Literatura :silva hevsum\n30 książek w 30 dni – dzień 22: Książka, która doprowadza mnie do łez\nFilmów to bym mogła parę wymienić, ale książka…? Jak śmieję się przy czytaniu dużo, tak z pałakaniem już nieco gorzej. Nie wczuwam się bohaterów i nie przeżywam ich dramatów jakoś osobiście. Tak sobie myślę, że chyba najbardziej pod takim względem poruszyło mnie „Kupieckie szczęście” C.J. Cherryh. To jest tak… przejmująco smutna książka. Główny bohater nie potrafi się wyrwać z traum i samotności, a ludzie w jego otoczeniu nie są w stanie go zrozumieć – bo on im się w swojej paranoi nie pozwoli zrozumieć. I wszystko się sypie z powodu nieporozumień, czego żadna ze stron nie potrafi dostrzec. I jest tak bezsilnie, beznadziejnie, strasznie i smutno.\nNie wiem, czy faktycznie płakałam kiedy to czytałam – nie wiem czy w ogóle kiedykolwiek płakałam przy książce, ale jeśli chodzi o jakieś, hm, wzruszenie, to tak – „Kupieckie szczęście”.\n30 książek w 30 dni – dzień 21: Pierwsza książka, którą pamiętam, że przeczytałam\nKurde bele, nie mam pojęcia. Czytałam swego czasu, szczególnie na samym początku swego czytelniczego żywota (liczę od 3 klasy podstawówki, kiedy koleżanka z klasy zapoznała mnie z fascynującym przybytkiem zwanym osiedlową biblioteką), a pamięć jak miałam dziurawą, tak z wiekiem coraz gorzej…\nOczywiście przed czasami bibliotecznymi też czytałam różne rzeczy, więc pewnie odpowiedzią na dzisiejsze pytanie będzie, któraś z książeczek „Poczytaj mi mamo” (nie znoszę głośnego czytania, więc czytałam sama), albo któryś z numerów „Już czytam”. A potem to chyba jakiś „Anaruk, chłopiec z Grenlandii” czy inny „Pingwin Pikpok”. W właściwie to może „Dzieci z Bullerbyn”? Ale to dostałam na koniec zerówki chyba (albo pierwszej klasy), na pewno czytałam coś wcześniej… ale, cóż, nie pamiętam… ;)\n30 książek w 30 dni – dzień 20: ulubiony romans\nPoważnie? Ale: poważnie? Znaczy, ok, rozumiem, ten kwestionariusz ni był pisany pode mnie, tylko tak ogólnie pod wszystkch, ale… romans? No, długo się nie musiałam zastanawiać, bo przeczytałam bodaj cztery. Jednego Harlekina, dwa tomy Greya, no i „Przmeinęło z wiatrem”. Wybór chyba jest oczywisty?\nChociaż, z drugiej strony, czy „Przmeinęło z wiatrem” w ogóle jest romansem? Jakkolwiek miłosne – powiedzmy – perypetie bohaterki są najistoniejszym elementem jej życia, tak powieść sama w sobie opowiada raczej o końcu Południa, o całym stylu życia… nie, nie, nie próbuję wyciągnąć tej powieści z romansowego getta. Jest świetna i jej klasyfikacja tego nie zmieni, po prostu się zastanawiam z perpektywy kompletnego laika, który nie ma pojęcia o gatunku – no bo co czyni romans romansem?\nWątki romansowe tudzież miłosne są obecne w większości utworów literackich i to w różnych proporcjach. Czy żeby coś było romansem musi mieć wyłącznie wątek romansowy?\nTak się zastanawiam teoretycznie. Również dlatego, że raczej nie ma sensu po raz kolejny pisać o tej samej książce.\n30 książek w 30 dni – dzień 19: Ulubiona zekranizowana książka\nWydaje mi się, że te wszystkie pytania o cośtam ulubionej powieści ma na celu doprowadzenie podejmującego wyzwanie do olśnienia co jest tą ulubioną powieścią. Jakoś nie wierzę żeby mnie to przekonało, bo to jednak nie jest chyba konkurs na jakieś statystyki, no nie? To że jakaś książka się pojawi najwięcej razy nie czyni jej jeszcze najulubieńszą. Jedna z moich najulubieńszych książek jak na razie pojawiła się wyłącznie raz.\nTymczasem: ulubiona zekranizowana książka. Właściwie nie jestem pewna, jak powinnam to interpretować. Fraa uznała – jeśli dobrze zrozumiałam – że chodzi o ulubioną książkę z tych które zekranizowano. Jak dla mnie bardziej chodzi o ulubiony zestaw powieść-ekranizacja. Chociaż z drugiej strony to trochę za bardzo zaczyna mi ciążyć w stronę pytania o ulubioną/najlepszą ekranizację…\nJak już się wydało, nie oglądam wielu ekranizacji. A na dodatek, kiedy już oglądam, to okazuje się, że ekranizacja bije oryginał książkowy na głowę… no bo nie ma mowy, żebym wymieniła tutaj np. „Pierwszą krew” Davida Morella, słabiutkie powieścidło napisane przez kolesia po kursie kreatywnego pisania, co tak bardzo widać… A na podstawie tej słabiuchnej książeczki udało się nakręcić genialny film.\nNo dobra, trochę oszukuję tymi rozważaniami, bo bardzo szybko przyszła mi do głowy odpowiedź na to pytanie. Po prostu potem zaczęłam szukać jakiejś konkurencji dla tego tytułu, bo już była o nim mowa, więc może znajdzie się coś jeszcze…? Tylko podstawowym warunkiem ma być fajność zarówno powieści jak i filmu, a mnie do głowy przychodzą głównie fajne filmy na podstawie książek, które albo są słabe albo zwyczajnie mnie porwały. No i tak koniec końców (być może z winy mojej pamięci złotej rybki), po raz kolejny sięgamy do Margaret Mitchell i „Przeminęło z wiatrem”.\nPo raz pierwszy z tematem zapoznałam się właśnie za pośrednictwem ekranizacji. Nastąpiło to stosunkowo późno (chyba w liceum…?), ponieważ „Przeminęło z wiatrem” równało się dla mnie „niesamowicie długiemu romansidłu”. To nie brzmi zbyt zachęcająco, no nie? O istnieniu pierwowzoru książkowego w ogóle nie miałam pojęcia. I po prostu kiedyś, jakoś z nudów, obejrzałam „Przeminęło…” na TCM. To była miłość od pierwszego wejrzenia.\nKiedy przeczytałam książkowy oryginał, zakochałam się w filmie jeszcze bardziej. Jest po prostu bezbłędny. Różni się nieco od książki, to pewne: mocno ograniczono wątki małżeńskie Scarlett i przede wszystkim zmniejszono liczbę jej dzieci (oraz zmieniono, o ile pamiętam, historię jej stosunku do córki, no ale to jedno z drugiego wynika). Ale poza tym? Wierniejszą ekranizacją jest chyba tylko „300”… Dobór aktorów – genialny. Szczególnie Scarlett, Melania i Ashley. Ten ostatni cierpi w ekranizacji najbardziej, bo trudno przedstawić go z zewnątrz tak, by pokazać całą złożoność tej postaci – mimo dość epizodycznego charakteru jest to chyba najważniejszy bohater powieści – ale dla kogoś kto zna powieść – ten Ashley (Leslie Howard) jest genialny. Bo jest dokładnie taki jak w książce, tylko pokazany od zewnątrz. Jest jednocześnie słabym punktem filmu i mocnym punktem ekranizacji, jeśli rozumiecie co mam na myśli.\nDość kontrowersyjne wydaje się obsadzenie w roli Rhetta Butlera Clarke’a Gable (który jak wiadomo, przez odstające uszy nie miał szans na karierę w Hollywood, hehe) – bo do książkowego Rhetta jest ni cholerę niepodobny. A jednak ani przez moment nie wyczuwa się zgrzytu (no, może poza pierwszą informacją o obsadzeniu go w tej roli… gdyby to było w dzisiejszych czasach, chyba bym padła na zawał; jestem castingową nazistką).\nNo i postać, którą uwielbiam – Niania. Czy wystarczy powiedzieć, że Hattie McDaniel dostała za tę rolę Oscara? O wartości tych nagród wiele by można powiedzieć (i to niezbyt dobrych rzeczy), ale fakt faktem, że jest to ważna nagroda, a przyznano ją czarnoskórej kobiecie (po raz pierwszy w historii). Ach, jak przy Oscarach jesteśmy – no to przecież z Oscarów ten film również słynie. Wspomniana Hattie McDaniel konkurowała o miano najlepszej aktorki drugoplanowej z Olivią DeHaviland (genialną w roli Melanii), a ogółem zdobył ich aż 10. Mówiąc krótko – wymiótł.\nI wymiata do dzisiaj.\n30 książek w 30 dni – dzień 18: Książka, która mnie rozczarowała\nZdawałoby się, że dzisiejsze zadanie jest łatwe. W końcu kto nie natknął się na książkę, która dramatycznie nie spełniła jego oczekiwań?\nTo znaczy, ja, jak już pisałam, staram się nie mieć oczekiwań. Skoro nie mam oczekiwań, to nic nie może ich zawieść, nie tak?\nAle nie jest tak, że absolutnie na niczym nigdy się nie zawiodłam, po prostu nie wydaje mi się, żeby któraś z tych sytuacji było jakimś wielkim dramatem, godnym umieszczania na blogach.\nDo finału zakwalifikowało się troje zawodników:\n„Gra o tron” Martina\n„Dni Cyberabadu/Dom derwiszy” McDonalda.\n„Zadra”… nie miałam co do niej wielkich oczekiwań. Zakładałam, że okaże się znośnym czytadłem. Nie okazała się. Kompletny szajs i strata czasu.\n„Gra o tron” została mi przedstawiona jako najlepsze dokonanie fantasy… nawet ja nie mam tak złego zdania o fantasy jak fani „Gry o tron”… Ale jednocześnie bawiłam się dość dobrze przy lekturze, że głupkowate to było i pełne błędów i dlatego śmieszne, to jest insza inszość.\nNa tytuł największego rozczarowania zasłużył jednak Ian McDonald za omnibus „Dni Cyberabadu/Dom derwiszy”. Dlaczego? Bo to co miało być główną treścią i sensem całej twórczości McDonalda czyli egzotyka, to tak na prawdę dość tanim kosztem uzyskana scenografia a fantastyka to ekstrapolacje na kilkadziesiąt lat w przód. Fabuła znikoma lub zgoła nieobecna (wyjątkiem jest powieść „Dom Derwiszy”, chociaż w niej też wszystko jest potraktowane po łebkach). Blah. Nie miałam oczekiwań a i tak się zawiodłam. To sztuka.\n30 książek w 30 dni – dzień 17: Ulubiony cytat z ulubionej książki\nHa! No muszę przyznać, że pasuje jak ulał do profilu bloga :D Dlatego zwyczajnie się powtórzę, ale, no, mam oczywistą słabość do tych treści ;)\nPorno to jebana tajemnica życia, siostrzyczko. Jeżeli nie możesz tego przelecieć, a to nie tańczy – zjedz lub wyrzuć. Oto jebany porządek wszechświata, a jestem na samym szczycie łańcucha przelecieć-tańczyć-jeść.\nPat Cadigan, Wgrzesznicy, tłum. K. Walewski, Olsztyn, Solaris 2004.\n- Jest to pewna umiejętność, podobna do umiejętności żeglarskich – mruknął ejdolos Thora. – Pochwycić w żagle wiatr Historii, gdy dmie on w twoją stronę.\n– A do jakich umiejętności – zaskrzeczała Janna – podobna jest umiejętność pozwalająca obrócić się zawsze tak, żeby nie zostać przez Historię wydymaną?\nJacek Dukaj, Inne Pieśni, Kraków, Wydawnictwo Literackie 2003.\n30 książek w 30 dni – dzień 16: Ulubiona bohaterka\nWpis z opóźnieniem, ale wczoraj nie miałam czasu. Nie moja wina, że autobusy z Sadów jeżdżą w niedziele co dwie godziny, o! Dość, tłumaczenia się – co z tą bohaterką?\nW przeciwieństwie do złych ekranizacji złych bohaterek mogłabym wymieniać całe garście (począwszy od okropnych bohaterek Pratchetta, na „Kobiecie, która dobrze czuła się tylko mogąc rozłożyć nogi” Gene Wolfe’a skończywszy). Nie chcę cię tutaj wdawać w dywagacje na temat przyczyn takiego stanu rzeczy (bo mi się spełzną feministki…). Dla mnie generalnie każda postać kobieca byłaby lepsza, gdyby była postacią męską i mam gdzieś, że przemawia przeze mnie okropny patriarchat. Piszta dobre postacie kobiece zamiast płakać, że są złe i dywagować dlaczego. Uczta na przykładach!\nCzy są wyjątki? Jasne, że są. Signy Mallory („Stacja Podspodzie”, epizodycznie w innych z Unii/Sojuszu) – od trzydziestu lat fani domagają się jakiejś powieści o niej. Kapitan Sabin (z cyklu Przybysz, niestety bardzo epizodyczna). Arianne Emory („Cyteen”, „Regenesis”). Cherryh, Cherryh, Cherryh. Czy ktoś jeszcze? No raczej. Przecież jest pewna autorka, która dała nam tylko jedną powieść, ale za to powieść doskonałą. Margart Mitchell. Przeminęło z wiatrem. Scarlett O’Hara. Pozostałe wymienione panie nie mają do niej startu. Żadna postać z żadnej powieści nie ma startu do jakiejkolwiek postaci Margaret Mitchell.\nScarlett składa się z wad. Jej jedynymi zaletami są najcieńsza talia w trzech powiatach i głowa do interesów. Poza tym jest zadufaną w sobie ignorantką, przy tym niesamowicie naiwną. Jest uparta, nieczuła i za dużo pije. Przy tym wszystkim jednak… chce być dobra. Tylko jej za cholerę nie wychodzi. Ranni żołnierze są brudni i obrzydliwi, dzieci hałaśliwe, wysiłek wojenny pozbawia ją tańców i ładnych strojów oraz towarzystwa mężczyzn, a jak żyć bez grona adoratorów? Intencje Scarlett są szczere – jej uwielbienie dla matki jasno o tym świadczy – problem polega na tym, że jej wyobrażenie o pewnych sprawach (również: o matce, ale też o sobie samej) znacząco odbiega od rzeczywistości. Scarlett bardzo wiele rzeczy sobie projektuje i oczekuje, że świat dostosuje się do jej wyobrażeń – tutaj na myśl przychodzi sytuacja z drugim mężem, którego z miejsca uznała za idiotę i nieudacznika. Ona w ogóle bardzo łatwo szafuje wyrokami a każdą osobę postrzega jednowymiarowo.\nUpór Scarlett i jej kompletny brak poszanowania decyzji innych ludzi ma też swoje drugie oblicze – zdeterminowana nie cofnie się przed niczym. Niesamowicie przywiązana do ziemi będzie walczyła choćby gołymi rękoma o swoją Tarę. Kiedy postanawia, że jej rodzina nigdy już nie będzie głodna – ma kompletnie gdzieś zdanie tej rodziny i po prostu zagania ją do pracy. To cecha, którą po prostu w bohaterach ubóstwiam, więc jak mogę nie uwielbiać Scarlett?\n30 książek w 30 dni – dzień 15: Ulubiony bohater\nMam dokładnie taki sam problem jak Fraa – jak do diabła mam wybrać JEDNEGO ulubionego bohatera? Z trudem mogłabym może wybrać ulubionego z jednej książki, ale tak w ogóle? Ze wszystkich? Przecież bohaterowie są różni, przecież każdego lubi się za co innego i inaczej. Czyli kogo mam opisać? Brena Camerona? Jordana Warricka? Machigiego? Tabiniego? Banichiego? Cajeiriego? Raskolnikowa? Razumichina? Fenixa? Żbika? Itkoviana? Kruszynę? Widzicie ilu wymieniłam? A ja mam pamięć złotej rybki, pewnie o dobrzej setce zapomniałam!\nDlatego zdecydowałam, że wybiorę nie „ulubionego bohatera”, ale „bohatera, którego bezwstydnie fangirluję”.\nThat’s how it seems though\nThe end of life’s immortalized disease and agony\nIt seems there’s just one way\nI’ve felt the touch of evil\nI’ve banned kindness from my heart\nThe seat of life’s empty and cold\nStillborn but you’re still alive\n„Come and join us\n„Mourn for his lost soul\nHe’s cursed and condemned”\nI’m on my way to find\nBlind Guardian, Soulforged (z płyty “A Night at the Opera”)\nDzisiaj będzie o Raistlinie Majere, a zacznie się od pewnego wyznania, które może się niektórym wydać nieco szokujące. Otóż ja, naczelna hejterka złej fantasy mam zamiar napisać o złej fantasy. Śliniąc się i rzucając na wszystkie strony brokatem. Mianowicie będzie o… Dlagonlance. Tak, o Dragonlance. O serii powieści do RPG. Czy może być gorzej? Cóż, zapewniam was, że może. Ba! Byłoby cudownie gdyby było tak jak w DL. Zaznaczę od razu na podstawie czego i o czym będę pisała: cztery tomy „Kronik”, trzy tomy „Legend” i dwa tomy „Kronik Raistlina”. Coś tam czytałam jeszcze, ale to były takie fanfiki. „Kroniki” i „Legendy” napisali Margaret Weis i Tracy Hickman (aktualnie Rebis wydaje ich serię „Dragonships”, popełnili też coś z mieczem mroku w tytule), pierwszy tom „Kronik Raistlina”, „Kuźnię dusz” (to jest ten moment, w którym należy pokojarzyć cytat z tego wpisu) popełniła sama Weis (i, och, jakie to było cudowne), przy drugim, „Towarzysze broni” wspomógł ją Don Perlman (mam nadzieję, że nie pokręciłam nazwiska, nie chce mi się ryć na regale ^^ ). Ach, no i jeszcze jedna rzecz – <b>notka zawiera okrutne spoilery, w tym dokładne streszczenie fabuły ze szczególnym uwzględnieniem zwrotów akcji</b>.\nSerię Dragonlance zapoczątkowały „Kroniki”, czyli – w założeniu – przykładowy scenariusz do rozgrywki w nowym systemie. W pierwszym tomie widać to bardzo, bardzo, bardzo, dlatego szczerze polecam rozpoczęcie czytania od drugiego. Mamy drużynę, mamy zadanie, które tąż drużynę zmusza do wędrówki na drugi koniec świata, a w między czasie zahaczymy o różne różniste miejsca – będzie Moria, będzie Helmowy Jar, będzie Gondor (tu wdzięcznie nazwany „Palanthas” XD )… Tak, dobrze czytacie: Kroniki (a w każdym razie pierwsze trzy tomy, czwarty to taki dopisek, którego akcja dzieje się po 20 latach) to plagiat „Władcy Pierścieni”. I to nie jest tak, że się czepiam drobnych podobieństw. Różnice dotyczą jedynie tego, że kolejność niektórych wydarzeń jest zamieniona i prawdę mówiąc do dzisiaj mi się wszystko kręci na linii Tolkien/DL. (Jest na przykład jedna scena ze Smoczą Kulą – taką tam podobną miał Saruman np. – która chyba nie ma odpowiednika w LOTRze, ale ja wciąż mam wrażenie, że to scena z LOTRa _^_ ). I ty się wciąż tym jarasz? – zapytacie. Jaram się, a to z prostego powodu: Już w pierwszym tomie sztampowy scenariusz pisany na czas za piniondze nędzne zaczął się wymykać spod kontroli. Świat zaczął żyć, a przede wszystkim zaczęli szaleć bohaterowie. Jeden bohater. Raislin Majere.\nDuet Weis i Hickman bardzo cenię za postaci. Genialne postaci. Raislin jest oczywiście majstersztykiem, ale i innym niczego nie brakuje (poza Tanisem Półelfem, który jest chujowy-jak-cholera i wkurwiający-jak-diabli. I oczywiście jest czymś na kształt głównego bohatera…). Weis i Hickman mają dar do brania sztampy, cudzych pomysłów, kiczu, schematów – i… no właśnie nie wiem jak to nazwać. Oni po prostu podchodzą do kwestii niestandardowo. Mamy choćby rycerza bez skazy, który okazuje się… ani nie jest rycerzem (! zbroję ma po ojcu, załatwić ślubów zakonnych jakoś nie miał czasu), ani jak się potem okaże (kiedy jego progenitura zacznie siać mord i zniszczenie – ale to po matce) w czystości takiej, ślubowanej pewnej pięknej księżniczce nie dochował… Mamy tępaka, który nie jest taki głupi, tylko po prostu wolno myśli, mamy małego, irytującego palanta, który jest naprawdę zabawny. I mamy Riastlina, który nie tylko jest niesamowitą postacią, ale to jak odnoszą się do niego bohaterowie-bez-skazy pokazuje jak bardzo są ludzcy, paskudni i uprzedzeni. A to wszystko – napiszmy od razu – bez silenia się na sram-realizm. Po prostu, choć bohaterowie są wyraziści, to nie są jednowymiarowi.