Εξεταστική επιτροπή για την οικονομία προτείνει η Γεννηματά | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\n27 Ιανουαρίου, 2016 27.01.2016 • 05:45\nΧρήσιμη μόνο για τον «κάλαθο των αχρήστων» χαρακτήρισε η κ. Φώφη Γεννηματά την κυβερνητική πρόταση για το ασφαλιστικό, ενώ ζήτησε την έναρξη διαλόγου «από το μηδέν» και προανήγγειλε την αρνητική ψήφο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Κατά τη χθεσινή, προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, η κ. Γεννηματά κατέθεσε, επίσης, μια σειρά προτάσεων για τον τρόπο που πρέπει να δρομολογηθεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση.\nΗ κ. Γεννηματά διατήρησε αποστάσεις από τα δύο κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. Συγκεκριμένα, κατηγόρησε τον κ. Τσίπρα για αναζήτηση εχθρών, παραπέμποντας και στην πρόσφατη εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο. Εν συνεχεία, κατηγόρησε τη Ν.Δ. ως την «πρώτη που σήκωσε την πλαστική σημαία του πολωτικού σχήματος “μνημόνιο -αντιμνημόνιο”», τη στιγμή μάλιστα που στο ίδιο μοτίβο κινείται και η σημερινή «αντί-ΣΥΡΙΖΑ» ρητορική. «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη πόλωση. Χρειάζεται σχέδιο» επισήμανε.\nΗ κ. Γεννηματά απέρριψε την επιχειρηματολογία του κ. Τσίπρα περί ευθυνών των προηγούμενων κυβερνήσεων, τονίζοντας ότι η σημερινή σπουδή του ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει το νέο ασφαλιστικό δεν οφείλεται στην ανάγκη μεταρρύθμισης του συστήματος, αλλά στην υποχρέωση εξεύρεσης μέτρων δύο δισ. ευρώ , στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου. Η επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αναφέρθηκε στην απουσία οράματος, όπως είπε, του ασφαλιστικού και επισήμανε πως η πρόταση δεν περιλαμβάνει καμία πρόβλεψη για την εξεύρεση νέων πόρων. Εν συνεχεία εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της Ν.Δ., απευθυνόμενη στον κ. Μητσοτάκη. Υπενθύμισε ότι η Ν.Δ. το 2010 καταψήφισε τον νόμο 3863, και πρόσθεσε: «όταν εμείς κάναμε μεταρρυθμίσεις η Ν.Δ. ήταν στις πλατείες με τον ΣΥΡΙΖΑ και έβγαζε αντιμνημονιακές κραυγές».\nΗ κ. Γεννηματά εξέφρασε την αντίθεσή της με την αύξηση των εισφορών σε εργοδότες και μισθωτούς, τονίζοντας ότι έτσι υπονομεύεται η ανταγωνιστικότητα. Αντιθέτως, πρότεινε περαιτέρω μείωση των εισφορών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, κατάργησή τους για τρία χρόνια, με δικαίωμα αναγνώρισης στη διάρκεια του ασφαλιστικού βίου. Πρότεινε, επίσης, τη γενίκευση της εφαρμογής του εργόσημου για όλους τους αγρεργάτες και την προώθηση νέας ρύθμισης με διασφάλιση καταβολής των τρεχουσών εισφορών για τον ΟΑΕΕ.\nΣημειώνεται, τέλος, ότι η κ. Γεννηματά απέστειλε χθες σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων του συνταγματικού τόξου, επιστολή με την οποία ζητεί τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τη διερεύνηση της πορείας της οικονομίας από το 2000 μέχρι και σήμερα. Αφορμή για την πρωτοβουλία της κ. Γεννηματά ήταν οι τελευταίες συνεντεύξεις του κ. Ι. Στουρνάρα και του κ. Γιάνη Βαρουφάκη στον ΣΚΑΪ, για τις συνθήκες υπό τις οποίες εξελίχθηκε το δραματικό, πρώτο εξάμηνο του 2015.


Το παιδί που δείρανε - Eimaimama.gr\nΓια τα παιδιά – τραμπούκους, οι γονείς έχουν ευθύνες μεγάλες. Αντί να μάθουν το αγόρι να μη βιάζει, μαθαίνουν στο κορίτσι να μην φοράει μίνι και αντί να διδάσκουν στο γιο πως να μη γίνει θύτης, διδάσκουν στην κόρη να μην είναι θύμα.\nΣτο κανάλι STAR είδα το παιδί που δείρανε.\nΓυρισμένο πλάτη. Φοβισμένο. Ντροπιασμένο – αντί να ντρέπονται οι βασανιστές του, ντρέπεται αυτό: αυτό σκύβει το κεφάλι, αυτό υφίσταται τα μαρτύρια, αυτό τρέμει να πάει σχολείο, αυτό βρίσκεται μισό βήμα πριν την αυτοκτονία, αυτό απολογείται για κάτι που δεν έκανε.\nΤο θύμα φταίει. Γιατί είναι ‘χοντρό’, ‘φτωχό’, έχει περίεργη μύτη, δεν τα παίρνει τα γράμματα, έχει αδιάγνωστες μαθησιακές δυσκολίες και το περνάνε για ‘στουρνάρι’. Γιατί φοράει κάθε μέρα τα ίδια ρούχα.\nΓιατί ο μπαμπάς του είναι μεροκαματιάρης, γιατί η μάνα του φοράει κοντή φούστα. Γιατί τραυλίζει, γιατί κεκεδίζει, γιατί έχει στραβισμό, γιατί είναι μικροκαμωμένο και δεν μπορεί να τα βάλει με τους συμμαθητές τους.\nΓιατί είναι ο στόχος για βελάκια.\nΓιατί έτσι μεγάλωσαν.\nΓιατί οι γονείς τους είπαν ‘βάρα ρε’.\nΚαι κυρίως, γιατί οι γονείς δικαιολόγησαν το μπούλινγκ του: παιδάκι είναι μωρέ μην το παρεξηγείτε.\nΠαιδάκι είναι μωρέ αυτό που πλάκωσε συμμαθητές του στο ξύλο.\nΠαιδάκι αυτό που έκλεψε το χαρτζιλίκι του μικρότερου.\nΠαιδάκι αυτό το κακοποίησε κοριτσάκι στην τουαλέτα του σχολείου.\nΠαιδάκι αυτό που χτύπησε τη δασκάλα του.\nΠαιδάκι αυτό που βασάνισε έως θανάτου το κουτάβι και τη γατούλα.\nΠαιδάκι είναι μωρέ. Μην το παρεξηγείτε.\nΠαιδάκια ήταν κάποτε κι οι φονιάδες. Παιδάκια οι ναρκέμποροι. Παιδάκια οι βιαστές, οι ληστές, οι κακοποιητές, γυναικοκτόνοι, οι παρακρατικοί, οι βρωμοφασίστες.\nΠαιδάκια ήταν. Παιδάκια που οι γονείς τους μάς παρότρυναν να μην τα παρεξηγούμε.\nΚαι δεν τα παρεξηγήσαμε.\nΚαι μάς σκότωσαν.\nΚαι μας βίασαν.\nΚαι μας σάπισαν στο ξύλο.\nΚαι μας μαχαίρωσαν.\nΠαιδάκια μωρέ. Παιδάκια.\nΣτα ίσα θα το πω όπως το σκέφτομαι και σ’ όποιον αρέσει. Εσείς γονείς που βγάζετε λάδι τα τερατάκια σας, εσείς που δικαιολογείτε τα τσογλανάκια σας, εσείς, όλοι εσείς: τα παιδιά που συγχωρήσατε, τα παιδιά που δημιουργήσατε να τα βάλετε στον κ@λο σας.\nΣκατόμουτρα τα κάνετε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν.\nΑντί να μάθετε το αγόρι σας να μη βιάζει, μαθαίνετε στο κορίτσι σας να μην φοράει μίνι.\nΑντί να διδάσκετε στο γιο σας πως να μη γίνει θύτης, διδάσκετε στην κόρη σας να μην είναι θύμα.\nΕσείς φταίτε. Εσείς που τα κάνατε τραμπούκους. Εσείς που τα κάντε ρουφιάνους και κουραδόμαγκες. Εσείς που τα μάθατε να τρομοκρατούν τον πιο αδύναμο, να δέρνουν τον ‘διαφορετικό’, να βάζουν χέρι στο κορίτσι ή στον γκέι συμμαθητή τους.\nΣτο κανάλι STAR είδα το παιδί που δείρανε. Έλεγε.\n«Καθόμουνα στο θρανίο και έρχεται ένα κορίτσι, μου λέει πως είσαι έτσι και γυρνάει με το χέρι της και μου έσκασε χαστούκι από το πουθενά».\n«Μου πετάνε το φαγητό και λέω στη μαμά ψέματα ότι το έφαγα».\n«Με κοροϊδεύουν για τα κιλά μου για τα μαλλιά μου για τη μύτη μου».\n«Γελάνε με τα ρούχα μου γιατί δεν είναι μάρκα, μου λένε πως είναι έτσι».\n«Δεν τους έχω πειράξει, δεν τους έχω κάνει κάτι».\nΕδώ και χρόνια, κρατώ αρχείο από επιστολές θυμάτων που φτάνουν κατά καιρούς στο email μου. Σταχυολογώ.\n1. “Ως πρώην θύμα bullyng λόγω παιδικής παχυσαρκίας αντιμετώπισα ξύλο, φτυσίματα, περιθωριοποίηση και χρειάστηκε να κάνω πολλά χρόνια ψυχανάλυση για να μπορέσω να το ξεπεράσω. ”\n2. “Με χτυπήσανε, με προπηλακίσανε, μου κάνανε χυδαίους σεξουαλικούς υπαινιγμούς, με στριμώξανε στην τουαλέτα και μου κατέβασαν το παντελόνι και προσπαθούσαν να μου σκίσουν την μπλούζα. Το έγκλημά μου; Έχω μεγάλο στήθος και πρέπει να το πληρώσω”\n4. “ Η κόρη μου είχε μια συμμαθήτρια που είχε στήσει ολόκληρη συμμορία και μαζί με την αγέλη της βασανίζανε τα άλλα παιδιά. Οι γονείς της αντί να την συνετίσουν, καμαρώνανε ότι η κόρη τους είναι ηγετική φυσιογνωμία. Αντί να την μαζέψουν λοιπόν αυτοί, την μάζεψε μια και καλή η δασκάλα της. Μακάρι οι εκπαιδευτικοί να ενημερωθούν με ειδικά σεμινάρια για να μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά πάντα σε συνεργασία με τους γονείς.»\n5. “Είμαι εκπαιδευτικός. Έχω δει άπειρες φορές «παιδάκια» να βασανίζουν τους αδύναμους. Έχω ακούσει άπειρες φορές το «Μην μπλέξεις». «Άστο , θα περάσει μόνο του». Όμως όλο αυτοί που το λένε αυτό ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Απλά δεν κάνουν τη δουλειά τους.\nΕδώ θα είμαστε γι’ αυτά τα παιδιά.\nΘα ενώνουμε τη φωνή μας μαζί τους, θα τα παροτρύνουμε να μιλήσουν, θα φωνάξουμε, θα καταγγείλουμε, θα γράφουμε γι’ αυτά, θα μιλάμε γι’ αυτά.\nΕδώ για να τους δώσουμε βήμα εδώ για να τους δώσουμε ορατότητα.\nΚαι δεν θα το βουλώσουμε μέχρι να τα αφήσετε ήσυχα.\nΔεν θα το βουλώσουμε μέχρι να μαζέψετε τα κουλά σας.\nΚαι να τα βάλετε εκεί που ξέρετε.


Global Voices στα Ελληνικά » Ο Λένιν στο Τατζικιστάν: “Καλύτερος Χίτλερ” ή “Πραγματικός Ήρωας”; · Global Voices στα Ελληνικά » Print\nΜεταφράστηκε 21/11/2012 16:47 GMT 1\t · Σύνταξη Alexander Sodiqov Μετάφραση Poppy Maglara\nΚατηγορίες: Κεντρική Ασία και Καύκασος, Τατζικιστάν, Εκπαίδευση, Ιστορία, Μέσα των πολιτών, Πολιτική\nΣτις 21 Σεπτεμβρίου του 1991, λιγότερο από δυο εβδομάδες μετά την διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Τατζικιστάν από την Σοβιετική Ένωση, το οργισμένο πλήθος κατέστρεψε ένα μνημείο του Βλαντιμίρ Λένιν  που βρισκόταν στο κέντρο της πρωτεύουσας, Ντουσάνμπε. Η απομάκρυνση του μνημείου συμβόλιζε την απελπισμένη θέληση της εθνικιστικής διανόησης και κάποιων πολιτικών να ξεφορτωθούν βιαστικά όλα τα ενθύμια του κομμουνιστικού τους παρελθόντος.\nΟ εμφύλιος πόλεμος, που ξέσπασε σύντομα μετά από αυτό, καθυστέρησε την καταστροφή πολλών άλλων μνημείων προς τιμή του ηγέτη της Επανάστασης των Μπολσεβίκων στην χώρα της Κεντρικής Ασίας. Μόνο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν η ηγεσία του Τατζικιστάν ξεκίνησε ένα νέο πόνημα οικοδόμησης εθνικής συνείδησης, άρχισαν και πάλι να πέφτουν τα μνημεία του Λένιν σε όλη τη χώρα. Ο “παππούς Λένιν” εξαφανίστηκε από τις κεντρικές πλατείες των μεγάλων πόλεων του Τατζικιστάν. Τα μνημεία αντικαταστάθηκαν από ολοκαίνουργια αγάλματα του Ismoili Somoni , ενός ηγέτη ο οποίος πιστεύεται πως είχε ιδρύσει μια Τατζικική Αυτοκρατορία τον 10ο αιώνα.\nΣτις περισσότερες πόλεις του Τατζικιστάν, τα σοβιετικά μνημεία προς χάριν του Λένιν αντικαταστάθηκαν από αγάλματα του Ismoili Somoni. Αυτό το μνημείο προς τιμήν του Somoni βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Ντουσάνμπε, ακριβώς εκεί όπου καταστράφηκε το άγαλμα του Λένιν το 1991. Φωτογραφία του Alexander Sodiqov (2010).\nΈνας καλύτερος Χίτλερ\nΗ βιασύνη της κυβέρνησης να καταστρέψει τα αγάλματα του Λένιν προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους bloggers της χώρας. Κάποιοι υποστήριξαν ότι τα μνημεία της σοβιετικής περιόδου θα πρέπει να καταστραφούν και να ξεχαστούν λόγω του πόνου και της οδύνης που υπέστη η περιοχή εξαιτίας της κατοχής από τους μπολσεβίκους.\nΤον Δεκέμβριο του 2011, ο δημοσιογράφος Salim Aioubzod εξήγησε  [tj] στο blog του γιατί δεν υπάρχει θέση για τα αγάλματα του Λένιν στο νέο Τατζικιστάν:\nΤον Νοέμβριο του 1919, ο Λένιν διόρισε τον Mikhail Frunze αρχηγό του Μετώπου του Τουρκεστάν και τον έστειλε στην Κεντρική Ασία. Ο [λόγος για την αποστολή του Frunze] “δεν ήταν η κατάκτηση της περιοχής, αλλά να εξαλείψει όλους τους εχθρούς”. Πιστεύω πως αυτό παρέχει επαρκή αιτιολόγηση για να καεί οτιδήποτε σχετικό με τον Λένιν και την συμμορία του. Τα γλυπτά του θα πρέπει να συλλεχθούν και να καταστραφούν. Αυτά [ τα γλυπτά] δεν είναι ιστορία, ιστορία είναι ο πόνος που βασάνισε τόσους ανθρώπους από τότε και θα συνεχίσει να τους βασανίζει.\n21 χρόνια μετά την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν, υπάρχουν κάποια αγάλματα και προτομές του Λένιν ακόμα στη χώρα. Σε αυτή τη φωτογραφία φαίνεται ένα μεγάλο γλυπτό που απεικονίζει τον Λένιν στο Ισταραβσάν, βόρειο Τατζικιστάν. Εικόνα του Sergey Abashin (2012), χρησιμοποιείται με άδεια.\nΟ blogger συνέκρινε  [tj] επίσης τον Λένιν με τον Αδόλφο Χίτλερ , τον ηγέτη της φασιστικής Γερμανίας:\nΑν τα γλυπτά είναι [σημαντικά για ιστορικούς λόγους], τότε γιατί η Γερμανία απομάκρυνε όλα τα αγάλματα του Αδόλφου Χίτλερ; Ναι, ο Λένιν ήταν ένας ελαφρώς καλύτερος Χίτλερ, αν και πιθανόν να μην υπάρχει μεγάλη διαφορά στον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στους πολέμους για τους οποίους ευθύνονται αυτοί οι δυο άνθρωποι. Εκατομμύρια ανθρώπων [ ήταν τα θύματά τους].\nΠιο πρόσφατα, στις 1 Νοεμβρίου, ο Tojikzamin  συνέχισε την συζήτηση. Προβληματισμένος από μια παρατήρηση ότι αγάλματα του Λένιν υφίστανται ακόμη σε σχολεία σε όλο το Τατζικιστάν, ο blogger υποστήριξε  [tj]:\nΔεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αγάλματα δεν είναι ακίνδυνα αντικείμενα. Παιδιά που βλέπουν τον Λένιν κάθε μέρα κατά την διάρκεια των 11 χρόνων του σχολείου δεν θα αγαπήσουν ποτέ την πατρίδα και το έθνος. Πάντα θα νομίζουν ότι ζούμε ακόμη σε ένα σοβιετικό κράτος, ένα κράτος που κυβερνάται από την “μητέρα Ρωσία”. Αυτά τα παιδιά θα πιστεύουν πάντα ότι ο “παππούς Λένιν” ήταν ο μεγαλύτερος ήρωας του λαού του Τατζικιστάν και δεν θα γνωρίζουν τους πραγματικούς ήρωες του έθνους μας. Η συνεχιζόμενη παρουσία δεκάδων μνημείων του Λένιν στην ανεξάρτητη δημοκρατία μας ντροπιάζει τους Τατζίκους όλου του κόσμου.\nΑυτό το άγαλμα του Λένιν για πολύ καιρό βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της Κορόγκ στο ανατολικό Τατζικιστάν, μέχρι που αντικαταστάθηκε το 2010 από ένα μνημείο για τον Somoni. Φωτογραφία του Alexander Sodiqov (2009)\nΈνας “πραγματικός ήρωας”\nΑλλά κάποιοι netizens σκέφτονται διαφορετικά.\nΣχολιάζοντας την απομάκρυνση του μνημείου του Λένιν στην Κουντζάντ, την πόλη του βόρειου Τατζικιστάν που αποκαλούσαν και “Leninobod” (Η “πόλη του Λένιν”) μεταξύ 1939-1992, ο Alexey Somin έγραψε  [ru] στο blog του:\nΕνόχλησε κάποιον το μνημείο; Μας απέτρεψε από το να δημιουργήσουμε ένα νέο κράτος, βασισμένο σε νέες αρχές και αξίες; Γιατί δεν μπορούσαμε να αφήσουμε το μνημείο στην θέση του ώστε να αποτελεί ένα ιστορικό μνημείο;\nΤο πιο προσβλητικό είναι πως τα μνημεία του Λένιν και οι προτομές του σε όλη τη χώρα αντικαθίστανται από μνημεία για τον Somoni. Γιατί; Τι έκανε ο Somoni ώστε να αξίζει να αντικαταστήσει τον Λένιν; Ναι, όντως ίδρυσε μια αυτοκρατορία, πολλά χρόνια πριν, όπου η Τατζικική ήταν η κύρια γλώσσα. Αλλά η αυτοκρατορία του δεν αποκαλούνταν ποτέ “Τατζικιστάν” και κατέρρευσε μόλις 100 χρόνια μετά. Μετά από αυτό οι Τατζίκοι δεν είχαν δικό τους κράτος, ζούσαν υπό τον τούρκικο ζυγό. Και στην περίοδο του Λένιν, [οι Τατζίκοι] απέκτησαν δικό τους κράτος. Επομένως ποιος έκανε περισσότερα για τους Τατζίκους και το Τατζικιστάν;\nΈνα τεράστιο άγαλμα του Λένιν κυριαρχούσε για πολύ καιρό το τοπίο στην Κουτζάντ (προηγούμενα “Leninobod”), στο βόρειο Τατζικιστάν. Φωτογραφία του Alexander Sodiqov (2003).