Komar 232 1967 rok ZZR - mój kolejny Robak\nAktualny czas: 24-10-2020, 12:34:09 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\n/ Komar 232 1967 rok ZZR - mój kolejny Robak\nZa niespełna miesiąc, minie 5 lat kiedy to, nabyłem tego owada. Wstyd się przyznać, mimo, że pisałem o nim w swoim wątku "Robaki ze złomu by joozek" , że zabiorę się za niego zimą zaraz po Polo, to nigdy na niego nie miałem już potem czasu\n..."Na razie nie będę zakładał nowego wątku, więc napiszę tu.\nPo pierwsze, moje obawy co do papierów okazały się niepotrzebne. Wszystko w najlepszym porządku, ciągłość umów też. Polisa OC ważna do sierpnia br, tablica rej jest, więc bez problemu go zarejestruję. Model 232, oryg tabliczka znamionowa, rok produkcji 1967, data pierwszej rej 1971. Wszystko to na tabliczce i w potwierdzeniu zgłoszenia do rejestru" ...\nPrzypomnę tylko, że kupiłem go od polecanego kolekcjonera, który kupił go gdzieś na wschodzie, by zarobić trochę na nim\n..."Teraz reszta informacji. Kupiłem i przywiozłem go z pod Wrocławia od ... kolekcjonera starych motocykli. Samo ich oglądanie zajęło mi z godzinę ... ok 30 szt. Chyba wszystkie modele SHL WFM Junaki z lat 50, 60. Do tego kilka rusków z lat przedwojennych i po wojennych, no i perełki; Triumph z 1932, NSU i DKW z lat 30. Wszystkie odrestaurowane, w idealnym stanie. Gość 33 lata, razem z ojcem zajmują się tym od 25 lat. Super warsztaty z obrabiarkami, piaskarkami, sprzętem spawalniczym, plazmą, lakiernią i wszystkim innym co potrzebne do samodzielnego grzebania przy motocyklu.\nKomarka kupił przypadkowo, w takim stanie jak mi sprzedał, z przebiciem 10 krotnym. Jeśli ja zapłaciłem za niego nie wygórowane pieniądze, to można powiedzieć, że kupił go za 1 butelkę 0,7 finlandi Big Grin\nCo ciekawe, jego wiedza o modelu Komara, minimalna ... kupił by zarobić parę zł na swoje remonty" ....\nTak wyglądał gdy go przywiozłem\nWięcej zdjęć https://www.chlopcyrometowcy.pl/showthre...79&page=10\nPotem trochę nad nim posiedziałem. Nie obyło się bez pomocy Mateusza; świece, lina gazu itp. Koniec końcem, wypiękniał Dostał też tablice mojego Powiatu.\nDzięki temu, że mogłem się nim poruszać, o mało co nie podmieniłem go na Żaka\nPóźniej to juz tylko przybywało nowych moich wyremontowanych Robaków, aż 232 wylądował w pomieszczeniu magazynowym z napisem " DO REMONTU"\nI tak teraz, przyszedł na niego czas ... w dobie kwarantanny przed korona-wirusem\nOczywiście rozebrałem go raz dwa. Nie będę teraz pokazywał zdjęć, tylko na bieżąco to co będę przy nim robił.\nKrótka inwentaryzacja i ... Potrzebuję tylny błotnik\nPoglądowe zdjęcie. Potrzebuję błotnik z otworem i przetłoczeniem pod odblask - wskazuje to wkrętak na zdjęciu.\nObdzwoniłem chyba wszystkich NIE MAM\nwięc ... chętnie kupię jak ktos takowy posiada.\nZabrałem się za koła. Obręcze zostają w oryginale, no może jedną trzeba będzie chromować, a także szprychy.\nNie, szprych nie będę chromował ale muszę pomyśleć nad ich odnowieniem.\nNiestety nie wszystkie uratowałem, a patent z polerowaniem nie do końca mnie satysfakcjonuje.\nTu kolejna prośba ... chętnie przytulę z 20, 30 takich szprych, tak by móc skompletować 72, 74 szt.\nWymiary jak na rysunku. Sami przyznacie, te z nyplami mosiężnymi warto uratować. Zwłaszcza, że ich polerowanie daje efekt. Jutro wstawię zdjęcia jak wygląda reszta.\nCo do szprych, by je odnowić muszą być w bdb stanie, tzn beż rdzy, a nawet rdzy powierzchniowej, tak by tylko można było wyczyścić bród i wypolerować.\nMyślałem nad ocynkiem galwanicznym, ale może Wy mi podpowiecie co byłoby lepsze i skuteczniejsze. Gdzieś kiedyś @szatek o tym pisał, ale nie mogę znaleźć.\nOk, na dziś tyle ... cdn ...\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-03-2020 01:01:15 przez joozek.)\nRaszkoV (03-25-2020), Szatek (03-25-2020)\nRE: Komar 232 1967 rok ZZR - mój kolejny Robak\nTak z ciekawości - liczysz, ile już Robaków uratowałeś? Oczywiście kibicuję i przy tym, jak i przy kolejnej setce... Tysiącu?\npodsumowując tylko ilość zakupionego materiału, na przednie zawieszenia; lagi fi 25, fi 23, wahacze pchane i amortyzatory tył liczbę tysiąca sztuk już dawno przekroczyłem\nCo do całych projektów ... 4, 5 szt rocznie x 10 lat to tak wyjdzie z 50\nElegancki komarek, powodzenia w pracach! Zostaje w obecnym kolorze?\nJa szprychy kadmowałem galwanicznie z bezbarwną pasywacją - po ocynku podobno mógłby zostać czarne smugi.\nNyple cynkowałem z żółta pasywacją. Sam wypolerowany mosiądz po czasie się utleni i będzie ciemny i bez połysku. Do zaplatania i centrowania obręczy dorobiłem śrubokręt z nacięciem, tak aby nie używać klucza do nypli i nie ścierać ocynku.\nTo są te cieńsze szprychy pod koła 19", grubsze, czy jeszcze inne? Zostało mi tych pierwszych trochę razem z nyplami. Są odnowione tak jak napisałem wyżej.\nPowodzenia w kolejnej renowacji\nPatryku ... czekałem na Twoją informację poszło PW\n@RaszkoV - nie, kolor będzie inny - jedyny możliwy dla tego modelu\nPrzy okazji, dziś dokończyłem czyszczenie i polerowanie szprych i nypli.\nO ile nyple wyszły super, to szprychy nie koniecznie. Nie wszystkie dały się ładnie wypolerować i te ślady są widoczne. Do tego wszelkie miejsca pracy; szprycha o szprychę, są widoczne i wygląda to jak by ktoś prostował te miejsca młotkiem 5 kg\nCiekawe co mi napisze Patryk.\nPisałem tez do Bartnika, maja takie szprychy nowe z nyplem mosiężnym 2,5 zł/szt, czyli komplet na 2 koła to 180 zł - rozważam taką opcję.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-03-2020 19:36:17 przez joozek.)\nMoje szprychy wyglądały podobnie i wszystkie szlifowałem ręcznie papierem ściernym (chyba nawet P40) - głównie w ich prostej części. Możesz sobie je potem wyszlifować drobniejszymi gradacjami.\nPosprawdzaj sobie też czy są proste i ewentualnie je naprostuj\nNajpierw ogranicznik stojaka centralnego - taki zastałem patent, dobrze, ze nie spawany. Na następnym zdjęciu taki jaki ma być, wystarczy wspawać i zaspawać niepotrzebne otwory.\nSam stojak wymaga tulejowania otworów pod sworzeń, a także wymianę tulei w ramie - tu zastosuję "mój sposób na\nMartwi mnie też ta prawa blacha silnika - pewnie będzie wymagała wymiany\nDo tego te rozwiercone otwory pod nity tabliczki znamionowej.\nStopki stojaka do napawania i oszlifowania.\nDo wymiany też pójdą metalowe tuleje z osią, tylnego wahacza - sztywnego trójkąta. W tym przypadku nie potrzebne będzie tulejowanie otworów.\nOtwory sztycy pod miseczki bieżni - OK\nCiekawostką jest dorobiony przedni ogranicznik skrętu - to działa - to zostanie, jedynie pod-spawam i oszlifuję.\nNo i na koniec, przedni widelec.\nGwint sztycy jest ok. Wszystko umyte i wyczyszczone. Dobrałem właściwą nakrętkę radełko-wą, podkładkę z wewnętrznym zabezpieczeniem i nakrętkę kołpak-ową.\nDolna bieżnia sztycy usunięta - metodą podgrzania palnikiem i dużego noża.\nMiejsca tego nie zabezpieczam - Robak będzie malowany natryskowo, więc z osadzeniem bieżni nie będzie problemu. Jednak gwint sztycy - musi być zabezpieczony przed piaskowaniem i malowaniem, każdym.\nIdealnie do tego nadaje się elektryczna taśma izolacyjna, zimno-kurczliwa.\nNa koniec kontrola wahaczy pchanych, ew podbicie od dołu gniazd odbojni, W tym przypadku nic nie musiałem robić.\nNa dziś koniec ... cdn ...\nbacablue (08-23-2020), Szatek (03-26-2020)\nSzkoda właśnie że u bartnika nie ma polerowanych szprych, tylko trzeba to robić na własną rękę\nA jak to jest z tym ogranicznikiem stopki centralnej, ja mam u siebie w komarze niby tak jak powinno być, a i tak komar stoi niżej niż przed rokiem. Może podeślę jutro fotkę jak to wygląda\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-03-2020 01:23:51 przez trzcinka.)\nBłotnik tylny będę miał niestety z innego robaka.\nPrzedni ze wspornikami jest idealny, a tylne już uratowane.\nWszystkie otwory poprawione wiertłem fi 6,3 mm, wyrównane i oszlifowane - włosy murzyna\nZbiornik jeszcze za starych dobrych czasów ocynkowany z zewnątrz i wewnątrz. Do szpachlowania jedna w-gniotka i miejsce po naprawie - lutowaniu.\nKolejna rzecz to przednia skorupa lampy. Kiedyś gdy robiłem 232 kuzynowi, nie ustrzegłem się błędów przy jego skorupie z pasowaniem strzałek i ramki reflektora.\nPamiętam to do dziś, więc poczyniłem wszystkie pasowania przed oddaniem jej do piaskowania i malowania.\nDo pasowania użyłem już części w nowym chromie\nktórych mam nieco więcej\nO dodatkach nie wspomnę\nJGNZM (03-27-2020), Szatek (03-26-2020)\nBy nie zanudzić wszyscy wchodzą, ale nic nie piszą ...\nKilka zdjęć z pierwszych prac.\nRozpoczynam od ramy. Najpierw sztywny trójkąt. Prac blacharskich nie będzie, jedynie kosmetyka i pasowanie. Szpanery i śruba siedzenia z klinem. Dolna oś z metalowymi tulejami będzie z nierdzewki A2.\nTeraz główna część ramy i jej brak ogranicznika stojaka centralnego. Przypadkiem w rękę wpadł mi "niepotrzebny" kawałek rurki i wystrugałem reperaturkę. Osadziłem ją od wewnątrz, przyspawam przez otwory poprzedniego patentu, a także podczas wspawania samego ogranicznika. Teraz ogranicznik będzie miał się czego trzymać\nOczywiście do przymiarki musiałem użyć stojaka centralnego, jego osi i tymczasowej tulei. Te części tez dorobię z nierdzewki A2.\nNa ostatnim zdjęciu widać linię otwartego stojaka, w stosunku do linii ramy, by potem Robak ładnie na nim stał z podniesionym tylnym kołem\nZa pomocą specjalnego narzędzia; młotka i szyny kolejowej udało mi się wyprostować i ocalić prawą blachę ramy pod silnik\nOczywiście te za duże otwory tabliczki zaspawam, zeszlifuję i wywiercę nowe, właściwe.\nNa koniec spasowałem blachy, osłony gaźnika i ramy.\nDlaczego będą inne wyjaśnię niebawem.\nbacablue (08-23-2020), przemekm (03-27-2020), Szatek (03-27-2020)\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27-03-2020 13:41:47 przez ArcziManYea.)\nBardzo szanuję za chęci grzebania w Komarkach. Mi już się odechciało, dużo bardziej satysfakcjonujące dla mnie jest spawanie samochodów Bardzo dobra robota jak i za każdym razem\nNo i ostatnie zdjęcia z inwentaryzacji i pasowań.\nNajpierw osłona łańcucha. Jeszcze nie spotkałem takiej by nie była popękana w miejscu mocowania do ramy. Moja też, do tego skręcona osiowo na całej długości. Jej fragmenty wykorzystam do zrobienia nowej osłony do modelu 2320, którego restaurację planuję w następnej kolejności.\n232 dostanie inną osłonę, którą kupiłem jakiś czas temu. Niestety też wymagała repera-turki. Nie ma się co dziwić, oryginalnie osłony były tłoczone z blachy 0,5 mm, repera-turka z 0,8 Wstawię ją od wewnątrz zgrzewając do osłony w 2 miejscach.\nNo i bagażnik. Był już naprawiany, spawany elektrodą. Naciąłem i oszlifowałem to miejsce. Mam znajomego co może to pospawa drutem mosiężnym. Jeśli nie to ...\nJestem na taką okoliczność przygotowany - współczesny zamiennik od Klasykmoto\nJest zrobiony naprawdę dobrze, wszystkie wymiary i kształty zachowane. Wsporniki dobrze wspawane i podgięte jako przód i tył. Jedyne odstępstwo to grubość blachy.\nOryginał 1,25 zamiennik 1,5 mm. Niby na korzyść, no i po pomalowaniu nie będzie tego widać. Trzymając w ręku, czuć różnicę wagi\nOprócz tylnego błotnika, kupka części gotowa do spawania, szlifowania i piaskowania.\nObiecałem też, że wyjaśnię, dlaczego będą inne blachy gaźnika - powód prozaiczny\nI wszystko jasne chcę wrócić do oryginału 232, czyli cylinder pod gaźnik G12 z nastawianym filtrem powietrza i kranikiem SW-9\nCylinder z głowicą kupiłem kiedyś okazyjnie na Moto-bazarze we Wrocławiu i już jest wyszkiełkowany ze szlifem pod tłok R1 ZMD. Gdzie to robiłem, chyba nie musicie pytać\nGaźnika całego, sprawnego jak dotąd nie udało mi się kupić, ale mam nadzieję, że z tego co mam jeden złożę\nMam też, jak widać na zdjęciu, dwa filtry powietrza. Oba są oryginalne ZMB, ale jeden z nich ma aluminiową obudowę - ciekawi mnie w jakich latach była stosowana.\nNo i ostatnia niespodzianka - ten dziwny kranik z metalowym odstojnikiem, kupiłem jakiś czas temu ze zbiornikiem Komara montowany na przednią płetwę, czyli tak jak w sztywniakach. Ciekawe od czego pochodzi, nie widziałem takich w Komarach.\nAaaa, kranik jest kompletny, z uszczelkami, umyty i nie cieknie\nananas (04-03-2020), Szatek (03-28-2020)\n» Wyświetleń: 27348\n» Wyświetleń: 3022\n» Wyświetleń: 15430\n» Wyświetleń: 22785\nSokół - lata produkcji\nDezamet 023 sprzęgło\nOdnawianie części rowerow...\n» Wyświetleń: 23365\n» Wyświetleń: 10926\n» Wyświetleń: 3042\n» Wyświetleń: 15794


