Dlaczego warto korzystać z GITa? - Tutoriale - AMXX.pl: Support AMX Mod X i SourceMod\nDlaczego warto korzystać z GITa?Czyli jak sobie nie utrudniać pracy.\nGit to system kontroli wersji.\nSystem kontroli wersji śledzi zmiany w naszych plikach. Oznacza to, że dzięki takiemu systemowi możemy się w każdej chwili cofnąć do dowolnej zapisanej wersji naszego pliku. Weźmy przykład, tworzymy bardzo rozbudowany plugin i w pewnym momencie widzimy, że w kodzie brakuje czegoś, co już napisaliśmy... Gdzieś zniknęło, wyparowało, ktoś to usunął, może my sami przez przypadek? Nie ważne, brakuje i to jest jedyny ważny fakt... W takiej sytuacji osoba nie używająca systemu kontroli wersji pisze ten kod od nowa. Osoba która korzysta z systemu kontroli wersji szuka ostatniej zapisanej wersji kodu, gdzie ten fragment jeszcze istnieje i po prostu przywraca ten fragment.\nAle czy to oznacza, że system kontroli wersji przydaje się przy dużych projektach?\nPrzy dużych, przy małych, przy każdych Nawet malutki plugin, który ustala tylko interp może być zarządzany w systemie kontroli wersji. Bo przecież sposób ustawiania interpu może się zmieniać i w pewnym momencie dojdziemy do wniosku, że poprzedni sposób był lepszy. I możemy spokojnie do niego wrócić\nCzyli w systemie kontroli wersji możemy trzymać kod?\nTak, ale nie tylko kod. Możemy trzymać tam dowolne pliki, które się zmieniają. Na przykład referat do szkoły, pracę magisterską, pliki dźwiękowe nad którymi pracujemy, praktycznie wszystko.\nMa to jednak ograniczenie: systemy kontroli wersji najlepiej radzą sobie z plikami tekstowymi (czystym tekstem, tj plikiem z kodem źródłowym, plikiem HTML, plikiem TXT), z plikami binarnymi (którymi są na przykład pliki doc, docx, obrazki, dźwięki) już gorzej. Ale nie jest powiedziane, że całkowicie sobie nie radzą! Radzą, ale mamy mniej funkcji, dla przykładu brak możliwości porównania 2ch wersji plików lub automatycznego połączenia zmian z 2ch wersji. Musimy to wtedy zrobić ręcznie. Ale są odpowiednie wtyczki, które to ułatwiają, dla przykładu wtyczka do porównywania obrazków, która po prostu nam zaznacza kolorem na obrazie wszystkie zmiany.\nA czy coś jeszcze potrafią te systemy kontroli wersji?\nOjj dużo więcej, niż tu opisałem Oczywiście zależy od samego narzędzia, którego używamy. Ale większość z nich potrafi oznaczać konkretne wersje plików własnymi tagami (dzięki temu szybko możemy znaleźć np wersję 1.4 naszego pluginu), możliwość tworzenia gałęzi, porównywania plików, automatycznego łączenia różnych wersji plików, wysyłania plików na serwer... Jest tego mnóstwo.\nTak Gałęzie. Prawie jak te na drzewie. Podam prosty przykład.\nI tu nas ratują gałęzie. Każde repozytorium posiada tzw gałąź główną, którą nazwiemy teraz masterem. I wystarczy, że przed zaczęciem pracy nad nową rzeczą utworzymy nową gałąź i na niej tą rzecz będziemy robić. Wybucha alarm, trzeba naprawić błąd, przechodzimy więc grzecznie na gałąź główną i tworzymy z niej następną gałąź, na której naprawimy ten błąd. Przez to, że jesteśmy teraz na gałęzi głównej, cała nasza robota bezpiecznie sobie czeka na osobnej gałęzi. A my po naprawieniu błędu i opublikowaniu wersji bez błędu wracamy do roboty nad naszą super mega hiper rzeczą.\nKropki to po prostu różne zapisane wersje kodu. + to rozdzielenie czyli w tym miejscu tworzymy nową gałąź i jak widać gałąź z Fixem błędu łączymy do głównej, to samo zrobimy oczywiście później z naszą nową funkcjonalnością.\nW niektórych systemach kontroli wersji, m.in w GITcie będzie to wyglądać tak:\nDlaczego? Ano dlatego, że na głównej gałęzi nie nastąpiły żadne zmiany (brak jak widać kropek), więc została ona po prostu całkowicie połączona z fixem błędu i tworzą one teraz jedną całość, a nie jakieś takie dziwne rozgałęzienia i łączenia jak wyżej. Oczywiście jeśli choć jedna zmiana byłaby obecna na gałęzi głównej to wyglądałoby to tak, jak "rysunek" poprzedni\nAle czym jest repozytorium?\nTak, wcześniej użyłem tego słowa. Repozytorium jest po prostu zbiorem plików, często jest to po prostu folder na dysku. Ten zbiór jest zarządzany jako całość, czyli tworzymy w nim gałęzie, zapisujemy wersję wszystkich plików itp. Najwygodniej dla każdego projektu (czyli pluginu osobnego albo zbioru pluginów działających razem) utworzyć osobne repozytorium. Dzięki temu zarządzamy jednym projektem niezależnie od innych. Głupotą jet wrzucanie plików z jednego projektu do osobnych repozytoriów, bo później się okaże, że wersja ta z tego repozytorium nie jest kompatybilna z tamtą z tamtego. Więc pamiętajmy - 1 projekt = 1 repozytorium.\nNo dobrze, ale co z tym GITem?\nOpisałem ogólnie czym są systemy kontroli wersji. GIT jest jednym z nich. Jednym z lepszych, a moim zdaniem najlepszym\nSłyszeliście może o innych: Bazaar, SVN, Mercurial...\nTak, są inne i też są ciekawe. Osobiście jednak używam GITa bo jest najwygodniejszy i chyba potrafi najwięcej. SVNa od razu odradzam. Z tego korzystają wielkie korporacje założone w zeszłym tysiącleciu, bo wtedy był tylko SVN dostępny. Jest stary, obolały, nie rozwijany od długiego czasu i co najgorsze, scentralizowany. Bazaar i Mercurial są też ciekawe, ale jakoś nigdy mnie nie przekonały tak, jak GIT.\nCo to znaczy, że SVN jest scentralizowany?\nTo oznacza, że wszystko jest trzymane na serwerze. Jeśli chcemy pobrać inną wersję pliku, łączymy się z serwerem i on nam ją podaje. Oczywiście wersja na której aktualnie pracujemy jest skopiowana na nasz dysk, ale tylko jedną wersję na raz mamy. Co jest wadą, bo nie mając dostępu do serwera nie możemy w pełni pracować nad projektem. Poza tym potrzebujemy takiego serwera, możemy go uruchomić na własnym komputerze, ale to jest niewygodne i bardzo źle się tak pracuje. A teraz pracujmy na innym komputerze, bo np siostra nam zabrała laptopa i musimy na stacjonarnym kompie siedzieć. I zonk, oba komputery muszą być włączone i muszą mieć połączenie ze sobą, żebyśmy mogli pracować, bo inaczej serwera nie ma. Same kłopoty...\nCzy to oznacza, że inne systemy kontroli wersji nie mogą się łączyć z serwerem?\nTo, że nie muszą nie oznacza, że nie mogą Git jest zdecentralizowany, ale nadal posiada architekturę umożliwiającą połączenie się z innymi. Jednak nie jesteśmy w stanie tutaj wyróżnić klienta i serwera, przynajmniej nie na stałe. Oznacza to, że możemy się połączyć z każdym komputerem, który posiada to repozytorium i je pobrać albo coś do tego komputera wysłać. Oczywiście wygodnie jest sobie wyznaczyć który z nich będzie serwerem, ale konieczne to nie jest. No i zawsze posiadamy pełną kopię całego repozytorium u siebie na dysku. Oczywiście jeśli chcemy, bo nie zawsze potrzebujemy pobrać wszystkie gałęzie, możemy pobrać to, co nas interesuje i korzystać z tego nawet bez połączenia.\nSą też już gotowe, darmowe serwery, a właściwie serwisy oferujące repozytoria na swoich serwerach. Na przykład GitHub. Kosztem jednak jest to, że takie repozytorium jest publiczne, tj każdy może sobie je pobrać i przeglądać kod. Istnieje jeszcze Bitbucket w którym możemy za darmo tworzyć prywatne repozytoria, jednak z limitem do 5 osób na repozytorium. Oczywiście oba serwisy posiadają oferty płatne, gdzie nie mamy żadnych limitów na repozytoria prywatne.\nOsobiście polecam wszelkie publiczne projekty trzymać na GitHubie, jest najbardziej popularny i jeśli ktoś będzie szukał naszego projektu, tam właśnie zacznie\nNo to super, więc jak korzystać z GITa?\nNie jest to takie trudne. Właściwie można wytypować 3 drogi:\nWykonywać odpowiednie polecenia w konsoli\nTak, wiem że to nie jest rozwiązanie, które spodoba się wszystkim, ale naprawdę używanie konsoli do tego typu zadań jest bardzo przyjemne i do tego ona właśnie została stworzona. Dla nieprzekonanych o tym osób są następne 2 sposoby, więc się nie martwcie. Jednak należy uważać, bo poniższe 2 mogą posiadać ograniczenia (w zależności od użytych narzędzi oczywiście), a konsola takich mieć nie będzie\nBardzo dobry e-book odnośnie nauki GITa znajdziecie tu, nie dość że po polsku to naprawdę świetnie napisany\nUżyć edytora z wbudowaną obsługą GITa\nTo rozwiązanie dla wielu osób będzie z pewnością najwygodniejsze. Możemy zarządzać dzięki niemu repozytoriami bez opuszczania edytora. Istnieją odpowiednie dodatki dla prawie każdego dobrego edytora. Nie znalazłem jednak takiego jak na razie dla AMXX Studio, ale nawet dużo nie szukałem, bo go nie używam, więc może istnieje.\nPrzykładowe edytory z wbudowaną obsługą GITa:\nAtom Jak na razie do pobrania tylko pod Mac OS, ale można go skompilować dla innych systemów. Wydany przez speców od GitHuba, więc z nim się integruje najlepiej\nQt Creator jest właściwie stworzony do tworzenia w C++ z użyciem bibliotek Qt, ale bardzo fajnie się w nim też pisze w PAWNie jeśli doinstalujemy podświetlanie składni\nPlugin do Notepad++\nUżyć zewnętrznego narzędzia okienkowego\nCzyli tzw nakładki Jest ich trochę, a 2 popularne i bardzo fajne to TortoiseGIT (narzędzie dostępne w specjalnym menu w prawokliku na plikach i folderach, więc nie uruchamiamy osobnego programu, bo się ładnie integruje z eksploratorem windows) oraz specjalny program od GitHuba. Służy on praktycznie w całości do integracji z GitHubem, ale spokojnie można go używać do repozytoriów trzymanych tylko lokalnie albo nawet na innych serwerach. Istnieje również aplikacja wydana przez twórców bitbucket o nazwie SourceTree, obsługuje ona też Mercuriala i jest bardzo rozbudowana. Zrobimy z niej praktycznie wszystko, więc linia komend nie jest potrzebna.\nApka GitHuba pod windowsa, Mac OS, a nawet pod Androida\nTutaj macie SourceTree\nNo i oczywiście TortoiseGIT\nI co najważniejsze, wszystkiego z tej listy można używać zamiennie. Nie jest nigdy tak, że jeśli używacie 1 rzeczy tu już innych się nie da, bo każda z aplikacji działa tak naprawdę poprzez komendy linii poleceń, więc są w 100% kompatybilne ze sobą.\nSuper, a czy będzie jakiś tutorial o obsłudze GITa?\nTakowego nie przewiduję, tutoriali na internetach do GITa od groma, wyżej podlinkowałem najlepszy wg mnie e-book, który jest dostępny w bardzo wielu językach w tym w Polskim. Aplikacje są bardzo intuicyjne i każdy się ich nauczy, no może oprócz SourceTree, który jest mocno rozbudowany, ale żeby jego w całości ogarnąć to trzeba być naprawdę wyjadaczem\nZ gita coś tam ostatnio korzystałem (musiałem), ale jednak nie do końca kumam jak poprawnie łączyć branche (gałęzie) tak, żeby niczego nie spierniczyć, a nawet kumpel praktycznie zawsze jak tylko łączył swój branch z moim to coś tam mu się psuło. Jakbyś tak był w stanie podać bardzo praktycznie i minimum jak wykonywać tę czynność to było by git, bo jak czytałem chociażby ten e-book, który podałeś, to tam jest tyle tego, że po prostu nie ogarniam. No chyba że nie ma czegoś takiego jak "praktycznie i minimum", to jednak sobie odpuszczę, przyjdzie pora na to.\nNo spoko, ale co to robi w dziale Scripting AMXX? sam GIT z amxx'em ma niewiele wspólnego.\nJakby nie patrzeć coś tam wspólnego ma.\nMa nawet wiele. Może nie nawiązuje do kodu który piszemy ale nawiązuje do środowiska w jakim piszemy/możemy pisać dlatego ten temat jest jak najbardziej na miejscu.