\nΣχολιάζοντας κάτω από αυτή τη δημοσίευση ο Dalnoboyshchik έγραψε [ru]:\nΣυμφωνώ απολύτως! Τα αγάλματα του Λένιν θα πρέπει να παραμείνουν εκεί που είναι! Αυτή είναι η ιστορία μας, θα πρέπει να γίνεται σεβαστή. Ας φτιάξουν νέα μνημεία προς τιμήν οποιουδήποτε θέλουν, αλλά δεν πρέπει να αγγίζουν τον Λένιν. Η ιστορία θα αποδείξει ποιος ήταν πραγματικός ήρωας και ποιος έκανε περισσότερα για την χώρα μας.\nΟι τελευταίες μέρες του αγάλματος του Λένιν στην Κουτζάντ. Φωτογραφία από Asia-PLUS, χρησιμοποιείται κατόπιν άδειας.\nΑυτές οι συνεχιζόμενες διαφωνίες για μνημεία είναι αντιπροσωπευτικές των μεγαλύτερων διαφωνιών για τις αρχές και την ερμηνεία της ιστορίας στην κοινωνία του Τατζικιστάν. Εν των μεταξύ, κάποιοι netizens του Τατζικιστάν συζητούν ακόμη και την αξιοποίηση των σοβιετικών μνημείων που έχουν απομακρυνθεί από τις αρχές:\nΚάτω από το blog του Somin , o Beparvo πρότεινε [ru]:\nΣυμφωνώ πως το άγαλμα του Λένιν είναι ένα ιστορικό μνημείο. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, αυτό το μνημείο δεν θα έπρεπε να παραμείνει στο κέντρο κάθε πόλης ή χωριού στο Τατζικιστάν. Θα έπρεπε να είναι στο μουσείο. Αυτά τα μνημεία δεν θα έπρεπε να πεταχτούν ή να καταστραφούν. Είναι ιστορία. Θα έπρεπε να μεταφερθούν ήσυχα και προσεκτικά στο μουσείο.\nΟ Temur Mengliev έχει διαφορετική άποψη [tj]:\nΘα πρέπει να είμαστε πιο έξυπνοι. Τα πιο σημαντικά από τα αγάλματα του Λένιν – από ιστορικής και αισθητικής απόψεως- θα πρέπει να μεταφερθούν σε μουσείο. Και τα υπόλοιπα αγάλματα – και υπάρχουν χιλιάδες τέτοια σε όλο το Τατζικιστάν- θα έπρεπε να δημοπρατηθούν. Υπάρχουν πολίτες για τους οποίους ο Λένιν σημαίνει πολλά. Ας τους αφήσουμε να αγοράσουν αυτά τα μνημεία και να τα βάλουν στις αυλές τους ή σε εξοχικά.\n21 χρόνια μετά την ανεξαρτησία, κάποιοι Τατζίκοι ακόμα θαυμάζουν τον Λένιν. Στην Βαρζόμπ, περίπου 40 χιλιόμετρα από την Ντουσάνμπε, ένα ανάγλυφο του Λένιν από γρανίτη κοσμεί μια νεόκτιστη έπαυλη. Φωτογραφία του Christian Mark Bleuer (2012), χρήση κατόπιν άδειας.\nURL to article: https://el.globalvoices.org/2012/11/16868\n Βλαντιμίρ Λένιν: http://el.wikipedia.org/wiki/Βλαντιμίρ_Λένιν\n Αδόλφο Χίτλερ: http://el.wikipedia.org/wiki/Αδόλφος_Χίτλερ


Η Άντζελα Δημητρίου σε μια... αλλιώτικη συνέντευξη αποκλειστικά στο koutipandoras.gr | Το Κουτί της Πανδώρας\nΗ Άντζελα Δημητρίου σε μια... αλλιώτικη συνέντευξη αποκλειστικά στο koutipandoras.gr\nΗ συνέντευξη με την Άντζελα Δημητρίου είχε κλειστεί από μέρες πριν, μα όλο αναβαλλόταν εν μέσω των προβών της για τη σημερινή μεγάλη συναυλία της στο Βεάκειο του Πειραιά. Τη συνάντησα τελικά χθες, Δευτέρα, στο στούντιο Soundtrap στο Περιστέρι. Για την ακρίβεια την πρωτοείδα πίσω από το τζάμι της κονσόλας όχι μόνο να τραγουδάει, αλλά και να διευθύνει τους πάντες και τα πάντα.\nΑντώνης Μποσκοΐτης 28/08/2018 | 12:34\nΝομίζω ότι στην πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε ήταν λίγο επιφυλακτική μαζί μου. Ένιωσα σαν να με σκάναρε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα. Για να σπάσει ο πάγος, σκηνοθέτησα μία τηλεφωνική συνομιλία της με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον οποίο γουστάρει πολύ και υποτίθεται ότι θα της δώσει τραγούδι του κιόλας. Αυτό ήταν! Μετά από λίγα λεπτά, καθόμασταν σε μία απομονωμένη αίθουσα του πολύβουου στούντιο και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε για ένα σωρό πράγματα που εγώ, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, θα ήθελαν να τη ρωτήσουν. Αποκλειστικά στο koutipandoras.gr, λοιπόν, σας καταθέτω μία αλλιώτικη συνέντευξη της περιβόητης Ελληνίδας Lady του λαϊκού τραγουδιού. Αλλιώτικη, διότι μπορεί να μην έχει γκλαμουριά, πόσο μάλλον κουτσομπολίστικη διάθεση, έχει όμως όλη την αλήθεια μιας λαϊκής ντίβας.\nΌταν ανακοίνωσα τη συνέντευξη μας, έλαβα πολλά μηνύματα αγάπης προς το πρόσωπο σας από τη Γιώτα Γιάννα, τη Χρύσα Παπαϊωάννου, την Έλενα Ακρίτα. Νιώθετε ισχυρούς δεσμούς με ανθρώπους που συνταξιδέψατε κάπως;\nΣίγουρα, ναι. Έτσι είναι. Μάλιστα όταν είδα τη Γιώτα Γιάννα σε κάποια τηλεοπτικά που είχε κάνει, με γύρισε αρκετά χρόνια πίσω. Με ''πήγε'' στο ''Κανόνι'', όταν τραγουδούσα κοριτσάκι στα ξεκινήματα μου δίπλα στον Μανώλη Αγγελόπουλο. Τη θεωρώ τεράστιο ταλέντο και αναρωτιέμαι ακόμα γιατί άφησε να περάσουν τόσα χρόνια, ενώ θα μπορούσε νά'χει κάνει πολλά πράγματα.\nΊσως γιατί όλοι οι καλλιτέχνες δεν νοιάζονται γι' αυτό που λέμε καριέρα. Απλή εξήγηση.\nΆκου εδώ, καρδούλα μου: Όπως θυμάμαι τη Γιώτα Γιάννα, θυμάμαι και την Έλενα Κυρανά. Η φωνή της Κυρανά ήταν ίδια έως και με της Μαρινέλλας. Απ' την άλλη, το ξέρω αυτό που λες, δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο.\nΜου αρέσει που σας συναντώ στο Περιστέρι. Σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, νιώθετε δεσμούς με τη γενέτειρα σας;\nΕδώ είμαστε Μπουρνάζι για την ακρίβεια. Εγώ γεννήθηκα στο Περιστέρι, στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, στις παράγκες.\nΑυτό το ''Στις παράγκες'', πόσο πλούσια εικόνα είναι.\nΝαι, στις παράγκες που τώρα έχουν γίνει εργατικές κατοικίες. Εκεί έζησα τα παιδικά μου χρόνια, τα ήρεμα και τα φτωχικά. Μετά πήγαμε στο Μπουρνάζι, αργότερα στο Χαϊδάρι κι από το Χαϊδάρι στο Αιγάλεω.\nΜία κατεξοχήν λαϊκή οικογένεια, λοιπόν.\nΚαι φτωχή, ε;\nΠάρα πολύ! Φτωχή, αλλά τίμια και περήφανη. Είχα τη μαμά μου να μου ράβει ταγέρ για να πηγαίνω στα πάρτι με τον αδερφό μου τον συχωρεμένο, μια γυναίκα καθαρή και φίλη μου πάνω απ' όλα. Η μάνα μου ήταν και είναι για μένα ότι σημαντικότερο, ειδικά όταν απομακρυνθήκαμε με τον πατέρα μου. Ξαναπαντρεύτηκε και δεν έκανε οικογένεια ο πατέρας μου, εγώ όμως από τη μάνα μου έγινα δυνατή και άντεξα όσα πέρασα. Εκείνη ήταν που μου έλεγε ''Παιδάκι μου, κοίτα να σπουδάσεις καλύτερα και να μη βγεις στη δουλειά'', ασχέτως αν προτίμησα να βγω στη δουλειά για να τη βοηθήσω. Έκανα, νομίζω, ότι καλύτερο μπορούσα, από τα 12 μου χρόνια μοίρασα τον εαυτό μου σε άντρα και γυναίκα.\nΚι από πότε θυμάστε τον εαυτό σας να τραγουδάει;\nΜε θυμάμαι εφτά ετών να τραγουδάω το ''Γαρίφαλο στ' αυτί''. Έλεγε ο πατέρας μου στη μάνα μου: ''Τι θα μας γίνει αυτό το παιδί; Τραγουδίστρια, χορεύτρια, τι θα γίνει απ' όλα αυτά;'' Αγαπώ πάρα πολύ το τραγούδι, θα έλεγα ότι ζω για να τραγουδάω.\nΤο εισέπραξα πριν, από ένα δεκάλεπτο που έμεινα μαζί σας στο στούντιο. Θέλετε τον πλήρη έλεγχο σαν να είστε τραγουδίστρια και μαέστρος ταυτόχρονα.\nΌταν είσαι σαράντα χρόνια στην πιάτσα και αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις, είσαι και πολύ αυστηρός με τον εαυτό σου. Όταν δεν θα μ' αρέσει κάτι, προτιμώ να το χαλάσω και να το πάω απ' την αρχή, παρά να βγει κάτι που δεν θα αρέσει στον κόσμο.\nΟ κόσμος καταλαβαίνει από μουσική, λέτε;\nΒέβαια και καταλαβαίνει. Το λάθος είναι να υποτιμάς τον κόσμο. Μπορεί να είμαστε στο 2018, αλλά σας το λέω εγώ που έχω ζήσει τις χρυσές δεκαετίες του '70 και του '80 στο λαϊκό τραγούδι.\nΉθελα να σας πάω εγώ, αλλά τελικά εσείς με ''πάτε'' τώρα στο μαγαζί ''Βήτα - Βήτα''.\nΣε ''πάω'' στον Βασίλη Βασιλειάδη! Εκεί δούλεψα με την Κατερίνα Μαρινάκη από τις αδερφές Έδεμ.\nΠου δεν ήταν αδερφές, αλλά φίλες, όπως μού'χει πει ο συνάδελφος σας, Κώστας Καρουσάκης.\nΝαι, ακριβώς. Στο ''Βήτα - Βήτα'' δεν βγήκα ως πρωτοεμφανιζόμενη επαγγελματίας τραγουδίστρια. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, κάτω από τα 20 μου, συνεργάστηκα με τον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Σωτηρία Μπέλλου στο ''Χρυσό βαρέλι''.\nΕίχατε δέος απέναντι στον Τσιτσάνη, επίγνωση του διαμετρήματος του;\nΠως να μην είχα; Από μικρή τα ακούσματα μου ήταν ο Τσιτσάνης και το λαϊκό ως εξέλιξη του ρεμπέτικου. Όνειρο μου ήταν να δουλέψω κάποτε με όλους αυτούς τους μεγάλους. Κοίτα τώρα, ένα μικρό κοριτσάκι να πουλάει δίσκους στην οδό Αναξαγόρα 1 και ξαφνικά από εκεί που πουλάει δίσκους να κάνει τη δική του προίκα από βινύλια, ήταν κάτι ονειρεμένο, μαγικό!\nΞεκινώντας η προίκα αυτή από δύο 45άρια δισκάκια.\nΤο ένα το είχα κάνει στη Vasipap και το άλλο στη Music Box. Ακολούθησε ο πρώτος μου δίσκος το '80 με το ''Ας ήταν να μπορώ'' του Μιχάλη Αρχοντίδη και του Νίκου Τσιμπουρλιάνου, που είχε σταλεί στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Ήθελα να τον καλέσω τώρα τον Αρχοντίδη στο Βεάκειο, αλλά δυστυχώς οι χρόνοι του προγράμματος είναι πολύ περιορισμένοι και συν τοις άλλοις έχω κι ένα μικρό πρόβλημα υγείας, που θα τακτοποιήσω. Πρόκειται για μία επέμβαση ρουτίνας, μετά την οποία όμως θα χρειαστώ ανάπαυση και πλήρη αφωνία.\nΈνα 25χρονο κορίτσι που πούλαγε δίσκους και έμπαινε στη δισκογραφία, είχε γνώση των δισκογραφικών εταιρειών και του όλου κυκλώματος;\nΌχι, δεν θα έλεγα ότι είχα γνώση. Χαιρόμουν να βάζω και να ακούω δίσκους. Έτσι έμαθα να ακούω τις φωνάρες Γιώτα Λύδια, Τζένη Βάνου, Πόλυ Πάνου, τον Γαβαλά με τη Ρία Κούρτη, τον Καζαντζίδη, τον Μπιθικώτση, αργότερα τον Νταλάρα. Θρύλους!\nΑντώνης Μποσκοΐτης - Άντζελα Δημητρίου\nΠοιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος της γενιάς σας που συνεργαστήκατε;\nΗ Κατερίνα Στανίση. Δουλέψαμε στο ''Δέλτα'' μαζί με τη Ρίτα Σακελλαρίου, τον Γιώργο Κοινούση, τον Κωστή Χρήστου που είχε πάει στο φεστιβάλ με το ''Αλίμονο'' (γέλια) Όλα τα θυμάμαι! Με είχαν βάλει μάλιστα στη μαρκίζα με την ίδια γραμματοσειρά μ' αυτήν της Ρίτας και του Κοινούση. Εκεί είχε περάσει ο Χάρης Ανδρεάδης, αυτός ο σημαντικός μαέστρος, κάνοντας μου πρόταση να πάω στη ''Φαντασία''. Αρνήθηκα!\nΓια να μη χαλάσει το σχήμα;\nΌχι. Πίστευα ότι εγώ κάποια στιγμή θα πάω σ' αυτά τα μαγαζιά ως πρώτο όνομα.\nΠέραν μιας θεμιτής φιλοδοξίας, πιστεύατε σε ένα άστρο που φωτίζει τον εκάστοτε καλλιτέχνη;\nΚάθε καλλιτέχνης έχει ένα φωτοστέφανο που τον περιβάλλει. Αυτό ακριβώς είδα σε καλλιτέχνες που πίστεψα: Στον Νότη, στον Ρουβά, στον Αλκαίο, στον Τριαντάφυλλο, στον Βαλάντη...\nΜε τη διαφορά ότι μερικά απ' τα ονόματα που αναφέρατε μόλις, έχουν ''χαθεί'' σήμερα.\nΝαι. Κάθε καλλιτέχνης που κάνει ένα κύκλο, αν δεν έχει αφήσει πράγματα πίσω του, τον τρώει ο χρόνος.\nΉ αν δεν έχει ανανεωτικές τάσεις. Σας θυμίζω το δικό σας ''Comeback'' που χάλασε κόσμο.\nΊσως όπως τα λέτε είναι. Εγώ και ποπ έχω κάνει, και λάτιν, και τζαζ. Δεν είμαι η αμιγώς λαϊκή τραγουδίστρια.\nΑν και μάλλον αντιλαμβανόμαστε αλλιώς τη τζαζ, έχετε ένα δίκιο. Τραγουδούσατε στις πίστες και παίζατε σε βιντεοταινίες παράλληλα. Το ίδιο έκανε και η Μάρλεν Ντίτριχ σε έναν άλλο χωροχρόνο.\nΤο κέφι όταν τραγουδάτε ανήκει πρωτίστως σε σας την ίδια;\nΔεν έχουμε το δικαίωμα να μην έχουμε κέφι. Οτιδήποτε κι αν περνάμε, φεύγοντας από το σπίτι μας και πηγαίνοντας στο χώρο εργασίας μας, πρέπει να είμαστε με το χαμόγελο. Όταν τελειώσει η δουλειά μας και αποτραβηχτούμε στο καμαρίνι μας ή γυρίσουμε στο σπίτι, έχουμε δικαίωμα και να κλάψουμε και να τα σπάσουμε όλα.\nΣαν ένας ρόλος δηλαδή.\nΜα είναι ένας ρόλος, όχι ''σαν''. Ένας λόγος παραπάνω αν είσαι νηφάλιος καλλιτέχνης και θες να κοιτάς τον κόσμο κατάματα. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που σας λέω. Μ' αρέσει να κοιτάω τον κόσμο στα μάτια κι αν καμιά φορά κλείνω τα δικά μου, είναι είτε γιατί αναπολώ πράγματα, είτε γιατί ''φεύγω'' την ώρα που τραγουδάω...\nΘα ήθελα να μάθω που πηγαίνετε νοερά.\nΜπορεί στο στούντιο, εκεί που ο τραγουδιστής έχει πολλές εικόνες. Την εικόνα της χαράς, της λύπης, της μοναξιάς, της νοσταλγίας - πολλές εικόνες που έχεις να συμπυκνώσεις λίγο πριν μπεις στο στούντιο. Το ''Comeback'', ας πούμε, είναι ένα ευχάριστο χορευτικό τραγούδι. Όταν όμως πάω να πω το ''Ποια θυσία'', δεν είναι το ίδιο για μένα σίγουρα.\nΜια και αναφέρεστε στο ''Ποια θυσία'', σας κόστισε ο θάνατος του συνθέτη του, του Καλούδη;\nΠάρα πολύ! Είχα επικοινωνία με τη μητέρα του, η οποία περίμενε να με δει. Πήγα στον Προφήτη Ηλία, στον Πειραιά...Είχα στενοχωρηθεί γιατί ήταν και καλό παιδί και πάρα, μα πάρα πολύ, καλός συνθέτης. Δεν είχε δώσει μόνο σε μένα καλά τραγούδια, αλλά και στον Πανταζή, στον Γονίδη, σε όλους!\nΠιστεύετε πως ότι μας ευχαριστεί, μας βάζει και σε μία δοκιμασία την ίδια στιγμή;\nΒέβαια. Κι η ευχαρίστηση μια μορφή δοκιμασίας είναι. Με ευχαριστεί εμένα να φάω τώρα του σκασμού, γιατί θα μου δώσει ευχαρίστηση. Απ' την άλλη, όμως, δοκιμάζομαι, διότι όταν πάω να κοιταχτώ σ' ένα καθρέφτη, λέω ''Κυρία μου, τι έγινε εδώ; Πήραμε τρία - τέσσερα κιλάκια''! Δεν είναι ωραίο να μην προσέχεις, ειδικά όταν περνάνε τα χρόνια. Έχω δει μικρά κοριτσάκια να είναι κάπως και λέω ''ok, γιατί έτσι; Επειδή ζούμε στο 2018; Όχι''! Και το λέω το όχι, όχι για ζήτημα ομορφιάς, να ντύνεσαι καλά, αλλά για θέματα υγείας που προκύπτουν. Ένας υπέρβαρος θά'χει πρόβλημα με την υγεία του, όχι με τι θα φορέσει το βράδυ για να τραγουδήσει.