ΦΥΛΕΤΙΚΑ: Η πολιτική συμπεριφορά του Αλπικού τύπου\nΟ Αλπικός φυλετικός τύπος, ως προς την συμπεριφορά, χαρακτηρίζεται ως άτολμος, με έλλειψη ενεργητικότητας και ηγετικής ικανότητας. Από την άλλη, έχει ικανότητες μάθησης και κατανόησης βαθιών εννοιών, ενώ αν του επιβληθεί γίνεται εργατικός. Αυτά τα χαρακτηριστικά προσδιορίζουν και την πολιτική του συμπεριφορά. Η σημασία αυτής της συμπεριφοράς του Αλπικού τύπου είναι πολύ σημαντική για τον ευρύτερο Ευρωπαϊκό χώρο, διότι ο Αλπικός τύπος αποτελεί την πλειοψηφία των Ευρωπαίων κατοίκων. Βρίσκεται σε έντονη μίξη με τους υπόλοιπους φυλετικούς τύπους.\nΗ ατολμία και η αδράνεια του Αλπικού τύπου τον οδηγούν να περιμένει από άλλους να δράσουν. Ο ίδιος βολεύεται στη σιγουριά ενός πλήθους ή ενός μεγάλου πολιτικού οργανισμού και δύσκολα εντάσσεται σε μικρές μαχητικές ομάδες. Ο φόβος του άγνωστου και της καταστροφής της προσωπικής του άνεσης τον καθιστούν μονίμως επιφυλακτικό. Από την άλλη, ο Αλπικός τύπος επειδή είναι οξυδερκής, διαπιστώνει τι είναι σωστό για μια κοινωνία, αλλά δεν μπορεί να το επιβάλλει και περιμένει από άλλους να το κάνουν αυτό. Η ικανότητά του στη σύλληψη βαθύτερων εννοιών τον καθιστούν ικανό για ιδεολογική κατάρτιση, αλλά όχι για δράση για την επικράτηση της ιδέας. Ο Αλπικός τύπος είναι αυτός που χαρακτηρίζει την αδρανή μάζα της κοινωνίας, που κάνει αρκετούς να αναρωτιούνται "γιατί ο λαός δεν επαναστατει;" ακόμα και όταν τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Οι ανοχές και οι αντοχές του Αλπικού είναι τεράστιες. Οι Αλπικοί δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν στην μαχητική πρωτοπορία ενός επαναστατικού αγώνα και μπορεί μόνο να ενταχθούν αργότερα, όταν τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα.\nΟ Αλπικός τύπος είναι δύναμη αδράνειας και συντήρησης του υπάρχοντος καθεστώτος. Ο Gunther τον είχε χαρακτηρίσει ως τον τυπικό αστό δημοκράτη. Είναι αλήθεια ότι η επιδίωξή του για ήσυχη ζωή, μακριά από μάχες, πολέμους, αγώνες και το βόλεμά του με τα υλικά αγαθά, τον καθιστούν την επιτομή του μικροαστού που βολεύεται με το υπάρχον καθεστώς. Ωστόσο, ο Αλπικός τύπος, παρότι βολεύεται με την μαζική, αναξιοκρατική, ισοπεδωτική και χωρίς προσπάθεια συμμετοχή στους δημοκρατικούς θεσμούς, δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται με αυτούς. Οι Αλπικοί περισσότερο βολεύονται με το παρόν καθεστώς, όποιο και αν είναι αυτό. Όταν υπήρχε βασιλεία, ήταν με τον βασιλιά και οποιαδήποτε μεταβολή ήταν κατακριτέα. Έτσι και σήμερα που έχει εδραιωθεί η δημοκρατία, είναι με τη δημοκρατία, για να μην "μπλέξουν" σε περιπέτειες.\nΟ Αλπικός τύπος είναι καθοδηγούμενος και σχεδόν ποτέ ο ηγέτης. Είναι η άβουλη αδρανής μάζα που θα προστεθεί πίσω από τους πραγματικούς αγωνιστές όταν αυτοί θα έχουν επιβληθεί. Ο Αλπικός τύπος συνεπώς είναι μια πολύ αρνητική συνιστώσα ως προς την πολιτική σε μια χώρα και κανείς δεν μπορεί να περιμένει μεγάλα πράγματα από αυτούς. Ωστόσο ο Αλπικός τύπος, μπορεί να καταρτιστεί ιδεολογικά και να συνεισφέρει πολιτικά από πολλά μη άμεσα μαχητικά πόστα. Παράδειγμα οι Heinrich Himmler και Otto Dietrich, οι οποίοι έδρασαν ο ένας διοικώντας και δίνοντάς άριστη κοσμοθεώρηση στα SS και ο άλλος ήταν υπεύθυνος για τον τύπο. Περιπτώσεις σαν του ήρωα πολεμιστή Leon Degrelle δυστυχώς αποτελούν εξαίρεση.\nΑναρτήθηκε από fyletika στις 9:48 μ.μ.\nΑνώνυμος 7 Μαρτίου 2015 - 6:17 μ.μ.\nτον Dianno πως τον κοβετε?νεος εμοιαζε μεσογειακός μετα παχυνε και μοιάζει αλπικος,και το πισω μερος του κεφαλιου του μοιαζει σα Διναρικο.Εσυ κ.Διαχειριστα τι γνώμη έχεις?\nfyletika 7 Μαρτίου 2015 - 6:35 μ.μ.\nΚάτι σαν Αλπικός-Ατλαντοειδής φαίνεται. Τίποτα Διναρικό. Αλπικός καθώς έχει βαριά βλέφαρα, μεσορρινία και βραχυκεφαλία, ενώ έχει Ατλαντοειδή συμμετοχή από τα υπόλοιπα γνωρίσματα, όπως λεπτοπροσωπία, μορφή μαλλιών, κτλ.\nΑνώνυμος 18 Νοεμβρίου 2015 - 2:58 π.μ.\nΕπειδή βλέπω ότι στο παρόν ιστολόγιο υπάρχει μια αρνητική τοποθέτηση απέναντι στους Αλπικους, και καθόσον Αλπικός κι εγώ ο ίδιος, θα ήθελα να εκφράσω τη γνώμη μου.. Συμφωνώ με τα περισσότερα σχετικά με τα χαρακτηριστικά του φυλετικού αυτού τύπου, τα οποία προσιδιάζουν, τα περισσότερα από αυτά, στο πρόσωπό μου. Ωστόσο θα διαφωνησω με την εικόνα που δίνετε του νωθρου, σαν του φυσιγναθου της πάνω εικόνας.. Κι αυτό διότι εγώ ούτε κάθομαι όλη μέρα στον καναπέ, ούτε είμαι ένας βολεμενος αετός δημοκράτης.. Είμαι ένα βαθιά σκεπτόμενο άτομο, που δεν καταπίνει αμασητο ο,τι του σερβίρουν τα ΜΜΕ και το εβραιοκρατουμενο κατεστημενο.. Επιπλέον δραστηριοποιουμαι στον αθλητισμό, με αρκετά καλές επιδόσεις -αν και όχι πρωταθλητής, καθοτι ερασιτεχνης-.. Ακόμα, έχοντας σωματότυπο που τείνει προς την ενδομορφια- ετρεξα, απροπονητος, και ολοκληρωσα 10 χιλιόμετρα σε 55 λεπτά...\nΚι επειδή έγινα κουραστικος, τι θέλω να πω με αυτό; Ο,τι σωστά όλα αυτά που λέτε, αλλά ας μην βαζετε όλους στο ίδιο τσουβαλι..\nΑνώνυμος 6 Μαρτίου 2016 - 10:05 μ.μ.\nφιλε λογικα εχει και καποια κρομανοειδη επιδραση η και λιγο διναρικη\nΑνώνυμος 18 Νοεμβρίου 2015 - 3:00 π.μ.\nΑνώνυμος 25 Δεκεμβρίου 2015 - 2:25 π.μ.\nΟ Μουσολίνι αλπικός δεν ήταν και έχτισε ολάκερη αυτοκρατορία; Έλεος με τις στερεοτυπικές εμμονές..