\nOsobista opinia na temat git'u: Dzięi nie skorzystam bo wszystko piszę na jednym kompie (zawsze). A nie mam z kim pisac bym miał to mu przesyłac po każdej zmianie. Nie potrzebne mi sa te gałęzie bo mam na takie przypadki sposoby, także nie widzę sensu korzystania z powracania do dawnego kodu (bynajmniej w moim przypadku). Nie raz pisałem spore projekty i zawsze radziłem sobie na własne sposoby ;D\nAle jak najbardziej polecam bo moja indywidualna opinnia nie ma tu nic do gadania\nWidziałem to parę razy w akcji i jest całkiem spoko\nSama nazwa mówi że jest GIT.\nBez kontroli wersji łatwo jest pogubić starsze wersje i problem jest gdy projekt ma się rozgałęźniać\nUżytkownik Puchate edytował ten post 28.06.2014 01:57\nChodzi Ci o konflikty? Jeśli 2 osoby edytują ten sam fragment pliku albo dodadzą coś mniej więcej w podobnym miejscu to są one praktycznie nieuniknione. No sorry, ale GIT nie przewidzi co autorzy mieli na myśli i jak wygenerować działający kod. Jakby potrafił to już by była krótka droga do samopiszących się programów\nUjmując to prościej: konfliktyy trzeba rozwiązywać, a nie im zapobiegać I nie są niczym strasznym, widzisz konflikt to otwierasz plik, szukasz miejsc gdzie wystąpił i patrzysz jak te 2 kawałki kodu należy połączyć. Czy z systemem kontroli wersji, czy bez, ktoś ten kod ze sobą połączyć musi, ale z GITem na pewno jest to dużo łatwiejsze. Tym bardziej, że i tak w bardzo wielu sytuacjach sobie radzi sam.\nJak sprawić, by było to łatwiejsze?\npo 1. więcej commitów (dla nieobeznanych częściej zapisujemy w repozytorium zmiany, tak w uproszczeniu). Nie robimy wieeeelgachnych commitów uwzględniających wszystko co robiliśmy w danym dniu, ale staramy się każdą zmianę w miarę sprawnie w commit wrzucić i ładnie ofc ten commit opisać.\npo 2. warto podzielić projekt na kilka plików, oczywiście według funkcjonalności, a nie według osób należących do projektu, bo to głupota...\npo 3. częściej pobieramy kod od kolegi i łączymy ze swoim, a co za tym idzie w parze: staramy się, aby każdy commit nie psuł nic, czyli żeby dało się po każdym uruchomić apkę i przetestować wszystko, co już jest do testowania, ewentualnie ta rzecz której dotyczy może jeszcze nie działać, ale nie powinno to wpłynąć na działanie lub niedziałanie reszty.\nI wtedy rozwiązywanie commitów jest dużo łatwiejsze\nA do łączenia gałęzi oczywiście służy merge. No i nie musicie pracować na osobnych gałęziach, tu też nie dzielimy na jacka i staszka, ale według jakichśtam zbiorów funkcji i funkcjonalności projektu. Nie trzeba bać się pracy na jednej gałęzi, pull ładnie łączy zmiany.\n1. Jak napisałem 1 poście, mamy wygodę powrócenia do wcześniejszej wersji kodu, gdy tworzymy coś nowego, co jeszcze nie może ujrzeć światła dziennego, ale w starszej wersji kodu trzeba jak najszybciej coś naprawić. Nie dość że to jest prostsze, to jeszcze po stworzeniu tej nowej rzeczy można naprawdę szybko połączyć gałęzie nowej rzeczy i poprawy błędu, co i tak będziesz musiał zrobić. W GITcie zrobi się to praktycznie samo. Także możesz jeszcze w trakcie pracy nad nowym cosiem "przesunąć" sobie gałąź w miejsce w którym poprawiłeś błąd, dzięki czemu fix będziesz już miał rozwiązany w trakcie dopieszczania nowości, bo może mieć on na tą nowość istotny wpływ.\n2. Łatwo można się podzielić gotowym kodem z ludźmi i przyjmować od nich nie tylko zgłoszenia błędu, ale także same poprawki. GitHub i Bitbucket to nie tylko serwer na Twój kod, ale też społeczność. Każdy może skopiować Twoje repozytorium (o ile ma do niego dostęp), nanieść jakieś poprawki i później poprzez Pull request (to moim zdaniem powinno być szerzej rozbudowane jako merge request, ale mniejsza z tym) powiedzieć Ci "hej, naprawiłem dość ważny błąd, możesz pobrać tą poprawkę z mojej kopii repozytorium i umieścić w swoim". Gdyby GIT był wśród piszących pluginy pod AMXX popularny, wiele pluginów byłoby dużo lepiej dopracowanych dzięki właśnie takiej łatwości poprawienia czyjegoś kodu\n3. Możesz mieć dużo więcej zapisanych wersji kodu. Jak już pisałem, pewnie tworzysz po prostu kopie na dysku co jakiś czas i oznaczasz te kopie wersją, np 1.3, 1.4, 1.5... I ile tych kopii masz? 10? 20? 50? 100? Czy potrafisz ogarnąć takich 100 wersji i znaleźć tą właściwą w której zmieniłeś to i tamto? W GITcie nie ma z tym problemów. Właściwie nie obchodzi Cię ile tych zapisanych wersji (commitów) już masz, ile ich ogólnie utworzyłeś, najlepiej commitować jak najczęściej. Konkretne wersje aplikacji (1.7, 1.8) możesz oznaczyć tagiem przy odpowiednim commicie albo utworzyć dla nich osobną gałąź, to już zależy od Twojej polityki. Jest to przede wszystkim bardzo proste do ogarnięcia.\nJeśli nie korzystasz z GITa, bo go jeszcze tak dobrze nie znasz, czas poznać. Jeśli Ci się po prostu nie spodobał, Twój wybór. Są inne systemy kontroli wersji, może któryś Ci lepiej podpasuje.\nA to, że w społeczności tworzącej pluginy AMXX jest bardzo mało rozpowszechnione używanie systemów kontroli wersji. Dlatego właśnie napisałem to tu, a nie w dziale ogólnym o programowaniu czy o PHP nawet. Pisałem ten temat, aby zachęcić osoby tworzące pluginy AMXX do poznania GITa i korzystania z niego. Bo naprawdę szkoda się męczyć\nsebul (29.06.2014 01:05):\nNo i nie musicie pracować na osobnych gałęziach, tu też nie dzielimy na jacka i staszka, ale według jakichśtam zbiorów funkcji i funkcjonalności projektu. Nie trzeba bać się pracy na jednej gałęzi, pull ładnie łączy zmiany.\nNo akurat u nas było tak, że kolega zajmował się wyglądem (front), a ja działaniem (back).\nGwynBleidD (29.06.2014 02:00):\nTo o jakich Ty problemach mówisz, skoro to są 2 oddzielne rzeczy? Tu nawet 1 pliku wspólnego nie powinniście mieć\nMoje wyjście z sytuacji. Mozliwe są dwa warianty:\nA) Błąd znajduje się w tym samym pliku co super fajna rzecz. Sposób postępowania w tym przypadku:\n3. Usuwam z niej błąd\nB) Błąd znajduje się w innym pliku niż super fajna rzecz. Sposób postępowania w tym przypadku:\nGwynBleidD (29.06.2014 02:05):\nTwój sposób akurat ma też wady. Nie mówię tutaj o rozdzielaniu na pliki, bo to jest jak najbardziej OK, no chyba że przesadzisz dość konkretnie z tym.\nCo do ostatniego, dużo by już dało gdyby choć te największe projekty były na GITcie przechowywane, jak Cod mod, zombie, AMX Bans... I tych czasów może doczekasz\nno chyba że przesadzisz dość konkretnie z tym.\nSkoro zachowujesz każdą wersję kodu w komentarzach to musi być tego cholernie dużo w Twoim kodzie, co też niezbyt fajnie się czyta.\nTo zależy np. jeśli to funkcja główna to nie komentuje a odłączam biblioteke i robie nowy plik A jeśli to funkcja poboczna to po zakomentowaniu leci na sam dół pliku i nie sprawia problemu z czytaniem. Problemy mogły by być gdybym nie mógł zakomentowac całej funkcji pobocznej a jej część Wtedy albo kod zakomentowany mocno uszczuplam by nie zajmował dużo linijek albo robie nową funkcję poboczną i wklejam do niej zakomentowany kod (poczym go odkomentowuje + leci na sam dół pliku ale przed kodem zakomentowanym) następnie do funkcji pobocznej (tej z której kod wyciąłem) dołączam w odpowiednim miejscu funkcję (ta którą przed chwilą stworzyłem) którą komentuje Trochę roboty ale mi tak jest naprawdę wygodnie + widze swoje stare błędy i o nich nie zapominam\nPoza tym nie ochroni Cię to przed sytuacją, gdy przypadkiem sobie coś usuniesz z kodu, co czasem pewnie i Tobie się przytrafiło\nZaskoczę cię mam nawyk do nieusuwania\nI tych czasów może doczekasz\nAleż oczywiście że spróbuje to znaczy już od dawan mam pare plików na GitHub'ie ale jakoś wielce z niego nie kożystam jedynie do udostępniania (zazwyczaj sobie)\nGwynBleidD (29.06.2014 15:15):\nNo to załóżmy pesymistyczny przypadek:\n3. Dodatkowo jeszcze przerabiamy większość zakomentowanego kodu, aby nie zajmował zbyt dużo linii.\nEfekt: 10 minut nie Twoje na samo przygotowanie się do poprawienia błędu. Używając GITa:\nW takim przypadku zakomentowuje w jednym pliku a w reszcie jedynie zmieniam/usuwam dołączoną bibliotekę\nNigdy mi się taki pesysmistyczny przypadek nie trafił Niestety wielką wadą mojego sposobu jest to iż trzeba parę godzin spędzić nad połapaniem się co gdzie podłączyć i co gdzie umieścić (dla osób nieobeznanych z moim stylem pisania bo mi to jakichś problemów nie robi). Znajomi mi mówią że mój sposób pisania jest irracjonalny ale ja jakoś tego nie łapię.Łączny czas na zmiane we wszystkich plikach dołączonej biblioteki to hmm 30-60 sek w notepad++ opcja podmien we wszystkich plikach (zawsze tak robie) + komentowanie i odkomentowanie bo co to dać w pawnie */ i /* lub to usunąć\nA poza tym jak coś umieszczam do głównego kodu to zawsze gdzieś w osobnym sprawdzam czy to działa\nUżytkownik BlackPerfum edytował ten post 29.06.2014 15:34\nŚwietne narzędzie do zarządzania projektami pluginów / modów


Redukcja przebarwień – Magik\nTechnologia laserowa działa na zasadzie selektywnej fototermolizy.\nWchłonięte przez melaninę światło zamienia się w energię cieplną. Skutkiem tego procesu jest rozpad cząsteczek pigmentu, których pozostałości zostają usunięte przez fagocyty oraz na drodze odnowy komórkowej skóry. Przebarwienia znikają po około 3-5 zabiegach.\nnależy być przygotowanym na to, że w ciągu kilku godzin po zabiegu przebarwienia ciemnieją. W przypadku ciemniejszych przebarwień może nastąpić proces złuszczania się zmiany, który trwa do 2 tygodni od zabiegu


Aurelia Pawlak: Sakrament małżeństwa przechodzi przez szczególna dewaluację. Jest coraz więcej rozwodów, a co za tym idzie coraz więcej rodzinnych tragedii. Przybywa osób, które ponownie zawierają świecki związek małżeński. Niestety, nie mogą oni przyjmować sakramentów. Czy jest dla nich miejsce w Kościele?\nojciec Jacek Wilczak OCD: Rzeczywiście liczba rozwodów jest duża i podobno z roku na rok wzrasta, a co za tym idzie również w Kościele mamy coraz więcej katolików, którzy kiedyś zawarli związek małżeński, a obecnie nie żyją wspólnie z sakramentalnym małżonkiem. Małżeństwo i rodzina ze swojej natury domagają się jedności i trwałości, zatem rozwód i jego konsekwencje są niewątpliwie rzeczą bardzo trudną dla samych małżonków, ich dzieci, rodzin, a także dla społeczeństwa i Kościoła. Pilną sprawą jest więc, aby Kościół a szczególnie duszpasterze szukali nowych pomysłów na odpowiednie wychowanie młodych ludzi, którzy kiedyś będą mieli się pobrać i stworzyć rodzinę, a małżeństwa i rodziny już istniejące wspierali w trudnościach, jakie przynosi ich wspólne życie, a zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych. Z drugiej strony bywa i tak, że sytuacja małżeńska i rodzinna staje się tak trudna, że dalsze pozostawanie małżonków ze sobą mogłoby nieść więcej szkody im samym i dzieciom niż rozejście się. Osób, które w takiej sytuacji podjęły decyzję o odejściu nie wolno potępiać, ale należy okazać im zrozumienie i wsparcie. Nie wchodząc tutaj bardziej szczegółowo w możliwe przyczyny rozpadu małżeństwa, kiedy już do tego dojdzie osobom w takiej sytuacji należy pomóc. Część katolików pozostających w separacji lub po cywilnym rozwodzie jest zdecydowanych dochować wierności Sakramentowi Małżeństwa, zwłaszcza gdy są przekonani o jego ważności, dlatego starają się żyć samotnie. Takim wiernym w sposób szczególny potrzebna jest opieka duszpasterska, a zwłaszcza gdy samotnie wychowują dzieci. Przybywa także katolików, którzy zawierają nowy związek małżeński na prawie cywilnym. O nierozerwalności małżeństwa nauczał sam Chrystus, Kościół czuje się więc zobowiązany do strzeżenia tej zasady, stąd naucza, że w przypadku katolika, którego małżeństwo było ważnie zawarte i którego małżonek żyje, ponowny związek jest złamaniem Bożego przykazania. Nie może więc, póki trwa taka nieprawidłowa sytuacja, dostać rozgrzeszenia w Sakramencie Pokuty i przystępować do Komunii Świętej. Nie oznacza to jednak, że przestaje być katolikiem. Pan Jezus powiedział, że „nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają”. W im trudniejszej sytuacji ktoś się znalazł, tym bardziej należy szukać sposobów, by okazać mu pomoc. Papież Jan Paweł II w adhortacji o rodzinie chrześcijańskiej Familiaris consortio napisał, że Kościół nie może pozostawiać takich osób samym sobie, ale powinien podejmować wysiłki, aby oddać im do dyspozycji środki zbawienia, jakie posiada. Duszpasterzy papież zachęca, aby starali się rozeznawać sytuację poszczególnych osób, a nie traktowali wszystkich jednakowo.