Victorious: Rozdział trzydziesty szósty\nBiorę głęboki oddech i po raz ostatni sprawdzam, czy naszyjnik spoczywa w mojej kieszeni. Poprawiam wiszącą luźno na moim ramieniu torbę, po czym zabieram się do wchodzenia po drabinie. Ramię dokucza mi, ale staram się tym nie przejmować. Przemowa Harry'ego odebrała mi pewność siebie. Potrzebuję wsparcia, głosu, który powie mi, że tak właśnie należy postąpić. Czasem mam serdecznie dość swojej uległości.\nWzdycham, kiedy podciągam się na ostatni szczebel, a już po chwili chwytam w dłoń metalową barierkę. Mogę się pożegnać z możliwością swobodnych refleksji, bo za chwilę wejdę do pokoju, gdzie obecność Susan wpłynie na mnie jak narkotyk, czyli będę zachowywał się jak otępiały debil. Przekładam nogę przez metalową barierkę, a kiedy staję na balkonie, przestępuję kilka razy z nogi na nogę. Jakby to miało mi w czymś pomóc. Podciągam do góry drabinę, o której prawie bym zapomniał, i w duchu staram się dodać sobie otuchy. Popycham uchylone drzwi balkonowe i wchodzę do ciepłego pomieszczenia. Dopiero ta różnica temperatur uświadamia mi, jak zimno jest na dworze. Susan siedzi tyłem na łóżku, ale jestem pewny, że wie o mojej obecności.\n- Możemy zacząć nasz babski wieczór – mówię z uśmiechem, po czym ściągam buty.\nRozglądam się po pokoju Jade i pierwsze co rzuca mi się w oczy, to wszechobecny chaos. Nic nie ma sensu. Ustawienie mebli jest kompletnie absurdalne. Prawie tak samo jak rozmieszczenie rzeczy na półkach. Stoję tak chwilę, oglądając wszystko, kiedy dochodzi do mnie pociągnięcie nosem. Susan siedzi pochylona do przodu i zakrywa twarz dłońmi. Markotnieję i podchodzę do niej.\n- Jest ciężko, wiesz? Ciężko się z nim rozstać – mówi i patrzy na mnie zrozpaczona.\n- Ta cała sytuacja to nieporozumienie. Susan, nie musisz się z nim rozstawać – Siadam obok niej i przyciągam ją do siebie. Niech mi wierzy, wiem, jak jest ciężko. Dziewczyna opiera głowę na moim ramieniu i dodaje:\n- Czuję się strasznie w tej sytuacji. Nie wiem co mam myśleć o Jack'u, nie wspominając o Aronie. Boli mnie brzuch, kiedy tylko zaczynam na nowo to wszystko analizować. Wszystko się okropnie skomplikowało – Ociera spływające z jej brody łzy.\nJej głos robi się coraz bardziej piskliwy. Obracam nas tak, że siedzimy naprzeciwko siebie, a ja staram się wychwycić jej spojrzenie.\n- Posłuchaj – Staram się mówić spokojnym, kojącym głosem. Nie wiem, czy w moim przypadku w ogóle wykonalne, ale się staram. - Musisz, przynajmniej teraz, przestać o tym myśleć. Jesteś zmęczona dniem, prześpij się.\n- A poza całym tym chujowym dniem, jest jeszcze jeden, bardziej chujowy. Wczorajszy – stwierdza histerycznym głosem. - Nawet ci nie podziękowałam.\n- Dziękowałaś mi milion razy...\n- To nigdy nie wystarczy – Kręci głową i spogląda na mnie smutno. - Jesteś najlepszą osobą, jaką ostatnio miałam szczęście poznać – Uśmiecha się blado, a ja kręcę się nerwowo, ale odwzajemniam gest. Chyba się stąd ulotnie, z dwojga złego wolę spać na balkonie, niż musieć to znosić. Sięgam ręką do tylnej kieszeni spodni i mówię:\n- Mam dla ciebie coś, co może trochę złagodzić sytuacje. Nie mówię, że wszystko będzie dobrze, ale...\n- Nie, Louis. Dostałam od ciebie za dużo w ostatnim czasie. Teraz, jedyne czego potrzebuję, to ty – stwierdza ostro, a ja otwieram szerzej oczy. - Nie chcę od ciebie nic. Oprócz ciebie, oczywiście. O ile to ma jakiś sens.\nNaciąga podwinięte rękawy bluzy na ręce i opada na poduszki za sobą. Uśmiecha się blado i wpatruję się w sufit. Światło lampy odbija się od jej załzawionych policzków. Trzymam zaciśniętą rękę na zawieszce schowanej w kieszeni.\n- Nienawidzę ludzi. Oprócz Jade, ale ona chyba nie jest człowiekiem – mówi nagle dziewczyna, na co patrzę na nią zdruzgotany. Toczę wewnętrzną walkę z samym sobą. Ona utrudnia mi bycie dobrym. - No i ciebie. Cóż, jesteś znośny – Parska śmiechem, na co kąciki moich ust unoszą się ku górze. Nie, nie tak miało być. - Skoro jesteś facetem i jesteś jedynym, którego toleruję, musisz się ze mną ożenić – Wzdycha, a ja cały sztywnieje i patrzę na nią zdziwiony. Podnosi głowę i uśmiecha się do mnie. - Żartuję. Po prostu tylko ty mi zostałeś. Nie chcę się na tobie zawieść – Zaciska usta, ciągle się uśmiechając. Tak pięknie uśmiechając...\n- Nie zawiedziesz – mówię, rozluźniając zaciśnięte na krzyżu palce. Zawieszka wysuwa mi się z dłoni, a ja kładę się obok niej, starając się jakoś odwrócić jej uwagę od minionego dnia. Będę przez to miał kaca moralnego do końca życia.\nOpieram głowę na poduszce i przekręcam się tak, żebym mógł obserwować dziewczynę. Ku swojemu zadowoleniu, dostrzegam, że przestaję płakać.\n- Czasami mam ochotę zapomnieć o wszystkim, a przynajmniej o ostatnim miesiącu. To chyba dla mnie za trudne. Myślisz, że mogę się jeszcze wycofać? - pyta, przekręcając się na drugi bok.\n- Myślę, że nie da się uciec od czegoś, czego się jest częścią – stwierdzam poważnie.\n- Myślisz, że jestem częścią waszego popieprzonego życia?\n- Jak najbardziej – Uśmiecham się szeroko.\n- O nie, to najgorszy z możliwych scenariuszy – Marszczy nos, na co ja przewracam rozbawiony oczami. - Mogę przez to przejść, pod warunkiem, że mi pomożesz.\n- Masz moje słowo. Mogę przysiąc na małego palca – Wystawiam w jej kierunku dłoń, a ona oplata mój palec swoim.\n- Mam wrażenie, że już wcześniej to zrobiłeś. Nie przysięgałeś mi niczego? – pyta, a ja wzruszam ramionami. - Okej, przejdziemy przez to całe gówno razem.\n- Nie ma innej opcji - oświadczam uroczyście.\n- Nie wiem czemu, ale kiedy z tobą jestem, to czuję się dziwnie spokojna – Patrzy na mnie spod zmarszczonych brwi.\n- Harry twierdzi, że mam ADHD, więc to trochę podejrzane.\n- ADHD? Całe szczęści, że Harruś jest w pełni zdrowy. No, poza paraliżem twarzy – oburza się.\nZanim jednak wymyślić coś, żeby stanąć w obronie przyjaciela, dziewczyna przysuwa się do mnie i wtula we mnie.\n- Przepraszam, że jesteś workiem treningowym moich emocji – szepcze.\n- Lubię nim być. O ile w jakiś sposób ci to pomaga.\n- Pomaga jak nic innego. Może mówię to często, ale dziękuję, że ze mną jesteś.\nDo tej pory miałem w sobie jakieś złe przeczucie. Dziwny niepokój i kujący ucisk w klatce piersiowej. Teraz wszystko ustępuje. Mam coś jeszcze powiedzieć, ale czuję, że muszę dać dziewczynie spać. To na pewno nie miejsce i czas na poważne rozmowy. Muszę po prostu z nią być. Gładzę ją po plecach i staram się wygrać walkę z moimi uczuciami, które szarpią mną na wszystkie strony, mając niezłą zabawę z tego, w jaki stan mnie wpędzają.\nPatrzę z niedowierzaniem na Harry'ego, który dalej szczerzy się do mnie wesoły. Zaciskam usta, żeby nie zacząć krzyczeć ze szczęścia.\n- To czyste szaleństwo - stwierdzam z niedowierzaniem. - Nierealne.\nPodnoszę się, tak, że dalej siedzę okrakiem na jego brzuchu. Przenoszę przed oczy list i ponownie czytam jego zawartość. Przyciskam go piersi i oddycham ciężko.\n- Cieszysz się? - pyta chłopak.\n- Jak nigdy w życiu - Wzdycham i zaciskam oczy.\n- Miłe zakończenie dnia?\n- Lepiej być nie mogło - mówię.\nSchodzę z chłopaka i siadam na łóżku. Jeszcze raz patrzę na swoje nazwisko, pierwsze zdanie, pieczątkę na dole.\n- Okazujesz szczęście w zbyt dziwny sposób. Powinnaś skakać ze szczęścia - stwierdza Harry. Odwracam się w jego kierunku, niechętnie odrywając się od lektury. Leży wsparty na ramionach i przypatruje mi się.