Dawno zapowiadana nieobecność [Tomasz Mazur] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00656 009511 17347243 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Tomasz Mazur Liczba stron: 476\nISBN: 9788381236058 Data wydania: 2018-02-18\nCopyright © Tomasz Mazur, 2018 Projekt okładki Zbigniew Larwa Ilustracje na okładce © Christie Goodwin/Arcangel Images Redaktor prowadzący Anna Derengowska Redakcja Tomasz Olejniczak Korekta Sylwia Kozak-Śmiech Bożena Hulewicz ISBN 978-83-8123-605-8 Warszawa 2018 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nAle to życie. Radość, smutek, zdrowie, choroba. Wszystko przemija. Istnieje tylko dzieciństwo, wczesne dzieciństwo pełne blasku, które chcielibyśmy przeżyć na nowo, żeby się rozeznać, rozeznać się lepiej. To magia. Naiwność. Kiedy stary świat jest nowy. A życie to wieczysta zgnilizna, nieustanne niszczenie, życie jak ogień odradza się z własnych popiołów, młody tajemniczy feniks, stary sfinks bez tajemnic. Życie. Śmierć. I to już wszystko tak. Blaise Cendrars, Od portu do portu, przeł. J. Rogoziński\n1. Szedłem długim szpitalnym korytarzem. Mijałem kolejne drzwi. Matkę zostawiłem za sobą, zamkniętą w jej pokoju, zatopioną w jej własnym świecie, uśmiechniętą łagodnie, ze wzrokiem nieobecnym i najbardziej odległym, wpatrzoną w rzeczy, których nie pojmowałem. Nie byłem smutny, byłem przyzwyczajony. W ogóle dotychczas niemal wszystko robiłem z przyzwyczajenia, za pomocą starannie wykształconych nawyków. Dotarłem do głównego holu, zatrzymałem się przy recepcji. Recepcjonista w białym uniformie z żółtymi emblematami podniósł na mnie znużony wzrok. Wziął ciężki pęk kluczy i ruszył ze mną do drzwi wyjściowych. Rzuciłem jakąś grzecznościową uwagę. Odpowiedział coś mętnie, niewyraźnie. Otworzył drzwi ze zgrzytem. Wypuścił mnie na świeże jesienne powietrze. Pożegnałem się z nim uprzejmie, skinął mi głową machinalnie. Niebawem znowu się zobaczymy. Przychodziłem tu mniej więcej raz na tydzień. Kolejny nawyk. Zapadł już wieczór. Nie było chłodno, ale założyłem swoje eleganckie skórzane rękawiczki. Dotyk skóry na dłoniach uspokajał mnie, nie wiem czemu. Jakby rękawiczki były częścią jakiejś zbroi, razem z surdutem, który teraz odruchowo poprawiłem, kierując się do automobilu zaparkowanego na podjeździe. Przeszedłem chodnikiem jakieś sto metrów i zatrzymałem się obok mojego pojazdu. Oprócz niego na podjeździe stał jeszcze jeden automobil i dwa wozy zaprzęgnięte w konie. Rozejrzałem się, jakbym czegoś szukał albo na coś czekał. Spojrzałem na budynek sanatorium. Zimna żółtawa bryła. Jej widok przeszywał mnie dreszczem. Wyjąłem papierosa i zapaliłem. Byłem już spóźniony na przyjęcie, ale nie spieszyło mi się. Nie lubiłem tych przyjęć. Dusiłem się od sztucznych uśmiechów i wymuszonych uprzejmości, wystudiowanych póz, nadziei, aspiracji, cichych rywalizacji, podstępów, pertraktacji. Ojciec chciał wżenić mnie w jakąś bogatą żydowską rodzinę. Pewnie w końcu dopnie swego, jak zwykle. Było mi wszystko jedno. W pewnym sensie już dawno się poddałem. Brakowało mi własnej motywacji. Zazdrościłem ludziom z silną motywacją, wielkimi oczekiwaniami, pasją. Nie mam pojęcia, skąd brali te rzeczy. Ja sam po prostu przyjmowałem bieg wydarzeń. Może nie miałem własnej osobowości, może jej nie potrzebowałem. Pomyślałem teraz, że osobowość może jest tylko dodatkiem do człowieka, niekoniecznym, zbędnym, luksusowym. Uśmiechnąłem się smutno na tę myśl. Ściemniało się. Jeszcze raz spojrzałem na odpychającą bryłę sanatorium. Jej kanciaste kształty odcinały się ostro na tle purpurowego nieba, po którym przesuwały się z wolna poszarpane i niesymetryczne różowo-szare obłoki. Skąd w człowieku ta potrzeba odcinania się od otaczającej go harmonii natury? Im bardziej rozwinięta cywilizacja, tym bardziej nienaturalne stają się jej wytwory. W naturze dominują różnorodność, złożoność, nieciągłości, w świecie ludzkich wytworów wręcz odwrotnie. Budynki i koleje żelazne mocno wyróżniają się na tle przyrody. Tymczasem sam człowiek staje się coraz bardziej niezrozumiały, niepojęty dla siebie samego. I pomyślałem, że nie miał racji Sokrates, sądząc, że skoro nie da się zrozumieć świata, lepiej badać sprawy ludzkie. Sprawy ludzkie bardziej są niezrozumiałe niż świat. Możemy przewidzieć zaćmienie słońca, ale nie potrafimy przewidzieć drgnień serca drugiego człowieka. Może stąd ta potrzeba prostoty w projektowaniu budynków. Im bardziej jesteśmy skomplikowani, tym prostsze i banalniejsze stają się zewnętrzne przejawy naszego ludzkiego życia. Moja własna matka, dziwna i niezrozumiała dla siebie samej, dla mnie, dla lekarzy, tkwiła od lat zamknięta w tej tępej, żółtawej, sraczkowatej bryle. Pomyślałem, że w tym zestawieniu streszcza się kondycja człowieka. Po drugiej stronie miasta, majacząc w oddali, wznosił się brunatny kanciasty masyw fabryki mojego ojca, niczym pięść wbita w ziemię. Zmrużyłem oczy, próbując wydobyć z gęstniejącego półmroku zarysy budowli. Kiedy byłem małym chłopcem, jawiła mi się jako tajemniczy i magicznym zamek, gdzie zły czarnoksiężnik więzi piękną księżniczkę, której zawsze szukałem, ale nigdy nie znalazłem. Pomyślałem o moim przyrodnim bracie, ale nie wiem dlaczego. Z jakiegoś powodu przyszedł mi teraz do głowy. Może dlatego że spędziliśmy razem sporo czasu na zabawach w fabryce, podczas gdy ojciec zajmował się swoimi sprawami. Zabierał nas do fabryki, żebyśmy „się pobrudzili”, tak się wyrażał. Dopaliłem papierosa, wsiadłem do automobilu i uruchomiłem go. Tym razem zapalił bez problemu. To dopiero początki motoryzacji, pomyślałem, może kiedyś wymyślą samochody, których uruchomienie nie będzie obciążone tak dużą niepewnością. Trudno mi było zliczyć, ile to już razy mijały mnie powozy konne, kiedy stałem na poboczu, daremnie starając się ruszyć z miejsca. Woźnice obrzucali mnie wtedy wzrokiem wyrażającym satysfakcję i wyższość. Śmiali się z nowości motoryzacyjnych. Nie wierzyli, że to się przyjmie. Ale ja wierzyłem. Pociągała mnie nauka i technika, wierzyłem w postęp. Może miałem to po ojcu.\n2. Jechałem szeroką aleją. Nie było praktycznie żadnego ruchu. Mijałem kolejne eleganckie kamienice. W oddali widniał duży pałac ze strzelistymi kolumnami. Nie pamiętałem jego nazwy. Zapalili już latarnie, które stojąc w długich równych rzędach wzdłuż drogi, rozrzucały dookoła migotliwe ciepłe światło, rysujące na murach cienie i smugi. Silnik pracował kojąco. Moje dłonie w skórzanych rękawiczkach pewnie ujmowały kierownicę. Na ulicy prawie nie było przechodniów. Moją uwagę zwróciło jakieś poruszenie. Sto metrów przede mną, z zabudowań po prawej stronie, wybiegła jakaś postać, a za nią jeszcze kilka osób. Zwolniłem. Zauważyłem, że ta pierwsza postać miała na sobie skromny strój, który mógł sugerować rolę służącej. Poruszała się nienaturalnie, lekko przygarbiona, dłonią uciskając brzuch. Wbiegła na ulicę i upadła wprost pod koła mego automobilu. Bardzo już zwolniłem, więc zatrzymałem się bez kłopotów. Tymczasem do kobiety dobiegła grupka podążająca jej śladem. Pochylili się nad nią. Wysiadłem z auta i dołączyłem do nich. Nieznajoma leżała na jezdni, płakała, jęczała cicho, chyba coś mówiła, właściwie coś starała się powiedzieć. Jedną ręką wciąż uciskała brzuch w miejscu, z którego obficie płynęła krew. W ranie tkwił nóż. – Nie wyjmuj – powiedział ktoś. – Nie wolno wyjmować. – Ale krwawi – powiedział ktoś inny. Pochyliłem się nad ranną, starając się jakoś pomóc. Jednak nic nie przychodziło mi do głowy, nie wiedziałem, co mógłbym zrobić. Podtrzymałem jej głowę, zacząłem mówić coś uspokajającego. Wbiła we mnie wzrok pełen bólu. Nie mogłem uwolnić się od jej spojrzenia. Jakieś bezbrzeżne cierpienie wypełniało całą jej twarz. Wciąż starała się coś powiedzieć. Złapała mnie za rękę, szlochała, dyszała ciężko, paroksyzmy bólu przechodziły skurczami przez jej ciało. Wydaje mi się, że mogła mieć jakieś dwadzieścia lat. Trudno jednak było mieć pewność, bo krzywiła się, ściągała brwi, raz wydając się starszą, innym razem młodszą. Było w niej coś starego i młodego jednocześnie. Może człowiek jest zawsze młody, tylko cierpienie go postarza. Rozejrzałem się, szukając jakiegoś wsparcia albo rady, chcąc się dowiedzieć, czy już wezwano jakieś służby porządkowe, chcąc spytać, co się w takich sytuacjach właściwie robi. Ale dookoła mnie nie było nikogo. Jak to? Wszyscy gdzieś się rozeszli. Zostałem sam z umierającą, która nie przestawała ściskać mnie za rękę, łapczywie chwytając oddech. Umazała mi surdut krwią. Przez chwilę zacząłem się tym zupełnie absurdalnie przejmować, że co to niby sobie pomyślą na przyjęciu, że trzeba by wrócić do domu się przebrać, ale to by dodatkowo zwiększyło moje spóźnienie. Przecież i tak już byłem po czasie. Głupio, że o tym myślałem, ale jakoś nie mogłem przestać. Ratowałem się tymi myślami przed narastającą paniką. Tymczasem z ranną zaczęło się dziać coś jeszcze, coś dziwnego, niewytłumaczalnego, przerażającego. Zaczęła się zmniejszać, cofać w rozwoju, młodnieć. Ubywało jej gwałtownie. Jeszcze jej twarz wykrzywiał grymas bólu, jeszcze broczyła krwią, ale już jednocześnie wszystko się w niej wygładzało, odświeżało i uspokajało. Nie mogłem tego pojąć. Czy to się naprawdę działo? A może tylko mi się zdawało, może to ja popadałem w obłęd? Czy skończę tak jak matka? Rozejrzałem się nerwowo. Samochód stał na swoim miejscu, reflektory miał zapalone, silnik pracował, bo go nie wyłączyłem. Była już noc. Latarnie wciąż świeciły, lekki wiatr dotknął mojej twarzy. Było raczej ciepło. Wszystko wyglądało całkowicie normalnie. Oprócz leżącej u moich stóp kurczącej się kobiety, która uspokoiwszy się już, jakby zdziwiona tym, co się z nią dzieje, spojrzała na mnie odległym wzrokiem i zwolniła uścisk. Zdjąłem rękawiczki, dotknąłem jej coraz wątlejszego ramienia. W miejsce początkowego przerażenia naraz poczułem zachwyt, niemal religijne uniesienie. Na ulicy przede mną leżała obecnie dziesięciolatka z dużymi zdziwionymi oczami. Rana na brzuchu przestała broczyć, wszystko było ciche. Dziewczyna dalej się kurczyła, dalej młodniała, jej rysy wygładzały się jeszcze bardziej. Miała już pięć, może cztery lata. Proces nie ustawał. Klęczałem przed nią. Nie wiem, ile to trwało. Pół godziny? A może pół minuty? W końcu zatrzymało się. Na ulicy u moich stóp leżało teraz kwilące kilkumiesięczne niemowlę. Po ranie na brzuchu nie było śladu. Nóż wysunął się z niej stopniowo. Jedynie widać było jeszcze ślady krwi na za dużej teraz bluzce. Niemowlę tonęło w pokrwawionych ubraniach służącej, którą było kilka chwil wcześniej. Wziąłem je czule na ręce, opatulając tym, co przed chwilą było spódnicą, a teraz pełniło funkcję chusty. Dziecko rozglądało się z zaciekawieniem, dotknęło dłonią mojej twarzy, zagaworzyło. Trzymając je na ręku, wstałem z kolan i podszedłem do samochodu, żeby wyłączyć silnik oraz reflektory. Następnie rozejrzałem się uważnie dookoła, starając się ustalić, z którego domu wybiegła służąca i gdzie mogli się skryć spieszący za nią ludzie. Nie pamiętałem twarzy żadnej z tych osób, co mocno utrudniało sprawę. Ruszyłem w stronę najbliższego budynku, będącego, zdaje się, skrzydłem pałacu. Zapukałem do drzwi. Czekałem chwilę, zapukałem jeszcze raz. Nic się nie wydarzyło. Podszedłem do innych drzwi nieopodal. Zapukałem raz i drugi. Otworzył mi lokaj w eleganckim surducie. Spojrzał na mnie surowo, a ja zrozumiałem, że w ogóle nie wiem, co powiedzieć. – Stąd, zdaje się, wybiegła przed chwilą kobieta – zacząłem niepewnie. – Zostawiła dziecko na ulicy. Wskazałem znacząco głową na niemowlę, ale to nie zrobiło na lokaju najmniejszego wrażenia. – Nic mi o tym nie wiadomo – powiedział oschle i zamknął drzwi. Podszedłem do jeszcze kilku domostw, ale z podobnym skutkiem. Zrobiło się już późno. Ludzie byli nieufni. Zbywali mnie. Któraś z tych osób na pewno coś wiedziała, na pewno coś ukrywała. Nie byłem jednak w stanie ustalić która. Tymczasem niemowlę zaczęło się niecierpliwić, popłakiwało, stękało. Stałem na ulicy, sam, z płaczącym niemowlęciem, z którego posiadania nie mogłem się w żaden sposób wytłumaczyć. Nikt by mi przecież nie uwierzył. Nie mogłem go tu też zostawić. Wziąłem je ze sobą do samochodu i ostrożnie położyłem na przednim siedzeniu pasażera, odpaliłem silnik i ruszyłem. Zrozumiałem, że moje życie nigdy już nie będzie takie samo.\n3. Ogień płonął w kominku, ktoś przed chwilą dorzucił świeżych drew. Trzaskały cicho. Byliśmy w salonie naszej rodzinnej rezydencji. Babka zajmowała się dzieckiem. Zdążyła już zorganizować odpowiednie ubranka, służąca właśnie doniosła butelkę mleka i babka zabrała się do karmienia. Siedziała z małą na kanapie nieopodal kominka. Zagadywała ją pieszczotliwie. Nie zadawała mi żadnych pytań, jakby wszystko było dla niej oczywiste, jakby spodziewała się tego. Ojciec wręcz przeciwnie. Dopytywał się i indagował. Czułem, że muszę mu przedstawić jakieś proste wyjaśnienie, skoro prawda była niewiarygodna. Odruchowo zdecydowałem się na banał: romans z dziewczyną z plebsu, która urodziła mi dziecko, a potem umarła na jakąś dziwną chorobę i zostawiła mi małą. Nic nie wiem o jej rodzinie, chyba była sierotą. Mój rodzic tymczasem wwiercał się we mnie wzrokiem. Właściwie to było bez sensu, że podałem się za jej ojca. Po czasie pomyślałem, że mogłem przecież powiedzieć, że znalazłem niemowlę na podjeździe naszej posesji. To byłoby znacznie prostsze. Ale słowo się rzekło, nie mogłem się wycofać. Byłem na to zbyt dumny. Gdybym teraz zaczął zmieniać wersje, nabraliby podejrzeń, że coś kręcę. Do salonu wszedł sekretarz ojca z wyrazem gotowości i usłużności w postawie. Ojciec podszedł do niego, zostawiając mnie na moment samego. Słyszałem urywki ich rozmowy. – Nikt nie może się o tym dowiedzieć. Proszę zadbać o milczenie wszystkich osób, które mogą się czegoś domyślać – powiedział na koniec mój rodzic. Sekretarz skinął w milczeniu głową i wyszedł cicho. Bałem się tego człowieka, podejrzewałem, że moja rodzina wykorzystywała go niekiedy do załatwiania spraw trudnych i delikatnych, które wymagały poruszania się na granicy prawa. Mój ojciec był bardzo wpływową osobą, miał kontakty w różnych środowiskach, spotykał się z ministrami. Był surowy, wymagający, zdyscyplinowany, rzadko się śmiał, życie traktował niczym jakieś trudne zadanie do wykonania. Można powiedzieć, że do każdego dnia szykował się jak do misji, skupiony, rzeczowy, chłodny, niemal zawsze dopinał swego. Dorobił się olbrzymiego majątku w przemyśle obuwniczym. Ostatnio otworzył też fabrykę ekskluzywnych pasków. Znowu zwrócił się do mnie, westchnął ciężko, ale złagodził spojrzenie i jakby się nawet uśmiechnął. Uśmiechnął się? – Wszystko załatwimy – powiedział z pewnością siebie. Nie wiedziałem, o co mu chodzi. Kto załatwi? Jak? Co będzie z małą? Do salonu wślizgnęła się dyskretnie moja młodsza siostra Izabella. Miała dziesięć lat i wiecznie zalękniony wzrok. Przypominała małego strachliwego szczeniaka, uciekającego z piskiem na odgłos każdego nowego i zaskakującego dźwięku. Wchodząc, od razu zorientowała się, że dzieje się coś niezwykłego. Utkwiła wzrok w naszych zatroskanych twarzach, stanęła niepewnie w wejściu. Ojciec odprawił ją jednym szorstkim gestem. Wyszła pospiesznie. Chyba nie zauważyła dziecka. – Wszystko załatwimy, wszystko będzie dobrze – powtórzył tymczasem ojciec, zwracając się do mnie konfidencjonalnie i niemal czule, jakbym tym wyskokiem wykupił sobie przepustkę do jakiejś innej ligi czy kasty bardziej doświadczonych mężczyzn, którzy dają upust swoim namiętnościom, ale też robią potem porządek, wszystkiego dopilnowują. Tak, zrozumiałem teraz, być może pierwszy raz ojciec spojrzał na mnie jak na mężczyznę, bo wreszcie „narozrabiałem”. Za tydzień kończyłem dwadzieścia jeden lat. Najwyższy czas, żebym narozrabiał. Ojciec chciał, żebym po urodzinach rozpoczął terminowanie w fabryce. Może tę aferę z dzieckiem uznał za rodzaj inicjacji albo transakcji. On załatwi sprawę dziecka, a ja, niby w zamian, grzecznie wypełnię misję jego następcy, przejmując obuwnicze imperium, zaopatrując w luksusowe obuwie całą Europę, a może nawet inne kontynenty, kto wie? Podeszła babka. Objęła nas czułym rozumiejącym spojrzeniem. Kochała bezwarunkowo zarówno ojca, jak i mnie. Zawsze chroniła mnie przed jego przesadną surowością, a jego przed moim nadmiernym krytycyzmem. Była spoiwem. – Zasnęła – powiedziała szeptem. – To bardzo piękne dziecko. Ojciec chrząknął ze zniecierpliwieniem. Spojrzałem w stronę kanapy. Drobny nieruchomy kształt spoczywał na niej bezpiecznie opatulony w jakiś becik. Emanowały stamtąd spokój i bezpieczeństwo. Poczułem nieokreślone ukłucie bólu. Czułem, że coś połączyło mnie z tą istotą i nie powinienem jej porzucać. W zasadzie poczułem z nią więź silniejszą, niż gdybym był jej ojcem, chociaż oczywiście nie mogłem jeszcze wiedzieć, co znaczy być ojcem. Nie miałem porównania. – Jak ma na imię? – spytała babka. Nie wiedziałem. Nie zastanawiałem się nad imieniem. Nie przewidziałem tego pytania. Zacząłem gorączkowo przeglądać zawartość pamięci w poszukiwaniu właściwego imienia. – Olga – wypaliłem wreszcie. – Bardzo ładnie – skwitowała babka. Ojciec prychnął tylko, jakby niezadowolony, że ten problem w ogóle ma swoje imię. Olga. Olga spała na naszej kanapie snem niewinnego dziecka, którego nie spotkała jeszcze w życiu żadna krzywda.\n4. Trzy lata później stałem przed lustrem, szykując się na duże przyjęcie z okazji osiemdziesiątych urodzin babki. Chorowała ostatnio, była w kiepskim stanie. Być może to były jej ostatnie urodziny. Dlatego ojciec zmobilizował całą rodzinę. To przyjęcie miało być wielkim wydarzeniem. Lokalne gazety rozpisywały się o nim od kilku tygodni. – Powiesz mu dzisiaj? – spytała Maria, piękna kobieta, moja kochanka, która leżała nago na łóżku za moimi plecami. W naszej rodzinie kochankami nazywano wszystkie nieżonate partnerki i partnerów, bez względu na łączące nas z nimi relacje emocjonalne. Albo jest się żoną, albo kochanką, wszystkie inne określenia to eufemizmy. – Nie wiem, czy to dobra okazja, to urodziny babki – odparłem, zmagając się z muszką. – Ciągle to odwlekasz. Czego się boisz? – Mojego ojca. Czy nie powinnaś już się zacząć szykować? Spóźnimy się. – Odkąd to zależy ci na punktualności? Myślałam, że nie lubisz przyjęć. Mówiła zalotnie i uwodzicielsko, przekomarzała się ze mną. Ale ja nie byłem w nastroju. Denerwowałem się przed przyjęciem, przed rozmową z ojcem. Odpowiadałem jej szorstko i nerwowo. Poza tym chyba jej nie kochałem. Dobrze nam było razem, bo nie mieliśmy żadnych oczekiwań. Ponieważ nie odpowiedziałem, z ociąganiem zaczęła się gramolić z łóżka. Wciąż odwrócony do niej tyłem, patrzyłem na nią w lustrze. Jej czarne, gęste, długie i skłębione włosy opadały kaskadami na zgrabne blade plecy. Była nieskazitelnie piękna. Dumą mnie napawało, że byłem wybrankiem takiej kobiety. A jednak coś blokowało mnie przed oddaniem jej się całkowicie, jakaś część mnie pozostawała w ukryciu. Im dłużej byliśmy ze sobą, tym bardziej się skrywałem. Wyjrzałem przez okno. Zamieszki chyba już ustały. Od kilku dni robotnicy z różnych fabryk protestowali gwałtownie przeciw warunkom pracy, narzekali na wyzysk i nieludzkie traktowanie, interweniowała policja, byli ranni, chyba nikt nie zginął. Robotnicy z naszej fabryki też protestowali, ale ojciec to bagatelizował, prychał sarkastycznie, marszczył czoło. Mówił, że ostatecznie wszyscy chcą tego samego, chleba i igrzysk. Teraz robotnicy mają swoje igrzyska, wyjaśniał, ale w końcu wrócą do pracy, nie ci, to inni. Możliwe, że nie rozumiał ducha czasu. Z wiekiem stawał się coraz bardziej arogancki, jak niemal wszyscy ludzie, którzy odnieśli w życiu sukces, uznając to za oznakę swojej mądrości także w sprawach nie mających z ich sukcesem żadnego związku. – Muszę też o czymś porozmawiać z babką – powiedziałem cicho. – Dawno się z nią nie widziałem. – Za dużo pracujesz. Ojciec cię wyzyskuje – zawołała z łazienki. – Powinieneś protestować razem z tymi robotnikami. – O tak, na pewno dobrze by to przyjął. – Zaśmiałem się. Wyszła z łazienki w pełni przygotowana. Spojrzałem na nią zaskoczony. Nie mam pojęcia, jak ona to robiła. Pięć minut wystarczało jej, żeby wyszykować się na bóstwo. Jęknąłem z zachwytem. Wyglądała imponująco. – To naprawdę niesprawiedliwe – powiedziałem, a ona się zaśmiała, domyślając się, o co mi chodzi. – Ja muszę godzinę walczyć z moimi włosami, żeby nie sterczały we wszystkie strony, mimo że mam krótkie, podczas gdy tobie wystarczy kilka machnięć szczotką i jest po sprawie. Śmiała się perliście, głęboko, uwodzicielsko, przez co wyglądała jeszcze piękniej. – O czym musisz porozmawiać z babką? – Nic takiego – skłamałem. – Stara rodzinna sprawa. Chodźmy już, miejmy to z głowy. Podeszła i pocałowała mnie czule w usta. – Nie martw się, przecież będę przy tobie – powiedziała zalotnie i sarkastycznie jednocześnie.\n5. Wyruszyliśmy więc o czasie. Moje dłonie w skórzanych rękawiczkach znowu spoczywały na kierownicy. Miałem na sobie nowy surdut, szyty na miarę wedle ostatnich paryskich wzorców. Wyglądałem w nim nadzwyczaj szykownie. Ale źle się w nim czułem, czułem się w nim jak w pancerzu, ciążył mi, gdy mijaliśmy kolumnę protestujących robotników otoczonych kordonem policji. Kolejne starcie wisiało w powietrzu. Policjant nakazał nam skręcić w lewo, musieliśmy jechać naokoło. Wychwyciłem pojedyncze wrogie utkwione we mnie spojrzenia. Wychudzone złowrogie twarze. Co się stało z tymi ludźmi? Kiedy byłem małym dzieckiem, w fabryce biegałem między ich nogami z jakimiś prętami pełniącymi funkcję mieczy w moich zabawach. Zagadywali mnie wtedy, uśmiechali się, byli przyjacielscy, wydawali się zadowoleni. Ich twarze chyba nie były wtedy takie wychudzone, lecz raczej krzepkie i surowe, naznaczone wysiłkiem, ciężką pracą, w jakimś sensie zazdrościłem im nawet. Ale teraz? Jeżeli im się nie podobało, czy nie mogli po prostu zmienić pracy? Czego chcieli od mojego ojca? Skręciliśmy w kierunku wskazanym przez policjanta i znaleźliśmy się teraz na podrzędnej wyboistej drodze. Chyba jeszcze nigdy tędy nie jechałem. Jakaś bryczka tarasowała przejazd i musieliśmy się zatrzymać. Silnik pracował miarowo. Kilka dni temu moje auto miało przegląd. Ojciec sprowadził sobie ostatnio najnowszy model Forda, model A, mi też doradzał ten zakup. Przed nami woźnica szarpał się ze znarowionym koniem. Ktoś zatrąbił, co jedynie pogorszyło sytuację. Woźnica zaczął siarczyście kląć. Bałem się, że otoczą nas protestujący robotnicy. Co, jeśli ich złość wymknie się spod kontroli. Maria siedziała obok mnie raczej spokojna. Opowiadała mi o swojej przyjaciółce, która właśnie wróciła z rodziną z podróży do Afryki. Powiedziała, że też marzy o takiej podróży. Pomyślałem, że to w sumie dobry pomysł. Może powinienem wyrwać się na jakiś czas z tego kraju, nabrać perspektywy. Zdaje się, że czytałem ostatnio w gazecie o jakimś polskim antropologu, który wyjechał na Polinezję czy gdzieś badać zwyczaje dzikich. Zatęskniłem za podobną przygodą, z dala od tych twarzy na ulicy, z dala od ojca, z dala od wielu dręczących mnie pytań. Maria pochodziła z bardzo dobrego domu. Ojciec życzliwym okiem patrzył na nasz związek. Jej rodzina chyba też. Możliwe, że obie familie dawno już ułożyły się w naszej sprawie. To tylko my nic jeszcze o tym nie wiedzieliśmy. Tknięty jakimś dziwnym impulsem, sprzecznym z tym, co myślałem jeszcze parę chwil wcześniej w mieszkaniu, kiedy szykowałem się do wyjścia, powiedziałem teraz: – Może pojedziemy tam kiedyś w podróż poślubną? Nic nie odpowiedziała. Odwróciła się do swojego okna. Nie wiem, czy śmiała się, czy płakała, a może po prostu odpłynęła gdzieś myślami. Ruszyłem. Minąłem bryczkę i po chwili wyjechałem na mniej wyboistą drogę. Może nawet wcale się nie spóźnimy, pomyślałem. Maria wciąż się nie odzywała. Zaczynałem się niepokoić i żałować mojego nagłego wyskoku. Co mi strzeliło do głowy, żeby mówić o podróży poślubnej? Przecież nawet nie byliśmy zaręczeni. Zacisnąłem ze złością dłonie na kierownicy. Skóra rękawiczek zaskrzypiała cicho na skutek naprężeń powierzchniowych. Wjechaliśmy na podjazd rezydencji ojca, koła zachrzęściły kojąco na żwirze. Maria odwróciła się do mnie. Miała rozmarzone, nieco nieobecne spojrzenie. Spytała: – Kiedy to będzie? Odpowiedziałem jej wieloznacznym uśmiechem, a skóra moich rękawiczek znowu zaskrzypiała cicho. Być może oboje przeczuwaliśmy, że nie jesteśmy sobie przeznaczeni, tymczasem jednak graliśmy swoją grę, bo tak trzeba było, tego od nas oczekiwano. Sami też tego oczekiwaliśmy.