Μονή της Παναγίας Αναφωνήτριας στη Ζάκυνθο (ΦΩΤΟ) - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ\nΜονή της Παναγίας Αναφωνήτριας στη Ζάκυνθο (ΦΩΤΟ)\n03/03/2015 | 19:49\nΤο μοναστήρι της Παναγίας Αναφωνήτριας είναι κτισμένο μέσα σε ένα απέραντο πευκόδασος στη βορειοδυτική Ζάκυνθο. Αποτελεί τόπο προσκύνησης χιλιάδων επισκεπτών κάθε χρόνο για δύο λόγους.\nΟ πρώτος είναι η εικόνα της Θεοτόκου που ήρθε με θαυματουργικό τρόπο από την Κωνσταντινούπολη και ο δεύτερος διότι συνδέεται με το βίο του προστάτη του νησιού Αγίου Διονυσίου.\nΜετά την άλωση του 1453 ένα εμπορικό πλοίο που διέφυγε από την Πόλη ναυάγησε στις κρημνώδεις δυτικές ακτές της Ζακύνθου. Οι βοσκοί της περιοχής παρατήρησαν τη νύχτα, χαμηλά στο βουνό, μια μυστηριώδη λάμψη που φώτιζε όλη την περιφέρεια. Όταν πήγαν εκεί το πρωί, μαζί με ιερείς, βρήκαν σε μια σπηλιά την εικόνα της Βρεφοκρατούσας.\nΟι άρχοντες του νησιού με τον καιρό ίδρυσαν κοντά στο χωριό μοναστήρι προς τιμήν της. Όταν μετέφεραν την εικόνα στη Μονή κατ’ επανάληψη εξαφανιζόταν και την έβρισκαν στη σπηλιά που είχε αρχικά ανακαλυφθεί. Μέχρι που έφτιαξαν ένα εξωκλήσι στο σημείο εκείνο που το ονόμασαν Κατοικητήριο (οίκος του Θεού). Έκτοτε παρέμεινε στη Μονή και σε ανάμνηση του συμβάντος κάθε Δευτέρα του Πάσχα οι κάτοικοι μεταφέρουν την εικόνα στο σημείο εκείνο, όπου γίνεται πανήγυρη.\nΤην ιερά εικόνα της Αναφωνήτριας τη μετέφεραν κατά καιρούς στην Πόλη και σε άλλα χωριά σε εποχές ανομβρίας, όπου και παρέμενε μέχρι την ημέρα που θα έβρεχε.\nΌσο για τον πολιούχο του νησιού Άγιο Διονύσιο, έζησε εδώ σαν ηγούμενος τον 16ο αιώνα και είναι αυτή η μονή στην οποία συνάντησε το δολοφόνο του αδερφού του, τον οποίο και συγχώρεσε δείχνοντας αγάπη.\nΗ Ιερά Μονή της Παναγίας Αναφωνήτριας δεν έχει μοναχούς και τη φροντίζει ο ιερέας της ενορίας και ο λαός. Εορτάζει στην απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και την πρώτη Κυριακή μετά τη μνήμη της μετακομιδής του λειψάνου του Αγίου Διονυσίου (24 Αυγούστου).\nΑρχιερατικό Ευχέλαιο στο Κορδελιό (ΦΩΤΟ)\nΝέοι διωγμοί και επιθέσεις κατά ορθοδόξων ναών στην Ουκρανία (ΒΙΝΤΕΟ)


Για τους λεκτικούς φαραωνισμούς - Αποψεις | RED LINE\nRED LINE › Ελλαδα › Αποψεις › Για τους λεκτικούς φαραωνισμούς\n2019-11-23 23:25:38 EET\nΣαν πολύ το ’χουν πάρει επάνω τους οι της κυβέρνησης, ότι τάχα θα αλλάξει πλέον η θέση της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα, ότι θα τρίβουμε τα μάτια μας και λοιπά φανταχτερά. Προς το παρόν πονάνε τ’ αυτιά μας από τις μεγαλοστομίες τους και τους λεκτικούς φαραωνισμούς τους. Δεν ενδείκνυνται παλικαρισμοί με τους γείτονες [με οποιονδήποτε γείτονα].\nΔιάβασα, π.χ., την πομπώδη δήλωση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, θιγμένου προφανώς από τις «συστάσεις» του Τούρκου ομολόγου του: «Η Ελλάδα ως ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα δεν δέχεται μαθήματα από κανέναν». Απορεί κανείς αλλά και θαυμάζει την ευκολία τους να ολισθαίνουν προς την ευήθεια που προκαλεί κάθε υπερβολή -εν προκειμένω και ανιστόρητη. Διότι τι θα κάναμε, τι χώρα θα ήμασταν χωρίς τους ξένους, χωρίς τις γνώσεις τους, όταν καταφέραμε (;) να συγκροτηθούμε ως κράτος;\nΚαμιά μεγαλοφωνία δεν υπήρξε λυσιτελής, ακριβώς διότι δεν επήγαζε από την πραγματικότητα αλλά από μια νοητή αλλά ανόητη πραγματικότητα. Αλλο να φωνάζεις ότι είσαι δημοκρατική χώρα και άλλο να το αποδεικνύεις, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Δεν αρκεί η επίκληση της φιλελεύθερης ιδεολογίας σου. Τι κάνεις με την αποσυμφόρηση των νησιών; Τι σχεδιάζεις με τα κλειστά κέντρα κράτησης; Εχεις συνεννοηθεί με τις τοπικές κοινωνίες; Τις έχεις κάπως προειδοποιήσει αυτές τις κοινωνίες; Για εκπαίδευση και διαπαιδαγώγηση δεν γίνεται λόγος -σιγά τώρα… Με την ώς τούδε πολιτική τους δεν πείθουν -και δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη. Αυτό είναι που έχει σημασία.


Συνέντευξη στο penna.gr – προφίλ\nΣυνέντευξη στο penna.gr\nΜια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τους ΠΡΟΦΙΛ\n-Παιδιά, κατ’ αρχήν θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς και με ποια αφορμή δημιουργήθηκε η μπάντα σας; Ποιοι απαρτίζουν τους ΠΡΟΦΙΛ αυτή τη στιγμή;\nΤο συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2000 από τους Γιώργο (κιθάρα), Πέτρο (Φωνή), Μάνο (τύμπανα), Ηλία (μπάσο) και Σπύρο (κιθάρα), φίλοι από το σχολείο και από την γειτονιά όπου μεγαλώσαμε στο Παγκράτι. Το 2001 προστέθηκαν στη σύνθεση του γκρουπ η Ελισάβετ Παπαλεξοπούλου (φλάουτο) και Βάσω Νικολαίδου (φωνή). Έως το 2007 εμφανιζόμασταν σε διάφορες μουσικές σκηνές ως cover band. Το 2007 αποχώρησαν από το γκρουπ η Ελισάβετ και η Βάσω και η μπάντα γύρισε σελίδα. Χρησιμοποιώντας πλέον το όνομα “ΠΡΟΦΙΛ” ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια όπου έμφαση δόθηκε σε δικό μας υλικό. Από τότε μέχρι σήμερα έχουμε εμφανιστεί σε πολλά club σε Αθήνα και επαρχία και έχουμε κυκλοφορήσει ένα promo l.p. (Καλημέρα Τυχερέ Άνθρωπε – 2007), ένα promo e.p. (Δεκέμβρης – 2010) και το πρώτο μας ολοκληρωμένο δίσκο (Αόρατα Παιδιά – 2015). Το 2008 αποχώρησε από το γκρουπ και ο Σπύρος και από τότε η μπάντα μας παραμένει 4-μελής.\nΤα live τα κυνηγάμε σαν τρελοί. Όποτε μας δίνεται η ευκαιρία δεν λέμε ποτέ όχι. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο (μετά την κυκλοφορία του δίσκου μας) είχαμε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε αρκετές εμφανίσεις σε Αθήνα και επαρχία. Μας χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό καθώς δείχνει ότι τα “Αόρατα Παιδιά” άρεσαν σε αρκετό κόσμο. Τα live τα κλείνουμε μόνοι μας, καθώς προτιμούμε να διαχειριζόμαστε μόνοι μας αυτό το κομμάτι της δουλειάς μας.\n-Πόσα περιθώρια έχει το ελληνικό ροκ να ξαναζήσει τις στιγμές της δεκαετίας του ’90 κατά τη γνώμη σας;\nΗ απάντηση είναι και ναι και όχι. Από τη μία, με την ανυπαρξία της δισκογραφίας η λύση του διαδικτύου μοιάζει – και είναι – μονόδρομος για γκρουπ σαν το δικό μας. Από την άλλη η υπερπροσφορά της μουσικής κουράζει τους ακροατές με αποτέλεσμα σε επιστρέφουμε σε καταστάσεις όπου ο κόσμος ακούει αυτό που του προσφέρουν στο πιάτο. Όπως και να έχει πεποίθηση μας είναι πως οι μπάντες θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο δημιουργικό κομμάτι και να μην χαθούμε στην άβυσσο του διαδικτύου προσπαθώντας να γίνουμε μάνατζερ του έργου μας.\nΠροηγούμενες Προηγούμενο άρθρο: Προφίλ live @ six d.o.g.s (video promo)\nΕπόμενη Επόμενο άρθρο: Συνέντευξη στο avopolis.gr και τον Διαμαντή Διαμαντίδη


Η ποπ ποιητική του πόνου και του θανάτου: Για το "911" της Lady Gaga - ελcblog - pop(up) culture - Μουσική - elculture.gr\nΣεπτεμβρίου 19, 2020 ● pop(up) culture\nΗ ποπ ποιητικη του πονου και του θανατου: Για το “911” της Lady Gaga\n«Μετά το σαλόνι του ψυχοθεραπευτή, το σαλόνι μας· οι οθόνες μας, μικρές και μεγάλες, γίνονται κοινωνοί ενός ποπ τραύματος που διαμοιράζεται»\nΤα γνωστά στάδια πένθους είναι πέντε: Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Το καθένα όμως από αυτά -όπως και το πένθος στο σύνολό του- έχει αόριστη και διαφορετική χρονική διάρκεια για τον καθένα μας. Το αντικείμενο του πένθους επίσης δεν είναι κατ’ ανάγκη κάποιος νεκρός: Μια μετάβαση, ένας χωρισμός, μια νέα εποχή στη ζωή μας μπορεί να προκαλέσει τη διαδικασία του πένθους.\nΠώς πενθεί όμως μία ποπ σταρ; Όταν ειδικά οι επιταγές της ταυτότητάς της επιβάλλουν να σκορπά χαρά, χορό και εκθαμβωτικά red carpet looks; Η Lady Gaga είναι η πρώτη διεθνούς βεληνεκούς ποπ σταρ που πενθεί – ή μάλλον προβάλλει το πένθος της- μπροστά στα μάτια μας, καθώς είναι και η μόνη, αν όχι από τις ελάχιστες, που έχουν αίσθηση της Τέχνης και των θεραπευτικών ιδιοτήτων της. Μετά το σαλόνι του ψυχοθεραπευτή, το σαλόνι μας· οι οθόνες μας, μικρές και μεγάλες, γίνονται κοινωνοί ενός ποπ τραύματος που διαμοιράζεται. Και όταν λέμε ποπ εδώ δεν εννοούμε το είδος (genre), αλλά το επιφανές (popular).\nΤο “911” της Lady Gaga είναι κομμάτι από το πιο πρόσφατο άλμπουμ της “Chromatica”, και μαζί με το “Replay” αποτελούν τα highlights του: Στο πρώτο η μονότονη φωνή της Gaga που επαναλαμβάνει “my biggest enemy is me / pop a 911” και η δημόσια παραδοχή ότι λαμβάνει αντιψυχωτική φαρμακευτική αγωγή, στο δεύτερο η απελπισμένη φωνή της τραγουδά για μνήμες ασήκωτες από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Για το πρώτο λοιπόν κυκλοφόρησε χθες το απόγευμα το βίντεο κλιπ, που μας καλεί να γίνουμε μάρτυρες πένθους. Το εγχείρημα αυτό που χαρακτήρισε η ίδια “the poetry of pain” έχει την υπογραφή του σκηνοθέτη Tarsem Singh, γνωστού για τις δουλειές του “Immortals”, “The Fall” αλλά και το βίντεο κλιπ για το “Losing My Religion” των R.E.M.\nΗ επιρροή από την ταινία «Το χρώμα του ροδιού» του Sergei Parajanov είναι αδιαμφισβήτητη: Εκτός από τις εξόφθαλμες ομοιότητες, έχουμε και μία ευθεία αναφορά στο τέλος του βίντεο. Όμως εδώ σκοπός δεν είναι το «βρείτε τις ομοιότητες», αλλά το πώς μία ποπ σταρ προσεγγίζει τον ανθρώπινο πόνο με τη δική της τέχνη αλλά και των άλλων.\n«Το χρώμα του ροδιού» – Sergei Parajanov\nΟ μαύρος καβαλάρης – θάνατος επιβλέπει το σκηνικό και οδηγεί τη Lady Gaga πίσω στο τραύμα της, που παρουσιάζεται οπτικά ως χώρος εκκλησίας. Εντός του «προαυλίου», οι αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις που χτυπούν σπασμωδικά, ξανά και ξανά σαν κύματα το μυαλό είναι πίσω από το κάδρο – βιτρώ, το άψογο κάδρο της τηλεόρασης και των οθονών μας εν γένει. Μπροστά μας μια ανέκφραστη λαμπερή παρουσία, χλιδάτη και ανενόχλητη σε αντίθεση με το σκηνικό πίσω της – την προσωποποιημένη ανάμνηση από τη μία και μία γυναίκα με έναν αόρατο νεκρό στα χέρια. Δύο από μηχανής θεοί κατεβαίνουν κι έπειτα την κατεβάζουν από τον ουρανό: Πάγιες μορφές, απαράλλαχτες κατά τη διάρκεια της δράσης, είτε περπατούν μαζί με την Gaga με τον μαύρο καβαλάρη να προπορεύεται, είτε δημιουργούν ενοχλητικές αντανακλάσεις.\nΣε άλλο πλάνο η Gaga μάς χορεύει, μας διασκεδάζει, με τις αντανακλάσεις του καθρέφτη να την τυφλώνουν, όπως ο ίδιος μας ο εαυτός μάς θυμίζει ποιοι είμαστε και τι κρύβουμε (ή το ότι είμαστε αυτά που κρύβουμε). Σε πλάνο μετάβασης, οι δύο από μηχανής θεοί ανταλλάσσουν ένα κουτί με μαχαίρια, με την Gaga πίσω σκεπασμένη στο Μαύρο, να την πλησιάζει ένα χρυσό φορείο – θρόνος, φορέας τραύματος και πόνου.\nΑκόμα και η μόνη διαφήμιση του βίντεο είναι συμβολική: Τελευταία σκηνή, αποκαλυπτική, σαν από πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, μια οθόνη στα ψηλά γράφει το μότο της LG, “life is good”. Η ζωή είναι καλή γι’ αυτούς που προσπερνούν· «και η γολέτα εξηκολούθει ακόμη να βολταντζάρη» μας έχει πει ο Παπαδιαμάντης.\nΟι απλοί τύπου ποιος-είναι-ποιος συσχετισμοί / συμβολισμοί εξηγούνται στο τέλος του βίντεο, όμως αυτό που δεν πρέπει να παραβλεφθεί εδώ είναι το εξής: όλο το βίντεο είναι μια άρνηση· άρνηση θανάτου, άρνηση πένθους, μπροστά στην πιο ξεκάθαρη κατάφαση “my biggest enemy is me”. Ως καλλιτέχνιδα, η Lady Gaga έχει αποδείξει ότι δεν είναι η ποπ σταρ της ποπ γειτονιάς: Παίρνει τον χρόνο της, αφουγκράζεται το σώμα της και δημιουργεί. Κάθε φορά επιλέγει τι θα αποκαλύψει και ακόμα, να είμαστε σίγουροι, δεν έχει πει τίποτα.\nΌταν -έγκριτα- Μέσα εκθείαζαν το “Future Nostalgia” της Dua Lipa με το επιχείρημα ότι «ήταν αυτό που χρειαζόταν η ποπ», η Gaga πρέπει να γελούσε. Και όχι από ανωτερότητα, αλλά από αυτογνωσία: Δεν θέλει να δώσει αυτό που «θέλουμε». Θέλει να ακούσουμε αυτό που θέλει αυτή να δώσει. Θέλει να μοιραστεί, όχι να πουλήσει (πια). Χρόνια τώρα έχει αφιερωθεί σε θέματα ψυχικής υγείας νέων, ούσα όμως φειδωλή στην έκφραση των δικών της βιωμάτων.\nΟ πόνος μπορεί να κάνει περίεργες διαδρομές στον ανθρώπινο εγκέφαλο: Άλλες φορές τον μουδιάζει, άλλες του κατεβάζει ρολά, και άλλες τον ωθεί να είναι δημιουργικός. Οι τρεις περιπτώσεις μοιάζουν να διαδέχονται η μία την άλλη και η τελευταία εξ αυτών ταιριάζει με τη θεωρία της δημιουργίας του “911”. Είναι συναρπαστικό κάθε φορά να βλέπεις τον πόνο να καταφέρνει να φιλτράρεται και να σχηματίζει Τέχνη, ειδικά όταν αυτή είναι στην πιο «προσβάσιμη» έκφανσή της. Πείτε την και ποπ· δεν μπορείτε άλλωστε να τη μειώσετε.\ntags / pop(up) culture / ελcBlog / Μουσική / 911 / Lady Gaga


Συμβουλές για τις εκλογές από Καμμένο: Κλειδώστε τους παππούδες στα σπίτια τους! | Star.gr\nΣυμβουλές για τις εκλογές από Καμμένο: Κλειδώστε τους παππούδες στα σπίτια τους!\n«Πρέπει οι νέοι να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους»\nΣυμβουλές για τις εκλογές στους νέους έδωσε ο Πάνος Καμμένος από την Τρίπολη, συμβουλεύοντας τους να… κλειδώσουν τους παππούδες του στα σπίτια τους την 25η Ιανουαρίου!\n«Πρέπει να επέλθει κοινωνική δικαιοσύνη και για να γίνει αυτό πρέπει να πάρουν οι νέοι τα πράγματα στα χέρια τους. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος: ενεργή συμμετοχή στα κοινά, η οποία είναι υποχρέωση των πολιτών και όχι πολυτέλεια» τόνισε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ.\nΣτη συνέχεια, ο κ. Καμμένος έδωσε τη… συμβουλή: «Θα έλεγα στους νέους να κλειδώσουν τους παππούδες τους στο σπίτι την Κυριακή των εκλογών. Γιατί πολλοί εξ αυτών έχουν μπει στη λογική είχαμε τέσσερα πιάτα φαί, μας έχουν κόψει τα τρία, προκειμένου να προστατέψουμε το τέταρτο, θα πρέπει να συνεχίσουμε να πληγώνουμε την πατρίδα μας και να διαλύουμε τον κοινωνικό ιστό».\nΕξάλλου, ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ εξαπέλυσε επίθεση στον Αντώνη Σαμαρά λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν υπάρχουν κομμουνιστές που παίρνουν με τα κονσερβοκούτια τα κεφάλια, υπάρχουν όμως αυτοπροσδιοριζόμενοι δεξιοί, ακροδεξιοί για μας, ο κ. Σαμαράς, ο οποίος παίρνει τα σπίτια του κόσμου με δήμευση της περιουσίας».\nΤέλος, εξέφρασε την πρόθεσή του να συνεργαστεί με όποιον βοηθήσει «στην απελευθέρωση της χώρας».


Ανώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 10:36 π.μ.\nΑνώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 1:49 μ.μ.\nΑνώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 2:45 μ.μ.\nΑνώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 3:56 μ.μ.\nΑνώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 8:53 μ.μ.\nΑνώνυμος 8 Δεκεμβρίου 2011 - 9:56 μ.μ.


Πότε χάσαμε και χαθήκαμε;\nΜια φορά κι έναν καιρό, όταν μία εφημερίδα έγραφε ότι "το πεζοδρόμιο επί της οδού Τάδε είναι σπασμένο, πράγμα που δεν ταιριάζει σε μια σύγχρονη πόλη", το ίδιο πρωί ένα συνεργείο του Δήμου έσπευδε να φτιάξει την μικροζημιά.\nΚι αυτό το "μια φορά κι έναν καιρό" δεν είναι μακρινό, μιλάω για πριν 10-15 χρόνια.\nΣήμερα γράφεις για το εργοστάσιο που καίγεται στον Ασπρόσπυργο δηλητηριάζοντας την ατμόσφαιρα και δεν "παίζει" βλέφαρο. Δεν ψάχνει και δεν ψάχνεται κανείς.\nΞεμάθαμε να ψάχνουμε. Ξεμάθαμε να γράφουμε. Ξεμάθαμε να διαβάζουμε. Ξεμάθαμε να ενδιαφερόμαστε.\nΠαρακολουθώ την αμερικανική σειρά "Newsroom" στην ΕΡΤ, κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ και θυμάμαι πως ήταν κάποτε η δημοσιογραφία και στην Ελλάδα. Τότε που ο μεγαλύτερος φόβος του Διευθυντή αλλά και του τελευταίου συντάκτη ήταν "μην γράψουμε κάτι ανακριβές και χάσουμε την αξιοπιστία μας". Τότε που οι πωλήσεις μιας εφημερίδας ήταν ή δεν ήταν "ψήφος εμπιστοσύνης". Οχι ότι τότε τα πράγματα ήταν ιδανικά. Και τότε υπήρχε και το "νερό του Καματερού" και η σπέκουλα και τα "ρουλεμάν". Ομως υπήρχε ο φόβος. Και η τιμωρία!\nΔεν θέλω να προχωρήσω σε κάποια ανάλυση. Βαρέθηκα και να εξηγώ και να αναλύω.


Εκκλησία, εστία ανορθολογισμού; - Δρόμος της Αριστεράς\nΑρχική γνώμες Εκκλησία, εστία ανορθολογισμού;\nΗ επίσημη Εκκλησία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει έναν αναχρονισμό που κουβαλά, συνεχίζει να αντιμετωπίζει με μια έχθρα την επιστήμη και σε όλη την περίοδο του κορωνοϊού υπήρξε προμαχώνας αμφισβήτησης και έμπρακτης ανυπακοής προς τους γενικούς κανόνες της Πολιτείας. Ενώ για όλη την κοινωνία ίσχυαν συγκεκριμένα πράγματα, στους χώρους της εκκλησίας υπήρχε μια ιδιότυπη κατάσταση. Εντελώς αντιεπιστημονικές απόψεις όπως π.χ. ότι στο χώρο της εκκλησίας και με τη θεία κοινωνία δεν μεταδίδεται ο ιός. Ή η ανοιχτή προπαγάνδα ιερέων ενάντια στη μάσκα και η άρνηση του Αγ. Όρους να εφαρμόσει μια καραντίνα μετά τα 12 κρούσματα στα μοναστήρια. Όλα αυτά είναι ορισμένες μόνο εκδηλώσεις του αντιεπιστημονικού ιερατείου. Η καθολική εκκλησία με την ηγεσία της κράτησε στάση πολύ εγγύτερη στην επιστημονική αλήθεια, αν και –ιδιαίτερα στην Ιταλία– οι εκατόμβες των νεκρών δεν άφηναν περιθώρια για παιχνιδάκια. Βέβαια το θέμα που υπάρχει και τίθεται ακόμα είναι η σχέση εκκλησίας (θρησκειών) και επιστήμης γενικά. Σχέση δύσκολη και δοκιμαζόμενη ιδιαίτερα με τα τόσα βήματα που έχουν γίνει σε πολλούς επιστημονικούς τομείς. Η εκκλησία σε πολλά τμήματά της αν αποδεχθεί επιστημονικά πορίσματα είναι σαν να αρνείται τον εαυτό της. Την ίδια στιγμή συμβαίνει το αντιφατικό οι άνθρωποι να έχουν μεγαλύτερη ανάγκη την εκκλησία και την πίστη αφού οι άλλες «αλήθειες» τους απογοητεύουν σε μεγάλο βαθμό.\nΜια άλλη πλευρά είναι η σχέση εκκλησίας – κράτους και κομμάτων. Με μια έννοια η εκκλησία είναι ένα μεγάλο και καλά οργανωμένο «κόμμα». Πανελλαδική διάρθρωση, μεγάλη οργάνωση, λόγο επιχειρηματολογημένο, επαφή άμεση με πολύ κόσμο κ.λπ. Στη νεότερη Ελλάδα έγινε τμήμα του κράτους και η σύμφυση αυτή την συνέδεσε με όλα τα «αγαθά» του κράτους ακόμα και στις ακραίες μορφές του (π.χ. χούντα 1967-1974). Βέβαια τα όρια της επιρροής της είναι καθορισμένα κι όταν συσσωρεύονται όροι ενίσχυσης του ρόλου της ενεργοποιούνται πολλοί μηχανισμοί για την συρρίκνωσή της.\nΑλήθεια για την επίσημη Εκκλησία υπάρχει ή όχι o Covid-19; Αν υπάρχει τι κάνει για αυτό; Ειδική σχέση που πηγάζει από την ιερότητα; Πώς προστατεύει τους πιστούς;\nΤα κόμματα συνάπτουν διάφορες συμφωνίες με την ηγεσία της εκκλησίας και όσα από αυτά κυβερνούν καταλαβαίνουν τη μεγάλη της δύναμη. Λίγες κόντρες λοιπόν και καλές σχέσεις. Όποιοι επιχείρησαν να περιορίσουν το ρόλο της βγήκαν λαβωμένοι.\nΠρόσφατα έχουμε το φαινόμενο ορισμένοι βουλευτές να προσβλέπουν στην αρωγή της εκκλησίας στην ιδιαίτερη… σταυροφορία που έχουν ανάγκη, δηλαδή τον σταυρό προτίμησης για να βγουν βουλευτές. Ιδιαίτερα αυτοί που πέφτουν σε κομματική δυσμένεια αναπτύσσουν σχέσεις με την ενορία τους κ.λπ. Τελευταίο τέτοιο παράδειγμα ο κ. Κουμουτσάκος, υφυπουργός για θέματα μετανάστευσης, έτρεξε να κοινωνήσει (και φυσικά να φωτογραφηθεί) μήπως και κερδίσει κάποιους σταυρούς στην επόμενη εκλογική διαδικασία. Τώρα αν φουντώνει και ο κορωνοϊός τούτες τις μέρες δεν έχει σημασία. Οι «θαρραλέοι» δίνουν το παράδειγμα…\nΑλήθεια για την επίσημη Εκκλησία υπάρχει ή όχι o Covid-19; Αν υπάρχει τι κάνει για αυτό; Ειδική σχέση που πηγάζει από την ιερότητα; Πώς προστατεύει τους πιστούς; Ο ανορθολογισμός δεν έχει μόνο το πρόσωπο του μηδενισμού και του ατομικισμού…


SPIRITUAL HARMONY ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ: 08/2009\nΑπαντήστε στις ερωτήσεις της παρακάτω ιστορίας, όσο πιο αυθόρμητα μπορείτε...\n7. Βγαίνετε απ' το σπίτι από την πίσω πόρτα. Κάτω στο γρασίδι είναι ένα φλιτζάνι. Από τί υλικό αποτελείται το φλιτζάνι;\nΣτις 10 ερωτήσεις,\nΑν το επιθυμείτε…\nΤην ερμηνεία αυτού του τεστ θα σας την δώσω όταν επιστρέψω από τις διακοπές μου.\nΝα περνάτε όμορφα και χαλαρά…\nΝα θυμάστε ότι, ισχύει και για τη ζωή:\nΟΠΟΙΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ\nΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ Η Vasiliki Pagonidou ΣΤΙΣ 13.8.09 ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ\nΕΤΙΚΕΤΕΣ ΠΟΙΗΣΗ, SELF IMPROVEMENT, TEST\nΑν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν γυρίσει σε σένα, είναι δικός σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ δικός σου.\nΑν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν επιστρέψει, το σούπερ-εγώ του είναι κυρίαρχο. Αν δεν επιστρέψει, η υπαρξιακή του ταυτότητα είναι υπέρτατη. Αν δεν φύγει, πρέπει να είναι τρελός.\nΑν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν επιστρέψει έχει loyalty στο brand. Αν δεν επιστρέψει, κάνε repositioning στο brand σε νέες αγορές.\nΑν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν γυρίσει σε σένα, είναι δικός σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ δικός σου. Και αν δεν το κουνήσει ρούπι, τότε είτε τον γέννησες είτε τον παντρεύτηκες.\nΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ Η Vasiliki Pagonidou ΣΤΙΣ 11.8.09 ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ\nΓια όσους δεν φύγατε ακόμη διακοπές, σκέφτηκα να ξεκινήσουμε την εβδομάδα χαλαρά, με ένα απλό τεστ, που θα μας βοηθήσει να αξιολογήσουμε το χαρακτήρα μας.\nΤο συγκεκριμένο τεστ το εφάρμοζε κάποια εταιρία, προκειμένου να προσλάβει προσωπικό.\nΣτη συνέχεια απαγορεύτηκε η χρήση του, επειδή κρίθηκε ότι φωτογράφιζε το χαρακτήρα κάθε υποψηφίου.\nΔιαβάστε την παρακάτω ιστορία και απαντήστε στην ερώτηση όσο πιο αυθόρμητα και γρήγορα μπορείτε!!!\nΕίναι δυο νησιά γειτονικά…\nΣτο ένα νησί ζει ένας άγριος (βάρβαρος, απολίτιστος με γένια…) και ένας πολιτισμένος (Ευρωπαίος, λέει το τεστ).\nΣτο άλλο νησί ζουν αρκετοί άνθρωποι, μεταξύ αυτών και μια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον Ευρωπαίο και έχει «σχέση» μαζί του.\nΘέλει να πάει στο απέναντι νησί, προκειμένου να συναντήσει τον αγαπημένο της,\nΡωτάει τον μοναδικό βαρκάρη του νησιού, πόσα θέλει να την πάει απέναντι με τη βάρκα του.\nΟ βαρκάρης της απαντά ότι δεν θέλει χρήματα και ότι θα την πάει στο νησί του αγαπημένου της, υπό τον όρο ότι θα είναι γυμνή μέσα στη βάρκα.\nΗ κοπέλα σοκάρεται… δεν ξέρει τι να κάνει και πηγαίνει να ζητήσει βοήθεια από το σοφό του νησιού.\nΟ σοφός, αφού την άκουσε με προσοχή, της απαντά: «Να κάνεις κόρη μου αυτό που σε προστάζει η καρδιά σου…».\nΠράγματι, τυπικός ο βαρκάρης, την πήγε…\nΣτην προκυμαία, όμως, ήταν ο άγριος… ο οποίος μόλις είδε γυναίκα και μάλιστα γυμνή… τη βίασε…\nΤη στιγμή του βιασμού, έρχεται ο Ευρωπαίος, βλέπει το σκηνικό και έξαλλος λέει στην κοπέλα να τα μαζέψει και να φύγει αμέσως!!! Δεν τη θέλει πια… χωρίζουν!!!\nΚαι τη διώχνει…\nΕσείς πρέπει να αξιολογήσετε τα 5 πρόσωπα, από τον καλύτερο προς τον χειρότερο, δηλαδή στο νούμερο 1, αυτός που πιστεύετε ότι ήταν ο καλύτερος, στο νούμερο 2, ο αμέσως επόμενος… και στο νούμερο 5, ο χειρότερος όλων…\nΣας θυμίζω τα πρόσωπα:\nΆγριος, Ευρωπαίος, Kοπέλα, Bαρκάρης, Σοφός.\nΑπαντήστε αμέσως και αυθόρμητα!\nΔεν χρειάζεαι να αναλυσετε το πως και το γιατί...\nΌσοι το γνωρίζετε, μην αποκαλύψετε τις απαντήσεις.\nΤα αποτελέσματα θα σας τα δώσω την Τετάρτη.\nκαι καλή, δημιουργική εβδομάδα...\nΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ Η Vasiliki Pagonidou ΣΤΙΣ 9.8.09 ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ\nΕΤΙΚΕΤΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ, TEST\nΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ Η Vasiliki Pagonidou ΣΤΙΣ 8.8.09 ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ\nΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ Η Vasiliki Pagonidou ΣΤΙΣ 5.8.09 ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ


Κυνηγώντας τους Ναζί – Teucris\nΑρχική Σελίδα » Teucris Delphi » Κυνηγώντας τους Ναζί\n(δεν είναι αυτό, το οποίο νομίζετε)\nΞυπνώντας σήμερα το πρωί η πρώτη μου σκέψη ήταν αυτό ακριβώς το οποίο έγραψα:\nΜόλις κατέβηκα στο γραφείο ο πρώτος τίτλος “ειδήσεων” , τον οποίο διάβασα ήταν:\n“Προ των πυλών οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί εξπρές και στην πρώτη κατοικία.”\nΚαι συνέχιζε με τις (θλιβερές) λεπτομέρειες…\nΤι σχέση όμως έχουν όλα αυτά με το βιβλίο των Μπεάτε & Σερζ Κλάρσφελντ σε μετάφραση της φίλης μου Karina Lampsa;\nΛοιπόν, ενώ ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο με την λογική της “ιστορίας” (¨της παράθεσης γεγονότων δηλαδή), στην πορεία συνειδητοποίησα κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξαιρετικά ενδιαφέρον:\nΤο βίβλο αυτό στην πραγματικότητα είναι ένας “οδηγός χρήσεως” αντιμετώπισης των κρατικών μηχανισμών και των αθλιοτήτων τους στις σύγχρονες συνθήκες. Η σύλληψη των υπ-ανθρώπων εγκληματιών ναζί απλώς αποτελεί το σκηνικό της (πολύ ενδιαφέρουσας, ούτως ή άλλως) ιστορίας.\nΑυτό το καθιστά πλέον “εγχειρίδιο” και όχι ιστορία. Που θα χρησιμεύσει;\nΣας απαντώ αμέσως!\nΌταν οι κυβερνήσεις από συμμάχους (υποτίθεται) των πολιτών καθίστανται όργανα καταστροφής τους, αφού προηγουμένως οι ίδιες έχουν καταρημάξει τον τόπο προς όφελός τους, τότε μία μόνο μέθοδος απομένει:\nΗ σκληρή και μεθοδευμένη αντίδραση.\nΜην ακούσω δικαιολογίες του τύπου, “σκληρή πραγματικότητα”, “αυταπάτες” και τα συναφή. Αυτά είναι όλα bullshit. Κόψ’ το λαιμό σου και βρες λύση, άλλωστε τράβα σπίτι σου. Τις ίδιες δικαιολογίες χρησιμοποιούν οι εκάστοτε ανίκανες “κότες” και πονηροί τυχοδιώκτες ανά τους αιώνες.\nΚαι σίγουρα “λύσεις” καταστροφής των πολιτών λόγω οικονομικής κρίσης, εν πολλοίς προελθούσης από τις ίδιες δεν ζητήθηκε ποτέ και από κανέναν και καμία κυβέρνηση δεν έχει νόημα εάν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Μην δικαιολογείτε καμία κυβέρνηση και αναφέρομαι σε βάθος χρόνου –και το τονίζω ιδιαιτέρως αυτό-.\nΌχι αγαπητές/οί μου… το 1939 η σιδερόφραχτη ναζιστική Γερμανία φαινόταν ανίκητη. Μετά γράφονταν βιβλία, όπως το “Κυνηγώντας τους Ναζί.”\nΤο άρθρο αυτό ΔΕΝ αφορά την Ουκρανία. Θα ήθελα να επισημάνω πόσο βαθιά εδραιωμένες είναι κάποιες προκαταλήψεις και πόσο ενδέχεται να επηρεάζου […]\nΠροηγούμενο άρθρο “Θαρσείν χρή τάχ’ αύριον έσσετ’ άμεινον.”\nΕπόμενο άρθρο “ἆθλα γὰρ οἷς κεῖται ἀρετῆς μέγιστα, τοῖς δὲ καὶ ἄνδρες ἄριστοι πολιτεύουσιν.”


