Polska Strategia Kosmiczna już jest. Ale co z kadrami? - Gospodarka - polskieradio.pl\nO Polskiej Strategii Kosmicznej, jakie ma ona znaczenie dla polskiej gospodarki, jak wykształcić kadry dla tego rynku, mówi w Polskim Radiu 24 prof. Iwona Stanisławska, dyrektor Centrum Badań Kosmicznych. /Karolina Mózgowiec, Naczelna Redakcja Gospodarcza Polskiego Radia/.\nPolskie firmy potrafią zarabiać na kosmosie\nOstatnia aktualizacja: 17.03.2016 17:27\nPolskie firmy i inżynierowie będą mieli swój wkład w poszukiwaniu śladów życia na Marsie.\nCentrum Badań Kosmicznych już od połowy lat 70-tych współpracuje z różnymi agencjami kosmicznymi, i do tej pory wysłało ponad 70 instrumentów wykorzystywanych w misjach badawczych różnych agencji kosmicznych Foto: Pixabay\n02'59 Dlaczego dla polskich firm kosmos jest od bardzo dawna świetnym miejscem do robienia interesów, mówi w audycji Wszystko o gospodarce w radiowej Jedynce Paweł Wojtkiewicz, prezes Związku Pracodawców Sektora Kosmicznego./Karolina Mózgowiec, Naczelna Radekcja Gospodarcza Polskiego Radia/.\nZ kosmodromu w Kazachstanie wystartowała sonda ExoMars, w której budowę byli zaangażowani nasi naukowcy i firmy. A to nie jedyny kosmiczny projekt, do którego przyłożyli się Polacy.\nPolskie firmy od lat wykonują narzędzia wykorzystywane w misjach kosmicznych\nJak mówi Paweł Wojtkiewicz, prezes Związku Pracodawców Sektora Kosmicznego, tradycje wykonywania instrumentów kosmicznych są w Polsce bardzo długie.\nW kosmosie wykorzystano już ponad 70 polskich narzędzi badawczych\n̶ Centrum Badań Kosmicznych już od połowy lat 70-tych współpracuje z różnymi agencjami kosmicznymi, i do tej pory wysłało ponad 70 instrumentów wykorzystywanych w misjach badawczych różnych agencji kosmicznych – mówi ekspert.\nJak podkreśla, na tej podstawie, od listopada 2012 r., gdy Polska przystąpiła do Europejskiej Agencji Kosmicznej, także polskie firmy mogą uczestniczyć w wielu ciekawych projektach. Tak jak było w przypadku współpracy przy łaziku marsjańskim.\nNasza specjalność to to nie tylko łazik, ale i aplikacje IT\nPolskie firmy i naukowcy dobrze radzą sobie m.in. w obszarze robotyki, ale też rozwiązań IT dla sektora kosmicznego.\n̶ Polacy mogą już śmiało konkurować w pewnych obszarach z firmami zagranicznymi – np. w robotyce, elektronice, wykonywaniu podzespołów i instrumentów badawczych – mówi Paweł Wojtkiewicz.\nJak jednak podkreśla, bardzo pewnie czujemy się w informatyce, w tym z wszystkim co jest związane z sektorem IT, w tym z wykonywaniem aplikacji satelitarnych\nObroty sektora kosmicznego na świecie szacuje się na 300 mld dolarów rocznie. W Polsce w tym obszarze działa około 60 firm, które zatrudniają ok. 300 pracowników.\nZobacz więcej na temat: firma innowacje kosmos technologie\nPowstaje pierwszy polski satelita przemysłowy."Nowy rozdział dla przemysłu kosmicznego w Polsce"\nOstatnia aktualizacja: 21.03.2016 13:00\nPierwszy polski satelita przemysłowy SAT-AIS-PL po wyniesieniu na orbitę będzie częścią systemu bezpieczeństwa ruchu morskiego.\n00'30 Dr Grzegorz Brona, prezes Creotech Instruments S.A.: będzie to pierwszy polski satelita realizowany w ramach konsorcjum naukowo-przemysłowego (IAR)\n00'29 Dr Grzegorz Brona: urządzenie otwiera nowy rozdział dla przemysłu kosmicznego w Polsce (IAR)\nDoktor Grzegorz Brona, prezes Creotech Instruments S.A., mówi, że będzie to pierwszy polski satelita realizowany w ramach konsorcjum naukowo-przemysłowego. Będzie on dostarczać informacji zwiększających bezpieczeństwo transportu morskiego.\nSatelita ma świadczyć usługi odbiorcom, którzy będą płacić za jego utrzymanie.\nWysłanie satelity na orbitę nie wcześniej niż za 4 lata\nPrzygotowania do wysłania satelity na orbitę mają potrwać około 4 lat, a czas jego działalności na orbicie to co najmniej trzy lata.\nGłównymi użytkownikami systemu mają być: Urzędy Morskie, Wojsko Polskie i Straż Graniczna.\n"Przemysł kosmiczny w Polsce dojrzał"\nDoktor Grzegorz Brona podkreśla, że urządzenie otwiera nowy rozdział dla przemysłu kosmicznego w Polsce, który dojrzał do realizowania coraz bardziej skomplikowanych i ambitnych projektów.\nPolska miała jak dotąd satelitę studenckiego o wadze około kilograma i dwa naukowe o masie sześć kilogramów każdy.\nSAT-AIS-PL ma ważyć 40 kilogramów, co Brona nazywa jakościowym skokiem. Jak dodaje - sprzęt, który poleci w kosmos, będzie światowej klasy.\nProjekt realizowany jest na zlecenie Europejskiej Agencji Kosmicznej.\nOstatnia aktualizacja: 18.06.2016 18:00\nNowe technologie pozwalają osiągnąć coraz większe zyski\nZobacz więcej na temat: kosmos przemysł robotyka


Ładowarki do telefonów - Arena.pl\nŁadowarki do telefonów (1 628 ofert)\n61.19 zł z dostawą\nWiększość smartfonów ma w zestawie ładowarkę, chociaż na rynku pojawiają się modele, które nie zawierają ładowarki w komplecie. Gdy nie ma się pasującej ładowarki do telefonów, wtedy jedynym rozwiązaniem jest jej zakup. Nowa ładowarka telefonowa przyda się również wtedy, gdy stara odmówi posłuszeństwa lub pod jakimś względem nie spełnia oczekiwań, np. ładuje zbyt wolno lub ma za krótki kabel.\nW tej kategorii znajdziesz ładowarki do telefonów komórkowych pasujące do modeli popularnych marek takich jak Samsung, Xiaomi, Apple, Microsoft i wielu innych. Dostępna jest zarówno standardowa ładowarka do telefonu, jak i ładowarka do telefonu indukcyjna czy ładowarka do telefonu szybko ładująca, a nawet ładowarka do telefonu fotowoltaiczna. W ofercie widnieją ładowarki uniwersalne do telefonów, ale również śmieszne ładowarki do telefonów, które świetnie sprawdzają się na prezent. Oprócz ładowarek mamy w ofercie również końcówki ładowarek do telefonów. Innymi słowy, znajdziesz tutaj wszystko, co jest potrzebne, aby naładować telefon.\nŁadowarki do telefonu – rodzaje\nNa rynku dostępne są różne ładowarki do telefonów. Rodzaje cieszące się największą popularnością to:\nładowarka do telefonów sieciowa – to uniwersalna ładowarka do telefonów, która umożliwia ładowanie przy pomocy prądu prosto z gniazdka elektrycznego;\nładowarka do telefonów samochodowa – to tzw. ładowarka do telefonu USB, gdyż z jednej strony ma złącze USB, a z drugiej USB typu C lub micro USB. Ładowarki telefonowe tego typu ładują telefon z gniazdka zapalniczki w aucie;\nładowarka do telefonów indukcyjna – umożliwia naładowanie telefonu bez konieczności podpinania kabla. Aby telefon się naładował, wystarczy położyć go na specjalnej podkładce.\nUniwersalna ładowarka do telefonów komórkowych ładuje telefon w momencie, gdy jest podpięty do kabla i znajduje się w zasięgu gniazdka lub innego źródła zasilania. Nie zawsze jest to wygodne, dlatego świetną alternatywą wydają się nowoczesne ładowarki do telefonów takie jak ładowarki do telefonu bezprzewodowe.\nŁadowarki do telefonów bezprzewodowe, nazywane również ładowarkami indukcyjnymi, pozwalają naładować urządzenie bez podłączania do niego kabla. Na czas ładowania trzeba jednak umieścić telefon na specjalnej macie lub podkładce. Bezprzewodowa ładowarka do telefonu umożliwia szybkie ładowanie. Jest tylko jeden problem – nie wszystkie telefony można w ten sposób ładować, dlatego warto upewnić się wcześniej, że w przypadku danego modelu taka metoda ładowania wchodzi w grę.\nŁadowarka do telefonu szybko ładująca\nKażdemu czasem zdarza się zapomnieć naładować telefon, co jest bardzo kłopotliwe, gdy do wyjścia z domu pozostaje niewiele czasu. Wtedy na wagę złota jest szybka ładowarka telefoniczna, która w mgnieniu oka podładuje telefon.\nKluczowe znaczenie ma tutaj natężenie. Ładowarka do telefonu uniwersalna ma natężenie prądu od 0,5 A do 1.5 A. Zasada jest prosta – im większe natężenie, tym szybsze ładowanie telefonu. Najszybsze ładowarki do telefonów są w stanie naładować urządzenie w ok. 30-40 minut. Trzeba jednak pamiętać, że częste korzystanie z szybko ładującej ładowarki telefonu może zmniejszyć żywotność baterii.\nJednym z czynników, na który trzeba zwrócić uwagę podczas zakupu ładowarki, jest liczba wejść USB. Klasyczne ładowarki USB do telefonów umożliwiają ładowanie wyłącznie jednego urządzenia. Jeśli zależy Ci na tym, by w jednym czasie ładować kilka smartfonów, lepszym rozwiązaniem będzie multi ładowarka do telefonów. Taka ładowarka do telefonu z kilkoma końcówkami jest w stanie jednocześnie ładować nawet 5 urządzeń.\nŁadowarka do telefonu – jakie napięcie wybrać? Większość ładowarek do telefonów ma napięcie 5 V, warto jednak wcześniej upewnić się, czy będzie ono odpowiednie w przypadku danego modelu.\nNaszym zdaniem na szczególną uwagę zasługuje ładowarka do telefonu z magnesem, która jest dużo łatwiejsza w użytkowaniu niż zwykła ładowarka. Bardzo praktycznym rozwiązaniem jest ładowarka do telefonu z długim kablem. Sprawdź naszą ofertę i wybierz ładowarkę dla siebie.