\n6. Rezydencja wypełniona już była gośćmi, mimo że nie byliśmy spóźnieni. Wszędzie panował tłok, krążyły tace z przekąskami, szampanem, winami, mężczyźni przepychali się do barku z mocniejszymi napojami. Z piętra, z głównego salonu, dochodziła muzyka. To ojciec demonstrował swoje najnowsze nabytki, lampowe radio marki Philips oraz elektryczny gramofon, nie pamiętam marki. Puszczał muzykę na zmianę to z tego, to z innego urządzenia. Ludzie wzdychali zachwyceni. Dawniej ojciec wynajmował kwartet, teraz wolał zaufać technologii. Zawsze wolał maszyny niż ludzi. Wszedłem na piętro w poszukiwaniu babki. Siedziała za długim stołem razem z resztą bliskiej rodziny. Wspierała się na lasce. Była blada i zmęczona. Obok niej stał lokaj gotów na każde skinienie. Przeszedłem obok ojca, nie zauważył mnie, operując pokrętłami sprzętu. Nie zauważył również Marii. Przywitałem się z babką. Uśmiechnęła się słabo. Popijała rozcieńczone wino, raczyła się też filiżanką herbaty. Ledwo napoczęty łosoś na talerzu przed nią poświadczał jej słabą dyspozycję. – Wariactwo – powiedziała, wskazując ruchem ręki na wszystkich tych gości wokół. – Uparł się, zawsze był uparty. Jakieś dziwne zgrzyty dobiegły z gramofonu. Obejrzeliśmy się odruchowo. Za chwilę buchnęła głośna muzyka jazzowa. Ojciec był w swoim żywiole. Kelnerzy się uwijali. Goście tańczyli, śmiali się, jedli i pili. – Trochę go poniosło tym razem – powiedziałem. – Mnie się podoba – rzuciła Maria i zaczęła poruszać biodrami w rytm muzyki. – Czasem człowiek musi… no wiecie… poszumieć. Popatrzyliśmy po sobie z babką. – Ja nie potrzebuję do tego takich imprez – skwitowała babka. – I tak mi już szumi w głowie. Budzę się rano i od razu jakbym się napiła i grała gdzieś orkiestra. Tyle że nie wiem gdzie. No i nie chcą przestać grać. Minęło parę chwil. Maria krążyła po piętrach, szumiąc. Ojciec puszczał muzykę, rozmawiał z gośćmi, wpadł i na mnie, zamieniliśmy parę zdawkowych słów. Siedziałem koło babki. Wyglądała, jakby już trochę nie żyła. Może to nasza ostatnia rozmowa, pomyślałem. Podjadłem nieco sałatki greckiej. Też nie miałem apetytu. – Co z nią? – spytałem w pewnej chwili ze ściśniętym gardłem. – Z kim? – odpowiedziała pytaniem babka, mimo że dobrze wiedziała, o kogo mi chodzi. – Co z Olgą? Co u niej? Jak się chowa? Wszystko z nią dobrze? Babka popatrzyła na mnie uważnie. – Jest w dobrych rękach. Zajmują się nią porządni ludzie. Dostają pieniądze. Dziecku niczego nie brakuje. Nie martw się, Buziaczku. Mówiła do mnie „Buziaczku”. Kiedy byłem mały, podobno lubiłem robić taką jedną śmieszną minę, zwłaszcza gdy byłem z czegoś niezadowolony. I babka zaczęła mnie nazywać Buziaczkiem. Może teraz też zrobiłem tę minę. Spojrzałem na nią, wciąż wpatrywała się we mnie z troską. Gdyby tylko wiedziała. Powiedziałem, że zaraz wrócę. Wstałem. Poszedłem do toalety. W drodze powrotnej poprosiłem w barze o burbona. To był mój ulubiony trunek. Muzyka osaczała mnie, dobiegała zewsząd. Ile tych gramofonów kupił mój ojciec? Co w niego wstąpiło na stare lata? Co chciał zagłuszyć? Nigdy nie przepadałem za muzyką. Zawsze ceniłem sobie ciszę. Muzyka robiła coś z emocjami, odczuwałem to boleśnie. Wchodziła w człowieka i wyciągała z niego różne emocje, czy człowiek tego chciał, czy nie. Nie lubiłem tego. Wolałem, jak moje emocje były głęboko schowane i nikt ich nie wyciągał bez mojej zgody. Ze szklanką burbona w dłoni natknąłem się na Marię. Bawiła się na całego. Wypiła kilka kieliszków wina, podrygiwała, śmiała się, muzyka wypełniała ją i przepełniała, muzyka zabierała ją ze sobą w jakiś inny wymiar, w który ja nie wierzyłem. Ale patrzyłem na nią w zachwycie. – Mam na ciebie ochotę – powiedziała uwodzicielsko. – Zróbmy to w toalecie. Nie zdążyłem odpowiedzieć, podszedł do nas ojciec. Chyba nie usłyszał, co powiedziała przed chwilą Maria. Albo tylko udawał, że nie usłyszał. Może mu to nie przeszkadzało. – A więc tu gruchacie – powiedział zadowolony. – Bardzo dobrze. Może wreszcie doczekam się jakichś wnuków. Był dziwnie swobodny. Jemu też muzyka uderzyła do głowy. – Przecież już… – zacząłem, ale ugryzłem się w język. Chciałem mu przypomnieć o Oldze. Ale to by przecież było głupie. Nie zorientował się jednak, co chciałem powiedzieć. Myślę, że wyparł jej istnienie z pamięci. Była dla niego tylko problemem, który rozwiązał i o którym nie trzeba już było myśleć. – No nie wiem – podjęła tymczasem Maria. – On przecież chce studiować architekturę, nie będzie czasu na dzieci. Ojciec spochmurniał. Spojrzał na mnie lodowato. Potem spojrzał na Marię. Zorientowała się, że chlapnęła. Miałem dzisiaj powiedzieć ojcu, że odchodzę z fabryki, że interesuje mnie architektura. Ale nie było okazji. Rozmawiałem z babką. – Wybij sobie z głowy tę cholerną architekturę – powiedział. – Wybij sobie z głowy te głupoty. Dlaczego uparłeś się, żeby mi komplikować życie? Dorośnij wreszcie! Synowie przejmują interesy ojców. Tak było, tak będzie, tak ma być! Maria patrzyła na mnie błagalnie. Było jej głupio. – Przecież jest jeszcze Robert – powiedziałem, przypominając mu o moim przyrodnim bracie, owocu pozamałżeńskiego romansu ojca, dziecku, którego także się wypierał, łożąc jednocześnie na jego edukację, planując karierę, ustawiając go, ale utrzymując z dala od interesów rodziny. Podniósł rękę, jakby chciał mnie uderzyć w twarz. A przecież nigdy mnie nie bił, toteż raczej zdziwiłem się, niż przeląkłem. Następnie odwrócił się na pięcie i odszedł. Działo się z nim coś dziwnego. Najpierw ta wściekła impreza, teraz to. – Przepraszam – powiedziała Maria, wtulając się we mnie. – Myślałam, że już z nim rozmawiałeś. Nie wiedziałam, że tak zareaguje. Już rozumiem, dlaczego bałeś się tej rozmowy. Otrzeźwiała i uspokoiła się naraz. Tymczasem muzyka nie ustępowała, nastając na nas z wściekłością i natarczywością. – Nic się nie stało – powiedziałem. – Chodź, muszę jeszcze pomówić z babką. Potem będziemy się zbierać. Ale babki już nie było. Źle się poczuła i poszła do swoich pokoi. Lokaj nie chciał mnie do niej puścić. Pokręciłem się jeszcze trochę z nieodstępującą mnie już Marią. Nigdzie nie było ojca. Chciałem z nim spokojnie porozmawiać, przeprosić, że tak wyszło. Potem rzucona z zewnątrz cegłówka stłukła jedno z okien w salonie. Widocznie jacyś robotnicy, zbulwersowani tutejszym przepychem, podkradli się pod rezydencję i w ten sposób dali wyraz swemu oburzeniu. Pojawiła się policja. Przestraszeni goście zaczęli rozchodzić się do domów. Wyszliśmy z Marią przed rezydencję, zapaliłem papierosa, obserwując powoli pustoszejący podjazd i uwijających się lokai. Maria też obserwowała. W ogóle zrobiło się naraz dziwnie i tajemniczo. Szalejący po mieście robotnicy, osobliwy stan ojca, choroba babki, moje skomplikowane relacje z Marią, odległa relacja z Olgą. Popatrzyłem na chwilę na niebo, było pochmurnie, nie mogłem dojrzeć ani księżyca, ani gwiazd. Dopaliłem papierosa i też wróciliśmy do domu. Tej nocy kochałem się z Marią długo i namiętnie. Jakiś niepokój, lęk, jakaś groza podkradały się do mnie z różnych stron, a ja mogłem uciszyć to tylko gwałtowną namiętnością, burbonem i jeszcze jednym papierosem. Nie było innego sposobu. Czasem życie to tylko zasadzka.\n7. Wiedziała, że coś ważnego mam jej do powiedzenia. Wiem, że to odgadła. Przez tydzień po imprezie źle się czuła, więc spotkanie nie mogło dojść do skutku. Potem musiałem wyjechać w interesach do Francji – na cały miesiąc. Maria pojechała tam ze mną. Podczas gdy ja zamawiałem odpowiednią skórę na paski, dogadywałem się z dostawcami i podwykonawcami, ona chodziła po sklepach i zwiedzała muzea. Ale byliśmy razem, potrzebowałem jej, z jakiegoś powodu bardzo jej potrzebowałem. Czasami odczuwałem lęk, kiedy znikała na chwilę, kiedy wracała do hotelu później, niż to zapowiedziała. A przecież wydawało mi się, że jej nie kocham. Do Warszawy wróciliśmy wieczorem. Wysłałem liścik do rezydencji z zapowiedzią wizyty następnego dnia. Prosiłem w nim, żeby uprzedzili babkę, że chcę z nią porozmawiać w cztery oczy, że to ważne. Wszystko sobie przemyślałem, muszę jej powiedzieć prawdę o Oldze. Ale tej nocy, o czym nie wiedziałem, babka umierała. – Wezwijcie Buziaczka, chcę z nim rozmawiać – mówiła do ojca i sług. – Nie trzeba, jutro przyjdzie, poczekaj do jutra – odpowiadał ojciec. – Wezwijcie go teraz, jutro może już być za późno – dopominała się. – Wrócił dzisiaj z długiej podróży – mówił ojciec niewzruszony. – Jest zmęczony, niech odpocznie, jutro przyjdzie. – Ja dzisiaj wyruszam w jeszcze dłuższą podróż, poślijcie po niego teraz – nalegała babka. – Nie trzeba – odpowiadał jej. – On ci dzisiaj nie jest do niczego potrzebny. – To on potrzebuje mnie, a nie ja jego. – Jesteś zmęczona, majaczysz. Zamknij oczy, odpoczywaj. – Muszę mu coś ważnego powiedzieć. – Nie musisz, wydaje ci się. Odpoczywaj, jutro przyjdzie twój Buziaczek. – Coś nad nim wisi, coś zagadkowego, muszę go ostrzec. Trzeba go ostrzec. – Dobrze, jutro go ostrzeżesz. – Jutro będzie za późno. – Nieprawda. Jeden z lokajów powiedział mi o tej rozmowie parę lat później. Nie byłem przy babce, kiedy umierała. Nie porozmawialiśmy. Najpierw pomyślałem, że trudno, cóż, nic wielkiego się nie stało. Ale potem, z każdym kolejnym rokiem, ten brak pożegnania doskwierał mi coraz bardziej, coraz głębiej we mnie wchodziła ta wyrwa. Tamtego dnia około południa przyszedłem do rezydencji i powiedziano mi, że babka umarła nad ranem. Pogrzeb odbył się cztery dni później. Maria trzymała mnie za rękę, kiedy stałem nad trumną zamyślony i nieobecny. Nie płakałem. Od lat już nie płakałem, z jakiegoś powodu nie potrafiłem płakać. Maria płakała, mimo że bardzo słabo znała babkę. Może płakała bardziej nade mną niż nad nią. Wiedziała, ile dla mnie babka znaczyła. Wraz z nią w pewnym sensie traciłem też ojca. Na stypie poinformowałem ojca, że będę studiował architekturę, że odchodzę z fabryki i że to jest nieodwołalne. Nic nie odpowiedział, dopił kawę w surowym i zaciętym milczeniu. Prawie na mnie nie patrzył. Mój przyrodni brat też był na stypie. Mało się odzywał. Podaliśmy sobie dłonie w milczeniu, ja skinąłem jemu, a on mnie. Niech sobie ojciec weźmie teraz tego syna, pomyślałem z goryczą, niech on przejmie fabrykę. Po stypie pojechałem do fabryki wziąć wszystkie swoje rzeczy. Maria pojechała ze mną. Nigdy wcześniej tu nie była. Przyglądała się wszystkiemu z zaciekawieniem. Dziwiły ją ceglane ściany, ociekające smarem maszyny, zapach garbowanej skóry, umorusani robotnicy, ich puste spojrzenia. Zmieściłem się ze wszystkim do dwóch pudeł. Mogliśmy już iść. Zapakowałem pudła do samochodu. Wiał silny wiatr, który rozwiewał włosy Marii i dym z kominów. Chyba zanosiło się na deszcz. Zapaliłem papierosa i paląc, patrzyłem na fabrykę, może ostatni raz. Teraz pomyślałem, że było w niej coś przerażającego. Jej wygląd, ściany, kominy, dym, hałas, brudni i smutni ludzie, wszystko to jakoś zasadniczo urągało, choć nie wiem komu ani czemu. Fabryki są absurdalne. Dookoła rosną drzewa, przepływają obłoki, planety krążą po orbitach, a tutaj ludzie, istoty z krwi i kości, istoty wdychające powietrze, dobrowolnie zamykają się w ceglanych murach i cały dzień przesuwają jakieś śmierdzące i brudne maszyny, i to wszystko tylko po to, żeby wyprodukować obuwie dla rzeszy anonimowych osób rozsianych po całym świecie. Dlaczego ci ludzie na to pozwalali? To było przecież bez sensu. – Jutro pojadę spotkać się z matką – powiedziałem, nie patrząc na Marię. – Powiem jej, że babka zmarła. Chociaż ona i tak tego pewnie nie zrozumie. Czasami wydaje mi się, że rozumie, co do niej mówię, ale chwilę później znowu ją tracę. Jak chcesz, możesz pójść ze mną. – Nie, wolałabym nie, przepraszam, boję się ludzi… – zawahała się, jak to ująć – ludzi niestabilnych umysłowo, wiesz… to takie smutne.\n8. Miesiąc po pogrzebie odwiedził mnie sekretarz ojca. Właśnie ślęczałem nad papierami, próbowałem ukończyć swój pierwszy projekt domu. Szykowałem się do egzaminów wstępnych na studia. Marii nie było. Zajmowała się swoimi sprawami. Sekretarz przechadzał się po pokoju z chytrym wyrazem twarzy. Węszył. Zaproponowałem mu herbatę, ale odmówił. Przyniósł mi papiery testamentowe. Ojciec mnie wprawdzie wydziedziczył, ale babka, przewidując taki obrót spraw, ustanowiła dla mnie w testamencie skromne stypendium. Wystarczyło na czynsz w niedrogiej kamienicy i drobne wydatki. Musiałem się więc wyprowadzić do gorszej dzielnicy. Jak Maria to przyjmie? Powiem jej, że to przejściowe. Sekretarz już miał wyjść, ale odwrócił się i powiedział: – Nie rozumiem pana. Naprawdę warto było? Powiedziawszy to, popatrzył na mnie z mieszaniną zadumy i pobłażania, jakby spotkał nowy dziwaczny gatunek psa, krzyżówkę jamnika z chartem. Co miałem mu powiedzieć? Najwyraźniej nie był mnie w stanie zrozumieć. – Są takie rzeczy… – zacząłem, ale nie wiedziałem, jak skończyć. Przypatrywał mi się jeszcze przez chwilę, po czym wyszedł. W drzwiach minął się z Marią. Ukłonił się jej z przesadną atencją. Odprowadziła go skonfundowanym wzrokiem. Potem spojrzała na mnie pytająco. Wyjaśniłem jej krótko, w czym rzecz. – Nie martw się, moja rodzina nam pomoże – powiedziała. – Wiem, wiem. Dziękuję ci, ale wiesz, wolałbym, na tyle, na ile się da, zdać się na siebie, bez oglądania się na pomoc innych. Razem z tą pomocą zazwyczaj idą różne oczekiwania, niektóre są za ciężkie do udźwignięcia. Wsparcie rodziny jest transakcją, a czasami więzieniem. Wsparcie mojej rodziny zawsze było więzieniem. – Och, ty mój panie uparty i niezależny – powiedziała i objęła mnie czule. Powiedziałem jej, że te kłopoty są przejściowe. – Wiem – odparła. – Wierzę w ciebie. Potem pokazałem jej moje rysunki. Wyjaśniałem przy okazji, jak bardzo ważne są budynki. To nie jest obojętne, jak i w czym ludzie żyją. Zamieszkanie kształtuje ducha. Prawiłem niczym jakiś filozof, a ona przysłuchiwała mi się z lekkim pobłażaniem, a może nawet ze zniecierpliwieniem. Powoli zamieniałem się w idealistę, podczas gdy ona, prawdopodobnie, pragnęła jedynie wygodnego i światowego życia. – Co to za koperta? – spytała, wskazując na niepozorną białą kopertę leżącą na krawędzi biurka. – Nie wiem, sekretarz musiał ją zostawić. – Jest na niej twoje imię, to do ciebie – zauważyła Maria. – To pewnie jakieś rodzinne sprawy związane z postępowaniem spadkowym – odparłem, odkładając kopertę na bok. Maria poszła do łazienki, a mnie coś tknęło, żeby otworzyć kopertę. Był w niej krótki list od babki. Pismo było niewyraźne, niepewne, miejscami nieczytelne. Widocznie pisała to kilka dni przed śmiercią. W liście zwięźle relacjonowała losy Olgi. Załączyła doń adres oraz imiona jej opiekunów. „Ojciec nigdy by ci tego nie zdradził” – dopisała pod spodem. – „Musisz mu wybaczyć, on to robi z miłości. Każdy kocha inaczej”. Zawsze go usprawiedliwiała. Kochała nas obu miłością bezwarunkową, mimo że między nami, zdaje się, nie było miłości, tylko jakieś inne uczucia, jakieś bagienne emocje, podziemne afekty. Emocjonalnie rzecz biorąc, byliśmy grotołazami. Na odwrocie listu były jeszcze trzy krótkie zdania, jakby dopisane po chwili wahania, już nieco innym, bardziej wyraźnym charakterem pisma, ale na pewno należącym do babki. Długo wpatrywałem się w te zdania. Brzmiały one: „Co naprawdę łączy cię z Olgą? Przecież wiem, że nie jesteś jej ojcem. Mnie nie oszukasz”. Nie, babki się nie oszuka.\n9. Przez kilka kolejnych tygodni odwlekałem wizytę u Olgi i jej opiekunów. Wynajdywałem rozmaite preteksty, żeby nie iść. Z jednej strony niecierpliwiłem się bardzo, bardzo łaknąłem jej widoku, chciałem sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku. Czy dobrze się nią opiekowano? Z drugiej strony miałem najrozmaitsze obawy. Co da mi ta wizyta? Dlaczego tak bardzo pragnąłem ją zobaczyć? Co powiem jej opiekunom? Że po co niby przyjechałem? Czy mam się im przedstawić jako jej ojciec? Budziłem się w nocy i nie mogłem spać, biłem się z myślami. Którejś nocy wstałem, poszedłem do kuchni i zrobiłem sobie herbatę. Siedziałem w ciszy przy stole. Zza uchylonego okna dochodziły przytłumione odgłosy miasta. Kilka na wpół spakowanych kartonów stało na podłodze obok stołu. Szykowaliśmy się do przeprowadzki. Patrzyłem na te pudła, starając się o niczym nie myśleć. Nie udało mi się, myśli napierały na mnie z każdej strony. Pudła uświadomiły mi, że byliśmy już ze sobą od ponad roku. Być może Maria czekała na oświadczyny. Czekała na to? Nie narzekała na przeprowadzkę do gorszej dzielnicy, z pokorą przyjmowała mój upór, moje wymysły, moją potrzebę niezależności, nie skarżyła się na papiery i wykresy porozrzucane po domu, mój idealizm, moje marzenia o mieście przyszłości, które wypełnię budynkami na miarę człowieczeństwa, budynkami harmonijnie wkomponowanymi w rytm kosmosu, w puls przyrody, w co tam jeszcze. Na stole przede mną leżała mapa Warszawy i okolic, na której wcześniej oglądaliśmy położenie naszego nowego miejsca zamieszkania. Było stamtąd stosunkowo blisko na moją uczelnię. Maria będzie miała trochę dalej do rodziców, ale na to też nie narzekała. Nasze nowe mieszkanie oznaczyliśmy czarnym krzyżykiem. Dotknąłem go teraz, a potem zacząłem wodzić palcem po sąsiednich ulicach, aż przewędrowałem dalej, do miejsca nieistniejącego na mapie, ale oznaczonego w mojej głowie nieusuwalnym tuszem. Na samej granicy mapy, już poza miastem, po drugiej stronie rzeki. Tam właśnie położone było małe gospodarstwo, w którym wychowywała się Olga. Wpatrywałem się teraz w to miejsce, ponownie przepowiadając sobie w głowie trasę dojazdu. Zaspana Maria, jak mały piesek, przyczłapała za mną do kuchni. Pospiesznie wróciłem palcem do czarnego krzyżyka. Usiadła koło mnie, oparła głowę na moim barku. Jej gęste włosy spłynęły na moje ramię i plecy. – Nie możesz spać? – spytała, nie otwierając oczu. – Jakoś tak, sam nie wiem. – Martwisz się przeprowadzką? – Może, trochę, tak. – Chcesz się pokochać? – Na wszystko umiesz znaleźć lekarstwo – powiedziałem czule i pocałowałem ją. Wróciliśmy do sypialni, położyliśmy się do łóżka, zaczęliśmy się całować, zszedłem niżej, zacząłem pieścić jej piersi, całować aksamitny brzuch. Ale jakoś nam nie szło, ona była zaspana, a ja spięty i nieobecny. Poddaliśmy się po pół godzinie. – Przepraszam – powiedziałem zrezygnowany. – Nic się nie stało, zdarza się – odparła, przewracając się na drugi bok. – Masz dużo stresu. Chwilę później zasnęła. A ja dalej myślałem. Postanowiłem, że następnego dnia pojadę do Olgi, pojadę sprawdzić, co u niej. To będzie przecież zwykła wizyta, nic strasznego. Sprawdzę tylko, czy wszystko u niej w porządku. Powiem, że jestem dalekim krewnym, powołam się na babkę, że niby to była jej prośba na łożu śmierci. Uspokojony tym planem, zasnąłem wreszcie, ale sen miałem niespokojny. Śniło mi się, że zgubiłem drogę, że zepsuł mi się samochód, że błąkałem się po bezdrożach, aż w końcu dotarłem do miejsca, w którym rzekomo miała przebywać Olga. Ale tam nikt o niej nie słyszał, podobno nigdy jej tam nie było, wyglądało na to, że wymyśliłem ją sobie od początku do końca. Kiedy się obudziłem, jeszcze przez długi czas wydawało mi się, że Olga jest tylko snem. Ale list od babki był przecież czymś rzeczywistym. Maria wtulała się w mój bok.\n10. W czasie podróży nie musiałem patrzeć na mapę. Całą trasę miałem w głowie. Serce biło mi szybko, jakbym popełniał jakieś straszne wykroczenie. Wyjechałem już poza Warszawę. Droga była tu znacznie gorsza, wyboista i piaszczysta. Jechałem ostrożnie, ale wreszcie się zakopałem. Od dawna nie padało. W wielu miejscach droga zamieniła się w piaszczyste łachy. Wysiadłem i podłożyłem wycieraczkę pod koło. Udało mi się ruszyć. Ale kilkaset metrów dalej znowu się zakopałem. Silnik pracował ciężko. Bałem się, że go zatrę. Wyłączyłem silnik. Resztę drogi postanowiłem odbyć na piechotę. Zostało, zdaje się, niecałe dwa kilometry. Zamknąłem samochód i ruszyłem. Marsz trochę mnie uspokoił, odprężył. Wkrótce dotarłem do niewielkiej wioski. Zacząłem szukać właściwego gospodarstwa. Jakiś rolnik wskazał mi drogę, obrzucając mnie przy tym podejrzliwym spojrzeniem. Spociłem się. Plamy potu pojawiły się na bawełnianej koszuli pod moimi pachami. Źle się ubrałem na tę wyprawę. Dotarłem do gospodarstwa. Było skromne, ale zadbane. Kury przechadzały się po podwórzu. Gospodyni pieliła rabaty kwiatowe przed domem. Przedstawiłem się grzecznie i wyjawiłem cel swojej wizyty, zgodnie z wczorajszym planem. I wtedy ją zobaczyłem. Olga, w wieku niecałych czterech lat, rozkoszna, z rozwianymi włosami, białymi jak śnieg, okalającymi pucołowatą radosną twarz, bawiła się w dużej blaszanej balii wypełnionej wodą. Podchodziła do balii i odchodziła od niej, zanurzała w niej ramiona, mówiła coś do siebie, beztroska i uśmiechnięta. Słońce odbijało się od powierzchni falującej wody. Jakiś pies podbiegł do balii i merdając ogonem, napił się z niej trochę. Olga odgoniła go ze śmiechem: – Sio, Marszałek, sio! Uciekaj, nie wolno! Wzruszył mnie jej widok, coś śmieszno-ckliwego podeszło mi do gardła. Nie usłyszałem, co gospodyni mówiła do mnie, zdaje się, że zaproponowała, żebyśmy weszli do chałupy napić się wody. Musiała to powtórzyć dwa razy. Nie mogłem oderwać wzroku od Olgi, która zatopiona w swoim świecie, w ogóle nie zwracała na mnie uwagi. Weszliśmy do izby. Usiadłem za stołem. Dostałem garnuszek wody z cytryną i miętą. Zacząłem zachłannie wypytywać o Olgę. Z trudem ukrywałem ekscytację. – Panie, to złote dziecko jest. Zawsze uśmiechnięta. Ale krucha jak słomka. Skórę ma jak bibuła. Ledwo się o co otrze, a siniak ma przez tydzień. Nie daj Boże, żeby się skaleczyła. Krew sika i sika, goić się nie chce. Przyszedł gospodarz. Otrzepał buty w wejściu. Na ławę przy drzwiach rzucił znoszony słomkowy kapelusz, nalał sobie wody. Przywitałem się z nim. Nie był wylewny, ale dobrze mu z oczu patrzyło. Oboje byli raczej nieufni, przestraszeni, ale prostoduszni i skromni. Widać było, że czują przynależność do tego miejsca. Kontynuowaliśmy rozmowę. – Kochamy to dziecko – powiedział w pewnej chwili gospodarz – ale w gospodarstwie nie ma dla niej przyszłości. Za krucha jest. – Chociaż ma rękę do zwierząt. Woli zwierzęta niż ludzi. Psiaki, koty i kury chodzą za nią i jedzą jej z ręki, a ona coś do nich mówi, jakby znała zwierzęce języki. – Co fakt, to fakt, matko. Gospodyni wyszła przed dom i zawołała: – Kasieńko, chodź no tu, jeden pan chciał się z tobą przywitać. Kasieńko? Zmroziło mnie to imię. Przecież miała na imię Olga, ja ją tak nazwałem. Dziewczynka weszła do izby, zanim zdążyłem wyjaśnić kwestię imienia. Popatrzyła na mnie i bez chwili wahania puściła się w moją stronę, a potem z całej siły przywarła do mojej nogi. Gospodarze obserwowali tę scenę ze zdumieniem. Wywnioskowałem z tego, że to było dla dziecka niezwyczajne zachowanie. Trochę niezgrabnie odwzajemniłem uścisk. Nie wiedziałem, co powiedzieć, jak się zachować. – Kocham tego pana – powiedziała dziewczynka, zwracając się do gospodyni. – No patrzcie, państwo – szepnęła kobieta, patrząc na mnie – poznała swego. Kasieńka czy Olga, wiedziałem, że to ona. Nie mogłem mieć żadnych wątpliwości, zwłaszcza że wwiercało się we mnie teraz to samo bezdenne i zagubione spojrzenie, spojrzenie, które zdawało się rozumieć więcej, niż dziewczynka potrafiła wyartykułować. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI PEŁNY SPIS TREŚCI: I. OBECNOŚĆ II. NIEOBECNOŚĆ III. ODNAJDYWANIE IV. WIECZNOŚĆ V. NICOŚĆ\nTable of Contents I. OBECNOŚĆ 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dawno_zapowiadana_nieobecnosc-ebookRO/p207112i333887" target="_blank" title="Dawno zapowiadana nieobecność [Tomasz Mazur] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dawno zapowiadana nieobecność [Tomasz Mazur] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