\n- Nawet nie wiesz, jak bardzo bym chciała - mówię drżącym z podniecenia głosem. Wypuszczam głośno powietrze, starając się uspokoić.\nGdybym teraz się opanowała i całkowicie dotarłoby do mnie, co trzymam w rękach, zaczęłabym piszczeć. Chyba wolę pozostać w swoim otępiałym stanie.\nCzuję, że materac ugina się, a po chwili Harry wstaję. Przeciera oczy i odchodzi w stronę swojej torby.\n- Idę do łazienki - informuje, schylając się, żeby wydostać potrzebne rzeczy. - Możesz sobie tutaj posiedzieć i dalej udawać nieprzytomną.\nMarszczę brwi i mierzę go wzrokiem. On nic nie rozumie. Chłopak opuszcza pokój, a ja wracam do pochłaniania listu wzrokiem. Z moich poczynań wyrywa mnie dźwięk telefonu. Patrzę na wyświetlacz i widzę, że dostałam wiadomość. Od Arona. List wypada z moich rąk, a ja rzucam się, żeby ją przeczytać.\nTonę w ,,Count on me" Bruno Mars'a.\nJestem totalnym idiotą .\nO, akurat leci wers:\nPrzytłaczające, nie sądzisz?\nPatrzę przez chwilę na wiadomość. Ta piosenka kojarzy mi się tylko i wyłącznie ze wspólnymi chwilami w Skrzeczącej Przystani. Muszę coś odpisać, ale nie mam pojęcia w jaki sposób zareagować. Odkładam telefon na bok i podpieram głowę na rękach. Zwariuję. W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin przeszłam przez wszystkie znane mi nastroje. A teraz spadłam na samo dno. Kładę się na łóżku i decyduję, że odpiszę Aronowi rano. Dzisiaj jestem zbyt zmęczona psychicznie, a przede mną cała noc. Włączam telewizor, stojący pod drugą ścianą, i staram się zagłębić w którąś z bajek disney'a. Susan jest ich wielką fanką, więc ma ich nagrane całe multum. Przeglądam wszystkie po kolei, aż w końcu zatrzymuję się na Shreck'u. Otwieram pierwszego energetyka i popijam go leniwie.\n- Myślałem, że zastanę cię w lepszym stanie - Wyrywa mnie z zamyśleń nad mentalnością Osła, Harry.\n- Połóż się już - mruczę, robiąc mu miejsce obok siebie. Chłopak marszczy brwi, ale posłusznie udaje się na drugą stronę łóżka.\n- Czyli jesteś dzisiaj moją nianią? - pyta, siadając na materacu.\n- Powiedzmy - Wzruszam obojętnie ramionami.\n- Coś się stało? - Nie daje mi spokoju.\nZastanawiam się, czy chcę mu mówić o wszystkim. Zresztą, nie da mi spokoju, więc prościej powiedzieć o wiadomości od Arona i o tym, jak podle się czuję.\nWyciągam w jego stronę telefon, odblokowując go i włączając wiadomość od Arona. Harry przebiega wzrokiem po ekranie, po czym kiwa głową, na znak, że mogę już zabrać urządzenie.\n- Nie daję mi to spokoju. Nie zniosę myśli, że kilka lat naszej przyjaźni legnie w gruzach - Kręcę z niedowierzaniem głową.\n- Mam przeczucie, że to wszystko rozejdzie się po kościach. Będzie dobrze, Księżniczko - Trąca mnie w ramię, a ja odganiam go ze śmiechem.\n- Ewoluowałeś i teraz przepowiadasz też przyszłość poza snami? - pytam.\n- Tak, jestem jak pokemon.\nOboje spoglądamy na ekran telewizora, akurat kiedy Ogr ratuje z opresji Osła.\n- Lubię ten film. Oglądałem go kiedyś z rodzicami - Harry opiera się plecami o zagłówek i skupia całą swoją uwagę na telewizorze.\n- Mogę zapytać, co się z nimi stało? - Patrzę na niego niepewnie.\n- Nie możesz - prycha, po czym obraca się na bok.\n- W takim razie, idź spać - nakazuję z bladym uśmiechem.\nHarry wywraca oczami i włazi pod kołdrę.\n- Masz zamiar tu leżeć? - jęczy. Kiwam w odpowiedzi głową i znowu biorę łyka swojego napoju. - Zniszczysz sobie wątrobę.\n- Zniszczę to ja ci twarz, jak się w końcu nie zamkniesz - denerwuję się i patrzę na niego zła. Obrzuca mnie wrogim spojrzeniem, ale kładzie głowę na poduszkę i przymyka oczy. Łóżko skrzypi, kiedy obracam się, żeby odłożyć na bok puszkę. Przecieram zaspane oczy i staram się nie dać za wygraną i nie zasnąć.\n- Moja mama pochodzi z bardzo bogatej rodziny - mówi cicho Harry, a ja patrzę na niego zdziwiona. Ma zamknięte oczy i mówi tak niewyraźnie, że prawie w ogóle go nie rozumiem. - Tata żeruje na jej pieniądzach. Nie mieli ślubu, a kiedy w końcu się na niego zdecydowali, zażądałem podpisania intercyzy. Powiedziałem mamie, że nie wierzę w ich miłość i ma do wyboru, albo podpisze intercyzę, albo się wyprowadzę. Tak znalazłem się w Londynie - Wzdycha przeciągle i wkłada ręce pod poduszkę. - Nawet nie wiem czemu ci to mówię...\n- Bo nie jestem odpowiednią osobą, żeby ze mną o tym rozmawiać - Kiwam oszołomiona głową.\n- Właśnie - mówi, po czym ziewa, a ja wracam spojrzeniem na telewizor.\nWchodzę przez furtkę na jakiś ciemny plac. Czuję dreszcz na plecach, ale coś mi mówi, że nie chcę wiedzieć, co go wywołało. Staram się nie skupiać na tym, co widzę kątem oka. Nie chce widzieć. Staram się opanować swoje ciało, jednak ono ciągnie mnie w stronę komórki na placu. Przemierzam dystans, z każdym krokiem uświadamiając sobie, że nie wygram z samym sobą. Moja ręka podnosi się i łapie za klamkę. Cała moja dłoń dygocze, kiedy naciskam, a drzwi ustępują. Nie chcę podnosić wzroku, ale muszę. W pomieszczeniu nie ma niczego, oprócz kartki na przeciwnej ścianie. Przez wszechobecną ciemność nie jestem w stanie nic odczytać. Mrużę oczy, kiedy czuję, że to znowu się dzieję. Moje ciało niesie mnie w jej stronę. Nie, nie, nie. Odrywam kartkę od ściany i przenoszę ją na wysokość swoich oczu.\nZ trudem odczytuję wiadomość:\n,, Lepiej nie widzieć. Ona nie lubi, gdy się na nią patrzy. Nie patrz w górę. Nie patrz w górę. Nie patrz w górę"\n- Harry, dasz sobie radę, nie krzycz. Myśl o mnie, jestem prawdziwa, tylko ja. Reszta to sen, zwykły sen.\nZnad mojej głowy dobiega świszczący oddech, który zbliża się coraz bardziej i przeradza w histeryczny śmiech.\nSzeleszczący dźwięk zamazuje się. Zaciskam ręce mocniej na czymś, co wydawało mi się być kartką.\nCiepła dłoń spoczywa na mojej, starając się ją rozluźnić.\n- Tak, tak dobrze. Zwykły sen, najzwyklejszy. Walcz z tym - Słyszę. Staram się opanować. Zaciskam mocniej zęby. Nic nie działa. Nabieram mocno powietrza, a po chwili otwieram oczy. Energetyk Jade jest rozlany, z telewizora dobiega spokojne ,,Hallelujah", a ja jestem coraz bardziej rozkojarzony. Zrywam się do pozycji siedzącej i patrzę na zdenerwowaną dziewczynę.\n- Obudziłem Dana?\n- Myślę, że nie. Spokojnie - Kładzie mi dłoń na ramieniu.\n- Udało się? Ile spałem?\nGłowa boli mnie, jakby ktoś przyłożył mi do niej rozżarzony pręt. Zrywam się z miejsca i podchodzę do okna.\n- Koło godziny. Zawsze to coś - mówi Jade zrezygnowanym tonem, spojrzawszy wcześniej na zegarek. - Zdrzemnij się jeszcze trochę. Jesteś bardzo zmęczony.\n- Nie, nie mam zamiaru tego znosić. Mam dość - warczę, a złość wzbiera we mnie w zastraszającym tempie.\n- Harry - wzdycha Jade i również się podnosi. Podchodzi do mnie, a ja obrzucam ją bojowym spojrzeniem. Zaczęła mnie właśnie bardzo irytować.\n- Nie będę się bawił w to domowe przedszkole ani chwili dłużej - burczę i zaplatam ręce na piersi.\n- Wróć do łóżka, prześpij się jeszcze trochę, proszę cię - Przeciera twarz dłońmi i widzę, że jest zmęczona. Bardzo dobrze, może zaśnie.\n- Nie? - pyta i patrzy na mnie.\n- Nie - stwierdzam ostatecznie.\n- To nie. To sobie tam stój - Podnosi ręce do góry i obojętnie wraca do łóżka. Co?\n- Nie obchodzi cię to?\n- Obchodzi, ale co mam zrobić? Jesteś już dużym chłopcem, a skoro twoim zdaniem lepiej stać jak wielki, obrażony pięciolatek przed oknem, niż w końcu się wyspać, to proszę bardzo - rzuca przez ramię obojętnie, po czym siada na łóżku i chwyta w dłoń pilota.