życie z książkami: Nowości wydawnicze maj 2014 cz 2\nHazar już od momentu swoich narodzin została zawieszona w przestrzeni pomiędzy kulturami. Uwięziona za sprawą rodziców między światem chrześcijańskim a muzułmańskim, musiała wypracować własny system wartości, który pozwoliłby jej swobodnie żyć. Realizacja marzeń i wyjazd do Francji wiążą się z rezygnacją z powrotu do Syrii. Odcięcie się od przeszłości ma swoją cenę – wyrzuty przyjaciół, dla których ojczyzna jest najważniejsza, wspomnienia, które nie pozwalają spokojnie spać, własne dzieci, które mówią innym językiem ojczystym niż ich matka. Pewnego dnia Hazar dostaje propozycję wyjazdu, który pozwoli jej rozliczyć się z własną przeszłością/


Poczta Kwiatowa INC Skarżysko-Kamienna - Zamów kwiaty z dostawą\nStrona główna › Poczta Kwiatowa INC Skarżysko-Kamienna\nPoczta Kwiatowa INC Skarżysko-Kamienna, dostawa gratis w Skarżysku-Kamiennej i okolicy\nKlienci zastanawiają się nad tym, czy decydując się na usługi florystyczne lepiej jest zdecydować się na gotowe aranżacje kwiatowe, czy też na własne. Oczywiście odpowiedź może być różnorodna, ponieważ niektórym mężczyznom spodobają się projekty bukietów przygotowane przez florystki pracujące w Poczcie Kwiatowej INC w Skarżysku-Kamiennej, a inni będą chcieli je udoskonalić. Oczywiście każdy ma prawo do nanoszenia własnych poprawek, po to właśnie powstały kreatory bukietów, aby tworzyć je samodzielnie od podstaw lub zmieniać drobne elementy w projektach, które już istnieją. Dzięki takiemu kreatorowi można stworzyć piękną aranżację kwiatową na urodziny lub imieniny. W końcu chce się wtedy wypaść jak najlepiej i podarować kobiecie jakiś oryginalny prezent. Z kwiatów wiele pań się ucieszy zwłaszcza, jeśli dowiedzą się one, że mężczyzna sam dobierał bukiet i robił to z myślą o swojej ukochanej kobiecie, aby zadowolić ją i spełnić jej wszystkie wymagania.\nPoczta Kwiatowa INC Skarżysko-Kamienna posiada wiele gotowych kompozycji kwiatowych, na które klienci mogą się zdecydować. Przede wszystkim są to aranżacje na Walentynki oraz Dzień Kobiet. Są one nie tylko estetyczne, ale też bardzo piękne, ponieważ tworzone są one z odmian kwiatów, które pochodzą praktycznie z całego świata. Dzięki temu florystki wybierają do bukietów niespotykane kwiaty, które mogą spodobać się kobietom w każdym wieku, w końcu każda kobieta zasługuje czasami na odrobinę przyjemności, a mężczyźni powinni o tym bezwzględnie pamiętać. Gotowe aranżacje często są też tańsze, można je wybrać szybciej, ponieważ wystarczy wejść na odpowiednią kategorię tematyczną na stronie Kwiaciarni w Skarżysku Kamiennej, a potem wybrać ładny bukiet stworzony np. z róż, czy też z innych kwiatów. Klientowi pozostanie opłacić transakcję, podać termin dostarczenia bukietu, np. na Dzień Babci lub Dzień Matki, a kurier zajmie się realizacją zlecenia. Na efekty nie trzeba będzie długo czekać, bo zlecenie zostanie zakończone w 2-3 godziny.\nWłasne ułożenia kwiatowe wyróżniają się przede wszystkim kreatywnością i innowacyjnością, dlatego klienci chętnie je tworzą, aby zaskoczyć czymś swoje wybranki. Jak widać jest to własna aranżacja, a co za tym idzie nie znajdzie się jej na żadnej stronie internetowej. Można dzięki temu stworzyć niepowtarzalne kwiaty, wiązanki pogrzebowe oraz bukiety ślubne, które oddadzą emocje klienta w tak ważnych dniach. Warto więc czasami zdecydować się na taki krok, jeśli ktoś ma trochę więcej czasu i chce zrobić coś pożytecznego. Z całą pewnością własne kompozycje kwiatowe bardziej spodobają się kobietom, którym zostaną one wysłane, ponieważ nie każda kobieta liczy na to, że jej mężczyzna wybierze bukiet spośród dostępnych, niektóre oczekują większego zaangażowania. Wtedy też udowadnia się swoją miłość, ale też to, że dba się o potrzeby kobiety, która powinna być zadowolona otrzymanym bukietem lub koszem kwiatów, a tworzyć można obecnie bardzo zróżnicowane kompozycje kwiatowe.


Herbata czarna BESKIDZKA ZAMIEĆ 50g aromatyzowana - Sklep Internetowy Skworcu.com.pl\nHerbata BESKIDZKA ZAMIEĆ 50g aromatyzowana - sklep Skworcu\nHerbata czarna BESKIDZKA ZAMIEĆ 50g\nHerbata czarna BESKIDZKA ZAMIEĆ to niezwykła mieszanka na bazie czarnej herbaty z dodatkiem aromatu mandarynki, wanilii, cynamonu i brandy. Cukrowe perełki oraz kolorowe płatki śniegu nadają naparowi zimowego wyglądu i słodkiego smaku. 😊\nCukierki perełki błyszczące\nCukierki płatki śniegu białe i błękitne\nAromaty: mandarynka, wanilia Burbon, cynamon, brandy.\nDo stworzenia BESKIDZKIEJ ZAMIECI użyliśmy wysokiej jakości sypanej herbaty typu Ceylon, która pobudza organizm, pomaga w trawieniu i zapobiega powstawianiu chorób serca. Herbata czarna jest również najlepszym rodzajem do przygotowania magicznego napoju. Suszone listki herbaty pęcznieją pod wpływem wrzątku i dają zdecydowanie mocniejszy napar. Ta z pozoru łagodnie wyglądająca herbatka w mig zamieni się w istną BESKIDZKĄ ZAMIEĆ!\nBESKIDZKA ZAMIEĆ to kompozycja idealna do przygotowana herbatki z prądem.😊Nie tylko rozgrzeje Twój organizm, pomoże zachować odporność, ale również poprawi humor w ponure wieczory.\nPierwsza dodana kropla zamieni napar w delikatny napój z prądem!\nDruga kropla sprawi, że będziesz delektował się pyszną góralską herbatką!!\nPo dodaniu trzeciej kropli poczujesz prawdziwą BESKIDZKĄ ZAMIEĆ!!! 😊\nSposób zaparzania herbaty czarnej:\nŁyżkę herbaty wsypujemy do szklanki.\nZalewamy wodą o temp. 95°C.\nParzymy 3-5 minut.\nTak przygotowaną herbatkę pijemy na ciepło.\nSposób zaparzania BESKIDZKIEJ ZAMIECI z wkładką:\nDodajemy odrobinę 😊(według indywidulanych możliwości) wybranego magicznego trunku.\nCałość można dopełnić miodem, sokiem malinowym, goździkami lub cynamonem.\nTak przygotowaną herbatkę pijemy na ciepło – wtedy jej działanie będzie najlepsze! 😊\nHerbata czarna BESKIDZKA ZAMIEĆ 50g aromatyzowana - Cechy\nczarna z kolorowymi dodatkami


Doświadczenie choroby nowotworowej w relacjach kobiet po mastektomii\nPsychoonkologia 2017, 21 (3):75–85\n- Doswiadczenie.pdf [0.22 MB]\nWiśniewska L, Karolska M. Experiencing cancer in women’s accounts following mastectomy. Psychoonkologia. 2018;21(3):75-85. doi:10.5114/pson.2017.77296.\nWiśniewska, L., & Karolska, M. (2018). Experiencing cancer in women’s accounts following mastectomy. Psychoonkologia, 21(3), 75-85. https://doi.org/10.5114/pson.2017.77296\nWiśniewska, Lidia A., and Magdalena Karolska. 2018. "Experiencing cancer in women’s accounts following mastectomy". Psychoonkologia 21 (3): 75-85. doi:10.5114/pson.2017.77296.\nWiśniewska, L., and Karolska, M. (2018). Experiencing cancer in women’s accounts following mastectomy. Psychoonkologia, 21(3), pp.75-85. https://doi.org/10.5114/pson.2017.77296\nWiśniewska, Lidia A. et al. "Experiencing cancer in women’s accounts following mastectomy." Psychoonkologia, vol. 21, no. 3, 2018, pp. 75-85. doi:10.5114/pson.2017.77296.\nOd wielu lat lekarze, psychologowie i inni specjaliści podkreślają się rolę psychiki w zmaganiach z chorobą nowotworową. Z uwagi na to, że rak piersi jest najczęściej występującym rodzajem nowotworu wśród kobiet w Polsce i drugą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych, temat psychospołecznego funkcjonowania kobiet z nowotworem piersi coraz częściej pojawia się w badaniach naukowych z zakresu psychoonkologii. Polska należy do krajów o średnim współczynniku zachorowalności, jednak często nowotwór wykrywany jest w późnej fazie, co skutkuje bardziej inwazyjnymi metodami leczenia (w tym amputacją piersi) i zmniejsza szansę na przeżycie . Szacuje się, że częściej niż co godzinę w naszym kraju kobieta otrzymuję diagnozę nowotworu piersi, a co około dwie umiera z jego powodu. Obserwuje się stały wzrost liczby nowych przypadków zachorowań, a według prognoz w 2020 r. przekroczy ona 20 tysięcy . Najwięcej kobiet diagnozowanych jest w okresie postmenopauzalnym . Programy i działania profilaktyczne, zmierzające do wczesnego wykrycia nowotworu są niejednokrotnie niedoceniane, zarówno przez same kobiety, jak i lekarzy. Późna diagnoza wiąże się z wyższymi kosztami leczenia, nie tylko w wymiarze finansowym, ale przede wszystkim społecznym i psychologicznym . Zwiększa także ryzyko utraty piersi i zmniejsza szansę na przeżycie .\nŚwiadomość istnienia problemu nowotworu piersi zwiększa się na przestrzeni ostatnich lat, podobnie jak wiedza związana z rolą profilaktyki, szczególnie wśród kobiet młodszych. Badania pokazują , że media pełnią ważną rolę w przekazywaniu informacji dotyczących choroby i działań profilaktycznych. Należy jednak pamiętać, że szereg czynników, np. miejsce zamieszkania, wykształcenie czy wykonywany zawód, ma znaczący wpływ na preferowany sposób i wybierane środki przekazu – np. mieszkanki wsi częściej pozytywnie oceniały publikacje w prasie bezpłatnej, a pracownice ochrony zdrowia jako wartościowe źródło przekazu wybierały m.in. prasę kobiecą. Wciąż duże znaczenie mają informacje przekazywane drogą radiową i telewizyjną. Kobiety pozytywnie oceniają prezentowane przekazy, jednak mimo to nie zawsze decydują się na zgłoszenie się na bezpłatną mammografię. Wśród przyczyn rezygnacji wymieniają strach przed informacją o chorobie czy brak wystarczającej wiedzy, ale również brak pieniędzy na dojazd na badanie . Należy pamiętać, że większa wiedza na temat choroby przekłada się nie tylko na podejmowane działania profilaktyczne, ale również w przypadku zachorowania na lepszą samoopiekę w trakcie i po leczeniu . Poważnym problemem jest odkładanie w czasie decyzji o zgłaszaniu się do lekarza po zaobserwowaniu pierwszych niepokojących symptomów lub otrzymaniu wyników badań. Jednak przyczyny występowania takich opóźnień leżą nie tylko po stronie pacjentek, ale też personelu medycznego lub rozwiązań systemowych, wymuszających określony czas oczekiwania. Późna diagnoza i otrzymanie pomocy w zaawansowanym stadium choroby wiąże się z większą liczbą negatywnych konsekwencji także w sferze psychospołecznej .