\nRaistlin jest magiem. Od samego początku inni członkowie drużyny odnoszą się do niego z niechęcią i strachem, przekonani, że zaraz wbije im nóż w plecy. No a jak nie nóż, to ten swój kostur i jakieś wredne zaklęcie. Raistlin, którego każde słowo wręcz ocieka sarkazmem, raczej nie walczy z tymi przekonaniami. Tego przedwcześnie posiwiałego (ma jakieś 27 lat o ile pamiętam) suchotniczego chudzielca, o złotej skórze i źrenicach w kształcie klepsydr (wszystkie trzy to klątwa, która na nim ciąży, nie lans) ciągną ze sobą tylko ze względu na jego brata bliźniaka – przypakowanego przystojniaka Caramona. Caramon nie błyszczy intelektem (ale nie jest też idiotą, raczej wszystko mu zajmuje trochę więcej czasu, ale jak już coś wymyśli, to jest całkiem sensowne), laski na niego lecą i wszyscy go lubią. Ach, no i Caramon jest wręcz rozkochany w swoim braciszku i zdaje się kompletnie nie zauważać tego, co widzą wszyscy inni – Raistlin Caramona pasjami nie znosi. Ich relacje to w ogóle odbicie relacji Raskolinkow-Razumichin, gdyby byli w okolicy jacyś fani ;) . Swoją drogą – to moja ulubiona literacka przyjaźń, co zresztą widać…\nO Raislinie słów parę, czyli fragment biograficzny. Raist i Caramon urodzili się w zapyziałej wiosce na zadupu (a jakże ;)). Caramon był zdrowy i silny, ale Raistlina od razu spisano na straty. Jedyną osobą, która się uparła, że dzieciaka uratuje była ich starsza przyrodnia siostra, Kitiara. Kitiara jest o tyle ważna, że to chyba jedyna osoba, która rozumie Raista, no i to kolejna perełka duetu Weis i Hickaman – Kitiara jest najemniczką, żyjącą w myśl zasady „kłam, oszukuj, kradnij, świat przymknie oko na te występki, ale świat brzydzi się tchórzami” (tyle powiedział jej ojciec zanim poszedł w długą i słuch po nim zaginął), a w czasie akcji Kronik wylądowała po… ciemnej stronie mocy. I to bynajmniej nie dlatego, że jest Potwornie Zła albo Porządnie Szalona. Po prostu ciemna strona mocy ma ciastka (władza, fajna bryka… znaczy fajny smok… ej, niebieski był…) i to Kitiarze, której moralność streszcza powyższy cytat, odpowiada. Kitiara zresztą, odchowawszy braci, też gdzieś znika i dzieciaki zostają same. I tak oto chudy, schorowany, zbyt inteligentny jak na zapyziałą wiochę Raistlin dorasta sobie, cokolwiek prześladowany przez rówieśników a już na pewno nielubiany, w cieniu zdrowego, przystojnego, uwielbianego przez wszystkich niezbyt lotnego brata. Fakt, że jest to brat bliźniak też nie jest bez znaczenia – Raistlin widzi jaki mógłby być, jaki byłby, gdyby nie jego najcenniejszy skarb: magia. Raist zaczyna się uczyć na maga i idzie u dobrze. W końcu jest na tyle wykształcony, by móc udać się do Wieży Wysokiej Magii i zostać poddanym Próbie.\nPróba Raistlina to taka wielka tajemnica z „Kronik” i „Legend”. Różni bohaterowie o niej wiedzą, wspominają, rzucają aluzje i ostrzeżenia, ale wiemy jedynie że w czasie taj próby stało się coś strasznego, a Raist wrócił z niej przeklęty. Tu wracamy do niecodziennego wyglądu naszego bohatera. Siwe włosy, to wynik wysiłku, nasz bohater po prostu przedwcześnie posiwiał (i to jest siwizna siwizna, nie Zajebista Siwizna a la Eli Dane :P ), złota skóra i źrenice w kształcie klepsydr to już większy hardkor – rzeczona klątwa właśnie. Otóż Raislin został ukarany tym, że… widzi przyszłość. Ale nie jakąś tam przyszłość, w sensie wizji, wydarzeń itd. – Raistlin widzi śmierć i rozkład. Wszystkiego. Zawsze. Tak gdzie inni widzą biuściastą blondynę, on widzi rozkładającą się staruchę z której odpadają płaty gnijącego mięsa. Słodko prawda? Ale dlaczego, skąd, jak?\nWyjaśnię może najpierw o co się rozchodzi z Próbą i na czym to polega. Magowie w świecie DL dzielą się na trzy zakony – białych szat, czerwonych szat i czarnych szat. Dobro, neutralność i zło (wow. tak oryginalnie.). Czerpią oni moc z odpowiednich księżyców – a są właśnie trzy, w oczywistych kolorach. Biała magia to właściwie tylko uzdrawianie, czerwona jest nieco lepsza, ale tak naprawdę porządne możliwości oferuje dopiero czarna – z tym, że no, nie jest to miła i puchata magia (a można korzystać tylko ze swojego koloru). Aby zostać takim, no, oficjalnym magiem trzeba przejść Próbę. Próba polega na tym, że na delikwenta rzuca się iluzję (on nie wie oczywiście, że to iluzja) i cóż, patrzy co zrobi w danej sytuacji. Kiedy Raistlin przybył do WWM, Mistrzowie wyczuli w nim zarzewie zła (Raist był sfrustrowany, zadufany w sobie i pełen pogardy dla świata, serio, nie wiem, czego innego oni się po nim spodziewali…), więc postanowili przetestować Raista pod kątem uczuć międzyludzkich itp. W czasie próby odebrali mu to co kochał najbardziej – jego magię. I dali ją jego głupiemu bratu. I byli bardzo zdziwieni, że Raist Caramona zabił… Naprawdę Magowie nie błyszczeli intelektem, ale potem było tylko lepiej! :D Otóż, uznali, że Raist jest talentem jakich mało i jakoś trzeba go naprostować, więc… werble… WERBLE!!! bo to jest najcudowniejszy kawałek tej historii… więc Riasta przeklęli, dowalając mu gruźlicę oraz opisaną wcześniej klątwę. Bo przecież jak mamy niekochanego frustrata, to żeby pozostał po naszej stronie dowalamy mu traumą, chorobą i klątwą. I oni serio byli zdziwieni, że on ich jakoś nie lubił :D Po prostu kocham Weis i Hickmana za takie kawałki.\nRaist, cóż… trudno się dziwić, że doszedł do wniosku, że świat jest cholernie niesprawiedliwy. I tak, owszem, postanowił to zmienić. Ale od początku… Wspominałam wcześniej, że w pierwszym tomie Kronik jest coś, dla czego warto w ogóle go przeczytać, chociaż poza tym jest po prostu koszmarny. Mianowicie wątek krasnoludów żlebowych, tutaj głównie komediowy, ale w szerszej perspektywie bardzo ważny dla Raistlina. Krasnoludy żlebowe, to najgorszy, najbardziej zdegenerowany i najgłupszy gatunek krasnoludów. Są małe, brzydkie, brudne i głupie. Żałosne i godne pogardy. I tak właśnie odnoszą się do nich nasi Wspaniali Bohaterowie Bez Skazy. Wyjątek stanowi oczywiście Raistlin, który – choć nie omieszka wykazać się interesownością i przyjąć paru „błyszczących kamyków dla miłego pana w czerwonych szatach” – jako jedyny zdaje się po prostu nie brzydzić gospodarzy. To swego rodzaju reakcja obronna, jakaś pewnie manifestacja, choć nie można odmówić szczerości jego uczuciom. Raist jest świadomy, że ma tę przewagę nad krasnoludami żlebowymi, że jest cholernie inteligentny – i jest nienajgorszym magiem. Poza tym, znajdują się na tym samym poziomie pogardy pomieszanej ze współczuciem. To jest ten moment, w którym okazuje się, że Raistlin potrafi być miły. Bupu – krasnoludzica, której tak bardzo spodobał się Raistlin (nic zresztą dziwnego, skoro był jedyną osobą, która kiedykolwiek była dla niej miła…) – pojawi się jeszcze wiele razy, stając się niejako symbolem całej niesprawiedliwości świata.\nA skoro świat jest niesprawiedliwy, trzeba coś z tym fantem zrobić. No, zazwyczaj taki młody człowiek dochodzi do fatalnych wniosków rodem z „Kapitału” i robi masę szkodliwych głupot. Na Krynnie Marksa nie mieli, a w dodatku Raistlin miał nieporównanie większe możliwości… no i generalnie nie rozpatrywał niczego w kategorii klas tudzież warstw społecznych. W ogóle w kategorii społeczeństwa. Raistlina obchodzi tylko moc, magia. Tak swoją drogą, Raistlin przeszedł na ciemną stronę tylko dlatego że oferuje ona większe możliwości (które wykorzystał m.in. do tego, żeby… zdradzić ciemną stronę i umożliwić zwycięstwo tej jasnej). W rzeczywistości pozostaje cały czas neutralny (chaotyczny… ale neutralny). Niemniej, pragnąc mocy, Raistlin układa Plan. Ważne jest to, że nasz bohater zawsze był dokładnie świadomy swoich możliwości. To rzadka cecha u kogoś tak ambitnego, przyznacie. Wiedząc więc, że nie ma co się porywać z motyką na księżyc, wynajduje kogoś, kto mógłby to zrobić. Tym kimś jest Fistandantilus, najpotężniejszy mag w historii (co łatwo stwierdzić po tym, jakie debilne ma imię, co?), który próbował zrobić to co ma zamiar zrobić Raistlin, ale mu się nie udało. Problem polega na tym, że koleś żył setki lat temu. Streszczając się – Raist cofa się w czasie, zajmuje miejsce Fistanantilusa i wierzy, że jemu się uda. A o co dokładnie chodzi? Cóż, władza nad światem jest dla lamerów. Raist postanowił zostać bogiem ;]\nDo tego celu potrzebuje wojownika (który stanie się odpowiednikiem historycznego wodza, który towarzyszył Fistandantilusowi), który poprowadzi jego armię oraz Dziewiczej Kapłanki Dobra, którą będzie można złożyć w ofierze. Wojownikiem zostaje oczywiście bliźniak Raista, Caramon (którego wcześniej trzeba jeszcze wysłać na odwyk, bo jakoś tak wyszło, że skończył jako gruby alkoholik), a co do Dziewiczej Kapłanki Dobra… Poznajcie panią Crysanię. Dziewiczą Kapłanką Dobra jest ona w sposób jak najbardziej dosłowny, piękną, bladolicą, z czarnymi kręconymi włosami, szlacheckim rodowodem i zerowym pojęciem o świecie. Dowiedziawszy się, że istnieje coś takiego jak bieda, rzuciła wystawne życie, i wstąpiła do zakonu, by móc pomagać potrzebującym. I ona naprawdę taka jest – konsekwentnie bezgranicznie naiwna, a do tego ma tendencję do uproszczeń. Wierzy głęboko, że bóg postawił Raistlina na jej drodze, żeby poddać próbie jej wiarę, i kiedy okazuje się, że Raist to taki suchotnik ledwo żywy jest wyraźnie zawiedziona. Niemniej, jak na Dziewiczą Kapłankę Dobra przystało, kiedy spotyka Złego Maga, w krótkim czasie dostrzega w nim Puchatego Króliczka [(c) Kruffachi] i postanawia mu pomóc. W końcu w każdym jest dobro prawda? Raistlin, który ma niemałe zacięcie aktorskie, tylko ją w tym przekonaniu umacnia (świetnie się przy tym bawiąc) i im dalej w las, tym bardziej zaczyna Crysanię uwodzić. Ważne, żeby pamiętać, że Fistandantilus nie został przeklęty, więc Raist w przeszłości ani nie widzi tylko rozkładu (a Crysania to niezła laska jest), ani nie wypluwa sobie płuc, ale na dodatek – spójrzmy na brata bliźniaka – jest też właściwie niezłym ciachem. I tak oto pojawia się mój absolutnie ulubiony moment.\nBzyknąć pannę, czy zostać bogiem?\nTak, dokładnie tak. Do rytuału potrzebna mu była Dziewicza Kapłanka Dobra, więc… cóż…\n„Legendy” po dość ospałym początku, nabierają tępa. Najpierw Caramon, po raz pierwszy w swoim życiu odkrywa, że jego brat jest chujem. I właśnie wtedy, kiedy jest Raistowi cholernie potrzebny przeżywa prawdziwie nastoletni bunt (inna sprawa, że zupełnie uzasadniony). Kiedy już Raistlin/Fistandantilus upora się z tym problemem pojawia się kolejny, tym razem stanowiący clue rozgrywki: jak do diabła właściwie zmienić historię? Bo historia wcale zmieniać się nie chce i mimo działań Raistlina, wszystko przebiega ku takiemu samemu zakończeniu jak w oryginalnej linii czasowej. Do tego Raistlinowi zaczyna się całkiem podobać życie w ciele, które jest zdrowe i laski na nie lecą, no i ta nieszczęsna Crysania tak mu się pcha do łóżka…\nCo jeszcze lubię w Raistlinie? Zakończenie tej historii. Mianowicie to, że Raistlinowi się… udaje. A raczej, w kluczowym momencie ma okazję zobaczyć jak to się wszystko potoczy: on zostanie bogiem, a ze świata zostaną zgliszcza. Raist stwierdza, że on w takim razie podziękuje… zostaje uwięziony w Otchłani (no ba, w końcu to fentezi, nie?) do czasu, aż w 4 tomie „Kronik” nie pojawi się jakiś lachon i nie zacznie mu wmawiać, że jest jego córką…\nJak jasno widać z tego wpisu, bezwstydnie fangirluję Raistlina. Swoje wytłumaczenie zawarłam powyżej, zapewniam jednak, że mogę tak godzinami.\n30 książek w 30 dni – dzień 14: Książka zbezczeszczona ekranizacją\nTeoretycznie dzisiejsze wyzwanie jest banalnie proste. Internet pełen jest hejtu na złe ekranizacje. Ba! Generalnie panuje powszechne przekonanie, że ekranizacje z nasady są złe i co najwyżej istnieją jakieś nieliczne wyjątki – a i z nimi jest jak z yeti (tu powstrzymuję się przed dowcipaskiem o nowej skodzie).\nNo i… nawet nie wiem jak by to…\nNie znam żadnej złej ekranizacji. Oczywiście w zestawieniu pomijam polskie filmy oraz te filmy, których pierwowzorów nie czytałam.\nMoże ja po prostu czytam bardzo niszowe książki, bo zwyczajnie, no… no nie. Mogę wymieniać i wymieniać dobre ekranizacje i ekranizacje lepsze od oryginałów. Ale w drugie mańkię? Ni cholery.\nDlatego dzisiaj trochę oszukam. Bo książki nie czytałam, a z filmu wybiegłam z krzykiem po jakichś 5 minutach. Sądzę jednak, że poziom ekranizacji, a także to, że moja siostra zawsze zaczyna się kołysać w przód i w tył, kiedy wróci myślami do tego koszmaru (obejrzała całość i czytała książkę) uzasadniają takie odstępstwo od zasad hejterskiej etyki.\nAmerykanin Sinuhe! A, nie, moment EGIPCJANIN Sinuhe.\nTen film jest tak zły jak jego plakat. Nie, nie sugerujcie się fajnością dawnych filmów historycznych.\nSoł Edżyptian, isn’t it?\nDodajmy, że w fabule nie zgadza się absolutnie nic, a wszystko wieje… czystym złem. Dla widzów o mocnych nerwach.\n30 książek w 30 dni – dzień 13: Ulubiony autor\nHa! Banał. 8) C.J. Cherryh.\nPo prostu jak usiadłam, to bez wahania napisałam to powyżej i… i właściwie tyle. Nawet nie chodzi o to, że spadła na mnie jakaś niemoc twórcza, po prostu nie wiem jak Cherryh przystępnie opisać. Czy w ogóle trzeba. A jak trzeba, to o czym pisać, co pominąć, jak ułożyć argumenty?\nZrobić z tego wpis encyklopedyczny? Czy swoją własną refleksję na temat? Ale to autorka, którą mało kto w Polsce zna – choć jej książek wydano u nas zaskakująco dużo! – co komu przyjdzie z moich szczegółowych rozważań?\nCherryh zdobyła trzy nagrody Hugo. Dwie za powieści: „Ludzie z gwiazdy Pella”/”Stacja Podspodzie” (<= ten drugi tytuł zgodny z oryginalnym) i „Cyteen” oraz opowiadanie „Cuckoo’s Egg”. Pierwszą z tych powieści wpisała się (gdzieś czytałam, ze w ogóle zapoczątkowała, chociaż to raczej byłą ogólna tendencja początku lat 80.) w nurt, który pozwolił zaklasyfikować space operę do grona science fiction i wyciągnął opowieści dziejące się w kosmosie z dziury wstydu, gdzie spoczywała razem z operą mydlaną i końską (właściwie nie wiem, czy horse opera doczekała się polskiej nazwy… chodzi o bardzo złe westerny).\nW swojej twórczości (ponad sześćdziesiąt powieści) skupia się na tym jak środowisko wpływa na kulturę, a kultura – na wszystko inne. Dobrze pokazuje to „Stacja Podspodzie”, gdzie bohaterów, a jednocześnie strony konfliktu podzielić można na:\n– kupców, którzy żyją na swoich statkach w dużych grupach rodzinnych – cenią sobie wolność\n– stacjonerów (nie jestem pewna, jak są tłumaczeni na język polski), którzy mieszkają na stacjach i są dlatego skłonni do poświęceń w imię dobra ogółu, a nade wszystko cenią spokój\n– piratów, a w rzeczywistości ziemską flotę, tak zwaną flotę Maziana – skomplikowana sprawa, najogólnej mówiąc, żołnierze, na których własne państwo się wypięło, kiedy uznało, że dyplomacja będzie lepszym rozwiazaniem\n– Ziemię – Ziemski rząd nie dopuszcza do siebie myśli, że ktoś może chcieć się wybić spod ich władzy na niepodległość.\n– Unię – w tej akurat powieści to zwyczajne ZSRR, ale w kolejnych z cyklu bardzo się rozwija ;)\nAkacja skupia się na zabiegach dwóch pierwszych grup o ŚWIĘTY SPOKÓJ wobec konfliktu większych i silniejszych – zabiegach zupełnie innego rodzaju. Stacjonerzy są ulegli i skłonni do ustępstw bo takich ludzi tworzy mieszkanie w zamkniętym, delikatnym środowisku. Musimy zwiększyć gęstość zamieszkania i dzielić kwatery z kimś zupełnie obcym…?\nKupcy z kolei na swoich pokładach uznają tylko własne prawo. Wolność jest dla nich wartością najwyższą i nie chcą słyszeć o kompromisach – bo takie jest ich życie: latają z miejsca na miejsce i ich domem są pokłady ich statków i wielka rodzina na którą zawsze mogą liczyć. Podstawą ich egzystencji jest właśnie pozostawanie w ruchu.\nTo prosty przykład, ale wydaje mi się, że dobrze obrazuje o co chodzi. Drugim zagadnieniem często pojawiającym się w twórczości Cherryh jest kwestia porozumienia – między społeczeństwami, ale i między gatunkami: zainteresowana językiem pokazuje jego niewystarczalność i ograniczoność (tu się kłania semantyka kulturowa).Do tego Cherryh nie jest pisarką… innowacyjną. Nie wymyśla absolutnie fantastycznych światów, gdzie działają inne prawa fizyki. Jej główną metodą twórczą nie jest egzotyzacja. Można nawet powiedzieć, że wręcz przeciwnie.\nCherryh lubi brać historie oklepane. Lubi wychodzić od stereotypu, od tropu, wziąć elementy, które wszyscy już wykorzystali, ale nikt nie zrobił tego dobrze. Koronnym przykładem jest tu cykl „Chanur” (nie tłumaczony na polski). Z bardzo stereotypowego punktu wyjścia – wszechświat podzielony między wiele inteligentnych, głównie humanoidalnych ras – dąży konsekwentnie stosując wszędzie logikę psychologii i socjologii, obdarzając poszczególne rasy charakterystycznymi cechami związanymi z miejscami, z których pochodzą, osadzając ich głęboko w kulturach. Czy wystarczy, że powiem, że „główny zły” przegrywa z kretesem, bo jego kultura nie zakłada możliwości złożenia fałszywej przysięgi i nie jest w stanie wyrwać się spod tego przekonania?\nAlbo „Paladyn” (Cherryh nie wymyśla tytułów swoim książkom. SZKODA) – historia oparta na motywie znanym z chińskich filmów z lat 70. (i szerzej z tej kultury w ogóle) – w państwie przypominającym Chiny dynastii Tang (czujecie zasadność tytułu, ha?) rozgrywa się klasyczna opowieść o mistrzu i niechcianym uczniu – tylko tym razem Cherryh robi to na serio. Mistrza boli kolano, dawno ni ćwiczył i po prostu się starzeje. Uczeń gówno umie, ale się wyrywa do walki – i to nie kończy się dobrze.\nW cyklu „Fortec” (klasyczny motyw wybrańca… tylko na serio), kiedy bohaterowie szykują się na wojnę, najbardziej zaprząta ich zaopatrzenie, miejsce na rozbicie obozu i gospodarcze konsekwencje konfliktu (tak bardzo nie Martin ::) ).\nTaki prosty ale konsekwentny realizm w najprostszych sprawach. Nie, w żadnym wypadku nie „historie prawdziwe”. Cherryh nie obala mitów i nie dekonstruuje tropów. Cherryh po prostu robi wszystko dobrze i na serio. Tak jak trzeba.\nTo nie jest science fiction z naciskiem na naukowość nauk ścisłych (chociaż i bzdurzenia nie ma) – raczej na językoznawstwo, socjologię, antropologię kulturową, psychologię. Oraz dyplomację. U Cherryh akcji nie ma wiele – akcji w sensie biegania i strzelania, chociaż to zależy oczywiście od konkretnej powieści. Jest za to mnóstwo dyplomacji. Dziadów siedzących przy stole i decydujących o losach świata. Negocjacji. Walki na słowa.\nI jeszcze jedno – bardzo rzadko i zdaje się głównie we wczesnych utworach pojawiają się strony jednoznacznie dobre i jednoznacznie złe. Ponieważ „racja” wynika z kultury i sytuacji politycznej – każda ze stron może mieć swoją „rację”, nie tak?\nTakie to wszystko oczywiste: a jednak nikt o tym nie pamięta.\nW dodatku Cherryh jest autorką wyjątkowo wrażliwą na język co pozwala jej nie na spektakularne neologizmy (te mają czysto utylitarne funkcje), ale na zróżnicowanie językowe bohaterów do stopnia, w którym pozostając całkowicie w obrębie angielszczyzny bez problemu przedstawia języki obce. Niesamowite. To po prostu trzeba przeczytać (w oryginale, po polsku umiera tragiczną śmiercią).\nNo, tom się rozpisała, kończę ;)