\nΗ Μονσερά Καμπαγέ, ας πούμε, ή η Μαρία Φαραντούρη που είναι υπέρβαρες, τι θα έλεγαν αν σας άκουγαν;\nΑυτοί είναι άλλου επιπέδου καλλιτέχνες! Και η Μαρία Φαραντούρη, και ο Ντέμης Ρούσσος, τον οποίο είχα γνωρίσει, ακόμα και η Ξανθίππη Καραθανάση, σε πάνε αλλού, έχουν άλλο δικό τους στυλ. Σε πάνε αλλού, θέλω να πω, με την τέχνη τους. Δεν ακούς τα τραγούδια τους και τους σκέφτεσαι με την πλάτη έξω, δεν γίνεται! Αγαπώ Σταμάτη Κραουνάκη γιατί έχει ένα στυλ κι έναν τύπο δικό του! Με την τιράντα του, το παντελόνι το φαρδύ, χύμα! Είναι όμως ο Κραουνάκης, δεν πρόκειται να σταθεί κανείς στην εμφάνιση. Ο Κραουνάκης και οι καλλιτέχνες που αναφέραμε είναι μία κατηγορία από μόνος του ο καθένας! Έχουν δική τους ταυτότητα οι άνθρωποι αυτοί, άσ'τους εκεί, ανήκουν αλλού!\nΤο εξώφυλλο του άλμπουμ «Ότι πούμε μεταξύ μας» (1983), τρίτου προσωπικού της Άντζελας Δημητρίου\nΈνας καλλιτέχνης που είναι πολύ κοντά στο κοινό του, μήπως δε βοηθάει έτσι στο χτίσιμο του μύθου του;\nΠαίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες σ' αυτό: Από τη μία μπορεί ο ίδιος ο καλλιτέχνης να θέλει να προφυλάξει τον εαυτό του, απ' την άλλη όμως μπορεί να μην τον αφήνουν οι δικοί του. Όχι οι παρατρεχάμενοι του, αλλά τα οικεία του πρόσωπα. Είναι του καλλιτέχνη επιλογή ποιον θα έχει φίλο ή σύντροφο. Αυτός πρέπει να προστατέψει την ώρα εκείνη τον άνθρωπο του που τυχαίνει να είναι και καλλιτέχνης. Να μην τον αφήνει να βγαίνει να κάνει δηλώσεις ή εμφανίσεις άνευ λόγου. Εκεί ακριβώς χαλάει το μύθο του ένας καλλιτέχνης! Γιατί, κύριε, σερβίρεις την Άντζελα Δημητρίου στη γυναίκα που κάθεται σπίτι της και πλένει πιάτα με ένα τρόπο ώστε να πει αυτή η γυναίκα ''Άντε μωρέ, δε θέλω να την ξανακούσω αυτήν, δεν είναι καλή μάνα'' και χίλια δυο άλλα;\nΓνώμη μου είναι πως δεν είστε άμοιρη ευθυνών, αλλά ομολογουμένως τραβήξατε πολύ τα βέλη της σάτιρας.\nΆμοιρη ευθυνών δεν ήμουν μόνο στο ότι αγαπούσα και αγαπώ πολύ τη σάτιρα. Μου έτυχε όμως ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός, έχασα δικό μου άνθρωπο. Δεν μ' άρεσε αυτό που βγήκε και είπε ο Λαζόπουλος. Ξέρετε ότι μετά από λίγο καιρό έχασε κι ο ίδιος δικό του άνθρωπο; Μην κάνεις κακό στον άλλο, λοιπόν, μη βλάπτεις, γιατί μετά θα γυρίσει σε σένα. Αυτό κατάλαβα.\nΚάτι παρεμφερές είχε συμβεί και με εκείνη την εκπομπή της Έλλης Στάη. Θυμάμαι ότι μετά από σας, είχε καλέσει την Ελευθερία Αρβανιτάκη και ξεκίνησε λέγοντας ''Απόψε θα μιλήσουμε για ποιότητα'', λες και υπήρχαν διαχωριστικές δικλίδες στους καλεσμένους της.\nΕιλικρινά τώρα πια ποσώς με ενδιαφέρει! Όταν έχεις πει τόσα λαοφιλή τραγούδια, όταν έχεις συνεργαστεί με τους καλύτερους μαέστρους και στιχουργούς στον τομέα τους, με τα πάντα όλα, δεν έχεις, καρδούλα μου, τίποτα να φοβηθείς. Δεν είναι καλύτερο να μιλάνε τα τραγουδάκια σου κι εσύ να σωπαίνεις; Να λες δεν έκανα τελικά λίγα πράγματα!\nΕίστε άνθρωπος της υπερβολής;\nΑ, ναι! Όταν λέω ότι πρέπει να βγω για να κάνω κατανάλωση, θα την κάνω!\nΤι εννοείτε ακριβώς κατανάλωση;\nΝα μπω στο σούπερ μάρκετ και να πάρω περισσότερα πράγματα για την καθαριότητα του σπιτιού παρά για να φάω, που λέει ο λόγος. Είμαι άρρωστη με την καθαριότητα, υποχόνδρια, νευρωτική!\nΗ τέχνη συμπλέει με τη θρησκεία;\n(σκέφτεται) Μου κάνεις μια ωραία ερώτηση! Θέλω να πω κάτι επ' αυτού: Όταν γίνεται μια μεγάλη συναυλία από τη Madonna, τους Scorpions και πολλούς μεγάλους ξένους καλλιτέχνες, υπάρχει ένας όχλος από κάτω. Ο καλλιτέχνης πάντα ενώνει, μεταφέρει αγάπη και, γιατί όχι, υψηλά συναισθήματα αλληλεγγύης. Τι έκανε ο Χριστός επί της γης; Για αγάπη, αλληλεγγύη, συντροφικότητα και κοινοκτημοσύνη μίλησε. Κι οι άλλοι τον βασάνισαν, τον εξευτέλισαν, τον σταύρωσαν! Όλοι αυτοί που έλεγαν ότι τον αγαπούσαν!\nΑποδίδετε στον καλλιτέχνη, λοιπόν, θεϊκή φύση; Μου αρέσει, συνεχίστε.\nΜα δεν είναι ακριβώς το ίδιο με έναν καλλιτέχνη στη σκηνή απάνω; Να δίνει αυτός μια συναυλία με την ψυχή του μαζί και την επόμενη να βγαίνουν κάποιοι και να τον σπιλώνουν; Δε σταυρώνεται έτσι κι αυτός; Ένας μικρός Χριστός είναι κι ο καλλιτέχνης με την προδοσία των άλλων να τον περιμένει στη γωνία ανά πάσα στιγμή.\nΤο έργο σας, τα τραγούδια σας, ανταποκρίνονται και σε ότι είστε η ίδια ως άνθρωπος;\nΝομίζω ναι, αν υποτεθεί πως είμαι η μούσα αυτών που γράφουν για μένα. Όλα τα ζεϊμπέκικα που έχω πει είναι ταυτισμένα με τη ζωή μου.\nΜε τη ζωή σας ή με την περσόνα σας; Δεν είναι το ίδιο πράγμα.\nΝαι, ως περσόνα, ως αυτό που είμαι, τους εμπνέω και μου γράφουν.\nΚατανοητό. Πείτε μου ποια ψυχική ανάγκη σας εκφράζετε όποτε τραγουδάτε.\nΕίναι μια διαδικασία που ξεκινάει από τα πνευμόνια και το λαιμό μου, αλλά και από το μυαλό μου, από το κεφάλι μου. Κάνω ενός είδους αυτοσυγκέντρωση και λέω ''Πρέπει να τραγουδήσεις''.\nΓια ποιον πρέπει; Για τον εαυτό σας ή για τον κόσμο;\nΠρώτα για μένα και μετά για τον κόσμο. Αν εγώ δεν τραγουδήσω καλά, δεν θα περάσει κι ο κόσμος καλά. Και θα τραγουδήσω καλά όσο αντέξω! Άλλα δέκα χρόνια; Είκοσι; Ποιος ξέρει...\nΣας απασχολεί, βλέπω, η βιολογική φθορά.\nΌχι. Όλα έχουν μια αρχή κι ένα τέλος.\nΚι είναι εύκολο για μια σταρ της εμβέλειας σας, να πει θα κάτσω σπίτι μου και θα βλέπω τηλεόραση;\nΠρέπει να έχεις αυτογνωσία και τη δικιά σου άποψη για οτιδήποτε γίνεται. Αν αυτό πάθει κάτι (σ.σ. δείχνει το λαιμό της), ξέρετε τι θα κάνω; Θα κάτσω σπίτι μου να κοιτάω τους χρυσούς δίσκους στον τοίχο μου; Τους πλατινένιους, τα βραβεία και τις φωτογραφίες και να λέω ένα γιατί;\nΜα, γερή να είστε, δε θα σας συμβεί αυτό όταν πάτε 85 ετών; Είναι αναπόφευκτο για καθέναν που ζει στα φώτα.\nΕγώ χαίρομαι για μία πάρα πολύ μεγάλη κυρία του χώρου: Μα-ρι-νέ-λλα! Όχι μόνο εμείς, αλλά όλες οι τραγουδίστριες, πρέπει να διδαχτούμε απ' αυτήν την τεράστια γυναίκα!\nΤη Μαρινέλλα την αναφέρετε επειδή είναι ακόμη ''μάχιμη'' και με φωνή απείραχτη; Είναι φυσικό φαινόμενο η Μαρινέλλα, δεν μπορούν να τραγουδάνε έτσι όλες οι τραγουδίστριες στα χρόνια της.\nΑυτό εννοώ: Είναι ωραίο ακόμα να τη βλέπεις και να την ακούς μ' αυτή τη φωνή που διαθέτει. Ας πούμε ότι κάνω μια ευχή για όλες τις τραγουδίστριες να έχουμε το δικό της εκτόπισμα! Πιστέψτε με, τη λατρεύω!\nΈχετε αμαρτίες που να σας βαραίνουν;\nΑμαρτίες έχουμε όλοι, όχι εγώ μόνο. Δεν με βαραίνουν. Δεν έχω πειράξει κανέναν, άρα θα κοιμηθώ με τη συνείδηση μου ήσυχη. Ξέρετε πόσο ωραίο είναι να κοιμάσαι ήρεμα;\nΑισθάνεστε παντοτινή μαθήτρια στο αντικείμενο σας ή εδώ που φτάσατε πια, τα έχετε ''δει'' όλα;\nΘέλω να έρθετε μια μέρα να με δείτε τι κάνω στο στούντιο! Εκεί θα απαντηθεί η ερώτηση σας, αλλά για την ώρα βεβαίως και δηλώνω μαθήτρια, ταπεινή κιόλας, απέναντι σε κάθε έναν συνεργάτη μου. Είναι θέμα χαρακτήρα αυτό, όχι εμπειρίας. Υπάρχουν στιγμές που μπορώ να γίνω σκληρή, αλλά για το συνολικό αποτέλεσμα. Είπαμε, με σαράντα χρόνια στο χώρο, γίνεσαι αυστηρός πρώτα απ' όλα με τον εαυτό σου.\nΤελευταία ερώτηση με δυο λόγια: Τι έχει αλλάξει στη νύχτα από το '70 μέχρι αυτή τη στιγμή;\nΖούμε την εποχή του internet. Κοίτα το κινητό σου. Εγώ μπορεί να μη σε ξαναδώ από δω και πέρα, θα σε βλέπω όμως από δω μέσα! Το ίδιο ακριβώς έχει γίνει και στη νύχτα.\n* "Άντζελα Δημητρίου - 40 χρόνια επιτυχίες". Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, Τρίτη 28 Αυγούστου 2018. Ώρα έναρξης: 21.00\nΤα έσοδα της προγραμματισμένης συναυλίας της Άντζελας Δημητρίου - με δική της πρωτοβουλία - θα διατεθούν εξ ολοκλήρου στους πυρόπληκτους


Trek Emonda - Νέα, Προϊόντα &Υπηρεσίες Cyclist.gr - Cyclist Friends\nΣυντάχθηκε από Takxu , Ιούλ 01 2014 04:34 μμ\n241 απαντήσεις στο θέμα\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 04:34 μμ\nΌλες οι πληροφορίες και οι ερωτήσεις σχετικά με το νέο μοντέλο της Trek\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 04:41 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Αν και η επίσημη παρουσίαση γίνεται στις 7:00 Ελλάδος εγώ θα κάνω μια παράβαση και θα σας παρουσιάσω το πρώτο video.... Εδώ είμαστε λοιπόν\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 04:52 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda [ATTACH]233169[/ATTACH]\nconv_205769.jpg 97,18KB 14 Αριθμός λήψεων\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 04:57 μμ\nΤο ελαφρύτερο set up\nÉmonda SLR frame 690\nÉmonda SLR fork 280\nFrame hardware (der hanger, all cable stops and bolts) 30.5\nBontrager XXX Integrated bar/stem 216\nBontrager SLR Ride Tuned Carbon seatmast cap and ears 119\nCane Creek AER upper headset assembly 18\nFSA Super Light headset lower bearing 17.8\nBontrager Speed Stop brakes (pair) 232\nFully stock SRAM RED drivetrain 1455\nBontrager ceramic BB bearings 62\nTune headset spacer 1.2\nTune Komm-Vor Plus saddle 83\nTune wheelset: MIG45 front hub, MAG150 rear hub, Skyline carbon tubular rims; Sapim CX Ray Spokes 886\nTune Skyline U20 skewers (pair) 27\nTune Gum Gum expander plug and headset top cap 15\nVittoria Crono CS tubulars (pair) 360\nBontrager lightweight grip tape (with bar end plugs) 34\nJagwire Road Elite Link cables and housing 125\nΣύνολο: 4.65 Kg για μέγεθος 56\nΚαι τα αντίστοιχα πιο οικονομικά Emonda\nÉmonda S 4 8.74\nÉmonda S 6 8.38\nÉmonda SL 6 7.39\nÉmonda SL 6 WSD 7.46\nÉmonda SL 8 7.06\nÉmonda SL 8 RED 6.81\nÉmonda SL 8 WSD 7.00\nÉmonda SLR 6 6.60\nΕmonda SLR 8 6.15\nÉmonda SLR 9 6.10\nÉmonda SLR 9 WSD 6.09\nÉmonda SLR 10 4.65\nΓια τα πλαίσια έχουμε πάντα σε 56 μέγεθος:\nEMONDA SLR 690 gr\nEMONDA SL 1050 gr\nEMONDA S 1200 gr\nH Trek μιλά για τα ελαφρύτερα πλαίσια και ποδήλατα στην κατηγορία τιμής τους ενώ το SLR είναι το ελαφρύτερο πλαίσιο παραγωγής με εφ΄όρου ζωής εγγύηση και πιστοποιημένο από την UCI. Οι Βασικές τεχνολογίες παραμένουν (BB90, E2 κλπ) ενώ τα φρένα πλέον είναι direct mount, τόσο εμπρός όσο και πίσω για λόγους βάρους αλλά και ευκολίας στη χρήση καθώς επίσης και μεγαλύτερης απόδοσης στο φρενάρισμα.\nΤο SLR είναι ελαφρύτερο κατά 336 γραμ. από το madone 7 και 608 γραμ από το Domane 6.\nΤο εντυπωσιακό είναι ότι για τόσο ελαφρύ πλαίσιο δεν έχει διαφορετικό όριο βάρους απ΄ότι όλα τα ποδήλατα δρόμου Trek. (275 lb ή 125 kg) εκτός από την έκδοση SLR 10 (4.65 kg) που λόγω των τροχών Tune έχει όριο τα 90 kg αναβάτη.\nΗ λέξη emonda είναι ένας νέος αναγραμματισμός που προέρχεται από το γαλλικό emonder (to strip away) δηλαδή, "να κόψεις", "να αφαιρέσεις" και αναφέρεται στο κόψιμο βάρους που έγινε.\nΜερικές φωτογραφίες από pdf\nΌσο για τις τιμές θα είμαι σε θέση να σας δώσω αύριο μερικές ενδεικτικές τόσο από το Emonda S με 105 μέχρι και το Emonda SLR 10 καθώς και σε πλαίσια.\nΑπό 15 Ιουλίου διαθέσιμο για παραγγελία μέσω Project One αλλά από αύριο διαθέσιμα για παραγγελία σε όλα τα μοντέλα!!!\nconv_205770.jpg 31,64KB 14 Αριθμός λήψεων\nconv_205771.jpg 26,34KB 14 Αριθμός λήψεων\nconv_205772.jpg 75,98KB 14 Αριθμός λήψεων\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:05 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Το συγκεκριμένο χρώμα γνωρίζεις αν θα είναι στην βασική τιμή ή θα πρέπει να πληρώσεις extra??? μόνο για πλαίσιο μιλάω... Επίσης, γνωρίζεις αν στο πλαίσιο θα συμπεριλαμβάνεται παλουκόσελο, λαιμός και φρένα?\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:07 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Στη βασική τιμή νομίζω. Παλουκόσελο και λαιμός είναι στην τιμή. Τα φρένα όχι.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:20 μμ\nΗ παρουσίαση του Emonda live αυτή τη στιγμή\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:30 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda My quest for the 2015 bike is over. Case closed On order a white 52 Project One H2 Emonda please. [ATTACH]233186[/ATTACH]\nconv_205784.jpg 97,5KB 13 Αριθμός λήψεων\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:35 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda White εννοείς team color πιστεύω!\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:37 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Λίγο πιο φτηνό από το MADONE στην Αμερική!!!! :clap:\nΑπάντηση: Trek Emonda Και στην Ελλάδα λογικά. Αύριο οι τιμές και για εδώ σε όλα τα set ups.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:38 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda 3 πλαίσια - 19 μοντέλα!!\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:42 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Φτιαχνεται ακομα στο Waterloo των ΗΠΑ;(Τουλαχιστων το καλο μοντελο.)\nΑπάντηση: Trek Emonda Ναι όπως όλα αυτά που χρησιμοποιούν το carbon 700 OCLV (και το madone 7)\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 06:48 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Και το Madone 6 στην αμερικη ειναι αλλα εχει το 600 OCLV\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:00 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Πολυ ωραιο ποδήλατο αλλα ποια ειναι η λογικη ενος ποδηλατου κατω απο 5 κιλα οταν το οριο ειναι στα 7 κιλα; Περα απο επιδειξη τεχνολογίας υπαρχει καποιος αλλος λογος; Αναμένεται αλλαγη στα ορια στο μελλον;\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:04 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Marketing. Είναι για να λένε όσοι βγάζουν 200 watt ότι τους βοηθάει να βγάλουν 201,5.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:17 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda τοσο ελαφρυ και με εφ΄όρου ζωής εγγύηση και πιστοποιημένο από την UCI... γιατι απλα μπορει!!! σιγουρα θελουν να δειξουν οτι η τεχνολογια εχει προχωρησει τοσο πολυ, που κανει τ οριο των 6,8 κιλων να δειχνει αστειο καποιες φορες... ισως βοηθησει να κατεβουν και οι τιμες (στα υπολοιπα).\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:21 μμ\nMarketing. Είναι για να λένε όσοι βγάζουν 200 watt ότι τους βοηθάει να βγάλουν 201,5.