\nPsychologiczne aspekty diagnozy i leczenia są przedmiotem wielu publikacji naukowych. Przyjmuje się, że stan psychiczny (w tym umiejętność radzenia sobie ze stresem) ma bezpośredni wpływ na stan fizyczny kobiety i zwiększa lub zmniejsza ryzyko osłabienia układu immunologicznego, a tym samym wiąże się z efektywnością leczenia. Może także mieć związek z ewentualnym pojawieniem się innych chorób somatycznych. Jednak grupa kobiet chorych na nowotwór piersi jest heterogeniczna – i choć u większości występują (w różnym nasileniu) negatywne objawy psychospołeczne (poczucie lęku, objawy depresyjne, poczucie bezsilności, izolacji, gniew, osamotnienie, brak zaufania), to są pacjentki, które wykazują się optymizmem i podejmują efektywne działania zaradcze . Niektóre badania pokazują, że optymizm wpływa na poczucie jakości życia czy poziom odczuwanego zmęczenia . Za szczególnie istotne uznaje się jednak prezentowane sposoby radzenia sobie. Do działań konstruktywnych zalicza się np. traktowanie choroby jako niedogodności, z którą trzeba walczyć, i podejmowanie tej walki czy też pozytywne przewartościowanie obejmujące działania zmierzające do wzrostu odczuwanej nadziei i czerpania radości z dotychczasowych doświadczeń. Pacjentki, które prezentują konstruktywne strategie radzenia sobie z chorobą, wykazują lepsze funkcjonowanie na różnych psychospołecznych wymiarach (np. mają wyższą jakość życia, większą sprawność fizyczną i poznawczą, są bardziej zadowolone z pełnionych ról zawodowych) . Negatywne stany psychiczne nie występują jednak jedynie w momencie diagnozy czy rozpoczęcia leczenia, ale mogą trwać także wiele lat po jego zakończeniu i mogą wiązać się z objawami fizycznymi, takimi jak bezsenność czy brak apetytu . Badania pokazują, że kobiety po mastektomii mają trudności w koncentracji uwagi i procesach zapamiętywania. Z jednej strony może to wynikać z przyjmowanych leków i odczuwanego bólu, z drugiej – z nasilonych negatywnych myśli .\nNowotwór piersi dotyka tej części ciała, która dla kobiety ma szczególne znaczenie – to rosnące piersi są symbolem dojrzewania i rodzącej się kobiecości, a karmienie piersią – symbolem macierzyństwa. Piersi mają wymiar intymny, a ich utrata dla wielu kobiet jest trudna do zaakceptowania. Po zabiegu amputacji, kobiety często mają trudności w akceptacji własnego ciała  i muszą na nowo dokonać reintegracji Ja cielesnego. Ich ciało zostało okaleczone, a one same często mają poczucie utraty atrakcyjności dla otoczenia, w szczególności dla płci przeciwnej . Kultura współczesna kładzie duży nacisk na afirmację ciała pięknego i idealnego. Utrata piersi – w takich kategoriach – oszpeca ciało. Z tego powodu kobiety po amputacji doświadczają całego wachlarza negatywnych emocji. Badacze stan po mastektomii i związany z nim szereg negatywnych skutków psychospołecznych nazywają kompleksem „połowy kobiety” . Zmiana sposobu przeżywania własnego ciała ma wpływ na całe funkcjonowanie psychospołeczne, a także zmienia sposób doświadczania relacji seksualnej. Tylko 3% kobiet po leczeniu pozytywnie ocenia siebie jako partnera seksualnego, a ok. 25% jest niezadowolonych z relacji ze swoim partnerem. Aktywność seksualna pozostaje istotna dla co czwartej kobiety (przed chorobą była istotna dla 70%). Poza tym u większości kobiet po leczeniu można stwierdzić jakiś rodzaj dysfunkcji seksualnej [9, 10].\nMimo negatywnych następstw utraty piersi w obszarze akceptacji ciała, tylko część kobiet – 5–30% w krajach Europy Zachodniej, Stanach Zjednoczonych i Australii  – decyduje się na zabieg odtworzenia piersi. Jako powody braku zgody wymieniają m.in. lęk przed operacją i bólem lub wznową choroby, brak wystarczającej wiedzy, obawy o trudności w śledzeniu potencjalnych zmian nowotworowych czy o wygląd piersi po rekonstrukcji . Badania polskie pokazują, że najczęstszym powodem rezygnacji z rekonstrukcji jest lęk przed operacją, a najczęstszym motywem poddania się jej – chęć odzyskania sprawności. Większość kobiet po zabiegu jest z niego bardzo zadowolona i zwraca uwagę na lepszy komfort i swobodę oraz nie zauważa negatywnych efektów . Istotną rolę przy podjęciu decyzji odgrywa wiek chorej i czas, który upływa od momentu odjęcia piersi. Częściej na zabieg decydują się kobiety młodsze oraz w sytuacji, w której okres między mastektomią a rekonstrukcją był stosunkowo krótki i wynosił około roku . Same amazonki mają zróżnicowane opinie na temat kobiet poddających się operacji – wg 50% badanych jest to wyraz heroizmu, kolejne 30% uznaje taką decyzję za przejaw próżności, a 20% traktuje to jako indywidualną sprawę kobiety . Wpływ samego zabiegu na psychospołeczne funkcjonowanie nie jest jasny – brakuje jednoznacznych wyników badań. Tylko w sytuacji jednoczesnego zabiegu mastektomii i rekonstrukcji ocena jego psychospołecznych skutków jest pozytywna. Zwraca się uwagę również na fakt, że decyzja o rekonstrukcji wynika nie tylko z indywidualnych motywów, ale z pewnych oczekiwań czy nacisków otoczenia. Odtworzenie piersi ma często oszczędzić otoczeniu przeżywania zażenowania czy współczucia związanego z widokiem ciała oszpeconego . Niektóre kobiety nie decydują się na rekonstrukcję, gdyż podkreślają brak wewnętrznej potrzeby związany – parado- ksalnie – z akceptacją ciała. Być może wynika on z przystosowania się do funkcjonowania w zmienionym ciele oraz z przewartościowaniem tego, co w życiu jest ważne.\nSzczególnego znaczenia w procesie adaptacji do choroby oraz wytworzenia konstruktywnych strategii zaradczych nabiera umiejętność poznawczego przepracowania zaistniałej sytuacji. Pozwala to nie tylko na nadanie znaczenia, lecz także na odzyskanie poczucia kontroli nad sytuacją. Ciekawym zjawiskiem jest „znajdowanie korzyści”, które wiąże się z przewartościowaniem celów i wartości (w tym np. poświęcaniem większej ilości czasu dla rodziny i przyjaciół czy wzrostem poziomu akceptacji i tolerancji) .\nPrzystosowanie się do choroby i jej skutków obejmuje także akceptację zmian zachodzących w ciele i dbanie o zachowanie sprawności fizycznej, zwłaszcza po zabiegu amputacji piersi. Aktywność fizyczną uznaje się za ważną zarówno w profilaktyce, jak i w powrocie do zdrowia. Większość kobiet preferuje ćwiczenia w grupach, najchętniej z innymi amazonkami. Niezależnie od typu aktywności jej oddziaływania prozdrowotne obejmują m.in., oprócz wspomagania układu immunologicznego czy ruchowego, także redukcję stresu i poprawę samopoczucia . Ćwiczenia są również okazją do spotkań z innymi i jako takie mogą stanowić formę wsparcia. Choroba zmienia bowiem relacje społeczne i pozycję społeczną kobiety – wejście w rolę osoby chorej często wiąże się z poczuciem obniżenia statusu społecznego i koniecznością akceptacji pomocy ze strony innych.\nW literaturze przedmiotu można znaleźć wiele badań dotyczących psychospołecznego funkcjonowania kobiet z diagnozą nowotworu piersi, w szczególności po mastektomii. Większość tych badań na gruncie polskim prowadzona była w nurcie badań ilościowych [2, 3, 5–7, 9, 10, 12, 13]. Nieliczne zawierały elementy badań jakościowych [8, 11]. Anglojęzyczna literatura przedmiotu jest w tym zakresie bogatsza. Można w niej znaleźć badania dotyczące m.in. przekonań kobiet związanych z opieką po zakończeniu leczenia , wzrostu posttraumatycznego , wyboru leczenia u kobiet starszych , powrotu do pracy , a także funkcjonowania kobiet z zaawansowanym nowotworem (rozsiany rak piersi z przerzutami, stadium IV)  czy komunikacji z pacjentką na temat przejścia pod opiekę paliatywną .\nW nurcie badań jakościowych prowadzonych na gruncie polskim i obejmujących grupę kobiet po mastektomii do tej pory nie stosowano Interpretacyjnej Analizy Fenomenologicznej (IPA). Jest to model teoretyczny często stosowany w badaniach z zakresu psychologii zdrowia, w którym zakłada się analizę tego, jak ludzie nadają sens swoim doświadczeniom. Opiera się on m.in. na analizie poszczególnych doświadczeń jednostki, na skupianiu się na tym, co szczególne, na opisie i interpretacji zjawisk . Metoda ta pozwala więc na analizę mniejszych grup, zakładając, że celem badań nie jest tworzenie teorii, ale dokładna analiza określonego fenomenu, wejście w jego głąb. Aby możliwe było prowadzenie analiz w tym nurcie, osoby muszą być w stanie opowiedzieć o zjawiskach, które poddaje się badaniom. Opisywane w dalszej części artykułu badania prowadzone były w nurcie IPA i dotyczyły doświadczenia choroby nowotworowej przez kobiety po mastektomii.\nCelem prezentowanych badań było poznanie i analiza doświadczenia choroby nowotworowej w relacjach kobiet po mastektomii.\nGłówne pytania badawcze były następujące:\n1. Czy i w jaki sposób kobiety mówią o swojej chorobie? Jak według nich wygląda podejście do mówienia o chorobie nowotworowej w społeczeństwie i mediach?\n2. Jak kobiety po mastektomii odbierają swoją cielesność? Jaki mają do niej stosunek? Co pomaga, a co przeszkadza w akceptacji własnego ciała?\n3. Jak kobiety odnoszą się do innych kobiet, które przeszły chorobę nowotworową? Jak oceniają pomoc ze strony innych amazonek?\n4. Jak kobiety budują relacje z innymi ludźmi? Czy i jak są przez nich wspierane?\n5. Czy i jakie aspekty zostały zmienione przez chorobę w ich życiu? Jak odbierają swoje zmagania z nowotworem?\nOd stycznia do marca 2017 r. przeprowadzono wywiady z pięcioma kobietami, u których wykryto raka piersi i u których leczenie obejmowało mastektomię. Kobiety pochodziły z terenu województwa kujawsko-pomorskiego i rekrutowane były dzięki pomocy Stowarzyszenia „Amazonki”. Wywiad miał charakter semistrukturalny i obejmował 10 pytań podstawowych dotyczących społecznego odbioru utraty piersi, diagnozy i reakcji badanej i jej otoczenia na chorobę, reakcji na mastektomię, zmian w życiu po utracie piersi, w tym akceptacji własnego ciała i oceny wsparcia, w tym także otrzymanego ze strony Stowarzyszenia „Amazonek”. W każdym przypadku pytania były zadawane w tej samej kolejności. Jeśli była taka konieczność, dodatkowo zadawano pytania pomocnicze. Badane miały możliwość swobodnego wypowiedzenia się na każde z pytań, dbano o to, aby czuły się bezpieczne i aby poruszane tematy nie wpłynęły nadmiernie negatywnie na ich stan emocjonalny. Były także informowane o tym, że w każdej chwili mogą przerwać wywiad lub nie odpowiadać na pytanie, jeśli jest to dla nich zbyt trudne. Kilka kobiet, które poproszono o udział w badaniu, po zapoznaniu się z jego szczegółami, odmówiło. Wydaje się, że bezpośrednie spotkanie z badaczem i opowiadanie o swoich doświadczeniach mogło być dla nich zbyt obciążające. Wszystkie badane rekrutowane były w województwie kujawsko-pomorskim.\nWywiad był nagrywany, a następnie dokonywano jego transkrypcji. Podczas wyrażania zgody na udział w badaniu kobiety były informowane o tej procedurze i ją akceptowały. Dane umożliwiające identyfikację uczestniczek badania zostały usunięte lub zmienione. Autorki niniejszego artykułu dołożyły wszelkich starań, aby zadbać o poszanowanie prawa do prywatności i dokonać opisów wyników z dbałością o zachowanie anonimowości.\nPodstawowe dane dotyczące badanych kobiet zebrano w tabeli 1.