"Zagłodzić raka" Nasha Winters, Jess Higgins Kelly - ...\n« Ultra.Dobiegniesz dalej niż ...\nChleb na bazie suszonych ... »\n"Zagłodzić raka" Nasha Winters, Jess Higgins Kelly - recenzja\nJeśli pójdziecie do księgarni i traficie na półkę z książkami poświęconymi metodom leczenia lub wspierania leczenia różnych chorób, pierwsze co można zauważyć, to fakt taki. Każdy z nas jest inny i wierzy w coś innego. I to właśnie buduje nasze teorie, które praktykujemy z przekonaniem na sobie. Co więcej również każdy organizm jest inny i lepiej lub gorzej może znosić określone metody.\nAutorki książki "Zagłodzić raka" są zdania, że rak żywi się cukrem. I to nie tylko tym białym cukrem ale każdym produktem, którego skład jest wysokowęglowodanowy. W oparciu o własne doświadczenie w leczeniu ( również siebie bo jedna z autorek ma za sobą nowotwór) oraz pacjentów proponują dietę keto. Właśnie w celu nie namnażania kolejnych komórek rakowych. Jadłospis może składać się w największej części ze zdrowych tłuszczy (orzechy, ryby, bio nabiał) , w mniejszej z białka i w najmniejszej z węglowodanów (roślin zielonych i niskocukrowych owoców). Swoje teorie popierają wieloma badaniami, ich wynikami i doświadczeniami. Także analizami procesów biochemicznych zachodzących ludzkich organizmach jeśli właśnie chodzi o budowanie i podział komórek rakowych. Punkt wyjścia całej książki stanowi nie tylko sam sposób tego jak pacjenci się żywią. Także to w jakich warunkach żyją, co mogą odziedziczyć genetycznie po przodkach, jak żyją oraz wreszcie co jedzą. Jakby nie było jesteśmy chodzącymi procesami biochemicznymi. Dlatego nawet w przypadku raka podział kolejnych komórek i ich mutacje mogą być za każdym razem kompletnie inne. Stąd również trudność w znalezieniu jednej słusznej metody na ich zniszczenie.\nCzy ja w to wierzę? Ogólnie jestem skłonna się z tym zgodzić.\nPo pierwsze uważam, że książka jest napisana rzetelnie. Tak, wiem z doświadczenia, że każdy może udowodnić swoją teorię na swój sposób. I to zarówno jeśli chodzi o skuteczność diety wegańskiej jak i opierającej się na piwie i czekoladzie lub mięsie wieprzowym i chrupkach. Autorki posługują się wieloma analizami i badaniami. Jest to dosyć istotne bo łatwo dowodzić teorii posługując się tylko fragmentami określonych wyników. Istotne też jest to, że cały temat jest poruszany nie tylko z punktu widzenia samej choroby i diety ale także środowiska w którym żyjemy (zanieczyszczenia, chemikalia, ilość chemii w rolnictwie czyli w warzywach, które lądują na naszym talerzu itd.)\nPo drugie. Po prostu zgadzam się z teorią, że cukier szkodzi. Uważam, że nadużywanie cukru, słodkich produktów (nawet owoców), różnego rodzaju słodzików (także niektórych a la naturalnych) nie jest zdrowe. Przyczynia się do stanów zapalnych, uzależnia od słodkiego smaku, zaburza florę jelitową czyli wpływa na to jak funkcjonujemy. Czy cukier powoduje raka? Myślę, że sam w sobie nie. Jestem jednak zdania, że podobnie jednak jak z innymi przetworzonymi produktami może się do niego przyczyniać. Tak jak i w innych przypadkach, wszystko zależy od indywidualnego organizmu i tolerancji.\nPo trzecie. Lektura tej książki może być naprawdę dołująca. I mimo samej tematyki raka, która wiadomo, że przyjemna nie jest, treść części rozdziałów jest po prostu (przynajmniej dla mnie) przytłaczająca. Nie jest to wprawdzie odkrywcze ale po prostu możemy tylko przekonać się jak bardzo człowiek niszczy Ziemię i to co dostał od natury oraz w jak wielkim przetwórstwie chemii żyjemy na co dzień. Również, że jest to życie w smogu i syfie.\nDla zdrowych osób jedzenie często nie jest tematem do delibaracji. Patrząc po mediach, w zasadzie może bardziej skupiać się tylko na tym jak zmieścić się w sukienkę o rozmiarze 34 lub zbudować klatę jedząc kurze białka. Moim zdaniem często wiele osób po prostu nie analizuje za bardzo tego co je. Robi tak dopiero wtedy gdy zaczyna na coś chorować.\nI tu wracamy do punktu wyjścia. Autorki bezwzględnie nawołują do totalnej świadomości w zakresie każdego kęsa wkładanego do ust (nie odnosząc tego wyłącznie do diety keto). Również do świadomości w wyborze kosmetyków, odzieży, obuwia itd. Jest to konsekwencja, której trzeba się trzymać. I można, nawet mając mało kasy. Na nic bowiem całe tego typu teorie jeśli i tak wolimy świadomie jeść przetworzoną żywność i nie obchodzi nas problem ekologii.\nReasumując uważam, że ta książka jest godna polecenia ze względu na różnorodną zawartość wiedzy (zbyt wiele szczegółowych informacji by streścić tu w kilka zdaniach). Znajdziemy tutaj także oczywiście m.in. dużo wskazówek dietetycznych i porad odnośnie diety keto w chorobie. Również jadłospisy i szczegółowe opisy elementów diety, suplementów, witamin itd. Tego jaką żywność jest dobrze kupować, a co lepiej omijać. Także są porady i przepisy na to jak np. przygotować zdrowy płyn przeciwbaktreryjny do domu albo czym zastąpić syntetyczne produkty kosmetyczne. Wszystko jest rozpatrywane lub opisywane z punktu terapii przeciwnowotworowej ale tak samo cały czas jest mowa o tym jak do raka nie dopuścić czyli dla każdego kto jest zainteresowany dobrym stanem zdrowia.\nWiele tematów poruszonych pokrywa się z innymi teoriami medycyny holistycznej. Jak i konwencjonalnej (w zakresie np. warzyw przebadanych pod kątem działania antyrakowego; działanie polifenoli itd.). Także niektóre teorie autorek są zgodne z innymi trendami żywieniowymi, z którymi można się obecnie spotkać (np. po części z tą książką). Mówią one o tym m.in. jak ważna jest mikroflora jelit w utrzymaniu homeostazy całego organizmu. Także o tym, że okresowe jedzenie mniejszych ilości pokarmów jest zdrowsze. Również o tym, że spożywanie pokarmów przygotowywanych w bardzo wysokich temperaturach jest rakotwórcze (powyżej 100 stopni; szczególnie grill/smażenie itd.). Nie wspominając o (normalnych) warzywach, które są hodowane na takiej ilości nawozów, że sama lista ich skutków na organizmy ludzkie jest po prostu szokująca. Dlatego zaleca się kupowanie warzyw i owoców bio, a jeśli nie to kierować się przynajmniej tzw. zdrową dwunastką.\nAutorki podkreślają kilkakrotnie, że keto nie jest metodą leczenia. Jest dla nich jednym z elementów (proponowanych przez nie holistycznej) terapii, która może pomóc chorym w powrocie do zdrowia. Natomiast według nich warto jest się trzymać wskazówek zawartych w książce by pomóc swojemu organizmowi w funkcjonowaniu w zdrowiu. Wiele z nich łatwo jest wprowadzić i w sumie nie są też aż tak bardzo kosztowne (jak np. stosowanie ziół w diecie, ograniczenie chemicznych środków czyszczących i kosmetyków, dbanie o dietę). Muszę jednak wspomnieć, że według autorek dieta wegetariańska jak i wegańska nie są najlepszymi wyborami dietetycznymi. Wiąże się to m.in. z dużą zawartością węglowodanów w diecie. Nie traktują jednak tego w sposób ostentacyjnie zły; nie wyzywają zwolenników wegetarianizmu do najgorszych itd. Podają swoje za i przeciw i zostawiają czytelnikom miejsce do podjęcia własnego wyboru.\nW każdym razie bez względu na to jakiej diecie hołdujemy na co dzień, warto jest zwracać uwagę na to co jemy oraz w jakim środowisku funkcjonujemy. Jakby nie było żyjemy też w strasznie zanieczyszczonym świecie. No i jesteśmy śmiertelni. Wprawdzie jak mówią jedni przegryzając spaloną kiełbasę z grilla (kawałek tortu / worek cukierków itd.) "na coś trzeba umrzeć" :-) . Od nas zależy zatem co wybierzemy.\nponiedziałek, 07 stycznia 2019, aga.the.script\nMargit Kossobudzka "Człowiek na bakterie"\nNiedawno pisałam o książce innego autora o podobnej tematyce. Michael Mosley w swojej książce "Jelita wiedzą lepiej" jako główny temat obrał mikrobiotę i\nMichael Mosley "Jelita wiedzą lepiej" - recenzja\nAbsolutnie fantastyczna książka. Dla mnie porównywalnie ciekawa i pełna napięcia niczym dobra sensacja lub film przygodowy! Michael Mosley jest brytyjskim autor\nMollie Tunitsky z Gabrielą Gardner "Stop zespołowi jelita drażliwego! Dieta FODMAP" - recenzja\nZ dietą FODMAP zetknęłam się pierwszy raz z dobry rok temu biorąc udział w wykładzie na temat problemów jelitowych w kontekście uprawiania sportów wytrzymałości