\nΕπειδη καβαλησα ποδηλατο 7 κιλα (το δικο μου) κ ποδηλατο 8+ κιλα (Orca) μπορω να σου πω οτι η αισθηση ειναι εμφανεστατη. Τα ποδηλατα ειχαν παρομοιες σειρες (Super Record EPS, μηχσνικη) κ καρμπον ροδες.\nΤωρα το ποσο ποιο γρηγορο μπορει να ειναι το ελαφρυ δεν το ξερω. Μπορει κ καθολου αλλα η αισθηση το ξαναλεω ειναι μεγαλη.\nΦανταζομαι ενα ποδηλατο κατω των 6 κιλων θα δινει μια μοναδικη αισθηση στον αναβατη του.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:23 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Το θέμα ειναι τι να το κάνεις αν δεν μπορεις να το τρέξεις όπως ειναι; Ειναι λυση να του βαζεις 2 κιλα ερμα; Εκτός και αν το εχεις για βόλτες. Αλλα φαντάζομαι κανεις δεν θα παρει ενα τετοιο ποδήλατο για βολτες.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:24 μμ\nάμα έχεις τα watt και τις ανάσες,και ένα κιλό δεν λέει τίποτα. Σε αυτούς που βγάζουν τρεις ώρες 300 watt μέσο όρο ένα κιλό είναι υπόθεση.στους άλλους,είναι αλλά λόγια ν'αγαπιομαστε.\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 07:54 μμ\nΠολυ ωραιο ποδήλατο αλλα ποια ειναι η λογικη ενος ποδηλατου κατω απο 5 κιλα οταν το οριο ειναι στα 7 κιλα; Περα απο επιδειξη τεχνολογίας υπαρχει καποιος αλλος λογος; Αναμένεται αλλαγη στα ορια στο μελλον;\nΠάρη το όριο είναι 6.8 και σε πολλές περιπτώσεις μαζί με τα ηλεκτρονικά καλούδια, τα βατόμετρα κλπ κλπ κάπου εκεί φτάνουν τα ποδήλατα.\nΗ κατασκευή ενός τέτοιου ποδηλάτου κατά κύριο λόγο προσφέρει πρεστιζ σε μια εταιρία όπως οποιαδήποτε κατασκευή είναι "η πιό..." (Βάλε οτιδήποτε στις τελείες). Το ίδιο συμβαίνει και με "το πιο aero" και με "το πιο άκαμπτο" κλπ κλπ. Η διαφορές στην απόδοση σε κάθε περίπτωση είναι ελάχιστες.\nΔείχνει όμως ότι το τμήμα R&D της συγκεκριμένης εταιρίας είναι μπροστά από τις υπόλοιπες και έχει την ικανότητα να προσφέρει στον καταναλωτή "το πιο..." χωρίς να χάνει σε τίποτα από τις υπόλοιπες αρετές του.\nΑυτή είναι η λογική πίσω από αυτό.\nΜην ξεχνάμε επίσης ότι το βάρος είναι ένα φετιχ για τους απανταχού ποδηλάτες και μια μετρήσιμη ποιότητα και ποσότητα οπότε αν με τα ίδια χρήματα μπορείς να πάρεις "το πιο..." έχεις ένα ακόμα κίνητρο.\nΠροσωπικά, το ποδήλατο το βρίσκω εκτός από ελαφρύ πολύ όμορφο και με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό!! Αυτός είναι και ο λόγος που θα είναι το επόμενο ποδήλατό μου βασικά.\nτοσο ελαφρυ και με εφ΄όρου ζωής εγγύηση και πιστοποιημένο από την UCI... γιατι απλα μπορει!!! σιγουρα θελουν να δειξουν οτι η τεχνολογια εχει προχωρησει τοσο πολυ, που κανει τ οριο των 6,8 κιλων να δειχνει αστειο καποιες φορες... ισως βοηθησει να κατεβουν και οι τιμες (στα υπολοιπα).\nΣωστά. 3500 ευρώ για το πιο ελαφρύ πλαίσιο παραγωγής είναι από μόνο του ένα επίτευγμα.\nΤο θέμα ειναι τι να το κάνεις αν δεν μπορεις να το τρέξεις όπως ειναι; Ειναι λυση να του βαζεις 2 κιλα ερμα; Εκτός και αν το εχεις για βόλτες. Αλλα φαντάζομαι κανεις δεν θα παρει ενα τετοιο ποδήλατο για βολτες.\nΔεν χρειάζεται ερμα 2 κιλών όπως σου απάντησα πιο πάνω. Τα ποδήλατα των αγώνων με τις επιλογές των αναβατών σε ανταλλακτικά φτάνουν πάνω-κάτω σε αυτό το βάρος. (πολλοί έχουν ηλεκτρονικές σειρές, βατόμετρα, αλουμινένια τιμόνια και λαιμούς, βαριές αλλά άνετες σέλες, πλαστικές παγουροθήκες που δεν σπάνε εύκολα κλπ κλπ)\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:02 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Και μερικές φώτος ακόμα [ATTACH]233192[/ATTACH] [ATTACH]233193[/ATTACH] [ATTACH]233194[/ATTACH] [ATTACH]233195[/ATTACH]\nconv_205789.jpg 56,33KB 7 Αριθμός λήψεων\nconv_205790.jpg 32,71KB 6 Αριθμός λήψεων\nconv_205791.jpg 70,39KB 6 Αριθμός λήψεων\nconv_205792.jpg 52,65KB 7 Αριθμός λήψεων\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:13 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Τάκη το project one πότε θα ανοίξει?\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:15 μμ\nΤάκη το project one πότε θα ανοίξει?\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:17 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Τι επιλογες υπαρχουν για φρενα? Η campy δεν εχει direct mount φρενα οποτε αν καποιος θελει Campy τι κανει?\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:18 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda πολυ ωραιο bike, προτιμω το κουτελο ετσι και οχι το τετραγωνικο που ειχε το προηγουμενο μοντελο..\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:33 μμ\nΚαι τα δύο πλαίσια...\nΌλες οι πληροφορίες για τα μοντέλα εδώ http://www.trekbikes...ce_race/emonda/\nconv_205793.jpg 27,01KB 6 Αριθμός λήψεων\nconv_205794.jpg 33,66KB 6 Αριθμός λήψεων\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 08:55 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Μολις γυρισα απο προπονηση....μας αρωστησες βραδιατικα...\nΔημοσιεύθηκε 01 Ιούλιος 2014 - 09:08 μμ\nΑπάντηση: Trek Emonda Το κούτελο του θυμίζει madone προηγούμενης γενιάς. Πολύ ωραίο, αλλά με ένα fox πιρουνάκι θα έδενε καλύτερα.


Γ.Τράγκας: «Μην πιστεύετε τους πολιτικούς που υπόσχονται ότι θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο μετά τις εκλογές» – CrashOnline.gr | Η Online έκδοση του περιοδικού CRASH!\nΓ.Τράγκας: «Μην πιστεύετε τους πολιτικούς που υπόσχονται ότι θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο μετά τις εκλογές»\nΕπειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα και επειδή ζούμε σε μια μνημονιακή περιοχή, αυτές τις ημέρες αν μπορείτε και όπου μπορείτε βοηθήστε έναν συμπολίτη μας. Έναν άνθρωπο που έχει ανάγκην από λίγη αγάπη και φροντίδα. Είναι τόσο μεταλλικοί οι καιροί μας, τόσο παγωμένοι, τόσο απάνθρωποι, που τέτοιες ημέρες καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι δεν μπορεί κανείς να είναι ευτυχής και αυτάρκης, όταν πολλοί δυστυχούν γύρω του. Γι’ αυτό σας προτρέπω αυτές τις ημέρες να κάνετε έστω και μια μικρή καλή πράξη και μετά ξεχάστε την. Κάντε το καλό και ρίξτε το στο γιαλό. Υπάρχουν δίπλα μας ασθενείς, ισοπεδωμένοι από την οικονομική κρίση και κατοχή, κυνηγημένοι, αυτό που λέμε η άλλη πλευρά του μεσονυχτίου.\nΑπόψε το βράδυ θα κάνω ραδιοφωνική εκπομπή μαζί με τον Δημήτρη Φιλιππίδη στην Αστόρια, στον ΕΛΛΑΣ FM. Ο σταθμός μεταδίδει καθημερινά την εκπομπή μου. Από ότι ξέρω δύο φορές την ημέρα, στη μια τη νύχτα ώρα Νέας Υόρκης online και πολλές φορές και το απόγευμα. Η εκπομπή προς όλη την ομογένεια των Ηνωμένων Πολιτειών θα ηχογραφηθεί και θα μεταδοθεί και από τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ FM με την ευγενική φροντίδα του Ιωσήφ Καλαμαράκη και των άλλων συνεργατών μου. Μεθαύριο Παρασκευή θα έχω την τιμή να γίνω επίτιμο μέλος της Παμμακεδονικής Ένωσης, πράγμα που με χαροποιεί ιδιαίτερα και με τιμά.\nΑφού σφάχτηκαν στο κοινοβούλιο χθες οι πολιτικοί αρχηγοί, ο προϋπολογισμός για τον πολύπαθο ελληνικό λαό, για την λειτουργία της κατεχόμενης κρατικής οντότητας, ψηφίστηκε.\nΟ Μητσοτάκης τόνισε με έμφαση ότι η κρίση θα είχε τελειώσει πριν 4 χρόνια εάν δεν είχε έρθει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ στην εξουσία. Επίσης, έκρουσε ανοιχτές θύρες, λέγοντας ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει στις αγορές. Σωστά όσα λέει, αλλά δυστυχώς κάθε τόσο δηλώνει προς τους ξένους, ότι ισχύουν οι υπογραφές και οι δεσμεύσεις του Τσίπρα. Δηλαδή, αν βγει αύριο το πρωί πρωθυπουργός δεν πρόκειται να ακυρώσει όλα τα καταστροφικά και τα εθνοκτόνα που έπραξε ο Τσίπρας. Πρέπει κάποια στιγμή ο αρχηγός της ΝΔ να καταλάβει ότι τα αυτιά των πολιτών δεν ανοίγουν πλέον στις ομιλίες του Τσίπρα.\nΗ συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών ξέρει πλέον τι ρόλο παίζει ο Τσίπρας και η παρέα των άθεων, εθνομηδενιστών και παμφάγων.\nΞέρει τι ρόλο παίζει ο κ. Παπάς, ο κ. Πετσίτης, ο κ. Φλαμπουράρης και όλη η παρέα του Μαξίμου. Όλοι οι πολίτες γνωρίζουν και κοστολογούν όλους τους πολιτικούς που λένε Ναι στην συμφωνία της λίμνης, Λένε Ναι στα μνημόνια και ψήφισαν με τα δυο τα χέρια όσα ήθελε να περάσει το Βερολίνο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να γίνει πειστικός, πρέπει να άρει όσα έχει δηλώσει για το μνημόνιο και όσα έχει ψηφίσει στην Βουλή για τα μνημονιακά μέτρα. Για να είναι πειστικός δεν πρέπει από τώρα να λέει ότι θα παραλάβει καμένη γη, γιατί αυτό το λέει καθημερινά και ο Τσίπρας για τους προκατόχους του. Όλα τα πολιτικά ανοίγματα που κάνει ο Μητσοτάκης, είναι προς πολιτικούς που πίστεψαν στο μνημόνιο και το υπηρέτησαν με αφοσίωση και ζήλο. Τόσο ο κ. Τατσόπουλος, όσο και ο κ. Θεοχάρης έχουν μνημονιακές περγαμηνές. Βέβαια, ο κ. Θεοχάρης είναι πιο κοντά στις οικονομικές θέσεις και στις γερμανικές μεταρρυθμίσεις του κ. Μητσοτάκη. Στις τελευταίες συνεντεύξεις που είχα μαζί του έπαιρνε θέσεις υπέρ της συμφωνίας της λίμνης. Και αυτό είναι κάτι που αντάλλαξε με την μεταγραφή του στη Νέα Δημοκρατία.\nΗ πολιτική σκηνή ξεχειλίζει από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα των πολιτικών μας, που ρέουν και διαχέονται ως βουρκόνερα σε όλη την ελληνική κοινωνία. Η Αλαζονεία, η λαιμαργία, η απληστία, η λαγνεία, η οκνηρία, ο φθόνος, και η οργή, είναι τα κυρίαρχα στοιχεία των περισσοτέρων πολιτικών προφίλ που βλέπουμε στους δέκτες μας ή διαβάζουμε τα κατορθώματά τους. Και δεν πρόκειται ουσιαστικά να αλλάξει τίποτα γιατί ο ένας κατηγορεί τον άλλον, ο ένας γνωρίζει για τον άλλον, ο ένας ζηλεύει τον άλλον, ( ακόμη και για τις ρεμούλες). Ενώ καταγγέλλει, μετράει με φθόνο πόσα κονόμησε ο πολιτικός του αντίπαλος από την σχέση με τον μεγαλοεπιχειρηματία ή τον καναλάρχη, που φιλοδοξεί να ξεζουμίσει μέχρι αηδίας και αυτός μόλις έρθει στην εξουσία.\nΌλο το πολιτικό σκηνικό μιας πεινασμένης χώρας που ξεπουλιέται στους γείτονές της και παραδίδει όλους τους πόρους της έναντι ενός αέναου και μη βιώσιμου χρέους δίνει την εντύπωση ενός απέραντου μεσανατολίτικου παζαριού, στο οποίο οποιοσδήποτε ξένος ή Έλληνας με γεμάτο πουγκί μπορεί να βρει κοψοχρονιά ετοιμοπαράδοτες ψυχές πάμφθηνα ναι, σφουγκοκωλάριους αντί πινακίου φακής, δωσίλογους και ρουφιάνους που μπορούν να γλείφουν με την γλώσσα τα παπούτσια των ξένων για μερικά γρόσια.\nΟ λαός μαθαίνει καθημερινά για τις σχέσεις της εκτελεστικής εξουσίας με ομήρους μεγαλοεπιχειρηματίες που πληρώνουν λύτρα για να διαβούν από το δάσος του Συριζαίκου Σέργουντ, που φυσικά δεν μαζεύει χρήματα και κοσμήματα για να απελευθερώσει τον Ριχάρδο, ούτε έχει κανέναν Ρομπέν των φτωχών. Πολύ περισσότερο δεν έχει κάποιον μοναχό Τακ, αφού οι πάντες, εντός του δάσους είναι πολιτικοί κακοποιοί και το παίζουν προστάτες των φτωχών.\nΑπό την άλλη πλευρά, έχουμε μια αντιπολίτευση που υποτονθορύζει ή ψελλίζει αφήνοντας τον Τσίπρα να καταστρέφει περισσότερο την Ελλάδα. Γιατί πιστεύει, ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα ξεπεράσει τις επιφυλάξεις του στο πρόσωπο του λιποβαρούς Μητσοτάκη και θα πιάσει την αυτοδυναμία. Την ώρα, που σαπίζει όλο το σύστημα στην Ελλάδα και καταρρέει το κράτος.. Την ώρα, που οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι πάει να γίνει ένας νέος μνημονιακός διπολισμός. Την ώρα που πάει να γεννηθεί μια καινούργια πολιτική κατάσταση πλήρους υποστήριξης μια μνημονιακής πορείας…\nΤην ώρα, που ακούγονται καθημερινά καταγγελίες για μίζες, ρεμούλες, βαποράκια, μυστικούς ταχυδρόμους, βρόμικες συναλλαγές και χρηματοδότηση από ξένα κέντρα….Οι Τούρκοι, ο Τσαβούσογλου ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να φύγει ο τουρκικός στρατός από τη βόρεια Κύπρο. Οι ηλίθιοι των Αθηνών συμπλέκονται για τα μάτια του κόσμου, ενώ οι επάλξεις και τα τείχη του Έθνους καταρρέουν και οι εχθροί μπορούν να μπουν εύκολα στην πόλη. Με τα ίδια υλικά, δεν φτιάχνεις σκηνικό ικανό να βγάλει την χώρα από την κρίση. Το μόνο που ακούμε είναι για παλιές βιομηχανίες που βάζουν λουκέτο επειδή χρωστάνε στην ΔΕΗ, όπως η Χαλυβουργική του κ. Αγγελόπουλου ή για επιχειρήσεις που παγώνουν τα χρέη τους επειδή προσλαμβάνουν τον κ. Μανώλη ή αριστερά Γκόλντ-Μπόις.\nΗ Ελλάδα μυρίζει όπως ψοφίμι που έμεινε για πολύ καιρό κάτω από καυτό ήλιο. Μόνο γύπες πετάνε από πάνω και μόνο σκουλήκια περπατάνε πάνω από τις σάπιες σάρκες. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις έφυγαν στο εξωτερικό. Μια σειρά άλλοι βάρεσαν κανόνι ή έφαγαν τα λεφτά των επενδυτών. Μια λίστα από γνωστούς επιχειρηματίες φόρεσαν βυσσινί γυαλιά ηλίου για να μπορέσουν να αναπνέουν εκτός φυλακών. Εκείνο βέβαια που είναι αντιληπτό, είναι η ιδιοτέλεια της σημερινής παρέας του Μαξίμου, όπως και ο συγκεντρωτισμός που παρατηρείται στην Μητσοτακική Νέα Δημοκρατία.\nΠεδίο για ατέλειωτο πλιάτσικο η ιερή γη μας. Και όπως λέει ο Γέρουν Νταισελμπλούμ στο CRASH που κυκλοφορεί σήμερα, «μην πιστεύετε τους πολιτικούς που υπόσχονται ότι θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο μετά τις εκλογές».\nΆκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον την ατάκα του κ. Τσίπρα, που απαντώντας για την στάση του Πάνου Καμμένου και την πιθανότητα να φύγει από την συγκυβέρνηση είπε: «Που να πάει ο Καμμένος ;»\nΠάντως όλοι θα παρατηρείτε ότι οι υπάρχοντες πολιτικοί στριμώχνονται σιγά σιγά γύρω από τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα. Φυσικά κανείς δεν θέλει να μείνει χωρίς δουλειά. Αν και έχουμε μνημόνιο…. είναι πολλά τα λεφτά Άρη !!! Η απληστία, η οίηση της εξουσίας,συνοδεύεται από απύθμενη ανοησία. Ο Φλαμπουράρης θέλοντας να διασκεδάσει τα δέκα κιλά εκρηκτικής ύλης που τοποθέτησαν άγνωστοι στον αντιπολιτευόμενο ΣΚΑΙ, είπε: «Και μένα μου κάψανε το σπίτι αλλά δεν το έκανα θέμα βρε αδερφέ…..». Πρέπει να είσαι πολύ ανόητος για να εκστομίζεις τέτοιες κοτσάνες για να μην πω άλλη κουβέντα.