\nAP: Zdarza się sytuacja, że jedna z osób będąca w związku niesakramentalnym jest bardzo pobożna i cierpi z powodu, że nie może przyjmować Komunii Świętej. Jak można jej pomóc?\no.JW: Bywają tacy, którzy pod wpływem niepokoju sumienia i „głodu” za Komunią Świętą decydują się na odejście ze związku, który im drogę do sakramentów zamykał. Inni na pewnym etapie swojego związku podejmują decyzję, aby żyć „jak brat z siostrą”, czyli we wstrzemięźliwości seksualnej. Decyzja taka powinna być przemyślana, dojrzała i obopólna. Powinni ją też rozeznać wspólnie ze swoim proboszczem czy innym duszpasterzem. Wówczas wolno im przystępować do Sakramentu Pokuty i przyjmować Komunię Świętą. Jest też wiele przypadków, gdzie mocne argumenty przemawiają za tym, że pierwsze małżeństwo nie było ważnie zawarte, a co za tym idzie, sakrament małżeństwa po prostu nie zaistniał. Jeżeli po wniesieniu takiej sprawy do Sądu Kościelnego zostanie tam orzeczona nieważność małżeństwa, osoba która uzyskuje to orzeczenie może zawrzeć nowe sakramentalne małżeństwo i jak inni wierni korzystać w pełni z sakramentów. Wszystkich tych, którzy w swojej aktualnej sytuacji nie mogą uzyskać sakramentalnego rozgrzeszenia i przyjmować Komunii Świętej zachęca się, aby dostrzegli i chcieli uczestniczyć w tym wszystkim, co w życiu Kościoła jest dla nich dostępne, a więc aby uczęszczali na Mszę Świętą, gorliwie modlili się, znajdowali czas na kontakt ze Słowem Bożym, wychowywali dzieci w wierze i wartościach chrześcijańskich, angażowali się w różne dzieła i inicjatywy Kościoła oraz podejmowali uczynki pokutne i pielęgnowali w sobie ducha pokuty. Według słów Jana Pawła II Kościół wierzy, że wszyscy oni jeśli wytrwają w modlitwie, pokucie i miłości, mogą otrzymać od Boga łaskę i zbawienie.\nAP: Czy związki, na których padł cień, bo nie mogą być w pełni zjednoczeni z Bogiem są szczęśliwe?\no.JW: Trudno jest dać generalną odpowiedź na takie pytanie. Bywa bardzo różnie. Co człowiek, albo co para, to inna historia. Z jednej strony również w małżeństwach sakramentalnych wiele osób nie czuje się szczęśliwych. Z drugiej strony wiele par niesakramentalnych mogłoby być wzorem dla innych, jeżeli chodzi o wzajemny szacunek, miłość, troskę, zaangażowanie w wychowanie dzieci, ale także na miarę swoich możliwości wspólne przeżywanie wiary i szukanie Pana Boga w swoim życiu. Zapewne znalazłyby się i takie związki, gdzie poczucie nieuporządkowania ich wspólnej sytuacji według zasad wiary może generować problemy osobiste i w ich wzajemnej relacji, przez co nie będą się czuli w pełni szczęśliwi. Na pewno łatwiej jest takim parom, gdzie oboje modlą się i tęsknią za pełną komunią z Panem Bogiem, wtedy taka tęsknota może stać się jeszcze jednym elementem spajającym ich relację i budującym wspólne szczęście.\nAP: Na czym polega ojca praca z osobami będącymi w związku niesakramentalnym?\no.JW: Zorganizowane próby duszpasterskiego wyjścia naprzeciw osobom żyjącym w związkach niesakramentalnych pojawiły się po ogłoszeniu przez Jana Pawła II w 1981 roku adhortacji Familiaris consortio, gdzie papież wezwał duszpasterzy, aby tej grupie wiernych okazać miłość i troskę, aby mogli poczuć, że jest dla nich miejsce w Kościele. Duszpasterstwo związków niesakramentalnych przy naszym kościele Karmelitów Bosych w Poznaniu powstało w 1988 roku i było jednym z pierwszych w Polsce. Jestem jego opiekunem dopiero od kilku miesięcy. Wspólne spotkanie grupy osób zaangażowanych w duszpasterstwo odbywa się raz w tygodniu. Celem spotkań jest przede wszystkim szeroko rozumiana formacja chrześcijańska, co w praktyce oznacza wspólną modlitwę, konferencje i dyskusje na różne tematy z dziedziny wiary, rozważanie Słowa Bożego, raz w miesiącu jest Msza Święta. Kontakt z tymi ludźmi jest często dla mnie budującym świadectwem. Skomplikowana sytuacja małżeńska i rodzinna i związany z nią aktualny lub miniony brak dostępu do sakramentów wpłynęły u wielu z tych osób na pokorne i zarazem głębokie zaangażowanie w przeżywanie swojej wiary na tyle, na ile jest to dla nich w danym momencie dostępne. Osobnym bardzo ważnym aspektem duszpasterstwa jest indywidualny kontakt z daną osobą czy parą. Ludzie chcą rozmawiać na bardzo różne dotyczące ich tematy. Pośród nich jednym z najważniejszych jest wspólne rozeznanie i poszukiwanie rozwiązania ich spraw małżeńskich. Czasami zdarza się, że przyjdą osoby, które oczekują, że znajdą tu prostą receptę na „rozwód kościelny”. Takich staram się przyjąć z otwartością, zrozumieć to, czym się ze mną dzielą, wskazując jednocześnie, jakie jest stanowisko Kościoła w sprawie nierozerwalności małżeństwa. Z drugiej strony jest naprawdę wiele sytuacji, gdzie kanoniczna ważność pierwszego małżeństwa budzi poważne znaki zapytania. Kościół naucza, że nierozerwalnym jest dopełnione małżeństwo zawarte ważnie. Tymczasem wyroki sądów kościelnych są dowodem na to, że jest wiele małżeństw zawartych nieważnie. Zatem gdy osoby, z którymi rozmawiam, są przekonane, że ich pierwsze małżeństwo nie było zawarte ważnie i potrafią przedstawić na to argumenty, wówczas rozmowa ze mną odgrywa rolę wstępnej konsultacji. Bo jeżeli rzeczywiście są takie podstawy, a dana osoba nabierze w sumieniu mocnego przekonania o nieważności swojego małżeństwa, to ma prawo zwrócić się do sądu kościelnego, a obowiązkiem sądu jest sprawę zbadać i rozstrzygnąć. Spotkania Duszpasterstwa Związków Niesakramentalnych odbywają się przy kościele karmelitów bosych w Poznaniu, ulica Działowa 25 w każdy poniedziałek o godzinie 18:30.


Wdrożenie długofalowej polityki senioralnej jest w naszym wspólnym interesie - Kierunek Irlandia\nWdrożenie długofalowej polityki senioralnej jest w naszym wspólnym interesie\nCelem kończącego się w Warszawie I Kongresu Zdrowego Starzenia:jest wdrożenie długofalowej polityki senioralnej. Gościem honorowym piątkowych obrad był premer Donald Tusk.\n"Potrzebna jest edukacja społeczeństwa o tym, dlaczego musimy dbać o swoje zdrowie. Musimy wiedzieć, że jeżeli zaczniemy inwestować w zdrowe nawyki w dzieciństwie to mamy szansę na zdrową starość. Wówczas to wszystko co nazywamy aktywizacją osób starszych będzie miało sens, bo jak ktoś jest schorowany to będzie zamykał się w swoich problemach zdrowotnych i nikt go nie zaktywizuje" - mówi profesor Bolesław Samoliński - krajowy konsultant w dziedzinie zdrowia publicznego.\n"Dobra kondycja zdrowotna i aktywizacja seniorów jest w interesie państwa i całego społeczeństwa.Wzrastające z tego tytułu obciążenia, nawet do 15 miliardów rocznie w perspektywie kilkunastu lat będzie bardzo brzemienne w skutkach dla całej gospodarki " - podkreśla Samoliński.\nNie oddxisiaj wiadomo bowiem, że populacja osób starszych, która najczęściej korzysta z systemu opieki zdrowotnej, powiększa się.


Jesień bogata w żołędzie\nOkazuje się, że żołędzie mają w Polsce tradycję kulinarną. Owoce dębu bogate w wiele wartości odżywczych używane były jako składnik mąki, dodatek do wielu potraw, bazę naparów. Odpowiednio przygotowane i poddane stosownej obróbce dębowe żołędzie mogą wzbogacić nasze kulinarne przedsięwzięcia.\nŻołędzie będące jesiennym przysmakiem dzikich zwierząt, szczególnie dzików są bogate we właściwości odżywcze. Dojrzałe owoce dębu zawierają lekkostrawną skrobię i dużą ilość błonnika – doskonale wpływające na pracę naszego przewodu pokarmowego. Żołędzie mają również spore ilości witamin z grupy B, w szczególności B6 oraz kwasu foliowego (B9). Są bogate także w magnez i potas.\nOwoce dębu zwierają bardzo dużą ilość garbników (tanin), dających im wyraźnie gorzki smak. Są one dla człowieka szkodliwe i wywołują niekorzystne dolegliwości jak np. niestrawność, bóle brzucha i głowy. Można jednak całkowicie pozbyć się tych substancji, odpowiednio przygotowując żołędzie do spożywania.\nŻołędzie jadalne tylko po odpowiednim przygotowaniu\nJest kilka sposobów pozbycia się szkodliwych tanin z żołędzi. Jednym z nich jest kilkudniowe moczenie, najlepiej w roztworze wodnym popiołu z drzew liściastych (tzw. ługowanie). Popiół można z powodzeniem zastąpić sodą oczyszczoną, która też ma podobne działanie alkalizujące. W gorącej wodzie rozpuszczamy łyżkę sody i takim roztworem zalewamy żołędzie w proporcji 3:1, a następnie zostawiamy na noc. Woda będzie przybierała brązowy kolor i wyciągała goryczkowy smak z owoców. Powtarzamy procedurę, aż do momentu, kiedy przestanie się zabarwiać, a żołędzie nie będą już gorzkie.\nProces ten można skrócić i przyspieszyć dodatkowo obgotowując krótko żołędzie. Obrane żołędzie należy wtedy zmiksować na drobne kawałki, zalać w rondlu podwójną ilością wody, zagotować, dokładnie wymieszać, a potem zlać brunatną wodę. Ponownie zalać żołędzie wodą i odstawić na pół godziny. Proces ten powtórzyć 3-4 razy aż zlewana woda z żołędzi będzie zupełnie jasna i pozbawiona brunatnego koloru.\nPozbawione garbników i gorzkiego smaku żołędzie mogą stać się składnikiem wielu atrakcyjnych potraw. Powodzeniem cieszy się pozbawiona glutenu mąka żołędziowa nadająca się do wypieków, jak również do zagęszczania sosów, zup i potraw wegańskich oraz mięsnych.\nBardzo popularna i zdrowa jest również kawa żołędziówka, szczególnie polecana dla niemogących pozwolić sobie na picie naparów kofeinowych. Kawę z żołędzi bez trudu dostaniemy w sklepach ekologicznych, ale możemy pokusić się także o jej samodzielne przygotowanie.\nJak przygotować kawę z żołędzi\nDojrzałe, opadłe z dębu żołędzie zbieramy i zdejmujemy z nich „czapeczki”. Rozkładamy żołędzie na blasze i prażymy w piekarniku, aż do uzyskania lekko brązowawego koloru. Dzięki temu zwarte i twarde pierwotnie łupinki będą teraz kruche, łatwe do usunięcia. Obieramy zatem żołędzie z łupinek. W garnku podgrzewamy wodę, rozpuszczamy w niej łyżeczkę sody oczyszczonej i wsypujemy obrane żołędzie. Dolewamy wodę tak, by przykrywała żołędzie podwójnie i odstawiamy na noc. Po tym czasie odlewamy na sitku brunatną wodę z żołędzi i ponownie zalewamy wodą, odstawiamy na kolejne kilka godzin. Płuczemy pozbawione tanin żołędzie, odcedzamy i lekko osuszamy. Ponownie rozkładamy na blasze i ponownie prażymy, tym razem już właściwy owoc bez łupiny. Kiedy żołędzie osiągną brązowy kolor, studzimy. Mielimy w młynku do kawy lub w robocie kuchennym.\nNapar z żołędzi w proszku przygotowujemy jak kawę po turecku, wsypując łyżeczkę zmielonych ziaren do kubka i zalewając wrzącą wodą. Kiedy po 5 minutach napar naciągnie, a fusy opadną na dno, kawa z żołędzi jest gotowa do picia.\nKawa z żołędzi uchodzi za środek wzmacniający organizm, poprawiający procesy trawienne oraz wspomagający układ odpornościowy organizmu.