Απεργία και μεγάλες κινητοποιήσεις εργαζομένων κατά του νομοσχεδίου για τα εργασιακά - EEA\nΑπεργία και μεγάλες κινητοποιήσεις εργαζομένων κατά του νομοσχεδίου για τα εργασιακά\nΣε απεργιακό κλοιό βρέθηκε σήμερα ολόκληρη η χώρα, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, του ΠΑΜΕ, και του ΕΚΑ στην Πλατεία Κλαυθμώνος και στα Προπύλαια.\nΠαρόντες στις συγκεντρώσεις για την απεργία ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά,ο γγ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, και ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25, Γιάννης Βαρουφάκης.\nΣτη συγκέντρωση παραβρέθηκε και ο Πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών κ. Γιάννης Χατζηθεοδοσίου, υποσημειώνοντας το διαχρονικό ενδιαφέρον του Επιμελητηρίου για τα προβλήματα των εργαζομένων.\nΓια το νομοσχέδιο που κατέθεσε κυβέρνηση, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι: «Η κυβέρνηση της Δεξιάς δείχνει σήμερα το πραγματικό της πρόσωπο. Για ποιών τα συμφέροντα δουλεύει και ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετεί. Για χάρη μιας μικρής ελίτ επιχειρηματιών, ως επί το πλείστον συνδαιτυμόνων και φίλων του κυρίου Μητσοτάκη, βάζει στο στόχαστρο τις δυνάμεις της εργασίας, τον κόσμο της εργασίας. Νομοθετεί περισσότερες ώρες δουλειάς, μικρότερο μισθό, νομοθετεί να πληρώνονται οι εργαζόμενοι με ρεπό. Αυτός ο κόσμος της εργασίας είναι που θα δώσει ρεπό διαρκείας πολύ σύντομα στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Στον κύριο Μητσοτάκη και στους υπουργούς του. Και μια προοδευτική κυβέρνηση θα έρθει να ανατρέψει αυτές τις ρυθμίσεις του εργασιακού Μεσαίωνα. Θα έρθει να επαναφέρει την χώρα σε τροχιά κοινωνικής συνοχής και τους εργαζόμενους σε συνθήκες αξιοπρέπειας».\nΑπό πλευράς ΠΑΜΕ επισημάνθηκε ότι από άκρη σε άκρη όλη η χώρα «παρέλυσε» καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν στη μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων ετών και στις συγκεντρώσεις Συνδικάτων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, στέλνοντας μήνυμα ότι με τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι μπορούν να αχρηστεύσουν το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, πετώντας το νομοθετικό σκουπίδι της κυβέρνησης στον κάλαθο των αχρήστων. Το απεργιακό ποτάμι έστειλε παράλληλα μήνυμα άμεσης συνέχισης και κλιμάκωσης της πάλης, βροντοφωνάζοντας «Κάτω τα χέρια απ’ το 8ωρο δεν είναι για παζάρια και για διάλογο».\nΣυνθήματα που ακούστηκαν ήταν: «10ωρη δουλειά – 200 ευρώ μισθός αυτός είναι ο εκσυγχρονισμός», «7ωρο – 5νθημερο σταθερή δουλειά – αυτό ζητάει η εργατιά», «8ωρο, ασφάλιση, σύνταξη, υγεία – δε θα τα χαρίσουμε στην εργοδοσία», «Λάστιχο ωράριο, λάστιχο ζωή – οργανώσου τώρα για την ανατροπή»


Νέο Trakker αποτελεσματικός συνδυασμός μηχανόφρενου και ECAS\nCEB: Combined Engine Brake (συνδυασμός μηχανόφρενου)\nΤο CEB – Συνδυασμός μηχανόφρενου είναι ένα αναβαθμισμένο μηχανόφρενο που συνδυάζει δύο επιδράσεις: αποσυμπίεση και ροπή πέδησης. Μέσω μιας βαλβίδας πεταλούδας στην πολλαπλή εξαγωγής, παράγει επαρκή αντισταθμιστική πίεσης στα αέρια της εξάτμισης ώστε να επιβραδύνει την περιστροφή του κινητήρα και να αυξήσει τη δύναμη πέδησης.\nΥπερσυμπιεστής μεταβλητής γεωμετρίας: περισσότερη ισχύς, καμία υστέρηση υπερσυμπιεστή\nΜε τη βοήθεια ενός ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου, ο υπερσυμπιεστής μεταβλητής γεωμετρίας προσαρμόζει την γεωμετρία του υπερσυμπιεστή στον αριθμό στροφών του κινητήρα: χάρη σε ένα σύστημα ομοαξονικής κίνησης του ρότορα, ο υπερσυμπιεστής προσαρμόζεται στον εισερχόμενο όγκο των καυσαερίων, βελτιστοποιώντας έτσι τον έλεγχο της πίεσης του υπερσυμπιεστή.\nECAS: Ηλεκτρονικά ελεγχόμενη αερανάρτηση\nECAS σημαίνει Electronically Controlled Air Suspension (Ηλεκτρονικά Ελεγχόμενη Αερανάρτηση). Είναι ένα σύστημα το οποίο εξασφαλίζει τη μέγιστη άνεση για τον οδηγό και σταθερή γεωμετρία πλαισίου ανεξάρτητα από την ταχύτητα, το φορτίο και το είδος του δρόμου. Επιδρά επίσης στην πίεση πέδησης, η οποία εξασκείται σε αναλογία με το φορτίο των αξόνων.