roula karamitrou: Μαρτίου 2008\nΓύρισε από το καφενείο στο σπίτι, τη μοναδική του διαδρομή εδώ και δέκα χρόνια που είχε βγει στην σύνταξη. Πεινασμένος! Σαν λύκος.\nΤο’χε πάρει απόφαση να κάνει δίαιτα…ρούχο δεν τον χωρούσε…η σύνταξη μικρή… οι γιατροί ακριβοί…είχε και τρία ανύπαντρα, πορνάκια είπε ο πάτερ…έπρεπε να το σφίξει το ζωνάρι, αφού πρώτα σφαλίσει το στόμα..\nΖήτησε, μόνο ένα τσάι το προηγούμενο βράδυ από το Χρυσουλιώ. Δεν κοιμήθηκε, πολύ καλά το βράδυ, έχασε και στο μπουρλότο στο καφενείο.\nΓύρισε μες στα νεύρα και την πείνα το μεσημέρι.\nΤην κοιτούσε μ’αγωνία…\n«Φτάνει, φτάνει Χρυσουλιώ…γέροι άνθρωποι, μην πάθουν και τίποτα!»\n«Βρε το νιάτο το ανακούρκοδο!» είπε το Χρυσουλιώ και γέμισε το τάπερ.\n«Εμ, Χρυσουλιώ, όταν τρώει ο άνθρωπος από μεσημέρι σε μεσημέρι, χαζένεται…τον χάνει το λογαριασμό.»\nΤα φοβόταν ο πατέρας τα γεράματα, δεν τα΄θελε.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:32 μ.μ. 2 σχόλια:\nΠρώτα στην, περήφανα θλιμμένη, ωραία κυρία απ’ την πρωτεύουσα και μετά στον ξανθό άγγελο που ήρθε, ανάλαφρα, κουνώντας τις φτερούγες της στο παγκάκι.\nΆρχισαν να τιτιβίζουν και οι δυο χαρούμενες. Να μιλάν για μόδα, για beaute, για περιοδικά, για τα μαλλιά τους τα νύχια τους.\nΤου πιστολά του σηκώθηκαν τα καρφάκια κάγκελο…έκανε να φύγει, μα τον παραμάζεψε, η Ρούλα και του κατέβασε την κουπ.\nΤης άρεσε, που τις άκουγε να συζητούν για όλα τα απαγορευμένα στη γιάφκα. Είχε άγνωστες λέξεις. Πολλές. Ήθελε να ακούσει τα νέα. Να μάθει. Να τα πει, ίσως, σιγά σιγά… και στη γιάφκα. Να φέρει δροσιά, αέρα στο αυστηρό στρατιωτικό προφίλ της . Και τον είχαν τον αέρα και τη δροσιά τα κορίτσια, και τα δυο! Μύριζε, όμορφα στο παγκάκι.\nΞεκίνησε να παίζει το «Εκπαιδεύοντας τη Ρούλα», κάνοντας απίστευτα πολλά εισιτήρια. Με πρωϊνές παραστάσεις για το παλιό, σοβαρό παιχνίδι και απογευματινές και, που και που, βραδινές για το νέο. Το ελαφρό!\nΕνθουσιασμός στο φιλοθεάμον κοινό. Με μάτια ορθάνοιχτα το παιδί και η επαναστάτρια και η Ρούλα. Κατάπιναν αχόρταγα τις πληροφορίες, μάθαιναν τις πηγές και ρωτούσαν ακατάπαυστα, ζητώντας λεπτομέρειες, ανατριχιαστικά χαζές τις περισσότερες φορές.\nΥπομονετικά τα κορίτσια! Εξηγούσαν, βήμα βήμα με χαμόγελο και ενθάρρυνση μην τους φύγει το ζαβό και ξαναγυρίσει στα βουνά, απ’ όπου κατέβηκε.\nΆκουγαν, άκουγαν οι θορυβώδεις, άγαρμπες εκπαιδεύσιμες κόρες. Ενωμένες! Ένα τεράστιο αυτί και οι τρεις.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:29 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΈκατσε μόνη της ο πιστολάς να τα σκεφτεί, μπας και τα ξεθολώσει, τα τακτοποιήσει. Τζίφος, χειρότερα, τα παράτησε γρήγορα και κοίταξε κατ’ αλλού…βολικό, όπως πάντα, και κάποιες φορές αποτελεσματικό!\nΣτη γωνία στη βιβλιοθήκη, χωμένο, κάτω απ΄τα βιβλία του Σπάνιου είδε το παιχνίδι της και το άνοιξε. Άρχισε να ξαναδιαβάζει τις οδηγίες. Ξανά και ξανά, μπας και θυμηθεί. Κάτι γινόταν. Το αποφάσισε. Θα πήγαινε. Έστω, μόνο με τις οδηγίες, χωρίς εξάσκηση. Κι ας μου βγει και σε κακό σιγοτραγούδησε σε μια κρίση ελαφρότητας, ασυνήθιστη για τον σοβαρό πιστολά… « Μια μπούφλα , βρε παιδί μου, δε θα’ ναι και γάζωμα! Επιστήμονες είναι οι άνθρωποι. Δεν είναι killers!»\nΠήγε, καταϊδρωμένη στην εξεταστική επιτροπή των παλιών αγαπημένων παιχνιδιών. Τους τα ’πε όλα ότι ήξερε κι ότι καταλάβαινε από διαίσθηση. Την πίστεψαν. Μπήκε στο καινούριο σχολείο.\nΞανά μαθήτρια. Θα το έδινε το παλιό, χαμένο, στοίχημα…\nΣυστήθηκε ως Ρούλα, χωρίς σκέψη, αυθόρμητα.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:27 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤι ‘ν τούτα τα σημαδάκια;) :)) :-ο :( :'( :@..... θα σκάσω η αναλφάβητη!\nΕίχε αρχίσει την τσάρκα στην μπλογκόμπαλα. Είχε πλάκα. Πολύ μπούρου, μπούρου, άλλοτε ανάλαφρο, άλλοτε σοβαρό, θυμωμένο. Άλλοτε, θλιμμένο.\nΑλλά και ενίοτε, ολίγο από ξεκατίνιασμα.\nΚαι άντε το ξεκατίνιασμα το παρατάς και συνεχίζεις.\nΜε τους κώδικες, τα μυστικά τι κάνεις;\nΔιάβαζε κείμενα, που την έκαναν να σφίγγει τα δόντια, να κουνάει το κεφάλι, να γελάει… της μιλούσαν, διάβαζε σχόλια, ήθελε κάτι να πει κι αυτή, να δηλώσει παρουσία να παίξει, να συν…κινηθεί.\nΑλλά δεν ήξερε πως…κι ήταν και κείνα τα σημαδάκια, που τη μπέρδευαν τη ζάλιζαν, την αναλφάβητη γραία.\nΆνω και κάτω τελεία ανοίγω ή κλείνω παρένθεση. Μια ή πολλές φορές. Ερωτηματικό παρένθεση. Άνω κάτω τελεία, τόνος ανοίγω πολλές φορές παρένθεση.\nΆνω κάτω η γραία, μαζί με τις τελείες και ένα τεράστιο ερωτηματικό.\n«Τι’ν τούτα τα σημαδάκια θα μου πει κανάς χριστιανός; Ας ειν’ και πόρνος θα τον ακούσω, μόνο να μου πει.» :))\nΚαι μετά από μέρες θολούρας μια Κυριακή φωτεινή, αφού έκανε πολλαπλές ασκήσεις θάρρους…Ρώτησε ένα μυημένο καλόπαιδο και της απάντησε:\n«Το μεγάλο μου χαμόγελο, Ρούλα!» :)))\nΤο μεσημέρι τα’πε στο καμάρι, μυημένο κι αυτό.\n«Ρόμπα γίναμε, πάλι, Ρούλα.» ήταν η απάντηση. ;)\nΝα’ σαι καλά, βρε καλόπαιδο. Θα το μάθω πού θα πάει; :)))\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 6:35 μ.μ. 4 σχόλια:\nΕπείγουσα κλίση στη γιάφκα! Πίσω, Γιάννη, τα καράβια, για θα μπατάρουμε. Σιγή η γιάφκα…Ξανά…Σιγή…\nΑπάντησαν στην τρίτη κλίση μ ’ένα «Μπα μας θυμήθηκες βλαμμένο;», αρκούντως θυμωμένο. Του κόπηκαν τα πόδια του πιστολά.\nΗ μαύρη αλήθεια ήταν ότι επί αγαπημένου Σπανίου Διαδόχου, δεν ήταν αυτοκόλλητοι, όπως, πριν στη γιάφκα. Στην αρχή ο έρωτας, στη συνέχεια η ψιλοχοντρο ζήλεια του Σπάνιου με το σωματοφύλακα, μετά η γαμημένη καθημερινότητα…ρόιδο τα ‘κανε η Ζαχαρούλα. Αφέθηκε, την πήρε η μπάλα. Την έστειλε στην περιήγηση για τη μαμά πατρίδα. Αφέθηκε κι άλλο. Έγινε ένα με τη μπάλα. Ολοστρόγγυλη και μαλακιά.\nΔεν ερχόταν, συχνά στην πόλη. Κι όταν ερχόταν, δε μίλαγε…μην εκθέσει και το Σπάνιο.\nΜόνο γελούσε με τα «Κι εμείς ερωτευτήκαμε, αλλά δεν τρελαθήκαμε», κομψά απαγγελμένα από την αρχηγό και τα θυμωμένα, τριμμένα στη μούρη, κουραστικά, «Τι θέλεις απ’ τη ζωή μας», «Ξεφορτώσου μας επιτέλους» «Ανίατη περίπτωση» του σωματοφύλακα. Γελούσε, όχι καρκαριστά πια, όπως παλιά, συγκρατημένα. Έπρεπε να κρατήσει και δυνάμεις για τον καβγά στο σπίτι με το Σπάνιο. Κι όσο γελούσε ο πιστολάς, τόσο γινόταν Τούρκος ο Σπάνιος. Το χιούμορ της γιάφκας ήταν extreme. Του φαινόταν περίεργο, επικίνδυνο. Το όφειλε ο πιστολάς…\nΌφειλε να την προστατέψει τη γιάφκα.\n«Πρέπει να σας δω» απάντησε μουδιασμένα στο «Μας θυμήθηκες;»\nΘα εξηγούσε, τώρα, θα τον έδινε το Σπάνιο και θα ρωτούσε και για το θυμό δε θα το ‘παιζε, άλλο Αλέκος. Τα πράματα ήταν κρίσιμα. Δεν χωρούσε χιούμορ.\nΤης άνοιξε ο σωματοφύλακας μ’ ένα γλυκύτερο, μα σουβλερό «Καλώς τηνε κι ας άργησε…πολύ». Η αρχηγός, στην εκ γενετής σοφή μα δύσκολη θέση του Ξαβιέ, τον αγριοκοίταξε και πρότεινε ποτά.\nΗ Ζαχαρούλα ήπιε μονοκοπανιά το πρώτο και ζήτησε και δεύτερο. Τη σέρβιρε ο άντρας του σπιτιού. Ψιλοχαλάρωσε.\nΆρχισε να μιλάει για το μπέρδεμα, τη θολούρα την κρισιμότητα της κατάστασης, να δίνει δειλά, δειλά το Σπάνιο. Την άκουσαν και οι δυο. Με προσοχή, με ενδιαφέρον. Την είδε την αγάπη η Ζαχαρούλα. Χωρίς αγκαλιά, χωρίς κανάκεμα. Είχαν μεγαλώσει όλοι. Ούτε το αγαπημένο της ζευγάρι περνούσε εύκολα, τελευταία. Είκοσι χρόνια δια πυρός και σιδήρου κι αυτοί, γαμώ την πουτάνα μου. Πού κουράγια;\nΚάτι είπε η σοφή αρχηγός για τις καταστάσεις που γίνονται κρίσιμες, αν εμείς τις βλέπουμε έτσι…Δεν κατάλαβε η Ζαχαρούλα.\nΣυνέχισε πιο αποφασιστικά να τον δίνει.\nΚάτι για τις προσωπικές μας επιλογές και το τίμημά τους, μονολόγησε κοιτώντας το πάτωμα…Σα να ψιλοκατάλαβε, κάτι ο πιστολάς, αλλά…\nΜε θάρρος…θα βγει και λάδι ο Σπάνιος.\n«Άφησέ τον! Φύγε, αν δεν αντέχεις, άλλο.» της είπε αυτή τη φορά.\nΆρχισε να τρέμει η Ζαχαρούλα και μαζί και ο σωματοφύλακάς της που δεν είχε μιλήσει ως τώρα…Για αυτήν, για αυτούς, δεν ήταν σίγουρη.\n«Έλα, μωρέ είσαι θυμωμένη. Είναι από καλή πάστα ο Σπάνιος, δικός μας άνθρωπος. Θα το μετανιώσεις. Θυμήσου τον άλλο τον παλιομαλάκα» της είπε, γλυκά, ο σωματοφύλακας.\nΌχι, όχι πάλι τα παλιά…για τα τώρα λέμε. Θόλωσε, εντελώς η Ζαχαρούλα, μαύρο σκοτάδι, πίσσα. Τα μάζεψε κι έφυγε.\nΕίχε στερέψει από επιχειρήματα. Για το θυμό δε ρώτησε. Έπρεπε να κοιτάξει το δικό της.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 6:30 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΆρχισε να τα φωνάζει, να τα κραυγάζει τότε, ο πιστολάς τα επιχειρήματα του. Και να κουνάει τα πιστόλια του. Είχε αγοράσει καινούρια καιρό τώρα, και τα γυάλιζε εμφανώς, μπας και ταρακουνηθεί ο Σπάνιος.\nΤην άκουσε, κάπου πάνω στα δέκα χρόνια, επιτέλους , μαζί με τη γειτονιά που είχε βγει στα μπαλκόνια. Έξαλλος! Για τις κραυγές, για τη γειτονιά και για την έκπτωση του τίτλου. Πρώτη φορά τον έλεγε Σπάνιο, σκέτα. Χωρίς το αγαπημένος και χωρίς το διάδοχος. Μόνο Σπάνιος…\n«Απάλλαξέ με, επιτέλους απ’ τα κωλοεπιχειρήματά σου» της είπε. «Θες να με σύρεις στη μιζέρια, στην ουρά, μαζί με όλους στη διάβαση, να περιμένω; Δε θα ‘μαι σπάνιος, πια!» και την κλώτσησε τη Ζαχαρούλα… με την ατσαλένια περικνημίδα του. Δεν τον έπιανες στον ύπνο, εύκολα το Σπάνιο. Την είχε τη γκαβάντζα του, καλά φυλαγμένη.\n…Στο γκρεμό ο πιστολάς, τελευταία στιγμή πιάστηκε απ’ το μισάνοιχτο αλεξίπτωτό του,. Χωρίς άχνα, με αγωνία, σφιχτά και ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης πρωτόγνωρο.\nΟλοφάνερα, είχε βρει ο πιστολάς! Έπρεπε να το πάρει αλλιώς…Πώς δεν ήξερε, δεν ήταν σίγουρος. Όλες οι super βεβαιότητες της, μεμιάς κατέρρευσαν. Τίποτα πια ξεκάθαρο. Όλα θολά.\nΕίχε αρχίσει, τελευταία να καταλαβαίνει ότι βαριάκουγε ήταν και η ηλικία που το δικαιολογούσε, αλλά και προβλήματα όρασης, πόθεν; Μόνη, μπροστά στο γκρεμό και με προβλήματα ακοής και όρασης. Α.Μ.Ε.Α. ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ!... ή από γεννησιμιού;\nΘυμήθηκε, ο Killer, τον κάλο, τον εκ γενετής, στον εγκέφαλο, που είχε διαγνώσει ο εφηβικός της σωματοφύλακας.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 6:27 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ πατέρας και η μάνα εξέδραμαν για ΣΚ στο πουστοχώρι. Το κωλόσπιτο είχε πάρει νερά και η στέγη ήθελε «συμμάζεμα».\nΔυο 12ωρα, ένα το Σάββατο, ένα την Κυριακή ο μάστορας, η μάνα κι ο πατέρας και…ένα χιλιαρικάκι!\nΈνα συμμαζεματάκι, ένα απ’ τα πολλά…ακούς ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΕ;\nΑφού τελειώσαν το συμμαζεματάκι του Σαββάτου, πήγαν, χώμα κι οι δυο, στο Θόδωρο να τους φιλέψει.\n«Θοδωράκι» του’πε «έφτιαξε η Ασπασία κάτι λουκάνικα με πράσο…μπουκιά και συγχώριο!»\n«Μη, βρε Θόδωρε, μη λες έτσι. Η χοληστερίνη του και τα τριγλυκερίδια έχουν πάει στα ύψη!»\n«Ε…να σας τηγανίσω λίγο λουκάνικο και να το μπερδέψω με αυγά, για πιο ελαφρύ» πήγε να το σώσει ο ταβερνιάρης.\n«Όχι βρε, Θόδωρε και λουκάνικο και αυγά! Δίαιτα είπε ο γιατρός, αυστηρή. Μόνο λίγο λουκάνικο και από λαδερά τι έχεις;» επέμεινε η μάνα.\nΟ πατέρας δεν έλεγε κουβέντα, μόνο κοιτούσε παρακλητικά το Θόδωρο.\nΟ έτερος θαμώνας του μαγαζιού σηκώθηκε και καληνύχτισε το Θόδωρο.\nΠερνώντας δίπλα απ’ το τραπέζι των γονιών, κοντοστάθηκε.\n«Κυρία, συγγνώμη, αλλά άθελά μου σας άκουσα. Η γιαγιά μου. μας έλεγε τότε, πότε μη φας λουκάνικα ουδέτσ’…σκέτα, χωρίς αυγά, γιατί γκαβένισαι! Κάτι ξέραν οι παλιοί κυρία…και πάλι με συγχωρείτε. Άϊντε καληνύχτα και καλό ξημέρωμα» είπε κλείνοντας το μάτι στον πατέρα.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 11:28 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΈτρεχε η Ζαχαρούλα, το γούσταρε το extreme, πανάθεμά σε επαναστάτρια, αλλά για λίγο.\nΛαχάνιασε, κουράστηκε, ζαλίστηκε από το θόρυβο κι από τον κίνδυνο. Και του ‘πε αγάντα και λίγο από τη διάβαση, σιγουράντζα. Δεν άκουσε ο Σπάνιος διάδοχος, συνέχισε να τρέχει και άρχισε να τη σέρνει.\nΠέρασε καιρός, είπε να το ξαναπεί η Ζαχαρούλα, πιο λαχανιασμένη τώρα, «Απ’ τη διάβαση, για λίγο. Κουράστηκα». Λίγο το λαχάνιασμα, λίγο μια σοβαρή παιδική ωτίτιδα του αγαπημένου της, πάλι δεν την άκουσε.\nΞαναπέρασε καιρός…μπάφιασε ο πιστολάς. Κουράστηκε να τρέχει, μόνη πια, ξοπίσω του, να τον κυνηγάει και να περιμένει. Ξέθαψε, πάλι το παιχνίδι της, από το παλιό κάστρο. Προσπάθησε να το ξαναπαίξει. Δε θυμόταν τίποτε. Το παράτησε απογοητευμένη. Δεν ήταν ώρα για μοναχικά παιχνίδια, τώρα.\nΉλπιζε, ακόμα, ήθελε…μαζί… στόκος ο πιστολάς. Άρχισε να εξηγεί στον αγαπημένο της Σπάνιο διάδοχο. Με υπομονή, σοβαρότητα και επιχειρήματα. Ανεξάντλητα!\nΗ γνωστή πόρτα…στη μάπα.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 11:24 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΘόλωσε πολύ γρήγορα η Ζαχαρούλα, όπως είθισται στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Το’ δαν οι εφηβικοί σωματοφύλακες να’ ναι καλά. Την πήραν, μαζί. Στην άλλη πόλη, όπου είχαν ξενιτευτεί και οι δυο για το μεροκάματο…Και της βρήκαν και δουλειά, δίπλα, κοντά. Αναθάρρησε η Ζαχαρούλα. Χαμογέλασε…\n…Και ‘κει στο κουτούκι ντυμένη καρναβάλι με το μαύρο, πλατύγυρο καπέλο της και τα άσπρα- ροζ φτερά της στο λαιμό, ντυμένη γυναίκα για αλλαγή… της ζήτησε την αγκαλιά της. Ο καλός της.