Tankograd, Weird Tales, Tamam Shod w Warszawie – Muzyka alternatywna: aktualności, wywiady, recenzje, koncerty\n02 lut 2019 / 19:00 - 22:30\nIvar Bjørnson & Einar Selvik w Krakowie »\nYour mom’s booking zaprasza na umieralnie.\nPodwójne reliz party:\nTankograd – prezentacja albumu „Totalitarian”\nZałożony w 2015 roku Tankograd to przygnębiające piosenki o wojnie, totalitarnej opresji i zrujnowanych miastach. Dla fanów KYPCK, Funeral i Edmunda Fettinga.\nWeird Tales – prezentacja albumu „Hell services cost a Lot”\nUlubiony zespół twojej starej.\nZbyt długi bad trip, który przechodzi od rozpaczy do apatii.\nMefedron z kwasem popijany wódą – to właśnie Weird Tales.\n„Usługi Piekła kosztują drogo” – debiutancki album. 6 kawałków o szatanie i jeden o morzu.\nProgi dla zjaranych post-metalowców, z lekką nutą hardcore’u \_m/\nPoster by our good friend El Chulito\nchmury, release party, Taman shod, tankogard, Weird, weird tales, your mom's booking


Sałatka z melonem - przepis - Tapenda.pl\nJaka jest najlepsza sałatka na świecie ? Oczywiście jest to ta sałatka, która nam smakuje. Chciałbym Wam opowiedzieć o ostatnim moim odkryciu, którym jest sałatka z melonem. Melon stanowi wisienkę na torcie- słodki, aromatyczny, soczysty i jędrny. Kontrapunktem jest baza składająca się z sałaty, pomidorów i czerwonej cebuli, skropiona ostrym dressingiem wykonanym z podstawowych składników sosu winegret jakimi są oliwa/olej, ocet winny, sól i pieprz. Bardzo miłym dodatkiem jest ogórek. W oryginale konsumowałam tę sałatkę z ogórkiem obranym z łupin, pokrojonym na plastry. W mojej wersji wybrałam ogórka w postaci ze skórą, ale pozbawionego pestek. Moim zdaniem górek tak potraktowany jest jest bardziej strawny, szczególnie jeśli występuje w duecie z pomidorami. A propos pomidorów. Koniecznie użyjcie słodkich pomidorów koktajlowych, a jeszcze lepiej będzie jeśli użyć pomidorów daktylowych. Te ostatnie są naprawdę słodziutkie i aromatyczne.\nPodczas fotografowania sałatki docierały do mnie zapachy, które kazały mi zrobić tylko jedno- skończyć z pstrykaniem i zająć się konsumpcją. Sałatkę polecam zarówno jako samodzielne danie, jako starter oraz jako przystawkę. Coś niesamowitego. Na koniec chciałabym jeszcze napisać, że moja teoria, że to właśnie pasiaste melony zawierają pomarańczowe wnętrze, w dalszym ciągu się sprawdza - YUPI Przepis na sałatkę z melonem jest intuicyjny. Ilości składników zależą od potrzeb. Zapraszam na szczegóły przepisu.\nczerwona cebula - wg potrzeb\nmelon - wg potrzeb\nogórki - wg potrzeb\npomidory koktajlowe - wg potrzeb\nsałata - wg potrzeb\nUmytą sałatę ułóżcie na talerzach (1). Dodajcie słodkie pomidorki przekrojone na pół i ogórki (2) (3).\nObraną z łupin czerwoną cebulę pokrójcie na bardzo cieniutkie pasterki i ułóżcie ją na sałacie (4). Teraz dodajcie dressing (5). Jego przygotowanie jest niezmiernie proste. Wystarczy połączyć wszystkie składniki, w proporcjach wg gustu i smaku, i energicznie wymieszać łyżeczką tak aby powstała emulsja. Na koniec dodajcie kawałki melona bez skóry i bez pestek (6). Sałatka z melonem jest gotowa.\nNa koniec dodałam szczypiór cebuli dymki. Fajnie


