Skąd się biorą niejadki? | Mataja\nBy Alicja Niemowlę i małe dziecko, Żywienie 3 listopada 2015\nJestem spokojnym człowiekiem o dużym zakresie tolerancji na to jak inni widzą rodzicielstwo, ale jest jedna kwestia, która doprowadza mnie na skraj szaleństwa, a mianowicie przekonanie ogółu ludzkości o tym skąd się biorą niejadki.\nGdyż albowiem ta połowa ludzkości, która ma w domu dzieci jedzące wszystko i dużo zazwyczaj przypisuje sobie wszystkie zasługi na polu nawyków żywieniowych swych dzieci i co gorsza radośnie służy radą co i jak winni zrobić rodzice niejadków, by niejadki jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki nagle ochoczo wtranżalać zaczęły.\nO internecie nawet nie wspomnę bo ten informuje nas miłościwie, że dziecko które nie chce jeść to rezultat lenistwa rodziców, ich nadopiekuńczości albo braku wystarczającej uwagi. Po takiej lekturze rodzicom niejadków nie zostaje nic innego jak pogrążyć się w czarnej rozpaczy. Tymczasem oni i bez tego są wystarczająco zestresowani. Wiem, bo sama mam w domu niejadka sztuk jeden.\nDla zachowania równowagi moje drugie dziecko je wszystko i dużo. Prawdę mówiąc nie widzę większych różnic między naszym synem a naszym odkurzaczem i czasem mam ochotę zmienić mu (synowi, nie odkurzaczowi) blogową ksywę na Głodorodny.\nTo jak to w końcu jest? Czemu moje dzieci są tak różne na polu żywieniowym? Byłam nadopiekuńczym i jednocześnie leniwym rodzicem, dającym zły przykład żywieniowy Pierworodnej, ale przy Drugorodnym się naprawiłam i wszystko gra i buczy? A może to nie jest u licha tak proste jak sugeruje internet i rzesza doradców bo o tym czy dziecko będzie niejadkiem decydują złożone interakcje pomiędzy genami delikwenta a środowiskiem w jakim przyszło mu żyć?\nAno właśnie. Statystyczna babcia bez mrugnięcia okiem stwierdzi, że niejadkiem jest każdy z jej wnuków. Rodzice nie są aż tak szybcy w szufladkowaniu jak babcie, ale z badań wynika, że odsetek rodziców uznających swoje dziecko za niejadka i tak jest całkiem spory i może sięgać aż 50%. Z kolei z danych naukowych na które się natknęłam wynika, że za niejadka można uznać mniej więcej 15-30% dzieci do lat 5. Z czego wynikają te różnice? Z wielu różnych powodów, ale myślę, że w dużej mierze z definicji.\nBo kto to właściwie jest tak niejadek? Dla jednych będzie to dziecko, które je mniej niż pozostałe dzieci w rodzinie/grupie rówieśniczej. Dla innych będzie to dziecko, które choć zje w zasadzie wszystko co mu się da to nigdy nie zje całej porcji, którą my nałożono.\nDla jeszcze innych niejadek to dziecko, które coś tam je (jedno więcej, drugie mniej), ale je tylko określone produkty i potrawy, jest bardzo wybredne, opornie przyjmuje nowości kulinarne (albo wcale ich nie przyjmuje), przez co czasem/często trzeba mu gotować inne danie niż reszcie rodziny lub dostosowywać posiłki całej familii do jego preferencji. Dziecko może odrzucać określane pokarmy tylko ze względu na ich konsystencję, strukturę, zapachach, a nawet widok. Ba! Taki niejadek może nie zjeść posiłku bo np. chleb który je dotknął ogórka którego nie je.\nI choć nie ma jakiejś ścisłej klinicznej definicji niejadka, to większości opracowań najbliższa jest charakterystyka nakreślona w poprzednim akapicie.\nWyuczone czy wrodzone?\nCo zatem sprawia, że niektóre dzieci pałaszują ze smakiem wszystko co im się pod nos podstawi, a inne robią rodzicielce domową edycję Hell’s Kitchen? Bardzo możliwe, że niektóre dzieci po prostu rodzą się z silną predyspozycją do zostania Tadkiem niejadkiem. Z badań wynika bowiem, że część niejadków już w niemowlęctwie prezentowała, inną, znacznie mniej żwawą niż pozostałe maluchy, technikę ssania piersi .\nInne badania wykazały, że awersja do gorzkiego smaku, a tym samym kategoryczne odrzucanie z diety chociażby części warzyw ma podłoże genetyczne, a ściślej mówiąc zależy od tego jakie wersje genu TAS2R38 przekazaliśmy swojej latorośli. Nie będziemy się tu zagłębiać w meandry genetyki, ale żeby było jasne – tak, może być tak, że rodzice są smakoszami brukselki, a mimo to sprzedali dziecku takie wersje tego genu, że młodzież na sam dźwięk słowa brukselka zwiewa gdzie pieprz rośnie .\nJakby tego było mało, stwierdzono, że ten sam gen determinuje w pewnym stopniu to jak duże będzie zamiłowanie dziecięcia do słodyczy. Im bardziej wrażliwe było dziecko na gorzkie smaki, tym chętniej pałaszowało i tolerowało duże stężenia cukru tak w jedzeniu, jak i w napojach.\nAle najciekawsze jest to, że matki, które same miały takie wersje genu TAS2R38, że smak gorzki je ni ziębił ni grzał postrzegały swoje dzieci jako bardzo emocjonalne (co nie zawsze jest cechą pozytywną) jeżeli latorośle wylosowały w loterii genetycznej TAS2R38 w wersji ekstremalnie wrażliwej na smak gorzki. Innymi słowy duże różnice w wersjach tego genu pomiędzy matką a dzieckiem mogły wpływać na relacje tej dwójki.\nTo mogłoby w pewnym stopniu wyjaśniać dlaczego czasem byle brokuł jest zarzewiem długotrwałego konfliktu. Dla matki, która nie czuje przesadnej goryczy, dziecko, odmawiające spożycia choćby kawałeczka tego nieszczęsnego brokuła – po prostu grymasi i marudzi. Być może takiej mamie trudniej jest się wczuć w to jak dziecko odbiera smak warzywa. Ona nie rozumie, że dla dziecka, które jest genetycznie predysponowane do wyczuwania gorzkiego smaku w najmniejszej ilości, to nie jest mały kawałek brokuła, tylko ogromny kawał czegoś obrzydliwego w smaku.\nW genach można ponadto upatrywać źródeł czegoś co nazywa fachowo neofobia żywieniowa i jest niczym innym jak stawianiem czynnego oporu przed próbowaniem nowych smaków/produktów/potraw. W codziennej praktyce rodzicielskiej wygląda to tak, że rodzic nastał się przy garach jak ten osioł, włożył całe serce w gotowanie, ofiarnie ułożył żarcie na kształt stateczku albo innej buźki, a na widok rezultatu kucharzenia progenitura z malującym się na twarzy obrzydzeniem pyta:\n– A to nie lubię – orzeka dzieć, który nigdy jeszcze kapusty nie próbował i zamyka otwór gębowy na cztery spusty, dodając ewentualnie, że zjeść to on może co najwyżej suchą bułę.\nJeżeli znacie ten schemat i wiecie, że podanie dziecku czegoś co wykracza poza jego standardowe menu skończy się fiaskiem to niniejszym możecie odetchnąć bo problem raczej nie leży w tym, że beznadziejnie gotujecie. Badania nad nawykami żywieniowymi bliźniąt w wieku od 4 do 7 lat sugerują bowiem, że w 72% winę można zwalić na czynniki genetyczne . Za resztę odpowiadają czynniki środowiskowe. Podobne wyniki uzyskano zresztą w badaniach nad neofobią dorosłych gdzie genom przypisano 2/3 winy za wystrzeganie się nowości kulinarnych .\nNa co komu takie geny?\nWiem co teraz myślicie. Zastanawiacie się jaki w ogóle pożytek z genów, które sprawiają, że jedzenie zdrowego przecież brokuła jest niemalże torturą, a próbowanie nowych potraw nie tylko nie sprawia przyjemności, ale wręcz przeraża?\nTak naprawdę nie jesteśmy tego pewni w 100%, ale jedna z dominujących hipotez mówi o tym, że to takie pokłosie ewolucji i historii naszego gatunku. Nasi przodkowie, zwłaszcza tacy prowadzący wędrowny tryb życia, musieli być bardzo ostrożni przy próbach zjedzenia czegoś nowego – nigdy przecież nie mogli mieć pewności, że dany owoc, grzyb czy co tam jeszcze jest jadalne czy może jednak trujące. Woleli się zatem posilać czymś co znali.\nInnymi słowy bycie podejrzliwym w stosunku do nowości kulinarnych mogło dawać większe szanse na przetrwanie niż zachłanne pożeranie wszystkiego co wyglądało na w miarę zdatne do skonsumowania. Uruchomienie takiego mechanizmu zapobiegającego zjadaniu chociażby wszystkich kolorowych owoców z krzaków było szczególnie ważne w przypadku małych dzieci, które biegając i bawiąc się wokół jaskini/chaty mogłyby się przez to bardzo łatwo otruć. Włączenie w pewnym momencie życia takich mechanizmów ostrożności jest ważne tym bardziej, że dzieci niemobline ładują do paszczy absolutnie wszystko co mają w zasięgu wzroku – coś musi w nich zatem tę chuć zatrzymać zanim zaczną samodzielnie eksplorować otoczenie.\nAwersja do gorzkiego także stanowi przejaw zabezpieczenia przed truciznami, które przecież nie zwykły smakować jak czekolada. Kiedy więc taki nasz pocieszny pradziadeczek poczuł, że spożywany właśnie pokarm jest jakiś niepokojąco gorzki to w głowie dzwonił mu alarm „stary weź to wypluj bo to jakieś podejrzane”. Możliwe, że dwulatek plujący po ścianach maminym obiadem słyszy właśnie taki alarm. Geny uruchamiające taki alarm przetrwały bo Ci bardziej wrażliwi na smak gorzki wykrywali takie trucizny szybciej, dzięki czemu nie dali się otruć przez byle grzyba i po posiłku mogli się oddać radosnym aktom przekazywania swych genów następnym pokoleniom.\nJakby tego wszystkiego było mało wiemy obecnie, że około 25% naszej populacji to tzw. supersmakosze, czyli ludzie którzy smaki czują znacznie bardziej intensywnie niż cała reszta ludzkości przez co niekoniecznie lubują się oni w smakach intensywnych i unikają wszystkiego co jest mocno kwaśne/ostre/gorzkie/słodkie. Być może zatem jakaś część niejadków to właśnie supersmakosze, którzy owszem zjedzą makaron z białym-mdłym serem, ale już makaronu z parmezanem albo gorgonzolą nie ruszą choćbyśmy nie wiem jak zachwalali.\nCo oczywiste same geny nie determinują wszystkiego. Środowisko i doświadczenia życiowe też mają duży wpływa na to jak dziecko widzi i odbiera jedzenie. Wydaje się, że na preferencje kulinarne dzieciny może mieć wpływ już samo to co matka jadła w ciąży i w trakcie karmienia piersią, ale o tym pisałyśmy już TU.\nNasza reakcja na dziecięcą niejadkowość też nie jest obojętna, ale o tym napiszę osobny post z perspektywy dorosłego niejadka. Bo ja byłam ekstremalnym niejadkiem. Ot miałam na przykład trwający rok epizod żywienia się li tylko… jajkiem na miękko. Serio.\nNie bez znaczenia jest też to czy dziecko ma zaburzenia przetwarzania bodźców sensorycznych, a nawet to czy często dopadają je… zapalenia ucha. Stwierdzono bowiem, że u dzieci które często zapadają na infekcje uszu dochodzi do zmian w odczuwaniu smaku przez co mniej chętnie jedzą warzywa i owoce . Przyczyn leżących u podłoża niejadkowatości jest jeszcze pewnie masa, ale nie chodzi o to bym pisała tu epopeję na miarę Homera, ale o to by pokazać jak złożona jest ta sprawa.\nZresztą by nie szukać daleko – każdy z nas żyje w innym świecie sensorycznym, każdy przecież inaczej odbiera muzykę, inaczej interpretuje kolory, w inny sposób odbiera zapachy. Dlaczego więc nie pozwalamy dzieciom inaczej odczuwać smaków i kiedy plują na 3 metry szpinakiem uważamy że przesadzają bo to tylko łyżka szpinaku?\nDlatego też – drodzy rodzice jadków – bądźcie łaskawi schować sobie swoje dobre rady i komentarze głęboko do kieszeni. Jeżeli nie macie w domu niejadka to nie wiecie jak to jest. Nie wiecie ile nas to czasem nerwów kosztuje. Nie wiecie, że „jak go przegłodzisz to zje” nie zadziała. Nie wiecie, że wasze „przykład płynie z góry” jest skrajnie idiotyczne bo naprawdę można robić wszystko dobrze i świecić przykładem żywieniowym, tak mocno że Ewa Chodakowska (czy kto tam teraz tym przykładem świeci) się chowa, a i tak mieć w domu małego niejadka.\nA wy rodzice innych niejadków – przestańcie się zadręczać poczuciem winy. Bo to, że wasze dziecko jest niejadkiem jest wypadkową naprawdę wielu czynników. Wyluzujcie więc i spójrzcie na to z innej strony – być może dzięki osobnikom takim jak wasze dziecko nasz gatunek przetrwał do dziś. Ba! Może w waszych żyłach płynie błękitna krew – w końcu to rodziny królewskie najczęściej chcieli wytruć do cna więc ich członkowie musieli wyczuwać nawet śladowe ilości trucizn 😉\nJak miło przeczytać taki pocieszający artykuł 🙂 A ja właśnie dziś uprosiłam u pediatry skierowanie na jakieś podstawowe badania dla Synka, który od pewnego czasu żywi się najchętniej suchym chlebem zapijanym wodą.\nCos jest z tymi suchymi bułkami, ze nawet moj, bardzo niejedzacy, Potomek na widok suchej bułki potrafi głosno domagac sie “aaammm!!!”, wskazujac raczka przedmiot pozadania, po czym wcina aż miło patrzec…\nCUKIER- te bułki to mieszanka do pieczenia głównie cukru i spulchniaczy.\nJa bym chętnie poczytała, skąd się biorą dzieci z obsesją jedzenia. Dla których jedzenie to sens życia, lepszy od zabawy, ludzi itp. Pocieszacz i odreagowywacz. I od razu powiem, że nigdy nie było w żaden sposób zachęcane czy zniechęcane do jedzenia, straszone nim czy proszone, pocieszane, szantażowane czy co tam jeszcze. I jak na ironię oboje z mężem jemy dość mało i na pewno nie daliśmy mu przykładu, że jedzenie to jakiś ważny punkt życia. Bo to też duży problem. Choć tak samo, jak Wasz – niejadkowy, bagatelizowany przez otoczenie. Każą mi się wszyscy cieszyć, że dziecko “ładnie” je i dziękować niebiosom, żenie mam niejadka. Ale jak się cieszyć, kiedy trzeba własnemu zapłakanemu dziecku wydzielać porcje i ograniczać je? Bo inaczej je, aż się pochoruje…\nCiekawe zagadnienie. Prawdę mówiac nie mam o nim pojęcia i poza ewidentnymi zaburzeniami metabolicznymi nie słyszałam. Poszukam jeśli coś znajdę to dam znać.\nObsesja jedzenia- pierwsze skojarzenie- zespół Pradera- Willego\njestem mamą jadka\nchłonie jak odkurzacz i nie lubi tylko gotowanej marchewki- przypadek?