Królestwo Krzysztofa Pendereckiego. Przepiękne wnętrza dworu w Lusławicach [ZDJĘCIA] | Dębica Nasze Miasto\nRobert Gąsiorek 30 listopada 2021, 18:10\nTak wygląda dwór w Lusławicach, w którym mieszkał Krzysztof Penderecki Robert Gąsiorek\nKrzysztof Penderecki ze swoją żoną Elżbietą w Lusławicach spędził ponad 40 lat. Wnętrza dworku, który zamieszkiwali imponują niezwykłym stylem. Zachwycające jest także otoczenie posiadłości. Zobaczcie, jak wygląda miejsce, które tak bardzo ukochał Maestro Penderecki!\nNiezwykła historia posiadłości Krzysztofa i Elżbiety Pendereckich w Lusławicach\nW latach 30-tych ub. wieku w lusławickim dworze przebywał Jacek Malczewski, który założył tu szkółkę dla szczególnie uzdolnionych dzieci wiejskich.\nW 1974 roku podupadający zabytek kupili Pendereccy. Dwór sypał się, od wilgoci zgniły podłogi, w pobliskim lamusie zawalone były stropy. 16-hektarowy park zarastały bezwartościowymi samosiejkami. Artysta wraz z małżonką zmienili to miejsce nie do poznania. Stworzyli piękny park z arboretum, w którym rośnie dziś blisko pięć tysięcy drzew.\nMagiczny ogród zaledwie pół godziny drogi od Dębicy. Park i ...\n24 listopada 2021 roku całą posiadłość nabył Skarb Państwa. Opiekę nad nim sprawować będzie Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego. Wkrótce zespół dworsko-parkowy w Lusławicach ma zostać udostępniony mieszkańcom. Oprócz zwiedzania, miejsca, w którym żył Krzysztof Penderecki, będą organizowane koncerty i różne wydarzenia kulturalne.\nRok 2022 rokiem Władysława Strumskiego. Tak zdecydowali radni\nKiedyś Dambicha, Dabicza a teraz Dębica. Dykcyonarz miejscowy powiatu dębickiego\nO TYM SIĘ MÓWI Karolina z Dębicy zrobiła furorę w You Can Dance - Nowa Generacja!\nSpotkanie z folklorem już w najbliższy piątek w Domu Kultury MORS w Dębicy\nChór Chłopięcy i Męski Filharmonii Poznańskiej „Poznańskie Słowiki” wystąpi w Domu Kultury Mors w Dębicy już w najbliższą sobotę. W programie usłyszymy...\n13 stycznia 2022, 12:38\nMistyczne poszukiwania Dariusza Grabowskiego w Galerii Sztuki MOK w Dębicy\nDo 15 stycznia można oglądać mistyczne prace Dariusza Grabowskiego w Galerii Sztuki MOK w Dębicy. Autor prezentuje grafiki i malarstwo, w tym cykl obrazów...\n27 grudnia 2021, 18:28\nSkąd pochodzi nazwa miasta, jakie jest jej znaczenie i jak wyglądała pisownia nazwy Dębica na przestrzeni wieków? Odpowiedzi na te i inne pytania związane z...\nO TYM SIĘ MÓWI Taniec to jej życie. Karolina Olszewska z Dębicy zrobiła furorę w You Can Dance - Nowa Generacja!\nJeszcze przez najbliższy tydzień można obejrzeć „WYZ(w/n)ANIA” Romana Przewoźnika w Galerii Sztuki w Dębicy przy ulicy Akademickiej. Autor po ponad dwudziestu...\ngaleria sztuki w dębicy


Moje życie było bardzo gęste ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Moje życie było bardzo gęste\nMoje życie było bardzo gęste\nVIVA nr 52/14.12\n- Mogę to powiedzieć bez zbytniej chyba zarozumiałości: moje życie rzeczywiście było bardzo gęste. Pracowałam z największymi: Przyborą, Wasowskim, Hasem, Dejmkiem, Wajdą, Kutzem, Axerem, Jędrusik, Kwiatkowską, Łomnickim, Gołasem, Michnikowskim, Kobuszewskim, Dudkiem Dziewońskim - mówi warszawska aktorka BARBARA KRAFFTÓWNA.\nPisano o Pani: "Krafftówna malutka, piegowata, charakterystyczna..." Patrzę na Panią i zastanawiam się, gdzie się podziały te piegi?\n- (Śmiech). Bo ja tak naprawdę nigdy nie byłam piegowata. No, może trochę na ciele. O, proszę zobaczyć na moją rękę - są, ale jest ich coraz mniej. Zawsze dużo się malowałam na scenę. Wciąż miałam na sobie grubą warstwę fluidów, podkładów, szminek, może to one ochroniły moją twarz przed gwałtownym starzeniem. Mam 78 lat, a wydaje mi się, że nieźle się trzymam (śmiech).\nPowiedziała Pani niedawno: "Moje życie było nie mniej ciekawe od życia Marleny Dietrich..."\n- Mogę to powiedzieć bez zbytniej chyba zarozumiałości: moje życie rzeczywiście było bardzo gęste. Pracowałam z największymi: Przyborą, Wasowskim, Hasem, Dejmkiem, Wajdą, Kutzem, Axerem, Jędrusik, Kwiatkowską, Łomnickim, Gołasem, Michnikowskim, Kobuszewskim, Dudkiem Dziewońskim. Zmieniałam teatry, sceny, miasta i kontynenty...\nKazimierz Kutz powiedział podczas Pani jubileuszu, że jest Pani z pokolenia aktorskiego, które już odchodzi. Ludzi pełnych klasy, kultury, manier. Nic dziwnego, pochodzi Pani z dobrego, przedwojennego warszawskiego domu...\n- Nadal nie mogę ochłonąć po tym jubileuszu. Tyle serdeczności... Oczywiście wpływ rodziców i domu był na mnie pierwszorzędny. Na co dzień zajmowała się mną mama, która bardzo wnikliwie i starannie prowadziła moje wychowanie. Matka miała słuch absolutny, grała na skrzypcach, pianinie, przepięknie śpiewała. Była z pokolenia, które kształciło się w sztukach pięknych dla własnej przyjemności i rozwoju. Mieszkaliśmy przed wojną na Wspólnej. Moją parafią był kościół Św. Barbary. Tata, architekt, miał niezwykłą wyobraźnię, która emanowała na mnie i całą naszą rodzinę.\nByła Pani "pępkiem świata"?\n- Wychowywałam się w rodzinie typu "moje, twoje i nasze" i ja byłam to "nasze". Ojciec z pierwszego małżeństwa miał dwóch synów, mama miała córkę, a ja byłam jedynym ich "wspólnym dzieckiem". To były skomplikowane czasy, po różnych zawirowaniach pierwszej wojny światowej. Pierwszy mąż mojej matki zginął na wojnie, a ona została sama z maleńką córeczką; ojciec owdowiał w młodym wieku na skutek ciężkiej choroby żony. Został z dwoma małymi chłopcami. Ciekawostką było to, że pierwszy mąż mojej matki i pierwsza żona mojego ojca to było rodzeństwo. Jeszcze przed ich śmiercią rodziny się znały i były ze sobą związane, ale moja mama i ojciec nie byli ze sobą spokrewnieni, dlatego mogli się pobrać i mieć dzieci. Mój ojciec był naczelnym architektem Wołynia i tam na co dzień urzędował. Przez kilka lat funkcjonowaliśmy na dwa domy. W pewnym momencie matka zdecydowała się ze mną przenieść na Wołyń, do Łucka. Maria, moja przyrodnia siostra, skończyła studia, wyszła za mąż za inżyniera melioracji z Wołynia. Wszystkie trzy wyjechałyśmy przed wojną na kresy. W czasie okupacji uciekłyśmy do Warszawy przed Sowietami.\nO czym marzyła Pani jako dziecko?\n- W marzeniach pisałam scenariusze. Wielkie wrażenie robiły na mnie filmy z Shirleyką (Shirley Tempie - dziecięca gwiazda Hollywood z lat 30. i 40. - red.). Przepiękne, zjawisko artystyczne. To właśnie ona zainspirowała mnie do budowania własnego, przetworzonego w wyobraźni świata.\nNajwiększy wpływ na Pani życie miała mama. Była silną osobowością?\n- Zdecydowanie tak. Pamiętam, że zawsze i wszędzie na mnie patrzyła. Patrzeniem, a nie słowem zwracała mi uwagę, że źle siedzę, zachowuję się czy mówię. To wyrobiło we mnie ogromną samokontrolę, przydatną potem w życiu zawodowym. Ale cechy matki to były cechy całej generacji przedwojennej. Ja, wychodząc z domu, nie wpadałam w świat chamstwa czy wulgarności, bo świat był pełen norm i zasad, które obowiązywały na co dzień, w każdej sytuacji.\nMusi Panią boleć dzisiejszy świat?\n- Tak, dlatego od ponad 10 lat nie mam telewizora, nie posługuję się telefonem komórkowym.\nTo obrona własnej wrażliwości?\n- Oj, tak. Mam czas na siebie, na życie towarzyskie, na książki, na chodzenie do teatru, oglądanie kolegów. Nie wyobrażam sobie godziny, dwu spędzonych przed telewizorem. Dla mnie to szalenie rozleniwiające, jałowe. Oczywiście jeśli coś chcę zobaczyć, to sobie "tę telewizję" organizuję - wpadam do przyjaciół, sąsiadki. W ten sposób obejrzałam nieomal wszystkie pielgrzymki papieża, arcydzieła filmowe. Na resztę szkoda życia.\nW czasie okupacji siostra Maria Zakrzewska zaprowadziła Panią na tajne komplety aktorskie do słynnego studium Iwo Galla w Warszawie. Jego osobowość zaważyła na całym Pani zawodowym życiu?\n- Gall nauczył mnie wszystkiego, co wiem o teatrze. Gall to było skondensowane połączenie ducha paryskiej bohemy i cesarskiego Wiednia. To on nauczył nas skromności i pokory, które w tym zawodzie trzeba nosić w sobie całe życie. Gall potrafił przyciągnąć do siebie niezwykle pięknych ludzi i doskonale ich prowadzić. Kształtował nas w poważnej dyscyplinie, ale obudowane to było niezwykłą kulturą i czarem jego żony Haliny.\nGall mówił do Pani, że całe życie będzie Pani grała role charakterystyczne, że nie ma Pani warunków amantki...\n- Och nie, on takich rzeczy nigdy nie mówił, to byłoby szalenie niedelikatne.\nAle dziś profesorowie Akademii Teatralnej mówią takie rzeczy bez ogródek, są wobec studentów bezlitośni.\n- Gall nigdy by nikogo nie uraził. Zwracał uwagę na rzeczy, nad którymi warto było popracować, ale nigdy wprost, nie tak bezpośrednio. Mówił o czymś tylko wtedy, gdy wiedział, że pewne niedoskonałości czy "upośledzenie" w mówieniu można było zlikwidować pracą.\nZa pierwszego męża, aktora Michała Gazdę, postanowiła Pani wyjść za mąż po dwóch tygodniach znajomości. Ponoć połączył Was pochód pierwszomajowy...\n- Tak, 1 maja nieśliśmy razem szturmówkę z napisem "Niech żyje 1 maja", a 17 maja Michał oświadczył mi się. Kilka lat wcześniej kolega przygotował mi horoskop astrologiczny. Ustalił, że ważną datą w moim życiu będzie właśnie siedemnastka, co miało oznaczać szczęście rodzinne. Z horoskopu wynikało, że zwiążę się z człowiekiem, który będzie pracował w słowie. Ja zaklinałam się, że nie wyjdę za mąż za aktora i na pewno nie za bruneta. W tym czasie moim adoratorem był obiecujący adwokat, więc byłam pewna, że chodzi o niego. Poza tym nie gustowałam w brunetach. Michał był aktorem z mojego teatru, na dodatek o kruczoczarnych włosach... (śmiech).