\nΚούνησε την ουρά της η Ζαχαρούλα. Στη στολή, δεν ταίριαζε το στρατιωτικό της αμπέχωνο και δεν το φορούσε εκείνη τη μέρα. Η ουρά της φάνηκε…Χάρηκε ο Σπάνιος αγαπημένος, της έβγαλε τα μαύρα γάντια και της φίλησε το χέρι…Λιώμα ο πιστολάς. Αλοιφή δια υποδήματα. Το’ χε το αγόρι, το τρελλό. Το’ χε. Ήξερε να ενώσει δυο μοναξιές.\nΑφέθηκε ο πρώην, τώρα, killer.Τα πούλησε όλα τα όπλα, και ‘κείνη και ‘κείνος τα δικά του. Και τα λεφτά τα’ κάναν γλέντια και νερό που καίει και ταξίδια στη μάνα πόλη και φωτογραφίες πολλές, χαρούμενες, όμορφες, ήρεμες… Όλα, όσα είχαν στερηθεί.\nΞαναζήτησε χρόνο η λιωμένη, πια Ζαχαρούλα, πιο σίγουρη από ποτέ.\nΈστησε αυτί, ο Σπάνιος αγαπημένος της και της τον έδωσε. Εκεί ακριβώς που της έπρεπε και την πονούσε. Της πρότεινε παιχνίδι, μαζί. Πάτησε στα πόδια της η Ζαχαρούλα και του τα ‘δωσε όλα. Αυτά που είχε κι αυτά που δεν είχε, τα υποσχέθηκε…\nΚι άρχισαν να τρέχουν κι δυο. Στην αρχή, μαζί, την κρατούσε από το χέρι, ακόμα και για να περάσουν το δρόμο απέναντι. Πότε από τη διάβαση.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 11:21 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜπροστά στο παράθυρο με το κερί του στο τραπεζάκι, ν’ακούει μουσική και να κοιτάει το σταυροδρόμι να δει τι κάνουν οι άλλοι. Έχει μισή ώρα που έφυγε…το νέο αποδημητικό, αφότου οι πελαργοί εγκατέλειψαν τη χώρα.\nΤο αναζητούμε άπαντες, με το Μπένυ μπροστάρη.\nΟ θορυβώδης μπακάλης της γειτονιάς με το ημιάδειο μαγαζί κατευθύνεται προς το μπακάλικο.\nΞεκλειδώνει και μπαίνει.\nΜαυροντυμένη πελάτισσα μπαίνει κι αυτή, λίγο μετά.\nΟ περιπτεράς βγαίνει απ’ το περίπτερο και παίρνει το δρόμο για το μπακάλικο. Μπαίνει.\nΟ μπακάλης βγαίνει και παίρνει το δρόμο για το περίπτερο.\nΣε κανα εικοσάλεπτο το αυτοκίνητο του μπακάλη παρκάρει έξω απ΄το μαγαζί.\nΒγαίνει ο καφετζής, αφήνοντας το αυτοκίνητο ξεκλείδωτο και αφού παίρνει τα τσιγάρα του, πηγαίνει προς το καφενείο.\nΣε τρία, τέσσερα λεπτά κατεβαίνει απ’ το αυτοκίνητο του μπακάλη η συνοδηγός του καφετζή, το κλειδώνει και πορεύεται σε κατεύθυνση αντίθετη από το καφενείο.\nΟ περιπτεράς επιστρέφει στο περίπτερο, σφίγγει το χέρι του μπακάλη, του δίνει τα τσιγάρα του κι οι δυο αποχαιρετούν τη γυναίκα του περιπτερά που ανεβαίνει στο σπίτι.\nΟ μπακάλης επιστρέφει στο μαγαζί του.\nΤα φώτα ανάβουν στη γειτονιά και σε δευτερόλεπτα ξανακλείνουν, μόνο στο μπακάλικο.\nΣε κανα τέταρτο η πελάτισσα η μαυροντυμένη εξέρχεται του μπακάλικου και τα φώτα ξανανανάβουν.\nΠέντε λεπτά αργότερα σβήνουν τα φώτα του μπακάλικου και ο μπακάλης κλειδώνει το μαγαζί του. Τσεκάρει το αυτοκίνητό του να δει αν είναι κλειδωμένο κι αυτό και χάνεται μες στη νύχτα.\nΑλλαξοκωλιές στη γειτονιά ή δεν είδα καλά μες στη νύχτα;\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 1:26 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΤις επόμενες μέρες άρχισε να λέει η Ζαχαρούλα για το παιχνίδι της με περηφάνια, με ικανοποίηση, με βεβαιότητα. Με την παλιά παραδοσιακή σιγουριά, αυτού που βρήκε την κότα με τα χρυσά αυγά.\nΜα απ’ τη μια το περιεχόμενο των νέων βεβαιότητων δεν ταίριαζε στο mood της γιάφκας. Απ’ την άλλη το βρώμικό της παρελθόν και το απόλυτο contrast άσπρου μαύρου, των προηγούμενων «εφ’ όρου ζωής» και των τωρινών «εφ’ όρου ζωής» πάλι, νέων επιλογών, δεν έπεισαν τους συντρόφους της. Ίσως είχαν τα δίκια τους. Το παρελθόν του πιστολά, μύριζε, ακόμα… Ήθελε το χρόνο της και η γιάφκα.\nΤην κοιτούσαν σαν ούφο οι σύντροφοι ή έτσι της φάνηκε της Ζαχαρούλας; Δεν ήταν σίγουρη. Έλαβε, βέβαια τα συγχαρητήρια, τα μπράβο, αλλά μαγκωμένα, τσιγκούνικα τα ένιωσε… Με απλόχερες υπενθυμίσεις για το παραστρατημένο παρελθόν της.\nΤης θύμισαν τα βασιλικά συγχαρήκια. Οι λέξεις άλλαζαν, μόνο. Η διακύμανση ήταν ίδια, βασιλική. Από το αυστηρό, military στυλ «Ωραία νέα αρχή! Μπροστά, τώρα, για άλλα κάστρα. Πρόσεχε, μην ξαναπέσουμε στα ίδια τα παλιά» έως το γλυκό για τότε, γονεϊκό, του εφηβικού της σωματοφύλακα «Θυμήσου τα πίσω και πρόσεχε! Δεν ξέρω εγώ το βιος μου; Δε θα γλιτώσω εγώ εύκολα από σένα. Προίκα σε πήρα, προίκα μαζί με το μελαχρινάκι μου».\nΤην αγαπούσαν, μωρέ. Την αγαπούσαν πολύ. Το ‘ξερε. Και τους αγαπούσε κι αυτή… Πολύ. Μόνο αυτή η γιάφκα είχε ένα χιούμορ δηκτικό, ίσως για εξάσκηση. Για τα δύσκολα…Και της άρεζε.\nΜα ήταν κουρασμένη. Δεν ήθελε να σχεδιάσει τίποτα, ούτε να σκέφτεται νέα κάστρα. Όσο για τα παλιά τα ‘χε, μαζί. Μπροστά στη μάπα της. Άσε που καθόταν στην ίδια, τη γαμημένη, καρέκλα…Ήθελε μόνο να ξεκουραστεί η Ζαχαρούλα…και μια αγκαλιά. Απλόχερη.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 1:22 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤο χάρηκε ο πιστολάς, άνοιξε το μάτι του και, λίγο, το αερόστατό του, καλά διπλωμένο για χρόνια.\nΓύρισε στην ψωροκώσταινα ικανοποιημένος. Έκρυψε τις μπαλάσκες του στη βαλίτσα, είχε ένα χρόνο να τις χρησιμοποιήσει. Τώρα, έπαιζε κι αυτή. Δεν είχε καιρό για πισώπλατα πιστολίδια σ’ αυτούς που την άφηναν μόνη και γινόταν Λούης…Κράτησε, μόνο το αγαπημένο του σουγιαδάκι, ο killer, κρυμμένο στην τσέπη του…για καλό και για κακό.\nΈψαξε τις τέσσερεις, εφηβικές της συντρόφισσες στην αγαπημένη τους γιάφκα. Τις είχε πεθυμήσει. Ήταν όλες παράφωνες, πολλές φορές και άφωνες στην κραυγαλέα, γκλαμουράτη κουστωδία του παλιού τους σχολείου. Αυτή η παραφωνία και η σιωπή τις ένωσε, τις κράτησε δεμένες, θλιμμένα, θυμωμένα, σφιχτά, μέσα και έξω από το σχολείο. Τόσο σφιχτά που τον πιστολά, κάποιες φορές, τον κατάπινε η γιάφκα…\nΚατέβηκε στα παλιά στέκια με χαρά, με αγωνία να τους βρει, να τους δει…να την δούνε…Ήταν δύσκολα, εκεί, δυο χρόνια.... Τους είχε πεθυμήσει, γαμώτο…πολύ.\nΣτο ίδιο τραπεζάκι, στο αμαρτωλό καφέ, παρήγγειλε και περίμενε. Φάνηκαν απ’ τη γωνία, πιασμένοι χέρι, χέρι. Αγαπημένο ζευγάρι οι εφηβικοί της σωματοφύλακες, της άρεσε να τους βλέπει, τους καμάρωνε. Από κοντά, πάντα, οι δυο τους… Και δίπλα της. Με νοιάξιμο, με αγάπη.\nΕίχαν, για κείνη, ξεχωριστή θέση στη γιάφκα. Η σωματοφύλακάς της, έχαιρε ιδιαίτερου σεβασμού και εκτίμησης από όλο το κλειστό κλαμπ των εφηβικών συντροφισσών. Επάξια είχε κερδίσει τον τίτλο του αρχηγού στη μυστική ψηφοφορία…ένα ψιλολάδωμα το’ ριξε, βέβαια, όπως και η ίδια παραδεχόταν, γελώντας, «μη ξεχνάμε και τις αρχές της φυλής».\nΚι όταν ζευγάρωσε η αρχηγός, υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες, όλες, τον έρωτα στο κλαμπ. Ο φουλ ερωτευμένος, τότε, σωματοφύλακας, τις κοιτούσε στην αρχή, με μισό μάτι ο άνθρωπος, με το δίκιο του. «Τι’ν τούτα τα ζαβά;» πιθανολογούσαν ότι θα αναρωτιόταν. Ρωτούσαν, επίμονα την αρχηγό και ‘κείνη απαντούσε με το γνωστό διφορούμενο χαμόγελο και το ανασήκωμα του φρυδός. Σφίγγα, από παιδί η αρχηγός, δύσκολα της έπαιρνες κουβέντα.\nΜε τον καιρό τις ανέχτηκε, τις έμαθε τις συνήθισε, επειδή, ίσως αγαπούσε τες και η αρχηγός, …δεν ξέρω, πως έγινε. Πάντως έγινε. Ο εφηβικός σωματοφύλακας και των πέντε και τις φρόντισε και τις αγάπησε, πολύ. Όλες.\nΆρχισε να συνοδεύει όλο το τσούρμο της αρχηγού. Μέχρι και διακοπές πήγαιναν, μαζί. Το τσούρμο της αρχηγού και ο σωματοφύλακας. Καμιά φορά ερχόταν κανάς ξέμπαρκος φίλος του για βοήθεια, αλλά λάκιζε σύντομα. Ήθελε επιμονή, κουράγια και κόπο το κουμάντο του τσούρμου. Δεν ήταν εύκολη δουλειά. Τα είχε και τα τρία ο σωματοφύλακας, σε πολύ απόθεμα. Ο τρόπος του ‘λειπε, από παιδί, έλεγε η αδερφή του, αλλά του το σχωρνούσαμε, με αγάπη.\n…Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν στο καφέ, ήπιαν στην υγειά τους και στο σκάσιμο των οχτρών τους, όπως συνήθιζαν. Σαν να μην είχε περάσει ώρα, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, «μόνο, εγώ» μονολόγησε, με πονηρό χαμόγελο ο killer. Θα τους τα πω όλα, για το παιχνίδι για την επιτυχία για την ικανοποίηση. Θα τους αρέσει, θα χαρούν, θα με καμαρώσουν. Αλλά όχι σήμερα…σήμερα είναι ξεχωριστή μέρα. Είναι γιορτή.\nΜαζεύτηκαν και οι έττερες συντρόφισσες. Ήπιαν, τσούγκρισαν, είπαν, γέλασαν, θυμήθηκαν.\nΌλα, πολύ. Όλα μαζί.\nΒγήκε στο μπαλκόνι. Βράδυ.\nΗ ανοιξιάτικη πλάκωση την είχε ξαναβαρέσει. Κατακούτελα.\nΚοίταξε το κίτρινο φως του δρόμου και το βουνό απ’ τα σκουπίδια, εμπρός του.\nΗ φιλενάδα της η Πλάκωση, με το λουλουδάτο εμπριμέ τσιτάκι της, άλλαξε θέση και στρογγυλοκάθισε στο στήθος της.\nΈκανε να κοιτάξει κατ’ αλλού, να ψάξει το φεγγάρι.\nΚυρία, συνάμενη κουνάμενη, με τον κάδο της κουζίνας της ανα χείρας, τη σταμάτησε και συνέχισε να κοιτάει προς το βουνό.\nΗ κυρία πλησίασε το βουνό, έπιασε τον κάδο με τα δυο της χέρια τον αναποδογύρισε και άδειασε τα καλούδια της, χύμα στο βουνό. Τα παρακολούθησε να κατρακυλούν δεξιά αριστερά των πλαγιών και να προσγειώνονται γύρω- γύρω στους πρόποδες. Αποχώρησε, ευχαριστημένη.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 2:33 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕπιχείρηση του ’60 μεγάλη, φημισμένη, ιδιοκτησία σοφού Εβραίου, παλιού εμπόρου. 18 άνθρωποι στο λογιστήριο του, δουλεύουν σκυφτοί, στο γραφειάκι του ο καθένας, παραταγμένοι σε σειρές.\n«Τι τους θες, βρε Μουίς 18 ανθρώπους στο λογιστήριο; Τόσο δεν προλαβαίνετε;»\n« Τζάμπα, Θοδωράκη! Τζάμπα! 7 κατοστάρικα το κεφάλι. Προλαβαίνουμε, αλλά, αφού είναι τζάμπα…δες τι ωραία φαίνονται, ο ένας δίπλα στο άλλο. Σαν στρατιά και μόνο, 7 κατοστάρικα το κεφάλι.»\nΜαγικός αριθμός το 7. 7 οι μέρες, 7 τα θαύματα και 7 τα κατοστάρικα, απαξανέκαθεν!\n«Και δε μου λες, αφεντικό. Τι τις θες και τις πληρώνεις τόσες διαφημίσεις στο ραδιόφωνο στις εφημερίδες, στην πόλη; Αφού όλοι σε ξέρουν, τι τις θες;»\n«Θοδωράκη το Θεό, όλοι δεν τον ξέρουνε;»\n«Ε…ναι, τον ξέρουν.»\n«Τότε…γιατί χτυπάει όλη μέρα το καμπάνα, Θοδωράκη;»\nΟι εμπόροι ‘θέλαν πάντα περισσότερα, απαξανέκαθεν!\nΚι οι φτώχοι, αν ήταν πράγματι, δεν είχαν τίποτα να χάσουν απαξανέκαθεν!\nΠήγε στον τότε Ο.Α.Ε.Δ. ο Θοδωράκης κι άρχισε να φωνάζει, μανιασμένα, ακατάλυπτα. Ούτε ο ίδιος ήξερε τι έλεγε. Τι ήθελε, μόνο ήξερε την κάρτα εργασίας για να πάει να πιάσει δουλειά στο Μουίς. Έπρεπε να την παραδώσει, όπως όλοι οι εσωτερικοί μετανάστατες του καιρού του. Να την παραδώσουν ή να περιμένουν για να τους την εκδώσουν άνεργοι πέντε μήνες, ακόμα και αν, σαν το Θοδωράκη την είχαν βρει τη δουλειά. Όλα εν σοφία εποιούσες, κύριε νομοθέτα, απαξανέκαθεν!\nΦώναξε, χτύπησε και χτυπήθηκε ο Θοδωράκης, ανένδοτος ο υπάλληλος, το λέει ο νόμος.\nΤον άκουσε ο προιστάμενος, πήγε να δει τι τρέχει;\n«Δώστου, δώστου του ανθρώπου την κάρτα να πάει να δουλέψει!»\nNομοταγείς οι δημόσιοι υπάλληλοι. Καλά που από τότε, υπήρχαν και κανα δυο ξέμπαρκοι παρανομούντες, προϊστάμενοι και μη, απαξανέκαθεν!\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 2:28 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΌλες ήταν αργές. Πάντα ήθελαν το χρόνο τους και στην αρχή, ειδικά, κανείς δεν καταλάβαινε. Κανένας δεν τον έδινε. Τι χτύπημα στο πάτωμα, τι παρακάλια, τι δαγκωνιές, τι κλάματα. «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω».\nΚανείς δεν τα περίμενε τα κορίτσια. Όλοι θέλαν το κάτιτις που ζητούσαν, τώρα, και όπως το ‘χαν στο κεφάλι τους. Κι αν δεν το ‘παίρναν, ‘φεύγαν τρέχοντας. Η βασίλισσα, οι δάσκαλοι τους, οι παρολίγον σύντροφοι στη σχολή…\n«Πώς τα κατάφερες, βρε Ζαχαρούλα, όλους να τους παρακαλάνε να μπουν στην Κ.Ν.Ε. κι εσύ να τους ζητήσεις να γίνεις μέλος, όντας φίλος, να σε περάσουν από συνέντευξη…άκου συνέντευξη στα κουτούκια τους γράφανε τους κνίτες και εν τέλει να σε απορρίψουν ως οπορτουνίστρια, με το χαίρεται, γαμώ το μπελά μου, δεν έχει ξαναγίνει. Θα το κυκλοφορήσω ως ανέκδοτο» την κορόϊδευε ο εφηβικός της σωματοφύλακας.\nΟύτε και η Ζαχαρούλα είχε καταλάβει, γιατί τότε…Για το λογάκι για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, για το παλιό της σχολείο, για το στυλ του πιστολά που θύμιζε αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό γουέστερν;\nΔεν είχε καταλάβει η Ζαχαρούλα, μα η πόρτα στη μάπα πόνεσε και τότε, όπως πάντα. «Ίσως, αργότερα» της είχαν πει οι, κατά τα άλλα πολύ συμπαθείς καθοδηγητές, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι, μα έφυγαν τρέχοντας, ή έτσι νόμισε η Ζαχαρούλα…για πού, τι τρέχαν να προλάβουν;\nΠάλι γαμώτο δεν κατάλαβε.\nΌλοι ‘τρέχαν σίγουροι και χαρούμενοι μπροστά να προλάβουν να το, να την, δεν ήξερε, πιάσουν…και η Ζαχάρω και η Ζαχαρούλα πίσω, ιδρωμένες από το επιτόπου τρέξιμο και την αγωνία να κοιτούν δεξιά αριστερά να δουν, τι είναι αυτό που όλοι κυνηγούν;\nΏσπου, κάποια στιγμή η Ζαχαρούλα αποφάσισε να φτιάξει ένα δικό της παιχνίδι .\nΚαι παραδέχτηκε στον εαυτό της, πρώτη φορά στο παλιό κάστρο ότι δεν τα καταφέρνει με τα γρήγορα παιχνίδια, δεν τα ξέρει και τα φοβάται…Και δεν της φτάνουν, δεν τα ευχαριστιέται, γιατί τελειώνουν γρήγορα. Ότι είναι αργή, ότι θέλει το χρόνο της, το ρυθμό της.\nΚαι τα ‘πε στους καινούριους της δασκάλους και την άκουσαν.