Δεκέμβριος 2015 – Φτερά Χήνας\nΔημοσιεύθηκε την 28 Δεκεμβρίου 2015 15 Οκτωβρίου 2016 από fteraxinas\nΠοιήματα | Δημήτριος Μουζάκης\nΞεράθηκαν στα γέλια τ’ αραχνοΰφαντα των αραχνών\nτα ψάρια π’ ομοιάζουν το χρώμα των βράχων\nπνίγηκαν στο ειρωνικό τους βλέμμα.\nμετά από μεγάλο ταξίδι στις έννοιες\nέφτασαν επιτέλους να παραδέχονται:\nκάθε γιατί που ρωτάς το Θεό\nείν’ έν έτυχε στη Φύση.\nΘα σου μιλήσω για πράγματα απλά και καθημερινά\nπράγματα σπουδαία, πράγματα αδιάφορα\nπράγματα διαρκή και πανταχού παρόντα.\nΤο περπάτημα ενός πεινασμένου ποντικού σε ένα χωράφι\nτο απότομο άνοιγμα μιας πόρτας\nένα γλίστρημα πάνω από το νεροχύτη\nμια βροχή που έμοιαζε με όλες τις άλλες\nμια βελόνα πεσμένη στο έδαφος\nτο τσίμπημα μιας μέλισσας\nμια κάπως κρύα παραλία του Αυγούστου\nκάποιος ιός της γρίπης.\nΘα σου μιλήσω με λόγια απλά και καθημερινά\nγια μιαν αλήθεια πίσω\nαπό όλη τη ζωή που σε τυλίγει γλυκά\nδεν υπάρχει τίποτα που να μην\nμπορεί να σε σκοτώσει. Διαβάστε περισσότερα\nΔημοσιεύθηκε την 27 Δεκεμβρίου 2015 16 Οκτωβρίου 2016 από fteraxinas\t· 1 σχόλιο\nΜια Κυριακή πρωί | Γιάννης Σουλιώτης\n«Ο Όμηρος είχε ένα σκύλο\nΤο ίδιο κι ο Οδυσσέας\nΠου γνώριζαν καλά\nΤην άδολη και σιωπηρή\nΉταν το πρώτο μας ταξίδι. Τ’ ονειρευόμουνα από καιρό. Πήγαιναν πολλά χρόνια από τότε που είχα πάει στο νησί. Η τελευταία φορά, αν θυμάμαι καλά, ήταν στο θάνατο της Αθανασίας. Μας είχε μεγαλώσει τον αδερφό μου κι εμένα. Είχαν προηγηθεί οι γονείς μας. Γι’ αυτό και δε μου ‘λεγε τίποτα να γυρίσω στα πάτρια εδάφη. Άλλωστε, παρόλο που είχα πολλούς συγγενείς εκεί, σπίτι δικό μου δεν είχα. Ένιωθα πραγματικά ορφανός κι η ορφάνια γίνεται βαριά κι ασήκωτη εκεί που τη γνώρισες και την έζησες.\nΜια πρόσκληση από τον τοπικό σύλλογο των Γυναικών του νησιού για μια σειρά διαλέξεων, μ’ έκανε ν’ αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τα συναισθήματά μου-άλλωστε, είχε σ’ αυτό βοηθήσει πολύ και το πέρασμα του καιρού. Αλήθεια, γιατί η πρώτη εντύπωση του ωραίου τοπίου, η ενός αγαπημένου προσώπου να μη μένει το ίδιο έντονη στη μνήμη και στην καρδιά, όπως στην αρχή;.. Άρωμα κολόνιας σ’ ένα μπουκάλι από καιρό ανοιγμένο… Διαβάστε περισσότερα\nΔημοσιεύθηκε την 25 Δεκεμβρίου 2015 από fteraxinas\nΟ τρελός θέλει δέσιμο; | Χαρτόσημο Α.Ε.\nΕίμαι πάλι τρελή; Πώς μπορώ κι ανεβοκατεβαίνω αυτό το σκοινί; Πέφτω, μα την τελευταία στιγμή, αφού έχω δει το χάος, συνειδητοποιώ ότι κρατώ το σκοινί. Και μιας και είμαι κατά φαντασία κουκλοπαίκτρια -μα στα αλήθεια μια απλή κούκλα, στο έλεος της ζωής αλλά προσοχή, κούκλα, όχι άνθρωπος, όχι όμορφη, αλλά κούκλα, στο έλεος κάποιου δεξιοτέχνη, ή μέτριου, ή ελεεινού κουκλοπαίκτη- ξανανεβαίνω και φτου κι από την αρχή. Λογική και παράλογο χέρι χέρι στο χορό του Ζαλόγγου. Έχω δει μια ταινία με αυτό το θέμα∙ δεν είναι δικιά μου ιδέα και όποτε το λέω αυτό προσθέτω και ένα: ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΛΕΩ ΠΟΤΕ ΨΕΜΑΤΑ, ΑΛΗΘΕΙΑ.\nΕίδα τη μαμά εχθές στον ύπνο μου. Στην αρχή δεν ήξερα πως ήτανε εκείνη, σε ένα πολύ μεγάλο φωτεινό σπίτι όπου έμενα. Πήγα στο δωμάτιό μου∙ στο κρεβάτι κοιμόταν κάποια με δύο μαύρες γόβες στα πόδια της. «Μα τί δουλειά έχει αυτός ο άνθρωπος σπίτι μου;» είπα και άρχισα να σηκώνω ένα ένα τα σκεπάσματα. Ένα, δύο, τρία, ήταν πολλά. Βλέπω τη μάνα μου σάπια, τα μαλλιά της μακριά, το δάκτυλο στο στόμα, έτσι την αναγνώρισα. «Δεν είναι δυνατόν, πέθανε η μαμά μου, σάπισε η μαμά μου;» είπα και συνέχισα να σηκώνω κι αλλά σκεπάσματα με αγωνία. «Όχι, δεν πέθανε η μαμά μου!» και να την, με όλο της το μεγαλείο, οι γόβες εξαφανίστηκαν μονομιάς. «Αυτό το σπίτι μας το παρέχει το γερμανικό κράτος επειδή δεν έχουμε καμιά περιουσία». «Μα εγώ έχω», σκέφτηκα με φόβο, «πάλι ψέματα λέει, ποιος ξέρει που έχουμε μπλέξει πάλι». Και ξύπνησα το πρωί και ήταν πολύ όμορφη μέρα, η Πινέζα έτρεμε. «Πήγαινε κοριτσάκι μου να κάνεις τα κακά σου στο μπάνιο και μόλις πιω τον καφέ μου θα πάμε βόλτα. Βλέπεις χθες δεν την είχα βγάλει βόλτα. Δεν έχω παιδιά και έτσι κακοποιώ ζώα. Η Πινέζα είναι η σκυλίτσα μου. Και αυτό το άγιο σκυλάκι πήγε στο μπάνιο και έκανε κακά της και εγώ τα μάζεψα και βγήκαμε βόλτα. ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ ΚΑΛΑ.\nΈλα που είχα κατεβάσει τα καδράκια από τον τοίχο κι όταν γύρισα το αυτοποτρέτο μου ήταν μες στη μούρη μου, πάνω στο τραπεζάκι, μπροστά στον καναπέ. Εγώ λέω πως είναι αυτοπροαίρετο. Δεν μου μοιάζει καθόλου. Στα αλήθεια νομίζω πως είναι μια αηδία αλλά βλέπε, βλέπε το αγάπησα…\nΈλα εκεί σε αυτή τη ζωγραφιά υπάρχει και κάποιος άλλος. Κάποιο λάθος θα έκανα ή για να ισορροπήσω τη ζωγραφιά προέκυψε ένας άλλος στο αυτοποτρέτο μου. Και ‘γω ήμουν πολύ μόνη και ακόμα ψάχνω. Άλλους τους βρίσκω και τους χάνω ή τους διώχνω, ή έτσι συμβαίνει, τι να λέμε τώρα… Όμως η μέρα ήταν πολύ όμορφη και άρχισα να φαντασιώνομαι πως είναι όλα εφικτά και ‘γω έχω χρήματα να κυνηγήσω ό,τι άφησα στη μέση, να κάνω κάτι ακόμα που μου αρέσει, ότι είμαι 18 χρονών και μπορώ να ξεκινήσω τα πάντα κι είμαι όμορφη. Ο δάσκαλός μου είναι συμμαθητής μου και έχουμε όλη τη ζωή μπροστά μας και τη δύναμη να βρούμε ό,τι μας λείπει.\nΚαι πήγα και του είπα αυτός είσαι εσύ κι αυτή είμαι ‘γω και είναι πολύ σημαντικό να έρθω ΕΔΩ γιατί η ζωγραφική σου με συγκινεί! Και ίσως μια φιλία ή ένας έρωτας να γεννιόταν άμα δεν έλεγα προηγουμένως ότι έχω μπει 4 φορές στο ψυχιατρείο και μάλλον πρέπει να ξαναμπώ, γιατί σε ζωγράφισα πριν σε γνωρίσω και αυτό κάτι σημαίνει αλλά δεν σημαίνει και τίποτα.\nΣε τρόμαξα; Όχι, αλλά πάρε τα φάρμακα σου. Και πόσο θαυμάζω το θάρρος μου που σου είπα ότι αυτά τα λένε οι φασίστες, αλλά μετά δείλιασα πάλι και σου έστειλα μήνυμα ότι έχεις δίκιο.\nΜα δεν με άφησες να σε γνωρίσω και μου λες τρίχες γιατί τρόμαξες αλλά ζωγραφίζεις πολύ ωραία. Εγώ παίζω κουκλοθέατρο και δεν είμαι ρεαλίστρια στη ζωγραφική, δεν ξέρω άλλωστε να το κάνω για να σε συγκινήσω εξίσου. Ελπίζω να βρω το κουράγιο να σε καλέσω σε καμιά παράσταση, αλλά τώρα πια εσύ βάζεις τη λέξη ψυχο- πρώτα, γιατί πολύ απλά το πρωί κοιμόσουν και δεν είδες πόσο ωραία μέρα είχε. Και άλλωστε τα φάρμακά μου τα παίρνω, αλλά αυτό δεν σε αφόρα, όπως δεν σε αφόρα ότι παίρνω τόσα ώστε να μη χάνω τον εαυτό μου και να μπορώ να ζωγραφίζω όπως ζωγραφίζω άτσαλα και να χάνω τη λογική μου μερικές φορές…\nΕίναι όλοι οι κουκλοπαίκτες μαζεμένοι, όλοι οι φίλοι μου. Και να σου, αρχίζει να παίζει μουσική και τον βλέπω χαρούμενο να τραγουδάει. Όλοι θέλουν να με χαιρετίσουν αλλά εγώ τους αποφεύγω. «Μα δεν μπορώ τώρα». Και σκέφτομαι πως είμαι θεότρελή, γιατί να ζωντάνεψε και είναι καλά. Μα εγώ το ξέρω πως τον κουβάλησα μέσα σε μια μαξιλαροθήκη και ήταν τα κανιά του τόσο μακριά… Έχει πεθάνει καιρό. Πάει έλιωσε και ‘γω τον κουβάλησα. Μάλιστα του έκλεψα και ένα τσιγάρο, μα τί πειράζει έχει πεθάνει από καιρό. Μα να, ζωντάνεψε πάλι κι είναι καλά. Πώς να εξηγήσω όλα αυτά, αυτό το παιχνίδι του μυαλού μου τι πάει να ισορροπήσει… Μα να ζωντάνεψε πάλι και είναι καλά…\nΚαι μετά, είμαι στο ερειπωμένο κτήριο, χιλιάδες οι άνθρωποι και έχει γιορτή. «Είναι μεγάλο το βάρος» σκέφτομαι «θα αντέξει ο σκελετός;» Είναι παλιό το κτήριο και κοιτώ από την ταράτσα προς τα κάτω. Με τρομάζει το ύψος και ένας άνθρωπος κάνει το ίδιο απέναντι. Είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος; Μα αυτός είναι άντρας; Και να σου, που πηδάει, τον βλέπω να σωριάζετε στο τσιμέντο, να σκάει στο τσιμέντο. «Πάει πέθανε!» σκέφτομαι, μα την ίδια στιγμή σηκώνετε και σμίγει με το πλήθος.\nΕ, λοιπόν, έχω δικαίωμα να ονειρεύομαι ό,τι θέλω.\nΔημοσιεύθηκε την 23 Δεκεμβρίου 2015 17 Οκτωβρίου 2016 από fteraxinas\n1ος Οίκος Ενοχής: Η Λευκωσία σε μαύρο & κόκκινο φόντο | Κώστας Ρεούσης\nΈνας βαθυγάλανος ουρανός, ανώτερος του Αττικού, καθώς η αύως ή το χάραγμα του φωτός προμηνύει το όργωμα του θυμοφθόρου οκταώρου. Η φάτσα που βλέπεται στον καθρέφτη δεν είναι του ψες. Η νύχτα την έχει φθείρει. Ο ντελικάτος χρόνος μας σχηματίζει. Μία πολίχνη στο πουθενά της Μεσογείου, ένα τοπίο διάτρητο από απανωτές ομοβροντίες, μιας εποχής τόσο μακρινής όσο και κοντινής, που ξεσπά αίφνης υψώνοντας το μεσιανό στο άνοιγμα μιας κλασικής Δευτέρας. Ένας λαβύρινθος, και δυο παιδιά εντός να παίζουν άγρια πεσσούς. Η Αριάδνη και ο μίτος της είναι ένα ψέμα. Το εσχατικό αυνανιστήρι ξεριζώνει το γλωσσίδι του επηρμένου κώδωνος. Η βίζιτα στις συνειδήσεις κοστίζει την ελάχιστη βρώση, που απαιτεί το σώμα ενός ολοζώντανου βάτραχου που κατέχει το μυστικό της μεταμορφώσεως σε φρουτονυχτερίδα ή νυχτοπάππαρο. Η δηκτικότητα κι η προσβολή είναι τακτικές άμεσου δράσεως κι εξακριβώσεως καλά κρυμμένων εγκλημάτων. Έτσι, πριν καν συμπληρωθεί το σύμβολο του άπειρου, διακόπτουν ό,τι ευγενικά έχει αποκτήσει ρυθμό πλεύσεως για να επιδοθούν στη συμπλεγματικότητα της αγενούς και ομιλητικής καταβροχθίσεως μίας αχρείαστης έως λανθάνουσας ζηλοφθονίας, που ονομάζουν διάλειμμα για μεσημεριανό με επιδόρπιο κι έναν καφέ που συνήθως θυμίζει… την «κηδεία» των απόντων. Διαβάστε περισσότερα


Να κάνω ταινία στην Ελλάδα ή να πάω αλλού; To Flix μπαίνει στα βαθιά νερά του Filming in Greece | FLIX\nΤι είναι το cash rebate; Αρκούν τα επενδυτικά κίνητρα για να γίνει η Ελλάδα film friendly; Θα αρνηθεί ξανά το ΚΑΣ άδεια γυρισμάτων σε ξένη παραγωγή; Και πόσα ακόμη «Mamma Mia» δεν θα κάνουν στάση στα ελληνικά νησιά; Οι απαντήσεις εντός.\n12 Ιούν 2018 Flix Team\nΑκόμη κι αν κανείς δεν γνώριζε πως μετά από δεκαετίες το αίτημα για ένα επενδυτικό κίνητρο που θα έκανε την Ελλάδα μια φιλική προς τις ξένες παραγωγές χώρα μοιάζει πια με μια κάποια πραγματικότητα, το έμαθε από την καλή και από την ανάποδη με αφορμή την υπόθεση των γυρισμάτων της σειράς του BBC «The Little Drummer Girl» και την αρχική άρνηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου να δώσει άδεια για γυρίσματα στον αρχαιολογικό χώρο του Σουνίου.\nΜετά από δημόσια κατακραυγή από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τους περισσότερους από τους εμπλεκόμενους φορείς και τα κοινωνικά δίκτυα, η έγκριση δόθηκε. Την ίδια ακριβώς εποχή έγιναν και όλες οι απαραίτητες κινήσεις για την αφετηρία λειτουργίας του επενδυτικού κινήτρου (cash rebate) που θέσπισε το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Επικοινωνίας και χειρίζεται το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (Ε.Κ.Ο.Μ.Ε.).\nΤρεις περίπου μήνες μετά, προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα όλα όσα άπτονται του επενδυτικού κινήτρου: τα υπέρ και τα κατά του cash rebate, τη σχέση του ΕΚΟΜΕ με το Film Commission (διεύθυνση που ανήκει στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου), το θέμα των αδειών για αρχαιολογικούς χώρους, τη σημασία του κινήτρου για τις εγχώριες παραγωγές, τι απαιτείται για να γίνει η Ελλάδα πραγματικά μια film friendly χώρα και πώς εξασφαλίζεται η συνέχεια του κινήτρου, ανεξάρτητα από το πολιτικό σκηνικό.\nΣτο Flix μίλησαν ο σκηνοθέτης Μάρκος Χολέβας, που το 2007 ήταν επικεφαλής της λειτουργίας του Film Commission και των πρώτων σοβαρών προσπαθειών για τη θέσπιση επενδυτικού κινήτρου, ο Πρόεδρος του ΕΚΟΜΕ Πάνος Κουάνης, η Διευθύντρια του Film Commission Βένια Βέργου και ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Παραγωγών Οπτικοακουστικών Εργων (ΣΑΠΟΕ).\n[Να σημειωθεί πως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές στο πολυνομοσχέδιο που βρίσκεται προς ψήφιση στη Βουλή υπάρχει πρόβλεψη (αυτή τη φορά με υπεύθυνα υπουργεία αυτά της Οικονομίας και του Πολιτισμού) για επιπλέον φορολογικό κίνητρο με έκπτωση 30% των επιλέξιμων δαπανών από το φορολογητέο εισόδημα του φυσικού ή νομικού προσώπου ή νομικής οντότητας που χρηματοδοτεί το έργο και είναι υποκείμενο φόρου στην Ελλάδα, για τις δαπάνες που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα. Από εκεί δηλαδή που είχαμε ένα επενδυτικό κίνητρο, τώρα προκύπτει και δεύτερο.]\nΕπιμέλεια θέματος - Συνεντεύξεις: Λήδα Γαλανού, Μανώλης Κρανάκης\nΑπό το «Παιδί και το Δελφίνι» του 1957\nΕΤΟΣ 2018: Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ\nΠριν, όμως, φτάσουμε στο σωτήριο έτος 2018 (και τη θέσπιση δύο ειδών κινήτρων!), ρωτήσαμε τον Μάρκο Χολέβα να μας διηγηθεί συνοπτικά την ιστορία του γιατί μέχρι σήμερα δεν είχε γίνει πραγματικότητα το επενδυτικό κίνητρο. Ο Μάρκος Χολέβας μιλάει σε πρώτο πρόσωπο καθώς υπήρξε υπεύθυνος του Hellenic Film Commission που λειτούργησε πρώτη φορά το 2007 και επέβλεψε το σχεδιασμό για τον ορισμό του επενδυτικού κινήτρου, και τα δύο τότε υπό κοινή διεύθυνση και υπό την επίβλεψη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.\nΤο Hellenic Film Commission (HFC) πρωτολειτούργησε το 2007 με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου κ. Γιώργου Παπαλιού και του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Τότε μου ανατέθηκε, η σύσταση και λειτουργία γραφείου Film Commission στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του ΕΚΚ.