Aktywność Związku SIPUR w III kwartale 2017 r. | EksperBudowlany.pl\nAktywność Związku SIPUR w III kwartale 2017 r.\nMaciej Kubanek uczestniczył w panelu dyskusyjnym dotyczącym tworzyw sztucznych\nW III kwartale br. Polski Związek Producentów i Przetwórców Izolacji Poliuretanowych PUR i PIR "SIPUR" brał udział w konferencjach branżowych i panelach dyskusyjnych.\nZobacz też: Działania Związku SIPUR w II kwartale 2017 r.\nLampy jak kryształowe kielichy\nMimo rosnących płac liczba pracujących w budownictwie maleje


Chrystus Król Mały Kack: Aktualności / Z życia parafii / Sprawa trawników\nLicznik odwiedzin: 12789021\nAktualności / Z życia parafii / Sprawa trawników\nTen sam człowiek zorganizował na piątek minionego tygodnia koparko - ładowarkę i wspierając pracę jej operatora (przy wsparciu jeszcze dwojga osób, które nie mogły stawić się na sobotnie prace ziemne), doprowadził do wyrównania trawników, wykopania starych korzeni, usunięcia darni i zakwaszonej, porośniętej mchem warstwy starych trawników. Mimo zastosowania specjalistycznego sprzętu, zajęło to calutki dzień - aż do wieczora.\nTo jeszcze nie wszystko. Zdając sobie sprawę, że dwie duże wywrotki czarnoziemu nie wystarczą, aby pokryć choćby cienką warstwą przykościelne trawniki, dowiózł jeszcze dwie duże wywrotki. Jednak i to wydawało się niewystarczające. Dlatego w sobotę z samego rana pojawiła się kolejna duża wywrotka czarnej ziemi, a w południe szósta.\nSobota zapowiadała się bardzo dobrze pod względem pogodowym. Jednak tuż przed godziną dziewiątą, na którą zaproszeni byli parafianie chętni do porządkowania trawników, zaczął padać deszcz. Mogło to zniechęcić bardziej wrażliwych na taką aurę. Ostatecznie jednak pojawiło się blisko dwadzieścia osób uzbrojonych w grabie i łopaty. Nieocenioną pomocą stał się operator wspomnianej koparko - ładowarki, który duże hałdy czarnoziemu rozdrobnił, rozrzucając po placu. Teraz zdecydowanie łatwiej było rozsypywać ziemię łopatami, a następnie grabiami wyrównywać. Mniej więcej około wpół do drugiej można było rozsiewać specjalny rodzaj trawy stadionowej, którą jeszcze trzeba było rozgrabić, a następnie uwalcować. Najwytrwalsi jeszcze po godzinie siedemnastej z węży ogrodowych podlewali świeżo posiane nasiona, aby na pewno wzeszły. Na owoc ich pracy będziemy z niecierpliwością czekać.\nNo i dziękujemy serdecznie wszystkim. Niech Pan Bóg wynagrodzi troskę o Jego dom, a właściwie jego obejście.


dbd 16.12.2020 12:24\nRzecznik Komendy Głównej Policji insp. Mariusz Ciarka poinformował, że od początku protestów 22 października rannych zostało 56 policjantów. - Każdy człowiek, w tym funkcjonariusz policji, nawet najlepiej przygotowany do swoich zadań, ma granicę psychicznej wytrzymałości - powiedział.\nZ informacji przekazanej Polskiej Agencji Prasowej wynika, że w okresie od 22 października do 30 listopada protesty zabezpieczało łącznie niemal 114 tys. policjantów. W tym okresie rannych miało zostać 56 funkcjonariuszy, z czego 24 wymagało hospitalizacji. 10 z nich rannych zostało 11 listopada, spośród nich dwaj funkcjonariusze pozostali w szpitalu. 21 policjantów po udzieleniu pomocy medycznej przebywało lub przebywa na zwolnieniach lekarskich. Spośród nich dziewięć osób, to funkcjonariusze ranni podczas manifestacji 11 listopada.\nCiarka: Każdy człowiek ma granice psychicznej wytrzymałości\nCiarka mówił o czynnikach stresogennych, m.in. narażeniu na utratę życia i zdrowia funkcjonariuszy. Jak dodał, czynnikiem powodującym stres może być też ryzyko ujawnienia tożsamości policjanta. - Każdy człowiek, w tym funkcjonariusz policji, nawet najlepiej przygotowany do swoich zadań, ma granicę psychicznej wytrzymałości - powiedział rzecznik KGP. Jak stwierdził, skutkiem mogą być objawy stresu chronicznego, a w dłuższej perspektywie nawet zespół stresu pourazowego.\nList komendanta głównego do policjantów\nWe wtorek gen. insp. Jarosław Szymczyk, komendant główny policji, wystosował do policjantów list. Podkreślił w nim, że rok 2020 r. dla tej formacji był wyjątkowo trudny. "Pandemia koronawirusa, która dotarła do Polski na początku marca, postawiła przed nami wiele dodatkowych zadań, nie zwalniając z dotychczasowych. Często nasze obowiązki wiązały się z rygorystycznymi ograniczeniami dla obywateli, a ich egzekwowanie spotykało się ze społecznym niezadowoleniem" - napisał.\nSzymczyk zwrócił też uwagę na trwające od października protesty. "Na ten stan nałożył się sprzeciw kobiet po ogłoszeniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie tzw. aborcji eugenicznej. Ogromna fala protestów była kolejnym wyzwaniem dla naszej formacji. Ich siła i skala, mimo uzasadnionych stanem epidemii ograniczeń gromadzenia się, spowodowały, że znów musieliśmy podjąć działania niepopularne, jednak ukierunkowane na zapewnienie bezpieczeństwa ludzi" - stwierdził. "Sytuację utrudniał fakt, że jak zawsze podczas dużych zgromadzeń wśród ich uczestników pojawiły się osoby, dla których demonstrowanie swoich poglądów czy wartości jest kwestią wtórną, a podstawową - atakowanie innych i niszczenie mienia. Tak było podczas Marszu Niepodległości czy niektórych zgromadzeń Strajku Kobiet" - dodał komendant główny.\nKoronawirus w policji. "Jest dużo zakażonych". 17 funkcjonariuszy i 11 pracowników policji zmarło


Zapalenie i nowotwory - Pielęgnowanie zdrowia\nZapalenie. Cechami kardynalnymi zapalenia są: zaczerwienienie (przekrwienie czynne) danego narządu, podwyższenie jego ciepłoty, obrzęk i bolesność. Obserwując zapalenie np. na skórze znajdujemy dotknięty zapaleniem odcinek skóry jasno czerwony, obrzękły, bolesny i ciepły. Przekrwienie czynne jest, jak wyżej wspomniano, tylko początkowym okresem zapalenia, w dalszym ciągu wytwarza się przy zapaleniu produkt zwany wypociną lub wysiękiem (eksudatem). Rozróżniamy wysięki ciekłe i stałe (włóknikowe). Ciekły wysięk może być surowiczy (wodnisty), ropny, krwawy lub mieszany. Stosownie do tego rozróżniamy zapalenie narządów surowicze, ropne, włóknikowe itd.\nZapaleniem może być dotknięty każdy narząd, każda błona surowicza i każda błona śluzowa. Zapalenie błon śluzowych (nosa, krtani, oskrzeli, żołądka, jelit, macicy itd.) nazywamy katarem lub nieżytem. I tak znajdujemy przy zapaleniu płuc pęcherzyki płucne wypełnione wysiękiem włóknikowym, przy czym płuca są bardziej zbite. Przy zapaleniu błon surowiczych (opłucnej, osierdzia, otrzewnej, opon mózgowych, okostnej i torebek stawowych) wysięk włóknikowy obleka w postaci delikatnych włókien powierzchnię błony surowiczej, czyniąc ją mętną i chropawą, wysięk zaś surowiczy gromadzi się w postaci płynu wodnistego w mniejszej lub większej ilości w worku opłucnowym, osierdziowym, względnie otrzewnowym. Wysięk ropny opłucnej spotykamy w gruźlicy, krwawy zaś przy nowotworach w klatce piersiowej.\nZapalenie spowodowane jest najczęściej infekcją. Przeziębienie nie jest bezpośrednim powodem zapalenia, lecz czynnikiem powiększającym skłonność do infekcji. Stosownie do cech i przebiegu rozróżniamy – podobnie jak przy innych chorobach – także przy chorobach infekcyjnych w ogóle, zapalenie ostre, podostre i przewlekłe.\nNowotwory rozróżniamy dobrotliwe nie zagrażające zwyczajnie życiu chorego i złośliwe, które zagrażają zdrowiu i życiu pacjenta. Nowotworami dobrotliwymi są: tłuszczaki, włókniaki, mięśniaki, chrząstniaki, kostniaki, brodawki, gruczolaki, polipy, torbiele itd. Złośliwymi są: mięsaki i raki. Dobrotliwe nowotwory są to samoistne, najczęściej zlokalizowane i ostro ograniczone narośle i guzy na błonie śluzowej lub na skórze albo pod skórą. Powstają skutkiem umiejscowionego bujania tkanki łącznej, tłuszczowej lub miąższowej danego narządu bez poważniejszych zmian czy to ogólnych, czy w narządzie samym. A zatem tłuszczak tworzy się skutkiem bujania tkanki tłuszczowej podskórnej, najczęściej na karku, jako guz wielkości orzecha, jabłka a nawet głowy, na głowie pod skórą, na piersiach, na brzuchu i na kończynach, pojedynczo lub gromadnie. Odznacza się on miękką, równomierną elastycznością, jest przesuwalny pod skórą i nie jest zrośnięty ani ze skórą ani z podstawą (cecha wszystkich nowotworów i guzów dobrotliwych). Tłuszczak pozostaje całymi latami w tych samych rozmiarach, a gdy rośnie, czyni to powoli bez najmniejszej szkody dla chorego, najwyżej powodując przeszkodę mechaniczną, gdy dochodzi do większych rozmiarów.\nPodobnie rozwijają się włókniaki i mięśniaki, pojedynczo lub gromadnie, same albo skombinowane ze sobą, najczęściej w ścianie macicy wskutek miejscowego przerostu i bujania tkanki łącznej, względnie mięsnej macicy i dochodzą do olbrzymich rozmiarów. Zbitość ich jest twardsza aniżeli u tłuszczaków.\nChrząstniaki i kostniaki są to twarde guzy małe lub większe i powstają w chrząstce, względnie w tkance kostnej wskutek umiejscowionego bujania jednej z tych tkanek.\nBrodawki pojawiają się w postaci małych wyniosłości – najczęściej gromadnie – na grzbiecie ręki, na twarzy i na plecach, wskutek bujania naskórka.\nGruczolaki powstają wskutek bujania tkanki gruczołowej.\nPolipy są to małe guzy błony śluzowej osadzone na cienkiej szypułce (jak czereśnia). Spotykamy je często w dużej ilości w jamie nosowej, na błonie śluzowej pęcherza moczowego, macicy i jelit, a przychodzą do skutku wskutek bujania błony śluzowej w tych miejscach.\nTorbiele tworzą się najczęściej w jajniku w postaci dużych pęcherzy osadzonych na szypułce i napełnionych płynem wodnistym. Pęknięcie dużej torbieli jest niebezpieczne, wskutek rozlania się płynu do worka otrzewnowego. Dlatego też torbiele stoją na granicy nowotworów złośliwych. Małe torbiele wypełnione masą białą, gęstą, zwane też skórzakami i kaszakami, spotykamy na skórze głowy, twarzy itd. Dochodzą one do wielkości orzecha, okazują się często w kilku egzemplarzach i są bardzo dobrotliwe. Zresztą mogą niektóre dobrotliwe nowotwory jak mięśniaki, włókniaki i chrząstniaki a także polipy, z biegiem czasu ulec zwyrodnieniu złośliwemu i przemienić się np. w mięsaki.\nNowotwory złośliwe są dlatego niebezpieczne, gdyż w odróżnieniu od dobrotliwych, rozwijają się kosztem tkanki zdrowej, którą niszczą, zastępując ją tkanką nowotworową. Zagrażają one zdrowiu i życiu człowieka także z tego względu, że rozwijając się w jednym narządzie, przerzucają się drogą krążenia na narządy inne nawet odległe, tworząc w nich takie same niebezpieczne i pasożytujące na zdrowej tkance guzy, które nazywamy przerzutami. I tak może rak żołądka, niszczący ścianę żołądka, przerzucić się na wątrobę i macicę itd. W ten sposób niszczy ten guz złośliwy siły żywotne chorego i doprowadza do tzw. charłactwa i śmierci. Mięsak (sarkoma) powoduje śmierć po kilku latach, rak najczęściej już nawet po roku istnienia. Nowotwory złośliwe pojawiają się wszędzie w narządach wewnętrznych (płuca, mózg, trzewia itd.) oraz na skórze, gdzie w odróżnieniu od nowotworów dobrotliwych tworzą nieprzesuwalne ze skórą zrośnięte twarde guzy i kłęby prędko rosnące wzdłuż, wszerz i w głąb, niszcząc tkankę zdrową. Raka często spotykamy w gruczole piersiowym u kobiet, w żołądku, w wątrobie, macicy, odbytnicy i na skórze.\nOdmianę mięsaków stanowią mięsaki gruczołów chłonnych szyi i w innych miejscach, dochodzące do dużych rozmiarów.\nCechą guza złośliwego jest jego zbitość (rak jest twardy jak deska, mięsak jest mniej twardy), zrośnięcie z otoczeniem oraz obecność obrzęków gruczołów sąsiednich, np. gruczołów pachowych przy raku gruczołu piersiowego. Poza tym rosną one prędko tak, że po pewnym czasie istnienia okazują na wierzchu owrzodzenia o dnie brudnym, cuchnącym, wydzielającym cuchnącą brudną ciecz. Od pierwszej chwili pojawienia się nowotworu złośliwego osobnik chory zaczyna też chudnąć, a chudnięcie może dojść do najwyższych rozmiarów w stosunkowo krótkim czasie, zwłaszcza w okresie owrzodzenia. Ten wysoki stopień schudnienia nazywamy charłactwem.\nNowotwory dobrotliwe pojawiają się w każdym wieku człowieka. Nowotwory złośliwe, a zwłaszcza rak, pojawiają się rzadko przed 35. rokiem życia, mięsaki, a zwłaszcza mięsaki limfatyczne, pojawiają się także u dzieci.\nChoroby krtani, tchawicy, oskrzeli, płuc i opłucnej Ostry nieżyt krtani (zaczerwienienie i obrzęk śluzówki) pojawia się często u osobników wrażliwych i skłonnych do przeziębień, a także wskutek wdychiwania kurzu ulicznego. Zaczyna się nagle silną chrypką spowodowaną obrzękiem strun głosowych oraz suchością i…\nPowietrze suche, mało lub wcale pary wodnej nie zawierające, odciąga wodę ciału naszemu. Zbyt wilgotne powietrze nie przyjmuje z ciała naszego ulatniającej się wody. Zawartość …\nLeki stałe dajemy choremu kilka razy dziennie w oddzielnych dawkach sproszkowanych, zawartych w torbeczkach papierowych lub ceratowych (woskowych). Proszki te zażywa chory i popija je …\nKrzywica zwana też jest chorobą angielską od angielskiego lekarza, który ją opisał poraź pierwszy. Jest ona chorobą wieku dziecięcego, polegającą na tym, że kościec w …