\nAnaliza treści wywiadu obejmowała wyodrębnienie i analizę najczęściej pojawiających się motywów występujących w wywiadach. Po transkrypcji wywiadów dwóch badaczy niezależnie dokonało ich analizy, stosując się do zaleceń IPA, tj. po dokładnej analizie wywiadów i sporządzeniu notatek dokonywano wyodrębnienia tematów i motywów. Następnie badacze porównywali uzyskane wyniki i uzgadniali ostateczne motywy.\nAnaliza wyników badań pozwoliła na wyodrębnienie 7 głównych motywów. Zostaną one kolejno omówione.\nMotyw 1. Komunikacja: utrata piersi to już nie (taki) temat tabu\nPierwszy wyodrębniony motyw dotyczył komunikacji związanej z chorobą nowotworową. Rozmówczynie zwracały uwagę, że na przestrzeni ostatnich lat widać ogromną zmianę, która się dokonała w społecznej świadomości związanej z nowotworem i mastektomią.\nAgata: „Kiedy ja zachorowałam szesnaście lat temu, wszystko wyglądało inaczej. […] Wtedy wstyd było o tym mówić, więc i ja ukrywałam to”.\nObecnie temat nowotworu piersi przestaje być wstydliwy i coraz częściej pojawia się w przestrzeni publicznej. Kobiety wyrażały dużą wdzięczność osobom znanym, że zdecydowały się opowiedzieć o swojej chorobie, bo dzięki temu także one mogły o niej mówić.\nMaria: „Bardziej otwarcie mówią o tym osoby publiczne”.\nAnna: „Przyznały się do tego osoby medialne”.\nDodatkowo w dobie powszechnego dostępu do Internetu, możliwości korzystania z informacji tam publikowanych oraz śledzenia czy tworzenia własnych blogów dostarcza on nie tylko potrzebnych informacji, ale też stanowi formę autoterapii.\nJulia: „Temat jest rozpowszechniony w mediach, na portalach takich jak Facebook, Logosfera, co pomaga mówić o tym”.\nJednak mimo świadomości, że temat nowotworu piersi jest coraz bardziej obecny i akceptowany społecznie (także np. dzięki akcjom profilaktycznym), dla niektórych chorych nadal jest tematem tabu.\nMaria: „Duży odsetek kobiet wciąż nie chce lub boi się przyznać do tego i mówić o swojej chorobie. Bardzo dużo jest jeszcze do zrobienia w tym temacie”.\nBadane zwracały uwagę na to, że ich otoczenie (rodzina, znajomi, przyjaciele) nie zawsze wie, jak poradzić sobie z wiadomością o chorobie czy o procedurach medycznych.\nMaria: „Czasami bardziej jest to trudne dla bliskich i otoczenia niż dla samego chorego”.\nKobiety często także nie mówią o chorobie i starają się funkcjonować normalnie. Z jednej strony może to wynikać z trudności z przyjęciem diagnozy, z drugiej – ze wstydu, że się zachorowało.\nMaria: „Jak pierwszy raz zetknęłam się z chorobą nowotworową i nie miałam amputowanej piersi, prawie nikt nie wiedział o mojej chorobie”.\nPodsumowując, nowotwór piersi i związane z nim leczenie (w tym mastektomia) powoli przestają być tematem, którego nie ma w przestrzeni publicznej. Jednak mimo rosnącej świadomości społecznej kobiety nadal mają trudności z rozmową na temat choroby i leczenia. W ich wypowiedziach widać pewne sprzeczności – z jednej strony dziwią się, że o chorobie i leczeniu nie mówi się, z drugiej – same tego nie robią.\nZofia: „Kiedyś panie ukrywały chemię, np. przed ludźmi z pracy. Był to raczej wstydliwy temat, chociaż nie rozumiem tego. […] w pracy się o tym nie mówiło. […] Pytają, kiedy chorowałam, bo nawet o tym nie wiedziały”.\nKobiety same często nie chcą (bądź nie potrafią) otwarcie mówić o tym, co się wydarzyło i jak zmieniło to ich życie. O chorobie często wiedzą jedynie najbliżsi, a kiedy stan zdrowia ulegnie poprawie – nowotwór staje się tematem z przeszłości, pewną wspólną tajemnicą osób chorujących.\nMotyw 2. Kobiecość i cielesność: nadal jestem kobietą\nKolejny pojawiający się motyw dotyczył odbierania własnej cielesności podczas choroby. Według badanych kobiet konieczność poddania się inwazyjnym procedurom medycznym (chemio- i radioterapia, mastektomia, zażywanie leków steroidowych), które zmieniają ciało (m.in. problemy z wagą, opuchlizną, wypadaniem włosów, utrata piersi, zmniejszenie sprawności), wpływa na stosunek do własnego ciała. Jednocześnie są one przekonane, że choroba nie zwalnia ich z obowiązku dbania o siebie.\nMaria: „Moja kobiecość ucierpiała wtedy bardzo. Ale dalej nie pozwalałam sobie na to zaniedbanie. Zmieniłam garderobę, kupiłam nową perukę, kosmetyczka przyklejała mi rzęsy. Cały ten okres starałam się, wbrew temu, co mnie spotkało, wyglądać przyzwoicie, by nie pokazać tego, jak bardzo choroba mnie zmienia”.\nZofia: „Miałam perukę, byłam dobrze ubrana, zawsze o siebie dbałam”.\nZ jednej strony jest to więc wg nich obowiązek, z drugiej – odskocznia czy chwila relaksu. Zabiegi kosmetyczne dawały bowiem siłę i pewną normalność, tak potrzebną do walki z chorobą.\nJulia: „Wspaniała była kosmetyczka, która przyjeżdżała i z uporem maniaka malowała mi brwi i rzęsy, robiła paznokcie, które mi pękały i odpadały. Dało mi to więcej niż wiadomości od ludzi: Ja o tobie myślę”.\nKobiety okazywały dość duże zadowolenie z protez (jedna badana była po rekonstrukcji, która została wykonana, gdyż proteza nie przyniosła wystarczającego komfortu, kolejna chce dokonać rekonstrukcji w najbliższym czasie), choć były świadome ograniczeń. Zwracały one uwagę, że życie po utracie piersi zmienia także podejście do stroju – do tego, co można założyć. Badane podkreślały, że sprawdzają, czy dobrze wyglądają – czy nie widać protezy, a jeśli nie są pewne, proszą o opinię osoby najbliższe. Nie noszą bluzek z dużymi dekoltami ani ubrań nadmiernie przylegających czy prześwitujących. Starają się ukrywać brak piersi i ubierać tak, aby nie był on widoczny.\nMaria: „[…] nie oszukujmy się: dekolty czy bluzeczki prześwitujące nie wchodzą w grę, ponieważ proteza nigdy nie zastąpi piersi”.\nJulia: „Odczuwam dyskomfort, kiedy mam założyć sukienkę. Trzeba się nauczyć przestać nosić dekolty. Jak mam gości na noc, zakładam stanik pod piżamę, by mój umysł był spokojny”.\nNie każda badana dobrze czuje się w kostiumie kąpielowym, choć bycie w grupie innych kobiet po mastektomii daje większą siłę.\nAnna: „Często chodzimy z koleżankami amazonkami na basen i kąpiemy się pod prysznicem swobodnie, nawet jeśli są wśród nas zdrowe kobiety. Uważam, że każda z nas ma to samo. Tylko nam amputowano pierś”.\nMaria: „Jeśli chodzi o strój kąpielowy, to już w ogóle trzeba się liczyć z tym, że może być coś widoczne.”\nZofia: „Gdy miałam protezę, to podczas wizyty na basenie odczuwałam ogromny dyskomfort […] szczególnie z tego powodu, że jestem dość energiczną osobą i było to dla mnie bardzo niewygodne”.\nJulia: „Jeśli chodzi o strój, to posiadam mocno zabudowany, jednoczęściowy strój, ponieważ w stroju dwuczęściowym byłoby widać tę dysproporcję”.\nPora zimowa i możliwość zakładania ubrań, które są luźniejsze i bardziej maskujące, wywołuje mniejszy dyskomfort niż pora letnia i lekkie ubrania.\nMaria: „Zimą zdecydowanie lepiej znoszę to, że nie mam piersi, niż latem”.\nCiało, które odbiega od ideału obecnego w mediach i kulturze, które zostało okaleczone (i według standardów piękna – oszpecone), nie zawsze jest przez kobiety akceptowane.\nJulia: „Żadna chyba kobieta po amputacji nie potrafi zaakceptować siebie w stu procentach. […] Ciężko jest mi patrzeć na siebie w lustrze, kiedy jestem w piżamie”.\nProblemem może też być ograniczona sprawność.\nJulia: „Odczuwam też pewne ograniczenia z powodu braku pełnej sprawności ręki”.\nBrak piersi wywołuje pewne zaciekawienie u innych osób – pojawiają się ukradkowe spojrzenia. Kobiety odbierają to jako sygnał, że być może nie wszystko jest tak, jak być powinno.\nMaria: „[…] sprawdzam, czy niczego nie widać. Może powinnam mieć to już w nosie, bo to nie mi powinno być dziwnie, a tym, którzy zerkają”.\nAnna: „Dopytuję kogoś bliskiego, zanim wyjdę z domu, czy dobrze wyglądam, by się upewnić”.\nCzasami także znajomi są ciekawi, jak wygląda życie po mastektomii.\nJulia: „Koleżanki chciały dotknąć, były ciekawe, jak wygląda taka proteza, jaką mam bieliznę”.\nPodsumowując, w XXI wieku, w którym panuje kult ciała pięknego, idealnego i bez skazy, trudności kobiet po amputacji piersi w akceptacji swojego wyglądu mogą być nasilane przez społeczne i kulturowe przekazy.\nMotyw 3. Inne chore: Amazonki – chętnie, ale…\nKolejny wątek dotyczył innych chorych, w szczególności działalności Stowarzyszenia „Amazonki”. Wszystkie badane kobiety spotkały się z ruchem amazonek, jednak stosunek do działań proponowanych przez stowarzyszenie i do samego stowarzyszenia w wypowiedziach badanych kobiet był różny.\nZ jednej strony, kobiety doceniały proponowane aktywności (ćwiczenia, możliwość organizacji i działań na rzecz innych, wyjazdy) i wsparcie (także to otrzymane na wczesnym etapie choroby).\nJulia: „Od samego początku, jeszcze w szpitalu amazonki przychodziły na sale do pacjentek, siadały przy nich, trzymały za rękę, rozmawiały, opowiadały swoje przeżycia i udzielały porad”.\nZ drugiej – nie wszystkie kobiety dobrze czuły się w grupie pacjentek. Za szczególnie trudne uznawały rozmowy o chorobie oraz o tym, kto przegrał z nią walkę. Takie działania przypominały kobietom o ich własnych zmaganiach i pogarszały nastrój. Często powodowały, że badane wycofywały się ze spotkań czy działań na rzecz stowarzyszenia.\nJulia: „Jednak częste rozmowy na temat znajomych kobiet, które przegrały walkę z chorobą, powodowały u mnie dołki i nie potrafiłam być optymistką, słysząc często o kobietach, że ktoś umiera”.\nAgata: „ Podczas spotkań panie często rozmawiały, kto umarł, co przerażało mnie, nie chciałam o tym myśleć”.\nJednocześnie dla niektórych badanych zaangażowanie w działania czy aktywności było przyznaniem, że jest się chorym, pewnym utożsamieniem się z chorobą. Kobiety nie chciały tego. Niektóre badane traktowały chorobę jako etap życia, ale należący do przeszłości – coś, o czym chce się zapomnieć.\nMaria: „Chciałam też o tym zapomnieć, a obawiałam się, że przystępując do Amazonek za bardzo utożsamię się z tą chorobą”.\nJulia: „Czuję się lepiej, kiedy zapominam, że jestem chora”.\nZwracały również uwagę, że kobiety młodsze (przed 50. rokiem życia) mogą niezbyt dobrze czuć się w stowarzyszeniu, gdyż w większości członkinie są starsze – a więc inne są także ich zmagania życiowe (np. dzieci są w innym wieku, inna jest sytuacja w pracy, stosunek do własnego ciała itp.).\nMaria: „Poza tym w Polsce jest jeszcze w dużej mierze tak, że do Amazonek należą kobiety w wieku od pięćdziesięciu lat wzwyż […] dowiadywałam się, że wszędzie był podobny wiek”.\nNiektórym badanym możliwość pracy na rzecz innych kobiet chorych i możliwość udzielania wsparcia innym daje niezwykłą siłę.\nZofia: „Od razu czułam, że nie poszłam tam po pomoc, ale by sama pomagać innym. […] Często jestem bardziej zajęta, niż kiedy pracowałam zawodowo”.