Dochodzenie roszczeń, windykacja (dochodzenie) należności i analiza sytuacji majątkowej dłużnika Gospodarcze Pomorskie – Prawo Gospodarcze\nWłasna działalność gospodarcza to szereg wyzwań w każdym miesiącu rozliczeniowym. Do najbardziej przykrych i problematycznych sytuacji należy niespłacenie naszej należności przez usługobiorcę, któremu zaufaliśmy.\nWykonując pracę dla kontrahenta dajemy z siebie wszystko, staramy się, aby był zadowolony. I niestety nigdy nie mamy gwarancji, że za wystawioną fakturę otrzymamy zapłatę. Co wtedy zrobić? Jak odzyskać stracone pieniądze?\nNiezależnie od etapu dochodzenia należnych spłat w pełnym zakresie przejmujemy proces i z gwarancją bezpieczeństwa prawnego reprezentujemy Klienta przed dłużnikiem. Kompleksowo realizujemy wszystkie kroki procedury przedsądowej, włącznie z przygotowaniem odpowiednich dokumentów, prowadzeniem korespondencji, analizą sytuacji majątkowej dłużnika oraz uczestnicząc w mediacjach ugodowych mających na celu uniknięcie wizyty w sądzie. Jeśli dochodzenie roszczeń podczas wspólnych negocjacji z kontrahentem nie przynosi zadowalających skutków, reprezentujemy Klienta w sporze sądowym pomagając wygrać sprawę.\nWieloletnie doświadczenie w windykacji należności zdobyte na terenie całego kraju, jak i w rozprawach międzynarodowych, pozwala nam na skuteczną pomoc przedsiębiorstwu każdej wielkości. Zdobywana w praktyce wiedza dała nam świadomość złożoności całego procesu – wiemy, że każda sytuacja jest inna, zatem do każdej podchodzimy indywidualnie i z pełnym zaangażowaniem.