Kolejne problemy filmu "Solid Gold" Jacka Bromskiego. Ponownie przesunięto datę premiery | Gazeta Lubuska\now 18 października 2019, 14:55\n5 lipca był pierwszym planowanym terminem premiery filmu "Solid Gold" w reżyserii Jacka Bromskiego. Kolejnym - 11 października. Powodem zmian jest temat filmu, nawiązujący do afery Amber Gold. Jak podaje Onet, według informacji "Gazety Wyborczej" stało się tak, aby wykorzystać film w kampanii wyborczej i odpowiedzieć nim na "Politykę" Patryka Vegi. Spoty promujące "Solid Gold" miały być przygotowane przez TVP i emitowane przed wyborami.\nDatę premiery przełożono na 18 października, tuż po wyborach. Jednak film został wycofany z Konkursu Głównego festiwalu filmowego w Gdyni na kilka godzin przed zaplanowaną projekcją. Następni został przywrócony.\n- Rozumiem, że skoro nie wyraziłem i nadal nie wyrażam zgody na przemontowanie filmu i jego propagandowe wykorzystanie przed wyborami, TVP SA wywarła nacisk na producenta filmu, aby wycofać mój film ze wszystkich zaplanowanych pokazów festiwalowych, także z tych, na które bilety zostały już sprzedane. Bardzo żałuję, że festiwalowa publiczność nie będzie mogła zobaczyć filmu w nieocenzurowanej wersji" — Onet cytuje oświadczenie reżysera.\nOstatecznie, film ma trafić na ekrany 29 listopada. Nowym dystrybutorem będzie Kino Świat, z którym twórcy kontaktowali się już wcześniej. — TVP powiedziała jednak, że sama chce dystrybuować. Była producentem, pokrywała 1/3 budżetu, więc się zgodziliśmy. Tym bardziej że chcieli się do tego przyłożyć. Nie wiedzieliśmy, że skręci to potem w niewłaściwą stronę — mówi Onetowi Jacek Bromski.\nMateriał oryginalny: Kolejne problemy filmu "Solid Gold" Jacka Bromskiego. Ponownie przesunięto datę premiery - Dziennik Zachodni\nBudka domagał się od rządu „strategii walki z Covidem”. Odpowiedział mu Terlecki


Tak droga nie była łatwa.Nie tylko Jego w ówczesnej Jugosławi.Serb nie Serb to nacje dla mnie mało przyjazny region.To kraje gdzie ludzie uśmiechają się bo muszą.Djokowicz jak Serb nigdy się nie podda.Z jednej strony to dobrze bo walczy do końca i się nie poddaje.Takiej waleczności brakuje naszym piłkarzom.Jest niesamowity ale dla mnie to RAFA NADAL jest moim IDOLEM.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do 10 najdziwniejszych rzeczy związanych z Japonią. Niektóre naprawdę cię zszokują\nTo stary.higieniczny zwyczaj.Takie latryny były w wojsku a widziałem za komuny we Wrocławiu na DWORCU GŁÓWNYM.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Anglicy żądali powtórzenia finału Euro. Mistrzowska riposta włoskiego piłkarza\nKto powinien być PREZESEM PZPN: wyższe wykształcenie AWF ze specjalnością PIŁKA NOŻNA,Wysokiej klasy piłkarz nie szukający na siłę pieniędzy,nie wchodzący w UKŁADY mafijne,przede wszystkim szacunek w śród kibiców.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Koźmiński odcina się od Bońka. Szykuje się czystka w PZPN\nTak CZYSTKA z jednych nieudaczników na innych.PZPN to "MAFIA" bez żadnej kontroli.Tak było jest i będzie a ci co chcieli by to zmienić zostaną stłamszeni. Boniek na stanowisku PZPN to tak samo jak trener reprezentacji.Klapa w reprezentacji klapa w PZPN.\nczy da się coś zmienić w PZPN-NIE bo to to samo co rządzeniem w KRAJU.\nPiłką muszą zarządzać zapaleńcy,tacy jak trener IGI ŚWIĄTEK.Aby sport ruszył w Polsce trzeba uzdrowić sport w szkołach już podstawowych.Komuno wróć choćby dla ratowania sportu w szkołach.\nPs. Po lekcjach w szkole trenowałem różne dyscypliny.Wszystko miałem za darmo a gwarantował mi klub sportowy SOCZNI GDAŃSKIEJ.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Urszula Radwańska świetnie zaczęła, ale potem zgasła. Dwa oblicza meczu w Pradze\nPisanie o Urszuli Radwańskiej to strata czasu.To tragedia tenisowa.Szkoda bo miała talent.Tylko sam talent nie wystarcza potrzeba jeszcze psychicznego opanowania.Nie raz wygrywała pierwszego seta,drugi pożal się boże jak jesteś nad nami a trzeci na ogół przegrana do zera.O to cała URSZULA.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Kontrowersja w finale Euro 2020, Jorginho powinien wylecieć? Listkiewicz mówi wprost\nNawiedzeni dają CZ\_ERWONĄ KARTKĘ ja nie bo zaatakował piłkę co w tej sytuacji było groźne. ŻÓŁTA to i tak wiele znając cwaniaków na boisku, tak z jednej i drugiej strony.Generalnie na polu karnym cwaniakują WŁOSI.\nIga się nie popisała.Podstawowe błędy to przy tak płaskich piłkach zła praca kolan. Druga sprawa odbijała piłki,które były za daleko o niej.Pokaz pracy nóg pokazała nasza tenisistka w barwach niemieckich.Dobra praca nóg to gwarancja sukcesu.Często na prostych nogach odbija Hurkacz. Nie jestem znawca tenisa, ale mam wrodzony talent obserwacyjny graczy na wysokim poziomie.Podpatrywanie innych graczy to moja specjalność\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Tenis. Zamieszanie wokół Igi Świątek. Chodzi o jej stypendium\nIga to fenomen,ale nie przypuszczałem na początku,że osiągnie sukces.Zacząłem wierzyć w IGĘ,po wygraniu z RUMUNKĄ.UWIERZYŁEM W JEJ TENISOWĄ MOC.\nJest fantastycznie prowadzona,oby tak dalej.\_Dobrze zdecydowano,że nie zagra już w tym roku.Czeka Ją nadal ciężka katorżnicza praca.Ponieważ widać,że jest wyjątkowo ambitna,będą dalsze sukcesy.\nJeszcze wracam do tenisa.Po meczu AUSTRIAKA Z ARGENTYŃCZYKIEM,to zastanawiam się,czy to jest możliwe tak grać.\nSzlak mnie trafia,jak ktoś zagląda do mojego PORTFELA.TO SĄ PIENIĄDZE ZA CIĘŻKĄ PRACĘ latami.Radzę się zainteresować tym,ile kosztuje,przygotowanie do gry na takim poziomie.A więc ODPIEPRZCIE się od IGI portfela.Jedni rodzice,musieli sprzedać DOM,aby dobrze grać w tenisa.\nW Iesław Dębski otrzymał brązowy medal w kategorii Korespondent Dnia\nPolsce nie wystarczy nawet najlepszy trener z zagranicy,tylko cały zespół związany z przygotowaniami dla zawodników.Polscy piłkarze z wyjątkiem Lewandowskiego,to "CZOŁGI"poruszające się po boisku.A do tego nędzne wyszkolenie techniczne.\nPolak nie dostanie "ZŁOTEJ PIŁKI".Polacy są upośledzani,przez grono,tych co zabierają głos.Dla mnie to wybitny piłkarz EUROPEJSKI,bo tu jest najpotężniejsza liga ŚWIATA.Złota piłka,jest przyznawana,przy ZIELONYM STOLIKU.LEWANDOWSKI,OPRÓCZ,TEGO,ŻE JEST WYBITNYM PIŁKARZEM,TO WYJĄTKOWA OSOBOWOŚĆ I NIE MA SOBIE RÓWNYCH.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Tomasz Adamek: Andrzej Duda wygra przed czasem\n@historyk: Mam takie samo zdanie.Pozdrawiam serdecznie.\nJeszcze dodam,że próbowałem boksu pod okiem,słynnego Antkiewicza przyszło mi szparować z bokserem,po pierwszym "kroku".W pierwszej rundzie,bardzo obrywałem.Po konsultacji z Antkiewiczem,w drugiej rundzie rozprawiłem się z przeciwnikiem na tyle,że nie stanął do walki w trzeciej.Okazało się,że na tyle miałem silne ciosy,że bał się,że Go z nokautuje.On miał dość,ja wybity palec,też miałem dość.I tak skończyłem z idiotycznym sportem jakim jest BOKS.\nW Iesław Dębski napisał/a komentarz do Piłka nożna. Cezary Kucharski odsłania kulisy. Mówi o powodach z rozstania z Robertem Lewandowskim


Polityka prywatności | Gabinet dietetyczny ALSAND\nAdministratorem danych osobowych zbieranych za pośrednictwem strony internetowej www.dietetyka.alsand.eu jest Aleksandra Piasecka wykonujący/a działalność gospodarczą pod firmą ALSAND Aleksandra Piasecka, adres siedziby: ul. Kopernika 47, 62-040 Puszczykowo, adres do doręczeń: , NIP: 7811825695, REGON: , wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, adres poczty elektronicznej: dietetyka@alsand.eu, dalej „Administrator”, będący/a jednoczeście Usługodawcą. , miejsce wykonywania działalności: ul. Kopernika 47, 62-040 Puszczykowo, adres do doręczeń: ul. Kopernika 47, 62-040 Puszczykowo, NIP: 7811825695, REGON: , adres poczty elektronicznej (e-mail): dietetyka@alsand.eu, zwany/a dalej “Administratorem”.\nCEL PRZETWARZANIA I PODSTAWA PRAWNA. Administrator przetwarza dane osobowe za pośrednictwem strony www.dietetyka.alsand.eu w przypadku:\nW celu realizacji uprawnień, o których mowa w pkt 2 można wysłać stosowną wiadomość e-mail na adres: dietetyka@alsand.eu.


Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa Targówek Nad Strugą, 1 279 464 PLN, 169,37 m2, domy-31507/174/OMS | Domy.pl\nMieszkanie na sprzedaż: Warszawa, Targówek, Nad Strugą\nCena: 1 279 464 PLN\nCena za m²: 7554,25 PLN / m²\nMieszkanie dwupoziomowe na ulicy Nad Strugą ma powierzchnię 169,37 m. W skład mieszkania wchodzi: 6 pokoi, garderoba, 2 łazienki, WC, 4 balkony, taras na dachu, 2 miejsca garażowe (podziemne), komórka lokatorska oraz winda. Mieszkanie jest usytuowane w spokojnej, zadbanej, zielonej okolicy w pobliżu przepływającej niewielkiej rzeki Struga. W pobliżu znajduje się przedszkole, szkoła podstawowa, gimnazjum, centrum handlowe, basen, klub fitness, park, przystanek autobusowy oraz przychodnia lekarska. Ponadto cały budynek (4 mieszkania) jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.Istnieje możliwość zamontowania kominka na 2 piętrze. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 17\nMieszkanie na sprzedaż: Warszawa Targówek Nad Strugą Numer ogłoszenia: domy-31507/174/OMS\nDworzec kolejowy Warszawa Zacisze-Wilno znajduje się w odległości 1,3 km, natomiast dworzec autobusowy Warszawa Wschodnia oddalony jest o 3,4 km. Pomoc medyczna\nDostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Bródnowski położony w odległości 1,6 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 400 m. Edukacja\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 49 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Żłobek Tęczowa Kraina Malucha - 300 m, Przedszkole Zielona Ciuchcia - 300 m, Szkoła Podstawowa nr 52 - 300 m, Gimnazjum nr 141 - 825 m, XLVI Liceum Ogólnokształcące - 1,4 km, Europejska Wyższa Szkoła Prawa i Administracji - 2,6 km oraz inne.\nInne bankomaty w okolicy to Bankomat Euronet oddalony o 750 m i Bankomat Pekao SA oddalony o 775 m. W najbliższej okolicy znajduje się Kwiaciarnia w odległości 650 m, Księgarnia Catherine w odległości 575 m oraz A-Z Wet Całodobowe centrum weterynaryjne w odległości 550 m. 1,5 km to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Poczta Warszawa 24, natomiast Komisariat W-wa-Targówek zlokalizowany jest w odległości 1,2 km Sklepy\nW okolicy znajdują się sklepy: MarcPol w odległości 1,2 km oraz Lidl w odległości 1,1 km. od mieszkania\nNajbliższe obiekty kulturalne to BitHelp Sp. z o.o. Usługi informatyczne w odległości 550 m, Muzeum X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej w odległości 4,5 km oraz Multikino w odległości 2,4 km.\nLiczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości dzielnicy: Basen MOS nr 8 w odległości 1,7 km i Boisko Orlik 2012 w odległości 1,1 km.\nNieruchomość znajduje się nieopodal parku (Skwer Wiecheckiego Wiecha), który położony jest w odległości 1,1 km od mieszkania. Restauracje\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Pizzeria Da Grasso w odległości 475 m, Restauracja Arkadia w odległości 550 m, Restauracja Kacperek w odległości 1,2 km i Restauracja Capri w odległości 1,4 km. Inne\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 31507/174/OMS - Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Targówek, Nad Strugą, powierzchnia: 169,37 m², pokoje: 6, cena: 1 279 464 PLN. Proszę o kontakt.