\nPodsumowując, stosunek kobiet do działań Amazonek był pozytywny, ale kobiety nie zawsze chciały aktywnie się w nie angażować.\nMotyw 4. Profilaktyka: tak, i co dalej?\nKolejny pojawiający się motyw dotyczył diagnozy i podjęcia leczenia, szczególnie na wczes- nym etapie. W wypowiedziach niektórych badanych kobiet dość niepokojący wątek dotyczył trudności z uzyskaniem odpowiedniej pomocy medycznej lub nietrafności oferowanych działań, co wydłużało czas do rozpoczęcia leczenia.\nMaria: „Lekarze, diagnozując mnie przez kilka miesięcy, byli przekonani, że to jest włókniak. […] Pierwsza operacja nie udała się. […] Usunięto mi jakiegoś gruczoła”.\nAnna: „Trzy razy byłam na biopsji i żadne badanie nie wykazało, że to coś groźnego”.\nZofia: „Gdy poszłam na badanie, dowiedziałam się, że są to zmiany plastyczne […] nie dawało mi to spokoju, więc poszłam na prywatne badania i tak to się dalej potoczyło”.\nJulia: „Pech chciał, że przez kolejki […] musiałam czekać na badanie dwa lata […]”.\nKażda z badanych badała się profilaktycznie i była świadoma zagrożenia – część z nich była obciążona genetycznie.\nJulia: „Zawsze sprawdzałam, ponieważ jestem w grupie podwyższonego ryzyka”.\nAnalizując wypowiedzi dotyczące leczenia, można zauważyć, że istnieje pewna luka między działaniami profilaktycznymi a otrzymaniem fachowej pomocy. Dotychczasowe działania koncentrowały się na zadbaniu o wzrost świadomości zagrożeń związanych z nowotworem piersi oraz na przekonaniu kobiet o konieczności podejmowania działań profilaktycznych. Okazuje się jednak, że po wykryciu niepokojących zmian kobieta często nie otrzymuje odpowiedniej opieki lub otrzymuje ją późno – wydaje się, że te obszary opieki medycznej będą wymagały szczególnej uwagi w następnych latach.\nJedna z badanych dobitnie podsumowała swoje zmagania:\nMaria: „Lekarze, diagnozując mnie przez kilka miesięcy, byli przekonani, że to włókniak. […] postanowiłam go usunąć, ponieważ nie chciałam ryzykować. […] Powiem szczerze, że myślałam, że szlag mnie jasny trafi. Od 22. roku życia chodziłam na badania piersi”.\nTrudności z uzyskaniem odpowiedniego leczenia przekładają się na przeżywane emocje – poczucie winy, wstydu, rozczarowania czy niesprawiedliwości.\nBadane zauważają, że część kobiet woli nie wiedzieć, że dzieje się coś złego. Pozwala to odsunąć myślenie o problemie.\nAnna: „Kobiety sądzą, że wolą nie wiedzieć, co jest potem często niekorzystne w konsekwencjach”. Takie działanie może oznaczać, że nawet jeśli kobieta wykryje niepokojące zmiany, nie będzie szukała pomocy lekarskiej.\nMotyw 5. Wsparcie: prawdziwych przyjaciół…\nKolejny wątek dotyczył relacji z najbliższym otoczeniem. Jednym z jej wymiarów jest wsparcie lub jego brak. Uzyskanie go jest kobietom bardzo potrzebne, jednak wiele osób nie wie, jak odnosić się do chorych. Nie potrafią z nimi rozmawiać. Trafnie opisała to jedna z badanych:\nAnna: „Znajomi bali się dzwonić, pytać. Zastanawiało mnie dlaczego, ponieważ ja nadal jestem sobą, serce mam to samo”.\nInna badana przez chorobę zweryfikowała swoje grono znajomych:\nJulia: „Bardzo dużo znajomych nie chciało mnie odwiedzać, bali się chyba rozmawiania o śmierci. Osoby, na które liczyłam, że zadzwonią, odwiedzą mnie, nie zrobiły tego przez całą chorobę. Natomiast osoby wcześniej nie tak bliskie, które były bardziej moimi koleżankami, przyjeżdżały, robiły mi zakupy, gotowały obiady, wspierały i to było fantastyczne”.\nWsparcie emocjonalne jest równie ważne jak wsparcie instrumentalne – np. pomoc w załatwianiu podstawowych spraw. Ważne jest jednak, aby było ono udzielane odpowiednio, tzn. aby osoba, która go udziela, dostosowała je do możliwości przyjęcia go przez osobę chorą.\nZofia: „Wszyscy odnosili się bardzo przyjaźnie, bliscy, sąsiedzi, natomiast w pracy się o tym nie mówiło”.\nNiektóre badane sygnalizowały trudności w relacjach z mężczyznami – szczególnie w relacji intymnej.\nZofia: „Nie miałam potrzeby szukać wsparcia u mężczyzn, bo z nimi to różnie bywa”.\nJulia: „Myślę, że dobrze, że mąż odszedł, ponieważ brak akceptacji nie pomagałby mi w leczeniu. […] Nie mogę powiedzieć, że miałam jakieś specjalne zainteresowanie mężczyzn, bo zawsze jest to jakaś bariera”.\nInne z kolei otrzymywały ogromne wsparcie.\nAgata: „Mam wspaniałego męża, który od samego początku podtrzymywał mnie na duchu”.\nDodatkowo osoby postronne są ciekawe, chcą znać szczegóły, a kobiety mogą nie być gotowe na to, aby opowiadać o swojej chorobie czy zachodzących zmianach.\nMotyw 6. Nowotwór: trudno mi o tym mówić\nKolejny motyw dotyczył sposobu postrzegania nowotworu. W wypowiedziach dominował odbiór emocjonalny (choroba jako cierpienie) bądź poznawczy (choroba jako walka, intruz do pokonania), bądź emocjonalno-poznawczy (choroba jako cierpienie i nadzieja czy pewność wynikająca ze znajomości tematu). Zróżnicowany odbiór choroby wiąże się ze zróżnicowanymi strategiami zaradczymi. Może także wpłynąć na ich efektywność i nasilenie doświadczania negatywnych skutków psychospołecznych. Co ciekawe, kobiety niechętnie rozwijały swoje wypowiedzi dotyczące tego, czym dla nich jest rak – zazwyczaj były to wypowiedzi jednozdaniowe. To pytanie wywoływało zazwyczaj największe emocje. Być może wynika to z faktu, że wymagało ono konfrontacji z trudną przeszłością.\nMotyw 7. Życie po… – to, co jest ważne\nOstatni motyw dotyczył życia po chorobie. Większość kobiet dostrzegła znaczące zmiany w swoim życiu. Były to: większa świadomość siebie, mniejsze odczuwanie konfliktów związanych z niewypełnianiem ról czy nadanie innych priorytetów codziennym sprawom. Maria: „Stałam się bardziej świadoma każdej chwili, każdego przeżytego dnia, bliskości rodziny, tego, że czuję się potrzebna”.\nJulia: „Żyje się intensywniej […]. Dla mnie zmieniły się priorytety. Nie cieszą mnie już spotkania, które niczego nie wnoszą”.\nBadane dostrzegały i doceniały wagę życia oraz wykazywały złość na osoby, które nie szanują życia.\nJulia: „Ja byłam po amputacji, walczyłam o życie, a ona proporcjonalna, piękna i mówi, że nie chce się jej żyć”.\nJedna z kobiet nie dostrzegła żadnych zmian – była tak samo aktywna przed chorobą, w trakcie niej, jak i po chorobie.\nCo ważne, wszystkie badane starały się zachować jak największą aktywność i wrócić do funkcjonowania podobnego do tego sprzed choroby.\nMotywy wyodrębnione w wypowiedziach kobiet pokazują złożoność i wielowymiarowość doświadczenia choroby i jej wpływ – co wydaje się oczywiste – na praktycznie każdą sferę funkcjonowania. W swoich wypowiedziach kobiety podkreślały, że nie chcą, by ich życie było sprowadzone jedynie do walki czy zwycięstwa z nowotworem. Badane zwracały uwagę np. na to, że wycofywały się z określonych działalności, jeśli za bardzo przypominały im o chorobie. Doniesienia z literatury przedmiotu potwierdzają, że kobiety nie chcą być postrzegane przez pryzmat „osoby z rakiem” czy „osoby, która wygrała z rakiem” . Stąd tak silne dążenie do odzyskania normalności – m.in. poprzez ubiór, zabiegi kosmetyczne, powrót do pracy i codziennych aktywności. W relacjach niektórych kobiet widać także chęć odcięcia się od choroby, niejakiego wymazania jej z pamięci – co może być niebezpieczne w kontekście konieczności monitorowania swojego stanu zdrowia [14, 22].\nAnalizując funkcjonowanie rodziny jako systemu, trzeba pamiętać, że choroba jednego członka ma wpływ na pozostałe osoby i zmienia wzajemną dynamikę. Rodzina chorej często zostawiona jest bez wsparcia, a przeżywane przez nią emocje mają wpływ także na chorą i jej stan psychiczny, a przez to mogą obniżać efektywność leczenia. Nie tylko rodzina, ale także inni – znajomi, przyjaciele, koledzy z pracy czy też przypadkowo spotykane osoby, często nie wiedzą, jak reagować na chorobę i na jej konsekwencje (np. brak piersi). Badania prowadzone w grupie doświadczonych pielęgniarek onkologicznych pokazują, że nawet one nie wiedzą, jakie słowa czy zachowanie byłyby w danej sytuacji odpowiednie . Nie powinny więc dziwić problemy osób, które nie mają w tej dziedzinie kwalifikacji. Także same badane mają trudności z poradzeniem sobie np. ze spojrzeniami osób postronnych – nawet jeśli ich nadawcy chcieli w ten sposób wyrazić współczucie czy dodać otuchy. Czują bowiem, że ich ciała – a tym samym one same – są przedmiotem krytycznej oceny. Amazonki mogą wycofywać się z pewnych aktywności – sportowych, zawodowych, towarzyskich – właśnie w obawie przed oceną. Wprawdzie niepodejmowanie pewnych zadań u kobiet mających trudności w akceptacji własnego ciała występuje także u osób zdrowych , jednak u kobiet po chorobie nowotworowej może się to przyczyniać do braku powrotu do aktywnego funkcjonowania społecznego i zawodowego. Opisywany w literaturze kompleks „połowy kobiety” [3, 12] może się przekładać na funkcjonowanie wielu wymiarach i na jakość życia. Dla niektórych kobiet jedyną możliwością ponownej adaptacji jest dokonanie rekonstrukcji piersi, co ma pomóc im w powrocie do życia sprzed choroby. Badania pokazują wprawdzie, że kobiety są zadowolone z rekonstrukcji [3, 11], jednak wydaje się, że szczególnie ważna jest praca nad urealnieniem oczekiwań. Inne amazonki są z kolei zadowolone z protezy i choć świadome pewnych ograniczeń czy niedogodności, nie chcą decydować się na kolejny zabieg. Dotyczy to szczególnie kobiet starszych i jest spójne z doniesieniami z badań [3, 11].\nDużą rolę, nie tylko w akceptacji własnego ciała, ale i stanu psychofizycznego, odgrywa wsparcie osób najbliższych, np. męża czy rodziny, ale także – przynajmniej w pewnych obszarach – przebywanie wśród innych amazonek. Pokazuje to kobietom, że w swojej sytuacji nie są odosobnione. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę na to, że wsparcie w chorobie nowotworowej powinno dotyczyć trzech podstawowych obszarów: funkcjonowania psychicznego (zarówno poprzez nieformalne działania obejmujące przyjaciół czy rodzinę, jak i sformalizowane grupy profesjonalne), czynności praktycznych i fizycznych (np. samoobsługa, podróż czy zakupy) i informacji . Wydaje się jednak, że najistotniejsze jest jego dostosowanie do potrzeb kobiety.\nMimo zmian, jakie dokonały się w podejściu do tematyki chorób nowotworowych, i ich coraz częstszej obecności w przestrzeni medialnej, kobiety nadal wykazują pewne obawy w mówieniu o swojej chorobie. Traktowanie choroby jako tematu tabu może się wiązać z opóźnieniem w szukaniu pomocy medycznej i niechęcią do mówienia o przeżywanych trudnościach np. o lęku przed wznową. W wypowiedziach amazonek pojawiały się emocje negatywne – złość na los czy na brak kompetencji personelu medycznego, ale też np. wstyd, że się zachorowało. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę na konieczność pracy z pacjentką (w tym z jej emocjami) i wyjaśniania jej m.in. znaczenia wizyt kontrolnych . Dodatkowo podkreśla się rolę wiedzy kobiet w podejmowaniu odpowiednich działań . Prognozowany wzrost liczby zachorowań, ale także coraz skuteczniejsze metody leczenia i wydłużanie czasu życia będą przekładały się na to, że liczba kobiet po chorobie będzie się zwiększała. Być może wpłynie to na poprawę komunikacji między osobami chorymi i zdrowymi oraz między pacjentkami a personelem medycznym i zwiększy poczucie akceptacji kobiet chorych. To właśnie efektywna komunikacja między chorą a w szczególności personelem medycznym uznawana jest za jeden z kluczowych elementów procesu leczenia i rekonwalescencji. Badania pokazują, że wpływa ona m.in. na lepsze radzenie sobie z bólem, częstsze przestrzeganie zaleceń medycznych i lepsze znoszenie procedur, a także na wyższą jakość życia. Z kolei nieefektywna komunikacja zwiększa poziom lęku, niepewności, niezadowolenia z opieki, a u personelu medycznego przekłada się na wyższy poziom odczuwanego stresu .\nJak zauważono wcześniej, choroba nowotworowa zmienia sposób podejścia do życia  – często dochodzi do przewartościowania jego celów. Niekiedy choroba wymusza zmianę stylu życia i rezygnację z niektórych aktywności. O ile zachowanie sprawności i bycie jak najbardziej aktywnym jest niezwykle pożądane, o tyle próby funkcjonowania bez poszanowania dla chorującego czy regenerującego się organizmu mogą mieć katastrofalne skutki. Ważną zmienną wydaje się wiek – kobiety młodsze dążą do tego, aby powrócić do życia sprzed choroby (w tym zawodowego), są bardziej skłonne do poddania się zabiegowi rekonstrukcji; kobiety starsze chętniej angażują się w działalność Stowarzyszenia „Amazonki”.\nProgramy mające uświadomić kobietom znaczenie wczesnego wykrycia nowotworu przynoszą – przynajmniej w pewnym wymiarze – dobre efekty. Kobiety, szczególnie obciążone genetycznie, są świadome roli profilaktyki i regularnie poddają się badaniom, ale często napotykają trudności w uzyskaniu odpowiedniej pomocy medycznej. Jest to dość niepokojący wniosek, gdyż nie tylko wpływa na opóźnienie leczenia, ale także w oczach innych kobiet podważa zasadność działań profilaktycznych. Trudności z dostępem do lekarza i problemy związane z pewnymi rozwiązaniami systemowymi są sygnalizowane także przez innych badaczy .\nPodsumowując, przeprowadzone badania dostarczają ciekawych wniosków, choć należy zachować dużą ostrożność w ich generalizowaniu. Należy jednocześnie pamiętać o ograniczeniach prowadzonych badań – grupa badanych była stosunkowo mała i pochodziła z terenu jednego województwa. Wydaje się jednak, że wypowiedzi kobiet pozwalają lepiej poznać szerszy zakres doświadczeń kobiet związanych z nowotworem i warto, aby takie badania były kontynuowane w połączeniu np. z badaniami ilościowymi.\n1. Bojakowska U, Kalinowski P, Kowalska ME. Ocena skuteczności Populacyjnego programu wczesnego wykrywania raka piersi wśród kobiet w Polsce. Piel Pol 2013; 1: 18-22.\n2. Głowacka M, Koprowicz E, Cvejič R i wsp. Wpływ mass mediów na poszerzanie wiedzy dotyczącej profilaktyki raka piersi wśród mieszkanek województwa zachodniopomorskiego. Piel Pol 2011; 3: 135-143.\n3. Brandt A, Przybyła-Basista H. Decyzja o rekonstrukcji piersi u kobiet po mastektomii – motywy, obawy, percepcja efektów. Psychoonkologia 2016; 20: 17-26.\n4. Jeznach M, Jordan P, Akoulitchev A. Rak piersi – rozwój wczesnej diagnostyki nieinwazyjnej w celu ograniczenia umieralności i złagodzenia konsekwencji psychologicznych choroby. Psychoonkologia 2013; 2: 35-49.\n5. Kapusta A, Kaczyńska A, Panczyk M i wsp. Ocena wiedzy pacjentek oddziału chirurgicznego na temat zasad samoopieki po zabiegu mastektomii. Piel Pol 2016; 2: 180-187.\n6. Pietrzyk A, Franc M, Lizińczyk S. Optymizm jako moderator zmęczenia i jakości życia pacjentek z nowotworem piersi i narządu płciowego w trakcie oraz po leczeniu przeciwnowotworowym. Psychoonkologia 2016; 20: 112-122.\n7. Milik A. Przystosowanie się do choroby u kobiet z nowotworem piersi przed mastektomią i po niej oraz przed zabiegiem oszczędzającym i po tym zabiegu. Psychoonkologia 2013; 2: 50-55.\n8. Rocławska RA. Ocena jakości życia kobiet po mastektomii. Psychoonkologia 2015; 3: 116-124.\n9. Zdończyk SA. Zdrowie seksualne kobiet po leczeniu chirurgicznym raka piersi. Piel Pol 2015; 1: 38-46.\n10. Zdończyk SA, Rynkiewicz M. Jakość życia kobiet po leczeniu operacyjnym raka gruczołu piersiowego. Piel Pol 2015; 2: 153-158.\n11. Mazurek E. Amazońskie dylematy. Powody rezygnacji kobiet po chirurgicznym leczeniu raka piersi z zabiegu rekonstrukcji piersi. Psychoonkologia 2014; 3: 97-105.\n12. Izdebski P. Psychologiczne aspekty adaptacji do choroby nowotworowej. Wydawnictwo UKW, Bydgoszcz 2007.\n13. Lis K, Rębak D. Aktywność fizyczna kobiet po mastektomii z klubu „Amazonki” w Kielcach. Piel Pol 2015; 3: 262-266.\n14. Berendsen A, Roorda C, Jansen, L i wsp. Patients’ beliefs about the aims of breast cancer follow-up: A qualitative study. Maturitas 2016; 91: 140-144.\n15. Fallah R, Keshmir F, Lotfi Kashani F i wsp. Post-traumatic Growth in Breast Cancer Patients: A Qualitative Phenomenological Study. Middle East J Cancer 2012; 2/3: 35-44.\n16. Sowerbutts A, Griffiths J, Todd C i wsp. Why are older women not having surgery for breast cancer? A qualitative study. Psychooncology 2015; 24: 1036-1042.\n17. Sietske JT, Angela GE, Jos HA i wsp. Breast cancer survivors’ views of factors that influence the return-to-work process – a qualitative study. Scand J Work Environ Health 2012; 2: 144-154.\n18. Lewis S, Yee J, Kilbreath S i wsp. Original article: A qualitative study of women’s experiences of healthcare, treatment and support for metastatic breast cancer. The Breast 2015; 24: 242-247.\n19. van Vliet L, Francke A, Tomson S i wsp. When cure is no option: How explicit and hopeful can information be given? A qualitative study in breast cancer. Patient Education And Counseling 2013; 90: 315-322.\n20. Pietkiewicz I, Smith JA. Praktyczny przewodnik interpretacyjnej analizy fenomenologicznej w badaniach jakościowych w psychologii. Czasopismo Psychologiczne 2012; 18: 361-369.\n21. Beatty L, Oxlad M, Koczwara B i wsp. The psychosocial concerns and needs of women recently diagnosed with breast cancer: a qualitative study of patient, nurse and volunteer perspectives. Health Expectations 2008; 11: 331-342.\n22. Banerjee S, Manna R, Coyle N i wsp. Oncology nurses’ communication challenges with patients and families: A qualitative study. Nurse Educ Pract 2016; 16: 193-201.\n23. Wiśniewska L. Kobiece ciało – kobieca psychika. Ja cielesne a psychospołeczne funkcjonowanie młodych kobiet. Wydawnictwo UMK, Toruń 2014.


Fotoferia.pl: Galeria niska - zdjęcie 253054,\nZamiast jelenia jakieś muchy. Ale i tak fajne jest.\nPatyki z LD bym wyrwała :)\nPrzeczytałem kiedyś, że drobna skaza na urodzie pięknej kobiety czyni ją wyjątkową i niezapomnianą :-) Zostawiłem to specjalnie, podobnie jak zostawiam maleńkie prześwity i ściągam ciut kontrastu :-)\nTo jest więc jak skaza na pięcie, bo niby jest a prawie jej nie ma :)\nA natura też ostatnio mało łaskawa dla autora jak widzę. Albo szarości daje, albo kolory sraczkowate:) A gdzie jesienna paleta barw? Chyba się nie doczekam ...\nNa fejsie, instagramie masy całe kolorowych drzewek. Tam może Koleżanka nasycić oczy spragnione koloru :-) No dobra ... będę pamiętał, ale nie obiecuję. Zwierzaki mam na sms-a, ale z pogodą się jeszcze nie dogadałem :-)\nJa i fejs lub insta...no nie... chyba focha strzelę :)\nKolory mam za oknem, więc oczy sycę co dzień. To raczej takie wyzwanie dla Autora, żeby z kolorem powalczył, a nie ciągle te artystyczne szarości i inne subtelności :)\nNo to jest jakiś mobbing artystyczny :-) Już się zacząłem bać liter B & W, spać nie mogę, mam zaburzenia równowagi i nie kupię sobie aparatu LEICA, która robi tylko czarno-białe zdjęcia ... Koleżanka pozew zaraz dostanie :-)\nJaki mobbing ???\nDbam po prostu o swoją kondycję psychiczną. Jak w listopadzie Autor będzie serwował same szarości to w depresję wpadnę. Na razie jakoś cierpliwie to znoszę :)\nA teraz proponuję się rozejść, bo z kreską przyjdą:)\nO! Dziękuję :-) Miła niespodzianka, czy Admina uwiodły patyczki ? :-)\nmając wybór tragiczny\nod sraczki wolę patyczki


Wielkie emocje w meczu na szczycie Tauron Ligi. Grot Budowlane przegrywają z Radomką Radom 1:3! | Łódzki Sport\nWielkie emocje w meczu na szczycie Tauron Ligi. Grot Budowlane przegrywają z Radomką Radom 1:3! 8 stycznia 2021 / 18:44\nMecz ten był pojedynkiem o drugie miejsce w tabeli. Siatkarki Radomki spisują się w tym sezonie niespodziewanie dobrze. Budowalne, skazywane przed sezonem przez wielu na pożarcie, również są małą rewelacją Tauron Ligi. Niestety siatkarki z Łodzi, chyba jeszcze nie otrząsnęły się po przerwie świątecznej.\nTrener Kryszałowicz już w pierwszym secie postanowił desygnować do gry najmocniejszy skład jakim dysponował. Na boisku zameldowały się między innymi Nowicka, Jones-Pery, czy też Stenzel. Mimo kiepskiego początku, podczas którego wiele błędów popełniła Julia Nowicka, łodziankom szybko udało się złapać odpowiedni rytm meczowy. W pierwszym secie do pewnego momentu obserwowaliśmy wymianę punkt za punkt. Szczególnie dobrze spisywała się Fedusio. Niestety nie można powiedzieć tego o drugiej przyjmującej, to jest Zuzannie Góreckiej, której błędy sprawiły, że atakująca Veronica Jones-Perry nie miała zbyt wiele do powiedzenia w ataku. Tym większy jest jej wyczyn w postaci 11 punktów w pierwszym secie. Łodzianki, dzięki skrótowym zagrywkom zdołały zdominować swoje rywalki, zwyciężając w pierwszym secie 25:16. Co ciekawe trener Krzyształowicz przed meczem mówił, że chce atakować Radomkę dokładnie w taki sposób.\nSkrzydła Budowlanych najlepsze w lidze?