Η Δήμητρα Κούση σπούδασε Μαθηματικά (BSc) στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στην συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές πάνω στην Στατιστική στο Πανεπιστήμιο του Warwick στην Αγγλία, με προσανατολισμό στους τομείς των Medical Statistics και Statistical Genetics. Κατά την διάρκεια των σπουδών της, απέκτησε άριστη γνώση στατιστικών πακέτων, όπως R και SPSS. Το ενδιαφέρον της για τις εφαρμογές των στατιστικών μεθόδων σε τομείς όπως η Επιδημιολογία και η Δημόσια Υγεία, την οδήγησε σε μια τρίμηνη πρακτική στο CLEO όπου απέκτησε σημαντική εμπειρία στην ανάλυση δεδομένων και στον σχεδιασμό ερευνών. Μετά την λήξη της πρακτικής, εντάχθηκε στην ομάδας μας full-time ως βιοστατιστικός.


Επιτρέψτε στους χρήστες να συγχρονίζουν τις επαφές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το iPhone ή το iPad - Office 365\nΕπιτρέψτε στους χρήστες να συγχρονίζουν τις επαφές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το iPhone ή το iPad\nΙσχύει για: Διαχείριση του Office 365 για μικρές επιχειρήσεις Περισσότερα... Λιγότερα\nΟι χρήστες του Office 365 μπορούν να συγχρονίσουν τις επαφές του Outlook Web App με το βιβλίο διευθύνσεων στο iPhone ή το iPad τους χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα συγχρονισμού επαφών του OWA για Συσκευές. Η δυνατότητα είναι ήδη ενεργοποιημένη. Ως διαχειριστής του Office 365 μπορείτε να την απενεργοποιήσετε.\nΕπιλέξτε διαδοχικά Ρυθμίσεις υπηρεσίας> πρόσβαση μέσω κινητών συσκευών.\nΕνεργοποιήστε το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές, ώστε οι χρήστες να μπορούν να συγχρονίσουν τις επαφές του Outlook Web App με το βιβλίο διευθύνσεων στο iPhone ή το iPad τους.\nΑπενεργοποιήστε το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές για να αποτρέψετε τους χρήστες από το να συγχρονίσουν τις επαφές του Outlook Web App με το βιβλίο διευθύνσεων στο iPhone ή το iPad τους.\nΤι είναι ο συγχρονισμός επαφών του OWA για Συσκευές;\nΤο OWA για Συσκευές αναφέρεται στο OWA για το iPhone και στο OWA για εφαρμογές του iPad. Με αυτές τις εφαρμογές, οι χρήστες μπορούν να ρυθμίσουν την κινητή συσκευή τους για να συγχρονίζουν τις επαφές του Outlook Web App με το βιβλίο διευθύνσεων της κινητής συσκευής.\nΟι διαχειριστές μπορούν να χρησιμοποιούν το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές για να ελέγξουν εάν οι χρήστες μπορούν να συγχρονίσουν τις επαφές τους. Αυτή η δυνατότητα είναι ήδη ενεργοποιημένη, επιτρέποντας στους χρήστες να διατηρούν εύκολα τις επαγγελματικές επαφές τους σε αρκετές συσκευές iOS. Ωστόσο, εάν ανησυχείτε για θέματα προστασίας προσωπικών δεδομένων και δεν θέλετε να γίνεται κοινή χρήση των στοιχείων επικοινωνίας της εταιρείας σας στις κινητές συσκευές των χρηστών σας ή σε οποιεσδήποτε υπηρεσίες χρησιμοποιούν για την αποθήκευση δεδομένων, μπορείτε να απενεργοποιήσετε το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές.\nΌταν απενεργοποιείτε το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές, τα περιεχόμενα του φακέλου επαφών ενός χρήστη του Outlook Web App δεν θα αντιγραφούν στο βιβλίο διευθύνσεων της συσκευή iOS που διαθέτουν. Οποιαδήποτε στοιχεία επικοινωνίας που έχουν συγχρονιστεί ήδη με τις κινητές συσκευές του χρήστη καταργούνται επίσης. Ωστόσο, ο χρήστης μπορεί να αλλάξει τη ρύθμιση προστασίας προσωπικών δεδομένων της συσκευής του ώστε να μην επιτρέπεται η πρόσβαση στο Outlook Web Access. Σε αυτή την περίπτωση, τα δεδομένα δεν είναι δυνατό να τροποποιηθούν ή να καταργηθούν. Αφού απενεργοποιήσετε το συγχρονισμό επαφών του OWA για Συσκευές, μπορεί να χρειαστούν έως οκτώ ώρες για να εφαρμοστεί η αλλαγή.\nOWA για συσκευές συγχρονισμού επαφών του συγχρονισμού στοιχείων ελέγχου μόνο για τους χρήστες που συνδέονται με τα γραμματοκιβώτιά τους με τη χρήση του OWA για iPhone ή OWA για iPad εφαρμογές. Εάν έχετε ενεργοποιήσει το Exchange ActiveSync στην εταιρεία σας, οι χρήστες εξακολουθούν να μπορούν να συγχρονίσουν τις επαφές. Exchange ActiveSync παρέχεται σε πολλά κινητές συσκευές και να παράσχετε διαφορετικά επίπεδα ασφαλείας για τα δεδομένα της εταιρείας σας. Για πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο ενεργοποίησης και απενεργοποίησης Exchange ActiveSync, ανατρέξτε στο θέμα Διαχείριση πώς οι χρήστες χρησιμοποιούν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων στα τηλέφωνά τους.