\nAle Wasz ślub przez ponad miesiąc utrzymywaliście w wielkiej tajemnicy. Jeździliście nawet do domu dwoma innymi tramwajami. Dlaczego?\n- To był rodzaj żartu, psikusa, który chcieliśmy zrobić jednej z koleżanek, która słynęła z tego, że wie wszystko. Zakładaliśmy się z Michałem, czy się uda ją przechytrzyć. Gdy pokazaliśmy w teatrze metrykę ślubu, Czesław Wołłejko krzyknął bezgranicznie zdziwiony: "No i patrzcie, Michał podgaździł nam Baśkę!"\nDwa lata później została Pani mamą. Jak zmieniło Panią macierzyństwo?\n- Narodziny Piotrusia to był absolutny, niewyobrażalny dar od Boga, nie do zastąpienia niczym innym. Największa nagroda, najwspanialsza rola.\nŻyła Pani rozdarta między domem a sceną?\nAle Pani koleżanki po fachu boją się przerwy w zawodzie, deformacji sylwetki, utraty ciekawych propozycji... Wiele aktorek z Pani pokolenia jest bezdzietnych.\n- Wszystko to prawda, ale ten zawód nie polega na pięknej sylwetce. Przerwa na macierzyństwo też jest naturalna, bo daje fantastyczny dystans do tego, co robimy. Z synkiem siedziałam w domu prawie rok, osiem miesięcy karmiłam piersią i niczego nie straciłam. Oczywiście jak pianista musiałam po przerwie rozćwiczyć się, ale ja pilnuję się całe życie. Ćwiczę wokalizę, kontroluję wagę, gimnastykuję się codziennie, ćwiczę jogę. Tamta przerwa to naprawdę nie było nic nadzwyczajnego. To, że podchodzą do mnie ludzie i gratulują młodego wyglądu, to jest sprawa nie tylko dbałości o siebie, genów, ale wiedzy na temat własnego ciała.\nTuż po narodzinach synka Pani kariera niesamowicie przyspieszyła. Grała Pani wielkie role w Teatrze Dramatycznym, Kabarecie Starszych Panów, zagrała Pani główną rolę w "Jak być kochaną" u Hasa. Kto zajmował się synem?\n- Mąż. Najpierw przez pięć lat pomagała nam też moja mama, potem znaleźliśmy wspaniałą opiekunkę.\nMiała Pani poczucie winy, że za mało czasu jest z dzieckiem?\n- Nie, żadnego poczucia winy. Mój zawód dawał mi sporo swobody w ciągu dnia. Byłam też mocno zdyscyplinowana, wtedy w ogóle nie marnowało się czasu, życie było nasycone, intensywne. Po śmierci mamy znalazłam opiekunkę dla Piotrusia - panią Józefę, która przed wojną pracowała w arystokratycznych domach. Natychmiast wytresowała nie tylko naszego syna, ale nas. Momentalnie ustawiła cały dom. Umowa była taka: życzy sobie, żeby pięciolatek miał załatwiony karnet do filharmonii na cotygodniowe koncerty dla dzieci. Poprosiła nas, żeby co poniedziałek na wieszaczkach wisiało siedem czystych, uprasowanych koszul dla Piotrusia. Co się działo przy stole, już nie wspomnę, nie istniało dla niani słowo "nie".\nWszystko miało być zjedzone, żadnego grymaszenia. Ustaliła godzinę obiadu i me wolno nam było z mężem się spóźnić.\nPani robiła karierę, zdobywała nagrody, uznanie, mężowi w zawodzie nie wiodło się nadzwyczajnie. Nie cierpiał, że jest na drugim planie?\n- Nadrabiałam to, jak mogłam wdziękiem i wielką miłością. Wydaje mi się, że nie cierpiał, wręcz przeciwnie, był moim napędem, motorem. Gdy chciałam odrzucić ważną propozycję, Michał wspierał mnie, doradzał, przekonywał, że powinnam zagrać.\nNigdy nie był zazdrosny?\n- Nigdy. Zazdrości nie da się ukryć. Ale na pewno bolało go, gdy pytano go w wywiadach, czy nie czuje się mężem swojej żony. Na szczęście Michała świat poza zawodem wypełniała miłość ojcowska, bo był genialnym ojcem. Czułym, nadzwyczajnym, bardzo ciepłym, zaangażowanym.\nW jednym z wywiadów powiedziała Pani: "To małżeństwo dato mi tak wiele, a mąż znal mnie lepiej niż ja siebie".\n- To była wielka siła mojego życia. Nasze szczęście trwało 16 lat. Mąż zginął tragicznie w listopadzie 1969 roku. Jechał samochodem mostem Gdańskim, dostał zawału serca. Gdyby to się wydarzyło w domu, teatrze... a nie za kierownicą. Lekarze mówili mi potem, że im człowiek młodszy, tym ma mniejsze szanse na odratowanie.\nŚwiat się Pani rozsypał?\n- Nie, ja nie użyłabym takiego słowa, bo wszystko zostało, tylko jego zabrakło. Zycie musiało toczyć się dalej. Ratunkiem psychicznym byli przyjaciele. I praca. To ona była największym lekarstwem. I błogosławieństwem. Po miesiącu odstawiłam leki uspokajające, bo byłam w próbach do "Play Strindberg" w reżyserii Andrzeja Wajdy. Grałam z Łomnickim, który był nadzwyczaj wymagający. Kręciliśmy też "Czterech pancernych". Śmiej się, pajacu znów się we mnie odezwało. Roześmiana Honorata przeżywała osobisty dramat, a musiała grać. W tym zawodzie, obok szczęścia i radości, są łzy i rozpacz. Od zawsze.\nGdy zginął mąż, pomyślała Pani, że to jest ta cena za sławę, popularność, że los albo Bóg mówi: nie można mieć wszystkiego?\n- Nigdy tak nie myślałam.\nA myślała Pani: "Dlaczego to spotkało właśnie mnie"?\n- Tak, ale to dotarło do mnie później, że znów pojawiła się ta siedemnastka. Właśnie wchodziliśmy w 17. rok naszego małżeństwa. Później kolejnych 17 lat byłam sama. I coraz częściej myślałam o ucieczce.\n- Całe lata nie myślałam o ułożeniu sobie życia. Tragedia była we mnie wciąż za świeża. Wychowywałam dorastającego syna, grałam. Na początku lat 80. pochłonęła mnie polityka. Przemiany, "Solidarność". Oczywiście przeżywałam przelotne miłości, z pewnością ważne, zapamiętane, ale dopiero wtedy, gdy syn się ożenił, pomyślałam, że czas zacząć budować własny los. Czułam zresztą, że Piotr będzie spokojniejszy, gdy matka ułoży sobie życie.\nI nagle przychodzi rok 1983. Dostaje Pani propozycję zagrania głównej roli w "Matce" Witkacego w Los Angeles. Sztuki w języku angielskim - języku, którego Pani nie znała...\n- Tak. Leonidas Dudarew-Ossetyński, który w Los Angeles prowadził swoje prywatne studium aktorskie, wymyślił, że zagram główną rolę po angielsku. Myślałam, że to pomyłka, ale podjęłam ryzyko. Była to benedyktyńska robota, bo przez osiem miesięcy nauczyłam się trudnej roli na pamięć tylko fonetycznie, korzystając z angielskiego nagrania z taśmy. Trudność polegała na tym, że trzeba było jeszcze tę rolę zinterpretować i dołożyć styl witkacowski. Moją bronią i siłą był mój warsztat. A eksperyment wpisywał się zawsze w moje życie.\nDawała Pani też recitale. Podczas jednego z nich wypatrzył Panią dyrektor International Institut w San Francisco, Amerykanin Arnold Seidner. To było uczucie od pierwszego wejrzenia?\n- (Śmiech). Tak, to była wielka miłość. Porozumieliśmy się od pierwszego spotkania, choć on nie znał słowa po polsku, a ja tylko angielskie archaizmy ze sztuki Witkacego. Wierzę, że wszystko jest zapisane w górze.\nSkąd Pani wiedziała, że to jest ten człowiek, z którym chce Pani spędzić resztę życia?\n- Arnold miał mnóstwo wspólnych cech z Michałem. Był tak samo ekstrawertyczny, towarzyski, kochał ludzi, miał mnóstwo znajomych. Wszystko, co robił, przypominało mi Michała. Kilka dni przed ślubem zauważyłam, że Michał ma oderwany guzik przy koszuli. To było tuż przed spektaklem. Podał mi guzik i nitkę. Gdy przyszyłam, powiedział do mnie: "Chciałem, żebyś się do mnie przyszyła". Tuż przed zaręczynami w Los Angeles Arnold podał mi rękaw koszuli i poprosił o przyszycie guzika. Potem powiedział mi, że był to egzamin na żonę. Reinkarnacja?\nPo ślubie mieliście mnóstwo planów?\n- Tak, chcieliśmy występować z dwujęzycznym recitalem. Moj mąż miał wdzięk, czar i szarm Maurice'a Chevaliera, a poza tym był... jak to się mówi? Ciężko przystojny... (śmiech).\nPięć miesięcy po ślubie mąż zmarł na zawał serca. Można uodpornić się na cierpienie?\n- Nie można (cisza). Znów dostałam ogromną pomoc otoczenia, przyjaciół. Muszę pani powiedzieć, że właśnie w takich momentach praca jest największym błogosławieństwem. Miałam 55 lat, zapisałam się do szkoły językowej. Spędzałam w niej całe dnie. Poznałam mnóstwo ciekawych ludzi, którzy pochodzili z różnych kontynentów i też przeżywali własne dramaty. To była lekcja pokory, lek na ból i próżnię, w którą wpadłam.\nPowiedziała Pani kiedyś: "Śmierć Arnolda to był dla mnie nokaut".\n- Tak, absolutny nokaut psychiczny. Próbowałam się jakoś ratować. Z San Francisco, gdzie zamieszkaliśmy z mężem, przeniosłam się do Los Angeles. Grałam w polonijnym teatrze, zaczęłam uczyć młodych aktorów, wyreżyserowałam "Kram z piosenkami" Schillera.\nPonad 10 lat mieszkała Pani w Ameryce. Przez kolejne 10 podróżowała Pani między Warszawą a Los Angeles. Wróciła już Pani na dobre, czy wciąż jest Pani w podróży?\n- Wróciłam całkiem niedawno, nawet przywiozłam ponad 16 skrzyń tak zwanego mienia przesiedleńczego. Bardzo źle znoszę zimę, dlatego nadal, ale tylko na zimę, uciekam do Kalifornii. Teraz też już myślę o odlocie.\nSyn nie został aktorem?\n- Nie, zdawał nawet do Akademii Teatralnej, ale po pierwszej porażce zrezygnował. Jest informatykiem, mieszka z rodziną w Montrealu, w Kanadzie. Mój wnuk Michał, 22-latek, studiuje prawo, specjalność kryminologia. Synową, wnuka widzę częściej, bo wpadają do Polski, syna nie widziałam już 6 albo 7 lat. Ma szalenie odpowiedzialną pracę, trudno mu się wyrwać. Ale rozmawiamy telefonicznie, kolega nagrał mu mój jubileusz, za godzinę obejrzał to już w swoim komputerze. Ale to fascynujące!\nO Pani można powiedzieć: Nie trzeba robić wokół siebie wrzawy ani krzykiem egzekwować norm. Trzeba być tych norm uosobieniem.\n- To miłe, dziękuję, że pani to mówi. Tyle dobra mnie spotyka każdego dnia. "Trzeba być pokornym wobec losu", mówił nam Iwo Gall. Tak już musi być.