\nbo ja też nie lubię jej smaku-wolę surową…\nale o tych genach nie miałam pojęcia! dobrze wiedzieć!\nNo, z nadzieją czekałam na ten wpis. Ale może jest już późno i nie wszystko zrozumiałam, ale moje dziecko lubi gorgonzolę, parmezan i jeszcze kilka innych gorzkości by się znalazło w jadłospisie, a mimo to w domu je bardzo wybiórczo. W przedszkolu nie pasuje jej najwyżej 10% jadłospisu. W domu buraczków nie tknie. Może mój egzemplarz jest ofiarą moich błędów tylko i wyłącznie. Ale trzeba przyznać – słodycze mogłyby być jej jedynym pożywieniem.\nBo przyczyn odrzucania pewnych konkretnych pokarmów jest dużo – tu nakreśliłam tylko te popularne. Moja też je w przedszkolu – grupa czasem tak działa – dziecko widzi, że inne jedza i trupem nie padają to może i to dobre i bezpieczne. Buraczki mogą jej nie pasować przez konsystencję – bardzo wiele dzieci odrzuca pokarmy nie tlko ze względu na smak, ale jak i wspomniałam gdzieś tam we wpisie również ze względu na ich strukturę – to gdzieś tam sensorycznie im nie pasuje. Ja na przykład nie jem i nie jadłam owoców – właśnie przez ich konsystencję. Słodycze mogłyby i być moim jednym pożywieniem 😉\nDokładnie. Mój niejadek (teraz już wiem na 100% że nim jest) lubi np chleb (nie bułki a chleb 😉 ) ale jak poczuje na nim masło to koniec. Bo się nim uciapra a tego nie znosi 😉\nZ tymi badaniami bliźniaków i wpływu genów to oczywiście się zgodzę, że tak jest jak piszesz. Jednak może się okazać, że odpowiednie podejście wychowawcze rozwiąże 99% wszystkich problemów żywieniowych, a owo 72% różnic genowych będzie się odnosiło do tego jednego procenta, w który jakiekolwiek różnice są. Prawda? 🙂\nZnaczy jest to prawdopodobne. Mało prawdopodobne, ale prawdopodobne.\nOdpowiedz Grudzień 30, 2015\nJest to prawdopodobne, otoczenie i my sami mamy ogromny wpływ na ekspresję genów.\nBruce Lipton – warto zapoznać się z pracą i wnioskami na ile są słuszne lub nie wychodzi nie w teorii lecz w praktyce\nOczywiście, że na ekspresję genów ma wpływ środowisko ale nie w 99% 😉\nTo ja poproszę o sprecyzowanie owego “odpowiedniego podejścia wychowawczego” :p\npolecam książkę Jesper Juul “Uśmiechnij się siadamy do stołu” 🙂 i czy ktoś zna niejadki w rodzinach wielodzietych? Albo dlaczego najczęściej niejadkiem są dzieci pierworodne, jedynaki, kolejne jakoś nie mają problemu z jedzeniem 😉\nA ja polecam coś dla dzieci Pampi na talerzu. Jedzenie jest fajne. Super książka, bo temat bardzo fajnie przedstawiony: mleczne jezioro, rosołowi piraci i chlebowe miasta? Nawet wyskubaliśmy z dzieciakami jedno chlebowe miasto a potem zatopiła je pomidorowa powódź.\nDzieci obserwują dzieci 🙂\nZgadzam się z tym, że dzieci obserwują dzieci. Sama mam dziecko z neofobia żywieniowa a mam 3 dzieci. Tylko jedno z tą przypadłościa i Bogu dzięki, więcej bym nie zniosla\nMuszę napisać sprostowanie że wzgedu na słownik automatyczny:\nDodam, że znajoma ma dziecko z problemem neofobii w bardzo ostrym stadium, a jest to jej koleje już dziecko. To są dwa znane mi przypadki i zaden nie współgra z założeniem -niejadek to najczesniej jedynak lub pierworodny. No niestety nie zawsze generalizowanie jest receptą na wszystko co nieznane…\nOdpowiedz Kwiecień 3, 2018\nMam w domu 4 letniego niejadka . I nie zgodzę się, że 99% problemów żywieniowych rozwiąże podejście wychowawcze. Nasz syn przestał jeść mając 2 lata, wcześniej jadł, ale też bez szału. natomiast po skończeniu 2 r.ż. jedzenie to dramat, prawie nic nie je. A probowałam wszytkich możliwych metod. Ktoś kto nie ma w domu niejadka nie może wiedzieć co czuje dziecko i rodzice. I nie pomoże tu NIC: ani wpólne posiłki, ani wspólne gotowanie, ani spokój i przyjemna atmosfera przy jedzenie, ani zabawne kontrukcje z posiłków – NIC.\nMoja córa jadła prawie wszystko do drugiego roku życia. A potem nagle się odwróciło. Presja grupy w przedszkolu i w szkole nie zadziałała, a podobno dobre było i wszystkie dzieci jadły. Ale może fakt, że ja nie jem nabiału i kilku innych rzeczy lub to że w dzieciństwie byłam niejadkiem ma coś do rzeczy? Z niecierpliwością czekam na kolejny wpis ☺\nmam w domu Głodorodnego 6 latka i Niejadke lat 2. Sytuacja poprawila sie u jednego i u drugiego wraz z przejsciem na diete bezmleczna, bezcukrowa i bezglutenowa. Starszy ma nietolerancje mleka plus kandydoze w jelitach, corka alergie na gluten plus tęże kandydoze-swinioze w jelitach. U syna efekt – zmienijszone obżarstwo o jakies 50% pochlanianej objetosci. wykluczone buly (no co ty, dziecku bulki nie dasz?) serki tzw bardzo zdrowe z wapniem i kilogramem cukru na 200g, i wszelkiego rodzaju zywnosc przetwozona. corka po zalamaniu z 75 centyla w niemowlectwie spadla do 20 ze wzrostem i 10 (!) z waga, odrabia na diecie powaznie i przyrasta cm na miesiac, odrosly jej wlosy, ktore wypadlu okolo 8 miesiaca, kiedy to wszedl glutenik nasz ukochany pod postacia buleczek i makaronu. corka niejadek, a raczej wciagacz glutenu i tylko tego, no jeszcze banany szly, je wiekszosc produktow spozywczych. mowic zaczela 2 miesiace po odstawieniu glutenu w dniu swych 2 urodzin. kwestie genetyczne sa mega wazne, wsrod nich sklonnosc do grzybicy jelit podlana wspaniala zywnoscia z bialej jak snieg maki pszennej, bezwartosciowego nabialu z cukrem wprosc z marketu, ale co tam, przeciez ma wapn, i zamarynowana kilogramami cukru we wszystkim.\nmoj niejadek (nie chciał jesc naprawdę nic, chyba ze ewentualnie mleko wprost od mamy) tez na diecie bezglutenowej itd. zmienił sie nie do poznania. je, rośnie, przybiera na wadze. oczywiscie pochłaniaczem nie jest i w przedszkolu słabo za to w domu ok. dla mnie to mega. ile ja sie nasłuchałam od rodziny, lekarzy. miałam juz po jednej wizycie w czd takie załamanie. wmówiono mi ze jestem zła matka co meczy dziecko ta woda z cukrem płynąca z piersi i okaleczam tym dziecko. załamałam sie tak silnie bo ile mozna mieć siły słuchać…\ndieta pozwoliła mi uwierzyć ze zasługuje jeszcze na miano rodzica, wiec wiem ze warto szukać i dociekać nie zawsze jednak w sobie.\nAlicjo bardzo dziekuje za ten wpis\nMoja starsza córka ma różne upodobania, a właściwie nieupodobania. Najczęściej kwestią jest konsystencja, ale nie zawsze. Nie jest w tej kwestii konsekwentna. Szczęśliwie ma już 6 lat, więc zdążyłyśmy się dobrze poznać. Lubi surową paprykę, ale tylko czerwoną, pokrojoną w paski, kalafiora i brokuła uwielbia, ale w zupie, szpinak z makaronem, a jabłka i gruszki tylko zmiksowane w naleśniku, etc. Owoców nie znosi (najbardziej nie cierpi zapachu bananów) Nie nudzę się 😉 Za to młodsza córka przepada za owocami, warzywami, kaszami, strączkowymi, byle można było sobie pogryźć.\nMam swoje sposoby. Każda mama po pewnym czasie znajdzie swoje 🙂 Tego wszystkim życzę!\nPaulina z bajkaojedzeniu.pl\nDziękuję. Wczoraj po raz n-ty rwałam włosy z głowy i mamrotalam wszelkie wulgaryzmy świata gdy jak co dzień Młody lat niecałe dwa i pół nie chciał jeść obiadu. Co by to nie było poza nalesnikami, jest śmiercionośne… czasem jużnie umiem spokojnie podejść do tematu, dzień w dzien to samo. Takie kurde nerverending story :/\nMam w domu takiego jednego, który od kilku miesięcy je tylko frytki… No teraz udało mi się podmienić na ziemniaki z majerankiem. To sprawia, że jego starszy brat, który jadl do 2 roku życia głównie produkty płynne, a resztę konsekwentnie wypluwal już mi się nie jawi jako niejedek ( zresztą teraz wcina prawie wszystko i mieliśmy problemy sensoryczne właśnie ). Pocieszające,że jadłas tylko jajko i jesteś dziś jaka jesteś, tzn zdrowa i super babka 😉 ciekawi mnie dlaczego u większości dzieci problemy nasilają się w okolicy 2 roku życia? U nas( młodszy syn, brak problemów sensorycznych, zdrowy okaz dziecka) były zawsze od dnia narodzin, ale po 1,5 roku zaczął się kosmos ziemniaczany.ponoć to mija. Musi, skoro jak widać inni ekstremalni nirjadkowie żyją i piszą artykuły.. 😉\nGeny genami, ale czy w wielu przypadkach nie jest tak, ze dziecko, ktore nie zje prawdziwego posilku, za to potem nafutruje sie cukrem w roznej postaci, nie bedzie mialo apetytu (i miejsca) na zdrowe jedzenie wlasnie przez ten cukier? Ile jest dzieci, ktore nie zjedza sniadania, za to batonika potem chetnie. Obiadu nie, ale czekolade nawet cala. Sama pamietam, kiedy jeszcze pare lat temu potrafilam jesc same slodycze i w ogole nie czuc glodu na nic poza nimi. Kiedy calkowicie przestalam jesc bialy cukier i wysokoprzetworzona zywnosc apetyt nagle wrocil. Teraz znowu jem slodycze i z apetytem nie bardzo. Czytalam gdzies (akademia witalnosci?), ze organizm struty takimi produktami jest od nich uzalezniony i nie chce przyjmowac zdrowych.\nA sposób rozszerzania diety też ma znaczenie, nie?\nZastanawiam się, gdzie ja w swojej niejadkowości jestem i najbardziej podoba mi się supersmakosz 🙂 To brzmi najlepiej. Co ciekawe moje dziecko już teraz je więcej potraw niż ja jako dorosła osoba (chociaż w porównaniu do dzieciństwa to jem o niebo więcej i różnego). I śmiesznie jest jak mu daję tego ohydnego ananasa z posmakiem czegoś paskudnego (tak ananas mi nie pasi całe życie), on sobie je, a ja żeby mu było miło udaję i wyczyniam różne kombinacje, żeby moją porcję gdzieś dyskretnie schować – jak w przedszkolu normalnie, ech.\nChciałam zapytać o rolę karmienia piersią w tym temacie. Karmię synka wciąż piersią (skończył 14 mscy) i czasem myślę, że gdyby nie pierś to może lepiej by jadł? Nad ranem pije raczej dużo mleka w łóżku (takie mam wrażenie) po wstaniu, zanim przygotuję kaszkę (na wodzie, tak wyczytałam, że nie trzeba na mleku modyfikowanym, ale może się mylę) to czasem zje, czasem nie, ale ogólnie ok. Poźniej idziemy na spacer i często na spacerze karmię synka piersią i młody zasypia i budzi się po 1,5h i ja wtedy przygotowuję szybko obiad na parze, róże warzywa, sama jem, by dać dobry przykład (mamy to samo na talerzu). Czasem synek je, czasem nie, zabieram go z fotelika jak już naprawdę widzę, że nie ma szans by zjadł, rozrzuca mocno i wierci się, jęczy itd. Później gdy kończę swój obiad, czasem podejdzie i ode mnie chciałby troszkę i czasem mu daję z jego talerza lub mojego, lecz bardzo często kończy się to kp, bo synek jęczy i pokazuje, że chce mleko… Czasem myślę, że może ograniczyć mleko, że przegłodzić tzn. zwiększyć odstępy między posiłkami, ale i tak są dość spore. Pamiętam, też, że karmienie powinno być w foteliku, czasem się nie udaje i synek je na kolanach, obok mnie, chodzi obok stołu…Kolacja tak różnie, synek je to co my i czasem zjada, czasem nie, albo znowu kp. Pocieszam się, że kiedyś gdzieś wyczytała, że jakiś lekarz powiedział, że nie zdarzyło się by dziecko zmarło z głodu przy suto zastawionym stole, ale jakiś niepokój pozostaje. Moje pytanie jest więc takie: czy powinnam ograniczyć kp?czy to dlatego tak synek różnie je? Nie dajemy słodyczy, ale słodkie owoce synek chętnie by wcinał i czasem zjadł chrupki kukurydziane to całe opakowanie by wciągnął:)Z góry dziękuję za odpowiedź i pozdrawiam serdecznie:) super blog\nja bym nie ograniczała, jeśli podstawą miałoby być wyłącznie odniesienie do jakichś odgórnych zaleceń (bez odniesienia do Waszej sytuacji) albo porównywanie do innych.. Najlepsza, myślę, mamina intuicja, no i intuicja Malca, który wie, co najlepsze i czego jego organizm potrzebuje! Jeśli jest zdrowy i nie ma wskazań do modyfikacji diety, to czemu ograniczać mu to, co jest pigułą zdrowia? Karmienie uzupełniające (czyli przechodzenie od piersi do kuchni domowej) trwa do drugiego roku życia i ma być przecież stopniowe i płynne.. Ja mam 13miesięczniaka, który raz pałaszuje co się da ze stołu, a potem ma znów takie dni, że tylko cycek i cycek.. Może Twoje obawy uspokoją relacje mam starszych dzieci, które na początku bały się, ze ich dziecko nigdy nie zamieni piersi na “normalne” jedzenie, a potem następuje jakiś skok rozwojowy i dzieje się to bardzo szybko. Można ewentualnie skonsultować się z mądrym pediatrą lub doradcą laktacyjnym, ale jeśli dzieć zdrowy, to może warto zaufać, że wie, co robi? 🙂 A, polecam też artykuł, na który przed chwilą trafiłam http://www.bialskamama.pl/2015/11/03/czym-sie-rozni-mleko-mamy-od-sztucznej-mieszanki-dla-niemowlat/ Pozdrawiam:)\ndzięki, może masz racje:) choć czasem mnie martwi, że tak mało je, choć słodycze to zawsze i chętnie widząc po tym jak lubi słodkie banany, chrupki kukurydziane i inne słodkie rzeczy:)\nSpotkałam się kiedyś z teorią, że smaki zjadanych przez kobietę w ciąży a potem karmiąca piersią mają wpływ na późniejsze upodobania smakowe dzieci. Co o tym myślisz? Przy Miśku (starszym) bardzo “uważałam na to, co jem”, tzn jakieś mdłe papki i byle nie uczulało. Przy Miśce postukałam się w głowę i jadłam wszystko, w szczególności ostre rzeczy, bo miałam na ostre straszliwą ochotę. Efekt (a może jednak przypadek?) jest taki, że Misiek ma neofobię żywieniową (uczę się nowych wyrażeń 😉 ) i je jeden rodzaj wędliny, jeden rodzaj sera itp, a jeśli nie serwuję czegoś uznanego przez długo czas, to może zapomnieć, że to jada i przestać jadać. Miśka natomiast już w niemowlęctwie nazywana była Błękitkiem, choć tylko nieliczni wiedzieli, że to zdrobnienie od żarłacza błękitnego.