\nΉταν το πρώτο δικό της παιχνίδι και ‘πέτυχε, δεν έτυχε, όπως όλα τα προηγούμενα που, ασθμαίνοντας έτρεχε να τα προλάβει.\nΉταν σαν εκείνο το πρώτο της Ζαχάρως, με την περπατούρα, όταν της, την πρωτοπήρε ο μπαμπάς της. Αβέβαιο, αργό, προσεχτικό.\nΜόνη, με την περπατούρα…να δίνει εκείνη το ρυθμό και να τα καταφέρνει, να τον ξεπερνάει και να συνεχίζει να παίζει, ένα καινούριο παιχνίδι κάθε φορά.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 2:24 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n«Τι θες Φανή κι ανακατεύεσαι και γίνεσαι κακιά, κάθε μεσημέρι;»\nΚάπου πίσω απ’ το σταθμό.\nΜεγάλη αυλή, κυκλωμένη με ψηλό μαντρότοιχο.\nΔυο σειρές κάμαρες , μια στο ισόγειο και μια στον πρώτο.\nΣε μια του πρώτου, νιόπαντρο ζεύγος διάγει βίον ανθόσπαρτον. Τα άνθη του βίου, τα έχει αναλάβει εξ’ολοκλήρου η μητέρα του άντρα του σπιτιού, η κυρία Φανή με την οποία το έρμο το ζεύγος μοιράζεται την κάμαρα.\nΟ καθείς στον τόπο του… μην παρεξηγηθούμε κιόλας και βγει τ’όνομα στην κυρία Φανή και ποιος μας γλιτώνει;.\nΗ κυρία Φανή στο ντιβάνι της κουζίνας και τα παιδιά στη μια και μοναδική κάμαρη του, περίπου, σπιτιού.\nΤα στόλιζε τα άνθη η κυρία Φανή στο σπίτι, καθημερινώς, εκεί, κατά το μεσημέρι που γυρνούσε ο γιόκας της απ’ τη δουλειά.\nΣκούντημα με τον αγκώνα…«πες της να μη βάζει, τόσο αλάτι στο φαγητό, κάνει κακό στην υγεία», έπεφτε το ροδοπέταλο.\nΝόημα με το μάτι… «Α, παπα θα τους κάψει τους ντολμάδες», μπουκέτο οι μαργαρίτες στο βάζο.\nΤίναγμα του πέτου της ρόμπας… «Χάλια τα σεντόνια, γαργιασμένα», το γλαστράκι με το φούλι στο παράθυρο.\nΚι ο άντρας του σπιτιού που την άκουγε τη μαμά του, την έπαιρνε, παράμερα τη γυναίκα του και της τα’λεγε όλα, για το καλό της για να γίνει καλή νοικοκυρά, σαν τη μανούλα του.\nΘρύλος στη νοικοκυροσύνη η κυρία Φανή!\nΜον’η μέση της δεν την άφηνε να τη βοηθήσει τη νύφη της.\nΑλλά δεν μπορούσε να το καταπιεί το στραβό, θρύλος για!\nΚαι δεν ήταν ένα και δυο. Βροχή τα στραβά της νύφης.\nΜπίρι-μπίρι η κυρία Φανή στ’ αυτί του γιού της και ‘κείνος στ’αυτί της γυναίκας του και πίσω πάλι στ’αυτί της μανούλας.\nΏσπου απηύδηζε η νύφη, απαρατούσε νεροχύτη, ποδιά, μάνα και γιο και κλεινόταν στην κάμαρη.\nΟ γιος πήγαινε ξοπίσω της να την παρηγορήσει, την αγαπούσε τη γυναικούλα του.\nΚι έμενε μόνη στην κουζίνα η κυρία Φανή να μονολογεί.\n«Αχ, Φανή μου. Τι θες κι ανακατεύεσαι και γίνεσαι κακιά, κάθε μεσημέρι;»\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 1:28 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤο διάβασε το ξαναδιάβασε, της άρεσε. Έπαιζε με τις λέξεις. Μπροστά, πίσω, στη μέση. Την έβρισκε τη θέση, που τους άρμοζε.\nΓια ‘κείνην! Χαμογελούσε. Το ξαναδιάβαζε… «Α, και μια τελείτσα θέλει εδώ και παραγραφούλα και σάνβουαρ ένα θαυμαστικούλη, θα του πήγαινε!…Έλα εδώ, εσύ μωρό μου. Έλα, είσαι πολύ μεγάλη, σαν τη γραία, μές στις νιες. Έλα… καλά τα λες, κάτι, ξέρεις εσύ, αλλά, έλα να σου βγάλω τα φτιασίδια να σε μικρίνω…να σε ζωντανέψω. Να σε πω…που φοβήθηκα, τότε.»\nΜιλούσε με τα λόγια της, τις φράσεις, τις παραγράφους. Έπαιζε, όπως η Ζαχάρω με τις κούκλες της στο σαλονάκι τους με το κόκκινο, σιδερένιο σετ του τσαγιού…μόνη.\nΉταν και οι τρεις ενθουσιασμένες με το καινούριο παιχνίδι…Η Ρούλα, από το Ζαχαρούλα και τώρα από το «ανάπηρη-αναπηρούλα», καμάρωνε που τις είχε, πάλι, μαζί.\nΟ γύψος δεν την ένοιαζε. Πονούσε λίγο, άλλα ήταν στο αριστερό χέρι. Οπότε, αυτό, μόνο, το αριστερό, κατά τα λεγόμενα πολλών, μονίμως προβληματικό, έμενε έξω απ΄ το παιχνίδι και απ’ το πληκτρολόγιο, στην άκρη του γραφείου. Η δουλειά γινόταν μια χαρά με το δεξί, αργά, σταθερά και με τα κορίτσια να συμπληρώνουν, να θυμίζουν, να διορθώνουν τη Ρούλα και να το διασκεδάζουν, να λένε «Πες για μας, και για μας», να γελάνε… πότε, πότε και να κλαίνε. Βουβά, ιαματικά…\nΑργά κυλούσε το παιχνίδι, αλλά καμιά τους δεν ενοχλούνταν. Τουναντίον μάλιστα.\nΤαίριαζε και με το γύψο που είχε δώσει στην καθημερινότητα έναν χαλαρό, αργό ρυθμό. Μια γλυκιά, ατσούμπαλη, παιδική καθυστέρηση.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 1:24 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n-Να σου πάρω ένα ποτό; τη ρώτησε, λίγο μετά με χαμόγελο.\n…Ωχ, ωχ, άρχισαν τα όργανα, σκέφτηκε η Ρούλα κι έκανε πως δεν άκουσε.\n-Άλλο, με τον καιρό, εδώ πώς τα πάτε; απάντησε με την ευφάνταστη, σιγουράντζα ερώτηση.\n- Πώς να τα πάμε, όπως τ’ άφησες κι ακόμα χειρότερα. Μπαίνουμε και σ’ επικίνδυνες ηλικίες τα γόνατα διαμαρτύρονται…\n- Ξέρω, ξέρω πολύ καλά, είπε η Ρούλα. Με μπουνάτσες και με μποφόρια, τα γόνατα καλά, ας λέμε ότι, κρατούν.\n-Γι’αυτό σου λέω, ας πιούμε, άλλο ένα κι έχει ο Θεός. Τι θέλεις να σου πάρω;\n- Ένα τζιν με τόνικ θα το’ πινα, ευχαρίστως, ξαλάφρωσε η Ρούλα κι ο Killer τη συνεχάρη από απέναντι για το, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, θάρρος.\nΣηκώθηκε και πήγε στο μπαρ ο ιππότης.\n-Μη χαλαρώνεις, μπεκροκανάτα, είπε στη Ζαχαρούλα που καθάριζε με ικανοποίηση τα νύχια της με το σουγιά. Είπα το ναι, αλλά, ένα ποτό θα πιούμε και τέλος.\nΗ Ζαχαρούλα κούνησε το κεφάλι. Θα σου πω στο σπίτι, Ρούλα, μονολόγησε.\nΤο παιδί δεν κατάλαβε. Το ‘θεμε ή δεν το ‘θεμε το ποτό; Χαιρόμαστε ή δε χαιρόμαστε που μας το πρότεινε ο άνθρωπος; Περίεργο αυτό το παιχνίδι, πολύπλοκο. Δεν ήξερε πώς να φερθεί. Δε μίλησε… και περίμενε, μπας και καταλάβει.\n-Τόσα ξέρεις, τόσα κάνεις, γριούλα. Τώρα, βρε τέλος, τώρα που αρχίζει το ψητό; Α,α, συγγνώμη Ρούλα, ξέχασα, εμείς για τα αξιοθέατα ήρθαμε στην πόλη. Είχαμε και στο παλάτι, τον τελευταίο καιρό, τζιν με τόνικ, σερβιρισμένο από ιπποτικά χέρια, Ρούλα;\n…Ιπποτικά σερβιρισμένο και σε δυο δρόμους, συγκατάνευσε, εσωτερικώς, η Ρούλα βλέποντας τον ιππότη της να έρχεται με τον πάγο και το μπουκαλάκι το τόνικ στον ένα δρόμο και να συμπληρώνει το σερβίρισμα με το τζιν και τη μπύρα του στο δεύτερο.\n-Εδώ, όπως βλέπεις, το ‘χουμε τάμα να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη. Χώρια το τόνικ, χώρια το τζιν, χώρια ο πάγος. Βάλτα, χρυσέ μου όλα μαζί, ρίξε κι ένα ανακάτεμα και μη μας παιδεύεις πάνω, κάτω.\n…Πάει και το ιπποτικό, πάει και το ιδιαίτερο σερβίρισμα. Ίσωμα τα κάνατε κύριε, ιππότα. Τελικά, βάι ιπποτικό πρωτόκολλο, βάι εξωτερικά, αυτή η βαρβατίλα της ψωροκώσταινας ξεπετιέται από παντού, σα Λερναία Ύδρα, παραδέχτηκε σ’ εαυτόν η Ρούλα.\n-Άντε, στη γεια μας, ευχήθηκε, η Ρούλα, αφού αυτοσερβιρίστηκε. Μη το κουράσουμε κι άλλο το παλουκάρι, σκέφτηκε και πάθει και τίποτα.\nΤσούγκρισαν κι άρχισαν να πίνουν με τη Ρούλα αυτή τη φορά να δίνει το ρυθμό. Γρήγορο, συνεχή. Δεν τη χωρούσε ο τόπος, άντε να πιούμε και να φύγουμε. Τα’ παμε όλα. Τι θα πούμε, τώρα; Είχε στρίψει και πολλά. Ράκος η Ρούλα. Διπλό μεροκάματο το σημερινό. Κι ήταν ακόμα δυο η ώρα.\nΣηκώθηκε, χωρίς προειδοποίηση. Έπρεπε. Θα ‘σκαγε.\nΣτάθηκε για λίγο όρθια και τον τσάκωσε….Να την κοιτάει στα μάτια με χαμόγελο και μετά…ζουμ στο λαμπατέρ… κάτω από την τουρλωτή κοιλίτσα της.\nΩχ…ωχ,ωχ,ωχ…πρέπει να του μιλήσει οπωσδήποτε και γρήγορα, μπας και τα πάρει τα μάτια του. Δεν είναι σωστό, γλυκέ μου, εκτίθεσαι, μην κάνεις έτσι.\n-Ε,ε, πρέπει… πρέπει να πάω στην… στην τουαλέτα, συγγνώμη… για λίγο… Ρετάρισε, ελαφρά, η Ρούλα.\nΤο κατάλαβε δεν το κατάλαβε το ρετάρισμα, ποιος ξέρει;\nΕξαφανίσου καλό μου κι ας τις ερωτήσεις…Οι γοφοί, ο ποπός, να;… Μη σκοντάψεις, κακομοίρα μου, καήκαμε… Δε σκόνταψε, γι’ αυτό ήταν σίγουρη. Γι’αυτό το κάτι στην πλάτη της δεν ήταν σίγουρη… Το ιπποτικό βλέμμα; Άντε, ρε ψωνάρα, είπε κι έκλεισε την πόρτα της τουαλέτας.\nΕπέστρεψε με το βλέμμα κατεβασμένο. Αυτή η μοκέτα είχε πολύ ενδιαφέρον, το ελάχιστο, ιστορικό. Δεν μπόρεσε να τη χρονολογήσει, μέχρι το τραπέζι. Τον κοίταξε, μόνο όταν έφερε το ποτήρι στα χείλια της. Καμιά αλλαγή… Στα μάτια και με χαμόγελο.\nΩραίος, που φαίνεσαι, το ξέρεις άραγε, ιππότα;\nΑρκέστηκε στην τελευταία γουλιά και δε μίλησε. Έστριψε ένα τσιγάρο, έτσι για αλλαγή.\n-Να πάμε, σιγά,σιγά, είπε με την πρώτη ρουφηξιά.\nΗ μούντζα έπεσε ασκαρδαμυκτί εξ αριστερών, από πού αλλού;\n- Ναι, να πάμε να κάνεις και τη βόλτα σου.\nΒγήκαν έξω, σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Ο καθείς στη θέση του. Τα γνωστά.\nΣτάθηκε στη γωνία στο πεζοδρόμιο και την κοίταξε να τον πλησιάζει.\nΤου έτεινε, η Ρούλα το χέρι για τη χειραψία του αποχαιρετισμού.\n-Ευχαριστώ, πολύ, για τη συνάντηση. Πέρασα πολύ ωραία. Ελπίζω, κάποια στιγμή…να\n-Μα τι λες; Μετά από τόσα χρόνια…Έναν καφέ… Να ξαναβρεθούμε αύριο. Εγώ μπορώ, μετά τη μιάμιση. Πάρε με στη μία να σου πω που.\n- Εγώ δε, δε… αφού μπορείς… να μη σε, όμως…\nΜέχρι κι ο πιστολάς αιφνιδιάστηκε… η Ρούλα φυσιόταν με τη βεντάλια παρακάτω. Τι να κάνει το παιδί, το άφησαν μόνο του, έπρεπε να μιλήσει.\nΤο άκουσε o ιππότης, χαμογέλασε και το φίλησε το παιδί, μάγουλο με μάγουλο για να το ησυχάσει.\nΤελευταία στιγμή η Ρούλα, κατάφερε να πετάξει τη βεντάλια και να αγκαλιάσει με το αριστερό της χέρι, τη σφιχτή χειραψία.\nΟ δήμαρχος την παραμονή έδωσε στο λαό του σημαίες.\nΤο διαφήμιζε το ραδιόφωνό του, μέρες πριν.\nΈνας φίλος, υπάλληλος του δημάρχου πέρασε από το μαγαζί με τις, δυο του, σημαίες.\nΤου πήρε τη μία.\nΑνέβηκε το μεσημέρι στο σπίτι, γύρισε και ο καταλύτης, έτσι έλεγε τη μικρή του αδερφή, που, απ’ όταν επέστρεψε, είχε αναλάβει ρόλο τοποτηρητή των ισορροπιών στο οικογενειακό τρίπατο.\nΉταν δώρο για όλους.\n«Τον εαυτό σου, πρόσεχε καμάρι μας. Εσένα, πρόσεχε»\nΤην είδε τη σημαία στο τραπεζάκι του σαλονιού. Διπλωμένη, όπως την έδωσε ο δήμαρχος.\n«Τι’ν τούτο;» τον ρώτησε. «Τώρα στα γεράματα θα σπάσουμε την οικογενειακή παράδοση;»\n«Για το γιούρο, για την κούπα, κοπέλα μου. Πως θα πανηγυρίσουμε, χωρίς σημαία;»\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:58 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ ξανθός ουστάς σηκώθηκε πολύ πρωί. Πήρε το κατσαρολάκι του για το μεσημέρι, έβαλε το κεφάλι κάτω κι έφυγε. Κι όπως κατέβασε το κεφάλι εκείνη τη Δευτέρα, που ‘δωσε το λόγο του, το ξανασήκωσε ένα χρόνο μετά, στον ημιεπίσημο αρραβώνα.\nΠελέκημα, πελέκημα, πελέκημα, αμίλητος. Μόνο στο σχόλασμα σήκωνε λίγο κεφάλι για να δει τη φρεγάτα και να τη συνοδέψει στο σπίτι, με τα πόδια. Και στο δρόμο θυμόταν το κρητικάτσι το φίλο του απ’ το στρατό και της σιγοψιθύριζε\n«Θα κατεβώ στο Φόδελε να πάω να βρω το Γκρέκο για να σε κάνει ζωγραφιά φρεγάτα μου. Πάντα μου να σε βλέπω»…\nΚαι έλιωνε η μάνα , γελούσε και περίμενε…\nΌταν έφταναν στο σπίτι την αποχαιρετούσε, τώρα, από την πόρτα της αυλής. Έψαχνε και το νουνό να τον δει στο παράθυρο με το βιβλίο του. Του χαμήλωνε το κεφάλι κι αυτός ανταπέδιδε το χαιρετισμό. Δεν τον καλούσε μέσα. Η δασκαλίτσα ήταν στη μισάνοιχτη εξώπορτα και τους παρακολουθούσε. «Βρε το παπαδάκι, μουλάρωσε! Λες να μην μπει, μέχρι να τη στεφανωθεί; Και τα μαχαίρια μου τι θα γίνουν;»\nΜην ανησυχείς δασκαλίτσα έχεις το λυκάκι. Είστε αχτύπητο δίδυμο οι δυο σας. Εσύ ξέρεις πολύ καλά να την πετάς τη μπανανόφλουδα μπροστά στα πόδια του κι αυτό δεν ξέρει άλλο… από το «να την πατάει» και να γκρεμοτσακίζεται.\nΤο ματς άρχιζε με το κλείσιμο της πόρτας και τράβαγε όσο άντεχε το δίδυμο.\nΚύλησε η χρονιά, μαζεύτηκαν τα λεφτά για τη δεύτερη προίκα ετελέσθη το μυστήριο. Έφυγε και η δεύτερη κουνιάδα για το νέο χωριό της με συγκρατημένη, πολύ συγκρατημένη, αισιοδοξία. Αυτή τη δεύτερη τη δόλια, ούτε τη ρώτησαν. Τα κανόνισε όλα ο μεγάλος. Έπρεπε όλα να γίνουν γρήγορα, μη το ξανασκεφτόταν και το κελεπούρι.\nΣε όλους το είχε διαλαλήσει το μαντάτο ο μεγάλος. Στους συνεταίρους του, στους συνεργάτες…στον ξάδερφο στο χωριό στην αγαπημένη του, μεγάλη αδερφή. Μια συνεχής δήλωση της εν δυνάμει, πια καλέ εν δυνάμει, εμείς όλα μαζί τα κάνουμε, είμαστε δεμένη οικογένεια, αγαπιόμαστε… Μια συνεχής δήλωση της νέας, θεόσταλτης γκαβάντζας…Αλλιώς σε μετράνε στην αγορά, όταν έχεις οικονομική επιφάνεια!\n«Χέζε και δεμάτιαζε», γεια στο στόμα σου βρε δασκαλίτσα. Το ‘χες δει εσύ το όνειρο αλλά, «Kime anlatirsin;» που έλεγε κι ένας πικραμένος γείτονας από την πατρίδα.\nΚαι έδωσες και τη λίρα, για του ονείρου το αληθές, μπας και χαλαρώσει το παπαδάκι και μπει στο σπίτι.\nΚαι το πήγες λάου-λάου στην αρχή, γαμπρέ μας και παληκάρι μου.\nΧαλάρωσε το παπαδάκι, όχι πολύ, την πισινή του την κρατούσε, ένεκα και τα κατηχητικά, αλλά άρχισε να μιλάει για το καινούριο σπίτι στο παλιό.\nΤους παίνευε και το νουνό και τη φρεγάτα και τη δασκαλίτσα την είχε για ανέκδοτο. Του άρεζε του πατέρα να κάνει τους άλλους να γελούν.\nΌλοι γελούσαν με τη δασκαλίτσα και τα καμώματά της κι η μάνα η Λέγκω κι τρίτη κουνιάδα και το μυστικό. Γελούσε πολύ ο μικρός. Ρωτούσε συνέχεια να μάθει τι καινούριο έκανε και τι καινούριο είπε. Και ‘κείνη δεν έχανε ευκαιρία να τον ρωτήσει το γαμπρό τι κάνει το παιδί, αν βρήκε δουλειά και πως είναι στην υγεία του. Από ενδιαφέρον.\nΚι όσο ο πατέρας τα μασούσε, τόσο εκείνη ρωτούσε κι ο πατέρας κοκκίνιζε και ίδρωνε.