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > ZAGŁADA. Michael Peña zgrywa bohatera\nZAGŁADA. Michael Peña zgrywa bohatera\nByć może słabo znam filmografię Michaela Peñy, ale mam wrażenie, że należy on do tych aktorów, którzy rzadko widziani są w głównej roli dramatycznej. Zdarzało się, owszem, ale nie oznacza to, że były to przypadki udane. Nie bardzo rozumiem, w jaki sposób aktor o wybitnie niepoważnej minie i aparycji idioty ma na swoich barkach unieść ciężar tragedii w taki sposób, bym potrafił mu współczuć i iść za nim jako widz ramię w ramię.\nDodajmy, że w nowym filmie produkcji Netflixa, Zagładzie, bohater Michaela Peñy mierzy się z tragedią o rozmiarach kosmicznych. Wciela się on w przeciętnego mężczyznę, poczciwie wykonującego swoją pracę i równie poczciwie opiekującego się rodziną, któremu doskwierają nocne koszmary. Widzi w nich ból i znój wywołany atakiem obco wyglądających przybyszów na Ziemię. Nie wie jednak, że jest to zapowiedź przyszłych wydarzeń. Czy uda mu się ocalić rodzinę?\nTa historia zaczyna się bardzo typowo. W pierwszej części filmu otrzymujemy standardowy zestaw schematów mających pogłębić problematykę o charakterze rodzinnym. On nie dba o dzieci, więc dzieci go nie lubią. On nie dba o żonę, więc żona go nie lubi. Dramatyzm rośnie. I wszystko przez te koszmary. Gdy już jednak na jaw wychodzi, co się w głowie bohatera dzieje oraz czym tytułowa Zagłada jest, przez moment robi się nawet interesująco.\nAle tylko przez moment. Potem znowu na pierwszym planie pojawia się Michael Peña z wypisanym na twarzy zagubieniem i wypuszczając z ust wybitnie nieporadnie skonstruowane zdania, mające podkreślić romantyzm jego postaci, daje mi do zrozumienia, jak wielką pomyłką jest zarówno film, jak i założenia, które mu przyświecały. Zaprawdę, gość, który przez cały film wygląda i brzmi, jakby przyszedł do cioci na ulubione ciasto, nie był w stanie nawet przez chwilę przekonać mnie do tych poważnych treści, które Zagłada chciała zakomunikować.\nZbudowana na popularnym motywie kuchni science fiction Zagłada, jak wielu jej poprzedników, wykorzystuje inwazję z kosmosu nie po to, by straszyć nią dosłownie. Jak było kiedyś, tak i dziś chodzi tu o zabawę w metafory. Sęk w tym, że na tacy otrzymanej przez reżysera, niejakiego Bena Younga, niedostarczana jest nam inteligentna rozrywka, ale nudna, łopatologiczna tyrada, chcąca wbić nam do głowy jedyną, słuszną prawdę – szanuj innego, jak siebie samego.\nPlusy? Trudno powiedzieć. Stylistyka filmu wygląda całkiem przejrzyście, choć w efektach specjalnych gdzieniegdzie widać szwy. Design obcych niby ciekawy, acz nie mogłem wyprzeć z myśli skojarzenia z owadopodobnymi stworzeniami – a chyba, nie o to chodziło. Zaprezentowany w filmie twist, jak już wspomniałem, może wzbudzić zaskoczenie. Akurat ja jestem już na tego rodzaju chwyty za stary. Zbyt trzeźwy mam umysł podczas obcowania z tak dobrze mi znanymi schematami, by dać się na nie nabrać, niczym ryba na atrakcyjnie wyglądającą przynętę. Przynętę, po której chwyceniu następuje pustka.\nZagłada to kino klasy B w ładnej, sterylnej oprawie. Jest czysto, schludnie, fryzury się nie niszczą, makijaż się nie zmywa, na twarzach nie widać zmęczenia. Gorzej, że brakuje w tym też prawdziwych emocji, łez, potu i krwi. Youngowi chodziło co prawda o ukazanie pewnego rodzaju sztuczności ukrytej w tematyce filmu, ale mam wrażenie, że nie było w planach, by wylała się ona na całokształt. A tak się niestety stało.\nJeśli dalej Netflix będzie wypuszczał takie buble, to boję się, że za jakiś czas może się to dla serwisu źle skończyć. Choć mam wrażenie, że akurat tych na górze kompletnie to nie interesuje, bo są zapatrzeni w cyfry wyświetleń, jakość odkładając na bok. Wiele dobrego jestem w stanie powiedzieć w kierunku tej platformy strumieniowej, ale nie to, że potrafi tworzyć dobre filmy. Jedna wybitna Okja wiosny nie czyni. Dlatego w krytyce wypada być nieugiętym.\nBen Young film science fiction filmy netfliksa inwazja kosmitów Michael Pena Netflix zagłada


Archiwa: akcja Wieniec - Niezłomni.com\n16 października 1942 r. Niemcy dokonali pierwszej publicznej egzekucji na terenie Warszawy. Tego dnia w pięciu miejscach na peryferiach miasta powieszono 50 więźniów Pawiaka. Egzekucja była odwetem za akcję…\nBywa, że niska jakość świadczonych usług skłania klientów różnych firm do podzielenia się opiniami na ich temat w internecie. Właśnie do sieci trafił list jednego\nZ 7 na 8 października 1942 r. miała miejsce akcja ,,Wieniec”. ,,Gdy dowiedzieliśmy się o zleconym nam zadaniu, zaniemówiliśmy z wrażenia…”\nOpublikowane 2016/10/07 w II wojna światowa/II wojna światowa - rocznice\nObszar okupowanej Polski miał strategiczne znaczenie dla uwikłanej w walki na froncie wschodnim armii niemieckiej. Przez polskie ziemie przebiegały linie kolejowe stanowiące szlaki zaopatrzeniowe Wehrmachtu.


Tworzenie korporacji – zadbaj o aspekty prawne oraz ochronę – CHSOSNOWIEC\nDominująca obecnie w naszym kraju sytuacja gospodarcza powoduje, że coraz to więcej osób decyduje się na rozpoczęcie pracy na własny rachunek. Bardzo w szeregu przypadków ludzie Ci przechodzą na tak zwane samozatrudnienie. W pewnych sytuacjach najzwyczajniej w świecie chcą rozkręcić własny interes, by już nie być zależnym od innych. Jak najbardziej w jakiejkolwiek z tych sytuacji należy w głównej mierze dopełnić stosownych formalności, które doprowadzą do zarejestrowania aktywności gospodarczej w centralnej ewidencji. Informacji o tym, jak założyć jednostkę, wolno szukać w Internecie.\nW sieci funkcjonuje wiele godnych zaufania witryn, których autorzy w niezwykle dostępny sposób przedstawiają po kolei wszelkie formalności, jakie należy dopełnić, aby aktywność została zarejestrowana. Korzystanie z zawartych na tego rodzaju witrynach informacji jest odpowiednie także w następstwie tego, że ich autorzy to często ludzie, jacy sami prowadzą działalność gospodarczą i od początku do końca wiedzą, co należy zrobić, aby uniknąć w wielu przypadkach popełnianych przez młodych przedsiębiorców błędów – wypróbuj Exlibra. Naturalnie nie trudno jest się domyślić, że na początek najistotniejszy jest porządny pomysł. To oczywiście on jest w stanie zagwarantować sukces zakładanego oczywiście przedsiębiorstwa. Kiedy już wie się od początku do końca, co będzie się robić, odpowiednio jest zrealizować swego rodzaju biznesplan. Nie musi on być znakomity.\nChodzi w zasadzie o to, aby mniej znacznie więcej zorientować się, co będzie się robić, jak z biegiem czasu będzie się rozwijać firma. To zezwoli na podjęcie decyzji dotyczącej tego, na czym w danym okresie wypada się skoncentrować. Kolejnym krokiem jest bezsprzecznie dopełnienie wszelkich formalności połączonych z rejestracją firmy. Do niedawna łączyło się to z licznymi wizytami w urzędach, gdzie należy było długo czekać tylko po to, żeby dowiedzieć się paru rzeczy lub złożyć jeden wniosek. Obecnie sprawa została mocno uproszczona. Właściwy wniosek można wypełnić i złożyć za pośrednictwem sieci internetowej. Należy niemniej jednak dołożyć wszystkich starań, aby był on wypełniony w sposób właściwy. Godziwych dyrektyw dotyczących właśnie wypełniania tego wniosku wolno wyszukiwać na witrynach mówiących o tym, jak założyć jednostkę gospodarczą.\nNa wygląd w minionych czasach zwraca się ekscentryczną wzmiankę. Ludzie modni oraz atrakcyjni zauważani są jako sympatyczni, otwarci i przebojowi.…\nOryginalne oraz kolosalne apartamenty – sprawdź ofertę


Rozwój firmy -wnioski – Ekonomia - 1001 Nocy cda | Ekonomia\nRozwój firmy -wnioski\nIstnieje kilka sposobów wywołania wzrostu firmy: zatrudnienie większej liczby pracowników, zwiększenie produkcji, sprzedaży lub usług.\nWzrost i rozwój stwarzają nowy punkt graniczny rachunku zysków i strat oraz nowe możliwości zysku.\nKlienci są dobrym źródłem pomysłów na przynoszący zyski rozwój – jeżeli tylko dowiesz się czego potrzebują klienci i właśnie to im zapewnisz, prawdopodobieństwo dużej sprzedaży i zysków będzie znaczne.\nMusisz ustalić zależność między ceną a jakością.\nRabat czyli obniżenie ceny, kiedy specjalnie dla klienta sprowadzamy jakiś produkt, jest poświęceniem, które kiedyś może się opłacić.\nPowinno się nieustannie prowadzić badania rynkowe i uaktualniać informacje o poszukiwanych produktach.\nWymagania twoich dostawców nie zawsze mogą być dla ciebie najbardziej korzystne.\nKażdy nowy pomysł najlepiej wypróbować wprowadzając go w życie przez krótki okres czasu. Na przykład towary sezonowe mogą sprzedawać się tylko w pewnych okresach roku.\nPrzeszkodą na drodze do zmian może okazać się brak kapitału.\nCzasami jedyną drogą rozwoju jest całkowita zmiana, np. przeniesienie firmy w inne miejsce.


