Αύγουστος του ’77. Παναθηναϊκό στάδιο κατά τη διάρκεια του Singapore Airlines London to Sydney Rally. Ο Τάσος είναι παρών και σηκώνει την μηχανή για να αποθανατίσει με το νο 67 τους Αμερικανούς Dennis Lundstedt, Erick Hauge, Richard Dahn που συμμετείχαν με το εικονιζόμενο Jeep CJ6.\nΤο τριμελές πλήρωμα είχε την τύχη να ολοκληρώσει στην 22η θέση στους 47 τερματίσαντες, σε αυτό που χαρακτηρίστηκε ως το μακρύτερο ράλυ του κόσμου. Στο φόντο διακρίνεται στην ουρά του αυτοκινήτου ο Μανώλης Μακρυνός, με το καπελάκι του Δ.Ρ.Α. εκείνης της χρονιάς, και μπροστά από το Jeep ο Τάκης Κουτσίκος με λιγότερα κιλά και περισσότερα μαλλιά. Πορεία ανεπίστροφη για τους περισσότερους εξ ημών.\nΟ φιλότιμος Νώντας Δουζίνας έστειλε αρκετά e-mail για την τέλεση του Εαρινού ράλυ σπριντ. Σαββάτο βράδυ (18/3oυ), παραμονή του αγώνα, κατέφθασε ένα από αυτά με την είδηση ότι πέρασαν 15 αυτοκίνητα τεχνικό έλεγχο και άλλα 12 θα περνούσαν την επόμενη μέρα πριν τον αγώνα. Σύνολο 27. Ξεκίνησαν 26. Τερμάτισαν 18. Τα τέσσερα από αυτά ήταν «κανονικά» 4χ4, (Pajero, Jeep, Sirion), ενώ δυο ήταν ιστορικά (Escort MKII & A.R. Veloce).\nΣχεδόν σίγουρος για το αποτέλεσμα έριξα μια ματιά στο παρελθόν. Σαράντα χρόνια νωρίτερα. Στις τρεις πρώτες συναντήσεις του Πανελληνίου πρωταθλήματος ράλυ του ’77. Πρώτος αγώνας στις 12-13 του Φλεβάρη το «Αττικοβοιωτίας». Συμμετοχές 71, μείον μία η διπλή του Τζώνυ, διότι το είχε συνήθεια αυτό ο sir, σύνολο 70. Με 480 χιλιόμετρα, 12 ετάπ, και ολονύκτιος. Τελευταία νίκη του «Σιρόκο» με την επτά και κάτι ετών Α110.\nΕκκίνηση του «Αττικοβοιωτίας». Με το #3 στην κόκκινη- μαύρη GTV o Γιώργος Μοσχούς που φορά τα linea sport γάντια του με τον Νίκο Κελεσάκο. Στο άκρο δεξιά διακρίνεται ο Γιώργος Ραπτόπουλος. Αριστερά ο Μιχάλης Κριάδης, συνοδηγός τότε στην λευκή τετράπορτη Alfeta του Κώστα «Carlo» Αποστόλου και ο διοπτροφόρος Νίκος Παπασταθόπουλος.\nΣε μια σειρά ερωτήσεων, η απάντηση μπορεί να είναι αποκλειστικά μία. Ας παραθέσουμε τις ερωτήσεις:\nΠοιο ήταν το αυτοκίνητο που ανάγκασε έναν παγκόσμιο πρωταθλητή να αλλάξει στυλ οδήγησης και να μάθει να φρενάρει με το αριστερό, στα 34 του χρόνια;\nΠοιο rally car είχε αναλογία μισού ίππου ανά κιλό, ο κινητήρας του απέδιδε σχεδόν εξακόσιους ίππους;\nΠοιο αυτοκίνητο, άνοιξε διάπλατα, την πόρτα που έφερε την καταιγίδα της ομάδας Β (Group B), στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ράλυ;\nΠοιο rally car έδωσε τη δυνατότητα σε γυναίκα να επικρατήσει σε αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος και μάλιστα, να το διεκδικήσει;\nΤέσσερις ερωτήσεις, μια κοινή απάντηση με δύο λέξεις: Audi quattro.\nΤο ‘80, η Audi κόμισε στο αυτοκινητικό σύμπαν τη λέξη quattro, το σύστημα μόνιμης τετρακίνησης που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως τεχνολογικό ορόσημο. Για να προχωρήσει όμως τόσο σε εμπορικό επίπεδο, όσο και στην αυτοκινητική κουλτούρα, χρειαζόταν το περιτύλιγμα των αγώνων, του ανταγωνισμού. Κι εδώ η Audi συνέχισε την ιστορία σε μονοπάτια πρωτόγνωρα.\nΜια ντουζίνα εικόνες, θα μας θυμίσει ιστορίες ακραίων κατορθωμάτων και θα μας συγκινήσει με το προ 30ετίας παρελθόν.


mikres ekdoseis: Ισόβια κάθειρξη σε Aμερικανό στρατιώτη για άγριες δολοφονίες αμάχων\nΟ Gibbs καταδικάστηκε για 15 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων τρεις για φόνο εκ προμελέτης καθώς και άλλες δολοφονίες τις οποίες έκανε στο νότιο Αφγανιστάν.\nΟ εισαγγελέας Ταγματάρχης Dre Keblank, είπε ότι πρόκειται για άγριες δολοφονίες του Calvin Gibbs και ζήτησε να μην του επιτραπεί να λάβει αναστολή.\nΑπέρριψε την δικαιολόγηση του Gibbs ότι οι δολοφονίες των Αφγανών ήταν θεμιτές, ενταγμένες στα πλαίσια του πολέμου.\nΟ Gibbs κατηγορείται ότι πυροβολούσε στα όργανα των αμάχων, οι οποίοι δεν ήταν μαχητές και με τα ίδια του τα χέρια τους έβγαζε τα δόντια τους, ως τρόπαιο πολέμου, όπως ομολόγησε.\nΗ δίκη η οποία ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα, πραγματοποιήθηκε στην αμερικανική στρατιωτική βάση Mekord Lewis, νότια του Σιάτλ.\nΆλλοι πέντε στρατιώτες από την πενταμελή επιτροπή κατηγορήθηκαν για φόνο.\nΑναρτήθηκε από Xenon στις 2:40 μ.μ.


ΕΒΡΟΣ-ΘΡΑΚΗ 2018: Θρήνος για τους δύο πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στην Κύπρο\nΘρήνος για τους δύο πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στην Κύπρο\nΔεν έχει τέλος η τραγωδία στην Κύπρο. Υπέκυψε στα τραύματά του δασοπυροσβέστης που είχε τραυματιστεί όταν το βυτιοφόρο στο οποίο επέβαινε ανατράπηκε.\nΟ δασοπυροσβέστης κατέληξε στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε μετά την γιγαντιαία επιχείρηση\nΣύμφωνα με τα κυπριακά μέσα ενημέρωσης πρόκειται για έναν 44χρονο ο οποίος έχασε τη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή μετά από το χθεσινό δυστύχημα με την ανατροπή του βυτιοφόρου στον Άγιο Θεόδωρο, όπου έχασε τη ζωή του και ο 49χρονος συνάδελφός του.\nΗ φωτιά που ξέσπασε στους πρόποδες του Τροόδους συνεχίζει το καταστροφικό της έργο.\nΣύμφωνα με τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Ιωνα Νικολάου, σήμερα αναμένονται εναέρια μέσα από Ισραήλ, Ελλάδα και από ευρωπαϊκές χώρες που ανταποκρίνονται στο αίτημα που υπέβαλε η Κύπρος στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας για βοήθεια.\nΟι διευθυντές της Πυροσβεστικής και του Τμήματος Δασών δήλωσαν ότι πρόκειται για τη χειρότερη πυρκαγιά των τελευταίων ετών τόσο σε έκταση όσο και σε μέγεθος καταστροφής. Η πυρκαγιά έχει αποτεφρώσει περίπου 15 τετραγωνικά χιλιόμετρα πευκοδάσους .Το έργο της πυρόσβεσης δυσχεραίνεται και για τον λόγο ότι η ίδια η πυρκαγιά δημιουργεί ρεύματα αέρος.\nΓια προληπτικούς λόγους έχουν εκκενωθεί κοινότητες, που γειτνιάζουν με το μέτωπο της πυρκαγιάς.\nRead more: ΕΔΩ ΤΑ VIDEO\nΕτικέτες Ειδήσεις Κυπρο, ΕΚΤΑΚΤΟ, Κυπρο, Πυρκαγιά\nΟ Φοίνικας Αλεξανδρούπολης είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει μια μεγάλη μεταγραφή....


Τι θα συνέβαινε αν δεν σηκωνόμασταν ποτέ από το κρεβάτι - Cosmogony\nΤι θα συνέβαινε αν δεν σηκωνόμασταν ποτέ από το κρεβάτι\nΈχεις γυρίσει από μια φοβερά κουραστική ημέρα στη δουλειά και μετά το μπάνιο πέφτεις στο κρεβάτι μέσα στην κούραση. Είναι η στιγμή που εύχεσαι να μπορούσες να μείνεις εκεί για πάντα.\nΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ! Για να σου εξηγήσω τη σχεδόν τσιριχτή προηγούμενη πρότασή μου. Το κρεβάτι είναι ένας υπέροχος ”ναός” ξεκούρασης και εναπόθεσης του κουρασμένου – πλην γερού – σώματός και πνεύματός μας. Τι θα συνέβαινε όμως, αν καθόμασταν για πάντα εκεί; Πριν το για πάντα, ας δούμε τι θα γίνει αν μείνουμε στο κρεβάτι πάνω από ένα 24ωρο.\nΤο πρώτο όργανο που αλλάζει είναι οι πνεύμονες. Η βαρύτητα δεν τους διατηρεί στην κανονική τους θέση, με αποτέλεσμα το κάτω μέρος τους να καταρρεύσει. Αυτό σημαίνει ότι η βλέννα δεν μπορεί εύκολα να περάσει μέσα από τα καταρρέοντα περάσματα, με αποτέλεσμα να παγιδευτεί και να προκαλέσει πνευμονία.\nΚατά τη σωστή συμβουλή, ”αν δεν το χρησιμοποιήσεις δεν θα δουλέψει”, ξαπλώνοντας στο κρεβάτι, οι μύες που λειτουργούν υποστηρίζοντάς μας στη βαρύτητα, σταματούν να το κάνουν. Για κάθε εβδομάδα στο κρεβάτι, χάνουμε περίπου το 1% της οστικής μας πυκνότητας, καθιστώντας τα οστά μας πιο εύθραυστα. Γι’ αυτό οι αστροναύτες, που συχνά πηγαίνουν για μήνες χωρίς βαρύτητα, ασκούνται για τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα και φορτώνουν ασβέστιο.\nΤην ίδια εβδομάδα, χάνεται επίσης το 1% της μυϊκής μάζας, ιδιαίτερα στους μηρούς, τους γλουτούς και τους ώμους, αφού μένουν αχρησιμοποίητοι. Τώρα, κανονικά, αυτοί οι μύες θα αναζητούσαν σάκχαρο από το αίμα για ενέργεια, αλλά μετά από μόλις 10 ημέρες ανάπαυσης στο κρεβάτι, αυτή η διαδικασία επιβραδύνεται. Το αποτέλεσμα; Όλο αυτό το αχρησιμοποίητο σάκχαρο μπορεί να συσσωρευτεί στο αίμα και να οδηγήσει σε διαβήτη τύπου 2.\nΜετά από καιρό λοιπόν, δύο εβδομάδες, τρεις, έξι μήνες, όλα αρχίζουν να υπολειτουργούν. Θα είναι δύσκολο να σηκωθούμε ξανά. Τα οστά είναι πολύ εύθραυστα για ν’ αντέξουν το βάρος μας και η καρδιά δεν είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να λειτουργήσει σωστά.\nΣτο μεταξύ και ο εγκέφαλος δεν είναι πια και τόσο χαρούμενος. Έχουμε κολλήσει στο ίδιο δωμάτιο για μήνες. Κοιτάζοντας τους ίδιους τοίχους, το ίδιο σημείο στην οροφή, έχοντας τις ίδιες εμπειρίες μέρα με τη μέρα. Καθόλου καλό για τη ψυχική υγεία. Μια μελέτη των εγκύων γυναικών διαπίστωσε ότι η ανάπαυση στο κρεβάτι αύξησε τον κίνδυνο άγχους και κατάθλιψης και ορισμένες γυναίκες ανέφεραν ότι αισθάνονται απομονωμένες, εκτός ελέγχου και φυλακισμένες.\nΜετά απ’ όλα αυτά λοιπόν, η εκδοχή του να πέσουμε στο κρεβάτι και να μείνουμε απλά εκεί δεν είναι και τόσο δελεαστική έτσι; Εννοείται ότι η λαχτάρα της ξεκούρασης και το κυριακάτικο χουζούρι είναι κάτι που θα επιθυμούμε και θα αναζητάμε να κάνουμε, αρκεί τη Δευτέρα το πρωί να είμαστε όρθιοι, στις επάλξεις, ώστε ν’ αδράξουμε τη μέρα. Και την κάθε μέρα!


Ο ΚΛΩΝΤ ΜΟΝΕ ΚΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ. Ξανακοιτώντας τον Μονέ : ο βασικός εμπρεσιονιστής και οι πηγές της αφαίρεσης. - PDF\nΟ ΚΛΩΝΤ ΜΟΝΕ ΚΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ. Ξανακοιτώντας τον Μονέ : ο βασικός εμπρεσιονιστής και οι πηγές της αφαίρεσης.\nDownload "Ο ΚΛΩΝΤ ΜΟΝΕ ΚΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ. Ξανακοιτώντας τον Μονέ : ο βασικός εμπρεσιονιστής και οι πηγές της αφαίρεσης."\n1 Φωτογραφία της συγγραφέως από την είσοδο της έκθεσης στο Μουσείο Thyssen Bornemisza στη Μαδρίτη, Μάιος 2010 Ο ΚΛΩΝΤ ΜΟΝΕ ΚΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ Ξανακοιτώντας τον Μονέ : ο βασικός εμπρεσιονιστής και οι πηγές της αφαίρεσης. H μεγάλη έκθεση για την διαδρομή από τον κήπο του Μονέ ως την αφηρημένη τέχνη, παρουσιάστηκε το 2010 στη Μαδρίτη (Museo Thyssen Bornemisza και Caja Madrid) την άνοιξη και εν συνεχεία στο Παρίσι στο Μuseé Marmottan Monet. Πάνω στα έργα τέχνης συσσωρεύονται με το πέρασμα του χρόνου στρώματα διαφορετικών απόψεων και παραλλαγμένων ερμηνειών με αποτέλεσμα να αλλάζει κατά καιρούς ο τρόπος που τα βλέπουμε. Ο Μονέ παρέμεινε για χρόνια «υποβιβασμένος» ως εμπρεσιονιστής στον 19 ο αι. μέχρις ότου η μεγάλη ομάδα έργων από την τελευταία του περίοδο να θεωρηθεί ένα από τα θεμελιώδη κεφάλαια στην τέχνη του 20ού. Κοιτώντας τις Μεγάλες Διακοσμήσεις του την πιο φιλόδοξη σειρά έργων του, στην Orangerie στο Jardin des Tuileries στο κεντρικό Παρίσι βιώνει κανείς την ίδια αίσθηση βουτιάς όπως όταν κοιτάζει αφηρημένα έργα. Ο ηλικιωμένος εμπρεσιονιστής έζησε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του απομονωμένος στο Ζιβερνί, αγνοημένος από την πρωτοπορία. Οι Μεγάλες\n2 Διακοσμήσεις του, που εγκαινιάστηκαν το 1927, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, παρέμειναν ξεχασμένες για περισσότερo από δύο δεκαετίες. Για τους πρωταγωνιστές της πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αι. που ενδιαφέρονταν περισσότερο για την έννοια της κατασκευής, το έργο του Μονέ και της πλειονότητας των εμπρεσιονιστών (με εξαίρεση τον Σεζάν), είχε στιγματιστεί ως αναχρονιστικό και αντιμετωπιζόταν τουλάχιστον με αδιαφορία. Αγνοήθηκε τόσο από τους καλλιτέχνες όσο και από τους ιστορικούς τέχνης. Το 1929, για παράδειγμα, ο Alfred H.Barr, πρώτος διευθυντής του ΜΟΜΑ στη Ν.Υόρκη, απέδωσε τις πηγές του καλλιτεχνικού μοντερνισμού στους Σεζάν, Γκωγκέν, Σερά και Βαν Γκογκ, χωρίς να αναφέρει καθόλου τον Μονέ. Μόνο μετά τον 2 ο παγκόσμιο πόλεμο ήρθε το έργο του Μονέ στο επίκεντρο της προσοχής ανάμεσα στις δυνάμεις των νέων αφηρημένων ρευμάτων. Αν ο Σεζάν ήταν η αφετηρία για τον κυβισμό, γιατί δεν θα μπορούσε κανείς να δει τον Μονέ σαν τον καταλύτη για τη νέα επανάσταση που προωθήθηκε από τους καλλιτέχνες της αφαίρεσης ; Κανείς δεν αμφιβάλλει σήμερα πως η ιστορία της μοντέρνας τέχνης αρχίζει με τον εμπρεσιονισμό. Αντικαθιστώντας τον φυσικό κόσμο με τον κόσμο της αντίληψης οι εμπρεσιονιστές έκαναν ένα μεγάλο βήμα για την ιστορία της δυτικής ζωγραφικής. Οι αρχές του εμπρεσιονισμού συνέπεσαν με τα επιχειρήματα υπέρ της απελευθέρωσης της ζωγραφικής από τα μιμητικά δεσμά. Βασική ιδέα της αισθητικής του fin de siècle ήταν η αυτονομία του έργου τέχνης : η δυνατότητα να αποδοθούν με ελευθερία τα συναισθήματα από τον πραγματικό κόσμο χωρίς να υπόκειται η εικόνα στις προσταγές της πιστής αναπαράστασης. Στα μέσα του 19 ου αι. ο Σαρλ Μπωντλαίρ, συγγραφέας απαραίτητος για να κατανοηθεί το πνεύμα του μοντερνισμού, υποστήριξε πως η έννοια της καθαρής τέχνης είναι να δημιουργήσει μια υποβλητική φόρμα μαγείας που να περιέχει ταυτόχρονα αντικείμενο και υποκείμενο, τον κόσμο γύρω από τον καλλιτέχνη και τον καλλιτέχνη τον ίδιο. Οι καθοριστικές κατηγορίες που ο Μπωντλαίρ προτείνει για τη νέα εποχή: το εφήμερο, το φευγαλέo και το απρόοπτο αναφέρονται στην αστάθεια, την ταχύτητα και την αμφιβολία, τρεις ποιότητες που βοηθούν κάποιον να συνδιαλεχθεί τόσο με τη ζωγραφική του Μονέ όσο και με εκείνη πολλών αφηρημένων καλλιτεχνών του 20ού αι. Αρχίζοντας περί το 1890 αλλά κυρίως μετά το 1910 ο Μονέ, έχοντας απελευθερωθεί από την αυστηρή εικονική αναπαράσταση, ανέπτυξε έναν τύπο ζωγραφικής κυριευμένο από ένα θέμα επαναλαμβανόμενο και μια τεχνική χαλαρή και ρευστή που γέμιζε όλη την επιφάνεια του καμβά,\n3 επιστρέφοντας το θέμα μέσα στον ίδιο του τον κόσμο. Το έργο γινόταν σχεδόν αφαιρετικό. Το 1955 ο Βρετανός κριτικός David Sylvester δήλωνε πως στην τέχνη «βίαιες επιφάνειες πήραν την θέση των ήρεμων» και ότι «η παρούσα εποχή τέρπεται από την υφή και το παράξενο, αξιοποιεί το τυχαίο και φλερτάρει με την ατέλεια». Ο Μονέ έγινε, σύμφωνα με τα λόγια του Sylvester «η πιο πρόσφατα αναστημένη θεότητα στον κόσμο» (παρόλο που επεσήμανε ότι αντί για ανάσταση επρόκειτο μάλλον για μια νέα ανακάλυψη αφού το όψιμο έργο του καλλιτέχνη είχε μείνει στο σκοτάδι για δεκαετίες). Στην αναδρομική έκθεση «Αφαίρεση στον 20ό αι.» στο Γκουγκενχάιμ Νέας Υόρκης το 1996 ο Mark Rosenthal αποκάλεσε τον Μονέ «εφαλτήριο για τις εναρκτήριες βουτιές στην αφαίρεση» μαζί με τους συμβολιστές και τον Σεζάν. Εν συνεχεία οι εκθέσεις «Ο Μονέ στον 20ό αι.», στο Λονδίνο (Royal Academy of Arts) και στη Βοστώνη (Museum of Fine Arts) το 1998 και 1999 αντίστοιχα, ανέδειξαν και πάλι τη θέση του Μονέ ως επαναστατικού καλλιτέχνη. Στο θέμα της «αναβίωσης» της φήμης του Μονέ στις ΗΠΑ αφιερώνει ένα καλά τεκμηριωμένο κεφάλαιο ο Σταύρος Τσιγκόγλου στο βιβλίο του «Η τέχνη στις αρχές του 20ού αιώνα» (εκδ.λιβάνη, 2005). Παρακολουθώντας ιστορικά όλες τις κινήσεις ανανέωσης ενδιαφέροντος για τον Μονέ και την παράλληλη προβολή σύγχρονων καλλιτεχνών εκθέτει «τους περίπλοκους μηχανισμούς του χώρου της τέχνης που γράφουν και ξαναγράφουν την ιστορία της τέχνης, προωθώντας έναν καλλιτέχνη ή ένα κίνημα και δημιουργώντας μύθους, που έχουν ως αποτέλεσμα επιτυχημένες εκθέσεις και εκδόσεις. Είναι προφανές πως η κριτική επανεξέταση και προβολή των έργων της τελευταίας περιόδου του Μονέ έγινε για να ενισχύσει την καλύτερη αξιολόγηση και προσέγγιση από το ευρύ κοινό των έργων της αφαιρετικής ζωγραφικής δύο γενιών Αμερικανών καλλιτεχνών.» Στόχος και της παρούσας έκθεσης εξάλλου, σύμφωνα με τους διοργανωτές, είναι με τη διασταύρωση της ματιάς να ανακαλύψει ο θεατής όχι μόνο κάτι καινούργιο για τον Μονέ μέσα από τους αφηρημένους ζωγράφους αλλά και κάτι καινούργιο σχετικά με την αφαίρεση μέσα από τον Μονέ. Πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς μέσα από τον δίαυλο των έργων του Μονέ διανοίγονται στον επισκέπτη νέα μονοπάτια εισχώρησης στον αινιγματικό κόσμο της αφαίρεσης. Σε αυτόν τον διάλογο αναδύονται παραλληλισμοί και συμπτώσεις που εμπλουτίζουν σημαντικά την εμπειρία του θεατή. Τα έργα του Μονέ κοντά στα έργα της αφαίρεσης λειτουργούν σαν ένας ερμηνευτικός φακός. Ο συγγραφέας Οκτάβιος Μιρμπώ περιέγραψε τον Μονέ ως έναν ζωγράφοποιητή με ένα «θαυμαστό μάτι που καταφέρνει να ελέγξει τον ήλιο, να\n4 διαπεράσει το ανεξερεύνητο και το μη ορατό και να κατακτήσει άγνωστες φόρμες και νέες πτυχές του φωτός». Μελετώντας συνεχώς το φως ως δόνηση του χρώματος το μάτι του Μονέ δεν ήταν πια ένα παθητικό όργανο μεταφοράς της πραγματικότητας αλλά ένας ενεργός μεσάζων ερμηνείας. Βλέποντας το Νυχτερινό του Μονέ δίπλα στους μαύρους πίνακες της τελευταίας περιόδου του Ρόθκο εντυπωσιακές συνθέσεις δραματικών χρωματικών αρμονιών νοιώθει κανείς πως και κάθε καλλιτέχνης προσπαθεί να μοιραστεί με τον θεατή μια μεταγραφή της μοναχικής, διαλογιστικής εμπειρίας του. Οι βραχώδεις ακτές στο Etretat, είναι ένας γραφικός τόπος στη Νορμανδία, που γοήτευε τον Μονέ στην προσπάθειά του να αποτυπώσει το φευγαλέο. Η έννοια του μεταβλητού στη φύση αντιπαραβάλλεται με τα συναισθήματα του εφήμερου και του μάταιου της ανθρώπινης μοίρας. Ο Γκυ Ντε Μωπασάν, που κατοικούσε στην περιοχή και είχε δώσει λογοτεχνική μορφή στους βράχους στο Etretat, συναντούσε τον ζωγράφο καθώς οδοιπορούσε στην ακτή «αναζητώντας εντυπώσεις». Σε ένα άρθρο, γραμμένο εν είδει επιστολής, ομολογούσε πως το να δει τον Μονέ να ζωγραφίζει είχε αλλάξει για πάντα τον τρόπο του να βλέπει. Ο τρόπος με τον οποίο ο Μονέ απορροφούσε τους ρυθμούς της φύσης για να τους μετατρέψει σε εσωτερικά του συναισθήματα συνδέθηκε αργότερα με τις χρωματικές αφαιρέσεις μεταγενέστερων καλλιτεχνών όπως ο Μ. Ρόθκο και ο Α. Γκότλιμπ. Σε ποιο βαθμό όμως μπορεί το έργο αυτών των καλλιτεχνών να τοποθετηθεί σε σχέση με την εσώκλειστη φωτεινότητα του Μονέ; Ρόθκο και Γκότλιμπ δημιούργησαν έργα μιας διεσταλμένης φωτεινότητας που εκφράζει καθολικά συναισθήματα και συμπαντικές συγκινήσεις. Οι καμβάδες του Ρόθκο με το μεγάλου μεγέθους χρωματικό πεδίο και τις ανοιχτές, δονούμενες ορθογώνιες φόρμες, που επιπλέουν σε ακαθόριστο χώρο, συσχετίστηκαν με κάποιες όψεις της εμπρεσιονιστικής φωτεινότητας, και ειδικά του Μονέ. Σαν τον Μονέ ο Ρόθκο προσπάθησε με την τεχνική του να κάνει προφανές ότι η πηγή του φωτός αναδύεται βαθειά μέσα από το ίδιο το χρώμα. Το χρώμα αποκτά δόνηση καθώς εμφανίζεται να έχει μια διαστελλόμενη άλω που αποκρίνεται και αντιστοιχεί σε κάποιο είδος εσωτερικής πηγής. Στα τέλη του 1950 ο Γκότλιμπ εξελίχθηκε προς συναισθηματικές και φωτεινές αφαιρέσεις, στις οποίες η πυρακτωμένη φωτεινότητα και η ακτινοβολούσα διάχυση δείχνουν την πρόθεση του καλλιτέχνη να δημιουργήσει μια διαλογιστική ακτινοβολία, όχι ξένη με τα εφέ του φωτός στα έργα του Μονέ.\n5 Τα τελευταία χρόνια του 19 ου αι. ο Μονέ επιβιβάστηκε λοιπόν στο πιο φιλόδοξο σχέδιό του, αυτό που θα είχε τις μεγαλύτερες συνέπειες στην εξέλιξη της τέχνης του : το σχέδιο και την κατασκευή μιας λίμνης με νούφαρα στο καινούργιο κτήμα που προσέθεσε στον κήπο του. Σύμφωνα με την δική του κατανόηση των ανατολικών ασιατικών πολιτισμών θα δημιουργούσε έναν μικρόκοσμο που θα χρησίμευε ως θέμα στη ζωγραφική του συμβολίζοντας τη φύση. Μόλις τελείωσε τη λίμνη, τη διακόσμησε με πολλές υδρόβιες φυτικές ποικιλίες και ανέλαβε να ζωγραφίζει νούφαρα, τον τελικό στόχο της τέχνης του, την πιο πειραματική σειρά του. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του δούλευε με εμμονή και με έναν χωρίς προηγούμενο αυθορμητισμό αυτούς τους αμέτρητους καμβάδες μνημειακών διαστάσεων. Η μετάφραση των αντανακλάσεων πάνω στην επιφάνεια της λίμνης σε ζωγραφική θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ο τελικός φόρος τιμής του ηλικιωμένου εμπρεσιονιστή στην ενέργεια του οράν. Οι ένυδρες σκηνές εμπνευσμένες από τη λίμνη με τα νούφαρα δηλώνουν όμως και μια φανερή εννοιολογική απόσταση από το αρχικό εμπρεσιονιστικό σχέδιο, που βασιζόταν στη ζωγραφική έξω στο ύπαιθρο κάθε φαινομένου αλλαγής στο τοπίο. Ο Μονέ δεν χρειαζόταν πια να ταξιδεύει για να ζωγραφίζει έχοντας στη διάθεσή του ένα εικονικό θέμα κοντά στο σπίτι του, μια σκηνοθεσία που δημιούργησε ο ίδιος. Όταν η πρώτη σειρά «Τοπία του νερού» παρουσιάστηκε στη γκαλερί Durand Ruel το 1909 ο Roger Marx γοητεύτηκε από αυτή την οπτική εμπειρία και μίλησε «για την ψευδαίσθηση της ατελείωτης υγρής επιφάνειας χωρίς ακτές ή ορίζοντα». Στη συνέχεια το μέγεθος αυτών των πινάκων αυξάνεται, η εκτέλεση γίνεται όλο και πιο δυναμική και ελεύθερη, ατελείωτη. Ακόμα πιο σημαντικό ο Μονέ δεν ζωγραφίζει πια έξω. Στη «Λίμνη με νούφαρα» του ο καλλιτέχνης αποσιωπά κάθε αναφορά στη βλάστηση γύρω από την περίμετρο της λίμνης και η σύνθεση επικεντρώνεται σε ένα μικρό επιλεγμένο τμήμα. Η ζωγραφική γίνεται απλή επιφάνεια, χωρίς καθόλου αναφορές στον περιβάλλοντα χώρο ή την ατμόσφαιρα γενικά. Σε άλλα παραδείγματα μορφή και χρώμα εκρήγνυνται καθώς ξεχειλίζουν με τόση εκφραστική δύναμη ώστε η εικόνα χάνει την φιλολογικότητά της, παράγοντας την αίσθηση πως κάθε οπτικό ισοδύναμο με παρατηρούμενη πραγματικότητα έχει οριστικά εξαφανιστεί. Η οπτική αμφισημία της σκηνής καθιστά αδύνατο να γνωρίζουμε με σιγουριά τι ακριβώς βλέπουμε, όμως όπως στην περίπτωση της αφηρημένης ζωγραφικής είμαστε διορατικά γνώστες της φυσικής παρουσίας του έργου.\n6 Η επιφάνεια του νερού, επίπεδη και βαθειά ταυτόχρονα, παράγει το εφέ του χωρικού αποπροσανατολισμού που αυξάνει τη μεταφορική διάσταση αυτών των συνθέσεων. Δίνοντας έμφαση στις ποιητικές απηχήσεις των αντανακλάσεων ο Μονέ πλησιάζει τις αισθητικές σημειώσεις του φίλου του συμβολιστή Στεφάν Μαλαρμέ, o οποίος το 1885 αφιέρωσε το ποίημά του «Το άσπρο νούφαρο» σε αυτά τα γεμάτα συμβολισμό λουλούδια. Το 1952 τα μεγάλα μουσεία και οι ιδιωτικές συλλογές άρχισαν να ανακαλύπτουν και να αγοράζουν τα άγνωστα έργα που είχαν μείνει στο εργαστήριο του Μονέ στο Ζιβερνί. Ο Αντρέ Μασσόν αποκάλεσε τις αίθουσες με τα νούφαρα της Πινακοθήκης Orangerie : «Η Καπέλα Σιστίνα του εμπρεσιονισμού που κατήργησε τον τρόπο σχεδιασμού της εικόνας που ίσχυε για χίλια χρόνια» και προέτρεπε τους καλλιτέχνες να την επισκεφτούν γιατί η εμπειρία αυτή θα τους ωθούσε «στην εκπόνηση ενός νέου βάθους, μέσω μιας εκ νέου επινοημένης διαφάνειας». Ο Clement Greenberg, τεχνοκριτικός με μεγάλη επιρροή στην Αμερική μελέτησε τις «Μεγάλες Διακοσμήσεις» και έγραψε άρθρα για τις ομοιότητες με τα έργα των Αμερικανών αφηρημένων εξπρεσιονιστών, τους οποίους ήθελε να υποστηρίξει. Η προβολή του Μονέ από το ΜΟΜΑ στόχευε να γνωρίσει στο ευρύ κοινό τον αμερικάνικο αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Ο John Canaday παρουσίασε τον Μονέ ως «γέφυρα ανάμεσα στον εμπρεσιονισμό και στη σύγχρονη σχολή της ακραίας αφαίρεσης» και πρότεινε τον όρο «αφηρημένο εμπρεσιονισμό» για να χαρακτηριστούν έργα σαν του Τζάκσον Πόλλοκ. Έτσι «χρησιμοποιήθηκε» ο Μονέ για να προσεγγιστεί, να γίνει κατανοητή και να προβληθεί η αφαιρετική τέχνη. Ενώ οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες της αφαίρεσης ως προγόνους τους θεωρούσαν τους πρωτόγονους ζωγράφους, τους κυβιστές ή τους σουρεαλιστές. Εύστοχος είναι ο παραλληλισμός που κάνει ο Francisco J.R. Chaparro στην κριτική του για την παρούσα έκθεση ( Monet, Fragancia eterna, en Descubrir el arte, n.132). Ανατρέχει στην ταινία Being There (1979), βασισμένη στο βιβλίο του Τζέρσυ Κοζίνσκυ, όπου o Πήτερ Σέλλερς ερμηνεύει τον Chauncey Gardiner έναν αγαθό κηπουρό, ο οποίος έχοντας περάσει όλη του τη ζωή προσέχοντας έναν κήπο, ανάμεσα σε φυτά, κλαδευτήρια και παρτέρια, συναντιέται ξαφνικά με τον πραγματικό κόσμο. Τα σχόλιά του όμως, κατά περίεργο τρόπο, προσλαμβάνονται από την υψηλή κοινωνία ως βαθειές μεταφορές βοτανικής προέλευσης, εμποτισμένες με μια απλότητα αποκαλυπτική, τύπου ζεν : Πιστεύετε πως είναι δυνατόν να προωθηθεί η ανάπτυξη με κίνητρα παροδικά; ρωτάει ανήσυχος ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Πάντα, και αν οι ρίζες δεν είναι κατεστραμμένες δεν υπάρχει πρόβλημα.\n7 Το ασυνήθιστο αυτό πρόσωπο θυμίζει σε κάτι τον όψιμο Μονέ, ο οποίος κατέφυγε στα γεράματά του, έγκλειστος στο σπίτι κήπο στο Ζιβερνί εξαντλώντας τη λιγοστή του όραση στην ενδελεχή εξέταση των χρωμάτων που έριχνε στον καμβά με αξιοπρόσεκτη ορμή και ταχύτητα. Έξω μαινόταν ο πόλεμος, μέσα μια ντελικάτη αύρα λίκνιζε αρμονικά τα δέντρα, που απελευθέρωναν το φορτίο τους πάνω στο δέρμα του νερού. Αναρωτιέται ρητορικά ο Fr. Chaparro σε ποιόν αντιστοιχεί ο ρόλος του αφελούς σ αυτή την κινηματογραφική αναλογία; Τη δεκαετία του 50 το αμερικάνικο κοινό μασούσε ακόμα τη δύσκολη μπουκιά του Τζάκσον Πόλλοκ, εστεμμένου βασιλιά της μοντέρνας ζωγραφικής από την φορμαλιστική κριτική, όταν τα βορειοαμερικάνικα μουσεία άρχισαν να αναστηλώνουν τη φιγούρα του όψιμου Μονέ. Η ατελείωτη σειρά του από τα νούφαρα δεν ήταν πια ο αντιπερισπασμός ενός αργόσχολου ζωγράφου. Έγινε ένα λαμπρό προάγγελμα! Ο Μονέ είχε δημιουργήσει, χωρίς να το ξέρει, ένα αποδεκτό παρελθόν για τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Ο Μονέ έγινε για τους αφηρημένους εξπρεσιονιστές, ό,τι ο Σεζάν για τον κυβισμό, χάρη στο θαύμα μιας αντίστροφης γενετικής, από τους γιούς στους πατέρες! Μέσα στο παιχνίδι των εξουσιών του βορειοαμερικάνικου χώρου της τέχνης την εποχή του 50 και κατά την αναζήτηση ενός ευρωπαϊκού σπόρου, ο Κλωντ Μονέ μετατράπηκε σε οδοδείκτη της αφαιρετικής τέχνης. Με αποτέλεσμα πολλοί ζωγράφοι της αφαίρεσης να συρρέουν τότε στο Ζιβερνί εν είδει προσκυνήματος. Σίγουρα δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς στον Μονέ πως άφησε τη ζωγραφική σε ένα στάδιο διαφορετικό από αυτό που τη βρήκε. Την εμπλούτισε με ελευθερία χρώματος σε μια ύφανση όπου οι πινελιές αναμειγνύονται χωρίς να συγκολλώνται μεταξύ τους με φωτοσκίαση και χωρίς να είναι υποταγμένες στην αληθοφάνεια. Μπογιά και φόρμα κατοικούν στο ίδιο επίπεδο, σε ένα παράθυρο παραίσθησης που θαμπώνει. Με τον Κλωντ Μονέ άρχισε να αναγνωρίζεται στη ζωγραφική ένας τρόπος ανεξάρτητης έκφρασης που αναζητάει τη μυστική στροφή έξω από τον χώρο χρόνο. Η περιστροφή της τέχνης στη δεκαετία του 50 έπεσε πάνω στις συντεταγμένες του Μονέ. Εσωστρεφής, μισότυφλος και ερημίτης, έγινε το σύμβολο της δημιουργικής αυτονομίας της ζωγραφικής που δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα εξωτερικό κανόνα. Ταίριαζε ως αίμα προγονικό για τον Τζάκσον Πόλλοκ. Ωστόσο η αφαίρεση δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Από άλλη κατεύθυνση άφησε το δικό της κορυφαίο στίγμα στην τέχνη. Και επιστρέφοντας στον Francisco Chaparro : «Αυτό που ενδιαφέρει εδώ περισσότερο από το να πλοηγήσουμε ένα καράβι πάνω στα αιμοφόρα αγγεία\n8 μιας καλλιτεχνικής συγγένειας είναι η ευκαιρία να ξαναδούμε τον Μονέ ως ένα ζωγράφο αυθεντικό, προφήτη μόνο του εαυτού του, κάτι που από μόνο του κάνει την έκθεση πολύ ενδιαφέρουσα. Κριτικοί όπως ο Greenberg επιθυμούσαν να σπείρουν και τα δικά τους νούφαρα ανάμεσα σε εκείνα του Μονέ, περιμένοντας ανήσυχοι τους θριαμβεύοντες βλαστούς της αφηρημένης τέχνης, να αναπαράγουν το αιώνιο άρωμα ως τον ουρανό. Όμως, σε αυτή την περίπτωση ο κηπουρός μας, ο Chauncey Gardiner, θα απαντούσε : «Το άνθος του νούφαρου είναι άνθος μιας μέρας». Κατερίνα Καζολέα Λόγια του Μονέ : «Θέλω να εκφράσω αυτό που βιώνω όταν κοιτάζω τη φύση και για να μεταφέρω αυτό που νοιώθω ξεχνάω εντελώς τους στοιχειώδεις κανόνες της ζωγραφικής, αν τέλος πάντων υφίσταται κάτι τέτοιο». «Τα υδάτινα τοπία και οι αντανακλάσεις μού έχουν γίνει έμμονη ιδέα. Επιμένω να αναπαραστήσω το τι αισθάνομαι.» «ρεύμα χωρίς όχθη. στο ρεύμα της συναίσθησης εσωτερικές και εξωτερικές εικόνες αποδεικνύονται ίδιες». «Μια ψευδαίσθηση ενός συνόλου χωρίς τέλος, ένα κύμα χωρίς ορίζοντα ή ακτή» «Δεν έχω κάνει τίποτα παραπάνω από το να στοχάζομαι για το τι μού έδειξε το σύμπαν, με σκοπό να καταγράψω τη μαρτυρία μου αυτή με το πινέλο μου», είχε πει ο Μονέ στον πρωθυπουργό της Γαλλίας Georges Clemenceau.\n9 Claude Monet Impression, soleil levant, 1873 Claude Monet Charing Cross Bridge. Fumées dans le brouillard, Claude Monet Vιtheuil dans le brouillard, vers 1879 Claude Monet La Cabane à Trouville, 1881 Claude Monet Londres. Le Parlement. Reflets sur la Tamise, 1905 Claude Monet La Meule, Claude Monet Le Pont japonais, vers 1918 Claude Monet Saule pleureur, 1919 Claude Monet Bras de Seine, prés de Giverny, soleil levant, 1897 Claude Monet Νούφαρα, Claude Monet Γέφυρα Charing Cross, 1901 Orangerie, Νούφαρα Riopelle, Ανάμνηση του Μονέ, 1964 Claude Monet Glycines,\n10 Sam Francis, Τοιχογραφία Βασιλείας Ι, SAM FRANCIS, 1957 JOAN MITCHELL, Sans Pierre, 1969 JOAN MITCHELL, Φιλύρα, 1978 ZAO WOU KI, Άτιτλο, 2005 Rothko, Επίχρυσο και πορφύρα, 1956 Gerhard Richter, St. Bridget, 1988 Gerhard Richter, Αφηρημένη ζωγραφική, λίμνη, 1997 Ad.Gottlieb, Συνέπειες, 1959 Cy Twombly, Ατιτλο, 1986 Cy Twombly, Ατιτλο, 1988 Σημείωση: Οι πιο πάνω φωτογραφίες ελήφθησαν από την ιστοσελίδα του Musée Marmottan Monet σύμφωνα με τους όρους χρήσης αυτής. (www.adagp.fr) Masson, Η άνοιξη πλησιάζει, 1957