Red Thai & Sushi, Hollywood - recenzje restauracji - TripAdvisor\nHollywood — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Red Thai & Sushi\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Hollywood Atrakcje w pobliżu obiektu Red Thai & Sushi\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Floryda›Broward County›Hollywood›Hollywood Restauracje›Red Thai & Sushi\n98 recenzje(-i) Nr 50 wśród 469 Restauracje w lokalizacji Hollywood Certyfikat jakości $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 1924 Hollywood Blvd, Hollywood, FL 33020-4524 +1 954-921-1988\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Red Thai & Sushi Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Red Thai & Sushi — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Red Thai & Sushi? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n1924 Hollywood Blvd, Hollywood, FL 33020-4524 Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Red Thai & Sushi.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Red Thai & Sushi Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 251 recenzje(-i) ArtsPark at Young Circle\n204 recenzje(-i) Chocolada Bakery & Cafe


26-01-2018, 21:39 #1\nSłuchajcie, chyba w całym województwie śląskim (włącznie z firmowym centrum sprzedaży FCA) nie ma dostępnego Tipo 1.6 MJET 120KM do jazdy testowej.\nMam pytanie - może ktoś z Was jechał i 120KM benzyną i dieslem - jak wygląda porównanie? Głośność, dynamika, ogólne odczucie? Waham się co kupić, a do testów tylko benzyna. Dużo jeżdżę, więc albo LPG, albo diesel. Koszta jazdy porównywalne, benzyna+lpg nieco tańsza w zakupie... Robię długie trasy, więc w sumie diesel ma pewne zalety, ale... może ktoś ma jakieś opinie, przemyślenia, wrażenia?\n26-01-2018, 22:27 #2\nNa youtubie jest słowacki test wersji silnikowych. Jest na forum w watku o testach i recenzjach kilkanascie watkow nizej. Gosciu pedzil te auta po dlugiej prostej pod gore i po rownym . Wolnossacy 1.4 wiadomo wypadl slabo ale porownanie tjeta z multijetem wypadlo na korzysc tjeta.\nBadal elastycznosc na 3 biegu chyba 70-100 i multijet mial sporo gorsze czasy. Tjet lepszy rozklad masy, tansza jazda i chyba tanszy serwis, szybsze nagrzewanie, brak dpf (choc w trasie to nie problem chyba), potencjalnie trwalsza dwumasa, ale czestsze tankowania, przeglady lpg ciut mniejszy bagaznik. Nie wiem jak z halasem, zestopniowaniem biegow(to idzie oblookac na filmikach z przyspieszeniami 0-200), zestrojeniem zawieszenia. Kwesie uczulenia na smród ON i spalin diesla pomijam bo nie wszysy cierpią na tę przypadłość\nOstatnio edytowane przez marx30 ; 26-01-2018 o 23:04\n26-01-2018, 22:56 #3\nJak na trasy, ja bym brał diesla. Nie sugerowałbym się tym, że na 3 biegu MJ wolniej przyśpieszał, bo to nie były jego optymalne warunki pracy. Przy tej prędkości 6 biegowy MJ powinien jechać płynniej na 4 biegu. A jak chcemy porównać T-Jeta do MJ to spróbujmy przyśpieszyć jadąc 100km/h na 6 biegu i w tedy sprawdzić, który lepiej się będzie zbierać. Jak do tego jeszcze dołożymy jazdę pod nawet lekką górkę, to wynik będzie z góry przesądzony na korzyść diesla, o spalaniu już nie wspominając.\n27-01-2018, 01:54 #4\nNa 6 biegu przy prędkości 120km/h w t jet jest 3k obrotów. Przy wyprzedzaniu nawet nie redukowałem przy 100km/h tylko kierunek i przyspieszał fajnie. Różnicą pomiędzy benzyna a dieslem jest głośność. Podoba mi się ta cisza przy benzynie zwłaszcza w mieście co do spalania na trasie to zależy ile latasz. Najlepiej się jedzie tak 110km/h bo obroty są około 2.7k i jest komfortowo. Szybciej to już coraz głośniej w kabinie bo tez opory powietrza, opony i obroty No i im szybciej tym wir w baku. Podejrzewam ze na trasie ci spali 8-9lpg a diesel około 5l on. Ale to zależy tez od nogi . Plusem dla diesla jest dwusprzęgłowy automat którego można dołożyć przy zamawianiu czego ( ubolewam) w t-jet nie ma.\n27-01-2018, 09:20 #5\nTest faktycznie trochę bez sensu - należy porównywać przyspieszenia na najkorzystniejszym biegu dla każdego silnika, który niekoniecznie będzie ten sam.\n27-01-2018, 15:42 #6\nJeździłem obydwoma wersjami. Wybór padł na diesla (tym bardziej, że kupiłem to w cenie benzyny z lpg).\nUżywam samochodu w większości na trasie. Nie muszę co chwila zjeżdżać z autostrady w poszukiwaniu stacji z lpg.\nDla mnie kolejnym istotnym faktem jest to, że koło zapasowe jest w przeznaczonym do tego miejscu, a nie zajmuje połowę bagaznika, co w przypadku dziecka czy jakiegoś wyjazdu na wakacji ma ogromne znaczenie\nDojeżdżam do pracy ok 900 km i staram się trzymać prędkość w granicach 135-140km/h. Spalanie wychodzi mi przy tym ok 5.5-6 l/100 km.\nCo do hałasu...\nZ zewnątrz słychać, że to diesel ale w środku jest cicho, choć pewnie znajdą się malkontenci, co to pierdnięcie komara usłyszą.\nO dpf raczej się nie martwię przy moim stylu użytkownika, bo wypala się na bieżąco w trasie.\nTak jak któryś z poprzedników pisał...pod górkę na 6 biegu przy ok 100 km/h nie było najmniejszego problemu (3 dorosłe osoby, dziecko i drobne bagaże).\nPóki co jestem zadowolony z wyboru.\nkendzior3 i kartonik lubią to.\n27-01-2018, 15:49 #7\nZ tym hałasem, to napiszę z własnego doświadczenia. Jeździłem parę dni dieslem (1.3, ale pod względem hałasu pewnie nie ma istotnej różnicy) i faktycznie klekot nie był jakiś uciążliwy. Jednak po powrocie do mojego 1.4-95 pierwszym wrażeniem po odpaleniu silnika było "o, jak tu cicho!".\n27-01-2018, 16:02 #8\nTak, na jeździe testowej benzyną podczas postoju na światłach myślałem, że zadziałał start&stop. Tymczasem patrzę, a on wyłączony. No ale obecnie jeżdżę dieslem i jeśli nawet nie słyszę, że silnik pracuje, to czuję na kierownicy. Czy czuć wibracje na kierownicy w 1.6 MJET?\nTak swoją drogą - czy DPF jest typu suchego, czy mokrego? Trzeba uzupełniać jakiś płyn? Wymieniać całość po jakimś przebiegu? Obecnie jeżdżę Laguną 2.0 dCi, gdzie niby DPF jest suchy i "nieśmiertelny" (250kkm i nic nie wskazuje na wymianę).\nP.S. Jak Ci się udało kupić w cenie benzyny z LPG?\n27-01-2018, 16:14 #9\nTak swoją drogą - czy DPF jest typu suchego, czy mokrego?\n27-01-2018, 16:25 #10\nW sumie na wibracje nawet nie zwróciłem uwagi (czyli albo są słabo wyczuwalne, albo ich nie ma &#128521 .\nDpf suchy. W poprzednim Fiacie miałem wcześniej wspomnianego 1.3 i tam również problemu z dpfem nie było, a auto ma już ponad 200kkm i dalej jeździ w rodzinie.\nCo do zakupu, to zawsze musi być jakiś haczyk...kupiłem demo ze znikomym przebiegiem. Do tego auto miało bardzo dobre wyposażenie z które normalnie musiałbym sporo dopłacić.\nI jeszcze w kwestii ogrzewania...\nDiesle maja podgrzewacz PTC, dzięki któremu w aucie robi się zdecydowanie szybciej ciepło, niż w dieslach pozbawionych tego dobrodziejstwa. W 1.3mjet na postoju nie szło nagrzać auta (w sumie nawet w trakcie jazdy było ciężko to zrobić), a tutaj po chwili jest ciepło.\n27-01-2018, 16:48 #11\nNa postoju w benzynie jest ciszej niż w dieslu, ale przy prędkościach autostradowych hałas w kabinie jest mniej dokuczliwy mając MJ pod maską.\n27-01-2018, 22:54 #12\nBierz diesla. Zdecydowanie lepszy na trasy. Dynamiką się mnie przjemuj - diesel ma bardzo długie przełożenia więc fajny na trasy.\nZasięg zdecydowanie większy - spokojnie 600km na jednym baku w dieslu vs ok 400 w gazie.\nDiesel nie smierdzi - przynajmniej nie bardzije niż gaz, który po jakimś czasie zawsze czuć w aucie.\nCenowo jazda lpg i diesel wychodzi tak samo, bo do gazu należy doliczyć częstsze wymiany oleju, świec, z czasem szybciej padną cewki, regulacja i wymiana filtrów oraz strojenie lpg. Szybciej też koroduje układ wydechowy. Droższe są również przeglądy. Pamiętajmy, że po ok 100k należy zregenerować lub wymienić reduktor a wymienić na nowe wtryskiwacze gazowe.\nCo do czeskiego testu benzyna w benzynie ma zawsze lepsze czasy niż benzyna w lpg więc jak kolega chce z gazem to pewnie przyspieszenie będzie takie samo w dieslu i benzynie lpg.\nJa bym brał diesla - jeżdziłem dieselkiem i 1.4 t jet w benyznie i nie widziałem wyczuwalnej równicy w przyspieszeniu.\n27-01-2018, 23:28 #13\nJezdze na gazie z 16 lat roznymi autami i nic nie smierdzi (bo sprawne nie ma prawa). Za to rope po kazdym tankowaniu czulem az mnie mdlilo ( byly epizody ze sluzbowa corolla d4d i a golf ropniak dopiero w zeszlym roku poszedl do zyda) ale to taka moja cecha osobnicza. Padanie cewek chyba urban legend (w t jecie sa palcowe nie ma przewodow WN). W mito wydech 9 lat jeszcze zyje. Olej swiece normalnie zgodnie z zaleceniami producenta. Przyspieszenie katalogowo takie samo. Ale LPG to faktycznie proteza i na dlugich trasach byc moze MJ bedzie lepszy.\nOstatnio edytowane przez marx30 ; 27-01-2018 o 23:33\n27-01-2018, 23:59 #14\nMam benzynę z lpg dla żony, jak i ropniaka na dłuższe trasy dla siebie.\nCo do doznań zapachowych, to zawsze czuję zapach tego na czym jeżdżę...rzecz jasna tylko przy tankowaniu, a i to tylko wtedy, jak się człowiek postara albo skupi na tym szczególną uwagę. Nie spuszczam się nad tym i nie wiem po co przywiązywać do tego szczególną uwagę. "Żydek" (choć nie wiem czy to poprawne politycznie określenie) się zaświeci, to zajeżdżamy na stację i tankujemy co trzeba, a nie to co akurat nam ładniej pachnie. Jak komuś przeszkadza to można "wunderbauma" sobie na nos zawiesić i będzie jak znalazł.\nReasumując, to ani nie mdli mnie od ropy, ani nie czuję gazu w drugim aucie, a zapach benzyny zwyczajnie lubię. Jak wszystko działa jak należy, to dlaczego miałbym coś czuć?\nKierując się wyłącznie nosem podczas zakupu, to powinniśmy skierować swoje kroki (czy też nosy) w stronę Tesli, albo innego elektryka, choć i tu nie mamy pewności, że zapach auta nam podejdzie do gustu.\nJeżdżąc pb/lpg po mieście, czy też dieslem w trasie, cieszę się walorami danego rodzaju zasilania i korzyściami jakie z niego wypływają w danych warunkach, a że benzyna, lpg lub ON mają swój zapach? No cóż...paliwa dobre jak każde inne.\nAutor tematu sam najlepiej wie, na czym najbardziej mu zależy.\nDodam jeszcze tylko, że od zawsze byłem zwolennikiem pb/lpg, ale zacząłem dostrzegać korzyści z tankowania ON. Dlatego od kilku lat godzę to wszystko ze sobą i śmigam tym czym mi akurat lepiej.\nOstatnio edytowane przez fil400 ; 28-01-2018 o 00:02\n28-01-2018, 10:41 #15\nSami producenci na lpg podają trochę gorsze osiągi silnika. Ja jeżdżę na lpg 10 lat. teraz mam 3 auto z lpg - w każdym aucie był ten smrodek gazu a montowałem w równych warsztatach na różnych częściach- nie mówię, że jest to bardzo intensywne ale niekiedy się pojawia. Cewki padają i to nie jest żadne urban legend - jak nie wierzysz proponuję poczytać trochę - ja też wiem na swoim przykładzie, że mi w LPG cewka padały po ok 60 000km.\nZalecenia producenta co do wymiany oleju są i tak optymistyczne a gaz jeszcze ten okres skraca. Oczywiście mozna też jedzić i nie wymieniać oleju wcale.\nmam diesla w pracy jako auto służbowe i nigdy nie czułem ropy - no chyba że porozlewałem