\nPatrzę na nią przez chwilę, ale kompletnie nie zwraca na mnie uwagi. Musiałem albo ją skrajnie wkurwić i jest w stanie jakiego wcześniej nie znałem, albo ma po prostu tak tragiczny humor, że nic ją już nie obchodzi. Obstawiam, że to ta druga opcja, więc nie spuszczając z niej wzroku, siadam cicho na drugim końcu łóżka. Zawsze mogę ją denerwować, kiedy będzie miała lepszy humor. Teraz to i tak nie ma sensu, skoro i tak jest na skraju. Kładę się przodem do niej i patrzę na nią do góry. Uśmiecha się i przenosi wzrok na moje oczy.\nKiedy o siódmej rano schodzę po sznurze na dół, mam wrażenie, że umieram. Budziłam Harry'ego co najmniej co godzinę. Jest gorszy niż dziecko. Oczy zamykają mi się na samą myśl o łóżku po drugiej stronie ulicy.\nPan Ciemności postanowił wstać chwile temu, stwierdzić, że jest już bardzo wyspany, ubrać się i na koniec oznajmić, że idzie kosić trawę. Oczywiście, wyśmiałam go. Nie ma prawa ruszać żadnej pieprzonej kosiarki przed południem. Przebiegam przez ulicę, a puste puszki dzwonią w mojej torbie. Podbiegam pod sam balkon i na oślep chcę złapać drabinę. Otwieram szeroko oczy, kiedy orientuję się, że pod moimi palcami jest tylko powietrze. Pieprzeni idioci mi ją zabrali! Patrzę ze złością w górę. Drzwi do mojego pokoju są zamknięte od wewnątrz, drabiny nie ma. Świetnie, lepiej nie było.\n- Susan! - krzyczę stłumionym głosem. - Zginiesz marnie!\nTupię nogą, kiedy dochodzi do mnie bolesna prawda. Zostałam perfidnie wyrzucona z mojego własnego domu. Rozglądam się w poszukiwaniu odpowiedzi na moje pytanie, jak do cholery mam się dostać do domu?!\nSzalony pomysł przychodzi mi do głowy, kiedy widzę, że dzieciaki z sąsiedztwa zostawiły na chodniku długi patyk. Może uda mi się złapać nim koniec drabiny.\nZanim zdążę racjonalnie pomyśleć o wszystkich niebezpieczeństwach, jakim jest na przykład wybicie sobie oka, stoję pod balkonem i macham rękami jak oszalała, trzymając w jednej z nich długi patyk, który ledwo dostaje spodu barierki. Przeklinam w duchu mój niski wzrost. Podskakuję, kiedy nagle czuję, że drabina spada w moją stronę. Odskakuję na bok, a ostatni szczebel zawisa w miejscu, w którym przed chwilą stałam. Uśmiecham się z ulgą i zaczynam ładować się na górę. Mam wrażenie, że zaraz zasnę, a sąsiedzi zastaną mnie w pozycji leniwca, wiszącego akurat na drzewie.\nPo ciężkich katorgach wdrapuję się w końcu na upragniony balkon i szczerzę się do siebie triumfalnie. Przeżyłam okropną noc, okropny poranek i jestem tak blisko upragnionego łóżka, że nic nie jest w stanie zepsuć mi humoru. Oprócz zamkniętych drzwi.\nUderzam czołem o szybę. Susan leży odwrócona tyłem i wątpię, żeby udałoby mi się ją obudzić. Przebłysk ostatniej nadziei pojawia się, gdy zauważam, że okno jest uchylone. Wkładam rękę do środka przez szczelinę, która okazuję się być stanowczo za mała. Wspinam się na palce i staram się dosięgnąć klamki. Wyciągam rękę jeszcze bardziej i w końcu - chwytam. Przekręcam ją, po czym uwalniam się z pułapki. Ręka boli mnie od anormalnego wysiłku, kiedy w końcu wchodzę do MOJEGO pokoju. Susan leży przytulona do Louisa, który oplata ją ramieniem i przytula do siebie. Su musiała płakać przez sen, bo na jego koszulce widnieją jeszcze ślady łez. Ziewam i obchodzę łóżko dookoła. Siadam po jednej stronie i klepie Louis'a w ramię.\n- Idź już sobie - nakazuję, a on mruczy niezadowolony. - Serio, Louis, spierdalaj, jestem zmęczona.\n- Mamo, daj mi spokój - odzywa się i zakrywa twarz.\nZaciskam usta i patrzę na niego z politowaniem.\n- Nienawidzę ludzi - stwierdzam, a Susan parska śmiechem przez sen.\nOstatecznie udaję mi się zwlec z łóżka Louisa i wyrzucić go z domu. Jest bardzo niezadowolony, ale kiedy wygrażam się, co mu zrobię, jak zaraz nie wyjdzie, rezygnuje z dalszej rozmowy.\nRzucam się na łóżko, a Susan od razu kładzie na mnie swoją nogę, jak zawsze z resztą. Nie protestuję, nie mam na to siły. Chcę po prostu iść spać. Odespać przynajmniej kilka tych okropnych godzin.\nKika upragnionych godzin snu okazało się być dwiema, gdyż Pan Ciemności skutecznie zadbał o to, abym się nie wyspała.\nWyjechał z kosiarką na plac pana Dana, twierdząc, że czuję niezwłoczną potrzebę, by teraz kosić. Kiedy do mojego pokoju wpadają pierwsze dźwięki warkotu silnika, nie zwracam na to uwagi. Kiedy nie ustają po kilkunastu minutach, zrywam się z miejsca i biegnę na balkon.\n- Czy w tym twoim chłopskim rozumie, jak ktoś chcę się wyspać, to znaczy, że się opierdala?! - krzyczę. - Stałoby ci się coś, gdybyś raz był ludzki?\n- Nie byłbym sobą! - odpowiada, po czym wraca do jeżdżenia kosiarką w tę i z powrotem. Podnoszę brwi do góry i stwierdzam, że dla tego człowieka nie ma ratunku. Nadaję się tylko do odstrzału.\nNiewyspana, zła i głodna schodzę na dół. Susan siedzi przy stole z moimi rodzicami. Jest w trochę lepszym humorze, ale widzę po niej, że dalej zamartwia się wszystkimi sprawami na raz.\n- Dzień dobry - burczę i rzucam się na krzesło.\n- Słonko, spałaś dobrze? - pyta zatroskana mama.\n- Nigdy nie było lepiej - rzucam sucho, po czym wyciągam rękę po kromkę chleba.\nRodzice rezygnują z pomysłem rozmowy ze mną. Kończą swoje śniadanie i żegnają się z nami, bo bardzo szybko muszą jechać do firmy. Nie rejestruję poprawnie niczego co się dzieję. Susan mówi coś do mnie, na co ja tylko kiwam głową.\n- Rano obiecałam tacie, że zrobimy u niego obiad dla wszystkich. Wiesz, jak on polubił Harry'ego? - Dochodzi do mnie. Kiwam głową i zastanawiam się, jak można ominąć proces żucia czegoś, bo jest on bardzo męczący. - Dlatego musisz szybko się zebrać, jedziemy do sklepu - Podnosi się z miejsca, a ja patrzę na nią zdruzgotana. Dlaczego akurat ja mam jechać?\nWszystko dzisiaj jest jednym, nieśmiesznym żartem. A opowiada go nie kto inny, a sam Harry Styles.\nSusan trajkocze jak najęta, kręcąc się po kuchni. Podaje mi tabletki, wkłada naczynia do zmywarki i opowiada o wszystkim na raz. Na wszystko tylko potakuję i się zgadzam.\n- Więc ustalone - Zatrzymuje się nagle i wyciera dłonie w ścierkę. - Dzisiaj robimy z chłopakami obiad u mojego taty, na który zapraszamy twoich rodziców. A teraz idziemy do sklepu, wstawaj - ponagla mnie.\n- Idziecie do sklepu? - pyta Lena, która akurat schodzi z dołu. - Pójdę z wami, jestem umówiona.\nPozostawiam to bez komentarza. Nie wiem, czy chodzi jej o Liam'a, Ewangesreline, czy Bóg wie kogo. Może iść i zając moje miejsce obok Susan w niezwykłej wycieczce do pobliskiego spożywczego. Opieram głowę na blacie, ale Su skutecznie spycha mnie z krzesła, przez co prawie ląduję na ziemi.\nMamrocząc niezadowolona, udaję się na górę, żeby udawać, że w jakikolwiek sposób zależy mi na wyglądzie. Czeszę włosy i wchodzę pod prysznic, który, o dziwo, trochę mnie rozbudza.\nPo niespełna kwadransie schodzę na dół, gdzie Susan czeka na mnie gotowa. Jakby nasza wycieczka nie była wystarczająco niezwykła, przyjaciółka postanawia jeszcze bardziej ją udoskonalić i bierze ze sobą psy, które, o zgrozo, ja mam prowadzić.\nJestem wytargana na ulicę przez Bruna, który uważa za świetną zabawę pomysł wciągnięcia mnie pod samochód.\nOstatecznie wracamy do domu, obładowane siatkami, zmęczone jeszcze bardziej niż do tej pory. No, o ile w moim przypadku jest to w ogóle możliwe. Lena poszła gdzieś ze swoją dziewczyną, więc zostałyśmy same z noszeniem rzeczy.