarczy zatem, że nałożysz tylko jedną warstwę. Podczas nakładania korektora warto byś pamiętała jeszcze o jednej zasadzie: nigdy nie naciągaj skóry, ponieważ kiedy ta wróci na swoje miejsce, kosmetyk zbierze się w jej zagłębieniach!\nPoprzedni artykuł Moje sprawdzone sposoby na katar u niemowlaka\nNastępny artykuł Łuszczyca stawowa – jak ją rozpoznać i jak z nią żyć?


często zastanawiamy się nad tym co powinniśmy zrobić. Zasadniczo mamy wówczas dwa wyjścia. Pierwszym z nich jest oczywiście zakup nowego sprzętu rtv. Co do zasady tego typu rozwiąz\nDodane: 21-12-2020 03:07\nKażdy z nas z pewnością kojarzy taką sytuacje, kiedy to następuje awaria sprzętu rtv. W takich wypadkach często zastanawiamy się nad tym co powinniśmy zrobić. Zasadniczo mamy wówczas dwa wyjścia. Pierwszym z nich jest oczywiście zakup nowego sprzętu rtv. Co do zasady tego typu rozwiąz\nJak trenować i jak się wspomagać?Czy ogrodzenie jest ważne w ogrodzie?Kilka ciekawostek o geodezjiArtykuł o sprzątaniuDzisiaj o DJ'ach, muzyce i sprzęcie grającymWarto ćwiczyć. Kilka sów o aktywności fizycznejHi-tech and electriciansKilka faktów o leczeniu stwardnienia oraz o samej chorobie Interesting information on how to buy us auto parts Ale jak zyskać na fotowoltaice?Karoseria i silnik - co z nimi zrobić?Klimatyzacja może się opłacaćKilka faktów o badaniachVurdere tilstanden til tenneneSłyszysz? Nie? Poszukaj pomocy!Dywanowe szaleństwoGeodeta- zawsze potrzebny gdy...Twoja firma w internecie- to łatweO zębach i ich chorobachArtykuł o... włosachProducent myjniBhp warszawaDobre części do samochoduPrzydomowa oczyszczalnia ścieków - kilka przydatnych informacjiO zabiegach w klinikach medycyny estetycznejWybór wśród kawBe careful and keep your car in good technical conditionTravelers guide - Wroclaw and moreSome facts about pipes and plumbingProwadzić sprawy prawne Profesjonalnie!


Sen o zmarłym ojcu | sennik online - najlepszy darmowy sennik internetowy\nBałagan-we-śnie sukienka ciekawe pazury psa Sen o założeniu rodziny z byłym\nJesteś w: Sennik » Znaczenie snów » Sen o zmarłym ojcu\nZnaczenie snu: Sen o zmarłym ojcu\nInne znaczenia Snu: znaczenie snu o zmarłym ojcu,widzieć zmarłego ojca we śnie,sen o zmarłym ojcu co oznacza\nSen o zmarłym rodzicu nie jest niczym rzadkim. To motyw, który oczywiście odnosi się do tęsknoty za bliską osobą, ale też jest to sposób umysłu na to, by pomóc pogodzić się z tak wielką stratą. Ojciec jako rodzic odpowiedzialny jest nie tylko za wychowanie, ale też stanowi część podstawy rodziny. Jego postać łączona jest z siłą, szacunkiem, władzą czy dyscypliną. Widok zmarłego ojca w żywej wersji we śnie oznacza pomyślne rozwiązanie problemów oraz wsparcie. Sny o zmarłym ojcu mogą być znacznie częstsze zwłaszcza o tych okresach życia, nieobecność ojca jest bardzo odczuwalna.\nWiele zależy także od okoliczności, które otaczają postać zmarłego ojca. Jeśli we śnie mamy możliwość porozmawiania z rodzicem, uznać to można za możliwość otrzymania dobrych wieści w ważnej sprawie. Zupełnie odwrotnie jest w sytuacji, gdy ojciec, o którym śnimy, milczy. Jego cichość oznaczać może przestrogę przed tym, aby nie popełnić jakiegoś głupstwa, mogącego mieć znaczny wpływ na nasze życie. Postaci nieżyjącego ojca często nadawany jest charakter dobrego doradcy. W sytuacji, kiedy w realnym życiu nie wiemy, czy nasza decyzja jest słuszna, warto poznać opinię ojca. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że jego wskazówki pomogą wybrnąć z kłopotliwej sytuacji.\nPojawienie się zmarłych rodziców we śnie często nie oznacza problemów. Obraz ojca lub matki niezwykle rzadko ukazuje się w formie koszmaru. Najczęściej sny te są wyrazem tęsknoty za nimi. Jeśli we śnie widzimy radosnych zmarłych rodziców, wówczas odczytać to można jako zachętę do pogodzenia się z losem. Pogodni zmarli najczęściej przekazują, że nie musimy się zamartwiać i znajdują się w dobrym miejscu.\nJeśli sny, w których widzimy zmarłego ojca w żywej postaci stają się częste, wówczas może chodzić o to, że ojciec próbuje przekazać nam, że w jakiejś kwestii dokonaliśmy złego wyboru, albo że jego dusza jest niespokojna. Aby ją uspokoić, w wielu przypadkach wystarczy pomodlić się o spokój jego duszy. Warto też zastanowić się, czy np. jakaś obietnica dana mu przed śmiercią nie pozostała niespełniona. W tej sytuacji należy po prostu spełnić ostatnie prośby ojca.\nSny, w których spotykamy zmarłych bliskich, zwłaszcza rodziców bardzo często zostają w pamięci na dłużej. Mają pozytywny wydźwięk i z pewnością nie powinniśmy się ich bać.\nWidok zmarłego ojca powinien napawać optymizmem i dawać poczucie wsparcia w trudnych życiowych sytuacjach. Bardzo często ojciec we śnie oznacza rozpoczęcie zupełnie nowego etapu w życiu. Zyskujemy nowe możliwości, a nawet najmniejsze zmiany mogą przynieść dużo korzyści.\ntagi sen o zmarłym ojcu sennik co oznacza sen o zmarłym ojcu zmarły ojciec sennik co oznacza zmarły ojciec\nSymbol : zmarły ojciec\nSnił mi się dzisiaj tatuś. Rzadko mi się śni, częściej zmarła mamusia. Tato stał na przejściu dla pieszych w takiej jaką on nosił szarej kurtce i czapce. Był z rowerem. Mówił do mnie "nie poznajesz mnie?" A ja stałam jak wryta no bo przecież jak on może stać podczas gdy nie żyje 5 lat. Przywitałam się z nim. Miał takie chłodne policzki. Tęsknię za nimi bardzo.\nNiedawno przyśnił mi się mój zmarły tata. Miło było Go zobaczyć we śnie.\nBardzo pozytywny sen i miłe przesłanie, super sennik.\nTen sennik idealnie wyjaśnił mi mój sen o zmarłym ojcu. Polecam\nNie jeden raz w moich snach był mój zmarły ojciec.\nW końcu trafiłem na sennik, który wyjaśnił mi znaczenie snu o zmarłym ojcu. Serdecznie polecam.\nKiedy mam sen o zmarłym ojcu to czuję spokój. Wiem, że tata przychodzi aby pomóc podjąć mi jakąś ważną decyzję. Znaczenie snu jest takie jak się spodziewałam.\nWe śnie poszukuje zaginonego ojca któru żyje.A nie żyje od 1994r\nMi się dziś przyśnił mój zmarły tata jak znowu umierał.Inaczej niż było na prawdę.To już drugi albo trzeci raz kiedy śni mi się , że jest umierający.\nSny podobne do: Sen o zmarłym ojcu


Klopp odpowiedział na słowa Beckenbauera. "To komplement dla Liverpoolu" - Zzapołowy | O futbolu w najlepszym wydaniu\nKlopp odpowiedział na słowa Beckenbauera. „To komplement dla Liverpoolu”\nNapisany przez Krystian Dorota w dniu Marzec 17, 2019\nWygrana Liverpoolu z Bayernem odbiła się w Niemczech szerokim echem. Oczywiście wszystko za sprawą zwycięstwa Juergena Kloppa, który w przeszłości wielokrotnie był łączony z przenosinami do „Bawarczyków”. Po meczu swoją opinię wygłosiła jedna z legend niemieckiej piłki Franz Beckenbauer, który stwierdził, że obecny szkoleniowiec „The Reds” powinien pracować w Monachium.\nDwukrotny zloty medalista mistrzostw świata (jako piłkarz i selekcjoner) zajmuje wyjątkowa pozycję w historii niemieckiego futbolu. Nic zatem dziwnego, że jego słowa obiegły nie tylko kraj, ale także całą Europę. Dość szybko na te pochwały postanowił zareagować sam Klopp.\n– Przekazano mi to, co powiedział Franz po naszym meczu. Nie wywiera to na mnie presji. Cieszę się, że poznałem go 14 lat temu. Jesteśmy przyjaciółmi, nawet jeśli dużo nie rozmawiamy, ale nie dziwię się, że mówił o mnie w samych superlatywach. W Niemczech nie ma większej legendy od niego.\n– Plotki łączące mnie z Bayernem to komplement dla Liverpoolu, jednak sądzę, że ten klub dobrze się rozwija w ciągu ostatnich 10 lub 15 lat. Zgodnie ze swoją filozofią mam nadzieję, że za 50-60 lat zostanie zapamiętany bez odwoływania się do wielu klubów. Jestem zadowolony z pracy jaką wykonałem do tej pory w różnych drużynach.\nZarzutem nadal trofea\n51-latek po dwumeczu z Bayernem stwierdził, że to zwycięskie starcie pozwoliło jego ekipie powrócić do kręgu najlepszych drużyn w Europie. Zarzutem w stronę niemieckiego trenera są jednak nadal trofea, a raczej ich brak, pomimo przejęcia drużyny w 2015 roku.\n– Liverpool to odpowiednie miejsce dla mnie. Kocham ten klub. Istnieje tutaj masa możliwości rozwoju obecnej drużyny. Dlatego myślę wyłącznie o pracy tutaj. Mam przekonanie, że jestem właściwym menedżerem dla tego klubu w tym momencie. Co będzie w przyszłości? Tego nie wiem. Obecnie jesteśmy bardzo zadowoleni z sytuacji i pozytywnie nastawieni do przyszłości. Cieszymy się z tego, co stworzyliśmy do tej pory. Dokonaliśmy sporego progresu, ale wiem, że najważniejszą oceną są trofea.