POSbistro i UpMenu, czyli integracja od pierwszego wejrzenia! - Mobilne oprogramowanie sprzedażowe\n19 kwietnia, 2017 12 kwietnia, 2019 Posbistro 3468 Views 2 komentarze integracja posbistro i upmenu, posbistro i up menu jak działa\nWraz z aktualizacją naszego oprogramowania do wersji 2.0 przygotowaliśmy mnóstwo niespodzianek dla naszych klientów. Dziś przedstawiamy kolejną z nich, czyli integrację z systemem do zamówień jedzenia online UpMenu.\nPrzechodzenie od słuchawki do internetu, to coraz mocniej zauważalny trend wśród klientów decydujących się na zakupy z dostawą do domu. Coraz częściej zamiast dzwonić, wolimy zamówić jedzenie online. Ba! Aż 30% z nas robi to średnio 2-3 razy w miesiącu! Prognozy zachowań konsumentów w Polsce wskazują jednoznacznie na wzrost popularności tego rozwiązania w najbliższych latach. Jak zatem właściciel restauracji powinien się na to przygotować?\nSą lokale gastronomiczne, w których właściciele nawet nie myślą o rozpoczęciu sprzedaży z online, ponieważ natłok pracy i niekończąca się liczba klientów wystarczająco zajmują pracownikom czas. Jest to jednak wyjątkowo elitarna i mała grupa. Większość lokali gastronomicznych sprzedaje swoje produkty z dostawą, na wynos czy pre-order, ponieważ generują dzięki temu zdecydowanie większe zyski. Spływające zamówienia zazwyczaj odbiera się przez telefon lub w panelu jakiegoś pośredniczącego w sprzedaży portalu. Problem w tym, że portale te, w zamian za wypozycjonowanie lokalu oraz udostępnienie całej infrastruktury związanej z elektronicznym menu czy płatnościami online, pobierają niemałą prowizję.\nOczywiście, każdy restaurator chciałby posiadać własną stronę internetową, poprzez którą można byłoby dokonywać zakupu, a przy tym nie dzielić się z nikim zyskami. Do tego jednak przydałby się sprawny marketing, oraz system do wysyłki e-maili czy smsów, a to wszystko spięte bazą danych i innymi rzeczami, do których restaurator może nie mieć ani głowy, ani czasu. Ponadto takie rozwiązania zazwyczaj srogo kosztują i jednych na nie stać, innych niestety nie. Na rozwiązanie tego problemu wpadła firma UpMenu czyli kolejny gracz na rynku zamówień online w gastronomii. Jaka jest ich oferta i dlaczego lider oprogramowania sprzedażowego na tablety, czyli firma POSbistro zdecydowała się na integrację właśnie z nimi? Wyjaśniamy.\nUpMenu oferuje swoim klientom całą infrastrukturę związaną z zamawianiem jedzenia online. Firma świadczy usługę polegającą na integracji już istniejącej strony www lokalu z elektronicznym menu oraz systemem płatności. Daje również możliwość podpięcia rozwiązania do fanpage’u lokalu na Facebooku. Ponadto UpMenu oferuje stworzenie strony www według przygotowanych szablonów, dostosowywanych pod konkretną restaurację. Co warte dodania, całość jest w pełni dostosowana do urządzeń mobilnych, stąd klienci przeglądający stronę na smartfonie będą mogli bezpośrednio złożyć zamówienie.\nWszystkimi procesami zarządza się z poziomu panelu administracyjnego, tam też wpadają wszystkie zamówienia. Z reguły, po odebraniu takiego zamówienia jest ono realizowane, a następnie wprowadzane do systemu lub wbijane na kasę fiskalną. Bywa jednak, że czas zaoszczędzony na przyjęciu zamówienia (bo dzieje się to w 100% po stronie klienta), jest szybko zaabsorbowany przez żmudne wklepywanie zamówień do systemu. A gdyby tak, ten proces również pominąć?\nOdpowiedzią na to pytanie jest właśnie tytułowa integracja systemu POSbistro i UpMenu. Od teraz każde zamówienie, składane za pośrednictwem systemu UpMenu trafia bezpośrednio do systemu sprzedażowego POSbistro. Pojawia się ono w zakładce “online” oraz dodatkowo wyświetla się notyfikacja w komunikatorze. Kasjer może zdecydować, czy przyjmuje zamówienie, czy też nie, a informacja o odrzuceniu lub przyjęciu zamówienia jest przesyłana natychmiastowo do systemu UpMenu.\nCo więcej, jeśli klient wyznaczył sobie strefy dostaw oraz przypisał do nich odpowiednie kwoty, to w POSbistro będą one automatycznie naliczane do rachunku. Genialne, prawda?\nOczywiście wszelkie sprzedane w ten sposób produkty automatycznie zejdą z magazynu tak samo jak produkty sprzedawane w lokalu. A wszystko to, właściciel lub manager lokalu może kontrolować w czasie rzeczywistym z każdego miejsca na ziemi i o każdej porze.\nTo co? Chyba trochę ułatwiliśmy Wam sprawę?\nOd tego w końcu jesteśmy 🙂\nJeśli jeszcze nie korzystasz z rozwiązania POSbistro i UpMenu, czas najwyższy abyś przetestował je w swoim lokalu. Napisz do nas, a udostępnimy ci demo na 14 dni zupełnie za darmo! Kliknij tutaj aby uzyskać więcej informacji\n← Targi Euro Gastro 2017. Czyli POSbistro integruje się na maxa!\nJak założyć restaurację w Wielkiej Brytanii? →\n12 czerwca, 2018 Izabela Głód 1\n2 thoughts on “POSbistro i UpMenu, czyli integracja od pierwszego wejrzenia!”\n28 lutego, 2019 at 9:27 am\nZ czystym sercem polecam powyższy materiał znajomym. Sam bardzo wiele się dowiedziałam i pewnie innym także się spodoba.\nPingback:Jak niskim kosztem uruchomić zamówienia online w restauracji? - Mobilne oprogramowanie sprzedażowe


Wakacje z truchłami - Iwona Banach - ebook + książka - Legimi online\nczytałam zabawniejsze tej pisarki\nTa pisarka ma lepsze książki w swoim dorobku\nWakacje z truchłami\nLas był ciemny, ale z daleka przedzierały się pobłyski światła albo świateł. Okrzyki, jakieś głosy. Coś się działo. I to coś nie było dobre.\nGdzieś szczekały psy.\nSłychać było szczęk jakiegoś żelastwa.\nNoc roznosiła odgłosy po okolicznych polach tak, że nie było wiadomo, skąd nadchodzi niebezpieczeństwo. Wiadomo było tylko, że się zbliża. Możliwe, że nadchodziło zewsząd. Było pewne, że to miejsce nie jest bezpieczne. Może nigdy nie było.\n– I co my teraz zrobimy?\n– Musimy się ukryć. Na długo, może na bardzo długo, ale kiedyś wrócimy i odbierzemy to, co nam się należy.\nUbrana na czarno postać uciszyła ręką szepty.\n– Zapamiętajcie. Majeranek, łopian, chaber, a potem senes i werbena, to ważne. To tylko część. Reszta jest pod kropidłem. Zapamiętacie? Postarajcie się! Teraz musimy uciekać.\nTrzasnęła jakaś gałąź.\n– Idą po nas…\n– To ma być senes czy sedes?\n– Senes! Jeszcze ktoś nas usłyszy…\nLas tonął w ciemnościach i mgle. A może to nie była mgła, tylko dym?\nWszyscy rozejrzeli się dookoła, ale w tych warunkach nie było szans zobaczyć czegokolwiek, a już z pewnością kogokolwiek.\nKtoś jednak tam był. Słyszał. Słuchał… To, co się tu działo, było ważne. Kilkakrotnie powtórzył usłyszaną informację. Liczył, że przyniesie mu fortunę.\n– Majeranek, łopian, chaber, senes i werbena, kropidło – powtarzał cichym głosem, oddalając się z miejsca, które z chwili na chwilę stawało się coraz bardziej niebezpieczne. – Majeranek, łopian, chaber, senes i werbena, kropidło. – Nadal jednak nie był pewny, czy chodziło o senes czy sedes? I co z tym kropidłem? Możliwe, że trzeba zrobić jakiś płyn… Napar… Nalewkę. A sedes to przecież coś z łaciny, od siedzenia, więc może należy nim nacierać pośladki?\nNie był jedyną osobą, która słyszała i widziała, co się działo. Ktoś nawet zapisał co ważniejsze słowa. Niestety, nie było zbyt dobrze słychać.\nWiedźmy, bo to na pewno były wiedźmy, szeptały, przekazywały sobie tajemne formuły, knuły…\nNie tańczyły nago przy księżycu, tym razem uciekały.\nA potem nastąpił armagedon.\nNa park penisów nie zgodził się proboszcz, ale w sumie to i tak nie miało większego znaczenia. Nawet nie musiała pytać. Odkąd teren należał do niej, nikomu nie musiała się tłumaczyć z tego, co zamierza tam zrobić. Kłopot był zupełnie gdzieś indziej. Artyści… Oni nie chcieli rzeźbić penisów, a przecież jak inaczej miała je zdobyć? Piękne, artystycznie wykonane penisy nie walają się po ulicach, niestety.\nKiedy przeczytała w jednej z bulwarówek o Haesindang, koreańskim parku, który przyciąga tłumy turystów, zdała sobie sprawę, że to jest genialny pomysł na zarobek, i to taki, który nie będzie wymagał wielkich nakładów. Wystarczyłoby trochę penisopodobnych rzeźb i jakaś legenda, zresztą bez legendy też by jakoś przeszło.\nJednak znalezienie kogoś, kto wyrzeźbi penisa wielkiego jak pół domu i nie zażąda za to milionów złotówek, okazało się niemożliwe. A potrzeba było tych rzeźb co najmniej kilkadziesiąt. I, niestety, nie mogły być z plastiku.\nJuż sobie wyobrażała penisy kamienne, marmurowe, spiżowe, w ostateczności drewniane albo choć gipsowe, ale… No cóż, takie były poniżej godności artystów. I choć ta ich godność nie miała dla niej najmniejszego znaczenia, to jednak projekt upadł.\nMoże to była rzeczywiście za mała wieś na takie atrakcje? Tak przynajmniej twierdzili wtajemniczeni mieszkańcy. A może niepotrzebnie ich po prostu wtajemniczała w ten projekt?\nJuż sprzedaż tego terenu nie każdemu się na wsi podobała. Natomiast pomysł, by założyć tu park rozrywki, wywołał ogromne poruszenie, ziemia się niemal zatrzęsła. No, ale ludzie, jak to ludzie, zawsze gadają. Nie miała zamiaru się tym przejmować.\nNa próżno tłumaczyła, że atrakcje nie są dla wsi, ale dla reszty świata, i z pewnością przyniosą wiosce i sławę, i pieniądze. Ale stare baby i młode dewotki, wielce obrażeni artyści, których śmiała sprowadzić do roli wytwórców taniej pornografii, oraz proboszcz powiedzieli stanowcze „nie”. Pomysł upadł, lecz ziarno zostało zasiane.\nMietek wracał do domu nad ranem upalony i pijany, jak co noc po wypłacie, a że pracował dorywczo i wypłaty też były dorywcze, to zdarzało mu się to często.\nTym razem imprezował z turystkami, z dziewczynami, co dla niego było rzadkością. To znaczy może tak bardzo nie imprezował, tylko dołączył do nich i trochę się u nich zasiedział. Było ognisko i oczywiście stada komarów. Jemu nie przeszkadzały, ale turystkom dobrze dały w kość, szczególnie tym, które przesadziły i padły w boju. Nie że zaraz bardzo padły, tylko trochę.\nZ powodu zawrotów głowy Mietkowi droga się dłużyła, ale w końcu dotarł do furtki i wszedł na zachwaszczoną dróżkę. Kopnął dziurawy garnek, poklepał krokodyla, który wyłonił się z asfaltowej rzeczki w sadzie, zjadł kilka kanapek rosnących na krzaku przed domem, westchnął, otworzył drzwi i już miał wejść do kuchni, kiedy zobaczył kobietę leżącą pod stołem.\n– Szlag mnie zaraz trafi! Co on dodał do tego zielska? Takich efektów jeszcze nie miałem – poskarżył się nieistniejącym sąsiadom, pomamrotał trochę do siebie i poszedł się położyć.\nWyimaginowane kanapki nie wystarczyły na długo, więc po godzinie wstał, wygrzebał z lodówki kawałek zeschłej, ale – jak sądził – jeszcze jadalnej pasztetowej, dwa jajka, cebulę, śmietanę z lekko tylko widocznym śladem pleśni i kaszankę. Wrzucił to wszystko na patelnię. Wyłowił skorupki jaj, zamieszał i zaczął jeść prosto z patelni. Po chwili jednak włączył gaz. Z chlebaka wyciągnął kilka kromek niezbyt świeżego chleba.\nZamyślił się nad światem. To trochę trwało.\nKiedy maź na patelni lekko już się przypalała, znów sięgnął po łyżkę i zaczął jeść.\nDanie nie należało do luksusowych, ale było, istniało, co w takich chwilach miało kolosalne znaczenie, bo po mieszance przeróżnych specyfików i wypaleniu sporej ilości zioła zawsze był tak głodny, że zjadłby wszystko, nie wyłączając kociej karmy.\nTyle że się skończyła.\nMrusia zaopatrzyła go w trzy zdechłe myszy, które leżały jak wyrzut sumienia na kuchennym stole, ale nie był w stanie ich zjeść. Znaczyło to tylko tyle, że karmy nie ma już od kilku dni i Mrusia musi radzić sobie sama, co zawsze robiła niechętnie.\nZignorował to, że Mrusia nie żyje już co najmniej tak długo jak jego matka i że karmy nie kupował w ogóle.\nMyszy nie zrobiły na nim wrażenia.\nWestchnął z rezygnacją, wylizał patelnię i wrócił do łóżka, po drodze ze zdziwieniem spojrzał na kobietę pod stołem.\nNadal tam leżała.\nMimo wszystko, z domieszką czy bez, towar pierwsza klasa!\nO ile park penisów jako pomysł na zarobek padł, o tyle sam pomysł założenia parku pozostał. Oczywiście, park jako taki nie jest miejscem, na którym da się zarobić, bo mało kto kupuje bilety do parku, i to na wsi. Parków w Polsce jest sporo i nie są czymś nadzwyczajnym nawet w miastach, a cóż dopiero na wsi, gdzie cała miejscowość jest właściwie parkiem. Oczywiście w pojęciu ogólnym, czyli drzewa, krzaki, alejki, ławki, może też kilka stołów piknikowych i coś szemrzącego… Lepsze parki mają ponadto dziwaczne rzeźby, fontanny, jakieś domki gotyckie czy inne świątynie Sybilli, jak park Czartoryskich w Puławach. Ale i to nie wystarczy.