\nZanim zdążę siąść na chwilę na kanapie, jestem wyciągnięta do domu obok. Pan Dan jest w pracy, a my okupujemy kuchnie, w której Susan ma zamiar pokazać, że jest najlepszym kucharzem na całej planecie. Harry, który jest dzisiaj w wyjątkowo dobrym nastroju, podjął wyzwanie i teraz oboje starają się przekonać mnie i Lou, że każde z nich jest lepsze od drugiego. Louis stara się mnie trzymać przy życiu, ale po którymś z kolei żarcie z serii:\n,,Które ze zwierząt jest bardziej pracowite: mrówka czy pszczoła? - Mrówka, bo nie traci czasu na bzykanie." kazałam mu się ode mnie odwalić.\n- Masz - mówi Susan, stawiając przede mną laptopa. - Znajdź mi przepis na Rafaello, skoro i tak nic nie robisz.\nPodnoszę smętnie głowę i patrzę na nią sceptycznie. Nie będę niczego szukać, czuję, jakby umierała. W kuchni rozchodzą się przyjemne zapachy. Harry smaży kolejną porcję naleśników, których mamy tyle, że moglibyśmy wykarmić całe wojsko. Albo mojego tatę i pana Dana.\n- Tu nie ma nic o żadnym cieście - marudzę, przeglądając kolejną stronę wyszukiwarki. - Jedyne co znalazłam, to informacja, że nie da się zjeść łyżki cynamonu.\n- Ja bym zjadł - oznajmia wesoło Harry, przewracając placek na drugą stronę.\n- Tak, czego ty byś nie zrobił? - Przewracam oczami, a chłopak ogląda się gwałtownie.\n- Zakład? - pyta.\n- Tak, tylko o co? - Podnoszę na niego wzrok i widzę po jego minie, że to nie jest dobry pomysł.\n- Jeżeli wygrasz, przez rok będę odpowiadał na każde twoje pytanie.\n- Dobra - zgadzam się, pewna swojego. - Jeżeli ty wygrasz, przez rok będę mówiła ci o jakimś absurdalnym fakcie ze swojego życia, kiedy tylko sobie zażyczysz. Stoi? - Podnoszę jedną brew.\n- Stoi - oznajmia, po czym zaczyna rozglądać się w poszukiwaniu cynamonu, a ja wracam do poszukiwania przepisu.\nW pewnej chwili zatrzymuję swoje palce nad klawiaturą, a przez głowę przechodzi mi dziwna myśl. Wpisuję w wyszukiwarkę: ,,Sny - przepowiednie".\nJedyne co wyskakuję jako wynik, to kontakt z wróżką Florą, która za niewielką opłatę wyjaśni każdy sen. Zmieniam hasło na: ,,Sny- przepowiednie śmierci".\nOdnajduję adres do strony z legendami...irlandzkimi legendami. Otwieram szeroko oczy i zaczynam czytać tekst:\n,,...i powiązał pakt z szatanem, w którym napisane było, że każdą śmierć bliskiego zobaczy, ale będzie go sama kostucha co noc nawiedzać, aż po kraniec życia jego. Zwać go będą Somniator Mortem, a przekleństwo jego...."\nźródło: Narodowa Biblioteka w Irlandii\nOszołomiona tłumaczę zwrot ,,Somniator Mortem,".\n- Zrobiłem to Jade! - krzyczy Harry, krztusząc się i dławiąc. - Był ohydny, ale zrobiłem to.\n- Wszyscy bijemy ci brawo, nigdy nie widziałam czegoś bardziej powalającego - Dochodzi do mnie głos Susan.\n- Somniator Mortem - powtarzam po cichu.\n- Co powiedziałaś? - pyta Louis, nachylając się do mnie.\n- Somniator Mortem. Śniący Śmiercią. Somniator Mortem - Patrzę przerażona na Harry'ego, który podchodzi do mnie i odwraca w swoją stronę laptopa.\nMoje kochane pysie, bardzo dziękuję, że tu jesteście <3 To takie wspaniałe mieć was :D Znowu nie mam siły na notkę, bo znowu jest 3:30 :_:\nBardzo wam dziękuję, że jesteście tu ze mną, a bloga odwiedziliście już prawie 40 000 :O\nOprócz tego, mam bardzo ważne ogłoszenie:\nVictorious został nominowany do bloga miesiąca :) Jeśli chcecie oddać na niego swój głos, wystarczy, że wejdziecie na: spis1d.blogspot.com\nPo lewej stronie macie sondę, którą mam w planie umieścić na blogu.\nJeszcze raz, dziękuję wam bardzo mocno <3\nMa ktoś dobry sposób na muszki owocówki? :( Bo mi się te pizdy rozmnożyły w pokoju :(\nAutor: Sarabi Beatles o 03:43\nmy.hope.is.last.way 9 marca 2015 08:01\n-JA TEŻ CHCE\n"Żart Louisa typu (...)"\n"Zacząć babski wieczór"\n- JA TEŻ CHCE\n"Zobaczyć jak PAN CIEMNOŚCI KOSI TRAWE (najlepiej moją bo osobiście to nie lubię tego robic ale od czego są bracia, nie?)\nBrzmi jak litania?\nMoże troszkę :D Ale po 1 strasznie się o Arona martwie :/ Nie chcę żeby był smutny (Błagam! Niech się pogodzą! ) a tego Jacka to nie lubilam za duzo mieszał z nim zrob cokolwiek nawet może sobie pójść z Victoriousa :P Po 2 przerazila mnie koncowka mroczna brrr aż ciary po plecach. No i jedni pytanko CO BĘDZIE DALEJ? Nie mogę się doczekać a nie należę do cierpliwych ludzi (niestety) xD Co do sądy to już glosowalam Zgadnij na kogo? ♥ (Wiem że się nie domyslasz xD) Co do muszek owocowek to nie mam pojęcia postrasz ich Panem Ciemnosci to SE POLECOM :D Mam nawet taką wizje Opętany Pan Ciemnośći rozwscieczenie lata z najnowszym modelem kosiarki by zabijać małe ciule zwanie potocznie muszkami owocowkami xD\nBuziaczki kochane (tak też do Leny) :**** :***\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:36\n#witam#hasztag#boli#dupa#bardzo#pomysłowa#Jade / Lena Marshall <33333 ♥\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:35\nAsia Weis 9 marca 2015 14:23\nPopsikaj je dezodorantem, przeciez to twój sposób na wszystko co żyje i się porusza :D\nZabiłam tak wielką ćmę, która mnie napastowała, więc mój sposób działa! :(\nKoniowata 9 marca 2015 16:42\nTeż nie wiem, co z tym piździectwem zrobić, a moje nie dość, że mnogie, to jeszcze, kurwa, gryzą. Czuję się trochę, jakbym miała w pokoju stado rozszalałych nanokomarów, które tylko czekają, aż się roznegliżuję, żeby mnie uchlać. Tak cieplutko, że aż poszłam biegać w krótkich spodenkach, zamiast pisać rozdział, czytałam Twój i, do cholery, jestem tak zmęczona, że zaraz walnę głową w klawiaturę.\nJestem po stronie Heriego, kocham kosić :D Serio, nie ma w tym ani grama sarkazmu, uwielbiam latać w te i we wte z kosiarką. Mam spalinową, taką głośniejszą i w ogóle.\nHERI POKEMON, O BOŻE, EWOLUUJE. Mówię Ci, teraz już nie będzie "Pan Ciemności" tylko "Pan Mroku", tak wiesz, majestatyczniej, cnie?\nLułi,, miałeś korzystać z okazji i... Ty i Susan... LOUI, SPIERDOLI...\nZjebalam se klawiature, mam jakies dziwne znaki niemieckie, Boze, najgorszy koszmar sie ziszcza, nie chce tego pieprzonego ß, ü, ö, ä :ccc Pomocy, crtl + shift nie dziala, ratunku blagam.\nDOKONCZE BEZ POLSKICH ZNAKOW, A CO!\nTakze, na czym to ja... A tak, LOUIS, SPIERDOLILES. Nie tak mial wyglada "DAMSKI WIECZÓR" Koniec koncow, mial byc DAMSKO-MESKI :(((((\n*Właśnie odkryłam o co chodzi, ale nie chce mi się tego zmieniać*\nI ogółem, łał, Boże, Heri się zwierza. On naprawdę się rozwija. Z tym, że mam jakieś takie wrażenie, że Jade zostanie wyśmiana XD A może się mylę? Bo może Harry postanowi wszystkich zaskoczyć i się przejąć?\nTak, na pewno :')\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:39\nAh ten niemiecki xD\nMożesz kosić razem z Panem Ciemności, przecież on tak kocha towarzystwo innych ludzi :D\nPan Mroku XD Lord, szanowny Harry, Ciemności.\nBo Louis to ciota, co poradzić xD\nHeri jest taki kochany w tym rozdziale XD\nAnonimowy 9 marca 2015 19:32\nGenialny !! xiowndjcsl cała się trzęsę, oki.\nHarry w humorze i jeszcze je cynamon!!!\nA jeśli chodzi o muszki to do szklanki wlej trochę płynu do naczyń, soku z cytryny, pół na pół wody z octem i wsyp łyżkę cukru.\nZaczną się do tego zlatywać i się utopią ;)\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:40\nDzięki, jakoś je wybiłam! :D Do następnego :*\nAleks XD 9 marca 2015 22:24\nJakie to super. Czytam od 2 mies. Zarąbiste. A najbardziej eozwalają mnie teksty. Pozdro i weny. Czekam nn i zapraszam do siebie\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:37\nOna teksty kradnie ode mnie ;))) /xoxo Lena Marshall ♥\nvilla 10 marca 2015 20:09\nNie chciałbym przeszkadzać, jednak mam pewną wiadomość... W każdym razie nie jest to typowy spam, bo przeglądając bloggera w poszukiwaniu przypadkowych osób, które znają poprawnie jęz. Polski, natrafiłam tutaj z ofertą. Chciałabym zaprosić Cię do uczestniczenia w prowadzeniu bloga grupowego o uczniach akademii w Seattle. Jest to szkoła artystyczna. Każdy może wybrać sobie w niej osobę i prowadzić jej życie. Nauczycielem można być również.