\nZiemniaki zje oprocz tego, ktory lezy najblizej sosu, chociaz go nie dotyka. To jest ziemniak ZARAZONY sosem. Niejadalny. Co 5 sekund go pokazuje i przypomina: ten nie\nA ja pare dni temu mialam taka systuacje…\nDomowy, swiezy hamburger – pyszniutki! Syn – lat 4.5 – lubi, ale tylko z keczapem, troszke majonezu i oczywiscie w bulce. Zaryzykowalam i polozylam plasterek swiezego ogorka – ktory raz na miesiac zdaza mu sie przelknac – i powiedzialam, ze ogoreczek sprawi, ze miesko bedzie jeszcze smaczniejsze i nie takie suche. Wyjal z obrzydzeniem ogorka, zjadl tylko bulke z sosami a hamburgera porzucil na talerzu, bo – cytuje: “smierdzi ogorkiem”.\nOficjalnie informuje, ze wszystko mi juz opadlo… Probowalam wszystkiego, aby zachecic go do warzyw. Nic.\nLapie sie wiec teorii o genie, bo inaczej zwariuje…\nCiekawa jestem jak się te badania i naukowe mądrości mają do BLW, które rzekomo działa cuda i sprawia, że dziecko poznając różne smaki, konsystencje itp. nie staje się niejadkiem:) Nawet na okładce BLW-owej książki jak wół postawione pytanie “Nie chcesz wychować niejadka?” To jednak wychowanie czy geny i predyspozycja?\nA z cyklu tego jak dziecko może odrzucić posiłek ze względu na kształt: podałam wczoraj córce placki. Ona placków nie będzie jadła, bo placków nie chce. Placki nie i już! Pokroiłam więc placki na kawałki i…placki zniknęły. Cudowna przemiana placków w nieplacki:)\nJa mam teorię, że niejadkami są pierwsze dzieci 😉 Drugie i kolejne muszą walczyć o przetrwanie, więc jedzą dużo i chętniej 😉 Ale to moja teoria, choć znam całe mnóstwo rodzin, gdzie ona się potwierdza. Także i pośród moich pociech 😉\nJa mam w domu totalnego niejadka mięsa wszelakiego. I ok nie to nie….ja to rozumiem mąż też….ale kochana matajo poproszę o artykuł poparty badaniami jak przekonać babcie że dziecko z braku mięsa nie umrze z głodu…..\nJa też obstaję przy zdaniu, że dzieci albo są “niejadkami” albo są “jadkami”. Przy pierwszym dziecku faktycznie myślałam, że to moja jakaś tam zasługa, że wcinał absolutnie wszystko, warzywa, owoce, każdy obiadek i kanapeczkę z apetytem. No i wcinał do czasu, gdy skończył 2,5 roku i niemalże z dnia na dzień zaczął grymasić, jak typowe dziecko. Nic się w jego życiu nie zmieniło, ale on sam tak nagle zmienił nawyki żywieniowe, że sama zwątpiłam w siebie. Chyba po prostu tak był “zaprogramowany”. Jego młodsza siostra na razie też jest absolutnie wszystkożerna, ale bazując na doświadczeniu, pewnie do czasu. Ciekawe kiedy jej się odwidzi 😉\nJuż się nie mogę doczekać wpisu o reakcjach na niejadkowość. Rok na jajku? Nieźle…:)) Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za fantastyczne artykuły.\nNo to zdiagnozowałam męża – neofobia żywieniowa 😀 mam nadzieję, że pod tym względem młodzież się do niego nie przyda 😉\nMój Synek jest dokładnie w wieku Twojej córeczki Alicjo i jak się okazuje to nie jedyne podobieństwo między nimi – jego ulubioną potrawą jest ketchup, a lista rzeczy, których nie zje lub nawet nie tknie (odruch wymiotny!) jest dłuższa niż dozwolona liczba znaków przy pisaniu tego komentarza. Wg większości osób postronnych jestem przesadnie tolerancyjną matką, bo przecież bez jedzenia moje dziecko niebawem padnie z wyczerpania. Dziękuję za ten artykuł. Zmuszanie kogokolwiek do jedzenia jest nieludzkie.\nProblematyczna tez z niejadkami tez jest anoreksja bulimiczna, chociaż to juz u starszych dzieci w wieku szkolnym. Przez cały dzien nic nie jeśc tylko woda herbata i jak ktos zmusi to cos zjeść. Al e i tak to się kończy najcześciej bólami brzucha i złym samopoczuciem.\nW tym temacie polecam książkę “Moje dziecko nie chce jeść” -Carlos Gonzalez. Bardzo uspokaja:)\nMimo, że moje dziecia raczej są jadkami niż niejadkami to przeczytałam z ciekawości cały artykuł. Starsza od kilku miesięcy zaczęła sobie wybierać z warzyw ew.kiszone, a z owoców banany czy jabłka. Młody musi mieć odpowiednią konsystencje. Gorzej u niego z piciem. Pewnie biegam za dzieckiem z piciem jak niejedna mama z jedzeniem.\nJa też jestem wybredna i nie wszystko zjem 😉\nMama niejadka czterolatka :)\nJak bym czytała własną historie , wszystko co napisałaś jest prawdą, trochę naukowego uzasadnienia mnie uspokaja Już dawno nie słucham rad ludzi którzy nigdy nie mieli do czynienia z niejadkami. Długo nie mogłam się z tym pogodzić, że starsza córka zjada wszystko co się jej da a młodsza tylko niektóre rzeczy i to w ilości wystarczającej do przeżycia :). Z genami nie wygram ale postanowiłam posłuchać rady jednej dobrej kobiety 🙂 i się tym nie stresować, ” nie chce jeść kiedy Ty jej karzesz niech je kiedy sama zechce” okazało się bardzo dobrą radą. Amelka ma zupełnie inny czas kiedy głodnieje , je mniej ale częściej. Nie gonie jej do zjadania wszystkiego na siłę, wyleczył mnie kiedyś z tego Pan Makłowicz mówiąc w radiowej audycji ” jak byś się czuł gdyby kelner w restauracji zauważył że nie zjadłeś wszystkiego i kazał Ci to natychmiast dojeść.” ubawił mnie do łez ale od tego czasu nie denerwuje się niedojedzonym obiadem.\nAmelka nie jest też taka oporna do próbowania nowych rzeczy od czasu jak jej przyjaciółka zarzekała się że drożdżówki z makiem to ona nie cierpi po czym za godzinę wpałaszowała całą i zapytała o jeszcze :), Amelka sama to zauważyła w końcu chodziło o jej drożdżówkę :). Od tego czasu zawsze próbuje zanim powie że jej nie smakuje. Wyniki zadziwiają ją samą. 🙂 .Powodzenia !\nGeny powiadasz??? Mam dwa niejadki w domu 4 lata i rok. Ten mlodszy gorszy. Przez to obu karmilam odciaganym mlekiem bo cyca to za duży wysilek. Męka okrutna. Teraz boje sie tworzyć kolejne dziecko bo jak będzie takim niejadkiem to strzelę sobie w łeb\nMojej córki, która na rok ważyła 6,5 (!!!) kg to chyba nikt nie przebije. Teraz ma 1,5 roku i jest mała poprawa, choc są takie dni, że żyłaby jedynie powietrzem, ale i to pewnie jest dla niej zbyt kaloryczne :/\nW tej chwili mija corka ma 13 miesiecy i 6.450. Wszystkie wyniki w normie i ganialiby o winogronach tylko.ciekawa jestem czy u was sie cos poprawilo od stycznia 🙂\nAjlowju do bólu.\nWłaśnie przechodzę podobne katusze rodzica niejadka. Mój niejadek do momentu skończenia roku jadł wszystko chętnie i dużo, chętnie próbował nowości. Aż miło było patrzeć. Kiedy skończył rok to jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki się skończyło. To znaczy skończyło się jedzenie wszystkiego, bo je nadal, czasem nawet dużo ale tylko wybrane rzeczy w wąskiej palecie wyboru. A ja przechodzę katusze stając na wyżynach kulinarnych w wymyślaniu co jeszcze mogłoby mu podejść. I nie raz już słyszałam że jak się przegłodzi to zje (guzik prawda, żeby go nawet brzuch z głodu miał rozboleć a nie lubi to nie zje), insynuacje że to moja wina, bo tak go “rozdziadowałam” itd itp. Ileż mnie to nerwów kosztowało… do dziś i momentu kiedy trafiłam na ten artykuł 😀\nO matko zgadzam się !\nDzięki dzięki za ten artykuł.\nTak dobrze wiedzieć, że inni też tak mają w domach.\nJakbym czytała o sobie: starszy niejadek na granicy niedożywienia, młodsza fenomenalna, przy jedzeniu jak odkurzacz.\nPrzerabiałam już tak wiele a my wciąż tak kulejemy. Ale jest lepiej ! Odrobinę.\nTeraz ide za radą: dajcie mu dużo tego co lubi, niech powiększy mu się żołądek, potem sam zacznie prosić o jedzenie.\nDodam że po paskudnym okresie zimowych choróbsk z biegunkami wymiotami itede mój 2,5 letni syn waży poniżej 10 kg. Dobrze wiem co to jest niejadek w domu. A roczna dziewczynka 11,5. W tym samym domu wychowywani.\nJeśli to genetyka to chyba ojcu należy się jakiś kopniak w zad za takie geny bo podobno on też był strasznym niejadkiem.\nJa jestem mega sfrustrowana przez mojego niejadka, moj syn potrafi caly dzien nic nie jesc, nie mam juz sily probowalam wszystkiego, wycinanie samochodow kotow z jedzenia, syropy na apetyt, nawet przekupstwo, moj syn jak sie urodzil wisial na cycu i byl wielik naprawde jak ludzik z reklamy opon, jadl wszystko z apetytem.. do 2 lat, a potem koniec nic przez ten rok bo zaraz konczy trzy lata jest masakra codziennie na obiad pomidorowa, rosol, i jajko i tak w kolko bo tylko to jada wazywa owoce zero, dla mnie to jest meka bo niewiem czy on jest zdrowy, no i oczywiscie “ciocie dobra rada” a dziecko jak niejadlo tak nieje a ja mam ochote mu czasem lejek wcisnac do buzi i wlac chociaz pol miski zupy\nCzemu z tym jedzeniem są wiecznie takie problemy u dzieciaków? Już się nawet posuwam do podstępów, jakieś piosenki jedzeniowe, wierszyki. Bardzo smaczna jest pietruszka, zaproś ją do swego brzuszka To np cytat z książeczki Pampi na talerzu, który moja Zocha podśpiewuje od rana i udało mi sie ją przekonać, żeby pietruszkę wrzucić do rosołku… Jest to jakiś po(d)stęp.\n[…] sto lat temu napisałam o biologicznych podstawach niejadkowatości (tu), obiecując wam rychłą kontynuację cyklu i wpis o sposobach na niejadka. Z tą rychłością […]\nJak to jest że przeważnie pierwsze dziecko niejadek , a drugie pałaszuje co widzi? U nas i w otoczeniu naszym jest taka kolejność 🙂\nOdpowiedz Sierpień 30, 2016\nFajny tekst. Dzieci często mają swoje powody by nie jeść i warto im zaufać. Polecam książkę: “Moje dziecko nie chce jeść” Carlosa Gonzalesa Na prawdę warto przeczytać.\nŚwietnie Pani pisze!!! 😉\nOdpowiedz Listopad 12, 2016\nMoja Ola (3,8) też niejadek. Mimo że chodzi do przedszkola to prawie nic tam nie je. Brak mi cierpliwości do tego stopnia że krzykiem zmuszam ją do zjedzenia czegokolwiek. Wiem, że to nieprawidłowo, ale już nie mam do niej siły. Moja mama miała ze mną ten sam problem.\nOdpowiedz Luty 2, 2017\nA ja mam pytanie do wszystkich rodziców niejadkow jak ich dzieci rosły i rosną? Moja córka (13,5 msca) jest na 3 centylu. Malutka i drobna. Nie je praktycznie nic i najchętniej nadal tylko moje mleko.. W zlobku też brak apetytu. Tak jak to wszystko frustruje ale da się przeżyć tak ten brak wzrostu mnie martwi. No i kwestia niedoborów?\n“I choć nie ma jakiejś ścisłej klinicznej definicji niejadka… ”\nJest w klasyfikacji zaburzeń psychicznych w DMS-V od 2013, zgoogluj ARFID.\nOdpowiedz Wrzesień 10, 2019\nGcialam serdecznie podziękować za wpisy dotyczace niejadkow. Całe życie byłam niejadkiem I to takim skrajnym, też przez rok zywilam się tylko jajkiem ale na twardo, nienawidzę nowych rzeczy, moje menu jest bardzo skromne. Nie jadam wędlin, kiełbasek, parowek itd, nie jadam serów ani białych ani żółtych ani żadnych, nie jadam ryb, ogólnie uważam że 90% dań jest nie zaakceptowania. Całe życie wyrzucalam sobie ze mam słaby charakter że nie potrafię tego zmienić, teraz uważam że moje dziecko (jedno z bliźniąt) też jest niejadkiem przezemnie. To ogromne poczucie winy jest przytlaczajace i tu nagle taki post. Post który mnie rozumie, w końcu ktoś kto naprawdę wie o czym mówię. Pierwszy raz w życiu spotykam kogoś kto tak dokładnie zna ten problem, pierwszy raz w życiu spotykam kogoś kto był lub jest w takiej sytuacji jak ja. Czułam się w tym bardzo samotna. Dziękuję jeszcze raz! Świetny tekst, super się czyta, treść wpłynie chyba na całą resztę mojego życia! Dzięki!\nOdpowiedz Maj 20, 2020\nW swoim otoczeniu zauważyłam, że w większości przypadków niejadkiem jest pierworodne dziecko za to drugie je za siebie, rodzeństwo i rodziców. U mnie też tak jest.\nOdpowiedz Czerwiec 29, 2020\nJestem matką trójki dzieci: 7,5 i prawie 3 lata. Kazde z nich mnien wiecej do osiemnastego miesiąca jadło niczym odkurzacz – nie nylo takiego warzywa, owocu lub potrawy którego by nie zjadly. Owszem, było widac ze coś barfziej smakuje a coś mniej ale nie było sytuacji, że odmawia zjedzenia nowości. Zawsze chociaż spróbowało.\nAle im bliżej drugich urodzin tym sie zaczynało… Potrawy, ktore jeszcze kilka dni temu zjadane były aż sie uszy trzęsą teraz są bleeeee. Na początku jeszcze sobie z tym radziłam: brałam talerz i po prostu zaczynałam jeść. Po chwili dziec przyłączał się do mnie i zjadal. Ale to trwslo moze z tydzień lub dwa. Potem kategorycznie nie będzie jeść.\nI tak stopniowo menu robilo sie coraz krótsze i krótsze.\nNajstarsza córka zaczęła powoli wracać do normalności zara, po czwartych urodzinach. Teraz w wieku 7 lat nie wróciła do tego co bylo w okolicach pierwszych urodzin ale jest lepiej niż w okolicach drugich.\nGdy syn zaczął tak samo wybrzydzać to juz wiedziałam co mnie czeka, więc podeszlam do tego o wiele spokojniej. Jakos przetrwamy te dwa lata i pewnie tak samo po czwartych urodzinach powoli zacznie byc lepiej. Niestety nie 🙁 jest absolutna tragedia i nie zapowiada się by było lepiej. Nawet nie chcę wchodzić w szczegóły ale gdy widzę jak wystają mu zebra, ze jego mlodsza siostra zaraz bedzie wieksza od niego to często po prostu płaczę z bezsilności. Zadne sposoby nie działają – pomoc w przygotowywaniu posiłków, szwedzki stół, wspolne celebrowanie posiłków…. Nie bedzie jadł. W przedszkolu czasamj zjada samą kromke z maslem na sniadanie i to jest jego jedyny posiłek za caly dzien. Drugiego śniadania nie tknie, zupy nie tknie, obiadu nie tknie. I tak caly tydzień. W domu potem rzuca się na bułki lub chleb, nie zje niczego sensownego.\nNajmłodsza weszła niestety juz w kiepskie jedzenie ake jeszcze tragedii nie ma. Ma dni gdy je ok, ma dni gdy je tragicznie ale wiem, że w żłobku w towarzystwie dzieci jada lepiej niz w domu. Więc chociaż tyle. Ale o syna cholernie się martwię i już nie wiem co robić 🙁