MrGarden GKM Grudziądz - Zdunek Wybrzeże Gdańsk – Wynik i Relacja na żywo - Sparingi - 31.03.2017 - WP SportoweFakty\nMRGARDEN GKM Grudziądz - Zdunek Wybrzeże Gdańsk\n9 K. Pieszczek Krystian Pieszczek 2 3 3 3 11\n10 M. Trzensiok Mike Trzensiok u d 2* 1 3 +1\n11 R. Okoniewski Rafał Okoniewski 2 3 2 2 9\n12 Brak zawodnika Brak zawodnika - - - - - - 0\n13 T. Gollob Tomasz Gollob 3 1 2 3 9\n14 D. Wawrzyniak Dawid Wawrzyniak 3 1* 3 0 1 8 +1\n15 K. Wieczorek Kamil Wieczorek 1 1 1 1 1* 5 +1\n1 L. Sundstroem Linus Sundstroem 3 2 3 3 11\n2 A. Bieliński Aureliusz Bieliński 1 0 w w w 1\n3 A. Thomsen Anders Thomsen 3 2 1 2 8\n4 Brak zawodnika Brak zawodnika - - - - - - 0\n5 O. Fajfer Oskar Fajfer 2 2 3 2 9\n6 D. Kossakowski Dominik Kossakowski 2 1 1 4\n7 M. Turowski Marcin Turowski 0 0 0 0 0\nSundstroem na ostatnich metrach wyprzedził Okoniewskiego. Szwed popisał się świetnym atakiem przy krawężniku.\nKamil Wieczorek Rezerwa zwykła za 1\nOkoniewski przez dwa okrążenia nękał atakami Fajfera, ale ten był bezbłędny. Przerwa na prace torowe.\n-> Zawodnik GTM Startu Gniezno dużo zainwestował. Takiego sprzętu jeszcze nie miał\nMarcin Turowski Rezerwa zwykła za 0\nWawrzyniak wygrał start, a następnie pewnie pomknął po zwycięstwo.\nGollob popisał się świetnym startem z czwartego pola, dzięki czemu zamknął rywali. Mistrz świata z 2010 roku zanotował pewne zwycięstwo. Przerwa na kosmetykę toru.\n-> Rycerze wrócą do Grodu Lecha. Po raz dziewiąty będą walczyć o królewską koronę\nAureliusz Bieliński Rezerwa zwykła za 0\nOkoniewski koncertowo rozegrał pierwszy łuk, ale na drugim wirażu musiał uznać wyższość Thomsena. Zawodnik Wybrzeża popisał się świetnym atakiem przy krawężniku.\nKossakowski popisał się najlepszym refleksem na starcie, jednak już na pierwszym łuku minął go Wawrzyniak. Wieczorek poradził sobie na trasie z Turowskim. Później chciał zaatakować Kossakowskiego, ale bez efektu.\nSundstroem wygrał start. Trzensiok rzucił się w pogoń za Szwedem, ale w pewnym momencie przeszarżował i zanotował upadek.\n15:58 - uczestnicy pierwszego biegu już na torze. Na trybunach zasiadło około 1000 osób.\n15:52 - składy potwierdzone. W szeregach gości zabraknie awizowanego Renata Gafurowa.\n15:46 - w sparingu na pewno nie wystąpi Mateusz Rujner, który nabawił się drobnego urazu łokcia w czasie jednego z treningów.\n15:45 - roszenie nawierzchni zakończone.\n15:42 - zawodnicy powrócili do parku maszyn. Niebawem początek spotkania, aktualnie trwa kosmetyka toru.\n15:28 - rozpoczęła się próba toru.\n15:15 - obchód i prace na torze dobiegły końca. Nawierzchnia jest bardzo twarda.\n15:00 - gdańszczanie rozpoczęli obchód toru.\n14:35 - trwają prace torowe.\n14:10 - w Grudziądzu jest ciepło, co jakiś czas słońce przebija się przez chmury. Sparing niezagrożony. -> FOTO.\nBieg bez historii. Wieczorek nie włączył się w walkę o punkty. Bieliński natomiast nie pojawił się na starcie.\nTrzensiok zanotował defekt na końcu stawki. Junior grudziądzkiej drużyny zaprezentował bardzo chaotyczną jazdę. Przez moment był drugi, ale później obierał złe ścieżki, w konsekwencji czego spadł na ostatnią lokatę. Przerwa na prace torowe.\n-> Artiom Łaguta zainwestował w sprzęt. Celem play-offy z GKM-em i awans do Grand Prix\nBieliński ponownie nie zameldował się na starcie. Sundstroem wygrał z ogromną przewagą nad rywalami.\nBieg odbył się w trzyosobowym zestawieniu. Duża przewaga Pieszczka. Thomsen był minimalnie wolniejszy od Trzensioka.\nPonownie na tor nie wyjechał Bieliński. Pewne zwycięstwo Golloba.\nW ostatnim wyścigu tego sparingu zabrakło emocji. Pewny triumf Pieszczka.\nZawody zostaną zakończone po trzynastu biegach.\n-> Transmisja telewizyjna z Memoriału Rycerzy Speedwaya na WP SportoweFakty\nRobert Kempiński 01-04 20:00 18\nMrGarden GKM Grudziądz 31-03 17:27 21\nMRGARDEN GKM - Renault Zdunek Wybrzeże: Krajowy skład gospodarzy. Pierwszy start Golloba\nZdunek Wybrzeże Gdańsk 30-03 12:35 11\nMrGarden GKM Grudziądz 28-03 07:30 36\nMrGarden GKM Grudziądz MrGarden GKM Grudziądz 45\nData i godzina 31 Marca 2017, 15:30\nKubic Wzieli 2 zagranicznych antyrzeszow Krycha będzie szmigał az miło transfer życia GKMU Giena Wg mnie Gdansk takim skladem i tak dobry wynik osiagnal. Młody wilk Teoretycznie najsłabszy junior lideruje :) poltek Piszczek klasa pewniak do składu Krzysztof Borek Krol tomasz pojawil sie na swoim betonie bo gdieindziej na przyczepnym 2 kolka nieobjedzie ,tam zrobi 13 i bedzie nominowany do rajder kolejki -smiech\nInżynier Mamoń Jestem mamy kilka startów za sobą z pozycji kibica :) można zabierać głoś, Buczek, to nie wygląda dobrze, na wyjazdach trzeba brać wszystkie lewe, a tu plecy zawodników nie z półki eligi :( z Pieszczkiem wiąże duże nadzieje oby go Kempes nie usadził, bo chłopakowi trzeba dać czas i szanse na rozruch bez względu na ew słabszy wynik na początku sezonu !! ...\nZainfekowany_ED hehe taki mocny mial byc gdańsk, bez łaguty, bez Antonia, bez buczka praktycznie 2 i 3 skladem i...Gdańsk płynie...


J.CREW - Niska cena i darmowa* dostawa | Zalando\nPARKE SHAWL COLLAR - Żakiet - black\nMARTIE - Spodnie materiałowe - navy\nPARKE SHAWL COLLAR - Żakiet - navy\nDRESS - Sukienka dzianinowa - navy\nSIDE BUTTON V NECK - Sweter - ivory\nPULITA DRESS - Sukienka letnia - white\nEYELET YOKE BLOUSE SLEEVE TOP - Bluzka z długim rękawem - white\nTRUNK - Szorty kąpielowe - navy white\nPOOL - Szorty kąpielowe - navy/white\nTIE DYE PRINT TRUNK - Szorty kąpielowe - green/blue\nCURVY FULL LENGTH BOOT IN KETTLE - Jeansy Dzwony - kettle wash\nLONG SKIRT - Spódnica ołówkowa - dessert sand\nMULA STRIPE TRUNK - Szorty kąpielowe - red/blue\nAMELIE TOP LUCKY CREPE - Bluzka - black\nWRAP DRESS LIBERTY KAYOKO FLORAL - Sukienka letnia - cool multi\nHANKERCHIEF DRESS - Sukienka letnia - frosty olive\nINIS ORANGE SLICE EARRINGS - Kolczyki - orange\nSEAWAVE PRINT POOL - Szorty kąpielowe - blue/black\nTIE DYE POCKET TEE - T-shirt z nadrukiem - heather dusk\nPOOL - Szorty kąpielowe - navy / black\nSNAKE ALEX BOOT - Botki - dry cinnamon\nEYELET YOKE BLOUSE SLEEVE TOP - Bluzka z długim rękawem - sunbaked clay\nVOILE MIDI - Spódnica trapezowa - blue/multi\nSzorty - honey brown\nPOOL IN SEA WAVE - Szorty kąpielowe - blue black\nTRUNK - Szorty kąpielowe - green white\nSLEEVELESS STORM - Bluzka - orange slice\nCzarny KatalogBrązowy KatalogBeżowy KatalogSzary KatalogBiały KatalogNiebieski KatalogTurkusowy KatalogZielony KatalogOliwkowy KatalogŻółty KatalogPomarańczowy KatalogCzerwony KatalogRóżowy KatalogLiliowy KatalogZłoty KatalogKolorowy KatalogKatalog 23Katalog 24Katalog 25Katalog 26Katalog 27Katalog 28Katalog 29Katalog 30Katalog 31Katalog 32Katalog 33Katalog 34Katalog 35Katalog 35.5Katalog 36Katalog 36.5Katalog 37Katalog 37.5Katalog 38Katalog 38.5Katalog 39Katalog 39.5Katalog 40Katalog 40.5Katalog 41Katalog 41.5Katalog 42Katalog 42.5Katalog 43Katalog 44Katalog 45Katalog 46Katalog 48Katalog 50Katalog 54Katalog 56Katalog 86Katalog 92Katalog 98Katalog 104Katalog 110Katalog 122Katalog 128Katalog 134Katalog 140Katalog 146Katalog 152Katalog 158Katalog 164Katalog 170Katalog One SizeKatalog 3XSKatalog XXSKatalog XSKatalog SKatalog MKatalog LKatalog XLKatalog XXL\nStyl marki J.CREW powstaje z połączenia klasycznej elegancji i autorskich interpretacji najciekawszych aktualnie obowiązujących tendencji. Projekty brandu udowadniają, że formalny strój nie musi być sztywny, nudny i przewidywalny.\nCasualowy szyk na większe i mniejsze okazje\nMarka J.CREW jest uosobieniem modowej autentyczności, bezpretensjonalności i luksusu doskonale sprawdzającego się we współczesnej rzeczywistości. Projekty brandu, który na przełomie ponad trzydziestu lat stał się jednym z najbardziej wpływowych modowych gigantów, podbijają serca stylowych kobiet i mężczyzn z całego świata. W kolekcjach sygnowanych znakiem firmowym marki można znaleźć propozycje, które uwzględniają trendy z pokazów mody, emanując jednocześnie ponadczasową klasą. Wyrazisty, ale nie efekciarski styl pozwala pozostać sobą zarówno podczas codziennych, jak i wyjątkowych okazji. Kaszmirowe swetry w szerokiej palecie barw, doskonale skrojone spodnie i marynarki, klasyczne koszule, ultrakobiece sukienki - projekty brandu z ogromnym wyczuciem miksują style, osiągając idealną równowagę pomiędzy elegancką klasyką a casualową nonszalancją. Dopełnieniem kompleksowej modowej wizji są urzekające torebki, rewelacyjnie zaprojektowane buty, subtelna biżuteria oraz szereg innych dodatków, które nadają indywidualnego wyrazu każdemu zestawieniu. J.CREW to także doskonała jakość, zamknięta w materiałach najwyższej klasy, luksusowych wykończeniach oraz drobiazgowej perfekcji wykonania.\nJ.CREW - doskonała wizja miejskiej mody\nWysmakowana prostota, łatwość noszenia oraz uniwersalny, ale niepospolity design to tylko kilka powodów, dzięki którym po odzież i dodatki J.CREW sięgają Michelle Obama, Anna Wintour, Beyonce czy Usher. Wielbicielką swetrów z kaszmiru jest Reese Witherspoon, która swój ulubiony model zakłada zarówno do denimowych rurek i balerinek, jak i do ołówkowej spódnicy, białej koszuli oraz czółenek na słupkowym obcasie. Sarah Jessica Parker wybrała materiałowe cygaretki, które zjawiskowo prezentują się w połączeniu z czarnym topem, szpilkami i aksamitnym żakietem. Świetnie skrojone spodnie sprawdzają się też w swobodniejszej wersji z bazowym golfem oraz wiązanymi balerinkami. David Beckham nosi sznurowane botki, które są doskonałym dopełnieniem codziennego looku z jeansami, kraciastą koszulą i skórzaną kurtką, ale też eleganckiego outfitu z marynarką oraz materiałowymi spodniami. Projekty marki J.CREW to idealny wybór dla ludzi, którzy nie biorą udziału w wyścigu błyskawicznie zmieniających się trendów, a mimo to zawsze są na topie.


W Jekaterynburgu odbył się festiwal tańca współczesnego | art.plportal.pl\nStrona główna » Widowisko » W Jekaterynburgu odbył się festiwal tańca współczesnego\npon., 12/14/2015 - 09:03 -- marianna.ruks\nFestiwal „Na grani”, który pojawił się w Jekaterynburskim teatrze muzyczno-komediowym, w ciągu ośmiu lat swojego istnienia bez przerwy się rozwija. Na potrzeby jego programu zajęto już nie tylko główną i małą scenę bazowego teatru, ale także sceny Teatru Dziecięcego i Teatru „Szelkuńczik”. W weekend przegląd zaczął się o 11:00 i trwał do późnego wieczoru. Trzeba było mieć sporo entuzjazmu, żeby zdążyć przemieścić się między teatrami razem ze spektaklami i nadążyć za zmieniającymi się stylami i ideami. Przy tym sale prawie zawsze były zapełnione, co potwierdza status Jekaterynburga jako stolicy rosyjskiego tańca współczesnego, w której żyją nie tylko jego wykonawcy, ale również jego wielbiciele – w zdecydowanej większości bardzo młodzi, energiczni i wymagający, a także potrafiący ocenić poziom uczestników festiwalu.\nW tym roku, sensacyjnie zapowiadał się Tangotheatre Kiukkarainen – pierwszy owoc współpracy festiwalu z Finlandią. Chess Piece w wykonaniu Marjio Kiukaanniemi pokazał egzotyczne dla Rosji Performance tango. W ciągu pół godziny duet pokazał grę w szachy zarówno jako wojnę, jak i bitwę miłosną. Jest to wprawdzie nienowe spojrzenie, ale nie przeszkodziłoby rozkoszować się tańcem w przypadku wirtuozyjnego wykonania tanga. Jednak występ nie wyszedł poza poziom amatorskich ćwiczeń, co wprawiło wszystkich w osłupienie.\nZnacznie bardziej udanym okazała się współpraca festiwalu z Francuskim Centrum Kulturalnym, którego działalność jest efektem wspólnej pracy wiodących grup rosyjskich z francuskimi inscenizatorami. Spośród nich wyróżnił się duet „Sijanije widimosti” i „Uniesionnyje 2” z Baletu Kameralnego „Pantera”. W tym przypadku medytacyjny, finezyjny styl choreografa znalazł w wirtuozyjnych kazańskich tancerzach wspaniałych interpretatorów. Nie mniej efektywna była premiera „Prowincjonalnych Tańców” dla których Fabris Lamber wystawił godzinny napięty siłowo spektakl „ Po nas”, który okazał się wybitnym pod względem efektowności oraz indywidualnej i grupowej wirtuozerii, ale nie oddał tej nieuchwytnej teatralności, która wykształciła w swoich artystach lider grupy Tatiana Baganowa. Za to prostoduszny zapał Maud Le Pladec w demo wspaniale podkreślił wszystkie zalety młodych tancerzy samarskiego Teatru Tańca Elwiry Pierwowej.\nGwoździem programu stały się już występy tradycyjnych liderów – Czelabińskiego Teatru Tańca, który przywiózł ze sobą spektakl Olgi Pona „Spotkania”, Baletu „Moskwa”, który pokazał jeszcze jeden nowy spektakl z francuskim akcentem – „Zatrzymując czas” Rachida Ouramdane’a, estońskiego Fine5 ze strukturalnym i emocjonalnie trudnym spektaklem „… and Blue”\nJednakże dla rozwoju festiwalu nie mniej ważne jest to, że za każdym razem udaje się pokazać nowe twarze. W tym roku był to duet Marija Gref i Tatjana Suszczenko. Tancerki Czelabińskiego Teatru Tańca Współczesnego, władające unikalną techniką wychowanków Olgi Pona, które przygotowały spektakl o integracji i niezgodności, wzajemnym zrozumieniu i ucisku, o byciu liderem i byciu outsiderem. Przy tym obyły się bez dekoracji i wymyślnych kostiumów, opierały się wyłącznie na plastyczności swoich ciał.\nJekaterynburski duet performerów Zonk’a (Aleksander Frołow i Anna Szczekliein) w ogóle można nazwać wychowankami festiwalu „ Na grani”. Po raz pierwszy pojawili się w programie zaraz po ukończeniu nauki i już wtedy zwrócili na siebie uwagę.\nIch język i możliwości wyrazu z każdym nowym występem stają się coraz bardziej skomplikowane, ale niezmienna pozostaje umiejętność przekształcenia performance’u w ekscytującą akcję, co nie każdemu się udaje. Styl Zonk’a jest znany z wirtuozerskiej pracy z rekwizytami i fakturą materiału. Jednakże my lubimy Frołowa i Szczeklin za to, że razem są w stanie wytworzyć emocjonalny treściowo spektakl, pełen skojarzeń, które poruszą każdego widza.\nTym razem z wystawieniem „Tutaj dobrze” pokazali swoje doświadczenie w pracy z tancerzami klasycznymi, przerabiając ośmiominutowy numer „Trójca” w 50-minutowy spektakl. On ujmuje zarówno śmiałością tytułu (tak, „Trójca” to nawiązanie do Andrieja Rublowa), jak i zestawieniem tego co wysokie z tym co niskie, przyziemnego z tym co duchowe, istoty bycia matka i córką. Równie poruszające jest piękno zwiewnych tkanin i płynnych linii tancerek. Choreografowie przełamują doskonałość formy baletowej, za którą znajdują się znane każdemu uczucia.\nAutor: Anna Gałajda\nFoto: vedomosti.ru/ Natalia Smorodinova