\nDlatego zachęcam do zabawy w akademię. Połączając siły możemy spotkać kogoś naprawdę ciekawego.\nMam nadzieję, że zdecydujesz się wpaść, Sarabi.\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:41\nWięc, gdzie mam się zgłosić? :D\nNastka.. 11 marca 2015 07:16\nHej kochana! Dawno mnie tu nie było, ale nie myśl sobie, że Cię opuściłam....rozdzial jak zwykle cudowny....nie wierze Lou, że nie skorzystales z okazji, ale ty jesteś przecież dobry przyjaciel bla bla bla...Harruś nareszcie robi postępy! Tak trzymaj ogierze..a będzie jeszcze lepiej gdy Jade zacznie mu mówić codziennie swoje absurdalne wspomnienia....nie mogę się doczekać co też ta Jade wymyśli..."zrobiłem to Jade!" to najlepszy dla mnie moment...normalnie tak jakby był jakimś dzieckiem i się cieszył z byle czego...nowa odsłona Pana Ciemności...mam nadzieje, ze nic się Aronowi nie stanie i ze się pogodzić wkrótce z Sus.. to takie obce, że oni nie są już razem..a co do Jacka...nie mam nic do powiedzenia...\nŻyczę weny i pozdrawiam...♥ ♥ ♥\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:42\nTo dobrze, że mnie nie opuściłaś <3 Jack'a nic nie lubi XDD Dziękuję bardzo, do następnego ;*\nTita&Dino 11 marca 2015 17:41\nHahahahhahaha swietny,szybko kolejny kochana!\nKoniecznie mnie odwiedz narazie tylko prolog i bohaterowie ale naprawde warto! :*\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:43\nZajrzałam! :D Boże, wkręciło mnie to opowiadanie :D Będę częstym gościem, spodziewaj się moich komentarzy! <3\nRita Szcześniak 14 marca 2015 11:02\nBoże...końcówka mnie przeraziła!! Jak zawsze świetny!!! Żarty Louisa wymiatają xd + zakład Harrego hahaha xd nie mogę w to uwierzyć że Pan ciemności ten pan ciemności miał taki dobry humor xd ale to fajnie bo nie zachowuje się jak dupe. Nie mogę doczekać się juz następnego!!! Kocham i życzę weny ^^\nTęskniłam / xoxo Gossip Girl\nRita Szcześniak 14 marca 2015 11:04\nKurde...napisałam pod 35 rozdziałem komentarz...i chyba się nie dodał bo go nie ma...ale mam nadzieje że mi wybaczysz ze nie ma mojego komentarza haha xd\nJest nie bój dupy/ Lena Marshall\nSarabi Beatles 15 marca 2015 23:44\nProszę się nie przejmować panią Leną, zostanie wykastrowana :D Kocham cię, dobrze, że jesteś <3333333 Wybaczam :D


Dziś nikt z nas nie wyobraża sobie poranka bez „małej czarnej” bądź ulubionego latte macchiato. Gdy codziennie rano dziękujemy za nasz „cudowny napój ” nie wiemy, że zawdzięczamy ją nadmiernej ciekawości etiopskiego pasterza Kaldi. Zainteresował go nadmiar energi jakim wykazały się jego zwierzęta po zjedzeniu dziwnych czerwonych owoców z dziko rosnącego krzewu. W ślad za zwierzętami i on sam spróbował. Po chwili Kaldi poczuł zastrzyk energi i pobudzenia a ogarniająca go senność i zmęczenie znikneły. W ten oto sposób ludzie zainteresowali się ziarnami kawy i rozpoczęła się historia kawowej ekspansji.\nZa ojczyznę kawy uznaje się Etiopię, gdzie początkowo kawy nie pito, lecz po prostu zjadano jej ziarna, uznając je za doskonały środek pobudzający. Za pośrednictwem Arabów, mających liczne kontakty z Etiopią, kawa dotarła do krajów islamskich a później również rozpowszechniła się u nas.\nObyczaj picia kawy narodził się wraz z jej wypalaniem, dopiero pod koniec XIV wieku. Wedle legendy, palenie kawy jest również dziełem przypadku. Kilka jagódek kawy arabika wpadło prawdopodobnie do ognia i w powietrzu rozniósł się tak rozkoszny zapach, że ludzie zapragnęli poczuć go po raz kolejny więc zdecydowali się powtórzyć ten eksperyment. Wysuszyli ziarna, przepalili je w ognisku, ochłodzili wodą i tak właśnie powstała pierwsza a zarazem historyczna kawa. Jej picie szybko stało się nie tylko codziennym zwyczajem, ale także w wielu kulturach ponadczasowym obrządkiem.\nDo Polski kawa dotarła pod koniec XVII wieku z południa, od panujących nad Mołdawią Turków. Wiadomo, że jej miłośnikami byli Jan III Sobieski, oraz Bohdan Chmielnicki, powszechnie jednak nowy napój uznawano za niesmaczny, a nawet szkodliwy. Kawa zyskała większą popularność dopiero na przełomie XVII i XVIII w. Najpierw moda na jej spożycie ogarnęła Gdańsk, gdzie powstały pierwsze kawiarnie zwane kafehauzami. Początkowo kawa była napojem elitarnym, ale od XVIII w. stała się bardziej popularna i dostępna.\nDziś kawa stanowi jeden z najbardziej intratnych towarów świata, a wyprzedza ją jedynie ropa naftowa. Najlepsze ziarna trafiją do najbardziej renomowanych sklepów i hurtowników. Wybór najdoskonalszych odmian wymaga profesjonalizmu, wiedzy oraz doświadczenia. Do zaparzenia aromatycznej kawy najlepszy jest profesjonalny ekspres ciśnieniowy, który znajdziecie Państwo w naszej kawiarni. Nie mniej jednak to co nadaje kawie niezapomniany charakter to wyjątkowa atmosfera jej spożywania oraz ludzie z którymi się nią delektujemy.\nObiecujemy, iż dołożymy wszelkich starań aby czuli się Państwo w naszej kawiarni wyjątkowo a smak serwowanej przez nas kawy był niezapomniany dzięki atmosferze w której się ją spożywa.


SupplierPlus - Invoice finance made easy - CO OFERUJE SP\nSupplierPlus – rozwiązanie pod klucz\nSupplierPlus – jest to kompleksowy ekosystem finansowania łańcucha dostaw dla kupujących, dostawców i podmiotów finansujących. Jako rozwiązanie całościowe, SupplierPlus spełnia wymagania technologiczne, prawne i operacyjne wszystkich uczestników. Uruchomienie programu SCF jest złożonym przedsięwzięciem, dla tego SupplierPlus został zaprojektowany w taki sposób, aby był łatwy do wdrożenia oraz szybkiego uruchamiania.\nJakie są zalety pracy z SupplierPlus?\nSupplierPlus jest uniwersalnym rozwiązaniem w dziedzinie SCF.\nWiększość transakcji SCF, przeprowadzanych przez banki – ma ograniczony krąg nabywców i dostawców, którzy mogą być finansowani. Zazwyczaj uwaga banków skupia się na transakcjach o dużych wolumenach w określonych regionach geograficznych.SupplierPlus jest pośrednikiem bez ograniczeń, który oferuje elastyczne podejście a także szeroki zasięg działania. SupplierPlus może finansować zarówno powtarzające się wolumeny standardowych przepływów handlowych jak i niestandardowe przypadki, stosując rozwiązania indywidualne.\nMożliwość pracy z dużą bazą dostawców: zarówno z dużymi przedsiębiorstwami, jak i z transgranicznymi MŚP\nObsługiwanie wielu podmiotów w różnych regionach za pomocą jednolitego rozwiązania SCF\nObsługa firm w różnych lokalizacjach i w różnych walutach przy użyciu jednolitej platformy SCF\nZróżnicowane podmioty finansujące\nWspółpraca z grupą różnorodnych instytucji i podmiotów finansujących pozwala zaspokoić wysokie wymagania i potrzeby klientów (kształtowanie cen, wolumeny, sezonowość, położenie geograficzne, etc.)