Kolarskie talenty wykuwane z piasku\nPo jednej stronie: niezliczone rzesze ludzi, uprawiających amatorskie kolarstwo. Po drugiej: zaledwie garstka zawodowców, startujących w najważniejszych imprezach na świecie. Czy istnieje między nimi jakieś połączenie? Jak przełożyć popularność dyscypliny na sukcesy, odnoszone w profesjonalnym peletonie?\nBlisko 600 osób stanęło w ostatni weekend maja na starcie wyścigów kolarskich z cyklu Majka Days w Krynicy Zdrój - niemal jedna trzecia więcej, niż w ubiegłorocznej edycji. Kilka tygodni wcześniej w Toruniu, na zawodach, rozgrywanych pod patronatem Michała Kwiatkowskiego – kolarskiego mistrza świata z Ponferrady, stanęło ponad półtora tysiąca zawodników i zawodniczek oraz pokaźna grupa dzieci. Ale nie tylko nazwiska naszych najlepszych kolarzy przyciągają tłumy. Realizowana od kilku lat z dużym rozmachem impreza Poznań Bike Challenge\nszybko osiągnęła status rodzinnego kolarskiego święta, potrafiącego zgromadzić i zaangażować kilka tysięcy uczestników. Kalendarz imprez dla amatorów szosowego ścigania już dzisiaj jest bardzo bogaty, a z roku na rok pojawiają się w nim kolejne propozycje. Na niską frekwencję organizatorzy narzekać raczej nie mogą, bo kolarstwo szosowe od kilku lat rozwija się w Polsce bardzo dynamicznie, a jego potencjał wciąż ma jeszcze olbrzymie rezerwy.\nNa te pozytywne zmiany wpływ ma kilka czynników. Przede wszystkim znacząca poprawa infrastruktury drogowej, która sprzyja uprawianiu kolarstwa szosowego. O ile jeszcze kilka lat temu znalezienie odpowiednio długiego odcinka w miarę równej drogi było dla kolarza-amatora nie lada wyzwaniem, o tyle dzisiaj nie stanowi to problemu nawet z dala od głównych szlaków komunikacyjnych. Spora poprawa – choć tu wciąż jest sporo do zrobienia – nastąpiła też w kwestii współużytkowania tych dróg przez kolarzy i kierowców.\nCi ostatni w większości oswoili się już z obecnością rowerzystów w pasie drogi, co po części wynika również z tego, że sami coraz częściej przesiadają się na rower. Według badań, zrealizowanych na zlecenie Ministerstwa Sportu i Turystyki, aż 36% Polaków deklaruje regularną jazdę na rowerze jako podstawową formę aktywności fizycznej, na którą poświęcają średnio ponad 3 godziny w tygodniu. W tym gronie wciąż rosnącą grupą są amatorzy jeżdżenia „szosą”.\nNie bez znaczenia jest fakt istotnej poprawy wizerunku samego kolarstwa szosowego po dopingowych skandalach, nękających dyscyplinę w pierwszej dekadzie XXI wieku. Brzemię sportu szczególnie podatnego na pokusy dopingu ciąży kolarstwu jeszcze do dzisiaj, choć to właśnie tutaj powstało najwięcej rozwiązań, pozwalających z dopingiem skutecznie walczyć (np. paszporty biologiczne, system ADAMS), a wykrywane przypadki dopingu wg danych WADA za 2016 rok stanowiły tylko 1,1% ogólnej liczby popranych próbek,\nczyli w granicach średniej dla wszystkich dyscyplin olimpijskich. Pozytywna zmiana wizerunku dyscypliny to niezwykle długi i powolny proces, ale w ciągu ostatnich kilku lat istotnie przyspieszył, również dzięki zaangażowaniu części drużyn kolarskich, zrzeszonych w organizacji MPCC (Ruch Na Rzecz Czystego Kolarstwa), stawiającej sobie nieco wyższe cele w zakresie etyki w dyscyplinie, niż wynikające wprost z regulacji UCI (Międzynarodowej Unii Kolarskiej) i WADA (Światowej Organizacji Antydopingowej).\nFot. ERIC GAILLARD/AP\nKolarstwo szosowe przestało też być domeną mężczyzn i zaczęło szybko zyskiwać popularność wśród kobiet, co również przekłada się na popularność całej dyscypliny. Obecność w kobiecym zawodowym peletonie i osiągane w nim sukcesy polskich zawodniczek (m.in. Katarzyny Niewiadomej, Małgorzaty Jasińskiej, Katarzyny Pawłowskiej) stanowią znakomity przykład dla wielu\namatorek, które coraz częściej wsiadają na rowery szosowe. Ich obecność na amatorskich wyścigach i rywalizacja ramię w ramię z mężczyznami już w niemal wszystkich kategoriach wiekowych jest najlepszym potwierdzeniem tego pozytywnego dla amatorskiego kolarstwa trendu.\nKatarzyna Niewiadoma (The Women's Tour)\nFot. Łukasz Huzarski\nFot. ADAM STEPIEŃ\nUprawiane przez amatorów kolarstwo szosowe sukcesywnie zyskuje jeszcze jeden dodatkowy napęd: coraz większe zaangażowanie sponsorów. Znakomitym przykładem skutecznie realizowanej strategii marketingowej są działania Skody, która mocno opiera się na inwestycji w kolarstwo, poczynając od wsparcia dla lokalnych inicjatyw szkoleniowych (np. akademia kolarska Bartosza Huzarskiego), przez realizację serwisu internetowego z ciekawostkami i poradami dla amatorów, po partnerstwo w organizacji największych imprez kolarskich, jak choćby wspomniane wcześniej zawody Poznań Bike Challenge.\nJest to pochodna globalnej strategii marki, opartej o wsparcie kolarstwa i obecność w roli partnera na większości najważniejszych wyścigów na świecie. Śladem Skody coraz częściej podążają inne marki, znajdujące w szybko zdobywającej popularność dyscyplinie szansę na wzmocnienie swoich brandów, w czym pomocny może być też fakt, że kolarstwo nie jest sportem tanim i angażuje przede wszystkim atrakcyjną grupę ludzi o dużym potencjale zakupowym.\nNo i w końcu ostatnia, ale chyba najważniejsza z przyczyn, stojących za wzrostem popularności dyscypliny: sukcesy polskich zawodników w zawodowym peletonie. Zdaniem Adama Probosza, komentatora kolarstwa w Eurosporcie, to właśnie od 2014 roku, czyli pierwszych po 21 latach etapowych zwycięstwach Rafała Majki w Tour de France i zdobytym przez Michała Kwiatkowskiego tytule mistrza świata, daje się zauważyć skokowy wzrost zainteresowania kolarstwem przez polskich kibiców. Zainteresowania i rosnących oczekiwań, bo od kiedy na przestrzeni ostatnich kilku lat polscy kolarze zaczęli w światowym peletonie odnosić coraz więcej sukcesów\ni odgrywać coraz poważniejszą rolę, wraz z nimi wzrosła zarówno wiedza kibiców o samym kolarstwie, jak i marzenia o kolejnych zwycięstwach. Wyścigi, w których uczestniczą Polacy, cieszą się dziś uwagą wielokrotnie większej grupy widzów, niż ta, która śledziła kolarstwo jeszcze przed kilku laty. A okazji jest niemało, bo w najważniejszym w kolarskim świecie cyklu World Tour jeździ dzisiaj aż ośmiu polskich zawodników oraz cztery zawodniczki w serii Women’s World Tour – rzadziej relacjonowanej, ale coraz silniej obecnej w świadomości kibiców.\nFot. MARCIO JOSE SANCHEZ/AP\nKwiatkowski, Mediolan-San Remo (Dario Belingheri)\nWydawać by się mogło, że skoro kolarstwo amatorskie rośnie w siłę, a wyścigów i ich uczestników z roku na roku na rok przybywa, to o następców Kwiatkowskiego, Majki, Marczyńskiego czy Niewiadomej możemy być spokojni. Ale w praktyce okazuje się to być znacznie bardziej skomplikowanym procesem, a przełożenie popularności dyscypliny w gronie amatorów na wyniki w zawodowym peletonie wcale nie jest takie proste.\nCezary Zamana, były zawodowy kolarz, a obecnie jeden z organizatorów cyklu imprez dla amatorów, zwraca uwagę na fakt, że głównym celem realizowanych przez niego zawodów jest popularyzacja kolarstwa jako formy aktywności ruchowej, przede wszystkim w grupie osób dorosłych.\nZaangażowanie dzieci w sport rowerowy ma charakter bardziej wspólnego spędzania czasu, niż prób rozwijania kolarskich talentów, co wymaga wytrwałej i ciągłej pracy i czego nie da się zastąpić weekendowymi aktywnościami. Poszukiwaniem młodzieży o dużym potencjale sportowym oraz jego kształtowaniem, powinny się w pierwszej kolejności zająć kluby i organizacje kolarskie.\nWeekendowe imprezy to bardziej okazja do towarzyskiego spotkania i spędzenia czasu w atmosferze sportowej rywalizacji. Klub kolarski i profesjonalny trener, który pomoże zawodnikowi zrozumieć, rozwinąć i wykorzystać naturalne atuty i cechy danego kolarza, to jedyna sensowna droga rozwoju dla kogoś, kto marzy o karierze w profesjonalnym kolarstwie.\nOd kilku lat funkcjonuje w Polsce Narodowy Program Rozwoju Kolarstwa, realizowany pod patronatem Ministerstwa Sportu i Turystyki i zarządzany najpierw przez Polski Związek Kolarski, a obecnie – z uwagi na trwający w PZKol program naprawczy – przez Polski Komitet Olimpijski. Jednym z jego podstawowych założeń jest między innymi stworzenie spójnego systemu wyłaniania talentów i pozyskiwania dzieci do uprawiania sportu.\nZdaniem Artura Szarycza – członka zarządu PZKol, odpowiedzialnego za koordynację programu po stronie Związku – efekty trwającego czwarty rok programu dopiero zaczynają być widoczne w postaci rosnącej liczby jego uczestników, stających na starcie organizowanych pod patronatem Związku zawodów.\nUbiegłoroczne zawody w Ciechanowie (fot. Materiały prasowe)\nSzarycz zwraca uwagę na to, że sam program w swojej istocie zakłada długotrwały proces od wzbudzenia zainteresowania dziecka do uprawiania danej dyscypliny, przez jego wyposażenie i zaangażowanie w regularne treningi, aż po pierwsze efekty, widoczne na zawodach. Pozostaje tylko pytanie czy program nie wystartował zbyt późno, ale najwyraźniej ówczesna ekipa, zarządzająca pracami ministerstwa, zauważyła kolarstwo dopiero wtedy, gdy polscy zawodnicy stali już na podium.\nNieco inaczej na problem patrzy Bartosz Huzarski - kolarz, który w 2016 roku zakończył zawodową karierę, a dziś angażuje się przede wszystkim właśnie w wyszukiwanie i rozwój młodych talentów. Jego zdaniem to szkoła powinna być naturalnym środowiskiem, w którym zaszczepia się pasję do uprawiania sportu – w tym również kolarstwa – ale to zadanie napotyka dwie zasadnicze przeszkody: dość ubogi program zajęć z wychowania fizycznego i zbyt duże obciążenie zajęciami lekcyjnymi dzieci w 6. i 7. klasie – czyli w tym okresie, w którym rozwijają się najszybciej i najłatwiej jest zidentyfikować i rozwijać ich predyspozycje do danej dyscypliny. Jeśli do tego dołożyć coraz powszechniejszą niechęć do systematycznej pracy, ale w zamian\noczekiwanie natychmiastowej gratyfikacji, dostajemy obraz niezbyt zmotywowanego młodego człowieka, któremu mówimy, że aby odnieść sukces powinien trenować po 2-3 godziny, przez sześć dni w tygodniu. Zdaniem Huzarskiego problemu nie rozwiąże fundowanie sprzętu, tylko bardzo żmudna praca u podstaw i zarażanie młodych ludzi kolarską pasją. Realizowany przez popularnego „Huzara” i wspierających go sponsorów program, trwający kilka tygodni i angażujący zarówno dzieci, nauczycieli WF-u oraz rodziców, skutkuje czasami pozyskaniem trójki lub czwórki dzieci, które faktycznie zapalają się do uprawiania kolarstwa. A tutaj przecież praca z nimi dopiero się rozpoczyna.\nWszystkie wypowiedzi moich rozmówców miały jeden wspólny element: wskazywały kolarstwo amatorskie jako źródło inspiracji i zainteresowania dyscypliną, ale nie pozyskiwania talentów do zawodowego uprawiania tego sportu, bo w momencie, kiedy nawet młody i utalentowany amator staje na starcie komercyjnej imprezy, jest już zazwyczaj za późno na rozpoczęcie pracy nad jego talentem. W dzisiejszym sporcie kształtowanie młodego człowieka do uprawiania danej dyscypliny przynosi najlepsze efekty między 10. a 16. rokiem życia dziecka. Ale – co ważne – jest to najlepszy czas na kształtowanie cech fizycznych i charakteru młodego człowieka, ale jeszcze nie jego kariery, a popełnianie takiego błędu nader często przytrafia się rodzicom. Natomiast uprawianie kolarstwa i branie udziału w zawodach dla amatorów jest nieocenionym źródłem inspiracji i przykładów, jakie dorośli mogą – i powinni – dawać swoim dzieciom.\nTym bardziej, że Polsce – jak zauważa Adam Probosz – nie udało się wykorzystać i odpowiednio zdyskontować tytułu mistrza świata, który w 2014 roku w Ponferradzie zdobył Michał Kwiatkowski.\nMichał Kwiatkowski (Fot. facebook.com/TeamSky)\nW połowie lat 80. wszystkie dzieciaki chciały być jak Lech Piasecki, a kolarskie szkółki pękały w szwach. Dziś wszyscy chcą być Lewandowskimi, a Kwiatkowskiego kojarzą nieliczni. Sukces w kolarstwie to dzisiaj wyłącznie efekt mrówczej pracy garstki pasjonatów, którzy jak Bartosz Huzarski czy Zbigniew Klęk poświęcają cały swój czas na wyszukiwanie i wykuwanie kolarskich talentów wśród młodych ludzi.