Najlepsze aplikacje do zrobienia listy zakupów - Ladytech\n18 lutego 2022Finger Brush – w czym tkwi fenomen tej szczotki? 24 września 2021Najlepsze aplikacje do zrobienia listy zakupów 1 października 2021Jak zainteresować dziecko grafiką komputerową? 17 grudnia 2021The Sims 4 – jak zdobyć dużo simoleonów? 19 listopada 2021Jak stworzyć playlistę na weekendową imprezę ze znajomymi? 2 czerwca 2021TOP 10 najpopularniejszych filtrów na Instagram 24 czerwca 2021Sprzedaż ubrań używanych – szansa na podreperowanie budżetu 21 października 2021Nauka programowania – od czego zacząć? 2 sierpnia 2021Funkcje, które powinien posiadać smartphone bizneswoman 12 maja 2022Na czym polega dezynfekcja?\nNajlepsze aplikacje do zrobienia listy zakupów\nAdam Zadrożny—24 września 2021/\nŻyjemy w czasach cyfryzacji i informatyzacji praktycznie każdej dziedziny życia. Inżynierowie zajmują się tworzeniem aplikacji, które mają ułatwić codziennie czynności oraz zastąpić tradycyjne rozwiązania. Nie inaczej jest z listą zakupów.\nCoraz więcej osób rezygnuje z klasycznego zestawu w postaci kartki i długopisu na rzecz apki w telefonie. Trudno się dziwić, skoro niektóre narzędzia oferują naprawdę praktyczne i wygodne funkcje. Przyjrzyjmy się więc najlepszym aplikacjom do robienia list zakupów.\nPo wpisaniu hasła „lista zakupów” w sklepie Google Play na szczycie listy od razu zauważymy Listonic. Co wyróżnia tę aplikację? W specyfikacji produktu możemy znaleźć takie funkcje, jak:\ndodawanie głosowe – zamiast żmudnie pisać na klawiaturze telefonu, możemy po prostu podyktować naszą listę zakupów, a Listonic od razu ją zapamięta;\nsegregowanie produktów po kategoriach – w większości supermarketów produkty są ustawione na półkach według kategorii, aby ułatwić nam zakupy. Aplikacja wskaże nam artykuły, które mogą leżeć niedaleko siebie, dzięki czemu zaoszczędzimy sobie chodzenia i szukania ich po sklepie;\nwspółdzielenie listy zakupów – jeśli robimy zakupy rodzinne, możemy poprosić domowników, aby każdy wpisał na listę produkty, które chciałby kupić, i później udostępnił je w aplikacji. W ten sposób każdy będzie widział wspólne listy zakupów;\nprzepisy kulinarne – jeśli nie masz pomysłu na obiad, Listonic może Ci w tym pomóc. W aplikacji dostępnych jest ponad 600 przepisów na ciekawe potrawy. Wybierz jedną, a składniki zmienią się w listę potrzebnych produktów;\npromocje – w drodze na zakupy możesz sprawdzić aktualne promocje w polskich supermarketach.\n2. Lista zakupów\nLista zakupów to nazwa aplikacji, która figuruje jako druga w Google Play. Jest to minimalistyczne oraz intuicyjne narzędzie, które ma po prostu wykonywać zamierzone zadanie – służyć jako lista zakupów tak, aby użytkownik nie przejmował się różnymi zaawansowanymi funkcjami, które mogą przysporzyć dodatkowych problemów. Wydaje się, że Lista zakupów oferuje wszystkie potrzebne funkcjonalności:\npodczas wpisywania nazw produktów pojawią się adekwatne sugestie, aby przyspieszyć ten proces. Sugestie są spersonalizowane, a listą sugestii można zarządzać indywidualnie;\nw trakcie robienia zakupów możemy w prosty sposób oznaczyć produkty jako „kupione” lub w „w koszyku”;\nkażda stworzona przez nas lista jest edytowalna oraz zapamiętywana, dzięki czemu nie musimy za każdym razem tworzyć nowej;\nnasze listy możemy udostępniać innym użytkownikom;\nLista zakupów oferuje także dodatkową funkcję w postaci listy rzeczy do zrobienia. Możemy, przykładowo, zapisać, co musimy załatwić po drodze do sklepu.\n3. Moja gazetka\nCoś dla łowców okazji. W aplikacji Moja gazetka możesz śledzić najnowsze promocje w marketach w pobliżu Twojego domu (po wcześniejszym udzieleniu zgody na dostęp do lokalizacji telefonu). Jest to bardzo wygodne, ponieważ podczas przeglądania aplikacji niczym tradycyjnej, sklepowej gazetki wybrane produkty możesz od razu dodać do swojej listy zakupów. Twórcy chwalą się także innymi przydatnymi funkcjami:\naplikacja wyświetla informacje o niedzielach handlowych i niehandlowych;\nistnieje możliwość dodania swoich kart lojalnościowych do aplikacji, dzięki czemu nie będziemy musieli nosić wszystkich plastików w portfelu;\nprogram dysponuje wyszukiwarką produktów – aby upolować konkretny artykuł na promocji, możemy wpisać go w postaci prostego hasła, jak kawa, herbata, napoje itd. Potrzebne nam artykuły pojawią się w postaci przejrzystej listy, która będzie sugerowała najlepsze ceny w pobliskich sklepach.\nWszystkie z wymienionych aplikacji są dostępne zarówno na Androida, jak i iOS. Obsługują język polski oraz są do pobrania za darmo.\nZdjęcie główne: RF._.studio/pexels.com\naplikacjeaplikacje do robienia listy zakupówlista zakupówzakupy\nZapytany o to, co ceni w życiu najbardziej, powiedziałby, że lud… ciekawe rozwiązania technologiczne. Ceni sobie niezawodność i praktyczność sprzętu, ale z przyjemnością odkrywa także nietypowe rozwiązania. Sam lubi mówić o sobie jak o geeku.\nProwadzenie średniego przedsiębiorstwa – jakie wyzwania czekają na właściciela?\nEkspres do kawy na kapsułki – czy opłaca się go kupić?


Monika Mazur nową prowadzącą "Lajk!" w TVP2 - TVP2, jesień 2017 | media2.pl\nŁukasz Szewczyk12.10.2017 (15:01)4 komentarze\nMonika Mazur nową prowadzącą "Lajk!" w TVP2\nAktorka Monika Mazur, znana m.in. z roli ratowniczki Martyny w serialu "Na sygnale", poprowadzi lifestylowy magazyn "Lajk!" emitowany w TVP2. Wraz z Mateuszem Szymkowiakiem Monika będzie zapraszać widzów za kulisy najciekawszych wydarzeń rozrywkowych i kulturalnych w całym kraju.\nMonika Mazur w serialu „Na sygnale” / Fot. TVP\nNajbliższe wydanie magazynu "Lajk!" z udziałem Moniki Mazur już w sobotę 14 października o godzinie 10:45. Tego dnia duet prowadzących zaprosi widzów do Wrocławia. Nieprzypadkowo, bowiem Wrocław to rodzinne miasto Moniki! Widzowie będą mieli okazję odwiedzić m.in. wrocławskie Afrykarium. Miejsce absolutnie wyjątkowe, uhonorowane zaszczytnym tytułem czwartego cudu świata wśród ekspozycji ogrodów zoologicznych na całym świecie.\nCo jeszcze czeka widzów w najbliższym wydaniu magazynu "Lajk!"? Bollywood w sercu Warszawy, czyli relacja z Indian Film Festival. Dowiemy się również, które gwiazdy zdaniem "Fashion Magazine" zasłużyły na tytuł najlepiej ubranych Polaków. Na deser zaś - wyjątkowe spotkanie z Natalią Kukulską. Nie zabraknie także stałych cykli: "Dajemy lajka" i "Café książka".\nTVP2 jesień 2017\nKolejny sukces kurwizji. Reaktywowany 997 spadł z anteny po 1 odcinku\njohnyB 12 października .10.2017 (22:05:05)\nrozsądny 12 października .10.2017 (22:40:48)\nwiadomości Wirtualne Media także :ZONK !!!\nlocky 13 października .10.2017 (8:35:56)\n"Do rozwijania skrzydeł redemptorystom brakowało praw do gruntu i przychylności niektórych urzędów. Z pomocą przyszły jednak obecne władze państwowe.\nWojewoda uznał, że zakon prowadzi działalność dla ogółu, więc może, w drodze wyjątku, nie organizować przetargu."\nWybuduję sobie basen w Toruniu do działalności komercyjnej, zobaczymy czy wojewoda udzieli mi tak dużych zniżek na prowadzenie działalności DLA OGÓŁU.\nlocky 13 października .10.2017 (9:00:31)\n9 edycja "The Voice of Poland" od września w TVP2


Rośnie sprzedaż książek w internecie - E-commerce\nRośnie sprzedaż książek w internecie\nAutor: pr 8 kwietnia 2020 11:50\nAnaliza decyzji zakupowych konsumentów w trakcie pandemii pozwala sprawdzić, w jaki sposób spędzamy czas zamknięci w czterech ścianach. Ciekawe dane przynoszą nam w tym temacie księgarnie internetowe. Jak podaje TaniaKsiazka.pl, tylko w marcu liczba zamówień wzrosła tam aż o 120 proc. w porównaniu do roku poprzedniego.\nW czasie epidemii najchętniej wybieramy książeczki edukacyjne dla dzieci – druga połowa marca przyniosła wzrost udziału tej kategorii aż o 34% (w zestawieniu z analogicznym okresem z lutego br.). Ma to bezpośredni związek z zamknięciem placówek oświatowych i rozpoczęciem nauki zdalnej. Większą popularnością cieszą się także lektury szkolne oraz opracowania. Niektórzy uczniowie nie marnują więc czasu i mimo niesprzyjających warunków, samodzielnie realizują podstawę programową czy przygotowują się do egzaminów.\nJeśli chodzi o wybory dorosłych czytelników, liderem zostały romanse ex aequo z kategorią sensacja, które w ostatnim czasie zyskały o 32% większe zainteresowanie. Na drugim miejscu z wynikiem 26% plasują się kryminały. Najniżej na podium z 20% wzrostem udziału znajduje się literatura fantasy. Polacy zdecydowanie chętniej sięgają po książki, które zawierają w tytule słowa takie jak np.: wirus, czy epidemia – tutaj obserwujemy wzrost aż trzykrotny niezależnie od kategorii, w jakiej znajduje się książka.\nOgólnokrajowa kwarantanna przyniosła także zmianę konsumenckich zachowań. Klienci poświęcaj więcej czasu na przeglądanie oferty w TaniaKsiazka.pl. Średnio użytkownicy spędzają na stronie księgarni blisko 20% więcej czasu niż normalnie. Częściej korzystają również z wyszukiwarki na stronie.\nksiążki RSS Koronawirus RSS Taniaksiazka.pl RSS\nnikt wazny 2020-04-08 13:47:42\ntaniaksiazka to i tani pracownik, standart placy najnizsza krajowa, za biurkiem plus 100 a 200 zl a porszaki stoja przed firma, a budynek tech chyb a po taniosci brany byl, rudera i w takim miejscu\nIlość aktualnych ofert: 6450\nIlość aktualnych ofert: 463385