Ile wody produkuje klimatyzacja | Szans\nile wody produkuje klimatyzacja\nNiestety o ile stałe doprowadzenie w miarę zimnej wody jest jeszcze możliwe, o tyle chyba nikt nie wyobraża sobie stałego uzupełniania kostek Jak widać, klimatyzacja domowa lub w mieszkaniu w bloku to niemały wydatek. Montaż klimatyzatora wraz z kosztami zakupu może oscylować w okolicach...\nDla systemów klimatyzacji freonowej, instalacja wody lodowej jest alternatywą dość tanią i dobrze spełniającą swoje zadanie. Agregat wody lodowej to urządzenie zewnętrzne, w którym woda jest schładzana, a następnie poprzez moduł hydrauliczny, wprowadzana do instalacji wewnętrznej.\nIle kosztuje klimatyzacja w domu? Myśląc o kosztach klimatyzacji w domu, należy wziąć pod Nowoczesne klimatyzatory są już znacznie bardziej energooszczędne niż te produkowane przed Jeśli chcesz wiedzieć, ile dokładnie będzie kosztować Cię instalacja klimatyzacji i jakich kosztów...\nNajlepsi Specjaliści od Klimatyzacji, 2020. Klimatyzacja zamontowana profesjonalnie. Szybka i przemyślana realizacja. Pan Jakub jest bardzo kompetentną osobą, wykonywał mi wszystkie instalacje tj, przyłącze wody i kanalizacji, całą instalacje wodna, kanalizacyjną, ogrzewanie...\nKlimatyzacja wroc- czyli firma produkujaca klimatyzacje. Wstęp - gorące lato i skwar. Chłodzenie powietrza w pomieszczeniach np. latem bywa Co do systemów klimatyzacyjnych to różnią się one na poszczególnych kontynentach. O ile w Ameryce stosuje się tzw. wymuszony obieg powietrza, o tyle w...\nChcę klimatyzację - co dalej? Dobór i wycena montażu klimatyzacji zależy od wielu czynników Jak widać wiele czynników trzeba rozważyć planując montaż klimatyzacji, dlatego chętnie oglądniemy Państwa mieszkanie/dom i pomożemy w zaplanowaniu instalacji oraz wykonamy bezpłatną wycenę.\nIle wody produkują samochody na wodór? Obecny na spotkaniu przedstawiciel Shella wyznał, że firma jest dziś w stanie produkować wodór za 3 euro (równowartość ok. Ile wody produkują samochody na wodór?\nMontaż klimatyzacji Śląsk. FUJITSU General - Systemy klimatyzacji. Najlepszy wybór dla ludzi na całym świecie. Klimatyzatory KAISAI, produkowane są przez koncern MIDEA na bazie wspólnego przedsięwzięcia ODM/Original Design Manufacturing.\nPóźniej, czekając na parkingu strzeżonym (na włączonym silniku i klimatyzacji) parkingowy zwrócił mi uwagę, że coś z auta cieknie. Lało się małym strumyczkiem, a pod autem była już niewielka kałuża.\nIle kosztuje klimatyzacja do domu? Bez poznania zapotrzebowania na moc chłodniczą, cech szczególnych pomieszczenia oraz listy oczekiwań Klienta wobec wyposażenia, określenie konkretnej kwoty za klimatyzator jest dość problematyczne i trudne.\nTo właśnie ten czynnik wykorzystuje najwięcej produkowanych teraz klimatyzatorów powietrza. Nieco rzadziej spotkać można urządzenia wykorzystujące Jednak najczęściej to rozwiązanie wybierają osoby, które z różnych względów nie mogą pozwolić sobie na tradycyjną klimatyzację typu split.\nAbout ile wody produkuje klimatyzacja


Posprzątali grób leśnika - Związek Strzelecki\nPosprzątali grób leśnika\n24 sierpnia 2019 ArtykułyRoman Burek\nW Bliżynie woj. Świętokrzyskie został pochowany w 2002 roku leśnik kombatant żołnierz AK, SOBOROWSKI Kazimierz (1915 – 2002).\nStrzelcy i Orlęta z Oddziału Szydłowiec ZS w sierpniu posprzątali grób kpt. Kazimierza Soborowskiego, uczestnika kampanii wrześniowej, uczestnika słynnej pasterki mjr Hubala w kościele we wsi Nadolna w gminie Chlewiska, partyzanta, żołnierza Armii Krajowej. Od tego roku jego zapomnianym grobem w Bliżynie opiekować będą się szydłowieccy strzelcy. Dziesiątki lat opiekował się lasami ziemi szydłowieckiej, ostatnie lata życia spędził w Gąsawach Rządowych, przy dworcu PKP.\nNiestrudzenie zabiegał o upamiętnienie licznych miejsc walk Armii Krajowej, m. in. w obozie kpt. „Marcina” na Pękowcu k. Kurzelowa, świadczyć może o tym zapis jego nazwiska na tamtejszej tablicy oraz miejsc związanych z historia powstań i zrywów niepodległościowych.\nW 2000 roku byłem inicjatorem budowy pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego w Szydłowcu. Znałem Pana Kazimierza i postanowiłem zaprosić go na spotkanie założycielskie komitetu, a nawet zaproponowałem, aby Pan Kazimierz z racji swego stanowiska objął przewodnictwo ów komitetu, wtedy oznajmił „ja jestem już za stary, niech młodsi się tym zajmują”. Był postawnym mężczyzną zawsze dobrze ubrany, a w mundurze wojskowym z szablą, z którą się nie rozstawał budził szacunek i respekt.\nOstatnie lata życia spędził w Gąsawach Rządowych gmina Jastrząb, w powiecie szydłowieckim. W jego domu wisiał w szafie kompletny mundur porucznika, w kącie stały oficerki i szabla. Choć żywot pełnił skromny to zawsze udzielał konkretnych odpowiedzi. Na zewnątrz domu, w przy leśnej zagrodzie, paradowały pawie, pasła się gromada kóz , saren i innych zwierząt.\nKazimierz Soborowski zmarł 15 VIII 2002 r. w Katowicach i został pochowany na cmentarzu w Bliżynie koło Skarżyska. W ostatniej jego drodze była niewielu mieszkańców z Szydłowca, pamiętam, gdyż wtedy byłem obecny i reprezentowałem jako radny i członek zarządu – Gminę Szydłowiec.\nZa swoje zasługi w okresie II światowej wojny został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim i Medalem za Wojnę Obronną 1939 r., zaś za pracę po wojnie – Złotym Krzyżem Zasługi. W 1990 r. zainicjował utworzenie Koła Leśników – Kombatantów przy RDPL w Radomiu, któremu nieprzerwanie przewodził do 2001 r.\nAutor: Roman Burek\n← Europejski Dzień Pamięci Ofiar Stalinizmu i Nazizmu\tPamiętamy o cmentarzu Orląt Lwowskich →


Nauka rozplątuje jak jądrowi por kompleksy odtransportowywają mrnas z jądra\nTrwanie strażnik między komórki jądrem i swój główną sala dzwoniącymi cytoplazma, jest tysiącami behemot proteinowe struktury dzwonić jądrowi por kompleksy lub NPCs. NPCs jest jak bouncers komórki jądro, ściśle chroni dokładnie co iść wewnątrz i out. Each struktura zawiera wokoło 1.000 proteinowych molekuł, robi NPCs niektóre duzi proteinowi kompleksy w nasz bodies. Jeden znakomici klienci NPCs jest klasą molekuły znać jako goniec RNAs lub mrnas. Te są gonowie które niosą genetyczne instrukcje od jądra cytoplazma, dokąd wtedy tłumaczą w proteiny.\nAle jak npc odtransportowywa mrnas z jądra jest wciąż tajemnicą.\n"mrnas są jeden wielcy ładunki niosący przez NPCs, i całość proces zdarza się wewnątrz właśnie sekunda ułamek," mówi André Hoelz profesor chemia przy Caltech (HMRI), dziedzictwa badania medyczne instytutu oficer śledczy i howard hughes medical institute (HHMI) fakultetu uczony. "jak to pracuje był jeden wielcy nierozwiązani problemy w biologii."\nNPCs kojarzy z kilka chorobami. Mutacje proteiny wśród kompleksu łączyli motorowego neuronu choroby tak jak amyotrophic lateral miażdżyca (ALS), i ludzie z Huntington chorobą znają mieć defekty w funkci ich NPCs.\nW nowej nauce w Czerwa 13 zagadnieniu natur komunikacje, Hoelz i jego grupujemy--Spearheaded Daniel Lin, poprzedni magistrant/magistrantka i Sara Cai przy Caltech teraz przy whitehead institute dla biomedycznego badania przy MIT, licencjata uczeń przy Caltech (PhD '17)--Donosi pierwszy skala spojrzenie przy odmianowymi składnikami odpowiedzialnymi dla opuszczać mrnas daleko w cytoplazmie istota ludzka NPCs. Dla mRNA odtransportowywać przez npc, ono musi oznaczający z jądrowym eksportowym czynnikiem, typ mała proteina. Ten etykietka jest jak bilet który pozwoli mRNA wchodzić do środkowego transportu kanał npc. Jak tylko mRNA dosięga cytoplasmic stronę, ono musi poddawać się bilet--Inaczej mRNA mógł podróżować z powrotem w jądro, i proteiny no dostać robić. ono szyfruje\nPrzez serii eksperymenty wymaga radiologiczną krystalografię, biochemie, enzymologię i inne metodologie badacze byli sprawnie pokazywać jak ten proces oznaczać mRNA molekuły pracuje w ludzkich komórkach pierwszy raz.\nJa jest tak jakby zdjęcia przed, i teraz film pokazywać my dokładnie co zdarza się przy cząsteczkową skala" mówi Lin. "gdy mrnas opuszczają daleko w komórki cytoplazmie,"\nDrużyn nowi znalezienia ewentualni zrobili uzyskiwać serie krystaliczne struktury few kluczowi proteinowi składniki istota ludzka npc. Jeden tamte składniki dzwoni gle1. Trójwymiarowa struktura ten proteina uzyskiwał przedtem w drożdże, ale robić w ten sposób dla swój ludzkiego warianta zostawał wyzwanie. Studiować biochemiczne własność drożdże gle1 badacze byli sprawnie obliczać out że inny proteinowy, nazwany nup42, wymagał stabilizować gle1. Znać to drużyna był sprawnie purify istoty ludzkiej gle1 od komórek w wysokich ilościach pierwszy raz i wtedy, używać Caltech cząsteczkowego obserwatorskiego beamline przy Stanford Synchrotron napromieniania Lightsource, uzyskuje swój krystaliczną strukturę.\n"wyrównuje z miliardami rok ewolucja między drożdże i istotami ludzkimi, tam są aspekty które zostają to samo, nasz maszyneria wciąż" mówi Lin.\nZ zdolnością purify istoty ludzkiej gle1 badacze ustawiający o studiowaniu jak mutacje wpływają swój strukturę. Patrzeli kilka odmianowe mutacje gle1 znać kojarzącym z motorowego neuronu chorobą dzwoniącą śmiercionośnego contracture congenital syndrom 1 i odkrywającą (lccs1) że mutować wersje proteina no byli jako stajenka.\n"gle1 jest istotny dla życia funkcjonować stosownie," mówi Hoelz, "w ten sposób jakaś mutacje które powodują je być mniej stajenki iść powodować problemy."\nBadacze wtedy patrzejący struktura gle1 granica proteina dzwonili ddx19--Co jest odpowiedzialny dla oznaczać mRNA molekuły po tym jak przechodzą przez npc. Gle1 wymaga aktywować ddx19, i--Do teraz--Ja myśleć że mała molekuła dzwonił inositol hexaphosphate postępuje jak postronek między gle1 i ddx19, pozwolić aktywację zdarzać się. (ip6)\n"zakładamy że ip6 no wymagał w istotach ludzkich, i to był niespodzianka ponieważ ono wymaga w drożdże, i ip6 zależność poprzednio wierzył zdarzać się przez wszystkie gatunki," mówi Cai. "podczas gdy tam są niektóre podobieństwa między drożdżowymi i ludzkimi proteinami, tam są także kluczowi różnicy."\nCo jest więcej nowi badawczy przedstawienia w pozioma szczególe dokładnie jak oznaczać mRNA pracuje. Ten formalnie informacja jakby używać w przyszłości pomagać w projekcie leczniczy leki dla motorowego neuronu chorob mógł.\nHoelz mówi ten Lin i Cai naprawdę przewyższający oczekiwania dla to badają. "chcieli odkrywać coś nowego, i pójść nad i beyond z ten projektem," mówi. "zrobili mię zdarzać się. To jest Caltech moment."