\nAle ci ostatni potrzebują dobrych przykładów. Potrzebują zarówno idoli, jak Kwiatkowski i Majka, ale też zwykłych, codziennych inspiracji, dawanych im przez dorosłych. Przykładów na to, że kolarstwo jest nie tylko pasjonującym, choć niewątpliwie niezwykle ciężkim sportem, ale również dobrym sposobem na spędzanie wolnego czasu. Bez nieustannego inspirowania młodych ludzi własnym przykładem, bez ciężkiej pracy nad ich talentem, bez wsparcia ze strony sponsorów i bez zaangażowanych trenerów nie uwolnimy się od pytań „dlaczego nikt z naszych nie jedzie w Giro?”\nFot. PETER DEJONG/AP\nMamy najlepszy w historii czas dla rozwoju kolarstwa. Warto go dobrze wykorzystać, żeby nie poprzestać na ośmiu zawodnikach, czterech zawodniczkach i tylko jednej profesjonalnej drużynie, z rzadka zapraszanej z dziką kartą do udziału w najważniejszych wyścigach. Zapewne Michał Kwiatkowski nie osiągnie w Polsce popularności porównywalnej z Robertem Lewandowskim, choć w sąsiedniej Słowacji Peter Sagan stał się idolem tłumów, a pokaźne grupy kibiców jeżdżą za nim po całym świecie.\nAle mimo wszystko warto przykłady polskich kolarzy pokazywać naszym dzieciom, przypominając słynne powiedzenie Pantaniego, że „nawet najgorszy kolarz jest wciąż wybitnym sportowcem”. Warto szukać dla nich szkółek i trenerów, a w razie potrzeby organizować je na własną rękę. Bez tego wciąż będziemy często przyjemnie spędzać czas na rowerze, ale rzadko cieszyć się sukcesami naszych zawodników.\nMikołaj Marczyk: Mam siedem rajdów, a rywale po 200\nMam siedem rajdów, a rywale po 200\nDoświadczeni kierowcy chcą ze mną dyskutować, dzielić się swoimi przeżyciami. Teraz w rozwoju wspiera mnie Jarek Baran, czyli były pilot Kajetana Kajetanowicza, który zdobył z nim m.in. trzy tytuły mistrza Europy – mówi Mikołaj Marczyk. Czy 22-latek jest przyszłością polskich rajdów?\nŁukasz Jachimiak: Coraz głośniej o Panu w polskim motosporcie, mimo że jeszcze nie jest Pan jego gwiazdą. Kiedy i jak planuje Pan nią zostać?\nMikołaj Marczyk: Mam 22 lata, a moim celem jest zostanie szybkim i skutecznym kierowcą rajdowym. Sport, w którym startuję, pozwala pokazać potencjał wtedy,\nkiedy ma się dobrą maszynę. Z kolei żeby dotrzeć do momentu otrzymania takiej maszyny, trzeba najpierw wykonywać małe kroki, które są niemedialne. Czyli trzeba jeździć w drugoligowych rajdach, w amatorskich zawodach czy w gokartach, w których nawet mistrzowie nie mają statusu gwiazd.\nPan z tej drugiej ligi właśnie wyjechał?\n- Myślę, że tak. Świadczy o tym fakt, że w tym roku dostałem wspaniałą szansę startów topowym samochodem. Jeżdżę skodą fabią R5, czyli rajdówką, którą kierowcy zdobywają tytuły mistrzowskie na całym globie, w tym także w mistrzostwach świata WRC-2. Ten rok jest więc dla mnie ogromną szansą. Moja wartość sportowa pokaże czy na takie auto zasługuję, bo kierowców, którzy dysponują takim samochodem jest kilku, a status kierowców wybitnych osiąga niewielu.\nMam przed sobą rok debiutancki w najmocniejszej klasie w kraju, przejechałem jeden rajd treningowy na Słowacji i dwa w Polsce, teraz jesteśmy przed pięcioma kolejnymi rundami mistrzostw Polski. Mam nadzieję, że udowodnię w nich swoją wartość.\nCeluje Pan w podium w „generalce”?\n- Moim celem jest dojeżdżanie do mety w każdym rajdzie. To jest w tym sporcie bardzo ważne, bo jeżeli jesteśmy na mecie, to zbieramy punkty i doświadczenie. Nie chcę wypowiadać się konkretnie wynikowo, nie chcę mówić, że zależy mi na piątym, trzecim czy pierwszym miejscu w klasyfikacji generalnej. Nastawiam się tak, że chcę kończyć kolejne starty i być z siebie zadowolonym.\nCzyli już Pan sobie wypracował sposób podejścia do startów?\n- Mówię trochę na okrągło, ale mam jeszcze za mało informacji na swój temat, żeby mówić inaczej. Trafiłem do świata doświadczonych kierowców, którzy od lat jeżdżą najlepszymi samochodami, a ja jeszcze nie wiem, jaki tak naprawdę jest mój potencjał i gdzie mogę celować.\nDoświadczenie jest w rajdach kluczowe, a nie młodość i fantazja, prawda? Mistrzów w Pana wieku raczej nie ma.\n- To jest sport, w którym trzeba wszystko wyważyć. Doświadczenie, czyli liczba przejechanych rajdów, to sprawa kluczowa. Ale ono nie musi być powiązane z wiekiem. Gdzieś za granicą może być 20-latek, który już przejechał 100 rajdów i on doświadczeniem będzie lepszy od 30-latka z Polski dopiero dobijającego do tych 100 rajdów. Natomiast po 45. roku życia spada już refleks. Kierowcy często w tym wieku decydują się na starty w rajdach terenowych, takich jak Dakar. Tam doświadczenie ma jeszcze większe znaczenie, a smykałka do bardzo szybkiej jazdy już mniejsze. Najlepsi kierowcy w rajdach drogowych mają zazwyczaj 25-35 lat, to wydaje się optymalny wiek. Ale wszystko przyspiesza. Ja mam 22 lata i wiem, że w innych krajach są kierowcy młodsi ode mnie i mający już dużo więcej przejechanych rajdów.\nW Polsce jestem młodym kierowcą, na świecie już nie aż tak, ale oczywiście nie jestem skreślony, mam szansę zrobić szybkie postępy i być młodym, obiecującym kierowcą.\nIle Pan ma przejechanych rajdów, a ile mają rywale?\n- Ja mam na koncie siedem rajdów na poziomie mistrzostw Polski, a np. Grzegorz Grzyb, z którym się w tym roku ścigam, ma tych rajdów ponad 200.\nAle on nie ma 22 lat.\n- Ma 42. Generalnie ścigam się z doświadczonymi rywalami. Sam zadebiutowałem w zeszłym roku, w niższej klasie od tej, w której jestem teraz. Jeździłem wolniejszym samochodem z napędem na cztery koła, tam udało mi się zostać najmłodszym mistrzem Polski w historii tej grupy. Dlatego w tym roku dostałem szansę od Skody i jeżdżę najmocniejszym dostępnym autem na rynku.\nPlanuje pan karierę w takich szczegółach, że już czeka na Pana marzenie np. o Rajdzie Dakar?\n- To jest kolejna dyscyplina, na razie myślę o ściganiu się w rajdach drogowych, płaskich, a nie terenowych. Marzy mi się, żeby realizować moją pasję do rajdów samochodowych na poziomie adekwatnym do moich umiejętności. Jeżeli moje możliwości pozwolą na to, żeby reprezentować nasz kraj na arenie międzynarodowej, to życzyłbym sobie startu w najwyższych cyklach, ale jeżeli szczyt moich umiejętności będzie niżej, to nie chciałbym na siłę być w najwyższej klasie i zaniżać poziomu, zabierać miejsca komuś bardziej utalentowanemu. Muszę twardo stąpać po ziemi, muszę sam zobaczyć i innym pokazać, jaki jest mój potencjał.\nCzytałem, że w fazie decydowania się na rajdy decyzję na „tak” pomógł Panu podjąć Kajetan Kajetanowicz. Jak to wyglądało?\n- Rozmawialiśmy dwa i pół roku temu, przed moim debiutem w rajdach okręgowych. To było spotkanie po zdobyciu tytułu mistrza Europy przez Kajetana Kajetanowicza. Spotkanie zorganizowano w jego rodzinnym Ustroniu. Mistrz odpowiadał na pytania, spędził czas ze swoimi fanami, a ja czekałem, żeby chwilę z nim porozmawiać. Kajto poświęcił mi chwilę czasu, mimo że mnie nie znał.\nTo był dla mnie energetyczny strzał. Potraktował mnie na tyle poważnie, że nie opowiadał o najlepszych stronach tego sportu. Słusznie uznał, że o nich wiem, skoro marzy mi się zostanie kierowcą rajdowym. Pokazał mi trudniejszą stronę. Mniej więcej przygotował mnie na to, co mnie czeka. Nie zdemotywowało mnie to, nastawiłem się, żeby zawalczyć, iść do przodu, spróbować.\nCo konkretnie powiedział? Że przez długi czas nie będzie pieniędzy, że co najmniej do pewnego momentu nie będzie zainteresowania mediów?\n- Mówił, że początek jest bardzo trudny, że ciężko o partnerów do pomocy w tym wszystkim. Że trzeba się w pełni zaangażować, całe życie poświęcić, bo kierowca nie jest zajęty tylko w kilka weekendów startowych, ale przez cały czas bardzo ciężko trenuje. Mówił, że okres zimowy zawsze jest trudny ze względu na kwestie sponsorskie. Trzeba wtedy bardzo walczyć, żeby w kolejnym roku w ogóle móc zaistnieć i wystartować. Sam Kajetan w tym roku w mistrzostwach świata zaczyna startować dopiero w czerwcu, ponieważ okres doprecyzowania spraw z jego partnerami trwał bardzo długo. To jest trudna dyscyplina sportu, organizacyjnie. Ale jak już się uda, to daje bardzo dużą satysfakcję.\nŚcigał się Pan już gdzieś ze swoim idolem?\n- Startowaliśmy raz w tym samym rajdzie – w Rajdzie Barbórki w Warszawie w grudniu. Ale Kajetan jest na zupełnie innym poziomie sportowym. Ja jestem na początku swojej drogi, on jest już bardzo doświadczonym, utytułowany i szybkim kierowcą. Dla mnie jest wzorem, autorytetem, najwybitniejszym polskim kierowcą rajdowym. Chciałbym być kiedyś dla niego godnym rywalem, ale myślę, że nie zdążę, bo nasze pokolenia się trochę mijają.\nKajetanowicz albo jakiś inny doświadczony kierowca ocenił pańskie możliwości? Pytam, bo mówi Pan, że sam swojego potencjału do końca nie umie ocenić.\n- Dostaję duży kredyt zaufania. Doświadczeni kierowcy chcą ze mną dyskutować, dzielić się swoimi przeżyciami. Teraz w rozwoju wspiera mnie Jarek Baran, czyli były pilot Kajetanowicza, który zdobył z nim m.in. trzy tytuły mistrza Europy.\nTo dla mnie bardzo dużo znaczy, że taki człowiek mi pomaga. Ale nie chcę mówić, że na pewno stanowię nadzieję dla polskich rajdów albo że jej nie stanowię. Życie to zweryfikuje, a składowych jest bardzo dużo. Nie chodzi tylko o to, żeby szybko jeździć, ale też trzeba sobie doskonale radzić z presją, z różnymi warunkami, trzeba mieć przewlekłe szczęście. Dopiero będę sprawdzał czy będę w stanie to wszystko połączyć.\nWyznaczył Pan sobie jakąś datę, do której chciałby Pan coś konkretnego osiągnąć?\n- Na razie rozwijam wszystko z roku na rok, a w zasadzie z miesiąca na miesiąc. Gdybym nie miał szans na jazdę w którymś sezonie, byłaby to dla mnie większa próba. Ale jeżeli wszystko się układa, skoro mam wielką pasję i możliwość realizacji jej na bardzo wysokim poziomie, ze świetnymi partnerami, to rozwijam swoją historię z roku na rok, a te lata szybko mi przelatują. Jak patrzę trzy-cztery lata wstecz, to mam wrażenie, jakby to było dwa tygodnie temu.\nLata mijają, a Pan ciągle występuje jako Miko, a nie Mikołaj. Dlaczego tak? Zostało z dzieciństwa?\n- Kiedy jeździłem w kartingu, to trzeba było mieć skrót od imienia, żeby się wyświetlać na telewizorze z wynikami. Z Mikołaja zrobiło się Miko, bo tak też nazywali mnie w domu. A że jest to szybsze, bardziej dynamiczne, to jestem usatysfakcjonowany z ksywki, jaką przyjąłem.\nBartosz Huzarski: Wytrzymałem i wygrałem\nWytrzymałem i wygrałem\n- Do hejtu jestem przyzwyczajony, spływa to mnie jak woda po szklance – mówi Bartosz Huzarski. Były kolarz przejechał wszystkie największe wyścigi świata, pomógł Michałowi Kwiatkowskiemu zostać mistrzem globu, a teraz ocenia jego i Rafała Majkę jako ekspert. Poza tym przekonuje dzieci, że jedna z najtrudniejszych dyscyplin sportu może być pięknym pomysłem na życie.\nŁukasz Jachimiak: Kto ma lepsze nogi – Pan czy Paweł Poljański?\nBartosz Huzarski: Ha, ha, ja, bo byłem pierwszy.\nChyba trzeba wyjaśnić, że mówimy o zdjęciach. I przypomnieć, że Pan pokazał w mediach społecznościowych fotografię swoich nóg w trakcie Tour de France 2014, a Poljański powtórzył ten pomysł w ubiegłorocznej edycji „Wielkiej Pętli”. I znów było poruszenie, znów były komentarze, że może to niekoniecznie dobra promocja kolarstwa.\n- Wie pan, dla zwykłego zjadacza chleba, dla człowieka, który nie ma nic wspólnego z zawodowym peletonem to może być obraz szokujący. Ale tak wyglądają nogi większości zawodników w peletonie. To są nogi nie tylko moje czy Pawła, ale 90 procent ludzi jeżdżących w wielkich tourach. Dodatkowo ja mam taką budowę ciała, że żyły mam płytko położone pod skórą i przez cały rok na rękach żyły mi widać. Na nogach już niekoniecznie, to zależy od poziomu tkanki tłuszczowej. Wtedy była na bardzo niskim poziomie, a jeszcze doszło odwodnienie po etapie, doszedł duży wysiłek skumulowany przez wiele dni. Poruszenie faktycznie było wielkie, miałem nawet zaproszenie do Stanów do jakichś programów, żeby o tym opowiadać. Natomiast środowisko było zdziwione zdziwieniem. Inni kolarze mnie pytali, co takiego w tym zdjęciu jest, że ono aż takim echem się odbija. Te nogi były praktycznie wszędzie.