Wanda Garbacka - Dziennik Wschodni\nJest dyrektorem Przedstawicielstwa UNIQA Towarzystwa Ubezpieczeniowego w Lublinie. - Sprostanie wciąż zmieniającym się potrzebom klientów, dostosowanie warunków ubezpieczenia do ich indywidualnych potrzeb, to dzisiaj moje największe wyzwanie - opowiada. - Każda oferta jest dla mnie testem. Z jednej strony to konieczność właściwej oceny ryzyka, z drugiej wyjście naprzeciw oczekiwaniom klienta. Sprawia mi to jednak ogromną frajdę, a niezmiernie ważne jest, by nie popaść w rutynę i znużenie.\nCzas wolny lubi spędzać aktywnie. Przez wiele lat wyczynowo grała w piłkę ręczną, która nadal zajmuje szczególne miejsce w jej sercu. - Obecnie, zarówno w pracy zawodowej, jak i życiu prywatnym wykorzystuję doświadczenia z boiska: łatwość porozumiewania się, w razie konieczności: również "sportowy pazur".\nJeśli chcesz oddać głos na Panią Wandę, wyślij SMS o treści KOBIETA.10 pod numer 71466. Koszt jednego SMS-a 1,23 zł z VAT


Filtr słoneczny Levenhuk dla teleskopów MAK 105 mm - Sklep Internetowy TwojPasaz.pl\n» Filtr słoneczny Levenhuk dla teleskopów MAK 105 mm\nSłońce jest jednym z najciekawszych i najbardziej fascynujących obiektów na niebie. Nie można jednak zapominać, że monitorowanie aktywności słonecznej każdorazowo wymaga użycia filtra ochronnego! Specjalne słoneczne filtry aperturowe przeznaczone do teleskopów umieszczane są przed soczewką bezpośrednio przed rozpoczęciem obserwacji. Ich zadaniem jest zmniejszenie jasności światła słonecznego tak, aby osiągnęła ona bezpieczny poziom.\nFiltr słoneczny Levenhuk do teleskopów MAK 105 mm wykonany został ze specjalnej folii Planetarium AstroSolar Visual, która ogranicza ilość szkodliwego promieniowania UV, jednocześnie zapewniając wyraźny obraz powierzchni Słońca. Akcesorium jest wolne od wszelkich wad wewnętrznych i bąbelków powietrza – jakość obrazu nie ustępuje szklanym filtrom o równoległej płaszczyźnie. Filtr słoneczny Levenhuk do teleskopów MAK 105 mm umożliwia obserwację Słońca przez długi czas. Dzięki niemu Twoim oczom ukażą się słoneczne granule i struktura plam na Słońcu. Słońce obserwowane przy użyciu filtrów ma neutralny biały kolor.\nApertura filtra (średnica folii), mm: 70\nŚrednica wewnętrzna, mm: 95\nŚrednica zewnętrzna, mm: 122\nZastosowanie: Produkt do użytku ogólnego\nMoże być używany przez dzieci\nKosmos. Mikroświat. - wydanie dwutomowe Levenhuk\nPojemnik na owady Levenhuk do obserwacji z lupą