Co w fantastyce? - POLTERGEIST\n» Blog » Co w fantastyce?\nCo w fantastyce?\nW działach: Książki | Odsłony: 3\nTakie pytanie dzisiaj zadaję wam. Robię taki mały research, głównie z ciekawości, którego obiektem jest to co czytacie.(choć głównie chodzi mi o fantasy)\nKiedy czytacie fantastykę, to co najbardziej was pociąga? Motyw podróży? Wątki miłosne? (takie odpowiedzi pojawiły się u moich znajomych, podróże, spotkania z innymi kulturami, tajemnice, śledztwo, itp.)\nCzego wam brakuje kiedy czytacie? (może obecnie jest za mało siekania mieczami, albo za mało czarowania? O to mniej więcej pytam)\nWolicie opowieści o "wydarzeniach", takie z rozbudowaną fabułą, "questem" itp. czy może opowieści o samych "bohaterach", gdzie ważniejsze są ich przeżycia, odczucia, to co się z nimi dzieje, niż wydarzenia w których uczestniczą (uf, mam nadzieję że łąpiecie o co mi chodzi)\nOdpowiedcie w komentarzach :) (albo na PW, jeśli ktoś chce)\nNotka polecana przez: Aesandill, Eva, Maestro, Nuriel, Obca, zegarmistrz\nfantastykę czy fantasy? Dwie różne rzeczy.\nW fantasy mnie najbardziej pociaga motyw odmóżdżenia jakiego doznaję je czytając. Taki relaks dla mózgu przeciążonego DOBRĄ fantastyką (czyli wszystkim poza fantasy - oprócz Conana, Sapka i PLiO)\nDla mnie fantasy to jedna ze składowych fantastyki.\nPytam tak ogólnie, tylko chciałem zaznaczyć w którą stronę mam skrzywienie :)\ntak to fantastyka - podobnie jak horror, SF i tym podobne :)\nAle tobie chyba chodziło o fantasy?\nLubie orginalne i zaskakujące .. swiaty... postacie... wątki.\nLubie zgrabne intrygi.\nTo co daje do myślenia.\nCzyli Dukaje, Lemy i inne Mieville.\nCóż, generalnie tak, bardziej chodzi mi o fantasy (ze wszelkimi przed- i po- rostkami jakie możecie wymyślić), niż o inne części fantastyki. Nie będę ukrywał, że jestem entuzjastą fantasy, takiego jak byś powiedział "odmóżdżającego", przygodowego. Wciąż bawi mnie "quest" ala Władca Pierścieni i dedekowe elfy, krasnoludy itd.\nFantasy - zarówno fabuła jak i prowadzenie postaci, powinno trzymać poziom.\nWolę gdy działania bohaterów mają jakiś sens większy niż wyprawa na ryby, lecz zbytni heroic mi przeszkadza. Jeśli już musi być heroic, musi mieć elementy dramatu.\nNiestety, po tylu latach i książkach, aby do fantasy mnie przyciągnąć - potrzeba pomysłu albo świeższego spojrzenia na jakąś sprawę. Dobry przykład - wojna goblina czy jakoś tak.\nNo wiec Khornie - mnie kręci w fantasy to co oferuje Howard i Sapkowski - jakaś tam oryginalność świata (Howard), sposób opisu Howard i Sapek) czy dowcipne dialogi i dystans do własnej twórczości, żart z czytelnikiem(Sapek).\nSama fabuła "Questu" czy "ratowania księżniczek" jest mi znana z czasów bajek czytanych przez rodziców i traktuję ją jak sznur, na który nawleka się korale - sam sznur niewiele mówi o naszyjniku, to korale i perły (postaci, dialogi, sposób opisu) tworzą coś na co warto spojrzeć.\nDOBRĄ fantastyką (czyli wszystkim poza fantasy\nCzyli że każda fantastyka poza fantasy, to dobra fantastyka?! Przyznaj, że chlapnąłeś bez pomyślunku i sam w to nie wierzysz.\nRóżne rzeczy mnie kręcą. Natomiast dopiero niedawno miałem okazję czytać trylogię o skrytobójcy Robin Hobb, która wciągnęła mnie tak bardzo, że sam nie mogłem w to uwierzyć, że coś jeszcze jest w stanie mnie tak zaczarować. Próbując doszukać przyczyn tego stanu rzeczy postawiłem na bardzo dobry warsztat i niebanalną fabułę. Świat wydał się niesamowicie ciekawy, postaci bardzo krwiste, ale oceniam, że to wszystko pochodna tych dwóch uprzednio wymienionych czynników.\nNie spotkałem się (poza ww. i okolicami) z czymś co mógłbym SUBIEKTYWNIE ocenić jako "dobrą fantasy".\nWięc niejako tak myślę, z nielicznymi wyjątkami - jak saga o wiedźminie czy Conan właśnie.\nNie jestem fanem high fantasy i Tolkiena, uważam je za naiwne bajeczki i tyle.\nAle oczywiście zdarzają się perełki - tyle że w obecnym morzu syfu spod znaku elfów i czarodziejów trudno złowić coś ciekawego - więc z założenia omijam to szerokim łukiem, oszczędzając sobie rozczarowań, choć być może tracąc przy okazji kilka dobrych lektur.\nCzytam tylko w ostateczności, jak naprawdę nie mam co robić i akurat jestem gdzieś gdzie jedynym źródłem jakiejkolwiek rozrywki intelektualnej jest książka i to na dodatek fantasy.\nWolę po raz 20 przeczytać coś Lema czy Lovecrafta, niż taplać się z elfami, krasnoludami, magią i wielkim questem i kalkowym światem.\nAle cóż, zdarza sie w chwilach desperacji, gdy jestem daleko od mojej półki z Lemami :)\nKolego nadzwyczajnie ponoć uzdolniony, nie o tym mówię. Powiedziałeś (choć najwyraźniej niechcący) że każda fantastyka, która nie jest fantasy, jest dobra. A to taka wierutna bzdura, że aż żałuję rozpoczęcia tego wątku.\nNaprawdę muszę wymienić przykłady gniotów fantastycznych nie należących do fantasy, żebyś zrozumiał, co powiedziałeś? No jak muszę, to mogę poszukać, ale akurat starannie dobieram lektury i na gnioty rzadko trafiam, więc nie będzie mi łatwo.\nO, te podobno są "niezłe":\n1. Jerzy Jan Kolendo – "Adax z układu Adhary"\n2. Wiesław Jażdżyński - "Adara nie odpowiada"\nAch, o to ci chodzi - no rzeczywiście, przy braku odrobiny dobrej woli rzeczywiście można to tak odczytać.\nA więc uściślijmy - czytam dobrą fantastykę, nie czytam kiepskiej, a za taką MIĘDZY INNYMI uważam całość fantasy, poza nielicznymi wyjątkami.\nCzy teraz wypowiedź jest klarowna?\nprzy braku odrobiny dobrej woli\nNo proszę Cię. Jak się czyta bez zrozumienia - źle, ze zrozumieniem - też źle. I jak tu takim dogodzić? ;)\nAle tak, teraz wyklarowałeś.\nMuszę wskazać błąd logiczny, bo mnie aż boli :P\nJeśli uważasz, że całość fantasy poza nielicznymi wyjątkami jest kiepską fantastyką, to jej nie czytasz. Jeśli jej nie czytasz, to skąd wiesz, że jest kiepska?\nKlasyczny przykład zamykania się na nowe :P\nA tak poważnie, no nie mów, że SF to perełka a fatasy to gniot, ostatnio przeczytałem wystarczająco dużo książek SF "renomowanych autorów", z których papier lepiej byłoby przeznaczyć na "gwóźdź" niż na książkę, bo obrażają inteligencję czytelnika. Jednocześnie zdarzyło mi się przeczytać kilka książek fantasy skłaniających do pytania "co by było, gdyby" lub wciągających świetną wizją świata.\nWydaje mi się, że posługujesz się stereotypem wykreowanym przez dworcowe czytadła.\n90% wszystkiego jest do niczego.\nkbender - miałem "fazę na fantasy" swego czasu i próbkowałem rózne "utwory" róznych autorów. I niestety (dla mnie?) zraziłem się do ich zawartości w tak ogromnym procencie, ze po prostu odrzucam dziś ten rodzaj literatury z miejsca. I jak mówię, być może coś tracę, ale tak mi łatwiej - wolę nie sięgać wogóle, niż się zrażać co chwila.\nI oczywiście, nie twierdzę, ze KAŻDE SF to perełka - ale akurat w nim znajduję na tyle dużo pozycji dla mnie ciekawych czy wciagających, że pomimo wielu rozczarowań, wciąż sięgam po nowe - i często się nie zawodzę.\nCo do dworcowych czytadeł - tak, rzeczywiście - taki właśnie głównie kontakt mam z fantasy, ale i z SF - i patrząc przez pryzmat "dworcowości", sf wychodzi dużo lepiej.\nBo dla mnie każdy gniot SF ma wartość o której piszesz - "co by było gdyby" lub wciągające świetną (albo przynajmniej inną) wizją świata.\nTo nie kwestia stereotypów chyba, a preferencji.\nMam rozumieć że wszelkie mitologie i baśnie to też nic nie warty gniot? bo jak to nie jest fantasy to nie wiem co.\nNiedawno napisałeś chyba notkę o superbohaterach(o ile Cię z kimś nie mylę), czy supermoce to nie fantasy? Bo chyba nie horror, ani SF(radioaktywne pająki i magiczna ciecz dające supersiłę nie są tak naukowe jak się wydaje).\nStwierdzenie, że fantasy, to "to z elfami i fireballami" raz, że zawęża mocno gatunek, dwa: jest strasznie krzywdzące. Tak się składa, że uwielbiam fantasy jako gatunek, a wśród moich ulubionych książek zdecydowanie więcej jest takich, w których ani elfy, ani fireballe (i w taki sposób występująca magia) nie istnieją. Jak chcesz to mogę Ci podrzucić kilka tytułów. Zresztą, coś z tego będzie też dalej w komentarzu ;).\nNajbardziej lubię akcję, wyraziste postacie i ciekawe światy. Nie zawsze to determinuje czy podobała mi się dana książka, u różnych autorów lubię różne myki.\nMoje ulubione książki fantasy napisała Robin Hobb (o jednej z jej serii wspomniał dzemeukis) i tutaj musze przyznać, że nie wiem czemu aż tak mi się podobało. Niestety akurat Skrytobójcy nie mam na własność, ale może sobie sprawię w oryginale.\nInne dobre powieści napisał Brandon Sanderson (aczkolwiek polskie tłumaczenia robią wielką krzywdę jego książkom). Ciekawe wątki, zwroty akcji, ewoluujące (pod względem charakteru, a nie jak pokemony) postacie i za każdym razem inny, ciekawy świat i inny rodzaj zdolnosci nadnaturalnych (najbliżej standardowej magii są aony z Elantris).\nKwintesencją książkowego "kina" akcji jest dla mnie cykl Żambocha o Koniaszu. Nie są to książki wymagające intelektualnie, ale sprawnie napisane, mające krótkie, treściwe opisy i nieskomplikowane wątki fabularne (takie idealnie na sesję).\nJak coś mi się jeszcze przypomni w związku z jakimś dalszym komentarzem, to dopiszę ;).\nMitologia to nie literatura. To, że ktoś niektóre z czasem spisał nic nie zmienia. A baśnie w większości (Andersena wyłączając) to folklor. Czyli też nie literatura.\n@zigzak, zmuszasz mnie do wypowiedzenia zaklęcia, które wypowiadam w każdym flejmie książkowym. Dwóch zaklęć nawet:\nLe Guin i Kres (Szerer raczej niż te inne). Do książek :P\nZ tłumaczeniami Sandersona się zgodzę, ale w kwestii bohaterów to on kuleje sam z siebie (z nielicznymi, trzecioplanowymi/epizodycznymi wyjątkami).\nA w fantastyce szukam tego, czego szukam w każdej książce - dobrego języka, ciekawych postaci, takiejż fabuły, świadomości środków, jakimi się operuje, pomysłu. W tym ostatnim fantastyka ma znaczną przewagę, bo o ile czytanie o dzieciach alkoholików/narkomanach/szarym i złym życiu w bloku mnie zupełnie nie kręci, a "przesłania" książek głównonurtowych są oczywiste do bólu, o tyle fantastyka bywa dużo bardziej subtelna (chyba że czytam Sapkowskiego, który nagle zaczyna angażować swoich bohaterów w filozoficzne dysputy). Po pierwsze pozostawia mi zawsze wybór - mogę bawić się w czytanie między wierszami albo nie. Po drugie skupia się na historii, a dobrze opowiedziana, spójna historia niesie dla mnie więcej niż pięć tysięcy głębokich przesłań.\nPrzepraszam za dyskusję nie na temat notki, ale nie mogę się powstrzymać.\nOk, rzuciłeś argumentem, że s-f w przeciwieństwie do fantasy może kreować wizje przyszłości. Fakt, ale czy tym bardziej gnioty w SF nie powinny boleć? Ja się w poprzednim roku tak zawiodłem na nowych s-f (w skrócie, ubermench w białej zbroi wspomaganej, na białym statku kosmiczny ratuje swój Honor (koniecznie z dużej) i galaktykę (koniecznie z małej) i cierpi, że nie może z Nią pójść do łózka, bo mu Honor (koniecznie z dużej) nie pozwala....\nProszę, toż to szmirowatość do kwadratu. W porównaniu do takich wyrobów, fantasy to kawał dobrej literatury faktu :D\nUdało mi się przebrnąć przez 4 tomy Gry o Tron, aż umarłem. Pierwsze 2 najlepsze.\nSanderson wyrasta na *gwiazdę gatunku (*w moim mniemaniu) - zbiera pozytywne recenzje i osobiście bardzo mi się podoba. No i jeszcze Matthew Stover i Bohaterowie Umierają. W tym cyklu fajne jest to, że kolejne części nie zaniżają lotów.\nCzekam na ostatni tom Malazjańskiej - przedostatniego nie czytałem jeszcze, chcę połknąć obie części na raz.\nZnam i znam. Mogłabyś jeszcze rzucic "klątwą Tolkiena". Obie MOIM GUSTOM odpowiadają średnio.\n@całośc dyskusji z moimi gustami i opiniami :)\nWłaśnie - miałem wczoraj ciekawą dyskusję z Aesem na skypie dotyczącą tego, jak ludzie na Polterze reagują na wyrażanie prywatnych punktów widzenia na jakieś utarte kwestie. Aes - miałeś rację :)\nBehir - różnica miedzy nami jest taka, że ty fantasy uwielbiasz, ja - słabo trawię. Możemy sobie dyskutowac długo o tym, gdzie są elfy, a gdzie fajerbale a gdzie ich nie ma. To taki sam wyznacznik terminu jak "statki kosmiczne i lasery" do SF - bardzo ogólnikowy i bardzo niedokładny - ale zwykle dośc prosto podsumowujący całośc.\nPoza tym, w kwestiach merytorycznych - gdzie ja pisałem o fajerbalach? pisałem o magii, a to termin nieco szerszy niż fajerbale. Fajerbale to magia spsiona (taka co zeszła na psy) przez fantasy RPG i DaunDeki.\nNiezależnie w jakiej formie, magia jest po prostu nieciekawa dla mnie - ot, to wyjaśnienie fenomenu którego nie da się wyjaśnic.\nkbender - czasem bolą, ale przynajmniej (mnie) zmuszają, czy też sam się zmuszam, do zastanowienia sie nad jakimś konceptem, a to już plus dla nich , nawet gdy koncept jest kiepsko uzasadniony. Wtedy masz zabawę w rozkładanie logiczne takiej lekturki i próbę zbudowania czegoś lepszego, chocby jako zabawę intelektulną lubinspirację do scenariusza. Kupa fajnych scenariuszy w ten sposób powstała.\nIle nowych motywów znajdziesz w fantasy?\nZ czasów kiedy próbowałem je czytac, wynika, że niewiele.