\nI bardziej promowały kolarstwo czy jednak wywoływały niepotrzebne dyskusje? Pamiętam komentarze typu „a mówi się, że sport to zdrowie”, byli też tacy, którzy twierdzili, że to efekt dopingu.\n- A niech pan popatrzy na kulturystów. Jak wyglądają? To jest sport zawodowy, ekstremalny. Jeżeli ja jadę na Tour de France i mam pięć procent tkanki tłuszczowej, to przecież nie mogę wyglądać jak miś polarny. Ale okej, rozumiem, że dla wielu to był widok szokujący. No bo weźmy kogoś, kto jeździ na rowerze amatorsko, powiedzmy że nawet trzy razy w tygodniu po dwie godziny i że wystartuje raz w miesiącu w jakimś amatorskim wyścigu. Jak taki ktoś patrzy na zdjęcie moich nóg, to zaraz popatrzy na swoje zarośnięte nogi na których prawie nie widać mięśni i mówi, że to jest niemożliwe, żeby do tego dojść naturalnie. Ale mi zaraz minie 23. rok jeżdżenia na rowerze. Jak ktoś regularnie uprawia sport na najwyższym poziomie, trenuje na zgrupowaniach wysokogórskich, cały czas dba o dietę i ma pięć procent tłuszczu, to prędzej czy później do takiego efektu dojdzie. Chciałem wtedy pokazać środowisku, jak wyglądają moje nogi po którymś tam etapie Tour de France. I ludzie ze środowiska kolarskiego, czyli ci co się naprawdę znają, odebrali to bardzo normalnie. Mówili „kurde, zaje***... Patrz, jakie Huzar ma nogi, widać, że gość nad sobą pracuje”. Ale wiadomo, że najwięcej do powiedzenia mają ci, co nic nie robią, tylko siedzą i non stop komentują w internecie różne rzeczy.\nIch komentarze bolały?\n- Jako zawodowy sportowiec ścierałem się z hejtem już wcześniej, od wielu lat. Byłem pierwszym kolarzem w Polsce, który miał swoją stronę internetową, który pisał bardzo dużo o wyścigach, o swoich odczuciach. Od pierwszego wielkiego touru, czyli od Giro d’Italia 2009, pisałem codziennie kilka zdań o tym jak się czuję, co myślę. I wtedy były komentarze, że Mickiewicz, że poeta, że bajkopisarz. Ale ja wytrzymałem i na tym wygrałem, bo teraz komentuję wyścigi dla telewizji, piszę o kolarstwie dla Skody. Wszystko dzięki temu, że kiedyś ciekawie pisałem i że jestem otwarty. Do hejtu jestem więc przyzwyczajony, on mnie nie przeraża. Naprawdę przywykłem, spływa to po mnie jak woda po szklance.\nJuż nawet nie chce mi się tych komentarzy czytać. Kiedyś zresztą Sylwek Szmyd mi poradził, żebym tego nie robił. Słusznie powiedział, że kiedy jedziesz wyścig, to najlepiej się odetnij i rób swoje. Ludzie nie rozumieją, że w kolarstwie grupa działa jak firma, w której każdy ma swoją określoną rolę. Jest menedżer, który ma pod sobą pracowników, a każdy z tych pracowników musi zrobić określoną robotę. Od do, ani więcej, ani mniej, bo nikt nie lubi takich, którzy są zbyt leniwi i nikt nie lubi nadgorliwych. Profesjonalna, poważna grupa działa właśnie w taki sposób. Moje role były takie, jakie były, ja nie chciałem być liderem, nie czułem się na lidera. Mój wyścig kończył się pięć, 10 albo 50 kilometrów do mety. Trzeba zrozumieć kolarstwo, żeby się wypowiadać. Ale ludzie nie chcą, wolą pokomentować, nie mając wiedzy. Trudno, mimo wszystko później trzeba takim komentarzom stawić czoła. Z tym zdjęciem miałem o tym łatwiej, że w końcu na jego temat zaczęli się wypowiadać specjaliści z różnych dziedzin sportowych z całego świata i każdy mówił, że to jest normalne u zawodnika, który jedzie w Tour de France, właśnie pokonał ciężki etap i ma tylko pięć procent tkanki tłuszczowej. Mówili, że to może szokować, ale nie ludzi znających kolarstwo. Tak jak mnie szokują zdjęcia kulturystów. Nie jestem z tego środowiska i jak widzę, że gość ma większe ręce niż ja nogi, to mówię „sorry, ale jak on do tego doszedł?”.\nKulturystom w czystość uwierzyć jeszcze trudniej niż kolarzom.\n- Tak, ale jak dwa lata temu zacząłem regularnie chodzić na siłownię, to też mi mięśnie zaczęły rosnąć, choć oczywiście nie w takim stopniu jak im. Wiadomo, że u nich wchodzą jeszcze inne rzeczy w grę, że oprócz diety więcej jest suplementów, odżywek i tego typu historii. Ale dalej się nie wypowiadam, bo się nie znam.\nNie kusiło Pana, żeby skorzystać z tych zaproszeń z USA?\n- Nawet o tym nie wiedziałem. To doszło do naszego marketingu w grupie i biuro od razu wyrzuciło oferty do kosza, uznając, że nie ma szans na takie rzeczy. Ja się o tym dowiedziałem dopiero pół roku później. W grudniu albo w styczniu mieliśmy zgrupowanie organizacyjne i podczas szkolenia z social media temat zdjęcia wrócił. Było przykładem kontrowersyjnej wrzutki. Bo z jednej strony poszła wielka fala udostępnień i nazwa drużyny wszędzie się przewijała. Ale równocześnie szła ze zdjęciem fala niedowierzania, posądzania o doping. Wtedy powiedziano w grupie: „jak nie jesteście pewni co zrobić, to radźcie się nas”. Ale co ja się będę radził, ja mam swój rozum i wiem, co mam robić.\nMiał pan za złe ludziom z grupy, że odrzucili zaproszenia, decydując za pana?\n- Nie, gdzie by mi się chciało do Stanów latać, jak ja byłem 200 dni poza domem? Poza tym mój angielski nie jest na tyle dobry, żeby z nimi dyskutować. Owszem, mogę powiedzieć, że jestem czysty, że wiem, co jem i nic nie stosuję, natomiast jeśli chodzi o słownictwo specjalistyczne, to mogę pogadać o rowerach, bo wiem, że łańcuch to jest chain, a kierownica to jest bar. Ale gdyby mi przyszło powiedzieć, że mam żyły płytko położone pod skórą, to już miałbym problem.\nPracuje pan z dziećmi, prawda?\n- Mam akademię kolarską, firmuję ją swoim nazwiskiem, wszystko działa przy klubie kolarskim w Sobótce. Czy sam szkolę młodzież? Mam od tego trenerów. Ja tam tylko załatwiam kasę, sponsorów. I staram się przyciągnąć młodzież, pokazywać jej, że sport jest dobry, że kształtuje człowieka. Pokazuję, że dzięki niemu można gdzieś dojść, że dzięki niemu można zobaczyć kawał świata, coś fajnego robić.\nCo Pan mówi i co pokazuje na spotkaniach z dzieciakami i z młodzieżą? Bo chyba nie swoje nogi?\n- Nie, nie, pokazujemy jak wygląda rower, opowiadamy o wyjazdach na wyścigi dla dzieci. Nie zagłębiamy się za bardzo w temat kolarstwa zawodowego, bo z 40 trenujących osób może dwie dojdą do poziomu zawodowca. Nie ma sensu opowiadać im od razu o trudach, bo to by ich przeraziło. Ich tak naprawdę przeraża już, że muszą cztery czy pięć razy w tygodniu przyjść na trening. Niestety, teraz dzieci nie lubią się zmęczyć. Przecież na lekcjach wf-u w szkołach połowa dzieciaków\nma zwolnienia. Bardzo trudno jest ich przekonać do uprawiania jednej z najcięższych dyscyplin sportu na świecie. Dlatego my im pokazujemy, że kolarstwem można się bawić. Robimy to fajnie. Najpierw przychodzimy do szkoły z prelekcją, którą prowadzę. Pokazuję slajdy z fajniejszych wyścigów, z ładnymi widokami. Pokazuję też, jak wyglądają w środku nasze ciężarówki i autobusy, wprowadzam dzieciaki za kulisy. Później przechodzimy na sześciotygodniowy program pilotażowy, gdzie pracują moi trenerzy w obecności nauczyciela na lekcjach wf-u albo na lekcjach dodatkowych.\nUczniowie przychodzą z rowerami i kaskami, a my w formie zabawy pokazujemy im, jak się prawidłowo na rowerze jeździ, robimy coś na kształt pierwszych treningów. Wszystko jest zamknięte na terenie szkoły, ponieważ to są klasy 4-5-6 i jeszcze nie wszyscy mają uprawnienia, żeby wyjechać na drogę. Dopiero po tych sześciu tygodniach ci, którzy są chętni przystąpić do projektu akademii, przyłączają się do nas, dostają całe wyposażenie i zaczynają trenować.\nI tu jest najgorzej, bo ze szkoły, w której jest sześć klas po 20 dzieci, dostajemy 25 deklaracji przystąpienia do projektu, a tak naprawdę na treningi przychodzą trzy-cztery osoby. Reszta podpisuje, bo podpisuje, a później idzie grać w piłkę, zasiedzi się przy komputerze albo nie ma ich kto przywieźć, bo jest też problem braku czasu i braku zaangażowania rodziców. Nie jest lekko, ale udaje się nam prowadzić grupę 30-40 zawodników od żaka do juniora. Czyli jakieś podłoże pod grupę w przyszłości jest.\nZacytuję Panu wpis Tomasza Sikory z Twittera. „Zostałem zaproszony ostatnio do kilku szkół na spotkania z uczniami. Jakie pytanie jest zadawane najczęściej? Zgadniecie?” Jak Pan myśli?\n- Ile można zarobić na sporcie.\nCzyli Pan też to pytanie dostaje?\n- Nie zawsze, ale faktycznie pytają ile zarabia kolarz. Jednak może nawet częściej mi się zdarza, że nauczyciele albo dyrekcja sugerują, żeby w podsumowaniu spotkania była informacja o pieniądzach. Mówią „zobaczcie, pan Bartek zwiedził pół świata, jechał w największych wyścigach, dzięki kolarstwu to wszystko osiągnął i dzięki\nkolarstwu można dobrze żyć”. Dzieciaki pytają bardziej wprost - ile zarabia zawodowy kolarz.\nA o czym Pan mówi dzieciakom najczęściej z własnej woli? Przywołuje Pan jakieś szczególne momenty ze swoich wyścigów?\n- Wszystkie złe momenty staram się wymazywać z pamięci, a wszystkie fajne zostają. Było ich dużo. To są i czyste rezultaty, i radość z dobrze wykonanej roboty. Mówię o podiach na największych wyścigach, jak drugie miejsce na etapie w Asyżu w Giro czy trzecie na etapie na Vuelcie. Cieszą wygrane klasyfikacje w Tour de Pologne, górskie czy aktywnego kolarza. Zawsze fajnie jest wejść na podium. Ale też wspominam zwycięstwa kolegów, do których się przyczyniłem. To też są świetne wspomnienia, zwłaszcza że cały czas mam kontakt z chłopakami.\nMichał Kwiatkowski Fot. Tim de Waele\nMichał Kwiatkowski - APTOPIX Belgium Cycling Tour de France Fot. Christophe Ena (AP Photo/Christophe Ena)\nMichał Kwiatkowski Fot. Sirotti/Icon Sports / AP Photo\nCzęsto wspomina Pan jazdę w drużynie, która pracowała na złoto mistrzostw świata dla Michała Kwiatkowskiego w Ponferradzie?\nCo Michał Wam sprezentował po tym złocie? Bo przecież w kolarstwie jest zwyczaj odwdzięczania się kolegom z grupy.\n- To już zostaje między nami! Ale Michał jest bardzo otwartym, poukładanym gościem i on rozumie co to znaczy drużyna. A do tego ma gest. Naprawdę ma gest. Za to złoto do dzisiaj się nam odwdzięcza. Raz w roku organizuje w Toruniu imprezę na którą nas zaprasza. Zawsze opłaci hotel, posiłki i całą imprezę zamkniętą, robioną tylko dla środowiska kolarskiego.\nWidać, że mu zależy na tym, żeby środowisko polskich kolarzy trzymało się razem. Jest na wszystkich wewnętrznych WhatsAppach polskiego peletonu, stara się to wszystko fajnie trzymać. Nie jest już tak, że każdy sobie rzepkę skrobie, tylko od jakiegoś czasu jak polska reprezentacja jedzie na mistrzowskiej imprezie, to jest naprawdę drużyną. Bo żeby jeden mistrz, czyli Michał Kwiatkowski, w stu procentach podłożył się na igrzyskach olimpijskich dla drugiego mistrza, Rafała Majki, to naprawę chapeau bas. Myślę, że tamtego dnia Michał też mógłby mieć medal. Było widać, że był bardzo silny. Ale ustalili na odprawie, że jadą na Rafała i pojechali na Rafała, a Michał świetnie się wywiązał z roli pomocnika. Mamy dwóch naprawdę wspaniałych kolarzy i widać, że oni potrafią ze sobą współpracować, co bardzo cieszy.\nTour de France 2011. Fot. Christophe Ena AP\nDopiero co obserwowaliśmy aktywnego Kwiatkowskiego w Criterium du Dauphine, czyli przedsmaku Tour de France. Jest szansa, żeby on pojechał dla siebie na „generalkę” w TdF, czy znów będzie zaprzęgnięty do pomocy Chrisowi Froome’owi, który po wygraniu Giro pewnie będzie chciał wygrać też TdF?\n- Froome na pewno chciałby Tour de France wygrać, ale ja bym jeszcze ze dwa tygodnie wstrzymał się z prognozami, bo nie wiadomo czy on w tym wyścigu pojedzie. Wiemy, że jeszcze nie jest rozwiązana sprawa z jego zawieszeniem, a organizatorzy TdF tak tego nie zostawią, nie pozwolą, żeby jechał, jeśli sytuacja nie będzie jasna.