Artykuły wydania: Nr 9/2020 (1398)\nZadecydowały problemy kadrowe\n(Zam: 10.03.2020 r., godz. 15.16)\nPiotr Wykowski, prezes Rhinos Wyszków, opowiedział nam pokrótce o wycofaniu wyszkowskich futbolistów z LFA 1, planach rozwojowych klubu oraz najbliższej przyszłości w drugiej lidze.\n(Zam: 10.03.2020 r., godz. 15.14)\nKolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie zakwestionowało uchwałę Rady Gminy w Brańszczyku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty i jej wysokości za zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarzuciło samorządowi, że nie ustalił ulgi za prowadzenie kompostowników.\nKolejne alejki czekają na przebudowę\nNa 166 tys. zł wyszkowski samorząd szacuje przebudowę dwóch alejek w parku wraz z montażem koszy i ławek. O dofinansowanie zadania zwrócił się do samorządu województwa mazowieckiego.\n(Zam: 10.03.2020 r., godz. 15.13)\nMają obcy paszport i prowadzą biznes\n6 659 przedsiębiorców w województwie mazowieckim nie jest obywatelami Polski. Własną firmę założyło niecałe 4% cudzoziemców pracujących w regionie. Zdecydowana większość to Ukraińcy.\nKuszmider najlepszy w Nieporęcie\n(Zam: 10.03.2020 r., godz. 15.11)\nKolarze Cateny Wyszków zaprezentowali wysoką formę podczas II etapu Zimowego Lotto Poland Bike Marathonu, który odbył się w niedzielę 1 marca w Nieporęcie. Kamil Kuszmider wygrał wyścig na dystansie Max, a Catena zajęła I miejsce w klasyfikacji drużynowej.


Jak rozwiązać problem zawilgoconej ściany w mieszkaniu? - Porady ekspertów - Termo Organika - Muratordom.pl\n» Termo Organika » Jak rozwiązać problem zawilgoconej...\nJak rozwiązać problem zawilgoconej ściany w mieszkaniu?\nMieszkanie w 1-piętrowym bloku, na parterze dwoma ścianami przylega do komory śmieciowej, która jest wybudowana w bloku i na tych ścianach jest wilgoć. Blok nie jest ocieplony. Czy jest sens ocieplić te ściany styropianem wewnątrz komory w celu likwidacji wilgoci?\nTermo Organika Przyczyną zawilgocenia ścian będących w bezpośrednim kontakcie z komorą śmieciową, może być nie wystarczająco dobrze zabezpieczona ściana przed wychłodzeniem. W takiej sytuacji powierzchnia ściany ma niską temperaturę i dochodzi na jej powierzchni do kondensacji (wykroplenia) pary wodnej. Taki stan sprzyja rozwojowi pleśni, grzybów i innych nie pożądanych zjawisk. Najważniejsze w tym momencie będzie ustalenie odpowiedniej formy rozwiązania tego problemu, wybranie odpowiedniego styropianu oraz miejsca jego zamontowania. Konieczne w tej sytuacji jest przeprowadzenie odpowiedniej ekspertyzy na miejscu.


Ostrzałka do NOŻY STRUGARSKICH ViscatFulgor KG650- Ogłoszenia branży drzewnej - Giełda DREWNO.PL\nOferta nr: 214218 Inne w tej kategorii\nSPRZEDAM: Ostrzałka do NOŻY STRUGARSKICH ViscatFulgor KG650\nNOWA OSTRZAŁKA DO NOŻY PŁASKICH KG-650 VISCAT FULGOR z możliwością przystosowania do ostrzenia narzędzi widiowych\nOstrzałka automatyczna do ostrzenia noży ze stali. Szlifierka posiada system chłodzenie cieszą, posiada również regulację prędkości posuwu ściernicy jak i długości jej drogi. W zestawie ściernica korundowa, solidny suport do noży, 3 dyski do pozycjonowania noży oraz 4 lub 6 wsporników do ich mocowania (w zależności od modelu). Maksymalna długość ostrzonych noży to 850mm. Ostrzarka może ostrzyć 4 noże w jednym cyklu.\nOstrzarka może występować w wersji KG WIDIA do ostrzenia noży widiowych.\nKG 650 - do 650mm\nKG 850 - do 850mm\n-Szerokość noży: 25-35mm\n-Grubość noży: min 3mm (jednorazowo można ostrzyć 4sz.)\n-Ściernica korundowa:Wymiary (Ø zew. x wysokość x Ø wew.) 125 x 60 x 16\n-Prędkość posuwu głowicy: regulowana 1.1 - 4.5 m/min (do noży zalecana jest średnia lub duża prędkość)\n-Prędkość obrotu ściernicy: 2800 rpm\n-Moc silnika ściernicy: 0.75 kW\n-Moc silnika posuwu: 0.09 kW\n-Moc silnika systemu chłodzącego: 0.06 kW\n-Wymiary: (Długość x szerokość x wysokość) 1500 x 550 x 1300 mm\n-Waga: netto/brutto 228/245kg\nNa wszystkie oferowane maszyny wystawiamy faktury VAT 23%, wszystkie urządzenia objęte są roczną gwarancją i posiadają europejski certyfikat CE. Wszystkie sprzedawane przez nas maszyny produkowane są na terenie UE. Zapewniamy dostęp do części zamiennych w okresie gwarancji jak i po gwarancji.\n-zgrzewarki do taśm, pił taśmowych i drutów,\nOstrzałka do NOŻY STRUGARSKICH ViscatFulgor KG650


Formowanie batalionu Terytorialsów w Ełku - Ku Prawdzie\nW czwartek 18 marca w Zegrzu, z udziałem szefa MON Mariusza BŁASZCZAKA, gen. dyw. Wiesława KUKUŁY oraz Dowódców wszystkich Brygad OT odbyła się odprawa, podczas której podpisano decyzję o utworzeniu nowych brygad oraz podsumowano działalność Wojsk Obrony Terytorialnej w 2020 roku, w tym zaangażowanie w walkę z epidemią koronawirusa.\nMinister Obrony Narodowej podpisał decyzję, na mocy której zostaną sformowane trzy nowe Brygady Obrony Terytorialnej.\nStruktura Wojsk Obrony Terytorialnej wzbogaci się również o 6 nowych batalionów lekkiej piechoty.\nSiedziba jednego z nich powstanie w Ełku i będzie wchodzić w skład 4. Warmińsko-Mazurskiej Brygady Obrony Terytorialnej.\nW Ełku prócz planowanego batalionu funkcjonuje również samodzielna kompania saperów.\nBrygada się stale rozwija i rośnie liczebnie o czym świadczy tworzenie kolejnego batalionu, dziś liczy ponad 2700 żołnierzy, a chętnych do Terytorialnej Służby Wojskowej nie brakuje.\nBędziemy w stanie zagospodarować cały potencjał ochotników, jesteśmy pewni, że wielu czekało na taką informację.\nDzięki podpisanej decyzji przez Ministra oficjalnie możemy zacząć procedowanie tworzenia batalionu, rozpoczęcie jego funkcjonowania planujemy jeszcze na bieżący rok.\nRzecznik Prasowy 4WMBOT\n← 101 urodziny majora Józefa Rusaka ps. Bylina\nRozporządzenie RM niezgodne z Konstytucją! Wyrok Sądu Najwyższego! →


Skandal! Rafał Trzaskowski nielegalnie zbiera podpisy pod swoją kandydaturą\nAktualnościSkandal! Rafał Trzaskowski nielegalnie zbiera podpisy pod swoją kandydaturą\nNie ma jeszcze wyznaczonej oficjalnej daty wyborów prezydenckich. Do PKW oraz prokuratury wpłynęło już jednak zawiadomienie w sprawie nielegalnego zbierania podpisów pod kandydaturą Rafała Trzaskowskiego.\nWedług nagrania jakie udostępniono na portali tvp.info w biurze radnej Bożeny Manarczyk zbierano podpisy dla przyszłego kandydata.\nZdarzenie to ujawnili dziennikarze TVP którzy zostali powiadomieni o nielegalnej zbiórce. Dziennikarze z ukrytą kamerą zarejestrowali jak w biurze radnej zbierano podpisy pod kandydaturą.\n– Jest tu druk, nie wiem, czy tu jest, nie, zabrały panie. To proszę bardzo na nowej liście od razu imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer ewidencyjny PESEL – mówiła pracownica, podając kartę. Wciąż nie wiadomo jednak, kiedy odbędą się oraz ile czasu nowe komitety będą miały na zebranie podpisów.\n„Obawiam się, że Trzaskowski będzie prezydentem Polski. Duda nie j\nPiS ostro uderza w Rafała Trzaskowskiego! „Niech Trzaskowski przeprosi za obronę pedofila-celebryty”\nKampania wyborcza nabiera impetu. Po burzy komentarzy w kontekście ułaska\nHołownia rozmawiał z Trzaskowskim o wizji bezpartyjnej prezydentury. Sprawa poparcia przesądzona!\nRafał Trzaskowski i Szymon Hołownia dysputowali dziś na temat szeroko ro


Dodane 11/03/2021 | Strona 2 - Sadistic.pl\nKulig na dupie\nCrazyEdek • 2021-03-11, 21:06\nPoczuł, że żyje.\nHackerAGD • 2021-03-11, 16:02\nTrzeba się stosować do lokalnych rozporządzeń\nmatek87 • 2021-03-11, 17:06 Najlepszy komentarz (45 piw)\nTakie prezenty od "braci Ukraińców" ktoś pamięta?? Czy tylko Niemcy źli??\nHalman • 2021-03-11, 17:51\na każdy sie śmiał z Poligona...\nFarołrz • 2021-03-11, 18:17 Najlepszy komentarz (38 piw)\nSzkoda, że ten wytwór chorego umysłu jednego z użytkowników nie może już powrócić w tej samej formie. Nie raz miałem dobry ubaw z tych tekstów o psach i z reakcji sadolowych animalsów.\nChuligan z Nowokuźniecka\nSunday • 2021-03-11, 14:44\nFacet po kłótni z ochroną klubu, wrócił tam z koktajlem Mołotowa.\nJeden z gości postanowił wcielić się w bohatera i wytrącił butelkę z rąk napastnika. Okazało się jednak, że pomysł był taki sobie.\nCrazyEdek • 2021-03-11, 21:17\nJak widać najskuteczniejsze.\nSocialMedia • 2021-03-11, 13:39\nKupujesz na własna odpowiedzialność!\nMartweMurzyńskiePłody • 2021-03-11, 15:34 Najlepszy komentarz (20 piw)\nten kto daje piwa takim tworom,temu ch*j w dupę i na imię\nPieski i ogrodzenie\nAnal_Intruder_69 • 2021-03-11, 15:39\nNieostrożny piesek podszedł nieco za blisko strzeżonej posesji.\nmam_racje • 2021-03-11, 16:57 Najlepszy komentarz (45 piw)\nTatuaże jak by ktoś szukał inspiracij\nbialstoczan • 2021-03-11, 22:48\nAkbar Salubiro odnaleziony\nAngel • 2021-03-11, 21:24\nAkbar Salubiro, lat 25, zaginął 25 marca 2017 roku, po wyruszeniu na żniwa z odległej wioski na wyspie Sulawesi w Indonezji. Jego szczątki znaleziono dwa dni później w ciele siatkowatego pytona, który pożarł go w całości.\nLiton • 2021-03-11, 23:43 Najlepszy komentarz (43 piw)\nZawsze mnie zastanawiało, jak można da sie zeżrec czemus co pełza? No k***a. Trafia taki do nieba i sie go pytają: Jak umarłeś? A taka duża ddzownica mnie wpie**oliła bo byłem za głupi żeby sp***olic.\nPo pierwsze węże mają świetny kamuflaż, więc póki cię nie zaatakuje to ch*ja zobaczysz, zwłaszcza w dżunglii.\nPo drugie - wąż atakuje ze znaczną szybkością.\nPo trzecie - bohater odcinka pyton ma zęby zakrzywione do środka, byś mu nie sp***olił jak już cię dorwie.\nPo czwarte - jak już cię złapie - zaczyna cię dusić (stąd nazwa) z niewielką względnie siłą, ale żelazną kosekwencją. Jakby tego było mało - synchronizuje "dociskanie" z twoimi r*chami oddechowymi klatki sukcesywnie zmniejszajc ci możliwość zaczerpnięcia oddechu.\nPo piąte - o połnięcie się nie bój. Potrafią wpie**olić krokodyla.\nTak więc - jak cię ta "przerośnięta dżdżownica" dopadnie, to jeśli nie masz maczety w ręce by jej upie**olić NATYCHMIAST łeb - szanse na przeżycie masz znikome.\nHalman • 2021-03-11, 17:40\nszczególnie na głowę...


Konkurs "33. Konkurs dla wytrwałych. Wydanie bajkowe" w Konkursy Aktualne\nReklama na e-Konkursy.info 18.10.19 11:07:14\nKonkurs trwa od: 25.02.2019 do: Brak daty\nOpublikowano: 24.02.2019 07:30\nAby zabrać udział trzeba prawidłowo odpowiedź na jedno pytanie i być fanem na Facebooku. W treści zgłoszenia w formularzu konkursowym, wystarczy potwierdzić ten fakt (w polu odpowiedź) oraz odpowiedzieć na następujące zadanie: prosimy wymienić trzy stacje radiowe działające na polskim rynku. A potem wystarczy śledzić codzienne wyniki i liczyć na szczęście.\nZ konkursem ruszamy 25 lutego 2019 r. Do akcji można włączyć się w każdej chwili trwania konkursu. Zawsze po północy pojawiać się będzie imię i nazwisko zwycięzcy dnia. Zadaniem zwycięzcy dnia jest wybór nagrody w ciągu 24 godzin od publikacji imienia i nazwiska. W przypadku braku zgłoszenia w ciągu 24 godzin – możliwość wyboru jak i sama nagroda przepada.\nCodziennie 1 książka\nportalmedialny portal książki Codziennie: bajki


KulawyMustang (@KulawyMustang@societal.co) - Societal\nJan 22, 2021, 14:04\nCoraz bardziej mam wrażenie, że u nich możliwe jest to, że ręcznie wysyłają linki aktywacyjne i do .ru nie wysyłają ;)\nMuszę się w końcu wziąć za znalezienie jakiegoś ciekawego kontentu tutaj, bo mam straszne pustki.\n@mkljczk Wydaje mi się, że profil na jakiejś swojej platformie z Activity Pub byłby w porządku. Ale na tych największych social mediach moim zdaniem również powinni być. Natomiast przenoszenie się z dużych social mediów na Parlera to absurd.\nJan 21, 2021, 17:51\n@kuba Gazety Sakiewicza są z nich finansowane. Więc Albicla należąc do tego samego podmiotu pośrednio też jest.\n@mkljczk Super, może najbardziej toksyczna część jego zwolenników się tam wyniesie.\n@mkljczk Zostałeś naszym polskim Mastodonowym celebrytą.\nEj dobra, ten Activity Pub ma dużo sensu, ktoś wrzuca coś na PeerTube i od razu mi się to wyświetla tutaj. Może się tym dalej będę bawił.\n@mkljczk Nie wiem, generalnie to wszystko brzmi świetnie w teorii, ale trochę to na razie wygląda tak, że przy braku użytkowników wypada to mimo wszystko słabo. Jak ktoś znany nie zrobi temu sensownej promocji, to tego typu social media nie zgarną użytkowników. Zcentralizowane portale mają ten plus, że potrafią dbać o swoją rozpoznawalność. Dlatego teraz ludzie z Twittera się przenoszą na Gaby i inne Parlery.