\nNie tu, nie teraz i nie za takie pieniądze, o jakich marzyła. Na swoim dość sporym terenie chciała urządzić park, który przyniesie jej i sławę, i pieniądze. Mówi się „wielka sława to żart”, ale nie, to nie jest prawda! Wielka sława to wielkie pieniądze! Tak jak z tym parkiem penisów – był tak sławny, że ciągnęli tam ludzie z całego świata! I na pewno kupowali bilety wstępu. Wszyscy jak jeden mąż.\nNo, ale penisy już przepadły, lecz idea pozostała.\nZastanawiała się, co by mogło być równie fascynujące jak penisy.\nNa pewno nie sztuka. To już nie te czasy. Teraz sztuka jest bardziej dla snobów. A więc co? Co się sprzedaje jak świeże bułeczki? O czym się mówi? Co jest na pierwszych stronach gazet albo w zajawkach programów informacyjnych?\nI tak właśnie powstał Park Zbrodni. Prywatny Park Zbrodni. Pierwszy i jedyny w Polsce, a może i na świecie. Prywatny Park Zbrodni.\nMietek obudził się rano skacowany, rozedrgany i chory. Świeżość pasztetowej albo kaszanki, nie pierwsza ani nie druga, a może nawet zdecydowanie ostatnia, dała mu się we znaki. Niewykluczone też, że połączenie tych świeżości z kanapkami z krzaka przed domem, które okazały się owocami śnieguliczki i były nieco trujące, spowodowały, że się pochorował.\nW zasadzie był do tego przyzwyczajony, toteż nie przejął się tym za bardzo. Tylko się trochę wkurzył na koguty, które ośmieliły się obudzić go tak wcześnie. Było chyba około jedenastej.\nNiezbyt przyjaźnie nastawiony do świata, wyjrzał przez okno. Asfaltowa rzeczka w ogrodzie już zniknęła, krokodyla też nie było. Polazł do kuchni. Myszy, które wywalił wieczorem do śmietnika, znów leżały na stole. Przeszedł do pokoju i zasiadł przed telewizorem z butelką wody w ręku.\nZastanawiał się, co mógłby zjeść na śniadanie albo raczej co wypić, by coś poradzić na kaca, ale nic nie znalazł.\nKobieta nadal leżała pod stołem i teraz pomyślał, że może to wcale nie taki znowu dobry towar, tylko zwłoki Pakosiowej jakoś się do niego przywlekły i teraz leżą bez sensu nie tam, gdzie powinny.\nNie było to dla niego nawet przerażające, więcej, natychmiast wyczuł okazję, by trochę na tym zarobić. To pozwoliłoby mu przetrwać ten dzień, a może i uraczyć się na noc.\nMietek nie miał wielkich ambicji. Żył i to mu wystarczało. Póki żyła jeszcze jego matka, usiłował mieć jakieś plany i ambicje, z reguły były to jej ambicje. Robił, co mu kazała, czasami nawet coś sensownego, no i nieraz się mył i czesał, a teraz zupełnie nie miał na to ochoty.\nWstał sprzed telewizora, przeczesał czuprynę palcami, ominął zwłoki szerokim łukiem, wpadł do łazienki, zawleczony tam przez własny żołądek, który przez jakiś czas nie pozwalał mu się stamtąd oddalić, i postanowił iść jak najszybciej sfinalizować sprawę zwłok Pakosiowej, a potem – zaopatrzony w kilkanaście, może kilkadziesiąt złotych – udać się za najbliższy posterunek policji, gdzie znajdowała się stacja benzynowa i można było zakupić coś z procentami. Jak najszybciej…\n– Przebąki są, że pójdzie ten konkurs – powiedziała Aurelia. – Podobno facet od castingów już buszuje w sieci, ale to ma być najpierw grupowo. Potem dopiero będzie dziewczyny wybierał. Wiecie, jaki zapowiada się szał?! Wszystkie pindzie się posrają, a ta, która zwycięży, to normalnie utopi się w szampanie i będzie srała dolarami.\nKonkurs na Miss Instagrama był legendą. Ta legenda krążyła od lat i raczej nie miała wiele wspólnego z rzeczywistością, ale wiele dziewczyn się na nią łapało, wiele marzyło, a były i takie, które wierzyły w nią niczym w prawdę objawioną.\nZnane są legendy wiejskie, te od krasnoludków i całowania żab, by przemienić je w książęta przecudnej urody, z kasą i posiadłościami. I to w zasadzie bywa prawdą, bo jeśli ktoś ma kasę i posiadłości, od razu wydaje się dziewczynom księciem, nawet gdy ma wulkany pryszczy na twarzy i budyń zamiast mięśni na brzuchu. Są też legendy miejskie, te z czarną wołgą i krokodylem wyłażącym z muszli klozetowej na warszawskim Ursynowie. Krąży też wiele legend sieciowych. O ludziach rozdających miliony przypadkowym użytkownikom internetu albo o karierach z YouTube’a. O kuzynie z Nigerii, który zmarł przed własną śmiercią i ma takie samo imię, dlatego prawnik albo barista z tejże Nigerii ma dla kogoś miliardy. Ludzie wierzą i nawet się na to łapią.\nLegenda o szykującym się konkursie na Miss Instagrama krążyła od dawna. Ten konkurs elektryzował, kusił i wywoływał skrajne emocje. Wszyscy wiedzieli, że ma być, że się szykuje, że będzie, wiedzieli też oczywiście, że mogła to być zwykła plotka, tyle że na takie plotki dobrze jest być przygotowanym. W sieci są miliardy zdjęć dziewczyn, które pragną być zauważone.\nAby zwiększyć swoje szanse, trzeba jednak coś zrobić.\nTakiej okazji nie można przegapić. To by było straszne, wręcz karygodne! Żeby więc jakoś w to wejść, niektóre dziewczyny postanowiły stworzyć grupę. To nic nie kosztuje. Żadna wprawdzie nie wiedziała, do czego taka grupa jest potrzebna, ale wszystkie były przekonane, że taka potrzeba rzeczywiście istnieje.\nDziewczyny w grupie mogły się też lepiej promować. Razem miały większe szanse, przynajmniej na pierwszym etapie, bo potem to już wiadomo… Każda liczyła na więcej, każda wierzyła, że jest tą jedyną. Najmniej szans miała chyba Kalina, ale ona potrafiła pomóc innym dziewczynom, jakoś je zorganizować, co na tym etapie było najważniejsze. Już rekrutacja pokazała, że nadawała się do tego idealnie.\n– Kaśki z nami nie będzie? – zapytała Aurelka trochę zdziwiona, a Kalina tylko wzruszyła ramionami i powiedziała:\n– Wypadła za majonez, a Monika za flaczki po zamojsku. Nie mogłam się na to zgodzić, chyba wiadomo, nie? Mamy być najlepsze! Nie śmieciowe!\nŻadna z dziewczyn nie zareagowała obrazą, bo to było oczywiste. Majonez? Przecież majonez jest synonimem bezguścia, a flaczków nawet po zamojsku nie jada się na salonach.\n– A ta Danka? Przez co odpadła?\n– Przez lakiery do podłóg. – Kalina wzruszyła ramionami po raz kolejny, potem pokręciła głową, zrobiła skrzywioną minę i rzuciła: – Czy to tak trudno zrozumieć, że nie rozdrabniamy się na pierdoły?! Żadne termomixy, majonezy i inne gówna. Jesteśmy modelkami! Rozumiecie?! To ma być nasza działka! Jak to wygląda, żeby ktoś, kto się zajmuje czymś takim na poważnie, odwalał posty z takim gównem?! Rozumiecie, prawda?\nPoczątkowo myślały, że liczy się tylko wygląd, ale Kalina im uświadomiła, że jest inaczej.\n– Pasztet wam urody nie doda, rozumiecie? Ani kaszanka!\nJasne, że rozumiały. I dlatego właśnie szykowały się na prywatne zgrupowanie modelek, choć nie było to takie proste, bo wszystko organizowały sobie same. Grupę też założyły same i same zamierzały jakoś to pociągnąć i jeszcze trochę na tym zarobić. Pewnie, że nie teraz, później. W ostatecznym rozliczeniu każdej prawie działalności błyska na horyzoncie kasa, choć nie każdemu udaje się do niej dobrać.\n– A ciałopozytywność przejdzie, czy też wypada? – zaryzykowała pytanie Samantha.\nSamantha miała tak naprawdę na imię Czesława i usiłowała zaistnieć na Instagramie jako TschesWaVa, ale zupełnie jej to nie wychodziło. Jak tylko ktoś przeczytał na głos jej nick, od razu wyłapywał problem i leciało: „Co u ciebie, Cześka” albo „Jak leci, Czesławo” – nienawidziła tego. Nienawidziła! To imię było dla niej traumą i zaświadczeniem, że jej matka chciała ją skrzywdzić już w niemowlęctwie. Poza tym psuło wszystkie zdjęcia. Nawet zmiana z Czesławy na TschesWaVa nie pomagała, ale Samantha – jak najbardziej.\nPoza tym dziewczyna miała głowę na karku, ale ręce zdecydowanie lewe. Interesowała się wszystkim, co może dać jakiś zarobek i nie wymaga siedzenia w pracy oraz – co ważne – nie szkodzi na hybrydy. No i robiła genialne selfie. Miała w tej dziedzinie spore, wypracowane przez lata doświadczeń, umiejętności. Używała przeróżnych tricków. Wiedziała, jak stanąć, żeby nogi sięgały do nieba, a nie tylko do szyi. Jakie światło nada jej interesującą bladość, a jakie pokaże jej wewnętrzny blask. Raz próbowała nawet z ledowymi światełkami zamkniętymi w ustach, ale wyszło paskudnie, trochę jakby wymiotowała błękitną poświatą. A gdy robiła foto pośladków, to rozsmarowywała na nich nabłyszczacz do kwiatów, kakao i złoty cień do powiek tak umiejętnie, że wyglądały, jakby każdy z nich był w siódmym miesiącu ciąży i to bliźniaczej.\nLiczyła, że to jej się przyda.\nKalina zajęła się stroną organizacyjną, a pozostałe dziewczyny sprawami urody. Miały wstawiać jak najpiękniejsze zdjęcia z najlepszymi hashtagami. Moda, biuściki, kolanka, makijaż, dekolty, a nawet plecy. Kalina zrobiła badanie rynku i wysłała kilkanaście ankiet do wypełnienia na Facebooku. Wyszło jej, że jeżeli chcą cokolwiek osiągnąć na konkursie, muszą się zjednoczyć. Instagramer jako taki już się nie liczy. Zero, nul, bez sensu, marki nie zbuduje, może będzie niezły, może nawet dobry, ale wielki nie będzie, a tylko wielcy są wielcy, no i… zarabiają!\nTo oczywiście jeszcze nie znaczy, że jest źle. Nie! O ile instagramer czy samotny bloger się nie liczy, to grupa tak. Tyle że nie chodzi o jakąś grupę przypadkowych ludzi, nawet jeżeli wszyscy są lub nazywają się blogerami, chodzi o specyfikę i pewną specjalizację.\nNic poza specjalizacją nie wchodzi w grę.\n– Wszystko inne musi pójść w odstawkę – oświadczyła Kalina kilkunastu chętnym dziewczynom. Nie wszystkim się to spodobało, bo niektóre miały swoje wypracowane już układy, a grupa, którą zakładały, dopiero raczkowała i jej rozwój pozostawał na razie w sferze marzeń. Z jednej strony, była dla nich szansą, z drugiej – mogły zbyt dużo stracić. Grupa mogła nie wypalić albo – przeciwnie – być super, ale nie dawać korzyści, na jakie liczyły. A liczyły na cudeńka, kontrakty na ciuchy, reklamy bielizny, mydełka, maskary… Towary ze „złota i platyny”, czyli produkty marek z najwyższej półki, tak drogich, że przeciętny człowiek pracuje na to latami. Ale tak naprawdę wzięłyby wszystko, co dawało jakiekolwiek wymierne korzyści. Miały świadomość, że najpierw byłyby na umowach barterowych, ale potem? Mierzyły wysoko! Gdyby grupa się sprawdziła albo wygrała w konkursie, czekałaby na nie brzęcząca gotówka!\nI głęboko w to wierzyły.\nWierzyły też w Kalinę. Była zdecydowana, twarda, czasami może wredna, ale zawsze wiedziała, co robi. Takie przywódczynie się szanuje.\n– No, co z tą ciałopozytywnością? – ponowiła pytanie Samantha.\n– Ciałopozytywność? No, nie wiem. Podobno od tego się tyje – zaryzykowała Karola.\n– Od biedy, naprawdę tylko od biedy. – Kalina westchnęła. – To nie jest nasz target. Jeżeli już musisz? Ale lepiej, żebyś nie musiała musieć.\nSamantha zrezygnowała. Nie z grupy, o nie, z propagowania idei ciałopozytywności.\nByło więc ich ledwie cztery: Samantha, Karola, Aurelka i – oczywiście – Kalina, która to wszystko wykombinowała. Dla niektórych w sieci tempa dzida i wariatka, osoba, która wymagała posłuszeństwa, lojalności i cholera wie czego w zamian za: „na razie jeszcze nic nie zarabiamy, ale to się zmieni”.\nPozostawało wierzyć. Dziewczyny należały do tych łatwowiernych. Instagram już się o to postarał i zrobił im niezłą papkę z mózgu.\nZorganizowanie wspólnego wyjazdu było pomysłem Kaliny. Miały się poznać i polubić. W zasadzie to drugie nie było wcale konieczne, ale bliższe poznanie się miało sens. Któregoś wieczoru, kiedy wszystkie były już zmęczone i odrobinę wcięte, Kalina umieściła na Facebooku tekst w stylu: „Dziewczyny, zróbmy coś razem!”. Były wakacje, miały czas i tygodniowa wspólna wyprawa w nieznane nabierała rumieńców.\n– Park Zbrodni! – zaproponowała Kalina jako cel podróży. – Wszystko załatwię, pokoje nie będą drogie, bo to wiocha, bilety też nie, a żarcie jakoś same ogarniemy. Co wy na to?\n– A po cholerę nam jakiś park? Krzaki nie są dobrym tłem. I są kleszcze, komary, pokrzywy. Tego dla nas chcesz? Poważnie? Selfie w tarninie?\n– Co to w ogóle za park? Jakiej zbrodni? Po co nam to? Ocipiałaś?! Zbrodnia nie ma nic wspólnego z modą, no, chyba że ktoś wyleje kawę na torebkę Vuittona.\nKalina popatrzyła na nie z ledwie skrywaną pogardą.\n– Nie wiecie nawet, gdzie to jest, prawda? – zapytała, licząc, że któraś się zorientuje.\nNiestety, nie wiedziały.\n– Wiedźmiany! – powiedziała z takim zachwytem, jakby obwieszczała im wygraną w konkursie. – Wiedźmiany! Rozumiecie?\nNie rozumiały. To sprawiło, że Kalina zaczęła się naprawdę zastanawiać, jakim cudem je wybrała. Takie rzeczy się wie. Po prostu się wie! Była zniesmaczona.\n– Formuła! Coś wam to mówi?\n– Ale ta formuła?! Ta?! Poważnie?! Ta?! – jęknęły z zachwytu. – Nie robisz sobie jaj?\n– Pani Pakosiowa, wasze zwłoki mi się pod stołem walają. Nie wiem, skąd one się tam wzięły, ale niech pani je zabierze, bo przeszkadzają – oświadczył Mietek pewnym głosem z dość roszczeniową miną, którą wyćwiczył przed lustrem, żeby nie przegapić możliwości, jakie dawało mu znalezisko.\nPakosiowa pokręciła głową z wściekłą dezaprobatą.\n– Jakie nasze zwłoki? Jakie nasze?! Nasze leżą pod jabłonią, sama sprawdzałam! Innych na dziś nie brałam! Tylko te jedne. Kukuła leży z tasakiem w głowie.\nMietek spodziewał się takiego obrotu sprawy, w końcu Pakosiowa rzadko rozkładała zwłoki w cudzych domach, ale nie zamierzał odpuścić.\n– Kiedy ta baba zaległa mi pod stołem… bez tasaka. Pani coś zrobi, bo szlag mnie już trafia na jej widok.\nPakosiowa zrobiła zdziwioną minę.\n– Baba? Przecież ja bab nie biorę. Zaraz im turyści pod spódnice zaglądają albo usta-usta chcą robić!\n– A nie, to nie taka, starsza jakaś, tej by nikt nie zaglądał. Paniusiowata. Ale nie bardzo się jej przyglądałem.\nPakosiowa się wściekła, pewna, że ktoś znowu usiłuje ją naciągnąć. Dość często się to zdarzało, odkąd rozkręciła interes.\n– Ja już znam te wasze układy! Wiem, jak jest! Sprzedaje się nielegalnie miejsce zbrodni, żeby taki czy inny mógł się napić, wyspać i przy okazji jeszcze zarobić! – wrzasnęła wściekła. – Ja na to nie idę! Potem turyści spacerują, a tu zwłoki zaczynają chrapać! Zwłoki nie mogą chrapać!\nProceder, czyli sprzedawanie miejsca do leżenia, kwitł w najlepsze i pewnie by kwitł nadal, gdyby Pakosiowa nie zaczęła sprawdzać, co i jak. No i gdyby nie policja, bo kiedyś jeden sobie alibi zapodał: leżał jako zwłoki, a poszedł kraść do marketu – i wyszło szydło z worka.\nLudzie potrafią kombinować, a tym bardziej w takiej sytuacji. Nawet nie była specjalnie zdziwiona. No, bo praca była super, tylko leżeć i udawać martwego. Nie wymaga to wielkich kwalifikacji. Cisza, spokój, ptaszki śpiewają, trochę selfie z turystami, wiadomo, na to nic się nie poradzi.\nW ogóle idea parku była świetna. Na niewielkiej przestrzeni pociętej ścieżynkami i podzielonej sztucznie, ale zgrabnie na ciekawe zakątki było wszystko. Pakosiowa już się o to postarała. Była stara gilotyna kupiona od jakiegoś magika, prawie amerykański dom jak z horroru, szubienica z sugestywnie dyndającym sznurem, wrak spalonego samochodu czy stare zdezelowane wesołe miasteczko z tunelem miłości, które chyba straszyło najbardziej. Wszystko było po prostu wspaniałe i gdyby nie ogrodzenie i nazwa, ludzie mogliby pomyśleć, że to zwykłe śmietnisko z walającymi się makabrycznymi odpadami. W jednym miejscu leżał jakiś szmaciany klaun z obciętą głową, w innym kilka makabrycznych lalek i zwłoki, czasami z trzonkiem noża wystającym z piersi, czasami z plastikowym tasakiem przymocowanym do głowy… Wszelkie pomysły rodem z Halloween doskonale się sprawdzały. Wciąż trzeba było jednak wymyślać nowe, kombinować, bo turyści szybko się nudzili.\nZwłoki były zazwyczaj żywe, w odróżnieniu od reszty eksponatów, i leżały jedynie od dziesiątej do siedemnastej. Pakosiowa uważała, że dodaje to autentyczności całemu przedsięwzięciu. Początkowo zatrudniała wszystkich jak leci, ale niektórzy tak się starali, że miejscowa policja, która przyjechała kilka razy, wezwana przez jakiegoś turystę, kazała jej staranniej dobierać kandydatów na zwłoki i odrzucać tych zbyt sugestywnych.\nZabronić jej nie mogli, ale upomnienie otrzymała.\nI pouczenie, a także kilka sugestii.\n– Zero kobiet, szczególnie młodych, a nie daj Boże ładnych i do tego w spódnicach czy sukienkach – na szczęście chętnych nie było. – Zero facetów po wieczornych ustawkach, bo podbite oczy i rozbite głowy jednak robią paskudne wrażenie.\nZostało więc tylko kilku meneli, którzy byli dość paskudni na sprawdzanie im pulsu, ale dość malowniczy, by pasować na zwłoki. Zarabiali i to nieźle. Ale zarobku wciąż im było mało, więc odsprzedawali swoje miejsca innym.\nNo, ale baba?!\n– I gdzie ona? W domu? U ciebie, Mietek? – Pakosiowa nie dowierzała. – Może znów zwidy masz, jak ostatnio, co żeś pierogów w wychodku szukał?\n– Nie, no nie mam zwidów. Wczoraj też tak jakoś myślałem, ale dziś rano już nie, normalnie leży.\n– No to, czy ja wiem? Moje to one na sto procent nie są, te zwłoki. Może poczekaj, baba się wyśpi i sama sobie pójdzie, czy jak? – zaproponowała, nie bardzo wiedząc, co zrobić.\n– Tylko wie Pakosiowa, ja to tak sobie myślę, że ona to nie za bardzo powinna tak spać. Ubranie kościołowe bardziej, normalne buty też, nie od gnoju… Tak za bardzo to ja jej nie oglądałem, ale macie rację, jak śpi, niech śpi. A jakby co, to co mam robić? – zapytał na wszelki wypadek.\n– Jakby jakie co?\n– No, jakby nie wiem? Leżała, powiedzmy, jeszcze jutro, to jak?\n– Ooo, to szlag, wtedy chyba policję trzeba by wzywać, żeby ją sobie gdzieś do wytrzeźwiałki zabrali, czy co?\nPakosiowa nie chciała Mietka straszyć, ale wiedziała, że gdyby kobieta jeszcze jutro tam leżała, to raczej wytrzeźwiałka nie wchodziłaby w grę. Znając jednak Mietka, wiedziała też, że jeżeli go nastraszy, gotów jest do domu przez tydzień nie wrócić, żeby uniknąć ewentualnej wizyty policji. Jednakże Mietek to jednak Mietek, a więc nikt go nie brał na poważnie.\n– A ona to jakaś może tutejsza?\n– A bo ja wiem? Nie przyglądałem się, ale tak jakby bardzo do mojej byłej teściowej podobna.\n– Twoja teściowa nie żyje! I to już od dawna.\n– No, niby wiem, ale kilka razy ją przecież widziałem, jak chodziła po polu z kosą. Kto to wie, żyje, nie żyje? Może wstała i się pod moim stołem położyła tak po martwemu?\n– Mietek, ogarnij się! – jęknęła Pakosiowa. – Masz tu dychę, kup sobie jakieś piwo, czy co, bo zupełnie od rzeczy gadasz.\nUcieszył się ze zdobyczy i od razu pobiegł do piwopoju. Co prawda liczył na więcej, ale i dycha dawała szanse na poratowanie zdrowia.\nMietek teściową kiedyś miał, a zwidy miewał na bieżąco.\nTeściową załatwiła mu matka. Nie żeby zabiła, znalazła. Wydała synka za całkiem fajną dziewczynę z sąsiedniej wsi, jednak ta była za głupia, by przed ślubem się zorientować, czym Miecio pachnie. Po ślubie zmądrzała i pogoniła dziada, ale swoje przeszła. Kobiety nie mądrzeją tak od razu. Jej zajęło to kilka lat.\nA zwidy to Mietek miał, w sumie nie wiadomo od czego. Może od majeranku? Dookoła wsi ciągnęły się majerankowe zagony i pachniały dość intensywnie. No, ale majeranek nie powoduje przecież zwidów. Owszem, bywały często po zjedzeniu grzybków i marychy, a inne to nawet bez wspomagania. Nikt się jednak nimi nie przejmował, bo we wsi było wiadomo, że jego była teściowa miała sporo za uszami.\nI nie tylko Mietek ją widywał, mimo że od jej pogrzebu upłynęło sporo czasu.\nDziewczyny znały się już dość dobrze. Nie osobiście, lecz zdalnie. Codziennie ze sobą rozmawiały. Łączyła je bliskość internetowa, choć oczywiście istniało też między nimi współzawodnictwo, które dotyczyło zwłaszcza ciał, na pewno nie intelektów. To jednak nikomu nie przeszkadzało. No bo co taki intelekt może? Nic. Nie widać go, a Instagram to tylko obrazki. Jasne, że można zrobić inteligentną minę do zdjęcia, mieć rozgarnięte spojrzenie czy w mądry sposób zmarszczyć brwi, ale – tu uwaga! – zmarszczki pozostają, jak się z tą mądrością przesadzi. Tak więc urodą ciał dziewczyny były tak jakby razem, natomiast psyche osobno. Takie już jest życie pięknych kobiet!\nNiektóre próbowały promować się książkami, na co Kalina łaskawie się zgadzała, ale, wiadomo, książki marnie przyciągają followersów, zdecydowanie lepsze są cycki.\nOgólnie rzecz biorąc, najlepiej być pięknym, sławnym i bogatym, ale nie oszukujmy się, nie jest to wymóg akurat Instagrama – w życiu zawsze lepiej być pięknym, sławnym i bogatym. I w zasadzie to się ze sobą wiąże. Bo jak się jest pięknym, to można być sławnym, a za sławą idzie z reguły kasa. Nie każdy jednak „wygrywa w geny” albo dziedziczy majątek. Ważniejsze jest jednak bogactwo, bo bycie pięknym da się teraz załatwić prawie od ręki, oczywiście, jak już zejdzie opuchlizna pooperacyjna.\nDziewczyny były piękne! Albo może inaczej: dziewczyny uważały się za piękne, ale to było dla nich za mało, nie wystarczało, nie w instagramowym ujęciu. Tak czy inaczej bez Photoshopa do zdjęć nie podchodziły. Miały swoją dumę, która nie pozwalała im pokazywać boczków, pryszczy, trądziku oraz nadmiaru kilogramów. A przecież czasami każdemu trafi się pryszcz…\nKalina miała głowę do interesu i w tej głowie nie było miejsca na luksus posiadania skrupułów. Ważne było „żeby”, a nie „jak”. Dlatego właśnie wykombinowała coś, co było dla niej korzystne. Wykombinowała to spotkanie, które nazwała kursem, żeby się dziewczynom trochę przyjrzeć i zobaczyć, do czego się nadają. Bo, wiadomo, zdjęcia to zdjęcia, a warto zwrócić uwagę jeszcze na przykład na inteligencję. Dziewczyna nie mogła być straszliwie głupia, choć za mądra też nie.\nPowinna również być posłuszna, lojalna i pozbawiona ambicji, to znaczy własnych ambicji. Nie, to jeszcze nie tak. Mogła mieć ambicje, byleby te nie wykraczały poza lustro i bronzer oraz płyn do układania rzęs w warkocze. Brwi dziewczyny nie miały. No i ważne, żeby interesowały się formułą.\nKalina znalazła kobietę, która wynajęła im dwa pokoje. Mieszkała kilkadziesiąt metrów od Parku Zbrodni. Miała stary, duży dom i choć lubiła święty spokój, to dla pieniędzy była gotowa się poświęcić. Tylko bardzo się martwiła, czy za to poświecenie odpowiednio dobrze jej zapłacą. Tym razem cieszyła się, że pokoje wynajęła turystkom. Uważała, że są spokojniejsze i mniej chlają niż mężczyźni. Miała rację. I choć dziewczyny były bardzo różne, to jednak piły rzeczywiście nieco mniej niż faceci, no i nie sikały do zlewu.\nSamantha kochała romanse, szczególnie te mafijne, oraz literaturę porno, super się ją czytało. Nie za bardzo się do tego przyznawała, bo Kalina uważała to za chłam, a z Kaliną lepiej było żyć w zgodzie.\nKarola z kolei kochała horrory i wierzyła w moce nadprzyrodzone, czasami nawet aż za bardzo. Jej matkę to bardzo martwiło, ale wśród koleżanek dawało spore poważanie, bo wariatów każdy się boi i ich unika. Jednak unikanie kogoś za bardzo widać, więc lepiej się powstrzymać. Poza tym Karola nie była zwykłą wariatką, taką, która gada od rzeczy czy biega nago po ulicy, ona stylizowała się na wariatkę z mocami tajemnymi, a to przeraża, bo kto wie, co taka może?\nAurelka czy Aurelia, jak kazała się nazywać, była dziwna i bardzo jej to odpowiadało, bo w obecnych czasach bycie kimś całkowicie zwyczajnym i normalnym po prostu nie popłaca.\nWspólne dla wszystkich dziewczyn było to, że interesowały się pięknem i formułą oraz zarobkami celebrytów.\nPojawienie się Parku Zbrodni w wiosce początkowo jakoś przeoczono. Pakosiowa przez kilka miesięcy ściągała na swój teren zdezelowane starocie i wszyscy myśleli, że albo będzie to wysypisko śmieci, albo szrot.\nWysypisko tak samo cieszyło, jak wkurzało, w zależności od nastroju sąsiadów, a ten zmieniał się często. Jak było w porządku, to i wysypisko było w porządku, jak tylko coś szło nie tak, to do powiatu szły donosy o składowaniu niebezpiecznych odpadów, smrodzie rozkładu, ewentualnie wycieku chemikaliów i zagrożeniu dla ekologicznych upraw majeranku, których oczywiście nikt nie prowadził, ale przecież mógł.\nSzrot był trochę lepszy, bo można było na nim zaopatrzyć się w jakiś pasek klinowy, o ile jeszcze komuś był potrzebny, czy jakieś stare dekle lub opony.\nPark Zbrodni nie był potrzebny nikomu.\nPakosiowa kupiła teren za namową męża, świeżo poślubionego, który uważał, że to świetne miejsce na kilka miodowych miesięcy, a może i lat. Mąż bardzo sobie cenił święty spokój, wiejskie powietrze i sielską atmosferę, co wydało się jej urocze, a na sprawach uroczych przecież też da się zarobić. Miała smykałkę do interesów, lubiła zarabiać i, co istotne, umiała to robić.\nTeren został ogrodzony, odpowiednio oświetlony i nad wejściem pojawiła się tablica z nazwą. No i dopiero wtedy rozpętała się we wsi prawdziwa burza. Ludzie nie lubią pomysłowych sąsiadów, a takich, którzy mają pomysł na zarobek, po prostu nienawidzą. Bo jak to ktoś tuż pod nosem może zarabiać? Tak bezprawnie? Na turystach? Toż to rozbój w biały dzień! Nie zapytała sąsiadów o pozwolenie! Nie pomyślała o nich! Kasę będzie kosić, a oni będą patrzeć?! To nie do pomyślenia! Coś trzeba z tym zrobić!\nPo tym, jak przepadł jej park penisów, Pakosiowa nie spowiadała się nikomu ze swojego nowego pomysłu, bo z pewnością i ten nie doszedłby do skutku. Często jednak powracała do tamtego projektu. Park penisów byłby o wiele lepszą inwestycją, bo nakładów wymagał tylko początkowo, na zakup eksponatów, a potem już zarabiałby sam na siebie. Niepotrzebny byłby nawet stróż, bo kto ukradłby kilkusetkilogramowego penisa? A jeżeli nawet, to co, spacerowałby z nim? Jak? Nawet samochodowe kradzieże nie bardzo wchodziły w grę… Penisy są nieporęczne.\nZbrodnia natomiast nie może popłacać. Nawet nie wolno się nią parać. Policja dostaje białej gorączki na samo słowo „zbrodnia”, bo to przecież nie kradzież wafelka w supermarkecie, ale coś o wiele poważniejszego.\nKsiądz był wściekły, a sąsiedzi oburzeni i przerażeni, bo nie chcieli, aby w pobliżu ich domów dochodziło do… zbrodni.\nNa domiar złego zaczęto widywać dawno już przecież martwą teściową Mietka, która przechadzała się z kosą po polach jako uosobienie śmierci, w typowo weselnej garsonce z bazaru, w kolorze raz bordo, raz morskim, z włosami na tapir (teściowa, nie garsonka). Żadna kobieta w weselnej garsonce nie powinna spacerować po polu, tego się po prostu nie robi, bo to ani nie ma sensu, ani dobrze nie wygląda, tym bardziej z kosą. Ale kosa jeszcze by uszła, gorzej z garsonką, bo pochowano ją w fioletowej i nikt nie wiedział, jak w tym grobie dała radę się przebrać. Ponadto do kosy bardziej pasowała czarna sukienka, a już, uchowaj Boże, garsonka, najlepiej szata z kapturem. No i teściowa Mietka była kobietą korpulentną… Daleko jej było do kostuchy!\nI dlaczego, na litość boską, chodziła po polu? Jak to tak? Pole to pole! Niby kosa do pola pasuje, ale duch już nie. Kogo ona tam szukała w tym zbożu czy majeranku?\nTo wszystko było jakieś nie takie. Wszyscy wieszczyli kłopoty.\nGdyby teściową widywał tylko Mietek, można by to jeszcze jakoś wytłumaczyć, ale widywali ją we wsi wszyscy! To znaczy nie wszyscy, kilka osób, i nie wszystkie były trunkowe, choć w przeważającej większości tak.\nTeściową Mietka widywały też byki Hamleta – wielkie, kudłate wielkorogie byki, które Hamlet dokarmiał marihuaną, czego miejscowi nie mogli mu darować. Los tych zwierząt spędzał sen z powiek niektórym sąsiadom. Uważali, że Hamlet znęca się nad zwierzętami. Woleliby, żeby poznęcał się nad nimi, dla dobra zwierząt.\nPakosiowa nigdy teściowej Mietka po jej śmierci nie widziała, za to widywał ją jej brat, tyle że on chlał i to tak, że mógł zobaczyć wszystko, łącznie z kosmitami. No i nikt jej nie widział z bliska, więc nie było pewne, czy to rzeczywiście duch teściowej Mietka wałęsa się z kosą po polu.\nGarsonkę rozpoznała Ciupowa, która kiedyś kupiła sobie taką samą, tę w kolorze bordowym: spódnica za kolano, żakiecik z odciętą baskinką z białą wszywką zamiast bluzki i z broszką na lewej piersi. Może teściowa Mietka taką kiedyś miała? Jeszcze za życia?\nAle to też pewne nie było.\nByło natomiast pewne, że coś się dzieje. I to coś złego!\nTakie zdarzenia w Wiedźmianach może nie zaskakiwały, bo jak Wiedźmiany, to i wiedźmy, ale od dawna żadnych tu wiedźm nie widywano. Owszem, lata temu, o ile nie wieki, hasały tu, że ho, ho, całymi stadami.\nWiedźmy w zasadzie nie wstają z grobów, ale kto je tam wie?\nKto sprawdzał, niech pierwszy rzuci kamieniem.\nLudzie mogli oczywiście kłamać, ale po co? Co by to komu dało? Bo Mietek to mógł, nigdy nie był normalny. Wszędzie widział jakieś zjawy i duchy, tyle że nikt mu nie wierzył. Tak, Mietek mógł kłamać, tylko dlaczego miałby to robić? Za teściową nie tęsknił, żony (byłej co prawda, ale jednak) się bał. Nic na kłamstwie nie zyskiwał, jeżeli nie liczyć tych kilku łyków jabola czy kieliszków bimbru, którym go częstowano przy takich okazjach.\nByła piąta rano, kiedy Paula otworzyła drzwi swojej kawalerki i zobaczyła kataklizm, a właściwie dwa kataklizmy z walizkami stojącymi na progu jej mieszkania. Ojciec miał jedną, matka trzy. Wprawdzie rozmawiała wcześniej z rodzicami o tym, że zamierzają zamieszkać u niej w czasie remontu swojego mieszkania, ale nie brała tego na poważnie. Nikt by nie brał. Jej kawalarka miała zaledwie dwadzieścia siedem metrów kwadratowych. Nikt o zdrowych zmysłach nie wpadłby na tak karkołomny pomysł, by mieszkały w niej trzy dorosłe osoby. Oni jednak na taki pomysł wpadli. I właśnie go zrealizowali!\n– My, kochanie, tylko na kilka tygodni – stwierdziła matka, wpychając ojca przez drzwi wraz z walizami. – Nie będziemy ci przeszkadzać.\nPaula o mało nie osiwiała. Kilka tygodni? Z nimi? Pod jednym dachem? Bez możliwości ucieczki?!\nByła wyrodną córką. Wyrodną, bo się wyrodziła, była do nich zupełnie niepodobna. Lubiła święty spokój i kochała swoją prywatną przestrzeń. Rodziców także kochała, nawet ich uwielbiała, ale zdecydowanie wolała to robić z daleka.\nOczywiście, chciała im pomóc, jednak współistnienie z nimi przez kilka tygodni na dwudziestu kilku metrach kwadratowych było dla niej czymś niewyobrażalnym.\n– Ale przecież my się tu nie zmieścimy! – jęknęła, chcąc ich wysłać do jakiegoś hotelu, motelu czy gdziekolwiek, byle jak najdalej stąd. Niestety, matka była nieugięta. Wszytko już zaplanowała.\n– Ojciec będzie spał na łóżku polowym w kuchni – oświadczyła matka. – Ja z tobą na tapczanie – dodała po chwili z zadowoleniem. – Przywieźliśmy polówkę, jest w bagażniku. Mamy też fotel bujany, bo tylko w nim mogę odpocząć – wyjaśniła. – No i trzeba zdjąć kwiaty z tej półeczki, bo musimy gdzieś postawić Chrumka z osprzętem.\nChrumek to chomik, a jego osprzęt stanowił najbardziej wypasiony i gigantyczny chomiczy pałac, jaki można sobie wyobrazić. Chrumek był wieczny, żył już około szesnastu lat. Za każdym bowiem razem, kiedy zbliżał się jego kres, to albo ojciec, przekonany, że matka nie przeżyje straty przyjaciela, albo matka, pewna, że ojciec się załamie po śmierci Chrumka – wymieniali chomika na innego, młodszego osobnika, udając, że to ten sam, wciąż żywy, tylko zyskujący z wiekiem coraz to nowe umaszczenie.\n– Łazienkę będziemy zajmować według grafiku – planowała matka. – Ja będę gotować na kilka dni, żeby było wygodniej. Przywiozłam garnki, elektryczny piekarnik postawimy obok lodówki, a szybkowar i wolnowar ustawimy w przedpokoju, masz tam gniazdko?\nPaula miała ochotę rzucić się z balkonu. Ale to nie był dobry pomysł – wysoki parter gwarantował jedynie jakieś pomniejsze złamania, bynajmniej nie święty spokój. Mogła też zostać i zwariować. Trzecim wyjściem z tej sytuacji było wyjechać do babki Ciupowej, zostawiając kawalerkę we władaniu rodziców. Babka była wprawdzie osobą bardzo kontrowersyjną, wredną, dziwną i czasami skrajnie upierdliwą, ale Paula miała u niej pokój cały dla siebie. I były wakacje. Wtedy rodzice mogliby do woli demolować jej kawalerkę, razem z Chrumkiem.\nZastanawiała się, czy łatwiej jej będzie znieść babkę z jej dziwactwami, czy ojca i matkę, siedzących jej na głowie. Zdecydowała się na babkę.\nMietek z dychą w ręku oddalał się pospiesznie do piwopoju, kiedy Pakosiowa zatrzymała go, gwiżdżąc na palcach.\n– Hej, Mietek, a ta twoja spod stołu to może kosę ma? – zapytała na wszelki wypadek, żeby sobie uściślić, bo jakby co, to mogła być przecież wiedźma, nikt nie wie, gdzie koczują wiedźmy. To znaczy tak za dnia to ta akurat włóczyła się po polach, ale w nocy. Mogła więc chwilowo zamelinować się u Mietka.\n– A nie wiem, nie widziałem, żem się specjalnie nie przyglądał, choć tak, jak teraz myślę, to broszkę miała. Tak o tu, na piersi.\n– A garsonka? – zapytała na wszelki wypadek.\n– Jaka znowu garsonka? Pakosiowa, pić mi się chce! Dajcie se siana!\n– Kolor, jaki miała kolor? – zapytała kobieta, mimo wszystko zafascynowana tym, czego się dowiedziała. Bo gdyby była to wiedźma, to można by zrobić na tym jakiś interes.\n– A bo ja tam się znam na kolorach? Jak mie żona kazała kupić łososiowy ażabur, to kupiłem jej różowy i była awantura, a jak kazała zielone wstążki, to się okazało, żem niebieskie kupił. Nie wiem. To taki kolor, jakby kto się buraczkami ze śmietaną zesrał.\nNo i miała do wyboru: bordo, śliwka albo brąz.\n– Czyli jak nic to twoja teściowa – oświadczyła. – A zleżała czy normalnie zwyczajnie cielista?\n– A niech Pakosiowa pójdzie se sama do mnie sprawdzi, co? Bo ja to nie wiem. Zleżała? Nie zleżała? Klucze pod doniczką.\n– Tylko wiecie, dziewczyny, zdjęcia to zdjęcia, róbcie sobie, ile i jakie chcecie, ale potem musi być kolejka do wstawiania, żeby nie było, że wszystkie naraz jesteście z pętlą na szyi albo leżycie w pozycji zwłok. Bo jak tak wstawicie na Instagram, to będzie głupio! I mają być piękne albo choć fascynujące! Pokażcie, że macie zainteresowania!\nPokazanie zainteresowań to bardzo ważna sprawa. Kobieta nie może być tylko piękna, to znaczy na takich konkursach nie może, bo jeszcze ktoś by posądził, że jest głupia. Właśnie dlatego dziewczynom startującym w konkursie na miss tego czy tamtego zadawane są też pytania. Oczywiście nie mają kluczowego znaczenia. Nikt nie sprawdza znajomości tabliczki mnożenia, ale między suknią balową a kostiumem kąpielowym zawsze ktoś pyta o zainteresowania. Dobrze więc je mieć. Jakieś, jakiekolwiek. To może być ekologia, ale już nie ekologizm. Moda odpada, bo to zbyt oczywiste. Literatura też nie jest dobra, bo jak zapytają, trzeba by znać jakiś tytuł. Zdrowe żywienie jest już zbyt oklepane. No, ale światłocień ze zbrodnią jest zawsze ciekawy.\nTylko nie wolno z nim przesadzić.\n– Ja tam leżeć nie zamierzam, tam muszą być jakieś robale albo mrówki i te pieprzone iglaste paprochy, mowy nie ma – oświadczyła Aurelia. – Wy sobie leżcie, a ja sobie cyknę na wisielca albo z gilotyną. Całkiem dobre, jakby je ciut potem jeszcze obrobić? Krew, jakieś duchy czy co?\nWybrały się do Parku Zbrodni trochę się rozejrzeć.\nW oddali zobaczyły Mietka Kropidłę, który biegł kupić sobie piwo na stacji. Tego oczywiście nie wiedziały, ale Mietka zdążyły już poznać, bo poprzedniego wieczoru trochę z nim zabalowały.\nImpreza była szalona, ognisko buchało iskrami, a kiedy dziewczyny wreszcie padły, komary rozsmakowały się w ich młodej świeżej krwi tak bardzo, że obudziły się w czerwonych plamach, a na odkrytych częściach ciała miały bąbel na bąblu.\nA jednak były szczęśliwe.\nMimo wszechobecnego zapachu majeranku nie czuły się bliższe formuły niż w swoich domowych zaciszach, a przecież…\nFormuła z Wiedźmian była sławna w całym internecie i każdy wiedział, co się na nią składa, tylko nikt nie wiedział ani jak ją zrobić, ani jak zastosować. Sławę bowiem zyskała w sposób szeptany, czyli znajoma znajomej słyszała, widziała, czytała, ale nic poza tym. Głównym jej składnikiem było słowo „podobno”, a głównym hasłem reklamowym „podobno genialna!”. Poza tym żadnej gramatury, przepisu, nic.\nJedni twierdzili, że trzeba to pić, inni, że wklepywać, znaleźli się też tacy, którzy chcieli to palić.\nDziewczyny nie były nawet pewne, na co dokładnie ma działać. Przeczuwały jedynie, że najważniejszy jest chyba pierwszy, podstawowy składnik.\n– No, ale ten majeranek? Niby co z nim robić? Przecież nie będę się smarować majerankiem! Nie jestem kiełbasą! – piekliła się Karola. Ona przynajmniej umiała się wykłócać o swoje i była na tyle odważna, żeby wyrażać zastrzeżenia, inne się bały.\nKalina nie lubiła czegoś takiego.\n– Jak już znajdziemy, a wiem, że znajdziemy, to sama zobaczysz – burknęła Kalina. – Do niczego nikogo nie będę zmuszać, powiem tylko, że to jest w waszym interesie. Nie dość, że można na tym zarobić, to jeszcze może działać.\nStwierdzenie, że „można na tym zarobić”, likwidowało wszelkie niedogodności i niezgodności.\nWiedźmiany to nie było miejsce z bajki, a już na pewno dla miastowych. Żadnych knajp (mordownie się nie liczą), żadnych klubów, promenad (jeśli już są, to zabójcze dla szpilek), bulwarów, nadrzecznych błoni oświetlonych latarniami, zresztą tu nie było nawet rzeki ani rzeczki, był tylko zamulony, śmierdzący staw. Latarni też nie było. Miejscowi jakoś sobie z tym radzili, im po prostu takie atrakcje nie były potrzebne, ale przyjezdnym brakowało rozrywek, więc organizowali je sobie sami. Tak jak wczorajsze ognisko, na które przypałętał się Mietek.