\nΟ μεγάλος έκανε τους λογαριασμούς του και ρωτούσε μόνο για τον Αμερικάνο. Από ενδιαφέρον κι αυτός.\n«Τα σέβη μου στον καλό νουνό και να τον προσέχεις» ήταν η οδηγία.\nΤην παντρέψαν και την τρίτη την κουνιάδα μ’ένα βλάχο απ’ το πουστοχώρι και επέστρεψε, μόνη στα πάτρια εδάφη, στον άλλο μαχαλά στο σπίτι του πεθερού της.\nΤότε έκανε και την πρώτη της δημόσια, επίσημη εμφάνιση, η φρεγάτα και η Λέγκω τους έδωσε την καλή κρεβατοκάμαρα και άναψε για τη μάνα το καζάνι για να κάνει μπάνιο. Της έδειξε ν’ανοίγει και φύλλο, για την περπατόπιτα. «Να’σαι έτοιμη, κορίτσι μου.» της είπε.\nΕτελέσθη και το τρίτο μυστήριο, βαλαντωμένη στο κλάμα η τρίτη κουνιάδα…από χαρά, είπε ο πεθερός στο καφενείο του πουστοχωρίου.\nΌλα ήταν τακτοποιημένα, τώρα κι ο μεγάλος δήλωσε έτοιμος να γίνει κουμπάρος και να κάνει δώρο και το πλυντήριο.\nΜια αναποδιά του ‘τυχε, λίγο πριν, ανέλαβε εν τέλει ο νουνός τα έξοδα του γάμου και η αγορά του πλυντηρίου αναβλήθηκε επ’αόριστον.\nΠήρε πρέφα η δασκαλίτσα, το’πε το λογάκι της, πιαστήκαν πρώτη φορά με το γαμπρό. Η λίρα άρχισε να βολτάρει από το κομοδίνο του γαμπρού, στο κομοδίνο και στην τσάντα της δασκαλίτσας και τούμπαλιν.\nΚάθε που το’λεγε το λογάκι της η δασκαλίτσα ο πατέρας επέστρεφε τη λίρα στο κομοδίνο της. Έκείνη την έβαζε στην τσάντα της. Κι όταν της περνούσε την άφηνε πάλι στο κομοδίνο του.\nΘυμωμένη έφυγε η δασκαλίτσα, με τη λίρα στην τσάντα της.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:53 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΛέγκω τη λέγαν τη γιαγιά και κείνο και πολλά βράδια , μετά, αποκοιμιόταν σκεφτόμενοι τους άντρες της και κείνους που είχε και κείνους που έχασε, γιατί είχε γίνει ένα μαζί τους. Απ’ ανάγκη.\nΆνοιξε την τσάντα, την πήρε στα χέρια της και την επέστρεψε.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:47 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΒροντάει η πλάση σήμερα,\nΦουσκώνουνε τα πέλαγα.\nΨηλώνουν τα βουνά.\nΤραγούδια και χαρές\n25η του Μαρτιού.\nΤο ‘πε η Φατμά, αργά δυνατά και καθαρά, όπως της έλεγε η anne στο σπίτι που το ‘λεγαν και το ξανάλεγαν τις προηγούμενες μέρες. Έκεί, λίγο στο Μαρτιού, μπερδεύτηκε…ρ-τ- ι- ου…πολλά δύσκολα μαζί, τη μπέρδευαν, αλλά το’πε κι αυτό και ξαλάφρωσε και έλαβε το χειροκρότημα.\nΚατέβηκε από τη σκηνή, πήγε προς την τάξη της…κρυφοκοίταξε τη μαμά της.\nAferin, διάβασε στα χείλη της, συνοδευμένο από φιλάκι χαμογελαστό. Της έκανε και νόημα να φτιάξει τα μαλλιά της.\nΜπήκε στη σειρά της σηκώνοντας το λαστιχάκι στο κοτσίδι της.\nΤην πλησίασε η δασκάλα της, της χάϊδεψε τα μαλλιά και της είπε στ’αυτί «Μπράβο, Φατμά, μπράβο σου! Πολύ ωραία το’πες το ποίημα σου.»\nΣήκωσε η Φατμά το κεφάλι και χαμογέλασε, ευχαριστημένα, στη δασκάλα της, καθώς έστρωνε το λαστιχάκι στο κοτσίδι της.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 8:29 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠοιος να’ναι πρωϊνιάτικα; Άστο θα ξαναπάρει.\nΓυρνάει πλευρό. Κουκουλώνεται και μυρίζει την αγκαλιά του Μορφέα για να την ξαναπάρει, μαζί.\nΚαι’κει που κινούσαν…\nΤο κινητό από το κομοδίνο.\nΓαμώτο, κάτι συμβαίνει.\n«Μαρία, αγουροξυπνημένη σ’ακούω.»\nΆντε, καλέ ιδέα σου, οχτώ παρα πέντε και να κοιμάμαι; Με κλώτσησε η γελάδα στο άρμεγμα και ζαλίστηκα, λιγουλάκι.\n«Τι συμβαίνει κύριε διευθυντά;»\n«Μαρία, εμείς σε στείλαμε για επιμόρφωση και συ κοιμάσαι;»\nΑ και χουμόρ, καλό μου!\n«…Είμαι σκοτεινός τύπος, πολύ σκοτεινός. Μου΄ρχεται έμπνευση, μόνο τις νύχτες, ειδικά όταν βγαίνουν τα φαντάσματα.»\n«Κύριε διευθυντά μ’ακούτε;»\n«Ναι…ναι Μαρία…ήθελα να σε ρωτήσω, έχεις κάνει το σεμινάριο για τους υπολογιστές;»\n«Κύριε διευθυντά δε σας ακούω.»\n«Α, δεν το κανες;»\n«Γιατί με ρωτάτε;»\n«Να, γιατί ήρθε ένα χαρτί προχθές στο σχολείο για τον καινούριο κύκλο και οι υπόλοιποι συνάδελφοι κατέθεσαν αιτήσεις και είπα να σε ρωτήσω και σένα.»\n«Α, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον κύριε διευθυντά, μέχρι πότε μπορούμε να καταθέσουμε τις αιτήσεις;»\n«…Ε…ε, χθες τις έστειλα τις άλλες των συναδέλφων, μέχρι χθες ήταν η προθεσμία»\n«…Ναι, σας ακούω…προσπαθώ…σας ακούω. Κοιτάξτε, αφού είναι έτσι…ίσως καλύτερα, έχω να τελειώσω και την επιμόρφωση που με στείλατε, κατά πάσα πιθανότητα θα μου προκύψει και μια εγχείρηση… μάλλον δε θα προλάβαινα και το σεμινάριο των υπολογιστών. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΥΡΙΕ ΔΙΕΥΘΥΝΤΑ.\n«Εντάξει, Μαρία αυτό σε ήθελα. Γεια σου!»\n«Καλημέρα, κύριε διευθυντά.»\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 8:13 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n- Είμαστε λίγο στριμωγμένα ε; Που να παίρναμε και να φάμε. Ο χώρος είναι πολύτιμος στην πόλη. Α, ρε πατρίδα! Ας πιούμε λίγο μπύρα να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Στην υγειά σου και καλώς ήρθες.\n- Στην υγειά σου Παναγιώτη. Καλώς σε βρήκα. Πάντως και στην πατρίδα έχουμε αρχίσει και στριμωχνόμαστε παντοιοτρόπως τελευταία, προσπάθησε να πιαστεί, η Ρούλα.\n-Δεν έχετε δει τίποτα, εσείς σου λέω, την έκοψε χαμογελώντας. Πώς πήγε η βόλτα στο παλιό κάστρο; άλλαξε την κουβέντα.\n-Αλλαγμένο, περίεργο…πολύ νέκρα, βρε παιδί μου. Πού τότε, γεμάτο μικρούς ιππότες, ζωντανό.\n-Ε, τότε είχαμε 1.500 μικρούς ιππότες και τώρα, έχει δεν έχει 200. Έφυγαν οι δικοί μας από τη γειτονιά του παλιού κάστρου. Όλοι οι νέοι μετακινούνται προς τα έξω. Έξω από την πόλη, εκεί που έφτιαξα το δικό μου κάστρο. Ο κόσμος θέλει να ανασάνει. Εδώ έμειναν, μόνο οι ηλικιωμένοι.\n-Είδα, βέβαια, δυο ιππότες και όντως τρεις, τέσσερις μεγάλους ανθρώπους.\n-Ε, για καμιά κηδεία θα ετοιμάζονταν, είπε γελώντας. Μόνο αυτό κάνουν τελευταία.\nΛίγο black της φάνηκε της Ρούλας, την ξένισε και το γέλιο του, αλλά το προσπέρασε.\n-Για πες εσύ. Πότε έφυγες; του ‘δωσε τη μπάλα.\n- Ένα χρόνο μετά που φύγατε όλοι οι παλιοί σύντροφοι. Το κλίμα είχε βαρύνει, ήδη πριν φύγετε, θυμάσαι…\nΜια χαρά θυμόταν η Ρούλα. Κλωτσηδόν έφυγε από το παλιό κάστρο.\n«Εσύ είσαι σαν και μένα, έχεις μεγάλη γλώσσα. Δε θα περάσεις καλά στη ζωή σου», της είχε πει ο, τότε, αρχιιππότης, ήδη από τον πρώτο μήνα της παραμονής της στο παλιό κάστρο, όταν του παραπονέθηκε, που όλα τα «τερατοϊπποτάκια» ήταν στην ομάδα της.\nΔε συζήτησε καμιά αλλαγή, κάθετος, άξεστος, μπουντρούχος, μόνο κατ’ όνομα ιππότης. «Έτυχε», της είπε.\nΚι όταν τόλμησε να του θίξει την εκρηκτικότητα του μείγματος δέκα «τερατοϊπποτακίων» σε μια εικοσαμελή ομάδα 9χρονων μικρών ιπποτών, της είπε να φύγει, αν δε μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του βοηθού ιππότη. Κι όπως μπήκε, ως δόκιμη, έτσι έφυγε. Δυο χρόνια μετά και με κλωτσιές. Την είχε υπό ασταμάτητη παρακολούθηση. Κι όσο τα κατάφερνε, τόσο την παρακολουθούσε.\n«Περασμένα ξεχασμένα αρχιιππότα, σκέφτηκε η Ρούλα. Καλό μου ‘κανες, με ‘ριξες στα βαθιά.»\nΈνα πράμα μόνο θυμάται από τον αρχιιπότη και την τσιμπάει, ακόμα… Που την παρακολουθούσε από το παράθυρο του γραφείου του, να δει αν, θα τα καταφέρει και με το κυνήγι του αρχηγού. Αυτός παρακολουθούσε και το παιδί έτρεχε με το μαχαίρι στο χέρι και δε βγήκε να βοηθήσει, ο παπάρας, ούτε το συζήτησε ποτέ.\nΝα ‘ναι, καλά ο φωτισμένος ιππότης. Αυτός, βγήκε και κράτησε την υπόλοιπη ομάδα των μικρών ιπποτών, που κοιτούσαν, αποσβολωμένοι, το κυνήγι από την πόρτα του εργαστηρίου των πολεμικών τεχνών… Ποιος ξέρει μπορεί και να τον είχε στείλει ο αρχιιππότης.\n-… Θυμάσαι τον αρχηγό; τον ρώτησε η Ρούλα;\n- Ξεχνιέται ο αρχηγός! Πριν κανένα μήνα ήρθε στο καινούριο κάστρο να με δει. Δεν ακολούθησε τον ιπποτικό δρόμο. Έχει δικό του εργαστήριο κατασκευής ακοντίων, άλλο παιδί. Μου ‘πε σας παίδεψα, τότε… Είναι πολύ καλά. Συμφωνήσαμε να συνεργαστούμε.\nΗ Ρούλα κορδώθηκε, λίγο, σαν γύφτικο σκεπάρνι.\n- Και ο φωτισμένος ιππότης ;\nΣυννέφιασε, λίγο ο Ser John.\n-Δυστυχώς, δεν είναι καλά. Αυτό το καινούριο… το Αλτσχάιμερ. Πήγα να τον δω μια μέρα, δε με γνώρισε, έλεγε ασυναρτησίες. Δε μπόρεσα να μείνω πολύ, στενοχωρήθηκα.\nΓιαλάν ντουνιά, Παναγιώτη, αλλά που να σου εξηγώ. Οι ιππότες δεν πολυσυμπαθάτε και τους γείτονες. Άστο!\nΈβγαλε τον καπνό και έστριψε ένα τσιγάρο η Ρούλα. Περίμενε κάποιο σχόλιο, αλλά ο Ser John, διακριτικός, όπως τότε, δεν είπε τίποτα.\n-Για πες, λοιπόν για το καινούριο κάστρο; του ‘δωσε πάσα η Ρούλα.\nΤι τρίπλες, τι κεφαλιές, τι τακουνάκια! Και τα ‘πε όλα, με λεπτομέρειες για δυσκολίες, για μάχες, για εκστρατείες, για ανακωχές, για τα όπλα τις ασπίδες, τα λάβαρα, για τη δημιουργία… Όλα με ηρεμία, καρτερικότητα και ικανοποίηση.\nΤα κορίτσια νανουρίστηκαν απ’ τη φωνή του και κοιμήθηκαν ήρεμες.\nΚαι η Ρούλα άκουγε, άκουγε και έστριβε το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο ακατάπαυστα, παλεύοντας να καταλάβει το μυστικό…. Και προσπαθούσε να κλέψει κι απ’ τα τρία.\nΕίπε και για τα παιδιά του, λίγα, κοφτά, με ψιλοπαράπονα για τις επιλογές τους.\nΆφησε την κούραση για το τέλος.\n-Καμιά μέρα, βλέπω να με μαζεύουνε από τους δρόμους, είπε χαμογελώντας και πάλι. Εσύ πες μου, τώρα. Τι έκανες, όλα αυτά τα χρόνια;\nΤου ‘πε για την περιήγησή της ανά την ψωροκώσταινα, για τη δουλειά και για το μεταπτυχιακό της, όλα εν τάχυ. Ήθελε να του ξαναδώσει τη μπάλα, μπας και ξαναρχίσει να μιλάει και καταλάβει.\nΤης την επέστρεψε όμως, πάραυτα και ως «καυτή πατάτα».\n- Εσύ, δηλαδή…δεν έκανες, ακόμα οικογένεια;\nΣηκωθείτε, μωρέ καρακαηδόνες! Δεν ακούτε τι ρωτάει; Μόνο, όταν δε σας θέλω μπλέκεστε στα πόδια μου. Που ‘στε τώρα να βοηθήσετε;\nΗ Ζαχάρω, ούτε που κουνήθηκε. Η Ζαχαρούλα πετάρισε, λίγο το βλέφαρο, αλλά γύρισε πλευρό και συνέχισε τον ύπνο της.\nΠάρτο απάνω σου Ρούλα! Γερά και με τσαμπουκά. Το ‘χεις.\n-Φαίνεται, μάλλον πως όλοι οι δρόμοι δεν είναι για…δεν ταιριάζουν σε όλους, του είπε.\nΤελικά είχε καταφέρει να κλέψει κατιτίς κι αυτή.\n-Έχεις χρόνια μπροστά σου…είσαι μικρή ακόμα.\nΟ πιστολάς άρχισε να σιγοτραγουδάει το γνωστό άσμα που, αντί στη μικρή, αναφέρεται στο νινί.\nΒρε καλώς τηνε κι ας άργησε, τη χαιρέτησε η Ρούλα, γελώντας και επανέκαμψε δριμύτερη. Αχ, βρε καλέ μου ιππότη, «και να παντρευτείς θα μετανιώσεις και να μην παντρευτείς θα μετανιώσεις. Και να κάνεις παιδιά θα μετανιώσεις και να μην κάνεις, πάλι θα μετανιώσεις», θυμήθηκε τη σοφή βασιλομήτωρ.\n- Μπα, αυτό το τρένο έχω σοβαρές πιθανότητες να το ‘χω χάσει ανεπιστρεπτί, Παναγιώτη. Αλλά ευτυχώς έρχονται πολλά, άλλα στο σταθμό.\nΓια τον αγαπημένο Σπάνιο διάδοχό της, δεν του είπε τίποτα. Δεν ρώτησε, αφού…\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 8:04 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠροεγχειρητικός έλεγχος- φάση Β- επεισόδιο δεύτερο\nΟ γιατρός της, χτύπησε το χέρι στο γραφείο του, κάτι έπνιξε, μέσα στα δόντια του και στράφηκε προς τον ύψιστο.\nΑν εσύ χτυπάς το χέρι στο τραπέζι, που να χτυπήσω εγώ το κεφάλι μου; Γιατί δε μου πήρες πλήρες ιστορικό γιατρέ μου; 8 φορές, δεν είναι και λίγες; 8 ρημαδοεπισκέψεις σου ‘κανα και σου τα ‘σκασα τα 80 τη φορά και συ ούτε ένα ιστορικούλι, βρε; Ατιμούλικο. Έχε χάρη που σε συμπαθώ, γιατί φαίνεσαι του κλαμπ, με την κοιλίτσα σου και τα μαγουλάκια σου. Πρώτος είσαι, πρώτος γιατρέ μου από καμιά τριαντάδα συναδέλφων σου, που έχω επισκεφθεί. Πρώτος και μόνος εσύ δε σχολίασες, ούτε κατάμουτρα ούτε με υπαινιγμό το ΕΥΡΟΣ μου. Μη με απογοητεύσεις. Παρακαλώ σε.\nΒγήκε στον αέρα η κόρη και πήρε την κατηφόρα σκυφτή.\nΔε σταμάτησε ούτε για να στρίψει τσιγάρο.\nΜόνο να φύγει, ήθελε. Όσο πιο γρήγορα γινόταν.\nΛίγο πριν το πάρκινγκ, σήκωσε το κεφάλι…\nΑσημί, μακρύ αυτοκίνητο, παρκαρισμένο κάθετα , κλείνει το δικό της και τα δυο εκατέρωθεν αυτοκίνητα .\nΤα βρήκαμε τα λεφτά μας!\nΚοντοστέκεται η κόρη και κοιτάζει κι απ’ του σκόρδου κι απ’ του κρεμμυδιού την πλευρά για να εντοπίσει πιθανούς οδηγούς.\nΚαι τις βλέπει.\nΠΑΡΚΙΝΓΚ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΚΛΙΝΙΚΩΝ\nΤα ξαναβρήκαμε τα λεφτά μας και πάμε για κατάθεση, τώρα.\nΓι’ αυτό άδειο το πρωί και γι’αυτό τόσο άνετο και γι’αυτό με λίγη ανηφόρα.\nΈλα, μωρέ, δε μπορεί…κοτζαμάν διευθυντής κλινικής να κλείσει, έτσι καουμπόϊκα τρία αυτοκίνητα. Δε μπορεί, κάποιος εδώ γύρω θα’ναι, σκέφτεται η μωρή σαραντάρα, ελπίζοντας, ακόμα, να μην πληρώσει ακριβά την πρωϊνή της πατατιά.\nΡωτάει τις δυο παρέες στο απέναντι παρκάκι, όχι τις απαντούν.\nΜπαίνει μέσα στην ψυχιατρική κλινική που γειτνιάζει με το πάρκινγκ.\nΔεν μπορεί, κάποιος αλλόφρων ασθενής ή συνοδός…κάπου εδώ μέσα θα΄ναι, τροφοδοτεί τις ελπίδες της η κόρη.\nΡωτάει στο πρώτο γραφείο που είχε ανοιχτή την πόρτα.\n«Όχι δεν είναι δικό μας, αλλά πηγαίνετε όλο ευθεία και πείτε της προϊσταμένης να φωνάξει από το μεγάφωνο να’ρθουν να το πάρουν» της λέει εξυπηρετικότατος και εξίσου πιστός στην ελπίδα κύριος.\n«Μπορείτε σας παρακαλώ να πείτε στο μεγάφωνο για ένα αυτοκίνητο που με κλείνει, εδώ απέναντι;»\nΣουφρώνει το φρύδι η προϊσταμένη και ρωτάει με ύφος υποψιασμένο «Πού εδώ απέναντι…Πού παρκάρατε, κυρία μου;»\n«Ε, δυ…δυστυχώς στο πάρκινγκ των διευθυντών των κλινικών. Δεν το’χα δει» απαντά χαμηλόφωνα η κόρη.