GWSH.PL - Pytania o rolę Senatu RP\nPytania o rolę Senatu RP\nW politycznych i publicystycznych dyskusjach pojawiają się pytania o pozycję ustrojową, kompetencje i przyszłość RP Senatu. Tym zagadnieniom poświęcona została konferencja zorganizowana w Koszalińskiej Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych w Koszalinie.\nDo udziału w konferencji został zaproszony autor licznych naukowych publikacji dotyczących Senatu RP oraz statusu prawnego parlamentarzysty, kierownik Katedry Prawa i Administracji GWSH prof. Andrzej Bisztyga, który uznając supremację Sejmu, podkreśla jednak potrzebę istnienia Senatu RP jako organu wsparcia i weryfikacji w postępowaniu ustawodawczym. Prof. A.Bisztyga docenił poszukiwanie przez Senat nowych obszarów własnej aktywności. Przykładowo wskazał na nowe możliwości Senatu płynące z ustawy o petycjach oraz na podejmowanie przez Senat inicjatyw ustawodawczych inspirowanych negatywnymi orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącymi aktów ustawodawczych. Wykonywanie tej kompetencji przez Senat wpływa na poprawę jakości systemu prawnego w drodze redukcji liczby luk prawnych.\nOd lewej: Prof. Andrzej Bisztyga – kierownik Katedry Prawa i Administracji GWSH, senator dr Piotr Zientarski – przewodniczący Komisji Ustawodawczej Senatu RP, Rektor KWSNH dr Agnieszka Lipska – Sondecka, poseł dr Witold Pahl – członek Krajowej Rady Sądownictwa oraz mgr Eugeniusz Romanów.


Co robi Morawiecki na Węgrzech? | Dziennik Polityczny\nCo robi Morawiecki na Węgrzech?\n26 listopada, 2020 Polska 0 51\nPremier Mateusz Morawiecki dziś złoży jednodniową wizytą na Węgrzech, gdzie spotka się z szefem tamtejszego rządu Viktorem Orbanem. Celem wizyty jest koordynacja stanowiska obu krajów wobec Brukseli w sprawie negocjacji dotyczących unijnego budżetu. Do rozmowy przywódców dojdzie w Budapeszcie.\nW czwartek w Budapeszcie odbędzie się spotkanie premiera Mateusza Morawieckiego z premierem Węgier. Rzecznik polskiego rządu poinformował na Twitterze, że głównym tematem rozmowy polityków będą „trwające negocjacje budżetowe w Unii Europejskiej”.\nWeto w sprawie budżetu Państwa członkowskie UE nie osiągnęły w ubiegły poniedziałek jednomyślności ws. wieloletniego unijnego budżetu i decyzji ws. funduszu odbudowy. Polska i Węgry zgłosiły zastrzeżenia w związku z rozporządzeniem dotyczącym powiązania środków unijnych z tzw. praworządnością. Rozporządzenie przyjęto większością kwalifikowaną państw członkowskich. Obecne negocjacje prowadzi prezydencja niemiecka. Kanclerz Angela Merkel po czwartkowym wideoszczycie UE powiedziała, że trzeba kontynuować rozmowy z Węgrami i Polską. Premier Mateusz Morawiecki zapowiedział wcześniej, że Polska na pewno skorzysta z prawa do sprzeciwu, jeśli nie będzie satysfakcjonującego Warszawę porozumienia w sprawie powiązania kwestii praworządności z budżetem UE. Szef węgierskiego rządu Viktor Orban skierował list do niemieckiej prezydencji i szefów unijnych instytucji, w którym zagroził zawetowaniem budżetu UE i funduszu odbudowy, jeśli wypłata środków będzie powiązana z kwestią praworządności.\nJeśli nie dojdzie do porozumienia w sprawie pakietu budżetowego do końca bieżącego roku, od przyszłego roku w UE będzie obowiązywało prowizorium budżetowe, a więc fundusze będą wypłacane w oparciu o zapisy przyjęte na rok 2020.\nKoronawirus na Węgrzech Premier Morawiecki jedzie do Budapesztu, pomimo tego, że na Węgrzech całym kraju obowiązuje stan zagrożenia z powodu koronawirusa. Zgodnie z decyzją rządu, podczas stanu zagrożenia spowodowanego koronawirusem wszyscy muszą przebywać w domu lub w hotelu między północą a 5 rano. W tych godzinach można wychodzić tylko w celu wykonywania pracy oraz w razie sytuacji zagrażającej zdrowiu lub życiu. Rząd zakazał też organizowania i przebywania na takich imprezach, podczas których jako główny element jest odtwarzana lub wykonywana na żywo muzyka, a udział nie wiąże się z siedzeniem na wykupionym miejscu. Do tej pory na Węgrzech potwierdzono ponad 185 tys. przypadków zachorowań.\nMagdalena K. (32 l.), piękna przestępczyni, podejrzana o kierowanie grupą przestępczą, jest już w Polsce. Po dwóch latach uciekania przed wymiarem sprawiedliwości w lutym tego roku poszukiwana kobieta została zatrzymana na Słowacji. W środę 32-latka została przesłuchana w Prokuraturze Krajowej w Krakowie, gdzie usłyszała zarzuty. Historia blond piękności mogłaby posłużyć za scenariusz filmu akcji.\nKardynał Stanisław Dziwisz przez lata był twarzą polskiego Kościoła i autorytetem dla wiernych. Jednak w ostatnich tygodniach na jego wizerunku pojawiły się poważne rysy, a to za sprawą oskarżeń o tuszowanie przypadków pedofilii wśród duchownych. Hierarcha odpiera te zarzuty i twierdzi, że jest to atak mający na celu podważyć jego „pokorną” służbę na rzecz św. Jana Pawła II. Kim jest wieloletni sekretarz papieża Polaka?\nAktorka i posłanka PiS Dominika Chorosińska odniosła się do trwających od miesiąca protestów po wyroku Trybunału Konstytucyjnego ws. aborcji. Stwierdziła, że ona i znaczna część kobiet „nie czuje się w ogóle reprezentowana przez grupę krzyczących, wulgarnych, agresywnych kobiet”.\nW Warszawie trwa kolejny dzień protestów Ogólnopolskiego Strajku Kobiet przeciwko wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego zaostrzającemu prawo aborcyjne. Podczas demonstracji pod siedzibą MEN doszło do zatrzymań kilku osób, w tym fotoreporterki Agaty Grzybowskiej. Policjanci nie zważali na fakt, że kobieta jest przedstawicielką mediów i przewieźli ją na komisariat. Tam usłyszała zarzuty. Grzybowska wydała oświadczenie, w którym przedstawiła swoją wersję wydarzeń.\nEurowizja Junior. Była jeszcze przedszkolakiem, gdy zaczęła myśleć o śpiewaniu. Choć Alicja Tracz ma dopiero 10 lat, scenicznego doświadczenia jej nie brakuje. Teraz ta drobna dziewczynka ze Stojeszyna w woj. lubelskim będzie reprezentować Polskę w Eurowizji Junior. O jej pasji i ciężkiej pracy opowiedzieli Faktowi jej najbliżsi.\nNa jednej z posesji w miejscowości Nielisz na Lubelszczyźnie leżało ciało kobiety. Na makabryczne znalezisko natknął się mieszkający po sąsiedzku syn zmarłej. 76-latka miała na rękach i nogach widoczne rany. Za te obrażenia najprawdopodobniej odpowiadały psy jej syna, które wydostały się z posesji. Czy to one zabiły kobietę?\nBył 7 maja 1972 roku. Postawny mężczyzna przejeżdżający przez kampus uniwersytetu w Berkeley zabrał autostopem dwie studentki. Wywiózł je do lasu i zamordował. Był to jednak tylko wstęp do odrażających czynów, których dokonał.\nZdzisław Marchwicki został 45 lat temu skazany na śmierć za zabójstwo 14 kobiet i usiłowanie zabójstwa 6 kolejnych. Choć sprawa do dziś budzi wątpliwości, to właśnie Zdzisław Marchwicki jest po dziś dzień uznawany za „Wampira z Zagłębia” – seryjnego mordercę, który w latach 60. budził grozę na Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim. Ważnym punktem w sprawie było morderstwo bratanicy Edwarda Gierka.\nW nadchodzącym konkursie Eurowizji Junior 2020, który odbędzie się 29 listopada w Warszawie, Polskę będzie reprezentowała 10-letnia Alicja Tracz. – Chyba to jeszcze do niej nie dotarło. Dopiero powoli zaczyna – mówi Fakt24 Anna Tracz, mama Ali. Młodej wokalistce kibicowała nie tylko rodzina, ale też szkoła, a nawet cała gmina Modliborzyce na Lubelszczyźnie, skąd pochodzi młoda artystka.\nO (s)ekscesach Katarzyny II słyszał chyba każdy. Ale dwór w Petersburgu na wiele lat przed nią był źródłem zgorszenia. Nawet jak na ówczesne, niskie standardy – w XVIII wieku, panowało tam wyjątkowe obyczajowe rozprężenie. Ówcześni władcy rzadko przestrzegali dziesięciu przykazań.