\nZawsze w ostatnim miesiącu przed TdF WADA, UCI, przede wszystkim francuscy dziennikarze, odpalają jakąś bombę informacyjną, zawsze muszą coś wywlec, żeby trochę zdyscyplinować środowisko szykujące się do wyścigu. Jestem ciekaw jakie brudy w tym roku wyciągną na światło dzienne. Jeżeli Froome jednak będzie jechał i będzie w formie, to Michał wie doskonale, że musi jechać na niego. Opowiem coś, żeby pokazać, jak to działa. Kiedy jechałem swoją ostatnią Vueltę [2016 rok], to „Kwiatek” miał tam świetną nogę. Naprawdę świetną. A etapy były pod niego szyte. Aż na 10 etapach nie było praktycznie płaskiego, był bardzo, bardzo trudny teren. Mówię mu „kurde, Michał, to jest teren idealny dla ciebie! Chłopie, weź podkręć tylko trochę gaz na końcu i wygrywasz etap. Czemu tego nie robisz?”. A on na to: „słuchaj, bo jak mi później, za dwa-trzy albo cztery dni braknie gdzieś nogi w końcówce i nie będę mógł pomóc liderowi, to mi to będą\nOd lewej: Chris Froome, Romain Bardet, w tyle Rigoberto Uran. Fot. CHRISTOPHE ENA/AP\nwypominać przez następne lata”. Tak to właśnie funkcjonuje, trzeba w pewnych momentach swoje ambicje odsunąć na dalszy plan i skupić się na pracy w tej firmie, o której wcześniej mówiłem.\nChris Froome podczas podjazdu na Col d'Izoard Fot. PETER DEJONG/AP\nMówi Pan, że Froome może mieć problem ze startem w Tour de France, a w Giro go nie miał. Jest tak, że organizatorzy najbardziej popularnego wyścigu świata są szczególnie surowi?\n- Tak, w Giro go po prostu chcieli, organizator nie stwarzał mu żadnych problemów. Natomiast dyrektor Tour de France Christian Prudhomme ma inne podejście. Wyraźnie mówi, że on chce, żeby sprawa Froome’a została wyjaśniona przed wyścigiem. Nie wiem w którą stronę to pójdzie, ale moim skromnym zdaniem Froome nie powinien wygrywać Giro. Nie podoba mi się takie zachowanie. Jego sprawa nie jest do końca czysta. Od wiosny jechał sobie w wyścigach, ale nie było go widać. I okej. A tu chodzi o to, że przeciągają wszystko jak w przypadku Contadora. Dostał zawieszenia dwa lata, a tak naprawdę nie ścigał się przez jedną zimę, bo przez półtora\nroku ciągnęły się odwołania, a on jeździł. W końcu go zawiesili gdy przyszła jesień, nie wystartował w ostatnim wyścigu roku, doczekał do wiosny i już było po karze, już startował, jakby się nigdy nic nie stało. To mi się nie podoba, bo to działa negatywnie na kolarstwo. Wiadomo, że ci najwięksi swoje miliony i tak zarobią, a tracą ci na samym dole. My w akademii w Sobótce tracimy, bo jeździmy do sponsorów, a ci mówią „nie, dajcie spokój, jakie kolarstwo, nie chcemy mieć z tym do czynienia”. Jak nie afera w PZKol-u, to doping. Na aferze Armstronga kto stracił? Wszystkie małe grupy i kluby kolarskie, wszystko się nam posypało. Góra ma kasę, oni mają budżety po 10 mln euro, mają dojścia do wielkich sponsorów, którzy też mają biznes w tym, żeby być na wielkich wyścigach. I dlatego ci ze szczytu mają w nosie czy ktoś wpadnie, byle to nie był ktoś od nich.\nMichał Król, przewodnik wysokogórski IVBV\nMichał Król, przewodnik wysokogórski IVBV:\nZapytałem klienta, czy chciałby, żeby samolot, w którym się znajduje, prowadził pilot mający doświadczenie jedynie na awionetkach? Nie odpowiedział\n- Na rynku istnieją firmy, mające swoich „przewodników”, którzy na Mont Blanc byli dwa razy, a trzecią próbę podejmują już z klientami. To niepojęte. Nie wiem, jak to kulturalnie skomentować, a przeklinać nie wypada – mówi w rozmowie ze Sport.pl Michał Król, nagrodzony w przeszłości przez Ministra Sportu wspinacz, przewodnik wysokogórski IVBV.\nPaweł Wilk, Sport.pl: Czego trzeba dokonać, żeby zostać nominowanym w kategorii wyprawa roku, w plebiscycie National Geographic?\nMichał Król, przewodnik wysokogórski IVBV: - Nie robię niczego dla nagród, więc ciężko odpowiedzieć na to pytanie. Trzeba konsekwentnie robić swoje, obrać ambitny cel i realizując go – wyróżnić się. Zawsze planowałem wyprawy trudne, jechałem w niewiadome, chciałem wytyczać nowe drogi lub przechodzić ściany dziewicze, na których nikt wcześniej nie był.\nMichał Król, fot. www.instagram.com/michalkrolclimb\nPana ten zaszczyt spotkał. Doceniono pańską wyprawę w Himalaje Pradesz.\n- Tak, ale należy podkreślić, że nie stanęliśmy (wraz z Davidem Kaszlikowskim – przyp.red.) na ośmiotysięczniku, a na niezdobytym wcześniej szczycie mierzącym dwa tysiące metrów mniej. Był trudny technicznie, ogrom ściany robił wrażenie. Nie koczowaliśmy w namiotach, nie poręczowaliśmy drogi, tylko parliśmy w górę, wspinanie było najważniejsze. Fajnie, że zostaliśmy nominowani przez National Geographic, ale nie był to nasz cel, to raczej miły dodatek. Najważniejszy był wierzchołek i powrót do domu. W jednym kawałku.\nW Indiach dokonał pan kilku wymagających przejść.\n- Tak, ale jeżdżąc w Himalaje, nie nastawiałem się na konkretne trudności. Nie działałem według schematu, nie weryfikowałem jakości ściany i przeszkód, jakie staną na mojej drodze, bo wybierałem lokacje nie opisane, na których przede mną nie było nikogo. Z Polski zabierałem bardzo dużo sprzętu, bo nie wiedziałem, co będzie mi potrzebne. Byłem przygotowany na wszystko.\nNadal ciągnie pana w góry wysokie?\n- Niedawno urodziło mi się dziecko, więc nie mogę sobie pozwolić na długi wyjazd. Obecnie skupiam się na Tatrach, a w styczniu 2019 r., jadę z Marcinem Tomaszewskim na jedną z potężnych norweskich ścian. Natomiast, jak najbardziej, chciałbym pojechać, może jesienią 2019 r., na dziewiczy siedmiotysięcznik. Moim marzeniem jest również wejście, nową drogą, na szczyt mierzący ponad osiem tysięcy metrów.\nCo będzie pana celem w Norwegii?\n- Chcielibyśmy wytyczyć nową drogę na Kjerag (1100 m n.p.m.). To bardzo duży klif, z którego skaczą base jumperzy. Marcin dokonał wstępnego rekonesansu, ale o ewentualnym sukcesie ekspedycji zdecydują warunki atmosferyczne, pogoda w Norwegii bywa kapryśna. Przedsięwzięcie jest skomplikowane logistycznie, żeby się wspinać, musimy pod ścianę dopłynąć łódką. Zimą inaczej się nie da. Planujemy wspinać się klasycznie, bez poręczowania, wykorzystywania kilkuset haków czy wiszenia w ławkach. Chcemy działać płynnie i bezpiecznie.\nWrócę na chwilę do Himalaizmu. Miał pan możliwość uczestniczenia w Zimowej Narodowej Wyprawie na K2 2018?\n- Janusz Majer (do maja 2018 r. kierownik programu Polski Himalaizm Zimowy – przyp.red.) wspominał o zainteresowaniu mną, ale wiedząc, że w lutym urodzi mi się dziecko, w ogóle nie podjąłem rozmów. Temat umarł śmiercią naturalną, więc należy uznać, że propozycji nie otrzymałem. Gdybym nie miał rodziny, pewnie zastanowiłbym się, bo zimowe K2 (8611 m n.p.m.) jest dla polskiego himalaizmu bardzo ważne. Obecnie trzymiesięczna rozłąka z bliskimi nie wchodzi w grę.\nInna sprawa, że nigdy nie byłem na wyprawie z kierownikiem, nikt za mnie nie decydował, czy danego dnia się wspinam, czy robi to ktoś inny. Nie wiem, czy umiałbym się odnaleźć w takim porządku.\nW sezonie 2019/2020 Polski Związek Alpinizmu planuje kolejną zimową wyprawę na K2. Co będzie, jeśli zostanie pan zaproszony?\n- Nie pojadę. Mam dziecko, któremu chcę poświęcać uwagę. To najlepszy okres, gdy widzę, jak rośnie, rozwija się. Nie chciałbym przegapić tych chwil. Niedawno wróciłem z Alp, w których spędziłem miesiąc i było to za długo.\nRodzina jest najważniejsza?\n- W tej chwili tak. Wydaje mi się, że to normalne, choć nie wiem, czy wszyscy wspinacze mają takie podejście. Styczniowy wyjazd do Norwegii zajmie dwa tygodnie, na podróż w Karakorum musiałbym poświęcić trzy miesiące.\nCo pan robi między wyprawami?\n- Wspinam się z ludźmi, jestem międzynarodowym przewodnikiem wysokogórskim. Jeżdżę w Tatry, Alpy, Andy i Himalaje. Ludzie najczęściej wybierają Gerlach (2655 m n.p.m.), Mont Blanc (4810 m n.p.m.), Matterhorn (4478 m n.p.m.), Grossglockner (3798 m n.p.m.) czy Aconcague (6962 m n.p.m.).\nOrganizuje też Himalaya Base Camp, wydarzenie, które wymyśliłem, siedząc bezczynnie w namiocie pod Annapurną (8091 m n.p.m.). Jest to szkolenie z pierwszej pomocy, poręczowania, ABC wspinaczki, zjeżdżania na linie, ale punktem kulminacyjnym jest nocleg w wiszących na skale łóżkach. We wrześniu organizuje kolejną edycję.\nTo przygoda dla każdego?\n- Oczywiście, choć impreza skierowana jest głównie do osób, które chciałyby zacząć się wspinać, poznać technikę, poczuć górski klimat. Doświadczeni wspinacze mogliby się nudzić. Fajnie, że ludzie integrują się w ten sposób, nawiązują przyjaźnie. Widzę, jak wrzucają na portale społecznościowe zdjęcia ze wspólnych wyjazdów w góry.\nWybierający komercyjną wycieczkę może nazwać się wspinaczem?\n-Ludzie zadają mi takie pytania, zastanawiają się np., czy wspinając się ze mną w Tatrach, są taternikami, alpinistami. Moim zdaniem nie, bo takim mianem określić się może osoba samodzielna, niepotrzebująca przewodnika. Natomiast, jeżeli ktoś ma taką potrzebę, to proszę bardzo.\nZ czym pan się mierzy w czasie wyjść z klientami?\n- Najczęściej muszę stawiać czoła pogodzie. Umawiając wyjazd, nie mogę zapewnić, że uda się wejść na szczyt. W ciągu ostatniego miesiąca dwa razy wszedłem na Mont Blanc, ale również dwa razy musiałem zrezygnować. Pierwsza z pechowych grup nie miała odpowiedniej aklimatyzacji i doświadczenia w obyciu ze sprzętem\nzimowym, więc zmieniliśmy cel i koniec końców, wszyscy byli zadowoleni. Drugiej ekipie plany pokrzyżował intensywny opad śniegu. Ryzyko było za duże.\nChcę też podkreślić, że nie jeżdżę w Alpy z osobami, których nie znam. Wszyscy moi koledzy po fachu stosują tę regułę. Na wyprawę w tę część Europy najlepiej udać się z osobami, które przeszły szkolenie zimowe i wiedzą, jak się poruszać w rakach. Bez tych umiejętności, wyjście np. na wspomnianego wcześniej „Blanca” jest nieodpowiedzialne i ryzykowne.\nJak ważne jest bezpieczeństwo w pańskiej pracy?\n- Jest kluczowe, w końcu muszę wrócić do domu! Stres pojawia się przy każdej próbie i nie ważne, że np. na Mnichu byłem wielokrotnie. Przychodzą do mnie różni ludzie. Część jest odpowiednio przygotowana kondycyjnie, ale zdarza się, że jest po prostu dramat. Zastanawiam się, z czego to wynika. Czy to media społecznościowe wywierają taki wpływ na ludzi, że wybierają się w góry nieprzygotowani tylko po to, żeby komuś zaimponować?\nprzewodnik wysokogórski IVBV\nPolska wyprawa na K2 sprawiła, co mnie bardzo cieszy, że coraz więcej osób chce się wspinać. Jednak trzeba to robić z głową. Na początek warto pojechać na kurs skałkowy, trenować pod okiem doświadczonego instruktora, który nauczy nas obsługi sprzętu i techniki. Nie chcę narzekać na rodaków, ale słuchając rozmów, mam wrażenie, że w Polsce wszystko jest na opak.\nWielu, z marszu, chce jechać w góry wysokie, nawet bez obycia tatrzańskiego, co jest absurdalne. Tatry nie są łatwymi górami, ale mamy je pod nosem, więc radzę wszystkim, żeby korzystać z tego dobra i w nich uczyć się rzemiosła. Żeby pojechać dalej, trzeba spędzić na Podhalu przynajmniej sezon.\nPod koniec czerwca na Mont Blanc zginęła Polka. Padła ofiarą tzw. czarnego przewodnictwa.\n- Ludzie chętniej korzystają z usług tańszych. Niestety, oszczędzając kilkaset złotych, często ryzykują życie. Zastanawiam się, dlaczego ci „prowadzący” nie poświęcą czasu na naukę, nie zrobią uprawnień przewodnickich. Na rynku istnieją firmy, mające swoich „przewodników”, którzy na Mont Blanc byli dwa razy, a trzecią próbę podejmują już z klientami. To niepojęte. Nie wiem, jak to kulturalnie skomentować, a przeklinać nie wypada.