Mikser ZELMER ZHM1204I 481.4 ivory\nCena katalogowa 99.99zł\nMikser 481.4 to urządzenie do miksowania, robienia kremów czy przecierania. Zaletą miksera jest jego wysoka skuteczność pracy, mały ciężar, wygodna rękojeść oraz łatwy dostęp do elementów sterowania.\nPomaga przyrządzić wiele potraw w bardzo krótkim czasie. Dołączone trzepaki ułatwią szybkie ubicie piany czy śmietany kremówki, utarcie żółtek z cukrem oraz przygotowanie ciast na omlety i naleśniki.\nNatomiast dzięki tarczy do przecierania można rozdrobnić na przykład gotowane warzywa i owoce.\nTarcza zastępuje częściowo nasadkę miksującą. Za jej pomocą przyrządzanie potraw dla niemowląt nie będzie stanowić problemu.


Kiedy kobiety zostając matkami dostaną realne wsparcie na rynku pracy? Przestaną pracować na kontraktach, śmieciówkach i nikt ich nie zwolni na etacie? - Oh!me - Magazyn dla kobiet\nKariera Lifestyle Macierzyństwo\nKiedy kobiety zostając matkami dostaną realne wsparcie na rynku pracy? Przestaną pracować na kontraktach, śmieciówkach i nikt ich nie zwolni na etacie?\nPrzeczytałam ostatnio o stewardesach pracujących na kontraktach, które muszą wybierać między pracą a macierzyństwem (przeczytacie TUTAJ). A właściwie tego wyboru nie mają, bo albo dziecko, albo praca. Nie ma niczego pośrodku. Żadnych świadczeń na kontrakcie, czekania, aż kobieta po porodzie wróci do pracy. Oczywiście, że pojawiły się głosy – przecież wie, na co się pisze, więc skąd nagle to zdziwienie. Każdy wie, jaki rodzaj umowy o pracę podpisuje. Tyle, że nie słychać głosów – a jaki kobieta ma wybór?\nNo więc po raz kolejny krew mnie zalała, bo od dawna obserwuję kobiety na rynku pracy, które za cholerę nie mają łatwo. Wszystko zaczyna się, kiedy już szukają pracy. Znam historie z pytaniami, czy planuje pani dzieci, kiedy i ile… Gdzie w efekcie facet z gorszym wykształceniem, słabymi kompetencjami dostawał pracę zamiast kobiety, bo tak. I nie są to odosobnione przypadki. Później zaczyna się kalkulowanie, czy to już odpowiedni czas na dziecko, czy wszystkie sprawy pozamykam, czy szef nie stwierdzi, że skoro nie ma mnie przez rok macierzyńskiego, a on sobie radzi, to właściwie do czego jestem mu potrzebna?\nMoja przyjaciółka 10 lat przepracowała w sklepie z biżuterią. Urodziła pierwsze dziecko i wtedy jeszcze po 16 tygodniowym macierzyńskim wracała do pracy. Dziecko chorowało – do niani, w sobotę trzeba było być – leciała. Była na każde zawołanie. Ktoś powie – sama sobie tak zrobiła. Okej, ale w miejscowości niedużej, gdzie o pracę nie jest łatwo i w ofertach przebierać nie można, trzyma się kobieta każdej pracy. I nie nam to oceniać. Wszystko było super, dopóki nie urodziła drugiego dziecka. Oczywiście z rosnącym brzuchem pracowała, aż lekarz kazał jej się w domu położyć. A kiedy kończył się jej macierzyński dostała pismo, że owszem może wrócić, ale już na pewno nie na swoich warunkach. Trzy miesiące pracy na starych zasadach, a później pół etatu, z pracą w weekendy. Ja myślałam, że mnie krew zaleje, jak o tym usłyszałam! Jasne, za jedno 500 plus może siedzieć w domu, iść na zasiłek, tylko sama mówi, że już głowę dostaje spędzając 24 godziny z dzieckiem. No kurde i ja ją w 100% rozumiem. Jaki ma wybór?\nI to sytuacja z umową o pracę, która powinna dawać kobiecie odpowiednie zabezpieczenie. A i tak nie daje. Historia stewardes z LOT-u nie jest odosobnioną sytuacją kobiet. Ile z was będąc w ciąży siedziało przy komputerze, odbierało telefony, wracało jednak szybciej do pracy, bo działy się tam jakieś niepokojące ruchy? Stajemy na głowie, żeby się wykazać, żeby choć przez chwilę nikomu nie dać odczuć, że jesteśmy niepotrzebne. A przecież wiadomo, że nie da się połączyć macierzyństwa z pracą. Choćby mnie ćwiartowano zdania nie zmienię! Nie da się, bo nie możemy dawać z siebie 100% w pracy i drugie 100% dziecku. Przecież nie jesteśmy cyborgami, których możliwości wynoszą 200% normy. W sytuacji, kiedy zostajemy matkami, nie dostajemy dodatkowych mocy, sił i energii super matki. Nie. Musimy podzielić to, co mamy, więc co nam zostaje, jeśli w pracy chcemy dać z siebie 100%. Zawsze gdzieś coś ucierpi i koniec kropka.\nMoglibyśmy tylko szczęśliwie myśleć, że praca na etacie chroni kobiety, które chcą mieć dzieci i które po macierzyńskim do pracy wracają. Stewardesy z LOT-u mogłyby sobie pracę na etacie znaleźć, ale co, jeśli jej nie ma. Jeśli z zewnątrz dostajemy informację: własna działalność albo „śmieciówka”? Za własną działalność to ja już podziękuję. Sama tak pracowałam – pracodawca nie chciał mieć zobowiązań, więc wystawiałam mu co miesiąc fakturę, płacąc samej ZUS i podatki. Kiedy po pięciu latach policzyłam, że na ZUS wydałam 60 tysięcy złotych – zbladłam. Za te pieniądze, powiedzmy sobie szczerze, mogłabym mieć rok wolnego. A tymczasem harowałam jak wół oddając pieniądze państwu, płacąc dodatkowo za nianię, która zajmowała się dziećmi, gdy zamykano przedszkole, a ja musiałam jeszcze zostać w pracy,\nA co powiedzą te kobiety, które pracują na „śmieciówkach”? Znajoma ostatnio urodziła drugie dziecko, cztery godziny po porodzie leżała z komputerem na kolanach, wysyłając tekst, na który miała zlecenie. Nie miała wyjścia, zleceniodawca czekał, ona się zobowiązała. „Nie stać mnie na opłacenie ubezpieczenia, czy założenia własnej działalności, zresztą dlaczego za swoją pracę jeszcze mam płacić państwu? Nic nie dostaję – nie mam bezpłatnego żłobka, nie mam preferencyjnych warunków będąc na działalności, nikt nie wpadł na to, żeby obniżyć składkę ZUS, żeby zabezpieczyć kobiety w trakcie ciąży, gdy nie mogą pracować lub gdy są po porodzie. Masz swoją działalność – płać państwu bez znaczenia w jakiej sytuacji się znajdujesz”. Wiele kobiet, które znam, a które decydują się na pracę na umowach nie dających im zabezpieczenia, woli ciężej popracować przez kilka tygodni, odłożyć swoje własne pieniądze, niż się nimi dzielić. I wiecie co, ja się im nie dziwię, bo nic nie mają w zamian. Oprócz przyznawanego 500 plus nie są w żaden sposób wspierane.\nMyślę, o tych stewardesach, które na kontrakcie wcale kroci nie zarabiają, muszą być właściwie na każde wezwanie, a ciąża jest dla nich równoznaczna ze stratą pracy. Dla ilu kobiet ta sytuacja jest znana? Podobna? Co takiego musi się zadziać, żeby to się zmieniło? Żeby sytuacja kobiet na rynku pracy, które chcą zostać matkami stała się bezpieczna, stabilna i przede wszystkim wspierająca nie tylko głośnymi hasłami rzuconymi w społeczeństwo, ale faktycznymi działaniami…\nNadmorski koszmar turystyczny? Rodzina z dwójką dzieci, z dmuchanym krokodylem, parawanem i podręczną lodówką\n„Looooody, loooooody dla ochłody”\n„Orzeeeeeeeeszkiiiiiiiii w karmeluuuuuuuuu”\nI się zaczęło. Sznur aut podążających na wakacje nad nasze polskie morze, a wszyscy jadą tak, jakby ktoś ich gonił. W bagażnikach widać leżaki, dmuchane rękawki, koła, materace, kapelusze słomkowe. Każdy wypakowany po brzegi, bo jeszcze warto gdzieś kalosze upchnąć, wiadomo – pogoda zmienną jest.\nMieszkałam w nadmorskiej miejscowości kilka lat, która turystyką stała. Kiedy się wyprowadzałam z początkiem kolejnych wakacji znajoma powiedziała: „Zwariowałaś? Lato, a ty uciekasz znad morza”. A ja byłam najszczęśliwsza na świecie wiedząc, że już nie otrze się o mnie żaden cuchnący piwem i spocony turysta, że nie oberwę parawanem w bok i że nikt mi nad głową na dzieci wrzeszczeć nie będzie.\nWiecie jak wygląda nadmorski koszmar?\nRodzinka z dwójką dzieci. Ranek, pogoda trudna do przewidzenia, ale nie ma to najmniejszego znaczenia, bo skoro zapłacili dwa i pół tysiąca za tydzień mieszkania w apartamencie na czwartym piętrze z widokiem na morze, to na plażę wyjść muszą. Czwarte piętro nie jest tu bez znaczenia – skutecznie uniemożliwia wyjście na 20-metrowy reklamowany w ofercie taras, bo zawsze wieje tak, że łeb urywa, ale zdjęcie zdążą sobie zrobić, co by inni widzieli i co niektórzy jednak zazdrościli.\nNo więc co ranek wypakowują ze swojego apartamentu dwa leżaki, jeden wielki parawan, parasol, dwa koce, cztery ręczniki kąpielowe, dwa słomkowe kapelusze, dwie czapeczki z daszkiem i stroje kąpielowe na zmianę. Jeszcze nadmuchane krokodyle, których nie wiedzieć czemu nie można na plaży nadmuchać i namiot, który rozkłada się w dwie sekundy, ale składa w dwie godziny. Przez chwilę trwa kłótnia, kto będzie niósł piłkę i paletki do plażowych zabaw, ale ostatecznie dzieci z nosem na kwintę, ciągną za sobą te zabawki, wśród których nie może zabraknąć łopatek do piasku – dwóch i wiaderek.\nOn obowiązkowo w skarpetkach do klapek, jakby memy internetowe o modzie nadmorskiej go omijały, chyba że nie rozumie ironii. Ale wiadomo wygoda ważniejsza od wizerunku. I on w tych klapkach, krótkich spodenkach, koszulce na ramiączkach, która skutecznie opięta na brzuchu podkreśla jego kształty. Na głowie kapelusz, pod jedną pachą parawan, namiot, pod drugą dwa leżaki, w ręce podręczna lodówka, krokodyl dmuchany. Ona – najczęściej już w stroju ukrytym pod zwiewną chustką, jakby za chwilę miało prażyć na miarę słonecznych Złotych Piasków Bułgarii. Z wielką kolorową torbę wypełnioną jedzeniem w ręce, z kocem i ręcznikami pod pachą. I ta dwójka dzieci – do wyboru: albo ciągnąca się smętnie za rodzicami, albo szczebiocząca, o tym, jak jest cudownie, czego to nie wybudują z piasku z tysiącem pytań: „Mamo, a myślisz, że woda ciepła?”, „A będzie tak samo słona, jak w zeszłym roku?”, „A kiedy pójdziemy na gofry?”, „A co zjemy na obiad?”. Widać, że są pierwszy dzień, bo mama cierpliwie odpowiada na pytania. Wraz z upływem urlopowych dni jej cierpliwość się kończy, zwłaszcza, gdy po raz kolejny rano podążają znanym sobie rytuałem w stronę plaży, łudząc się, że może jednak choć na krótką chwilę nasze morze uraczy ich cudowną pogoda na miarę Wysp Kanaryjskich.\nWchodzą na plażę, lokują się jak najbliżej wody, nieważne, że z głośników co jakiś czas płynie prośba, by przy samej wodzie zostawić pas dla przejazdu karetki w razie wypadku. Najpierw w ruch idzie parawan, z którym wcale nie chodzi o osłonięcie się od wiatru, bo choć wieje od morza, właśnie z tej strony zostaje otwarty, co by dzieci widzieć. Ważne, aby odciąć się od sąsiedztwa innych wścibskich turystów. Zawsze mnie zastanawia, co takiego oni chcą za tym parawanem robić, że tak się odgradzają… Odgłos młotków na zmianę z soczystymi przekleństwami mielonymi pod nosem roznosi się nad plażą. Ona nerwowo zerka w niebo, dzieci już strojach moczą nogi radośnie przeskakując falę, on rozkłada koce, ręczniki, leżaki, po czym z torby wyciąga browara i z głębokim westchnięciem opada na jeden z leżaków. I już nic go nie interesuje. Ona nieśmiało wystawia się w stronę nieba, które co jakieś pół godziny na dwie minuty się przejaśnia, a nawet jak stanie błękitem, to wieje tak, że na jej ciele z daleka widać gęsią skórkę. No ale opalić się trzeba, w końcu upragniony urlop. Dzieci biegają wokół sypiąc piaskiem, maluchy sąsiadów sikają do morza, inne wyrzucają tam gdzie stoją papierki od kolejnych batoników, lodów kupionych za osiem zeta, które w ich przyosiedlowym sklepie kosztują niecałe dwa. Wiadomo, te prosto z plaży jak już droższe, to też pewnie lepsze. On próbuje z dziećmi pograć w paletki, ale po kolejnym browarze trudno mu już trafić w lotkę, czy piłeczkę i jeszcze w konflikt wchodzi z ratownikiem, który próbuje wytłumaczyć, że kąpiel w jego stanie z dziećmi nie jest wskazana.\nW końcu głód wygania ich z plaży. I znowu – skarpetki, klapki, leżaki, parawan, ręczniki, koc, torba, piłka, jedno wiaderko, bo drugie się już zgubiło i namiot, który co niektórzy niosą jednak rozłożony, bo złożyć się nie dało. Minąć się z takimi w wąskim zejściu na plażę nie jest niczym miłym, wiem z autopsji, nie raz kończyłam z obitymi piszczelami, podrapanymi udami, rozerwaną sukienką. Oczywiście rzeczony jegomość machający na prawo i lewo parawanem czy leżakami niczego nie zauważył, bo akurat obracając się wołał za kolegą, co by z nim na kolejne piwo się umówić. I ciach mnie po nogach całym swoim ekwipunkiem. Z czasem nauczyłam się w porę odskakiwać.\nWracają do swojego apartamentu, przebierają się – ona tym razem w sukienkę, on pozostaje w nieśmiertelnych klapkach, co by piasek mu nóg nie obtarł. Dzieci dostają nowy zestaw ubrań i czas ruszyć na podbój miejscowych atrakcji. Najpierw ryba na obiad, za cenę której rodzina mogłaby wyżywić się co najmniej przez tydzień. Później gofry, lody, kule, w które zamyka się dzieci,co by jak chomiki w małym baseniku się pokulały. Oczywiście jeszcze skakanie na trampolinie w szelkach, gdzie z pół godziny odstać trzeba w kolejce, bo pogoda jednak nie sprzyja plażowaniu i wszyscy wylegli na przyplażowe promenady. Oj jeszcze cudowne pluszowe zwierzaki, na których można się przemieszczać wykonując ruchy rodem z rodeo lub filmu erotycznego, co wywołuje nie wiedzieć czemu uśmiech na twarzach rodziców, choć na konikach, kucykach, nosorożcach, żyrafach zazwyczaj jeżdżą dzieci. Są oczywiście dmuchane zamki, piszczące i tańczące między nogami turystów zabawki, które można kupić za jedynie 20 złotych i jak dziecku odmówić? W efekcie jednego wieczoru znika tygodniowy budżet domowy nie widzieć za bardzo na co. I jeszcze zachód słońca, wśród śmieci pozostawionych przez turystów, w towarzystwie przepełnionych śmietników, z których wysypują się puste puszki, opakowania po czipsach i orzeszkach w karmelu. Większą niż zachód słońca atrakcją okazuje się być zgraja podpitych facetów, którzy postanawiają pokazać swoje gołe tyłki w świetle zachodzącego słońca kąpiąc się w morzu. Niektórzy nie są w stanie dobiec do wody, bo nogi odmawiają im posłuszeństwa, a raczej błędnik upojony alkoholem płata im figle, co niezmiennie ich bawi.\nMija pierwszy dzień. Tuż przed snem, ona jeszcze sprawdza pogodę, podczas gdy on już chrapie na łóżku. Z kąta apartamentu zerka dmuchany krokodyl, który nie wiadomo, czy ujrzy słońce następnego dnia. Blady strach padnie na rodzinę, jeśli lać będzie, bo to znaczy wędrówkę od knajpy do knajpy, od budy z lodami, do budy z goframi. Czy oni to przeżyją? Na pewno. A po tygodniu będą gnać w stronę domu, jakby uciekali przed kpiącym z nich wzrokiem Neptuna.\nNajwiększa zakupowa trauma – przymierzalnie. Spróbuj stanąć przed lustrem i poczuć się dobrze. Nie ma szans\nWybrałam się na zakupy. I oczywiście nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że ja nie cierpię zakupów. Nienawidzę kupować sobie ubrań, jestem cała chora, kiedy już się wybiorę do jakiejś galerii i przeglądam i oglądam i nigdy nic mi się nie podoba. A tak ładnie te ciuchy wyglądają gdzieś na zdjęciach. Macie tak? Że widzicie gdzieś w reklamie super sukienkę i myślicie: „o to, to jest, czego chcę”, a później wchodzicie do sklepu i nie wierzycie, że to jest właśnie to, po co przybiegłyście.\nA jak już jest ktoś tak niewymiarowy jak ja, kto na siebie spodni kupić nie może, bo jak już na udach jakoś leżą, to w pasie i tyłku tak szerokie, że w sumie spadają same. Albo za krótkie, albo za obcisłe. A do diabła z tym. Najgorsze jest, gdy widzicie fajny ciuch i zapala się lampka: „o to, będzie nam mnie leżeć jak ulał”. Celowo wybieracie rozmiar o numer większy, bo jednak milej stwierdzić, że coś jest za duże niż za małe, wchodzicie do przymierzalni i zonk. To, co na manekinie wygląda fantastycznie na was – jakiś koszmar. A przecież kolor taki piękny i krój jak na was przygotowany. Niestety, mam wrażenie, że w sklepach dopada nas jakieś złudzenie optyczne. Podziwiam kobiety, które wchodzą, ściągają z wieszaków pewnym ruchem ręki czy to bluzkę, sukienkę, czy spodnie, właściwie bez potrzeby kierują się do przymierzalni i z całym naręczem ubrań w fantastycznej wyprzedażowej cenie stają w kolejce do kasy. Zielenieję wtedy z zazdrości i UWAGA, mierzę się z największą moją zakupową traumą – przymierzalniami.\nNaprawdę ciuch musi mi się bardzo podobać, żebym zmusiła się do przymierzenia go w sklepie. Mam tylko nadzieję, że nie jestem w tym odosobniona. Bo jak chciałabym sobie popsuć humor, to wystarczy zamknąć się w przymierzalni. Zresztą mam koleżanki, które przechodzą tę samą traumę. Przecież to jest jakiś koszmar. Bo po pierwsze – idziesz z drżącym sercem, czy wymarzony ciuch będzie na ciebie pasował, czy może jednak tylko na manekinie wygląda cudownie i na kobietach w rozmiarze 34. Po drugie wchodzisz do tej przymierzalni, patrzysz w lustro i twój nastrój leci na łeb na szyję, bo nagle widzisz siebie w jakiś takich wyświechtanych ciuchach z podkrążonymi oczami. Matko – czyżbym aż tak była ślepa, na to jak wyglądam? Przecież, kiedy wychodziłam z domu rzucając ostatnie spojrzenie w lustro pomyślałam, że kurczę całkiem fajnie wyglądam. Kolorowa, uśmiechnięta, z lekkim makijażem. A tymczasem w przymierzalni przybieram postać żywego trupa. Patrzę i nie dowierzam. Czy to naprawdę ja? Czy tak bardzo moje postrzeganie siebie samej jest tak złudne i nazbyt pozytywne?\nTo jeszcze nic. Prawdziwy koszmar zaczyna się, kiedy trzeba coś naprawdę przymierzyć… Ściągasz szybko spodnie, czy spódnicę, zadowolona, bo przecież przed wakacjami schudłaś trochę i jednak efekty pracy na siłowni są widoczne, ale wiadomo stojąc w samych majtkach zerkasz w stronę lustra i uwaga… Co to żesz ku*wa jest? Że to niby ja? Tak wyglądam? Jakaś blada, z żyłkami na wierzchu, z jakimś plamami i celullitem, o którym przecież już dawno zapomniałam. Nieeee, to niemożliwe!!! Wciskam się w nowe ciuchy, chcąc jak najszybciej zapomnieć widok, który przed chwilą miałam przed oczami. I… znowu ZONK. Przecież wzięłam numer większe, a ta bluzka jednak wydawała się dłuższa, myślałam, że w tym kolorze będzie mi naprawdę do twarzy, a tymczasem twarz to jedne wielkie sińce pod oczami, jakby mi ktoś tusz rozmazał, zamiast rzęsy pomalować. Ale to nie tusz, to ja tak wyglądam. Uciekłabym najchętniej jak najszybciej. Patrzę, a na wieszaku jeszcze dwie bluzki, spodnie i jedna sukienka do przymiarki… Mierzyć, czy dać sobie spokój. Przecież na taką szarą, brzydką i grubą babę nic pasować nie będzie.\nA już w ogóle najgorzej to stanąć w przymierzalni w samej bieliźnie… Zmierzenie się z tym widokiem jest prawdziwym wyzwaniem. I to pytanie co się we łbie kołacze: które odbicie jest prawdziwe – czy to w domu, gdzie wyglądam naprawdę dobrze, czy to koszmarne z przymierzalni, które prawdę o mnie samej chce powiedzieć?\nOstatecznie uciekam nie kupując kompletnie nic i nie mając najmniejszej ochoty na dalsze przebieranki. Znajoma mi tłumaczy: „Nie przejmuj się, to wina tego koszmarnego zimnego światła, które świeci z góry i wyłuszcza wszystkie niedoskonałości”. Tylko, że ja w tym świetle jestem jedną wielką niedoskonałością. Myślę sobie, że przecież w tych sklepach pracują kobiety, wystarczyłoby szepnąć słówko, żeby klientki czuły się bardziej komfortowo. Dać ciepło światło wzdłuż lustra, oświetlić inaczej naszą sylwetkę i o ile chętniej chodziłybyśmy na zakupy zadowolone ze swojego wyglądu. Tak niewiele potrzeba. Na mnie na pewno by to podziałało.\nNa szczęście są teraz oversize’y, które workowo pasują na każdego i nawet przymierzać ich nie trzeba. Stałam się mistrzynią wyszukiwania takich ubrań. Koszule, bluzki, sukienki – od koloru do wyboru, byleby tylko uniknąć koszmaru pod hasłem: „przymierzalnia”. Myślę sobie, że musiał je wymyślić facet kompletnie nieświadomy tego, jaką krzywdę robi każdej rozbierającej się w przymierzalni kobiecie. No cóż, faceci jednak myślą o sobie dobrze, a nam trupie światło przymierzalni przypomina o wszystkich naszych kompleksach. A przecież szłyśmy na zakupy, by poczuć się piękniej… Wolę chyba jednak fryzjera na poprawę humoru.