To co lubię najbardziej ...: 40.\nAutor: Klaudia P o 15:54\neveryday i wake up early 21 marca 2012 16:08\nhahaha , jakbyś nie napisała o tej szynce to bym nie zobaczyła xdd\nporywam zapiekankę ;p\nsniadankomania 21 marca 2012 16:26\nhehe, tak myślałam... miałam nie pisać, no ale... ;D\nMarlena 21 marca 2012 17:17\nMmm. Pyszna sałatka i zapiekanka. :p\nTej szynki też bym nie zauważyła.\nslyvvia 21 marca 2012 17:22\nTeż wróciłam na rower :) Porywam bułę, bo kusi.\nFairy 21 marca 2012 17:49\nmniaaaam, uwielbiam proste zapiekanki- z serkiem i szynką:) takie są najlepsze:)\nPałlina ♥ 21 marca 2012 21:07\nuwielbiam taki rozpuszczony ser na bułeczce... mniam !\nmania179 21 marca 2012 19:29\nEj, przypomniałaś mi, że nie jadłam dawno wytrawnego śniadania. Ostatnio wszystko na słodko :D\nola 21 marca 2012 20:09\nSue 21 marca 2012 20:35\nMuszę naprawić rower. :D\nPiżmak 21 marca 2012 22:10\nJam muszę zreanimować rower, bo też już chyba zacznę sezon ;)\nMam stado pekinek i chyba też muszę zrobić jakąś sałatkę.\nAmy 21 marca 2012 22:16\nCiągnący się se na bagietce... cudo;:)\nniebochce 21 marca 2012 22:18\nlubię takie sałatki, a zapiekankę też z chęcią pochłonę :D.


Naturalna Glinka Niebieska 130gr DNC w CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Kosmetyki naturalne Kosmetyki syberyjskie Naturalna Glinka Niebieska 130gr DNC\nNaturalna niebieska glinka zawiera prawie wszystkie sole i minerały potrzebne naszemu organizmie. Glinka nasyca skórę energią związków naturalnych. Stymuluje odnowę komórek i aktywizuje krążenie krwi, co przyczynia się do odmłodzenia skóry. Posiada właściwości antybakteryjne, antycellulitowe i ma efekt anty stresowy.\nNiebieska glinka- doskonale odżywia skórę i pobudza jej procesy regeneracyjne, sprawiając, że skóra odzyskuje jędrność, elastyczność i zdrowy wygląd.\nMaseczka do twarzy - oczyszcza pory, zmiękcza i uelastycznia skórę, redukuje zmarszczki, rozjaśnia przebarwienia.\nPrzygotowaną glinkę nałożyć na 10-15 minut (unikając okolic oczu i ust), spłukać letnią wodą i nałożyć krem odżywczy.\nMaska do włosów- odżywia i wzmacnia korzenie włosów, poprawia strukturę i zapobiega wypadaniu włosów, ma działanie przeciwłupieżowe.\nDodać do gotowej glinki żółtko jajka, wcierać w skórę głowy, założyć czepek kosmetyczny i po 10-15 minutach spłukać ciepłą wodą.\nKąpiel w glince - łagodzi zmęczenie i napięcie mięśni, zmiękcza skórę i łagodzi podrażnienia, odżywia skórę w pożyteczne mikroelementy.\nRozcieńczyć w kąpieli 100-300 gramów glinki. Leżeć w wannie 15-20 min. Następnie wziąć prysznic (bez mydła i innych kosmetyków), obwinąć się w ręcznik. Nałożyć na skórę balsam.\nNanieść glinkę na obszary problemowe, zawinąć folią i ciepłą tkaniną. Zmyć po 20-30 minutach i nałożyć krem nawilżający.\nRecenzje kosmetyku Naturalna Glinka Niebieska 130gr DNC - przeczytaj\nSzczegóły kosmetyku Naturalna Glinka Niebieska 130gr DNC


Znów drogowa tragedia z udziałem dzieci - RMF 24\nZnów drogowa tragedia z udziałem dzieci\nPiątek, 12 maja 2006 (05:50)\n11-letni chłopiec zginął na miejscu, a 3 rodzeństwa zostało rannych w wypadku drogowym w Częstochowie. Kierowane przez tegorocznego maturzystę auto wjechało w grupę pieszych, stojących na przejściu.\nDwie ranne dziewczynki muszą pozostać w szpitalu – u obu lekarze stwierdzili wstrząs mózgu. Ich brat ma złamane przedramię, ale pozwolono mu wrócić do domu.\n- Kierujący samochodem peugeot z nieustalonych przyczyn wjechał na chodnik przy przejściu dla pieszych. Wstępnie wiadomo, że uderzył w grupę pieszych, a następnie w sygnalizator świetlny - powiedziała w rozmowie z RMF Joanna Lazar, rzecznik częstochowskiej policji.\nRanny jest także dorosły pasażer samochodu osobowego. Policja na razie ustala okoliczności zdarzenia. Wiadomo, że kierowca był trzeźwy. Świadkowie mówią, że jechał za szybko. Innego zdania jest brat prowadzącego. - On w ogóle jeździł jak anemik - mówi. Posłuchaj relacji reportera RMF:\nZarzuty po wypadku w Łodzi\nTo kolejna w ostatnim czasie drogowa tragedia z udziałem dzieci. W środę do wypadku doszło w centrum Łodzi, gdzie miejski autobus zderzył się z cysterną. Rannych zostało 42 osób, w tym 20 dzieci. Policja przedstawiła kierowcy cysterny zarzut nieumyślnego sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym.\nNewsTragiczny wypadek w Pomorskiem\nNewsGroźny wypadek między Wrocławiem a Oławą\nNewsUstalono sprawcę wypadku pod Częstochową\nNewsCzechy: Kolejny wypadek polskiego autokaru\nNewsGroźny wypadek na krajowej „czwórce”\nNewsWypadek szkolnego autobusu w Pomorskiem


Szpilki na Giewoncie 3 (34) - serial obyczajowy\nSzpilki na Giewoncie 3 (34)\nBarbara i jej asystentka pomagają Jaśkowi odnaleźć Zosię. Bartek, Marta, Kasia i Artur wyruszają w góry. Aniela demaskuje złodzieja. Bartek wyznaje Ewie, co zaszło między nim a Martą.\nBarbara i jej asystentka pomagają Jaśkowi odnaleźć Zosię. Aneta organizuje dla Ewy imprezę. Chce, by przyjaciółka choć na chwilę zapomniała o swoich problemach. Podczas zabawy Drawska uświadamia sobie, co jest dla niej najważniejsze. Prosto z imprezy wraca do Zakopanego. Artur znajduje sposób, dzięki któremu będzie mógł wyjechać w Himalaje. Bartek, Marta, Kasia i Artur wyruszają w góry na wycieczkę. Marta wdrapuje się na szczyt, z którego boi się zejść. Ponownie ratuje ją Bartek. Aniela demaskuje złodzieja buszującego po jej spiżarni. Okazuje się nim kilkuletni chłopiec. Bartek wyznaje Ewie, co zaszło między nim a Martą.\nSzpilki na Giewoncie 3 (39) - serial obyczajowy - czwartek, 13 sierpnia 8:00


Dobra yerba Po 4 zalaniu zaczyna słabnąc ale można jeszcze pić spokojnie do 6 potem to sama woda\nJedna z najlepszych yerb jakie piłem Ale ja jednak wole Paragwajski styl\nKupiłem 0.5 kg paczkę tej yerby i przyznam szczerze, że jest dość smaczna . Ale według mnie jest trochę pylista.\nThis post has been edited 1 time(s), it was last edited by Yerbus: 01-09-2010 15:10.\nRosamonte jest pylista? To najmniej pylista yerba, jaką miałem przyjemność spożywać i tylko do niej jestem w stanie używać bombilli, którą każda inna zatyka. A zatykasz otwór naczynka i potrząsasz nim do góry nogami, aby pył znalazł się u góry?\nJa tak napisałem bo dopiero jest to moja 2 yerba i porównywałem ją z Amandą Elaboradą, która ma według mnie zdecydowanie mniej pyłu\nThis post has been edited 1 time(s), it was last edited by Yerbus: 01-09-2010 18:11.\nChyba, mimo krótkiego stażu, mate mocno mnie wciągnęło bo Rosamonte jest jak dla mnie zbyt słabe w smaku i to samo tyczy się działania, choć to rola drugoplanowa. Po prostu zbyt łagodne - wolę mistrzowską Amandę lub Pajarito. Z Rosamonte to był chyba krótki romans i nie wiem kiedy do niej wrócę, choć jeszcze troche czeka na mnie w paczce Chyba pójdzie na YM eksperyment\nWłaśnie wypiłam pierwsze zalanie RE, strasznie drapała mnie w gardle. Skupiłam się na drapaniu i właściwie nie wiem, jaki ma smak... oby to przeszło w następnych turach\nKraus jest jednak łaskawszy\nWcześniej piłem La Tranquera i w porównaniu z nią Rosamonte ma wyraźniejszy smak. Jest mocniejsza - bardziej pobudza i starcza na więcej zalań. Jest smaczniasta\nPotwierdzam moc--nocka była z głowy\nThis post has been edited 1 time(s), it was last edited by darius: 07-11-2010 12:22.\nTrochę pyłu jest zawsze, najważniejsze ze nieźle kopie, oraz że można kilka razy pażyc.\nJa akurat się z tym kopem nie zgodzę , wypije przed snem i bez problemu mogę sie położyć spać , ale w smaku jest bardzo dobra\nJeśli chodzi o smak, to zgadzam się z poprzednimi wypowiedziami, jest po prostu dobra.\nJednak co do mocy (pobudzenia) to większego nie zauważam, na pewno nie dorównuje Cruz De Malta Despelada - zresztą piję yerbę od ponad roku i nie spotkałem się jak dotąd z mocniejszym działaniem na mój organizm niż to, które wywołuje CdM Despelada.\nMogę polecić - i tyle powinno wystarczyć żeby ocenić tę yerbe w końcu nie bez powodu zyskała popularność i jest jedną z popularniejszych marek na świecie\nzgadzam sie Chociaz nie mam jeszcze duuzego doswiadczenia z yerba, to z tych gatunkow, ktore do tej pory wyprobowalam, Rosa wydaje mi sie najlepsza!\nPóki co mi smakuje. Żadnych niesamowitych smaków i tak nie wyczuję przez rozwalone kubki smakowe.\nMoja pierwsza yerba, pierwsza miłość W kraju w którym jest narodowym napojem. Czego można chcieć więcej. Od tego czasu mój nr. 1. Delikatna, można wyczuć różano-drewniany aromat, w naczyniu o poj. 200ml wypłukuje się po 7-9 zalaniu. Polecam osobą początkującym.\nRegistration Date: 22-05-2011\nSmaczna,najbardziej w jej smaku przeszkadzał mi zapach różany.Moja druga mate.\nJa tam smaku róży żadnego nie wyczuwam :/ Ale jest to na pewno najbardziej wyrazista jaką piłem. Dymny posmak pozostaje na długo po ostatnim łyku. Wcześniej piłem kilka próbek i 1 kg Amandy + 1kg Pajarito.\nAmanda dobra, Pajarito kwaśna i mi nie podeszła. Teraz się zastanawiam nad Krausem żeby popróbować czegoś organicznego ciekawe jak się spisze po Róży Planuje też zakup tej szlachetniejszej wersji tej yerby.\nCiekawa sprawa, że po tym czasie jak piję yerbe to rzeczywiście nie mam absolutnie ochoty na kawę. Nawet sobie zaparzyłem, ale zaraz potem wylałem bo mi nie podchodziła Już wiem dlaczego koncerny kawowe tak straszą rakiem od yerby xD\nOd tej yerby rozpoczeła sie moja przygoda z tym wywarem\nPrzyjemna w smaku i aromacie max do 3 zalań. Kopa ma całkiem, całkiem chodź mało jeszcze marek wypiłem by móc obiektywnie porównać.\nco do smaku do jest bardzo dobra ale z tym pobudzeniem to już gorzej wypijałem kilka zalań przed snem i bez problemu zasypiałem nie licząc tego co wypiłem jeszcze w ciągu dnia\nja właśnie pozostaje w odwrocie od Rosy. dlatego że zaczynałem picie od niej. i jak to bywa na początku, gdy tego smaku się nie zna i nie wie co jest dobre, na jakiś czas odepchnęła mnie od siorbania. nie powiem, teraz pewnie by mi bardzo smakowała, ale myślę że minie jeszcze trochę czasu gdy znów ją do matera nasypię.\nObecnie piję na zmianę z czerwoną CDM. Rosamonte jest delikatna, ma ten lekko uchwytny aromat różany, średnio intensywna. Wydaje mi się jednak, że Rosamonte Despalada była smaczniejsza, chociaż różnice są trudno uchwytne. Z pewnością jest to dobry wybór, chyba, że ktoś poszukuje doznań wędzonkowo-tytoniowych, wtedy powinien skierować swoje zainteresowania np. ku Pajarito. Jeśli natomiast ktoś szuka średnio intensywnej, aromatycznej yerba mate, nie zawiedzie się.