\nPrzytoczę panu historię z ostatniego wyjazdu w Alpy. Do mojej klientki podszedł facet, zaczął opowiadać, że wspinał się z Wandą Rutkiewicz, fotografował na kilku wyprawach. Zapytał, skąd jest. Kiedy odpowiedziała, że z Polski i przyjechała na Mont Blanc, od razu zadał kolejne pytanie: w ilu osobowym zespole będzie działać. Gdy usłyszał, że idzie z partnerem i przewodnikiem, co zresztą stanowią przepisy, bo nie można prowadzić w tym masywie więcej niż dwóch osób jednocześnie, zrobił wielkie oczy i kiwał głową z niedowierzaniem.\nWszystkie apele idą na marne, ludzie wybierają to, co tańsze, nie zapoznając się z kwalifikacjami danej osoby. Zapytałem klienta, czy chciałby, żeby samolot, w którym się znajduje, prowadził pilot mający doświadczenie jedynie na awionetkach. Nie odpowiedział. Tak właśnie jest z „czarnymi przewodnikami” – ich pojęcie o górach jest niewystarczające.\nProfesjonalni przewodnicy mają wyższe stawki, to oczywiste, ale wszyscy korzystający z takich usług - bo dziewczyna, o którą pan pytał już nam nie odpowie - powinni zadać sobie pytanie, co jest ważniejsze: życie czy parę stówek więcej?\nCo trzeba umieć, żeby otrzymać odznakę IVBV?\n- Przede wszystkim trzeba się wspinać. To nie jest tak, że osoba z ulicy wymyśli sobie, że chce zostać przewodnikiem. Obecnie, żeby podejść do wstępnych egzaminów, kwalifikujących do kursu przewodnickiego, trzeba przedstawić górskie osiągnięcia wspinaczkowe i narciarskie. Żaden bubel nie przejdzie, bo trzeba podać daty i dane partnerów, z którymi prowadziło się działalność górską. Nikt nie zaakceptuje wykazu, z którego wynika, że wszystkie wypisane drogi przeszło się solo. To wręcz niewykonalne. Środowisko jest na tyle hermetyczne, że każdy wie, kto i co robi w danej chwili. Wszyscy się znamy, kłamstwo nie przejdzie.\nPosiadając wykaz kilkudziesięciu, a nawet kilkuset dróg pokonanych na dużych ścianach gór całego świata, można podejść\ndo egzaminów. Jest ich kilka: narciarski poza trasą i wspinaczkowe – lodowy i skalny. Po zdaniu egzaminów przystępuje się do kursu trwającego od dwóch i pół do trzech lat. Po nim następują praktyki trwające kolejne dwa lata. Po tym przychodzą egzaminy końcowe i od ich wyniku zależy, czy uzyskamy tytuł międzynarodowego przewodnika wysokogórskiego IVBV.


Sposoby dekoracji okien - galeria. - U Marudy i Leniucha\nChciałabym przedstawić Wam wyniki mojego przeglądu dekoracji okien. Wielkimi krokami zbliża się odbiór naszego mieszkania, podstawowe zagadnienia (kuchnia, łazienka, podłogi, ściany) mamy ogarnięte. Nadszedł czas na zajęcie się drugim planem.\nRazem z Leniuchem przyjęliśmy strategię szczegółowego planowania naprawdę ważnych aspektów urządzania domu (o tym pewnie będzie inny wpis), jednak kwestie dekoracyjne pozostawiliśmy spontanicznej chwili w bliżej nieokreślonej przyszłości. Podoba mi się to podejście - minimalizuje stres, maksymalizuje radość z urządzania wspólnego kąta.\nJednak pewna myśl od jakiegoś czasu nie dawała mi spokoju - co my założymy na te nasze nieszczęsne okna. Uświadomiłam sobie, że nie mam bladego pojęcia o dostępnych rozwiązaniach okiennych. I tak powstał ten wpis. Przygotowałam galerię różnych sposobów dekoracji okien.\nNiech im będzie. Pierwszorzędny atrybut polskich okien. Na rynku mamy coraz więcej nowoczesnych propozycji wzorów, kształtów, kolorów, materiałów. Internet kipi od wymyślnych upięć. Co kto lubi.\nSiostry firanek. I do tego jeszcze więcej wzorów, kolorów, upięć. Często są wieszane razem z firankami. A szkoda, bo same wystarczająco zdobią okno. W szczególności teraz, kiedy panuje moda na skandynawskie wnętrza, wszechobecny minimalizm - zasłony ciekawie upięte lub o fantazyjnym wzorze potrafią nadać pomieszczeniu charakter.\nWiszące sznurki na oknie. Da się to inaczej opisać? Wyglądają delikatnie, zwiewnie. Jednak... czy tylko mi kojarzą się z czasami hipisów?\nROLETY RZYMSKIE, LONDYŃSKIE, AUSTRIACKIE\nMateriał zwija się w fałdy. Na biliard sposobów! Nigdy nie przepadałam za widokiem ciężkich zwojów materiału smętnie zwisających na oknie. Jednak, kto wie, może przekonałabym się do tych zwiewnych wersji rolet rzymskich.\nO co chodzi z tymi wszystkimi rodzajami? Rolety rzymskie są płasko składane, materiał układa się w gładkie fałdy. Rolety londyńskie są marszczone, podpinane do góry, fałdy są nierówne, materiału wydaje się ojejujakdużo. Rolety austriackie to mniej marszczona wersja rolet londyńskich.\nRolety typu ROLL-UP\nCzyli roleta zwijana na dolny wałek. Bardzo łatwo przygotować ją w wersji DIY.\nSprytne połączenie rolet i żaluzji. Niby na naszym oknie wiszą rolety, jednak ich wzór przypomina żaluzje. Wyglądają efektownie na oknie, stanowią piękną dekorację. Łatwo możemy sterować poziomem osłonienia okna.\nTakie rolety, które możemy rozsuwać zarówno z góry do dołu, jak i z dołu na górę. Ciekawy mechanizm, ładnie ubiera okno, ale co z tego, kiedy ich wadą jest (ponoć) trudność utrzymania w czystości.\nEkrany, które mogą być przesuwane po zamontowanych szynach.\nCzyli standardowe żaluzje. Tak pięknie wyglądają na zdjęciach. I tylko tam. Bo u siebie w domu nie chciałoby mi się ich czyścić.\nSą zjawiskowe. Nadają pomieszczeniu ciepły, przytulny klimat. Na rynku znajdziemy je w przeróżnych kolorach (nie tylko "drewnianych"). Czyżby rozwiązanie idealne? Hola, hola. Takie rolety strasznie się kurzą, a ich czyszczenie, jak się pewnie domyślacie, to niewdzięczna, żmudna, syzyfowa praca.\nKojarzą mi się z salonem dentystycznym z dzieciństwa.\nTo taka szmatka, którą możesz w różnoraki sposób zawiesić u góry okna. Jeszcze nigdy nie widziałam lambrekinu na żywo w jakimkolwiek domu. Ciekawe czemu? Może dlatego, że to rozwiązanie czysto dekoracyjne?\nKażda zieleń na oknie jest mile widziana w moich oczach. Czemu mielibyśmy ograniczać się tylko do parapetów?? Wiszące, stojące na półeczkach w oknie roślinki są śmiałą, nietypową dekoracją. Mam nadzieję, że sama odważę się poświęcić jedno z okien na taki domowy ogródek.\nPoświęciłam sporo czasu na oglądanie tysiąca rozwiązań dekoracji okiennych. I wiecie co? Nadal nie wiem, czym ustroimy nasze okna. Jednak już się tym nie martwię, bo jestem świadoma tony różnych możliwości.\nPytanie, co będzie najlepszym kompromisem między estetyką a praktycznością? Rozumiecie - żeby zgrabnie wyglądało i łatwo się czyściło. Co polecacie? Może znacie inne rozwiązania dekoracji okiennych?\ndom okna pinterest wnętrza


Interactive Calendar 2.2 portable - Portable info PL\nInteractive Calendar 2.2 portable\nInteractive Calendar to połączenie pięknego, wielofunkcyjnego kalendarza na pulpit i wygodnego terminarza. Posiada przejrzysty i niezwykle intuicyjny interfejs, co pozwala od razu przystąpić do pracy. Pokazuje miesięczny kalendarz i zaplanowane spotkania bezpośrednio na tapecie pulpitu, dzięki czemu nigdy ich nie przegapisz.\nDostosuj wszystko, od pozycji i rozmiaru kalendarza po jego skórę, krycie, kolor, czcionki, cienie i wiele więcej, nadając mu niestandardowy wygląd. Ustaw przedział czasowy, wybierz zdjęcia, a interaktywny kalendarz zmieni tło pulpitu za pomocą wbudowanego mechanizmu zmiany tapet.\nZ aplikacją Interactive Calendar nie stracisz żadnych informacji, ponieważ możesz przeszukać całą bazę danych w ciągu kilku sekund. Twórz łącza z dowolnego elementu do dowolnego innego wpisu, pliku lokalnego lub sieciowego lub strony internetowej. Wydrukuj swoje dane w wielu układach. Możesz tworzyć kalendarze ścienne lub drukować raporty za pomocą predefiniowanych szablonów wydruku.\nFunkcje programu Interactive Calendar:\nPosiada przejrzysty i niezwykle intuicyjny interfejs. Nie będziesz spędzać czasu próbując zrozumieć, jak to działa.\nRozszerzony edytor tekstu – każdy wpis ma obszar opisu, który obsługuje formatowanie tekstu, obrazy, hiperłącza, wstawianie tabel i wiele więcej.\nMożesz dostosować interfejs kalendarza do swoich potrzeb. Obsługuje 3 style interfejsu i 50 schematów kolorów.\nMożesz dostosować od pasków narzędzi programu po informacje, które chcesz zobaczyć.\nDowolne dane można wydrukować w różnych układach za pomocą szablonów wydruku. Co więcej, możesz edytować raporty przed wydrukowaniem.\nMoże zmieniać tło pulpitu w wybranym przedziale czasowym za pomocą wbudowanego zmieniacza tapet.\nPosiada wyszukiwarkę za pomocą której możesz przeszukać całą bazę danych w ciągu kilku sekund.\nUmożliwia import i eksport danych. Obsługuje formaty TXT, CSV, XML, CDB, IDB, HTML i RTF.\nNie stracisz danych z powodu awarii komputera i itp., dzięki wbudowanym funkcjom tworzenia kopii zapasowych i przywracania.\nObsługa dwóch monitorów – możesz wybrać, na którym monitorze chcesz umieścić swój kalendarz. Monitory mogą mieć dowolną rozdzielczość, rozmiar, położenie i orientację.\nRenderuje komórki o 400%-1000% szybciej niż jego konkurenci, co czyni go najszybszym tego typu programem kalendarzowym na rynku.\nPowtarzalność, śledzenie postępów – te funkcje pomogą Ci niezwykle efektywnie zaplanować swój dzień.\nTwoje dane w głównym oknie są uporządkowane tak, jak chcesz. Możesz sortować według wielu parametrów.\nUmożliwia drukowanie kalendarzy ściennych z danymi lub bez.\nProgram jest dostępny w najpopularniejszych językach.\n(20,8 MB / 31,7 MB)\nPobierz słowniki sprawdzania pisowni i inne\nZmiana języka interfejsu: View > Language > np. French, Polish…\nLanguages: Arabic, Belarusian, Chinese (Traditional), Czech, Danish, English, French, German, Greek, Hungarian, Indonesian, Italian, Macedonian, Polish, Portuguese (Brazil), Russian, Slovenian, Spanish, Spanish (Latin American), Swedish, Turkish, Ukrainian.\nTags: Interactive CalendarInteractive Calendar portableKalendarzkalendarz na pulpicieTerminarz\nNext story 3D Youtube Downloader 1.19.14 portable\nPrevious story Stretchly 1.10.0 portable\nDo programu Interactive Calendar dodana jest wersja ".paf.exe" od portalu PortableNAMP.\naTunes to odtwarzacz multimediów na licencji GPL, oparty o …


PRZEDSZKOLE | SUNNYKIDSACADEMY\nKoncepcja Pracy Dwujęzycznego Przedszkola Twórczych Umysłów Sunny Kids' Academy\nPrzedszkole działa od maja 2015 roku. Znajduje się przy ulicy Piekoszowskiej w Kielcach w nowoczesnym budynku oraz przy ulicy Triasowej . Przedszkole posiada trzy oddziały.\nW naszym przedszkolu są dzieci od 2,5 do 6 lat.\nPracujemy od godz.6.30 do godz.17.30, od poniedziałku do piątku.\nJesteśmy dwujęzycznym przedszkolem, które stara się poprzez zabawę wprowadzac w świat języka angielskiego.\n• Nasza kadra do zgrany zespół nauczycieli\nKadra pedagogiczna do nauczyciele posiadający pełne kwalifikacje do pracy w przedszkolu. Jest to zespół nauczycieli, do których mamy zaufanie. Łączy nas wspólna pasja pracy z dziecmi. Pracujemy jako zespół, wspólnie planujemy i realizujemy nowe projekty.\nNasi nauczyciele mają również doświadczenie w nauce języka obcego.\n• Dzieci naszym potencjałem\nW codziennej pracy kierujemy się myślą, że w każdym dziecku drzemie ogromny potencjał, a naszym priorytetowym zadaniem jest pomoc wszystkim dzieciom w rozwinięciu skrzydeł. Cele, jakie dzieci realizują każdego dnia z pomocą nauczycieli mają ścisły związek z rozwijaniem indywidualnych, dziecięcych zdolności.\nDzieci uczęszczając do naszego przedszkola rozpoczynają edukację w najmłodszej grupie, gdzie poznają swoich pierwszych opiekunów – ich kochane ciocie. Do końca pobytu w przedszkolu wychowawca prowadzący grupę opiekuje się dziećmi. Taka organizacja pozwala dzieciom czuć się bezpiecznie ze swoim wychowawcą.\nPoprzez stosowanie najskuteczniejszych metod nauczania dajemy możliwość naszym Przedszkolakom osiągania najlepszych wyników rozwoju. Sprawdzone metody, nowatorskie rozwiązania, otwarta na nowe wyzwania koncepcja pracy sprawia, że dzieci kończąc edukację przedszkolną mają świetny start w przyszłość, są pewne swoich umiejętności, zdolne, bogate w doświadczenia, ciekawe nowych wyzwań.\n• Nauczanie języka angielskiego\nZgodnie z koncepcją pracy przedszkola nauczanie języka w przedszkolu jest ważnym ogniwem edukacji naszych przedszkolaków.