Cities: Skylines (2014) - naEKRANIE.pl\nCities: Skylines (2014)\n"Cities: Skylines" to rozbudowana strategia ekonomiczna od twórców "Cities in Motion", gdzie zadaniem gracza jest zbudowanie miasta, zarządzając przy tym każdym elementem składowym metropolii.\nŚwiat: Paradox Interactive\nPierwsze, co rzuca się w oczy po włączeniu "Cities: Skylines", to przyjemny interfejs, przejrzysty i pozbawiony zbędnych dodatków. Z samą szatą graficzną jest już ciut gorzej, ale bardzo szybko przestajemy o tym myśleć, spoglądając na to, co zaoferowało nam Collosal Order. Przede wszystkim ogromną mapę – można wybrać sobie najbardziej nam odpowiadającą z kilku przedstawionych, a różnią się one nie tylko wyglądem, ale też ilością i rodzajem dostępnych zasobów.\nPonadto do początkowej parceli można dokupywać następne, co sprawia, że będziemy mogli zbudować sobie miasto z prawdziwego zdarzenia, a nie zapomnianą dzielnicę Sosnowca. Stawiamy je od podstaw, budujemy więc nie tylko drogi, ale również system kanalizacyjny i sieć energetyczną – oczywiście w uproszczonej wersji, ale i tak jest to ciekawe rozwiązanie. By nasze miasto się rozrastało, potrzeba nam trzech stref, w których powstaną budynki mieszkalne, usługowe oraz przedsiębiorstwa.\nWraz z rozwojem metropolii trzeba podzielić miasto na dzielnice (by ułatwić zarządzanie czy też zwiększyć opodatkowanie w centrum i zarobić więcej pieniędzy) oraz dbać o drogi. Są one problematyczne, bo o ile budowa nie nastręcza trudności, to ich przebudowa to katorga. Dlatego najlepiej jest już na samym początku dobrze przemyśleć centrum miasta i zapewnić dużą przepustowość, by nie pluć sobie w brodę, gdy korki sparaliżują naszą piękną okolicę. Warto zostawić sobie również miejsce na budynki użyteczności publicznej, ponieważ mieszkańcy z niezrozumiałych przyczyn nie są zadowoleni, musząc dojeżdżać do szkoły czy szpitala zbyt daleko.\nLiczba elementów do postawienia również robi wrażenie (samych rodzajów dróg jest całkiem sporo!), ale nie przygniata z początku, gdyż twórcy oparli rozwój na tzw. kamieniach milowych. W momencie osiągnięcia wymaganej liczby mieszkańców otwierają nam się nowe opcje budowania i ulepszania istniejącej już infrastruktury. Dzięki temu nie zostajemy zarzuceni od początku natłokiem możliwości, rozwijamy swoje umiejętności wraz z rozwojem gry.\nNależy wspomnieć również o łatwej „przyswajalności” modów, które usprawnią lub zmienią naszą rozgrywkę. Bardziej zapalonym graczom przyda się z pewnością mod ulepszający AI, bowiem podstawa gry zdaje się być za prosta nawet dla niedoświadczonego gracza. Dobrze utworzona metropolia jest w zasadzie samowystarczalna i nie stawia kolejnych wyzwań (choć nadal zostaje nam jej powiększanie).\nCity buildery to specyficzny rodzaj gier, jednak posiadający oddaną rzeszę fanów, z których z pewnością większość zawiedziona była ostatnimi odsłonami "SimCity" czy "Cities XXL". Na szczęście "Cities: Skylines" wychodzi naprzeciw ich potrzebom – nie należy szukać w nim nowatorskiego podejścia do tematu, ale czerpie z najlepszych wzorców gatunku.\n+ duża powierzchnia mapy,\n+ dużo elementów do budowania,\n+ realistyczni, „żywi” mieszkańcy.\n- słabe AI,\nZa egzemplarz do recenzji dziękujemy firmie CDP.pl.\nEmil Borzechowski 2 lipca 2020 o 14:18\nDream Machines w roli komputerowego generała. Testujemy laptopa w starciu z grami strategicznymi\nNa gamingowym polu walki redakcji naEKRANIE stawił się niepozorny gracz: 15,6-calowy laptop od Dream...\nPaweł Krzystyniak 3 maja 2019 o 14:32\nSimCity w lutym tego roku obchodziło swoje 30. urodziny. Seria zadebiutowała w 1989 roku i od tego czasu...\nPaweł Krzystyniak 24 stycznia 2020 o 12:40\nWyprzedaż z okazji Chińskiego Nowego Roku na Steam. GTA V, Wiedźmin i inne gry w promocji\nWyprzedaż Chińskiego Nowego Roku na Steam to dobra okazja do tego, by uzupełnić cyfrową bibliotekę gier...\nMichał Talaśka 22 kwietnia 2015 o 13:58\n„Cities: Skylines”: Budujemy nowy dom – recenzja\nLeonardo - zakończono zdjęcia do serialu. Imponująca scenografia na nowym wideo


,, CIEKAWSKIE PIERWSZAKI- JAK POZNAĆ ŚWIAT W KLASIE ?” – Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Polskich Olimpijczyków we Włocławku\n,, CIEKAWSKIE PIERWSZAKI- JAK POZNAĆ ŚWIAT W KLASIE ?”\np. Jolanta Magdzińska, p. Kamila Szylbert\nW poniedziałek, 29 listopada 2021 r. uczniowie klasy 1b uczestniczyli w trzecich zajęciach w ramach Projektu Ciekawskie pierwszaki. Jak poznać świat w klasie, które dotyczyły tematu: Jak odnaleźć się na drodze? Jeszcze przed rozpoczęciem spotkania przygotowaliśmy salę w taki sposób, aby przypominała schemat ulic naszego Miasta. Następnie dzieci poruszały się po wyznaczonych uliczkach. Istotnym elementem było, aby odnaleźć drogę do szkoły. Pomocna w tym była znajomość znaków drogowych.\nOdbyła się także projekcja filmu pt.: Kto steruje światłami w mieście? Na zakończenie, w trakcie rozmowy kierowanej, uczniowie, wykorzystując zdobytą wiedzę, udzielali odpowiedzi na pytanie: Jak odnaleźć się na drodze?


Sprzedam działkę : Sasino , 110000 m2, 1100000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka 110000 m2, Sasino\n1 100 000 zł 10 zł/m2\nDziałka rolna na sprzedaż Sasino - 110000 m2\nCena 1 100 000 zł 10 zł/m2\nW ofercie 11 ha ziemi rolnej położone w miejscowości Sasino 11 km do Łeby. Pole graniczy z Sowińskim Parkiem Narodowym, miejscowość turystyczna. Odległość do morza - 1600 m, piękna okolica wczasowa z szeroką plażą. Dopłaty z UE - 1700 zł do ha. Nieruchomość podzielona jest na 6 różnych działek. Działki - 0,68 ha - 4,46 ha - 0,83 ha - 1,77 ha - 1,77 ha - 1,66 ha Polecam i zapraszam do prezentacji.\nNumer oferty: DJ329320\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka pomorskie, Sasino Powierzchnia: 110000 m2 Cena: 1 100 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr DJ329320\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka pomorskie, Sasino Powierzchnia: 110000 m2 Cena: 1 100 000 PLN Proszę o kontakt


Ta nasza młodość | Pismo Folkowe\nCiężka jest dola Ormianina w Polsce... Bo co tu pokazać dzieciom? Jak im wyjaśnić, co to za dziwny kraj, z którego pochodziła prapraprababcia, do którego nawet trudno pojechać, bo za daleko? Jacy tam ludzie mieszkają? Owszem, są w Zamościu prześliczne kamieniczki ormiańskie, tyle że w stylu renesansu włoskiego, jest w Gliwicach ormiański kościółek Świętej Trójcy, przekazany Ormianom jednak dopiero po wojnie i z architekturą ormiańską niemający nic wspólnego, były kilka czy kilkanaście lat temu wystawy w gliwickiej Willi Caro1 i warszawskim Domu Spotkań z Historią2, na których prezentowano sceny z życia rodzinnego i towarzyskiego polskich Ormian na starych fotografiach. Na tę drugą wystawę zabrałem moją starszą córkę Zuzię, wówczas dziesięcioletnią – wynudziła się jak mops, pewnie gdyby wystawa poświęcona była Szwedom czy innym Portugalczykom, nie sprawiłoby to jej żadnej różnicy...\nŻydzi! O, Żydzi to mają w Polsce życie jak w Madrycie, przynajmniej pod względem edukacji przyszłych pokoleń – w co drugim miasteczku synagoga, nawet jeśli zamieniona na kino, dom kultury czy bibliotekę, jak grzyby po deszczu rosną festiwale muzyki czy nawet filmu żydowskiego, pojawiają się poświęcone Żydom muzea, bo już nie tylko Polin w Warszawie, ale i Dom Światów w Gliwicach, wśród luminarzy kultury tyle osób o żydowskich korzeniach, jest co pokazywać i kim się chwalić. Ukraińcy też mają swój wspaniały folklor, muzykę, Łemkowie mają jedyne w swoim rodzaju drewniane cerkiewki, Litwini mają fantastyczną kuchnię i bardzo dobrej jakości żywność, Białorusini, Cyganie, Czesi, Słowacy, Tatarzy, Niemcy... No, Niemcy mają trochę pod górkę, ale ostatnio zapunktowali, przyjmując z otwartymi ramionami uchodźców z Syrii. Niestety, Zuziu i Alu, nie jesteśmy Żydami, nie jesteśmy nawet Ukraińcami, jesteśmy – w jakiejś tam części – Ormianami.\nWśród Polaków ormiańskiego pochodzenia można wprawdzie wymienić m.in. Annę Dymną, Juliusza Słowackiego, Ignacego Łukasiewicza, Teodora Axentowicza, Zbigniewa Herberta czy Krzysztofa Pendereckiego, jednakże zdecydowana większość Ormian żyje poza Polską. Ormiańscy piłkarze pokonali cztery do zera Duńczyków w wyjazdowym meczu eliminacji brazylijskiego mundialu, Ormianką jest Kim Kardashian (choć można się zastanawiać, czy to najlepszy wzór do naśladowania dla dorastających dziewcząt), Ormianinem był Jack Kevorkian, znany jako Doktor Śmierć (tu to się dopiero można zastanawiać), Ormianinem jest Garri Kasparow, najlepszy szachista wszech czasów (tu już lepiej), Ormianinem jest były tenisista Andre Agassi, ośmiokrotny triumfator Wielkiego Szlema i mistrz olimpijski z Atlanty (jakoś go nigdy nie lubiłem jako zawodnika, głównie dlatego, że bardzo lubił go mój brat), Ormianinem był wynalazca bankomatu Luther George Simjian (wprawdzie po przegraniu procesu o podwyższenie alimentów nie bardzo mam po co chodzić do bankomatu, ale satysfakcja pozostaje), a jeśli ograniczyć się do branży muzycznej, to Ormianami są Cherilyn Sarkisian, czyli Cher, a przede wszystkim Szahnur Waghinak Aznawurian, czyli Charles Aznavour. O nim chciałbym napisać kilka słów.\nUrodził się w Paryżu 22 maja 1924 roku w rodzinie ormiańskich emigrantów z Gruzji i Turcji. Jego rodzice planowali dopłynąć do Ameryki, ale udało im się dotrzeć tylko do Francji. Ojciec zarabiał na życie, śpiewając w lokalach gastronomicznych i młody Charles dołączył do niego, rzuciwszy szkołę w wieku dziewięciu lat, po drodze zaliczając też występy w teatrzyku dziecięcym. Z czasem dla potrzeb sceny skrócił nazwisko z Aznawurian do Aznavour. Podczas wojny stworzył duet z pianistą Pierre’em Roche’em, a jego kariera nabrała rozpędu, gdy zaraz po wyzwoleniu wypatrzyła ich Édith Piaf i zaprosiła na wspólne tournée po Francji i Stanach Zjednoczonych. Z Ameryki Aznavour powrócił sam – z Piaf się na jakiś czas pokłócił, a Roche’a usidliła Kanadyjka.\nTo właśnie Piaf pchnęła Aznavoura w kierunku kariery piosenkarskiej, gdyż wcześniej bardziej angażował się w aktorstwo i występy taneczne w klubach nocnych. Miał fantastyczne vibrato. Został gwiazdą po tym, jak w 1956 roku wystąpił w paryskiej „Olimpii”. I poszło. W ciągu kilku dziesięcioleci „amerykański Frank Sinatra” – jak go nazywano – nagrał ponad sto płyt, ponad tysiąc dwieście piosenek w siedmiu językach (ośmiu, jeśli za osobny język uznamy dialekt neapolitański), wystąpił chyba na wszystkich kontynentach, a partnerowały mu niezliczone muzyczne sławy od Mścisława Rostropowicza począwszy, a na Serge’u Gainsbourgu skończywszy. Trochę mu się nawet przewróciło w głowie, w pewnym momencie kupił rolls-royce’a i zatrudnił kierowcę, a w jednej z brukselskich sal zgodził się wystąpić, dopiero gdy mu zapłacono więcej niż Édith Piaf – co prawda, więcej tylko o jednego franka, ale zawsze.\nGłównym tematem piosenek Charlesa Aznavoura jest miłość, ale kto wie, czy nie na równi z miłością – tęsknota za cygańską młodością, za czasami, gdy miało się po osiemnaście czy dwadzieścia lat, mieszkało się na jakimś niedogrzanym poddaszu, donaszało stare buty i ubrania, często nie dojadało, ale za to była miłość, była muzyka, było pięknie! No i zachwyt nad cudzą młodością też jest u Aznavoura częsty.\nMam swoje ulubione piosenki Aznavoura, takie jak: „Désormais” („Od tej pory”), „Non, je n’ai rien oublié” („Nie, niczego nie zapomniałem”), „Que c’est triste Venise” („Jakaż smutna jest Wenecja”) czy „Paris au mois d’août” („Paryż w sierpniu”), ale liczba jego naprawdę udanych utworów idzie w dziesiątki. Wbrew pozorom, jest to utrapieniem dla tłumacza, któremu trudno się skoncentrować na przełożeniu słów jednej piosenki, skoro w rezerwie czeka tyle innych, równie dobrych. Mnie Charles Aznavour towarzyszy od mniej więcej dwudziestu lat (słuchałem go nawet wtedy, gdy miałem się uczyć do egzaminu sędziowskiego, co skończyło się tak, że nie jestem sędzią), a dopiero niedawno udało mi się coś z niego przełożyć. Oto moje tłumaczenie piosenki „Il te suffisait que je t’aime”:\nGdy ma się po dwadzieścia lat,\nPod wspólnym dachem składa świat,\nBoryka z biedą, chce żyć godnie...\nA myśmy dziećmi byli wciąż\nI wszyscy w krąg jak jeden mąż:\n”Popatrzcie, jakże są podobni!”\nW dłoń mi wsuwałaś swoją dłoń,\nTo była taka nasza broń\nNa dolę złą i życia szarość.\nCo tam trudności? Byłaś zuch!\nAni ci wadził pusty brzuch,\nStarczało, żeśmy byli parą.\nTrwał długo bój o pełny trzos,\nAż się odmienił w końcu los,\nLecz z twej beztroski nic już nie ma,\nDziś bierzesz się za rzeczy sto,\nJuż cię nie śmieszy byle co\nI za młodością łzy wylewasz.\nPrzed lustrem spędzasz dzień za dniem,\nA to makijaż, a to krem,\nChcesz precz odpędzić bliską starość.\nMnie brak tych chwil, gdy – wiarę dasz? –\nBy ci rozjaśnił uśmiech twarz,\nLecz choćbym, skarbie mój, się wściekł,\nNie stanie przecież godzin bieg,\nCo upływają i co gasną.\nTak już, niestety, musi być,\nWiesz o tym dobrze, życia nić\nMasz własną, jak i ja mam własną.\nNie żyw urazy, nie czyń wbrew\nLosowi, jaki dzisiaj siew,\nTaki plon uczuć choćby za rok,\nJak za najlepszych lat się śmiej,\nBo wczoraj – to w pamięci miej –\nJa ciągle jestem taki sam,\nWciąż tylko ciebie w sercu mam,\nWciąż mnie urzekasz nieskończenie,\nAch, gdybyż dzień ten wrócić mógł,\nGdy rzekłaś „tak”, a świadkiem Bóg\nI popłynęły łez strumienie.\nMaj dawno minął, sierpień pierzchł,\nLecz ma swój urok wrzesień też,\nTo musisz zmierzyć własną miarą.\nNie pomstuj na okrutny czas,\nDwudziestoletnich wspomnij nas,\nPrzywiązanie do ślubu kościelnego może zaskakiwać u faceta, który był trzykrotnie żonaty, a z czterema kobietami dochował się szóstki dzieci, ale może rzeczywiście nie ma co utożsamiać podmiotu lirycznego z autorem.\nCharles Aznavour bardzo się zaangażował w pomoc dla Armenii, zwłaszcza po tragicznym trzęsieniu ziemi w 1988 roku. Razem ze szwagrem, a jednocześnie swoim stałym współautorem piosenek, kompozytorem Georges’em Garvarentzem, stworzyli utwór „Pour toi, Arménie” („Dla ciebie, Armenio”), który wspólnym wysiłkiem ponad osiemdziesięciu wykonawców, zażywających wówczas popularności, utrzymywał się przez dziesięć tygodni na pierwszym miejscu listy przebojów SNEP, czyli Krajowego Związku Wydawców Muzycznych, a zarobione na piosence pieniądze przekazano ofiarom. W uznaniu tych zasług Aznavour nie tylko otrzymał armeńskie obywatelstwo i tytuł Narodowego Bohatera Armenii, ale ma też swoją ulicę w Erewaniu i pomnik w Giumri – mieście, w którym naliczono najwięcej ofiar śmiertelnych. Został też ambasadorem i stałym przedstawicielem Armenii przy UNESCO, komandorem Legii Honorowej, ma też w Erewaniu swoje muzeum. Będąc jednak – jak to sam określa – „stuprocentowym Francuzem i stuprocentowym Ormianinem”, dla uniknięcia wysokich podatków zamieszkał w Szwajcarii, co stanowi rysę na jego wizerunku. Najwidoczniej jednak Aznavour uznał, że nie ma ochoty na borykanie się z biedą, skoro dwudziestu lat i tak już mieć nie będzie.\nDziękuję panu Piotrowi Turkowi za kilka uwag odnośnie przekładu.\n1 Wystawa „Ormianie w Gliwicach” w 2001 roku; skądinąd kolejne wystawy poświęcone Ormianom miały miejsce w Willi Caro w 2006 roku oraz na przełomie lat 2010 i 2011.\n2 „Z widokiem na Ararat. Losy Ormian w Polsce” – wystawa w dniach 17 października – 6 grudnia 2009 roku. Jak zauważyłem, również Dom Spotkań z Historią gości od czasu do czasu różne imprezy ormiańskie.\nfot. tyt. armedia.am