ΣΤ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών - H τάξη του 1969: Χρόνου φείδου!\nΈνα υπέροχο κείμενο από τον Mario de Andrade (1893-1945), ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία. Απολαύστε το!\nΔεν έχω πια χρόνο για συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.\nΔεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει\nΕίμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ ’όσες έχω ήδη φάει.\nκαι σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»\nΑπό: elpinor elpinor\nΥ.Γ Το κείμενο αυτό , αναρτάται για 2η φορά στο blog μας (Ο πολύτιμος χρόνος των ωρίμων -4/8/2011), λόγω του εξαιρετικού ενδιαφέροντος των επισυναπτόμενων σχολίων , που αντάλλαξαν - ιδιωτικά - μέσω emails, συμμαθητές μας.\nΕτικέτες Καραμέλες, Χρόνου φείδου\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 1 Μαρτίου 2013 - 8:50 π.μ.\nαυτό ακριβώς σκέφθηκα στα 50α μου γενέθλια, δηλαδή ότι όσο τυχερός και να είμαι (μάλλον) μου απομένει λιγότερος χρόνος από όσο έχω διανύσει και με δεδομένο ότι τα πρώτα 50 πέρασαν χωρίς να το καταλάβω πρέπει να αξιοποιήσω όσα απομένουν.\nΈχω μια δική μου θεωρία που λέει ότι οι άνθρωποι ζουν μέχρι τρεις γενεές (αν υπογίσουμε τη διάρκεια μιας γενεάς σε 30 χρόνια). Τις δύο πρώτες τις δικαιούμαστε όλοι, η τρίτη είναι χάρισμα και, δυστυχώς, συνήθως είναι ελλιπής.\nΕφόσον (και όσο) μας δίνεται οφείλουμε να της δώσουμε το καλύτερο δυνατό περιεχόμενο.\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 1 Μαρτίου 2013 - 8:51 π.μ.\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 1 Μαρτίου 2013 - 8:52 π.μ.\nΕτέθη, από την εκλεκτή ομήγυρη, ένα σοβαρότατο θέμα που χρήζει ίσως μιας πιο φιλοσοφικής αντιμετώπισης: η έννοια του ΧΡΟΝΟΥ. Τις προάλλες ετέθη ένα παρόμοιο ζήτημα σχετικά με την "μικρότητα" της ανθρώπινης ύπαρξης σε σχέση με τις διαστάσεις ενός σύμπαντος και το δέος που προκαλεί αυτή η σύγκριση. Το θέμα λοιπόν προκύπτει από τα συγκρινόμενα στοιχεία που το συνθέτουν: την έκταση ενός χρονικού βίου, είτε τμηματικά είτε σε ολοκληρωμένη διάσταση.\nΠαρατηρώντας όμως τον χρόνο από μιαν άλλη σκοπιά θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλος ο "βίος" που ζούμε σαν ανθρώπινα όντα συμπυκνώνεται σε μία και μόνη στιγμή: αυτήν ακριβώς που αντιστοιχεί στο χρονικό σημείο που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Ότι διαβάσατε στις προηγούμενες αναφορές στο θέμα είναι "παρελθόν", κατά μιαν έννοια "νεκρό", που λειτουργεί μόνο σαν αναμνησιακή κατάσταση ήτοι σαν εμπειρία και όχι σαν γεγονός "εν εξελίξει". Το τι θα διαβάσετε παρακάτω, το αγνοείτε προς το παρόν, μέχρι να γίνει παρόν και παρελθόν, σε μιαν ατέρμονα ροή, έξω από τον απόλυτο χρόνο της ΣΤΙΓΜΗΣ.\nΦιλοσοφικές φιοριτούρες θα μου πείτε. Ποίον το πρακτέον;\nΘα δεχτώ αρχικά την άποψη όλων των προηγουμένων ότι αυτό που αξίζει είναι η "απόλαυση" της στιγμής. Μόνο που η στιγμή αυτή δεν μπορεί να εμπεριέχει υστεροβουλία. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να ζούμε το "τώρα", είτε είναι θετικό είτε είναι αρνητικό. Αναπόφευκτη πορεία.\nΗ διαδικασία μας είναι γνωστή παιδιόθεν. Και η περιγράφουσα έκφραση λέγεται "υστεροφημία". Είναι ίσως αντιφατικό ως προς τα προλεγόμενα, αλλά η "υστεροφημία" δεν περιέχει "υστεροβουλία".\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 1 Μαρτίου 2013 - 8:53 π.μ.\nΜανόλη πολύ σύντομα (γιατί αύριο έχω δύσκολη μέρα) και θα επανέλθω.\nΜετατόπισες το θέμα και καλά έκανες δίνοντάς του μια άλλη διάσταση.\nΈχω μια βασική επιφύλαξη.\nΤο παρελθόν δεν είναι νεκρό, ούτε απλή ανάμνηση, είναι αυτό που μας έχει διαμορφώσει, είναι με άλλα λόγια η ύπαρξή μας, και επομένως απόλυτα παρόν και για το λόγο αυτό διαμορφώνει και το μέλλον. Μιλάμε δηλαδή για μια αδιάσπαστη ενότητα.\nΤο έχει πει περίφημα ο Τόμας Στερν Ελιοτ, στα «Τέσσερα κουαρτέτα»: «Time present and time past/Are both perhaps present in time future/And time future contained in time past. If all time is eternally present/All time is unredeemable». Και σε μετάφραση: «Χρόνος παρών και χρόνος παρελθών/ Ισως και οι δυο παρόντες είναι εις χρόνο μέλλοντα/Κι ο μέλλων χρόνος έγκλειστος εις χρόνο παρελθόντα./Εάν ο χρόνος όλος είν' αιωνίως παρών/Ολος ο χρόνος είναι αλύτρωτος».\nΧρόνος αλύτρωτος, εμείς;\nΘα συνεχίσουμε, πάει και σ΄αυτό που έγραψε ο Δημήτρης, στην ιστοσελίδα, για την επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής και το ξεπέρασα, αφοριστικά, θέλει κουβέντα.\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 3 Μαρτίου 2013 - 8:46 π.μ.\nΗ έννοια " χρόνος" είναι αξιωματική, δεν αποδεικνύεται δηλαδή η ύπαρξή της, όπως και η ύπαρξη των τριών (ή δέκα) χωρικών διαστάσεων, ούτε η ύπαρξη της ύλης. Και όμως, πάνω στα τρία αυτά αξιώματα (χώρος-χρόνος-ύλη) βασίζεται όλο το οικοδόμημα της φυσικής επιστήμης. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, ο χρόνος θεωρούνταν ανεξάρτητος από τον χώρο. Με τη ειδική θεωρία της σχετικότητας, ο χρόνος απετέλεσε την τέταρτη διάσταση του νευτώνειου χώρου, τον χωρόχρονο. Δεν υπάρχει χρόνος χωρίς χώρο, ή με άλλα λόγια, ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από μία επιπλέον χωρική διάσταση, με ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: έχει ένα "βέλος" από το παρελθόν προς το μέλλον και ποτέ αντίστροφα.\nΣύμφωνα με τις σημερινές απόψεις των φυσικών, ακόμα και η ύλη θεωρείται σαν μιά extreme καμπύλωση του χωροχρονικού ιστού, ο δε ανθρώπινος (έλλογος και ενσυνείδητος) βίος μας, μιά αντίστοιχη καμπύλωση, μιά έκλαμψη για μια απειροελάχιστη στιγμή, μέσα στην αιωνιότητα της φυσικής ύπαρξής των υλικών μας στοιχείων μέσα στο σύμπαν, μιάς ύπαρξης δηλαδή, χωρίς το "εγώ" μας.\nΈνα άλλο χαρακτηριστικό του χρόνου, σύμφωνα με τις νεώτερες φυσικές θεωρίες, είναι ότι αυτός δεν είναι λείος και συνεχής, αλλά "κβαντωμένος", δηλαδή κοκκώδης. Παρομοιάζεται χαρακτηριστικά σαν ένας πίνακας βγαλμένος από έναν εκτυπωτή: από μακρυά φαίνεται άψογος, με όλες τις λεπτομέρειες, αν τον δούμε όμως με έναν μεγεθυντικό φακό, θα διαπιστώσουμε ότι αποτελείται από μεμονωμένες κουκίδες. Έτσι κι ο χρόνος μας, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά "διακεκριμένες" στιγμές.\nΑν έτσι συμβαίνει, τότε θα πρέπει κάθε τόσο να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας το "memento vivere" και να ζούμε σωστά τις στιγμές μας, όπως επισημαίνει ο Μανόλης.\nΕίναι πραγματικά εντυπωσιακό αυτό που είπε ο Τ.Σ. Έλιοτ και μας το θύμισε ο Δημήτρης: "όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών". Ο Έλιοτ, μολονότι ποιητής, προείπε αυτό, που μόλις σήμερα αρχίζει να προβληματίζει τους φυσικούς και τους φιλοσόφους, ότι δηλαδή, όλα τα γεγονότα, παρελθόντα και μέλλοντα ίσως είναι "ριγμένα" πάνω στην αρένα του σύμπαντος, μόνο που ο άνθρωπος με την περιορισμένη φυσιολογία των εγκεφαλικών του λειτουργιών, δεν μπορεί να διακρίνει.\nΑν λάβουμε δε υπ`όψιν μας και την πολλαπλή ταυτόχρονη ζωή των κβαντικών αντικειμένων (πχ φωτονίων, ηλεκτρονίων κλπ), τότε γεννώνται δύο τεράστια φιλοσοφικά ερωτήματα:\n1. Υπάρχει αντικειμενικότητα;\n2. Υπάρχει ελευθερία βούλησης;\nΣοφιστής 5 Μαρτίου 2013 - 8:32 μ.μ.\nΑντώνη μην σε παραξενεύει.\nΙσχύει απολύτως αυτό που είπε ο Όσκαρντ Ουάϊλντ, ότι δηλαδή "η ζωή μιμείται την τέχνη", γιατί όπως είχε πει και ο Καβάφης, παίρνοντας αφορμή από το Φιλόστρατο.\nέξω, ουδέν ακούουν οι λαοί."\nΈξοχα εξελίσσεται το θέμα και πότε θα προλάβω να σχολιάσω και το Μανόλη.\n'Ενα (μόνο) είναι βέβαιο για το χρόνο, ότι πρόκειται για αγαθό σε πλήρη ανεπάρκεια.\nΠαρακαλείται η σύνταξη να διατηρήσει, λίγο ακόμα, το θέμα.\nΜανόλης Πουλής 5 Μαρτίου 2013 - 11:36 π.μ.\nΔεν είμαι ... ειδικός, αλλά θα προσπαθήσω να διατυπώσω μια σειρά από συνειρμούς που μου προκάλεσαν τα δυο ερωτήματα του Αντώνη.\n1. Αντικειμενικότητα. Για να γνωρίσουμε αν υπάρχει ή όχι, θα πρέπει να την ορίσουμε, ώστε να μπορέσουμε να την αναγνωρίσουμε. Τί είναι λοιπόν η "αντικειμενικότητα";\nΑπό γλωσσολογικής πλευράς είναι η ιδιότητα του αντικειμένου να γίνεται αντιληπτό. Άρα σε επίπεδο "επιστητού" αντικειμενικότητα υπάρχει. Είναι η δυνατότητα αναγνώρισης ένος "αντικειμένου" (= αντι - κειμένου = αυτού που βρίσκεται απέναντι, είτε σαν υλική μορφή, είτε σαν ιδέα και που γίνεται αντιληπτό από πολλούς παρατηρητές, ταυτόχρονα ή μη).\nΑυτό όμως που θέτει σε αμφισβήτηση το ερώτημα είναι η οπτική (ή αισθαντική) προσέγγιση του "αντικειμένου" καθώς και η ερμηνεία της νοητικής εικόνας που διαμορφώνεται μέσα στην σκέψη του παρατηρητή. Αυτό το ονομάζουμε διαλεκτικά "υποκειμενικότητα" (ή "οπτική γωνία" ή επί το λαϊκότερον "άποψη"), σαν αντιδιαστολή στην υπό μελέτη έννοια. Τούτο θέτει εν αμφιβόλω την έννοια της "αντικειμενικότητας", δεν παύει όμως να αποδέχεται την ύπαρξη του "αντικειμένου" σαν οντότητα. Έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αντικειμενικότητα μεν υπάρχει, αλλά ο προσδιορισμός της εναπόκειται στην "βούληση" του παρατηρητή να αποδεχτεί μια κοινή θέση θέασής της.\n2. Ελευθερία βούλησης. Το πρόβλημα εδώ είναι πιό σύνθετο. Πρέπει να προσδιοριστεί η έννοια της "ελευθερίας", που στην συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί "επιθετικά" (σαν χαρακτηρισμός δηλαδή) στην έννοια της βούλησηςκαι παράλληλα να αναλυθεί η έννοια της "βούλησης", ώστε αυτός ο "επιθετικός" προσδιορισμός να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο.\nΔεχόμενοι a priori ότι βούληση υπάρχει (σαν αποτέλεσμα "ανάγκης", π.χ. η "ανάγκη" του ανθρώπου να τραφεί γεννά την βούλησή του να θέλει να φάει) μπορούμε να ασχοληθούμε κατά κύριο λόγο με την έννοια της "ελευθερίας".