\nZapewniamy naszym przedszkolakom codzienny kontakt z językiem angielskim. Wiemy, że naukę języków obcych powinno się rozpoczynać jak najwcześniej, gdyż tylko dziecięcy umysł jest najbardziej chłonny, a narząd mowy jeszcze bardzo plastyczny i zdolny do bezbłędnego odtwarzania poznawanych obcojęzycznych słów. Nauka wtedy odbywa się zupełnie naturalnie i w związku z tym istnieje duża szansa na osiągnięcie w późniejszym okresie przez dziecko – dwujęzyczności.\nSpecjalny zestaw ćwiczeń wykorzystujących ruch, muzykę, plastykę i zabawę w nauce pozwala na przejście wszystkich etapów nauki: od oswojenia z dźwiękami języka angielskiego, aż po jego aktywne użycie.\nNasi pedagodzy to osoby , które posiadają pełne kwalifikacje do nauczania języka angielskiego.\n• Nasze przedszkole jest bezpieczne\nNasze kolorowe sale, w których przebywają dzieci, a także wszelkie inne pomieszczenia, zostały zaprojektowane tak, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo przedszkolakom. Przeszliśmy surowe i drobiazgowe kontrole przeciwpożarowe oraz sanepidowskie, dzięki czemu możemy zapewnić, iż Państwa dzieci uczęszczać będą do bezpiecznej placówki.\nMeble i wyposażenie sal, a także wszystkie zabawki którymi bawią się dzieci, posiadają niezbędne atesty i zostały specjalnie zaprojektowane z myślą właśnie\no najmłodszych użytkownikach.\n• Opieka specjalistyczna\nW naszym przedszkolu opracowaliśmy specjalny system wspierania pomocy psychologiczno pedagogicznej wspierania i korygowania rozwoju dzieci.\nWszystkie dzieci, w zależności od potrzeb objęte są profesjonalną opieką logopedyczną i pedagogiczną.\nPodejmujemy także inne działania terapeutyczne i profilaktyczne w ramach naszego systemu.\nŚniadania ,obiady , podwieczorki dostarczane są przez sprawdzoną firmę cateringową.\nWspółpracujemy z profesjonalnymi dostawcami i producentami żywności oraz znaną od lat, cieszącą się bardzo dobrą opinią firmą przygotowującą obiady, dzięki czemu oferowane w naszym przedszkolu jedzenie jest smaczne i zawsze świeże.\nUrzędem Miasta Kielce\nMiejskim Centrum Kultury\nKieleckimi Przedszkolami i Szkołami\nUniwersytetem im. Jana Kochanowskiego\nTeatrem Lalki i Aktora "Kubuś"


Papier i linie. Ćwiczenia dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym - Czasopismo dla nauczycieli Życie Szkoły - ciekawe zajęcia oraz scenariusze z kartami pracy\nPapier i linie. Ćwiczenia dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym\nRealizowane ćwiczenie plastyczne to kompozycja półprzestrzenna, gdyż niektóre jej papierowe elementy wychodzą w przestrzeń. Linia jest to pierwszy ślad, najbliższy człowiekowi, gdyż najprościej ją narysować.\ndwie kartki formatu A4 (jedna kolorowa, np. czarna, o gramaturze np. 160 g/m², a druga biała o gramaturze 80 g/m²), kolorowe kredki, ołówek, nożyczki, klej do papieru\nkreatywność, ćwiczenie motoryki małej, rozszerzenie wiedzy o właściwościach plastycznych papieru z wykorzystaniem kredek, nożyczek i kleju do papieru, zapoznanie się z terminem „kompozycja półprzestrzenna”\nJak dziecko radzi sobie z rozcięciem białej kartki papieru na cztery równe części? Czy potrafi złożyć kartkę równo na pół? Jeśli złożenia będą niedokładne, a dziecko już rozetnie kartkę na cztery części, należy to tak zostawić.\nJak dziecko radzi sobie z narysowaniem linii na czarnej kartce i na rozciętych białych kartkach? W zasadzie nie powinno mieć z tym żadnych problemów. Jeśli narysuje z rozpędu na wszystkich kartkach tylko jeden rodzaj linii, (np. faliste) to też jest dobrze.\nJak dziecko radzi sobie z wykonaniem otworków w trzech kartkach? Gdyby okazało się, że otworki wyszły nie na środku kartek, tylko nieco z boku, to też jest dobrze.\nJak dziecko radzi sobie z wycięciem różnych papierowych kształtów w otworkami? Jeśli podczas wykonywania tych czynności dziecko nieumyślnie przetnie któryś z papierowych otworków, to należy to tak zostawić. Jest to ćwiczenie plastyczne, więc dziecko samo zda sobie sprawę z tego, co sprawia mu największą trudność podczas ich realizacji. A zdobyte tu doświadczenie wykorzysta przy realizacji kolejnych prac plastycznych.\nFot. 1–2. Białą kartkę papieru dzieci rozcinają na cztery równe części, tak by każda z nich była formatu A5.\nSugestia: Najpierw należy złożyć kartkę na pół i rozciąć ją nożyczkami. Następnie każdą z nich również złożyć na pół i je rozciąć.\nFot. 3–4. Na tak rozciętych czterech białych kartkach dzieci po obu ich stronach rysują różne linie.\nRównież czarną kartkę zarysowują z jednej strony liniami.\nSugestia: Linie mogą być jak najbardziej różnor...


Kawa BIO o niskiej kwasowości – nowość na polskim rynku | Biokurier\nStrona główna » Kawa BIO o niskiej kwasowości – nowość na polskim rynku\nMieszanka ziaren kawy Arabica skomponowana tak, aby uzyskać możliwie niską kwasowość – to najistotniejszy wyróżnik Ale’Eko CAFÉ , która od kilku tygodni jest dostępna na polskim rynku.\nAle’Eko CAFÉ jest ekologiczną mieszanką ziaren kawy w 100% Arabica, o różnym stopniu upalenia – od jasnego do mocnego – posiadającą wartość pH na poziomie od 5,81 do 6,59 . Wielkość pH została potwierdzona zgodnie z akredytacją UE w niezależnych instytutach.\n– To mieszanka ekologicznych ziaren kawy z plantacji Ameryki Południowej, Afryki i Ameryki Środkowej. Ziarna zostały wyselekcjonowane i tak upalone, aby powstała kawa o wyrazistym smaku. Znajdą tu Państwo smak orzecha i czekolady z delikatną nutą kakaową – mówi Ewa Kotlewska współwłaściciel firmy Bio Point, producenta marki – Ale’Eko CAFÉ .\nAle’Eko CAFÉ jest dostępna jako kawa ziarnista i mielona w opakowanich 250g i 500 g. Zakupić można ją w internetowym sklepie z zywnością ekologiczną AleEko.pl, wkrótce pojawi się w szerszej dystrybucji.\nAle’Eko CAFÉto aktualnie druga polska marka kawy, która pochwalić może się certyfikatem ekologicznym. Tą drugą jest Pizca Del Mundo.


Płyta główna Satel INTEGRA 128-WRL (z kontrolerem ABAX i modułem GSM/GPRS) - sklep cena\nKod produktu: płyta główna INTEGRA 128-WRL (z kontrolerem ABAX i modułem GSM/GPRS)\nRozwiązanie to zostało pozytywnie ocenione nie tylko przez odwiedzających stoisko firmy SATEL instalatorów, ale także w oczach jury konkursów odbywających się w trakcie Targów SECUREX 2008. Dowodem ich uznania był Złoty Medal Targów Poznańskich przyznany centrali INTEGRA 128-WRL za jej innowacyjność, wszechstronność i technologiczne zaawansowanie.\nCentrala INTEGRA 128-WRL wyposażona jest w 8 programowalnych wejść przewodowych, magistrale: manipulatorów i ekspanderów oraz zespół 2 wyjść wysokoprądowych i 6 wyjść typu "otwarty kolektor". Dodatkowo, płyta centrali posiada zintegrowany zasilacz impulsowy o wydajności 2A, posiadający funkcję testu akumulatora i jego zabezpieczenie przed głębokim rozładowaniem. Jednak poza tymi podobieństwami, nowa centrala INTEGRA 128-WRL odbiega wyraźnie od tradycyjnej linii central INTEGRA. Już na pierwszy rzut oka widać charakterystyczny trójzakresowy moduł GSM/GPRS SIM300DZ i gniazdo karty SIM, umieszczone w miejsce tradycyjnego dialera telefonicznego. Moduł zastosowany do konstrukcji nowej centrali jest funkcjonalnym odpowiednikiem modułu SIM300C, sprawdzonego w modułach serii GSM-4 i GSM LT, przeznaczonym do montażu powierzchniowego. Tuż obok modułu GSM zainstalowane zostały układy odpowiadające za funkcjonowanie komunikacji bezprzewodowej z urządzeniami ABAX. Przy takiej integracji istotna jest odporność urządzeń na wzajemne zakłócanie toru radiowego. W przypadku systemu ABAX, mimo stosunkowo niewielkiej różnicy częstotliwości (868MHz dla ABAX, od 890MHz dla GSM), wykorzystanie wąskopasmowych filtrów SAW zapewnia odpowiednią odporność na zakłócenia pochodzące z sąsiednich częstotliwości.\nKolejną różnicą między standardowymi centralami INTEGRA i nową płytą INTEGRA 128-WRL jest zastosowanie dodatkowego procesora. Jego zadaniem jest nadzorowanie komunikacji bezprzewodowej oraz zaawansowana obsługa przewodowych wejść centrali. Dzięki temu, istnieje możliwość bezpośredniej obsługi czujek wibracyjnych i roletowych z analizą impulsów, podobnie jak w nowych ekspanderach CA-64 E. System procesorowy centrali INTEGRA 128-WRL oparty jest o pamięć FLASH, która umożlwia aktualizację oprogramowania bez konieczności demontażu urządzenia. Pozwala to na rozbudowę funkcjonalności systemu w przyszłości oraz na dodanie obsługi nowych urządzeń bezprzewodowych po wprowadzeniu ich do sprzedaży. Tak jak wszystkie inne nowe centrale firmy SATEL, do programowania i aktualizacji oprogramowania wykorzystywany jest kabel typu DB9F-RJ.\nPod względem podstawowej funkcjonalności, centrala INTEGRA 128-WRL praktycznie bezpośrednio odpowiada centrali INTEGRA 128. Obie centrale obsługują do 128 linii i posiadają możliwość podzielenia systemu na 32 niezależne strefy oraz 8 partycji. Podobnie z obsługą użytkowników - w obu systemach utworzyć można 240 użytkowników zwykłych i 8 administratorów. Magistrala manipulatorów umożliwia dołączenie do 8 manipulatorów LCD lub modułów ETHM-1 i tablic synoptycznych. Do magistrali ekspanderów podłączyć można maksymalnie 32 urządzenia - obsługiwane są wszystkie rodzaje modułów dostępne dla central INTEGRA. Różnice pojawiają się,kiedy rozpatrujemy funkcje monitoringu, powiadamiania i sterowania zdalnego. W przypadku monitorowania, oprócz obsługi standardowego monitoringu telefonicznego w formatach 4/2, ContactID i SIA, pojawia się możliwość uruchomienia monitoringu GPRS. W tym przypadku dane do stacji monitorującej przesyłane są w postaci cyfrowej z wykorzystaniem systemu transmisji pakietowej. Rozwiązanie takie niesie za sobą wymierne korzyści: niskie koszty utrzymania łączności spowodowane relatywnie małą ilością przesyłanych danych, czy brak zakłóceń transmisji spowodowanych kiepskim łączem. Należy przy tym pamiętać, że aby móc skorzystać z monitoringu GPRS, stacja monitorująca musi być wyposażona w odbiornik TCP/IP taki jak karta STAM-1xE (dla systemu STAM) bądź SMET-256 dla innych odbiorników. Zmiany dotyczą również funkcji zdalnego sterowania - nowością jest wprowadzenie sterowania SMS.\nWykorzystując tą funkcję, za pomocą wiadomości tekstowych, można obsługiwać zdalnie system, bądź sterować wybranymi wyjściami. W tym przypadku wysłanie SMS o treści zdefiniowanej w trakcie instalacji systemu pozwoli wywołać odpowiednią funkcję. W zależności od ustawień, część poleceń może nie wymagać podawania zdalnego hasła, jeżeli numer telefonu, z którego wiadomość została wysłana zdefiniowany jest na odpowiedniej liście. Funkcja ta może zdecydowanie uprościć korzystanie ze sterowania użytkownikom systemu.\nPodobnie jak wszystkie centrale serii INTEGRA, programowanie centrali INTEGRA 128-WRL przeprowadzić można za pomocą trybu serwisowego z poziomu manipulatora lub za pomocą programu DLOADX. W przypadku korzystania z trybu serwisowego, rozkład menu nie odbiega od tego znanego z poprzednich central INTEGRA. Jedynyną różnicą są dodatkowe opcje dotyczące konfigurowania modułu GSM/GPRS oraz urządzeń bezprzewodowych. Programowanie z pomocą DLOADX przeprowadzić można lokalnie, łącząc komputer z centralą za pomocą kabla RS-232 lub za pomocą połączenia zdalnego. Chcąc skorzystać z tej drugiej funkcji, komputer, z którego chcemy centralę programować musi być podłączony do Internetu - po wywołaniu połączenia centrala sama nawiązuje łączność z komputerem instalatora.\nCentrala INTEGRA 128-WRL, łącząca w sobie szereg nowoczesnych technologii, jest uniwersalnym rozwiązaniem tam, gdzie wymagany jest najwyższy poziom zabezpieczenia, a nie ma możliwości wykonania pełnego okablowania. Dużym jej atutem jest zgodność z istniejącymi urządzeniami - szeroką gamą modułów rozszerzeń INTEGRA, czy licznymi urządzeniami bezprzewodowymi systemu ABAX. Doświadczenie firmy SATEL a także kompleksowe wsparcie w postaci szkoleń i pomocy technicznej są gwarancją bezproblemowej realizacji nowoczesnych systemów w oparciu o centralę INTEGRA 128-WRL.