Centrum Usług Bankowych VIG zainwestuje w Polsce nawet 100 mln PLN w rozwój technologii - Banking Magazine I Banki Kredyty Pożyczki Ubezpieczenia Oszczędzanie\nHome / Informacja prasowa / VIG zainwestuje w Polsce nawet 100 mln PLN w rozwój technologii\nVIG zainwestuje w Polsce nawet 100 mln PLN w rozwój technologii 0\n– Grupa VIG wdrożyła strategiczny plan rozwoju „Agenda 2020”.\n– Lokalne spółki VIG mają stać się „laboratoriami innowacji”, a wiodącym ośrodkiem technologicznym Grupy będzie Polska.\n– Do 2020 roku na rozwój technologii ubezpieczeniowych VIG przeznaczy w Polsce nawet 100 mln PLN.\nAustriacka Vienna Insurance Group (VIG) wdrożyła nowy strategiczny plan rozwoju „Agenda 2020”. Dla polskich spółek VIG oznacza to inwestycje w digitalizację, likwidację szkód i usługi assistance, jak również rozwój tzw. „ubezpieczeń przyszłości”.\nTrendy konsumenckie wymuszają zmiany na rynku ubezpieczeń, dlatego częścią tego strategicznego przeobrażenia jest kompleksowa transformacja cyfrowa front i back office’u, zakładająca wykorzystanie m.in. sztucznej inteligencji i robotyki. Aby skutecznie rozwijać się w oparciu o technologie, VIG zainwestuje w rozwój projektów cyfrowych w Polsce nawet 100 mln PLN i wesprze aktualnie realizowane przedsięwzięcia polskich spółek VIG, m.in. Compensy, która z uwagi na uruchomiony w spółce projekt transformacji cyfrowej ma ambicję, aby stać się inkubatorem innowacji dla pozostałych podmiotów Grupy. VIG Polska prowadzi już m.in. takie projekty jak zarządzanie usługami assistance zintegrowanymi z siecią warsztatów partnerskich, a także działania Antyfraud oraz przegląd spraw zamkniętych (Closed File Review), których celem jest poprawa skuteczności walki z wyłudzeniami i optymalizacja procesów likwidacji szkód.\n– Polska, jako trzeci największy rynek VIG, stanowi laboratorium innowacji dla Grupy. Oznacza to, że wypracowane tutaj rozwiązania będą wdrażane w pozostałych krajach, w których jesteśmy obecni. Agenda 2020 zakłada wykorzystanie potencjału danego rynku, ale również skupienie się na obszarach, które zapewnią przyszłą rentowność i optymalizację modelu biznesowego w celu zwiększenia efektywności kosztowej. Pracujemy z lokalnymi zarządami nad planami rozwoju do 2020 roku. Uważam, że realizacja projektów w ramach naszej strategii będzie miała duże znaczenie dla stabilności i dalszego wzrostu Vienna Insurance Group – mówi Elisabeth Stadler, Prezes Zarządu Vienna Insurance Group.\nW I kwartale 2017 r. składka przypisana brutto działających w Polsce spółek Grupy wyniosła 931 mln PLN i była o 2,1% wyższa niż w tym samym okresie ubiegłego roku. Spółki majątkowe zwiększyły swój przypis o 11%, podczas gdy spółki życiowe odnotowały spadek o 8% r/r. Wynik finansowy brutto spółek VIG w Polsce wyniósł w I kwartale br. łącznie 25,3 mln PLN, co daje rezultat o 9 mln PLN niższy niż przed rokiem. Spółki majątkowe odnotowały wynik lepszy o 0,8 mln PLN r/r, życiowe zaś – bez uwzględnienia finansowego wpływu porozumień z UOKiK w wysokości 20,4 mln PLN – zwiększyły swój zysk o 10,5 mln PLN.\n– Polska, dzięki dużemu potencjałowi rynkowemu, nastawieniu na innowacyjność i wykwalifikowanej kadrze menadżerskiej, nie po raz pierwszy ustanawia trendy dla całej Grupy w zakresie nowych rozwiązań i inicjatyw. Spodziewamy się, że środki zainwestowane w transformację cyfrową i optymalizację procesów obsługi klienta będą punktem odniesienia dla innych krajów i dadzą solidną podstawę do osiągnięcia naszego celu, czyli 10-procentowego udziału w rynku – komentuje Franz Fuchs, Dyrektor Generalny VIG Polska.\nAgenda 2020 jest strategicznym planem rozwoju Vienna Insurance Group, którego celem jest osiągnięcie przez Grupę założonych celów dzięki optymalizacji modelu biznesowego i wykorzystaniu potencjałów każdego z krajów, w których VIG prowadzi działalność ubezpieczeniową. Podstawowym założeniem tej koncepcji jest wykorzystanie doświadczeń lokalnych spółek jako „laboratoriów innowacji”. Jednocześnie VIG chce zapewnić sobie solidną bazę do utrzymania rentowności poprzez rozwój i optymalizację zaawansowanych rozwiązań underwritingowych, zarządzanie kosztami oraz tworzenie usług wspólnych.\nInbank wprowadza do oferty kredyt samochodowy


Dwuczęściowy kostium z biżuterią - Beauty Women\nDwuczęściowy kostium z biżuterią\nBeauty Women 12 września 2019 Dwuczęściowy kostium z biżuterią2019-10-10T07:47:29+00:00 Moda No Comment\nNie ma chyba bardziej seksownego kostiumu niż bikini. W końcu takie stroje kąpielowe dwuczęściowe pozwalają pięknie wyeksponować kobiecą sylwetkę, podkreślając przy tym jej walory i nadając pożądanych proporcji. A jaki powstałby efekt, gdyby ten seksowny komplet wzbogacić o biżuterię? Warto dodać w ten sposób blasku strojom kąpielowym\nChoć biżuteria nie kojarzy się ze strojem kąpielowym, dzięki niej możesz stworzyć wyjątkową stylizację na plażę i nie tylko, która doda ci wyszukanej elegancji, szyku i klasy. Biżuteryjne dodatki to ostatni trend i istny hit sezonu, który przykuwa spojrzenia mężczyzn. Umieszczając je na przykład w miejscu łączenia się miseczek jeszcze bardziej wyeksponujesz swój biust. Wiele modeli kostiumów ma już wszytą biżuterię, ale jeśli dysponujesz modelem, który jej nie posiada, sama możesz nadać mu modnego charakteru. Dlaczego warto dodać błysku swojemu kostiumowi?\nStroje kąpielowe dwuczęściowe – dodaj pareo i stylową broszkę\nZrobiło się chłodno i chcesz przewiązać sobie chustę przez biodra? Wychodzisz z plaży i chcesz się okryć? A może po prostu nie czujesz się swobodnie w kostiumie i chciałabyś się zasłonić? W takim przypadku przyda się pareo i elegancka broszka! Dzięki niej przewiążesz chustę przez biodra, zyskując pewność, że się nie zsunie. Stylowa broszka sama w sobie doda całości klasy i stylu. Koniecznie włóż do stylizacji duży słomkowy kapelusz, okulary przeciwsłoneczne i sandałki na szpilce. Z takim lookiem możesz śmiało ruszać do wykwintnej restauracji przy plaży.\nZ pomocą eleganckiej broszki możesz przypiąć pareo nie tylko wokół bioder, ale również na ramieniu. W ten sposób stworzysz zjawiskową stylizację godną greckiej bogini.\nStroje kąpielowe dwuczęściowe z biżuterią – jak wybrać?\nJeśli chcesz wybrać kostium z biżuterią, pamiętaj, by zwrócić uwagę na jakość dodatków. Często bowiem jest tak, że wygląda ona dość tandetnie lub odznacza się kiepską jakością. W takich przypadkach szybko się ściera lub odpadają od niej poszczególne elementy. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest zakup wysokiej klasy stroju kąpielowego dwuczęściowego i wzbogacenie go o pasującą i stylową broszkę. To korzystna opcja również z tego względu, że twoja osobista biżuteria będzie cię wyróżniać, nada ci indywidualnego charakteru i podkreśli twoją osobowość. Nikt na plaży nie będzie miał takiego zestawu i blasku, który będzie od ciebie bił.\nStroje kąpielowe dwucześciowe znajdziesz na e-lady.pl\nhttp://beauty-women.pl/dwuczesciowy-kostium-bizuteria/http://beauty-women.pl/wp-content/uploads/2019/09/stroje_kapielowe_2019-e1568296991668.jpghttp://beauty-women.pl/wp-content/uploads/2019/09/stroje_kapielowe_2019-420x280.jpg 2019-09-12T16:03:21+00:00 Beauty WomenModabiżuteria,kobieta,kostium,modaNie ma chyba bardziej seksownego kostiumu niż bikini. W końcu takie stroje kąpielowe dwuczęściowe pozwalają pięknie wyeksponować kobiecą sylwetkę, podkreślając przy tym jej walory i nadając pożądanych proporcji. A jaki powstałby efekt, gdyby ten seksowny komplet wzbogacić o biżuterię? Warto dodać w ten sposób blasku strojom kąpielowym Choć biżuteria nie...Beauty Women bw@b5345w.plAuthorBeauty Women\nbiżuteria, kobieta, kostium, moda\n« Soczewki kontaktowe – wygodnie, bezpiecznie\nPachnący internet – zalety korzystania z drogerii internetowych »


Radisson Blu Wrocław - mikrowyprawy z Warszawy\ndolnośląskieponad 2 godziny z Warszawyspaniez psemz wózkiem\nby Monika 2021-07-07\nHotel Radisson Blu w centrum Wrocławia, 3h30m autem z Warszawy, płatny parking podziemny (Google Maps).\nNasza relacja z Wrocławiem jest trochę jak relacja naszego Młodego z czekoladą – kiedy nam ktoś proponuje, nie odmawiamy. Czerwona cegła, krasnoludki, rzeka w sercu miasta, zoo – czego tu nie kochać (no może poza tłumami w Afrykarium). Więc kiedy przemiła pani Agnieszka (pozdrawiamy) napisała do nas z zaproszeniem do Radisson Blu Wrocław długo się nie zastanawialiśmy. Tym bardziej, że plotka na mieście głosi, że w cenie śniadania jest tu prosecco (potwierdzamy, bez limitu), więc sprawa była w zasadzie przesądzona.\nHotel położony jest 15 minut spacerem od rynku, dokładnie pomiędzy promenadą nad Odrą a Panoramą Racławicką. Po sąsiedzku jest park, wypożyczalnia kajaków oraz spektakularny neorenesansowy gmach Muzeum Narodowego, więc w zasadzie można by spędzić owocny weekend w promieniu zaledwie 500m od hotelu. Tym bardziej, że jest tu cudowne zielone patio, które hotel dzieli z sąsiednią Akademią Sztuk Pięknych. Porozstawiane wokół rzeźby w różnym stadium ukończenia nadają temu miejscu z lekka artystyczny charakter.\nW hotelu spędziliśmy dwie noce w dwuczęściowym pokoju rodzinnym z pięknym widokiem na park. Wielki plus za grube kryjące zasłony, dzięki którym ani razu nie mieliśmy “Mamu, jus się wyspałem” o 5 rano. Śniadania były bez zarzutu i te poranki na patio przeciągały się nam czasem do dwóch godzin. Poza tym odwiedziliśmy zoo, Halę Stulecia z Ogrodem Japońskim i kampus Politechniki z kolejką linową nad Odrą, znaleźliśmy też większość krasnoludków. Hotel jest przyjazny i wózkom, i psom. Mapka na drugim zdjęciu.\nPlaża nad Liwcem w Świnotopie


kolonie-letnie.com.pl - Moderowany katalog stron\nPragniesz zapewnić dziecku ładne i niezapomniane wakacje? Nie stać cię jednak na rodzinny wypad nad morze lub w góry? To nic strasznego możesz wysłać go na kolonię, na której zdobędzie dużo przyjaciół, spędzi niezapomniane chwile na zabawie, zwiedzaniu i relaksie. Kolonie nie są zbyt drogie, bowiem zdajemy sobie sprawę z współczesnych reali finansowych. Chcemy aby dzieci były szczęśliwe oraz aby nauczyły się spędzać wolny czas aktywnie natomiast nie siedząc przed komputerem czy telewizją. Istotne jest aby wasze dziecko same chciało wyjechać bowiem nie można robić niczego na siłę. Jeśli twoje dziecko wyrazi zainteresowanie to na pewno będzie w stu procentach zadowolone z wycieczki. Możemy zagwarantować wam, iż dzieci są pod najlepszą, fachową opieką. Każdy wychowawca posiada niezbędną wiedze, doświadczenie oraz umiejętności i wykształcenie. Odnajdziesz więcej informacji jeśli wejdziesz na naszą stronę internetową, zapraszamy i zachęcamy gorąco wasze dzieci do spędzenia z nami wakacji podczas kolonii.


Podsumowanie „Majowego weekendu” na drogach powiatu radziejowskiego - Wiadomości - KPP w Radziejowie\nPodsumowanie „Majowego weekendu” na drogach powiatu radziejowskiego\nSpokojnie i bezpiecznie minął długi weekend na radziejowskich drogach. Obyło się bez wypadków, policjanci odnotowali tylko cztery kolizje. Niestety nie obyło się bez nietrzeźwych kierujących i zatrzymanych praw jazdy za znaczne przekroczenia prędkości.\nRadziejowscy policjanci wzięli udział w ogólnopolskich działaniach pod kryptonimem „Majowy weekend”. Akcja trwała dziesięć dni od piątku (27.04.18r.) aż do niedzieli(06.05.18r.). Wzmożone działania mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa podróżnym oraz mieszkańcom powiatu.\nNa drogach powiatu radziejowskiego zwiększono ilość policjantów, którzy reagują na wykroczenia szczególnie niebezpieczne tj. przekraczanie dozwolonej prędkości, nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu, nieprawidłowe wyprzedzanie, kierowanie pod wpływem alkoholu. Mundurowi zabezpieczali także imprezy odbywające się podczas tych dni.\nW ciągu 10 dni majówki radziejowscy policjanci odnotowali:\n-116 interwencje, w tym 12 domowych;\n- 5 przestępstw;\n-zatrzymano 4 nietrzeźwych kierujących;\nPolicjanci z ogniwa ruchu drogowego zatrzymali także cztery prawa jazdy za znaczne przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym.