Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική - PDF\nΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική\nDownload "Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική"\n1 Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική Διδάσκω και μαθαίνω για την Ευρώπη ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΥΠΡΟΥ\n2 JE EL-N ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Η ΕΥΡΩΠΗ, Η ΚΥΠΡΟΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ...5 Πρόλογοι Ιωάννης Κασουλίδης, Υπουργός Εξωτερικών Κυπριακής Δημοκρατίας...10 Γιώργος Μαρκοπουλιώτης, Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο...12 Κώστας Καδής, Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ Η ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ, ΤΙ ΚΑΝΕΙ; Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Ο ΑΒΕΒΑΙΟΣ 21ος ΑΙΩΝΑΣ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΓΟΡΑ Η ΕΥΡΩΠΗ ΖΩΝΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Επίλογος Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, 10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Published by: European Commission Representation in Cyprus 30 Byron Avenue, CY-1096 Nicosia Cyprus Tel: Fax: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση στον Σύγχρονο Κόσμο, Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική», Οδηγός για τις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Linguistic version ISBN DOI EL (pdf) /2042 European Union, 2014 Reproduction of the text of this publication is authorised subject to acknowledgement of the source. Reuse or reproduction of the pictures or illustrations included herein is expressly forbidden without the prior authorisation of the respective rights-holders. Printed in Cyprus ΣΧΕΔΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Σχέδια μαθήματος ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Συνθετικές εργασίες Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ «ΕΥΡΩΠΗ 2020» Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΖΩΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΓΟΡΑ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ Παράρτημα Α ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΡΓΑΣΙΩΝ Παράρτημα Β ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ\n3 Ο Οδηγός για Εκπαιδευτικούς για τη μελέτη της δημιουργίας, της εξέλιξης και της σύγχρονης πορείας της ΕΕ «Η Ευρωπαϊκή Ένωση στον Σύγχρονο Κόσμο, Δημιουργία - Εξέλιξη - Προοπτική» είναι μια πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο με τη συμβολή του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Την εκπόνηση του Oδηγού ανέλαβε το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Μιχάλης Ατταλίδης, κάτοχος έδρας «ad personam» Jean Monnet, είχε τη συνολική επιστημονική εποπτεία του έργου. Ο δημοσιογράφος Κυριάκος Πιερίδης, με μακρά εμπειρία στις πολιτικές της ΕΕ, ανέλαβε τη συγγραφή του θεωρητικού μέρους του οδηγού. Ο φιλόλογος Γιάννος Σωκράτους συνεργάστηκε για την ετοιμασία των σχεδίων μαθήματος και των συνθετικών εργασιών ως προτάσεις για τους εκπαιδευτικούς, τα οποία περιλαμβάνονται στον Οδηγό. Ο γραφίστας Γιάννος Χριστοφόρου είχε την ευθύνη του σχεδιασμού της έκδοσης, του εξωφύλλου, των λογοτύπων και της σελίδωσης. Η φιλόλογος Κατερίνα Στεφάνου έκανε τη γλωσσική επιμέλεια της έκδοσης. Η ΕΥΡΩΠΗ, H ΚΥΠΡΟΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ Ευχαριστίες Για τη συνολική προσέγγιση στο έργο βοήθησαν με ιδέες και εισηγήσεις τους καθηγητές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας καθώς και μάχιμοι εκπαιδευτικοί που προωθούν ενεργά στα σχολεία τα ευρωπαϊκά θέματα και προγράμματα Comenius και Erasmus+. Η διεθνολόγος Έλενα Φιλιππίδου και η πολιτική επιστήμονας Νικόλ Ανδρέου διεκπεραίωσαν την έρευνα για τον εντοπισμό οπτικοακουστικού και άλλου βοηθητικού υλικού κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας της έκδοσης. Ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Αλέξανδρος Αντωναράς έκανε τον συντονισμό της διαχείρισης του έργου. 4 5\n4 Ο κόσμος γύρω μας γίνεται ολοένα και πιο πολύπλοκος. Τα προβλήματα διαπερνούν τα σύνορα των κρατών. Οι εξελίξεις επηρεάζουν και αλληλεπιδρούν στις σχέσεις και τα συμφέροντα των κυβερνήσεων. Όλα όσα συμβαίνουν στον σύγχρονο αλληλοεξαρτώμενο κόσμο επηρεάζουν άμεσα, και μερικές φορές απρόβλεπτα, τη ζωή των ανθρώπων. Χρειάζεται μια παραδοχή στον 21ο αιώνα! Κανένα κράτος, ανεξαρτήτως μεγέθους και δυνατοτήτων, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του. Πώς να ερμηνεύσουμε, λοιπόν, αυτόν τον κόσμο που συνεχώς αλλάζει; Ποιος είναι ο προσανατολισμός μας ως πολιτείας και κοινωνίας; Πώς μπορούμε να καθορίσουμε το μέλλον για μας και τη νέα γενιά των Κυπρίων; Σε αυτό τον βασικό προβληματισμό, η Κύπρος και οι πολίτες της χρειάζεται να έχουν απαντήσεις. Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η δραστήρια συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια αποτελούν τη στέρεα βάση για να διαμορφωθούν απαντήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στον πυρήνα τής δημιουργίας και της ύπαρξής της την εδραίωση του μέγιστου αγαθού για τα κράτη μέλη της: την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεργασία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ζώνη σταθερότητας που αγκαλιάζει τα κράτη μέλη της, σε έναν κόσμο που στον 21ο αιώνα, παραμένει δύσκολος, με παλιές και νέες προκλήσεις, κινδύνους και απειλές. Μια ιστορική επισκόπηση του 20ού αιώνα υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές ότι η ΕΕ είναι περισσότερο απ όλα ένα «σχέδιο ειρήνης». Έκανε φίλους και εταίρους λαούς που, στο παρελθόν, συγκρούστηκαν ανελέητα στα πεδία των μαχών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συγκροτεί μια ισχυρή ομάδα εταίρων στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από διαρκή και έντονο ανταγωνισμό. Σήμερα, φέρνει μαζί τους λαούς από 28 κράτη με περισσότερους από 500 εκατομμύρια πολίτες για να διασφαλίσουν τα κοινά συμφέροντά τους, να αυξήσουν τον πλούτο τους και να μοιραστούν την ευημερία τους. Έξι δεκαετίες μετά την ίδρυσή της, η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τη σταδιακή συνένωση των κρατών μελών της, μέσα από τη βήμα με βήμα οικονομική και, κατά συνέπεια, πολιτική ενοποίηση. Εφαρμόζει επίσης κοινές πολιτικές για να χειριστεί διασυνοριακά ζητήματα. Διαμορφώνει, δηλαδή, συνθήκες μιας κοινής πορείας. Ένα κοινό νόμισμα, το ευρώ, χρησιμοποιείται σήμερα στα περισσότερα κράτη μέλη. Στη σαρωτική επίδραση των παγκόσμιων εξελίξεων στην πολιτική, την οικονομία, το εμπόριο, την τεχνολογία η επιλογή μας να συμπορευόμαστε με την Ευρώπη δεν συνεπάγεται την κατάργηση του κάθε κράτους που είναι μέλος της. Αυτό δεν θα συμβεί για πολλά χρόνια ακόμα, ή αν συμβεί θα είναι στο πλαίσιο μιας μελλοντικής Ομοσπονδίας. Σήμερα, η οικειοθελής μετάθεση αρμοδιοτήτων των κρατών μελών σε υπερεθνικά όργανα της ΕΕ και η διακυβερνητική συνεργασία θωρακίζουν την ύπαρξη και την κυριαρχία των κρατών μελών της, ιδίως των μικρότερων σε δύναμη, έκταση και πληθυσμό. Μια μοναχική πορεία στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης είναι εξαιρετικά δυσχερής για μεγάλα κράτη, πόσο μάλλον για κράτη με τα δεδομένα που χαρακτηρίζουν την Κύπρο, με πληθυσμό που δεν ξεπερνά το ένα εκατομμύριο κατοίκους. 6 7\n5 Η ΕΕ είναι ένας υπερεθνικός οργανισμός που ενθαρρύνει τη διασφάλιση της ταυτότητας κάθε κράτους μέλους της. Οι γλωσσικές και άλλες ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με την εθνική ταυτότητα, η έννοια της ενότητας μέσα από την πολυμορφία αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η Κύπρος ανήκει ιστορικά και πολιτικά στον ευρωπαϊκό χώρο. Υιοθετεί και μοιράζεται με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη κοινές δημοκρατικές αξίες, τη λειτουργία κράτους δικαίου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πάνω σε αυτή τη βάση εδράζεται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η ΕΕ προωθεί δεσμούς συνεργασίας και αλληλεγγύης ανάμεσα στα κράτη μέλη της. Στο εσωτερικό της, διασφαλίζει την ασφαλή διαβίωση των πολιτών, δημιουργώντας έναν ενιαίο εσωτερικό χώρο δικαιωμάτων και προστασίας. Η ΕΕ καθορίζει και προς τα έξω τις σχέσεις των κρατών μελών της με τον υπόλοιπο κόσμο. Σε έναν κόσμο δύσκολο, με πολλούς πόλους ισχύος, αντιφατικές επιδιώξεις και συνεχείς εστίες αστάθειας, το πλαίσιο πορείας της ΕΕ μπορεί να ορίζεται από έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή και να μην επαρκεί. Είναι, όμως, ένα διαρκές πεδίο αναζήτησης, μια κορυφαία πρόκληση για την ΕΕ στον 21ο αιώνα. Εμείς τι αναζητούμε στην Ευρώπη; Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Μαΐου Η προσχώρηση στην ευρωπαϊκή οικογένεια ήταν μια συνειδητή επιλογή που εξασφάλισε τη στήριξη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου. Μια βασική παράμετρος της ένταξης ήταν η διασύνδεσή της με την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού και η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της επανενωμένης Κύπρου εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας. Σε αυτό υπήρξε ομοφωνία στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων. Μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία συμφώνησε επίσης στην προσχώρηση στην ΕΕ ως στρατηγική επιλογή της χώρας μέσα στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Τέλος, μερίδα της κυπριακής πολιτικής και κοινωνικής ζωής αντιλήφθηκε την ευρωπαϊκή συμμετοχή και ως εργαλείο για τον εκσυγχρονισμό του κυπριακού κράτους και των θεσμών. Η τριπλή αυτή αναζήτηση παραμένει επίκαιρη στο πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου, υπό το πρίσμα της εμπειρίας της πρώτης δεκαετίας της συμμετοχής της Κύπρου στην ΕΕ. Μάλιστα αποκτά ολοένα και πιο εμπλουτισμένο περιεχόμενο στον 21ο αιώνα, καθώς ο νέος αιώνας ανέδειξε σημαντικές νέες προκλήσεις. Τα βασικά σημεία ενός σύγχρονου προβληματισμού είναι τα ακόλουθα: κλήσεις που δεν γνωρίζουν σύνορα είναι απαραίτητη. Η παρούσα κρίση, που ξέσπασε το 2008 από τις Ηνωμένες Πολιτείες, επηρέασε τους παγκόσμιους συσχετισμούς και επέδρασε βαθιά στην Ευρώπη. Στα πολλά ανοιχτά ζητήματα που προϋπήρχαν, προστέθηκαν νέες προκλήσεις: η ανταγωνιστικότητα των οικονομιών της Ευρώπης, η βιωσιμότητα των κοινωνικών προτύπων, η στροφή της παγκόσμιας παραγωγής προς την Ασία, η γήρανση του πληθυσμού, η αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης, οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, η απειλή της τρομοκρατίας και του διεθνούς οικονομικού εγκλήματος, η διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής. Οι πολίτες της προσβλέπουν σε μια ΕΕ που είναι ικανή να θωρακίζει τα κράτη μέλη της και να παραμένει μια ανοικτή κοινωνία. Η συνοχή της Ευρώπης Η οικονομική κρίση αποκάλυψε τον μεγάλο βαθμό αλληλεξάρτησης αλλά και τις διαρθρωτικές αδυναμίες και την ανισοσκέλεια στην ανάπτυξη μεταξύ κρατών και περιοχών της Ευρώπης. Χώρες με οικονομικό βάθος, ισχυρή παραγωγική βάση και περισσότερη επάρκεια στη δημόσια διοίκηση και πιο ισχυρούς θεσμούς άντεξαν την πίεση της συγκυρίας. Αντίθετα άλλες χώρες αντιμετωπίζουν σοβαρές επιπλοκές και πιέσεις σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης. Η κρίση έθεσε επί τάπητος το ζήτημα των μεταρρυθμίσεων και του συγχρονισμού των οικονομιών, ιδίως της Ευρωζώνης. Η ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση ενισχύθηκε, νέοι μηχανισμοί στήριξης δημιουργήθηκαν, αλλά ο κοινωνικός αντίκτυπος των μέτρων δεν υπολογίστηκε στον βαθμό που έπρεπε, στις χώρες που δοκιμάστηκαν περισσότερο. Η μεταρρύθμιση και η ανάπτυξη Η σύγχρονη ατζέντα της Ευρώπης θέτει ενώπιόν μας ένα εκτενές και φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλα τα κράτη μέλη. Ο μετασχηματισμός που απαιτείται συνδέεται με την απελευθέρωση των αγορών και την αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης των κρατών μελών. Για την Κύπρο η διαδικασία αυτή έφερε στο προσκήνιο, επιτακτικά, ζητήματα που είχαν από καιρό διαγνωστεί, αλλά δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως στα δέκα χρόνια της συμμετοχής της στην ΕΕ. Τώρα μια κεντρική προτεραιότητα στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα είναι η ενίσχυση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας και η αξιοποίηση του κυπριακού ανθρώπινου δυναμικού της, ώστε να εξασφαλίζει την αειφόρο ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία του πληθυσμού. Ο «καταλύτης» στο Κυπριακό Η ένταξη στην ΕΕ παραμένει καταλύτης της επίλυσης γιατί βοηθά ώστε να καταλήξουμε σε έναν βιώσιμο συμβιβασμό στο Κυπριακό που θα διέπεται από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τις αρχές και τις αξίες της ΕΕ. Το περιεχόμενο της λύσης πρέπει να συνάδει με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και θα εμπεδώνει τη συμφιλίωση ανάμεσα στις κοινότητες της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα συμφωνεί και αντιλαμβάνεται το όφελος από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σταθερότητα σε μια ρευστή περιοχή του κόσμου Η ενσωμάτωση της Κύπρου με το σύνολο της επικράτειάς της στην ευρωπαϊκή ζώνη ασφάλειας και σταθερότητας δεν μπορεί παρά να είναι επωφελής. Μια διερευνητική ματιά στην περιοχή γύρω μας το αποδεικνύει. Χώρες της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής, μερικές μόνο εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά μας, ταλανίζονται από προβλήματα αποσταθεροποίησης, απουσίας δημοκρατικών θεσμών, εμπόλεμων διενέξεων. Η Κύπρος, παρά την ύπαρξη του πολιτικού προβλήματος, αναγνωρίζεται διεθνώς ως μια σταθερή και δημοκρατική χώρα, ένας βατήρας για ανάπτυξη των σχέσεων της ΕΕ στη γειτονιά μας. Η κλιμάκωση του παγκόσμιου ανταγωνισμού Η προσαρμογή στο ιδιαίτερα σκληρό και ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον που σηματοδοτείται από ραγδαίες μετατοπίσεις ανάμεσα στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες και καίριες προ- 8 9\n6 Πρόλογος από τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Ιωάννη Κασουλίδη Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε αναμφίβολα έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας, που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική διαδρομή της πατρίδας μας. Μια δαιδαλώδη διαδικασία, που προσμετρώντας τις δυσκολίες και τα δεδομένα της εποχής, καθώς και την επιτακτική ανάγκη ευόδωσης του εγχειρήματος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία. Ένα γεγονός που προσέδωσε ξεκάθαρο στίγμα στον προσανατολισμό της εξωτερικής μας πολιτικής, επιφέροντας παράλληλα και μια σειρά από αλλαγές. Κάποιες θεσμικές που απορρέουν από την εναρμόνιση της χώρας με το κοινοτικό κεκτημένο και άλλες κοινωνικές που αφορούν στον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες προσαρμόζονται στο περιβάλλον της ΕΕ. Παρά την απογοήτευση που προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο η ΕΕ επέλεξε να χειριστεί την υπόθεση της κυπριακής οικονομίας τον Μάρτιο του 2013 με την επιβολή κουρέματος καταθέσεων, η ένταξη στην ΕΕ έχει επιτύχει έναν από τους πρώτιστους στόχους της, που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση των δικαιωμάτων των πολιτών. Η ΕΕ επέτρεψε στον Κύπριο πολίτη να αξιοποιήσει σημαντικά ευρωπαϊκά οφέλη, συμπεριλαμβανομένης της απρόσκοπτης διακίνησης και απασχόλησης σε όλη την επικράτειά της. Βελτίωσε την ποιότητα ζωής του, εφαρμόζοντας συγκροτημένες πολιτικές για θέματα περιβάλλοντος, υγείας και ασφάλειας. Όσον αφορά στην Κύπρο ως κράτος, τα οφέλη είναι αδιαμφισβήτητα, αφού η δυνατότητα που μας δίνεται ως μικρό κράτος να συμμετέχουμε στη διαμόρφωση και λήψη ευρωπαϊκών πολιτικών αναβαθμίζει τον ρόλο και την υπόστασή μας. Ωστόσο, πολλά είναι τα ζητήματα που χρήζουν βελτίωσης, όπως η ανάγκη αποτελεσματικής αξιοποίησης των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και των δυνατοτήτων που παρέχουν, η καταπολέμηση της ανεργίας και η βελτίωση της απασχόλησης καθώς επίσης και η αναβάθμιση της εξοικείωσης των Κυπρίων πολιτών με την ίδια την ΕΕ. Η γνωσιολογική εκμάθηση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της ΕΕ ήταν και παραμένει μια σημαντική πρόκληση για την κυπριακή κοινωνία. Δέκα χρόνια μετά την ένταξη, η ανάγκη ενημέρωσης των πολιτών για τον τρόπο λειτουργίας, αλλά και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που ενέχει η ιδιότητά τους ως πολίτες της ΕΕ γίνεται σήμερα ακόμα πιο επιτακτική. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι το επίπεδο ενημέρωσης των Κυπρίων για την ΕΕ, παρόλο που βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου, χρήζει ποιοτικής και ποσοτικής αναβάθμισης, κάτι που καταδεικνύουν και οι διάφορες έρευνες και οι μετρήσεις του ευρωβαρόμετρου. Είναι για αυτό ακριβώς τον λόγο που η εκπόνηση ενός εκπαιδευτικού Οδηγού για την Ευρωπαϊκή Ένωση από την ομάδα του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, υπό την επιστημονική εποπτεία του πρύτανη Μιχάλη Ατταλίδη και την κύρια ευθύνη της σύνταξης των κειμένων του δημοσιογράφου Κυριάκου Πιερίδη, σε έργο που τους ανέθεσε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο ενημέρωσης. Ο Οδηγός έχει στόχο να μεταδώσει στον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και σε όσους θέλουν να γνωρίζουν και έχουν καθήκον να γνωρίζουν, τις βασικές παρα- μέτρους λειτουργίας της ΕΕ, της ιστορίας, της εξέλιξης και της σύγχρονης πολιτικής της. Μέσα από μια διαθεματική και κριτική προσέγγιση, το βιβλίο αποτελεί προϊόν εμπεριστατωμένης έρευνας με πρωτότυπη μεθοδολογία και άριστη επιμέλεια. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης καλείται να κατανοήσει, μεταξύ άλλων, τη σχέση μεταξύ Διεύρυνσης και Εμβάθυνσης, να γνωρίσει τον τρόπο λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, να αντιληφθεί τον ρόλο που επιθυμεί η ΕΕ να διαδραματίσει στον κόσμο μέσω της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, να κατανοήσει τις κοινοτικές προκλήσεις στα θέματα οικονομίας, όπως επίσης και τις ευκαιρίες και τα ωφελήματα που παρέχει η ΕΕ στους πολίτες της. Συγχαίρω τους συντελεστές της εκπόνησης του Οδηγού που αποτελούνται από πρόσωπα που συνδυάζουν την επιστημονική γνώση, την έρευνα, την τεκμηρίωση και τη μάχιμη εκπαιδευτική εμπειρία του σχολείου στη Μέση Εκπαίδευση. Είμαι πεπεισμένος ότι τέτοιου είδους συγγραφικές συνεισφορές συμβάλλουν στην αναβάθμιση της ενημέρωσης των πολιτών για θέματα της ΕΕ, ενώ παράλληλα αποτελούν και ένα σημαντικό εργαλείο για όσους επιθυμούν να γνωρίσουν επιμέρους πτυχές του τρόπου λειτουργίας και των πολιτικών της ΕΕ\n7 Πρόλογος από τον Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο κ. Γιώργο Μαρκοπουλιώτη Πρόλογος από τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου κ. Κώστα Καδή Εδώ και πενήντα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλάζει την καθημερινότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων και όχι μόνο. Οι πολιτικές προστασίας του καταναλωτή, από τις πιο αυστηρές παγκοσμίως, διασφαλίζουν πως τα προϊόντα που αγοράζουμε είναι ασφαλή. Το ευρώ, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα που μοιράζονται 18 (και σύντομα 19) χώρες, μας προστάτεψε από τα χειρότερα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος δωρητής ανθρωπιστικής βοήθειας στον κόσμο. Το βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων έχει ανεβεί τις τελευταίες δεκαετίες ακριβώς λόγω της ειρήνης για την ύπαρξη της οποίας η ΕΕ έπαιξε και συνεχίζει να παίζει καταλυτικό ρόλο. Παρ' όλα αυτά, σε όλη την ήπειρο τα τελευταία χρόνια βρίσκουν ερείσματα οι φωνές που λένε όχι στην Ευρώπη και σε ό,τι έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε τα τελευταία πενήντα χρόνια. Την ίδια στιγμή, υπάρχει συνεχής μείωση της συμμετοχής των πολιτών στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ένας βασικός λόγος και για τα δύο αυτά φαινόμενα είναι η ελλιπής ενημέρωση των πολιτών για την Ευρώπη. Για την ιστορία της, για τους θεσμούς της, για τη λειτουργία της και για τα επιτεύγματά της. Μάλιστα, οι έρευνες του ευρωβαρόμετρου δείχνουν πως οι Ευρωπαίοι και ιδιαίτερα οι Κύπριοι θέλουν αυτήν την ενημέρωση. Αυτή είναι μία από τις βασικές αποστολές της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο. Μέσα από ημερίδες, εκδηλώσεις, αλλά και απευθείας επαφή με τους Κύπριους, φέρνουμε στο προσκήνιο τις πολιτικές της Ένωσης και όσα διαδραματίζονται στις Βρυξέλλες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνεργαστήκαμε με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου για την εκπόνηση του παρόντος εκπαιδευτικού Οδηγού. Φιλοδοξούμε αυτό το έργο να δώσει στους εκπαιδευτικούς τα απαραίτητα εργαλεία ώστε να μεταδώσουν στους μαθητές θεμελιώδεις πληροφορίες για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη θέση της στον κόσμο. Στόχος είναι οι πολίτες του αύριο να είναι ενεργοί Ευρωπαίοι. Και αυτό προϋποθέτει να κατέχουν τις γνώσεις για το τι είναι η Ευρώπη, το πώς αλλάζει και βελτιώνει τη ζωή τους. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση χαιρετίζουμε την έκδοση του παρόντος Οδηγού, που φωτίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μέσα από τη συνύπαρξη θεωρίας και πράξης, σημαντικές πτυχές που αφορούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ό,τι συνθέτει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το όραμα της οικοδόμησης μιας ενιαίας Ευρώπης μετουσιώνεται μέσα από την πεποίθηση ότι οι λαοί, πέρα από τη δική τους σημαντική και ξεχωριστή εθνική συνείδηση, έχουν μια ευρύτερη κοινή πατρίδα, ότι είναι πολίτες της Ευρώπης. Αντιλαμβάνονται ότι είναι φορείς ενός ενιαίου πολιτισμού, κοινού για όλους, του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Βιώνουν την Ευρώπη ως σύνθετη ολότητα, ως χώρο συνάντησης και αλληλεπίδρασης πολιτισμών. Αναμφισβήτητα η βάση και η αφετηρία για την πραγμάτωση του οράματος αυτού είναι η Παιδεία. Γι' αυτό και ο κύριος προσανατολισμός ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους πρέπει να οδηγεί στη θωράκιση του ανθρώπινου δυναμικού με την κατάλληλη εκπαίδευση, που θα του επιτρέψει να αποκτήσει ευρωπαϊκή συνείδηση και ευρύ τρόπο σκέψης. Θα του δίνει τη δυνατότητα να μπορεί να προσαρμόζεται στις ταχύτατες εξελίξεις των επιστημονικών και τεχνολογικών δεδομένων, να είναι παραγωγικό και να προάγει τη γνώση, την έρευνα και την καινοτομία. Στην προσπάθεια κατανόησης του ευρωπαϊκού πολιτισμού και εμβάθυνσης σε διάφορα πεδία του, καθίσταται ευνόητο πως απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί μια σφαιρική γνώση της ιστορίας του. Από αυτήν την άποψη ο Οδηγός αυτός καλύπτει αυτήν την ανάγκη, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα πεδία ή σημαντικά γεγονότα και παράλληλα, μέσα από συγκεκριμένες υποενότητες, η θεματολογία του εμπλουτίζεται και με ζητήματα που αφορούν στην κοινωνική, την πολιτική και την οικονομική ιστορία. Από την άλλη στόχος σημαντικός του εγχειρήματος θεωρείται η οικοδόμηση της γνώσης, κατά τη διαδικασία της μάθησης, με τρόπο ελκυστικό και με την ενεργό εμπλοκή των μαθητών/τριών μέσα από διεπιστημονικές και διαθεματικές προσεγγίσεις. Η αξιοποίηση, έτσι, του Οδηγού κρίνεται ως ευκαιρία για τους μαθητές για αυτομόρφωση και προβληματισμό, για επέκταση των πνευματικών τους οριζόντων. Ευχαριστώ όλους όσοι συνέβαλαν με οποιονδήποτε τρόπο στην έκδοση του Οδηγού αυτού. Η διεκπεραίωση μιας τέτοιας προσπάθειας αποτέλεσε πρόκληση, όχι γιατί έπρεπε να υλοποιηθεί μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια, αλλά γιατί πέτυχε τον στόχο της: να αναδειχθούν τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν τον χαρακτήρα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και αναδεικνύουν τη σημαντική αποστολή του στα εκπαιδευτικά δρώμενα του πλανήτη μας. Κυρίως, όμως, γιατί ενισχύει την προσπάθεια για μύηση των νέων ανθρώπων στα ευρωπαϊκά δρώμενα με έναν τρόπο άμεσο και αποτελεσματικό\n8 1 ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 14 15\n9 Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας υπερεθνικός οργανισμός που εκφράζει σήμερα την πιο προωθημένη συνένωση κρατών και λαών στην Ευρώπη, βασισμένη σε κοινές αρχές, αξίες, συμφέροντα και επιδιώξεις στον σύγχρονο πολύπλοκο κόσμο. Η ευρωπαϊκή ιδέα υπήρχε και σε προηγούμενους αιώνες. Χρειάστηκε, όμως, να μεσολαβήσουν πολλά γεγονότα για να γίνει πράξη και να αποκτήσει τη μορφή που έχει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα αυτή η μορφή εξελίχθηκε μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες ύστερα από δύο καταστρεπτικούς παγκόσμιους πολέμους τον 20ό αιώνα. Και πάλι! Όταν τέθηκαν τα θεμέλια της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρώπη βρέθηκε ξανά διχοτομημένη σε δύο αντίπαλους ιδεολογικούς και στρατιωτικούς συνασπισμούς. Την πραγματική δυνατότητά της να απλώσει και να καλύψει γεωγραφικά το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, σαν μια ήπειρος ειρήνης και συνεργασίας, απέκτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το Η ιδέα μιας ειρηνικής Ευρώπης Η ιδέα της ενοποίησης της Ευρώπης πάει πίσω αρκετούς αιώνες. Την εντοπίζει κανείς στα φιλελεύθερα ρεύματα που αναπτύχθηκαν μετά τον Διαφωτισμό και ανέδειξαν ιδεολογικά και πολιτικά τις έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισοπολιτείας και του κοινοβουλευτισμού. Στο μυαλό των ευρωπαίων φιλοσόφων μια ενωμένη ήπειρος θα τερμάτιζε τη συνεχή αντιπαράθεση των αναδυόμενων ευρωπαϊκών εθνών κρατών. Ορισμένοι, όπως ο Εμμανουήλ Καντ (Immanuel Kant) και ο Τζέρεμι Μπένθαμ (Jeremy Bentham), τόλμησαν από νωρίς να σκεφτούν μια μορφή ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας ή ομοσπονδίας για να υπηρετήσει τη δημοκρατία και τη διαρκή ειρήνη. Ανάμεσα στις πιο οραματικές φυσιογνωμίες της ευρωπαϊκής διανόησης του 19ου αιώνα, ο Βίκτωρ Ουγκό (Victor Hugo) είναι ο άνθρωπος που επιγραμματικά διατύπωσε μια ολόκληρη ιδεολογία που παραμένει επίκαιρη έως τις ημέρες μας: τις Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης! Παγκόσμιοι Πόλεμοι Η ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε αλλά δεν προχώρησε εξαιτίας του οξύτατου ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών και αποικιοκρατικών δυνάμεων, που οδήγησε τελικά στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο στις αρχές του 20ού αιώνα. Ακολούθησε η περίοδος του Μεσοπολέμου. Τότε έγιναν οι πρώτες απόπειρες για την πραγμάτωση της ευρωπαϊκής ιδέας ενοποίησης. Ορισμένοι ιδεαλιστές Η έμπνευση Η Συνθήκη της Λισαβόνας είναι το σημερινό υπόβαθρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τη συνυπογράφουν 28 ευρωπαϊκά κράτη, που είναι σήμερα κράτη μέλη της ΕΕ. Στο προοίμιο της Συνθήκης, οι ηγέτες των κρατών μελών αναφέρονται στην απόφασή τους να ιδρύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, «εμπνεόμενοι από την πολιτιστική, τη θρησκευτική και την ανθρωπιστική κληρονομιά της Ευρώπης, από την οποία αναπτύχθηκαν οι παγκόσμιες αξίες των απαράβατων και αναφαίρετων δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και του κράτους δικαίου» Ο «προφητικός» Ουγκό «Θα έλθει μια μέρα που όλα τα έθνη αυτής της ηπείρου, χωρίς να χάσουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους ή την ένδοξη ατομικότητά τους, θα συνενωθούν σε μια ανώτερη οντότητα και θα συναποτελέσουν την ευρωπαϊκή αδελφότητα. Θα έλθει μια μέρα που δεν θα υπάρχουν πια άλλα πεδία μαχών εκτός από τα πεδία των ιδεών. Θα έλθει μια μέρα που οι σφαίρες και οι βόμβες θα αντικατασταθούν από τις ψήφους. Θα έλθει μια μέρα που θα δούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης πρόσωπο με πρόσωπο, να απλώνουν το χέρι τους η μια προς την άλλη κατά πλάτος της θάλασσας» Βίκτωρ Ουγκό,\n10 δημιούργησαν τα πρώτα ευρωπαϊκά κινήματα, όπως η Πανευρωπαϊκή Ένωση με πρόεδρό της τον Αριστίντ Μπριάντ, πρωθυπουργό της Γαλλίας στην Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία. Οι ευρωπαϊκές ιδέες εστίασαν τότε ξανά στην αποφυγή των καταστρεπτικών πολέμων και, παράλληλα, εμπλουτίστηκαν από την ανάγκη για οικονομική συνεργασία. Όμως, ο ιδεαλισμός δεν αρκεί για να καθορίσει τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις. Γρήγορα η ευρωπαϊκή ιδέα υποχώρησε και παραχώρησε τη θέση της στην ωμή επιθετικότητα ορισμένων ευρωπαϊκών δυνάμεων εναντίον των υπολοίπων που βύθισε ξανά την Ευρώπη στη δίνη μιας νέας, ακόμα πιο βάναυσης και αιματηρής σύγκρουσης: τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι συνθήκες της μεταπολεμικής Ευρώπης Η πολιτική ιδέα για την ανάγκη συνένωσης των κρατών της Ευρώπης ωρίμασε μόνο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και κάτω από το βάρος των ολέθριων συνεπειών του. Ο πόλεμος αυτός ήταν ο πιο καταστρεπτικός στην ιστορία της Ευρώπης, στην ουσία ένας ολοκληρωτικός σπαραγμός για τα ευρωπαϊκά έθνη. Άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς, ανείπωτη δυστυχία, κατεστραμμένες πόλεις και διαλυμένες οικονομίες και κοινωνίες. Όπως ακριβώς έθρεψε το πιο επιθετικό πρόσωπο του εθνικισμού, του ναζισμού και του φασισμού, ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος γέννησε τη θέληση και τις αντικειμενικές συνθήκες για την ευρωπαϊκή ενότητα. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ (Winston Churchill) είναι ο πολιτικός που ανταποκρίθηκε πρώτος το 1946 στο ρεύμα της αλλαγής, θέτοντας μεταπολεμικά με εξαιρετική τόλμη και διορατικότητα την ανάγκη για μια ιστορική κίνηση της Ευρώπης προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. «Υπάρχει μια θεραπεία που θα μπορούσε μέσα σε λίγα χρόνια να κάνει όλη την Ευρώπη ελεύθερη και ευτυχισμένη. Η θεραπεία αυτή είναι να δημιουργήσουμε ξανά την ευρωπαϊκή οικογένεια, στον βαθμό που μπορούμε, και να της δώσουμε μια δομή ικανή να της εξασφαλίσει την ειρήνη, την ασφάλεια και την ελευθερία. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα είδος Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» Η πιο μεγάλη παραδοξότητα του Τσόρτσιλ ήταν ότι δεν συμπεριλάμβανε στην Ευρώπη τη χώρα του, τη Μεγάλη Βρετανία! Είναι όμως και ο ίδιος άνθρωπος που γρήγορα διαπίστωσε τη νέα πραγματικότητα στη Γηραιά Ήπειρο. Τον αλληλοσπαραγμό στα πεδία των μαχών είχε διαδεχθεί μια νέα κάθετη πολιτική και ιδεολογική διαίρεση που ονομάστηκε «Ψυχρός Πόλεμος». Η ιδέα που οδήγησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ο Ψυχρός Πόλεμος Το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ταυτόχρονα και το τέλος μιας εποχής για τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη. Εξασθενημένα στρατιωτικά και εξαντλημένα οικονομικά, έχασαν την παγκόσμια ισχύ και επιρροή τους. Νέες δυνάμεις κυριάρχησαν ανάμεσα στους νικητές του πολέμου: οι Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) και η Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ), δύο εκτός Ευρώπης χώρες με τεράστιο πληθυσμό και έκταση, με εξαιρετικά ανεπτυγμένη βαριά βιομηχανία και με μεγάλες στρατιωτικές δυνατότητες. Η ευρωπαϊκή ιδέα ξαναγεννήθηκε, αλλά αυτή τη φορά πάνω σε έναν παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη, που αντανακλούσε νέες ντε φάκτο ισορροπίες επί του εδάφους ως αποτέλεσμα της προέλασης των συμμαχικών στρατευμάτων από δύο μέτωπα την ανατολή και τη δύση έως την τελική συμμαχική νίκη επί των ναζί. Η γραμμή για τη διαίρεση της Ευρώπης έχει φανεί προτού λήξει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Μπροστά στην προδιαγραφόμενη ήττα της ναζιστικής Γερμανίας οι συμμαχικές δυνάμεις συναντήθηκαν και υπέγραψαν τη Συνθήκη της Γιάλτας που χώρισε τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Έτσι διχοτομήθηκε και η Ευρώπη. Στην ύστατη φάση του πόλεμου, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις κατέρρεαν, οι αμερικανικές και οι σοβιετικές δυνάμεις αγωνίζονταν για την απελευθέρωση, αλλά ταυτόχρονα ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο όσο περισσότερου ευρωπαϊκού εδάφους. Ο παγκόσμιος ενθουσιασμός για τη συμμαχική νίκη το 1945 γρήγορα αντικαταστάθηκε από την κλιμάκωση του ανταγωνισμού ανάμεσα στην καπιταλιστική Δύση και την κομουνιστική ΕΣΣΔ. Σταδιακά μια σειρά από επίμαχα ζητήματα της μεταπολεμικής Ευρώπης, όπως η αποδυνάμωση της Γερμανίας, η τύχη της Ελλάδας, η διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών στην Πολωνία, υποτάχθηκαν στους σχεδιασμούς της κλιμακούμενης αντιπαράθεσης ΗΠΑ- ΕΣΣΔ. Τα ρήγματα έγιναν βαθύτερα έως τα τέλη της δεκαετίας του 40, με τη συγκρότηση των δύο αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών. Η μοίρα των ευρωπαϊκών κρατών χωρίστηκε. Το κάθε κράτος τράβηξε τον δρόμο του, επιλέγοντας εθελούσια ή αναγκαστικά ένα από τα δύο στρατόπεδα. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε αρχίσει... ΝΑΤΟ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας Η Δύση υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ συγκρότησε το 1949 τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, το ΝΑΤΟ. Η Το σιδηρούν παραπέτασμα «Σκιά έπεσε επί των πεδίων, τα οποία τόσο πρόσφατα φωτίστηκαν από τη συμμαχική νίκη. Ουδείς γνωρίζει τι προτίθενται να πράξουν στο άμεσο μέλλον η Σοβιετική Ρωσία και η κομουνιστική της διεθνής οργάνωση Γνωρίζουμε ότι η Ρωσία έχει ανάγκη ασφάλειας επί των δυτικών συνόρων της από ενδεχόμενη αναζωπύρωση της γερμανικής επιθετικότητας Εντούτοις, είναι καθήκον μου να θέσω ενώπιόν σας ορισμένα γεγονότα, τα οποία αφορούν την παρούσα κατάσταση στην Ευρώπη. Από το Στετίνο στη Βαλτική μέχρι την Τεργέστη στην Αδριατική, ένα σιδηρούν παραπέτασμα έχει πέσει κατά μήκος της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πίσω από αυτή τη γραμμή βρίσκονται όλες οι πρωτεύουσες: Βαρσοβία, Βερολίνο, Πράγα, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι και Σόφια. Όλες αυτές οι περίφημες πόλεις και οι κάτοικοί τους βρίσκονται ήδη στη σοβιετική σφαίρα» Ουίνστον Τσόρτσιλ, 1946 Η «ισορροπία του τρόμου» Η μεταπολεμική διαίρεση της Ευρώπης σε δυτική, υπό την επιρροή των ΗΠΑ και ανατολική, υπό την επιρροή της ΕΣΣΔ αποτέλεσε μια εξέλιξη στο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα που έμελλε να καθορίζει τη μοίρα της μεταπολεμικής Ευρώπης για σχεδόν όλο το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα. Οι δύο υπερδυνάμεις διέθεταν στρατιωτική δύναμη που δεν περιοριζόταν πια στα συμβατικά όπλα, αλλά στις απίστευτες δυνατότητες των νέων πυρηνικών όπλων, ικανών να διαλύσουν χώρες ολόκληρες στη στιγμή. Αμέσως μετά τον πόλεμο μπήκαν στην «κούρσα των εξοπλισμών». Όσο ανέπτυσσαν τις πυρηνικές δυνατότητές τους, τόσο περισσότερο εξέθεταν τον πλανήτη στον κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής. Το στρατιωτικό δόγμα της αναμέτρησης ΗΠΑ- ΕΣΣΔ στηριζόταν στην αύξηση της ικανότητας «αμοιβαίας αποτροπής», δηλαδή στην προσπάθεια να καταστήσουν αδύνατο στον αντίπαλο να αποτολμήσει πρώτος πυρηνικό πλήγμα. Οι πρώτοι στόχοι σε πιθανό πλήγμα ήταν οι... ευρωπαϊκές πόλεις. Ο Ψυχρός Πόλεμος υπήρξε έντονος και επηρέασε βαθιά τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στις δύο πλευρές. Άλλαξε την πολιτική, οικονομική και κοινωνική οργάνωσή τους. Καθήλωσε για μισό αιώνα την προοπτική για μια κοινή ευρωπαϊκή πορεία. Ο Ψυχρός Πόλεμος χάραξε επίσης βαθιά τις ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και κομμάτων. Ψυχρός Πόλεμος Το σιδηρούν παραπέτασμα Το σιδηρούν παραπέτασμα - Ομιλία Ουίν\n11 Συμμαχία αυτή καθόρισε ρητά ότι σε περίπτωση που ένα ή περισσότερα μέλη του δεχόταν επίθεση, τα υπόλοιπα θα συνέδραμαν αυτόματα, ως να ήταν επίθεση εναντίον τους. Πρόκειται για τη σχετική ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής στη συνθήκη ίδρυσης του ΝΑΤΟ. Η ΕΣΣΔ αντέδρασε μεθοδικά και μερικά χρόνια αργότερα, το 1955, προχώρησε στη συγκρότηση του «αντιπάλου δέους», του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η συνθήκη του Συμφώνου προνοούσε επίσης ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής και αποσκοπούσε στη θεσμική υπαγωγή των ενόπλων δυνάμεων των κρατών-δορυφόρων της ΕΣΣΔ στη σοβιετική στρατιωτική διοίκηση. ΗΠΑ και Δυτική Ευρώπη Η υλοποίηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όπως σήμερα εκφράζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιστορικά δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις συνθήκες του Ψυχρού Πολέμου. Από την ίδρυση της πρώτης Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και για μισό αιώνα, αφορούσε εκ των πραγμάτων τη Δυτική Ευρώπη και τις πολιτικές διεργασίες στη Δύση γενικότερα. Μάλιστα αποτελεί γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ιδέα έκανε το πρώτο ουσιαστικό βήμα της με αμερικανική πρωτοβουλία για τη χρηματοδότηση ενός γιγαντιαίου προγράμματος ανοικοδόμησης της Δυτικής Ευρώπης, το Σχέδιο Μάρσαλ. Το σχέδιο αυτό πήρε το όνομά του από τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ (George Marshall) και αποσκοπούσε παράλληλα στην αναχαίτιση της σοβιετικής επέκτασης και επιρροής στην Ευρώπη. Το Συμβούλιο της Ευρώπης Την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης καλλιεργούσαν επίσης τα κράτη και προσωπικότητες της Δυτικής Ευρώπης. Σε συνέδριο στη Χάγη το 1948, περισσότερες από 800 προσωπικότητες από 19 ευρωπαϊκά κράτη, έθεσαν το πλαίσιο για την ίδρυση μιας Ευρω- Οι αντίπαλοι συνασπισμοί δεν έφτασαν ποτέ σε θερμή πολεμική αναμέτρηση. Συχνά τέντωναν το σχοινί δοκιμάζοντας τις αντοχές της «ισορροπίας του τρόμου», δηλαδή τη διολίσθηση σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, μια μόνιμη απειλή πάνω από τις ευρωπαϊκές πόλεις. Σχέδιο Μάρσαλ και Κομινφόρμ Οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, ως οι δύο νέες υπερδυνάμεις σε έναν αυστηρά διπολικό κόσμο, καθόριζαν τις τύχες της Ευρώπης. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν διακήρυξε ότι η χώρα του διεκδικεί λόγο στις παγκόσμιες υποθέσεις και ιδίως στην Ευρώπη για αναχαίτιση του σοβιετικού επεκτατισμού. Το «Δόγμα Τρούμαν» για την Ευρώπη ανέλαβε να υλοποιήσει ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ, ο οποίος εξήγγειλε το 1947 το σχέδιο για την αμερικανική χρηματοδότηση της κατεστραμμένης Ευρώπης. Η υλοποίηση προέβλεπε την ίδρυση ενός ευρωπαϊκού οργανισμού για την εκπόνηση και διαχείριση του προγράμματος ανοικοδόμησης. Τα ευρωπαϊκά κράτη της Δυτικής Ευρώπης ανταποκρίθηκαν και συγκρότησαν τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας ΟΕΟΣ, τον τωρινό Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ΟΟΣΑ. Η αμερικανική βοήθεια απευθύνθηκε και προς τα ανατολικά ευρωπαϊκά κράτη, αλλά κάτω από την επιρροή της ΕΣΣΔ την αρνήθηκαν και προχώρησαν στην ίδρυση δικού τους ξεχωριστού οικονομικού οργανισμού για την Ανατολική Ευρώπη, την Κομινφόρμ. ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκή ενοποίηση Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια μάχη έως εσχάτων για τα αντίπαλα στρατόπεδα. Το σοβιετικό πρότυπο οργάνωσης κατέρρευσε το 1989 και ο ανατολικός συνασπισμός διαλύθηκε. Το ΝΑΤΟ έχει σήμερα ως κράτη μέλη του τα πλείστα κράτη μέλη της ΕΕ. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν επίσης πολύ ισχυρούς οικονομικούς και εμπορικούς δεσμούς. Στην επίσημη ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ αναγράφεται σήμερα: «Λέγεται συχνά ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία ιδρύθηκε ως απάντηση στην απειλή της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι μερικώς μόνο αληθές. Στην πραγματικότητα, η συγκρότηση της Συμμαχίας ήταν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για να υπηρετηθούν ταυτόχρονα τρεις σκοποί: - Αναχαίτιση του σοβιετικού επεκτατισμού - Αποκλεισμός της αναβίωσης του εθνικιστικού μιλιταρισμού στην Ευρώπη μέσω μιας ισχυρής βορειοαμερικανικής παρουσίας στην ήπειρο και - Ενθάρρυνση της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης». παϊκής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, τη σύνταξη ενός Χάρτη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ενός Δικαστηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ήταν το πολιτικό πρόκριμα για την ίδρυση του Συμβουλίου της Ευρώπης το Το Συμβούλιο της Ευρώπης έθεσε στην καρδιά των δραστηριοτήτων του την εδραίωση των δημοκρατικών αρχών, του κράτους δικαίου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτέλεσε, όμως, έναν οργανισμό με χαρακτήρα διακυβερνητικής, διακρατικής συνεργασίας, κι όχι έναν υπερεθνικό οργανισμό που θα μπορούσε να ενώσει σταδιακά τα κράτη. Γρήγορα φάνηκε καθαρά ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης, με τις δομές που δημιούργησε, δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον βηματισμό που απαιτούσε ένα συγκροτημένο ενοποιητικό εγχείρημα για τη Δυτική Ευρώπη, ιδίως δε τη Γαλλία και τη νεοσύστατη Δυτική Γερμανία. Γέφυρες στα πέτρινα χρόνια Η Ευρώπη για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες παρέμεινε διχοτομημένη, έχοντας περάσει προηγουμένως δύο παγκόσμιους πολέμους. Ο ψυχροπολεμικός διπολισμός επηρέασε βαθιά όχι μόνο τις διεθνείς σχέσεις αλλά και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τους πολίτες. Τα ευρωπαϊκά κράτη πέρασαν τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου με ιώβεια υπομονή για να επιτύχουν ανοικοδόμηση και ανάπτυξη. Η παρουσία του σοβιετικού στρατού στην ανατολική Ευρώπη από τη μια και η οικονομική εξάρτηση της δυτικής Ευρώπης από τις ΗΠΑ από την άλλη, ήταν πραγματικότητες που δεν μπορούσαν να αγνοήσουν. Όμως η αντίληψη ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα έπρεπε να λύσουν τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές τους μέσα από έναν νέο γύρο πολέμου δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη απήχηση. Αντίθετα, ορισμένες φωτισμένες πολιτικές ηγεσίες και μαχητικά πολιτικά, εργατικά και κοινωνικά κινήματα βρήκαν τον τρόπο ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου να εκπέμψουν μηνύματα που κράτησαν ζωντανό το όραμα για ένα κοινό Ευρωπαϊκό Σπίτι. Στην ανατολική Ευρώπη οι λαοκρατικές δημοκρατίες υστερούσαν πολύ σε ζητήματα δημοκρατικής οργάνωσης, πολυφωνίας και ατομικών ελευθεριών. Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ξεχώρισαν θαρραλέα πολιτικά κινήματα υπέρ της δημοκρατίας στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και στην Πολωνία με το εργατικό σωματείο «Αλληλεγγύη» το 1980, αμφισβητώντας το σοβιετικό μοντέλο οργάνωσης και απαιτώντας τον πολυκομματισμό, τον 20 21\n12 κοινοβουλευτισμό, την ελευθερία έκφρασης και την ανοιχτή οικονομία και αγορά. Στη δυτική Ευρώπη o πολυκομματισμός και η ελευθερία έκφρασης εδραιώθηκαν μέσα από συνεχείς αγώνες για τη διεύρυνση της δημοκρατίας. Ξεχώρισαν τα πολιτικά, εργατικά και κοινωνικά κινήματα που έδωσαν έμφαση στην κοινωνική πρόνοια και την κοινωνική δικαιοσύνη, αμφισβητώντας τον αμιγώς καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης. Υπήρξαν επίσης μαχητικά φοιτητικά κινήματα εναντίον του πολέμου, της πυρηνικής απειλής και της οικολογικής καταστροφής. Η δημοκρατία δεν ήταν δεδομένη παντού. Αποκαταστάθηκε με μεγάλη δυσκολία και καθυστέρηση στον ευρωπαϊκό νότο (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα). Αυτά τα γεγονότα διαπερνούσαν τα τείχη που χώριζαν τη δυτική από την ανατολική Ευρώπη. Ήταν μια μακρά περίοδος αναμονής μέχρι να ξαναβρούν τα ευρωπαϊκά κράτη τον τρόπο να πάρουν την ιστορία στα χέρια τους. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου - Η ανατολική Γερμανία ανοίγει τα σύνορα (Ρεπορτάζ BBC News) Το τείχος του Βερολίνου Η πτώση του τείχους του Βερολίνου - μαρτυρίες 2 Η ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ! 22 23\n13 Έως το τέλος της δεκαετίας του 40 ο μεταπολεμικός διπολικός κόσμος και η πολιτική διαίρεση της Ευρώπης εδραιώθηκαν. Η καθεμιά πλευρά της Γηραιάς Ηπείρου ακολούθησε διαφορετικό δρόμο. Όμως τα στρατηγικά «κενά» των χωρών της Δυτικής Ευρώπης δεν είχαν κλείσει. To μεγαλύτερο ήταν ο φόβος του γερμανικού μιλιταρισμού. Το 1949 διαιρέθηκε η Γερμανία σε δύο κράτη. Το ένα κράτος, η Δυτική Γερμανία περιέλαβε τα εδάφη που βρισκόταν στη ζώνη κατοχής των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας και ονομάστηκε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το άλλο κράτος, η Ανατολική Γερμανία περιέλαβε τη ζώνη κατοχής της ΕΣΣΔ και ονομάστηκε Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Τη διαίρεση και αποδυνάμωση της Γερμανίας ήθελαν όλοι οι νικητές του πολέμου. Στη δυτική Ευρώπη υπήρχε ωστόσο διάχυτος ακόμα ο φόβος ότι μια στρατοκρατούμενη και επιθετική Γερμανία, ακόμα και διαιρεμένη, θα μπορούσε κάποια στιγμή να επανέλθει. Ιδίως η Γαλλία επέμενε ότι θα έπρεπε να εξευρεθούν μόνιμες ρυθμίσεις συνεργασίας με τη Δυτική Γερμανία που να μην επιτρέπουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες την αναβίωση της προαιώνιας γαλλογερμανικής έχθρας. Η ανάγκη αυτή έγινε ακόμα πιο επιτακτική όταν οι ΗΠΑ έθεσαν επί τάπητος την πιθανότητα επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας, δεδομένης της σαρωτικής υπεροχής των σοβιετικών χερσαίων δυνάμεων στην ανατολική Ευρώπη και της κλιμάκωσης της ψυχροπολεμικής κρίσης στην Κορέα. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες περί τα τέλη της δεκαετίας του 40 και λόγω της ανάγκης να εξευρεθεί ασφαλής εναλλακτικός τρόπος για 24 25\n14 την πλήρη επανένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο διεθνές πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι αναπτύχθηκε μια δυναμική πολιτική αναζήτηση για τη δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Πρωταγωνιστές στη συζήτηση ήταν τα κράτη και οι πολιτικές ελίτ που είχαν ζωτικό συμφέρον να τα βρουν μεταξύ τους. Η Γαλλία βρήκε στο πρόσωπο του καγκελαρίου της Δυτικής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ (Konrad Adenauer) τον δημοκράτη ηγέτη που ήταν πλήρως αφοσιωμένος στον αγώνα να αλλάξει την εικόνα και τον χαρακτήρα της μεταπολεμικής Γερμανίας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής Αντενάουερ ήταν η απαλλαγή της χώρας του από το ναζιστικό στίγμα και η ιστορική συμφιλίωση με τη Γαλλία. Άλλα τρία μικρότερα γειτονικά κράτη, το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο ένιωθαν την ίδια αδήριτη ανάγκη για συμφιλίωση, τόσο με τους Γερμανούς όσο και με τους Γάλλους. Η γεωγραφία τα είχε καταδικάσει μέσα σε μισό αιώνα να αποτελούν το πεδίο των μαχών για τις αντιμαχόμενες στρατιές των ισχυρών γειτόνων τους, καταβάλλοντας βαρύτατο τίμημα. Έχοντας προωθήσει ήδη τη μεταξύ τους οικονομική συνεργασία, την Benelux, τα τρία κράτη αδημονούσαν να συμπράξουν σε έναν ευρύτερο συνασπισμό με τη Γαλλία και τη Δυτική Γερμανία, μετατρέποντας τους άλλοτε εχθρούς σε μόνιμους εταίρους. Τέλος η μεταπολεμική Ιταλία, με ηγέτη τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide De Gasperi), χάραξε τη δική της σταθερή πορεία υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έχοντας κορυφαία προτεραιότητα την επούλωση των πληγών του πολέμου και τη σύσφιγξη των οικονομικών σχέσεων με τις ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως με τη Γαλλία. Και οι «6» ήθελαν να αμβλύνουν τις νωπές εφιαλτικές μνήμες, να κλείσουν οριστικά το κεφάλαιο των πολέμων στην ιστορία τους και να γυρίσουν σελίδα. Όταν πυροδοτήθηκαν οι διεργασίες για τη συγκρότηση της πρώτης Ευρωπαϊκής Κοινότητας, οι πολιτικές ελίτ των «6» φαίνεται να είχαν πλήρη επίγνωση ότι χρειάζονταν μια νέα προσέγγιση που θα έβαζε σε ποιοτικά διαφορετική βάση τις μεταξύ τους σχέσεις. Μαζί με την κεντρική στρατηγική επιδίωξη της ειρήνης και της συμφιλίωσης, οι χώρες αυτές αναζήτησαν επίσης τον τρόπο να εξυπηρετήσουν τις λειτουργικές οικονομικές ανάγκες τους στην προσπάθεια ανοικοδόμησης. Ιδιαίτερα τη διετία η συζήτηση επικεντρώθηκε στην ανάγκη για εγκαθίδρυση μιας θεσμοθετημένης μορφής γαλλογερμανικής συνεργασίας σε βασικούς βιομηχανικούς κλάδους. Αυτή η προσέγγιση απηχούσε με πραγματισμό ένα κοινό σημείο αναφοράς για να υπάρξει η ιστορική κίνηση προς τα εμπρός. Οι ευρωπαϊκές σχολές σκέψης Η ευρύτερη συζήτηση για τη συγκρότηση της Κοινοτικής Ευρώπης, δηλαδή του ενοποιητικού εγχειρήματος της Ευρώπης στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εξελίχθηκε στο πλαίσιο διαφόρων σχολών σκέψης, που συμπύκνωναν όλο το πλέγμα των πολιτικών και ιδεολογικών τάσεων της εποχής. Η πρώτη σχολή σκέψης, η «ομοσπονδιακή», υποστήριζε την άμεση ίδρυση μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας με εκχώρηση κυριαρχίας από τα κράτη μέλη της. Η δεύτερη, η «διακρατική - ενωσιακή», εισηγήθηκε μια ένωση ανεξαρτήτων κρατών με ελάχιστους περιορισμούς στην κυριαρχία των μελών της. Η τρίτη, η «λειτουργική», έθεσε την ιδέα για μια εξελικτική ομοσπονδία μέσω σταδιακής ολοκλήρωσης και εκχώρησης κυριαρχίας κατά τομείς, στους οποίους υπήρχε πρόσφορο έδαφος, απαιτήσεις και πολιτική βούληση. Η «λειτουργική» σχολή σκέψης ήταν εκείνη που κέρδισε έδαφος στη Γαλλία και τη Γερμανία, γιατί τη διέπνεε μεγαλύτερος πραγματισμός. Η διακήρυξη Σουμάν Ο Γάλλος Ζαν Μονέ (Jean Monnet) είναι ο πολιτικός που συνέλαβε και αποτύπωσε την πολιτική ανάγκη σε ένα πρακτικό σχέδιο για τη γένεση και «βήμα με βήμα» εξέλιξη του κοινού ευρωπαϊκού εγχειρήματος. O Μονέ εκπόνησε το σχέδιό του για λογαριασμό της κυβέρνησης της Γαλλίας και του υπουργού Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν (Robert Schuman), οι οποίος το εξήγγειλε στις 9 Μαΐου 1950, πέμπτη επέτειο του τερματισμού του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακήρυξη Σουμάν είναι αυτή που έθεσε τις βάσεις γι αυτό που σήμερα ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη διακήρυξη περιλαμβάνονταν τρία βασικά σημεία: - Η ειρήνη στην Ευρώπη θα εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τη συνένωση των ευρωπαϊκών κρατών - Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία είναι ο απώτερος στόχος. Δεν μπορεί να γίνει αμέσως, αλλά μέσα από κοινά επιτεύγματα των ευρωπαϊκών εθνών και με σταδιακά βήματα - Τα πρώτα κοινά επιτεύγματα αφορούν την οικονομική ανάπτυξη και σχετίζονται με την υπαγωγή των πρώτων υλών της βαριάς βιομηχανίας τον άνθρακα και τον χάλυβα σε μια κοινή υπερεθνική αρχή. Η «νόμιμη συνωμοσία» Το σχέδιο Μονέ προκάλεσε πυρετό εμπιστευτικών διαβουλεύσεων που έμεινε στην ιστορία ως «νόμιμη συνωμοσία». Η γαλλική πρωτοβουλία βρήκε ισχυρή υποστήριξη από την κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας. Ο καγκελάριος Αντενάουερ ήταν άλλωστε ο μόνος ευρωπαίος ηγέτης που είχε γίνει κοινωνός της πρότασης προτού δημοσιοποιηθεί, γιατί χωρίς τη δική του συναίνεση δεν θα είχε κανένα νόημα. Το αποδέχθηκαν επίσης η Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ιταλία. Ο Μονέ πέτυχε τον συγκερασμό των οραματικών στόχων για μια μελλοντική Ομοσπονδιακή Ευρώπη με τις εφικτές επιδιώξεις μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας που θα εξακολουθούσε για δεκαετίες ακόμα να στηρίζεται σε κυρίαρχα έθνη κράτη, αλλά θα έφτιαχναν συγκεκριμένους ποιοτικούς δεσμούς μεταξύ τους. Μία βασική συνιστώσα της συμμαχικής νίκης κατά των δυνάμεων του Άξονα, ήταν η Βρετανία. Στη μεταπολεμική Ευρώπη η Βρετανία παρέμενε επίσης μια υπολογίσιμη δύναμη στον νέο δυτικό κόσμο. Κι όμως η Γηραιά Αλβιώνα επέλεξε να απέχει από το νέο ευρωπαϊκό εγχείρημα και να το παρακολουθεί από μακριά. Η Βρετανία απέρριψε το σχέδιο Μονέ, εκτιμώντας λανθασμένα ότι δεν συνιστούσε παρά μόνο μια επιμέρους Η ιστορική διακήρυξη «Η παγκόσμια ειρήνη δεν μπορεί να διαφυλαχθεί αν δεν αναληφθούν δημιουργικές προσπάθειες ανάλογες των κινδύνων που την απειλούν. Η συμβολή που μπορεί να έχει μια οργανωμένη και ζωντανή Ευρώπη στον πολιτισμό είναι απαραίτητη για τη διατήρηση ειρηνικών σχέσεων. Διαδραματίζοντας για περισσότερα από είκοσι χρόνια τον ρόλο πρωτεργάτη για μια ενωμένη Ευρώπη, η Γαλλία είχε πάντα ως ουσιαστικό στόχο να υπηρετεί την ειρήνη. Επειδή δεν επιτεύχθηκε η ενοποίηση της Ευρώπης, είχαμε πόλεμο. Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί διαμιάς, ούτε ακολουθώντας ένα και μόνο συνολικό σχέδιο: θα οικοδομηθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που κατ αρχάς θα δημιουργήσουν μια πραγματική αλληλεγγύη. Η συνένωση των ευρωπαϊκών εθνών απαιτεί να εξαλειφθεί η μακραίωνη διαμάχη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Η δράση που θα αναλάβουμε πρέπει να αφορά κατά πρώτο λόγο τη Γαλλία και τη Γερμανία. Για τον σκοπό αυτό, η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να αναληφθεί αμέσως δράση σε ένα περιορισμένης εμβέλειας αλλά καίριο σημείο. Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό μια κοινή Ανώτατη Αρχή της οποίας η οργάνωση θα δίνει δυνατότητα συμμετοχής και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα εξασφαλίσει αμέσως την εγκαθίδρυση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης, πρώτο στάδιο μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, και θα αλλάξει το πεπρωμένο αυτών των περιοχών που επί πολλά χρόνια αφιερώθηκαν στην κατασκευή όπλων για πολέμους των οποίων υπήρξαν πάντα τα πρώτα θύματα. Η αλληλεγγύη κατά την παραγωγή, που θα διαμορφωθεί με αυτόν τον τρόπο, θα αποδείξει ότι κάθε πόλεμος μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας είναι όχι μόνον αδιανόητος αλλά και υλικά αδύνατος. Η εγκαθίδρυση Η διακήρυξη Σουμάν 26 27\n15 εξέλιξη στην ευρωπαϊκή διακρατική συνεργασία. Η βρετανική κυβέρνηση είχε εστιάσει αλλού τις προτεραιότητές της, επενδύοντας στην ενίσχυση της διατλαντικής σχέσης της με τις ΗΠΑ. Το υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας ενδιαφερόταν για την εξουδετέρωση της πιθανότητας αναβίωσης του γερμανικού μιλιταρισμού. Η διαίρεση της Γερμανίας εξυπηρετούσε αυτό τον στόχο. Πέραν αυτού, αδιαφόρησε για τις εξελίξεις γιατί έκρινε τη συγκρότηση του Συμβουλίου της Ευρώπης ως επαρκές πλαίσιο διακυβερνητικής συνεργασίας. Όμως, η κεντρική πρωτοτυπία του σχεδίου Μονέ είχε υποτιμηθεί από όσους ήσαν απόντες. Δεν αφορούσε το αντικείμενό του την οικονομική συνεργασία αλλά το θεσμικό πλαίσιό του, τη θέσπιση μιας Κοινότητας με υπερεθνικό χαρακτήρα και όργανα, ενός «ομοσπονδιακού προτύπου». Έλεγε χαρακτηριστικά ο Μονέ: «Δεν κάνουμε συμμαχίες κρατών, ενώνουμε ανθρώπους». αυτής της ισχυρής ενότητας παραγωγής, που θα είναι ανοιχτή σε όσες χώρες επιθυμούν να συμμετάσχουν και θα παράσχει τελικά σε όλες τις συμμετέχουσες χώρες τα θεμελιώδη στοιχεία της βιομηχανικής παραγωγής με τις ίδιες προϋποθέσεις, θα θέσει τα πραγματικά θεμέλια της οικονομικής ενοποίησής τους. Έτσι θα πραγματοποιηθεί απλά και γρήγορα η συγχώνευση των συμφερόντων που είναι αναγκαία για την εγκαθίδρυση μιας οικονομικής κοινότητας, και θα δημιουργηθεί η "μαγιά" μιας ευρύτερης και βαθύτερης κοινότητας μεταξύ των χωρών που για μεγάλο διάστημα τις χώριζαν αιματηρές διενέξεις.» Ζαν Μονέ, o εμπνευστής! Οι πατέρες της Ευρώπης Οι πατέρες της Ευρώπης Αν όμως ο Ζαν Μονέ θεωρείται ο εμπνευστής και αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στυλοβάτες της υπήρξαν μια πλειάδα ανθρώπων με βαθιά προσήλωση στην ειρήνη και την επούλωση των πληγών, τη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή ενότητα. Πολλοί από αυτούς δοκιμάστηκαν στη ζωή τους σε διαφορετικά πεδία αγώνων για τη δημοκρατία, ενάντια στον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό και στη συνέχεια πρωταγωνίστησαν στην ανοικοδόμηση των χωρών τους. Ανάμεσά τους υπήρξαν πολιτικοί ηγέτες, αγωνιστές της αντίστασης, συνδικαλιστές, τεχνοκράτες, αγρότες, διανοούμενοι. Βγαλμένοι μέσα από τα οδυνηρά βιώματα των χωρών τους σε δύο παγκόσμιους πολέμους, οι πατέρες της Ευρώπης ήταν επίσης πρόσωπα με βαθιά ιδεολογία και πίστη στη δημόσια πολιτική δράση, τη δημοκρατία και τον πολυκομματισμό, αλλά και τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, σε αγώνες εθνικοαπελευθερωτικούς και κοινωνικούς. Στην πολιτική ζωή, τα πρόσωπα αυτά συνέβαλαν σημαντικά στη διαμόρφωση των σύγχρονων ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης που εκφράζονται στον δημόσιο βίο μέσα από τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα. Οι Πατέρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Οι πατέρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ο «εμπνευστής» γεννήθηκε τo 1888 στην πόλη Κονιάκ της νοτιοδυτικής Γαλλίας, γόνος εύπορης οικογένειας παραγωγών και εμπόρων του ομώνυμου μπράντι, υπό την ονομασία J.G. Monnet & Co. Ίσως αυτή του η εμπειρία, ως οινοποιού, τον βοήθησε να σχεδιάσει το ευρωπαϊκό εγχείρημα γιατί το βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η υπομονή έως ότου ωριμάσουν οι συνθήκες. Έγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του: «Το σημαντικότερο πράγμα σχετικά με την παρασκευή κονιάκ είναι ότι, πάνω απ' όλα, σε διδάσκει να περιμένεις»! Ο Μονέ υποστήριζε ότι η Ευρώπη δεν είχε μέλλον αν έμενε κατακερματισμένη στον κυκεώνα των συμφερόντων του κάθε κράτους της ξεχωριστά: «Δεν υπάρχει μέλλον για τους Ευρωπαίους. Ενοποίηση ή εξαφάνιση». Η βαθιά ευρωπαϊκή συνείδηση του Μονέ εξηγείται, γιατί η δική του εποχή σημαδεύτηκε από τη φρίκη των δύο παγκοσμίων πολέμων. Σήμερα η ειρήνη στην Ευρώπη είναι αυτονόητη και δεδομένη. Για όλο τον 20ό αιώνα, όμως, ακόμα και μετά το τέλος των παγκοσμίων πολέμων, τίποτε από όσα βιώνουν σήμερα οι Ευρωπαίοι δεν ήταν δεδομένο. Ζαν Μονέ - Απομνημονεύματα, Εκδόσεις Ιανός Στον πρόλογο του βιβλίου ο Ζακ Ντελόρ υποδεικνύει στον αναγνώστη: «Ο τρόπος δράσης που μας κληροδότησε ο Ζαν Μονέ είναι: στόχος επακριβής, μέσα απλά, συνοχή στη δράση». Ο γάλλος πολιτικός δεν υπήρξε ποτέ διάσημος. Προτίμησε να ζει στη σκιά μεγάλων πολιτικών του 20ού αιώνα, διακριτικός πρωταγωνιστής στις μεγάλες αποφάσεις. Έλεγε: «Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που θέλουν να είναι κάποιοι και αυτοί που θέλουν να κάνουν κάτι». O Μονέ επέλεξε στη ζωή του το δεύτερο. Το ευρωπαϊκό όραμα με τα λόγια του Μονέ: Βήμα με βήμα εξέλιξη «Η Ευρώπη δεν θα γινόταν με μία κίνηση αλλά με συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργούσαν, κατ αρχάς, μια αληθινή αλληλεγγύη» Η αντίσταση των κρατών «Ανέμενα την ώρα για να επιτεθώ με τόλμη κατά των εθνικών κυριαρχιών σε ένα περιορισμένο τμήμα της δύναμής τους» 28 29\n16 H ζωή του Ζαν Μονέ Ο Μονέ βίωσε και τους δύο πολέμους που καθοδήγησαν αργότερα την πολιτική σκέψη του. Από τη ζωή του ξεχωρίζουν ορισμένα από αυτά τα βιώματα. Α Παγκόσμιος Πόλεμος Από τις πρώτες ημέρες του Πολέμου, πολύ νέος και ήδη στο Λονδίνο ανέλαβε να προετοιμάσει τις συμφωνίες της γαλλοβρετανικής συνεργασίας για τη διευκόλυνση των ναυτικών μεταφορών και του ανεφοδιασμού. Οι συμφωνίες αυτές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη νίκη της Αντάντ. Β Παγκόσμιος Πόλεμος Με την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου ο Ζαν Μονέ βρέθηκε για δύο χρόνια στην Ουάσινγκτον ως έμπιστος σύμβουλος του Προέδρου Ρούσβελτ, στον προγραμματισμό του πολέμου. Ο διάσημος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς έγραψε ότι ο Μονέ ήταν ο άνθρωπος που συντόμευσε τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο κατά έναν χρόνο! Μεταπολεμική Γαλλία Μετά το τέλος των εχθροπραξιών, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκολ εμπιστεύθηκε στον Μονέ τον οικονομικό σχεδιασμό της μεταπολεμικής Γαλλίας και τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας και της γεωργίας με τους πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ. Οι τρεις Ευρωπαϊκές Κοινότητες Στις 18 Απριλίου 1951 οι «6» υπέγραψαν την ιδρυτική συνθήκη της πρώτης Ευρωπαϊκής Κοινότητας: της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), με πρώτο πρόεδρο του υπερεθνικού οργάνου της, της Ανώτατης Αρχής της που είναι ο πρόδρομος της τωρινής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Ζαν Μονέ. Οι δυτικοευρωπαίοι πειραματίστηκαν στη συνέχεια για σύντομο χρόνο με την ίδρυση μιας δεύτερης Κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ). Η ανάγκη για κοινή άμυνα ήταν απόρροια του φόβου της σοβιετικής στρατιωτικής υπεροχής. Ο Μονέ πρωτοστάτησε σε αυτή την ιδέα, αλλά το εγχείρημα ήταν υπέρμετρα φιλόδοξο για την εποχή. Το πείραμα της ΕΑΚ δεν πέτυχε γιατί αφορούσε τον σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, την εξωτερική και αμυντική πολιτική, όπου η πίεση του ψυχροπολεμικού διπολισμού έδινε μόνο μία διέξοδο για τους δυτικοευρωπαίους ηγέτες: την εγγύηση της ασφάλειας των χωρών τους από τις ΗΠΑ με τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Η αποτυχία της ΕΑΚ προκάλεσε απογοήτευση στον Μονέ αλλά δεν αποδυνάμωσε το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα. Η δυναμική ανακτήθηκε γρήγορα μέσα από τις εισηγήσεις που προβλήθηκαν για την περαιτέρω οικονομική ολοκλήρωση των «6» σε τομείς όπως το εμπόριο, οι μεταφορές, η ενέργεια, η αεροναυπηγική. Πάνω σε αυτούς τους τομείς διαπιστώθηκαν ισχυρά κοινά συμφέροντα που ήταν πολύ πιο εφικτό να υλοποιηθούν σε σχέδια με το πρότυπο των Κοινοτήτων. Στις 25 Μαρτίου 1957 οι «6» υπέγραψαν στο Καπιτώλιο της Ρώμης την ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ) ή Eυρατόμ (Euratom). Η ΕΟΚ είχε διευρυμένο περιεχόμενο ενώ η ΕΚΑΕ έναν πιο εξειδικευμένο σκοπό που αφορούσε τη δημιουργία των αναγκαίων συνθηκών για την ειρηνική χρησιμοποίηση της ατομικής ενέργειας. ΕΟΚ: Τα στάδια της Κοινής Αγοράς Η πιο σημαντική Κοινότητα ήταν η ΕΟΚ γιατί περιείχε την προοπτική συγκρότησης μιας Κοινής Αγοράς σε εξελικτικά στάδια που περιλάμβαναν: > Κατάργηση εσωτερικών δασμών και ποσοτικών περιορισμών (Ζώνη ελεύθερων συναλλαγών) > Υιοθέτηση κοινού εξωτερικού δασμολογίου > Δημιουργία τελωνειακής ένωσης > Προοδευτική κατάργηση των φραγμών στην ελεύθερη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Η ΕΟΚ περιλάμβανε επίσης την εφαρμογή Κοινών Πολιτικών όπως στον τομέα της γεωργίας. Ο άνθρακας και ο χάλυβας! Οι οραματικοί στόχοι διαπνέουν το σχέδιο του Μονέ αλλά είναι ο πολιτικός ρεαλισμός και η αδήριτη ανάγκη που έδωσαν ώθηση στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η υπαγωγή του άνθρακα και του χάλυβα κάτω από μία ενιαία αρχή την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα εξυπηρετούσε συγκεκριμένες λειτουργικές ανάγκες της βαριάς βιομηχανίας χαλυβουργίας που αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Οι επενδύσεις στον τομέα αυτό έπρεπε να συντονιστούν για να αξιοποιηθούν οι εγχώριες πρώτες ύλες, να προβλεφθούν οι ανάγκες ζήτησης και να μεγιστοποιηθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στις τιμές. Ο άνθρακας και ο χάλυβας αποτελούσαν επίσης τη βασική ύλη της πολεμικής βιομηχανίας. Η υπαγωγή τους σε κοινό έλεγχο έκανε αδύνατη μια νέα σύγκρουση ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Τα στάδια της διαδικασίας πολυεθνικής ολοκλήρωσης u/books/book_2/3/index.t kl?lang=gr&all=1&pos=47 &s=1&e=\n17 Συμβούλιο και Επιτροπή Οι Συνθήκες της Ρώμης για την ΕΟΚ και την ΕΚΑΕ καθιέρωσαν ένα νέο πρότυπο οργάνωσης με δύο θεσμικά όργανα: το Συμβούλιο και την Επιτροπή. Τα δύο θεσμικά όργανα αντανακλούσαν μια ρεαλιστική ισορροπία ανάμεσα στη θέληση των κρατών μελών να υλοποιήσουν το κοινό εγχείρημα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από τη μια, και να διασφαλίζουν τα εθνικά τους συμφέροντα από την άλλη. Έτσι ανατέθηκε στην Επιτροπή, ως υπερεθνική αρχή, να οικοδομεί τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα και στο Συμβούλιο να αποτυπώνει τις θέσεις των κυβερνήσεων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Το τρίτο θεσμικό όργανο που υπάρχει και σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ιδρύθηκε μέσω κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των κρατών μελών. Πολύ αργότερα απέκτησε τη διάσταση του απευθείας εκφραστή της θέλησης των λαών και των πολιτών. Η απευθείας εκλογή μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθιερώθηκε μόλις το Το ίδιο συνέβη και με τη διαδικασία εκχώρησης αρμοδιοτήτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εξελίχθηκε πολύ αργά και με αφετηρία την έγκριση του πρώτου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Η αντίσταση της εθνικής κυριαρχίας Η εξέλιξη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δεν ήταν μια εύκολη πορεία πάνω σε μια ευθεία γραμμή. Η πρώτη κρίσιμη δεκαετία σημαδεύτηκε με εσωτερικές παλινδρομήσεις που είχαν σχέση με την επιμονή στη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών, πολύ δε περισσότερο των ισχυρών. Ο ευρωσκεπτικιστής στρατηγός Ο Ντε Γκολ θεωρούσε τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες τεχνοκρατικούς οργανισμούς. Ο ίδιος ασπαζόταν το δόγμα της «Ευρώπης των Πατρίδων». Απέρριπτε την «κοινοτική λογική», με βάση την οποία η σταδιακή οικονομική ολοκλήρωση θα οδηγούσε στην πολιτική ενοποίηση. Ήθελε πρώτο βιολί να είναι τα κυρίαρχα κράτη. Γι αυτό επιχείρησε να περιορίσει τον υπερεθνικό χαρακτήρα της Επιτροπής προκαλώντας θεσμική παράλυση και αποτελμάτωση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Μπλόκαρε τη χρηματοδότηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) και την εκχώρηση εξουσιών για θέματα προϋπολογισμού σε ένα νέο υπό ίδρυση θεσμικό όργανο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Απέρριψε την εφαρμογή του κανόνα της ενισχυμένης πλειοψηφίας στο Συμβούλιο, που θα εφαρμοζόταν από το 1966 και μετά. Οι υπουργοί της γαλλικής κυβέρνησης μποϊκόταραν τις συνόδους του Συμβουλίου Υπουργών εφαρμόζοντας την πολιτική της «άδειας καρέκλας». Ο ιδιόρρυθμος γάλλος ηγέτης υποστήριζε ακόμα ότι η Γαλλία θα μπορούσε να ασκήσει αυτόνομο ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις ως πυρηνική δύναμη. Δύο φορές τη δεκαετία του 60 πρόβαλε βέτο στην ένταξη της Βρετανίας, χαρακτηρίζοντάς την «δούρειο ίππο» των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη. Η αποτυχία της ΕΑΚ Στις αρχές της δεκαετίας του 50, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε ήδη ενταθεί και ο πόλεμος της Κορέας βρισκόταν σε εξέλιξη. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, με προεξάρχουσα τη Γαλλία, αισθάνονταν μονίμως τον φόβο της σοβιετικής επέκτασης και εξέταζαν τρόπους επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας σε ένα κοινό ευρωπαϊκό σώμα στρατού. Η συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα - ΕΑΚ συνομολογήθηκε αλλά δεν τελεσφόρησε εξαιτίας της πίεσης της γαλλικής κοινής γνώμης που οδήγησε στην καταψήφισή της από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Η ΕΑΚ αντικαταστάθηκε από τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ), που ιδρύθηκε το 1954 με τη συμμετοχή της Βρετανίας και προέβλεπε την ανασύσταση στρατού και ανάκτηση της κυριαρχίας της Δυτικής Γερμανίας σε συνδυασμό με την προσχώρησή της στο ΝΑΤΟ. Στην ουσία συνιστούσε τον ευρωπαϊκό αμυντικό βραχίονα της Δυτικής Ευρώπης που στην πράξη απορροφήθηκε από το ΝΑΤΟ. Πρωταγωνιστής των παλινδρομήσεων ήταν ο γάλλος στρατηγός Σαρλ ντε Γκολ (Charles de Gaulle), ο οποίος εξελέγη Πρόεδρος της Γαλλίας το Με εμπεδωμένες πεποιθήσεις και αντιρρήσεις για το ευρωπαϊκό σχέδιο ενοποίησης και την υπερεθνική σημασία του, ο Ντε Γκολ προκάλεσε πρωτοφανή θεσμική κρίση στην Κοινότητα. Η κρίση εκτονώθηκε μόνο όταν ικανοποιήθηκε ο Ντε Γκολ με την εισαγωγή ρήτρας για δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του Συμβουλίου για κάθε κράτος μέλος των Κοινοτήτων όταν επικαλείται λόγους «ζωτικού εθνικού συμφέροντος». Μια δεύτερη σοβαρή δοκιμασία εκείνη την εποχή είχε και πάλι πρωταγωνιστή τον Ντε Γκολ. Πηγή διένεξης ήταν αυτή τη φορά η πρόθεση της Βρετανίας να ενταχθεί στην ΕΟΚ. Το 1961 η συντηρητική κυβέρνηση Μακμίλαν υπέβαλε αίτηση ένταξης και ακολούθησαν, σχεδόν αμέσως μετά, οι αιτήσεις της Δανίας, της Ιρλανδίας και της Νορβηγίας. Ο Ντε Γκολ όμως αντέδρασε μονομερώς ασκώντας βέτο γιατί δεν ήθελε τους Βρετανούς στην ΕΟΚ. Το ίδιο έπραξε και το 1967, επικαλούμενος οικονομικούς λόγους. Η Βρετανία δεν απέσυρε την αίτησή της για ένταξη. Η καθυστέρηση, όμως, κράτησε εκτός και τις υπόλοιπες ενδιαφερόμενες χώρες που συναρτούσαν την προσχώρησή τους με τη βρετανική ένταξη. Η «ευρωσκλήρυνση» Η μακρά εκείνη περίοδος παράλυσης κράτησε μια ολόκληρη δεκαετία, τη δεκαετία του 60. Στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ταυτίστηκε με την περίοδο της ηγεσίας του Ντε Γκολ και χαρακτηρίζεται ως η περίοδος της «ευρωσκλήρυνσης». Η αντίσταση στο ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα μέσω της «εθνικής κυριαρχίας» από τον Ντε Γκολ δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος φάνηκε καθαρά ότι η πρόοδος συναρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη βούληση των κρατών μελών της, ιδιαίτερα των ισχυρών. Μια βαρύνουσα παράμετρος ήταν και εξακολουθεί να είναι στη σημερινή ΕΕ ο βαθμός συντονισμού των συμφερόντων της Γαλλίας και της Γερμανίας. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης τα πρόσωπα που ηγούνται των κυβερνήσεων. Η δεκαετία του 60 σηματοδοτήθηκε από τη φυσιογνωμία του Ντε Γκολ, αλλά το φαινόμενο της ευρωσκλήρυνσης συντηρήθηκε για αρκετά χρόνια, παρά το γεγονός ότι οι επόμενες ηγεσίες στη Γαλλία και τη Γερμανία ήταν προσηλωμένες στην ευρωπαϊκή ιδέα. Η πιο χαρακτηριστική προέκταση της αντίστασης της εθνικής κυριαρχίας ακόμα και πέρα από την γκολική Βρετανία: Στροφή 180 μοιρών! Η Βρετανία έκανε στροφή 180 μοιρών έναντι του εγχειρήματος μέσα σε μία πενταετία. Το 1955 είχε προσκληθεί να συμμετάσχει στις διεργασίες για τη δημιουργία της ΕΟΚ. Έστειλε στη σύνοδο έναν υφυπουργό, τον Ράσελ Μπρέθερτον, ο οποίος υποστήριξε ότι το εγχείρημα ήταν θνησιγενές: «Είμαι σοβαρός κρατικός λειτουργός και με ενοχλεί να χάνω τον χρόνο μου χωρίς να δικαιολογώ τα λίγα χρήματα που μου καταβάλλει η κυβέρνησή μου», υποστήριξε. Στη μεταπολεμική Ευρώπη η Βρετανία δοκίμασε την επιλογή συγκρότησης μιας ζώνης ελεύθερων συναλλαγών με τις σκανδιναβικές χώρες, την ΕΖΕΣ, αλλά πέτυχε πολύ περιορισμένα αποτελέσματα. Έτσι, όταν διαπίστωσε τα ευεργετήματα που απέφερε η υποσχόμενη Κοινή Αγορά έσπευσε και υπέβαλε αίτηση ένταξης στην ΕΟΚ. Ευρωπαϊκές ηγεσίες και προσανατολισμοί Η φυσιογνωμία του Ντε Γκολ απέδειξε ότι οι προσωπικότητες που ηγούνται των κρατών μελών επηρεάζουν σημαντικά τον τρόπο και τον ρυθμό εξέλιξης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε από τα γεγονότα που ακολούθησαν. Μετά το τέλος της εποχής Ντε Γκολ, δύο νέες ηγετικές προσωπικότητες, ο γάλλος μετριοπαθής κεντροδεξιός Ζορζ Πομπιντού (Georges Pompidou) και ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Βίλι Μπραντ (Willy Brandt), διορατικός δήμαρχος του δυτικού Βερολίνου προσπάθησαν να ανανεώσουν τη δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. H εκλογή Πομπιντού στη γαλλική προεδρία σηματοδότησε μια σημαντική στροφή για την επανασύνδεση του Παρισίου με το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα. Σε αυτή την προσέγγισή του, ο Πομπιντού βρήκε τον κατάλληλο τρόπο να συνεννοηθεί με τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο που επίσης πίστευε στην «κοινοτική Ευρώπη». Στην ίδια γραμμή κινήθηκαν και οι διάδοχοί τους, Βαλερί Ζισκάρ ντ Εστέν (Valéry Giscard d'estaing) και Χέλμουτ Σμιτ (Helmut Schmidt), δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις στις σχέσεις ανάμεσα στο Παρίσι και τη Βόννη για να υπάρξει πιο ελπιδοφόρα προοπτική στην ενοποίηση της Ευρώπης\n18 εποχή ήταν τη δεκαετία του 70 η συστηματική παρεμπόδιση της εφαρμογής των ευρωπαϊκών οδηγιών για κατάργηση των διακρίσεων στην εσωτερική αγορά. Πρωταγωνιστές ήταν οι κυβερνήσεις που με διάφορα προσχήματα, διατάξεις και εσωτερικούς κανονισμούς επέβαλλαν περιορισμούς στη διακίνηση προϊόντων για να προστατεύσουν τα δικά τους προϊόντα. Οι δυνατότητες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Η Κοινοτική Ευρώπη δέχθηκε επίμονα πλήγματα από την αντίσταση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσέφερε χειροπιαστά αποτελέσματα στην ευημερία των πολιτών της. Ανέπτυξε παράλληλα δικό της θεσμικό οπλοστάσιο, συντηρώντας τη δυναμική της ενοποίησης στα δύσκολα χρόνια της ευρωσκλήρυνσης. Το διεθνές περιβάλλον Δύο δεκαετίες μετά την ίδρυση της Κοινοτικής Ευρώπης, το διεθνές περιβάλλον είχε διαφοροποιηθεί σημαντικά. Υπήρξε παράλληλα η ραγδαία αποαποικιοποίηση και η δημιουργία δεκάδων νέων κρατών μελών του ΟΗΕ. Η ρευστότητα του Ψυχρού Πολέμου παρέμενε με ποικίλες εντάσεις αλλά και τολμηρές πρωτοβουλίες αμφισβήτησης της τυφλής αντιπαράθεσης. Το διεθνές οικονομικό περιβάλλον άρχισε επίσης να αλλάζει αισθητά με την πρόκληση της πρώτης ενεργειακής κρίσης και την ανάπτυξη των πρώτων μηχανισμών παγκοσμιοποίησης μέσω της σταδιακής κατάργησης των δασμών και των ποσοτικών περιορισμών στο διεθνές εμπόριο. Όλα αυτά τα γεγονότα ανέδειξαν τη σημασία που είχε ένας ευρωπαϊκός εμπορικός συνασπισμός. Τα οφέλη των δύο πρώτων δεκαετιών ήταν περισσότερο από εμφανή. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα στήριξε την ανασυγκρότηση της ευρωπαϊκής βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής των «6» ιδρυτικών μελών της. Διαμόρφωσε επίσης μια κοινή πολιτική στο εξωτερικό εμπόριο, επιτυγχάνοντας σημαντικές επιδόσεις στο παγκόσμιο εμπόριο. Η οικονομική ανάκαμψη έφερε αυξημένη ευημερία στους πολίτες της Κοινότητας και επέτρεψε να ενεργοποιηθούν οι πρόνοιες της Συνθήκης της Ρώμης για τη δημιουργία της Τελωνειακής Ένωσης. Η Τελωνειακή Ένωση κατάργησε σταδιακά τους τελωνειακούς δασμούς στο εσωτερικό της Κοινότητας. Η Τελωνειακή Ένωση oλοκληρώθηκε τον Ιούλιο του Τότε οι «6» συμφώνησαν να κάνουν άλλο ένα βήμα. Έθεσαν επί τάπητος τη συζήτηση να δώσουν ώθηση, από το 1970 και μετά, στην ολοκλήρωση της Κοινής Αγοράς, με έμφαση στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων πρώτα και στην ελεύθερη διακίνηση προσώπων στη συνέχεια. Με αυτά τα επιτεύγματα η Ευρωπαϊκή Κοινότητα αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο, σε τέτοιο βαθμό που έκανε τη Βρετανία να εγκαταλείψει τον δικό της εμπορικό συνασπισμό με τις σκανδιναβικές χώρες και να ενταχθεί το 1973 στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα μαζί με τη Δανία και την Ιρλανδία. Εκτός από τα σημαντικά επιτεύγματά της, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έκανε ορισμένα αξιοσημείωτα θεσμικά βήματα, δημιουργώντας δικά της μέσα προόδου και ανάπτυξης\n19 Οι τρεις Ευρωπαϊκές Κοινότητες συγχωνεύτηκαν με τη δημιουργία ενός κοινού Συμβουλίου Υπουργών και μιας κοινής Επιτροπής το Έκτοτε χρησιμοποιήθηκε και καθιερώθηκε σταδιακά η ονομασία Ευρωπαϊκή Κοινότητα και όχι ΕΟΚ ή Ευρωπαϊκές Κοινότητες όπως προηγουμένως. Για πρώτη φορά αποφάσισαν επίσης να θεσπίσουν μηχανισμό για να αποκτήσει η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δικούς της οικονομικούς πόρους. Η απόκτηση «ιδίων πόρων» προσέδωσε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα ανεξάρτητη οντότητα, ικανή να εκπονεί και να χρηματοδοτεί κοινές πολιτικές σε ένα ευρύτερο φάσμα δραστηριοτήτων. Επίσης η Κοινότητα έγινε ικανή να προβαίνει σε αναδιανομή των πόρων της με τη μορφή αλληλεγγύης ανάμεσα σε κράτη μέλη και περιοχές με μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάπτυξη. Το ζήτημα της συγκέντρωσης των ιδίων πόρων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας αποτελεί έκτοτε μια ισχυρή ενοποιητική και συσσωματική διάσταση. Η διαμόρφωση ενός προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, αργότερα το 1979, οδήγησε επίσης στη θεσμική αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με αιρετά μέλη που εκλέγονταν απευθείας από τους πολίτες καθώς και μια νέα κατανομή αρμοδιοτήτων με το Συμβούλιο και την Επιτροπή. Στην εξελικτική διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης σημαντικό ρόλο καταλύτη στο φαινόμενο της «ευρωσκλήρυνσης» διαδραμάτισε και ένα άλλο όργανο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το Δικαστήριο. Σε κρίσιμες αποφάσεις, η δική του νομολογία για την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων, την εξουδετέρωση ποσοτικών ή άλλων περιορισμών που εισήγαγαν κατά βούληση ορισμένα από τα κράτη μέλη και την επιβολή της υπεροχής του ευρωπαϊκού νόμου, βοήθησαν στο να προετοιμαστεί μια ώθηση της διαδικασίας ενοποίησης. Έτσι, η Κοινοτική Ευρώπη έθεσε σε πλήρη διάταξη τρία υπερεθνικά όργανα, ταγμένα στην υπεράσπιση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος, που συντονισμένα μπορούσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Σε εκείνη τη χρονική συγκυρία η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, από μια αθόρυβη «δειλή» διαδικασία σταδιακής ενοποίησης, βρέθηκε μπροστά στην ανάγκη να αντικρίσει το απώτερο μέλλον της. Το δίλημμα μπροστά της ήταν σαφές και συνοψίστηκε στις δύο κεντρικές παραμέτρους της εξέλιξής της: τη διεύρυνση και την εμβάθυνση. 3 Η ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, ΑΛΛΑΖΕΙ\n20 Η Ευρωπαϊκή Ένωση Kράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2013) Υποψήφιες και δυνάμει υποψήφιες χώρες Από τους «6» στους «28» Η Κοινοτική Ευρώπη άρχισε την ιστορική διαδρομή της τη δεκαετία του 50. Ορισμένοι λένε ότι ήταν ένας τεχνοκρατικός οργανισμός, μια υπόθεση των ελίτ. Σήμερα αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Η Ένωση εξελίχθηκε σε μια ανθρώπινη περιπέτεια, όπως τη χαρακτηρίζει ο Ζακ Ντελόρ. Από μια Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα με 6 ιδρυτικά μέλη, η Κοινοτική Ευρώπη μεγάλωσε και άλλαξε σε μια Ένωση στην οποία συμπορεύονται 28 κράτη μέλη και λαοί, καλύπτοντας γεωγραφικά σχεδόν ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο. Η εξέλιξη αυτή ονομάζεται διεύρυνση! Όμως, δεν συνιστά μόνο μια γεωγραφική επέκταση. Αποτελεί παράλληλα μια αμφίδρομη διαδικασία επίδρασης των κρατών που γίνονται μέλη της με το ίδιο το κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημά τους. Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα από τα αλλεπάλληλα κύματα διεύρυνσης στην πραγματικότητα έχει εξ ολοκλήρου αλλάξει! Η διεύρυνση έφερε μαζί της μεγάλες προσαρμογές στους θεσμούς και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ. Έγινε επίσης μια σημαντική αναδιάταξη των οικονομικών δυνάμεων και των πόρων της Ένωσης. Περισσότερο, όμως, η διεύρυνση και η συμμετοχή νέων κρατών έδωσε μια ισχυρή τόνωση και πληρότητα στη φυσιογνωμία της Ενωμένης Ευρώπης. Το αποτέλεσμα που έχει σήμερα η ΕΕ είναι πολύ μεγαλύτερο από το απλό άθροισμα των «28». Η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξελίχθηκε σε διαδοχικά κύματα από τη δεκαετία του 70 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η κάθε χώρα που ενδιαφερόταν να γίνει μέλος, ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί τα διάφορα στάδια έως την τελική προσχώρηση που καθόρισε από τότε η Κοινοτική Ευρώπη. Όμως, το κάθε κύμα διεύρυνσης, πέρα από τις τεχνικής φύσεως διαδικασίες, είχε δικά του έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες που προσέδιδαν στο ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα μια νέα δυναμική εξέλιξη. Μέχρι σήμερα η διεύρυνση είναι μια κορυφαία εξέλιξη για την ΕΕ στη διεθνή σκηνή που επιβεβαιώνει τη δυναμική της θέση στον κόσμο. Τα στάδια για την ένταξη Οι διαδικασίες έως ότου καταλήξει ένα κράτος σε προσχώρηση στην ΕΕ περνούν μέσα από διάφορα στάδια. Στο τελικό στάδιο κορυφώνονται με μακρές και επίπονες τεχνοκρατικές διαπραγματεύσεις του υπό ένταξη κράτους με τα κράτη μέλη της ΕΕ. Αντικείμενό τους είναι η προσαρμογή των υποψήφιων για ένταξη κρατών στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Η τελική προσχώρηση στην ΕΕ σηματοδοτεί τη συνολική μετατόπιση του νέου κράτους μέλους σε έναν καινούργιο κόσμο. Δεν είναι απλώς συμμετοχή σε έναν διεθνή οργανισμό, όπως ο ΟΗΕ ή το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Το νέο κράτος μέλος συμμετέχει, αλληλεπιδρά και συμπορεύεται με την ευρωπαϊκή οικογένεια ως αναπόσπαστο μέρος της. Tα στάδια για την ένταξη είναι: Υπογραφή Συμφωνίας Σύνδεσης Τελωνειακή Ένωση Υποβολή αίτησης ένταξης Αναγόρευση σε υποψήφια για ένταξη Γνωμοδότηση Ευρωπαϊκής Επιτροπής Απόφαση Συμβουλίου Υπουργών για έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης Διαπραγματεύσεις σε κεφάλαια πολιτικής και νομοθετικής προσαρμογής Τελική συμφωνία σε όλα τα κεφάλαια Υπογραφή Συνθήκης Προσχώρησης Προσχώρηση Ποιος αποφασίζει τη διεύρυνση; Η απόφαση για διεύρυνση είναι μια εξόχως πολιτική διαδικασία που απαιτεί την ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών, όσων δηλαδή βρίσκονται ήδη στην Ένωση. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά, σε κάθε στάδιο, χρειάζονται σοβαρές συνεννοήσεις, σύγκλιση συμφερόντων και μεγάλες συναινέσεις για να καθοριστεί η συλλογική πορεία με την προσχώρηση νέων κρατών μελών. Κάθε φορά χρειάζεται ένας ανανεωμένος «κοινός παρονομαστής». Αυτό ισχύει σε κάθε στάδιο της διαδικασίας. Το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων προετοιμάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά τις κατεξοχήν διαπραγματεύσεις με το υποψήφιο για ένταξη κράτος διεξάγει το Συμβούλιο, στο πλαίσιο μιας διακρατικής διαδικασίας, που ονομάζεται διακυβερνητική διάσκεψη. Απαιτείται επίσης διαδικασία επικύρωσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και όλα τα εθνικά κοινοβούλια των υφιστάμενων κρατών μελών. Η Κύπρος βίωσε τη δική της διαδικασία προσχώρησης με πολύ έντονο τρόπο γιατί σε κάθε στάδιο έπρεπε να ξεπεράσει πολιτικές αντιρρήσεις από κράτη μέλη σε σχέση με το πολιτικό πρόβλημα του Κυπριακού και τον αντίκτυπό του στις διαπραγματεύσεις υπό τον ΟΗΕ και τις σχέσεις της Κοινοτικής Ευρώπης με την Τουρκία\n21 Δεκαετία 70: Η πρώτη διεύρυνση Η πρώτη διεύρυνση σηματοδότησε τον τερματισμό της βρετανικής αποστασιοποίησης από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, διαπραγματεύτηκαν και κατέληξαν στην ένταξή τους η Ιρλανδία και η Δανία. Οι τρεις χώρες συμπορεύτηκαν γιατί είχαν μεταξύ τους ισχυρούς ιστορικούς και οικονομικούς δεσμούς. Οι διαπραγματεύσεις ένταξης αποδείχθηκαν εξαιρετικά επίπονες. Για αρκετά χρόνια υπήρξε μια διαρκής πολιτική διελκυστίνδα ανάμεσα στους Γάλλους και τους Βρετανούς γιατί οι πρώτοι αντίκριζαν τους δεύτερους ως «λιγότερο» Ευρωπαίους και οι δεύτεροι έκαναν το παν για να το επιβεβαιώσουν! Υπήρχαν, όμως, και σοβαρές οικονομικές διαφορές. Η βρετανική οικονομία δεν διέθετε ισχυρό γεωργικό τομέα και έπρεπε να καταβάλλει δυσανάλογες εισφορές στον κοινοτικό προϋπολογισμό για τους σκοπούς της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής (ΚΓΠ), ευρύτερα γνωστή ως Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), από τις οποίες επωφελούνταν περισσότερο από όλους οι γάλλοι γεωργοί. Αυτός ο καβγάς συνεχίστηκε για πολλά χρόνια έως ότου η Βρετανία κέρδισε ειδική μεταχείριση με επιστροφή χρημάτων. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και η Δανία έγιναν πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το Η συμμετοχή της Βρετανίας ειδικότερα, έδωσε ισχύ στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την κατέστησε υπολογίσιμη διεθνή οικονομική δύναμη, ηγεμονική στη Δυτική Ευρώπη. Η ένταξη της Βρετανίας εμβολίασε την εξέλιξη της Κοινοτικής Ευρώπης, αφενός με τον δικό της «ατλαντικό» προσανατολισμό, δηλαδή τις ειδικές σχέσεις της με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, και αφετέρου την εισαγωγή στην ενδοευρωπαϊκή συζήτηση της λογικής των «αυτοεξαιρέσεων», δηλαδή των ειδικών ρυθμίσεων που εξαιρούν ένα κράτος μέλος από τις συλλογικές υποχρεώσεις που αναλαμβάνει το σύνολο των υπολοίπων κρατών μελών. Η μοναχική πορεία της Νορβηγίας Η Νορβηγία είχε περιληφθεί στο κύμα διεύρυνσης με τη Βρετανία, την Ιρλανδία και τη Δανία. Ολοκλήρωσε μάλιστα με επιτυχία και τις διαπραγματεύσεις ένταξης, αλλά ο νορβηγικός λαός προσέβλεπε περισσότερο σε χωριστή πορεία για την ευημερία του αξιοποιώντας τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που είχαν εντοπιστεί. Οι Νορβηγοί απέρριψαν σε δημοψήφισμα την τελική προσχώρηση. Η Συμφωνία Σύνδεσης της Κύπρου Η Κύπρος υπέγραψε την πρώτη Συμφωνία Σύνδεσής της με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα το 1973, ακριβώς εξαιτίας της ένταξης της Βρετανίας. Η πολιτική και οικονομική μετατόπιση της θέσης του Ηνωμένου Βασιλείου στη διεθνή σκηνή και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα επηρέασε σημαντικά τις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Σε εκείνη τη συγκυρία η Κύπρος «ανέβηκε» στο ευρωπαϊκό όχημα, έχοντας κυρίως εμπορικά κριτήρια. Η Συμφωνία Σύνδεσης είχε εξαιρετική σημασία για την Κύπρο μετά τα γεγονότα του 74 και την ντε φάκτο διαίρεση της νήσου γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δημιούργησε τη νομική βάση για να προχωρήσει στα επόμενα στάδια έως την τελική προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρώτη διεύρυνση Δεκαετία 80: Η δεύτερη και η τρίτη διεύρυνση Η ένταξη της Ελλάδας Η δεύτερη διεύρυνση αφορούσε αποκλειστικά την Ελλάδα. Έγινε περισσότερο με πολιτικά κριτήρια αλληλεγγύης προς την Ελλάδα ώστε να σταθεροποιηθεί και να εδραιώσει τη δημοκρατία της ύστερα από την επταετή στρατιωτική χούντα και την εσωτερική διχόνοια δεκαετιών που είχε τις ρίζες της στον εμφύλιο πόλεμο στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Πρωτεργάτης της κατάθεσης αίτησης ένταξης το 1975, ένα χρόνο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ήταν ο ηγέτης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο Καραμανλής προσέβλεπε στην ενίσχυση της θέσης της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία και ταυτόχρονα στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας στα πρότυπα της δυτικής Ευρώπης. Τα πολιτικά κριτήρια για την ένταξη της Ελλάδας ήταν προφανή αν λάβει κανείς υπόψη τη γνωμοδότηση που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ελληνική αίτηση που ήταν κατά βάση αρνητική, σε σχέση ειδικά με το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης και την επάρκεια της δημόσιας διοίκησης να αναλάβει τις απαιτήσεις ενός πλήρους μέλους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Το Συμβούλιο Υπουργών όμως δεν αποδέχθηκε τη γνωμοδότηση της Επιτροπής, αποφάσισε ότι η εδραίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα υπερίσχυε και καθόρισε ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων ένταξης το Οι διαπραγματεύσεις ένταξης κατέληξαν στην υπογραφή της Συμφωνίας των Αθηνών στις 28 Μαΐου Η Ελλάδα αποτέλεσε το δέκατο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν» Στα πρώτα χρόνια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας υπήρξε έντονη εσωτερική συζήτηση για τον πολιτικό προσανατολισμό της, ως συμμαχικής χώρας στο ΝΑΤΟ και την προοπτική για συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έμεινε σταθερός στη θέση του ότι «η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν». Καταλύτες στην ένταξη της Ελλάδας ήταν το κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η σθεναρή στήριξη που είχε από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για τον δυτικό προσανατολισμό της Ελλάδας και οι στενές προσωπικές σχέσεις του με τον Πρόεδρο της Γαλλίας Ζισκάρ ντ Εστέν και τον καγκελάριο της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ. Οι ιδεολογικές διαφορές για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα αμβλύνθηκαν μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Κωνσταντίνος Καραμανλής Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν 12 Ιουνίου 1976 Επίσημη τελετή υπογραφής της Συνθήκης προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ στο Ζάππειο Μέγαρο «Οι Τούρκοι και εμείς» Βύρων Θεοδωρόπουλος: Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα άλλαξε τους συσχετισμούς της χώρας απέναντι στην Τουρκία γιατί ενίσχυσε σημαντικά την πολιτική και διπλωματική θέση της στον κόσμο. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν, τόσο στην επίδραση που είχε η Ελλάδα στη διαδικασία ένταξης της Κύπρου, όσο και στις διαπραγματεύσεις για την πρόοδο των ευρωτουρκικών σχέσεων\n22 για επιστροφές εξαιτίας της δυσανάλογης εισφοράς του στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Το 1979, η βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ διεκδίκησε και έλαβε ισχυρές αποζημιώσεις που έφθαναν τα δύο τρίτα της συνεισφοράς της Βρετανίας στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Η τέταρτη διεύρυνση Η τέταρτη διεύρυνση υλοποιήθηκε αφού μεσολάβησαν τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που οδήγησαν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου την περίοδο και η Κοινοτική Ευρώπη μετονομάστηκε από Ευρωπαϊκή Κοινότητα σε Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια σειρά από χώρες της «παλαιάς» δυτικής Ευρώπης που διατηρούσαν παραδοσιακά προνομιακές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση κτύπησαν την πόρτα της για να γίνουν πλήρη μέλη. Η «βροχή» των αιτήσεων ένταξης συνιστούσε επιβεβαίωση του γεγονότος ότι η Ένωση καθώς εμβάθυνε τις διαδικασίες ολοκλήρωσής της, αποτελούσε ισχυρό πόλο έλξης των προηγμένων και πλουσίων ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Αυστρία, η Φινλανδία, η Σουηδία και η Ελβετία, καθώς επίσης η Νορβηγία που θα το επιχειρούσε δεύτερη φορά. Τελικώς από τις πέντε, οι τρεις έμελλε να καταλήξουν πλήρη μέλη της ΕΕ: Η Σουηδία, η Φινλανδία και η Αυστρία. Οι διαπραγματεύσεις ένταξης εξελίχθηκαν γρήγορα και ολοκληρώθηκαν την άνοιξη του 1994 χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Οι υπό ένταξη χώρες είχαν ήδη εξοικειωθεί με το ευρωπαϊκό κεκτημένο γιατί συμφώνησαν με την ΕΕ στην υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) από το Ο ΕΟΧ προέβλεπε την επέκταση της ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών, κεφαλαίων, εργαζομένων και υπηρεσιών, που καλύπτουν μεγάλο μέρος του κεκτημένου, ταυτόχρονα με την έναρξη εφαρμογής της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς. Σε αυτή τη φάση των διαπραγματεύσεων ένταξης, όλα κύλησαν ομαλά, όμως, μια νέα διάσταση φάνηκε να επηρεάζει τη διευρυμένη Ευρώπη και αυτή αφορούσε τη σημαντική αύξηση του αριθμού των κρατών μελών. Χρειάστηκαν τότε πολύ επίπονες διαπραγματεύσεις για το σύστημα λήψης αποφάσεων στο Συμβούλιο και τον τρόπο εφαρμογής της ειδικής πλειοψηφίας. Η ΕΕ των «15» απέκτησε νέο ποιοτικό βάθος και γεωγραφική διάσταση από τον Αρκτικό Κύκλο έως τη Μεσόγειο καθώς και αυξημένες συνεισφορές στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Οι σκανδιναβοί προσέθεσαν επίσης στο κοινό ευρωπαϊκό εγχείρημα τη βαθιά δημοκρατική τους παράδοση, τη διαφάνεια των θεσμών και τις σχέσεις της δημόσιας διοίκησης με τους πολίτες, καθώς και το ενδιαφέρον τους για την προστασία του περιβάλλοντος. Η ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας Το παράδειγμα της Ελλάδας ακολούθησαν η Ισπανία και η Πορτογαλία που ζήτησαν την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα με το επιχείρημα της πολιτικής σταθεροποίησης ύστερα από την απαλλαγή τους από δικτατορικά καθεστώτα δεκαετιών. Οι δύο χώρες υπέβαλαν αίτηση ένταξης το 1977, αλλά χρειάστηκαν οκτώ χρόνια διαπραγματεύσεων για να καταλήξουν σε συμφωνία προσχώρησης. Οι διαπραγματεύσεις εστίασαν στον εκτενή γεωργικό τομέα των δύο χωρών της Ιβηρικής και τον ανταγωνισμό με τη Γαλλία και τη νότια Ιταλία. Για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες χρειάστηκε να οργανωθούν σε νέα βάση με νέους ποσοτικούς περιορισμούς οι κοινοτικές αγορές φρούτων, κρασιού, λαχανικών και ελαιολάδου. Η Ισπανία και η Πορτογαλία προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα το Οι τρεις πρώτες διευρύνσεις προκάλεσαν σημαντικές μεταβολές στο πολιτικό και θεσμικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ενδυναμώνοντας τη συνοχή της. Οι λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες μέλη, η Ιρλανδία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία επιδίωξαν τη μεταφορά περισσότερων κοινοτικών πόρων για την οικονομία τους, ζητώντας τη γεφύρωση του χάσματος ανάπτυξης. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα είχε ιδρύσει το 1975 το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ). Το 1985, ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις εφαρμόστηκαν για επτά χρόνια τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ) για την ενίσχυση των υποβαθμισμένων περιοχών της Κοινότητας. Τη δεκαετία του 80 η αναδιανομή πόρων προς την περιφέρεια της Κοινότητας αυξήθηκε σταδιακά και κάλυψε το 25% του κοινοτικού προϋπολογισμού. Οι διευρύνσεις προς τη Μεσόγειο επανέφεραν στο προσκήνιο τις απαιτήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου Σοσιαλιστές: «Η Ευρώπη των λαών» Στον πολιτικό τομέα, η μεσογειακή διάσταση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ενδυνάμωσε την εκσυγχρονιστική φιλοευρωπαϊκή τάση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, των κεντροαριστερών πολιτικών δυνάμεων που κυριάρχησαν πολιτικά τη δεκαετία του 80 στον μεσογειακό νότο. Η ρητορική των προηγούμενων δεκαετιών για την «Ευρώπη των μονοπωλίων» υποχώρησε γρήγορα και έδωσε τη θέση της σε εκσυγχρονιστικές αντιλήψεις για την «Ευρώπη των λαών» και την «Ευρώπη της αλληλεγγύης». Στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας σημαντικό θετικό ρόλο διαδραμάτισαν οι στενές πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στη σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας του Φρανσουά Μιτεράν και τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις Φελίπε Γκονζάλες στην Ισπανία και Μάριο Σοάρες στην Πορτογαλία. Στην πορεία πολιτικού εξευρωπαϊσμού κινήθηκε και η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα, εγκαταλείποντας την προηγούμενη γενικευμένη αντιδυτική ρητορική της. Η «Σιδηρά Κυρία» Η Μάργκαρετ Θάτσερ ηγεμόνευσε στη βρετανική πολιτική σκηνή από το 1979 έως το Στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία έχει καταγραφεί η ασυνήθιστη για τη διεθνή διπλωματία ρήση της σε σύνοδο των ευρωπαίων ηγετών: «θέλω πίσω τα λεφτά μου» (I want my money back!). Το ζήτημα των καυγάδων ευρωπαίων ηγετών για την κατανομή των χρημάτων δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως όταν γίνεται η διαπραγμάτευση για τον πολυετή ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Μάργκαρετ Θάτσερ Το ζήτημα της ουδετερότητας Η τέταρτη διεύρυνση σηματοδότησε την υπέρβαση των εμποδίων που προκαλούσε για δεκαετίες ο Ψυχρός Πόλεμος και επηρέαζε την παραδοσιακή ουδετερότητα της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Οι αιτήσεις για ένταξη υποβλήθηκαν την περίοδο όταν πια είχε ανατραπεί η ψυχροπολεμική κατάσταση στην Ευρώπη. Η απόφαση της ΕΕ των «12» να προχωρήσουν σε στενότερη ενοποίηση, μάλιστα και στον τομέα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, δεν εκλήφθηκε από την Αυστρία και τη Σουηδία ως ασύμβατη ενέργεια με την πολιτική «ουδετερότητάς» τους. Η Φινλανδία, από την άλλη, προώθησε την ένταξή της ως αντιστάθμισμα προς τη βαριά σκιά της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ και της Ρωσίας που τη διαδέχθηκε. Η Ελβετία και η Νορβηγία Στην πορεία των διαπραγματεύσεων η Ελβετία απέσυρε την αίτησή της όταν σε δημοψήφισμα καταψηφίστηκε η συμμετοχή της στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) που ήταν μικρότερης εμβέλειας εξέλιξη, αλλά κρίθηκε από τους Ελβετούς ανεπιθύμητη. Η Νορβηγία ολοκλήρωσε με επιτυχία τις διαπραγματεύσεις ένταξης το Όμως στο δημοψήφισμα που ακολούθησε, ο νορβηγικός λαός προτίμησε και πάλι να διατηρήσει μια χωριστή πορεία προνομιακών εμπορικών σχέσεων και αδέσμευτης διαχείρισης του φυσικού πλούτου της χώρας\n23 H μεγάλη διεύρυνση: Συμφιλίωση ιστορίας και γεωγραφίας Η επόμενη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί το ιστορικό ορόσημο της αποκοπής από το παρελθόν της διαίρεσης και της μετάβασης της Ευρώπης στον σύγχρονο κόσμο. Η διαδικασία αυτή άρχισε με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989 και απέκτησε ορμή με τη γερμανική επανένωση και την ισχυρή βούληση των περισσότερων κρατών της Ευρώπης, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή, για οριστική κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών στη Γηραιά Ήπειρο. Η «μεγάλη διεύρυνση» συντελέστηκε μέσα στη 15ετία των κοσμοϊστορικών μεταβολών μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μπορεί να χαρακτηριστεί η «χρυσή εποχή» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ιστορική καμπή κατά την οποία αναδείχθηκε η νέα δημοκρατική και διευρυμένη Ευρώπη του 21ου αιώνα, όπου για τους λαούς και τα έθνη που γίνονται μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για πρώτη φορά ύστερα από αιώνες, η ιστορία συμφιλιώνεται με τη γεωγραφία! «Οφείλουμε να οικοδομήσουμε την Ευρώπη όχι μόνο προς το συμφέρον του ελεύθερου κόσμου, αλλά για να μπορέσουμε να ενσωματώσουμε τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όταν, μετά την απελευθέρωσή τους από τον ζυγό στον οποίο υπόκεινται, μας ζητήσουν να τις δεχθούμε στην Ευρώπη» Ρομπέρ Σουμάν «Οραματιστείτε την Ευρώπη. Ας φανταστούμε μια ήπειρο ειρήνης, χωρίς φραγμούς και εμπόδια, όπου η ιστορία και η γεωγραφία θα έχουν τελικά συμφιλιωθεί» Βαλερί Ζισκάρ ντ Εστέν 44 45\n24 Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης Στην προετοιμασία της μεγάλης διεύρυνσης, τρία χρόνια μετά την κατάρρευση του γερμανικού τείχους, η Ευρωπαϊκή Ένωση καθόρισε κριτήρια τα οποία μια χώρα πρέπει να πληροί για να προσχωρήσει στην ΕΕ. Η απόφαση λήφθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Κοπεγχάγης που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του Καθορίστηκαν τρία κριτήρια ένταξης που έμειναν στην πολιτική ορολογία ως «κριτήρια της Κοπεγχάγης». Πολιτικό κριτήριο: σταθερότητα θεσμών που εγγυώνται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα του ανθρώπου και τον σεβασμό και την προστασία των μειονοτήτων Οικονομικό κριτήριο: ύπαρξη μιας λειτουργούσας οικονομίας της αγοράς και ικανότητα αντιμετώπισης των ανταγωνιστικών πιέσεων και των δυνάμεων της αγοράς στο πλαίσιο της Ένωσης Κριτήριο του κεκτημένου της Ένωσης: ικανότητα ανάληψης των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ιδιότητα του μέλους, συμπεριλαμβανομένης της προσήλωσης στους στόχους της πολιτικής, οικονομικής και νομισματικής ένωσης. Το πολιτικό κριτήριο αποτέλεσε μια καίριας σημασίας προϋπόθεση για να αποφασίσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την έναρξη των διαπραγματεύσεων ένταξης με οποιαδήποτε χώρα. Τα άλλα δύο κριτήρια αφορούσαν τις διαπραγματεύσεις ένταξης που θα ακολουθούσαν. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι τα ζητήματα του σεβασμού της δημοκρατίας, της ύπαρξης και λειτουργίας ενός κράτους δικαίου, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου, περιλαμβανομένων των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, βρίσκονταν και εξακολουθούν να αποτελούν την καρδιά του ευρωπαϊκού συστήματος αξιών. Στην εξέλιξη της διεύρυνσης, η ΕΕ προσέθεσε ένα ακόμα κριτήριο ένταξης και αυτό αφορούσε την ικανότητα της ίδιας της Ένωσης να απορροφήσει νέα μέλη χωρίς να επιβραδυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης αποτελούσαν στην ουσία έναν οδηγό για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ωστόσο, το ζήτημα της μεγάλης διεύρυνσης ήταν ταυτόχρονα μια κορυφαία ηθική και πολιτική πρόκληση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα ραντεβού με το πεπρωμένο της. Στην προοπτική της μετεξέλιξής της σε έναν αυτόνομο διεθνή παράγοντα, η ΕΕ θα αποκτούσε ακόμα μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, πληθυσμό και οικονομική δύναμη. Στον οικονομικό τομέα, τα οφέλη δεν ήταν άμεσα, ΝΑΤΟ - ΕΕ: Παράλληλες διευρύνσεις Η ιδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως δύναμης κατάργησης των ψυχροπολεμικών διαιρέσεων διαπνέει όλη την πορεία από την ίδρυσή της. Το ιστορικό αυτό διακύβευμα, μετά την κατάρρευση του διαχωριστικού τείχους με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ προσέλαβε ισχυρή πολιτική δυναμική, καλύπτοντας και την πτυχή της ασφάλειας. Ήταν μια συγκυρία που απηχούσε τόσο τη βούληση των ΗΠΑ και των κρατών τής μέχρι τότε δυτικής Ευρώπης, όσο και τη θέληση των χωρών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης (ΚΑΕ) να ενταχθούν αμετάκλητα στη ζώνη ασφάλειας, σταθερότητας και ανάπτυξης της Δύσης. Σε ό,τι αφορά το θεσμικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η εξέλιξη αυτή ήταν ταυτόσημη με την πολυφωνική δημοκρατία, τον πολυκομματισμό και την ανοικτή κοινωνία με οικονομία της αγοράς. Σε ό,τι αφορά το σύστημα ασφάλειας της Δύσης, αυτή αφορούσε την ένταξη στο Σύμφωνο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, το ΝΑΤΟ. Η βούληση να προχωρήσουν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση κατέκλυσε όλη την Ευρώπη. Με πολιτικούς όρους εκδηλώθηκε σε δύο παράλληλες πορείες για τη δημιουργία των νέων γεωπολιτικών και οικονομικών συνθηκών στην Ευρώπη στο πλαίσιο της ανάδυσης του πολυπολικού κόσμου του 21ου αιώνα: - την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και - τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γεωστρατηγική και Παγκοσμιοποίηση Στις πλείστες περιπτώσεις η προσχώρηση μιας χώρας ΚΑΕ στο ΝΑΤΟ προηγήθηκε χρονικά της ένταξης στην ΕΕ. Σε γεωστρατηγικό επίπεδο η διεύρυνση προς ανατολάς θα μετατόπιζε τα εξωτερικά όρια της ΕΕ στα σύνορα με τη Ρωσία. Προφανώς δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι η διεύρυνση της ΕΕ προς ανατολάς εξελίχθηκε πάνω στα πιο στέρεα βήματα που δημιουργούσε το ΝΑΤΟ καθώς προωθούσε τη δική του επέκταση. Με τον τρόπο αυτό η παράλληλη διαδικασία προσέδιδε αμερικανική κάλυψη ασφάλειας στους ευρωπαίους απέναντι σε μια αμφιταλαντευόμενη από ποικίλες τάσεις και φιλοδοξίες Ρωσία. Η διπλή διάσταση ΝΑΤΟ - ΕΕ αντανακλούσε επίσης τη θέληση των χωρών ΚΑΕ που αδημονούσαν να ενσωματωθούν στη Δύση. Όμως, η πραγματική εδραίωση της συμμετοχής των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, επιτεύχθηκε μόνο με την υιοθέτηση μιας πλήρους ευρωπαϊκής ιδιότητας, αυτής του πλήρους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. καθώς οι χώρες ΚΑΕ, της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ήταν εξουθενωμένες οικονομικά και κοινωνικά και συνέβαλαν στην αύξηση μόλις κατά 5% του ΑΕΠ της ΕΕ. Γερμανία: Η δυναμική της επανένωσης Ο ακρογωνιαίος λίθος της κοσμογονίας στην Ευρώπη ήταν η επανένωση της Γερμανίας. Η εξέλιξη αυτή κατά την περίοδο αποτέλεσε μια μεγάλη δοκιμασία στην πορεία των διεθνών σχέσεων για μετάβαση από την ψυχροπολεμική εποχή σε μια νέα πιο υποσχόμενη προοπτική. Η Γερμανία έπρεπε να βρει τον δρόμο της επανένωσης, εξασφαλίζοντας αφενός τη συγκατάθεση της Ρωσίας, αλλά και την υποστήριξη από τους ίδιους τους ευρωπαίους εταίρους της. Η μεγάλη διεύρυνση της ΕΕ αποτέλεσε πρωτίστως ένα μεγάλο πολιτικό εγχείρημα το οποίο επιταχύνθηκε εξαιτίας του συντονισμού των συμφερόντων της Δύσης ως σύνολο: τόσο των ΗΠΑ όσο και των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών. Η γερμανική πολιτική ελίτ έθεσε τη διεύρυνση ως κορυφαία προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική της μετά την ιστορική επανένωσή της. Το έκανε έχοντας ορθά εκτιμήσει ότι η προσχώρηση νέων κρατών μελών από την ανατολική Ευρώπη θα συνιστούσε σημαντική μετατόπιση του κέντρου βάρους της ΕΕ προς όφελος της Γερμανίας. Την προοπτική αυτή στήριξε στη συνέχεια το Ηνωμένο Βασίλειο για γεωστρατηγικούς λόγους, αλλά έχοντας επίσης και την εκτίμηση ότι η μαζική συμ- Γερμανική επανένωση: Μια ομολογία... Ο πιο στενός συνεργάτης του καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ ομολόγησε στην Deutsche Welle στα 20χρονα της γερμανικής επανένωσης: «Έπρεπε να δρομολογήσουμε με μεγάλη προσοχή τη διαδικασία. Η ιδέα της επανένωσης της Γερμανίας προκαλούσε αντιδράσεις, φοβίες και προκαταλήψεις. Όχι μόνο στη Μόσχα, αλλά και στις δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο τότε ιταλός πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεότι είχε πει ότι αγαπά τόσο τους Γερμανούς, που προτιμά να μείνουν χωρισμένοι. Και η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε προβάλει σθεναρή αντίσταση. Εμείς οι γερμανοί έπρεπε να κερδίσουμε γρήγορα και αποφασιστικά την εμπιστοσύνη των συμμάχων μας. Έπρεπε να τους πείσουμε ότι η ενωμένη Γερμανία θα παραμείνει προσηλωμένη στην Ευρώπη και θα ασκήσει πολιτική καλών σχέσεων με τη Ρωσία» 46 47\n25 μετοχή νέων κρατών μελών θα ενίσχυε τον διακυβερνητικό χαρακτήρα της ΕΕ που είναι βασική γραμμή της ευρωπαϊκής πολιτικής του. Τέλος η Γαλλία αποδέχθηκε την ιδέα της διεύρυνσης, έχοντας τη δέσμευση της Γερμανίας στο κοινό νόμισμα, το ευρώ. Το Παρίσι αντιλαμβανόταν επίσης τη διεύρυνση ως συνολικό επίτευγμα μιας ανέκκλητης διαδικασίας για την ενοποίηση της Ευρώπης. Η Κύπρος μαζί με τη Μάλτα αποτέλεσαν μέρος της μεγάλης διεύρυνσης ως η μεσογειακή διάστασή της. Στην ουσία «ανέβηκαν στο τρένο» ως κομμάτι μιας ευρύτερης ταύτισης συμφερόντων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ σε μια εξέλιξη που δεν μπορούσε να ανακοπεί. Στην περίπτωση της Κύπρου χρειάστηκε να επιστρατευτεί η στρατηγική των διασυνδέσεων και η διπλωματική ευρηματικότητα προσώπων που με γνώση και κύρος στον ευρωπαϊκό χώρο, κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα εμπόδια που προβλήθηκαν, κυρίως σε σχέση με την ύπαρξη του άλυτου Κυπριακού. H διαδικασία των διαπραγματεύσεων ένταξης Η μεγάλη διεύρυνση εξελίχθηκε σε διάφορες φάσεις και συμπεριέλαβε τελικά δώδεκα νέα κράτη μέλη, δέκα από τα οποία, μαζί και η Κύπρος, εντάχθηκαν το 2004 και άλλα δύο το Σημείο εκκίνησης της διαδικασίας αυτής ήταν για τις χώρες ΚΑΕ η συνομολόγηση ειδικών συμφωνιών σύνδεσης με την ΕΕ, γιατί έπρεπε να αρχίσουν από πολύ χαμηλό σημείο την επίπονη διαδικασία εναρμόνισης. Το 1995 η Κύπρος πρώτα και η Μάλτα αμέσως μετά απέκτησαν ένα ελαφρύ προβάδισμα, λαμβάνοντας θετική απόφαση για να αρχίσουν οι δικές τους διαπραγματεύσεις ένταξης, σε ένα ορατό χρονικό πλαίσιο. Μέχρι το τέλος του 1995, η ΕΕ σχημάτισε την πρώτη ομάδα υπό ένταξη, στην οποία περιέλαβε μαζί με την Κύπρο και τη Μάλτα, την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχία, τρεις χώρες που είχαν προωθήσει με επιτυχία τις σχέσεις τους με το ΝΑΤΟ και αξιολογήθηκαν πιο έτοιμες για ένταξη. Στη συνέχεια, οι αιτήσεις ένταξης «έπεφταν βροχή» από χώρες ΚΑΕ και οι διαδικασίες εντός ΕΕ ωρίμαζαν πολιτικά, προσδίδοντας στη διεύρυνση μια «εκρηκτική» διάσταση. Το 1997, στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Λουξεμβούργο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να ανοίξει διαπραγματεύσεις ένταξης, τον Μάρτιο του επομένου έτους, με την ομάδα των «6»: από τις χώρες ΚΑΕ, με την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Σλοβενία και την Εσθονία και από τη Μεσόγειο με την Κύπρο. Η Εσθονία και η Σλοβενία εξασφάλισαν το εισιτήριο με βάση την ωριμότητα των φακέλων τους αλλά και ως απόδειξη ενός σημαντικού μηνύματος της ΕΕ: προς τους Σλοβένους να είναι η πρώτη χώρα της πρώην Γιουγκοσλαβίας που θα βρει τον δρόμο της ειρήνης και προς τους Εσθονούς ότι η Ένωση δεν θα ξεχνούσε τη Βαλτική, τα κράτη της οποίας προσαρτήθηκαν από την ΕΣΣΔ στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Μάλτα αποσύρθηκε προσωρινά, εξαιτίας κυβερνητικής αλλαγής και στροφής στον ευρωσκεπτικισμό. Οι διαπραγματεύσεις ένταξης με την ομάδα των «6» άρχισαν τον Μάρτιο του 1998 επί Προεδρίας της Βρετανίας, με ειδική σύνοδο πρώτα στο Λονδίνο και μετά στις Βρυξέλλες. Το 1999 στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, η ομάδα των «6» διευρύνθηκε με τη συμμετοχή της Μάλτας, της Σλοβακίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, συμπληρώνοντας συνολικά μια ομάδα δώδεκα υπό ένταξη χωρών. Οι «12» διαπραγματεύτηκαν την ένταξή τους έως το τέλος του 2002 στη βάση ενός ενοποιημένου πλαισίου διαπραγμάτευσης, έστω κι αν τυπικά η καθεμιά κρινόταν με βάση τις επιδόσεις της. Η ικανοποίηση των κριτηρίων της Κοπεγχάγης παρουσίαζε διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα υποψήφια για ένταξη κράτη, αλλά ο έντονος πολιτικός χαρακτήρας της διεύρυνσης προσέδιδε συνεχώς δυναμική στις διαπραγματεύσεις ένταξης για τις 10 από τις 12 υποψήφιες για ένταξη χώρες που παρουσίαζαν επαρκή ικανότητα προσαρμογής. Η Βουλγαρία και η Οι Συμφωνίες Σύνδεσης ΕΕ - ΚΑΕ Οι Συμφωνίες Σύνδεσης με τις χώρες ΚΑΕ, ένας βατήρας για την προοπτική ένταξης, είχαν αντικείμενο την ανάπτυξη πολιτικών σχέσεων ανάμεσα στην ΕΕ και τις χώρες ΚΑΕ, τη διαμόρφωση αποτελεσματικής διοίκησης και θεσμών για λειτουργία της οικονομίας της αγοράς. Η ΕΕ προέβλεψε επίσης σημαντική χρηματοδοτική ενίσχυση των μεταρρυθμίσεων για μετασχηματισμό του διοικητικού και οικονομικού μοντέλου των χωρών ΚΑΕ. Στην περίπτωση της Κύπρου και της Μάλτας η ΕΕ έκρινε ότι είχαν ήδη αποτελεσματικές οικονομίες της αγοράς από το Η υποστήριξη και οι χρηματοδοτήσεις που προσφέρθηκαν στις δύο μεσογειακές χώρες ήταν περιορισμένη. Οι διαπραγματεύσεις ένταξης των «10» Η διαδικασία των διαπραγματεύσεων ήταν εξαιρετικά αναλυτική και τεχνοκρατική. Κάλυψαν 23 τομείς πολιτικής τα γνωστά και ως διαπραγματευτικά κεφάλαια. Περιλάμβαναν συνολικά σχεδόν 1000 μέτρα πολιτικής που απέρρεαν από το εκτενές κοινοτικό κεκτημένο δεκάδων χιλιάδων σελίδων. Τα υπό ένταξη κράτη θα έπρεπε να κάνουν μεταρρυθμίσεις για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της προσχώρησης στην ΕΕ. Η προσαρμογή ήταν μια επίπονη διαδικασία με στόχο τη θεσμική, διοικητική και νομοθετική εναρμόνιση με το κεκτημένο, την υιοθέτηση και εφαρμογή του. Τα υπό ένταξη κράτη είχαν την ευχέρεια να ζητήσουν ορισμένες μεταβατικές ρυθμίσεις. Σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις γινόταν αποδεκτή απόκλιση ή εξαίρεση. Όλη η προπαρασκευαστική εργασία γινόταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι κατεξοχήν διαπραγματεύσεις, όμως, διεξάγονταν σε επίπεδο Διακυβερνητικών Διασκέψεων ανάμεσα στα κράτη μέλη και το κάθε υπό ένταξη κράτος με στόχο το κλείσιμο όλων των κεφαλαίων. Η μεγάλη διεύρυνση\n26 Ρουμανία που είχαν περισσότερα προβλήματα στην οικονομία και τη διοίκηση υιοθέτησαν έναν πιο ρεαλιστικό ρυθμό προσαρμογής, έχοντας επίγνωση των δυνατοτήτων προσαρμογής τους. Οι υπόλοιπες «10» ανέπτυξαν μεταξύ τους ισχυρό πολιτικό συντονισμό εκμεταλλευόμενες το αμοιβαίο συμφέρον που δημιούργησε η ιστορική συγκυρία ομαδοποίησής τους. Η συμφιλίωση ιστορίας και γεωγραφίας Οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη των «10» ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2002, στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην Κοπεγχάγη. Η ΕΕ κατέληξε σε συμφωνία στην κατανομή των πόρων από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό προς τα νεοεισερχόμενα κράτη μέλη και τον τρόπο της συμμετοχής τους στα θεσμικά όργανα. Καθόρισε επίσης τις μεταβατικές διατάξεις για την υλοποίηση της Κοινής Αγοράς, με σημαντικότερες την εφαρμογή περιορισμών στη διακίνηση εργαζομένων από τις χώρες ΚΑΕ προς τα «παλαιά» κράτη μέλη. Οι περιορισμοί είχαν ισχύ έως και μία δεκαετία, για να αποφευχθεί η μαζική εισροή φθηνού εργατικού δυναμικού στις οικονομικά εύρωστες χώρες. Στην Κοπεγχάγη τέθηκε το χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων ένταξης της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας και την προσχώρησή τους το Αναφέρθηκε επίσης η πρόθεση να συνεχιστεί η διαδικασία διεύρυνσης προκειμένου να καλύψει κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες που θα επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο περιέλαβε στον γενικό σχεδιασμό της μελλοντικής διεύρυνσης και την Τουρκία, χωρίς να λάβει μια τελεσίδικη απόφαση για ημερομηνία, ασκώντας επιπρόσθετη πίεση στην Άγκυρα να συνεργαστεί για την επίλυση του Κυπριακού και τη διευθέτηση των διαφορών με την Ελλάδα στο Αιγαίο. Πνεύμα αλληλεγγύης και αμοιβαίων συμφερόντων Η ομαδοποίηση δημιούργησε επίσης μια αλληλουχία συμφερόντων εντός ΕΕ καθώς η Γερμανία ευνοούσε ιδιαίτερα την ένταξη της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Τσεχίας, που ήταν όμορες χώρες, η Ελλάδα και η Ιταλία τη «νότια μεσογειακή διάσταση» με την ένταξη της Κύπρου και της Μάλτας, η Αυστρία την ένταξη της Σλοβενίας και οι σκανδιναβικές χώρες την ένταξη των τριών νέων Δημοκρατιών της Βαλτικής. Με τον τρόπο αυτό, όλοι εργάζονταν προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του κεντρικού ιστορικού στόχου, υπερβαίνοντας τις επιμέρους διαφωνίες τους. Κύπρος: ο «καλύτερος μαθητής» Η Κύπρος ευνοήθηκε από την «ομαδοποίηση» γιατί δημιούργησε ένα ακόμα έρεισμα στην προσπάθειά της να περιορίσει τις αντιρρήσεις λόγω του πολιτικού προβλήματος. Ωστόσο σε πολλές φάσεις των διαπραγματεύσεων ένταξης, η Κύπρος δεν επαναπαύθηκε σε αυτό. Εργάστηκε σκληρά και μεθοδικά για να διατηρήσει σταθερό προβάδισμα στον βαθμό εναρμόνισης και το κλείσιμο κεφαλαίων έναντι όλων των υπό ένταξη κρατών συνοδοιπόρων της. Ταυτόχρονα σε κρίσιμες και κομβικές στιγμές χρειάστηκε να υιοθετήσει μια καίρια διπλωματική στρατηγική, με ευρηματικότητα, πίεση και πειθώ για να ξεπεραστούν ρητές αντιρρήσεις από ισχυρά κράτη μέλη στην ένταξη της Κύπρου, χωρίς λύση του Κυπριακού. Μια δεκαετία μετά στην Κοπεγχάγη «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Κοπεγχάγης το 1993 έθεσε σε κίνηση μια φιλόδοξη διαδικασία ώστε να εξαλειφθεί η κληρονομιά των συγκρούσεων και των διαιρέσεων στην Ευρώπη. Η σημερινή ημέρα αποτελεί ιστορικό ορόσημο άνευ προηγουμένου. Η Ένωση προσβλέπει σήμερα στην προοπτική να υποδεχθεί τα εν λόγω κράτη ως μέλη από 1ης Μαΐου Το επίτευγμα αυτό μαρτυρεί την κοινή αποφασιστικότητα των λαών της Ευρώπης να συμπράξουν σε μια Ένωση, η οποία έχει αναδειχθεί σε κινητήρια δύναμη για την ειρήνη, τη δημοκρατία, τη σταθερότητα και την ευημερία στην ευρωπαϊκή ήπειρο» Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κοπεγχάγης, Δεκέμβριος 2002, ομόφωνα συμπεράσματα Στη Στοά του Αττάλου Η μεγάλη διεύρυνση με τις «10» σφραγίστηκε στις 16 Απριλίου 2003 επί ελληνικού εδάφους, σε μια κορυφαία στιγμή για τη διεθνή συμβολή και την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας. Στη Στοά του Αττάλου, κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, υπογράφηκαν οι Συνθήκες Προσχώρησης. Κώστας Σημίτης, πρωθυπουργός της Ελλάδας, προεδρεύων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Στοά του Αττάλου, 16 Απριλίου 2003 Η σημερινή μέρα είναι μια ιστορική μέρα: Γιατί ξεπερνάμε τον διαχωρισμό των ευρωπαϊκών κρατών σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, την Ανατολική και τη Δυτική Ευρώπη, διαίρεση που προκάλεσε ο Β Παγκόσμιος πόλεμος. Γιατί συμμετέχει πια στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδόν το σύνολο των κρατών της Ευρώπης. Γιατί αυτό το ενιαίο σύνολο, εμπνέεται από τις αρχές και αξίες που ενέπνευσαν τους αγώνες των κοινωνιών μας για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Γιατί σήμερα επιβεβαιώνεται και πάλι ότι η συνεργασία και αλληλεγγύη μεταξύ μας δημιούργησε ένα πολιτικό και οικονομικό χώρο με σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις της παγκόσμιας κοινότητας, ένα χώρο που έλκει και εμπνέει, ένα χώρο που σέβονται και προσέχουν. Η σημερινή μέρα είναι μια ιστορική ημέρα. Γιατί το σημερινό επίτευγμά μας, μας δημιουργεί νέες υποχρεώσεις: Για να δούμε το παρόν και το μέλλον με ειλικρίνεια και δημιουργικότητα. Για να μην αρκεστούμε στη διαχείριση των όσων πετύχαμε αλλά να προχωρήσουμε την ενοποιητική διαδικασία. Να δώσουμε στο σχήμα που δημιουργήσαμε πιο ολοκληρωμένη μορφή και νέο περιεχόμενο. Για να δώσουμε στην Ένωση υπόσταση στην εξωτερική πολιτική, στην ασφάλεια, στη άμυνα. Να παίξει το ρόλο Η υποψηφιότητα της Τουρκίας Η ΕΕ κάλεσε την Τουρκία να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις για εκπλήρωση του πολιτικού κριτηρίου ένταξης ώστε να διασφαλίσει σταθερότητα θεσμών που να εγγυώνται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον σεβασμό και την προστασία των μειονοτήτων. Έθεσε συγκεκριμένα υπό επανεξέταση το αίτημά της για έναρξη διαπραγματεύσεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2004 με σειρά προϋποθέσεων που σχετίζονταν με την επίλυση του Κυπριακού και τις διαφορές με την Ελλάδα στο Αιγαίο. «Η Ένωση ενθαρρύνει την Τουρκία να συνεχίσει ενεργώς τη μεταρρυθμιστική διαδικασία. Εφόσον το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου 2004, βάσει έκθεσης και εισήγησης της Επιτροπής, αποφασίσει ότι η Τουρκία πληροί τα πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει χωρίς καθυστέρηση ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία...» Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας που ανταποκρίνεται στις δυνατότητες και στις επιδιώξεις της. Να μην καλούμαστε να διαχειριστούμε μόνο το μετά ενός πολέμου, αλλά να έχουμε και αποφασιστικό λόγο για το εάν και πότε. Για να είμαστε στην παγκόσμια κοινότητα ένας πόλος ειρήνης, συνεργασίας, συμπαράστασης στους λαούς. Για να προχωρήσουμε το πρωτόγνωρο αυτό πείραμα μιας διαδικασίας που ενοποιεί αλλά και επιδιώκει τη διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων μας, μιας συνεργασίας που δεσμεύει αλλά και διευρύνει τις ελευθερίες μας. Να προχωρήσουμε το πείραμα των πολλών χωρών με διαφορετικό επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης που όμως διαπλέκονται σε ένα ενιαίο χώρο ελευθερίας και δημοκρατίας. Η σημερινή ημέρα δημιουργεί νέες υποχρεώσεις: Για να εξασφαλίσουμε στους πολίτες μας απασχόληση και ευημερία καταπολεμώντας την ανεργία, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Για να προσαρμόσουμε στις νέες κοινωνικές συνθήκες το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, ώστε η πρόοδός μας να εξασφαλίζει περισσότερη κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Για να κερδίσουμε τη μάχη για τη βιώσιμη ανάπτυξη και να σταματήσουμε την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Για να προωθήσουμε μια κοινωνία της γνώσης με υπεύθυνους ενημερωμένους και ικανούς πολίτες. Μια κοινωνία πολιτών. Εδώ στο χώρο αυτό στην Αγορά της Αθήνας συναντιόνταν, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, άνθρωποι από διαφορετικές φυλές και χώρες, άνθρωποι με διαφορετικές πεποιθήσεις. Συναντιόνταν με την αίσθηση, ότι βρίσκονταν σε ένα από τα κέντρα του πολιτισμένου κόσμου. Εδώ μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε, ότι δεν υπάρχει τέλος της ιστορίας. Το σήμερα έχει συνέχεια. Από μας τους ίδιους εξαρτάται η συνέχεια αυτή ιδίως αν θα είναι μια ιστορία ειρήνης, δημιουργίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης. Αυτό θέλουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση\n27 της οικονομικής κρίσης κατέστησε την ΕΕ ακόμα πιο συγκρατημένη εξαιτίας των προβλημάτων που επισώρευσε στον σκληρό πυρήνα της, την Ευρωζώνη, την ανάδειξη των οικονομικών ανισοσκελειών στο εσωτερικό της και τη μετατόπιση της οικονομικής ισχύος προς την Ασία. Η τυπική πράξη προσχώρησης έγινε την 1η Μαΐου 2004 στο Δουβλίνο επί Ιρλανδικής Προεδρίας. Με δυσκολίες προσαρμογής, αλλά ισχυρή πολιτική βούληση, η μεγάλη διεύρυνση συμπληρώθηκε την 1η Ιανουαρίου 2007 με την προσχώρηση της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας προσδίδοντας στην ΕΕ μια επιπρόσθετη βαλκανική διάσταση. Η διεύρυνση σήμερα! Η διαδικασία της διεύρυνσης της ΕΕ συνεχίζεται μέσα σε ένα συνεχώς διαφοροποιούμενο αλλά ταυτόχρονα και δυναμικό περιβάλλον εντός Ευρώπης και διεθνώς. Μετά το 2004, η διευρυμένη ΕΕ συνάντησε δυσκολίες προσαρμογής από την αδυναμία της να λειτουργήσει αποτελεσματικά μέσα από το θεσμικό πλαίσιο των υφιστάμενων Συνθηκών. Εντός ΕΕ αναπτύχθηκαν επίσης εσωστρεφείς πολιτικές και κοινωνικές τάσεις που επιδεινώθηκαν μέσα από τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στην επικύρωση της Συνταγματικής Συνθήκης της ΕΕ. Η διευρυμένη ΕΕ παρουσίασε επίσης αποκλίνουσες αντιλήψεις στον χειρισμό κρίσιμων διεθνών προβλημάτων όπως οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και η προσέγγιση απέναντι στην αποδυναμωμένη αλλά πάντα υπολογίσιμη στον ευρωπαϊκό χώρο Ρωσία. Ο παγκόσμιος αιφνιδιασμός Οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις έχουν απορροφήσει την ΕΕ σε έναν συνεχή αγώνα προσαρμογής με σημαντικές πρωτοβουλίες περαιτέρω ολοκλήρωσης στην οικονομική και νομισματική διακυβέρνηση. Από την άλλη όμως, η ΕΕ παρέμεινε ένας πόλος έλξης για όλες τις χώρες της Ευρώπης που προσβλέπουν ακόμα στην ένταξή τους, έστω κι αν δεν προβλέπεται, ή δεν είναι επιθυμητή πια, μια μαζική προσχώρηση νέων μελών. Η ΕΕ διατήρησε τις βασικές προσεγγίσεις της έναντι των ενδιαφερόμενων για ένταξη χωρών με βάση τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και υιοθετώντας μια ολοκληρωμένη διαδικασία που διαλαμβάνει: 52 53\n28 τη συμμόρφωσή τους με τις προδιαγραφές και τους κανόνες της ΕΕ τη συναίνεση των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των κρατών μελών της και τη συναίνεση των πολιτών της ΕΕ. Τον Δεκέμβριο του 2004 η ΕΕ αποφάσισε την έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης με την Τουρκία και την Κροατία. Οι νέες ρυθμίσεις που ίσχυσαν στις διαπραγματεύσεις αυτές καθόρισαν μια διαδικασία «ανοιχτού τέλους», δηλαδή χωρίς να προδικάζουν ότι τα υπό ένταξη κράτη θα γίνουν πλήρη μέλη της ΕΕ. Τα κράτη μέλη της ΕΕ επανήλθαν στην αυστηρή προσέγγιση εξέτασης κάθε υποψηφιότητας ξεχωριστά με βάση τις ιδιαιτερότητές της. Η στάση αυτή προέκυψε τόσο από τους κραδασμούς της μαζικής διεύρυνσης όσο και από την ιδιαιτερότητα της υποψηφιότητας της Τουρκίας που είναι η μόνη χώρα που κρίθηκε σκόπιμο να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις ένταξης χωρίς να ικανοποιεί πλήρως το πολιτικό κριτήριο της Κοπεγχάγης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδίως τον σεβασμό των μειονοτήτων. Οι νέες αντιλήψεις για τη διεύρυνση επιβεβαιώθηκαν πλήρως καθώς τα υποψήφια για ένταξη κράτη ακολούθησαν τη δική τους πορεία. Κροατία: το 28ο κράτος μέλος Η Κροατία διένυσε τον μαραθώνιο των διαπραγματεύσεων ένταξης με μεγάλη επιτυχία, κλείνοντας το ένα μετά το άλλο τα 35 κεφάλαια μέσα σε περίοδο 8 ετών. Χρειάστηκε να κάνει σοβαρές προσπάθειες για εξυγίανση του διοικητικού συστήματος και πάταξη της διαφθοράς. Έπρεπε επίσης να λύσει προηγουμένως συνοριακές διαφορές με τη Σερβία. Η Κροατία προσχώρησε στην ΕΕ ως το 28ο μέλος της την 1η Ιουλίου Τουρκία: Προνομιακή σχέση ή πλήρες μέλος; Η Τουρκία συνεχίζει με εξαιρετική βραδύτητα τις διαπραγματεύσεις ένταξης χωρίς να είναι σαφής ή ορατός ο τελικός στόχος. Ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ολλανδία θεωρούν ότι ρεαλιστική είναι μόνο μια ειδική προνομιακή σχέση κι όχι η πλήρης ένταξη. Το ίδιο πιστεύει και ο νέος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker). Στην ίδια την Τουρκία την τελευταία δεκαετία υπήρξαν ριζικές ανακατατάξεις και σημαντικές μεταρρυθμίσεις κάτω από την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την προοπτική πρόσδεσης στην ΕΕ. Όμως η τεράστια σε πληθυσμό χώρα, οι εσωτερικοί συσχετισμοί και τα ζητήματα ταυτότητας, σε συνδυασμό με τη γεωγραφική θέση της χώρας, καθιστούν το εγχείρημα εξαιρετικά πολύπλοκο. Η ΕΕ ζητά επίσης από την Τουρκία να συμβάλει με έμπρακτο τρόπο στην επίλυση του Κυπριακού και να συμμορφωθεί με συμβατικές υποχρεώσεις απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πολλά κεφάλαια των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ είναι παγωμένα. Μέσα από τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων ένταξης, τόσο η Τουρκία όσο και η ΕΕ έχουν διαγνώσει το μέγεθος της εργασίας που πρέπει να επιτελεστεί, αλλά προχωρούν πολύ αργά. Η ίδια η Τουρκία κάνει αξιοσημείωτη πρόοδο με βάση τις εκθέσεις αξιολόγησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά τα πιο κρίσιμα πολιτικά ζητήματα παραμένουν σε εκκρεμότητα. Αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Τουρκίας για περισσότερο από 12 χρόνια είναι ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δηλώνει ότι παραμένει προσηλωμένος στις ευρωπαϊκές προσδοκίες της Τουρκίας και θέτει ως στόχο ένταξης το 2023, οπότε συμπληρώνεται ένας αιώνας από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. H Ουκρανία στο μεταίχμιο Στην Ουκρανία η επιλογή προσανατολισμού προς την Ευρωπαϊκή Ένωση δημιούργησε σοβαρούς διεθνείς και εσωτερικούς κραδασμούς και απειλεί την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, εξ αιτίας της αντίδρασης της Ρωσίας. Η Ουκρανία είναι μια χώρα που βρίσκεται στο μεταίχμιο του μεταψυχροπολεμικού κόσμου με διχασμένες αντιλήψεις στον πολιτικό κόσμο και τον πληθυσμό ανάμεσα σε εκείνους που προσβλέπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εκείνους που παραμένουν συνδεδεμένοι με τη γειτονική Ρωσία. Το 2014 η Ρωσία εξέλαβε την πρόθεση της ηγεσίας της Ουκρανίας να ενδυναμώσει τις σχέσεις της με την ΕΕ ως αιτία για να προσαρτήσει την Κριμαία, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με την Ένωση και τις ΗΠΑ. Ακολούθως με ρωσική στήριξη ένα τμήμα του πληθυσμού που κατοικεί στην ανατολική Ουκρανία στα σύνορα με τη Ρωσία ανέπτυξε ένοπλη αποσχιστική δράση, οδηγώντας τη χώρα στα πρόθυρα γενικευμένου εμφυλίου πόλεμου. Η κυβέρνηση της Ουκρανίας, κάτω από το βάρος όλων αυτών των εξελίξεων προχώρησε στην υπογραφή Συμφωνίας Σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ουκρανικό ζήτημα είναι μια σοβαρή πηγή διπλωματικής τριβής ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη που απέκτησε και χαρακτήρα οικονομικής αντιπαράθεσης με την εκατέρωθεν επιβολή εμπορικών και άλλων κυρώσεων. Η επιδείνωση των σχέσεων αυτών προκαλεί επίσης στρατηγικού τύπου αναπροσαρμογές στον τομέα του ενεργειακού ανεφοδιασμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης\n29 Η περίπτωση της Ισλανδίας Η Ισλανδία αποφάσισε να ανέβει στο τρένο της ευρωπαϊκής ενοποίησης υποβάλλοντας αίτηση ένταξης το Η μικρή αλλά δυναμική ισλανδική κοινωνία, που υποβλήθηκε σε φοβερή δοκιμασία λόγω της οικονομικής κρίσης, άρχισε τις διαπραγματεύσεις το 2010 και είναι σε θέση να ολοκληρώσει αισίως τη διαδικασία. Διαθέτει ισχυρούς δεσμούς με την ΕΕ και ο βαθμός εναρμόνισής της είναι ιδιαίτερα υψηλός. Επιπρόσθετα η Ισλανδία διαθέτει υποδειγματικούς δημοκρατικούς θεσμούς διαφάνειας. Η τελική προσχώρησή της εξαρτάται περισσότερο από τη βούληση των ίδιων των Ισλανδών. Οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων Την προοπτική για την προσχώρησή τους στην ΕΕ προσπαθούν να εδραιώσουν την τελευταία 10ετία χώρες των δυτικών Βαλκανίων. Το 2003 επί Ελληνικής Προεδρίας έλαβαν το χρίσμα της υποψηφιότητας για ένταξη. Πρόκειται για τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Σε εκκρεμότητα είναι η περίπτωση της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας εξαιτίας της διαφωνίας με την Ελλάδα για το ζήτημα της ονομασίας, που υφίσταται από το Η επιτυχία της Σλοβενίας πρώτα και ακολούθως της Κροατίας να συμμετάσχουν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, αποτελεί τον οδηγό για τους υπόλοιπους. Η περιοχή αυτή της Ευρώπης είναι εκείνη που υπέφερε περισσότερο μετά την κατάρρευση του Ψυχρού Πολέμου από τις εθνικιστικές συγκρούσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Το ευρωπαϊκό όραμα μαγνητίζει τα Βαλκάνια γιατί δίνει σάρκα και οστά στις προσπάθειες για εδραιωμένη δημοκρατία και ευημερία. Με μια διαφορετική ανάγνωση, η ΕΕ επαναφέρει με έναν σύγχρονο τρόπο την ενότητα των χωρών αυτών μέσα από τη συνύπαρξη και τη συνεργασία. 4 Η ΕΥΡΩΠΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ 56 57\n30 Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξελίσσεται συνεχώς! Η εξελικτική αυτή διαδικασία δεν αφορά μόνο τη γεωγραφική επέκτασή της, τη «διεύρυνση», αλλά και τη βαθύτερη ενοποίησή της, την «εμβάθυνση». Η εμβάθυνση συντελείται σταδιακά ως αποτέλεσμα της οικονομικής ενοποίησης και της ενίσχυσης της πολιτικής συνεργασίας των κρατών μελών της Ένωσης. Η ιστορική πορεία της ΕΕ απέδειξε ότι η ολοένα και βαθύτερη οικονομική συνένωση, δημιούργησε και δίνει ώθηση στην πολιτική ενοποίηση. Αυτή ήταν και μια βασική προσέγγιση του Ζαν Μονέ για τη βήμα με βήμα ενοποίηση της Ευρώπης. Ο Μονέ είχε εκφράσει την εκτίμηση ότι τα κοινά οικονομικά συμφέροντα θα προκαλούσαν το φαινόμενο της «υπερχείλισης» συμφερόντων και σε άλλους τομείς συνεργασίας. Όμως τα γεγονότα απέδειξαν ότι η πολιτική ένωση έρχεται πιο αργά από όσο μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει μια κοινότητα οικονομικών συμφερόντων. Απαιτεί επίσης κομβικές αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας των κρατών μελών της ΕΕ και συναρτάται με το κατά πόσο είναι διορατικοί, ικανοί να βρίσκουν τις κατάλληλες συναινέσεις και να αντιλαμβάνονται τις δυναμικές μιας συγκυρίας. Η εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις έξι δεκαετίες από την ίδρυσή της, είναι γεμάτη από οραματισμούς, αλλά πιο συχνά η πραγματικότητα καθηλώνει τους ενθουσιώδεις ευρωπαϊστές εξαιτίας των έντονων προστριβών και των περιπλοκών στο ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα, ακόμα και για επιμέρους ζητήματα. Παρά τις διαφωνίες όμως, το ευρωπαϊκό όχημα προχωρά γιατί όλοι αισθάνονται κερδισμένοι και το γεγονός αυτό είναι μια πειστική εξήγηση για την πρόοδο και την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σημερινή ΕΕ ξεκίνησε από μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) το 1954, με μόλις 6 ιδρυτικά μέλη. Τώρα καλύπτει 28 κράτη μέλη, σχεδόν όλη την Ευρώπη, με σημαντικές ενοποιητικές δομές και σχέσεις. Και πάλι όμως, στην παρούσα συγκυρία η Ευρωπαϊκή Ένωση ταλανίζεται από την παγκόσμια οικονομική κρίση και δεν λείπουν εκείνοι που εκτιμούν ότι υπάρχει ακόμα και το ενδεχόμενο να διαλυθεί. Αντίθετα, πριν από 10 ή 20 χρόνια, η ΕΕ περνούσε μέσα από μια θεαματική πορεία διεύρυνσης και μια μακρά περίοδο ευφορίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που μαζεύονται σύννεφα απαισιοδοξίας. Το ίδιο συνέβαινε στις αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε το ευρωπαϊκό εγχείρημα εξελισσόταν με μεγάλη βραδύτητα και με πολλές αντιρρήσεις. Όσους παρέμεναν ένθερμοι θιασώτες της ευρωπαϊκής ιδέας, τους έλεγαν αιθεροβάμονες και ρομαντικούς, θεωρώντας πως είναι άνθρωποι που αγνοούσαν τη δύναμη της ταύτισης των πολιτι\n31 κών ελίτ και των πολιτών με τα κράτη και τα έθνη τους, αντί με κάτι νεφελώδες, δυσεξήγητο και υπερεθνικό. Αυτή την απαισιόδοξη εικόνα εξέπεμπε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα στις αρχές της δεκαετίας του 80. Η Κοινοτική Ευρώπη είχε ολοκληρώσει την τελωνειακή ένωση ήδη από το 1968, αλλά στη συνέχεια, επί δέκα και πλέον έτη συζητούσε τη συγκρότηση μιας Ενιαίας Αγοράς και δεν τολμούσε να κάνει ένα ουσιώδες βήμα προς τα εμπρός. 1982: Ο Economist... κηδεύει την Κοινοτική Ευρώπη! Τον Μάρτιο του 1982 η Ευρωπαϊκή Κοινότητα είχε συμπληρώσει 25 χρόνια ζωή. Μέσα σε ένα κλίμα διάχυτης απαισιοδοξίας το περιοδικό Economist κυκλοφόρησε έχοντας στο εξώφυλλό του το φέρετρο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Οι συντάκτες του έγκυρου περιοδικού είχαν φθάσει στο συμπέρασμα ότι το όλο εγχείρημα των Ευρωπαίων είχε τόσο εκφυλιστεί εξαιτίας της πολυπλοκότητάς του, που το μόνο που απέμενε ήταν η τελετή της ταφής! Το ρεπορτάζ του Economist στις 20 Μαρτίου 1982 επέμενε: «Το 1979 η Γαλλία κρίθηκε ένοχη από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ότι παράνομα παρεμποδίζει το ελεύθερο εμπόριο αρνίσιου κρέατος. Η Γαλλία αδιαφόρησε για την καταδίκη για μήνες. Τώρα η γαλλική κυβέρνηση οδηγείται ξανά στο δικαστήριο γιατί παραχώρησε παράνομα επιδοτήσεις στους γεωργούς της 5 εκατομμυρίων στερλινών. Αν βρεθεί και πάλι ένοχη, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ζητήσει τα χρήματα πίσω από τους γεωργούς. Ένα σωρό τέτοιες καταδίκες υπάρχουν εναντίον των κυβερνήσεων, αλλά οι κοινοτικές οδηγίες δεν εφαρμόζονται...» Ξαφνικά όμως, όλα ανατράπηκαν... «Μανιφέστο για μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη» [...] Όλοι οι εχέφρονες άνθρωποι αναγνωρίζουν πλέον ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κράτη και μια μιλιταριστική Γερμανία να συμβιώνει μαζί τους επί ίσοις όροις. Ούτε μπορεί να κατακερματιστεί η Γερμανία και να κρατηθεί πατημένη στο λαιμό αφού νικηθεί. Στην πράξη φάνηκε ξεκάθαρα ότι καμία χώρα της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι αμέτοχη τη στιγμή που οι άλλες συγκρούονται, και μάλιστα όταν οι διακηρύξεις ανεξαρτησίας και τα σύμφωνα μη επίθεσης έχουν μηδενική αξία. Έχει πια αποδειχτεί η ματαιότητα και μάλιστα η βλαβερότητα των οργανισμών του τύπου της Κοινωνίας των Εθνών που χωρίς μια στρατιωτική δύναμη ικανή να επιβάλει τις αποφάσεις της, παρίστανε ότι εγγυάται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα ότι σέβεται την απόλυτη κυριαρχία των κρατών μελών. Παράλογη αποδείχτηκε η αρχή της μη επέμβασης, σύμφωνα με την οποία κάθε λαός θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος να έχει τη δεσποτική κυβέρνηση που του αρέσει, λες και η εσωτερική συγκρότηση κάθε μεμονωμένου κράτους δεν αποτελεί ζωτικό συμφέρον για όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Άλυτα έμειναν τα πολλαπλά προβλήματα που δηλητηριάζουν τις διεθνείς σχέσεις των κρατών της ηπείρου, όπως η χάραξη των συνόρων στις ζώνες με μικτό πληθυσμό, η υπεράσπιση των αλλοεθνοτικών μειονοτήτων, η έξοδος στη θάλασσα των χωρών που βρίσκονται μακριά της, το βαλκανικό ζήτημα, το ιρλανδικό κλπ.. Τα προβλήματα αυτά θα έβρισκαν την πιο απλή λύση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, αφού θα έχαναν την οξύτητά τους καθώς θα μετατρέπονταν σε προβλήματα σχέσεων ανάμεσα σε διάφορες επαρχίες. Τέτοια λύση βρήκαν στο παρελθόν τα αντίστοιχα προβλήματα των κρατιδίων που έγιναν Ο ευρωπαϊστής Αλτιέρο Σπινέλι Ο Αλτιέρο Σπινέλι (Altiero Spinelli), ιταλός αριστερός αντιστασιακός, ήταν ένας από τους ιδεολόγους ευρωπαϊστές που, ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια, επέμενε να οραματίζεται και να παλεύει για περισσότερη και πιο ενωμένη Ευρώπη. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ο πολιτικός θεωρητικός της Ομοσπονδιακής Ευρώπης. Στη ζωή του βίωσε όλα τα στάδια των αγώνων για μια ειρηνική, δημοκρατική, προοδευτική και ευημερούσα Ευρώπη. Φλογερός αντιφασίστας δημοσιογράφος, στα νεανικά του χρόνια έγινε μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Φυλακίστηκε για τη δράση του από το καθεστώς Μουσολίνι και εξορίστηκε στο νησί Βεντότενε όπου συνέγραψε με τον Ερνέστο Ρόσι (Ernesto Rossi) το πρώτο Μανιφέστο για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, το «Μανιφέστο για μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη». Ο Σπινέλι και ο Ρόσι συνέταξαν το εμπνευσμένο αυτό κείμενο το 1941, προτού φανεί προς τα πού θα έκλινε η πλάστιγγα του πολέμου. Προσέγγιζαν το ευρωπαϊκό όραμα μέσα από τη διεθνιστική σκοπιά, ως τη μόνη επιλογή για να χαλιναγωγηθεί ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός. Στη φυλακή ο Σπινέλι διαχώρισε τη θέση του από τον σταλινισμό, υποστηρίζοντας τον «ευρωκομουνισμό» και τον πολυκομματισμό. Εξοστρακίστηκε από τους συντρόφους του του ΚΚ Ιταλίας, αλλά παρέμεινε στις τάξεις των ιταλών αντιστασιακών αρνούμενος κάθε συμβιβασμό με τον Μουσολίνι. Ο Σπινέλι ηγήθηκε του φεντεραλιστικού κινήματος και οι θέσεις που διατύπωσε στο Μανιφέστο υιοθετήθηκαν στο τέλος του πο- Η δημιουργία της Ενιαίας Αγοράς Στις αρχές της δεκαετίας του 80, εμφανίζονται στο προσκήνιο δύο σημαντικές προσωπικότητες που έμελλε να θέσουν τη σφραγίδα τους στις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Ο σοσιαλιστής γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν (François Mitterrand), το 1981, και ο γερμανός χριστιανοδημοκράτης Χέλμουτ Κολ (Helmut Kohl), το 1982, ανέλαβαν τα ηνία των χωρών τους, έχοντας επίγνωση ότι η Κοινοτική Ευρώπη εξάντλησε τα οφέλη της με τη μορφή που είχε τότε, 25 χρόνια μετά την ίδρυσή της. Ο παγκόσμιος εμπορικός ανταγωνισμός εντάθηκε και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δοκιμάστηκε σκληρά από τις επιπτώσεις της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης. Μπροστά στον κίνδυνο εκφυλισμού, η γαλλογερμανική ατμομηχανή πήρε ξανά μπρος, καθιστώντας προτεραιότητα τη δημιουργία μιας μεγάλης Ενιαίας Αγοράς. Οι δύο πολιτικοί είχαν διαφορετική ιδεολογία, αλλά προερχόμενη από τα δύο κυρίαρχα ιδεολογικά ρεύματα που οικοδόμησαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Είχαν ταυτόχρονα κρίση και οξυδέρκεια ώστε να αντιληφθούν την πίεση της παγκοσμιοποίησης στη δύση του 20ού αιώνα που απαιτούσε όχι εθνικούς ηγέτες αλλά ηγέτες με εμβέλεια πέρα από το εσωτερικό ακροατήριό τους. Το μέγιστο ζητούμενο δεν ήταν η Γαλλία, η Γερμανία, ή οποιαδήποτε χώρα ξεχωριστά, αλλά το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον που λέμου από πολλά αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης. Άσκησε μεγάλη επιρροή στα πρώτα στάδια της προόδου του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, επιμένοντας στην ανάγκη για υπερεθνικά όργανα και εξουσίες και όχι απλώς σε διακυβερνητικούς δεσμούς μεταξύ των κρατών. Ο Αλτιέρο Σπινέλι, από τη θέση του μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1970, ήταν από τους ξεχωριστούς πολιτικούς που επηρέασαν σημαντικά τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όταν περνούσε η Κοινοτική Ευρώπη τη θολή εποχή της ευρωσκλήρυνσης. Συνέχισε τον αγώνα του από τη θέση του ευρωβουλευτή, την οποία υπηρέτησε για δέκα χρόνια μέχρι τον θάνατό του το Το 1979, στις πρώτες εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο Σπινέλι είχε εκλεγεί ως ανεξάρτητος με το ανανεωμένο Ιταλικό Κομουνιστικό Κόμμα που είχε μετεξελιχθεί σε ευρωκομουνιστικό. Στο πρώτο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με αιρετά μέλη, ο Σπινέλι ηγήθηκε μιας πολιτικής πρωτοβουλίας για τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και τη μετατροπή της σε ένα δημοκρατικό ευρωπαϊκό κράτος. Μια ειδική επιτροπή του Κοινοβουλίου, με τον ίδιο ως εισηγητή, ανέλαβε το 1982 να προτείνει το προσχέδιο μιας νέας συνθήκης για «Ευρω- Η ιστορία της Ενιαίας Αγοράς 60 61\n32 τότε εστίασε στην επείγουσα ανάγκη να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διεθνώς, προτού πάρει φθίνουσα πορεία. Ταυτόχρονα οι Μιτεράν και Κολ είχαν αντίληψη των εσωτερικών αδυναμιών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και αναγνώριζαν τη σημασία που είχε η ενίσχυση των λιγότερο αναπτυγμένων κρατών μελών και περιοχών της. Μια ισχυρή μεταξύ τους συναίνεση για απελευθέρωση των δυνάμεων της αγοράς, με αντισταθμίσματα για περισσότερη συνοχή, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο για την Ευρώπη. Ένας τρίτος έμελλε επίσης να γίνει πρωταγωνιστής στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, μετουσιώνοντας τις πολιτικές συναινέσεις σε κτήμα των Ευρωπαίων, ο Ζακ Ντελόρ (Jacques Delors). Ο Ντελόρ, προερχόμενος από τις τάξεις του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, ορίστηκε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο Ντελόρ αποδείχθηκε ότι μπορούσε να συνδυάσει τα χαρακτηριστικά ενός ισχυρού προέδρου της Επιτροπής που απαιτούσε η συγκυρία για να ξαναδώσει ορμή στην ενοποίηση, ευθυγραμμίζοντας τα κράτη μέλη και τις κυβερνήσεις χάρη στη δική του ηγετική φυσιογνωμία και την ικανότητά του αφενός να χειρίζεται εποικοδομητικά τον γαλλογερμανικό άξονα και αφετέρου να εξουδετερώνει τις βρετανικές αντιρρήσεις. Ο Ντελόρ καθόρισε το πλαίσιο για τη μετάβαση στην Ενιαία Αγορά, στη λογική της σταδιακής κατάργησης κάθε είδους φραγμών στη διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών, εργαζομένων και των υπηρεσιών. Ο Ντελόρ στηρίχθηκε στο πρότυπο που είχαν καθιερώσει ήδη η Γερμανία, η Γαλλία και οι χώρες Benelux από τα αρχικά των τριών χωρών Βέλγιο (ΒΕ), Ολλανδία (ΝΕ), Λουξεμβούργο (LUX) με δική τους συμφωνία στο χωριό Σένγκεν του Λουξεμβούργου. Εκείνη η πρακτική αποτέλεσε τη βάση για την Ενιαία Αγορά και αργότερα, το 1990, μετατράπηκε σε Συνθήκη που φέρει την επωνυμία του μικρού χωριού Σένγκεν και αφορά ειδικά την κατάργηση των συνοριακών ελέγχων. Οι πρόνοιες της Ενιαίας Αγοράς, όπως τις επεξεργάστηκε ο Ντελόρ, αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ των 12 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Οι αλλαγές για τη δρομολόγηση της Ενιαίας Αγοράς ήταν τόσο σημαντικές που απαιτήθηκε η αναθεώρηση της ιδρυτικής Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Τα κράτη μέλη κατέληξαν σε συμφωνία για την αναθεώρηση της συνθήκης, την οποία ονόμασαν Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (ΕΕΠ). Αυτή είναι που θεμελίωσε την Ενιαία Αγορά, μια εξέλιξη που έσπασε τον φαύλο κύκλο των εσωτερικών αντιθέσεων που κράτησαν στάσιμη την Κοινοτική Ευρώπη. παϊκή Ένωση». Η ιδέα του Σπινέλι ήταν να ενεργήσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως συντακτική συνέλευση, αξιοποιώντας όλα τα νομικά μέσα που διέθετε σε μια εποχή που όλα βρίσκονταν σε πλήρη ακινησία. Τον Φεβρουάριο του 1984 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την έκθεση Σπινέλι και ένα προσχέδιο Συνθήκης για την Εγκαθίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν ακολούθησαν το σχέδιο Σπινέλι για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, αλλά ο ιταλός διανοούμενος είχε σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση μιας νέας συζήτησης για την Ενωμένη Ευρώπη και την ανανέωση του μομέντουμ για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Σήμερα, ένα από τα μεγαλύτερα κτιριακά συγκροτήματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες φέρει το όνομα του Αλτιέρο Σπινέλι. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εξακολουθεί να εμπνέει τους ευρωπαϊστές. Το 2010, υπό το πρίσμα της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, ο Ζακ Ντελόρ και άλλες προσωπικότητες από όλο το ιδεολογικό φάσμα στον ευρωπαϊκό χώρο, όπως ο Γιόσκα Φίσερ (Joschka Fischer), ο Γκι Φερχόφσταντ (Guy Verhofstadt), ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit), ο Έλμαρ Μπροκ (Elmar Brok), αποφάσισαν να προωθήσουν την «πρωτοβουλία Σπινέλι» για την αφύπνιση του ευρωπαϊκού οράματος για μια Ομοσπονδία της Ευρώπης. Η μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά άνοιξε! Η εφαρμογή της άρχισε το 1987 με καταληκτικό έτος το Η Ενιαία Αγορά κατάργησε αρχικά τους φυσικούς συνοριακούς ελέγχους και σταδιακά τους τεχνικούς φραγμούς, καθορίζοντας κοινές προδιαγραφές στα προϊόντα που παράγονται. Κατάργησε επίσης διαφοροποιήσεις στους φόρους κατανάλωσης και προστιθέμενης αξίας που επέβαλλαν τα κράτη με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνουν την τιμή των προϊόντων. Με την Ενιαία Αγορά ευεργετήθηκε ο εμπορικός κόσμος αλλά και ο καταναλωτής, αφού απέκτησε πλήθος από επιλογές για τα καλύτερα προϊόντα, με τις ίδιες προδιαγραφές στην πιο προσιτή τιμή. Η εξέλιξη αυτή έδωσε ξανά δυναμική στην Κοινοτική Ευρώπη βασισμένη στα ευεργετήματα της Ενιαίας Αγοράς που αύξησαν τον ευρωπαϊκό πλούτο, το βιοτικό επίπεδο των ευρωπαίων πολιτών και την ανταγωνιστικότητά της διεθνώς. Κατέστησαν επίσης πιο χειροπιαστή την έννοια της συνοχής στο εσωτερικό της αφού δημιουργήθηκαν οι μηχανισμοί για ισχυρές χρηματοδοτήσεις των λιγότερο βιομηχανοποιημένων χωρών προκειμένου να βρουν κι αυτές τον δρόμο της ανάπτυξης. δύο άλλους τομείς της Αγοράς υπήρξε βραδύτερη εξέλιξη. Εξαιτίας της μαζικής προσχώρησης νέων κρατών μελών το 2004, υπήρχαν μέχρι το 2013 περιορισμοί στην ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων ιδίως από τις χώρες της πρώην ανατολικής Ευρώπης, λόγω του φόβου των πλουσιότερων χωρών ότι θα κατακλυστούν από φθηνό εργατικό δυναμικό. Για την αντιμετώπιση του ζητήματος η ΕΕ διεξήγαγε επί σειρά ετών διαπραγματεύσεις για την ψήφιση Οδηγίας για τον καθορισμό της μισθοδοσίας με βάση τη χώρα που υποδέχεται τον κοινοτικό εργαζόμενο, κι όχι με βάση τη χώρα από όπου προέρχεται. Μέχρι σήμερα, εξάλλου, εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισμοί στην ελεύθερη προσφορά υπηρεσιών γιατί δημιουργούνται πολλαπλές ανάγκες σε σχέση, μεταξύ άλλων, με την ευθυγράμμιση και πιστοποίηση των επαγγελματικών προσόντων, τον περιορισμό γραφειοκρατικών εμποδίων κτλ. Μια σημερινή αδυναμία της ΕΕ στον διεθνή ανταγωνισμό είναι αυτές οι δυσκολίες. Η Ενιαία Αγορά Πώς συμφωνήθηκε η Ενιαία Αγορά Η βάση της γαλλογερμανικής συναίνεσης ήταν η μεγιστοποίηση των ευεργετημάτων της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς για τις αναπτυγμένες χώρες της Κοινότητας. Όμως, οι βιομηχανοποιημένες χώρες μέλη που θα αποκτούσαν εμπορικό πλεονέκτημα για τη διακίνηση των προϊόντων τους ήταν σαφές ότι θα έπρεπε να δώσουν αντισταθμίσματα στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες και περιοχές της Κοινοτικής Ευρώπης, ώστε να αποκτήσουν κι αυτές ανάλογες δυνατότητες με την πάροδο του χρόνου. Αυτό συμφωνήθηκε να γίνει με την αύξηση των ιδίων πόρων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με μεγαλύτερες εισφορές από τις βιομηχανοποιημένες χώρες μέλη στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Ακολούθως συμφωνήθηκε η αναδιανομή των πόρων αυτών μέσω της δημιουργίας των Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείου Συνοχής για να υποστηριχθούν τα κράτη και περιοχές του μεσογειακού νότου (Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, περιοχές νοτίου Γαλλίας και Ιταλίας) και η Ιρλανδία. Η Ενιαία Αγορά σήμερα Η Ενιαία Αγορά ονομάζεται σήμερα Ευρωπαϊκή Εσωτερική Αγορά. Η διαδικασία για την ολοκλήρωσή της συνεχίζεται. Στα πρώτα στάδια της υλοποίησής της το 1992 δόθηκε προβάδισμα στην ελεύθερη διακίνηση των αγαθών και των κεφαλαίων. Αντίθετα στους Μία Αγορά; Καιρός και για ένα νόμισμα\n33 Με την έγκριση της Ενιαίας Αγοράς, ο Ζακ Ντελόρ έθεσε επί τάπητος την ανάγκη για ένα ακόμα πιο ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός, τη λήψη απόφασης για μια Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Ο Ντελόρ θεωρούσε τη Νομισματική Ένωση φυσιολογική εξέλιξη της Ενιαίας Αγοράς, προβάλλοντας το επιχείρημα «μία αγορά - ένα νόμισμα!» Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα συζητούσε για χρόνια τη δημιουργία μιας Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης ΟΝΕ, αλλά το μόνο που είχε πετύχει έως τη δεκαετία του 80 ήταν ασκήσεις επί χάρτου για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να καθιερωθεί ένα κοινό νόμισμα. Το 1979 προχώρησε δειλά στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος πρόδρομου της τωρινής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τίποτε δεν μαρτυρούσε ότι ήταν εφικτό σε ορατό χρόνο να συμβεί αυτό που υποστήριζε ο Ζαν Μονέ: «Μια νομισματική ένωση βατήρας για την πολιτική ένωση». Η αιτία της καθυστέρησης ήταν η σφοδρή αντίθεση της Βρετανίας και η εξαιρετικά επιφυλακτική στάση της Δυτικής Γερμανίας. Γνωρίζοντας τους συσχετισμούς, ο Ντελόρ έριξε όλο το βάρος του στη διαμόρφωση υποστηρικτικής στάσης από τη Γερμανία, διασκεδάζοντας τους φόβους των Γερμανών για εξασθένιση του γερμανικού μάρκου. Για την περίπτωση της Βρετανίας, ο Ντελόρ ήξερε ότι η ρεαλιστική επιλογή ήταν να βρεθεί μια φόρμουλα για να παρακάμψει τις μόνιμες αντιρρήσεις της. Η θέση της πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θά- τσερ ήταν επίμονη και κατηγορηματική ότι δεν θα δεχόταν την ιδέα περαιτέρω εκχώρησης εξουσιών σε μια «διορισμένη γραφειοκρατία», όπως χαρακτήριζε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τότε ήρθε μια άλλη συγκυρία για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Η συζήτηση που άνοιξε ο Ντελόρ για το κοινό νόμισμα συνέπεσε με τη ραγδαία μεταβολή της διεθνούς συγκυρίας εξαιτίας της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το εγχείρημα Ντελόρ προσέλαβε μια ακόμα πιο ισχυρή διάσταση, ανοίγοντας κι άλλα ζητήματα εμβάθυνσης. Όλοι άρχισαν να σκέφτονται διαφορετικά, έχοντας μια μεγαλύτερη συγκέντρωση συμφερόντων που συνηγορούσαν στην οικοδόμηση μιας πιο ενοποιημένης Ευρώπης. Η εμβάθυνση απέκτησε μια έντονη διαλεκτική σχέση στην προοπτική μιας μεγάλης διεύρυνσης προς την ανατολική Ευρώπη. Η δυναμική που έδωσαν τα εσωτερικά και εξωτερικά γεγονότα οδήγησε τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σε μια μεγάλη τροποποίηση της Συνθήκης τον Δεκέμβριο του 1991 στη μικρή ολλανδική πόλη Μάαστριχτ. Εκεί η Κοινότητα μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, υιοθετώντας όχι μόνο τη Νομισματική Ένωση αλλά και άλλες ενοποιητικές δομές. Η κοσμογονία του 1989 Το φθινόπωρο του 1989, η ιστορία έδειξε προς στιγμή στους Ευρωπαίους ότι βάδιζε ταχύτερα από την πολιτική. Οι δομές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ακόμα και με τη νέα διάστασή της που ήταν στα σκαριά, την Οικονομική και Νομισματική Ένωση δεν επαρκούσαν για να καλύψουν το μεγάλο ιστορικό άνοιγμα για ένα Κοινό Ευρωπαϊκό Σπίτι την προοπτική για επέκταση του ενοποιητικού εγχειρήματος στην άλλη μισή Ευρώπη, που είχε μείνει δεκαετίες όμηρος του Ψυχρού Πολέμου. Η πολιτική δυναμική για τη μετεξέλιξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση οικοδομήθηκε πάνω στο άμεσο εγχείρημα της ενοποίησης της Γερμανίας που συντελέστηκε στις 3 Οκτωβρίου του Το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός αποτέλεσε τον καταλύτη της βαθύτερης ευρωπαϊκής ενοποίησης ως αποτέλεσμα μιας νέας ισορροπίας στις σχέσεις ανάμεσα στη Γαλλία και την πανίσχυρη πια Γερμανία. Μια Γερμανία των 80 εκατομμυρίων ανθρώπων που έπρεπε να αποδείξει την προσήλωσή της στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση δούλευε τώρα και ως εγγύηση ότι η επανενωμένη Γερμανία θα λειτουργούσε κάτω από την ευρωπαϊκή στέγη, διασκεδάζοντας τους φόβους για αναβίωση του γερμανικού ηγεμονισμού. Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ (Hans-Dietrich Genscher) έθεσε το ζήτημα επιγραμματικά: «Οι Γερμανοί θέλουν μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι μια γερμανική Ευρώπη»\n34 Οι «12» αποφάσισαν τον μετασχηματισμό της Κοινότητας και τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με βάση μια ενιαία Συνθήκη και τρεις πυλώνες: σπονδίας» ή μιας Ευρώπης των «ομόκεντρων κύκλων»....ολόκληρη η Γερμανία για τον Κολ Την κρίσιμη στιγμή της γερμανικής ενοποίησης, η γερμανική ηγεσία αποδείχθηκε εξόχως σοφή και ώριμη, ώστε να διαχειριστεί τους φόβους της Γαλλίας και των υπόλοιπων Ευρωπαίων και να λάβει πολιτικές αποφάσεις που ένωσαν τη Γερμανία χωρίς να χρειάζεται «αίμα και ατσάλι». «Η Γερμανία θέλει να είναι στέρεα δεμένη στον ευρωπαϊκό ιστό, σαν τον Οδυσσέα, ώστε να αντιστέκεται στις φωνές των σειρήνων του ένοχου παρελθόντος της Η πολιτική ένωση είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα για την οικονομική και νομισματική ένωση Η πρόσφατη ιστορία, όχι μόνο στη Γερμανία, μας διδάσκει ότι είναι παράλογο να περιμένουμε σε βάθος χρόνου να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την οικονομική και νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ένωση». - Τον κοινοτικό πυλώνα της οικονομικής ολοκλήρωσης που εγκαινίασε την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) - Τον πυλώνα που άνοιξε τον δρόμο για την πολιτική ενοποίηση και περιέλαβε την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) - Τον πυλώνα της διακυβερνητικής συνεργασίας που περιέλαβε τις πολιτικές για την Εσωτερική Δικαιοσύνη και τη Δικαστική και Αστυνομική Συνεργασία Ο κάθε πυλώνας της ευρωπαϊκής ενοποίησης αντανακλούσε τον δυναμισμό που απέκτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια μοναδική ιστορική συγκυρία που ήταν αδιανόητη μερικά χρόνια προηγουμένως. Ο κοινοτικός πυλώνας της ΟΝΕ ήταν ο πιο χειροπιαστός και ο πιο ενοποιητικός. Οι Ευρωπαίοι πήραν την απόφαση να προχωρήσουν στο κοινό νόμισμα, εκχωρώντας όλη την εξουσία σε μια υπερεθνική αρχή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που είχε την ευθύνη για τη χάραξη της νομισματικής πολιτικής. Το γεγονός αυτό συνιστούσε άλμα στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και με τον αέρα της αλλαγής στη Γηραιά Ήπειρο σκόρπισε αισιοδοξία στους ευρωπαϊστές ότι άνοιξε ο δρόμος για την πολιτική ενοποίηση. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο κοινοτικός πυλώνας λειτούργησε στη βάση της λήψης αποφάσεων από το Συμβούλιο με σταθμισμένη ψήφο, κι άρα απαιτούσε ειδική πλειοψηφία. Στα νομοθετικά κείμενα χρειαζόταν και η σύμφωνη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τη νομοθετική πρωτοβουλία είχε μόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο δεύτερος πυλώνας, η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) συνιστούσε επίσης ένα σημαντικό βήμα με στόχο η ΕΕ να διαδραματίσει ρόλο στη διεθνή σκηνή. Οι γεωστρατηγικές ανατροπές προσέδωσαν κρίσιμη διάσταση στα ζητήματα ασφάλειας, ιδίως υπό το πρίσμα των κλυδωνισμών στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Ο δεύτερος πυλώνας ήταν κατεξοχήν πυλώνας της διακυβερνητικής συνεργασίας και οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο με ομοφωνία στο Συμβούλιο. Η γραμματεία του Συμβουλίου δημιουργήθηκε για να υποστηρίζει τις εργασίες του Συμβουλίου. Χέλμουτ Κολ, καγκελάριος Γερμανίας Ομιλία στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή, Νοέμβριος 1991 Η Συνθήκη του Μάαστριχτ Στη μικρή πόλη Μάαστριχτ, στο τριεθνές Ολλανδίας - Γερμανίας - Γαλλίας έγινε η πολιτική αναϊσορρόπηση της καρδιάς της Ευρώπης που αποτυπώθηκε με τη φράση «μισό μάρκο για τον Μιτεράν, ολόκληρη η Γερμανία για τον Κολ». H γαλλογερμανική συνεννόηση εκφράστηκε με κοινή πρωτοβουλία των Μιτεράν - Κολ που είχαν ζητήσει να οργανωθούν δύο παράλληλες διακυβερνητικές διασκέψεις, η μία που αφορούσε την Οικονομική και Νομισματική Ένωση, όπως τη σχεδίαζε ο Ντελόρ, και μια δεύτερη για «τη μετατροπή του συνόλου των σχέσεων των κρατών μελών σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση». Έτσι ύστερα από διετείς μαραθώνιες διαπραγματεύσεις η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, παρά τις αντιρρήσεις της Θάτσερ, κατέληξε στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 στην υπογραφή της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ή, πιο απλά, της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ αποτέλεσε το νέο στάδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης που προσέδωσε υπόσταση στο όραμα των πατέρων της Ευρώπης, οι οποίοι ξεκίνησαν την ευρωπαϊκή περιπέτεια 40 χρόνια προηγουμένως. Μισό μάρκο για τον Μιτεράν... Η στενή σύνδεση της επανένωσης της Γερμανίας με τη δημιουργία του ευρώ επιβεβαιώνεται μέσα από σειρά εγγράφων για τις εμπιστευτικές συνομιλίες ανάμεσα στον Κολ και τον Μιτεράν. Σαράντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πόλεμου, ο Κολ χρειαζόταν τη συγκατάθεση των «νικητών» για την επανένωση της Γερμανίας και δεν την είχε εξασφαλισμένη ούτε από τη Βρετανία, ούτε από τη Γαλλία. Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν έντονα αντίθετη. Τότε ο καγκελάριος Κολ ζήτησε τη συναίνεση του Προέδρου Μιτεράν, ο οποίος έθεσε ως κατηγορηματικό όρο να θυσιαστεί το γερμανικό μάρκο για τη δημιουργία του ευρώ. Ο Μιτεράν υπήρξε απόλυτα προσηλωμένος στη διασφάλιση του μέλλοντος της Γαλλίας μαζί με μια προσδεδεμένη στο ευρωπαϊκό άρμα Γερμανία. Δύο φορές εκλελεγμένος Πρόεδρος, υπήρξε αναμορφωτής της γαλλικής οικονομίας και της κοινωνίας, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο με την αντίληψη Ντε Γκολ για εξέλιξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης στη βάση της διακυβερνητικής συνεργασίας. Ο Μιτεράν υιοθέτησε σε σημαντικό βαθμό τις ιδέες των ευρωπαίων φεντεραλιστών σε ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1984 κατά τη συζήτηση της πρωτοβουλίας Σπινέλι. Την περίοδο της γερμανικής επανένωσης, τόσο ο ίδιος ο Μιτεράν όσο και ο Ντελόρ επανήλθαν με σειρά ιδεών για τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης ως μιας «πανευρωπαϊκής συνομο- Η κριτική στην ΟΝΕ Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθιέρωσε την Οικονομική και Νομισματική Ένωση που στην πράξη ήταν μόνο νομισματική ένωση. Πολλοί οικονομολόγοι, κυρίως Αμερικανοί, άσκησαν τότε κριτική στην ΟΝΕ, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσει. Εστίασαν την κριτική τους στην απουσία μιας ολοκληρωμένης οικονομικής ένωσης που προϋποθέτει για παράδειγμα την υπαγωγή της δημοσιονομικής πολιτικής και της πολιτικής φορολογίας των κρατών μελών σε υπερεθνικά όργανα, όπως μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση με ευρείες αρμοδιότητες οικονομικής πολιτικής και ικανότητα ταχείας αναδιανομής ισχυρών πόρων. Οι επικριτές της ΟΝΕ θεωρούσαν ότι η αρχιτεκτονική που εισηγήθηκε ο Ντελόρ εξυπηρετούσε πολιτικούς στόχους και έγινε βεβιασμένα χωρίς να στηρίζεται σε στέρεα οικονομικά θεμέλια. Η κριτική αυτή επανήλθε στο προσκήνιο όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση και οι κινήσεις της ΕΕ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα στην Ευρωζώνη συνιστούν έμμεση παραδοχή των αδυναμιών της ΟΝΕ. Ευρωπαϊστές και αντλαντιστές! Στη Συνθήκη του Μάαστριχτ η ΚΕΠΠΑ αποτύπωσε με ήπιο και ορισμένες φορές αμφίσημο τρόπο τον συγκερασμό ανάμεσα στους «ευρωπαϊστές» και τους «ατλαντιστές». Οι πρώτοι ήθελαν την εισαγωγή ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ και των κρατών μελών της κατά το πρότυπο στρατιωτικής συμμαχίας. Οι «αντλαντιστές» αντέδρασαν γιατί θεωρούσαν ότι η ευρωπαϊκή άμυνα είναι αρμοδιότητα του ΝΑΤΟ και όχι της ΕΕ\n35 Ο τρίτος πυλώνας της Εσωτερικής Συνεργασίας προέκυψε ως κρίσιμη ανάγκη για την αντιμετώπιση του ανοίγματος των εθνικών συνόρων και της δημιουργίας ενός ενιαίου εσωτερικού χώρου, που δεν είναι μόνο Ενιαία Αγορά, αλλά περιλαμβάνει πλήθος νέων αναγκών για τους πολίτες σε σχέση με την αστυνομική συνεργασία, την απονομή δικαιοσύνης και την πολιτική προστασία. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ανάγκη για ρύθμιση των σχέσεων με την ευρύτερη ευρωπαϊκή γειτονία και η χάραξη κοινής μεταναστευτικής πολιτικής. Ο τρίτος πυλώνας ήταν επίσης τομέας διακυβερνητικής συνεργασίας, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν από το Συμβούλιο και με ομοφωνία, αλλά τη νομοθετική πρωτοβουλία μπορούσαν να την έχουν τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και τα κράτη μέλη ξεχωριστά. Ευρώ: Το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθόρισε τρία στάδια για την υλοποίηση της ΟΝΕ, με τελικό την κυκλοφορία του κοινού νομίσματος. Τρία χρόνια αργότερα, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Μαδρίτης το 1995, αποφασίστηκε η ονομασία του ενιαίου νομίσματος των Ευρωπαίων και το χρονοδιάγραμμα εισαγωγής του, το 1999 ως λογιστικής μονάδας και το 2002 ως κανονικών χαρτονομισμάτων και κερμάτων. Κατ αρχάς για να μετάσχουν τα κράτη μέλη στην ΟΝΕ θα έπρεπε να επιτύχουν υψηλές και ευθυγραμμισμένες οικονομικές επιδόσεις, τα κριτήρια σύγκλισης. Το κάθε εθνικό νόμισμα θα έπρεπε να ενταχθεί εγκαίρως στον μηχανισμό που περιορίζει τα περιθώρια διακύμανσής του. Κάτω από την αυστηρή αυτή διαδικασία θα μπορούσαν να περάσουν στο τρίτο και τελικό στάδιο της Νομισματικής Ένωσης. Οι διαδικασίες για την ΟΝΕ καθορίστηκαν με βάση τα πιο κάτω κριτήρια σύγκλισης για τη συμμετοχή στο τελικό στάδιο της ΟΝΕ: Δημοσιονομικό έλλειμμα <3% Δημόσιο χρέος <60% του ΑΕΠ Πληθωρισμός <1,5% του μέσου όρου των τριών καλύτερων σε επιδόσεις Διακύμανση νομίσματος <2% επί δύο τουλάχιστον χρόνια εντός του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος Η βάφτιση του «ευρώ» Η εισαγωγή του ευρώ είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα του ευρώ αποτελούν σήμερα αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινής ζωής και της εμπορικής πραγματικότητας των Ευρωπαίων. Όπως όλα τα νομίσματα έτσι και το ευρώ έχει όνομα και σύμβολο: Το όνομα «ευρώ» αποφασίστηκε το 1995 στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το ενιαίο νόμισμα Το ελληνικό γράμμα έψιλον (Ε) ήταν η πηγή έμπνευσης για το σύμβολο του ευρώ, το οποίο παραπέμπει επίσης στο πρώτο γράμμα της λέξης «Ευρώπη» στο λατινικό αλφάβητο, ενώ οι δύο παράλληλες γραμμές συμβολίζουν τη σταθερότητα. H ιστορία του Ευρώ Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 1998 ενέκρινε τη συμμετοχή στην ΟΝΕ έντεκα κρατών μελών: Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία και Φινλανδία. Η Δανία και η Σουηδία απέρριψαν τη συμμετοχή τους με δημοψηφίσματα και έμειναν εκτός, μαζί με τη Βρετανία που εξασφάλισε ρήτρα αυτοεξαίρεσης. Τον Ιούλιο του 1998, ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που έχει την ευθύνη του σχεδιασμού και της άσκησης της νομισματικής πολιτικής. Οι ηγέτες της ΕΕ υιοθέτησαν επίσης το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που καθόριζε αυστηρές διαδικασίες, ακόμα και κυρώσεις σε κράτη μέλη στην περίπτωση που θα δημιουργούσαν υπερβολικά ελλείμματα στα δημόσια οικονομικά και τους ετήσιους προϋπολογισμούς τους. Η ΟΝΕ άρχισε τη λειτουργία της την 1η Ιανουαρίου 1999, με 11 κράτη μέλη από τα 15 τότε, που εκπλήρωσαν τα κριτήρια και έθεσαν καθορισμένες αμετάκλητες ισοτιμίες των εθνικών νομισμάτων σε ευρώ. Η Ελλάδα αποτέλεσε το δωδέκατο κράτος μέλος της Ευρωζώνης το 2001, όταν κατάφερε να εκπληρώσει τα κριτήρια σύγκλισης. Μετά το 2004 και με βάση τη Συνθήκη Προσχώρησης όλων των νέων κρατών μελών, η συμμετοχή στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση είναι υποχρεωτική. Δεν υπάρχει ρήτρα εξαίρεσης, ούτε και αποχώρησης από την ΟΝΕ γιατί θεωρείται πυρήνας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Mέχρι το 2014 είχε 18 κράτη μέλη και από την 1η Ιανουαρίου 2015, έχει 19 με την προσχώρηση και της Λιθουανίας. H Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωζώνη το Η γένεση του ευρωσκεπτικισμού Η Συνθήκη του Μάαστριχτ για την Ευρωπαϊκή Ένωση άνοιξε μια νέα προοπτική για την ενοποίηση. Παρά το κλίμα ευφορίας στην Ευρώπη, η Συνθήκη συνάντησε δυσκολίες και επιφυλάξεις. Η μετάβαση σε ανώτερα στάδια οικονομικής και ιδίως πολιτικής ενοποίησης φάνηκε ξεκάθαρα ότι απαιτούσε μια νέα προσέγγιση απέναντι στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για να εξασφαλιστεί η στήριξη των Ευρωπαίων πολιτών. Σε δημοψήφισμα στη Δανία, η Συνθήκη του Μάαστριχτ καταψηφίστηκε οριακά και χρειάστηκε δεύτερο δημοψήφισμα και επιπρόσθετες ρήτρες εξαίρεσης από την ΟΝΕ και τα ζητήματα ΚΕΠΠΑ. Το «δανικό όχι» εκλήφθηκε ως μεμονωμένο από μια περιφερειακή χώρα μέλος της ΕΕ με αρκετές ιδιαιτερότητες. Λίγους μήνες αργότερα όμως, ήρθε το σοκ Η αυτοεξαίρεση της Βρετανίας Η Συνθήκη του Μάαστριχτ υιοθετήθηκε ύστερα από έναν κρίσιμο πολιτικό συμβιβασμό με τη Βρετανία, που επέλεξε την οδό της αυτοεξαίρεσης (opt-out) από την υποχρέωση συμμετοχής στην ΟΝΕ. Την ακολούθησε η Δανία. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη, καθώς και οποιαδήποτε νέα μέλη, είχαν υποχρεωτική τη συμμετοχή στην ΟΝΕ. Η βρετανική συναίνεση εξασφαλίστηκε αφού προηγουμένως ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ πήρε ως αντάλλαγμα την απάλειψη κάθε αναφοράς στη Συνθήκη για την ομοσπονδιακή προοπτική της ΕΕ και αποδυνάμωσε τις ρήτρες για την κοινωνική πολιτική. Η ίδρυση της ΕΚΤ Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφασίστηκε να ιδρυθεί κατά τα πρότυπα της Bundesbank και να έχει έδρα τη Φρανκφούρτη. Το γεγονός αυτό απέδειξε την ισχυρή γερμανική συμβολή στην υλοποίηση της ΟΝΕ και τον συμβολισμό ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα θα ήταν εξίσου ισχυρό με το μάρκο. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης Η εφαρμογή της ΟΝΕ προέβλεπε κυρώσεις στην περίπτωση που το έλλειμμα ενός κράτους μέλους υπερβεί το 3%. Το κράτος αυτό θα έπρεπε να καταβάλει πρόστιμο ίσο με το 0,2% - 0,5% του ΑΕΠ του. Το Σύμφωνο έπαψε να ισχύει ουσιαστικά το 2003 όταν το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών ECOFIN απέρριψε εισήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για επιβολή κυρώσεων εναντίον της Γαλλίας και της Γερμανίας για υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα κατά το έτος Το ζήτημα της δημοσιονομικής πειθαρχίας επανήλθε με επιτακτικό τρόπο όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση\n36 από τη Γαλλία, ηγεμονική δύναμη στην ευρωπαϊκή ενοποίηση κατά την εποχή Μιτεράν. Ο Μιτεράν θέλησε να θέσει το όλο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώπιον των Γάλλων πολιτών για να επιβεβαιώσει τη δημοκρατική νομιμοποίησή του και να απαντήσει στους επικριτές του για την ύπαρξη δημοκρατικού ελλείμματος. Απέστειλε μάλιστα σε κάθε γαλλικό σπίτι ένα αντίγραφο της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ στο γαλλικό δημοψήφισμα πέρασε μόνο με ισχνή πλειοψηφία (51%), ενώ παρατηρήθηκε τεράστια αποχή. Αυτή η καταγεγραμμένη πια μορφή ευρωσκεπτικισμού εμφανίστηκε την ίδια ακριβώς στιγμή που άνοιξε η ευρωπαϊκή ιδέα στους πολίτες. Το επιφυλακτικό κλίμα επιβεβαιώθηκε αργότερα και στη Γερμανία, που χρειάστηκε τροποποίηση του Συντάγματος και επιπρόσθετες εγγυήσεις στα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια με ειδικές πλειοψηφίες στην περίπτωση νέας μεταβίβασης εξουσιών στην ΕΕ. Με την πάροδο του χρόνου ο ευρωσκεπτικισμός έγινε μόνιμος σύντροφος της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Όσο περισσότερο η ηγεσία της ΕΕ και τα θεσμικά όργανα αναζητούν απαντήσεις στα προβλήματα που ανακύπτουν τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονται το μέγεθος της πρόκλησης να καταστούν οι πολίτες συμμέτοχοι στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Οι αιτίες του ευρωσκεπτικισμού είναι πολλές και αναλύονται συνεχώς. Χωρίς αμφιβολία ανάμεσα στις αιτίες είναι η πολυπλοκότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και το δυσνόητο των κειμένων της ΕΕ. Όμως υπάρχουν και βαθύτερες αιτίες που σχετίζονται με την εθνική ταυτότητα και τη συνεχή διαπάλη ανάμεσα στις ευρωπαϊστικές δυνάμεις και τις δυνάμεις που προασπίζονται την εθνική κυριαρχία των κρατών μελών. Είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο έχουν κατανεμηθεί οι αρμοδιότητες μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών της που δεν επιτρέπει μια σαφή αντίληψη των πολιτών για το ποιος αποφασίζει και πώς αποφασίζει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποιεί συχνά μετρήσεις της κοινής γνώμης για να κατανοήσει τις στάσεις και τις απόψεις των πολιτών σε κάθε κράτος μέλος, δίνοντας ορισμένα χρήσιμα ποσοτικά συγκριτικά στοιχεία. Ωστόσο η Ένωση και τα θεσμικά όργανά της εξακολουθούν να δίνουν την εντύπωση στους πολίτες ότι είναι κάτι απόμακρο, δυσπρόσιτο, τεχνοκρατικό και με αρκετή γραφειοκρατία. Την ίδια στιγμή το ευρωπαϊκό εγχείρημα εύκολα μπαίνει στο στόχαστρο επικρίσεων ακόμα και από δυνάμεις που ιδεολογικά διαφωνούν πλήρως μεταξύ τους. Τέλος, αρκετές φορές η Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγορείται για τις επιπτώσεις μιας πολιτικής, ενώ οικειοποιούνται οι εθνικές κυβερνήσεις τα πολλά ευεργετήματά της. Οι αναθεωρητικές συνθήκες Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέχισε τη σταδιακή διαδικασία εμβάθυνσης με τροποποιήσεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ στα χρόνια που ακολούθησαν. Βίωσε παράλληλα τον ολικό μετασχηματισμό της από την ΕΕ με τα 12 κράτη μέλη το 1992 στη σημερινή Ένωση των «28», έχοντας πια υπερδιπλάσιο αριθμό κρατών μελών σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Το 1997 στο Άμστερνταμ, η ΕΕ των «15» επιχείρησε ορισμένες αλλαγές για να αποφύγει τη θεσμική παράλυση εξαιτίας της συμμετοχής νέων κρατών μελών. Η αναθεωρημένη συνθήκη εισήγαγε την πρόνοια «ενισχυμένης συνεργασίας», που επιτρέπει σε ομάδα κρατών μελών να υιοθετήσουν κοινές δράσεις και πολιτικές, χωρίς τη συμμετοχή όλων. Στηρίχθηκε στη λογική ότι μια ΕΕ με τόσα πολλά κράτη μέλη δεν θα μπορούσε να κινείται με τον ρυθμό του τελευταίου βαγονιού! Η ενισχυμένη συνεργασία θα παρέμενε ανοιχτή σε όσους «θέλουν και μπορούν». Το 2000 στη Νίκαια, η ΕΕ καθόρισε τη στάθμιση των ψήφων στο Συμβούλιο για την ΕΕ με 27 κράτη μέλη, τους όρους της προσχώρησης των 12 νέων κρατών μελών περιλαμβανομένης της Κύπρου, καθώς και τον αριθμό των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Σημαντική ήταν η επέκταση του κανόνα λήψης αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία, αντί ομοφωνίας, στο Συμβούλιο σε 30 από τους 50 τομείς ευρωπαϊκής αρμοδιότητας\n37 Ένα Σύνταγμα για την Ευρώπη Στη χαραυγή του 21ου αιώνα, πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες και προσωπικότητες προβληματίστηκαν για το μέλλον μιας τόσο διευρυμένης Ευρώπης. Διέβλεπαν ότι ορισμένα από τα παλιά κράτη μέλη δεν ήθελαν την περαιτέρω εμβάθυνση. Ταυτόχρονα πολλά από τα νέα κράτη μέλη διαπνέονταν από τη λογική της εθνικής κυριαρχίας που μόλις το 1990 είχαν ανακτήσει. Η προοπτική της μεγάλης διεύρυνσης πυροδότησε τη συζήτηση για μια έγκαιρη πραγματική εμβάθυνση. Ήδη μια «ομάδα σοφών» αποτελούμενη από προσωπικότητες από όλα τα κράτη μέλη ορίστηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να εισηγηθεί σημαντικούς τομείς που χρειάζονταν αλλαγές. Η ομάδα των σοφών εντόπισε τέσσερις μεγάλους τομείς για την Ευρωπαϊκή Ένωση που είχαν σχέση με την ανάγκη να έρθει πιο κοντά στους πολίτες, να αποκτήσει αποτελεσματικότερους θεσμούς, μεγαλύτερη ευελιξία και να ενισχύσει τη διεθνή παρουσία της. Σε πολιτικό επίπεδο αναζωογονήθηκε επίσης ο προβληματισμός γύρω από την «ομοσπονδιοποίηση» της Ευρώπης και τη θεσμοθέτηση ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος. To έναυσμα της συζήτησης έδωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ (Joschka Fischer), ηγετική φυσιογνωμία των ευρωπαίων πρασίνων. Ακολούθησαν συντονισμένες παρεμβάσεις του καγκελαρίου της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ (Gerhard Schröder) και του πρωθυπουργού της Γαλλίας Λιονέλ Ζοσπέν (Lionel Jospin), από τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες και μια τολμηρή προσέγγιση του Γκι Φερχόφσταντ (Guy Verhofstadt), πρωθυπουργού του Βελγίου που προερχόταν από τους ευρωπαίους φιλελεύθερους, o οποίος μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας «Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης». Κι άλλοι συνέδραμαν στον ανοιχτό αυτό διάλογο, μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Σημίτης, υποστηρίζοντας μια μεγάλης εμβέλειας θεσμική μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση της ομοσπονδιοποίησης. Η επίδραση εκείνου του ρεύματος ιδεών λειτούργησε ως καταλύτης για τη λήψη απόφασης από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να συγκροτήσει μια Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης, με πρόεδρό της τον βετεράνο γάλλο πολιτικό Βαλερί Ζισκάρ ντ Εστέν. Η σύνθεση με προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη και ο τρόπος λειτουργίας της Συνέλευσης ευνόησε τους «φεντεραλιστές», παρά το γεγονός ότι χρειάστηκαν πολλοί συμβιβασμοί για να καταλήξει σε ένα σχέδιο συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης. Το σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης εγκρίθηκε με το πέρας της Ελληνικής Προεδρίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης το 2003 ως βάση για Το σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης Η Συντακτική Συνέλευση πέτυχε σε ένα ενιαίο κείμενο να καθορίσει με σαφήνεια τον διαχωρισμό αρμοδιοτήτων και καθηκόντων ανάμεσα στην Ένωση και τα κράτη μέλη της. Περιέλαβε επίσης απλούς ορισμούς και τα μέσα δράσης της ΕΕ, καθιερώνοντας τους όρους «ευρωπαϊκοί νόμοι» και «ευρωπαϊκοί νόμοι - πλαίσιο». Εισηγήθηκε την «Πρωτοβουλία Πολιτών», δηλαδή τη δυνατότητα στους πολίτες, με τη συγκέντρωση ενός εκατομμυρίου υπογραφών, να ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κινήσει τη διαδικασία για την έγκριση ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Το σχέδιο Συντάγματος προνοούσε επίσης αλλαγές και στα θεσμικά όργανα της ΕΕ: - νέα κατανομή εδρών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - μείωση του αριθμού των επιτρόπων για να λειτουργεί ως ευέλικτη ευρωπαϊκή κυβέρνηση - θεσμοθέτηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με εκλελεγμένο πρόεδρο - εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατόπιν πρότασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου - διορισμό ευρωπαίου υπουργού Εξωτερικών για την άσκηση της ΚΕΠΠΑ τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων μεταξύ των κρατών μελών. Πολύ γρήγορα, όμως, φάνηκε ξεκάθαρα η πρόθεση των κυβερνήσεων των κρατών μελών να περιορίσουν τον μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα του εγγράφου της Συνέλευσης, αφαιρώντας ορισμένα τολμηρά στοιχεία. Η διαπραγμάτευση κατέληξε σε μια Συνταγματική Συνθήκη της ΕΕ, ενσωματώνοντας σε ένα ενιαίο κείμενο όλες τις συνθήκες της πεντηκονταετούς ζωής της ΕΕ. Πολλές καινοτομίες διατηρήθηκαν και από αυτές ξεχωρίζουν στο διακηρυκτικό μέρος της Συνταγματικής Συνθήκης οι θεμελιώδεις αρχές της Ένωσης, οι αξίες και οι στόχοι της, καθώς και τα δικαιώματα των πολιτών με την ενσωμάτωση στη συνθήκη του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Στο κρίσιμο ζήτημα της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, η Συνταγματική Συνθήκη καθιέρωσε: - Το σύστημα ειδικής πλειοψηφίας μέσω της «διπλής ψηφοφορίας» που επιτυγχάνεται με το 55% των κρατών μελών που αντιπροσωπεύουν το 65% του πληθυσμού της Ένωσης - Την περαιτέρω επέκταση της ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο στους πλείστους τομείς πολιτικής - Τη διαδικασία της συναπόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη θέσπιση νόμων με το Συμβούλιο, με την οποία το Κοινοβούλιο γίνεται ουσιαστικά «συννομοθέτης». Σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της ΕΕ, η Συνταγματική Συνθήκη ενίσχυσε τον οικονομικό συντονισμό των κρατών μελών της Ευρωζώνης, έδωσε περισσότερη υπόσταση στην ΚΕΠΠΑ και ώθηση σε ενισχυμένη συνεργασία στον αμυντικό τομέα. Καθιέρωσε τέλος τη δημιουργία ενός ενιαίου χώρου εσωτερικής ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, την εφαρμογή κοινών πολιτικών ασύλου και μετανάστευσης, ελέγχου των εξωτερικών συνόρων και της δικαστικής και αστυνομικής συνεργασίας. Τελευταίος σταθμός! Η Συνθήκη της Λισαβόνας Η Συνταγματική Συνθήκη συνάντησε σοβαρές δυσκολίες στο στάδιο της επικύρωσής της. Δύο ιδρυτικά μέλη της ΕΕ, πρώτα η Ολλανδία και στη συνέχεια η Γαλλία, το απέρριψαν σε δημοψηφίσματα που έγιναν το 2005, επιβεβαιώνοντας τη σταδιακή άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και την ανάγκη μιας νέας προσέγγισης των πολιτών\n38 Η εξέλιξη εκείνη οδήγησε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε αναγκαστικές επιλογές που επιδείνωσαν την εικόνα του δημοκρατικού ελλείμματος. Ύστερα από μια περίοδο προβληματισμού το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να προβεί σε ορισμένες αλλαγές και να υιοθετήσει, αντί του Συντάγματος, μια «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη», τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Επί της ουσίας, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο απέσυρε ορισμένες πρόνοιες με έντονο συμβολικό χαρακτήρα, όπως ο όρος υπουργός Εξωτερικών, ο όρος «νόμοι» ή ακόμα και ο όρος Σύνταγμα, ενώ ο βασικός κορμός των νέων ρυθμίσεων που υπήρχαν στη Συνταγματική Συνθήκη διατηρήθηκε. Παρέμειναν ωστόσο ως τροποποιήσεις των προηγούμενων Συνθηκών, αφαιρώντας το στοιχείο που ο κάθε πολίτης θα ήθελε: ένα ενιαίο κείμενο που να μπορεί να το διαβάσει! Υπάρχει, φυσικά, σε ενοποιημένη μορφή αλλά μόνο ως έγγραφο το οποίο χρησιμοποιείται ως βοηθητικό. Η Συνθήκη της Λισαβόνας είναι αυτή με βάση την οποία σήμερα λειτουργεί η ΕΕ των 28 κρατών μελών. Μια Συνθήκη που από το 2014 περιλαμβάνει όλες τις ρυθμίσεις τις οποίες έγινε εφικτό να υιοθετήσει η διευρυμένη Ευρώπη, λαμβάνοντας υπόψη τις πολλαπλές τάσεις και τα επιμέρους συμφέροντα των κρατών μελών της. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, όμως, η ΕΕ δεν έμεινε στάσιμη. Έκανε δειλά βήματα προς τα εμπρός, διατηρώντας την ικανότητά της να λειτουργεί σε ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο διεθνές περιβάλλον, που σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέδειξε νέες προκλήσεις για την Ένωση κάτω από την πίεση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Πολέμιοι και υποστηρικτές Ο περιορισμένος μεταρρυθμιστικός χαρακτήρας της Συνθήκης της Λισαβόνας δεν ικανοποίησε τους υποστηρικτές της βαθύτερης ενοποίησης και της ομοσπονδιακής Ευρώπης. Γι αυτούς το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό γιατί η ΕΕ ανάλωσε μία δεκαετία συζητήσεων, χωρίς να κάνει τα θεσμικά εκείνα βήματα ενοποίησης που αντιστοιχούσαν σε μια τόσο μεγάλη διεύρυνση. Αντιστρόφως, οι πολέμιοι της ΕΕ ανέμεναν να μείνει καθηλωμένη σε μορφές διακυβερνητικής συνεργασίας. Ούτε αυτό συνέβη γιατί σε κάποιο βαθμό η Ένωση έχει προχωρήσει σε νέους τομείς συνεργασίας, ενισχύοντας τη δυνατότητα της κοινοτικής μεθόδου και δίνοντας εξουσίες, θεσμικά τουλάχιστον, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μια νέα πραγματικότητα πάντως υπάρχει στην ΕΕ των «28» και αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι η οικονομική κρίση ήταν αυτή που έφερε επιτακτικά την ανάγκη για αλλαγές. 5 ΕΥΡΩΠΑΪΚH EΝΩΣΗ: ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ; TΙ ΚΑΝΕΙ; 74 75\n39 Ευρωπαϊκή Ένωση: Πώς λειτουργεί; Tι κάνει; Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα είναι μια συνένωση κρατών που μοιάζει σε κάτι που σαφώς είναι περισσότερο από Συνομοσπονδία αποτελούμενη από ανεξάρτητα κράτη, αλλά υπολείπονται ακόμα σημαντικά στοιχεία για να καταστεί Ομοσπονδία. Στο διεθνές στερέωμα αποτελεί μια μοναδική μορφή υπερεθνικής οργάνωσης που δεν μπορεί να την κατατάξει κανείς σε συγκεκριμένη κατηγορία. Μια Συνομοσπονδία δεν παρουσιάζει τέτοιας έκτασης εκχώρηση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων όπως παρατηρούνται σήμερα στην ΕΕ. Ταυτόχρονα όμως, η ΕΕ δεν συνιστά ακόμα Ομοσπονδία γιατί τα κράτη μέλη της Ένωσης εξακολουθούν να διατηρούν ισχυρό μερίδιο εθνικής κυριαρχίας και να διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών πολιτικών. Δεν είναι υποκρατικές οντότητες κάτω από μια Ομοσπονδία, όπως είναι συνήθως τα κρατίδια ή οι πολιτείες σε ομοσπονδιακές δομές. Παράλληλα, στον πιο ισχυρό ενοποιητικό τομέα, που είναι η πολιτική και οικονομική ένωση, η ΕΕ δεν έχει τη δομή που αντιστοιχεί σε Ομοσπονδία, όπως είναι για παράδειγμα οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μια Ομοσπονδία έχει κεντρική εκτελεστική εξουσία και αρμοδιότητα να αποφασίζει σε σειρά ζητημάτων στον πολιτικό τομέα, όπως η εξωτερική πολιτική και η άμυνα. Mια Ομοσπονδία έχει επίσης την αρμοδιότητα να επιβάλλει απευθείας φορολογία στους πολίτες της, ενώ η ΕΕ δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα. Διαθέτει προϋπολογισμό στον οποίο συνεισφέρουν τα κράτη μέλη με δικούς τους πόρους ή έμμεσα από τον φόρο προστιθέμενης αξίας. Στην ΕΕ δεν υπάρχουν τέτοιες δομές και εξουσίες σε υπερεθνικά όργανα γιατί τα κράτη μέλη παραμένουν κυρίαρχες μονάδες που συνειδητά εκχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους βάσει των συνθηκών στα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Η ιδιαίτερη μορφή της ΕΕ καθορίζεται από την εποχή της ίδρυσής της με βάση τις συνθήκες και τις κατά καιρούς τροποποιήσεις τους. Στην ουσία οι συνθήκες είναι το θεμέλιο, πάνω στο οποίο η ΕΕ δουλεύει και λαμβάνει αποφάσεις. Σήμερα το θεμέλιο αυτό είναι η Συνθήκη της Λισαβόνας. Η Συνθήκη καθορίζει επίσης τις αξίες που διέπουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, τις κοινές πολιτικές τους, τις αρμοδιότητες και τον τρόπο λειτουργίας και λήψης αποφάσεων από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Η Συνθήκη της Λισαβόνας Η Συνθήκη με βάση την οποία λειτουργεί σήμερα η ΕΕ βρίσκεται αναρτημένη στο διαδίκτυο σε μια ενοποιημένη μορφή που μπορείτε να διαβάσετε, έστω κι αν περιέχει αρκετούς τεχνικούς όρους. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ Η Συνθήκη της Λισαβόνας Η ενοποιημένη αυτή μορφή ετοιμάστηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η επίσημη Συνθήκη δεν προσφέρεται για ανάγνωση γιατί περιέχει τις κατά καιρούς τροποποιήσεις επί των προηγούμενων άρθρων. Αυτή χρησιμοποιείται όμως όταν πρόκειται για νομική ερμηνεία Η Συνθήκη της Λισαβόνας σε ενοποιημένη μορφή Με νομικούς όρους η Συνθήκη ορίζεται ως «το πρωτογενές δίκαιο», ενώ οι αποφάσεις που λαμβάνουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ ως «το παράγωγο δίκαιο». Το παράγωγο δίκαιο είναι το πλήθος Οδηγιών, Κανονισμών και άλλων Αποφάσεων που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινή ζωή των πολιτών\n40 Η ιδιαιτερότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η σχέση της με τα κράτη μέλη της είναι σημαντικό να γίνουν κατανοητά από τους πολίτες για να είναι σε θέση να αντιληφθούν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και με τι ασχολείται. Ποιοι λαμβάνουν τις αποφάσεις στην ΕΕ; Οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται από τα θεσμικά όργανά της: το Συμβούλιο, μέσα από το οποίο εκπροσωπούνται τα κράτη μέλη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εκπροσωπεί τους πολίτες και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που είναι ανεξάρτητο όργανο από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, το οποίο προασπίζει το συλλογικό ευρωπαϊκό συμφέρον. Η ΕΕ λαμβάνει αποφάσεις σε τομείς πολιτικής που έχει αρμοδιότητα, όπως ορίζει η Συνθήκη. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά στον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις αναλόγως της πολιτικής που συζητείται. Μια βασική διάκριση αφορά τις πολιτικές που έχουν «κοινοτικοποιηθεί» έγιναν δηλαδή καθαρά κοινοτικές, σε σχέση με τις υπόλοιπες που παραμένουν στο πλαίσιο της διακυβερνητικής συνεργασίας. Στις περιπτώσεις που οι πολιτικές έγιναν «κοινοτικές» δεν υπάρχει περιθώριο να διαφοροποιηθεί το εθνικό κράτος. Η λήψη απόφασης λαμβάνεται μέσα από μια καθιερωμένη ισορροπία μεταξύ των θεσμικών οργάνων. Τηρείται η λεγόμενη «κοινοτική μέθοδος» και λειτουργεί το λεγόμενο «θεσμικό τρίγωνο»: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με πλειοψηφία των μελών της καταθέτει την πρόταση, το Συμβούλιο με ειδική πλειοψηφία και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με απλή πλειοψηφία συναποφασίζουν. Σημαντικά στοιχεία στη λήψη της απόφασης για τις πολιτικές που έχουν κοινοτικοποιηθεί είναι τα εξής: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα της νομοθετικής πρωτοβουλίας. Τα κράτη μέλη μπορεί να εισηγηθούν στην Επιτροπή να ενεργήσει αλλά εκείνη αποφασίζει με ποιο τρόπο θα προχωρήσει. Συνήθως η Επιτροπή προβαίνει αρχικά σε προσδιορισμό πλαισίου πολιτικής (πράσινη βίβλος) και στη συνέχεια προβαίνει σε δημόσια διαβούλευση Πολίτες με γνώση! Τα κείμενα και οι αποφάσεις που εκδίδει η Ένωση συχνά αφήνουν απορίες στους πολίτες. Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να επεξηγηθούν στους πολίτες και μάλιστα σε πολλές γλώσσες, με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας κάθε φορά. Η διαδικτυακή πύλη της ΕΕ και οι διαρκείς ανακοινώσεις είναι μια επιλογή, δεν είναι όμως αρκετή. Τα ζητήματα με τα οποία ασχολείται η ΕΕ γίνονται ολοένα και πιο πολύπλοκα από τη φύση τους γιατί διαπερνούν τα σύνορα των κρατών μελών της. Γεννούν ερωτήματα στους πολίτες. Εξάλλου πολλά συμβαίνουν πέρα από τα σύνορα της ΕΕ. Οι πολίτες χρειάζεται να αντιλαμβάνονται και να γνωρίζουν τι να προσδοκούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μην αναμένουν κάτι για το οποίο τα κράτη μέλη δεν της έδωσαν αρμοδιότητα ή τα κράτη μέλη δεν μπορούν να καταλήξουν σε απόφαση. Είναι επίσης σημαντικό να μπορούν οι πολίτες να διακρίνουν σε ποιο επίπεδο εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και από ποιους λαμβάνονται οι αποφάσεις γιατί τα κράτη μέλη είναι συμμέτοχα στις διαδικασίες. Στο τέλος χρειάζεται ακόμα οι πολίτες να γνωρίζουν από ποιους και με ποιον τρόπο εφαρμόζονται οι αποφάσεις γιατί η ΕΕ υλοποιεί τις πολιτικές της μαζί με τα κράτη μέλη. Μόνο έτσι ο πολίτης είναι σε θέση να κρίνει σφαιρικά και να διαμορφώσει μια έγκυρη κριτική στάση. για να ωριμάσουν τα ζητήματα προς την κατεύθυνση της ετοιμασίας του προσχεδίου της νομοθεσίας (λευκή βίβλος). Στο Συμβούλιο δεν εφαρμόζεται ο κανόνας της ομοφωνίας. Τα κράτη μέλη γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι πρέπει να αναζητήσουν συμβιβασμούς και ότι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν το σύνολο των απαιτήσεών τους. Έχουν ήδη αποδεχθεί την κοινοτική λογική! Την ευθύνη εφαρμογής της πολιτικής έχει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που ελέγχει τα κράτη μέλη, προβαίνει σε προειδοποιήσεις και σε περίπτωση μη συμμόρφωσης οδηγεί τα κράτη στο Δικαστήριο της ΕΕ. Το Δικαστήριο της ΕΕ έχει την πλήρη αρμοδιότητα να αποφανθεί τελεσίδικα στα ζητήματα επιβάλλοντας κυρώσεις. Υπάρχουν όμως τομείς όπου διαμορφώνεται κοινή πολιτική στο πλαίσιο μιας καθαρά «διακυβερνητικής συνεργασίας». Επαφίεται περισσότερο στο Συμβούλιο, άρα στα κράτη μέλη, να αποφασίσουν. Τέτοιοι τομείς είναι για παράδειγμα η κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα. Ισχύει απαράβατα ο κανόνας της ομοφωνίας. Το ίδιο ισχύει και σε θέματα που σχετίζονται με την ένταξη νέων κρατών μελών όπως και την τροποποίηση της Συνθήκης. Τέλος υπάρχουν τομείς που θεωρητικά και μόνο έγιναν κοινοτικοί, αλλά στους οποίους υπεισέρχονται τόσο έντονα συμφέροντα κρατών μελών που στην ουσία παραμένουν στα χέρια του Συμβουλίου. Η Συνθήκη της Λισαβόνας κατάργησε τυπικά τη διάκριση μεταξύ «κοινοτικού» και «διακυβερνητικού» πυλώνα σε μια σειρά από πολιτικές, για παράδειγμα σε ζητήματα μετανάστευσης, ασύλου, αστυνομικής συνεργασίας, προστασίας των εξωτερικών συνόρων κοκ. Δεν άλλαξε, όμως, τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων, που διατηρεί τα εξής χαρακτηριστικά: Το δικαίωμα της νομοθετικής πρωτοβουλίας ανήκει στα κράτη μέλη κι όχι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που μπορεί μόνο να βοηθά και να συμβουλεύει σε τεχνοκρατικό επίπεδο. Κατά τη λήψη απόφασης απαιτείται στις πλείστες περιπτώσεις ειδική πλειοψηφία. Η νομοθεσία εγκρίνεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεν υπόκειται στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της ΕΕ\n41 Η επέκταση του κανόνα της ειδικής πλειοψηφίας στις πολιτικές αυτές με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας δεν διευκόλυνε στην πράξη τη λήψη των αποφάσεων. Ο λόγος είναι γιατί υπάρχει έντονη η «διακυβερνητική» διάσταση και απουσιάζει το θεσμικό όργανο, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την ικανότητα να προωθήσει πολιτικές που εξυπηρετούν το κοινό συμφέρον. Σε συνδυασμό με την αύξηση του αριθμού των κρατών μελών από το 2004 και μετά, χωρίς να γίνει αντίστοιχη εμβάθυνση και πραγματική «κοινοτικοποίηση» των πολιτικών, το περιβάλλον λειτουργίας της ΕΕ έχει καταστεί πιο δυσκίνητο. Είναι γι αυτό που πολλές πολιτικές της ΕΕ παρουσιάζουν προβλήματα και δεν προχωρούν. Επιπρόσθετα, την τελευταία δεκαετία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έγινε λιγότερο δραστήρια στο να προωθήσει την κοινοτική μέθοδο στη λήψη αποφάσεων λόγω της έντονης δραστηριότητας των ισχυρών κυβερνήσεων. Κάτω από την πίεση της οικονομικής κρίσης, τα γεγονότα προσέλαβαν τέτοια τροπή που σημαντικές πολιτικές που συνιστούν εμβάθυνση, λαμβάνονται από το κατεξοχήν πολιτικό όργανο της ΕΕ που είναι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου και πάλι λειτουργεί η «διακυβερνητική» μέθοδος. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θεσμοθετήθηκε ως ανεξάρτητο θεσμικό όργανο. Είναι το ανώτατο πολιτικό όργανο που καθορίζει τις στρατηγικές και τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποτελείται από τους Προέδρους ή πρωθυπουργούς των κρατών μελών της ΕΕ και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Έχει Είναι τόσο πολύπλοκο; Όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με το ποιοι και πώς λαμβάνουν τις αποφάσεις καθιστούν ακόμα πιο δύσκολο στους πολίτες να αντιληφθούν τον τρόπο λειτουργίας της σύγχρονης ΕΕ. Όμως είναι σημαντικό να «ξετυλίξουν» το κουβάρι και να φιλτράρουν μέσα από τις γνώσεις τους τα συνεχή γεγονότα και τις ειδήσεις που φθάνουν στα αφτιά τους. Βασική κατεύθυνση είναι: τι είδους πολιτική συζητείται, ποιου είναι αρμοδιότητα, με ποια μέθοδο θα ληφθεί απόφαση; τακτικές συνεδριάσεις στις Βρυξέλλες κάθε τρίμηνο, αλλά πολλά έκτακτα γεγονότα τις καθιστούν ολοένα και πιο πυκνές. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καθορίζει τους στόχους και τις στρατηγικές της ΕΕ. Δίνει επίσης την πολιτική κατεύθυνση προς το Συμβούλιο και την Επιτροπή και χαράσσει τις βασικές πρωτοβουλίες σε όλο το φάσμα των θεμάτων. Ορισμένες φορές καλείται να λάβει οριστικές αποφάσεις σε ακανθώδη ζητήματα στα οποία δεν μπορεί το Συμβούλιο να καταλήξει σε συμφωνία. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χειρίζεται επίσης τρέχοντα διεθνή προβλήματα και διαμορφώνει την κοινή στάση των κρατών μελών. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διατηρεί αυστηρά τον πολιτικό χαρακτήρα του και δεν νομοθετεί. Πολύ σημαντικά έγγραφα πολιτικής είναι τα συμπεράσματα της κάθε συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που αποτυπώνουν την ομόφωνη βούληση των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων και τον κοινό προσανατολισμό τους. Το Συμβούλιο Το Συμβούλιο αποτελείται από υπουργούς των κυβερνήσεων των κρατών μελών της ΕΕ. Είναι περισσότερο γνωστό ως Συμβούλιο Υπουργών. Σε κάθε σύνοδο του Συμβουλίου συμμετέχει ένας υπουργός από κάθε κράτος μέλος, αναλόγως του θέματος που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη: εξωτερική πολιτική, οικονομία, γεωργία, απασχόληση, περιβάλλον, ενέργεια κοκ. Μια βασική αποστολή του Συμβουλίου είναι να ψηφίζει τους νόμους της ΕΕ. Το κάνει μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το Συμβούλιο είναι επίσης το εκτελεστικό όργανο για την υλοποίηση των αποφάσεων διακυβερνητικής συνεργασίας. Εξάλλου, το Συμβούλιο καθορίζει και εγκρίνει μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον ετήσιο προϋπολογισμό της ΕΕ. Ο ετήσιος προϋπολογισμός εξελίσσεται με βάση έναν πιο μεσοπρόθεσμο προγραμματισμό της ΕΕ, που είναι επταετής. Η Συνθήκη της Λισαβόνας καθορίζει τρεις τρόπους με τους οποίους το Συμβούλιο λαμβάνει τις αποφάσεις του, ανάλογα με τον τομέα πολιτικής και το αντικείμενο της απόφασης: Με «ειδική πλειοψηφία» κάτι που με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας θα πρέπει να συμβαίνει πλέον στα πλείστα θέματα για να μπορεί η ΕΕ να προχωρεί ομαλά και να εδραιώνει τη διαδικασία ενοποίησης 80 81\n42 Με ομοφωνία για σημαντικά θέματα, όπου τα κράτη μέλη θέλουν να έχουν ξεχωριστό λόγο γιατί διατηρούν ισχυρό συμφέρον προτού αποφασίσουν Με απλή πλειοψηφία, όταν πρόκειται για διαδικαστικά ζητήματα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ο κατάλογος των θεμάτων που απαιτούν ομοφωνία με βάση τη Συνθήκη της Λισαβόνας καλύπτει θέματα όπως η τροποποίηση της Συνθήκης, γενικά η θέσπιση νέας κοινής πολιτικής, διάφορα στάδια στη διαδικασία ένταξης καθώς και η έγκριση της τελικής προσχώρησης ενός νέου κράτους μέλους, η συνομολόγηση συμφωνιών σύνδεσης ή τελωνειακής ένωσης με τρίτες χώρες. Σημαντικό ζήτημα που εξακολουθεί να απαιτεί ομοφωνία είναι επίσης η φορολογία. Στις περισσότερες από τις υπόλοιπες περιπτώσεις το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία. Η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει απλοποιήσει τη λήψη απόφασης με ειδική πλειοψηφία, καθιερώνοντας από το 2014 το σύστημα της «διπλής πλειοψηφίας». Με βάση αυτό το σύστημα, η απόφαση εγκρίνεται από τη στιγμή που συγκεντρώνει το 55% των κρατών μελών εάν αυτά έχουν το 65% του πληθυσμού της ΕΕ. Η εμπειρία λήψης αποφάσεων από το Συμβούλιο τα τελευταία χρόνια δεν είναι θετική για τις περιπτώσεις που απαιτείται ειδική πλειοψηφία. Το περιβάλλον λειτουργίας της ΕΕ έγινε τόσο έντονα «διακυβερνητικό» που είχε ως αποτέλεσμα να ενδυναμωθεί η θέση των ισχυρών κρατών μελών. Κατά συνέπεια ενισχύθηκαν και οι εμμονές τους σε διάφορα ζητήματα για τα οποία θεωρούν ότι δεν χωρούν συμβιβασμοί που διαμορφώνονται με διπλή πλειοψηφία. Έτσι, με εξαίρεση τις κατεξοχήν «κοινοτικές» πολιτικές, σε όλα τα υπόλοιπα θέματα, αντί να προχωρήσουν σημαντικοί τομείς πολιτικής, μπλοκάρονται άτυπα από βέτο ισχυρών κρατών, ακόμα και στις περιπτώσεις που υπάρχει νομική βάση για ειδική πλειοψηφία. Τα ζητήματα παραμένουν σε εκκρεμότητα για να μην εκτεθούν σε ψηφοφορία από το αποτέλεσμα της οποίας ένα ισχυρό κράτος μέλος μπορεί να είναι έντονα δυσαρεστημένο. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιας εξέλιξης με ένα χαρακτηριστικό τις πολιτικές σε θέματα προστασίας εξωτερικών συνόρων, ασύλου και μετανάστευσης. Σε αυτά τα ζητήματα υπάρχει η επιμονή των ισχυρών κρατών μελών που είναι μακριά από τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ σε πολιτικές που τους εξυπηρετούν, αφήνοντας όλο το βάρος της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών στα μεσογειακά κράτη. Δραστήριο κράτος μέλος! Παρά τις δυσκολίες της παρούσας συγκυρίας στην ΕΕ, η διπλή πλειοψηφία που απαιτείται στο Συμβούλιο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει πόσο σημαντικό είναι για ένα κράτος μέλος, ανεξαρτήτως μεγέθους, να ενεργεί εγκαίρως και να συνεργάζεται με τα άλλα κράτη μέλη. Για να ληφθεί απόφαση γίνονται εντατικές διαβουλεύσεις από προηγουμένως ώστε να σχηματιστεί η αναγκαία πλειοψηφία. Το κάθε κράτος μέλος έχει την ψήφο του, ανεξάρτητα από το μέγεθός του. Απαιτούνται τουλάχιστον 15 ψήφοι, τώρα που η ΕΕ έχει 28 κράτη μέλη, και συνεπώς τα μικρά και μεσαία κράτη έχουν επιρροή. Από την άλλη, όμως, τουλάχιστον ορισμένα από τα κράτη μέλη με μεγάλο πληθυσμό πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να εξασφαλιστεί το κριτήριο του 65% του πληθυσμού. Το σύστημα αυτό ωθεί όλα τα κράτη μέλη να ελίσσονται για να επιτύχουν συγκερασμό συμφερόντων και να αποφύγουν να βρεθούν στους διαφωνούντες. Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις που σε επίμαχες αποφάσεις, μια ομάδα κρατών μελών ενεργεί όχι για να επιτύχει συμβιβασμό αλλά για να βρει συμμάχους ώστε να αποτρέψει τη λήψη απόφασης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι το θεσμικό όργανο της ΕΕ, τα μέλη του οποίου εκλέγονται απευθείας από τους ευρωπαίους πολίτες μέχρι σήμερα. Εκπροσωπεί το σύνολο του πληθυσμού της Ένωσης, περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Η απευθείας εκλογή με καθολική ψηφοφορία κάθε 5 χρόνια καθιερώθηκε το Από τότε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκτά ολοένα και μεγαλύτερες νομοθετικές αρμοδιότητες και αρμοδιότητες ελέγχου των δραστηριοτήτων της ΕΕ. Η Συνθήκη της Λισαβόνας καθόρισε ότι, από το 2014, ο ανώτατος αριθμός των ευρωβουλευτών θα είναι 751. Αυτό ισχύει από τον Μάιο του 2014 που έγιναν οι τελευταίες ευρωεκλογές. Ο μέγιστος αριθμός εδρών ανά κράτος μέλος είναι 96 (Γερμανία) και ο ελάχιστος αριθμός εδρών 6 (Κύπρος, Μάλτα, Λουξεμβούργο) ώστε ακόμα και τα κράτη με μικρό πληθυσμό να έχουν τη δυνατότητα εκπροσώπησης στα σημαντικά ευρωπαϊκά πολιτικά ρεύματα. Όσο μεγαλύτερος είναι ο πληθυσμός μιας χώρας αυξάνεται ο αριθμός των ευρωβουλευτών που τον εκπροσωπούν. Ταυτόχρονα όμως αυξάνεται και ο αριθμός των ψήφων που απαιτούνται για να εκλεγεί ένας ευρωβουλευτής, και επομένως ο αριθμός των πολιτών που αυτός εκπροσωπεί. Η ιστορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 82 83\n43 Οι ευρωβουλευτές συμμετέχουν σε ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα και προωθούν τις πολιτικές τους με ιδεολογικά κριτήρια. Στις εκλογές της 25ης Μαΐου, πρώτο κόμμα αναδείχθηκε ξανά το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (221 έδρες, 29,43%) και δεύτερο το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (191, 25,43%). Πρόεδρος αναδείχθηκε ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς (Martin Schulz). Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι οργανωμένο σε επιτροπές κατά τα πρότυπα των εθνικών Κοινοβουλίων και συνεδριάζει σε ολομέλεια στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο νομοθετεί μαζί με το Συμβούλιο. Έχει στην πράξη καταστεί συννομοθέτης στην έγκριση των Οδηγιών και των Κανονισμών της ΕΕ που σήμερα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και ποσοτικά ξεπερνούν κατά πολύ το 50% των νομοθεσιών που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά την τελευταία πενταετία έχει εγκρίνει περισσότερες από 900 νομοθεσίες σε όλο το φάσμα των θεμάτων: Από ζητήματα στρατηγικής φύσης, όπως οι νομοθεσίες για την τραπεζική εποπτεία, έως ζητήματα καθημερινότητας, όπως η μείωση των τελών περιαγωγής για την κινητή τηλεφωνία. Η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει ενισχύσει τον δημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ διευρύνοντας τις αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο νομοθετεί αντιμετωπίζεται ισότιμα με το Συμβούλιο και συναποφασίζουν. Η διαδικασία είναι η «συνήθης νομοθετική διαδικασία» και καλύπτει σχεδόν το σύνολο των θεμάτων που στο Συμβούλιο αποφασίζονται με ειδική πλειοψηφία. Αυτό καλύπτει στην πράξη πολλές αποφάσεις που επηρεάζουν τους πολίτες. Ωστόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει το δικαίωμα να αναλάβει νομοθε- Η δύναμη των Ευρωπαϊκών Κομμάτων Στις τελευταίες εκλογές επιβεβαιώθηκε η κυριαρχία των δύο μεγάλων ιδεολογικών ρευμάτων στην ΕΕ, της κεντροδεξιάς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και της κεντροαριστεράς του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τα δύο αυτά μεγάλα ρεύματα είναι μαχητικά ευρωπαϊστικά, υποστηρίζουν δηλαδή τον θεμελιώδη στόχο της ΕΕ για τη σταδιακή ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ανάλογους σθεναρούς προσανατολισμούς έχουν επίσης μια μικρότερη κεντρώα δύναμη, το Κόμμα των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων, και το Κόμμα των Ευρωπαίων Πρασίνων. Tο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υποστηρίζει τη στενότερη ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά διατηρεί στους κόλπους του ποικίλες διαφοροποιήσεις και επιφυλάξεις. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκπροσωπούνται ακόμα μια μικρή ομάδα από ευρωβουλευτές που είναι έντονα ευρωσκεπτικιστές, όπως οι βρετανοί συντηρητικοί. Τέλος υπάρχουν ακροδεξιά σχήματα που διακηρύσσουν την αντίθεσή τους στην ΕΕ και θέλουν να διαλυθεί. Όλες οι πληροφορίες για τις εκλογές, τη σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την εκπροσώπηση ανά κράτος μέλος περιέχονται στην πιο κάτω ιστοσελίδα: Εκλογή Γιούνκερ: Άρωμα δημοκρατίας! Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προσέδωσε νέα διάσταση στη δημοκρατική νομιμοποίηση της επιλογής του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κατά την προεκλογική εκστρατεία ενόψει των ευρωπαϊκών εκλογών του Μαΐου 2014, τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα οργάνωσαν διαδικασία επιλογής υποψηφίων για την προεδρία της Επιτροπής. Ξεχώρισαν από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker), πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα ο Μάρτιν Σουλτς (Martin Schulz), Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και από το Κόμμα των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων ο επικεφαλής του Γκι Φερχόφστατ, (Guy Verhofstadt) πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου. Για πρώτη φορά διεξήχθη προεκλογική εκστρατεία και οι υποψήφιοι των ευρωπαϊκών κομμάτων αναμετρήθηκαν σε συζητήσεις και παρουσίασαν τις θέσεις τους. Μετά την ολοκλήρωση των εκλογών, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κλήθηκε να αποφασίσει τον νέο Πρόεδρο της Επιτροπής, ασκώντας τις αρμοδιότητες που του έδωσε η Συνθήκη της Λισαβόνας. Επέλεξε τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ που αποτελούσε τική πρωτοβουλία, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες παρέμβασής του. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απαιτείται επίσης να δίνει τη σύμφωνη γνώμη του σε πολλές αποφάσεις του Συμβουλίου σε διεθνές επίπεδο. Ειδικότερα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει αρμοδιότητες να εγκρίνει Συμφωνίες Σύνδεσης με τρίτα κράτη και τις Συνθήκες Προσχώρησης νέων κρατών μελών. Όμως σε σειρά από ζητήματα, όπως για παράδειγμα στην εξωτερική και την αμυντική πολιτική, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκδίδει μόνο συμβουλευτικού περιεχομένου εκθέσεις και ψηφίσματα. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, οι δημοσιονομικές εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι ενισχυμένες ώστε να αντιμετωπίζεται ισότιμα με το Συμβούλιο. Μπορεί να απορρίπτει τον ετήσιο προϋπολογισμό της ΕΕ αν δεν λαμβάνεται υπόψη η θέση του. Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξακολουθεί να ασκεί ισχυρό πολιτικό έλεγχο επί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκλέγει τον Πρόεδρο της Επιτροπής και στη συνέχεια εγκρίνει την ανάληψη καθηκόντων από την Επιτροπή ως σύνολο. Αυτό σημαίνει ότι η επιλογή του Προέδρου της Επιτροπής, που αποφασίζεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, πρέπει να λαμβάνει υπόψη και να απηχεί τους συσχετισμούς μεταξύ των ευρωπαϊκών πολιτικών ομάδων ύστερα από τις ευρωεκλογές για να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί επίσης ανά πάσα στιγμή να ανατρέψει την Επιτροπή ψηφίζοντας πρόταση μομφής εναντίον της. Τέλος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναλαμβάνει περισσότερες αρμοδιότητες και μπορεί να προτείνει την αναθεώρηση της Συνθήκης της ΕΕ, αλλά και πάλι απαιτείται η ομοφωνία των εθνικών κυβερνήσεων. ήδη την επιλογή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις ευρωπαϊκές εκλογές και εξασφάλισε τις περισσότερες έδρες. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συνειδητά δεν άσκησε το δικαίωμα να επιλέξει κάποιον τρίτο, παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον αντιδρούσε έντονα στην επιλογή Γιούνκερ ως «φεντεραλιστική». Ο Γιούνκερ εγκρίθηκε με ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, λαμβάνοντας 26 θετικές και δύο μόνο αρνητικές ψήφους, από τη Βρετανία και την Ουγγαρία. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκε από τους 422 από το σύνολο των 751 ευρωβουλευτών, έχοντας την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Κόμματος των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων. Προτάσεις μομφής! Το 1999 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξανάγκασε σε παραίτηση το σύνολο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπό τον Πρόεδρο Ζακ Σαντέρ. Η πρόταση μομφής έγινε μετά από έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε σχέση με υπόθεση παράτυπου διορισμού ως συμβούλου στις υπηρεσίες του Κοινοβουλίου, προσώπου που είχε προσωπικές σχέσεις με την επίτροπο Εντίθ Κρεσόν. Το συγκεκριμένο πρόσωπο τύγχανε ο οδοντίατρος της Κρεσόν, ο οποίος προσλήφθηκε παρά το γεγονός ότι είχε περάσει την ηλικία των 65, κάτι που ρητώς απαγορεύεται με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η έρευνα αποκάλυψε σειρά ανάλογων περιστατικών και ένα βαρύ κατηγορητήριο εναντίον του συνόλου της Επιτροπής. Η δε Κρεσόν ομολόγησε ότι η ίδια δεν έκανε κάτι περισσότερο από ό,τι άλλοι Το θεσμικό τρίγωνο Τα τρία όργανα της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και η Επιτροπή συγκροτούν το θεσμικό τρίγωνο που λαμβάνει τις αποφάσεις. Η Επιτροπή έχει τη νομοθετική πρωτοβουλία ενώ το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνουν τους νόμους. Πώς λειτουργεί: Ευρωπαϊκή Νομοθεσία Αν επιχειρούσε κανείς να αντιστοιχίσει τα θεσμικά όργανα της ΕΕ με αντίστοιχες εξουσίες σε επίπεδο ενός κράτους ή μιας Ομοσπονδίας, θα μπορούσε να το κάνει στους τομείς που έχουν «κοινοτικοποιηθεί». Η εκτελεστική εξουσία, με την έννοια της προώθησης νομοσχεδίων, ανήκει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ η νομοθετική εξουσία απόκειται τόσο στο Συμβούλιο, ως μια Άνω Βουλή που εκπροσωπεί περιφέρειες σε Ομοσπονδίες, και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ως μια Κάτω Βουλή. Αυτό όμως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ισχύει σε γενικές γραμμές μόνο στα ζητήματα που εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ. Εκεί λειτουργεί το «θεσμικό τρίγωνο»\n44 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λειτουργεί ως μία δυνάμει «ευρωπαϊκή κυβέρνηση». Διαθέτει γενικά την πληρότητα μιας ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας στις πολιτικές που έχουν κοινοτικοποιηθεί. Σε αυτούς τους τομείς η Επιτροπή έχει τα εκτελεστικά καθήκοντα και την αποκλειστικότητα στην κατάθεση προτάσεων νομοθεσίας (Οδηγίες, Κανονισμούς, Συστάσεις), τις οποίες υποβάλλει στους συννομοθέτες, το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για συζήτηση, τροποποίηση και έγκριση. Εκεί λειτουργεί το λεγόμενο «θεσμικό τρίγωνο». Τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διορίζονται για πενταετή θητεία ύστερα από διαβούλευση ανάμεσα στον εκλελεγμένο Πρόεδρό της και το Συμβούλιο. Συνήθως η επιλογή γίνεται αφού προηγηθούν συνεννοήσεις του Προέδρου της Επιτροπής απευθείας με τους Προέδρους ή πρωθυπουργούς των κρατών μελών, ώστε να ωριμάσει ο τελικός κατάλογος. Η διαδικασία αυτή που είναι εξόχως πολιτική, καταδεικνύει πόση σημασία αποδίδουν οι κυβερνήσεις στο πρόσωπο που θα οριστεί να είναι στη θέση του Επιτρόπου, ή ακόμα και ποιο χαρτοφυλάκιο θα του ανατεθεί. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Πρόεδρός της πρέπει στη συνέχεια να λάβουν ψήφο εμπιστοσύνης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο κάθε επίτροπος περνά από ακρόαση σε σχέση με τις πολιτικές στο χαρτοφυλάκιο που θα του ανατεθεί. Η Επιτροπή διαθέτει ουσιαστική ανεξαρτησία όσον αφορά την άσκηση των εξουσιών της. Τα μέλη της δεν εκπροσωπούν τη χώρα της οποίας είναι υπήκοοι ή τις κυβερνήσεις τους. Αποστολή τους είναι να προασπίζουν το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον και οφείλουν να το αποδεικνύουν με όλες τους τις ενέργειες. Δεν πρέπει να δέχονται υποδείξεις ή να λαμβάνουν κατευθύνσεις από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών. Συνήθως όταν αναφέρονται σε δημόσιους χώρους στη χώρα τους, λένε ότι μιλάνε για τη χώρα που γνωρίζουν καλύτερα! Στην πράξη ο ρόλος του επιτρόπου είναι έντονα πολιτικός και μπορεί να επηρεάζεται και με βάση εθνικά συμφέροντα, αλλά μόνο με θεμιτό τρόπο για εξυπηρέτηση του κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ο «θεματοφύλακας των Συνθηκών». Με άλλα λόγια έχει την κατεξοχήν αποστολή να διασφαλίζει την εφαρμογή των ευρωπαϊκών Οδηγιών και Κανονισμών στα κράτη μέλη. Ο έλεγχος αυτός είναι λεπτομερής και εξονυχιστικός από τις υπηρεσίες της Επιτροπής. Σε περίπτωση που τα κράτη μέλη δεν συμμορφώνονται, η Επιτροπή εκδίδει αρχικά προειδοποιήσεις και στη συνέχεια κινεί τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ για την επιβολή κυρώσεων. Κάθε χώρα ένας επίτροπος! Η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει ότι από το 2014 και μετά και με τη συμμετοχή 28 κρατών μελών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αποτελείται από αριθμό επιτρόπων μικρότερο από αυτόν των κρατών μελών. Σε κάποια περίοδο γινόταν λόγος για 15 επιτρόπους. Τελικά όμως, υιοθετήθηκε μια ρήτρα που επιτρέπει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να μεταθέτει στον χρόνο τη συγκρότηση Επιτροπής με μικρό αριθμό επιτρόπων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενεργοποίησε τη ρήτρα αναστολής ύστερα από απαίτηση όλων των κρατών μελών να διατηρηθεί η αρχή «ένας επίτροπος για κάθε κράτος μέλος». Έτσι, και η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει 28 μέλη. Σε κάποιο στάδιο πάντως