\nΣτο επίπεδο μιας Νευτώνιας φυσικής προσέγγισης "ελευθερία" δεν υπάρχει στην φύση που διέπεται από "κανόνες" και "νόμους" που αναιρούν την όποια έκφραση απόλυτης ελευθερίας (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πόλωση του φωτός που μας επέτρεψε να φτάσουμε στα "λήζερ". Αναιρώντας βαθμούς ελευθερίας, επιτυγχάνουμε σημαντικά αποτελέσματα, που οφείλονται σ' αυτήν ακρβώς την αναίρεση.\nΤο ίδιο ισχύει και στον κόσμο του ενσυνείδητα "ιδεατού": την σκέψη. Αυτή ακριβώς η αναίρεση σε επίπεδο ιδεών γεννά την ΤΕΧΝΗ, σαν απότοκο μιας ενσυνείδητης αντίδρασης στην ακούσια για τον άνθρωπο άρση της ελευθερίας του. Γιαυτό και η ΤΕΧΝΗ βρίσκεται στο στόχαστρο κάθε συστήματος εξουσίας που επωφελείται από την συμπίεση της ελευθερίας βούλησης. Παρ' όλα αυτά την ΤΕΧΝΗ δεν θα μπορέσουν να την εξοβελίσουν από την ανθρώπινη συνείδηση γιατί οι αξίες που υπερασπίζεται (αλήθεια, δίκαιο κλπ.) ευρίσκονται ενγενώς στον άνθρωπο και μόνον η κοινωνία επιχειρεί να αμβλύνει ή να στρεβλώσει το περιεχόμενό τους.\nΥπάρχει όμως ακόμα ένας χώρος όπου η συνολικά πλέον "ελευθερία βούλησης" έχει απόλυτο ισχύ. Κι αυτός είναι ο χώρος του "ονείρου". Στον χώρο αυτό η ανθρώπινη ύπαρξη συμπεριφέρεται σαν "ΘΕΟΣ", δημιουργός ενός ελεύθερου βουλητικά σύμπαντος. Σε πολλές αναρτήσεις διαπιστώνεται η προσπάθεια ποδηγέτησης αυτής της δυνατότητας της ανθρώπινης σκέψης - μέσω τενχητών ή άλλων παρεμβάσεων - αλλά καμία απόπειρα δεν θα μπορέσει να την εξαφανίσει, γιατί αναγεννάται σαν τον φοίνικα, από το μηδέν.\nΜανόλης Πουλής 5 Μαρτίου 2013 - 12:11 μ.μ.\nΚαι για να "κλείσω" επί του παρόντος.\nΤο ερέθισμα και για το προηγούμενο σχόλιό μου είναι η παρατήρηση του Αντώνη: "Αν λάβουμε δε υπ`όψιν μας και την πολλαπλή ταυτόχρονη ζωή των κβαντικών αντικειμένων ...", σε συνάρτηση με το θέμα της αρχικής ανάρτησης, "ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ".\nΣτην ΤΕΧΝΗ - οποιαδήποτε ΤΕΧΝΗ, αλλά κυρίως στο θέατρο - παρουσιάζεται μια διαστολή χρόνου που οφείλεται στην παράλληλη "ζωή" του καλλιτέχνη με το καλλιτέχνημά του. Το δημιούργημα της τέχνης έχει μια αυτόνομη πορεία ως προς αυτήν του δημιουργού του, η οποία όμως ενσωματώνεται στον βιολογικό του κύκλο. Η ενσωμάτωση αυτή οφείλεται σ' αυτό που ανέφερα στο αρχικό μου σχόλιο, ότι το παρελθόν προβάλει στο παρόν σαν εμπειρία, κι επομένως στην χρονική στιγμή της δημιουργίας συμβάλλουν δυο παρελθόντα, αυτό του δημιουργού και το άλλο του δημιουργήματος.\nΕντυπωσιακό θα έλεγα. Μα είναι κι ένας απτός τρόπος της ολοκλήρωσης μιας προσωπικότητας και της αίσθησης πληρότητάς της.\nΕύχομαι όλοι οι άνθρωποι να μπορέσουν να "αισθανθούν" κάποια στιγμη αυτή την αίσθηση.\nΣοφιστής 9 Μαρτίου 2013 - 12:56 μ.μ.\nΈγραψε πριν λίγες μέρες ότι το θέμα (που ξεκίνησε από αλλού, αλλά) εξελίσσεται θαυμάσια.\nΟ Αντώνης έβαλε δύο πολύ καλά (και κυρίως εύστοχα) ερωτήματα, αν υπάρχουν αντικειμενικότητα και ελευθερία της βούλησης, και ακολούθως ο Μανόλης (τον οποίο θα μισήσουμε από ζήλεια, όσο βλέπουμε ότι εκεί στο ν.δ. άκρο της Ελλάδας, ου μην αλλά και της Ευρώπης, έχει δημιουργήσει και συντηρεί μια πνευματική κυψέλη που δεν μπορούμε να απολαύσουμε) έκανε μία έξοχη παρέμβαση.\nΣυνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε, δηλαδή ότι η αντικειμενικότητα προϋποθέτει τη βούληση (μήπως και την ικανότητα;) του θεατή να αποδεχτεί μία κοινή θέση θέασής της (αντικειμενικότητας ή αλλιώς αλήθειας), ότι αυτή η βούληση υπάρχει σαν φυσικό ένστικτο, άρα και σαν πραγματική επιθυμία – πρόθεση, που όμως συναντά περιορισμούς και ουσιαστικά βρίσκει διέξοδο στην ΤΕΧΝΗ (νομίζω καθόλου τυχαία δεν χρησιμοποίησε τα κεφαλαία) που υπερασπίζεται εγγενείς (έμφυτες) ανθρώπινες αξίες, κατέληξε δε ότι η κατάσταση των ονείρων είναι αυτή που οδηγεί στην πραγματική ελευθερία του ανθρώπου (κάτι δηλαδή που υποστηρίζουν και οι υπερρεαλιστές, εξ’ ου και η προσπάθειά τους να ανασύρουν και να αναδείξουν, τις ασυνείδητες ανθρώπινες διεργασίες).\nΌλη αυτή η συζήτηση περί αντικειμενικής αλήθειας και ελευθερίας της βούλησης, όπου η δεύτερη προϋποθέτει (αναγκαία) την πρώτη, με πήγε στην Πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου. Εκεί (και συγκεκριμένα στην Πολιτεία του) ο Πλάτωνας χρησιμοποιεί μια αλληγορία για να καταδείξει την ανθρώπινη αδυναμία (ή ορθότερα δυσκολία) κατανόησης του όντως όντος, υποστηρίζοντας (πολύ συνοπτικά) ότι το ανθρώπινο γένος μοιάζει σαν να είναι καθηλωμένο σε πλήρη ακινησία σε ένα σκοτεινό σπήλαιο στο οποίο το μόνο που βλέπει είναι οι σκιές των αντικειμένων, που προβάλλονται, σε ένα τοίχο, μέσω μιας φωτιάς που καίει πίσω του, δηλαδή κάτι σαν κινηματογραφική ταινία. Αυτά τα είδωλα (σκιές) οι άνθρωποι αυτοί τα εκλαμβάνουν και τα θεωρούν σαν πραγματικά αντικείμενα. Αν κάποιος καταφέρει, με κάποιο τρόπο και απελευθερωθεί από τα δεσμά του και προχωρήσει προς την έξοδο του σπηλαίου, αρχικά θα τυφλωθεί από το φως του ήλιου, όμως, σταδιακά, θα αντικρύσει τα πραγματικά αντικείμενα και την αλήθεια τους. Εάν τώρα αυτός (ξανα)γυρίσει στο σπήλαιο και προσπαθήσει να μιλήσει στους καθηλωμένους για την κατάστασή τους και την αλήθεια, θα αντιμετωπίσει την αντίδρασή τους (προφανής; η επιρροή για το τέλος του Σωκράτη).