Έκδοση Δελτίου Ταξινόμησης αγροτικού μηχανήματος – Ένωση Αγρινίου\nΠαρασκευή, 05 Ιανουάριος 2018 — Κατηγορίες: Η φωνή του αγρότη\nΤιμολόγιο αγοράς (πρωτότυπο).\nΠιστοποιητικό ταυτότητας του κατασκευαστή (όταν πρόκειται για καινούργιο) και του ιδίου του εμπόρου εισαγωγέα (όταν πρόκειται για μεταχειρισμένο ελκυστήρα). Τα δικαιολογητικά αυτά είναι υποχρεωτικά μόνο για την περίπτωση χορήγησης Δελτίου Ταξινόμησης γεωργικού ή δασικού ελκυστήρα.\nΥπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του Ν. 1599/86, στην οποία θα δηλώνεται ότι: i. διαθέτει συνεργείο επισκευών για την τεχνική εξυπηρέτηση του αγροτικού μηχανήματος, ii. έχει επάρκεια ανταλλακτικών & αναλαμβάνει την υποχρέωση να προμηθεύει τον αγοραστή με ανταλλακτικά, iii. χορηγεί εγγύηση καλής λειτουργίας για έναν (1) χρόνο, και iv. Χορηγεί βιβλίο οδηγιών χρήσης και συντήρησης στην Ελληνική γλώσσα στους αγρότες – χρήστες των μηχανημάτων όπως το επιδεικνυόμενο στην Υπηρεσία.\nΒιβλίο οδηγιών χρήσης και συντήρησης το οποίο πρέπει να είναι, σε πιστή μετάφραση του αρχικού (ξενόγλωσσου) και σε καλή κατάσταση. Μετά τον έλεγχο τίθεται η σφραγίδα και η υπογραφή της Υπηρεσίας και επιστρέφεται.\nΠαράβολο που καθορίζεται με την Κ.Υ.Α. οικ.9582/Γ3Γ/1866/6-3-07 (ΦΕΚ 328/Β/9-3-07).\nΠαραστατικά τελωνείου (όταν εισάγεται από τρίτες χώρες εκτός Ε.Ε.).\nΤους αριθμούς σειράς πλαισίου και κινητήρα του πρώτου εισαχθέντος μηχανήματος.\nΟ αγρότης μπορεί να εισάγει από το εξωτερικό ένα γεωργικό μηχάνημα για δική του χρήση καινούργιο ή μεταχειρισμένο από έμπορο του εξωτερικού ή από άλλο αγρότη.\nΕφόσον είναι εγκεκριμένου τύπου (έχει Εθνική έγκριση) και έχει και τις λοιπές προϋποθέσεις για την κυκλοφορία του (ανάλογα με την κατηγορία του μηχανήματος) π.χ. την ανάλογη σήμανση για τα καυσαέρια, η αρμόδια Υπηρεσία χορηγεί «Δελτίο Ταξινόμησης».\nΤιμολόγιο αγοράς ή ιδιωτικό συμφωνητικό όταν πρόκειται για αγορά από έμπορο ή άλλο αγρότη. Το ιδιωτικό συμφωνητικό πρέπει να είναι θεωρημένο για το γνήσιο της υπογραφής.\nΥπεύθυνη δήλωση του Νόμου 1599/86 (άρθρο 8) στην οποία δηλώνεται:\nότι εισήγαγε μόνος του για δική του χρήση το γεωργικό μηχάνημα (τύπος, αριθμοί πλαισίου και κινητήρος)\nότι αναλαμβάνει ο ίδιος την εξεύρεση ανταλλακτικών, τη συντήρηση και την επισκευή του μηχανήματος και\nότι δεν πρόκειται να πωλήσει το μηχάνημα πριν την παρέλευση δύο (2) ετών από την απογραφή του.\nΠιστοποιητικό ταυτότητας του κατασκευαστή όταν είναι καινούργιο.\nΆδεια κυκλοφορίας του μηχανήματος από τη χώρα προέλευσης σε ισχύ ή φωτοαντίγραφο αυτής ή βεβαίωση του κράτους προέλευσης όταν έχει παρακρατηθεί από τις αρχές που την είχαν εκδώσει.\nΒεβαίωση ελέγχου εξουσιοδοτημένου συνεργείου για την καλή κατάσταση του μηχανήματος (πέδηση, οδήγηση κλπ.), όταν το αγροτικό μηχάνημα είναι μεταχειρισμένο.


Ο άπιστος Θωμάς στην αστυνομία - α\nΗ σκοτεινή πλευρά του Σέρλοκ Χολμς\nO Σέρλοκ Χολμς έκλεισε τα μάτια του κι ένωσε τα δάχτυλα των χεριών του, με τους αγκώνες στα μπράτσα της πολυθρόνας. "Ο ιδανικός στοχαστής", παρατήρησε, "καταφέρνει να συμπεραίνει όχι μόνο την αλυσίδα των γεγονότων που οδηγούν σ' ένα περιστατικό όταν του το παρουσιάζουν σ'όλες του τις λεπτομέρειες, αλλά και τα αποτελέσματα που θα επακολουθήσουν."\nΑυτή η πασίγνωστη εικόνα του κορυφαίου ήρωα της σύγχρονης εγκληματολογίας είναι δυστυχώς πλάσμα της φαντασίας του Αρθουρ Κόναν Ντόιλ. Ο αστυνομικός που καλείται να εξιχνιάσει σήμερα ένα έγκλημα, όσες ώρες και να κάτσει στην πολυθρόνα του, όσες πίπες και να ανάψει, δεν είναι δυνατόν να βρει τον ένοχο, αν δεν καταφύγει στη βοήθεια μιας σειράς τεχνικών υπηρεσιών, που θα τον οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου ή στο χάος. Πίσω από τον αστυνομικό υπάλληλο καραδοκεί ο ιατροδικαστής, ο φωτογράφος, ο δακτυλοσκόπος, ο ανθρωπομετρητής, ο χειριστής του ηλεκτρονικού υπολογιστή.\nΤην εξέλιξη αυτή των σύγχρονων αστυνομικών μεθόδων περιγράφει στην "Αφωνη Μαρτυρία" του ήδη από το 1950 ο αστυνομικός διευθυντής Ηλίας Χαϊδεμένος. Αναφερόμενος στον πρωτοπόρο Αυστριακό ανακριτή Hans Gross, ο Χαϊδεμένος θυμίζει μια περίπτωση πραγματικού Σέρλοκ Χολμς: "Εις αστυνομικός, τεθείς επί τα ίχνη κακοποιού, διά των ιχνών των βημάτων του και μόνον δι' αυτών, ανεκάλυψεν ότι: Συνωμίλησεν επί μακρόν με γνωστόν πρόσωπον το οποίον συνήντησεν καθ' οδόν. Εις εκ των δύο εκάπνιζε και μάλιστα εξεκένωσε την καπνοσύριγγα, αλλά και ήναψεν αυτήν πάλιν. Αύτη περιείχε καπνόν ισχυρόν, ο δε καπνιστής έπτυε καθ' οδόν. Ο κακοποιός ήτο υψηλότερος του άλλου, αμφότεροι δε αφού εβάδισαν επί τι διάστημα έφθασαν εις ένα πανδοχείον εις το οποίον παρέμειναν επί μακρόν."\n"Λέγεται ότι η φαντασία πρέπει να είναι χαρακτηριστικόν γνώρισμα διά τον αστυνομικόν και διά τον ανακριτήν", σχολιάζει ο Χαϊδεμένος. "Αλλά η φαντασία η οποία συμβαδίζει με την λογικήν και την πείραν", συμπληρώνει. Εδώ και έναν αιώνα, οι επίδοξοι Σέρλοκ Χολμς όλου του κόσμου συλλέγουν με υπομονετικότητα τα αποτυπώματα των τροχών, των ποδιών, των δοντιών και των δαχτύλων των υπόπτων. Ψάχνουν με μανία τη στάχτη των τσιγάρων, τις τρίχες, τις κηλίδες, τα κομματάκια δέρματος, τα ούρα, τον εμετό, τα κόπρανα και καθετί άλλο που θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο ή πειστήριο της εγκληματικής δραστηριότητας. Αλλά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, ο σύγχρονος Σέρλοκ Χολμς κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μεταμορφωθεί σε επιθεωρητή Κλουζό.\nΥπάρχει, μάλιστα, η κρυφή ελπίδα των αστυνομιών όλου του κόσμου, ότι κάποτε τα τεχνικά μέσα του κράτους θα είναι τόσο ανεπτυγμένα, ώστε η αποκάλυψη των δραστών μιας εγκληματικής ενέργειας θα είναι απλώς ζήτημα τροφοδότησης του κατάλληλου ηλεκτρονικού υπολογιστή με τα στοιχεία κάποιας υπόθεσης. Η "ανακριτική" εμφανίζεται ως επιστήμη, η οποία θα παράσχει ακλόνητα ("επιστημονικά") πειστήρια στην αστυνομική απόδειξη. Ομως η διαμάχη κλέφτη κι αστυνόμου απέχει πολύ απ' το να είναι πρόβλημα "τεχνικό". Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλήθειας αυτής είναι η πιο γνωστή αστυνομική υπόθεση των τελευταίων δεκαετιών, η υπόθεση του Ο.J. Simpson στις ΗΠΑ. Μια πολύμηνη διαδικασία που βασίστηκε στα πλέον σύγχρονα τεχνικά μέσα απόδειξης κατέληξε σε ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο. Δεκάδες συνεδριάσεις του δικαστηρίου αναλώθηκαν για την ενημέρωση των ενόρκων γύρω από την τελευταία λέξη της ιατροδικαστικής: την ανάλυση του DNA. Και στο τέλος αυτής της ιστορίας, πείστηκαν για την ενοχή του δημοφιλούς αθλητή όσοι ήταν από την αρχή πεισμένοι, και τον αθώωσαν όσοι αμφέβαλαν εξαρχής. Το τηλεοπτικό κοινό που παρακολούθησε όλη τη διαδικασία παρέμεινε εξίσου διαχασμένο όσο και στην αρχή. Η πολυδιαφημισμένη εξέταση του DNA, αποδείχθηκε σαθρή αποδεικτική μέθοδος.\nΜικρό δείγμα αυτής της επιστημονικής ουτοπίας είχαμε πολύ πρόσφατα και στη χώρα μας, όταν χωρίστηκαν στα δύο οι ιατροδικαστές, με αφορμή το θάνατο ενός φαντάρου στον Εβρο. Τον περασμένο Ιούνιο γίναμε μάρτυρες τηλεοπτικής μονομαχίας ιατροδικαστών για τον τρόπο που πέθανε (ή σκοτώθηκε) ο 20χρονος στρατιώτης Σπύρος Ρομιόπουλος. Για την αμφίβολη επιστημονική βεβαιότητα των ιατροδικαστικών γνωματεύσεων είχαμε προειδοποιηθεί από αρκετά πρόσφατα περιστατικά. Οπως η διάγνωση ότι ο εφοπλιστής Τυπάλδος είχε πεθάνει από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ενώ αποδείχθηκε ότι υπήρξε θύμα της "εταιρίας δολοφόνων"), ή η αποκάλυψη χεριού γυναίκας στο Σχιστό (στο τέλος μάθαμε ότι επρόκειτο για άκρο πιθήκου).\nΑλλά και όλα τα ανεξιχνίαστα ή σκοτεινά εγκλήματα των τελευταίων δεκαετιών, φέρουν την προβληματική σφραγίδα ενός "ειδικού τεχνοκράτη". Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Πατέρας της σύγχρονης σήμανσης είναι ο Γάλλος Alphonse Bertillon, ο οποίος εφάρμοσε πρώτος την "ανθρωπομετρική" μέθοδο. Σε ένα επιστημονικό κλίμα, όπου επικρατούσαν οι φυλετικές θεωρίες του Λομπρόζο, σύμφωνα με τις οποίες τα εξωτερικά χαρακτηριστικά προδίδουν τον "εγκληματία άνθρωπο", ο Bertillon υποστήριξε την άποψη ότι η ταυτότητα κάθε ανθρώπου είναι μετρήσιμη. Ακόμα και σήμερα η ανθρωπομετρική μέθοδος του Bertillon, σε συνδυασμό με τη δακτυλοσκοπία είναι η βάση των εγκληματολογικών εργαστηρίων σ' όλο τον κόσμο. Και όμως, ο Bertillon βαρύνεται με το μεγαλύτερο φιάσκο στην ιστορία της εγκληματολογίας. Είναι αυτός που γνωμάτευσε (κατά την υπόδειξη του φίλου του υπουργού στρατιωτικών της Γαλλίας) ότι ο λοχαγός Ντρέιφους ήταν ο συντάκτης ενός "προδοτικού σημειώματος" περί νέων όπλων των Γάλλων προς τον στρατιωτικό ακόλουθο της Γερμανίας. Η επιστημονική εγκυρότητα, δηλαδή, του Bertillon, είναι αυτή που έστειλε τον αθώο Ντρέιφους στο κάτεργο και την ατίμωση. Μέχρι το τέλος της ζωής του, και μετά την αποκάλυψη της σκευωρίας και την αποκατάσταση του Ντρέιφους, ο Bertillon αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ευθύνη του.\nΟσο για την ελληνική "επιστημονική ανακριτική", αυτή έχει στηριχθεί επί δεκαετίες στην αυθεντία του ιατροδικαστή Δημητρίου Καψάσκη, συγγραφέα πολλών σχετικών πραγματειών. Είναι αυτός που συνέδεσε το όνομά του με τα διασημότερα εγκλήματα της εποχής μας. Τις δολοφονίες του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Νικηφόρου Μανδηλαρά, της Ευγενίας Νιάρχου, της Αν Τσάπμαν. Οι γνωματεύσεις του έδωσαν πάντα την επιθυμητή επιστημονική λύση του μυστηρίου, σύμφωνα με τις επιταγές κάθε ιστορικής περιόδου.\nΗ επίκληση, λοιπόν, της τεχνολογίας δεν εξασφαλίζει καθόλου τη θετική έκβαση της εγκληματολογικής έρευνας. Και κάθε φορά που υιοθετείται κάποια τεχνολογική καινοτομία στο χώρο της "άφωνης μαρτυρίας", συνήθως πρέπει να αναζητήσουμε κάποιο άλλο κοινωνικό αίτιο που την επιβάλλει, και όχι την καθαρά ανακριτική σκοπιμότητα. Το παράδειγμα της γενίκευσης της δακτυλοσκοπίας στην Ελλάδα είναι σχετικά πρόσφατο και χαρακτηριστικό. Οσο κι αν επιμένουν να το λησμονούν όσοι αναθεματίζουν τις νέες ευρωπαϊκές ταυτότητες που προβλέπει η συμφωνία Σένγκεν, η Ελλάδα έχει εδώ και 40 χρόνια εφαρμόσει μονομερώς το δικό της "χάραγμα του Αντιχρίστου", θεσπίζοντας τη μαζική δακτυλοσκόπηση και φωτογράφηση του πληθυσμού. Οι ισχύουσες ελληνικές ταυτότητες -αυτές που υπερασπίζονται στο όνομα της ελευθερίας του πολίτη οι ευσεβείς αντιευρωπαϊστές- είναι οι πιο λεπτομερείς (και αδιάκριτες). Οσο για τους λόγους που έγινε αυτή η μαζική φωτογράφηση και δακτυλοσκόπηση του ελληνικού πληθυσμού, αυτοί πρέπει μάλλον να αναζητηθούν σε πολιτικούς λόγους. Μέχρι τό 1955 που πάρθηκε η σχετική απόφαση, μόνο ένα κράτος είχε κάνει κάτι ανάλογο: πρόκειται για το ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής, που αποφάσισε το 1954 τη μαζική φωτογράφηση και δακτυλοσκόπηση όλων των κατοίκων άνω των 16 ετών. Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τι είδους εγκλήματα αντιμετώπιζε το καθεστώς του απαρτχάιντ μ' αυτό τον τρόπο. Το λέει καθαρά άλλωστε το σχετικό Κυβερνητικό Διάταγμα, το φέρει τον εύγλωττο τίτλο "περί φυλετικής διακρίσεως και διαχωρισμού".


Aκροβασίες: Bazaar βιβλίων στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα\nΟπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, στο εφετινό BAZAAR θα διατεθούν 246 τίτλοι, που έχουν εκδοθεί από το Μουσείο Μπενάκη, με έκπτωση 50% και 70% επί της λιανικής τιμής πωλήσεώς τους.\nΣημειώνεται ότι το Πολιτιστικό Κέντρο του Μουσείου Μπενάκη βρίσκεται στον αρ. 138 της οδού Πειραιώς, η οποία αποτελεί έναν από τους βασικούς νέους άξονες ανάπτυξης της Αθήνας. Η ανάπλαση του ήδη υπάρχοντος κτίσματος, που είναι οργανωμένο γύρω από εσωτερικό αίθριο, έχει υλοποιηθεί χάρη στη συγχρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σύνολο του νέου κτηρίου καταλαμβάνει έκταση 8.200 τ.μ. με υπόγειους χώρους 2.800 τ.μ. και εσωτερικό αίθριο 850 τ.μ. Οι εκθεσιακοί χώροι καλύπτουν επιφάνεια 3.000 τ.μ., το αμφιθέατρο είναι χωρητικότητας 300 ατόμων, ενώ υπάρχουν και αίθουσες που φιλοξενούν τις υπηρεσίες του Μουσείου.


ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ 1826 – ΛΑΡΙΣΑ 2013: ΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ (VIDEO) – Premium Afo\nHome/ΘΕΜΑΤΑ/ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ 1826 – ΛΑΡΙΣΑ 2013: ΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ (VIDEO)\nΜΕΣΟΛΟΓΓΙ 1826 – ΛΑΡΙΣΑ 2013: ΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ (VIDEO)\nΔημοσίευση: 24/04/2019 22:06\nΤον Μάρτιο του 2013 ο Τύπος αποτυπώνει την πρώτη παρουσία του Συνδέσμου στην κοινωνία.\nΜε τον ευρηματικό τίτλο “Οι εγκλωβισμένοι βγαίνουν μπροστά” ο Κώστας Σπανούλης, μέλος της προσωρινής διοικούσας επιτροπής δίνει το στίγμα του Συνδέσμου, ο οποίος μετρά μόλις λίγες ημέρες ζωής.\nΑδόκιμος και ενδεχομένως “ασεβής” ο παραλληλισμός, ωστόσο και στην περίπτωση του μαρτυρικού Μεσολογγίου είχαμε χιλιάδες εγκλωβισμένους που πλήρωσαν με τη ζωή τους την προσπάθειά τους για ελευθερία.\nΣτις 21/4/2019 τιμήθηκε η μνήμη αυτών των Ελλήνων με τις ετήσιες εκδηλώσεις. Εκεί βρέθηκαν 6 Μέλη του Δ.Σ. του Συνδέσμου καθώς και η camera του afo.gr\nΓια όλους εμάς που βρεθήκαμε σίγουρα μπροστά σε κάποια παρέλαση στη ζωή μας, διαπιστώσουμε ότι αυτές οι εκδηλώσεις μνήμης σαφώς εξέπεμψαν ισχυρότερα συναισθήματα και συγκίνηση στους παρευρισκόμενους θεατές.\nΗ camera του afo.gr διείσδυσε σε κεντρικά σημεία της παρέλασης και σας παρουσιάζει ένα 18λεπτο video: Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ\nΗ κατάσταση μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι’ αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου). Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.\nΗ επέτειος της 21/4/2019 ολοκληρώθηκε με αεροπιρική επίδειξη από μαχητικό F16\nΤα χαρακτηριστικά πλάνα από την camera του afo.gr είναι εντυπωσιακά:\nΔημοσίευση: 25/04/2019 13:38 στις 13:38


Survivor – Αλέξης Παππάς: «Αδιαφορώ πλήρως για τη στάση» τους – Ανοίγουν μια λακούβα και θα πέσουν μέσα | Reader\nΈξαλλος και με τους συμπαίκτες του στην μπλε ομάδα αλλά και με τους κόκκινους ο Αλέξης Παππάς στο Survivor.\nΛίγο πριν το δεύτερο αγώνισμα ασυλίας, ο Αλέξης Παππάς «τα έβαλε» με όλους. Όταν ο Γιώργος Λιανός τον ρώτησε πώς νιώθει που τα παιδιά της ομάδας του έχουν στοχοποιήσει τον ίδιο, τον Chris και την Ελευθερία Ελευθερίου, ο Αλέξης Παπάς δήλωσε χωρίς περιστροφές: «αδιαφορώ πλήρως για τη στάση των παιδιών που υποστηρίζουν ξανά ότι θα μας ψηφίσουν. Καλά θα κάνουν να μας ψηφίσουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ανοίγουν μια δική τους λακούβα και θα πέσουν πάλι μέσα».\n«Το τι έχει γίνει στην απέναντι ομάδα με αφήνει παγερά αδιάφορο και μου έχει δώσει μέχρι στιγμής μια αίσθηση αηδίας. Βλέπω ομάδες και παραομάδες και υποομάδες από εκεί που ήταν αγαπημένοι τώρα να είναι τσακωμένοι» πρόσθεσε με νόημα ο Αλέξης Παππάς.\nΌταν ο Νίκος Μπάρτζης κατηγόρησε τον Αλέξη Παππά ότι έχει αρχηγικές τάσεις και πως η συμπεριφορά του έχει αλλάξει και «το παίζει» θλιμμένος για να συγκινήσει τον κόσμο, ο ηθοποιός του απάντησε: «Δεν έχουμε σαν στόχο να παραμείνουμε ως το τέλος. Εμείς ήρθαμε να απολαύσουμε το παιχνίδι, ο κόσμος είναι αυτός που θα κρίνει. Δεν με αφορά αν θα φύγω αυτή την εβδομάδα ή την 25η».\nΤρέξιμο στην πόλη: Μια νέα κουλτούρα που «γέννησε» η καραντίνα


Όσα θάφτηκαν: Τα ψεύτικα τα λόγια… - Δρόμος της Αριστεράς\nΑρχική στήλες Όσα θάφτηκαν: Τα ψεύτικα τα λόγια…\n«Τα είπα και στον κ. Μπαρόζο και στον κ. Ρομπέι και στον φίλο μου τον κ. Σουλτς: οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν είναι τίποτε άλλο από νεοαποικιακές πολιτικές. Όταν σε βρουν σε αδύνατη θέση, σε βαράνε από πάνω.\nΚαι αυτό το θεωρώ, από άποψη αρχής, απαράδεκτο. Πού είναι η αλληλεγγύη της Ένωσης; Η καταπίεση υπάρχει, η κοινωνική αδικία διευρύνεται, πληρώνει το τίμημα ο απλός άνθρωπος και κάποιοι κερδοσκοπούν. Η Κύπρος νιώθει κατατρεγμένη, υποχρεωθήκαμε να απευθυνθούμε στον μηχανισμό στήριξης και αντί για στήριξη έχουμε έναν κατατρεγμό. Επικαλούνται ότι η Κύπρος αποτελεί πλυντήριο βρόμικου χρήματος για να μας έχουν στη γωνία και αρνούνται να υπογράψουν μαζί μας ένα μνημόνιο, το οποίο βεβαίως κανένας δεν μπορεί να χειροκροτήσει».\nΤα λόγια ανήκουν στον απερχόμενο πρόεδρο της Κύπρου, Δ. Χριστόφια, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα. Δεν είναι ψέματα βεβαίως. Τι ανάλογο έχουν τολμήσει ποτέ να αρθρώσουν οι κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες της δικής μας χώρας; Αλλά προκύπτει ένα «όμως» πηγαίο και… ανυπέρβλητο. Τα λόγια τούτα καρφώνονται στο μυαλό και στην ψυχή, όχι κυρίως για το δίκιο τους. Σωστά τώρα τα στηλιτεύεις σύντροφε (ποτέ δεν αποποιήθηκε την πολιτική του ταυτότητα) Χριστόφια. Όμως; Ποια η ουσία της πολιτικής; Αναλύσεις και διακηρύξεις; Η κυβερνητική πολιτική, πολύ περισσότερο, πώς εκδηλώνεται; Ως δήλωση προθέσεων; Οι ομολογίες αυτές «κλειδώνουν» τελεσίδικα το νεοφιλελεύθερο δρόμο χωρίς καμία εναλλακτική. Πιο εμφατικά, με αίσθηση του αναπόδραστου ασφυκτική, όταν σου στρώνει το μονοπάτι της καταστροφής μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Τι είναι πιο κυνικό και απεχθές; Ένας Πάγκαλος που σου πετάει στα μούτρα πως το Μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε, ένας Στουρνάρας που το βαφτίζει σωτηρία ή ένας κομμουνιστής Πρόεδρος που το ανήγγειλε με δάκρυα και τώρα οικτίρει δημοσίως τη χώρα του, που έχει μετατραπεί σε θύμα εκβιασμού και λάφυρο των μεγάλων δυνάμεων της Ε.Ε. και όχι μόνο;\nΡητορικό το ερώτημα. Η Κύπρος ως «θαυματάκι» δίπλα σε μια Ιρλανδία και μία Πορτογαλία πανηγύρισε την «άξια» εισδοχή της στο κλαμπ του ευρώ. Τώρα εκλιπαρεί (μέσω μίας κυβέρνησης της Αριστεράς, μάλιστα) για μία θέση στο εφιαλτικό καθαρτήριο των μνημονίων. Η αριστερή κυβερνητική θητεία τι σηματοδότησε ως αναπτυξιακό μοντέλο και αξιακό πρότυπο για την κοινωνία; Μοιραία παραδίδει σε μια πρόθυμη για νέες επικίνδυνες «περιπέτειες» κραυγαλέα Δεξιά. Οι ξένοι «φίλοι» και εχθροί το περιμένουν πώς και πώς. Ναι μεν, καλώς τα είπες πρόεδρε Χριστόφια, αλλά… δεν! Δεν έχεις πια καμία σχέση όχι με την Αριστερά μόνο, αλλά ούτε καν με την πολιτική…


Στο μυαλό ενός Φιλολόγου: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Η γυναίκα της Πάτρας\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Η γυναίκα της Πάτρας\nΓιώργος Τερτσέτης - απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη\nΣτρατής Δούκας - η ιστορία ενός αιχμαλώτου\nΓιώργος Χρονάς - η γυναίκα της Πάτρας\nΤι κοινό υπάρχουν ανάμεσα στους τρεις παραπάνω συγγραφείς και στα έργα τους; Άκουσαν τις ιστορίες από τρίτους, ανθρώπους λαϊκούς κι αγράμματους, και τις κατέγραψαν όσο πιο πιστά μπορούσαν. Επομένως τα όρια ανάμεσα στον ήρωα-πρωταγωνιστή και το συγγραφέα είναι (ή πρέπει να είναι) φανερά, η μυθοπλασία ακυρώνεται και τη θέση της δίνει στο ρεαλισμό, με αποτέλεσμα ο λόγος να είναι καθημερινός, λιτός, αφρόντιστος. Η λογοτεχνικότητα αντικαθίσταται από την προφορικότητα. Σαν να διαβάζουμε ένα λαϊκό παραμύθι.\nΓιώργος Χρονάς: Η Γυναίκα της Πάτρας\nΔιηγείται μια πόρνη που εκδιδόταν στην Πάτρα και ξεδιπλώνει την ιστορία της. Ένα από τα επίθετα που αποδίδονται στην ελληνική Αφροδίτη είναι και το Πανωραία. Αυτό είναι το όνομα της ηρωίδας αυτού του βιβλίου. Ας ακούσουμε το Γιώργο Χρονά.\nΠώς έγινε και γνωρίσατε την Πανωραία;\nΠρέπει να ήταν γύρω στο 1984, είχα πάει στην Πάτρα για μια λογοτεχνική βραδιά, κι ένας νέος με πλησίασε και μου είπε ότι υπήρχε μια γυναίκα που μ' ενδιέφερε. Πήγαμε να τη βρούμε την επόμενη μέρα. Ζούσε σ' ένα σπίτι ερειπωμένο.\nΠοια ήταν η ηλικία της τότε;\nΗ ίδια έλεγε ότι ήταν 47, αλλά πρέπει να ήταν τουλάχιστον μια δεκαετία περισσότερο. Αρχικά της έκανα μια σειρά ομιλιών για τη ραδιοφωνική μου εκπομπή «Πρόσωπα».\nΣτο ραδιόφωνο μίλησε με την ίδια αθυροστομία που μιλάει και στο βιβλίο σας;\nΣτο ραδιόφωνο, όχι. Όχι μ' αυτό τον τρόπο. Εκείνη η πρώτη μας επαφή ήταν συνέντευξη. Δεν είχα πάει για να μου διηγηθεί τη ζωή της. Αργότερα, άρχισα να την επισκέπτομαι συχνά στην Πάτρα και προθυμοποιήθηκε να μου πει τη ζωή της. Της το είχαν ζητήσει και άλλοι, αλλά μαζί μου κόλλησε.\nΒοηθήστε με να καταλάβω πώς ήταν, πώς μιλούσε. Περιγράψτε την...\nΌπως ακριβώς είναι η Ελένη Κοκκίδου που παίζει το ρόλο. Και ως προς το ψυχικό μέρος και ως παρουσία. Μου 'λεγε, «μην κοιτάς την κατάστασή μου τώρα. Εγώ είχα τρεις πατρόνες κι έλεγα αυτός θα μπει, αυτός δεν θα μπει. Εγώ ήμουν η Κιμ Νόβακ». Οπότε εγώ έγινα αμέσως ο Ντείβιντ Μπάουι που βρήκε τη Νοβακ σε μια πανσιόν και την επανέφερε στο προσκήνιο...\nΚάνατε κάποια επέμβαση στον λόγο της;\nΚαμία. Μόνο στίξη και ορθογραφία. Είχα το προνόμιο να μου μιλήσει όπως μου μίλησε. Περί τις δώδεκα ώρες συνομιλίας μαζί της. Άρχισα να τις δημοσιεύω σε συνέχειες στην Οδό Πανός, και είχε τόση απήχηση που με σταματούσαν στο δρόμο και μου το λέγανε. Έτσι, το 1989 σταμάτησα τις δημοσιεύσεις και το εξέδωσα σε βιβλίο, το οποίο εξαντλήθηκε σχεδόν αμέσως. Τώρα βρισκόμαστε στην τρίτη οριστική έκδοση.\nΔεν απαλείψατε, δεν λειάνατε τίποτα;Όχι. Ο λόγος της είναι αυτός και έχει διασωθεί σε κασέτες ακριβώς όπως στο βιβλίο. Δεν φοβάται, δεν ντρέπεται κανέναν, βγαίνει στο προσκήνιο και τα λέει όλα. Έχοντας συνομιλήσει με πολλά πρόσωπα κατέχω αυτό το μεγάλο προνόμιο να λύνονται μπροστά μου πρόσωπα -το ίδιο έγινε με τη Γιώτα Γιάννα που την ενέταξα στο Μονόπρακτο Σεβάς Χανούμ, με την Καίτη Ντάλη, με την Μπέμπα Μπλανς- τα οποία τα θεωρούμε λαϊκά και φτηνά, αλλά εγώ τα θεωρώ μεγαλειώδη, σαν τη Μάρλεν Ντίντριχ όπως ήταν όταν έκανε τον Γαλάζιο Άγγελο.\nΤι το μεγαλειώδες είχε η «Γυναίκα της Πάτρας»;\nΕκτός από τον τίτλο, τον οποίο τον δανείστηκα από τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Διονύσιου Σολωμού, είναι δαιμονικό πρόσωπο αλλά ταυτόχρονα μιλάει και για τον Θεό. «Δαιμονικό» με την έννοια του μοναδικού. Ο Χατζιδάκις είπε στον βιβλιοπώλη Ρετζή της Στοάς Χιρς στη Θεσσαλονίκη ότι ήταν το καλύτερο βιβλίο που είχε διαβάσει στη ζωή του. Μου το μετέφερε ο ίδιος ο Ρετζής του οποίου ο γιος, γιατρός που έκανε το αγροτικό του στην Πάτρα, κούραρε την Πανωραία μέχρι τον θάνατο της το 1994-1995.\nΠότε την είδατε τελευταία φορά;\nΠολύ πριν. Είχα γράψει ότι στη γειτονιά της τη λέγανε «τρελή» και θύμωσε πάρα πολύ. Δεν κατάλαβε ότι εγώ χρησιμοποιούσα τον όρο όπως ο Πλάτων, που λέει ότι για να πεις κάτι μεγάλο, πρέπει να είσαι τρελός, ερωτευμένος ή ποιητής. Εγώ ήθελα να παρουσιάσω τον βίο της με τον τρόπο μου για ένα άλλο κοινό, όχι για τους όμοιούς της. Θύμωσε τόσο πολύ, ότι ο τρόπος μου δεν ήταν ο πρέπων, ότι με είχε εμπιστευτεί, ότι μου είχε πει τη ζωή της, που φοβήθηκα για τη σωματική μου ακεραιότητα κι έτσι αποσύρθηκα.\nΚανέναν. Επαίνετο όταν τη γνώρισα. Τη ζούσε η γειτονιά της, όταν σταμάτησε το επάγγελμα. Πέρασαν πολλά λεφτά από τα χέρια της, έλεγε ότι μπορούσε να πουληθεί στον Διάβολο και να 'χει τα πάντα, αλλά ότι εκείνη ανήκε στο Θεό. Λέει για τον Θεό ότι είναι πραότητα κι ότι ενώ είδαμε τον Χριστό, το Άγιο Πνεύμα και τον Θεό δεν τους ξέρουμε. Αυτή που μιλάει έτσι όπως μιλάει, στην ουσία θεολογεί. Όταν τέλειωσα μαζί της έκανα πυρετό, που δεν κάνω ποτέ!\nΗ πρόταση της Λένας Κιτσοπούλου να το ανεβάσει ήταν έκπληξη για σας;\nΉξερα ότι ήταν ένας λόγος μοναδικός. Κι ότι δύο μεγάλα ταλέντα, όπως είναι η σκηνοθέτις Λένα Κιτσοπούλου, πολύ σοβαρό άτομο στη δουλειά της, και η Ελένη Κοκκίδου συναντιούνται για να κάνουν μια σπουδαία παράσταση. Κι έκαναν μια εκπληκτική παράσταση που νομίζω ότι θα παίζεται για τα επόμενα δέκα χρόνια. Για την Κοκκίδου είναι ο ρόλος της ζωής της! Μια Ελληνίδα Λούλου. Γιατί βέβαια, αλλιώς εκδίδεσαι στην Πάτρα κι αλλιώς στη Βιέννη...\nΣκηνοθεσία: Λ. Κιτσοπούλου\nΕρμηνεύει: Ελ. Κοκκίδου.\nΣκην.-κοστ.: Τ. Σουχορούκωφ.\nΦωτ.: Σ. Μπιρμπίλης.\nΑναρτήθηκε από ΘΩΜΑΣ ΝΟΤΑΣ στις 6:11 μ.μ.\nΒΙΒΛΙΟ - Αστυνομική Λογοτεχνία\nΒΙΒΛΙΟ - Οδός Πανός\nΒΙΒΛΙΟ - Χαμάμ μυστικών και ονείρων\nΒΙΒΛΙΟ - Gay(?) Λογοτεχνία\nΒΙΒΛΙΟ - Ο χάρτης και η επικράτεια\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Πανεπιστημιάδα θεάτρου\nΒΙΒΛΙΟ -- Αλτσχάιμερ Trance\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Γ. Βαρβέρης\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Δ. Σαββόπουλος\nΒΙΒΛΙΟ - Εντοπιότητα και λογοτεχνία\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Ντανίλο Κις\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Βραβεία ΔΙΑΒΑΖΩ\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Βραβείο IMPAC\nΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ - Επίκουρος\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - 64 ο Φεστιβάλ Καννών\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Β. Αλεξάκης\nΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ - Εταίρες\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Βέγγος\nΒΙΒΛΙΟ - Βραβεία Θερβάντες\nAΡΧΑΙΟΤΗΤΑ - Λαοδάμεια\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Σάμπατο\nΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - Γιώργος Συμπάρδης


Ζαγόρι Θες να το περπατήσεις; - περιοδικό ΕΠΑΘΛΟ\nHomeΟδοιπορικάΉπειροςΖαγόρι Θες να το περπατήσεις;\n4.3/5 κατάταξη (11 ψήφοι)\nΈνας τόπος δύσβατος και κλειστός από βουνά και ποτάµια, δύσκολος\nνα τον ζεις, κέρδισε όσους τον ανακάλυψαν δίνοντας πνοή ζωής στην περιοχή. Κι ήταν οι ίδιες δυσκολίες που διαµόρφωσαν αυτή τη σπάνια αρχιτεκτονική µε τα λιθόστρωτα, τα µονοπάτια, τις σκάλες και τα πέτρινα γεφύρια που εκατοντάδες επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσµο έρχονται να περπατήσουν ξανά, να θαυµάσουν την αισθητική και την τέχνη τους – την αντοχή τους στο χρόνο –µετατρέποντας το Ζαγόρι στον απόλυτο προορισµό εναλλακτικού τουρισµού.\nΑπ’ τη χρυσή εποχή στα παιδιά µε τα σακίδια.\nΠέτρα και νερό.\nΣτα χωριά του Άνω Βίκου\n∆ίπλα στο ποτάµι\nΜια βόλτα στα ανατολικά\nΜε την οροσειρά της Τύµφης να καλύπτει το µεγαλύτερο µέρος του, το Ζαγόρι αποτελεί ένα σύµπλεγµα ορεινών κοιλάδων, βουνών, ψηλών κορυφών κι οροπεδίων µε 46 χωριά σκαρφαλωµένα στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Το όνοµα δίνεται στην περιοχή την εποχή της καθόδου των σλαβικών φύλων στην Ελλάδα, γύρω στα 600 µ.Χ. Οι Σλάβοι µετονόµασαν το αρχαίο όνοµα της περιοχής «Παρωραία» (παρά τα όρη) σε Ζαγόρι – από την πρόθεση Za που σηµαίνει πίσω και το ουσιαστικό Gora (αιτ. Gori) που σηµαίνει βουνό. Πίσω δηλαδή απ’ το βουνό όπως ακριβώς και η προγενέστερη ονοµασία του.Ο χώρος κατοικείται από τη νεολιθική εποχή που λείψανά της συναντά κανείς σε πολλά σηµεία. Ως την περίοδο της Τουρκοκρατίας η ιστορία του Ζαγορίου ταυτίζεται µε την ιστορία της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων. Το 1431 δεκατέσσερα χωριά του Κεντρικού Ζαγορίου δήλωσαν υποταγή στον Σινάν Πασά, ο οποίος εκτιµώντας την κίνησή τους αυτή, συµφώνησε να τους παραχωρήσει αυτονοµία και απαλλαγή από τους φόρους υποτέλειας. Η συνθήκη που υπογράφηκε, το «Βοΐνικο», προέβλεπε αυτονοµία και αυτοδιοίκηση για το Κεντρικό Ζαγόρι. Το 1480 προσχωρούν στη συνθήκη και τα χωριά του Ανατολικού κι αργότερα του ∆υτικού Ζαγορίου ιδρύοντας την «Επιστασία Ζαγορίου», ένα είδος αυτόνοµης οµοσπονδίας που απολάµβανε πολλά προνόµια, τα λεγόµενα «Σουρούτια». Όλοι οι σουλτάνοι σεβάστηκαν τη συνθήκη και παραχώρησαν στους Ζαγορίσιους θρησκευτική ελευθερία και σχολεία, απαγόρευαν στους Τούρκους την είσοδο τους στην περιοχή κι επέτρεπαν στους κατοίκους να λύνουν τις µικροδιαφορές τους σε τοπικά δικαστήρια. Την περίοδο 1750-1950 οι πλούσιοι ζαγορίσιοι έµποροι που διέπρεπαν στην Κωνσταντινούπολη, στη Βλαχία, στη Ρωσία, στην Αυστρία, στην Αίγυπτο και αλλού χτίζουν αρχοντικά, σχολεία, εκκλησιές, γεφύρια και πλατείες. Σ’ αυτούς στηρίχθηκε κι η δύναµη της ζαγορίσιας κοινωνίας που την εποχή αυτή βρίσκεται στη µεγαλύτερη ακµή της. Τότε αναπτύσσονται 45 χωριά που φτάνουν τον πληθυσµό των 25.000 κατοίκων.Η χρυσή αυτή εποχή του Ζαγορίου συνεχίζεται µέχρι το 1868, οπότε και παύουν να ισχύουν τα προνόµια. Τότε έρχονται και τα δύσκολα χρόνια για το Ζαγόρι καθώς ληστρικές οµάδες αρχίζουν να λυµαίνονται την περιοχή και πολλές οικογένειες αρχόντων, που ήταν και ο βασικός στόχος των ληστών, αποµακρύνονται από την περιοχή. Λίγο µετά το θάνατο του Αλή Πασά και τη δηµιουργία του νεοελληνικού κράτους στο νότιο τµήµα της Ελλάδας αρχίζει η παρακµή της ζαγορίσιας κοινωνίας. Η περίοδος 1868-1913 έφερε τη φτώχεια και την ερήµωση στα χωριά του Ζαγορίου. Τα πλήγµατα που προκάλεσαν στην περιοχή ο απελευθερωτικός πόλεµος του 1912-13 και ο Β΄ Παγκόσµιος πόλεµος ήταν καίρια. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάποια από τα χωριά του Ζαγορίου κάηκαν εξολοκλήρου από τους Γερµανούς και εκατοντάδες κάτοικοι εκτελέστηκαν. Τα περισσότερα Ζαγοροχώρια έχουν χαρακτηριστεί «Μαρτυρικά». Ακολουθούν τρία µεγάλα µεταναστευτικά ρεύµατα που απογυµνώνουν το Ζαγόρι από τον πληθυσµό του. Κι ήταν µόλις τη δεκαετία του ’80 όταν ο ΕΟΤ αποφασίζει να αναστηλώσει πέντε από τα αρχοντικά του Μεγάλου Πάπιγκου. Οι πρώτοι επισκέπτες καταφθάνουν στην περιοχή. Ήταν «τα παιδιά µε τα σακίδια στην πλάτη» που βάδισαν στα µονοπάτια και γοητεύτηκαν από την άγρια οµορφιά των φαραγγιών. «Τα σπίτια είχαν αρχίσουν να πέφτουν και οι κάτοικοι τα είχαν εγκαταλείψει πλήρως» θα µου πει ιδιοκτήτης παραδοσιακού καφενείου στο Κουκούλι. Με πρωτοστάτη το Μεγάλο Πάπιγκο ένα-ένα τα χωριά του ∆υτικού κι αργότερα του Κεντρικού Ζαγορίου ξεκινούν να αναστηλώνονται, να δηµιουργούν υποδοµές και να υποδέχονται επίσηµα τους πρώτους επισκέπτες. Σήµερα το Ζαγόρι είναι ένας από τους διασηµότερους ορεινούς προορισµούς -προσοχή όµως δεν είναι και κοσµοπολίτικος. Είναι ένας τόπος πρωτίστως φυσιολατρικού ενδιαφέροντος κι αν δεν έχεις αυτό στο νου σου δεν θα καταφέρεις να πάρεις τα µέγιστα από δω.\nΣχεδόν όλοι οι οικισµοί είναι χαρακτηρισµένοι παραδοσιακοί και στ’ αλήθεια αλίµονο αν δεν ήταν έτσι. Το Ζαγορίσιο σπίτι θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα κοµψοτέχνηµα τέχνης και µαστοριάς µε δάσκαλο την ίδια τη φύση, αφού η παραδοσιακή αρχιτεκτονική βασίστηκε ακριβώς στην αρχή της µίµησης της φύσης από τον άνθρωπο. Έτσι το ίδιο το περιβάλλον µοιάζει να γεννά τα σπίτια, τα γεφύρια, τις σκάλες, τα λιθόστρωτα. Μόνο δύο µε τρία υλικά αρκούν να δώσουν το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσµα τέλεια εναρµονισµένο µε το χώρο. Η γκρίζα πέτρα -«το φλίσχι»- που κυριαρχεί παντού, µαζί µε το ξύλο και τα χρωµατιστά παράθυρα δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώµα σε όλα τα χωριά. Από λεπτές πλάκες τοποθετηµένες αρµονικά σε επάλληλα στρώµατα φτιάχνονται και οι στέγες των σπιτιών. Χαρακτηριστικές τέλος είναι και οι δίφυλλες, ξύλινες χρωµατιστές αυλόπορτες που ασφαλίζονται µε σιδεριές. Από τα σηµαντικότερα αξιοθέατα του τόπου είναι και τα περίφηµα ζαγορίτικα γεφύρια. Έχουν χαρακτηριστεί αριστουργήµατα τόσο από πλευράς αισθητικής όσο και ποιότητας κατασκευής. ∆εν είναι τυχαίο ότι από τα 100 περίπου µικρά και µεγάλα πέτρινα γεφύρια που κτίστηκαν µέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, σώζονται σήµερα τα 45. Όλα τα γεφύρια κατασκευάστηκαν την εποχή της ζαγορίσιας ακµής µε τη χρηµατοδότηση των πλούσιων κατοίκων της περιοχής γι’ αυτό και κράτησαν το όνοµα του χρηµατοδότη αντί του πρωτοµάστορα. Τοξωτά, µε λιθόστρωτο οδόστρωµα και πεζούλια, βρίσκονται σε σηµεία που το ποτάµι στενεύει και δίνουν ένα τέλειο αισθητικό αποτέλεσµα απόλυτα ενταγµένο στο τοπίο.Το µεγάλο δίκτυο των γεφυριών και των µονοπατιών πλαισιώνουν οι πέτρινες σκάλες. Αυτές χτίζονταν στα απότοµα σηµεία, όπου ήταν αδύνατη η συνέχιση του µονοπατιού, και στέκουν µέχρι σήµερα τυλίγοντας µε τρόπο αριστοτεχνικό τις απόκρηµνες πλαγιές.Τα χωριά ντύνουν λιθόστρωτα καλντερίµια, εκπληκτικές εκκλησιές, βρύσες και πέτρινες πλατείες. Όλα εντυπωσιάζουν µε την αρτιότητα της τέχνης και της τεχνικής τους. ∆εν είναι τυχαίο πως η φήµη των Ζαγορίσιων µαστόρων – των ανώνυµων αρχιτεκτόνων της πέτρας - ξεπέρασε τα τοπικά όρια µε τα έργα τους να είναι µέχρι και σήµερα άξια θαυµασµού σε πολλές περιοχές της χώρας.\nΈδρα του Κεντρικού και πλέον ολόκληρου του ενοποιηµένου ∆ήµου Ζαγορίου είναι οι Ασπράγγελοι. Από δω θα κινήσουµε για το ∆ίλοφο, έναν ήσυχο, γοητευτικό και όµορφο οικισµό, όπου θα δεις και το µεγαλύτερο αρχοντικό του Ζαγορίου. Έχει ύψος 13,5 µέτρα κι είναι το µοναδικό τετραώροφο σε ολόκληρο το Ζαγόρι. Τα πανέµορφα καλντερίµια του χωριού οδηγούν στην πλακόστρωτη πλατεία µε το επιβλητικό πλατάνι και το µοναδικό καφενείο, το «Σωποτσέλι» που από το 1901 προσφέρει τσίπουρα και τραχανά για τα κρύα χειµωνιάτικα πρωινά.Ο δρόµος ανηφορίζει προς το Κουκούλι, ένα µικρό και κουκλίστικο χωριουδάκι που διασχίζεις ολόκληρο µέσα από το κεντρικό του καλντερίµι µε τις ζωγραφιστές πόρτες και τις λουλουδιαστές αυλές. Στην πλατεία µε τον γιγάντιο πλάτανο θα βρούµε τον «Βικογιατρό», το παραδοσιακό καφενείο του χωριού. Βικογιατροί ονοµάζονταν οι φυσιοδίφες, εµπειρικοί θεραπευτές που γνώρισαν µεγάλη αποδοχή στην ευρύτερη περιοχή κατά τον 19ο αιώνα. Εκµεταλλευόµενοι τη σοφία των 1700 διαφορετικών ειδών από φυτά -πέντε από αυτά µοναδικά σε ολόκληρο τον κόσµο- η φήµη τους ξεπέρασε τα όρια της χώρας φτάνοντας ως τα Βαλκάνια. Εδώ θα δοκιµάσεις αφεψήµατα από σπάνια βότανα σε µυστικές συνταγές αλλά και σπιτικά, πρωτότυπα λικέρ -από αγριοκέρασο µέχρι και ντοµάτα. ∆ίπλα στο καφενείο υπάρχει ένα παραδοσιακό σπίτι που διατηρεί ατόφιο το εσωτερικό του µεγαλείο. Θα είστε στ’ αλήθεια τυχεροί αν καταφέρετε να µπείτε στο εσωτερικό ενός παραδοσιακού ζαγορίσιου σπιτιού. Ακριβώς επάνω από την πλατεία ένα εντυπωσιακό κτιριακό συγκρότηµα που περιλαµβάνει το εκκλησάκι της Ζωοδόχου, το παλιό σχολείο, το κελί και τις τρεις βρύσες αποτελεί από τα σηµαντικότερα αξιοθέατα του χωριού.Στον κεντρικό δρόµο που οδηγεί από το ∆ίλοφο ως το Κουκούλι συναντήσαµε δύο γεφύρια, το Καλογερικό ή του Πλακίδα, τρίτοξο µε οδοντωτά περβάζια που χρονολογείται από το 1814 και το µικρότερο µονότοξο γεφύρι του Κόκκορη ή Νούτσου Κοντοδήµου του 1750.Ανάµεσα σε ∆ίλοφο και Κουκούλι, βρίσκονται οι Κήποι, ένα µεγάλο αρχοντοχώρι, µε πολλά, ψηλά αρχοντικά και παραδοσιακές ταβέρνες. Στου Μιχάλη θα δοκιµάσουµε και ένα από τα παραδοσιακά ζαγορίσια πιάτα που είναι οι γίγαντες µε χόρτα του βουνού αλλά και µια ποικιλία από παραδοσιακές πίτες. Στους κήπους θα βρεις και το λαογραφικό µουσείο του Αγάπιου Τόλη που µεταστεγάζεται σε νέο, µεγαλύτερο και καλύτερα δοµηµένο χώρο για να φιλοξενήσει µια µεγάλη προσωπική συλλογή από παραδοσιακές φορεσιές και αντικείµενα που συλλέχθηκαν και διατηρήθηκαν από πάππου προς πάππου. Βορειότερα το Καπέσοβο είναι ένα µικρό, ήσυχο χωριουδάκι που φιλοξενεί την Πασχάλειο Σχολή όπου φυλάσσεται και το ένα από τα αντίγραφα της Μεγάλης Χάρτας του Ρήγα. Λίγο έξω από τον οικισµό η σκάλα Βραδέτου ενώνει το Καπέσοβο µε το οµώνυµο χωριό. Ο δρόµος συνεχίζει προς το Τσεπέλοβο, κεφαλοχώρι του παλιότερου ∆ήµου Τύµφης. Ο πολυπληθέστερος οικισµός του Ζαγορίου είναι αυθεντικός και πανέµορφος, γεµάτος ζωντάνια και ντόπιους που συγκεντρώνονται γύρω από τη µεγάλη, πλακόστρωτη πλατεία µε τα τσιπουράδικα και τις ταβέρνες. Τάβλι και πρέφα από τους παλιούς, µαγειρευτός µεζές και το καλύτερο τσίπουρο που θα γευτείς ποτέ. Από το Τσεπέλοβο τολµήσαµε και µία 4Χ4 ριψοκίνδυνη κατάβαση προς τη θέση «Στενά», στον ποταµό του Τσεπέλοβου που είναι παρακλάδι του Βοϊδοµάτη. Θα βρούµε το πρώτο γεφυράκι και περπατώντας πέτρα-πέτρα µέσα απ’ τον ποταµό θα φτάσουµε στο δεύτερο που είναι χτισµένο ακριβώς κάτω από την αρχή της χαράδρας του Βίκου, γνωστή και σαν «Βικάκι». Είναι µια στενή κι απότοµη χαράδρα, κάτω από την οποία εγκλωβίζονται τα καταπράσινα νερά του ποταµού δηµιουργώντας πράσινες λιµνούλες που οι ντόπιοι λένε «οβίρες». Η διαδροµή είναι περίπου πέντε χιλιόµετρα και µπορεί να γίνει και µε τα πόδια. Στα αξιοθέατα του Τσεπέλοβου περιλαµβάνεται και ο Άγιος Νικόλαος, ένα «µουσείο αγιογραφίας» µε πλήρη αγιογράφηση όλων των επιφανειών του από Ζαγορίσιους Αγιογράφους. Στην έξοδο του οικισµού βρίσκεται και το τρίτοξο γεφύρι του Μύλου που χτίστηκε το 1748. Στο Τσεπέλοβο έχει γεννηθεί και η σπουδαία Μαρίκα Κοτοπούλη, ενώ εδώ βρίσκεται και ο τάφος του ποιητή Ιωάννη Βηλαρά. Από το Τσεπέλοβο, ο δρόµος συνεχίζει προς τα ανατολικά στον οικισµό Σκαµνέλι κι από κει στην περιοχή του Γυφτόκαµπου όπου φιλοξενείται ένα ανοιχτό, υπαίθριο µουσείο µε σαρακατσάνικες καλύβες. Το βράδυ θα µας βρει στην Ελάτη, το µικρό χωριουδάκι κάτω από τους Ασπράγγελους να δοκιµάζουµε µανιτάρια σε σάλτσα ντοµάτας µε φέτα και φρέσκα µυρωδικά. Στον δρυµό του Βίκου, αναπτύσσονται εκατοντάδες ποικιλίες µανιταριών κι οι ηπειρώτες είναι φανατικοί µανιταροσυλλέκτες. Εκατοντάδες ποικιλίες -αµανίτες, βασιλοµανίταρα, ακόµα και τρούφα- φωλιάζουν στα χώµατα του δρυµού. Τα βρώσιµα είδη είναι πολλά κι η συλλογή τους –που ξεκινά µετά τα πρωτοβρόχια- είναι µια άκρως ενδιαφέρουσα εµπειρία που σαφώς δεν τολµάς χωρίς τη βοήθεια κάποιου γνώστη.\nΗ περιπλάνηση µας στα χωριά του Κεντρικού Ζαγορίου συνεχίζεται, αυτή τη φορά στα χωριά του Άνω Βίκου. Θα επισκεφθούµε τη Βίτσα, ένα από τα µεγαλύτερα και γνωστά Ζαγοροχώρια, που φιλοξενεί αρκετούς ξενώνες και χωρίζεται σε δύο «µαχαλάδες»· την Άνω και την Κάτω Βίτσα. Ένα χωριό µε εκπληκτική θέα κι ιδιαίτερα φιλόξενους κατοίκους που πίνουν τα τσίπουρα τους στην τεράστια πέτρινη πλατεία, που απλώνεται σαν µπαλκόνι µε θέα, κάτω από το 600 ετών γέρικο πλατάνι. Εδώ συναντήσαµε και την κυρία Τρωάς που θα µας ξεναγήσει στον εσωτερικό θησαυρό του παραδοσιακού ζαγορίσιου σπιτιού. Η ιστορία θέλει τους πλούσιους µετανάστες που επιστρέφουν στον τόπο τους, να ξανακτίζουν τα σπίτια τους στα πρότυπα των αστικών σπιτιών της Ευρώπης. Έτσι γύρω στα µέσα του 18ου αιώνα αρχίζουν να συρρέουν στο Ζαγόρι χτίστες από τα µαστοροχώρια της Κόνιτσας, ξυλουργοί από το Γοργοπόταµο και ζωγράφοι από τους Χιονιάτες. Αυτοί οι λαϊκοί τεχνίτες έδωσαν ψυχή στα σχέδια που τους υπαγόρευαν τα αφεντικά τους κι είχαν εµπνευστεί από τη ζωή στις Ευρωπαϊκές πόλεις.Από το ισόγειο, το «κατώι», µια ξύλινη σκάλα µας οδηγεί στον πρώτο όροφο, την «Κρεβάτα», µε τον οντά – το δωµάτιο δηλαδή υποδοχής και τα «Ματζάτα», τα υπνοδωµάτια, λιτά και ζεστά, µε τζάκι και ζωγραφιστές µεσάντρες. Το ξυλόγλυπτο ταβάνι, είναι το πιο εντυπωσιακό και προσεγµένο σηµείο του σπιτιού. Φηµισµένες είναι και οι ηπειρώτικες κασέλες, σκαλιστές µε φίλντισι, που διακοσµούν τα περισσότερα σπίτια αλλά και οι πολύχρωµες τοιχογραφίες. Σ’ αυτές κυριαρχούν οι ζωηρές αποχρώσεις του κόκκινου και του µπλε, κι όπου σώζονται υπογραµµίζουν το µεράκι και την τέχνη των απλών µαστόρων της εποχής. Από τη Βίτσα ξεκινούν πολλές πεζοπορικές διαδροµές. Σε µισή µόλις ώρα διαδροµή ένα κατηφορικό καλντερίµι σε φέρνει ως το πέτρινο γεφύρι του Mίσσιου και τη χαράδρα του Βίκου. Ανάµεσα σε Βίτσα και Κουκούλι θα δεις και την εντυπωσιακή σκάλα Βίτσας ή Κουκουλίου. Ανηφορίζουµε προς το Μονοδένδρι µε τη διάσηµη «Πίτα της Κικής» και τα «Μυστικά της γιαγιάς» που φτιάχνει µέχρι και δέκα είδη από διαφορετικές πίτες αλλά και πρωτότυπα γλυκά του κουταλιού όπως καρότο και φράουλα. Εδώ βρήκαµε και τη Ριζάρειο χειροτεχνική σχολή που λειτουργεί µέχρι και σήµερα φέρνοντας τα νέα κορίτσια κοντά στην παραδοσιακή τέχνη του αργαλειού. Από το χωριό περπατάς ως το φηµισµένο µοναστήρι της Αγίας Παρασκευής σε µια διαδροµή µόλις 600 µέτρων πλάι στην πανοραµική θέα του φαραγγιού που απλώνεται κάτω από το πόδια σου. Η Μονή είναι από τις παλιότερες στο Ζαγόρι κι είναι κτισµένη στο χείλος του φαραγγιού όπου ξεδιπλώνεται ολόκληρο το άγριο µεγαλείο της ηπειρωτικής φύσης. Από το Μονοδένδρι θα επισκεφθείτε και το πετροδάσος σχιστόλιθου στη θέση Οξιά. Ένα αξιοπρόσεκτο γεωλογικό φαινόµενο από δεκάδες τεράστιους βράχους που ορθώνονται απότοµα σαν δέντρα.Επιστρέφοντας θα ανηφορίσουµε προς τα Πεδινά -ένα µεγάλο χωριό που φηµίζεται για τις παραδοσιακές του ταβέρνες- και τον Ελαφότοπο, έναν ήσυχο οικισµό µε ένα µοναδικό καφενείο.\nΑνηφορίζοντας προς το φηµισµένο ∆υτικό Ζαγόρι στην αντίληψη όλων µας κυριαρχεί η ίδια απορία. Εδώ θα πρέπει να είναι οι ωραιότερες εικόνες της περιοχής… Φτάνουµε στην Αρίστη ένα από τα πιο όµορφα Ζαγοροχώρια που βλέπει στην ψηλότερη κορυφή της Τύµφης, την Γκαµήλα. Είναι ένας µεγάλος κι ολοζώντανος οικισµός γεµάτος όµορφα καφέ στην κεντρική πλατεία –ακόµη ένα µπαλκόνι µε θέα. Εδώ συναντήσαµε και την κ. Αλεξάνδρα που φηµίζεται για τις πίτες, τη φιλοξενία και τη µοναδική της προσωπικότητα. Στο καφενείο – το σπίτι της όπως θα µου πει- περνά όλη της τη µέρα περιµένοντας να ανταµώσει µε φίλους – καινούριους και παλιούς που έρχονται να τη συναντήσουν απ’ όλη την Ελλάδα. Θα µας φτιάξει µια κασόπιτα ή µπλατσαριά, την «τεµπέλικη» αλευροτυρόπιτα της Ζαγορίσιας νοικοκυράς. Μια γρήγορη και παχύρευστη ζύµη από αλεύρι, γιαούρτι και αυγά που αναµιγνύεται στο ταψί µε φέτα και µπόλικο βούτυρο και ψήνεται στο φούρνο για 20 µε 30 λεπτά. Μ’ ένα ολόκληρο ταψί πεσκέσι για τη διαδροµή, ανηφορίζουµε για τον Βίκο, το χωριό που απολαµβάνει όσο κανένα άλλο τη θέα της οµώνυµης χαράδρας. Η χαράδρα του Βίκου διασχίζει το ∆υτικό και το Κεντρικό Ζαγόρι ενώνοντας τον οικισµό του Βίκου µε το Μονοδένδρι. Έχει µήκος 12 χιλιόµετρα και έχει καταγραφεί στο ρεκόρ γκίνες ως το βαθύτερο φαράγγι του πλανήτη - 1.000 µέτρα- µε το µικρότερο άνοιγµα παγκοσµίως -100 µέτρα. Στα βάθη του φαραγγιού, βορειοδυτικά του χωριού, βρίσκονται και οι πηγές του Βοϊδοµάτη. Στη θέση αυτή έχει στηθεί παρατηρητήριο για αγνάντεµα, ενώ η καλύτερη θέα που βλέπει και τις πηγές, είναι ακριβώς από το χωραφάκι της «Ράχης», το µαγαζάκι µε τα ντόπια προϊόντα. Το φαράγγι, όπως και ολόκληρος ο δρυµός, προστατεύεται από τη δεκαετία του ’70 από οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα κι είναι ενταγµένος στο δίκτυο Νatura. Τα είδη της χλωρίδας που συναντά κανείς στην ευρύτερη περιοχή του δρυµού αντιπροσωπεύουν 96 από τις 149 οικογένειες φυτών σε όλο τον κόσµο ενώ στην πλούσια πανίδα συµπεριλαµβάνονται 130 είδη πουλιών - κάποια από τα οποία απειλούµενα- θηλαστικά όπως η αρκούδα, το αγριογούρουνο, το ζαρκάδι, το αγριόγιδο κι ο λύκος, πολλά αµφίβια και σπάνια ερπετά.Η διάσχιση του φαραγγιού αποτελεί φυσικά µία από τις δηµοφιλέστερες περιηγητικές διαδροµές. Η πεζοπορία διαρκεί περίπου πέντε ώρες και προσφέρει µια εµπειρία τόσο δυνατή που λένε πως τη θυµάσαι για όλη σου τη ζωή.\n∆ιασχίζουµε τη νέα γέφυρα του Βοϊδοµάτη και φυσικά σταθµεύουµε. ∆εν νοµίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν θα σταµατήσει στο σηµείο αυτό για να χαζέψει τα κρυστάλλινα νερά του ποταµού που σε µαγεύουν µε ‘κείνη την ήρεµη ροή και το βαθύ κυανό τους χρώµα. Κάτω από το γεφύρι, οµάδες ξεκινούν µε ράφτιγκ ή κανό να διασχίσουν τη µαγευτική ποταµίσια διαδροµή που οδηγεί ως το γεφύρι της Κλειδωνιάς. Προς τα εκεί θα κατευθυνθούµε κι εµείς οδικώς, για να διαπιστώσουµε ότι κάπου εδώ «κρύβονται» και οι εικόνες που αναζητούσαµε. Το γεφύρι είναι χτισµένο σε µια από τις οµορφότερες περιοχές του Ζαγορίου –κι ίσως της χώρας όλης. Ένας επίγειος παράδεισος γεµάτος από πανύψηλα πλατάνια, κάθετα βράχια και διάσπαρτες σπηλιές -που κάποτε ήταν ασκηταριά- φυτεµένα πλάι στα κρυστάλλινα νερά του Βοϊδοµάτη. Ο ποταµός είναι παραπόταµος του Αώου κι τ’ όνοµά του έχει σλαβική ρίζα που σχετίζεται µε το «νερό» (κι όχι το µάτι του βοδιού!). Πηγάζει µέσα στο φαράγγι και τα νερά του είναι τόσο καθαρά που µπορείς άνετα να πιεις. Αριστερά από το γεφύρι ξεκινάει το µονοπάτι προς το εγκαταλελειµµένο µοναστήρι των Αγίων Αναργύρων. Κανείς δεν φαντάζεται την οµορφιά του µονοπατιού µε εκείνες τις παραµυθένιες εικόνες που συνθέτουν τα χρώµατα του Βοϊδοµάτη και τα πυκνά πλατάνια που ακουµπούν στις όχθες του δηµιουργώντας απίθανους σχεδιασµούς. Κόσµος πολύς περπατά, κατασκηνώνει και βουτάει στα παγωµένα νερά. Η διαδροµή ως τη µονή διαρκεί µόνο 40 λεπτά κι είναι αρκετά για να περάσεις σε κατάσταση ονειροπόλησης.Ανάµεσα στην Αρίστη και το Πάπιγκο µια άλλη διαδροµή θα µας φέρει στην καρδιά του πυκνότατου πλατανοδάσους που οδηγεί στο µοναστήρι της Παναγιάς της Σπηλιώτισσας. Πεντακόσια µέτρα από το γεφύρι που ενώνει τις όχθες του ποταµού, περπατώντας µέσα στο παχύ χαλί από τα πεσµένα φύλλα, θα αντικρύσουµε ένα από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά µνηµεία του Ζαγορίου που χρονολογείται από τον 16ο-17ο αιώνα. Είναι χτισµένο πάνω στο βράχο, σε ορισµένα σηµεία µάλιστα ο βράχος ενσωµατώνεται στα κελιά, ακριβώς επάνω από το ποτάµι σ’ ένα τοπίο παραµυθιού. Εξαιρετικής τέχνης θεωρούνται οι αγιογραφίες, το ξυλόγλυπτο τέµπλο του και οι τοιχογραφίες του Ηγουµενείου. Η µονή έχει πάψει να λειτουργεί και δυστυχώς παραµένει κλειστή για το κοινό. Μετά από τις εικόνες αυτές θεωρώ πως ο Βοϊδοµάτης αιτιολογεί πλήρως τον χαρακτηρισµό του ως ένα από τα οµορφότερα και καθαρότερα ποτάµια στον κόσµο. Κλείστε τη βόλτα σας µε πέστροφα στην Κλειδωνιά δίπλα στο ποτάµι. Η θέα του Άγιου Μηνά που πνίγεται στο πράσινο καταµεσής του άγριου τοπίου σ’ αποστοµώνει. Στο µοναδικό του καφενείο κεραστήκαµε τσίπουρο και κλείσαµε µελλοντικό ραντεβού για την καλύτερη πίτα της περιοχής.\nΤο Πάπιγκο βρίσκεται στα βορειότερα όρια του Ζαγορίου κάτω από την Αστράκα, κορυφή της Τύµφης που µοιάζει να το «ντύνει» µε τους εντυπωσιακούς σχηµατισµούς της. Το Μεγάλο Πάπιγκο είναι το διασηµότερο από τα Ζαγοροχώρια και το πρώτο που αναπτύχθηκε τουριστικά. Φτάνοντας στην πλατεία θα αναζητήσω να βρω το παλιότερο καφενείο του χωριού για να βρεθώ σαστισµένη µπροστά σε ένα ολοκαίνουριο και σύγχρονο καφέ. Σε µια βόλτα στο χωριό συναντήσαµε πολλά, καλοδιατηρηµένα αρχοντικά, περιποιηµένα µαγαζάκια, ξενώνες, εστιατόρια κι ωραία γλυκά στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας. Ψηλότερα το Μικρό Πάπιγκο µοιάζει µε …αετοφωλιά στην κορυφή της Τύµφης. Είναι ένας µικροσκοπικός, ορεινότατος οικισµός, µε άγρια οµορφιά, παµπάλαια σπιτάκια και θέα στον απότοµο γκρεµό. Είναι το ψηλότερο σηµείο -980 µέτρα - απ’ όπου µπορείς να ξεκινήσεις την ορειβατική διαδροµή προς το καταφύγιο της Τύµφης, σηµείο συνάντησης αρκετών ορειβατικών µονοπατιών. Το καταφύγιο που βρίσκεται στα 1950 µέτρα υψόµετρο, είναι οργανωµένο, µε εστιατόριο και κοιτώνες διαµονής κι απέχει περίπου τρεισήµισι ώρες από τον οικισµό. Από εδώ θα τραβήξεις για τη ∆ρακόλιµνη. Πολυσύχναστο ορειβατικό προορισµό που βρίσκεται σε υψόµετρο 2.050 µέτρων στο Αλπικό λιβάδι της Τύµφης, ανάµεσα στις κορυφές Πλόσκο και Αστράκα. Η περιγραφή της δεν χωρά σε λόγια, ενώ στα παγωµένα νερά της φιλοξενείται ο αλπικός τρίτωνας, προστατευόµενο αµφίβιο ερπετό. Η λίµνη απέχει µιάµιση περίπου ώρα από το καταφύγιο και πέντε συνολικά ώρες από το Μικρό Πάπιγκο. Η πεζοπορία είναι κι ο µοναδικός τρόπος να την επισκεφθείς. Ανάµεσα στο Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο θα βρεις τις Οβίρες Ρογκοβού που οι ντόπιοι αποκαλούν «κολυµπήθρες». Πρόκειται για διαδοχικές µεγάλες κοιλότητες που σχηµατίζονται στη βραχώδη κοίτη του ρέµατος του Ρογκοβού και µέσα τους εγκλωβίζουν καταπράσινα νερά µε βατραχάκια.\nΤο Ανατολικό Ζαγόρι παραµένει µέχρι και σήµερα ένας τόπος αγνός κι ανεξερεύνητος που ζει ήσυχα και µοναχικά µακριά από τα φώτα των προβολέων. Είναι µια µεγάλης έκτασης περιοχή που κρύφτηκε στη σκιά του Κεντρικού και του ∆υτικού Ζαγορίου. Θα επισκεφθούµε το ∆ίκορφο, το µικρό χωριουδάκι που είναι χτισµένο σε υψόµετρο 1.000µ., ανάµεσα σε δύο λόφους στη δασωµένη πλευρά του όρους Μιτσικέλι. Στο χωριό στέκει ακόµα το παλιό αρρεναγωγείο και το κοινοτικό καφενείο που δυστυχώς θα βρούµε κλειστό. ∆ιαδροµές φιδίσιες, καταπράσινες κι υπέροχες ορεινές εικόνες σε µια φύση σαφώς πλουσιότερη από κείνη του Κεντρικού και ∆υτικού Ζαγορίου. Ανθρακίτης, Καβαλάρι, Καρυές και στάση στους Μυλιωτάδες, στη «Στάνη», για να γευτούµε ντοµάτα, κρεµµύδι κι αγγουράκι από τον κήπο της οικογένειας, σπιτικό ξινοτύρι και κρασί από το αµπέλι… ∆ίπλα στο χωριό θα δούµε το πέτρινο γεφύρι του Καµπέρ Αγά, από τα εντυπωσιακότερα του Ζαγορίου, µε τις χαρακτηριστικές ψευτοκαµάρες στα δύο του άκρα να ενώνει τις όχθες του Ζαγορίτικου ποταµού. Θα ανηφορίσουµε προς το Γρεβενίτι για να βρούµε το γεφύρι της Τσίπιανης και τη «λίµνη µε τα νούφαρα», που φωλιάζει µέσα στο δάσος, µέχρι το σούρουπο να µας βρει στα σαγηνευτικά χρώµατα της τεχνητής λίµνης του Αώου λίγο πάνω από το Μέτσοβο…Το Ανατολικό Ζαγόρι µε την όµορφη Βοβούσα που διασχίζει ο Αώος ποταµός, τους νερόµυλους και τα νεροπρίονα, τα παραδοσιακά γεφύρια, τα βλάχικα έθιµα, την εκπληκτική Μονή Βουτσάς και την πρόσβαση στην κοιλάδα της Βάλια Κάλντα είναι τελικά ένας ολόκληρος ξεχωριστός προορισµός κι όλο το Ζαγόρι είναι αδύνατο να χωρέσει σε ένα θέµα ή σε µια εκδροµή. Γι’ αυτό και επιφυλασσόµαστε.\nΕπιστρέφοντας είχα την αίσθηση πως κάτι µου έλειπε, κάτι µε δυσκόλευε να µιλήσω για το Ζαγόρι. Ανατρέχοντας στις σηµειώσεις µου πήρα τελικά την απάντηση που αναζητούσα κι αντί επιλόγου σας παραθέτω:«Το Ζαγόρι είναι γραφή δύσκολη, δεν προσφέρεται για ερµηνείες πρόχειρες. Για να το καταλάβεις πρέπει να το δεις από πολλές µεριές... Χρειάζεται ν’ ανεβείς στις βουνοκορφές του, ν’ αφήσεις το µάτι να πλανηθεί στην άπλα του ορίζοντα... Να περπατήσεις στους βατούς δρόµους, να σκαρφαλώσεις σ’ απόκρηµνες πλαγιές, να γευτείς τις κρυφές χαρές της παρθένας φύσης.... Να σεργιανίσεις στα έρηµα καλντερίµια των χωριών του, µε συντροφιά τις µνήµες των ανθρώπων, για να πιάσεις τον παλµό µιας εποχής που χάθηκε, χωρίς ελπίδα επιστροφής…»Ι. Ν. ΝΙΚΟΛΑΪ∆ΗΣΖαγόρι. ∆οκίµιο Ανθρωπογεωγραφίας.\nΑπό νότια Ελλάδα η καλύτερη διαδροµή είναι η Αθηνών - Κορίνθου µέσω της γέφυρας του Ρίου και κατεύθυνση προς Άρτα-Ιωάννινα (5:30 ώρες). Εναλλακτικά από Αθηνών – Λαµίας µέσω ∆οµοκού. Από Θεσσαλονίκη, µέσω Εγνατίας και Τρικάλων, η απόσταση είναι 370 χλµ.\nΒοϊδομάτης | Ζαγοροχώρια | Ήπειρος | Ιωάννινα | Κήποι | Μονοδένδρι | Τσεπέλοβο | φαράγγι Βίκου


Ο Λαρισαίος θερμαστής του Θωρηκτού «Αβέρωφ»\nΣΤΙΣ ΠΡΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΠΛΩΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Ο ΧΡ. ΚΟΥΚΟΥΤΑΡΑΣ\nΔημοσίευση: 03 Δεκ 2017 22:38\nΟ Θεοδ. Κουκουτάρας παραδίδοντας στον καπετάνιο του θωρηκτού «Αβέρωφ» το δίπλωμα του θερμαστή πατέρα του, που πριν έναν αιώνα υπηρέτησε στο θρυλικό πολεμικό πλοίο\n«Φέρτε και άλλο κάρβουνο παιδιά» στα καζάνια του Θωρηκτού – Καταδρομικού «Γεώργιος Αβέρωφ» ήταν σαν να άκουγε τη φωνή του θερμαστή πατέρα του, προς τους άνδρες του πλοίου να γεμίσουν με κάρβουνο. Ο λόγος για τον Λαρισαίο κ. Θεόδωρο Κουκουτάρα, γιο του Χρήστου Κ. Κουκουτάρα που υπήρξε θερμαστής στο Θ.Κ. «Γεώργιος Αβέρωφ».\nΟ γιος, λοιπόν του θερμαστή κατά την επίσκεψή του στο Θ.Κ. «Γεώργιος Αβέρωφ» που είναι αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης παρέδωσε στον καπετάνιο του πλοίου το δίπλωμα του θερμαστή πατέρα του από το 1914, όπως τη φωτογραφία που ήταν ναύτης, το απολυτήριο και το πτυχίο της κινητής άμυνας που κατείχε.\nΟ Λαρισαίος Χρήστος κ. Κουκουτάρας βρέθηκε στα 16 του χρόνια στις ανθρακαποθήκες του Θ.Κ. «Γεώργιος Αβέρωφ» ως θερμαστής. Οι ανθρακαποθήκες του «Αβέρωφ» χωρούσαν 1.500 τόνους κάρβουνο και η μεταφορά σε αυτές γίνονταν με τα χέρια. Πολλά χέρια για να βαστάνε φτυάρια ήθελε η ανθράκευση. Γιατί το θωρηκτό ήταν «αχόρταγο» και έκαιγε περισσότερα από 500 κιλά κάρβουνο για κάθε μίλι.\nΈμεινε στο ναυτικό περίπου οκτώ χρόνια και όταν ο πόλεμος τελείωσε επέστρεψε στη Λάρισα. Δεν άφησε όμως το κάρβουνο, όταν ήρθε στην πόλη άνοιξε σιδηρουργείο στην οδό Ηφαίστου. Τα χρόνια πέρασαν, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών λόγω άσθματος.\nΤώρα η φωτογραφία του ως ναύτης αλλά και το δίπλωμά του ως θερμαστής κοσμεί τις προθήκες του πλωτού ναυτικού μουσείου.


Η Τσαπανίδου μιλάει μετά από χρόνια για τον θάνατο του άντρα της | Pontos News\nΔείτε τι κέρδισε η Λάουρα Νάργες σε ποντιακό χορό στις Σέρρες\n18 Φεβρουάριος 2014, 13:48 - Τελευταία Ενημέρωση: 5 Σεπτέμβριος 2014, 19:33\nΗ Τσαπανίδου μιλάει μετά από χρόνια για τον θάνατο του άντρα της\n«Τι είναι αυτό τώρα, ερώτηση-παγίδα; Εννοείς να ήμουν η κυρία του κυρίου; Είναι πολύ έξω από μένα αυτή η λογική. Ποτέ δεν αποδέχτηκα τις γυναίκες που εξαργυρώνουν, αναγνωρισιμότητα και εμφάνιση για ένα ισχυρό επώνυμο κι ένα καλό πορτοφόλι. Ούτε συμπάθησα άντρες που έχουν ανάγκη μια γυναίκα-τρόπαιο. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ζουν μια συμβατική ζωή, χωρίς να έχουν βασικό συστατικό την αποδοχή, το σεβασμό, το θαυμασμό του ενός για τον άλλον. Αν αυτοί είναι οι λόγοι που επιλέγεις να περάσεις τη ζωή σου με κάποιον, δεν ζεις για σένα. Ζεις για την κοινωνία στην οποία περιφέρεις τη δημόσια εικόνα σου. Εγώ είμαι άλλης σχολής. Θέλω να στηρίζομαι στα πόδια μου, να είμαι ισότιμη, να θαυμάσω κάποιον όχι για τα λεφτά ή την ισχύ του αλλά για τη λάμψη του μυαλού και της καρδιάς του» τόνισε στο Votre Beaute.\nΔεν έχασε, όμως, τη θηλυκότητα της, κάτι που συνήθως συμβαίνει σε γυναίκες που έχουν το προφίλ που περιγράφει: «Το αντίθετο, εξελίσσεσαι σε πρότυπο θηλυκότητας. «Δεν είμαι η γλυκιά, τρυφερή, "ροζ" ύπαρξη. Δεν νιαουρίζω. Αντίθετα, έχω πολλά αρσενικά στοιχεία. Σκέφτομαι σαν άντρας, δεν κάνω δεύτερες σκέψεις, είμαι αυτό που βλέπεις, λέω ό,τι σκέφτομαι! Αυτό δεν εντάσσεται στα χαρακτηριστικά θηλυκότητας. Οι γυναίκες από τη φύση τους έχουν μάθει να χρησιμοποιούν διάφορους τρόπους για να πετύχουν ένα σκοπό. Εγώ κυνηγάω το σκοπό από την ευθεία. Αν δεν τα καταφέρω, θα δοκιμάσω από άλλη γωνία, πάντα όμως σκοπεύοντας ευθέως. Ακούγομαι σκληρή; Τα λέω ωμά; Έτσι είναι. Έχω βάλει την πανοπλία μου και δεν με αγγίζει εύκολα κάτι. Όταν έχεις πονέσει πολύ, θωρακίζεσαι. Όταν πέθανε ο άντρας μου, ράγισε η καρδιά μου. Ντύθηκα με ατσάλι. Η "στολή" βγαίνει μόνο όταν απέναντι μου έχω κάποιον που μπορώ να εμπιστευτώ απόλυτα».\nΤι την έκανε να δημοσιοποιήσει την προσωπική της ιστορία; «Το έκανα όταν έκρινα ότι λόγω της ηλικίας και της επαγγελματικής θέσης μου, η δημοσιοποίηση της θα μπορούσε να βοηθήσει γυναίκες που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση να πειστούν ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Δεν είναι εύκολο να ζεις σε μονογονεϊκή οικογένεια. Είναι πρόβλημα για τα παιδιά, μπορεί να πέσουν εύκολα θύματα bullying στον κοινωνικό τους περίγυρο, να κακοποιούνται από άλλα παιδιά. Δεν θέλουν τα παιδιά να ξεχωρίζουν, δεν τους είναι εύκολο να πουν ότι ζουν μόνο με την μαμά τους και ότι δεν έχουν προφέρει τη λέξη "μπαμπάς". Όταν μεγάλωσαν τα κορίτσια, τότε θεώρησα πως πρέπει να το πω. Για να δημιουργήσω προοπτική σε γυναίκες που περνούν ανάλογα. Διότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, φτάνει να πιστέψουμε και να στηριχτούμε στις δυνάμεις μας».


ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΝΟΜΟΥ ΗΛΕΙΑΣ: Απριλίου 2015\nΕρώτηση του ΚΚΕ για το νοσοκομείο Αμαλιάδας\nΤομεακή Επιτροπή Ηλείας του ΚΚΕ\nΕρώτηση προς τον υπουργό Υγείας κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος, Λιάνα Κανέλλη και Νίκος Μωραΐτης σχετικά με τα προβλήματα στη λειτουργία του νοσοκομείου Αμαλιάδας. Αναλυτικά το κείμενο:\nΘέμα: Προβλήματα στη λειτουργία του Νοσοκομείου Αμαλιάδας.\nΣε οριακό σημείο βρίσκεται το Νοσοκομείο Αμαλιάδας. Η κατάστασή του κρίνεται επικίνδυνη βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο την υγεία των κατοίκων.\nΟι ελλείψεις σε ιατρικό, νοσηλευτικό προσωπικό κύρια αλλά και σε διοικητικό και τεχνικό, το έχουν φέρει σε τέτοιο σημείο ώστε να μη μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των κατοίκων της περιοχής που είναι ο μισός πληθυσμός του Ν. Ηλείας. Η κατάσταση φυσικά γίνεται πιο επικίνδυνη για τους ασθενείς όταν το νοσοκομείο εφημερεύει.\nΤην τελευταία τριετία υπήρξαν αρκετές αποχωρήσεις χωρίς να υπάρξει καμία πρόσληψη. Αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε όλους τους τομείς. Χαρακτηριστικά οι γιατροί που υπηρετούν καλύπτουν το 50% των θέσεων που προβλέπονται. Σοβαρά επίσης είναι και τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.\nΗ κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο και βέβαια δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόστηκε όλα αυτά τα χρόνια στον τομέα της υγείας.\nΕρωτάται ο κ. Υπουργός τι μέτρα προτίθεται να πάρει η κυβέρνηση για:\nΝα καλυφθούν άμεσα τα κενά σε ιατρικό, νοσηλευτικό, παραϊατρικό, διοικητικό και άλλο προσωπικό με προσλήψεις μόνιμων και πλήρους απασχόλησης εργαζομένων, ώστε να εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του νοσοκομείου.\nΝα δοθεί η αναγκαία χρηματοδότηση για να καλυφθούν οι ανάγκες λειτουργίας αλλά και να λειτουργήσει η νέα πτέρυγα της οποίας το ισόγειο και το υπόγειο έχουν ολοκληρωθεί».\nΑναρτήθηκε από itsoulos στις 9:12 π.μ.


Πώς να φτιάξετε το μοσχαρίσιο καρδιές - Ιστολόγιο\nΑρχική σελίδαΑκτιβισμόςΠώς να φτιάξετε το μοσχαρίσιο καρδιές\nΠώς να φτιάξετε το μοσχαρίσιο καρδιές\nΈνα από τα αγαπημένα μου πράγματα σχετικά με το να είμαι σύγχρονος οικοδεσπότης είναι να εξασκώ παλιομοδίτικα, ξεχασμένα από καιρό δεξιότητες. Το να κάνετε το μοσχαρίσιο καρδούλι εμπίπτει σε δύο κατηγορίες εδώ:\n1. Η πρακτική της συντήρησης του κρέατος μέσω της αποξήρανσής του.\n2. Τρώγοντας ολόκληρο το ζώο και δεν σπαταλάτε τίποτα.\nΠαρεμπιπτόντως, αυτή η σπασμωδική συνταγή ταιριάζει καλά και με αρνίσια ή χοιρινή καρδιά!\nΕάν είστε νέοι στο να μαγειρεύετε ή να τρώτε κρέας οργάνων, δοκιμάστε το, δεν είναι τρομακτικό! Στην πραγματικότητα, είναι φυσιολογικό. Οι σημερινοί Αμερικανοί είναι *πιθανώς* οι πρώτοι άνθρωποι στην ιστορία του κόσμου που δεν καλωσορίζουν και δεν σέβονται το κρέας οργάνων (αυτή είναι καθαρά μορφωμένη εικασία, αλλά είμαι αρκετά βέβαιος ότι είναι αλήθεια). Οι πρόγονοί μου το έφαγαν αναμφίβολα, και μάλλον το έφαγαν και οι δικοί σας. Οι άνθρωποι σε πολλές (τις περισσότερες;) άλλες χώρες τρώνε επίσης τακτικά κρέατα οργάνων. Λοιπόν, ας επιστρέψουμε σε αυτήν την ξεχασμένη λιχουδιά!\nΤι γεύση έχει η μοσχαρίσια καρδιά;\nΑπό όλα τα κρέατα οργάνων, η μοσχαρίσια καρδιά είναι η πιο ήπια κατά τη γνώμη μου. Η γεύση του μοιάζει σχεδόν με το κρέας των μυών, άρα σαν τη μπριζόλα. Δεν θα το περιέγραφα ως παιχνιδιάρικο, και δεν έχει τίποτα σαν το συκώτι… αλλά είναι πολύ «βυσσινί» και έχει μια γεύση πιο πλούσια σε μέταλλα. Είναι αδύνατο, λίγο πυκνό σε σύγκριση με άλλα κοψίματα μυών και έχει βαθύ κόκκινο χρώμα – όλα αυτά που προμηνύουν πολύ καλό για την υγεία μας! Αν ψηθεί σαν μπριζόλα ή σε κάτι σαν στιφάδο, η καρδιά του βοείου κρέατος είναι λίγο φουσκωτή και ελαφρώς λαστιχένια, η οποία εξαφανίζεται όταν γίνει σπασμωδική.\nΠώς τρώτε το μοσχαρίσιο κρέας και τι γεύση έχει;\nΌταν τρώω κρέατα οργάνων, προτιμώ να τρώω μικρές ποσότητες τακτικά, παρά να τρώω πολύ ταυτόχρονα. Με αυτόν τον τρόπο διαχέω την εισροή θρεπτικών συστατικών και το σώμα μου μπορεί να τα χρησιμοποιήσει καλύτερα. Το Jerky είναι ο τέλειος τρόπος για να το πετύχετε αυτό.\nΗ υφή του μοσχαρίσιου jerky είναι πολύ παρόμοια με το „κανονικό“ σπιτικό βοδινό jerky – δεν υπάρχουν εκπλήξεις εκεί. Το Jerky είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συγκαλύψετε την κατά τα άλλα διαφορετική υφή της καρδιάς. Επειδή είναι αποξηραμένο, η γεύση είναι συμπυκνωμένη. Νομίζω ότι είναι νόστιμο και δεν με πειράζει μια έντονη γεύση βοείου κρέατος ή μια ελαφριά γεύση ορυκτού. Πραγματικά, δεν μου αρέσει να τρώτε κρέας οργάνων.\nΗ μαρινάδα για αυτό το μοσχαρίσιο ζυμαρικό είναι αρκετά απλή και απλή. Το έτοιμο jerky έχει μια πολύ ελαφριά γεύση teriyaki, αλλά δεν είναι υπερβολική ή υπερβολικά αλατισμένη… αν και τα αποτελέσματά σας μπορεί να διαφέρουν αν χρησιμοποιείτε πιο αλμυρή σάλτσα σόγιας.\nΑυτό το ζυμαρικό μοσχαρίσιο καρδιές είναι φανταστικό για ταξίδια, ιδανικό για σνακ τσαντάκι ή όταν είστε εν κινήσει. Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν φεύγω πολύ από το σπίτι, γι‘ αυτό μου αρέσει να χρησιμοποιώ το jerky ως σνακ πλούσιο σε πρωτεΐνη το απόγευμα ή ως συνοδευτικό στο πρωινό μου.\nΠώς κάνετε την καρδιά του βοείου κρέατος σπασμωδική;\nΑνάλογα με τον κρεοπώλη, η καρδιά σας μπορεί να βγει σε πολλά μεγάλα κομμάτια ή να είναι προ-κομμένη σε μικρότερες συσκευασίες. Εάν έχετε λόγο εδώ, είναι πολύ πιο εύκολο να κόψετε την καρδιά στο σωστό πάχος όταν βγαίνει σε μεγαλύτερο κομμάτι και δεν είναι προ-κομμένη σε φέτες.\nΓια σπασμωδική παρασκευή, το κρέας πρέπει να κόβεται σε αρκετά λεπτές φέτες, πάχους μεταξύ 1/8 και 1/4 ίντσας. Αυτό είναι πιο εύκολο να το κάνετε όταν είναι μερικώς παγωμένο. Κόβουμε την καρδιά σε μεγάλες πλάκες από πάνω προς τα κάτω της καρδιάς. Το Jerky τρώγεται πολύ πιο εύκολα όταν είναι μικρότερο, οπότε αφού το κόψω σε λεπτές φέτες, κόβω τις φέτες σε κομμάτια 2 έως 3 ιντσών. Μαρινάρεται όλη τη νύχτα σε πολτό από αρωματικά υγρά και μπαχαρικά και μετά αφυδατώνεται μέχρι να στεγνώσει.\nΠροτιμώ να χρησιμοποιώ αφυγραντήρα για σπασμωδικές εργασίες. έχω ένα Αφυγραντήρας Excalibur με 9 δίσκους, συνεχίζει 10 χρονών και 10 ετών δυνατά! Ο αφυγραντήρας μου έχει μια ρύθμιση θερμοκρασίας ειδικά για τη δημιουργία σπασμωδικών – περίπου 150ºF, που είναι αυτό που χρησιμοποιώ. Μερικοί άνθρωποι φτιάχνουν σπασμωδικά στο φούρνο, οπότε ξέρω ότι μπορεί να γίνει, αν και προσωπικά δεν το έχω φτιάξει έτσι.\nΣτον αφυγραντήρα μου, αυτό το τράνταγμα χρειάστηκε από 5 έως 8 ώρες για να τελειώσει. Τα λεπτότερα κομμάτια έγιναν πρώτα, και τα έβγαλα όταν ήταν της αρεσκείας μου και μετά άφησα τα πιο χοντρά κομμάτια να τελειώσουν για άλλες δύο ώρες. Μου αρέσει να κάνω λάθος στο ότι είμαι λιγότερο φτιαγμένος και πιο εύπλαστος και εύκαμπτος από το να είμαι εντελώς σκληρός και στεγνός.\nΠοια συστατικά χρησιμοποιούνται για να γίνει σπασμωδική η καρδιά του βοείου κρέατος και μπορώ να χρησιμοποιήσω υποκατάστατα;\nΚαρδιά βοείου κρέατος: Για αυτή τη συνταγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και καρδιά αρνιού ή γουρουνιού. Αυτή η μαρινάδα και η τεχνική μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν με άλλα κομμάτια βοείου κρέατος.\nΧυμός ανανά: Το έτοιμο jerky δεν έχει έντονη γεύση ανανά, και στην πραγματικότητα, δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσατε καν να ξεχωρίσετε ότι χρησιμοποιήθηκε ανανάς. είναι λεπτό αλλά προσθέτει μια καλά στρογγυλεμένη γεύση. Να τι χρησιμοποίησα –> Χυμός ανανά.\nΣιρόπι από σφένδαμο: Χρησιμοποιήστε οπωσδήποτε τα αληθινά πράγματα. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί σιρόπι σημύδας ή μέλι. Εδώ είναι μια εξαιρετική μάρκα –> Σιρόπι σφενδάμου.\nTamari: Χρησιμοποιώ το Tamari γιατί δεν έχω γλουτένη και δεν περιέχει σιτάρι. Έχει ελαφρώς πιο τολμηρή γεύση από την κανονική σάλτσα σόγιας, επομένως λειτουργεί καλά για σπασμωδικά. Μπορείτε να αντικαταστήσετε οποιαδήποτε μάρκα σάλτσας σόγιας καλής ποιότητας. Εδώ είναι η αγαπημένη μου μάρκα –> Tamari.\nΤα αμινοξέα καρύδας πιθανότατα θα λειτουργήσουν καλά εάν πάρετε μια από τις πιο παχιές, γευστικές μάρκες που είναι πιο συγκρίσιμες με την πραγματική σάλτσα σόγιας. Εδώ είναι η μάρκα που προτείνω –> Coconut Aminos.\nΘαλασσινό αλάτι: Το αλάτι καλής ποιότητας είναι απίστευτα σημαντικό για μένα, γι‘ αυτό χρησιμοποιώ τη μάρκα Redmond. Βρείτε το εδώ –> Θαλασσινό αλάτι.\n2 λίρες ωμή καρδιά βοείου κρέατος, κομμένη σε φέτες πάχους 1/8 έως 1/4 ίντσας\n3 κουταλιές της σούπας ταμάρι (ή άλλη καλής ποιότητας σάλτσα σόγιας)\n2 κουταλιές της σούπας πραγματικό σιρόπι σφενδάμου\n3/4 κουταλάκι του γλυκού σκόρδο σε κόκκους\n3/4 κουταλάκι του γλυκού κρεμμύδι σε κόκκους\n1/2 κουταλάκι του γλυκού αλεσμένη πιπερόριζα\n1/4-1/2 κουταλάκι του γλυκού τριμμένη κόκκινη πιπεριά\nΚόψτε τυχόν λίπος και ινώδη ιστό από το εξωτερικό των φετών της καρδιάς. Θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο να κόψω πρώτα την καρδιά σε φέτες και μετά να κόψω τα εξωτερικά κομμάτια.\nΣε μια σακούλα κατάψυξης μεγέθους γαλονιού, ανακατέψτε το χυμό ανανά, το ταμάρι, το σιρόπι σφενδάμου, το αλάτι, το σκόρδο, το κρεμμύδι, το τζίντζερ και το κόκκινο πιπέρι.\nΠροσθέτουμε την καρδιά και την στραγγίζουμε μέχρι να καλυφθούν όλα τα κομμάτια στη μαρινάδα. Κλείστε τη σακούλα και τοποθετήστε την σε ένα δοχείο ή σε ένα ταψί (για να συλλάβετε τυχόν διαρροές) όπου μπορεί να απλωθεί. Βάζουμε στο ψυγείο και αφήνουμε την καρδιά να μαριναριστεί για 12-20 ώρες.\nΡίξτε την καρδιά σε ένα σουρωτήρι και αφήστε την περιττή μαρινάδα να στραγγίσει.\nΤοποθετήστε τα κομμάτια της καρδιάς σε ένα μόνο στρώμα, χωρίς να ακουμπούν, στους δίσκους του αφυδατωτή σας. Αφυδατώστε στους 150ºF μέχρι να στεγνώσει, περίπου 5 έως 8 ώρες. Φυλάσσετε σε αεροστεγές δοχείο στο ψυγείο για έως και 1 εβδομάδα ή στην κατάψυξη έως και 1 χρόνο.\nΠροηγούμενη ανάρτησηΣκηνοθετήθηκε στο Tucson για το Arizona Trail\nΕπόμενη ανάρτηση Feathered Friends Womens EOS Review – Πόσο ζεστό;


Λογιστικες & Ελεγκτικες Υπηρεσιες | UNIBRAND – WWW.UNIBRAND.COM.CY – CORPORATE SERVICE PROVIDER - NICOSIA – CYPRUS\nΠροσφέρουμε λογιστικές και ελεγκτικές υπηρεσίες μέσω της UNIBRAND Auditing Services και UNIBRAND Accounting Services. Συνεργαζόμαστε επίσης με ένα φάσμα έγκριτων λογιστών στην Κύπρο, οι οποίοι είναι εξειδικευμένοι να προσφέρουν λογιστικές και ελεγκτικές υπηρεσίες, όπως και υπηρεσίες φορολογικού σχεδιασμού για την Εταιρία σας. Θα χαρούμε να συστήσουμε τις λογιστικές υπηρεσίες των λογιστών με τους οποίους συνεργαζόμαστε ή, εναλλακτικά, να εργαζόμαστε με τον δικό σας λογιστή από την Κύπρο, σε περίπτωση που μας συστήνετε έναν.\nΟ σκοπός μας είναι να προσφέρουμε υπηρεσίες υψηλής ποιότητας στους πελάτες μας και, την ίδια ώρα, να προστατεύουμε και να προσθέσουμε αξία στα συμφέροντα των πελατών μας. Με την βοήθεια του πολυγλωσσικού προσωπικού μας είμαστε σε θέση να εξυπηρετούμε τους πελάτες μας στα Ελληνικά, Αγγλικά, Ιταλικά, Ρωσικά, Γαλλικά και Ρουμάνικα.\nΧρησιμοποιούμε μηχανογραφημένη λογιστική για την εγγραφή και ετοιμασία των λογιστικών και οικονομικών καταστάσεων.\nΟι υπηρεσίες μας σ’ αυτόν τον τομέα συμπεριλαμβάνουν:\nΔιατήρηση των λογιστικών βιβλίων και καταστάσεων, χρησιμοποιώντας δομές μηχανογραφημένης λογιστικής σ’ ένα σύστημα πολλών νομισμάτων οι οποίες μας επιτρέπουν να ετοιμάζουμε λογαριασμούς σε όλα τα μεγάλα.\nΕτοιμασία των λογαριασμών διαχείρισης μηνιαία ή κάθε 4 μήνες.


Οι Pearl Jam και οι σύγχρονοί τους έκαναν τον ιδεαλισμό –το να νοιάζεσαι– κουλ. Ήταν μια μουσική που πίστευε αφελώς σε μια κοινή δημόσια γλώσσα, στη συνείδηση και στην κοινότητα, και επιδίωκε να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Ήταν μια μορφή τέχνης που βασιζόταν στη συναισθηματική ειλικρίνεια χωρίς να ντρέπεται. Ήταν μια μουσική που έμοιαζε να λέει πως, αν μπορούσες να είσαι ανθεκτικός και εφευρετικός, θα έβρισκες το κουράγιο που θα σε θωράκιζε για να τα βγάλεις πέρα σε όλα. Αμφισβητούσε τις απόψεις περί θεατών και αστέρων. Και το πιο ασυνήθιστο, ήταν μια μουσική που έλεγε όχι, όχι στην ιδέα ότι ένα συγκρότημα υπήρχε μόνο και μόνο για να πουλάει, όχι στην άποψη ότι ένα συγκρότημα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν πλουσιότερο και πιο διαδεδομένο.\nΤο γκραντζ άφησε πίσω του μερικά σπουδαία συγκροτήματα (Screaming Trees, Soundgarden, Pearl Jam, Alice in Chains, Nirvana), λίγες καλές ταινίες (Hype!), κάποια καλά σάουντρακ και σινγκλ και μερικές αξιόλογες συνεργασίες. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι παρείχε τη δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά να αντιμετωπίσει τη μουσική σαν κάτι παραπάνω από καταναλωτικό αγαθό. Ήταν κάτι που καταργούσε όρια, που διέθετε αξιοπρέπεια, που εξέφραζε κοινές επιθυμίες, που περιλάμβανε πολυπλοκότητα και ουτοπικές φιλοδοξίες, που απέβλεπε σε μια δεκτική, ηθική κουλτούρα. «Ήμουν σχετικά νέα και δεν είχα μέτρο σύγκρισης», είπε η Τζάνετ Μπίλιγκ Ριτς, μάνατζερ των Breeders. «Υπέθετα απλώς ότι έτσι λειτουργούσαν τα πράγματα. Μόνο εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι ήταν μια επανάσταση».\nΉταν κάτι που καταργούσε όρια, που διέθετε αξιοπρέπεια, που εξέφραζε κοινές επιθυμίες, που περιλάμβανε πολυπλοκότητα και ουτοπικές φιλοδοξίες, που απέβλεπε σε μια δεκτική, ηθική κουλτούρα.\nΔεν ήταν απλώς μια παρέκκλιση ή ένα δημιούργημα των μέσων ενημέρωσης. Κάτι είχε όντως αλλάξει. Όποιος ενδιαφερόταν για τη μουσική άλλαξε και θα δυσκολευόταν να το ξεχάσει. Ο Λέστερ Μπανγκς έγραψε το 1977: «Δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ ξανά για τίποτα όπως συμφωνούσαμε για τον Έλβις». Όμως, μόλις δεκαπέντε χρόνια αργότερα, αυτό θα αποδεικνυόταν αναληθές. «Βασιζόμασταν στην αντίληψή μας, που μερικές φορές ήταν μειωμένη, και στην τύχη μας, που ήταν μεγάλη, αλλά πρώτα και κύρια στην πίστη μας», είπε ο Τζόναθαν Πόουνμαν. «Αυτό ήταν το ζήτημα: Καταλαβαίναμε ότι συγκροτήματα σαν τους Screaming Trees, τους Soundgarden και τους Nirvana ήταν παγκόσμιας κλάσης, ότι σε έναν δίκαιο κόσμο αυτά θα έπρεπε να είναι τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη. Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν ότι ο κόσμος θα γινόταν δίκαιος προσωρινά. Ήταν φοβερά, πάντως».\nΣήμερα ο κόσμος της δημοφιλούς μουσικής απέχει αιώνες από την εποχή που ένα άλμπουμ σαν το Vitalogy μπορούσε να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα, και πόσο μάλλον μέσα σε μια εβδομάδα, όπως απέχει αιώνες από την εποχή που ένα καινούργιο άλμπουμ των Pearl Jam σημείωνε ρεκόρ πωλήσεων. Δεν είναι απλώς ότι οι πωλήσεις των άλμπουμ έχουν πέσει· ακόμα και η ιδέα ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να συσπειρώσει γύρω του τον κόσμο τείνει να εκλείψει. Κάποτε η δημοφιλής μουσική ήταν ουτοπική, διαφωτιστική, ιδεαλιστική, προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Σήμερα, όπως και πολλά άλλα στη ζωή μας, αντικατοπτρίζει την περιχαράκωση του καθενός στη γωνιά του, σε μια ιδιότυπη βιομηχανία από θεατές, καταναλωτές, αλγόριθμους και playlist. Σίγουρα η μουσική σημαίνει και σήμερα πολλά για πολλούς ανθρώπους, όπως πάντα. Αν με ρωτήσετε όμως αν θα ξαναδούμε μια στιγμή σαν την εμφάνιση των Pearl Jam στο SNL το 1994 ή στο MTV Unplugged, όταν ο Εντ έγραψε στο χέρι του «ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ!!!», υποθέτω πως είναι απίθανο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι Pearl Jam κήρυξαν πόλεμο στην πιο ισχυρή εταιρεία στον χώρο της ζωντανής μουσικής (της Ticketmaster) και ηττήθηκαν άσχημα. Προσπαθήστε να βρείτε έναν καλλιτέχνη που θα ήταν πρόθυμος να κάνει κάτι παρόμοιο σήμερα.\nΟι Pearl Jam είναι μέρος του πολιτισμού. Όχι μόνο επειδή τα τραγούδια τους έχουν γίνει υπόκρουση για γενέθλια και γάμους, ούτε μόνο επειδή διαμόρφωσαν μεγάλο μέρος από τη μουσική, τον θρύλο και την παράδοση της δεκαετίας του ’90. Η δημόσια εικόνα τους, η απροκάλυπτη αισιοδοξία τους, η κοινωνική τους συνείδηση, η ενεργή συμμετοχή τους, ο ακτιβισμός, το ήθος που βοήθησαν να δημιουργηθεί, ήταν όλα ριζοσπαστικά στον κόσμο του μέινστριμ ροκ. Ωστόσο, παρόλο που όλα αυτά κατέχουν κεντρική σημασία στην ιστορία τους, δεν είναι ο λόγος που μας έλκει η μουσική τους. Εξακολουθούμε να ακούμε τους Pearl Jam επειδή στις καλύτερες στιγμές τους («Present Tense», «Brain of J», «Off He Goes», «Tremor Christ», «Parting Ways», «Breath», «Release») μας υπενθυμίζουν αυτό που μόνο η μουσική μπορεί να μας προσφέρει προσωρινά: έναν καλύτερο κόσμο. Παρόλο που οι μεγαλύτερες σε ηλικία γενιές θα συνδέουν πάντα τους Pearl Jam με τις αρχές της δεκαετίας του ’90, το συγκρότημα έχει κάνει πολλά για να αυξήσει το σύνολο της ανθρώπινης ευτυχίας, της συλλογικής διασύνδεσης και της καλής προδιάθεσης σε εκατομμύρια άτομα. If I knew where it was I would take you there, but there's much more than this…\nΕκδ. ΟΞΥ\tΒιογραφία\tPearl Jam\tΡόνεν Γκιβόνι\tΠάνος Τομαράς


Περίεργα πράγματα για τα οποία ανησυχούν οι νέοι γονείς (vid) - Mothersblog.gr\nΤο μόνο πράγμα για το οποίο ανησυχούν οι νέοι γονείς είναι τα... Πάντα!\nΘυμάστε τότε που κρατούσατε στην αγκαλιά σας το νεογέννητο αγγελούδι σας και δεν σταματούσατε να σκέφτεστε «Πόσο γλυκό είναι», «Τι ήσυχα που κοιμάται» ή πότε θα μεγαλώσει, πότε θα μιλήσει, τι άνθρωπος θα γίνει... τι θα κάνει στη ζωή του... και άλλα τέτοια;\nΑυτές είναι σκέψεις που κάνουν όλοι οι γονείς. Εκτός από αυτές τις σκέψεις όμως, οι γονείς κάνουν και άλλα πράγματα. Κοιτάζουν κάθε λίγο και λιγάκι για να δουν αν το μωρό αναπνέει, ανησυχούν γιατί δεν θηλάζει και γενικότερα περνούν σκέψεις από το μυαλό τους που τους κάνει να γίνονται υπερπροστατευτικοί καθώς περνάει ο καιρός.\nΣτο βίντεο που ακολουθεί, αυτό το ζευγάρι αποτύπωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα όσα σκέφτεται και κάνει ένα νέο ζευγάρι που αποκτά μωρό.\nΜε κάποιες από τις σκέψεις τους... θα ταυτιστείτε.\nΠερίεργα πράγματα που κάνουν τα ζευγάρια τα Χριστούγεννα\nΕγκυμοσύνη: Περίεργα πράγματα που κάνουν τα ζευγάρια όταν υπάρχει γάτα στο σπίτι (vid)