\nSupplierPlus – Nieograniczony kapitał obrotowy\nKupujący ma pełną kontrolę nad realizacją programu SCF, wybierając odpowiednich wierzycieli i dostawców do udziału w strukturze;\nKoszt finansowania dla dostawców oparty jest na ryzyku kredytowym większego z Nabywców, co skutkuje konkurencyjnymi stawkami;\nFaktoring odwrotny jest łatwy do przedstawienia w bilansie spółki:\nDla nabywców roszczenia pozostają jako zobowiązania handlowe,nie powodując żadnych zobowiązań kredytowych;\nDla dostawców wcześniejsza płatność jest traktowana jako ostateczne rozliczenie, zamiast zaległego zobowiązania faktoringowego;\nDostawcy nie są poddawani żadnej analizie kredytowej, dlatego prawie wszyscy dostawcy mają dostęp do prostego i natychmiastowego finansowania;\nDo programu SCF mogą być zaangażowani jeden lub więcej niezależnych podmiotów finansujących, pozostawiając bez zmian dotychczasowe relacje bankowe zarówno dostawcy jak i nabywcy;\nNabywcom, zintegrowany program faktoringu odwrotnego pomaga usprawnić zatwierdzanie faktoringu i procedur płatności w celu osiągnięcia większej efektywności.\nPrzykład: Sieć sprzedaży detalicznej\nPrzed stosowaniem SCF\nTermin płatności – 60 dni;\nDostawca ma dostęp tylko do finansowania faktoringowego o oprocentowaniu 2% miesięcznie (24% rocznie);\nKoszt finansowania za fakturę - 4%;\nKażdego miesiąca występuje jedna faktura na kwotę 100 000 EUR. Koszt finansowania dla dostawcy – 4 000 EUR za fakturę.\nZ użyciem SCF\nTermin płatności został zwiększony do 90 dni;\nNabywca nadal kontynuuje finansowanie łańcucha dostaw o stopie 0,5% miesięcznie (6% rocznie);\nKoszt finansowania dla dostawcy za fakturę – 1,5%;\nTeraz dla dostawcy koszt finansowania wynosi 1,500 EUR za fakturę na kwotę 100,000 EUR.\nNabywca zyskuje 30 dodatkowych dni w terminach płatności. Jeżeli zobowiązania handlowe wynosiły wcześniej 200 000 EUR, to teraz wzrosły one do kwoty 300 000 EUR, uwalniając dodatkowe 100 000 EUR kapitału obrotowego;\nKoszt finansowania dla dostawcy został zmniejszony o 2,500 EUR za każdą fakturę na kwotę 100,000 EUR.\nTermin płatności (dni) 60 90 o 30 dni więcej\nKoszt dla dostawcy (rocznie) 24% 6% o 75% mniej\nKoszt finansowania za fakturę (%) 4% 1.5% o 60% mniej\nKoszt finansowania za fakturę na kwotę 100,000 EUR 4,000 EUR 1,500 EUR Koszt finansowania dla Dostawcy o 2,500 EUR mniej\nZobowiązania handlowe dla Nabywcy (jedna faktura na kwotę 100,000 EUR miesięcznie) 200,000 EUR 300,000 EUR 100,000 EUR kapitału obrotowego dla Nabywcy\nPrzykład: Główny wykonawca robót\nTermin płatności – 30 dni;\nDostawca ma dostęp tylko do finansowania faktoringowego o stopie 2% miesięcznie (24% rocznie);\nKoszt finansowania za fakturę – 2%;\nZa fakturę na kwotę 100,000 EUR, koszty finansowania dla dostawcy – 2,000 EUR.\nTermin płatności został zwiększony do 45 dni;\nNabywca nadal kontynuuje finansowanie łańcucha dostaw o stopie 0,67% miesięcznie (8% rocznie);\nDla dostawcy koszt finansowania za fakturę – 1,0%;\nZa fakturę na kwotę 100,000 EUR, koszt finansowania dla dostawcy teraz wynosi – 1,000 EUR.\nKupujący zdobywa dodatkowe 15 dni w terminie płatności, co pomaga zaspokoić potrzebę przepływów finansowych projektu;\nKoszt finansowania dla dostawcy został zmniejszony o 1,000 EUR za każdą fakturę na kwotę 100,000 EUR.\nTermin płatności (dni) 30 45 o 15 dni więcej\nKoszt dla dostawcy (rocznie) 24% 8% o 67% mniej\nKoszt finansowania za fakturę (%) 2% 1% o 50% mniej\nKoszt finansowania za fakturę na kwotę 100,000 EUR 2,000 EUR 1,000EUR Koszt finansowania dla Dostawcy o 1,000 EUR mniej\nZobowiązania handlowe dla Nabywcy (jedna faktura na kwotę 100,000 EUR miesięcznie) 100,000 EUR 150,000 EUR 50,000 EUR kapitału obrotowego dla Nabywcy


884 803 546 – Eronumero – Sex Opinie i Recenzje\n884 803 546\nNazwa/pseudonim: Marta z drogówki, Marta 21, A real ballet dancer\nCena za 1h: 1 godz.: 300 zł | Całą noc: 2500 zł\n08/22/2017 Paweł Odpowiedz\nZawiedziony jestem. Opis wskazywał iż spotkanie odbędzie się z Policjantką z drogówki. Niestety okazało się, że to tylko przebrani a Pani pracuje tylko jako prostytutka a z drogówką to może być jedynie związana jako tirówka. No ale przechodząc do konkretów to samo spotkanie okazało się owocne. Odbyliśmy stosunek seksualny z penetracją pochwową. Po odbyciu aktu ejakulacji na jej licu Pani niby policjantka przez chwilę pobawiła się moim nasieniem a następnie pozbyła się jej tym samym otworem przez którym weszło, czyli wypluła. Po chwili rekonwalescencji zabrałem się za odbywanie chędożenia raz jeszcze, rzec mogę, iż dałbym radę o wiele dłużej, lecz zakupiłem jedną godzinę usługi, przez co zabrakło na to czasu. Reasumując polecam i zachęcam do odwiedzin tą wspaniałą dziewoje.\n10/18/2017 ready4sex Odpowiedz\nOprocz problemu z umowieniem sie to calkiem milo wspominam odwiedziny u tej Pani. Marta ma piękne, duze piersi i cialo bez skazy. Przyjmuje w mieszkaniu, w ktorym jest sama.Stara się aby klient był zadowolony. Francja nie była rewelacyjna, ale zostalo mi to wynagrodzone w seksie. Nie to, ze Pani jest jakaś wyjąatkowo aktywna albo szalona, nie nie. Po prostu bardzo ladnie wyglada i ponetnie reaguje na bodzce. Mi to wystarczylo. Sadze jednak, ze stawka 300 nie jest tutaj odpowiednia. Za 200 zł wracałbym częściej. A i wazne – dziewczyna sie nie caluje.


Gorolki.pl - Domowa pielęgnacja\nTo, jaką masz twarz świadczy o Tobie samej. Nie chodzi tu o jej rysy oraz kontury, ale o jej kondycje. Szara i zmęczona twarz z wypryskami świadczy o tym, iż jesteś przemęczona i nie dbasz o stan swojej skóry. Jeśli zaś Twoja skóra promienieje, oznacza to, iż jesteś zdrowa oraz wypoczęta. Co więcej, intensywne emocje, takie jak – gniew, bądź śmiech tworzą na skórze twarzy zmarszczki mimiczne, które mogą dodać Tobie kilka lat. Aby Twoja skóra wyglądała zawsze świeżo oraz zdrowo musisz pamiętać o kilku ważnych czynnikach, które mają na nie wielki wpływ. Przede wszystkim liczy się to, co jesz. Wybieraj zdrowe produkty, a także prowadź lekką dietę bogatą w warzywa oraz owoce. Unikaj natomiast potraw tłustych oraz alkoholu, czy papierosów. Bardzo ważny jest również Twój tryb życia. Nie przesiaduj zbyt długo przed biurkiem, bądź telewizorem. Uprawiaj jakiś sport na świeżym powietrzu. Również duży wpływ na stan Twojej skóry ma ilość snu. Wysypiaj się, abyś nie miała worków pod oczami, które nie dodają skórze twarzy uroku. Pielęgnację skóry rozpoczynaj od oczyszczania jej. Dzięki temu pozbędziesz się obumarłych komórek, a także resztek kosmetyków, które zmieszały się z potem oraz łojem. W zalezności od tego, jaki rodzaj skóry posiadasz, musisz pomyśleć o innego rodzaju kremach. Powinnaś również unikać przemywania twarzy chlorowaną wodą oraz mydłem, ponieważ niszczą one zasadowy charakter skóry, pozostawiając ją suchą, podrażnioną oraz napiętą. Polecane są specyficzne mleczka kosmetyczne przeznaczone do demakijażu. Ponadto możesz skorzystać z toników, emulsji, pianek, żeli czy też kremów. Następnym etapem jest odpowiednie nawilżenie skóry. Preparaty przeznaczone do tego celu są nazywane emolientami, czy też kremami i środkami nawilżającymi. Dzięki nim skóra Twojej twarzy nie będzie traciła zbyt dużych ilości wody. Co więcej dzięki nim skóra stanie się gładka oraz delikatna w dotyku. Możesz tego typy kremy stosować na dzień jak i na noc. Te drugie zawierają większą ilość tłuszczu, a kremy na dzień większą ilość wody. Musisz jednak pamiętać, iż kremy nawilżające nie uchronią Cię od występowania zmarszczek. Nie mają one większego wpływu na ich pojawianie się. Po tych dwóch etapach nadchodzi pielęgnacja specyficzna. Oznacza to, iż możesz stosować tego typu kremy, których potrzebuje Twoja skóra. Pamiętaj, aby domową pielęgnacje wykonywać często oraz systematycznie.