\n«Εσείς δεν το’ δατε κι αυτός σας έκλεισε επίτηδες…το κάνουν αυτό. Ποιον διευθυντή κλείσατε;»\n«Α, ούτε αυτό δεν είδατε; Ε, πηγαίντε να δείτε και ελάτε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για σας;»\nΠάει η κόρη στο αυτοκίνητο, βλέπει στο ρείθρο των πεζοδρομίων και των δυο πάρκινγκ ταμπελίτσες σε κάθε θέση, διευθυντής τάδε, διευθυντής δείνα. Θυμάται το πρωινό ΓΚΝΤΟΥΠ.\nΤα περιθώρια για όπισθεν είναι ελάχιστα για κείνην. Μια πιθαμή απέχει ο καθρέφτης του, δεν ξέρω ποιου, διευθυντή.\nΠάει να τον κλείσει, σταματά…κι αν έχει συναγερμό;\nΟΠΙΣΘΕΝ, με θάρρος κόρη.\nΚάνει λίιιγο, όπισθεν, βγαίνει, σκύβει στο ρείθρο…\nΔιευθυντής καρ… μέχρι εκεί φαινόταν. Καρ…Εντάξει καρδιολογικής. Κάνει να φύγει…κι αν είναι καρδιοχειρουργικής; Μέσα πάλι και αφού μονολογεί «Βόηθα Παναγίτσα, μου», ξαναπροσπαθεί.\n«Σιγά, σιγά θα τον χτυπήσεις» ακούγονται φωνές απ’ έξω.\nΜε ψυχραιμία Schumacher, απτόητη η κόρη, συνεχίζει την προσπάθεια και σταματά μια αλογότριχα χοντρή, πριν τον καθρέφτη του διευθυντή.\nΚατεβαίνει, σκύβει Καρδιοχειρουργικής. Κλειδώνει, κάνει να φύγει, ξαναγυρίζει.\n«Βάλτο ξανά μπροστά, καλό μου μην τυχόν και κατέβει ο χριστιανός και μας αρχίσει και στις γρήγορες. Φαίνεται και τσαμπουκαλεμένος ο χειρουργός»\nΠίσω στον εν δυνάμει σωτήρα, την προϊσταμένη της ψυχιατρικής.\n«Ωχ!» βαρύ με την ανακοίνωση της ειδικότητας και την περιγραφή του αυτοκινήτου. «Για να πάρουμε ένα τηλέφωνο μπας και σας γλιτώσουμε.» συνεχίζει αυστηρά η γλυκύτατη προϊσταμένη.\n«Ναι, είμαι η προϊσταμένη της ψυχιατρικής, έχει ο διευθυντής σας ένα ασημί αυτοκίνητο με τις τάδε πινακίδες. Χμ…Ρωτάω, γιατί η κυρία που του πήρε το παρκάρισμα το πρωί είναι εδώ και προσπαθεί να τον βρει.»\nΣιγή για λίγο η προϊσταμένη.\n«Α, μάλιστα, καλά ευχαριστώ πολύ»\nΗ κόρη κρέμεται από τα χείλη της προϊσταμένης.\n«Κυρία, μου είναι σε χειρουργείο…εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς…μπορεί 3, μπορεί 6, μπορεί και 8 ώρες να χρειαστεί…Κοινώς την πατήσατε άσχημα.»\nΕυχαρίστησε η κόρη, έβαλε την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια και αποχώρησε από την Ψυχιατρική.\nΈκατσε στο παγκάκι κι έστριψε τσιγάρο.\nΔυο τρεις τζούρες, βαθιές…\nΤα πρόσωπα άλλων εν δυνάμει σωτήρων παρήλασαν απ’ την κεφαλή της...του καλού της, του γιατρού της…του θεού της.\nΟΧΙ, ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΚΟΡΗ.\nΘΑ ΠΑΩ…ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ...\nΚαι βλέπουμε. Χειρότερα δε γίνεται; Της ήρθε μια εικόνα του εαυτού της μπαταρισμένου με μώλωπες, αλλά την έδιωξε πάραυτα και κίνησε για την καρδιοχειρουργική.\nΕισέρχεται η κόρη στην κλινική.Μαινόμενος ιατρός με πράσινη στολή, τα ψάλλει χονδρά στην προϊσταμένη του.\n«Ωχ,ωχ,ωχ» κάνει η κόρη και κατευθύνεται προς τον καυγά, κοιτώντας αδιάφορα ζερβά, δεξιά.\nΣτο πρώτο ζερβά, εντοπίζει το γραφείο του διευθυντή της κλινικής. Πρώτη, πόρτα στο διάδρομο, ανοιχτή, γραφείο κενό.\nΣταματά λίγο πιο ‘κει απ΄τον καβγά και περιμένει κοιτώντας τα παπούτσια της.\nΦεύγει ο χειρουργός, απομακρύνεται στο διάδρομο και μπαίνει σε ΄κείνη την πρώτη, ανοιχτή πόρτα του διαδρόμου. Την κλείνει, το λιγότερο άκομψα.\n«Μου φαίνεται δε θα το γλυτώσουμε το ξύλο» λέει από μέσα της η κόρη και πλησιάζει την προϊσταμένη.\n«Δυο λεπτά κυρία μου, να τακτοποιήσω, κάτι σημαντικό και έρχομαι».\nΗ κόρη που ελπίζει, ακόμα, να έχει κάνει λάθος στην πόρτα την περιμένει.\nΗ προϊσταμένη της αφαιρεί και την τελευταία ελπίδα…\nΚατευθύνεται με βαριά βήματα προς το τιμωρητήριο.\nΔυο άνδρες, δουλεμένοι άνθρωποι, κατευθύνονται γρήγορα προς το γραφείο του διευθυντή, την ψιλοσκουντάνε στην είσοδο και μπαίνουν, πριν την κόρη, μέσα.\nΚουτί της έκατσε…σαν ανήσυχοι, ζαλισμένοι της φάνηκαν. Κωλονοσοκομεία!\nΒγήκαν πολύ γρήγορα.\nΟ γιατρός κάτι βόλευε στο συρτάρι του. Δεν σήκωσε το κεφάλι του.\n«Καλημέρα, γιατρέ» είπε η κόρη.\nΣήκωσε το κεφάλι ο γιατρός και την κοίταξε πάνω απ’ τα γυαλιά του.\n«Είμαι η κυρία που σας πήρε το πρωί το παρκάρισμα» συστήθηκε η κόρη.\n«Τι να πω…τι να σας πω…ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ;» αναρωτήθηκε τρις ο γιατρός με αυξανόμενη ένταση στη φωνή του.\nΤην πάπια, την πάπια. Άστον να ξεχαρμανιάσει τον άνθρωπο σκέφτηκε η κόρη και συνέχισε να κοιτάει το γιατρό.\n«Εμείς, κυρία μου δεν ερχόμαστε εδώ για δώσουμε φυλλάδια, να προωθήσουμε προϊόντα και μηχανήματα…έχουμε αρρώστους χειρουργεία… μόλις βγήκα απ’ το χειρουργείο και μπορεί να με ξαναχρειαστούν…δεν μπορώ να’ χω στο νου μου το αυτοκίνητο και το παρκάρισμα.» ξεφόρτωσε μια δόση ο γιατρός.\n«Έχετε δίκιο γιατρέ. Έχετε απόλυτο δίκιο…αλλά και’γω δεν ήρθα για καλό εδώ.»\nΓια λίγο σιωπή και δεύτερος γύρος ο γιατρός, όρθιος, τώρα και με τα κλειδιά του αυτοκινήτου του στο χέρι..\n«Τι να σας πω, τι να σας πω…δεν μπορώ να βγω με τα πράσινα έξω…το χειρουργείο συνεχίζεται…δεν μπορώ…»\n«Μπορώ να περιμένω, γιατρέ» είπε χαμηλόφωνα η κόρη πισωπατώντας για να αφήσει το γιατρό να βγει στο διάδρομο.\n«Δε γίνεται να πάρω το αυτοκίνητο, τώρα…δε γίνεται»\n«Μπορώ να σας περιμένω γιατρέ» επανέλαβε η κόρη.\nΣημασία δεν της έδωσε, μπήκε στη διπλανή πόρτα.\n«Μπορείς, να πας να ξεπαρκάρεις το αυτοκίνητο μου για να πάρει η …ΚΥΡΙΑ…το δικό της.» είπε στον συνάδελφό του.\nΤου ‘δωσε τα κλειδιά και απομακρύνθηκε στο διάδρομο.\n«Ευχαριστώ γιατρέ και χίλια συγγνώμη» του φώναξε, σηκώνοντας το χέρι και ακολούθησε το συνάδελφο ποιώντας τη νήσσα, ακόμα μια φορά.\nΟ συνάδελφος προχώρησε μπροστά, με βήμα ταχύ σαν να μην τον ακολουθούσε κανείς.\nΜπροστά στις τεράστιες πινακίδες, επιβράδυνε λίγο το βήμα του και ρίχνοντάς της μια υποτιμητική μισοματιά τη ρώτησε\n«Και γιατί παρκάρατε στη θέση του διευθυντή;»\n«Ζαλισμένη, γιατρέ, θολωμένη, ήρθα για προεγχειρητικό έλεγχο, πρώτη φορά…δεν τις είδα.»\nΠήρε ο γιατρός το αυτοκίνητο, μπήκε η κόρη στο δικό της.\n«Φτηνά τη γλιτώσαμε κόρη, πολύ φτηνά.»\nΠοιος ξέρει τι φάτσα είχε και τη λυπηθήκαν όλοι;\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 6:10 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n…και αφού έγινε και το beaute με κόκκινο πορτοφόλι και κόκκινο νύχι, Δευτέρα πουρνό-πουρνό, πήρε η κόρη το δρόμο για το νοσοκομείο…ασυνόδευτη!\nΤο τοπίο, θολό. Ένα μεγάλο κομμάτι του ουρανού, έτοιμο να πέσει στο κεφάλι της και ένα έττερο, ομολογουμένως μικρότερο, προσγειωμένο…ταμ στο δόξα πατρί της. Συννεφιά, υγρασία και ανοιξιάτικη, αρρωστημένη ζέστη, ολοκλήρωναν το σκηνικό.\nΕκεί στην πύλη παραδόξως, άκουσε το σεκιουριτά να της φωνάζει «Πού πάτε, κυρία;», πάτησε ενστικτωδώς φρένο, κοιτώντας απ’ τον καθρέφτη της με ύφος «Ωχ, τι έκανα πάλι», άρχισαν να κορνάρουν οι από πίσω, ξαναπάτησε γκάζι κι έφυγε.\nΈφτασε στην είσοδο του νοσοκομείου και έκανε δεξιά ακολουθώντας την ταμπέλα για το πάρκινγκ.\n«Να δούμε, που θα το βάλουμε, τώρα;»\nΜόνιμος εφιάλτης το παρκάρισμα για την, με το στανιό, σοφερίνα κόρη.\nΚλεφτή ματιά στο ρολόι του αυτοκινήτου…15 λεπτά εναπομείναντα για το ραντεβού. Δεύτερη κλεφτή ματιά στον καθρέφτη του αυτοκινήτου…κανένας ενοχλητικός από πίσω.\n«Δόξα τον Πανάγαθο!» αισθάνθηκε λίγο καλύτερα.\nΠάρκινγκ για άτομα με ειδικές ανάγκες, δεξιά.\nΈψαξε, για τον ορισμό, στο κιτάπι του θολωμένου της μυαλού, η κόρη.\nΌχι, αποφάσισε! Στα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν συμπεριλαμβάνονται χεσμένες από το φόβο τους σαραντάρες, που δεν έχουν ξανακάνει προεγχειρητικό έλεγχο, γιατί δεν έχουν ξανακάνει εγχείρηση, που ποτέ δεν έμαθαν εκείνο το παιχνίδι με το σκόρδο κρεμμύδι και μπερδεύουν το δεξί με τ’ αριστερό, που έχουν 25 χρόνια δίπλωμα με το στάνιο και μάλλον 15 χρόνια γκόμενο με το στανιό, που κοιμάται ήσυχος στο καναπεδάκι του και μια μέση που κραυγάζει… ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΥΓΡΑΣΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΛΑ ΣΟΥ!!!\n«Δόξα τον Πανάγαθο»…δις…πάρκινγκ, τεράστιο…με δυο αυτοκίνητα ΜΟΝΟ!\nΜπαίνει με τη μούρη, ανάμεσα στα δυο…για παρέα!\nΓΚΝΤΟΥΠ η μάσκα του αυτοκινήτου στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Μικρό το κακό!\nΤελευταία ματιά στο ρολόι. 10 εναπομείναντα!\nΤσάντα, σακούλα με τα βιβλιάρια, κλείδωμα και βουρ στην ανηφόρα, ευτυχώς λίγη.\nΚεντρική είσοδος, πρώτη ερώτηση τζίφος, δεύτερη «Ρωτήστε τις κοπέλες, εκεί», τρίτη στις κοπέλες… «ευθεία το διάδρομο, λίγο δεξιά και από το ασανσέρ στον πρώτο».\nΗ μέση δε θέλει να ακολουθήσει, αφού το γόνατο, σιωπηλό μεν της έχει κλέψει την παράσταση δε. Το κομμάτι του ουρανού στη θέση του στο δόξα πατρί! Τελευταίο και καταϊδρωμένο το στομάχι, παραπονεμένο, γιατί κανείς δεν του δίνει σημασία, δηλώνει κι αυτό παρουσία.\n«Ευτυχώς δεν πάθαμε, τίποτα» σκέφτεται η κόρη και μπαίνει στο ασανσέρ, ευχαριστώντας τον κύριο που της παραχώρησε προτεραιότητα.\nΌχτώ παρά τέταρτο, ακριβώς είναι έξω από το γραφείο της διευθύντριας του αναισθησιολογικού, κατά τις οδηγίες, μαζί με άλλες τέσσερεις, συνασθενείς. Η μία με μπαστούνι, η δεύτερη με πι και οι άλλες δυο με τα βιβλιάριά τους στο χέρι.\nΟΛΕΣ, ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΕΥΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΥΓΙΕΙΣ ΦΙΛΕΣ Ή ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ.\nΤο ισχυρό φύλο απών και στα ένδοξα γηρατειά. Ότι μπορεί ο καθένας σ’αυτό το ντουνιά.\nΤρία τέταρτα αργότερα, με το πολυπόθητο παραπεμπτικό στα χέρια, κατευθύνεται στα εξωτερικά ιατρεία.\nΤου Κουτρούλη ο γάμος και η κόρη ως συνήθως καλεσμένη!\nΠαίρνει χαρτάκι από τον κύριο που, φιλότιμα, προσπαθεί να βάλει σε σειρά τους έττερους καλεσμένους του Κουτρούλη.\n158η καλεσμένη στη σειρά!\nΑφού ρωτάει το συμπαθέστατο κύριο ποιος καλεσμένος σερβίρεται, τώρα, και της δείχνει τον 128ο, παίρνει την άδειά του, η κόρη και βγαίνει έξω να κάνει τσιγάρο.\n… «Και να μην τα πολυλογούμι», που έλεγε κι ο ξάδερφος του πατέρα της, μετά από ωριαία αναμονή, βρίσκεται, καθισμένη, στην τελευταία, ελπίζει αναμονή, έξω από τα ιατρεία των αναισθησιολόγων και των ορθοπεδικών.\nΔηλώνει παρουσία στο νοσοκόμο που ρυθμίζει την, εκεί, κίνηση και κείνος τη γράφει στη λίστα των νέων καλεσμένων και τις δίνει να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο με όλες τις αμαρτίες του παρελθόντος και του παρόντος.\nΥπέρταση – φαρμακευτική αγωγή\nΘυρεοειδής- φαρμακευτική αγωγή\nΤάση για μεγαλοκαρδία\nΠαλιό ιστορικό μυοκλονικής επιληψίας\nΥπογράφει η κόρη και περιμένει.\nΜια ώρα, μετά ακούει το ονοματάκι της.\nΠέμπτη πόρτα αριστερά της λέει ο νοσοκόμος.\n10 και 30.Pa mal, pa mal, μονολογεί η κόρη.\nΣτις 11 και 30 και αφού η αναισθησιολόγος, πήγε στην τουαλέτα, γύρισε, εξυπηρέτησε δυο παλιές γνωστές και έδωσε προτεραιότητα σε μια κυρία που ήρθε μετά την κόρη λέγοντάς, αυστηρά «Η κυρία είναι το μόνο προγραμματισμένο ραντεβού, όλες οι άλλες είστε εμβόλιμες», κάθισε στην πολυπόθητη καρέκλα, μπροστά στο γραφείο της, και της έδωσε το ερωτηματολόγιο.\n«Δεν μπορούμε…δεν γίνεται κυρία μου να προχωρήσουμε σε προεγχειρητικό έλεγχο και σε επέμβαση βραχείας νοσηλείας, εφόσον έχετε ιστορικό μυοκλονικής επιληψίας. Θέλουμε, πρόσφατο νευρολογικό έλεγχο για να μπορέσετε να κάνετε την αρθροσκόπηση.», ήταν το πόρισμα.\n«Ε, να τον κάνουμε τον νευρολογικό έλεγχο…Πού να περιμένω για να με δει ο νευρολόγος;» ρώτησε…αφελώς, η κόρη.\nΧαμογέλασε με συμπάθεια η αναισθησιολόγος.\n«Ε… σε μας…θα πρέπει να περιμένετε, αρκετά…ένα με δυο μήνες, ανάλογα τα ραντεβού. Καλύτερα να δείτε τον παλιό σας γιατρό…και δώστε και το πόρισμα στο συνάδελφο ορθοπεδικό. Η αρθροσκόπησή σας αναβάλλεται. Εύχομαι όλα να πάνε καλά.»\n«Κι εγώ…» της ανταπάντησε η κόρη.\n«Εύχομαι και ελπίζω.»\nΤο κάποτε ωραίο, κεντρικό καφέ- μπαρ ήταν φουλ, ανδροκρατούμενο και ψιλοντεκαντάνς.\n60φευγάτοι γηγενείς, με παλιοκερήσια κουστούμια, το στυλ ήταν ανέκαθεν ιδέα στην πόλη, κουβέντιαζαν μπροστά σε βαρελοπότηρα μπύρας. Δυο τρεις κουλοχέρηδες, μπας και… μια μόνη ηλικιωμένη κυρία που έβριζε φωναχτά, τον καθρέφτη της και ένας μπάρμαν με άσπρο πουκάμισο, πριν από πολύ καιρό, και χρυσό δόντι. Εντυπωσιακός πολυέλαιος και, δόξα τον Πανάγαθο, Rolling Stones μουσική υπόκρουση. Άγρια δύση σε ημικατάρευση!\nΟ πιστολάς στο στοιχείο του, έχοντας και το ηλικιακό προβάδισμα σε σχέση με τους θαμώνες, σημάδευε τον πολυέλαιο, να γίνει λίγο σαματάς, βρε παιδί μου, να θυμηθούμε τα παλιά. Το παιδί και η Ρούλα κοιτούσαν πίσω. Την πόρτα. Η μια δείχνοντας με το δάχτυλο και γκρινιάζοντας «Πάμε να φύγουμε » και η άλλη αμίλητη.\n- Δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ας όψεται η μετακόμιση είπε ο καλός ιππότης, προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.\n- Άχουτο, το καλό μου ήθελε κάτι καλύτερο για την πρώτη μας συνάντηση είπε, μελιστάλαχτα η πριγκιπέσσα από μέσα της και «Δεν πειράζει» από έξω της, με χαμόγελο συγκατάβασης.\n-Να πάμε προς τα μέσα, γιατί εδώ δεν καπνίζουν ή μήπως το ‘κοψες, είπε γελώντας. Φανατικός αντικαπνιστής, την πείραζε και στο παλιό κάστρο που κάπνιζε σαν αράπης.