\nW drugim secie, dzięki błyskotliwym zagrywkom Damaske i Fedusio Grot Budowlane były w stanie postawić się lepiej grającej Radomce. Veronica Jones-Perry straciła rezon i nie mogła dać za dużo swojej drużynie. Ciężar gry spadł na rozgrywające, które do pewnego momentu świetnie dawały sobie radę. Dopiero w środkowej fazie coś przestało działać i uwidoczniła się dominacja Radomki. Przez niemrawą grę Grot Budowlanych zrobiło się w setach 1:1\nW drużynie budowlanych zdecydowanie najlepsze były Monika Fedusio i Veronica Jones-Perry (odpowiednio 9 i 19 punktów w dwóch pierwszych setach). W 3 secie zawodniczki z Łodzi całkowicie opadły z sił. Powodem tego stanu rzeczy mogły być ciężkie treningi, które trener Kryształowicz zaaplikował swoim podopiecznym po przerwie świątecznej. Grot Budowalne w perspektywie mają jeszcze pojedynek w Pucharze Polski i derby z ŁKS-em. Nie powinno więc nikogo dziwić, że w tym spotkaniu nikt nie kazał im umierać na parkiecie. Set był wyrównany. Za każdym razem kiedy Budowlanym udało się nieco odskoczyć, Radomka je doganiała. W ten sposób łodzianki zagwarantowały swoim kibicom emocje do samego końca. Set zakończył się pojedynkiem na przewagi, w którym lepsze były zawodniczki z Radomia. Mimo to, należy wyróżnić Veronice Jones-Perry, która atakowała tak skutecznie, że niektórzy zaczęli przebąkiwać o rekordzie ligi, dzierżonym przez byłą zawodniczkę Grot Budowlanych Jovanę Brakocević.\nTypowy mecz na szczycie\nW 4 secie oglądaliśmy Jones-Perry show. Najjaśniejszy punkt drużyny Budowlanych za wszelką cenę próbował przykryć nieudolność środkowych drużyny sponsorowanej przez Grot. Amerykanka miała swój “dzień konia”. Nawet piłki, które po prostu spadały jej na ręce potrafiła zamienić na punkt. Gdyby reszta drużyny weszła na równie wysoki poziom łodzianki spokojnie mogły wyjechać z Radomia z 3 punktami. Niestety indolencja Moskwy nie pozwoliła na to. Środek pola Budowlanych praktycznie nie istniał. Po serii 10 zwycięstw z rzędu Budowalne w końcu musiały zejść z boiska pokonane.\nPo przerwie świątecznej Budowlanym zdecydowanie brakowało świeżości. Oprócz atakującej Jones-Perry, która zdobyła 37! punktów brakowało praktycznie wszystkiego. Jedyną wyróżniającą się na tle słabo grającej drużyny była jeszcze Monika Fedusio. Budowlane mają teraz sporo czasu do przepracowania przed następnymi meczami. Muszą doszlifować formę do 30 stycznia, bowiem wtedy czeka je prestiżowe spotkanie derbowe z ŁKS-em Commercecon Łódź.\n8 stycznia 2021 / 18:44\nPoprzedniGrot Budowlani z nową rozgrywającą. To młodzieżowa reprezentantka Polski\nNastępnyWidzew. Marcin Robak wywiera presję na zarządzie klubu\nŁódzkim szlakiem sportowych murali\nInne sporty, Koszykówka, Piłka nożna, Siatkówka\nŁódź daje coraz mniej pieniędzy na sport. Kluby protestują\nPiłka nożna, Siatkówka, Żużel\nFilip Kenig dla Łódzkiego Sportu: „Będziemy lobbować za zwiększeniem miejskich wydatków na sport”\nInne sporty, Koszykówka, Piłka nożna, Siatkówka, Żużel


Pomieszczenie z celami - Page 5\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 01:25\nPowinienem był już dawno rzucić tę pracę i zająć się... Eee... Nieważne... Rzucenie pracy nie wchodzi w grę. Najwyraźniej będę musiał się przyzwyczaić w najbliższym czasie do spania w archiwum. Jeśli nikt szczególnie nie będzie mnie nadzorował, to może jakoś przeżyję... A zgłoszeń nocnych przecież aż tak wielu nie ma! Najczęściej pochodzą od meneli... Lub patologicznych rodzin, gdzie dzieci biją rodziców, rodzice zwierzęta, a pies znowu wraca pijany do domu... I trzeba ojca odprowadzić z powrotem do budy... Nie... Wcale nie będzie aż tak źle...\n- Rawr! - Qilin ze wściekłością odskakuje od torby, jeży swoje futerko i przekonawszy się o tym, iż zawartość jest twarda, raz za razem uderza w nią łapą, zaciekle usiłując zemścić się na skórzanej bestii, która z jakichś przyczyn się porusza... Prychnięcie ze strony dziewczyny może być jakąś podpowiedzą w tej kwestii. Chyba, że prycha ona sobie po prostu tak dlatego, ponieważ jest koniem. Albo czuje się nim w głębi swej duszy... Bez słowa więc spoglądam na torbę, a potem na dziewczynę, wzrokiem wyraźnie sugerującym, że jestem zbyt zmęczony, by dociekać dlaczego się tak dzieje. I dlatego po tej krótkiej obserwacji, najzwyczajniej bym sobie usiadł pod ścianą, cicho sobie wzdychając.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 09:14\nProblemem nie była sama torba, a raczej jej zawartość. Ta, kiedy ataki ustąpiły, ponowiła swoje próby przemieszczenia się w stronę celi. Tym razem stało się jednak coś z deka innego.\n- Te, panie policjant. Długo mam tu siedzieć? - spytała się kobieta, a jakby nie patrzeć Hazel nawet nic o tym nie powiedział. Co mogło więc to znaczyć? Niewiele. Przynajmniej nic konkretnego. - To, że mój towarzysz zjadł jakieś owoce i zdemolował stoisko, nie znaczy, że jesteśmy jakimiś kryminalistami - dodała jeszcze, spoglądając na zamkniętą torbę trochę jak na formę izolatki dla kogoś. Czyży tak rozwiązywała się tajemnica zawartości? A przynajmniej odrobina uchylała rąbka?\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 20:03\nJest źle... Z żadnej strony ani odrobiny pocieszenia... Zamiast tego, to tylko zawracają mi głowę kolejnymi problemami! Czym ja sobie na to wszystko zasłużyłem? Na tak wielką pogardę, niewdzięczność i niedoinformowanie? Nikt nigdy za nic Rudo-Rudego oddziału nie pochwali... Za to czepiać to się mogą całymi dniami i nocami!\n- To już nie mnie oceniać, co zrobiliście i kim jesteście - mówię z żalem, nie próbując się nawet podnieść spod ściany.\n- Rawr! - Qilin wznawia walkę z torbą, ale już nie w celu rozszarpania jej, lecz zatrzymania przemieszczania, poprzez odciągnięcie torby w drugą stronę.\n- Jeśli jednak mówisz prawdę, to długo tu nie posiedzisz. Na pewno nie dłużej niż ja - stwierdzam smutno, krótko spoglądając na dziewczynę ze współczuciem. Naprawdę... Trzeba być chyba wrednym Hazelem, żeby aresztować ludzi za takie rzeczy, jak drobne przewinienia w miejscach handlowych...\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 20:34\nNie skomentowała jego zachowania. Poprawiła swoje okulary, a następnie rozprostowała nieco pogniecioną marynarkę. Wszystko po to, aby spojrzeć spokojnym wzrokiem na torbę, która wtedy też przestała się ruszać. Zupełnie tak, jakby jedno jej spojrzenie potrafiło uspokoić jakąś rozeźloną bestię torebkową.\n- Mógłbyś chociaż dać mu wyjść. Xu nie lubi ciemnych miejsc - dodałaby jeszcze tylko, mając najpewniej na myśli torbę. Nie milczała jednak zbyt długo, bo po ledwie kilku chwilach dopowiedziała jeszcze dość krótko i prosto: - Normalnie nie jest groźny. To żółw.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 22:12\nZ rzeczami okropnymi zazwyczaj idą w parze te absurdalne. Słowa uwięzionej dziewczyny, choć wydawałoby się, że całkiem proste, wzbudzają nagle całą masę wątpliwości. Począwszy od tego, że w torbie znajduje się żółw. Niby nic w tym nadzwyczajnego. Tylko, że ten żółw zdemolował jakieś stoisko! Ale w porządku... To nie jest groźny żółw. Normalnie. Ale czy żółwie mogą być w jakikolwiek sposób w ogóle groźne? Na tyle, by demolować stoiska?! I skoro to on je zdemolował, to nie powinien siedzieć w torbie, tylko za kratami! To wszystko i tak jest bez sensu...\n- Dobra, przekonałaś mnie - mówię, podchodząc do torby z żółwiem. Niby mógłbym się wykręcać, że nie powinienem i rzucić paroma niepotrzebnymi formułkami, ale na chwilę obecną mam już dość policyjnych gadek. Mam dość w ogóle tej pracy i życia. I chcę do domu... Spoglądam jeszcze krótko na Qilina, dając mu znać, żeby w razie czego szybko reagował. Chociaż... Czy można się czegokolwiek gwałtownego spodziewać po żółwiu? Bez większego pośpiechu otwieram torbę i kieruję jej wyjście w stronę celi, żeby żółwik mógł sobie poczłapać do swej pani. I tak pewnie od razu do niej by ruszył, więc nie ma sensu mu jeszcze życia utrudniać. Wystarczy, że wszystko mi je utrudnia...\n- Rawr! - Qilin jednak prędko staje na drodze żółwiowi, dumnie wypina pierś i warknięciem daje znać, że to on jest tu dowódcą wszystkich nieludzkich stworzonek, on jest najsilniejszy, najlepszy i zasługuje na pochwałę. Gdyby jednak żółw zaczął stanowić jakieś zagrożenie, to Qilin prędko wskoczyłby na jego skorupę i pazurkami pokazałby, kto tu jest prawdziwym zagrożeniem.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Sob Gru 08 2018, 23:42\nCzy żółw rzeczywiście może być zagrożeniem? Czy można skończyć w więzieniu przez żółwia? Ten świat z pewnością schodzi na psy, albo sam żółw żółwiem nie jest. Niemniej, torba została otworzona, a z niej wypadło zielonkawe stworzenie z brązową skorupą na grzbiecie. Miał dookoła szyi przewiązaną zieloną chustkę w ciemnozielone paski. Do tego z głowy wystawało mu coś na kształt gałązki z dwoma listkami. Co mogło wydać się dziwne, radośnie wypadł z torby i ruszyłby w podskokach przed siebie, gdyby wtedy nie zderzył się z Qilinem, przetaczając się tak z kolejnych kilkadziesiąt centymetrów. Na domiar złego sam Qilin dosłyszał tylko uradowany odgłos w swojej głowie, a dokładniej proste: - W końcu!\nDziewczyna zaś zaśmiała się rozbawiona, spoglądając na lekkie zamieszanie jej kompana. Mimo wszystko, nie zdawała się mrocznym kryminalistą czyhającym na klęskę królestwa. - Swoją drogą, nie słyszał pan może o Mistrzu Genbu? - zapytała po chwili, spoglądając na rudzielca oraz pozwalając swojemu żółwiemu kompanowi odsunąć się nieco od Qilina.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Nie Gru 09 2018, 00:31\nTo jednak nie jest zwykły żółw! To żółw z rosnącym mu na głowie drzewem! Lub też gałęzią... Ale w tym żółwiu jest coś z drzewa. Takie połączenie nie powinno dawać w wyniku niczego ruchliwego, a jednak... Żółw się porusza... I to nie w tak ociężały sposób, jakbym się tego mógł po nim spodziewać. Nie sprawia jednak wrażenia groźnej istoty. Jak na stworzenie, które spędziło ostatnie kilka minut w torbie targanej przez Qilina, wygląda całkiem zdrowo i radośnie.\n- Rawr! - Qilin jednak nie podziela tej radości. Jego duma mogła własnie zostać urażona, jakoby to w tym momencie przestał być zwierzątkiem numer jeden, którym wszyscy dookoła się zachwycają. Jego powarkiwanie jest domaganiem się należnego mu szacunku, jako tej lepszej istoty.\nWtedy spoglądam na niego w wystarczająco wymowny sposób, dając mu do zrozumienia, że takie dowarkiwanie się o uwagę jest poniżej jego godności. Qilin odpowiada wtedy spojrzeniem, mogącym sugerować, że chyba coś mi się w głowie poprzewracało. Nasz wzrokowy konflikt zostaje jednak przerwany przez wtrącenie żółwiej przestępczyni.\n- Nie. Chyba nie. A powinienem go znać? - odpowiadam, uśmiechając się nieporadnie. Zaraz się może okazać, że to jakiś wujek z wyższych sfer i niebawem spadnie na mnie jeszcze skarga z jego strony, że przytrzymuję w więzieniu jego daleką krewną w okropnych warunkach i do przyjmowania nocnych zleceń dorzucą mi jeszcze sprzątanie korytarzy. Dlatego, chyba lepiej byłoby zrobić na dziewczynie jak najlepsze wrażenie. I wtedy to Hazel zostanie obrzucony przypałem, a ja przedstawiony w lepszym świetle, w końcu zasłużę sobie na zasłużony od dawna awans! - I proszę, nie mów do mnie pan. Czuję się od tego o co najmniej dziesięć lat starszy. Wystarczy Kiirobara - dopowiadam, wyciągając rękę w stronę celi. Chociaż podobno nie powinno się podawać dłoni więźniom... Ale chyba nikt mnie za to nie zamknie?