\nDziewczyny szły do parku jak na ścięcie. Makijaż zajął im zaledwie po dwie godziny, był więc niedokładny i nieidealny. Kac robił swoje i wyłaził na twarz aż za bardzo, a przecież miały pozować do zdjęć.\n– Aparaty? Wzięłyście aparaty? – zapytała Kalina, bo wejście do parku było płatne, więc latanie tam i z powrotem mijało się z celem.\nDziewczyny oczywiście miały wszystko: aparaty, telefony z aparatami, dodatki, żeby zdjęcia były choć trochę zróżnicowane, czyli chusty, chustki, szale, jakieś gadżety. Były obładowane wszelkim dobrem.\nW ostatniej chwili dołączyła do nich Paula. Jako jedyna nie była specjalnie niczym obwieszona i cieszyła się na tę wycieczkę. Dziewczyn właściwie nie znała, ale uznała, że są dla niej ciekawszym towarzystwem niż babka. Zamieszkały u sąsiadki babki, były głośne, kolorowe i mniej więcej w tym samym wieku co ona.\n– Ale ty przecież nie zamierzasz iść z nimi na Truchlisko? – zapytała, a właściwie stwierdziła babka Ciupowa, która wybiegła przed dom, patrząc na wnuczkę oczami wielkimi niczym spodki. – Oszalałaś?! Nie wolno! To niebezpieczne!\nPaula wzruszyła tylko ramionami.\nTruchliskiem nazywano tę część wsi, a właściwie lasu, na której znajdował się Park Zbrodni – zanim jeszcze się tam pojawił. Nawet nie chodziło o cały ten teren, jedynie o wzgórze, na którym Pakosiowa ustawiła swój dom z horroru. Truchlisko było miejscem niezwykłym. Nie dlatego, że coś się tam działo teraz czy kilka dni wcześniej, lecz dawno, dawno temu – tam chowano czarownice. To był taki niby-cmentarz.\n– A dlaczego miałaby nie pójść? I co to za kartoflisko? – zapytała nieco zalękniona Aurelia, która usiłowała swoje zalęknienie opanować, trochę bezskutecznie.\n– Lepiej uważajcie, one tam są! Naprawdę – odpowiedziała jej babka, bardzo z siebie zadowolona. Niektóre kobiety lubią straszyć inne kobiety. Zazwyczaj robią to, kiedy któraś jest w ciąży i zbliża się do porodu. Opowiadają jej wtedy straszliwe rzeczy. Niestety, ostatnio coraz rzadziej spotyka się kobiety w ciąży, więc do straszenia nadawała się każda inna.\n– Co, kartofle? – dopytywała Aurelia.\n– Nie! Truchła czarownic! – Babka powiedziała to takim głosem, jakby oznajmiała koniec świata. – W niepoświęconej ziemi! Czarownic! Truchła! Rozumiesz?!\n– A te truchła to co? – zapytała Samantha. – Zwłoki?\nI to nagle je trochę zainteresowało, bo tam gdzie zwłoki… No, powiedzmy, nie zwłoki, ale groby – może być formuła. Ktoś ją mógł tam schować. Gdzieś na czymś, pod czymś, pomiędzy czymś…\nPakosiowa biła się z myślami. Można nawet powiedzieć, że biła się z nimi prawie na pięści. I przegrywała. Z jednej strony, nie obchodziło jej, co znajduje się pod stołem u Mietka w domu, z drugiej – była tego czegoś ciekawa, a z trzeciej – o ile istnieje jakaś trzecia strona – zastanawiała się, czy zwłoki nie są trochę jej, choć nie powinny być. Wiedziała, że jeśli to zwłoki, zaraz każdy powie, że mają coś wspólnego z nią, a jeżeli nie zwłoki, to też padnie na nią, bo może to być zagubiona turystka, która przyjechała do parku, albo jakaś zagubiona dusza.\nZagubione dusze czarownic też łączono z Pakosiową, bo przecież to ona kupiła Truchlisko, choć nie powinna była kupować. Ale – o dziwo! – nikt jakoś nie miał pretensji do tego, kto wystawił Truchlisko na sprzedaż. Samo kupno może by jeszcze Pakosiowej darowano, ale to, jak je zagospodarowała, już nie. Tutejszym zwyczajem powinna zostawić wzgórze takim, jakim było, albo gdzieniegdzie posadzić majeranek, łopian i wysiać polne chabry.\nSamo Truchlisko uważano za miejsce przeklęte, a więc nie należało się do niego za bardzo zbliżać. Nikomu jednak nie przeszkadzało jako miejsce schadzek czy śmietnisko, z opcją załatwiania potrzeb fizjologicznych, wszystkie inne czynności budziły grozę. I czarownice!\nTak, podobno można je było obudzić.\nPakosiowa teren kupiła tanio i nie zamierzała przejmować się legendami, ale musiała dbać o swoje interesy i na wszelki wypadek postanowiła sprawdzić, kim jest kobieta spod stołu. Najbardziej chciała, żeby była zwidem. I bardzo na to liczyła. Miała zresztą wszelkie ku temu podstawy, bo informacje uzyskała od Mietka, a jemu zdarzało się widywać przeróżne rzeczy, o krokodylu w asfalcie nie wspominając.\nPoszła więc do domu Mietka, który znajdował się niecałe trzysta metrów dalej. Wygrzebała klucz spod doniczki, wytarła go w spodnie i weszła do ciemnej sieni, a stamtąd do jaśniejszego pokoju, gdzie stały wersalka, stół, fotele i telewizor. Jednak najbardziej rzucały się w oczy… zwłoki pod stołem.\nByły tam! Z pewnością nie był to zwid ani majak.\nPod stołem leżała dość korpulentna kobieta ubrana w garsonkę. Miała chyba siną twarz, chyba otwarte oczy i chyba rozbitą głowę. Wszystko chyba, bo tę część kobiety zasłaniała serweta i cerata. Pakosiowa tylko zerknęła, bo, szczerze mówiąc, z prawdziwymi zwłokami nie chciała mieć do czynienia, tym bardziej z policją i posądzeniem ją o jakiś – może nawet czynny – udział w tym zajściu.\nKobieta była zdecydowanie martwa.\nPakosiowa z wrzaskiem wybiegła przed dom. Nie mogła zrozumieć, jak Mietek przegapił ten jakże oczywisty fakt.\nWyciągnęła z kieszeni komórkę i wybrała numer posterunku.\nAspirant Tomasz Markowski siedział na posterunku w Wiedźmianach i nudził się mniej więcej od trzech lat, odkąd został tu zesłany, a właściwie zesłał się sam. Z głupoty.\nBył zwyczajnym mieszczuchem, który zapragnął odmiany losu, sielskości, pięknych widoków, zdrowego trybu życia, świeżego powietrza i w ogóle, wiadomo. Mieszczuchy tak mają. Widzą wiejskie życie z własnej perspektywy, zupełnie odmawiając realizmu swoim spojrzeniom. Wieś jest tylko piękna i urocza. Ludzie patrzą na sielskie zdjęcia i wzdychają. I jak to się mówi: „gówno widzą, bo nie widzą gówna”. Zero błota, żadnych dziurawych dróg, zasp śnieżnych, kogutów, braków w dostawie prądu. Wrednych sąsiadów. Os, gzów, bąków i krowich placków. Niczego nie widzą.


Oto film z Prezydentem Potockim jest tam nawet Pan Zwiefka... - Włocławek Portal Informacyjny\nOto film z Prezydentem Potockim jest tam nawet Pan Zwiefka to temat dla LALA imprezka odbyła się w Niemczech.\nDlaczego sugeruję że idzie monarchia bo zrobili Chrystusa królem Polski\ni co o tym myślicie ślepe kozy?Dalej myślicie że PIS CZY PO CZY SLD to coś innego?\n18:58, 2 maja 2018\ngość-32276 • 3 lata temu\nNo cóż , głuchy capie ,idąc tokiem capiego rozumowania ślepe kozy też potrafia czytać i szukać informacji z różnych źródeł .Wynika z nich że jak dotąd na folwarku najbardziej nakradły świnie i dla odwrócenia uwagi i oddalenia karzącej reki sprawiedliwości idą w zaparte udając że to nie one . Jedna z nich już uciekła do innego folwarku w zamian za pełne koryto .\nAle sprawiedliwość jest jak oliwa która ,,zawsze na wierzch wypływa ''....\ntylko jakie ma to znaczenie. Setki patriotów na yt się mielą, oskarżają i przekrzykują zamiast q..a wziąć za robotę. Sami karierowicze i artyści, co jeden bardziej zasłużony i chwalebny....\n@~gość-32276: Czyli chcesz tego tak?\n@~WOLNOŚĆ, kochany w władzą boską się nie dyskutuje.\nWielu historyków, znawców tematu, oraz wspaniały pisarz, Karol Bunsch, znawcy tematu - '' Historia Piastów '', nigdy nie\nwspominali o Jezusie, jako Piaście.\numysły P.iS. -uarów '' tworzą nową historię '' + dewoty\nObecne, polskie oszołomstwo,można porównać z Jakubem Szelą i jego kołtunami - zapraszam do historii.


Błędy w działaniu ewidencji... - Strona 4 - Forum ZHP\nBłędy w działaniu ewidencji...\nElektroniczny System Harcerskich Danych\nRejestracja: 10 cze 2002, 12:32\nLokalizacja: 43 BSDH "BUKI"\nPost autor: Fedajkin » 25 kwie 2012, 12:23\nMożesz do mnie... Tylko po co, skoro odpowiedź twój AL otrzymał ode mnie jasną.\nphm. Sergiusz Papuga\nWydział Systemów Informatycznych\nRejestracja: 09 cze 2002, 23:01\nimię i nazwisko: Hubert Piotr Mika\nSkontaktuj się z hubcio\nPost autor: hubcio » 25 kwie 2012, 13:01\nhm. Hubert Mika HR\n"I am working on my ticket if I can"\nPost autor: hubcio » 17 sie 2012, 11:26\nodpowiedzi na maila nie dostalem\nmam uprawnienia administratora do swojej jednostki - bez prawa do edycji danych jednostki, bez mozliwosci dodania kogokolwiek do swojej jednostki\npoza zalogowaniem sie do panelu nic nie moge zrobic (no szukac moge sobie w bazie i tyle)\ndla zainteresowanych - ponizej link do ewidencji Skautow Holenderskich - dane zawarte w ewidencji to m.in. pelne dane finansowe z system sciagania platnosci - ale nam to jeszcze daleko do takich rozwiazan\nPost autor: Fedajkin » 17 sie 2012, 12:05\nDruhu wszystko się zgadza... Wodny Krąg Starszyzny Harcerskiej "Ars Vivendi" - raczej nie jest podstawową jednostką harcerską, do której posiada się przydział służbowy... raczej jedynie przynależność, więc nie poadministruje sobie druh jej członkami.\nPost autor: hubcio » 20 sie 2012, 11:22\nNie che Druha martwic ale to jest podstawowa jednostka organizacyjna.\nhttp://dokumenty.zhp.pl/pliki/glowny_20 ... statut.pdf\nParagraf 30 pkt. 1.1\nTak tez funkcjonuje - skupia min. osoby, ktore nigdzie indziej nie maja przydzialu - czlonkow starszyzny harcerskiej.\nProsze zatem o dokonanie zmiany ustawien na wlasciwe.\nPost autor: royas » 20 sie 2012, 13:15\nOd 2004 roku członkowie starszyzny otrzymują przydział do hufca, nie do PJO. Musiałby nastąpić ciekawy ciąg zdarzeń i interpretacji instrukcji aby taki członek kręgu posiadał przydział do kręgu w zgodzie z przepisami.\nPost autor: Fedajkin » 20 sie 2012, 23:20\nOk, moja pomyłka, nie zmienia to faktu, że jeśli osoba nie ma przydziału służbowego do tej jednostki to tej osoby nie zedytujesz.\nRejestracja: 13 cze 2012, 23:00\nPost autor: zawal » 24 wrz 2012, 16:19\npod jaki adres e-mail kierować problemy z ewidencją ?\nPost autor: Fedajkin » 25 wrz 2012, 04:44\nWszystko jest na stronie Wydziału: http://wsi.zhp.pl/index.php?id=11\nRejestracja: 23 cze 2007, 08:17\nLokalizacja: Inspektorat Lotniczy\nSkontaktuj się z p1ter\nPost autor: p1ter » 12 lut 2016, 18:51\nna helpdesk@zhp.pl nikt na moje zgłoszenia nie odpowiada sprawa jest tylko rejestrowana\nphm.Piotr Gryziak HO\n- członek Inspektoratu Lotniczego\nWróć do „Ewidencja”


Codziennie myjemy swoje ciało, włosy, zęby, dbamy o higienę, odpowiedni ubiór. A co z wnętrzem organizmu? Może nadszedł czas na generalne porządki, czyli... oczyszczanie organizmu? Naturalne kuracje oczyszczające sprawdzone przez dr Górnicką podczas wieloletniej praktyki lekarskiej pozwolą cieszyć się zdrowiem przez długie lata! W środku między innymi: dieta ryżowa posty i głódówki kuracja oczyszczająca wątrobę sokoterapia Zadbaj o siebie... naturalnie! Obejrzyj...\nDruga książka z serii „Biblioteka zdrowia” Jak urodzić zdrowe dziecko? Czym karmić malucha? Jak przekonać niejadka, żeby zaczął jeść? Jak wyleczyć skazę białkową i alergię u dzieci? Na te i inne pytania odpowiada dr Jadwiga Górnicka w swojej nowej książce. Drodzy Rodzice! Tu znajdziecie receptę na zdrowie waszych pociech! W środku między innymi: jak zrobić masaż niemowlakowi jak zwalczyć chorobę lokomocyjną jak rozpoznać dziecięce choroby zakaźne Zadbaj...\nTrzecia książka z serii „Biblioteka zdrowia” Autorka przedstawia receptury na optymalne wykorzystanie ziół, które powinny się znaleźć w każdej domowej apteczce, sposoby optymalnego ich wykorzystania. Przepisy są proste, a produkty smaczne i skuteczne na wiele dolegliwości. Szczegółowo zostało także omówione lecznicze działanie ziół stosowanych na różne schorzenia. W środku przepisy na: nalewki i wina octy, oleje i maści soki i syropy herbatki i napary ziołowe...\nDoktor Jadwiga Górnicka opisuje lecznicze właściwości produktów, które znajdujemy na co dzień w sklepie, spiżarni, lodówce czy we własnym ogródku. Autorka odkrywa przed czytelnikiem niezwykłe tajemnice popularnych warzyw, owoców, przypraw i ziół. Tłumaczy, jak dawkować i podawać preparaty ziołowe oraz podaje przeciwwskazania do ich stosowania. Radzi także, jak zbierać, suszyć i przechowywać zioła. W książce między innymi: - jak mądrze korzystać z ziół - co to...\nDoktor Jadwiga Górnicka radzi, jak wzmocnić organizm i jak się zahartować, aby żadna pogoda nie była nam straszna. Autorka poleca też naturalne sposoby na przeciwdziałanie zmęczeniu i wyczerpaniu organizmu. Ponadto podaje sprawdzone receptury, jak szybko poradzić sobie z przeziębieniem i grypą. Wszystkie porady zostały opracowane na podstawie wieloletniej praktyki lekarskiej dr Górnickiej. W książce między innymi: - proste metody hartowania organizmu - ćwiczenia...