\nΌλα αυτά πριν κάποια χρόνια θα έσπευδα να τα αρνηθώ σαν ιδεαλιστικές προσεγγίσεις, πλην όμως, σήμερα, αποκτούν μία εξαιρετική επικαιρότητα.\nΣήμερα, ολοένα και περισσότερο, δημιουργούνται δυνάμεις καθυπόταξης του ανθρώπινου γένους, όχι μόνο σε φυσικό (δηλαδή πάνω στο σώμα του) επίπεδο, αλλά και στην ίδια τη συνείδηση και το πνεύμα.\nΕξαιρετική η προσέγγιση του θέματος στην ταινία matrix, που αναφέρεται σε μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας (είχε προηγηθεί και το υπέροχο Οδύσσεια 2001) γενικότερα δε η τέχνη (Όργουελ κ.λ.π.) με την διορατικότητα που τη διακρίνει όταν είναι ΤΕΧΝΗ περιγράφει καταστάσεις απόλυτης (και όχι μόνο οικονομικής ή κοινωνικής) ανθρώπινης αλλοτρίωσης.\nΗ μοναδική δυνατότητα του ανθρώπου να αντισταθεί είναι το όνειρο (ο Μορφέας της ταινίας) και η ΑΓΑΠΗ.\nΣΤ Γυμνάσιο 1969 11 Μαρτίου 2013 - 9:04 π.μ.\nΟι παρατηρήσεις και αναλύσεις του Μανόλη και του Δημήτρη σχετικά με την ύπαρξη ή όχι αντικειμενικότητας και ελεύθερης βούλησης, μου δίνουν την ευκαιρία να συνεχίσω, ξεκινώντας και πάλι απ` το δικό μου οικείο πεδίο, της Φυσικής.\nΌπως είναι γνωστό, ο ντετερμινιστικός κόσμος του Laplace, στον οποίο όλα λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, και όπου όλα μπορούν να προβλεφθούν - αρκεί να είναι γνωστές οι αρχικές συνθήκες- , έχει πλέον καταρρεύσει.\nΜε τη γέννηση της κβαντομηχανικής (που οι προβλέψεις της έχουν επαληθευτεί επανειλημμένα), με την αρχή της αβεβαιότητας ή απροσδιοριστίας του Ηeisenberg, η κλασική Φυσική έκανε μία στροφή παίρνοντας άλλο δρόμο, και δεν ξαναγύρισε ποτέ πιά πίσω. Μάθαμε πλέον ότι στη φύση, εκτός απ`τη νομοτέλεια συνυπάρχει και το "τυχαίο", και ότι αναγκαιότητα και τύχη μαζί, μας δίνουν την ποικιλομορφία και πολυπλοκότητα που θαυμάζουμε γύρω μας.\nΜε την κβαντομηχανική αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την ιδέα μιάς ΤΟΠΙΚΗΣ πραγματικότητας. Μάθαμε ακόμα, ότι όλα τα σωματίδια στο σύμπαν συνδέονται μεταξύ τους με μιά μυστηριώδη σχέση, και ότι αποτελούν τμήμα μιάς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ πραγματικότητας.\nΠιστεύω, ότι η όποια αντικειμενικότητα ή αλήθεια, προϋποθέτει:\nα) Μιά κοινή θέαση ενός φαινομένου ή γεγονότος από ένα σύνολο ανθρώπων, και\nβ) Την επαλήθευσή του σε μεταγενέστερο χρόνο.\nΜε άλλα λόγια, η πραγματικότητα θεμελιώνεται στην παρατήρηση. Όμως, αυτή η πραγματικότητα ή αντικειμενικότητα, ενώ σε υποατομικό επίπεδο ΔΕΝ υπάρχει, στον μεσόκοσμο και μακρόκοσμο φαίνεται ότι υφίσταται, λες και αναρίθμητες μικροσκοπικές χαοτικές καταστάσεις, έρχονται να στοιχιθούν και να συγκροτήσουν την αντικειμενικότητα αυτή, που στα επί μέρους στοιχεία της ήταν ανύπαρκτη!\nΌσον αφορά την ελεύθερη βούληση, συμβαίνουν περίπου τα ίδια πράγματα: ενώ τα μόρια του DNA μας υπόκεινται εξ αρχής σε νόμους της κβαντομηχανικής- όπως είπε ο ίδιος ο Σρέντινγκερ-, σε νόμους δηλαδή καθαρά πιθανοκρατικούς, παραδόξως τα ίδια αυτά μόρια είναι εξαιρετικά σταθερά! Και ένα μεγάλο σύνολό τους συγκροτεί τον εγκέφαλό μας, που μας δίνει την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση (;) ότι μπορούμε να αποφασίζουμε με σχετική ελευθερία. Μερικές φορές αναρωτιέται κάποιος: μήπως το "γραμμένο", το κισμέτ που πρεσβεύουν οι ανατολικοί λαοί, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το αποτύπωμα του DNA μας; Και δεν αποτελεί το γεγονός αυτό, έναν περιορισμό της ελεύθερης βούλησης, ή μιά "πολωμένη" ελεύθερη βούληση, όπως λέει ο Μανόλης;\nΑυτές οι αντιφάσεις, οι αντινομίες, μου δημιουργούν την αίσθηση, ότι η φύση μας "παίζει" παιχνίδια, και χασκογελάει βλέποντάς μας να πασχίζουμε να την ερμηνεύσουμε. Σωστά το είπε κάποτε ο Ηράκλειτος: "φύσις κρύπτεσθαι φιλεί".\nΌλα τα παραπάνω, σε καμία περίπτωση δεν έχουν αλλάξειτην θέση μου ως προς τη διαλεκτική ερμηνεία της φύσης και της ιστορίας. Θα μπορούσα μάλιστα να πω ότι την έχουν εμπλουτίσει, διευρύνει και γονιμοποιήσει, δίνοντας καινούργιους καρπούς.\nΚαι φυσικά συμφωνώ Δημήτρη, ότι πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος πνευματικής και διανοητικής καθυπόταξης του ανθρώπου, ώστε να ποδηγετείται και να πορεύεται κατά τα συμφέροντα του "μεγάλου αδελφού". Πολύ χαρακτηριστική η αναφορά σου στην ταινία Matrix. Το εφιαλτικό αυτό σενάριο, το αναφέρει σε κάποιο βιβλίο του και ο Hawking. Πιστεύω κι εγώ, ότι μόνο στο όνειρο και στην τέχνη ξεδιπλώνεται η ελευθερία του ατόμου. Όντως, ΤΕΧΝΗ και ΟΝΕΙΡΟ είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίδοτο στον κίνδυνο του ολοκληρωτισμού (λέγε παγκοσμιοποίηση) της εποχής μας.