\nΜε την ίδρυση του Hellenic Film Commission Office (HFCΟ), η πολιτική προτεραιότητα ήταν κυρίως η εξυπηρέτηση των αλλοδαπών παραγωγών και ελάχιστα η προσέλκυση τους, λόγω πολλών αδυναμιών (γραφειοκρατία, διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, έλλειψη οικονομικών κινήτρων κλπ). Καταβλήθηκε από μέρους μου κάθε προσπάθεια, σε συνεργασία με πολλούς φορείς, για την επίλυση των προβλημάτων αυτών.\nΚατατέθηκε πλήρης πρόταση για θεσμοθέτηση οικονομικών κινήτρων, φιλοξενήθηκε το πρώτο παγκόσμιο συνέδριο των Σεναριογράφων, το HFC έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης των Film Commissions κλπ, όλα με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μας στην προσέλκυση αλλοδαπών παραγωγών. Μεγάλες παραγωγές όπως το «Mamma Mia», ή πιο καλλιτεχνικές ταινίες όπως το «Lost in Αrcadia» (που αρχικά ήταν να γυριστεί στην Ινδία) πραγματοποίησαν τότε τα γυρίσματα τους στην Ελλάδα.\nΗ πλήρης θεσμοθέτηση του γίνεται το 2010 από τον νόμο N3905, με τον οποίο το HFCΟ γίνεται Διεύθυνση του ΕΚΚ, ως Hellenic Film Commission (HFC) και ενσωματώνονται στο νόμο οι στόχοι που έχουν τεθεί από τη λειτουργία του. Το 2011, την άνοιξη, αποχώρησα από το Film Commission μια και ο καινούργιος νόμος προέβλεπε την προκήρυξη της θέσης του Διευθυντή του. Για το πλήρες ιστορικό της πορείας του θα ήθελα να αναφέρω το βασικό συνεργάτη μου, Ηλία Τασόπουλο, οποίος παρέμεινε και μετά την άνοιξη του 2011 να λειτουργεί ουσιαστικά μόνος του το HFC μέχρι το 2012 οπότε δεν ανανεώθηκε η σύμβαση του και τη λειτουργία συνέχισε υπάλληλος του ΕΚΚ, ως το διορισμό, πριν ένα χρόνο περίπου της κας Βένιας Βέργου ως Δ/ντριας του HFC, όπως προέβλεπε ο νόμος.\nΤι συνέβη όμως στο ενδιάμεσο και χρειάστηκε να περάσει μια δεκαετία για να δούμε το επενδυτικό κίνητρο να γίνεται πραγματικότητα; Ο Μάρκος Χολέβας εξηγεί:\nΤο 2008 όταν προτάθηκε το σχέδιο για τη δημιουργία αντισταθμιστικών οφελών (incentives) για τις παραγωγές που θα επέλεγαν την χώρα μας για γυρίσματα, είχε προβλεφθεί η χρηματοδότηση του από τον ΕΟΤ μέσω του κονδυλίου που εγγράφονταν στο προϋπολογισμό της χώρας, για την τουριστική διαφήμιση και προβολή στο εξωτερικό.\nΤην εποχή εκείνη το ποσό ήταν περίπου 47 εκατομμύρια ευρώ. Από αυτό το ποσό με προγραμματική συμφωνία ένα ποσοστό (π.χ. 7%) θα περνούσε στη διαχείριση του ΕΚΚ με σκοπό την προβολή της χώρας μέσω αλλοδαπών κινηματογραφικών έργων βάσει συγκεκριμένου συστήματος μοριοδότησης των προτάσεων. Κάθε χρόνο το ΕΚΚ (που είναι δημόσιος φορέας) θα έδινε πλήρη απολογιστική έκθεση για τη διάθεση των χρημάτων.\nΑπό τα πρώτα που ακούστηκαν ήταν γιατί τα χρήματα να πηγαίνουν στο ΕΚΚ και να μη δημιουργηθεί ένας φορέας, που θα εποπτεύεται από το Υπουργείο Τουρισμού. Στο επιχείρημά μου ότι δεν χρειάζεται ένας νέος φορέας με νέα λειτουργικά εξάδα (γραφεία, διοίκηση, υπαλλήλους κλπ) γιατί το ΕΚΚ διαθέτει τις υποδομές αυτές και το μόνο που χρειάζεται είναι σύμπραξη μεταξύ δυο φορέων του Δημοσίου, η απάντηση ήταν «θα το σκεφτούμε». Φυσικά, μετά από κάποιους μήνες άλλαζε ο υπουργός (οι σύμβουλοι του) και πάλι από την αρχή.\nΤελικά φαίνεται ότι ο μόνος τρόπος ήταν η δημιουργία ενός φορέα που θα εποπτεύεται από το Υπουργείο που εξασφαλίζει τα χρήματα. Βέβαια ο ΕΚΟΜΕ έχει πολύ μεγαλύτερες αρμοδιότητες (και βλέψεις π.χ. οπτικοακουστικό αρχείο) από ένα απλό χρηματοδοτικό πρόγραμμα για αλλοδαπές παραγωγές.\nΘα ήθελα να επισημάνω και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα που υπήρχε την εποχή εκείνη. Η αποδοχή ότι μια ταινία βοηθάει στην τουριστική ανάπτυξη ενός τόπου και συμβάλλει στην οικονομική δραστηριότητα πολλαπλά, δεν ήταν δεδομένη. Εγινε δουλειά με συνεντεύξεις, άρθρα κλπ για να γίνει αυτό αποδεκτό. Συνήθως το ερώτημα ήταν γιατί να δίνουμε στους ξένους πχ 200.000; Και η απάντηση μου ήταν γιατί έτσι θα εισπράξουμε 800.000 άμεσα και πολλαπλά αν πετύχει. (Το παράδειγμα αφορά μια ταινία που θα έπαιρνε 200.000 cash rebate, αν δαπανούσε 1.000.000 στη χώρα μας.)\nΟ Πάνος Κουάνης είναι σίγουρος πως ο λόγος για τον οποίο σήμερα το επενδυτικό κίνητρο είναι μια πραγματικότητα έχει να κάνει αποκλειστικά με το συνδυασμό της τεχνικής γνώσης και της πολιτικής βούλησης.\nΗταν μια γενικότερη βούληση της κυβέρνησης αυτής να προωθήσει πράγματα που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη, ειδικά στον οπτικοακουστικό τομέα που ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για το νεοσύστατο Υπουργείο. Οπότε όταν έπεσε η ιδέα αυτού του πράγματος και φτιάχτηκε η ομάδα που θα το δούλευε, από εκεί και πέρα, έχοντας το πολιτικό back-up, φτιάχτηκε ο νόμος, ανέβηκε στη διαβούλευση και σιγά-σιγά, τροποποιήθηκε μέσα από τη συζήτηση με τους φορείς, την επεξεργασία με τα υπουργεία, μέχρι την τελική του ψήφιση στη Βουλή πέρσι τον Αύγουστο.\nΑυτή τη στιγμή υπάρχει μια δέσμευση συνολική, για 450 εκατομμύρια. Το άμεσα υλοποιήσιμο, το οποίο αυτή τη στιγμή υπάρχει ο κουμπαράς και κάθεται και περιμένει, είναι 75 εκ. μέχρι το 2022. Αυτό είναι μεγάλο ποσό. Πρέπει η αγορά να το απορροφήσει, γιατί αν δεν το απορροφήσει χάνεται, θα πάει σε άλλες δραστηριότητες του κράτους, θα το χάσει το industry. Αν ως το 2022 απορροφηθούν, το πρόγραμμα θα συνεχιστεί. Αν τελειώσει στα δύο χρόνια, σημαίνει ότι θα έχουν έρθει παραγωγές με δαπάνες πάνω από 350 εκ. εδώ, θα έχουμε γίνει Χόλιγουντ. Κάθε χρονιά θα την παρακολουθούμε και θα βλέπουμε πώς κινείται. Το ’18 είναι η πρώτη χρονιά, το ’19 θα πάει λίγο καλύτερα, όσο μας μαθαίνουν.\nΑυτό που θέλουμε να φτιάξουμε, πρακτικά, είναι μια χώρα η οποία να είναι ολόκληρη ένα στούντιο. Για να γίνει αυτό και να έρχεται ο άλλος, θα πρέπει να λειτουργήσουν συνδυαστικά πολλά πράγματα. Αν λειτουργήσουν και ο ξένος ξυπνήσει, θα έρθει. Αλλά κι αυτό έχει ένα πλαφόν, δηλαδή πρακτικά και στην Ιταλία, που γυρίζονται συνέχεια ταινίες, πόσες ταινίες θα γυριστούν; Ακόμα κι αυτό έχει ένα πλαφόν, ακόμα κι αν φτάσουμε να γίνουμε μια Φλόριντα, κι αυτό δεν έχει ένα πλαφόν; Ξέρουμε πού μπορεί να πλαφονάρουμε; Δεν το ξέρουμε. Αλλά αν δεν γίνει ένα μεγάλο στούντιο, γιατί πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει χώρο για στούντιο, αλλά όχι έτσι όπως πάνε να το κάνουν, θέλει μια μελέτη, έναν επαγγελματισμό, πραγματικούς επενδυτές οι οποίοι να έρθουν με χρήματα, αυτό εννοώ.\nΑυτό που είχε λείψει ως τώρα, ήταν ένας συνδυασμός τεχνικού know how και πολιτικής βούλησης. Εγώ πιστεύω ότι έλειπαν και τα δύο, γιατί αν υπήρχε έστω το ένα, θα είχε σπρώξει το άλλο.\nTo κεντρικό καστ του «Mamma Mia» στη Σκόπελο\nΗ αποδοχή ότι μια ταινία βοηθάει στην τουριστική ανάπτυξη ενός τόπου και συμβάλλει στην οικονομική δραστηριότητα πολλαπλά, δεν ήταν δεδομένη πίσω στο 2007. Εγινε δουλειά με συνεντεύξεις, άρθρα κλπ για να γίνει αυτό αποδεκτό. Συνήθως το ερώτημα ήταν γιατί να δίνουμε στους ξένους πχ 200.000; Και η απάντηση μου ήταν ότι από το 1.000.000 που θα δαπανούσαν οι ξένοι στην Ελλάδα θα εισπράξουμε 800.000 άμεσα και πολλαπλά, αν πετύχει. - Μάρκος Χολέβας\nΗ Μέριλ Στριπ και ο Πιρς Μπρόσναν σε σκηνή από το «Mamma Mia»\nTAX CREDIT Ή CASH REBATE; ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ.\nΤώρα, βέβαια, που στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται αυτήν την εβδομάδα από τη Βουλή υπάρχει και το tax rebate, ίσως έχει λίγη σημασία ότι οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, όπως μας δηλώνει παρακάτω ο Πάνος Κουάνης, επέλεξαν ως καλύτερη λύση επενδυτικού κινήτρου το cash rebate. Σε κάθε περίπτωση το cash rebate, υπό την επίβλεψη του EKOME υπάρχει, το tax rebate θα ψηφιστεί μεν αλλά μέχρι να βγουν οι εφαρμοστικοί νόμοι ας θεωρήσουμε ότι υπάρχει μόνο στα χαρτιά.\nΤα συστήματα όλα αυτά, είτε λέγονται tax credit, είτε cash rebate, όπως και να τα ονομάσεις, που είναι στη λογική μίας ενίσχυσης μέσα από μια φορολογική ή σε ρευστό ανταπόδοση ενός γυρίσματος, ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 στον Καναδά, για να προσελκύσουν τις αμερικανικές παραγωγές που γυρίζονταν είτε στο Λος Αντζελες και την Καλιφόρνια, είτε στη Νέα Υόρκη.\nΕφυγαν οι παραγωγές του Λος Αντζελες και πήγαν στο Τορόντο και της Νέας Υόρκης στο Μόντρεαλ. Αυτοί έκαναν cash rebate κι επειδή είχαν και την πολύ καλή διαφορά του καναδικού δολαρίου, πιο φθηνό ανθρώπινο δυναμικό, με πολύ καλές γνώσεις και άρχισαν οι παραγωγές και πήγαιναν προς τα πάνω. Το είδαν οι Αμερικάνοι κι οι υπόλοιπες χώρες κι άρχισαν να το υιοθετούν, με διάφορες μορφές.\nΤώρα όλες οι πολιτείες στην Αμερική έχουν ένα σύστημα τέτοιο, οι πιο πολλές το έχουν, αντίστοιχα σε όλο τον πλανήτη. Το ερώτημα τώρα είναι τι είναι καλύτερο. Εμείς καταλήξαμε, μετά από μελέτη και έρευνα, ότι το καλύτερο είναι το cash rebate και τελικά βγήκαμε και αληθινοί, με την έννοια ότι το υιοθετούν οι περισσότερες χώρες, αυτές που είχαν κάποτε tax credit το αλλάζουν και ακόμα και η μελέτη που είχε παραγγείλει το ΕΚΚ το 2016, έβγαλε το cash rebate ως το πιο ενδεδειγμένο για την Ελλάδα.\nΕπίσης το έχουν υιοθετήσει οι Σουηδοί, οι Πορτογάλοι αλλά είναι πολύ χειρότερο το δικό τους, εμάς είναι πολύ-πολύ πιο καλό γιατί δίνει 5 εκ. πλαφόν, έχει πολύ λιγότερα χρήματα να μοιράσει στα ίδια χρόνια κι έχει μεγαλύτερο πλαφόν, οπότε ακόμα κι εκεί είμαστε πολύ πιο ανταγωνιστικοί. Εμείς μελετήσαμε και της Ιταλίας και της Μάλτας, όλα τα γύρω. Υπάρχουν rebate systems τα οποία ξεφεύγουν. Στη Μαλαισία ή στην Κολομβία είναι 50-60%, αλλά εκεί παίζουν κι άλλα πράγματα στη μέση. Αλλά εμείς φτιάξαμε ένα σύστημα – δεν λέμε ότι είναι το καλύτερο, είμαι βέβαιος ότι στο δρόμο θα βγαίνουν θέματα που θα βελτιώσουμε. Αλλά υπάρχει μια πολύ καλή βάση για να χτίσεις πάνω της.\nΟ Κρίστιαν Μπέιλ στην Κεφαλονιά για τα γυρίσματα του «Μαντολίνου του Λοχαγού Κορέλι»\nΗταν μια γενικότερη βούληση της κυβέρνησης αυτής να προωθήσει πράγματα που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη, ειδικά στον οπτικοακουστικό τομέα που ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για το νεοσύστατο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Επικοινωνίας. Αυτό που είχε λείψει ως τώρα και δεν είχαν προχωρήσει τα πράγματα προς τη θέσπιση του επενδυτικού προγράμματος, ήταν ένας συνδυασμός τεχνικού know how και πολιτικής βούλησης. Εγώ πιστεύω ότι έλειπαν και τα δύο, γιατί αν υπήρχε έστω το ένα, θα είχε σπρώξει το άλλο. - Πάνος Κουάνης\nΣκηνή από το «Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι»\nEKOME ΚΑΙ FILM COMMISSION: ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΡΓΗΣ\nΞεκαθαρίζοντας όρους που πλέον μπαίνουν δυναμικά στο παιχνίδι της οπτικοακουστικής παραγωγής, οφείλουμε να μάθουμε τι είναι το Film Commission (που ανεφέρθη εκτεταμένα πιο πάνω), τι είναι το ΕΚΟΜΕ και ποια η μεταξύ τους σχέση – εδώ και υπό το πρίσμα της ακατάσχετης φημολογίας που ήθελε και θέλει το ΕΚΟΜΕ να «ακυρώνει» το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και τις αρμοδιότητές του. Η Διευθύντρια του Film Commission που εδρεύει και βρίσκεται υπό την επίβλεψη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Βένια Βέργου μας εξηγεί.\nΤο Film Commission είναι ένας διεθνής όρος που σημαίνει διαμεσολάβηση. Αυτό αναζητούν οι κινηματογραφιστές παγκοσμίως ως liaison με την τοπική κινηματογραφική κοινότητα σε κάθε χώρα υποδοχής. Στην Ελλάδα θα έχουμε έναν άλλο φορέα, το ΕΚΟΜΕ, ο οποίος θα υποδέχεται και θα χορηγεί το οικονομικό κίνητρο (cash rebate) στις οπτικοακουστικές παραγωγές.\nΑυτό που έχει τεράστια σημασία είναι α) να εξηγούνται τα πάντα με σαφήνεια στους ξένους και β) η χώρα να έχει μια ενιαία στρατηγική στην προβολή της στο εξωτερικό. Δεν νοείται να εμφανιζόμαστε στις διεθνείς αγορές με ξεχωριστά περίπτερα χωρίς στενή συνεργασία. Επίσης, έχουμε στείλει στο ΕΚΟΜΕ τον προγραμματισμό του ΕΚΚ και του Hellenic Film Commission για την παρουσία μας στις διεθνείς αγορές, και βρισκόμαστε σε ανοιχτό διάλογο για μια ενιαία στρατηγική στην προβολή της Ελλάδας.\nΟ Πάνος Κουάνης από την πλευρά του επιβεβαιώνει όλα όσα αναφέρει η διεύθυνση του Film Commission και ξεχωρίζει εντελώς τους δύο φορείς, ως πραγματικά δύο ξεχωριστά πράγματα.\nΤο ΕΚΟΜΕ είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία του δημοσίου, η οποία εποπτεύεται από το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνίών και Ενημέρωσης και ως αντικείμενο του έχει ολόκληρο τον οπτικοακουστικό τομέα. Οποιοδήποτε οπτικοακουστικό προϊόν, είτε είναι ψηφιακό παιχνίδι, είτε κάποιο application, φιλμάκι για το youtube, ή για Hulu, Amazon, Netflix, τηλεοπτική σειρά, κινηματογραφική ταινία, ντοκιμαντέρ, animation, εμείς το υποστηρίζουμε με οποιονδήποτε τρόπο.