Z mojej rodziny pozostała ze starszego pokolenia już tylko jedna ciotka - Irena.\nCałe życie uważaliśmy ją za lekkoducha, dla którego polityka nie ma znaczenia - a tu nagle szok.\nW pierwszej - po kilku latach rozmowie Irena klnie na Unię Europejską, klnie na Żydów, którzy robią przewałki na w Krakowie i wyrzucają ludzi z domów.\nWłączyłem więc dyktafon i poprosiłem - by przypomniała - co jeszcze pamięta ze swojej młodości - przed II wojną światową.\nNiezbyt pochlebnie wyraziła się o kulturze codziennej i higienie Żydów żyjących na Kazimierzu.\nOkazuje się, że polonizujący się Żydzi w ogóle nie mieszkali na Kazimierzu - lecz w innych częściach Krakowa.\nCiotka nie lubiła Żydów - przede wszystkim z powodu ich brudu. Ale w czasie wojny ryzykowała swoje życie dla ich ratowania.\nWażne jest, że ciotka w ogóle nie korzysta z Internetu. Nie ma pojęcia o tematach - które tu poruszamy. Ale szokuje mnie, że jej słowa bardzo często potwierdzały pewne ustalenia polskich historyków\n(Pisząc "polskich historyków" mam na myśli prawdziwych polskich historyków.)\nPrzy okazji pewnej opowieści potwierdziły sie moje informacje, a zarazem dowód na kłamstwa oszustów z "holokaust biznes".\nW budynku przy ulicy Starowiślnej 50 mieściła się żydowska piekarnia, do której ciotka chodziła po chleb.\nPowiedziała, że chleb był taki pyszny, iż zawsze przed dojściem do domu obgryzła piętkę.\n"Któregoś dnia puszczono plotkę, że Żydzi przerabiają dzieci chrześcijańskie na macę. Ale była to robota komunistów, bo chcieli przejąć żydowskie zakłady. No i ten piekarz, nie czekając na rozrubę spakował się i zniknął wraz ze swoimi pracownikami". Powiedziała Irena.\nCzy w tym czasie pobito, albo zabito jakiegoś Żyda? - zapytałem.\n"Nie, nikogo nie zabito, ale sytuacja była napięta i wielu Żydów wyjechało".\nCiotka nie była w stanie ustalić - w którym to było roku - ale tuż po wojnie.\nNie interesując się nigdy polityką i nie mając pojęcia o tym - o czym dyskutujemy, a tym bardziej trzymając się z dala od mediów Rydzyka, podała dokładnie taką samą diagnozę wydarzenia nazywanego przez propagandzistów z holokaust biznes "pogromem krakowskim".\nDla niej ta plotka była oczywistą brednią i nikt z przedwojennych mieszkańców Kazimierza w w takie coś nie wierzył.\nProblem był jednak w tym, że po wojnie UB ulokowała na Kazimierzu wielu swoich agentów.\nZaskakujące jest, że osoba daleka od polityki doskonale rozumiała działania polityków.\nW przeszłości bardzo często natykałem się na prymitywów, którzy również na tym forum usiłowali głosić hasła nienawiści do wszystkiego - co żydowskie.\nIch fanatyzm wynikał z braku elementarnej wiedzy.\nDziś już dokładnie możemy wskazać naszych najsilniejszych sojuszników - w walce z syjonistami gotowymi podpalić świat dla własnych interesów.\nTymi najlepszymi sojusznikami są uczciwi Żydzi, którzy stworzyli doskonałe dokumenty filmowe demaskujące neokonserwatystów-trockistów i twórców "Nowego Porządku Świata".\nCzekając na głosy tych ludzi, musiałem spierać się z frustratami, którzy głosili zło całej rasy żydowskiej.\n"Nie rozpoczynajcie matoły "wojny totalnej" z Żydami, bo taką wojnę na pewno przegracie" - napisałem w jednym z tekstów. Ale ludzie - do których skierowałem te słowa dowiedli, że są bezdyskusyjnymi matołami, więc głosili wszędzie, że jestem Żydem.\nKażdy kontaktuje się z ludźmi swojego pokroju.\nDla mnie nie ma znaczenia - czy uczciwy człowiek - z którym rozmawiam - jest Żydem.\nDla mnie najważniejszym jest - że jest człowiekiem uczciwym.\nPojawia się w Internecie coraz więcej filmów o NWO i żydowskim gangsterstwie.\nAle bez poznania kultury żydowskiej nie jest możliwym pełne zrozumienie tych filmów, bo niedouczony odbiorca po takich obrazach poczuje jedynie nienawiść. A nienawiść to zły doradca.\nPewnie niewiele jest rodzin na świecie - które poświęciły dla Żydów tak wiele - jak moja rodzina i które od Żydów zaznały tak dużo niewgodziwości.\nNawet dziś - 67 lat po wojnie, mam do czynienia z podłością ze strony Żydów wobec mojej rodziny - co opiszę niebawem.\nJeżeli jednak ktoś był wychowany zgodnie z polską tradycją kultury, to nie będzie postępował inaczej niż ja.\nI nie będzie szukał odwetu na wszystkich Żydach - za podłość i bandytyzm nielicznych.\n"W czasie wojny najgorsi byli polscy policjanci. Ja nie spotkałam złych Niemców. Pewnie miałam szczęście (tu mowa o kontorli dokumentów i rewizjach na ulicy).\nAle na placu żydowskim kręcili się policjanci - niektórzy w cywilu i wyłapywali handlarzy. Któregoś dnia widziałam jak uciekał mężczyzna i schował się pod czwórką (to numer domu). A za chwilę biegnie policjant i mierzy we mnie pistoletem wykrzykując "gdzie pobiegł". Tam pobiegł powiedziałam wystraszona - pokazując w stronę Starowiślnej.\nLecz za chwilę policjant wrócił i zapytał sąsiadkę. A ta ze strachu wskazała mu bramę, do której wbiegł ten mężczyzna. Potem miała wyrzuty sumienia".\nBy ktokolwiek nie miał złudzenia, że moja Ciotka wybiela Niemców podam inny fakt.\nZapytałem ją o wydarzenie znane mi z opowiadań Mamy - gdy w 1943 roku zamordowano przed bożnicą 29 osób.\nUkład ulicy był wtedy inny - co i ja pamiętam dobrze - bo zmieniono go w latach siedemdziesiątych.\nNa schodkach - u góry ustawiono karabin maszynowy i strzelano do mężczyzna stojących na dole - pod murami synagogi.\nJeden z postrzelonych nie upadł, lecz zaczął uciekać w na ulicę Szeroką.\nRanny nie dobiegł daleko.\nDogonili go Niemcy i trzymając za nogi ciągnęli z powrotem w stronę miejsca rozstrzelania.\nJego głowa uderzała o kocie łby - co chwilę podskakując.\nGdy dociągnęli go na miejsce kaźni to dobili strzałem z pistoletu.\nPrzygnali tam wszystkich ludzi zebranych z ulic Kazimierza.\nJedna z kobiet posiwiała we moment.


Biłgorajskie • Zobacz temat - Sparingi\nObecny czas: Sob 21:17, 20 Kwi 2019\nWysłany: Czw 8:51, 27 Lip 2006\nZ tabeli nie wyczytasz czy biegają chaotycznie czy nie, więc daruj sobie takie teksty. Pogadam z Tobą na ten temat jak nabierzesz jakiejś wiedzy (przeczytaj przynajmniej dział sportowy z ostatniej NOWej). Nie myśl, że mnie zadowala IV liga, chciałbym żeby Łada grała jak najwyżej, ale kibicem jest się zawsze, a nie tylko wtedy jak są sukcesy, ale mimo to IV liga też nie jest taka zła. W naszym województwie jest 5 zespołów, które grają w wyższej klasie rozgrywkowej, a dla przykładu miast większych od Biłgoraja jest 7. A jeśli Ciebie walka o III ligę nie zadawala to która liga by Cię usatysfakcjonowała?\nWysłany: Czw 8:52, 27 Lip 2006\nna tabele mozesz sobie popatrzec, ale i tak nic nie zobaczysz bo liga sie jeszcze nie zaczeła Lada jest w IV lidze wiec nie wiem czego ty oczekujesz? poziom odpowiada lidze a z czassem jak przyjda pieniadze np od sponsorow mozna kupic zawodnikow lepszych i rozwijac klub! ty chcesz zeby grali jak Barcelona, a jakby tak grali to dawno juz by byli mistrzami polski i wtedy bys nie narzekał! to jest IV LIGA i nie ma co sie nastwaiac na szybkie precyzyjne podania poniewaz takcy ludzie co to potrafia KOSZTUJA! W stanie obecnym uwazam ze łada jest niezle przygotowana i po wynikach widze ze w 4 lidze bedzie mozna powalczyc! ale raczej nie o wyjscie z ligi ale o np pierwsza piatke!\nKolego, nastaw swoje zadowolenie z druzyny na odpowiednia lige bo brakuje ci tego! to nie jest Barcelona\nWysłany: Czw 13:50, 27 Lip 2006\ngościo chyba nie wie o czym mówi, chcesz kogoś zdenerwować ?? idź sobie strzel baranka w ścianę albo powiedz swojej matce że wychowała debila ....\nWysłany: Sob 13:32, 24 Lut 2007\nŁada już rozegrała 6 sparingów a na forum cisza Dzisiaj "biało-niebiescy" wygrali z Roztoczem Szczebrzeszyn 8:2, a w czwartek będzie ciekawy sparing z Motorem w Łęcznej na boisku ze sztuczną nawierzchnią.\nWysłany: Sob 23:57, 24 Lut 2007\nWysłany: Czw 16:21, 01 Mar 2007\na w czwartek będzie ciekawy sparing z Motorem w Łęcznej na boisku ze sztuczną nawierzchnią.\nNo i Motor pokonany 2:1\nBramki: Chomicz i Białek\nWysłany: Czw 20:08, 01 Mar 2007\nWysłany: Śro 17:40, 11 Lip 2007\nŁada pokonała dziś Okęcie Warszawa 3:1\nWysłany: Pią 8:36, 13 Lip 2007\nWysłany: Pią 10:04, 13 Lip 2007\nW czasie meczu trener okęcia: "My chyba stąd tylko Białka zabieramy" : P\nWybiera sie jutro ktoś moze na sparind do zamościa na mecz z młodą (L)egią ??