Konsultacje - Razem Tychy\nKonsultacje w sprawie zmiany Uchwały Nr XVI/338/20 Rady Miasta Tychy z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Tychy\nOgłoszenie o przeprowadzeniu konsultacji w sprawie zmiany Uchwały Rady Miasta Tychy NrXVI/338/20 Rady Miasta Tychy z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Tychy\nKonsultacje projektu uchwały w sprawie przyjęcia „Programu ochrony środowiska dla miasta Tychy na lata 2022 – 2025 z perspektywą do roku 2029”.\nNa podstawie Uchwały nr XXXII/617/2021 RADY MIASTA TYCHY z dnia 28 października 2021 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami miasta Tychy przeprowadza się konsultacje społeczne projektu uchwały w sprawie przyjęcia „Programu ochrony środowiska dla miasta Tychy na lata 2022 – 2025 z perspektywą do roku 2029”.\nKonsultacje w sprawie przyjęcia raportu z realizacji „Programu ochrony środowiska dla miasta Tychy na lata 2013 – 2016 z perspektywą do roku 2020”\nNa podstawie Uchwały nr XXXII/617/2021 RADY MIASTA TYCHY z dnia 28 października 2021 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami miasta Tychy przeprowadza się konsultacje społeczne projektu uchwały w sprawie przyjęcia raportu z realizacji „Programu ochrony środowiska dla miasta Tychy na lata 2013 – 2016 z perspektywą do roku 2020”.\nKonsultacje w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Tychy.\nNa podstawie Uchwały nr XXXII/617/2021 RADY MIASTA TYCHY z dnia 28 października 2021 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami miasta Tychy przeprowadza się konsultacje w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Tychy.\nKonsultacje dotyczące Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt\nNa podstawie Uchwały nr XXXII/617/2021 RADY MIASTA TYCHY z dnia 28 października 2021 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami miasta Tychy przeprowadza się konsultacje projektu uchwały w sprawie Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt.


(17-01-2013 23:16 )michael33 napisał(a): Najbardziej zaawansowani w tym są amerykanie a i tak nie zdecydowali się tego wprowadzić w swoim kraju.\nOni to już mają u siebie - B-P ,CG a nawet lokalne policje które dostają dofinansowanie na ten cel z budżetu federalnego http://www.informacjeusa.com/wp-content/...patrol.jpg http://niezalezna.pl/uploads/foto2013/36...630072.jpg Brytole to samo http://roguemedia.org/wp-content/uploads...16x288.jpg . To jest kwestia czasu max jednej dekady. 20 lat temu Ci co mówili innym o powstaniu lotnictwa SG byli wysmiewani - ty jako funk z wydziału lotniczego powinieneś o tym coś wiedzieć. A jeśli chodzi o przetargi to chyba taka polska przypadłość - muszą zawsze coś przekręcić aby nabić sobie kabze.\n18-01-2013, 20:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-01-2013 20:42 przez michael33.)\nNiestety kilka fotek bez podania szczegółów nie jest odpowiedzią na moje tezy.\nPierwsze zdjęcie to MQ-9 Reaper za 10, mln. dolarów (Można za to kupić półtora świetnie wyposażonego najnowszego śmigłowca) a trzeba pamiętać że całodobowy zestaw zwiadowczy zawiera 3!!! (słownie trzy!!!) takie statki. Poza tym nie istnieje, podkreślam nie istnieje UAV który może latać wspólnie z "ludzkim" ruchem lotniczym. W naszych warunkach żaden, ani polski ani inny europejski nadzór lotniczy, nie zezwoli na zamknięcie ruch lotniczego na tak dużym obszarze europejskiego nieba dla jednego bezzałogowca-dwa naraz nie latają w jednym rejonie gdyż istnieje zbyt duża możliwość kolizji.\nDrugie zdjęcie jest dla mnie nowością lecz na moje oko ten model ma wysokość ok 70-80 cm oznacza to że kamerka pod kadłubem nie ma nawet 10 cm średnicy!!!. Jak myślicie jaki jest zoom optyczny takiej zabawki? Jaka będzie jakość zdjęć z pułapu 300-1000m w promieniu kilku kilometrów? Podpowiadam tylko że pożądna kamera termo to waga od 50 kg w górę(dane z FLIR i WESCAM). Do tego reflektor do działań nocnych ... tak ze 20 kg ... O przesyle danych, antenach,serwerach ew. satelitach nie wspomnę.\nOstatniego zdjęcia nawet nie skomentuję :-))) sorry boys :-)))\nNa razie cały cywilizowany świat czeka na opracowywane prawo lotnicze które określi pod jakimi warunkami będzie mozna UAV-y wprowadzać do ruchu lotniczego (USA). Prawdopdobnie będzie potrzeba wprowdzić elementy sztucznej inteligencji opartej na sieci neuronowej (Francja).\nB-P, CG mają również zdalnie sterowane pojazdy naziemne, morskie ... ale jakoś nie dało się zastąpić patroli na zielonej i morzu ... pewnie kiedyś tak ale dekada to minimum, możliwe ale mało prawdopodobne a zpewnoscią szalenie kosztowne.\nA teraz uwaga standartowe pytanie z BTiZ w takich sytuacjach: A wiecie ile za to można landrowerów kupić? :-))) I moja standartowa odpowiedź: a ile koni? :-)))\nPo w chwili necie znalazlem coś takiego dla tych których interesuje ten temat:\nI pytanie konkursowe: jaka jest przeżywalność dronów za 5-10 mln? O zabawkach nie wspominam.\n07-02-2013, 21:28 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-02-2013 21:37 przez euro stranger SG.)\nGranica Rumunii i Ukrainy - zatrzymanie\n(18-01-2013 20:33 )michael33 napisał(a): Niestety kilka fotek bez podania szczegółów nie jest odpowiedzią na moje tezy.\nHrebenne 21 lat wstecz http://www.youtube.com/watch?v=9vzSW-OKqfU\n(20-08-2013 22:46 )quasimodo1 napisał(a): Hrebenne 21 lat wstecz http://www.youtube.com/watch?v=9vzSW-OKqfU\n2.13 do 2.16 min - pewnie stary WOP wypił połowę\n13-09-2013, 23:27 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-09-2013 00:13 przez quasimodo1.)\nAż się łza w oku kręci - przedostatni pobór WOP - przysięga wojskowa Krosno Odrzańskie , od stycznia 1991 już tylko pobory służby kandydackiej SG - https://www.youtube.com/watch?v=KwZctqNZf_U No i prowadzący pododdziały szkolne niezdarty kpt.Kalinowski\nRekonstruktor WOP https://www.youtube.com/watch?v=myveX4ojH_I\nBRYTYJSKA KRONIKA - Bundesgrenzschutz 1955 https://www.youtube.com/watch?v=5WbS-q6ggFM\nWspominki z PRL-u http://www.youtube.com/watch?v=8-hCsGtPxJU\nno to sobie pokolędowali..... :-D\nPalenica Białczańska. Jak to niektóre twarze się postarzały ...\nJak w Wietnamie .Współczesny "szczur tunelowy" US Border Patrol http://www.youtube.com/watch?v=JBb-QTYEjNE\nBiałoruski ormowiec ochraniający granicę ? http://www.youtube.com/watch?v=TE4S5W3LDdc\n13-02-2014, 19:38 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-02-2014 19:39 przez euro stranger SG.)\nMorskie klimaty Pograniczna Służba FSB staranowała i ostrzelała przemytniczy kuter..\n(13-02-2014 19:38 )euro stranger SG napisał(a): Morskie klimaty Pograniczna Służba FSB staranowała i ostrzelała przemytniczy kuter..\nI tak właśnie trzeba, jak w starym dobrym ZSRR - za mordę i z ostrej do cywilnej jednostki - bo kilka ton nielegalnego dorsza w ładowni... raczej nie do pomyślenia w realiach Bałtyku i zachowanie pograniczników i rybaków\n(25-02-2014 13:43 )cpppower napisał(a):\nA ty kolego to chyba przez ostatnie dwadzieścia parę lat to byłeś zamrożony . "Stary dobry ZSRS" - to może jeszcze po 10 lat łagru za nielegalne pgp albo lepiej walić z kałasza do wszystkiego co się rusza w pasie drogi granicznej , wysiedlić wszystkich w pasie 30 km tzw strefy nadgranicznej . Jak byś miał "stary dobry ZSRS" dzisiaj - to nie pisałbyś na forum - bo by go nie było , a jak byś pierdnął jako mundurowy coś na temat użycia siły przez miłujący pokój ZSRS - to na pewno jak w "Akwarium" wylądował na żywca w piecu hutniczym.\nReportaż z BOSG "Granica". Cyk, Walenty, na bok sentymenty.\nW czwartek (28.01.2016 r.) funkcjonariusze z Placówki Straży Granicznej w Bydgoszczy na terenie powiatu włocławskiego ujawnili nielegalną linię produkcyjną papierosów. W trakcie przeszukania zabezpieczono gotowe papierosy i półprodukty o szacunkowej wartości prawie 3 milionów złotych. Zatrzymano ośmiu członków zorganizowanej grupy przestępczej.\nCeuta- Hiszpańska enklawa w Afryce Płn.\nKop żle obliczony - efekt złamana noga


taniec POLSKA [pl] - kalendarium - 14/2/2018 | 2\nOpera Bałtycka zaprasza na jeden z najpopularniejszych i najbardziej cenionych spektakli baletowych. Baśniowa opowieść, rozgrywająca się podczas świąt Bożego Narodzenia jest piękną historią dla całej rodziny. Niezwykła historia o przyjaźni, poświęceniu i wielkiej odwadze uczy młodych widzów najważniejszych rzeczy. Dla wszystkich natomiast wysłuchanie nadzwyczajnej i niezwykle zróżnicowanej muzyki Piotra Czajkowskiego będzie niezwykłym doświadczeniem. Gdańską realizację przygotowali realizatorzy światowego formatu: uznany choreograf François Mauduit oraz utalentowany scenograf Justin Arienti. Dziadek do orzechów to spektakl idealny na długie zimowe wieczory – piękna muzyka, taniec i scenografia rozgrzeją serca wszystkich widzów.\nWarszawa/Muzeum Sztuki Nowoczesnej: Ania Nowak – wieczór walentynkowy Kem Care\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej zaprasza na sześciotygodniowy program queerowy i feministyczny Kem Care przygotowany przez Kem. Rezydencję otworzy queerowy wieczór walentynkowy, który jednocześnie zainauguruje cykl Departament Obecności. Pełny tytuł wydarzenia brzmi: Wieczór walentynkowy Kem Care: O miłości, przyjemności, wstydzie, dumie, empatii, gimnazjum w Łasku, trosce i oporze w jednym ruchu bioder. Tego wieczoru Ania Nowak zrobi oprowadzanie po swoim blogu Technologies of Love, Ezra Green będzie czytał swoją poezję, Negroma zaprezentuje performans dźwiękowy Body memory, a zaproszone didżejki i didżeje Amyoplasia (Muzyka Nieheteronormatywna / Mestiço), Facheroia (Kem), Pupper dj (Muzyka Nieheteronormatywna / Ciężki Brokat) oraz Rrrkrta (Brutaż / Światło), związane z warszawskimi queerowymi imprezami, zagrają wspólnego seta.


Strona 1933 - Dziennik Ustaw - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie wysokości marży bankowej dla kredytów eksportowych objętych Programem DOKEDziennik Ustaw rok 2001 nr 135 poz. 1517\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ I SPORTU z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne szkoły i placówki krajoznawstwa i turystykiDziennik Ustaw rok 2001 nr 135 poz. 1516\nROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie wyłączenia stosowania opłaty celnej dodatkowej na przywóz niektórych towarów rolnychDziennik Ustaw rok 2001 nr 135 poz. 1515\nROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 19 października 2001 r. w sprawie powszechnej taksacji nieruchomościDziennik Ustaw rok 2001 nr 135 poz. 1514\nDziennik Ustaw z 23 listopada 2001\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 16 listopada 2001 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie powołania Komisji HeraldycznejDziennik Ustaw rok 2001 nr 134 poz. 1513


Agencja Nieruchomości JARTOM (www.jartom.pl ), specjalista na rynku hal, informuje, że za jej pośrednictwem hiszpańska firma Clear Aluminium kupiła pod Opolem halę o łącznej powierzchni ponad 14 000 mkw. Nowo nabyta nieruchomość usytuowana jest na terenie podstrefy w Specjalnej Strefie Ekonomicznej „Starachowice” blisko autostrady A4, w połowie drogi pomiędzy Górnym, a Dolnym Śląskiem. Inwestor oprócz hali zakupił 3,8 ha działki. Hiszpańska firma, korzystając z doradztwa Jartom kupiła zakład produkcyjny wyposażony w ponad trzy megawaty zasilania, przystosowany do produkcji ciężkiej, z możliwością instalacji suwnic. Ponadto, co ważne dla zakładu produkcyjnego, do fabryki możliwy jest łatwy dojazd pracowników komunikacją miejską. A inwestor już poszukuje nowych pracowników. Mówi się, o co najmniej pięćdziesięciu nowych miejscach pracy. Od pierwszych dni po zakupie nieruchomości, ruszyły w niej prace modernizacyjne. W hali firma będzie prowadzić działalność polegającą na produkcji profili aluminiowych dla przemysłu. Lokalne władze spodziewają się, że przedsiębiorca wyda na miejscu co najmniej 10 mln euro do końca 2015r.\nOlga Wałkiewicz, dyrektor Agencji Jartom stwierdza - najbliższe dwie metropolie – Katowice i Wrocław nasycają się pod względem inwestycyjnym, dzięki czemu okolice Opola szybko zyskają na znaczeniu w perspektywie kilku lat. Specjalne Strefy Ekonomiczne w tym rejonie nabierają realnej wartości dla firm, pragnących skorzystać z ulg w podatku dochodowym. Ciekawostką jest to, że zakupiona przed kilku laty na ten cel ziemia już dużo zyskała na wartości.\nClear Aluminium to nie pierwszy hiszpański inwestor w strefie. Jest tu już obecna firma ULMA SYSTEM S.A. Oprócz firm hiszpańskich zakłady w omawianej strefie ekonomicznej mają także Gerda 3 Sp. z o.o., Cersanit II S.A., Epo Sp. z o.o. (surowce wtórne) i Palco Sp. z o.o. (przetwórstwo metali i tworzyw sztucznych). Mitex S.A., Provost Polska Sp. z o.o. , a także inne zakłady z branż technicznych i spożywczych.\nBiorąc pod uwagę nasze wieloletnie doświadczenie – mówi Tomasz Branecki z Jartom – możemy spodziewać się ciągłego wzrostu cen nieruchomości w Opolu i okolicach, ponieważ inwestycje w infrastrukturę w znaczący sposób wpływają na wartość działek budowlanych. Program rozwoju regionu przewiduje bowiem działania z zakresu rozwoju infrastruktury drogowej sprzyjające właściwej jakości obsługi przewozów pasażerskich i towarowych, a co za tym idzie, rozwojowi gospodarczemu.\nSpecjalna Strefa Ekonomiczna „Starachowice” została ustanowiona w1997 r. na okres 20 lat. Od 2007 r. zajmuje łącznie powierzchnię ponad 500 ha i jest w połowie zagospodarowana. Strefa jest podzielona na podstrefy znajdujące się w województwach opolskim, świętokrzyskim, mazowieckim, łódzkim i lubelskim. Tereny oferowane inwestorom obejmują zarówno obszary zabudowane halami produkcyjnymi, budynkami magazynowymi, biurowcami, jak również obszary wyposażone w infrastrukturę techniczną, ale bez budynków.\nStrony w transakcji wspierały z ramienia Agencji Jartom Anna Głowacz oraz licencjonowany pośrednik w obrocie nieruchomościami Dyrektor Olga Wałkiewicz (licencja numer 7857).\nAgencja Jartom jest obecna na rynku nieruchomości komercyjnych od roku 1992. Specjalizuje się w doradztwie oraz pośrednictwie przy wynajmie i sprzedaży hal magazynowych i produkcyjnych oraz terenów inwestycyjnych. Więcej informacji na www.jartom.pl.