Niespodziewana konferencja Amazonu przyniosła wiele nowości, w tym nowe generacje Echo Dot i Echo Plus - Tabletowo\nNiespodziewana konferencja Amazonu przyniosła wiele nowości, w tym nowe generacje Echo Dot i Echo Plus\nZwykle producenci z odpowiednim wyprzedzeniem dają znać, że danego dnia odbędzie się ich konferencja, na której zaprezentują swoje najnowsze urządzenia. Amazon postanowił jednak wszystkich zaskoczyć i bez żadnej zapowiedzi zorganizował event, podczas którego pochwalił się swoimi nowościami.\nNa pierwszy ogień poszedł Echo Dot. Najmniejszy, najtańszy i najlepiej sprzedający się głośnik z Alexą na pokładzie doczekał się lekkiego liftingu – zarówno w kwestii designu, jak i wyposażenia. Nowa generacja jest pokryta materiałem dookoła, aby lepiej pasowała do modeli Echo i Echo Plus. Amazon deklaruje również, że generuje ona aż o 75% głośniejszy dźwięk niż poprzednia dzięki 1,6-calowemu przetwornikowi (czyli aż o 0,5 cala większemu niż w dotychczas dostępnym modelu).\nNowy Echo Dot trafi do sprzedaży w przyszłym miesiącu i będzie kosztował 49,99 dolarów.\nAmazon Echo Dot 2018 (fot. TechChrunch)\nOdświeżenia doczekał się również Echo Plus. Oferuje on funkcję, którą Amazon nazywa „local voice control”. Pozwala ona sterować urządzeniami z segmentu Smart Home również wtedy, kiedy internet nie działa (dostaną ją jednak też wszystkie pozostałe głośniki Amazonu). Ponadto nowa generacja została wyposażona w czujnik temperatury, dzięki któremu użytkownik będzie mógł dowiedzieć się, jaka temperatura panuje w pomieszczeniu.\nCenę nowego Echo Plus ustalono na 149 dolarów. Sprzedaż głośnika rozpocznie się w październiku.\nAmazon Echo Plus 2018 (fot. Android Central)\nAmazon odświeżył także Echo Show. Tegoroczny model ma 10-calowy wyświetlacz HD ze znacznie węższymi ramkami niż poprzednik. Większy rozmiar ekranu pozwala wyświetlić nawet dwukrotnie więcej treści. W środku urządzenia znajduje się 2-calowy głośnik, który wypuszcza dźwięk z dwóch stron i – według deklaracji producenta – ma wypełniać całe pomieszczenie.\nW Echo Show nie zabrakło też kamerki – użytkownicy mogą ją wykorzystywać także do rozmów przez Skype’a. Oprócz tego będą mieli możliwość przeglądać internet za pośrednictwem przeglądarek Amazon Silk Browser i Firefox.\nCenę nowego Echo Show ustalono na 229 dolarów. Przedsprzedaż urządzenia rusza dzisiaj.\nAmazon Echo Show 2018 (fot. Android Central)\nKolejną nowością jest Amazon Echo Sub. Wyglądem przypomina HomePod Apple, ale w rzeczywistości jest subwooferem, który ma współpracować z głośnikami Echo i Echo Plus w trybie 2.1 lub 1.1. Jego cenę ustalono na 129 dolarów, a przedsprzedaż rozpoczyna się już dzisiaj.\nAmazon Echo Sub (fot. TechChrunch)\nCiekawym urządzeniem, zaprezentowanym dziś przez Amazon, jest Echo Input. Jest to przystawka, którą podłącza się do dowolnego głośnika, aby użytkownik mógł korzystać za jego pośrednictwem z pomocy asystentki Alexy. Łączność może odbywać się przewodowo przez kabel z końcówką 3,5 mm lub bezprzewodowo przez Bluetooth.\nCenę Echo Input ustalono na 34,99 USD. Urządzenie trafi do sprzedaży jeszcze w tym roku.\nAmazon Echo Input (fot. Android Central)\nAmazon zaprezentował dziś również Echo Link Amp i Echo Link. Są to urządzenia skierowane do bardziej wymagających użytkowników, którzy oczekują wyższej jakości dźwięku. One również mają Alexę na pokładzie, ale steruje się nią nie głosem (nie ma bowiem tutaj na pokładzie mikrofonów), a za pośrednictwem podłączonego głośnika Echo lub przez aplikację.\nEcho Link Amp ma wbudowany wzmacniacz dwukanałowy o mocy 60 W z cyfrowymi i analogowymi wejściami i wyjściami. Echo Link podłącza się z kolei do zestawu kina domowego za pośrednictwem wzmacniacza lub głośników.\nCenę Echo Link Amp ustalono na 299 dolarów. Echo Link kosztuje z kolei 199 dolarów. Pierwszy z ww. głośników trafi do sprzedaży na początku przyszłego roku, drugi natomiast pojawi się w sklepach jeszcze w tym.\nAmazon Echo Link Amp i Amazon Echo Link (fot. Android Central)\nKolejną nowością od Amazona jest Echo Auto. Jest to coś na kształt przystawki, którą wpina się do systemu informacyjno-rozrywkowego w samochodzie. Dzięki niej użytkownik może za pomocą Alexy sterować głosowo różnymi funkcjami oraz wydawać polecenia asystentce (żeby na przykład zrobiła listę zakupów, pokazała sytuację na drodze lub włączyła muzykę).\nCenę Echo Auto ustalono na 50 dolarów.\nAmazon Echo Auto (fot. TechChrunch)\nPrzy okazji Amazon zaprezentował także Smart Plug, czyli inteligentną wtyczkę, współpracującą z Alexą za 24,99 USD, mikrofalówkę Basics Microwave (steruje się nią za pomocą głośnika Echo) za 59,99 dolarów, zegar ścienny Echo Wall Clock za 29,99 dolarów i nową kamerę Ring Stick Up Cam za 179,99 dolarów, którą można podłączyć zarówno przewodowo, jak i bezprzewodowo.\nAmazon Smart Plug (fot. Android Central)\nAmazon Basics Microwave (fot. Android Central)\nAmazon Echo Wall Clock (fot. Android Central)\nRing Stick Up Cam (fot. Engadget)\nAmazon poinformował także, że od teraz Alexa rozumie również szept i sama może szeptać. Jeżeli – na przykład – użytkownik poprosi ją szeptem, aby zagrała kołysankę, odpowie szeptem i włączy ciche kołysanki. Producent dodał też integrację ze Skypem, dzięki czemu użytkownicy mogą przeprowadzać rozmowy głosowe i wideo za jego pośrednictwem bezpośrednio z poziomu głośników Echo i Echo Show.\nŹródło: TechChrunch, Android Central, Engadget, Engadget, Engdget, Android Central, TechChrunch


Zmiany w szkoleniach BHP spowodowane COVID-19\nW związku z epidemią koronawirusa zostały wprowadzone zmiany w przeprowadzaniu szkoleń BHP. Pojawiła się możliwość przeprowadzenia elektronicznie szkolenia wstępnego w zakresie bezpieczeństwa oraz przedłużona została ważność szkoleń okresowych do 60 dni po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.\nDo niedawna szkolenia BHP organizowane były najczęściej w siedzibie pracodawcy lub firmy przeprowadzającej szkolenie z udziałem pracowników oraz osoby szkolącej. W chwili obecnej zgodnie z zaleceniami o ograniczeniu kontaktów międzyludzkich możliwość organizowania takich szkoleń została utrudniona. Pracodawca może natomiast przeprowadzić szkolenie BHP on-line - wyjątek stanowią jednak określone ustawowo grupy pracowników.\nW myśl ustawy z dn. 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii dopuszcza się przeprowadzanie szkoleń wstępnych w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy i służby w całości za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, z wyjątkiem instruktażu stanowiskowego:\n2) pracownika zatrudnionego na stanowisku, na którym występuje\nnarażenie na działanie czynników niebezpiecznych;\nodbywającego praktykę studencką\nUstawa reguluje także kwestię szkoleń okresowych.\nW przypadku gdy termin przeprowadzenia szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy przypada w:\n- okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii lub\n- w okresie 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego,\nw przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii albo stanu\ntermin ten wydłuża się do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku, gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii albo stanu epidemii.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów oraz mając na uwadze obostrzenie zasad bezpieczeństwa, opracowaliśmy komplet materiałów niezbędnych do przeprowadzenia danego szkolenia w formie e-learnigowej. Dostarczamy je pocztą elektroniczną wraz z arkuszem egzaminacyjnym, który wypełnić należy po ukończonym szkoleniu. Prawidłowo wypełniony arkusz egzaminacyjny należy odesłać do nas- jest on podstawą do wydania zaświadczenia o odbyciu kursu.\nGorąco zapraszamy także do prowadzonych przez naszych pracowników szkoleń na platformie MS Teams. Dzięki niej pomimo zaistniałej sytuacji epidemiologicznej możemy spotkać się z Państwem „twarzą w twarz” 😊. Bardzo staramy się, by nasze wykłady były jak najbardziej zbliżone do normalnych stacjonarnych szkoleń, a uczestnicy mieli bezpośredni kontakt ze swoim szkoleniowcem. Zachęcamy do wymiany doświadczeń oraz wyrażania własnych opinii.\nProponowane przez nas szkolenia kierowane są m.in. do pracowników i osób :\n· zatrudnionych na stanowiskach administracyjno - biurowych;\n· zarządzających pracownikami;\n· zatrudnionych na stanowiskach inżynieryjno-technicznych;\n· wykonujących zadania służby BHP;\n· ochrony przeciwpożarowej;\n· pierwszej pomocy przedmedycznej.\nWiosna – czas intensywnych prac


DH-HAC-HFW1500D-0360B - Kamera Analog HD IR Bullet 5MP | NAPAD.PL\nCertyfikaty 568.4 KB\nWaga 580g (1.28Ib)\nKamera 4 w 1 Dahua Lite Plus DH HAC HFW1500D\nDH-HAC-HFW1500D to nowoczesne rozwiązanie, w pełni wykorzystywane w strukturach monitoringu wizyjnego. Urządzenie stanowi element innowacyjnej serii Lite Plus marki Dahua, które umożliwia płynną rejestracje obrazu z miejsc i obiektów objętych całodobowym monitoringiem. Kamery Analog HD serii Lite to doskonała propozycja dla odbiorców oczekujących wysokiej jakości w rozsądnej cenie. Doskonale sprawdza się w małych i średnich instalacjach. Seria ta obejmuje szeroki zakres rozdzielczości i ogniskowych.\nKamera została wyposażona w nowoczesny przetwornik obrazu 1/2.7" 5MP Progressive Scan CMOS, który umożliwia zapis nagrań wideo z prędkością 20 klatek na sekundę w rozdzielczości 5Mpx. Dostępne funkcje korekty, w tym DWDR, 2DNR, zapewniają znakomitą jakoś otrzymywanego obrazu. System optyczny kamery tworzy nowoczesny stałoogniskowy obiektyw 3.6 mm, który gwarantuje dobą ostrość i szeroki kąt widzenia bez potrzeby dodatkowej regulacji. Kamera wyposażona została w mechaniczny filtr IR i promiennik podczerwieni o zasięgu 80m. Urządzenie cechuje się dużym stopniem odporności na niekorzystne warunki atmosferyczne (IP67). Wybór urządzenia monitorującego marki Dahua to gwarancja dużej niezawodności i wysokiej jakości wykonania w bardzo przystępnej cenie.