Timer 555 steruje wieloma diodami LED z pojedynczego ogniwa NiMH – Serwis Elektroniki\nTimer 555 steruje wieloma diodami LED z pojedynczego ogniwa NiMH\nHobbyNowościPliki PDFTechnika LEDTimer 555Układy analogoweZasilacze\nZa pomocą timera CMOS 555 i pojedynczego tranzystora NPN można sterować aż siedmioma diodami LED zużywając minimalną ilość napięcia i mocy z pojedynczego ogniwa NiMH (akumulatora lub baterii niklowo-metalowo-wodorkowej).\nUkład działa, tworząc znacznie wyższe impulsy napięciowe niż napięcie do zasilania układu poprzez pulsowanie cewki indukcyjnej mocy o bardzo wysokiej dobroci Q.\nObwód wytwarza impulsy napięciowe o wartości 23V z wykorzystaniem ogniwa NiMH o napięciu 1,25V z siedmioma podłączonymi diodami LED.\nObwód korzysta z timera CMOS, ponieważ działa on przy niskich napięciach w tym przypadku, tak niskim jak 1V. Pojedyncza biała dioda LED o jasności 9300 mcd zachowuje swój blask aż do niskiego napięcia.\nUkład działa przez 192 godziny przy użyciu ogniwa NiMH o pojemności znamionowej 2000mAh. Wyjście timera jest powtarzającym się impulsem o szerokości 4.5ms i częstotliwości 222kHz. Mimo że możesz użyć układu do zasilania dowolnej diody LED, działa najlepiej przy diodach LED wysokiej jasności, diody LED wysokiej mocy o jasności znamionowej 3000 mcd lub wyższej.\nOczywiście im wyższa wartość znamionowa jasności w millikandelach, tym jaśniej będzie świeciła dioda LED.\nDiody LED można łączyć równolegle, jeśli ich napięcie napięciowe jest równe; w przeciwnym razie, jasność świecenia diody LED o najniższym napięciu będzie przewyższać pozostałe diody LED.\nZa pomocą połączenia równoległego wszystkie diody LED będą świecić z jednakową jasnością, jeśli ich napięcia w kierunku przewodzenia są zgodne. Dodanie diod LED nie zwiększa poboru prądu z akumulatora, ale zmniejsza jasność świecenia wszystkich podłączonych diod LED.\nZaletą szeregowego połączenia diod LED – co jest możliwe, ze względu na wytwarzane wysokie napięcie impulsowe – jest taka sama jasność świecenia wszystkich diod LED, niezależnie od ich indywidualnych spadków napięcia w kierunku przewodzenia i znamionowych wartości jasności w milikandelach.\nKażda dodatkowa dioda LED zmniejsza dodatkowo napięcie i zmniejsza w rezultacie prąd płynący w łańcuchu szeregowo połączonych diod LED, obniżając ich jasność świecenia.\nUżycie siedmiu diod LED z pojedynczym ogniwem 1.25V pobiera prąd o wartości tylko 8mA. Po dodaniu ogniwa 1.25V do wejścia zasilania, diody LED zaczynają tak jasno świecić, że trudno na nie patrzeć.\nPrzy zasilaniu 2.5V, wartości szczytowe impulsów napięcia wzrastają do 70V bez podłączonych diod LED. Po podłączeniu diod, napięcie wyjściowe osiąga wartość 25V. Pobór prądu przy 2.5V wynosi 20mA. Autor: Chuck Irwin\nPorównanie komend Root User i sudo oraz lista podstawowych komend Linuxa


18 stycznia - 09:00\n« Dobranocka z Kicią Kocią\nLiteracko-muzyczne warsztaty wspierające rozwój mowy u najmłodszych dzieci (od 4 lat). Tematem przewodnim naszych warsztatów literackich będzie wiersz i jego przesłanie. Wiadomo, że obcowanie z literaturą od najmłodszych lat doskonale wpływa na rozwój dziecka m.in. wzbogaca język, jakim na co dzień posługują się najmłodsi. Przygody bohaterów literackich pozwalają zrozumieć postępowanie jakim kierują się dorośli oraz na odróżnienie dobra od zła. Świat bajek, baśni i wierszy uczy abstrakcyjnego myślenia i pobudza wyobraźnię. To wszystko wzbogaci wnętrze i umysł naszych milusińskich, a wierszyki łamiące języki dodatkowo wesprą ćwiczenia z ładnego mówienia.\nAnna Głowińska – całe życie zawodowe śpiewając uczyła dzieci poprawnej wymowy.\nKrystyna Nawój – poetka, pisarka, królowa krainy łagodności, harmonii i spokoju o nienagannej dykcji i bajkowym głosie.\nUdział dziecka w wydarzeniu możliwy jest wyłącznie w obecności opiekuna. Liczba miejsc ograniczona. Udział w wydarzeniu odbywa się bez butów (dzieci). Czas trwania spektaklu 45 min. Miejsce: Sala Edukacyjna.


Opole buduje basen za 52 mln zł - Puls Biznesu - pb.pl\nMinisterstwo Sportu i Turystyki przekaże 22 mln zł na budowę pływalni w Opolu. Obiekt, w którym będzie można rozgrywać zawody rangi mistrzowskiej, powstanie do końca 2013 r. Koszt inwestycji to więcej niż 52 mln zł. Ponad 24 mln zł w budżecie przygotowało miasto, 6 mln ma dołożyć Politechnika Opolska, na której terenie powstanie pływalnia.\n— Liczymy na to, że w przetargu uda się obniżyć koszty budowy — ocenia wiceprezydent Krzysztof Kawałko.\nRatusz planuje jeszcze w tym roku zakończyć procedurę przetargową. Jeśli pogoda pozwoli, budowa 50- -metrowej pływalni rozpocznie się w tym roku.\nZłoty , Ministerstwo Sportu i Turystyki , Koszt , Zawody , Przygotowanie\nPuls Inwestora / Opole buduje basen za 52 mln zł


4 lipca 1958 roku papież Pius XII nominował Karola Wojtyłę biskupem sufraganem Archidiecezji Krakowskiej. Był najmłodszym członkiem Episkopatu Polski, miał trzydzieści osiem lat. Biskup zamieszkał w Krakowie przy ul. Kanoniczej 21. Jako biskup - nominat uczestniczył w w rekolekcjach Episkopatu Polski na Jasnej Górze oraz w pracach konferencji plenarnej Episkopatu. Przed konsekracją odbył rekolekcje w opactwie Benedyktynów w Tyńcu. 28 września 1958 roku odbyła się konsekracja biskupa Karola Wojtyły. Był to dzień św. Wacława, patrona Katedry Krakowskiej. Nowy biskup oddał się bezgranicznie Matce Bożej przyjmując za dewizę słowa św. Ludwika Marii Grignion de Montforta - TOTUS TUUS. W pierwszym swoim orędziu papieskim nawiązał do tej chwili : "W tej właśnie godzinie, ciężkiej i pełnej bojaźni, musimy z synowskim oddaniem zwrócić się ku Maryi Dziewicy, która w tajemnicy Chrystusa zawsze żyje i działa jako Matka, i musimy powtórzyć te słowa : Totus Tuus, jakie przed dwudziestu laty, w dniu sakry biskupiej wpisaliśmy w nasze serce i nasze godło. "\nNowy biskup pracował w kurii, prowadził w dalszym ciągu wykłady na KUL - u, wizytował parafie, święcił kościoły i kaplice, odwiedzał domy zakonne, udzielał święceń kapłańskich. Pracy miał wiele, ale nie porzucił działalności naukowej. W roku 1960 ukazała się książka " Miłość i odpowiedzialność ", która była wynikiem wieloletniej pracy i dyskusji z młodzieżą. Wtedy też opublikował "Przed sklepem Jubilera " zaopatrzone wyjaśnieniem : " Medytacje o sakramencie małżeństwa, przechodzące chwilami w dramat." W dniach od 11.10 do 2 11. 1962 roku uczestniczył w I Sesji Soboru Watykańskiego. W styczniu 1963 roku odprawił mszę św. w Katedrze Wawelskiej w stulecie Powstania Styczniowego. Co roku w listopadzie modlił się za weteranów walki o niepodległość Polski, a na św. Stanisława prowadził procesję Wawel - Skałka.\n15 sierpnia 1963 roku uczestniczył w koronacji Matki Bożej Królowej Podhala w Ludźmierzu. 8.10. 1963 roku brał udział w II sesji Soboru Watykańskiego. Wtedy papieżem - po śmierci Jana XXIII - był Paweł VI. W skali międzynarodowej biskup Wojtyła zaznaczył swoją obecność współpracując z biskupami niemieckimi. W dniach 5 - 15.12.1963 roku odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. 1. 1.1964 roku został mianowany arcybiskupem ordynariuszem krakowskim. 5. 09. 1964 roku przewodniczył uroczystościom na Wawelu z okazji 600 - lecia zatwierdzenia przez papieża założenia uniwersytetu w Krakowie. Od dnia 10.09. 1964 r. uczestniczył w III sesji Soboru Watykańskiego w Rzymie. W listopadzie został przyjęty na audiencji u papieża Pawła VI. W Polsce, razem z Prymasem Wyszyńskim, prowadził intensywne prace nad przygotowaniem obchodów Millenium. W dniach 14.09. - 8. 12. 1965 roku uczestniczył w IV sesji Soboru w Rzymie. W przeddzień zakończenia soboru biskupi polscy wystosowali list - orędzie do biskupów niemieckich, który wywołał oburzenie władz komunistycznych i szykany wobec Kościoła.\n5 maja 1966 roku wygłosił w Częstochowie kazanie "Chrzest narodu a oddanie Polski w niewolę Maryi " i pobłogosławił kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, która wyruszała po parafiach diecezji krakowskiej. Klęcząc przed wizerunkiem Maryi, powiedział : "Oddaję Ci, o Matko, jako millenijny pasterz Kościoła Krakowskiego, na własność ten Kościół w teraźniejszości i przyszłości. Jeśli będzie Twoją własnością, to - mimo wszystkich przeszkód i trudności - Chrystus będzie w nas trwał i rósł. O Matko, Ty jesteś całą naszą ufnością. My jako własność Twoja i Ty jako ufność nasza - to jedno. Przyjm nas, Matko, na swą własność. Przyjm naszą bezgraniczną ufność. "


Happy Meal® - Minionki\nOdkryj świetną zabawę z bohaterami filmu „Gru, Dru i Minionki”. W zestawach Happy Meal® czekają na Ciebie superzabawki. Przeżywaj niesamowite przygody – jak w filmie, w którym Gru i Minionki muszą stawić czoło nowemu przeciwnikowi, zakręconemu na punkcie lat 80. Balthazarowi Brattowi. Baw się już dziś i łap chwile z rodziną!Oferta obowiązuje od 14 lipca 2017 r. do wyczerpania zapasów.\nJeżdżąca zabawka, która kryje niespodziankę. Naciśnij guzik na przednim kole, a z tyłu pojawi się obrazek Minionka.\nMinionek z kulą\nNaciśnij przycisk na plecach, a Minionek zakręci kulą na łańcuchu.\nPostaw Minionka i naciskaj jego głowę, a będzie machał rękami.\nMinionek z odlotowym kapeluszem\nNaciśnij guzik na plecach zabawki, a kapelusz poleci w górę.\nPrzesuwaj przycisk na plecach zabawki, która będzie poruszać głową i ramionami.