Aerobik warszawa - Katalog Orangee.pl\nKlub Fitness Smolna 10 to idealne miejsce dla tych osób, które troszczą się o swoją formę. Klub znajduje się w ścisłym centrum Warszawy. Najwyższy poziom usług, przyjazna atmosfera i bardzo szeroka oferta to niezaprzeczalne atuty tego miejsca. Cały klub zajmuje aż 500 m2, na których znaleźć możemy obecnie m.in.: dobre solarium warszawa, saunę suchą, siłownię i gabinet masażu. Należy wspomnieć, że wszystkie zajęcia fitness odbywają się w stosunkowo niewielkich grupach - do 12 osób.\nTytuł: Aerobik warszawa\nKeywords: solarium warszawa, siłownia warszawa, fitness warszawa, zumba warszawa, aerobik warszawa


Kamera sportowa Xiaomi Mi Action Cam 4K test - MenWorld.pl\nKamera sportowa Xiaomi Mi Action Cam 4K\nBohater testu czyli kamera sportowa Xiaomi Mi Action Cam 4K wygląda standardowo jak na tego typu sprzęt. Z przodu umieszczono logo producenta oraz obiektyw. U góry zdecydowano się na zamontowanie przycisku, który odpowiada za start nagrywania. Z boku ukryto gniazdo USB, na dole umieszczono gwint do statywu oraz klapkę, pod którą kryje się wymienna bateria oraz slot na kartę microSD. Z tyłu jest dotykowy ekran o przekątnej 2,4-cala. Oferuje on rozdzielczość 960 x 480 pikseli. Na ekranie możemy zmieniać ustawienia systemu oraz oczywiście podglądać to, co w danym momencie nagrywamy. Minusem jest słaba jasność, która sprawia, że w dzień, gdy jest bardzo duże nasłonecznienie będziemy mieli problem z odczytem podglądu.\nJakość wykonania stoi na wysokim poziomie. Całość sprawia wrażenie bardzo solidnej. Do produkcji kamery użyto przede wszystkim plastiku. Problemem może jednak okazać się brak wodoodporności kamery jako takiej. Dlatego też musimy używać dodatkowej obudowy ochronnej.\nXiaomi Mi Action Cam 4K posiada naprawdę intuicyjne oprogramowanie. Obsługa poszczególnych ustawień jest bardzo łatwa. Poradzi sobie z nią nawet laik. Najważniejsze opcje są widoczne na głównym ekranie menu. Krótko mówiąc, dostęp do ustawień nie jest utrudniony, a co za tym idzie możemy w szybki sposób zająć się tworzeniem ciekawego filmu.\nIstnieje także możliwość obsługi ustawień kamery za pośrednictwem naszego smartfona. Wystarczy połączyć oba urządzenia aby za pomocą aplikacji MiHome dobrać idealną konfigurację.\nKamera w testach praktycznych\nTesty praktyczne zacznę od baterii. Przede wszystkim kamera może nagrywać w zależności od trybu od dwóch do czterech godzin. To za sprawą akumulatora o pojemności 1400 mAh. W praktyce jest różnie, ponieważ w zimowych warunkach, kiedy wybierzemy 4K i stabilizację obrazu bateria będzie naprawdę w szybkim tempie się rozładowywała. Tak czy inaczej dwie godziny nagrywania są akceptowalne.\nKamera może nagrywać w rozdzielczości 4K w 25 klatkach na sekundę oraz w 1080p w 100, 50 i 25 klatkach. Jest też slow motion, który w rozdzielczości 720p nagrywa 200 klatek na sekundę. Urządzenie wyposażone jest także w elektroniczną, 6-osiową stabilizację, która działa w trybie 25 i 50 klatek w rozdzielczości Full HD. Jakość obrazu nie zachwyca, jednak nie ma co oczekiwać cudów w tej cenie. Fajnie wyglądają nagrania w trybie „time lapse”, jednak wręcz tragicznie wygląda obraz slow motion. Jego lepiej nie używajcie. Przyjemnie wyglądają także fotki wykonane kamerą Xiaomi Mi Action Cam 4K.\nNasuwa się pytanie. Kupić Xiaomi Mi Action Cam 4K czy nie? Według mnie tak. Cenowo w granicach 500 złotych ciężko z nią rywalizować. Są co prawda inne kamery, np. z GearBest czy AliExpress w podobnej cenie, jednak Xiaomi Mi Action Cam 4K wygrywa przede wszystkim serwisem, który znajduje się w Polsce. Krótko mówiąc, jest to dobra kamera sportowa oferująca akceptowalną jakość obrazu. Dlatego jeśli będziecie jej używali sporadycznie to zdecydowanie jest to strzał w dziesiątkę.\nGoProKameraKamera sportowaprzygodasporttestXiaomi Mi Action Cam 4K


Zapuszczać ?Zmienić kolor ? - Wizaz.pl\nZapuszczać ?Zmienić kolor ?\n2011-03-12, 10:17 #1\nJa prawie 8 lat miałam długie do pasa,farbowane na czarno włosy proste,niecieniowane. 2 lata temu zdjęłam czarny kolor,co uważam za + jednak ponad połowa moich włosów została tak po grubości pojechana,ze naprawde trudno mi je teraz zapuszczać załączam fotki teraźniejsze z pytaniem czy zapuszczać je? czy trzymac taka długość?\nmarzy mi się rozjasnienie końcówek i fryzura ala Brodka(załączam foto) czy byłoby mi dobrze w takich włosach?,a może macie pomysł na zupełnie inna fryzurę? dodam,ze w bardzo krótkich czuje sie tragicznie;/\ntu w długich i czarnych\ntu jeszcze jedno bez retuszu,widać,ze moje włosy to strąki niestety\nSchowek17.jpg (91,6 KB, 185 załadowań)\njustajkopia2.jpg (77,2 KB, 171 załadowań)\nps454.jpg (48,1 KB, 192 załadowań)\n3256a541000554514d59c095.jpg (83,3 KB, 131 załadowań)\nps419.jpg (63,4 KB, 164 załadowań)\nP1240996.jpg (179,2 KB, 169 załadowań)\nCzas edycji: 2013-04-01 o 10:39 Powód: post pod postem\n2011-03-13, 08:12 #2\nDot.: Zapuszczać czy nie?\nJa bym zapuściła i jeżeli kolor będzie mało intensywny to zafarbowała na jakiś ciekawy brąz. Rozjaśniane końcówki do mnie nie przemawiają.\nSwoją drogą jak Ci się udało zdjąć ten czarny kolor? Moje włosy po dekoloryzacji, która była już dosyć dawno są może o jeden odcień jaśniejsze i w sumie na zdjęciach dalej wyglądają na czarne.\n2011-03-13, 08:44 #3\nkochana,a wycwaniłam się moje włosy po ściągnieciu były kolorowe na to nałozony miałam o 2,5 tonu jasniejszy niz czarny kolor ciemna czekoladkę,jak potem farbowałam na jakikowiek brąz wychodizły prawie czarne,ale znalazłam fajna farbę loreal preference i 3 kolorki z ttych farb maja super rozjasniacz w sobie,pisze na wierzchu opakowania w prawym górnym rogu ja nimi farbuję naprawdę efekt oszołamiający,a próbowałam wiele farb od tamtej pory rozjasniacz mieszka sie normalnie z kolorem fajnie łapie sa to zywe czekoladki takie jak mam na fotkach dość drogie ja płącę 33,90,ale w każdm rossmanie powinnas dostać spróbuj:P\nno będe zapuszczać jak zapuszcze wkleje ponownie i może wtedy będzie lepiej doradzić dzięki za odzew\n2011-03-13, 09:02 #4\nzdecydowanie długie włosy czyli zapuszczaj\n2011-03-13, 09:30 #5\nDzięki za informację. Na pewno się zaopatrzę w tę farbę. Koloryzacja kosztowała mnie 3 razy tyle a efektu prawie nie widać, więc warto wypróbować inny sposób. Tym bardziej, że własnych brązowych odrostów to mam już około 7 centymetrów\nJa mam również oklapłe i przyległe do głowy włosy. Radzę sobie z tym tak, że włosy myję szamponami zwiększającymi objętość, potem suszę suszarką, tapiruję, trochę pianki i lakier na włosy z wierzchu lekko. No i efekt jest nawet na drugi dzień. Dodatkowo mam mocno wycieniowane włosy. Takie zwiększenie ich objętości powoduje, że twarz wygląda zupełnie inaczej, także zapuść je trochę i pokombinuj ze specyfikami do włosów, a szybko zauważysz różnicę\n2011-03-13, 11:43 #6\nwiesz co ja miałam ścinane zawsze tak,że góra była dobrze ścieniowana i włosy na szczotke tapirka i miałam burze włosów niestety poprzednia fryzjerka zamkneła zakład,a jak poszłam do nowej to chyba zupełnie nie załapała o co chodzi bo scieniowała mi w taki sposob,ze zamiast mi je podniesc to mam jeszcze gorzej oklapnięte i jest ich połowe mniej jak widac na fotkach,masakra po prostu\nkupie sobie ten z objętościa szampon dzięks za rade raz jeszcze\n2011-03-13, 11:52 #7\nZdecydowanie dłuższe włosy Ślicznie wyglądasz na tym zdjeciu w czarnych włosach.\nWyślij prywatną wiadomość do MyDream166\nZnajdź więcej postów MyDream166\n2011-03-13, 12:47 #8\n2011-03-13, 21:46 #9\nNapisane przez MyDream166\nJa bym zapuszczała i intensywnie o nie dbała.\n2011-03-14, 08:15 #10\ndzięki trochę to dziwne wszyscy na fb mi pisza że w krótkich najlepiej tez pytałam,a tu,że wszyscy w długich i bądx tu teraz mądrym;] ,jedno jest pewne: do ramion i tak zapuszczam,ale nie wiem,czy dłużej\n2013-03-31, 22:19 #11\nOd ok 5 lat ciągle ścinam włosy co trochę mi odrosną i chce je zapuścić,nie wytrzymuje i ścinam,sama nie wiem czy jest to dobry pomysł czy nie.... mój kolor włosów to ciemny brąz,farbuje czekoladami,brązami orzechowymi itp kolorami, do tego mam potrądizkowa cerę, dośc duzy nos,może któras z Was mi pomoże co mam ze soba zrobić ?\ndodam,ze mam 28 lat i zależy mi na odjęciu lat nie dodaniu\nfot 1,2 obecnie z tym,że na 2 widac dokładniej kolor włosów\nfot 3 z tamtych wakacji, miałam włosy rozjąsnione i góre krótsza boki odrastały mi po goleniu po obu stronach,a tył dłuższy\nP1000627.jpg (40,7 KB, 66 załadowań)\nzima.jpg (63,1 KB, 65 załadowań)\n_IGP7700.jpg (41,3 KB, 88 załadowań)\n2013-04-01, 00:12 #12\nDot.: Zapuszczać ?Zmienić kolor ?\ntrzecie zdjęcie świetne, wróciłabym do takich.\nprzy dużym nosie króciutkie włosy nie są dobrym pomysłem.\n2013-04-01, 09:05 #13\nJasne kolory zawsze trochę odmładzają.\nOsobiście stawiam na długie włosy u Ciebie\n2013-04-01, 09:53 #14\nno to zapuszczam ,a na krotkie sciełam z racji tego,że miałam je takie zniszczone już,że nie dawałam rady a wiecie może jakiego typu te dłuższe włosy? bo miałam z 7 lat temu proste do pasa z grzywką i nos wydawał sie jeszcze większy\ntu dodaje jak miałam troszke dłuzsze\nj_by_justine1985-d3c5lyn.jpg (50,7 KB, 36 załadowań)\n392110_328961433790793_100000308167996_1150343_1614045611_n.jpg (112,0 KB, 41 załadowań)\nCzas edycji: 2013-04-01 o 10:40 Powód: post pod postem\n2013-04-01, 12:07 #15\nspoko,ze ktos polaczył moje stare watki jak widac zamiast zapuszczania mam coraz krotsze ciagle\n2013-04-02, 19:41 #16\nniestety nie pocieszę Cię. krótkie włosy dodają Ci lat. na ostatnich dałabym tak po 30stce, a gdy masz długie duuzo mniej. po prostu krótkie strzępione lub asymetryczne fryzury wyostrzają rysy.\nzapuściłabym włosy tak do łopatek. jeśli ciężko Ci je ogarnąć, to je wystopniuj, to sprawi, że będą rzadsze i lżejsze, ale wciąż długie. jeśli mogę coś doradzić, to unikaj farbowania się na czerwone brązy rude albo mahonie (i kasztanowy brąz) za dużo w tym czerwonego pigmentu, który podkreśla zaczerwienienia po trądziku (nie wiem czy je masz, bo chyba sie pudrujesz). uderzaj po prostu w brąz orzechowy, czekoladowy. masz brązowe oczy to na pewno będzie pasować.\njeśli chcesz cokolwiek robić z cerą to wypróbuj retinoidy, naprawdę pomagają pozbyć się blizn i przebarwień, jest o tym mnóstwo informacji w internecie\n2013-04-03, 13:57 #17\nholly dzięks za tak obszerna porade jednak ja mam problem z tym,ze jak scinam wlosy i mocno cieniuje na lekkie to zostaja mi straki i ciagle musze je scinac dlatego scielam na tak krotkie wlasnie,teraz przynajmniej mam je grubsze i wydaja sie zdrowe .... tutaj jeszcze fotka z wczoraj niestety aparat ciagle mi przekłamuje kolor jak znowu ide w ciemniejsze kolorki to wydaje mi sie,ze moja twarz robi sie jeszcze bardziej zgaszona niestety a co cery walcze z nia od kilkunastu lat ( od 16 roku zycia mam tradzik rozowaty ) wiec wiem jaka to walka raz lepiej raz gorzej niestety,ale nie poddaje sie ,a moglabym prosic o jakies przykladowe kolorki ktorymi sie sugerowac w doborze odcienia? czy fryzury?????????????\ndod fotke dodatkowa bo cos sie nie załadowała\n2013-04-03, 13:59 #18\n2.jpg (41,7 KB, 24 załadowań)\n2013-04-03, 19:31 #19\nodpowiedz proszę na te poniższe pytania, będą pomocne.\nszczególnie interesuje mnie naturalny odcień włosów, piszesz, że brąz, ale jest ich parę odcieni. jak masz zdjęcie sprzed farbowania, nawet takie z dawnych lat to wrzuć.\nmialam na myśli taki mniej więcej kolor włosów, brązowe, głębokie w odcieniu ale nie tak rudawe, ta rudość jest taka wygaszona...problem z ciemnymi brązami jest niestety taki, że wychodzą dużo za ciemne niż się oczekuje, najczęściej czarne., a jak nie za pierwszym razem to po 2-3 położeniach farby już takie są na końcach.\nno i pytanie co z tym nosem jest nie tak? bo albo tak umiejętnie robisz sobie zdjęcia, albo ten problem nie jest aż tak duży nosek jest zbyt długi czy krzywy?\nzauważyłam, że dziewczyny mające troszkę za duże noski lepiej wyglądają bez grzywek i...w upiętych włosach, a to dlatego, że grzywka sprowadza wzrok prost na nos, a gdy czoło jest odsłonięte, to właśnie ono równoważy wielkość tego nosa.\nrozpuszczone, proste, wiszące dookoła twarzy włosy "ciągną" ten nos optycznie jeszcze bardziej do dołu. to tylko złudzenie optyczne, ale wiele można tym pokombinować.\nhathaway-pani-zima.jpg (31,1 KB, 7 załadowań)\nciemny_braz_7.jpg (64,6 KB, 4 załadowań)\nz5.jpg (13,8 KB, 5 załadowań)\n2013-04-03, 19:36 #20\nnie wiem dlaczego się tamte zdjęcia nie dodały.\nanne-hathaway-16.jpg (44,6 KB, 6 załadowań)\n2013-04-03, 20:48 #21\nw jasnych włosach było Ci bardzo ładnie moim zdaniem\nWyślij prywatną wiadomość do meap\nZnajdź więcej postów meap\n2013-04-04, 16:05 #22\nHolly 85 już odpowiadam:\n1. opalam się szybko, pierwsze opalanie lekko czerwona,a na drugi dzien juz brazowa i cieply odcien opalenizny\n2. oczy ciemny braz oprawa oczu rowniez,oczy bez plamek\n3. brak piegów\n4. jeju ja nie wiem jak sie rumienie bo nie zdarza mi sie to prawie wcale jedak chyba czerwień\n5. naturlany kolor wlosow mam tkai jaki zaproponowałas mi wklejajac fotki niestety w nim jest mi za ciekzo,ten kolor odradzały mi i fryzjerki i kosmetyczka wlasnie\n6.usta chyba brzoskwinia\n7. dobrze jest mi w czerwieni czerni bieli fiolecie i zołtym unikam jak ognia rozu\nwklejam fotke w spietych wlosach moze jednak zlikwiduje ta grzywke?,ale nie wiem cyz nie mam za wysokiego czola\nbardzo dizękuje za pomoc\nP1300796.jpg (47,4 KB, 23 załadowań)\n2013-04-04, 23:13 #23\nsądząc po opisie jak i po kolorach widocznych na zdjęciach, wyglądasz mi na typ ciepły "jesień", a konkretniej Deep Autumn, podsyłam małą paletkę kolorów, po lewej masz te najlepsze, a po prawej te najgorsze m.in róż którego tak nie lubisz. druga rozszerzona paletka pomoże dobrać kolory ubrań. moim zdaniem na pewno granatowy, czerwień w odcieniu wina, ciemny głęboki fiolet, beże to są Twoje kolory..\ncóż muszę przyznać, że naturalny kolor włosów masz piękny, jeśli to prawda co piszesz, że jest taki ciemny i głęboki w odcieniu. na twoim miejscu wybrałabym odcień mniej jaskrawy niż rudy - brązowy ale nie ciemniejszy niż oczy i brwi. najwyżej o jeden dwa tony. oczywiście łagodne rudości jasne brązy to są również twoje kolory.\njak tak popatrzę na głowy i fryzury Polek, to bałabym się polegać w zupełności na opiniach pań fryzjerek\nbez grzywki też dobrze wyglądasz, owszem masz wysokie czoło ale w taki ładny sposób, nie szpeci Cię. naprawdę fajnie wyglądasz w upiętych włosach!\ni coś jeszcze..brązowe oczy przepięknie podkreśla ciemny granatowy cień. nie stosuj jasnych niebieskich cieni, zupełnie Ci nie pasują za to własnie granatowe, brązowe, beżowe, powinny pięknie podkreślać.\nbtw róż jest w twojej palecie, ale "zgaszony", pudrowy taki wytłumiony a nie intensywny.\n2013-04-04, 23:16 #24\ncolor-seasons-complexion-deep-autumn.jpg (297,7 KB, 15 załadowań)\nDeepAutumn+JaneRekas.jpg (117,4 KB, 6 załadowań)\nAutumn+Swatch++JaneFardon.jpg (248,7 KB, 6 załadowań)\n2013-04-05, 06:36 #25\nbardzo pomocna paleta serdecznie dziekuje\nw nast tyg zmieniam kolor i zejde z tego rudowego brazu milego dnia i jeszcze raz dziekuje