Zwłoki kilkudziesięciu uchodźców w węgierskiej chłodni – Portal STRAJK\nAWŁ 27/08/2015w : Świat Wiadomości\nZdaniem policji, wiele wskazuje na to, że ofiary zmarły przed przekroczeniem austriackiej granicy. Dokładna ich liczba będzie znana dopiero w piątek, policja ocenia ją na 20 do 50. Ciężarówka była zarejestrowana na Węgrzech, choć – jak nie omieszkały podkreślić węgierskie władze – przez obywatela rumuńskiego, który nabył ją na Słowacji.\nJanos Lazar, szef administracji premiera Victora Orbana – aktualnie zaangażowanego w ochronę swego kraju przed imigrantami poprzez budowę płotu na granicy węgiersko-serbskiej – ogłosił, iż ofiary to „nielegalni imigranci, którzy usiłowali dostać się na Zachód przez Węgry lub z pomocą obywateli Węgier”. O tym, że kilkadziesiąt osób nie musiałoby udusić się w chłodni, gdyby jego kraj nie zamykał im drogi ucieczki zwojami drutu kolczastego, taktownie nie wspomniał\nUnijna komisarz ds. zagranicznych, Federica Mogherini wyraziła nadzieję, że ta tragedia skłoni państwa Europy do „większej odpowiedzialności”. Komisarz ds. Europejskiej Polityki Sąsiedztwa Johannes Hahn, zapowiedział natomiast że – w świetle czwartkowych wydarzeń – Bruksela ponowi rozmowy dotyczące „kwot” imigrantów z 28 państwami Unii.\n„To wy macie problem, ale rozwiązania oczekujecie od nas. Może pora, byście sami go poszukali” – stwierdził z kolei szef serbskiego MSW, Ivica Dacic, zwracając się do polityków europejskich.\nTakże w czwartek u wybrzeży libańskiego miasta Zuwara zatonął statek z uchodźcami na pokładzie. Zdaniem libańskiej policji, z kilkuset osób ocalało koło stu. Imigranci pochodzili z Afryki subsaharyjskiej, Pakistanu, Syrii, Maroka i Bangladeszu.\ntagiAustriaFederica Mogherinijanos lazartragediauchodźcywęgry\ntagi protest unia europejska lewica policja Trump Izrael PiS francja uchodźcy Rosja związki zawodowe syria Ukraina rasizm usa


Podkarpacie całą rodziną - Szafa urwisa\nWyjazdy rodzinne w Polskę są naprawdę atrakcyjną formą spędzania wakacyjnego czasu. Dlatego też tak wiele osób się na nie decyduje. Po pierwsze dlatego, że bez problemu wszędzie możemy dojechać samochodem, co jest wygodne i oszczędne. Dodatkowo, opcja ta pozwala nam zapakować tyle bagażu, ile potrzebujemy.\nTaka wycieczka może być też tańsza od wylotu zagranicznego, ale też- wcale nie mniej ciekawa. Wybierając polskie miasta i miejscowości możemy skrócić czas dojazdu do minimum tak, aby dzieciom było łatwiej znieść podróż. A do wyboru pozostaje nam tak wiele różnych miejsc- od morza po góry. W szczególności warto zwrócić uwagę na atrakcje na Podkarpaciu. Być może właśnie to ten rejon Polski skradnie nasze serce w tym sezonie urlopowym.\nPodróżując samochodem najlepiej jest wybrać taki hotel dla rodziny, który stanie się dla nas odpowiednią bazą wypadową w różnego rodzaju, ciekawe miejsca do zwiedzania. Będąc w województwie podkarpackim i chcąc zwiedzać właśnie te okolice, można rozważyć hotel Grand Chotowa znajdujący się w Dębicy, niedaleko Krosna. Jest to hotel znajdujący się w pięknym otoczeniu przyrody, który jest przystosowany do tego, aby nocowały tutaj całe rodziny. Przylega do niego las i piękny zbiornik wodny, sam obiekt jest na wysokim poziomie i posiada basen oraz naprawdę bardzo smaczną kuchnię. Oczywiście, chcąc zatrzymać się tutaj całą rodziną w sezonie wakacyjnym- koniecznie trzeba wykonać rezerwację noclegu odpowiednio wcześniej, aby mieć pewność, że miejsca dla nas będą przygotowane.\nA co tutaj zwiedzać?\nZatrzymując się w takiej okolicy możemy odwiedzić Krosno, a nawet pojechać dalej, w okolice Sanoka. Tutaj, ciekawym punktem na mapie jest największy w Polsce skansen, po którym zwiedzanie spokojnie może zająć nam cały dzień. Interesujące są również miejscowości uzdrowiskowe, które warto zobaczyć po drodze- Iwonicz Zdrój oraz Rymanów Zdrój. Przepiękne parki wraz z pijalniami wód o właściwościach prozdrowotnych zachęcają do spacerów. Jadąc dalej można dojechać nawet nad zaporę wodną nad Soliną, gdzie znajdziemy szereg atrakcji oraz przytulnych i smacznych restauracji. Największą atrakcją jest tutaj oczywiście sama woda. Można wyliczać kolejne miasteczka i miejscowości, które zasługują tutaj na uwagę- najlepiej jednak poznawać je na własną rękę. Na pewno nie będziemy się tutaj nudzić. Mamy bowiem możliwość zwiedzania miast, odkrywania gór i lasów, zabytków, a także wiele możliwości bycia aktywnym na świeżym powietrzu. To sprawdzona recepta na udane wakacje całą rodziną!\nPoprzedni wpisPoprzedni Dlaczego warto podróżować całą rodziną?


Natalia Siwiec w sukience podobnej do kreacji Kylie Jenner - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Natalia Siwiec » Która polska celebrytka wygląda jak szczuplejsza wersja Kylie Jenner? (FOTO)\nnatalia siwiec kylie jenner\nTo nie pierwszy raz, gdy wybrała strój w klimacie Kardashianek.\nTo, że rodzina Kardashianów jest inspiracją dla fanów na całym świecie, nikogo już nie dziwi. Rośnie rzesza dziewczyn zapatrzonych w Kylie Jenner, marzących o jej ustach, oczach, pieniądzach...\nZobacz: Ciąg dalszy eksperymentów Natalii Siwiec z fryzurą nastąpił\nJakiś czas temu obserwowaliśmy jak Wiktoria Grycan przeistacza się w klona Kylie Jenner. Takie same makijaże, ciuchy, buty i fryzury.\nTeraz podglądamy nieco podobną ewolucję stylu Natalii Siwiec (35 l.). Celebrytka może sobie pozwolić na ubrania i dodatki, które noszą Kardashianki. Dlaczego miałaby nie skorzystać?\nNiedawno Natalia pozowała na ściance w szpilkach od Azzedine Alaia, ulubionym modelu Kim Kardashian.\nWczoraj zaś na pokazie kolekcji Łukasza Jemioła Siwiec wystąpiła w sukience, która bardzo przypominała kreację Balmain, w jakiej kiedyś oglądaliśmy Kylie Jenner.\nCzyżbyśmy mieli przed sobą szczuplejszą wersję Kylie?\nKto jest najseksowniejszym ojcem w Hollywood? (FOTO)


Bit By Bit - Zadawanie pytań - 3.4.1 Analiza zbieranie danych Dane: Prawdopodobieństwo próbkowania\nWagi mogą cofnąć zakłóceń spowodowanych umyślnie przez proces próbkowania.\nPróbki prawdopodobieństwa są te, w których wszyscy ludzie mają znaną niezerowa prawdopodobieństwo włączenia i najprostszy plan pobierania próbek prawdopodobieństwo jest proste próbkowanie losowe, gdzie każda osoba ma równe prawdopodobieństwo włączenia. Gdy badani wybierane są za pomocą prostego losowego pobierania próbek z doskonałym wykonaniem (np bez pokrycia i bez błędu braku odpowiedzi), a następnie oszacowanie jest prosta, ponieważ próbka będzie na średniej być miniaturowa wersja populacji.\nProste losowe próbkowanie jest rzadko stosowane w praktyce, jednak. Przeciwnie, badacze celowo wybrać osoby z nierównymi prawdopodobieństwa integracji w celu zmniejszenia kosztów i zwiększenia dokładności. Gdy naukowcy celowo wybrać ludzi z różnych prawdopodobieństw włączenia, to potrzebne są korekty, aby cofnąć zakłóceń wywołanych przez proces próbkowania. Innymi słowy, jak uogólnić z próbki zależy od tego, jak próbka została wybrana.\nNa przykład obecnej populacji Survey (CPS) jest wykorzystywany przez rząd Stanów Zjednoczonych, aby oszacować stopę bezrobocia. W każdym miesiącu około 100 tysięcy osób, są wywiady, albo twarzą w twarz lub przez telefon, a wyniki są wykorzystywane do produkcji szacowanej stopy bezrobocia. Ponieważ rząd chce oszacować stopę bezrobocia w każdym stanie, że nie można zrobić zwykłej próby losowej dorosłych bo to przyniesie zbyt małą liczbę respondentów w krajach o małych populacjach (np Rhode Island) i zbyt wiele z krajów o dużej liczbie ludności (np , Kalifornia). Zamiast CPS próbki ludzie w różnych państwach w różnym tempie, proces zwany losowanie warstwowe z nierównego prawdopodobieństwem wyboru. Na przykład, jeśli chciał CPS 2000 respondentów na państwo, a potem dorosłych w Rhode Island miałaby około 30 razy wyższe prawdopodobieństwo włączenia niż dorośli w Kalifornii (Rhode Island: 2,000 respondentów na 800.000 osób dorosłych vs Kalifornia: 2,000 respondentów za 30.000.000 osób dorosłych). Jak zobaczymy później, tego rodzaju próbek z nierównym prawdopodobieństwie dzieje się ze źródłami danych zbyt internetowych, ale w przeciwieństwie do CPS, mechanizm pobierania próbek zazwyczaj nie jest znana lub kontrolowane przez badacza.\nBiorąc pod uwagę jego konstrukcja próbkowania, CPS nie jest bezpośrednio przedstawiciel USA; zawiera ona zbyt wielu ludzi z Rhode Island i zbyt mało z Kalifornii. Dlatego nierozsądne byłoby oszacować stopę bezrobocia w kraju, a stopa bezrobocia w próbce. Zamiast średniej próbki, to lepiej wziąć średnią ważoną, gdzie stanowią wagi do faktu, że ludzie z Rhode Island były bardziej prawdopodobne niż zawarte ludzi z Kalifornii. Na przykład, każda osoba z Kalifornii będzie upweighted- będzie liczyć więcej w oszacowaniu-i każdy z Rhode Island będzie downweighted-oni liczyć mniej w szacunkach. W istocie, dostaniesz więcej głos ludziom, że są mniej prawdopodobne, aby poznać.\nTen przykład ilustruje ważną zabawka, ale często niezrozumiany punkt: próbka nie muszą być miniaturową wersję populacji w celu wytworzenia dobre szacunki. Jeśli mało wiadomo o tym, w jaki sposób zebrano dane, a następnie, że informacje mogą być wykorzystane przy dokonywaniu szacunków z próbki. Podejście Właśnie opisane oraz aby opisać matematycznie w dodatku technicznym-spada prosto w klasycznej ramy próbkowania prawdopodobieństwa. Teraz pokażę, jak to sama technika może być stosowana do próbek nie prawdopodobieństwa.


Zaplatajcie się w „pierogi”\nRodzynkiem tegorocznego sezonu turystycznego w Jaremczy są stare huculskie fryzury od Iryny Marczuk.\nWłosy oraz liczne sposoby ich układania zawsze były traktowane na Huculszczyźnie z szacunkiem i skrupulatnością. Poza pięknem, długie warkocze niosły w sobie magiczną moc. Obecnie o tym, jak zaplatały włosy nasze babcie, prawie nikt nie wspomina, a i mało zostało po wsiach kobiet, które przestrzegają starych tradycji pielęgnacji włosów. Aby się dowiedzieć o starych uczesaniach huculskich, Iryna Marczuk objećdziła wiele wysokogórskich wsi na Podkarpaciu i Bukowinie. Swoje umiejętności pokazuje dziś turystom. Korespondentka „Kuriera Galicyjskiego” dotarła do gościnnego domu pani Iryny.\n„Zapleć mnie, dziś, moja mamo, w pierogi, będą sobie, jak ta pani, przy rodzinie dobrej…”, - śpiewa ładna młoda kobieta o pełnej twarzy, trudząc się nad włosami dziesięcioletniej Haneczki Marczuk. Kilka cieniutkich warkoczyków układa się w akuratne „koszyki” po bokach oraz ozdabia się różnokolorowymi wstążkami. „Tak zaplatano na Bukowinie dziewczynki z okazji święta pierwszego zaplecenia warkocza, po którym zaczynano je przyuczać do prac kobiecych. Do tego czasu dziewczynkę uważano za dziecko”, - opowiada mistrzyni.\nWarkoczniki, albo, jak tu mówią „kisniki”, - to upominki matek chrzestnych, których we wsiach pod Czerniowcami mogło być nawet 50. Jak głosi tradycja, im bogatsza rodzina, tym więcej rodzice nazbierają chrzestnych. Otóż, co niedzieli, idąc do cerkwi, matki starały się wplatać wszystkie podarowane warkoczniki-kisniki, aby okazać powagę do rodziców chrzestnych dziecka.\nNastępnie pani Iryna zabiera się za „pierogi”. Tak nazwano właśnie warkocze z Jaremczy. Irynka Iwasiuk, która będzie pokazywała tę fryzurę, ma długie i puszyste włosy, takie, jakie kiedyś miała każda Hucułka. Fryzjerka dzieli włosy na kilka części, akuratnie układając każde pasemko w dwa warkocze, które od dołu ozdabia suszonymi kwiatami. Nawiasem mówiąc, można było ozdabiać warkocze tylko kwiatami świeżo zerwanymi lub suszem kwiatowym, który uprzednio był poświęcany w trakcie różnych uroczystości w cerkwi. Stare Hucułki powiadają, że włosy pań, noszących we włosach poświęcone kwiaty, szybko odrastały, nie plątały się, były puszyste i błyszczące.\nKilka zaplecionych wzdłuż głowy warkoczy, złączonych u dołu w jeden – to „grzebienica”. Nazwa pochodzi od tego, że właśnie tak zaplatały się młode Hucułki podczas prac letnich w polu, wśród których chyba najważniejsze było zgrabienie siana. Uplecione w ten sposób włosy łatwo jest schować pod chustką, nie będą przeszkadzały podczas pracy ani opadały na czoło, a dziewczyna będzie mniej się pociła.\nZrobione z jaskrawych nici „kutasy” zdobią „koszyk”. Tak Hucułki zaplatały włosy, gdy nastawały chłody. Na takiej fryzurze łatwo zawiązać jedną, a nawet dwie chusty. „Koszyki” zaplatały także zamężne kobiety, ponieważ wyjście „prostowłosej” do wsi bez nakrycia głowy mogło się skończyć nawet pobiciem. Taka kobieta, wedle wierzeń górali, zsyłała mór na bydło czy choroby na ludzi. „Nasi przodkowie uważali, że jesteśmy związani z tamtym światem właśnie przez włosy, - uśmiecha się mistrzyni huculska. – Dlatego, aby ominąć zło, kobiety musiały nakrywać głowę. Rozplatały warkocze jedynie podczas odprawiania obrzędów magicznych, przyciągając energię nieba i głębin podziemnych.”\nNajładniejsze były i pozostają fryzury weselne góralek. Tu ważne jest, by koniecznie zachować tradycje, bo, jak, nie daj Boże, o czymś się zapomni, to i życie może się nie ułożyć. „Aby upleść włosy panny młodej, - mówi pani Marczuk, - kilka kobiet pracowało ze trzy godziny. Najpierw włosy starannie smarowano miodem, aby życie było słodkie, wplatano czosnek, jako obronę przed złym okiem, kawałeczek kołacza, monety, wełnę owczą, barwinek - dla przyszłego bogatego życia, dla dobrobytu. Teraz nieco uwspółcześniam dawną fryzurę, wplatając we włosy panny młodej tylko woliczki (jaskrawe nici), odpowiadające symbolice kolorów tej czy innej wsi. Dla mieszkańców powiatu Jaremcze charakterystycznych jest wiele odcieni koloru zielonego, dla mieszkańców powiatu Kosów – jaskrawo żółte i czerwone etc.”\nNa pytanie, jak zaplatały włosy kobiety zamężne, pani Iryna nie może odpowiedzieć zbyt wiele. Mówi, że praktykowano tylko „koszyk” lub owijano włosy dookoła głowy. Najważniejsze, że nasze prababcie wiedziały o mocy różnych ziół, zbieranych przez nie daleko w górach. Włosy, umyte w ziołach, mających magiczną moc, wywierały bardzo duży wpływ na mężczyzn, którzy jeszczcze bardziej tulili do siebie swe gorące i czarujące żony.