\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Nie Gru 09 2018, 17:16\nRuda kulka futra miała spory problem. Naprawdę duży kłopot, którego nie potrafiły rozwiązać aktualnie zebrane tutaj osoby. Porażka w konkursie na uroczą jednostkę z pewnością mogła zaboleć, jednak nie w tym rzecz. Żółwia jednostka przysiadła i wyciągnęła w kierunku Qilina jedną z przednich łapek, jakby zamierzał się w ten nonszalancki sposób przywitać, czy podziękować za uwolnienie. I znów cała chwała spada na niego.\n- Chyba. Jest jednym z Master Guide i mój mistrz powiedział, że powinien się tutaj znajdować - odpowiedziała tylko ciut niepewnie, acz raczej starała się to skrzętnie ukryć, nie dając nawet gramowi zakłopotania wymsknąć się spod poważnej miny. Do tego wstała, podeszła do krat i chwyciła dłoń policjanta, spoglądając na niego przez dłuższy moment, jakby zastanawiała się nad czymś. A może miał coś po prostu na twarzy?\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Pon Gru 10 2018, 00:01\nPrzez chwilę Qilin z wielką wyniosłością spogląda na zielonego stworka i jego wyciągniętą łapkę. Potem ruda bestia przenosi spojrzenie na jego oczy, potem z powrotem na łapkę.\n- Rawr - warczy, chwytając ją w ząbki. Nie wiem, czy to oznaka niechęci do podawania łapek innym stworzeniom, czy może jest to swoista dla Qilina oznaka akceptacji, ale to ugryzienie na pewno nie jest agresywne. To już jednak sprawa między drzewo-żółwiem, a rudą kulką futra.\nDziwnie jednak się robi, kiedy dziewczyna zaczyna na mnie patrzeć i nic do tego nie mówi. Kooontakt wzrokowy, taki trochę niezręczny, z dziewczyną przez kraty, za dłoń się trzymać i w ogóle... A może właśnie zdała sobie sprawę z tego, że jestem rudy i zapłonął w jej wnętrzu ogień niechęci oraz wstrętu. Być może czuje właśnie jak to wysysana jest jej dusza i pogrąża się w niebycie. Albo z odrazy aż zaniemówiła... Dlatego nim kompletnie mnie znienawidzi, prędko cofam rękę i odsuwam się od celi dwa kroki.\n- Nooo... Tak więc ten. Chyba nie masz na myśli, że powinien znajdować się dokładnie tutaj?! W tym miejscu? - pytam z lekkim zakłopotaniem, zaczesując dłonią włosy. Chociaż może nie przypadkiem się ona tu znalazła? Może nie jest z tego Gendu taki zwykły mistrz? Ten tytuł brzmi tak... Podejrzanie... Nie zdziwiłbym się gdyby to była jakaś mało znacząca mroczna gildia, której mistrza wsadzono do więzienia. I czy to by znaczyło, że właśnie zacząłem się spoufalać z przestępcami?!\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Pon Gru 10 2018, 00:18\nZwierzęca znajomość miała jednak pewną wadę. Różnica obyczajów mogła wydawać się nader duża lub ktoś zwyczajnie nie potrafił zawierać znajomości. Niemniej ugryzienie żółwiej łapki poskutkowało tylko tym, że oczy zdezorientowanego stworka zaszkliły się, jakby miał zaraz się rozpłakać. Qilin z pewnością miał tutaj nie mały problem z dotarciem do gościa.\n- Nie. Raczej nie, chociaż ponoć łatwo wpada w długi... - zaczęła tylko dziewczyna, nakreślając postawę mężczyzny, którego szukała. Mimo wszystko, w tym miejscu nie było raczej nikogo poza ich dwójką, więc odpowiedź była stosunkowo oczywista. Na domiar złego znów zapadła niezręczna cisza. Dziewczyna odsunęła się, a następnie poprawiła swoje okulary. - Skoro sam masz swojego partnera myślałam, że będziesz coś wiedział, ale tak to raczej nieważne. Chyba, że mogłabym stąd wyjść - dodała po przerwie, wracając na swój stołek i przysiadając. Co innego miała do roboty?\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Pon Gru 10 2018, 01:39\nBycie rudym nie jest łatwe, nawet i w przypadku zwierzątek. Qilin odsuwa się od żółwia, spoglądając na niego ze zdziwieniem, wyrażanym poprzez przekręcenie główki. Chyba wszystkie te istotki mają różne, własne punkt widzenia na świat. Problem z Qilinem może być jednak taki, iż on uznaje tylko swój za najlepszy. Do tego stopnia, że aż musi go zacząć narzucać. Po chwili przyglądania się żółwikowi, wyciąga do niego własną łapkę.\n- Rawr! - warczy rozkazująco, po czym kłapie zębami, dając żółwikowi znać, co powinien teraz zrobić z Qilinową łapką. Wnioskując po postawie Qilina, to nie tyle, że chce, by żółw go ugryzł, co ugryzł go mocniej, niż Qilin jego przed chwilą.\nWygląda też na to, że ten Genbu niekoniecznie musi być przestępcą. Aczkolwiek wygląda na to, że sama dziewczyna musi o nim niewiele wiedzieć, skoro się o niego pyta kogoś takiego jak ja. Chociaż... To pewnie przez wzgląd na Qilina. Możliwe, że ten żółwik jest dla niej kimś takim, jak Qilin dla mnie. Ale nawet jeśli, to co z tego? Wzruszam ramionami i tak jak dziewczyna wraca na stołek, tak ja wracam pod ścianę, pod której siedzenie okazało się być całkiem wygodne.\n- To nie ode mnie zależy kiedy stąd wyjdziesz. Wiem tylko, że muszę cię pilnować - stwierdzam smutną prawdę, po czym pozwalam, by ponownie zapanowała niezręczna cisza.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Pon Gru 10 2018, 21:56\nSprawa zdawała się znaleźć w jakimś impasie. Z jednej strony jedno stworzonko zasmuciło się reakcją, a z drugiej - spoglądało teraz niepewnie na rudą kulkę futra. Zupełnie tak, jakby nie wiedział, co powinien teraz zrobić. Przekrzywił pierw swój żółwi łepek w lewo. Potem w prawo, a następnie zacisnął swoją niekoniecznie uzębioną szczękę na łapce Qilina tak, że temu aż oczy mogłyby się zaszklić. Może nie został pogryziony przez coś takiego jak zęby, ale ucisk szczęki na pewno był spory.\n- Nie możesz z nikim o tym porozmawiać? Wolałabym nie spędzić tu całego dnia. W zamian mogę zabrać cię ze sobą, aby spotkać mistrza - zasugerowała tylko, chociaż nie brzmiało to nader kusząco. Przynajmniej niekoniecznie musiało to być czymś, co mogłoby usatysfakcjonować policjanta. Co jednak poradzić? Przynajmniej rzucała szczerą i możliwą ofertę.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Pon Gru 10 2018, 22:53\nZ Qilinka to już taka twarda bestyjka, co tyle już przeszła, iż w swym mniemaniu nie ma dla niego twardszej bestii. I wszystkim to musi udowodnić. Choć pewnie nie spodziewał się tego, żeby żółw mógł tak mocno ukąsić.\n- Rawr! - warczy, próbując wyciągnąć łapkę z żółwiego uścisku, aby potem pacnąć tą łapką żółwika po głowie na znak, że już wystarczy i wszystko według Qilina jest w porządku. A skoro według niego tak jest, to według reszty świata też tak powinno być.\nNiestety, życie nie jest takie proste i zawiera w sobie mnóstwo irytujących komplikacji.\n- Gdybym spróbował, to pewnie musiałabyś tu siedzieć jeszcze dłużej. Chyba, że miałbym coś, co mogłoby ich przekonać o twojej niewinności - odpowiadam szczerze przyznając się do swych niezbyt wielkich zdolności przekonywania. Zapewne tylko pogorszyłbym sprawę... Zwłaszcza, że to Hazel ją tu przyprowadził, a ja nie miałbym przeciw niemu żadnych argumentów, poza tym, że jest idiotą, a jego IQ dorównuje poziomem największym głębinom morskim. - Zresztą, w najbliższym czasie i tak nie będzie dane mi się stąd ruszyć. Czeka mnie karna odsiadka w archiwum. Ale to już mój, nie twój problem - mówię, skupiając swoją uwagę na Qilinie. Czy aby na pewno tej bestyjce potrzebny jest jakiś inny mistrz poza mną? A co jeśli Qilin zyskałby wtedy wiedzę, której nie powinien zdobywać? Co jeśli nauczyłby się mówić? Czy wtedy byłbym jeszcze komukolwiek potrzebny?\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Wto Gru 11 2018, 00:37\nWszystko się unormowało. Po wymianie uprzejmości, zielone żyjątko wolniejszym już krokiem ruszyło w stronę krat, gdzie jego skorupka zaklinowała się w przejściu. Biedaczyna najwyraźniej nie mógł dostać się do środka tak łatwo, jak ustawa by mogła przewidywać. Chociaż te zwykle kończyły się toną papierkologii, którą przyjdzie mu sprawdzać i wypełniać.\n- Trudno... - westchnęła tylko, wracając do swojej siedzącej pozycji. W drodze powrotnej, oddalonej o jakieś dwa i pół metra od punktu startu odwróciła się jeszcze. - Jakbyś chciał o czymś porozmawiać, wiesz gdzie mnie szukać - dodała, uśmiechając się ciut wymuszenie i siadając z powrotem, aby to przyjrzeć się paznokciom u lewej dłoni. Lepsze to niż patrzenie jak tynk odpada w rogu pomieszczenia, albo krople deszczu powoli spadają na szybę od zewnątrz.\nTemat: Re: Pomieszczenie z celami Wto Gru 11 2018, 20:10\nTak więc skoro wszystko zostało już ustalone, to nie pozostaje mi nic innego, jak wrócić do użalania się nad sobą i nad swym ciężkim, smutnym, rudym losem, do czasu aż nie przyjdzie ktoś i nie powie, że mam już sobie stąd iść. Choć miło byłoby się komuś wyżalić, to jednak widzę, iż dziewczynę w celi bardziej interesują paznokcie niż rozmowa ze mną. Gdybym tylko mógł ją stąd jakoś wydostać... Wtedy nie musiałbym znosić poczucia winy, że nic z tym nie mogłem zrobić. Tak to muszę tu siedzieć i czuć się jak skończony idiota, bezużyteczny rudzielec od brudnej roboty...\nQilin zaś wzrokiem odprowadza żółwika do celi i przez chwilę z politowaniem przygląda mu się, jak ten próbuje przecisnąć się przez kraty. Potem odwraca się do mnie i patrzy jednym z najgorszych spojrzeń, jakie Qilin posiada. Jest to wzrok pełen zażenowania, mający w sobie konkretny przekaz. Nie znoszę tego spojrzenia, bowiem każe ono podjęcie działań. Wykazuje także wyższość Qilina nade mną, ale również jego niezdolność do robienia rzeczy, które tylko ja mogę robić... Nie mam pojęcia dlaczego akurat teraz patrzy na mnie w ten sposób. Co miałbym niby zrobić? Wzruszam ramionami, by mu pokazać, że nie wiem.\n- Rawr! - warczy wściekle moje poczucie sprawiedliwości. Kiedy to się stało, że ta ruda kulka futra zaczęła przykładać jakąkolwiek wagę do obowiązków? I dlaczego akurat teraz musi o tym przypominać? Nic, tylko ciągle czegoś wszyscy ode mnie wymagają... Nawet teraz w nikim wsparcia... Nawet w Qilinie. Jak zawsze... Wszystko muszę robić sam... Sam myśleć... Sam znosić tego konsekwencje... Nie mogąc już dłużej znieść tego osądzającego spojrzenia Qilina wstaję spod ściany i podchodzę bliżej do celi.\n- Właściwie to... Jak ważną osobą jest ten mistrz Gendu, że chcesz się z nim spotkać? I powiedz szczerze, z którym krajem czeka nas wojna, za przetrzymywanie cię tutaj? - pytam, z nadzieją, że dziewczyna zrozumie aluzję i jeśli naprawdę chce się stąd wydostać, to pomoże mi w uwolnieniu siebie. Skoro ja uznałem, że ten Gendu to był ktoś ważny, to raczej nie będzie problemu, aby wmówić coś podobnego również Hazelowi, a jeśli oprawi się to w odpowiednio ładną historyjkę, to może nawet przejmie mój karny dyżur...