Strona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/119 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/119\nczyć po lesie, a obliczać, zapisywać i wszędzie zaglądać!...\nJednego dnia w samo południe oficyalista leśny oprowadzał tych kupców po wyrąbanem terytoryum. Robotnicy obiadowali właśnie w ową porę i, odłożywszy na bok narzędzia pracy, siekiery, oraz piły, długim pokotem rozłożyli się w porębie, gwarząc pomiędzy sobą. Opodal kupcy robili przegląd drzewa, oglądali każdy sąg po szczególe, aż tu naraz porywa się przed nimi z barłogu swego odyniec i bynajmniej nie ucieka w przeciwną stronę, lecz wpada prosto na wylękłych żydów, przewraca jednego po drugim, a sam defiluje, pędząc truchtem przed gromadnie obiadującymi chłopami. Białe, świecące kły, dziko błyszczące oczy, kark najeżony szczeciną, a nadewszystko olbrzymia postać, imponują każdemu. To też chłopi prawie potruchleli z przerażenia, kiedy dzik około nich przebiegał i otoczony jakimś dziwnym majestatem grozy, znikł w gęstwinie. Rozmawiano potem, że książę lasu chciał poprostu kupcom dać naukę za plondrowanie jego stolicy. Przestraszeni izraelici nie kończyli już obliczeń, lecz czemprędzej opuścili bór, w którym się znajdowało tak niebezpieczne zwierzę; leśnicy wszyscy zapewniali uroczyście, że wypadek tego rodzaju nie może się żadną miarą drugi raz powtórzyć, że to jest jedyne, w najwyższym stopniu rzadkie zdarzenie.\nJest w naszej puszczy dębowy starodrzew; wśród niego mała polanka, gąszczem wokoło obrosła, z dębem na samym środku i to z dębem tak pięknym, że mógłby posłużyć za środkowy punkt dla tajemnic jakiejś starożytnej religii. Tu zgromadziła się rodzina dzików pod przewodnictwem matki swego rodu. Samica ta rozłożyła się pod dębem, obok niej zaś z dziewięć sztuk młodzieży przedstawiało ciekawy widok. Jeden warchlak, pomrukując, wycierał sobie grzbiet o drzewo; inny znów jak pies tyłem przysiadł na ziemi; w pobliżu zaś troje rodzeń-


Zbigniew Szymański - Kaługa (2)\nWyjeżdżamy na front\nArtylerzyści majstrują coś przy swoich bateriach haubic 102, w kuchni przygotowują kolację. Tymczasem przybiegł do Lucek Sokołowski z Rostynian z wiadomością, że nasza kompanie (czwarta rota) wyjeżdża za parę dni do jakichś prac. I faktycznie, rano nie bierzemy broni i po śniadaniu ładujemy się na ciężarówki. Zawsze to odmiana od monotonii ćwiczeń, nie opuszcza nas więc dobry humor.\nDzień piękny, słoneczny, choć to początek października, ciężarówką trzęsie po wiejskiej, piaszczystej drodze. Po niecałej godzinie dojeżdżamy na torfowisko, rozległe, zajmujące chyba parę hektarów. Widać miejsca, z których wycięto kostki torfu i ułożono do suszenia w nieregularne stosy, tak aby przewiew i słońce wysuszyło torf.\nOtrzymujemy wielkie wiklinowe kosze i jakiś cywil, widocznie pracujący przy wydobyciu torfu objaśnia, jak ładować torf do koszy i załadowywać nim towarowe wagony stojące na bocznicy. Ładowanie do koszy nie sprawia nam trudności, dokuczliwy jedynie staje się pył torfowy unoszący się w powietrzu, wpadający do oczu. Do obiadu załadowaliśmy kilkanaście wagonów, na obiad otrzymujemy suchy prowiant, a po obiedzie godzinny odpoczynek i praca przy układaniu nowych pryzm. Na kolację zabierają nas z powrotem do koszar. Mam trochę czasu, więc idę do znajomego bibliotekarza, który jest jednocześnie pisarzem batalionu, a od którego udaje mi się czasem otrzymać parę tomów poezji. Przeważnie Puszkina, Lermontowa i paru nieznanych poetów. Książki mogę zabrać na parę dni, potem je zwracam, bo biblioteka niezbyt obfita, a poezję wypożycza jeszcze kilka osób. Od pisarza,który wówczas wydawał mi się starszym mężczyzną, a mógł mieć z trzydzieści pięć – czterdzieści lat, dowiaduję się, że według rosyjskich obliczeń, w województwie wileńskim i nowogródzkim było około trzydziestu sześciu tysięcy partyzantów polskich.\nRano znów jedziemy na torfowisko, książki więc zostawiam w mojej szafce. Niestety wyjazdy do pracy na torfowisko kończą się i znów zaczynają się ćwiczenia.\nSiedzimy na trawie wokół „politruka", a on opowiada fragmenty historii dawnej Rosji, mówi o Iwanie Groźnym, jednak przekręca fakty, o których akurat przeczytałem w książce otrzymanej od pisarza. Prostuję, według mnie błędną wypowiedź „politruka", on przyznaje mi rację, jednak jest wyraźnie niezadowolony. Na drugi dzień ten sam wykładowca przed rozpoczęciem lekcji rozgląda się uważnie i mówi: „A ten dyskutant Szymański jest i dzisiaj?", „Jestem"– odpowiadam, widać mnie zapamiętał, bo w sowieckim wojsku mało kto ośmiela się wdawać w polemikę z „politrukiem". Jednak nie czepiał się mnie na późniejszym szkoleniu. Szkolenie polityczne odrywało nas od musztry, można było posiedzieć za plecami kolegów i podrzemać troszkę.\nAle oto idzie „starszyna", a za nim młody żołnierz ciągnie „maxima na kółkach". Znów będziemy go rozkładali i składali, a ma on mnóstwo części i zapominalskich oraz mniej uważnych potrafi ukarać. Parę razy coś źle składając, otrzymałem zamkiem po palcach. Stąd z takim szacunkiem spoglądam, jak „starszyna" szybko i bezbłędnie rozbiera i składa tę niebezpieczną machinę. Tym razem udało mi się bezboleśnie wykonać zadanie i „starszyna" był wyraźnie zadowolony, że jego lekcje nie poszły na marne.\nJednakże ćwiczeń jest coraz to mniej, widać, że gdzieś tam wysoko toczy się spór, co do naszych dalszych losów. Od pisarza, któremu odnoszę tomiki poezji dowiaduję się, że nasza „rota" pojedzie do gospodarstwa pułkowego do kopania kartofli. Dzielę się tą wiadomością z kolegami i jak to w wojsku, każda zmiana cieszy.\nRankiem znów nie zabieramy broni, a jedynie łopatki saperskie, które mamy od początku służby. Tym razem pieszo wyruszamy w drogę. Słoneczny dzień, piękna wiejska droga wijąca się pomiędzy gęstymi krzakami, laskami brzozowymi. Mijamy chaty kryte strzechą, pobielone wapnem, ogrody pełne jesiennych kwiatów. Inny tu zapach niż w koszarach, w których na każdym kroku spotykało się rozsypany biały chlor, a szczególnie w umywalniach, gdzie paru minut nie można było wytrzymać.\nDochodzimy do jakichś zabudowań, wśród których widzę małą cerkiewkę. Niestety jest nieczynna, mieści się w niej magazyn makuchów i czegoś tam jeszcze oraz jakieś biuro. Wychodzi nas kierownik gospodarstwa, potężny inwalida, w mundurze bez dystynkcji i okrągłej, z zielonym otokiem czapce, jakiej dawno nie widzieliśmy. Następuje narada z naszymi dowódcami plutonów i drużyn. Rozsiadamy się na leżących kłodach, koledzy palą „skręty", aż dym unosi się w górę, wszyscy liczą na polepszenie jadłospisu, bo na podwórku leżą sterty buraków, kapusty, kartofli. Po naradzie wyznaczają nam miejsca na zbudowanie szałasów dla trzech plutonów. Obliczyliśmy, że na każdy pluton potrzebne będą dwa szałasy. Wyruszyliśmy z przydzielonymi siekierami do lasu, aby naciąć mocnych gałęzi. Po paru godzinach postawiliśmy konstrukcję naszych przyszłych „domów" i zaczęliśmy przeplatać ją cienkimi gałęziami z liśćmi, które miały chronić od deszczu. Siano przynieśliśmy z gospodarstwa, tak że na wieczorny apel szałasy były gotowe. Trzeba przyznać, że po koszarach śmierdzących chlorem i ropą, którą smarowano podłogi i po nieodłącznych pluskwach, taki nocleg wydawał się nam królewski, no i przypominał wędrówki harcerskie. Zauważyłem, idąc do lasu, że teren jest równy, płaski, pocięty na zagony i ciągnie się w nieskończoność. Pierwszego dnia nie było czasu na podziwianie piękna tego pejzażu, tak byliśmy zajęci.\nNa kolację otrzymaliśmy chleb i gęstą jarzynową zupę, herbatę i dużego śledzia. A więc kolacja była obfitsza niż w koszarach, lecz już po paru dniach czułem się zmęczony, bolał krzyż i ręce. To nie musztra, koledzy – powiedział przeciągając się Jaś Górnicki, trzeba trochę odpocząć. Na dodatek w naszej drużynie było paru chłopaków ze wsi, którzy w robocie nas wyprzedzali. Pole było podzielone na odcinki a my byliśmy o kilkadziesiąt metrów za nimi. Jakoś uzgodniliśmy, że „stachanowcami" nie będą. I już razem wrzucaliśmy kartofle na wóz zaprzężony w woły. Pierwszy raz widzieliśmy taki zaprzęg. Ale dwa woły w jarzmach, które ciągnęły z tonę kartofli, były niezwykłe, bo bez trudu ciągnęły zaprzęg, gdy cała nasza drużyna gramoliła się na wóz. Co prawda jazda była powolna, ale po trudach „ziemniaczanych" taki odpoczynek na kartoflach nam się podobał. Przyjechaliśmy do magazynów, gdzie składowano kartofle. Po wyładunku przywieziono nam pierwszy obiad. Pamiętam, bo był o wiele obfitszy, niż w koszarach. Po obiedzie jeszcze przez parę godzin wybieraliśmy kartofle. I tym razem mocno zmęczeni wracaliśmy do szałasów. Rozpaliliśmy ognisko, bo suchych gałęzi i nawet pni zwalonych przez wiatry było bardzo dużo. Pokazało się paru miejscowych pracowników i kilka dziewcząt z kołchozu, które naśmiewały się z naszego zmęczenia. Mówiły, że one pracują po dwanaście godzin i na zmęczenie się nie skarżą. Faktycznie, za parę dni, gdy ładowaliśmy na stacji kartofle na wagony, byliśmy świadkami załadunku pociągu przez dziewczyny, które półtorametrowe pniaki z łatwością wrzucały do wagonów. Ale o tym później, bo to chyba było po tygodniu od naszego przyjazdu do pułkowego gospodarstwa.\nOtrzymaliśmy też obfitą kolację, zupę mleczną i biały chleb, i dla każdego po jednym wielkim solonym śledziu. Nie bardzo wiedzieliśmy, co z nim zrobić, dziewczęta poradziły, aby pozawijać w liście i upiec na ognisku. Tak zrobiliśmy i pieczony śledź był doskonały, naturalnie podzieliłyśmy się z instruktorkami, bo okazało się, że one otrzymują o wiele gorsze wyżywienie.\nZmęczenie zmogło mnie i naszą nierozłączną paczką, wgramoliliśmy się do szałasów pachnących świeżym sianem, zdjęliśmy mundury i w samej bieliźnie zakopaliśmy się w sianie. Noc minęła niezwykle szybko, wydawało się, że ledwo zasnęliśmy, a tu już pobudka. Woziwoda rozwoził wodę do mycia, potem przywieziono śniadanie, które i tym razem różniło się od koszarowego. Chleba chyba dostawaliśmy na dzień siedemdziesiąt pięć deko, ale był to chleb inny niż w koszarach, nie gliniasty i ciemny, a normalny wiejski chleb. Okazało się, że kierownik gospodarstwa dostrzegł pracowitość naszych kolegów ze wsi, a może tak dla zachęty, bo dostali dodatkowy przydział chleba. Trzeba powiedzieć, że uczciwie podzielili się z nami, leniwymi mieszczuchami.\nI znów idziemy, z koszami zamiast karabinów, na to ogromne ziemniaczane pole. Unosi się upojny zapach ziemi, traw, leszczyn i jarzębin rosnących przy polnej drodze. Przechodzimy przez pole, gdzie pasą się byki, nie takie miernoty, jak pokazują na corridzie, ale potężne niczym tury. Przełazimy przez ogrodzenie z okrąglaków, aby skrócić sobie drogę, no i skróciliśmy. Byki zaszarżowały na nasz dzielny pluton. Trzeba było widzieć, jak nasz dowódca i podoficerowie zdębieli, i pierwsi rzucili się do ucieczki, a my naturalnie za nimi. Dopadliśmy do ogrodzenia i wielu z nas pobiło chyba rekord szybkości i wysokości skoku przez płot. Szczęśliwie jakoś, że nic nikomu się nie stało. Co prawda, starzy pracownicy gospodarstwa gratulowali nam potem szybkiego biegu, ale chyba nie bardzo szczerze... Po tej piekielnej przygodzie zawsze uważaliśmy na pastwisko z bykami, uznając je za godnych przeciwników plutonu gwardyjskiego pułku Armii Czerwonej.\nPo paru dniach przyzwyczailiśmy się do naszych nowych zajęć, zaś, wieczorami piekliśmy w ognisku kartofle, a czas umilał nam harmonista, i było wesoło. Koledzy śpiewali rozmaite piosenki wojskowe, bywało i arie operowe. Po latach okazało się, że to śpiewał wilnianin, Bernard Ładysz, późniejszy solista operowy, do dziś występujący na koncertach. Ponieważ moje umiejętności śpiewu i tańca równały się zeru, pewnego wieczoru wyszedłem w t z kręgu przy ognisku i powędrowałem w step. Cisza była ogromna, niebo pełne gwiazd, zapach pól niezapomniany, gwar przy ognisku oddalał się coraz bardziej. Odszedłem parę kilometrów i naraz ogarnął mnie lęk. Widzę daleko, wyraźnie dwa małe ogniki, jakby pełznące w moim kierunku. –Na pewno to wilk – pomyślałem. Światełka te stają się wyraźnie coraz to wyraźniejsze i większe. Dopiero po kilkunastu minutach wyjaśniło się, że to jechał bezdrożami samochód i z kilku kilometrów, dopóki nie rozpoznałem rozchodzącego się światła, wyglądało to tak podejrzanie. Wstyd mi się zrobiło, więc wróciłem do naszych szałasów. Niektórzy koledzy siedzieli jeszcze przy ognisku, a starsi weszli do środka. Liście gałęzi, którymi przykryliśmy szałas, zwiędły i przez nie było widać rozgwieżdżone niebo. Jaś, widząc, że przyglądam się naszej budowli, powiedział: Jeden lepszy deszcz i popłyniemy, chyba że przyjdą przymrozki i deszczu nie będzie. Jego prognoza okazała się słuszna. Deszczu nie było, ale zaczęliśmy marznąć, przykryci jedynie „buszłatami"– watowanymi kurtkami.\nNastępnego dnia w południe naszą drużynę zwołał kierownik gospodarstwa i zapytał o fachowców. Ja w koszarach nieraz zgłaszałem się, gdy potrzebowali elektryków (instalacja w koszarach była bardzo prymitywna). Wiedząc, że przyda się tych parę dni odpoczynku od ćwiczeń – tak robił każdy oblatany żołnierz, więc tym razem, gdy kierownik zapytał „kto pachat umiejet?", zgłosiłem się jako fachowiec.\nKazał nam, bo zgłosiło się nas trzech, tzn. ja mieszczuch i dwóch kolegów ze wsi, rankiem zjawić się u niego w biurze.\n„Pachat, pachat"– myślałem, co to, bo nie znałem znaczenia tego słowa. Moi koledzy i Jasio, który był z niewielkiego majątku, twierdzili, że też nie wiedzą, ale po szelmowskich ich uśmiechach wiedziałem, że coś ukrywają przede mną.\nWstajemy rankiem i zgłaszamy się do kierownika. Prowadzi nas do stajni, gdzie były konie, każe zaprząc je w pługi i wyjechać na kartofliska. Kierownik odszedł, a koledzy moi ryczą ze śmiechu. No i zrozumiałem wczorajsze ich uśmiechy.\nDobrze– mówię, zaprzęgnijcie tę moją bestię, może jakoś się uda, chyba mi pomożecie? Zaprzęgli konia, ja za nimi ryjąc na podwórku bruzdę, bo nie przycisnąłem rączek od pługa, jednak tego nikt nie widział, i wjeżdżam na kartoflisko. Cała moja drużyna podrywa się na baczność i pękają ze śmiechu. _ – – Nie śmiejcie się, zobaczycie, że ze mnie oracz wyśmienity. Jasio podchodzi do mnie, pokazuje jak ustawić pług do wyorywania kartofli. Przejeżdża przez jedną bruzdę, idzie mu to znakomicie i nie wydaje się trudne. – Dawaj Jasiu, teraz już umiem. Zaczynam od początku nowej bruzdy. Podnoszę rączki pługu, aby lemiesz w orał się w ziemię. Popędzam konia, ze dwa metry pług był w ziemi, potem wyskakuje na wierzch, koń chytrus, widząc, że lekko, podbiega truchcikiem, ciągnąc po wierzchu to paskudne żelastwo i mnie przyczepionego do rączek. Po godzinie, gdy chciałem już się poddać, przyuważył mnie kierownik, odebrał konia i ze smutkiem stwierdził, że pługa to ja w życiu w ręku nie miałem i konia zamęczę. Moje honorowe miejsce zajął Jasio i przez parę dni dzielnie wyorywał kartofle z pięknego czarnoziemu, któremu nasi rolnicy nadziwić się nie mogli. Nie było w nim ani jednego kamienia.\nZaczęło robić się zimno. Nad ranem kałuże pokrywał cienki lód, który pod naszymi nogami łamał się z chrzęstem. Mgły zaczęły wypełzać na pola. Pluton, idąc śpiewał polskie piosenki, miejscowi przyzwyczaili się już do nas, wiedzieli, że jesteśmy Polakami. W tym czasie wśród prostych Rosjan, nie było jakichś uprzedzeń antypolskich. Żałowali nas, że nie jesteśmy w swojej ojczyźnie – Polsce.\nPamiętam takie jedno zdarzenie: małą ciężarówką wysłano kilku z nas do jakiegoś kołchozu po maszynę rolniczą, chyba była to ta, co tnie słomę na paszę. Przyjechaliśmy na pole, gdzie pracowało parę starszych kobiet. Naturalnie tylko o maszynę poprosiliśmy po rosyjsku, a między sobą rozmawialiśmy po polsku. Patrzymy, a te kobiety prawie biegiem pobiegły do wioski. Zdziwieni ich zachowaniem, nie wiemy, co o tym sądzić. –Wystraszyły się nas, czy co? – pyta Lucek, który choć miał szesnaście lat, miał prawie dwa metry wzrostu –chyba ciebie, bo nie mnie – odpowiedziałem. Nie chcemy bez ich zgody ładować tej maszyny, a tu naraz z wioski biegnie kilkanaście kobiet, przynoszą nam „lepioszki", mleko, jabłka. Kiedy zdziwieni krępujemy się cokolwiek przyjąć, proszą nas, bo wiedzą, że my Polacy, „a Polacy to dobrzy ludzie". Dziękujemy jak umiemy, mieliśmy trochę cukierków, bo już paczki zaczęły przychodzić z Wilna, częstujemy kobiety, zabieramy maszynę i odjeżdżamy. Będąc w 1944 roku w Rosji często spotykałem się z przyjaźnią prostych ludzi, ale również i oficerów jednostek frontowych, żołnierzy Armii Czerwonej, lekarzy.\nRobiło się coraz zimniej. W dzień w czasie pracy na polu rozpalaliśmy wielkie ogniska. Drzewa przybrały się w złoto i czerwień, wiatr ze stepu przynosił zapachy naci kartoflanej, piołunu, ziół. Obok szałasów było pole kapusty, wieczorami zające urządzały sobie ucztę, widać było, jak kicają pomiędzy główkami.\nPrzyszedł dzień, kiedy kierownik gospodarstwa zarządził załadowywanie kartofli na kryte wagony, przedzielone w środku na szerokość rozsuwanych drzwi balami drewnianymi. Samochody przywoziły ziemniaki, a my drewnianymi nosiłkami wnosiliśmy je do wagonów i wsypywaliśmy za te drewniane zasieki. Ponieważ nie przemęczaliśmy się zbytnio, ot tyle, aby nie zmarznąć na chłodzie i doczekać obiadu, załadunek szedł dość wolno, co denerwowało naszych drużynowych. – Ot, popatrzcie, jak dziewczyny pracują – powiedział nasz drużynowy Rakczajew. I faktycznie, pracujące nieopodal dziewczyny ładowały półtorametrowe kłody do wagonów, same je wnosząc i rzucając do lor kolejowych. Poszliśmy popatrzyć, jak one to robią, i rzeczywiście, może dlatego, że je obserwowaliśmy i miały widzów, chciały się popisać, ładowały te kłody niemal biegiem. Jedna z nich podeszła do mnie i mówi: „No, załaduj parę kłód". Pewnie specjalnie wzięła najcięższą, kłodę z dr grabu lub dębu, bo nadrabiając miną jakoś doniosłem ją do wagonu i załadowałem, ale gdyby tak przyszło mi dziesięć godzin ładować, to byłoby ciężko.\nPorozmawialiśmy z nimi trochę, ale ich brygadzistka zaraz popędziła je do pracy. Po jakimś czasie przyszły od nich dwie dziewczyny z prośbą, aby podrzucić im parę nosiłek kartofli. Na mnie i na Jasia wypadło to zadanie, „podrzuciliśmy" im te kartofle, ale i inna drużyna ładująca wagony wiklinowymi koszami, nie zapomniała o dziewczętach.\nCoś nam długo nie przywożono obiadu, więc postanowiliśmy ugotować sobie wiadro kartofli. Skipur, żołnierz z naszej drużyny, znający się na gotowaniu najlepiej, bo i zupę z różnymi warzywami w czasie pracy potrafił ugotować, zajął się przygotowaniem ogniska, obraniem kartofli i gotowaniem. Kiedy zaczął zwoływać nas do jedzenia, wynikła nieoczekiwana przeszkoda. Pojawił się dowódca plutonu, lejtnant Klimcow, i postawił warunek, że ugotowane kartofle otrzymamy po załadowaniu kolejnego wagonu. I tu wynikł spór, którego na pewno w czasie swojej służby porucznik nie widział – pluton usiadł na ziemi i przestał pracować. – Co się dzieje? – podskakiwał rozzłoszczony dowódca, a my że nic, dopóki nie dostaniemy naszych kartofli, palcem nie ruszymy.\nKlimcow zwołał naradę ze swoimi podoficerami, którzy próbowali uformować z nas oddział marszowy, postawić na baczność, ale my nie reagowaliśmy na żadne rozkazy i po kilkudziesięciu minutach dowództwo poddało się i oddano nam nasze jedzenie. Cały ten incydent na pewno zdarzający się rzadko uszedł nam na sucho i nikt o nim nie wspominał. Dziewczęta obserwujące to zdarzenie były wystraszone. Niedługo potem przywieziono nam obiad, a po paru godzinach wróciliśmy do naszych szałasów.\nPomimo przykrycia się kocem i „buszłatem" – kurtką watowaną, tej nocy zmarzłem solidnie. Obiecałem sobie, że przyniosę więcej siana, bo stare zaczynało pomału robić się mokre. Rano okazało się, że nie idziemy do pracy. Przyjechali obcy oficerowie z naszego pułku z jakimiś listami. Zaczęli wywoływać nazwiska kolegów. Okazało się, że wywołują urodzonych w 1928 i 1929 – jako roczniki nie powołane jeszcze w Związku Sowieckim do służby wojskowej. Mój rocznik, 1927, już od stycznia 1944 roku powoływany był do wojska, więc z żalem musiałem w wojsku zostać. Lucek, rocznik 1929, jedzie do domu i jeszcze paru moich kolegów. Żegnamy się i wręczamy im listy do bliskich, aby zawieźli do Wilna.\nPonieważ nie jedziemy na front, nasza sytuacja nie jest wyjaśniona, cieszymy się, że kolegów zwalniają, zamieniamy im mundury na nowe lub lepsze, lecz smutno nam się robi, bo byliśmy ze sobą zżyci. Było wesoło, a teraz wieczorem po apelu jakoś cicho w naszym szałasie, pusto.\nOd dowódcy naszej drużyny dowiedziałem się, że jeszcze parę dni przesiedzieli w koszarach w Kałudze, dopóki nie wyrobiono im papierów zwalniających z wojska, biletów i nie przygotowano suchego prowiantu na drogę. Po tygodniu otrzymaliśmy listy na naszą pocztę polową od Lucka i Adama, pełne radości, że są już w swoich domach. Kto służył w wojsku, wie, jakie to święto, gdy dyżurny wywołuje twoje nazwisko i wręcza list, który czytasz kilkanaście razy.\nWracamy do koszar\nNa początku listopada wracamy do koszar. Naszych czerwonych koszar, nazywanych tak z powodu nieotynkowanych ścian z cegły. Bo były jeszcze obok białe koszary, parterowe, większe baraki, z otynkowanymi ścianami, pobielonymi wapnem.\nPierwsza noc była koszmarna. Kładę się spać, przykrywam prześcieradłem i kocem. – No, nareszcie ciepło – mówi któryś z kolegów. Naraz czuję, że jakiś piasek drobny sypie mi się na głowę i prześcieradło. Lampka na sali przygaszona, ale widzę, że ten piasek rusza się na białym prześcieradle. Widzę, że nie tylko mnie to spotkało, a cały pluton zawzięcie z czymś walczy, wyskakuje z koi z prześcieradłami, z których coś strzepuje. Okazuje się, że to inwazja pluskiew, które wygłodniały w czasie naszej nieobecności i teraz chciały się najeść. Pół nocy walczyliśmy z nimi, strzepując z pościeli te wstrętne, śmierdzące insekty, ale nad ranem byliśmy tak zmęczeni, że zasnęliśmy stając się dla nich żerem. Rankiem z żalem wspominaliśmy nasze zimne szałasy, w których nie było tych krwiożerczych sublokatorów.\nPo śniadaniu nie maszerujemy na ćwiczenia. Cały nasz pluton idzie pracować do zbrojowni. Spisujemy znajdującą się tam broń, numery, nazwę, rok produkcji. Kiedy podchodzę do oficera z krótkim karabinem maszynowym, innym od tych, których używaliśmy w czasie szkolenia, otrzymuję odpowiedź, żeby wpisać tylko numer, bo to broń jeszcze nie wprowadzona do uzbrojenia armii. Przyglądamy się jej z Leonardem Prusakowskim, który stara się karabin rozebrać, bo wszyscy ciekawi jesteśmy, jak działa, ile naboi mieści w magazynku.\nPracowałem w zbrojowni parę dni, ale tu dopadła mnie pierwsza grypa w wojsku, pewnie się od kogoś zaraziłem. Myślałem, że ją jakoś przechodzę, ale gdy wyraźnie zacząłem odczuwać gorączkę, Jaś zaprowadził mnie do „sanczasti", szpitalika pułkowego. Zmierzono mi gorączkę. Okazało się, że miałem trzydzieści dziewięć stopni, kazano umyć się i położyć do łóżka. Dostałem piżamę, i szczęśliwie nie było tu pluskiew – współlokatorek z koszar. Parę dni przeleżałem w tym szpitaliku pułkowym, w dość dobrych warunkach, ale gdy zaczęła mnie boleć noga, zawieziono mnie do wojskowej „bolnicy" numer 1403 w Kałudze. Nawet nie zdążyłem się pożegnać z kolegami z plutonu. Do dyżurki przyszedłem z podoficerem, który pewnie w wojsku służył jeszcze za cara, wąsaty, postawny, dobroduszny. Wykłócał się o coś na dyżurce, widocznie nie chcieli mnie przyjąć, ale po chwili przyszedł rozradowany: –Wszystko w porządku, przyjmą ciebie na badania, papiery oddałem. Pożegnaliśmy się serdecznie : – Nie bój się, wyzdrowiejesz.\nPosiedziałem jeszcze chwilę w poczekalni, rozglądając się wokół. Szpital był wielki, pięciopiętrowy, w poczekalni kręciło się sporo żołnierzy, widać przywiezionych z frontu. Po jakimś czasie podeszła do mnie młoda dziewczyna : – Zbierajcie się, idziemy do łaźni. Łaźnia była chyba w piwnicy, niewielka, z kilkoma prysznicami, w rogu stał mały stoliczek, przy którym siedziała inna bardzo młoda dziewczyna, obok stała drewniana ławka. –Rozbierajcie się żołnierzu – zakomenderowała miłym głosem „łaziebna". –Mundur zabierzemy, dostaniecie piżamę. Zdjąłem watówkę, mundur, koszulę, buty. Wszystkie moje prywatne rzeczy układam na rozłożonej chustce do nosa, tak ich niewiele, a to mój piękny srebrny orzeł z koroną, medalik, parę ołówków, pamiętnik, z którym się nie rozstawałem, kilkanaście listów z Wilna, łyżka. Układam pomału i czekam, kiedy ona wyjdzie z tej niewielkiej łaźni. Ona zdziwiona pyta: – Czemu się nie rozbieracie? Podchodzi do moich rzeczy z płóciennym workiem, zaczyna ostrożnie do niego je wkładać. Bierze do ręki orła i pyta: – Co to za odznaka?\n– To znak naszego polskiego wojska – mówię.\n– A to wy Polak?\n– Tak, Polak – odpowiadam.\n– Wiedziałam, że nie Rosjanin, już po akcencie, myślałam, że Ukrainiec lub Białorusin. Później bierze mój medalik z Matką Boską Ostrobramską, i widocznie nie widziała medalików, bo zdziwiona mówi :\n– U nas tylko dziewczyny noszą takie ozdoby. Nie tłumaczę jej, że to nie ozdoba. Bluzę od munduru ładuje do worka, buty, furażerkę i zdziwiona pyta:\n– Żołnierzu, dlaczego się nie rozbieracie?\n– Rozbiorę się, jak pani wyjdzie z łaźni. Teraz ona nic nie rozumie:\n– Dlaczego mam wyjść, przecież jeszcze nie wszystko od was zabrałam. Nie wiem, jak jej wytłumaczyć.\n– No, wstydzę się przy dziewczynie rozbierać. I tu mnie dobiła:\n– Rozumiem, jesteście chorzy na wstydliwą chorobę.\n– Ależ nie, tylko w Polsce nikt się przy dziewczynie nie rozbiera.\nKiwa ze zdziwieniem głową, ale przerywa naszą rozmowę, gdyż wchodzi kilku oficerów, rozbierają się bez żenady, goli idą po mydło do dziewczyny, a ponieważ napuścili pary i prawie nic nie widać i ja idę pod prysznic, za chwile podbiega dziewczyna wyraźnie rozbawiona i mówi:\n– A to wasze mydło – i daje mi nad barierką, która przedziela łaźnię na dwie części. – Ręcznik i piżamę położyłam na ławce, jak jesteście tacy wstydliwi, to się ubierajcie.\nWycieram się, nakładam piżamę, dostaję pokwitowanie na złożone rzeczy i uśmiech dziewczyny.\n– Oj, wy Polacy jesteście tacy dziwni. Nie czekając na siostrę, ponieważ łaźnię opuścili już wszyscy, odprowadza mnie na trzecie piętro, na mój oddział. Podaje mi rękę na pożegnanie i mówi:\n– Jak będziecie przychodzić do łaźni, to na mój dyżur, bo ja rozumiem was, ale inne dziewczyny będą się wyśmiewały.\nPodziękowałem i miałem pierwszą znajomą w szpitalu. I to bardzo ładną i miłą. Po przejściach w łaźni trafiłem na obiad. Ponieważ w wojsku to rzecz ważna, więc ucieszyłem się, że obiad z trzech dań, dobry i smaczny, na dodatek porcja białego chleba.\nWyznaczono mi łóżko, powieszono na poręczy kartę chorobową, zmierzono gorączkę, która była dość wysoka, gdyż siostra dała mi jakieś pigułki. Rozglądam się po dość dużej sali, zaczynają się mną interesować pacjenci z bliżej stojących łóżek. Pytają skąd, z jakiego pułku. Zbierają się przy moim łóżku i wprowadzają w szpitalnie zwyczaje i sekrety. Na jakiego lekarza trzeba uważać, do jakiej siostry można mieć zaufanie. – Bo podpadniesz i za tydzień znajdziesz się na froncie, mówi jakiś smagły jak Cygan żołnierz. Potem okazało się, że to bardzo miły Gruzin. Trudno mu wyjaśnić, że o to zabiegamy już od miesiąca i nam się nie udaje. Na sali niemalże wieża Babel. Gruzini, Kazachowie, Tatarzy, Serbowie i jeden bardzo ciężko poparzony Pers, którego zadziwiającą historię trafienia do Armii Czerwonej poznałem parę tygodni później, gdy go wypisywano do domu. „Sołneczko" – dali mu pseudonim koledzy, gdyż po dostaniu się pod miotacz niemiecki, nie miał ani jednego włosa, a i spalone mięśnie rąk i nóg, z kolanami sterczącymi nad kikutami.\nI on przyszedł do mnie opowiadając, że w domu zostawił żonę, dziecko i „barańczuka". Właśnie po tygodniu, gdy wypisywano mu papiery na dojazd do domu nazwa miejscowości, którą wymienił, nie była znana nikomu z lekarzy, ani administracji, okazało się, że „Sołneczko" to Pers. W czasie wojny granica między Związkiem Sowieckim a Persją nie była zbyt pilnowana i Persowie na rynek w miasteczku położonym w Rosji przynosili żywność, kupując tam artykuły przemysłowe. I gdy nasz „Sołneczko" handlował na rynku, otoczono miasteczko kordonem wojska, które zabrało kilkudziesięciu młodych ludzi, uchylających się od poboru, a i młodego Persa, którego dokumenty wyrzucono, po krótkim przeszkoleniu wysłano go na front, gdzie przez rok dzielnie walczył, aż trafił pod niemiecki miotacz ognia.\nZastanawiano się, dokąd wypisać mu rozkaz wyjazdu i bilety.. Uradzono, że do ostatniej stacji na terenie Związku Sowieckiego. – Jak tu trafił, to i znajdzie drogę, aby dojść do swoich – powiedział administrator wypisujący „rozkazy wyjazdu". Niestety nie wiem, jak potoczyła się podróż biednego Persa do swego „barańczuka".\nNa drugi dzień, jak to w szpitalu, musiałem przejść wszystkie badania. Prześwietlenia, badania krwi, prowadzono mnie od pokoju do pokoju. Odetchnąłem z ulgą, gdy po prześwietleniu biodra, które bolało, zakończono badania. Przez parę dni dano mi spokój, naturalnie oprócz karmienia jakimiś proszkami i pigułkami.\nKażdy z sąsiadów opowiedział mi swoją historię. Wszyscy, jak ognia, bali się powrotu na front, a lekarze, gdy spotkali się z bojkotowaniem leczenia, frontem tym straszyli. Myślałem, że dobrze by na ten front trafić, z którego przecież znalazłem się w Kałudze. Może jednak uda mi się pojechać do domu. Chodziłem po korytarzach szpitala, parę razy odwiedziła mnie dziewczyna z łaźni. W szpitalu było kino i raz z nią poszedłem na jakiś wojenny film. Zaprzyjaźnił się ze mną potężny Rosjanin, o czerwonej cerze, jakby przed chwilą opalał się na słońcu. Zapytałem skąd ma taką czerstwą cerę. Odpowiedział, że to skutek paru lat przebywania na Nowej Ziemi, gdzie panują srogie mrozy, a był tam zesłany na katorgę. – Za co? – zapytałem. Dopiero po paru dniach, gdy byliśmy sami, powiedział: – Za zabójstwo i rabunek. Dostał piętnaście lat, odsiedział siedem i wybuchła wojna. Wysłano go na front do karnego batalionu, aby „odkupił" swoją winę. Po paru miesiącach, budując most, tak niefortunnie obrabiał kloc siekierą, że rozciął stopę i trafił do szpitala. Wpierw w batalionie chcieli mu wmówić, że okaleczył się naumyślnie, ale jakoś z tego wybrnął. – A jak było naprawdę? – zapytałem go, gdy byliśmy sami. – Sam wiesz, jestem dobrym cieślą, nigdy by mi się to nie zdarzyło. Może uratuję życie, bo zakopałem to, co mi w rękę wpadło. Podobała mu się moja srebrna łyżka, którą zabrałem z domu do wojska. Zamieniliśmy się więc, na jego przywiezioną z łargu na Nowej Ziemi. Łyżka aluminiowa, typowa dla zesłańców. Kiedyś znajomy Rosjanin od razu ją rozpoznał, bo po dziś leży jako ozdoba na półce, pomiędzy innymi łyżkami. Biedna łyżka, nic dobrego nie widziała. Rosjanin ten uszył mi jeszcze na dodatek, z przyjaźni, portfel z grubego brezentu, który jeszcze przechowuję z biletami i papierami z Kaługi.\nPewnego dnia wśród ozdrowieńców zapanowało ożywienie. Okazało się, że wielu żołnierzy wysłano na Daleki Wschód, pod granicę z Chinami. Po paru dniach poznałem Polaka z Wilna. Tak jak i ja trafił do Kaługi z partyzantki wileńskiej. W czasie zdobywania Wilna raniono go w kolano. Zaraz po przyjeździe do Kaługi wzięto go do wojskowego ewakuacyjnego szpitala 1403 i czekało go jeszcze parę tygodni leczenia.\nWieczorami z różnych sal rozlegał się śpiew. Śpiewano po rosyjsku, ukraińsku i chyba po serbsku.\nPo dwóch tygodniach zebrała się komisja lekarska. Zebrano wszystkie moje papiery, wyniki badań i prześwietlenia biodra. Z rozmowy lekarzy zorientowałem się, że dziwią się, że mój rocznik był już na froncie i że chcą mi dać paromiesięczny urlop zdrowotny. Pytali, gdzie byłem na froncie, mówię, że przy zdobywaniu Wilna, dali jakieś papiery siostrze dyżurnej i wychodzimy. Ona mówi: – Ot, i pojedziecie do domu. Ucieszyłem się ogromnie, ale nic nie mówię, aby nie zapeszyć i aby coś jeszcze się nie zmieniło. Zaprowadziła mnie do administracji, gdzie siedział „starszyna" – starszy sierżant, i paru cywilów. Rozłożyli moje papiery. Zaczęli coś pisać.\n– Z jakiego jesteście pułku?\n– Z 361. pułku gwardyjskiego piechoty.\n– Od kiedy w armii?\n– Od 16 lipca 1944 roku – podaję, wliczając obóz w Miednikach.\n– Przez jaki „wojenkomat" wcielony do wojska?\n– Z partyzantki – odpowiedziałem zgodnie z prawdą.\nTak i wpisuje „starszyna" w moje dokumenty, bo i przez głowę mu nie przechodzi, że z jakiejś innej partyzantki, niż rosyjska.\nDostaję stos dokumentów, między innymi najśmieszniejszy, że pożyczkę wojenną opłaciłem w wysokości siedmiu i pół rubla. Wypisują mi bilet do Wilna. Proszę, aby przez Moskwę, bo chcę to miasto zobaczyć. Z uśmiechem wypisują mi taki bilet na wojskowy wagon i pociąg pospieszny.\n– Jutro pojedziecie i rankiem dostaniecie suchy prowiant i wszystkie dokumenty, ale pociąg jedzie wieczorem, więc jeszcze jeden dzień pobędziecie w szpitalu. Wszystkiego dobrego w domu – mówi mi na pożegnanie.\nDziękuję i idę na swój oddział, pełen radości, że jutro jadę do domu.\nRankiem odnajduje mnie kolega z Wilna i gdy dowiaduje się, że jadę na urlop do domu, pisze długi list i daje mi przy wszystkich, abym zawiózł do Wilna. Nie byliśmy jeszcze przyzwyczajeni do paranoi sowieckiej i nie spodziewaliśmy się, że z tego może wyniknąć taka awantura. Po paru godzinach przychodzi do mnie oficer i mówi, że otrzymałem do oddania list od jednego z pacjentów.\n– Otrzymałem i odwiozę go do Wilna – mówię.\n– Czy wiecie, że od tego jest poczta polowa?\n– Wiem, ale ja będę szybciej, bo dziś wieczorem wyjeżdżam.\n– Dajcie mi to pismo – nie mówi „list".\nNaraz jeden z pacjentów wstaje i mówi: – On schował go do szufladki.\n– Nie dam, to jest list prywatny, mogę go oddać tylko właścicielowi.\nOtaczają nas inni ranni żołnierze i większość staje po mojej stronie. Ktoś pobiegł do sali, gdzie leżał mój kolega, który dał mi list do zawiezienia. Widząc, że awantura staje się coraz to większa, mówi:\n– Oddaj Zbyszek ten list, nie ma w nim nic takiego.\n– Nie oddam nikomu, najwyżej tobie – otwieram szufladkę i zwracam mu nieszczęsny list, który kolega oddaje oficerowi.\nPo jego odejściu zaczęła się rozmowa między żołnierzami. Część z nich uważała, że nie należy przewozić korespondencji, bo nie wiadomo, co w niej jest, a list był napisany po polsku. I tu, mimo woli, zaczęła się kłótnia wynikająca z naszej słabej znajomości rosyjskiego, poza komendami i koszarowym żargonem. Kolega, żeby zobrazować, jak wiele narodowości jest w Sowietach i że nie trzeba dziwić się, że Polak pisze po polsku, powiedział: „U was nawet ludojady są". Donosiciel śmiertelnie się obraził, bo zrozumiał, że Rosjanie to ludożercy. Znów poleciał po „politruka", bo nim okazał się oficer, który zabrał list, na skargę. Kiedy wrócił, inni żołnierze, a między innymi jakiś starszy major, znający język polski wyjaśnił, że to pomyłka i donosiciel źle zrozumiał tę wypowiedź.\nPo odejściu politruka, major podszedł do mnie i powiedział: – Widać, że Matuszkę Rosję dopiero poznajecie – pokiwał głową i dodał: – Dobrze, że ci nie odebrali biletów i przepustki.\nPo obiedzie siostra poleciła mi, abym poszedł po swoje rzeczy, oddał szpitalne ubranie. Poszedłem wpierw pożegnać się z dziewczyną z łaźni. Zmartwiłem się, że jej nie było, koleżance przekazałem pożegnanie i Matkę Boską Ostrobramską, na srebrnym łańcuszku, aby jej oddała.\nWchodzę do magazynu mundurowego prawie przed jego zamknięciem. Daję potrzebne papiery, wyjaśniam, że niedługo mam pociąg. W magazynie są tylko dwie osoby. Starsza kobieta i magazynier w mundurze, w stopniu sierżanta. Rzuca mi niegrzecznie jakiś stary mundur, buty i czapkę. Kiedy zwracam mu uwagę, że przecież dałem nowy mundur, ze złością pyta: – Wy Ukrainiec? – Nie, Polak! Magazynier od razu zmienia się na twarzy, przeprasza mnie, niemal wyrywa stary mundur z rąk i do kobiety woła: –To Polak! Dawaj wszystko nowe. Gdy ubieram się w mundur, pytam – Dlaczego myśleliście, że jestem Ukraińcem? – Akcent u was inny.\nNo i wychodzę z magazynu w nowym mundurze, w nowych butach i szynelu zamiast watowanej kurtki, w której przyszedłem z pułku. Magazynier tłumaczy mi, jak dojść na dworzec, o której odchodzi pociąg do Moskwy, jak dostać się do wojskowego wagonu i nie dać się oszwabić konduktorowi. Dostaję też w magazynie żywnościowym tzw. „suchy pajok" – suchy prowiant. Parę puszek „świńskiej tuszonki", jakieś koncentraty zup, cukier, suchary i talony na obiady w podróży. W sumie niemały woreczek. Żegnam się ze wszystkimi, widać wyraźnie, że kolegom smutno. Znam to uczucie, bo nie tak dawno moi koledzy z młodszych roczników wyjeżdżali z pułku do domu.\nWychodzę na dwór, ciemno, palą się tylko niektóre latarnie. Nie ma tu zaciemnienia, już nie boją się nalotów niemieckich. Zimny grudniowy dzień, ślizgawica na ulicach. Na jednej zamarzniętej kałuży przewracam się jak długi, a ponieważ to jest niedaleko szpitala, parę kobiet podbiega, żeby mnie podnieść, ale podrywam się szybko i dziękuję. „Ot, i pierwsze kroki do domu niezbyt udane" – myślę. Znajduję stację kolejową z napisem „Kaługa", na którą przywieziono mnie w sierpniu tego roku w wagonie towarowym. Czekam na pociąg do Moskwy, a gdy przyjeżdża oszroniona lokomotywa i rząd wagonów, przy pomocy jakiegoś kolejarza znajduję wagon dla wojskowych, konduktor doprowadza mnie do mojego miejsca. Siadam akurat przy oknie i patrzę jak w ciemności przesuwają się domy Kaługi. Jakże inaczej wracam do domu, wygodniej, ale i w mundurze obcym. Pasażerowie, przeważnie żołnierze, zagadują, gdzie jadę, z jakiego jestem pułku. Nauczony niedawną przygodą z politrukiem omijam tematy, które mogą mi sprawić kłopoty.\nNad rankiem, kiedy jeszcze ciemno, dojeżdżam do Moskwy. Ogromny, jasno oświetlony dworzec, nie przestrzegają tu zaciemnienia. Robi to na mnie wielkie wrażenie, bo od paru lat przyzwyczaiłem się do ciemności na ulicach Wilna. Ktoś usłużny pokazuje mi poczekalnię dla żołnierzy. Siadam przy stoliku, dostaję herbatę, do której wsypuję trochę otrzymanego na drogę cukru, zjadam parę sucharów, otwieram płaską puszkę konserw rybnych i siedząc przy stoliku czekam na świt, by przejść się po Moskwie.\nDowiaduję się w informacji, kiedy odjedzie pociąg do Wilna. Pracownik kolei nie jest pewny, kiedy dokładnie to będzie, bo już, jak tłumaczy, wczorajszy nie odszedł. – Chyba bardzo późnym wieczorem, tak około jedenastej będzie jakiś pociąg, ale chyba tylko do Mińska. Stamtąd to parę kilometrów i będziecie w Vilniusie.\nA więc mam przed sobą cały dzień na zwiedzanie ciekawego miasta. Jeszcze pochodziłem po peronach, aby upewnić się, czy na pewno nie ma innego pociągu do Wilna. Jednak nie było. Kolejarz mówił prawdę. Chodzę po oświetlonym peronie, rozglądam się dookoła i widzę, że w moim kierunku idzie starszy mężczyzna w karakułowej czapce i wyszarzałym paltociku. Podszedł do mnie i pyta:\n– A nie macie żołnierzu coś do sprzedania?\n– Nie, nic nie mam – odpowiadam.\n– Może coś z suchego prowiantu?\nPrzeglądam wojskowy worek, który nosiliśmy zamiast plecaka, a on patrzy mi na ręce.\n– O, są koncentraty zup, kupiłbym je.\nMyślę, że będą mi one mało przydatne w podróży, bo nie będę miał ich gdzie ugotować.\n– Dobrze, to je zabierajcie, nie wiem ile kosztują – mówię. Mężczyzna dał mi kilkadziesiąt rubli\n– Ot, będziecie mieli na piwo.\nAmatorem piwa nigdy nie byłem, ale choć to zima, na dworcu widziałem lody w opakowaniach, to spróbuję, jak one smakują. Trochę zdziwił się moim gustom. Porozmawialiśmy jeszcze chwilę, powiedziałem mu, że jadę do Wilna. Zainteresował się tym, mówiąc : – To jesteście Litwinem.\n– Ależ skąd znowu – odpowiedziałem – Polakiem.\nWyraźnie się ucieszył i powiedział, że on też pochodzi z polskiej rodziny, ale osiedlony w Moskwie, jeszcze przed pierwszą wojną. Widać był zadowolony z transakcji, bo jak wiedziałem, na kartki mieszkańcy Moskwy niewiele otrzymywali.\nWróciłem do olbrzymiej poczekalni, kupiłem lody, rozwijam je i rączką od wojskowej rosyjskiej łyżki zjadam powoli i ze smakiem. Na dworze zrobiło się jasno, a był to początek grudnia, chyba trzeci. Wychodząc z dworca znajduję stację metra, o którym mówił każdy Rosjanin. Ruchomymi schodami zjeżdżam w dół, pytając jakiegoś cywila, który stanął obok, ile głębokości ma metro? Uśmiechnął się i powiedział: „Sto dwadzieścia metrów, ale to tajemnica".\nCóż to za przepych, te stacje metra w Moskwie. Marmury, rzeźby. Wysokie sklepienie, niebieskie elektryczne wagoniki zatrzymywały się wówczas co trzy minuty!\nCiepło było w metrze, bo gdy wychodziłem na zewnątrz, wiał zimny wiatr, padał rzadki śnieg. Pomimo tego wsiadłem do jakiegoś tramwaju i jeździłem kilkadziesiąt minut. Widziałem parę przedmieść, gdzie stały drewniane stare domy, na podwórzach kobiety rąbały drzewo. Z wielką ciekawością oglądałem to ogromne miasto, nigdzie nie widziałem zniszczeń, zbombardowanych lub spalonych domów. Pytałem mieszkańców, czy Niemcy bombardowali miasto. Pamiętałem o Wilnie, które było kilkunastokrotnie bombardowane i palone, o pustych martwych dzielnicach mojego rodzinnego grodu. Dowiedziałem się, że nie tylko Moskwa była bombardowana, ale i w listopadzie 1941 roku ostrzeliwana przez podchodzących na odległość siedmiu kilometrów Niemców.\nZbigniew Szymański - Kaługa (3)\nZbigniew Szymański - Kaługa (4)\nZbigniew Szymański - Kaługa (5)\nZbigniew Szymański - Wilno\nEdmund Pietryk - Do Stanisława Chyczyńskiego\t04 maj 2012\nPiotr Stareńczak - CZŁOWIEK...\t11 kwiecień 2012\nTadeusz Zawadowski - Po śmierci\t22 styczeń 2016


• Posty: 252 • Strona 1 z 26 • 1, 2, 3, 4, 5 ... 26\nautor: elabarbara » 20 cze 2018, 13:11\nA jak Wam się podobają takie komody pod telewizor https://blog.furnival.pl/komody-pod-telewizor/ ? Mi osobiście bardzo odpowiada komoda w takim stylu, myślę, że będzie pasował do każdego wnętrza. Do tego nowocześnie i modnie wygląda, nie ma jakiś zbędnych dodatków. Można coś na komodzie postawić gdy telewizor będzie wisiał. Bardzo ciekawe rozwiązanie.\nautor: kajetan » 26 cze 2018, 16:28\nA co powiecie na taki stoli w salonie:\nautor: edi » 19 lip 2018, 12:35\nZależy w jakim klimacie szukacie dodatków. Ale bardzo duży wybór jest tutaj https://www.kanluxforhome.pl/ Myślę że każdy znajdzie coś co mu będzie odpowiadać. Ja mam upatrzone parę rzeczy ale dopiero po wakacjach wezmę się za zmianę wystroju w domu. Na pewno chcę mieć większość rzeczy białych i tylko gdzieniegdzie mocniejsze akcenty. Jasne kolory działaja na mnie uspokajająco. Na pewno postawię na lampki w rogach mieszkania a nie tylko oświetlenie główne sufitowe.\nautor: Whaesang » 19 lip 2018, 20:20\nOstatnio także zastanawiam się nad tym co zmienić w swoim salonie. Okazało się, że mam strasznie zniszczony i stary stolik pod TV, więc postanowiłem go zmienić . Najciekawszą ofertę znalazłem w tym sklepie https://www.wikimeble.pl/STOLIKI_RTV . Wybrałem stolik BELLO, ponieważ najlepiej pasował do całej aranżacji salonu. Co mogę wam powiedzieć o firmie? Bardzo szybko realizują zamówienia, a do tego mają korzystne ceny\nautor: Kacpers » 21 sie 2018, 10:23\nA może warto pomyśleć o fototapecie?\nRejestracja: 20 sie 2018, 8:53\nautor: Marlena1 » 09 lut 2019, 17:43\nWiele ciekawych aranżacji, które mogę Ci polecić znajdziesz w https://www.edinos.pl/dobre-miasto Meble z każdego stylu. Dopasowane do każdej osoby.