\nΤο ΕΚΚ είναι ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, το οποίο ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Αρα λοιπόν, κατ’αρχάς έχει πολύ στοχευμένη οπτική και δράση: Υπουργείο Πολιτισμού, τέχνη, κινηματογράφος. Αρα, αμέσως αμέσως είναι ξεχωριστά τα πράγματα. Η οπτική μας είναι πολύ διαφορετική. Εγώ στηρίζω την επιχειρηματικότητα, γιατί πιστεύω ότι η επιχειρηματικότητα στηρίζει την απασχόληση και πολλά άλλα πράγματα. Αρα εγώ θέλω να γίνονται πολλές παραγωγές, δεν μ’ ένδιαφέρει στ’ αλήθεια το περιεχόμενο, με την έννοια ότι σαφώς θέλω να είναι ποιοτικό, αλλά μ’ ενδιαφέρει να χτίσω μία υγιή αγορά, έτσι ώστε να δημιουργείται χρήμα που να κυκλοφορεί και θέσεις εργασίας. Εγώ βλέπω όλη την αγορά ως συγκοινωνούντα δοχεία, γιατί αυτό είναι. Ο ηχολήπτης, ο εικονολήπτης, ο δημοσιογράφος, ο οποίος μπορεί τη μία να κάνει ντοκιμαντέρ, την άλλη να δουλεύει σε κανάλι, ή εξωτερικό ρεπορτάζ, το animation, τα digital games και τα special εφέ, στον κινηματογράφο είναι ένα και το αυτό, πηγαινοέρχονται.\nΑπό εκεί και πέρα, το Film Commission είναι μια διεύθυνση του ΕΚΚ, όπως είναι και η Hellas Films, έχει πολύ συγκεκριμένη δουλειά, η οποία είναι οι δημόσιες σχέσεις, αυτή είναι η δουλειά που έχει να κάνει και, εκεί πέρα, έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις, έχουμε αποφασίσει ότι θα έχουμε μια κοινή επικοινωνία και στρατηγική μάρκετινγκ από εδώ και πέρα, είμαστε στη φάση που το συζητάμε κι έχουμε πει ότι θα βρεθούμε μετά τις Κάννες για να δούμε πώς θα το στήσουμε.\nΑλλωστε η σχέση μας με το ΕΚΚ είναι άμεση. Μόλις φτάσει στα χέρια μας κάποια κινηματογραφική ταινία, από το νόμο, στην επιτροπή αξιολόγησης του φακέλου συμμετέχει ένα μέλος του ΕΚΚ, άρα από την πρώτη μέρα, το ΕΚΚ είναι ενήμερο. Τα εσωτερικά τους δεν μπορώ να το ξέρω, σε κάθε περίπτωση εμείς θα φροντίσουμε να κυκλοφορήσει το νέο. Ολοι οι άνθρωποι του ΕΚΟΜΕ είμαστε πολύ επικοινωνιακοί τύποι.\nΟ Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με τον Ιθαν Χοκ και τη Ζιλί Ντελπί στα γυρίσματα του «Πριν τα Μεσάνυχτα» στη Μεσσηνία\nΑυτό που έχει τεράστια σημασία είναι α) να εξηγούνται τα πάντα με σαφήνεια στους ξένους και β) η χώρα να έχει μια ενιαία στρατηγική στην προβολή της στο εξωτερικό. Δεν νοείται να εμφανιζόμαστε, το Film Commission και το EKOME στις διεθνείς αγορές με ξεχωριστά περίπτερα χωρίς στενή συνεργασία. Bρισκόμαστε με το ΕΚΟΜΕ σε ανοιχτό διάλογο για μια ενιαία στρατηγική στην προβολή της Ελλάδας. - Βένια Βέργου\nΣκηνή από το «Πριν τα Μεσάνυχτα»\nΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ή ΝΑ ΠΑΩ ΑΛΛΟΥ;\nΟ Μάρκος Χολέβας κοιτάζει το ζήτημα πρακτικά, με τον ελαφρύ κυνισμό που έχουν φέρει τα χρόνια απογοητεύσεων:\nΔεν έχω αντιληφθεί να υπάρχει ένα πρόγραμμα με τον τίτλο “Filming in Greece”, έχω αντιληφθεί ότι αυτό είναι ένα σλόγκαν που χρησιμοποιείται τόσο από τον ΕΚΟΜΕ όσο και από Film Commission, παραθέτοντας πλεονεκτήματα της χώρας μας για μια κινηματογραφική παραγωγή. Θεωρώ ότι ένα πρόγραμμα με κοινή σύμπραξη των δύο φορέων οφείλει να έχει στόχους μετρήσιμους και στρατηγική για την επίτευξή τους. Ενας στόχος θα ήταν, για παράδειγμα, εισροή κεφαλαίων ύψους 10.000.000 για την πραγματοποίηση εργασιών (γυρίσματα, post) οπτικοακουστικών παραγωγών, ή 10.000 ημερομίσθια για το 2019 στην οπτικοακουστική βιομηχανία από αλλοδαπές παραγωγές. Μέχρι τώρα στις συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις, έχουν αναφερθεί μόνο τα νέα εργαλεία για τη προσέλκυση παραγωγών και o τρόπος εφαρμογής τους.\nΩστόσο, ο Μάρκος Χολέβας βρίσκει το πρόγραμμα οικονομικής ενίσχυσης-επένδυσης που έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, μέσω του ΕΚΟΜΕ, απαραίτητο εργαλείο στην παρούσα φάση:\nΣωστά επιταχύνθηκε με κάθε τρόπο η λειτουργία του. Αυτή τη στιγμή, με την κατάργηση του σταθερού πόρου χρηματοδότησης της ελληνικής παραγωγής και του ΕΚΚ, που γινόταν μέσω του κινηματογραφικού εισιτηρίου, τη μη καταβολή του 1,5% από τα ιδιωτικά κανάλια, την αναχρονιστική αντιμετώπιση του κινηματογράφου από την ΕΡΤ κ.ά., κινδυνεύουμε σε μερικά χρόνια να μην υπάρχουν οι υλικές υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό για τη υποστήριξη αλλοδαπών παραγωγών.\nΟ Πάνος Κουάνης παραθέτει, πρώτα, τα στοιχεία για τις παραγωγές που έχουν, ήδη, ξεκινήσει να τρέχουν, μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος ενίσχυσης του ΕΚΟΜΕ:\nΥπάρχουν δυο παραγωγές ήδη, οι οποίες πληρούν τις προϋποθέσεις, όσο αυτή τη στιγμή τις έχουμε ελέγξει. Είναι μια Γαλλογερμανική τηλεοπτική παραγωγή, σειρά φιξιόν, γύρω στα 8 εκ. μπάτζετ, περίπου το 1,5 στην Ελλάδα και είναι και μια κινηματογραφική ταινία, κάτω από 1 εκ., όλη στην Ελλάδα. Είναι και τα δύο για γυρίσματα το καλοκαίρι, το πρώτο έχει ήδη ξεκινήσει.\nΩς προς το ποιοι θα επωφεληθούν πραγματικά από το cash rebate, ο ΣΑΠΟΕ κάνει την εκτίμησή του:\nΛόγω του πλαισίου του φορολογικού κινήτρου, είναι προφανές ότι θα ωφεληθούν περισσότερο οι εγχώριες παραγωγές ιδιωτικής πρωτοβουλίας και οι ξένες παραγωγές που θα πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα (ταινίες, σειρές κλπ). Αυτός εξάλλου είναι και ο στόχος του φορολογικού κινήτρου, η προσέλκυση κεφαλαίων για να υπάρξει ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας και ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας.\nΕίναι αναγκαίες οι πολλαπλές πηγές χρηματοδοτήσεις που θα αλληλοτροφοδούνται. Το ΕΚΟΜΕ μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και ενισχυτικά στην υπάρχουσα δομή και το φορολογικό κίνητρο να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των κρατικών φορέων-οργανισμών και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Eνας παραγωγός μπορεί να υπολογίζει την ενίσχυση στο χρηματοδοτικό του πλάνο μόνο όταν υπάρξει έγκριση, όχι πριν.\nΘα πρέπει να διατρέξουμε τουλάχιστον ένα χρόνο λειτουργίας του προγράμματος για να είμαστε σε θέση να κάνουμε προβλέψεις κατανομής του ποσού στα διαφορετικά είδη οπτικοακουστικών παραγωγών που περιλαμβάνονται στον επενδυτικό Νόμο. Θα εξαρτηθεί εξάλλου και από το είδος των σχεδίων που θα κατατίθενται προς χρηματοδότηση. Κατά την γνώμη μας υπάρχουν κάποια σημεία στην Κοινή Υπουργική Απόφαση εφαρμογής του κινήτρου, τα οποία χρήζουν αλλαγής γιατί δημιουργούν γραφειοκρατικά προβλήματα. Σύντομα θα καταθέσουμε υπόμνημα στο ΕΚΟΜΕ με τα επίμαχα σημεία που έχουμε ήδη αντιληφθεί κατά την συμπλήρωση της αίτησης.\nΑλλά, για τον Πάνο Κουάνη, οι απαντήσεις βρίσκονται στην (ευκταία) συνεργασία:\nΣαφέστατα αυτή τη στιγμή το Film Commission, έχοντας το cash rebate του ΕΚΟΜΕ, πουλάει πιο εύκολα, κάνει πιο εύκολα το PR του. Οταν, αύριο-μεθαύριο, θα έχει και μια υπουργική απόφαση της Κονιόρδου που θα διευκολύνει τα γυρίσματα, επίσης θα πουλάει πιο εύκολα.\nΑυτά είναι εργαλεία για το Film Commission. Εκ των πραγμάτων, ζούμε στην Ελλάδα, όπου αν δεν συμβεί κάτι που θα πιέσει όλα τα υπόλοιπα, δεν γίνεται τίποτα. Αν δεν έσκαγε το ΕΚΟΜΕ με το cash rebate, δεν θα γινόταν τίποτα, αυτή είναι η αλήθεια.\nO Βίγκο Μόρτενσεν και η Κρίστεν Ντανστ στην Ακρόπολη για τα γυρίσματα του «Τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου»\nΘα πρέπει να διατρέξουμε τουλάχιστον ένα χρόνο λειτουργίας του προγράμματος για να είμαστε σε θέση να κάνουμε προβλέψεις κατανομής του ποσού στα διαφορετικά είδη οπτικοακουστικών παραγωγών που περιλαμβάνονται στον επενδυτικό Νόμο. Θα εξαρτηθεί εξάλλου και από το είδος των σχεδίων που θα κατατίθενται προς χρηματοδότηση. Κατά την γνώμη μας υπάρχουν κάποια σημεία στην Κοινή Υπουργική Απόφαση εφαρμογής του κινήτρου, τα οποία χρήζουν αλλαγής γιατί δημιουργούν γραφειοκρατικά προβλήματα. - ΣΑΠΟΕ\nΣκηνή από τα «Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου»\nΠΟΣΟ FILM FRIENDLY ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΞΕΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ;\nΤο «όχι και πολύ», είναι η απάντηση που επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Αλλά γιατί ακριβώς; Ο Μάρκος Χολέβας εντοπίζει το πρόβλημα στη γραφειοκρατία και την αδυναμία λήψης αποφάσεων:\nΕδώ και χρόνια η Ελλάδα δεν κατατάσσεται στις «film friendly» χώρες. Η φράση «απαγορεύεται το γύρισμα» δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει σε άλλες χώρες, αυτό που γνωρίζω είναι η έκφραση «το γύρισμα μπορεί να πραγματοποιηθεί κάτω από τις εξής προϋποθέσεις και δεσμεύσεις της παραγωγής». Σε χώρες σαν το Μαρόκο, ένας αλλοδαπός παραγωγός απευθύνεται στο Βασιλιά και αυτός ορίζει έναν αξιωματούχο, ο οποίος παρακάμπτει κάθε εμπόδιο που παρουσιάζεται από τις αστοχίες ή την αδυναμία της διοίκησης να επιλύσει τα πρακτικά προβλήματα, πάντα σε συνεννόηση με τους παραγωγούς. Σε χώρες όπως η Γαλλία οι υπηρεσίες και οι αρμόδιοι υπάλληλοι και εδώ σε συνεννόηση με τους παραγωγούς βρίσκουν τη βέλτιστη λύση.\nΕδώ συνήθως αποστέλλεται ένα γραπτό αίτημα, γίνεται μια προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας, να εντοπιστεί ποιος υπάλληλος θα «χρεωθεί» την υπόθεση και μετά προσπαθούμε να βρούμε τρόπο ή «γνωστό» για θετική αποδοχή του αιτήματος.\nΑυτό που πιστεύω ότι πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, είναι να οριστεί σε κάθε υπουργείο που εμπλέκεται σε διαδικασία που αφορά το γύρισμα οπτικοακουστικού έργου, ένας υπάλληλος (όχι σύμβουλος υπουργού που αλλάζει), ο οποίος θα αναλαμβάνει να λύσει τυχόν γραφειοκρατικά προβλήματα.\nΗ Βένια Βέργου επισημαίνει τόσο τη γραφειοκρατία, όσο και την ταυτόχρονη διαθεσιμότητα πολλών συνεργείων σε μια μικρή αγορά:\nΟι Αμερικανοί παραγωγοί γνωρίζουν πως στην Ισπανία θα βρουν δεκάδες συνεργεία υψηλού επιπέδου (μας έχουν αναφέρει ογδόντα!). Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους Ελληνες παραγωγούς, δύο με τρία συνεργεία μπορούν να εξυπηρετήσουν μεγάλες ξένες παραγωγές σε παράλληλο χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είμαστε film friendly. Οσο περισσότερο δουλεύουν Ελληνες μαζί με ξένα συνεργεία, τόσο θα αυξάνεται η τεχνογνωσία ποιοτικά και ποσοτικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει εκτοξευθεί στο servicing αμερικανιών παραγωγών την τελευταία πενταετία.\nΕνα ενδιαφέρον παράδειγμα. Η αμερικανική παραγωγή της Warner με τίτλο «Edge of Tomorrow» (2014) με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ, ήθελε να κάνει το γύρισμα μιας σκηνής στην Trafalgar Square του Λονδίνου. Βρισκόμαστε στο τέλος του κόσμου και ο Τομ Κρουζ προσγειώνεται από ελικόπτερο σε μια πλατεία όπου δεν κυκλοφορεί ψυχή. Οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να γυρίσουν την σκηνή σε studio ούτε να το κάνουν στο post-production, ήθελαν την αυθεντική πλατεία ως εγγενές στοιχείο του σεναρίου. Ηθελαν, δηλαδή, ερειπωμένο ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της βρετανικής πρωτεύουσας. Το Film Commission του Λονδίνου, ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις με τους αρμόδιους φορείς, πρότεινε ως μόνη λύση το εξής: να μοιραστεί ένα 10ωρο γύρισμα σε 2ωρα. Πράγματι, οι Αμερικανοί τράβηξαν τη σκηνή στην αυθεντική πλατεία επί πέντε συνεχόμενες Κυριακές το διάστημα 6π.μ. - 8π.μ., μοναδικές ώρες όπου η Τροχαία θα μπορούσε να κλείσει τους δρόμους. Αυτό είναι ένα εκπληκτικό παράδειγμα μιας χώρας φιλικής κινηματογραφικά, η οποία βρίσκει λύσεις.\nΠαράλληλα, η Βένια Βέργου κοιτάζει κατά πρόσωπο τον παράγοντα του ανταγωνισμού της Ελλάδας με άλλες χώρες που οργανώθηκαν νωρίτερα:\nΟ ανταγωνισμός μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στην προσέλκυση διεθνών παραγωγών είναι εξαιρετικά υψηλός. Στα πάνελ των ευρωπαϊκών Film Commissions γίνεται λόγος για τον περίφημο «πόλεμο των ποσοστών» («the war of percentage»), καθώς οι περισσότερες χώρες πλέον ανταγωνίζονται για το ποια δίνει το υψηλότερο ποσοστό σε rebate. Το γεγονός πως η Ελλάδα εφαρμόζει πλέον cash rebate, την βάζει αυτομάτως στον ευρωπαϊκό χάρτη ανταγωνιστικότητας με αξιώσεις. Χρειάζεται όμως να τρέξουμε σε έναν αγώνα ταχύτατης εκπαίδευσης όλων των αρμόδιων φορέων για το τι ακριβώς σημαίνει κινηματογραφικό γύρισμα με συνεργείο 200 ατόμων και πώς μπορούμε να το εξυπηρετήσουμε. Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι αναγκαία η δημιουργία περιφερειακών Film Offices που μπορούν να ενισχύσουν σε τεράστιο βαθμό το έργο ενός εθνικού Film Commission.\nΜε δεδομένη, πια, την ενεργοποίηση του cash rebate από τον ΕΚΟΜΕ, πώς θα υποστηρίξει την κινητοποίηση το ελληνικό Film Commission; Η Βένια Βέργου εξηγεί:\nΠρώτιστο μέλημα ήταν η δημιουργία μιας εξειδικευμένης ιστοσελίδας στα πρότυπα της διεθνούς καλής πρακτικής. Η ιστοσελίδα μας (filmcommission.gr) βγήκε στον αέρα τον Οκτώβριο 2017 και περιλαμβάνει τις βασικές πληροφορίες για κινηματογραφικές άδειες, locations, photo gallery, καθώς και έναν αναλυτικό Industry Guide** με περισσότερες από 300 εγγραφές ελληνικών εταιριών παραγωγής, location managers, post-production companies, fixers, εταιρίες ενοικίασης εξοπλισμού κτλ.. Ταυτόχρονα, κάναμε συζητήσεις με τα σωματεία των παραγωγών αλλά και με έμπειρους σε διεθνείς παραγωγές διευθυντές παραγωγής και locations managers, προκειμένου να κατηγοριοποιήσουμε τα χρόνια προβλήματά τους. Eχουμε καταθέσει το σχετικό υπόμνημα στο ΥΠΠΟΑ.