\n- Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, δε λένε; Αντέτεινε η Ρούλα.\nΣα να ζεσταίνονταν λίγο, λίγο.\nΗ Ρούλα προχώρησε προς τα μέσα.\n- Στάσου, που πας; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Εδώ τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Μόνοι μας παραγγέλνουμε, μόνοι μας σερβιριζόμαστε. Ευτυχώς, εσύ έφυγες νωρίς… Τι θέλεις να σου πάρω; Φαγητό, ποτό;\nPa mal, pa mal …όμως, όχι, όχι, καλό μου ποτό… λάου- λάου. Άντε και θα πιούμε ένα, μετά πως σταματάμε;\n-Ένα καφέ σε παρακαλώ.\n- Καφέ; Μόνο; Να σου πάρω κάτι να φας; Δεν πεινάς;\nΝα το θεωρήσω υπαινιγμό για το physic μου, κορίτσια, που με ρωτάει αν πεινάω στις δώδεκα;\n- Όχι, τήρησα το τοπικό έθιμο. Έφαγα το πρωί κι έχω και ποδαρόδρομο, μετά, ως τρελός τόριστ που είμαι.\n- Και πού θα φας, μετά… πάρε κάτι, τα βάζουμε και σε φωτογραφίες εδώ. Να εκεί πίσω απ’ τον μπάρμαν. Δε μοιάζουν πολύ με τις φωτογραφίες τα αληθινά, μα συνηθίζει ο άνθρωπος.\n-Αχ, μωρέ τι γλυκός… και ‘γω που νόμιζα… μη, καλό μου, μην είσαι τόσο περιποιητικός… πονάν τα χέρια μου από το γυάλισμα το χθεσινό, είπε η Ρούλα κάνοντας, ζήλια- ζήλια στον πιστολά. Για να μάθεις να λες ότι ήρθαμε για ένα πήδημα. Καλά σου ‘λεγε η βασιλομήτωρ «Απόπατο τον έκανες τον στόμα σου, παιδάκι μου».\n- Άντε, μωρή χοντρή, έβαλε τα μεγάλα μέσα ο killer. .« Είδε πόση είσαι και είπε να σε ταϊσει ο άνθρωπος, μην έχει και τύψεις.»\nΗ Ζαχαρούλα ήξερε, ότι η Ρούλα έκανε φιλότιμες και συνάμα αγωνιώδεις προσπάθειες να το παίξει άνετη, με τις πανταχού παρούσες καμπύλες της.. Την είχε δει να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να του κλείνει τσαχπίνικα το μάτι, λέγοντάς της «Φτου σου, κοπελάρα μου».\nΜόνο, όμως ανφάς! Το προφίλ το απέφευγε, όπως ο διάολος το λιβάνι. Την είχε δει, τελευταία να βάζει, νωχελικά κρέμα, μετά το μπάνιο και στα πιο τρωφαντά της πιασίματά, και ζήλευε. Που τέτοια μεγαλεία επί των ημερών της. Αλλά εκείνο το χοντρή, ήξερε ότι δεν το άντεχε, ακόμα. Την είχε γεννήσει, ο killer, τη Ρούλα.\nΗ Ζαχάρω που ξερογλειφόταν, βλέποντας τις φωτογραφίες, ακούγοντας τον καυγά και την… κακιά λέξη, έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια και ασχολήθηκε με τα κορδόνια της.\nΕίχε τον τρόπο της, όμως αυτή, θα τους εκδικούνταν τους μεγάλους, θα πήγαινε να φάει, μετά. Θυμωμένα και κρυφά.\nΜονίμως πεινασμένο αυτό το παιδί, καλύτερα να το ‘ντυνες, αν έβρισκες νούμερο, παρά να το τάιζες. Όλα οδηγούσαν, καταλάγιαζαν, λύνονταν στο ψυγείο. Καυγάς ψυγείο, αγωνία ψυγείο, στενοχώρια ψυγείο, μοναξιά ψυγείο, βαρεμάρα ντουλάπι με τα γλυκά για αλλαγή…\n… Σαν τους πουτσούλες, έτσι έλεγε το ισχυρό φύλλο η βασιλομήτωρ. « Αχ, κόρη μου, αφού τους ξέρεις που τους χάνεις που τους βρίσκεις στην ταβέρνα. Χαίρονται στην ταβέρνα, θυμώνουν στην ταβέρνα, κουράζονται στην ταβέρνα, γεννάει η γυναίκα τους στην ταβέρνα, πεθαίνει η γυναίκα τους… πάλι στην ταβέρνα».\n…Η πιθανότητα να είναι συνηθισμένος ο ιππότης να τρώει , εκεί γύρω στις δώδεκα, κατά την τοπική συνήθεια, να μη γουστάρει να τρώει κατά μόνας, να θέλει να πιει και μια μπύρα γιατί είναι κι αυτός χαρούμενος, μα και αμήχανος ( αγχωμένος; Απαπα!) με τη συνάντηση δεν έπαιξε σε κανένα από τα τρία κεφάλια. Ούτε στο παιδικό, ούτε στο εφηβικό, ούτε στο ενήλικο.\nΉθελα να ‘ξερα τι σας μαθαίνουν τόσα χρόνια στα σχολεία;\nΤα κορίτσια προχώρησαν στα ενδότερα. Ο ιππότης, με τη μπύρα του στο χέρι, διάλεξε το τραπέζι και τη θέση. Στο καναπεδάκι και με την πλάτη στον τοίχο. Η πριγκιπέσσα ακολούθησε, με τον καφέ της και κάθισε στην καρέκλα απέναντί του.\nΤης ήρθε μια πλάκωση!\nΆβολη στενή η καρέκλα, τα νώτα της εκτεθειμένα, φάτσα στον τοίχο. Αριστερά του τραπεζιού κολλητά με την πλαϊνή καρέκλα ένα καφασωτό σαν αυτά των σουλτάνων να κρύβει το μισό μαγαζί και το χειρότερο… θεόστενο, μικρό τραπέζι.\n-Γουάου Ρούλα. Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια εξ αμφοτέρων, για να μην ακουμπηστείτε. Κύριε ιππότα, τα συγχαρητήριά μου, ξέρεις να διαλέγεις. Τη στρίμωξες την πριγκιπέσσα είπε ο εξυπνάκιας, που δεν ήταν του ντελικάτου, αλλά του βουρ.\n-Αυτό το σκατό όλα τα βλέπει. Όντως τα γόνατά τους ακούμπησαν, έτσι, όπως έκατσε η Ρούλα. Όχι, όχι δε γίνεται έτσι. Θα σε ξεπατηκώσω πιστολά.\nΈλαβε μια κλίση προς τα αριστερά, έβαλε το ένα της πόδι στην πλαϊνή της καρέκλα και το άλλο ξέφυγε, έτσι, διαγώνια, από τα ιπποτικά χωράφια.\nΚαθόλου πριγκιπικό αυτό το πόδι στην καρέκλα, αλλά σίγουρα πιο άνετο και προπάντων πιο ασφαλές. Αισθάνθηκε καλύτερα. Του χαμογέλασε. Την κοιτούσε. Έκανε να απλώσει και το δεξί της χέρι πάνω στο τραπέζι να χαλαρώσει τελείως….Όπα, όπα πριγκιπέσσα…\nΠολύ κοντά πάλι. Το μάζεψε. Διάλεξε, εν τέλει, έστω, το πριγκιπικό σταύρωμα για την αρχή.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 5:56 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜπήκε στο μαγαζί και ζήτησε το υποκατάστατο.\nΤης έβγαλε ο, αρκετά μεγαλούτσικος, κύριος, μερικά πορτοφόλια πάνω στον πάγκο.\nΆφησε η κόρη την πάνινη οικολογική της σακούλα με τις εξετάσεις και τα βιβλιάρια, πάνω στον πάγκο, πιο ‘κει από τα πορτοφόλια.\nΆρχισε να τα περιεργάζεται, να τα ανοίγει, να μετράει θήκες…\n«Ξέρετε είδα στη βιτρίνα και ένα ακόμα κόκκινο με μια καρδιά στο άνοιγμα…δε το φέρνετε κι αυτό να το δούμε…μου φάνηκε λίγο μικρό, αλλά ας το δούμε κι αυτό»\nΟ κύριος πηγαίνει στη βιτρίνα.\nΕπιστρέφει φέρνοντας δυο κόκκινα πορτοφόλια.\n«Υπάρχει και μεγαλύτερο μέγεθος»\n«Α, πολύ ωραία, ίσως αυτό να βολεύει καλύτερα…»\nΔεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της η κόρη την έκοψε ο έμπορος…\n« Όταν έφυγα για τη βιτρίνα, έβγαλα 8 πορτοφόλια, τώρα τα μετράω και είναι 7…»\nΤον κοιτάει αποσβολωμένη η κόρη, μένει σιωπηλή για λίγο και αφού ξαναβρίσκει τη λαλιά της, του λέει: «Λάθος θα μετρήσατε!»\n«Όχι, δε μέτρησα λάθος, είμαι πολύ σίγουρος ήταν 8 και τώρα είναι 7. Να δω λίγο την τσάντα σας;» ρωτάει ρητορικά και ανοίγει την πάνινη σακούλα… και χώνει την κεφάλα του μέσα… ναι μέσα στην τσάντα σαν τα καρτούν, μην τυχόν και η κλέφτρα κόρη το ‘χει κάπου,…στη μια και μοναδική θήκη της πάνινης σακούλας, κρύψει το γαμημένο καινούριο, κόκκινο πορτοφόλι.\nΔε θα - το βρεις!» τραγουδάει η κλέφτρα κόρη, περιμένοντας να δει ως, πού θα το φτάσει ο έμπορος.\nΒγάζει ο καραμαλάκας, απογοητευμένος, την κεφάλα του από την τσάντα και την κοιτάει περίλυπος…\nΤώρα θα σε τσακήσω, παπάρα! μονολογεί η κόρη.\nΤον κοιτά ίσια στα μάτια και του μιλά, ήρεμα και αργά.\n«Ωραία… είδατε τη μια τσάντα μου και το πορτοφόλι που ψάχνετε δεν είναι, μέσα… Έχω, όμως κι αυτή τη τσάντα στον ώμο μου που είναι μισάνοιχτη…Θέλετε να την ανοίξω κι αυτή να τη δείτε;»\nΖουμ στη δεύτερη τσάντα ο έμπορος, με ύφος παιδιού που θέλει το γλυκό από το βάζο και δεν το φτάνει.\nΤον ψιλολυπήθηκε η κόρη.\nΆρχισε να ρετάρει ο έμπορος και να ανεβοκατεβάζει τα μάτια του από τα πορτοφόλια του στην τσάντα του ώμου της.\n«Ε…δε, δε…εγώ, ξέρετε να…τη δουλειά μου…τη δουλειά μου θέλω να κάνω, την οικογένειά μου…τα παιδιά μου…»\n«Εσείς τη δουλειά σας και την οικογένειά σας και ‘γω την αξιοπρέπειά μου…όσο γίνεται» απάντησε η κλέφτρα.\n«Φαίνεται δε μέτρησα καλά…γεράματα, βλέπετε…συγγνώμη…» προσπάθησε να το σώσει ο γηραίος εμποράκος.\n«Εντάξει, αφήστε το…»\nΣκέφτηκε να φύγει η κόρη…\nΌχι, όχι δε θα γλιτώσεις, έτσι εύκολα απ’ τα νύχια μου. Θα συνεχίσεις να με σερβίρεις και να πουλάς τις συγγνώμες σου για να κάνεις τη δουλειά σου, για την οικογένειά σου, παρακαλώντας με να αγοράσω το κόκκινο πορτοφολάκι σου. Και θα φτάσει η ώρα της τιμής, που τιμή δεν έχει και χαρά σ’όποιον την έχει και η κλέφτρα κόρη θα κάνει και το παζαρλίκι της και θα το τραβήξει…ως τη βρύση θα σε πάει εμποράκο κι αν δεν της κάνεις το χατήρι θα σ’αφήσει, τότε, σύξυλο μπροστά στα πορτοφολάκια σου να τα μετρήσεις με την ησυχία σου…\nΛάθος ώρα εμποράκο, λάθος ώρα διάλεξες να την κάνεις την πατατιά. Όλο τον πόνο, το φόβο και το θυμό της κόρης για την εγχείρηση θα τον εισπράξεις… CASH!\nΣυνέχισε να τα κοιτάει τα πορτοφολάκια, αργά, βασανιστικά αργά…\n«Συγγνώμη, με συγχωρείτε, πώς έγινε…δεν τα μέτρησα καλά…»\n«Δεν είπαμε θα το αφήσουμε, θα προσποιηθούμε ότι δεν έγινε…θα το ξεχάσουμε;» του είπε η κόρη, σφάζοντάς τον με το μπαμπάκι, ξανά.\n«Δίκιο έχετε, καλά λέτε να το ξεχάσουμε» είπε ξαλαφρωμένος ο εμποράκος, σίγουρος, μάλλον ότι θα την κάνει την πώληση και τη δουλειά του.\nΜη χαλαρώνεις, καλέ μου εμποράκο…όχι ακόμα.\n«Λοιπόν αυτό μου αρέσει…» είπε η κόρη…και ο εμποράκος…άρχισε τα …σάλια…\n«Πολύ καλό, δερμάτινο, μάρκα…καλή επιλογή…κυρία μου…»\n«…Και η τιμή του;» ρώτησε η κλέφτρα κόρη, κρατώντας το καρτελάκι που έγραφε 48 ευρώ.\n«Για σας και επειδή…καταλαβαίνετε…επειδή…»\n« Ναι, τι καλύτερη τιμή μπορείτε να κάνετε;» τον έκοψε η κόρη, μην τυχόν ακούσει «και επειδή σας συμπάθησα», γιατί δε θα τη γλίτωνε τη μπούφλα ο εμποράκος.\n«Για σας 43 ευρώ» είπε ο εμποράκος, χαμογελαστός, ευχαριστημένος με τον εαυτό του, για την πολλή καλή προσπάθειά του.\nΠήρε η κόρη το πορτοφόλι στα χέρια της για να τον σιγουρέψει παραπάνω και σήκωσε το κεφάλι, ξανακοιτώντας τον, μετά από ώρα, στα μάτια.\n«Σαράντα ευρώ, μπορώ να σας δώσω» του ‘πε η κόρη, ελπίζοντας ότι θα αρνηθεί και θα πραγματοποιήσει την πρότερη θυμωμένη φαντασίωσή της.\n«Χωρίς απόδειξη, εντάξει» της είπε χωρίς καμιά σκέψη ο λυκέμπορος.\nΔιπλή χαρά για την κόρη, δυο φαντασιώσεις μια για τον εμποράκο και μια για την κολωεφορεία!\nΤον πλήρωσε, έβαλε το καινούριο κόκκινο πορτοφόλι στην τσάντα της κι έφυγε.\nΔεν ευχαρίστησε, ούτε ο εμποράκος, ούτε η κλέφτρα κόρη.\nΜπήκε στο αυτοκίνητο…χαρούμενη, θλιμμένη, μπερδεμένη, νικήτρια, χαμένη…δεν ήξερε.\nΤο μόνο που ήξερε ήταν ότι ήθελε να απομακρυνθεί απ’ το κωλομάγαζο, που προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του…για την οικογένειά του…για τα παιδιά του.\nΠροχώρησε, λίγο με τ’ αυτοκίνητο, βρήκε πιο κάτω παρκάρισμα…έκανε αριστερά…άναψε alarm και τσιγάρο.\nΠήρε βαθιά ανάσα κι άρχισε να αδειάζει το παλιό ροζ ταλαιπωρημένο πορτοφολάκι της.\nΛεφτά λίγα, αποδείξεις πολλές, κάρτες, πολλές ανενεργές, μία ντούρα, χαρτάκια διάφορα, το φλουρί από τη βασιλόπιττα…όλα χύμα στο κάθισμα του συνοδηγού.\nΈκατσε και τα κοίταξε για λίγο…τι να κρατήσω, τι να πετάξω…το μόνιμο δίλλημα…\nΜε την σίγουρη απάντηση…\nΔε θα πετάξω τίποτα…τι το πήραμε κοτζαμάν καινούριο, κόκκινο πορτοφόλι;\nΠήρε την τρομερή της αγορά στα χέρια και άρχισε να αδειάζει, με ευλάβεια, όλα τα διαφημιστικά χαρτάκια του καινούριου κόκκινου πορτοφολακίου. Ατελείωτα!\nΚι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…χύμα κι αυτά στο κάθισμα του συνοδηγού…Τελειώσαμε επιτέλους;\nΚαι μια τελευταία θήκη…\nΚάρτα άσπρη με φωτογραφία έγχρωμη, ολοκαίνουρια με τις σφραγίδες της, με τα όλα της.\nΚΑΡΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ ΕΙΣΟΔΟΥ\nΗΜΕΡ. ΛΗΞΗΣ 2010\nΑ, το ρουφιάνο, τον κλεπταποδόχο! Που για τη δουλειά του την οικογένειά του τα παιδιά του, τα κάνει όλα.\nΤο κλαίει η γυναίκα το ολοκαίνουριο πορτοφόλι της και την κάρτα της, μαζί.\nΡΟΥΦΙΑΝΟΕΜΠΟΡΑΚΟ, ΕΝΤΙΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗ\nΘα σου τη φυλάξω συναδέλφισσα την κάρτα. Ο κόσμος είναι μικρός, μπορεί και να συναντηθούμε. Και θα σου εξηγήσω, θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω…πως δεν ήμουν εγώ η κλέφτρα κόρη. Ελπίζω να με πιστέψεις.\nΑναρτήθηκε από roula karamitrou στις 8:36 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


Ξενοδοχεία κοντά σε Hospital Pantai Ladies Toilet - Βρείτε προσφορές ξενοδοχείων\nΞενοδοχεία κοντά σε Hospital Pantai Ladies Toilet\nTaman Ipoh, Μαλαισία\nHospital Pantai Ladies Toilet\nΤο Skyscanner hotels αποτελεί έναν γρήγορο, δωρεάν και απλό τρόπο να οργανώσετε τη διαμονή σας κοντά σε Hospital Pantai Ladies Toilet. Με μερικά κλικ, μπορείτε εύκολα να κάνετε αναζήτηση, να συγκρίνετε και να κάνετε κράτηση ξενοδοχείου κάνοντας κλικ απευθείας στην ιστοσελίδα του ξενοδοχείου ή του ταξιδιωτικού πράκτορα. Δεν προστίθενται οποιαδήποτε τέλη στη διαμονή σας εάν κάνετε κράτηση μαζί μας.\nΓια να ξεκινήσετε, απλά προσθέστε τις ημερομηνίες που έχετε επιλέξει για να ταξιδέψετε στο παραπάνω πλαίσιο αναζήτησης και θα σας βρούμε τις φθηνότερες προσφορές. Ή εναλλακτικά, επιλέξτε ανάμεσα σε κάποια από τα κορυφαία ξενοδοχεία κοντά σε Hospital Pantai Ladies Toilet παραπάνω.\nΕνοικίαση αυτοκινήτου σε: Taman Ipoh\nΞενοδοχεία σε Taman Ipoh\nΞενοδοχεία κοντά σε Indera MuliaΞενοδοχεία κοντά σε Stadium ipohΞενοδοχεία κοντά σε Church Of Our Mother Of Perpetual HelpΞενοδοχεία κοντά σε Capcom StationΞενοδοχεία κοντά σε OMPHΞενοδοχεία κοντά σε Surau JuscoΞενοδοχεία κοντά σε DuluxΞενοδοχεία κοντά σε Fatimah HospitalΞενοδοχεία κοντά σε Ipoh Garden Baptist ChurchΞενοδοχεία κοντά σε Ipoh Garden Baptish ChurchΞενοδοχεία κοντά σε Stadium Perak Pintu EΞενοδοχεία κοντά σε CGMCΞενοδοχεία κοντά σε Surau jusco kinta city