Wpisy do indeksów - www.smuek.fora.pl\nWysłany: Czw 14:51, 12 Cze 2008 Temat postu: Wpisy do indeksów\njutro o 12.30 przenoszę indeksy od dr Łyszczarz do prof. Lankosza, można je zostawiać do 15.00. Podobno pani tam siedząca nie robi problemów, jeśli ktoś donosi i dokłada się do grupowej reklamówki\njeśli ktoś zostawił indeks w sekretariacie dla dr Łyszczarz, a chce, żeby mu go przenieść, to niech da mi jakoś znać, bo ja wiem tylko o 5 osobach, którym dziś zanosiłam\nJustynko ja bym tez prosila o przeniesienie indeksu Kasia Basinska 139786 nr. Tylko mialabym ogromna prosbe, napisz mi czy mam zaliczony egzamin z poizu, oki?\nw porządku tylko daj mi jakiś kontakt do Ciebie\n(możesz napisać mi na gg 10732125 )\nWysłany: Czw 17:45, 12 Cze 2008 Temat postu:\nja tez mam index u prof. lyszczarz.. mozesz mi tez przeniesc ? ;D\njacek blaut nr 139831\nmoj numer kom 505 423 318 dzieki wielkie za te indeksy!! :*\nWysłany: Czw 18:18, 12 Cze 2008 Temat postu:\ndo Jacka: oczywiście\nA co jesli ktos jej nie zlozyl indeksu.?\nnie wiem, ma konsultacje w poniedziałek 15.00- 16.30, ale czy będzie to nie wiem bo miała gdzieś wyjechać, a skontaktować się z nią ciężko\nŁukasz Burnat 139884, chyba mój kolega Kuba przełożył indeks do reklamówki grupy 1011, ale pisze tak na wszelki wypadek. Dzięki z góry\nOstatnio zmieniony przez lukaszb dnia Pią 14:34, 13 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 16:33, 13 Cze 2008 Temat postu:\nindeksy są już u prof. Lankosza przeniosłyśmy wszystkie jakie były z naszej grupy, które znalazłyśmy. Do odebrania w poniedziałek od 12.15 pok. 274 paw.B\nOstatnio zmieniony przez ...JuStYś:]... dnia Pią 16:55, 13 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nDzięki Ci wielkie kochana jestes :*\nWysłany: Pią 23:52, 13 Cze 2008 Temat postu:\nWysłany: Sob 2:34, 14 Cze 2008 Temat postu:\nvery dzieki Justyna!\nWysłany: Wto 23:43, 17 Cze 2008 Temat postu:\nhmm to tak: zostal mi indeks Pavla Ilinitskyi'ego (jak źle napisalam to przepraszam:). Nie mam pojęcia, jak się z Pavlem skontaktować!, więc KOLEGO! jeśli czytasz to forum, to TWÓJ INDEKS jest u mnie w pokoju w akademiku MERKURYM pok.516B. Co prawda ja jestem już w domu (będę jeszcze w Krakowie po 25.06.), ale moje sympatyczne współlokatorki są i odbierz sobie stamtąd ten indeks! Pozdrawiam\nP.S. a jeśli ktoś ma z nim jakiś kontakt, to serdecznie proszę mu to przekazać\nOstatnio zmieniony przez ...JuStYś:]... dnia Śro 0:05, 18 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 23:52, 17 Cze 2008 Temat postu:\nHej, szkoda ze wzielas dzis ten indeks bo chcialem go dzisiaj mu go odebrac:/ Ja za bardzo tez nie mam jak sie wyrwac po ten indeks ale zapytam sie kumpla z akademika i moze go odbierze;) dzieki za info


Pompa wtryskowa BOSCH 0 414 902 012 - Sklep iParts.pl\nPompa wtryskowa BOSCH 0 414 902 012 BOSCH 0 414 902 012\nPompa wtryskowa BOSCH 0 414 902 012\nKod produktu: 0414902012\nPreparat paliwowy: Pompa wtryskowa rzędowa Pompa wtryskowa rzędowa to urządzenie stosowane w starszych silnikach diesla. Rzędowa pompa wtryskuje paliwo do silnika, co jest jej główną funkcją, niemniej jednak jest to urządzenie wielozadaniowe. Jest to niejako cały układ zamknięty w jednym urządzeniu, gdyż pompa z rzędowo ułożonymi sekcjami (osobna sekcja dla każdego cylindra) m.in. odmierza dawkę paliwa, wytwarza wysokie ciśnienie.\nNumer katalogowy: PF1CV200AS41\nDodatkowe informacje o Pompa wtryskowa 0414902012 BOSCH\nPreparat paliwowy: Pompa wtryskowa rzędowa\nWidok karty produktu w PDF: Pompa wtryskowa (BOSCH 0 414 902 012)\nOpinie o Pompa wtryskowa 0414902012 BOSCH\nPompa wtryskowa 0 414 902 012\nPompa wtryskowa rzędowa - Pompa wtryskowa rzędowa to urządzenie stosowane w starszych silnikach diesla. Rzędowa pompa wtryskuje paliwo do silnika, co jest jej główną funkcją, niemniej jednak jest to urządzenie wielozadaniowe. Jest to niejako cały układ zamknięty w jednym urządzeniu, gdyż pompa z rzędowo ułożonymi sekcjami (osobna sekcja dla każdego cylindra) m.in. odmierza dawkę paliwa, wytwarza wysokie ciśnienie.


Wielki pożar w gminach Nowe Miasto nad Pilicą i Odrzywół. Spłonęło prawie 100 hektarów lasów, Był nawet Black Hawk. Nowe zdjęcia | Echo Dnia Radomskie\nWielki pożar w gminach Nowe Miasto nad Pilicą i Odrzywół. Spłonęło prawie 100 hektarów lasów, Był nawet Black Hawk. Nowe zdjęcia\nAntoni Sokołowski 13 maja 2022, 11:55\nAkcja gaszenia wielkiego pożaru lasu w pobliżu wsi Prosna w gminie Nowe Miasto nad Pilicą. Zobacz przerażające zdjęcia z pożaru i akcji. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu/ Policja Mazowsze\nW piątek 13 maja przed południem trwało wciąż dogaszanie wielkiego pożaru lasu. Na miejscu 13 maja przed godziną 11 było jeszcze 11 wozów strażackich. W piątek około południa sytuacja była już opanowana, trwało jeszcze dogaszanie pogorzeliska. Dzięki sprawnym i zdecydowanym działaniom straży pożarnej nie było potrzeby ewakuowania miejscowej ludności. Mamy pierwsze podsumowanie Państwowej Straży Pożarnej raz Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Zobaczcie kolejne galerie zdjęć z akcji strażaków w tym zdjęcia ze śmigłowca oraz przerażający film.\nRegionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu zamieściła krótki film pożaru. Nakręcił go Mariusz Wertka z Nadleśnictwa Grójec - jest przerażający\nPożar w Prosnej w gminie Nowe Miasto nad Pilicą oraz w części gminy Odrzywół\nPożar wybuchł dzień wcześniej we wsi Prosna w gminie Nowe Miasto i rozprzestrzenił się na teren dwóch gmin i powiatów - Nowe Miasto w powiecie grójeckim i Odrzywół w powiecie przysuskim. Żywioł pochłonął prawie 100 hektarów lasów.\nPożar był bardzo trudny do opanowania: silny wiatr przerzucał płomienie, a panująca susza w lasach, utrudniała gaszenie. Z ogniem walczyli strażacy zawodowi oraz ochotnicy między innymi z powiatu grójeckiego, radomskiego, szydłowieckiego, przysuskiego, białobrzeskiego. Łącznie to około 55 wozów strażackich i prawie 200 strażaków\nWielki pożar - podsumowanie. Policyjni lotnicy i strażacy z Black Hawka gasili pożar\nTakże policyjni lotnicy i strażacy z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej numer 7 Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z Warszawy gasili rozprzestrzeniający się pożar lasu między Nowym Miastem nad Pilicą a Odrzywołem.\n- Do gaszenia pożaru obejmującego około 100 hektarów lasu strażacy wykorzystali podwieszany pod śmigłowiec S-70i Black Hawk zbiornik na wodę tak zwany Bambi Bucket o pojemności 3 ton, który może być łatwo transportowany na pokładzie śmigłowca. Dzięki takiemu rozwiązaniu śmigłowiec może dotrzeć w rejon pożaru w bardzo krótkim czasie i po podwieszeniu na miejscu zbiornika do specjalnego haka do przenoszenia ładunku można realizować gaszenie – informuje nadkomisarz Agnieszka Wójcik z Komendy Powiatowej Policji w Grójcu.\nPrzypomnijmy, że pożar wybuchł w czwartek, 12 maja przed godziną 13, gdy dyżurny Państwowej Straży Pożarnej w Grójcu otrzymał zgłoszenie o pożarze lasu na terenie gminy Nowe Miasto nad Pilicą w okolicy miejscowości Prosna. Początkowo pożarem objęte było kilka hektarów lasu. Niestety silny wiatr oraz wysuszone poszycie leśne spowodowały szybki rozwój pożaru, który oszacowano na blisko 100 hektarów. Na miejscu policjanci zabezpieczali teren. Ogień zagrażał domom, ale strażacy walczyli, aby nie było konieczności ewakuacji ludzi.\n- Z bazy Lotnictwa Policji na Bemowie policyjni lotnicy zabrali na pokład strażaków z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej numer 7 miasta stołecznego Warszawy i specjalne zbiorniki na wodę tak zwane Bambi Bucket o pojemności 1,5 tysiąca i 3 tysiąca litrów. Z uwagi na rozległy pożar wykorzystywali większy, ten sam którego używali podczas akcji gaszenia pożarów w Turcji w sierpniu ubiegłego roku. Wodę nabierano z Pilicy, i choć wiatr utrudniał zadanie, zdobyte doświadczenie i opracowana taktyka w zwalczaniu pożarów wielkoobszarowych po działaniach w Turcji pozwoliła policyjnym lotnikom w bardzo krótkim czasie, bo w 4-minutowych cyklach, pobierać wodę, dolecieć w rejon pożaru i dokonywać jej zrzutu dokładnie nad ustalonym miejscem. Łącznie wykonali 19 takich zrzutów, czyli 57 ton wody – dodaje nadkomisarz Agnieszka Wójcik.\nWójt gminy Odrzywół Marian Kmieciak dodaje, że pożar w gminie Nowe Miasto nad Pilicą obejmuje tereny słabo zamieszkałe, obejmujące też gminę Odrzywół. - To teren między wsiami: Prosna, Różanna, Gilówka, Dębowa Góra. Te wsie, i sąsiednie, są w dużej części opustoszałe, a ta sytuacja także sprzyja podpalaczom. Wczorajszy pożar spustoszył także te tereny, które spaliły się trzy lata temu. Prywatni właściciele tych lasów zdążyli zasadzić młode lasy i właśnie w czwartek także te te młodniki spłonęły - dodawał w piątek wójt.\nRegionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu - przerażające podsumowanie\nRegionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Radomiu na facebooku podsumowała gigantyczny pożar i zamieściła film. "Oto efekt podpalenia - 80 hektarów spalonego lasu i terenów przyległych , w tym szacujemy, że około 3 hektary to lasy państwowe Nadleśnictwo Grójec, pozostałe spalone obszary to lasy niepaństwowe i otaczające tereny. Ogromnymi siłami i środkami, w tym z użyciem 2 samolotów gaśniczych Dromader zadysponowanych przez naszą dyrekcję udało się opanować sytuację przy niezwykle trudnych warunkach - bardzo silnym wietrze podczas przechodzącego frontu burzowego, który niestety nie przyniósł deszczu. Wyjątkowo groźny pożar i wyjątkowo trudne warunki do gaszenia. Nasze 2 samoloty wykonały aż 37 zrzutów, a godzina pracy 1 takiego samolotu to około 11 tysięcy złotych! Ogromne podziękowania dla straży pożarnej, policji (śmigłowiec) i wszystkich zaangażowanych w gaszenie pożaru! Jak podała Państwowa Straż Pożarna Warszawa na swoim profilu facebook w akcję zaangażowanych było 190 strażaków, 30 samochodów ratowniczo-gaśniczych, 2 samoloty typu Dromader oraz 1 śmigłowiec.\nNa miejscu był mający dyżur nasz zastępca dyrektora Piotr Kacprzak i nadleśniczy Mariusz Wertka. Aktualnie trwa dogaszanie pożaru i jego zabezpieczenie, a wszystko przez podpalenie . Alarmujcie, gdy widzicie, że ktoś nieostrożnie obchodzi się z ogniem w lesie, lub może być podpalaczem lasu. Każdy pożar to straty przyrodnicze, materialne, ale i ogromne wyzwanie i zagrożenie dla prowadzących działania gaśnicze, a dzisiaj przez porywisty wiatr było wyjątkowo trudno".\nWsparcie z Przysuchy\nJak informuje nas brygadier Artur Kucharski, oficer prasowy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Przysusze, cztery jednostki straży pożarnych brały udział w gaszeniu pożaru. Była to jednostka państwowa w Przysuchy i trzy jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej z Odrzywołu, Kłonnej i Wysokina. Łącznie 22 strażaków. Wszystkie te ochotnicze jednostki pochodzą z gminy Odrzywół, bo ta właśnie gmina jest od lat nękana pożarami lasów. W ubiegłych latach lasy patrolowały wojska Obrony Terytorialnej. W tym roku lasy patrolują w tej gminie policjanci.\n- Od poniedziałku 16 maja, do dyspozycji patroli policyjnych przekazujemy nasz gminny pojazd – quad, którym będzie można lepiej patrolować lasy – mówi Marian Kmieciak, wójt Odrzywołu.\nZarówno wójt, jak i strażacy, a także i mieszkańcy gminy Odrzywół są przekonani, że nie tylko susza przyczyniła się do czwartkowego pożaru w Prosnej, ale i działania podpalaczy.\n- Tego samego dnia, kiery wybuchł pożar pod Nowym Miastem, na terenie naszej gminy, w rejonie Kamiennej Woli i Ossy mieliśmy kolejne podpalenie lasu. Z tym pożarem poradziła sobie ochotnicza straż z Wysokina i szybko ugasiła ogień – dodaje wójt.\nodrzywół pożar lasu