Jak sprawdzić biuro podróży? Jak wybrać uczciwe i sprawdzone? - faar.pl\nJak sprawdzić biuro podróży? Jak wybrać uczciwe i sprawdzone?\nNareszcie masz urlop! Kilka tygodni wolnego, które możesz spędzić w dowolnie wybranym przez siebie miejscu. Ale zanim rozsiądziesz się wygodnie w fotelu samolotu obierając kierunek: „przygoda”, musisz zastanowić się jaki jest cel twojej podróży i z usług jakiego biura chcesz skorzystać. Ofert na rynku jest bardzo dużo. Jak wybrać tą najlepszą? Opowiemy Ci o tym w naszym artykule!\n• Jak sprawdzić wiarygodność biura podróży?\n• Chcesz dobrze wybrać biuro podróży? Internet Ci w tym pomoże!\n• Jakość to podstawa, czyli dlaczego warto sprawdzić certyfikaty?\n• Na co jeszcze warto zwrócić uwagę wybierając biuro podróży?\nZanim zdecydujesz się wykupić wycieczkę warto zapoznać się trochę z jej organizatorem. Możesz to zrobić na wiele sposobów. Po pierwsze skorzystać z Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych. W rejestrze tym widnieje około 4 tysiące biur podróży. Jeśli to, które chciałeś wybrać również się tam znajduje, możesz dowiedzieć się o nim wielu ciekawych informacji np. czy działa legalnie i posiada zabezpieczenie finansowe na rzecz klientów. Niestety nie znajdziesz tu informacji o wiarygodności ekonomicznej biura.\nzobacz także: Jak zaufać mężczyźnie? Zaufanie jako podstawa związku\nTakie dane uzyskasz sprawdzając rejestry dłużników (Krajowy Rejestr Dłużników, Rejestr Dłużników ERIF BIG S.A, BIG InfoMonitor Długów Biuro Informacji Gospodarczej S.A.). Jeśli wybrane przez Ciebie biuro znajduje się na którejś z tych list radzimy poszukać czegoś innego. Obecność w takim rejestrze świadczy o poważnych problemach finansowych. A to może mieć dla ciebie poważne konsekwencje. Chyba nie chcesz martwić się, czy bezpiecznie wrócisz do kraju lub o swoje ubezpieczenie?\nChcesz dobrze wybrać biuro podróży? Internet Ci w tym pomoże!\nA konkretnie to internetowe opinie. Tak wiemy, że nie warto sugerować się zdaniem innych i w każdym innym przypadku byśmy ci to odradzali, ale jest to wyjątkowa sytuacja. Nie zrozum nas źle! Nie chcemy, abyś rezygnował z wakacji marzeń tylko dlatego, że usłyszysz jakąś nieprzychylną opinię o jedzeniu w hotelu.\nOpinie osób, które już skorzystały z usług danego biura powiedzą ci dużo o tym, czego możesz się po nim spodziewać w kwestii np. standardu hoteli, czy jakości pracy rezydentów. Pamiętaj! Im więcej niepochlebnych zdań na temat biura tym większe ryzyko, że ty również będziesz niezadowolony korzystając z ich usług!\nJakość to podstawa, czyli dlaczego warto sprawdzić certyfikaty?\nBranżowe dowody uznania również są ważne, jeśli chodzi o to jakimi kryteriami powinieneś się kierować wybierając biuro podróży. Im jest ich więcej, tym masz większą pewność, że dana firma jest rzetelna i dobrze świadczy swoje usługi. A czego konkretnie szukać? Najlepiej dokumentów potwierdzających rzetelność czy godeł promocyjnych lub wyróżnień np. Polskiej Izby Turystyki, która jest najważniejszą instytucją, jeśli chodzi o branżę turystyczną.\nzobacz także: Kredyt a pożyczka – czy są jakieś różnice?\nNa co jeszcze warto zwrócić uwagę wybierając biuro podróży?\nPrzeglądając internetowe opinie i rejestry warto również zajrzeć na stronę Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta. Znajdziesz na niej rejestr klauzul niedozwolonych. To z niego dowiesz się, czy twoje biuro przy zawieraniu umów stosowało praktyki krytykowane przez UOKiK. Taka krytyka może oznaczać, że firma, której chcesz zaufać celowo wprowadza swoich klientów w błąd.\nPo co więc ryzykować? Sprawdzając wszystkie wymienione przez nas w artykule informacje zyskasz gwarancję, że decydując się na usługi danego biura miło i bez żadnych problemów spędzisz urlop. Chyba lepiej poświęcić chwilkę na przejrzenie sieci, niż doświadczyć najgorszego urlopu w swoim życiu?\nPulp Fiction 5 września 2016 At 11:08\nTeraz to nie jest taka łatwa decyzja. Co chwilę się słyszy się, że jakieś biuro bankrutuje i potem może być bardzo duży problem ze zwrotem pieniędzy albo co gorsza z powrotem z wakacji…\nklamka 7 sierpnia 2017 At 13:41\nDobrze jest wiedzieć o takich rzeczach więcej, ja z złożenia niezbyt ufam biurom podróży.\nJak malować meble? Jaka farba, jakie techniki?\nTOP 5 polecanych drukarni na Śląsku\n31 marca 2015 <


Zezwolenie na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych | UM Trzebinia\nMiasto Trzebinia / Załatw sprawę / Wydział Promocji, Współpracy z Zagranicą, Sportu i Turystyki / Zezwolenie na jednorazową sprzedaż napojów alko...\nKserokopia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wraz z dowodem potwierdzającym dokonanie opłaty za korzystanie z zezwoleń (nie dotyczy zezwoleń wydanych przez Urząd Miasta Trzebinia) – oryginały zezwoleń do wglądu.\nPlan umieszczenia punktu sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu organizowanej imprezy (szkic sytuacyjny terenu),\nPełnomocnictwo (w przypadku ustanowienia pełnomocnika) wraz z potwierdzeniem wniesienia opłaty skarbowej w wysokości 17 zł lub pełnomocnictwo notarialne. Opłatę skarbową w wysokości 17 zł należy wnieść na konto Urzędu Miasta w Trzebini - Bank Spółdzielczy o/Trzebinia nr konta 49 84440008 0030 0375 7018 0001.\nUrząd Miasta w Trzebini, Biuro Obsługi Klienta – Trzebinia ul. Marszałka Piłsudskiego 14, pokój nr 1 na parterze lub Wydział Spraw Społecznych – Trzebinia ul. Narutowicza 10, I piętro, pokój nr 3.\n1. Ustawa z dnia 26 października 1982r o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. nr 487 z późn. zm.).\n2. Uchwała XLIII/432/VI/2013 Rady Miasta Trzebini z dnia 7 października 2013 r. w sprawie: określenia zasad usytuowania stałych miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy Trzebinia.\n3. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 z późn. zm.).\n4. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257).\n5. Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1827 z późn. zm.).


Bumerang Grey - mPolska24\nAfera wiceministra Roberta Grey'a odwołanego za nieujawnione kontakty z amerykańskimi służbami jest być może pokłosiem błędnego obstawienia zakładów pod wygraną Hillary Clinton. Jak pamiętamy, minister Waszczykowski wywalił z funkcji wolontariusza Matthew'a Tyrmanda, bo ten był za 100% za Donaldem Trumpem - i przeciwko Anne Applebaum:\nPrawie dokładnie wtedy kiedy z MSZ odwołano wolontariusza Tyrmanda (początek października) namaszczono tam na wiceministra Roberta Greya. Jak podaje "Wyborcza", Greya upchał w MSZ szef gabinetu politycznego ministra Waszczykowskiego, Jan Parys. Cytujemy: "Do MSZ wprowadził go w maju br. Jan Parys, szef gabinetu politycznego ministra. I to on naciskał, by Grey został wiceministrem, choć Waszczykowski był zadowolony ze swojej zastępczyni Katarzyny Kacperczyk zajmującej się dyplomacją ekonomiczną".\nTen sam Jan Parys dokooptował w 1992 roku innego młodego zdolnego, Radka Sikorskiego. Radek przyszedł do Parysa i został wiceministrem obrony. Cytujemy okoliczności za "Polityką":\n"Sikorski obrusza się na pytanie, czy jest dzieckiem salonu Małgorzaty Bocheńskiej, wpływowej niegdyś telewizyjnej publicystki. Jej Salon 101, w mieszkaniu na Saskiej Kępie, na przełomie lat 90. miał być kuźnią nowych polskich elit. Ale Jan Parys, wówczas mąż Bocheńskiej, przyznaje, że właśnie na Saskiej poznał Sikorskiego. "Zjawił się któregoś dnia towarzysząc Anne Applebaum, znanej już zachodniej korespondentce, a potem pojawiali się razem. Miał zdecydowanie antykomunistyczne poglądy, obycie w anglosaskim świecie i choć był cywilem – wojenną afgańską przeszłość, czym wielu imponował". Kiedy premier Jan Olszewski zaoferował Parysowi w 1992 r. fotel ministra obrony, ten zaproponował Sikorskiego na swojego zastępcę".\nMoże czas aby Jan Parys odszedł na zasłużoną emeryturę i przestał zarządzać firmą importu-eksportu ? Do grudnia zeszłego roku Parys był rektorem Toruńskiej Szkoły Wyższej. Tam był chyba bardziej przydatny dla Polski niż jako szef gabinetu politycznego w MSZ. Bo rok 2016 to nie rok 1992, czasy się zmieniły i dzisiejsza Polska odchodzi już od modelu bantustanu i murzyńskości. Taką przynajmniej mamy nadzieję ...\nSikorski jako podwładny Jana Parysa w 1992 roku\nJan Parys jako szef gabinetu politycznego Waszczykowskiego\nIlu jeszcze Big Brother Kenów ma w zapasie Jan Parys ?\nData: 02.12.2016, 13:05\nTagi: #Grey #Parys #sikorski #msz