Polak inwestuje: mniej niż 1000 zł miesięcznie, wiedzę czerpie z internetu - PRNews.pl\nPRNews.plInformacjePolak inwestuje: mniej niż 1000 zł miesięcznie, wiedzę czerpie z internetu\nInformacje 27.09.2018 (10:10) artykuł nadesłany\nWedług GUS około 40-45% Polaków w ogóle nie oszczędza ani nie inwestuje. Jednak ci, którzy pozytywnie wyróżniają się swoją finansową postawą, zgromadzili w 2017 r. ponad 2 biliony złotych. W czerwcu tego roku Nest Bank zapytał ich o zwyczaje w zakresie inwestowania – Z naszego Indeksu Bezpieczeństwa Finansowego wynika, że pierwszym źródłem informacji inwestycyjnych dla 70% badanych jest Internet, jednak całkiem chętnie sięgamy po fachową pomoc banków. Nie najgorzej wypada również kwestia systematyczności – 42% inwestujących robi to regularnie – mówi Agnieszka Porębska-Kość z Nest Banku.\nWyniki czerwcowego Indeksu Bezpieczeństwa Finansowego Nest Banku pokazały, że aż 42% inwestujących Polaków lokuje środki regularnie – przynajmniej raz w miesiącu. Większość ankietowanych (63%) inwestuje maksymalnie 1000 zł miesięcznie. Jedynie 7% lokuje od 3 do 6 zł. tys. Co ciekawe znacznie większa grupa, bo aż 16% przeznacza na ten cel ponad 6 tys. złotych miesięcznie.\nIle Polacy zarabiają na inwestycjach?\nPrawie ¾ badanych zarobiło na swoich dotychczasowych inwestycjach mniej niż 10 tys. złotych. 13% inwestujących wzbogaciło się o 10-20 tys. złotych, 11% o 20-50 tys. złotych. Jedynie 4% badanych zadeklarowało, że udało im się zarobić więcej niż. 50 tys. złotych.\nSkąd czerpiemy wiedzę inwestycyjną?\nInwestowanie a bezpieczeństwo\nPonad 60% inwestujących Polaków uważa, że można zarobić pieniądze inwestując bezpiecznie. Za najbezpieczniejsze formy inwestowania Polacy uważają: obligacje skarbowe, indywidualne konta emerytalne oraz ubezpieczenia z gwarancją zwrotu. – Zarobki Polaków wciąż jeszcze nie dorównują większości europejskich krajów. Polacy pracują ciężko i doceniają wartość pieniądza. Ważne jest, żeby instytucje finansowe oferowały im wsparcie w bezpiecznym lokowaniu ich inwestycji. – mówi Agnieszka Porębska-Kość z Nest Banku – Naszą rolą jako banku jest wybranie odpowiednich okazji inwestycyjnych i zaoferowanie ich naszym klientom w formie zrozumiałych produktów, dopasowanych do potrzeb i możliwości domowego budżetu – dodaje Agnieszka Porębska-Kość.\nCo z Polakami, którzy nie inwestują?\nOkazuje się, że w grupie Polaków, którzy nigdy nie korzystali z produktów inwestycyjnych, dominuje przekonanie, że „do inwestowania potrzebne są duże pieniądze”. Aż 52% badanych stwierdziło, że nie ma wystarczających oszczędności, aby inwestować, a 35% deklaruje, że nie ufa produktom inwestycyjnym.\nIndeks Bezpieczeństwa Finansowego* to badanie zrealizowane na zlecenie Nest Banku w czerwcu 2018 roku przez instytut Kantar Millward Brown na reprezentatywnej grupie Polaków. Celem badania było sprawdzenie postaw i przekonań Polaków w zakresie ich bezpieczeństwa finansowego.


[24tp.pl] Opóźnienia w budowie obwodnicy\nBędą opóźnienia przy budowie obwodnicy Waksmunda, Ostrowska i Łopusznej.\nJak wyjaśnia Dawid Gleń, rzecznik prasowy Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie, inwestycja jest realizowana na podstawie umowy zawartej w systemie "zaprojektuj i wybuduj". Zgodnie z umową termin zakończenia prac to koniec września tego roku.\nWykonawca podzielił inwestycję na dwa etapy. Pierwszy z nich to odcinek od skrzyżowania z drogą krajową 49 do skrzyżowania z drogą powiatową, o długości około 2,6 km. Drugi - od skrzyżowania z drogą powiatową do połączenia z wojewódzką 969 w Łopusznej, o długości ok. 4,1 km.\nPrace przy budowie pierwszego etapu trwają od sierpnia ubiegłego roku. I w tym przypadku wrześniowy termin zakończenia robót nie jest zagrożony.\nInaczej sprawa wygląda w przypadku drugiego etapu. Rzecznik ZDW informuje, że projektowanie tego odcinka znacznie się wydłużyło. - Z uwagi na przedłużającą się procedurę uzgodnienia obiektów inżynierskich z RZGW, obecnie z Wodami Polskimi, oraz wynikającą z tych uzgodnień konieczność wykonania analizy hydrologicznej, uwzględniającej zagrożenie powodziowe dla obszaru sąsiadującego z obwodnicą - wyjaśnia.\n- Po opracowaniu analizy hydrologicznej okazało się, że niezbędna jest korekta lokalizacji i świateł obiektów inżynierskich w ciągu obwodnicy, opracowanie zamiennej Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w tym zakresie. Zamienna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana 27.08.2018, a postanowienie o jej ostateczności w dniu 21.09.2018 - dodaje.\nDawid Gleń tłumaczy, że dopiero po tym terminie wykonawca mógł "dostosować dokumentację projektową do warunków wynikających z pozyskanej zamiennej decyzji środowiskowej, wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwoleń wodno-prawnych, a następnie złożyć wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji".\n- Planowany termin pozyskania tych decyzji i rozpoczęcia robót budowlanych związanych z realizacją drugiego etapu to czerwiec 2019 r. Z tych powodów wykonawca złożył wniosek o przedłużenie terminu realizacji inwestycji z przyczyn od niego niezależnych, których nie dało się przewidzieć na etapie postępowania o zamówienie publiczne. Wniosek jest aktualnie rozpatrywany przez zamawiającego - dodaje rzecznik. Zaznacza, że przed ustaleniem zmiany terminu zakończenia inwestycji wykonawca został wezwany do uzupełnienia dokumentów.\nOdwiedzin: 3091\tAktualizacja 2019-05-25 12:10:36\nLoko 2019-05-25 16:55:48\nCiekawe czy wykonawca wroci na plac budowy. Od jesieni tamtego roku nic sie nie dzieje. Za 35 milionow teraz to mozna wybudowac polowe obwodnicy a nie cala. Jak ZDW nie dosypie kasy to drogi raczej nie uwidzimy.


XX Hubertus Spalski – odbywający się w dniach 26-27 października 2019 roku w miejscowości Spała, w województwie łódzkim – to największa otwarta impreza myśliwska i jeździecka w Polsce. Wydarzenie gromadzi w sumie kilka tysięcy myśliwych, jeźdźców i coraz więcej turystów, przyjeżdżających z całej Polski, którzy w czasie dwudniowej imprezy plenerowej poznają tradycje związane z łowiectwem i jeździectwem, łącznie z tradycyjną gonitwą „za lisem”. Hubertus Spalski to dla uczestników okazja do zapoznania się z kuchnią myśliwską, ubiorem i sprzętem myśliwskim, bogatą kulturą łowiecką. Służą temu stanowiska promocyjno-edukacyjne, koncerty muzyki myśliwskiej i inne atrakcje towarzyszące – pokaz jeźdźców, sokolników i kynologów. Tegoroczny XX Hubertus Spalski odbywać się będzie ze znacznie ciekawszym niż dotychczas programem, który akcentować ma przede wszystkim ważną rolę kulturową łowiectwa i jeździectwa oraz znaczenie dziczyzny jako niezwykle zdrowego i smacznego mięsa, mało ciągle znanego wśród Polaków. Główną atrakcją dla mieszkańców Spały, turystów i gości Hubertusa Spalskiego będzie Jarmark Hubertowski. Rozpoczynająca się już od godziny 10 rano w centrum Spały impreza pozwoli kupić akcesoria myśliwskie i jeździeckie, ale także np. wina łowieckie i nalewki, tradycyjne pieczywo, polskie grzyby i przyprawy. Nie zabraknie okazji do interakcji m.in. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych zaprasza całe rodziny do leśnego zakątka – pełnego zagadek, wiedzy, konkursów i ciekawostek. Na estradzie występować będą zespoły muzyczne, m.in. Reprezentacyjny Zespół Polskiego Związku Łowieckiego pod dyrekcją Mieczysława Leśniczaka oraz Wacław Masłyk z zespołem „Żubrosie”.\nPrzez cały pierwszy dzień imprezy w centrum Spały odbywać się będzie Jarmark Hubertowski, Krajowa Wystawa Psów Myśliwskich, a w Hotelu Prezydent II Konkurs Sygnalistów Myśliwskich im. prof. Andrzeja Rokickiego. Prawdziwym widowiskiem będzie drugi dzień święta hubertowskiego w Spale, tzw. Hubertus Jeździecki. Tego dnia na łąki nadpilickie (pomiędzy Spałą a Brzustowem) zjeżdżają miłośnicy jeździectwa. Najważniejsza jest tradycyjna pogoń „za lisem”, ale program niedzielny przewiduje też pokazy jeździeckie, zaprzęgów, konkursy, gry i zabawy z koniem - przy udziale publiczności, oczywiście odbędzie się także część druga Jarmarku Hubertowskiego i na zakończenie zabawa taneczna na świeżym powietrzu. Głównymi organizatorami imprezy są: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Łodzi, Zarząd Okręgowy PZŁ w Piotrkowie Trybunalskim, Lokalna Organizacja Turystyczna w Spale oraz władze Gminy Inowłódz (na której terenie leży Spała). Hubertus został wsparty organizacyjnie tym razem m.in. także przez Redakcję „Łowca Polskiego”, Związek Kynologiczny w Polsce Oddział w Radomiu, Stowarzyszenie „Spalski Hubertus Jeździecki” oraz Klub Sygnalistów Myśliwskich Polskiego Związku Łowieckiego. Tegoroczny Hubertus w Spale został objęty Patronatami: Ministra Środowiska Henryka Kowalczyka, Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych Andrzeja Koniecznego oraz Łowczego Krajowego Alberta Kołodziejskiego.\nhubertus spała łowczy myślistwo