\nKamera DH-HAC-HFW1500D wyróżnia się na tle konkurencji szybkim i łatwym procesem konfiguracji całości ustawień i modyfikacji. Urządzenie wyposażono w intuicyjne, przejrzyste menu OSD, które umożliwia błyskawiczną zmianę dostępnych parametrów przechwytywania obrazu bezpośrednio z poziomu zsynchronizowanego rejestratora poprzez odpowiednie wywołanie. Nowoczesne menu ekranowe gwarantuje zdalną modyfikację ustawień systemu monitoringu bez konieczności fizycznej ingerencji w pojedynczą kamerę. Taka możliwość jest bardzo wygodnym rozwiązaniem, które zapewnia komfort obsługi i wysoką efektywność pracy. Sam dostęp do interfejsu może być inicjowany dzięki funkcji CoC (Control over Coax). Kamera obsługuje 11 języków dla menu OSD (chiński, angielski, francuski, niemiecki, hiszpański, portugalski, włoski, japoński, koreański, rosyjski i polski).\nDobra kamera do pracy powinna wyróżniać się możliwością dokładnego archiwizowania materiału wideo z zachowaniem dużej ilości szczegółów oraz pełną płynnością animacji. Kamera DH HAC-HFW1500D gwarantuje niezakłócone przechwytywanie nagrań z monitoringu w wysokiej rozdzielczości z zachowaniem naturalnej palety barw i dużej płynności obrazu. W związku z tym, że kamery często używane są w zmiennych warunkach obserwacji prezentowane urządzenie marki Dahua wyposażono w szereg technologii zapewniających niewrażliwość i aktywną adaptację kamery do niejednorodnego środowiska monitoringu. Mocną stroną kamery jest jej rozbudowany katalog funkcji związany z korektą obrazu i liczne inteligentne systemy, które ułatwiają samą konfigurację systemu oraz gwarantują bezproblemowe identyfikowanie każdego z rejestrowanych obiektów.\nDahua DH-HAC-HFW1500D to zewnętrzna, tubowa kamera Analog HD, której właściwości sprawiają, że stanowi ona zaawansowany, nieodzowny element prostych rozwiązań monitoringu. Z powodzeniem zrealizują potrzebę rozbudowy każdego systemu monitoringu. Możliwości rejestrowania obrazu w rozdzielczości 5Mpx oraz wykorzystanie wydajnego przetwornika obrazu sprawiło, że kamera w maksymalnie możliwym stopniu zaadaptuje się do złożonego środowiska obserwacji i umożliwi realizację precyzyjnej ochrony wizyjnej zabezpieczanych miejsc. Dodatkowo pełna automatyzacja funkcji i systemów monitoringu gwarantuje niezawodność rejestrowania obrazu przez 24 godziny na dobę. Urządzenie idealnie nadaje się do stosowania w miejscach użyteczności publicznej, bankach, sklepach, hotelach, parkingach, lotniskach oraz różnego rodzaju holach, korytarzach i wejść do budynków.\n© Copyright 1999-2020 ALARM-TECH Kamera Analog HD 5Mpx DH-HAC-HFW1500D-0360B, systemy zabezpieczeń - sklep www.napad.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Domowe masło orzechowe - Feel Eat\nPaździernik 5, 2013 Lipiec 23, 2018\nWiedzieliście, że orzechy ziemne wcale nie są orzechami, a warzywami strączkowymi? Rosną jak sama nazwa wskazuje pod ziemią. Są dość kaloryczne, bo w 100 gramach produktu jest aż 585 kilokalorii, 25 g, czyli wysoka zawartość białka, 46 g tłuszczów i 14 g węglowodanów. Większość tłuszczów są nienasycone, czyli zdrowsze, zapobiegające chorobom układu krążenia i obniżające cholesterol. Orzeszki ziemne mają w sobie coś, bo jak się zacznie, to bardzo trudno skończyć je jeść, podobnie z masłem orzechowym. Oczywiście można spotkać takie z lepszym składem, ale warto chociaż raz spróbować zrobić je samemu w domu! To akurat mój drugi raz, pierwszy skończył się popsuciem blendera – siła wirujących orzeszków po prostu go rozsadziła. Zaryzykowałam, spróbowałam kolejny raz i naprawdę nie żałuję 🙂\n1,5 – 2 szklanki obranych orzechów ziemnych\n10 thoughts on “Domowe masło orzechowe”\nPaździernik 5, 2013 o 7:44 am\nPychota ale szkoda blendera, na rynku pojawiło się masło bez soli i cukru, 100% orzeszków. A gdzie jesienne, rozgrzewające dania? 🙂 pozdrawiam\nPaździernik 5, 2013 o 7:52 am\nPaździernik 5, 2013 o 8:24 am\nWystarczy dodać pół łyzeczki oleju podczas blenderowania, od razu robi się bardziej płynne 🙂 Lub po prostu chwilę dłużej miksować, az orzeszki "uwolnią" swój tłuszcz\nMasło orzechowe uwielbiam, sklepowego nigdy nawet nie jadłam, bo robię domowe odkąd zaczęłam odkrywać swoje zainteresowania kulinarne 😀\nPaździernik 5, 2013 o 10:28 am\nTo domowe jest najlepsze ze wszystkich 😀 Ja nie prażyłam orzechów i dodałam łyżkę cukru trzcinowego i łyżeczkę soli i lepszego nie jadłam nigdy 😛\nPaździernik 5, 2013 o 1:15 pm\nRobiłam kiedyś już sama takie masło 😉 Ja dodawałam brązowy cukier i trochę oleju. Było pyszne 🙂\nPaździernik 5, 2013 o 6:09 pm\nPaździernik 6, 2013 o 8:50 pm\nRobię w ten sam sposób, jednak nie daję ani soli, ani cukru/słodzika. Po prostu takie lubię najbardziej. 🙂 Do tego banan i niebo!\nListopad 6, 2013 o 5:59 pm\nMniam! Zawsze myślałam, że zrobienie masła orzechowego to mnóstwo roboty! Przepis b.prosty, fajna alternatywa dla masła sklepowego 🙂 Dla lubiących crunchy: dobrze smakuje z posiekanymi orzeszkami. Jak dla mnie najlepsze na kanapce z miodem i bananem, albo truskawkami <3\nListopad 13, 2013 o 6:36 am\nStyczeń 14, 2015 o 2:52 pm


PO Patrole Kobiet - Krzysztof J. Wojtas - NEon24.pl\nLOŻA SZYDERCÓW 25.08.2018 11:53 11 komentarzy\nOstatnio spotkałem się z sugestią, że powinny powstać Patrole Kobiet.\nRozmowa była w środowisku o raczej platformianych poglądach, stąd wnoszę, że może to być jakiś pomysł na zdynamizowanie kampanii wyborczej Trzaskowskiego.\nJaka kanwa pomysłu?\nOtóż Panie w wieku jeszcze prokreacyjnym zaczęły omawiać swoje doświadczenia uzyskane na kursach samoobrony.\nZaczęły padać opisy konkretnych chwytów i pojawiającego się zadufania dotyczącego ich możliwości uczynienia krzywdy napastnikowi.\nPodobno największy nacisk instruktorzy kładą na przełamanie bariery psychicznej występującej u kobiety, a polegającej na obawie o zrobienie krzywdy komuś niepotrzebnie, poprzez zadanie ciosu o nadmiernej sile.\nOtóż te Panie nigdy nie znalazły się w stanie zagrożenia, a jeśli już, to w ich obronie stawali mężczyźni (okazuje się, że zupełnie niepotrzebnie).\nTymczasem umiejętności zostały nabyte i wiele z tych Pań jest gotowych do działania, a tu brak pola do wykazania się zdolnościami w tym kierunku.\nStąd pomysł, aby utworzyć Patrole Kobiece, które mogłyby interweniować w sferze publicznej przy zauważeniu jakichś nieprawidłowości w relacjach męsko - damskich.\nCzy PO i Trzaskowski wygra na tym projekcie - nie wiem, ale ja się już boję.\n//Czy PO i Trzaskowski wygra na tym projekcie - nie wiem, ale ja się już boję.//\nRafcio,to taki typ pustego gogusia, szaławiły dla emerytek i średnio wiekowych tępych dzid o ''światowej orientacji''.\nNikogo poważnego nie rajcuje.\nW gruncie rzeczy jest to ciemny typek a'la Dyzma.Porównywalny jedynie z Palikotem i Petru.\nA Komorowski przy nim, to tytan intelektu\nHusky 25.08.2018 12:17:41\nAle kobiety go lubią.\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 12:33:40\n"Tymczasem umiejętności zostały nabyte i wiele z tych Pań jest gotowych do działania, a tu brak pola do wykazania się zdolnościami w tym kierunku."\nhe,he,he,he - coś przeszło, nikt nie wiedział co to jest, a to przechodziło ludzkie pojęcie .\nZorion 25.08.2018 13:42:15\nkobieta po tygodniowym kursie\nTo może "załatwić" dziadka,co to już butów sobie założyć nie potrafi. No chyba, że zupełnie podstępnie jądra mu zrujnuje, bo to jest chyba podstawowe uderzenie napastnika na kursie samoobrony.\nzadziwiony 25.08.2018 14:23:54\nZostały przeszkolone i teraz szukają okazji aby komuś w mordę dać.\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 16:48:35\nNieśmiało w dyskusji wtrąciłem, że takim podejściem tracą urok kobiecości - że są małe i słabe i trzeba się nimi opiekować.\nCała ta hucpa wynika z przekonania, że mężczyźni sami się im nadstawią do takiego uderzenia.\nPokazywane na filmach sytuacje wynikają z prostej zależności - mężczyźni nie są przygotowani na agresję kobiet.\nJeśli to się zmieni - kobieta zacznie być traktowana jak potencjalny przeciwnik - będzie to dla nich za późno.\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 16:52:45\nA tu jeszcze niedawno ktoś mi pisał, że kobiety trzeba traktować z estymą. A taka w ramach "estymy" - kopnie w jaja, albo da w mordę.\nO czasy, o kobieto - puchu marny...\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 16:54:22\n@Krzysztof J. Wojtas 16:54:22\nPanie Wojtasie drogi. Proszę pamiętać o tym, że żeby dostać kopa w jaja, najpierw trzeba te jaja mieć. A jak szanowny doskonale, ze słyszenia a może i doświadczenia wie, nie każden jeden ten atrybut posiada. A więc komu grozi, to grozi, a komu nie to nie.\ntańczący z widłami 25.08.2018 17:29:55\n@tańczący z widłami 17:29:55\nJak tu tańczyć z widłami?\nNo, bez jaj ...\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 18:16:00\n@Krzysztof J. Wojtas 18:16:00\nJak tu tańczyć z widłami\nGdy dynda między nogami\nCoś o czym patrole marzą\ni kopniakiem ukarzą.\ntańczący z widłami 25.08.2018 19:49:27\n@tańczący z widłami 19:49:27\nZnowu widły kolcem bodą\nPewnie stało się to modą\nZamiast znowu rymy stroić\nWolę cytryńcówką się ukoić.\nKrzysztof J. Wojtas 25.08.2018 20:12:13


Wenger: Wiedzialem, ze Mourinho wróci do Chelsea | Gunners.com.pl\nWenger: Wiedzialem, ze Mourinho wróci do Chelsea\nMatt 29 października 2013 Aktualności 1 Komentarz\nArsene Wenger mówi, ze powrót Jose Mourinho do Chelsea nie byl dla niego zaskoczeniem. Portugalczyk objal ponownie przed tym sezonem druzyne The Blues po kilku latach spedzonych w Interze Mediolan i Realu Madryt.\nWe wtorek po raz pierwszy w obecnej kampanii Arsene Wenger stanie do rywallizacji z Jose Mourinho, kiedy to Arsenal podejmie Chelsea w Capital One Cup.\n– Dla mnie zadna niespodzianka nie byl powrót Mourinho do Chelsea, bo mówilo sie o tym wiele razy. Po odejsciu z Realu to byla dla niego najlepsza mozliwosc. Dla Premier League to swietnie, ze taki trener tutaj bedzie prowadzil swoja druzyne. To poprawi jakosc i poziom calej ligi – mówil Wenger.\nPodczas poprzedniej przygody Mourinho z Chelsea dochodzilo do wielu spiec na lawkach trenerskich, takze z udzialem Arsene Wengera.\n– Ze wszystkimi trenerami czasami sa spiecia i porozumienia. Ostatnio na przyklad widac bylo spiecie Manuela Pellegriniego wlasnie z Mourinho, a dzieje sie tak dlatego, ze kazdy chce wygrywac wszystkie mecze i do kazdej gry wklada cale swoje serce. Czasami przesadzamy, ale to jest czesc naszej pracy. Trzeba jednak miec do tego dystans – dodal.\nBylem pewny, ze Mou juz dojrzal, ale jednak nie przestal pajacowac…