\nΚύριο μέλημά μας είναι να μαθαίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερα από τις καλές διεθνείς πρακτικές και να προσπαθούμε να βρίσκουμε εφαρμογές στο ελληνικό τοπίο. Κάτι που επιδιώκουμε από τις δράσεις του European Film Commissions Network (EUFCN) όπου είμαστε μέλος και αποτελεί για εμάς ένα σημαντικό think tank. O Film Commissioner δεν είναι μόνο διαμεσολαβητής ανάμεσα σε ξένους παραγωγούς και στην τοπική κινηματογραφική κοινότητα, αλλά και ανάμεσα στους κινηματογραφιστές με τους αρμόδιους φορείς (σε υπουργικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο). Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι να πετύχουμε τη σωστή διερμηνεία της γλώσσας των κινηματογραφιστών προς τους φορείς της πολιτείας**. Να γεφυρώσουμε την απόσταση ανάμεσά τουςώστε ο διάλογος να επιφέρει καρπούς.\nΤο συνεργείο του «Jason Bourne» μετατρέπει την Τενερίφη σε Αθήνα\nΤο γεγονός πως η Ελλάδα εφαρμόζει πλέον cash rebate, την βάζει αυτομάτως στον ευρωπαϊκό χάρτη ανταγωνιστικότητας με αξιώσεις. Χρειάζεται όμως να τρέξουμε σε έναν αγώνα ταχύτατης εκπαίδευσης όλων των αρμόδιων φορέων για το τι ακριβώς σημαίνει κινηματογραφικό γύρισμα με συνεργείο 200 ατόμων και πώς μπορούμε να το εξυπηρετήσουμε. - Βένια Βέργου\nΟ Ματ Ντέιμον σε σκηνή από το «Jason Bourne»\nΚΑΣ, ΑΥΤΗ Η ΜΑΣΤΙΓΑ #1\nΤο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, με την απόλυτη ανοχή του Υπουργείου Πολιτισμού, καταλήγει συχνότερα να δυσχεραίνει, παρά να διευκολύνει την αδειοδότηση για γυρίσματα ξένων, μεγάλων παραγωγών στην Ελλάδα και σ’ αυτό συγκλίνουν όλες οι πλευρές με τις οποίες μιλήσαμε.\nΟ Μάρκος Χολέβας φέρνει στη συζήτηση τα κλασικά, τρανταχτά παραδείγματα:\nΟλοι γνωρίζουμε τις περιπτώσεις με τις ταινίες «Jason Bourne» και «Mamma Mia 2» που απέφυγαν την Ελλάδα στα γυρίσματα τους, παρόλο που σκηνές τους υποτίθεται ότι διαδραματίζονται στην Ελλάδα. Το κύριο πρόβλημα ήταν και είναι η γραφειοκρατία, ο απίστευτος κατακερματισμός αρμοδιοτήτων και κορυφαίο ο τρόπος που οι αρχαιολόγοι αντιλαμβάνονται την «ηθική προστασία» των μνημείων. Για τις μεγάλες παραγωγές, που κάθε καθυστέρηση μπορεί να συνεπάγεται απώλειες χιλιάδων δολαρίων, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάρουν το ρίσκο. Αποφασίζουν να κάνουν τη δουλεία τους αλλού και τέλος.\nΑυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το τελευταίο συμβάν με το αίτημα για άδεια λήψης σκηνών στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο για το «The Little Drummer Girl» του BBC. Αφού το ΚΑΣ έβγαλε αρνητική γνωμοδότηση και η Υπουργός Πολιτισμού δεν πήρε θέση (απόρριψης ή αποδοχής) της εισήγησης του, υπήρξε παρέμβαση του Γ.Γ. του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, κ. Κρέτσου, που εξασφάλισε την επανεξέταση και την θετική (αυτή τη φορά) γνωμοδότηση. Μετά από αυτό η κυρία Κονιόδρου αποδέχθηκε τη εισήγηση του ΚΑΣ και παραχώρησε την άδεια γυρίσματος. Πιστεύω ότι αυτά τα γεγονότα δείχνουν το πρόβλημα.\nΣύμφωνη είναι και η γνώμη του Πάνου Κουάνη, καθώς επιπλέον το timing της μη-αδειοδότησης του «Little Drummer Girl» συνέπεσε με την ανακοίνωση της έναρξης του cash rebate από τον ΕΚΟΜΕ:\nΕκτεθήκαμε σαν χώρα λιγάκι γιατί, την ίδια μέρα που λέγαμε 25%, πάρτε λεφτά, την ίδια στιγμή μια διεθνής παραγωγή, η οποία δεν είχε κάτι περίεργο πάνω της, αντιμετώπισε δυσκολίες. Από τη μία πιστεύω ότι πρέπει να προστατεύουμε τους αρχαιολογικούς χώρους, γιατί είναι η εθνική μας κληρονομιά, από την άλλη όμως πρέπει και να τους αξιοποιούμε, να τους εκμεταλλευόμαστε, εάν φυσικά δεν είναι κάτι ακραίο, hardcore γυμνό, hardcore βία. Εμείς είχαμε κάνει, όταν ήμουν στο Κανάλι της Βουλής, ένα ντοκιμαντέρ για τη λογοκρισία στη χούντα, το «Στοργή στο Λαό». Οταν αρχίζουμε και λογοκρίνουμε και κόβουμε, είναι πολύ εύκολο να πάμε στο άλλο άκρο, του παραλογισμού. Θυμάμαι μια ταινία, του Μπέργκμαν, νομίζω η «Εβδομη Σφραγίδα», για την οποία λένε στο ντοκιμαντέρ, το είδαμε, το ξαναείδαμε, δεν καταλάβαμε τίποτα, οπότε αποφασίσαμε να το κόψουμε για σιγουριά.\nΔεν μπορείς να έχεις πέντε αρχαιολόγους να κρίνουν το σενάριο, γιατί περί αυτού πρόκειται. Να κρίνει ο αρχαιολόγος την ασφάλεια του κτιρίου το καταλαβαίνω, αλλά να κρίνει ο αρχαιολόγος το περιεχόμενο, από πού κι ως πού; Αν είναι μια επιτροπή που θα αποφασίζει αν είναι να γυριστεί κάτι στην Ακρόπολη, δεν θα πρέπει ν’ αποτελείται μόνο από αρχαιολόγους, αλλά και από στελέχη του οπτικοακουστικού κλάδου, ή του μουσικού. Οταν, ας πούμε, οι Foo Fighters έπαιζαν στο Ηρώδειο, δεν επηρεάστηκε το μνημείο; Κι είμαι φαν των Foo Fighters. Αύριο παίζει ο Sting. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν επηρεάζει τα vibrations του μνημείου; Δεν μπορούμε να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά\nΤην ευελιξία στις άδειες κινηματογράφισης προσδιορίζει ως κατεπείγουσα ανάγκη και η Βένια Βέργου:\nΤο να γίνει μια χώρα φιλική κινηματογραφικά είναι μια διαδικασία με αρχή αλλά χωρίς τέλος. Αυτά είναι τα βασικά εργαλεία: 1. Οικονομικό κίνητρο: πλέον το έχουμε. 2. Locations: τα είχαμε πάντα. 3. Ευελιξία στις άδειες κινηματογράφησης: χρειάζεται πολλή δουλειά σε διυπουργικό επίπεδο, αλλά και σε περιφερειακό με την σύσταση περιφερειακών Film Offices. Από τους πρώτους μήνες συλλέξαμε από τους Ελληνες κινηματογραφιστές και καταγράψαμε τα κύρια προβλήματα προς επίλυση.\nΤέθηκε πρώτο στην ιεραρχία η αλλαγή στη διαδικασία παροχής αδειών κινηματογράφησης στους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία. Οι προτάσεις μας προς το ΥΠΠΟΑ, αναγνωρίζουν την τεράστια ευθύνη μιας χώρας όπως η Ελλάδα στην προάσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς της, αλλά ταυτόχρονα υπογραμμίζουν τη σημερινή ανάγκη για ευελιξία: από την αντικατάσταση της απαιτούμενης κατάθεσης σεναρίου στην υποβολή της αίτησης (οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας τη ρήτρα εμπιστευτικότητας στα σενάρια) με την κατάθεση treatment σεναρίου ή/και σκηνής σεναρίου που εκτυλίσσεται μόνο στον εν λόγω αρχαιολογικό χώρο, μέχρι την κατάργηση των τελών χρήσης που δεν εφαρμόζονται πουθενά στον κόσμο και ταλανίζουν τους Ελληνες παραγωγούς στην προσέλκυση εδώ και πολλά χρόνια. Το ΥΠΠΟΑ έχει ανακοινώσει πως βρίσκονται σε τελικό στάδιο επεξεργασίας υπουργικές αποφάσεις προς μια νέα κατεύθυνση τόσο στην αδειοδότηση όσο και στις χρεώσεις.\nΟ Πάνος Κουάνης υπογραμμίζει επίσης την ανάγκη συνεργασίας των σχετιζόμενων φορέων\nΤο cash rebate είναι ένα σύστημα καινοτόμο για τα ελληνικά δεδομένα. Εχει τεσταριστεί έξω, αλλά εδώ είναι καινοτόμο και εμπλέκονται πολλά υπουργεία. Εμπλέκεται το Οικονομίας και Ανάπτυξης γιατί όλη η πλατφόρμα παίζει πάνω σ’ αυτούς. Εμπλέκεται το ΥΨΥΚΤΕ γιατί εκεί είναι το Υπουργείο πάνω στο οποίο στήθηκε όλο αυτό, το Οικονομικών γιατί μέσα από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων περνάει όλο το rebate, αυτά είναι τα τρία κεντρικά υπουργεία που συνδέονται με τη δουλειά μας πάνω στη διαχείριση του οικονομικού.\nΑπό εκεί και πέρα, στην προσέλκυση των ξένων παραγωγών και την εκτέλεση των παραγωγών στην Ελλάδα, εμπλέκονται όλοι. Εδώ έχει συμμετοχή το Υπουργείο Πολιτισμού με τη διευκόλυνση της αδειοδότησης στους αρχαιολογικούς χώρους, το ΕΚΚ με τη σωστή λειτουργία του Film Commission που η δουλειά του είναι να κάνε PR, έχουν δουλειά οι περιφέρειες κι οι δήμοι που πρέπει να στήσουν τα film offices και να δουλεύουν σωστά, έχουν σχέση το Δημόσιας Τάξης, το Ναυτιλίας κι όποιο άλλο υπουργείο έχει σχέση με το να δίνει αδειοδοτήσεις για να γυρίζονται σε μαρίνες, στη θάλασσα, σε στρατόπεδα, στους δρόμους, άρα λοιπόν…\nΓια να πετύχει οτιδήποτε σ’ αυτή τη χώρα, πρέπει να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας. Οτιδήποτε και να κάνεις, σε όποιο industry και να είσαι, εμείς μιλάμε τώρα για το οπτικοακουστικό, αν δεν συνεργάζονται όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς κι όλα τα εμπλεκόμενα υπουργεία δεν πρόκειται να προχωρήσει τίποτα. Εμείς για την ώρα έχουμε πολύ καλή συνεργασία με όλους και τα πράγματα που θέλουμε να προχωρήσουν, προχωράνε. Πάντα υπάρχουν προβλήματα, αλλά αυτά που είναι να προχωρήσουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τελικά προχωράνε.\nΚαι ο ΣΑΠΟΕ επισημαίνει πως εκτός από τις άδειες υπάρχουν και άλλα θέματα που πρέπει να προβλεφθούν προκειμένου να έχει νόημα η θέσπιση του επενδυτικού κινήτρου:\nΠιστεύουμε ότι το πρόγραμμα είναι σε σωστή βάση και έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίξει ακόμη και τις Ελληνικές παραγωγές και συμπαραγωγές αν και κάποια θέματα δεν έχουν καλυφθεί ή χρειάζονται βελτιώσεις στο σχεδιασμό τους και τους όρους τους ώστε να λειτουργήσει απρόσκοπτα και αποτελεσματικά.\nΥπάρχει ανάγκη επίσης να προχωρήσουν παράλληλα και άλλα θέματα που δεν άπτονται της αρμοδιότητας του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής όπως π.χ. το εργόσημο, τραπεζικά προγράμματα υποστήριξης τη ρευστότητας, διευκόλυνση γυρισμάτων, αδειών κλπ.\nΕίναι αναγκαίες οι πολλαπλές πηγές χρηματοδοτήσεις που θα αλληλοτροφοδούνται. Το ΕΚΟΜΕ μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και ενισχυτικά στην υπάρχουσα δομή και το φορολογικό κίνητρο να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των κρατικών φορέων-οργανισμών και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ένας παραγωγός μπορεί να υπολογίζει την ενίσχυση στο χρηματοδοτικό του πλάνο μόνο όταν υπάρξει έγκριση, όχι πριν.\nΗ Σαντορίνη στο «Sisterhood of the Traveling Pants».\nΔεν μπορείς να έχεις πέντε αρχαιολόγους να κρίνουν το σενάριο, γιατί περί αυτού πρόκειται. Να κρίνει ο αρχαιολόγος την ασφάλεια του κτιρίου το καταλαβαίνω, αλλά να κρίνει ο αρχαιολόγος το περιεχόμενο, από πού κι ως πού; Αν είναι μια επιτροπή που θα αποφασίζει αν είναι να γυριστεί κάτι στην Ακρόπολη, δεν θα πρέπει ν’ αποτελείται μόνο από αρχαιολόγους, αλλά και από στελέχη του οπτικοακουστικού κλάδου, ή του μουσικού. - Πάνος Κουάνης\nH Nία Βαρντάλος στην Ακρόπολη για το «My Life in Ruins»\nΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ, ΑΥΤΗ Η ΜΑΣΤΙΓΑ #2\nΚαι τι συμβαίνει στην κλασική ελληνική περίπτωση της κάθε νέας κυβέρνησης που θα έρθει και ή δεν θα θέλει τα επενδυτικά προγράμμα ή θα αλλάξει τα πάντα, διακόπτωντας βίαια ό,τι έχει ξεκινήσει η προηγούμενη, περίπου ή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έκανε και η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες;\nΟ Μάρκος Χολέβας εντοπίζει το πρόβλημα:\nΑυτό είναι ευρύτερο θέμα και αφορά το σύνολο της Δημόσιας Διοίκησης. Εχουμε μια απόλυτα πυραμιδική διοίκηση που στο Υπουργείο ο Υπουργός, στον Οργανισμό ο Πρόεδρος ή ο Διευθύνων Σύμβουλος, «υπογράφουν» για τα πάντα και χωρίς αυτούς παραλύουν σχεδόν τα πάντα. Ομως στον 21ο αιώνα αυτό είναι ασύμβατο με την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας και το χρόνο αντίδρασης, για τη λήψη αποφάσεων.\nΑν αυτό δεν αλλάξει, η κινηματογραφική υπανάπτυξη θα συνεχιστεί. Με κάποια διαλείμματα (αν υπάρχει κάποιος φωτισμένος υπουργός κλπ) με οπισθοδρόμηση (με έναν αδιάφορο υπουργό κλπ) με αέναους κύκλους γύρω από την ουρά μας. Η ύπαρξη οράματος, που θα εκφραστεί σε κινηματογραφική πολιτική με στόχους και πρόγραμμα για την υλοποίηση του, πιστεύω εξακολουθεί να είναι ζητούμενο.\nΟ Πάνος Κουάνης αντιδρά στον αρνητισμό και επίσης δεν μπορεί να φανταστεί κάποιον που θα έρθει και θα βάλει το πρόγραμμα σε κίνδυνο:\nΑν πάρουμε το ωραίο ακραίο σενάριο, ότι τα 75 εκατομμύρια ξοδευτούν, αυτό σημαίνει ότι θα έχουν έρθει σε χρήματα μέσα στην ελληνική αγορά, πάνω από 300-350 εκατομμύρια. Αυτό το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα στην οικονομία, είναι κοντά στα 2 δισεκατομύρια. Λοιπόν, πείτε μου εσείς, ποιος Πρωθυπουργός και ποιος Υπουργός Οικονομικών, θα πει όχι σε 2 δισεκατομμύρια τα οποία έρχονται «με το καλημέρα». Από την άλλη, έχετε δίκιο, στην Ελλάδα μπορούν να συμβούν τα πάντα. Εδώ έκλεισε η ΕΡΤ. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν θα υπήρχε περίπτωση να κλείσει η RAI, ή το FranceTV ή το BBC στην Αγγλία, ή το PBS στην Αμερική, θα γινόταν επανάσταση. Είναι πάντως κάπως περίεργο να σκεφτόμαστε αρνητικά. Πριν στηθεί το κίνητρο, υπήρχε ο φόβος του αν θα γίνει ποτέ. Τώρα που στήθηκε υπάρχει ο φόβος αν θα συνεχιστεί ή θα κλείσει.\nΓυρίσματα της σειράς «The Little Drummer Girl» στο Σούνιο\nΕχουμε μια απόλυτα πυραμιδική διοίκηση που στο Υπουργείο ο Υπουργός, στον Οργανισμό ο Πρόεδρος ή ο Διευθύνων Σύμβουλος, «υπογράφουν» για τα πάντα και χωρίς αυτούς παραλύουν σχεδόν τα πάντα. Αν αυτό δεν αλλάξει, η κινηματογραφική υπανάπτυξη θα συνεχιστεί. Η ύπαρξη οράματος, που θα εκφραστεί σε κινηματογραφική πολιτική με στόχους και πρόγραμμα για την υλοποίηση του, πιστεύω εξακολουθεί να είναι ζητούμενο. - Μάρκος Χολέβας\nO Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ στα γυρίσματα του τηλεοπτικού «The Little Drummer Girl» στο Σούνιο\nΠροηγούμενο Οι Ταινίες της Κυριακής: «World on a Wire» του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ Επόμενο «Α Thousand Thoughts»: Ο Σαμ Γκριν και οι Kronos Quartet φέρνουν το ζωντανό ντοκιμαντέρ τους στην Αθήνα