viagra : Kamagra\nMożliwość komentowania Ziołolecznictwo a potencja została wyłączona\nŻyjemy w rzeczywistości, kiedy bez przerwy gonimy za karierą i sukcesem finansowym. Różnorakie sytuacje życiowe sprawiają, że pogorszeniu ulega życie miłosne. Ziołolecznictwo może być bardzo efektywnym sposobem rozwiązywania problemów z potencją. W miejsce środków farmakologicznych, które mogą obciążać nasz organizm, warto wypróbować naturalne metody, do których należą zioła na potencję. Zioła skutecznie przywracają sprawność seksualną a także działają mężczyzn jak i na panie. Jakie rośliny na poprawę potencji powinniśmy wybrać? [ Read More ]


Bag Full Of Surprises: Niedziela z poradą: zalety picia kawy zbożowej także na diecie + muzyka do ćwiczeń\nNiedziela z poradą: zalety picia kawy zbożowej także na diecie + muzyka do ćwiczeń\nPost nie będzie do końca kosmetyczny, no bo w sumie kawa zbożowa to nie kosmetyk (odkryłam Amerykę co?), ale jednak nasza uroda i zdrowie przede wszystkim, zyskują i to wiele. Ja zbożówkę piłam w dzieciństwie, mama mi to wciskała, ale każdy łyk to była męka nie z tej ziemi, przez gardło mi to nie chciało przejść i w sumie teraz zwykłej kawy zbożowej bym nie przełknęła, ale mam na nią sposób, o którym za chwilę.\nPrzypomniałam sobie o jej istnieniu zupełnie przypadkiem, będąc u babci kilka tygodni temu. Zostałam namówiona na jej wypicie i powiedziałam sobie "a co tam, raz kozie śmierć, przypomnę sobie smak dzieciństwa i może się nie porzygam" :) oczywiście nie wypowiedziałam tego na głos :). Dolałam do niej mleka i to był strzał w 10! Pychota! Teraz codziennie rano robię sobie kawkę (oczywiście jest to Inka, zwyczajna, bez dodatków) w moim malutkim kubeczki z połowa łyżeczki cukru i mlekiem i uwielbiam to!\nNormalnej kawy nie pijam, ewentualnie jak muszę się pouczyć i zasypiam na siedząco. Zbożową piję nawet kilka razy dziennie (wiem wiem, zaraz mi ktoś powie, że jest tucząca, guzik prawda, Inka sama w sobie ma kilka kalorii, a tak niewielka ilość cukru i mleka daje max 50 kcal - nie ma tragedii, 2-3 kubeczki można sobie dziabnąć i nie zaszkodzi to naszej diecie, ewentualnie można pozbyć się cukru lub mleka jeżeli komuś sama w sobie zbożówka smakuje). A do wyboru mam wiele rodzajów:\nMasa zalet kawy zbożowej:\nwspomaga pracę układu nerwowego i koi nasze nerwy przez zawartość magnezu (normalna kawa wypłukuje magnez a ta go dostarcza, szaleństwo nie?),\npijąc ją z mlekiem zwiększamy przyswajalność magnezu z kawy! (ale mleko musi by c nie za tłuste do 2%),\nzwiększa odporność na stres ( u mnie chyba zadziałała kiedy musiałam sama wygłosić prezentację przed grupą, czego baaaaardzo nie lubię, a już w pojedynkę to masakra, a tutaj większego stresu nie zanotowałam:),\nwspomaga nasz układ odpornościowy,\nchroni nasze serce,\nzawiera sporo błonnika (2 filiżanki to połowa dziennego zapotrzebowania, a dostępna także jest Inka ze zwiększoną jego dawką) zmniejszającego poziom cholesterolu, poprawiającego pracę jelit, chroniącego przed nowotworami i zwiększa uczucie sytości w naszych brzusiach,\nzawiera selen czyli najlepszy przeciwutleniacz i "ochraniacz" przed szkodliwym wpływem wolnych rodników,\nnie uzależnia jak zwykła kawa, chociaż można uzależnić się od jej smaku :),\nzawiera polifenole czyli kolejne przeciwutleniacze wpływające na proces starzenia się naszej skóry,\nzawiera witaminy z grupy B ważne dla naszej skóry i włosów.\nMyślę, że tym postem zapoczątkuję na swoim blogu cykl "Niedziela z poradą" :) spodobało mi się pisanie takich notek.\nKtoś czuje się namówiony na skosztowanie tego smakołyku? A może już ją pijecie i lubicie?\nA tutaj macie mój ostatni, przypadkowy hit podczas ćwiczeń:) Jak słyszę "daj z siebie wszystko, cel jest tak blisko" to od razu dostaję kopa i nie poddaje się! Hip-hopu nie słucham ale ta jest spoko :D\nAutor: Wunia o 18:06\nEtykiety: kawa zbożowa, niekosmetycznie, zdrowie\nDorenn 2 lutego 2014 18:13\nprzekonałaś mnie, zacznę pić! ;)\nWunia 2 lutego 2014 18:35\nsaharu 2 lutego 2014 18:14\nja jakoś nie lubie jej\nMarta S. 2 lutego 2014 18:14\nInka i Anatol dobra rzecz ;) !\nernestyna 2 lutego 2014 18:18\nNigdy w życiu nie piłam kawy zbożowej tak samo jak nigdy nie jadłam zupy mlecznej...Czuję się nienamówiona :)\nWunia 2 lutego 2014 18:36\njak to mówią "póki nie spróbujesz to się nie przekonasz" :)\nMarta 2 lutego 2014 18:18\nNie wiedziałam, że kawa zbożowa ma tyle zalet! Kiedyś piłam bardzo często, chyba mama do śniadania mi robiła, dawno nie piłam, ale chętnie znowu wypróbuję. Zdrowa, nie taka kaloryczna i zawsze coś ciepłego :)\nmart_91 2 lutego 2014 18:28\nKawę Inkę pamiętam z dzieciństwa...kojarzę ją z moją babcią, zawsze mi robiła;)\nJa nie lubię kawy, w każdej postaci. :)\nKarina 2 lutego 2014 18:42\nczuję się bardzo zachęcona ; ) i byłam zdziwiona, że miałaś z nią takie złe doświadczenia, nie znam smaku inki bez mleka i zawsze bardzo mi smakowała. a te zalety teraz zachęcają mnie do jej spożycia jeszcze bardziej. pozdrawiam!\nWunia 2 lutego 2014 18:58\nsmakiem mnie w dzieciństwie nie powalała :)\nAgata Samulak 2 lutego 2014 18:50\nja tej kawy nienawidze od dziecka\nWunia 2 lutego 2014 18:57\nno niestety, rodzice potrafili nas do niej zniechęcić :P\nMagdalena B 2 lutego 2014 19:17\nMnie jakoś nie ciągnie do kawy (nawet do zbożowej). A mam do ciebie pytanie tak trochę i innej bajki: Mogłabyś zdradzić w jakim programie robiłaś nagłówek?\nWunia 2 lutego 2014 19:29\nMogłabym :) GIMP :)\nMagdalena B 2 lutego 2014 19:32\nDziękuję. Muszę przyznać że wygląda rewelacyjnie :)\nWunia 2 lutego 2014 19:40\na dziękuję :) w internecie są instrukcję jak zrobić sobie taki efekt właśnie w GIMPie\nBlonde~bangs 2 lutego 2014 19:25\nJestem kawoszką, ale ostatnio w pracy wypiłam inkę i powiem Ci, że bardzo mi smakowała :). Tak bardzo, że chyba ją kupię:P.\nnajlepsze są przypadkowe odkrycia ;]\nLena 2 lutego 2014 19:27\nLubię Inkę wypić od czasu do czasu :)\nSzczypta Magii 2 lutego 2014 19:28\nOo nie wiedziałam, że zbożówka ma tyle zalet :) I chyba zamiast zwykłej kawy bedę teraz piła zbozową :)\nWunia 2 lutego 2014 19:30\nzbożowa jednak nie pobudza tak jak czarna :)\nLola 2 lutego 2014 19:33\nPiłam ją w dzieciństwie u babci :). Zdecydowanie muszę do niej wrócić, tak jak Ty, koniecznie będę ją piła z mlekiem!\nz mlekiem jest super :)\nLekko Chaotyczna 2 lutego 2014 19:36\nKawę zbożową pić próbowałam, bardziej obrzydliwej rzeczy chyba nie próbowałam ;)\nWunia 2 lutego 2014 19:41\na próbowałaś z mlekiem?\nbognyprogram 2 lutego 2014 19:51\nNo proszę, jak bardzo gusta się mogą różnić, ja uwielbiam kawę zbożową:)\nŚwietna notka, ciekawe co nam ciekawego powiesz w kolejną niedzielę!:)\nPanna Mysia 2 lutego 2014 20:06\nInka to mój smak dzieciństwa, lubię nadal :)\nUna 2 lutego 2014 21:04\nJestem jedną z tych... może pięciu? ;-) kobiet na świecie, które nie lubią kawy (żadnej).\nAle kiedy czytam takie rzeczy, to aż żałuję, że jej nie lubię. ;-)\nMallene 2 lutego 2014 21:11\nJa ostatnio będąc w szpitalu odkryłam na nowo smak kawy zbożowej. Zakupiłam do domu jedno opakowanie i uwielbiam ją pić! :))\nWunia 3 lutego 2014 22:51\nnawet w szpitalu można coś smacznego wyszukać ;)\nAlieneczka 2 lutego 2014 21:37\nz mlekiem często Inkę piję :D\nKempek 2 lutego 2014 22:50\nLubię Inkę, nie pije nic innego...\nPróbowałam też "kujawianki", ale trzeba parzyć, a do tego niesmaczna...\nNawet moje dziecko spija mi zbożówkę, jak się dorwie do kubka :)\nAngelika Ś. 3 lutego 2014 08:20\nzwykłej kawy też nie piję, ale Inkę po prostu uwielbiam :) też przypomniałam sobie o niej niedawno, a dzis jest już moim dziennym rytuałem :) mam zwykłą, z wanilią i pomarańczą, o smaku czekoladowym i karmelowym- słowem wykupiłam hurtem chyba wszystkie możliwe smaki :D\nKempek 3 lutego 2014 18:41\nO... Jak smakuje waniliowa albo czekoladowa? Ma dobry skład, czy raczej czuć chemie?\nJeszcze takiej nie widziałam w sklepie, ale jak warto, to poszukam... :)\nWunia 3 lutego 2014 22:49\nsama się chętnie rozejrzę, chociaż pewnie ma trochę cukru w składzie\nZofiana 3 lutego 2014 12:11\nKiedyś pijałam kawę zbożową dość regularnie, ale od kilku lat nie piję i nie wiem dlaczego zaniechałam jej picia.\nTeraz Ty przypomniałaś mi o niej i chętnie do niej wrócę.\nW takim razie idę teraz zrobić kawkę inkę z mlekiem :)\nWunia 3 lutego 2014 22:48\nja się bardzo cieszę, że przypomniałam sobie o niej :)\ntajka 3 lutego 2014 17:12\nJa jestem kawoszem, ale chyba ide zajrzec do szafki czy mi tam inka sie nie schowala hehe skusilas\nWunia 3 lutego 2014 22:47\nno i tak trzymać ;)\nAneta Grzesiuk 3 lutego 2014 18:37\na ja właśnie się przeżuciłam na inkę :)\nciaach 5 lutego 2014 14:57\nja bardzo lubie inke ;) mam ta z blonnikiem i pije codziennie ;)


ŻYWNOŚĆ I ROLNICTWO Tegoroczne zbiory owoców będą znacznie niższe. Konsumenci odczują podwyżki\nCzytaj również: Rośnie popyt na pracowników zza granicy\nPoprzedni artykułKurs franka poniżej 3,70! Koniec OFE w przyszłym roku.\nNastępny artykułRynek kryptowalut przyciąga coraz więcej inwestorów. Kursy biją kolejne rekordy