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Dallas Dhu Whisky Distillery\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Dallas Dhu Whisky Distillery, Forres\nDallas Dhu Whisky Distillery: Διαβάστε κριτικές\n145 από 1.202 καταλύματα ταιριάζουν με τα φίλτρα που έχετε επιλέξει. Απαλοιφή όλων των φίλτρων\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Dallas Dhu Whisky Distillery\n1,2 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n2,1 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n2,8 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n11,6 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n15,4 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n16,0 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n16,3 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n16,1 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n17,2 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n18,7 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n19,1 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n19,2 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n20,5 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n24,0 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n25,2 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n26,6 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n26,2 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n25,3 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n27,3 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n27,7 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n28,7 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n28,6 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n29,0 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n29,4 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n33,0 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n32,0 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery\n34,1 χλμ. από Dallas Dhu Whisky Distillery


Δελτίο Χιονόπτωσης και Συνθήκες Χιονοδρομίας για Altaussee\nΔελτίο Χιονόπτωσης για Altaussee στις 15 May 2020\nΤα δελτία μας χιονιού για Altaussee φέρνουν καθημερινή ενημέρωση για τις συνθήκες χιονιού, ύψη χιονιού, συνθήκες χιονιού εντός και εκτός πίστας και τον αριθμό των ανοικτών λιφτ. Η πιο πρόσφατη αναφορά χιονιού για Altaussee που φαίνεται παρακάτω, ενημερώθηκε στις 15 May 2020. Οι Αναφορές Χιονιού παρέχονται τακτικά καθόλη τη διάρκεια της σαιζόν από το δικό μας δίκτυο των διαχειριστών χιονοδρομικών κέντρων, το Skiclub της Μεγάλης Βρετανίας και Skiresort Service International GmbH. Εκτός από την τρέχουσα αναφορά σχετικά με τις συνθήκες για χνοδρομία, παρέχουμε επίσης κάμερες (συμπεριλαμβανομένου ενός αρχείου 4 εβδομάδων των καμερών), τρέχουσες παρατηρήσεις από τους γύρω μετεωρολογικούς σταθμούς αλλά και ιστορικά στοιχεία χιονιού για Altaussee.\nΔελτίο Χιονόπτωσης για Altaussee στις: 15 May 2020\nΠρόσφατη χιονόπτωσηστις 15 May 2020\nΔελτίο Χιονοδρομικού:0 από 11 Οι αναβατήρες ανοίγουν. Our model predicted that 3cm (1.2 inches) of snow fell over 6 hours between Friday 15 of May at 2PM and Friday 15 of May at 8PM CEST at the mid mountain level\nopens in 2 days 1 cm\nΕνδιάμεσος σταθμός 3105 m\n2500 m 2250 m 2850 m\nΣημειώσεις πάνω στο Δελτίο Χιονόπτωσης για Altaussee\nΤα δελτία χιονιού περιγράφουν τις συνθήκες για χιονοδρομία τόσο εντός, όσο και εκτός πίστας σε Altaussee. Μπορείτε να υποβάλλετε μια ενημερωμένη αναφορά για το χιόνι εδώ. Οι συνθήκες εντός πίστας και εκτός πίστας είναι συχνά διαφορετικές γι 'αυτό ζητούμε από τους συνεργάτες μας να τις περιγράψουν ξεχωριστά για το Altaussee. Εάν αυτά τα στοιχεία λείπουν από την αναφορά χονιού για Altaussee, μπορείτε να προβλέψετε τις συνθήκες εκτός πίστας χρησιμοποιώντας το ύψος χιονιού, την ημερομηνία της πλέον πρόσφατης χιονόπτωσης σε Altaussee , το δελτίο καιρού για Altaussee και την πρόγνωση.\nΤα μέλη μπορούν να ελέγξουν την "hindcast" για ένα χρονοδιάγραμμα Altaussee καιρικών συνθήκών. Αυτό το λεπτομερές αρχείο καταγραφής καιρού καθιστά εύκολο το να προβλέψουμε τις συνθήκες χιονιού σε Altaussee, ακόμη και όταν η αναφορά για το χιόνι είναι πολύ παλιά για να είναι χρήσιμη. Το "hindcast" δείχνει το πότε το μοντέλο καιρού μας ανέφερε την τελευταία προβλεπόμενη χιονόπτωση σε Altaussee . Αυτό δείχνει την ποσότητα χιονιού που πιστεύουμε οτι έπεσε, και το κατά πόσο το επίπεδο παγοποίησης, οι άνεμοι και οι καιρικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί στο πέρασμα του χρόνου. Θα είστε σε θέση να προβλέψετε εάν θα περιμένετε σε περιοχές εκτός πίστας πούδρα, μισολιωμένο χιόνι, ανοιξιάτικο χιόνι, πάγο ή κρούστα.\nΚάθε φορά που αλλάζουν οι καιρικές συνθήκες, οι συνθήκες χιονιού σε Altaussee θα αλλάξουν επίσης, γι 'αυτό είναι σημαντικό να ελέγξετε την ώρα και την ημερομηνία της τελευταίας αναφοράς χιονιού για το Altaussee και να μαντέψετε ποια επίδραση θα έχει ο καιρός στην ποιότητα του χιονιού ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Για παράδειγμα η αναφορά χιονιού το απόγευμα της Παρασκευής για το Altaussee μπορεί να υποδεικνύει φρέσκια πούδρα, αλλά αν την Παρασκευή το βράδυ ο καιρός είναι ήπιος και βροχερός, οι συνθήκες για σκι το πρωί του Σαββάτου δεν θα είναι ιδιαίτερα καλές. Αντίθετα, αν ο καιρός παραμένει σταθερός και κρύος, η ίδια αναφορά για το χιόνι μπορεί να ισχύει για περισσότερο από μία εβδομάδα. Σας συμβουλεύουμε να ελέγχετε την πρόβλεψη χιονιού σε Altaussee για να δείτε αν οι συνθήκες είναι πιθανό να αλλάξουν πριν την επίσκεψή σας .\nΠολλοί σκιέρ απολαμβάνουν moguls και γρήγορες παγωμένες πίστες, αλλά για τους σκιέρ και τους snowboarders εκτός πίστας, το φρέσκο χιόνι αρχίζει να επιδεινώνεται από τη στιγμή που εγκαθίσταται. Ο άνεμος, η βροχή και οι περιόδοι με θερμοκρασίες πάνω απο το μηδέν, είναι οι κύριες αιτίες της μεταλλαγής της πούδρας σε ανεμοσούρια, πάγο ή μισολιωμένο χιόνι. Πλαγιές με μεγάλο υψόμετρο, που βρίσκονται στη σκιά και είναι προστατευμένες από τους ανέμους, διατηρούν τα πεδία με πούδρα για περισσότερο διάστημα μετά από μια νέα χιονόπτωση. Εάν η αναφορά χιονιού κάνει λόγο για σημεία πούδρας σε Altaussee, μελετήστε τον χάρτη πιστών του Altaussee σε σχέση με την κατεύθυνση του ανέμου για να καθορίσετε τις πιο πιθανές περιοχές.\nΤονίζουμε τη σημασία του ελέγχου της ημερομηνίας του δελτίου χιονιού για Altaussee κυρίως γύρω από τα Σαββατοκύριακα. Για παράδειγμα, η αναφορά χιονιού για Altaussee την Παρασκευή μπορεί να υποδεικνύει πούδρα μετά μια πρόσφατη χιονόπτωση, αλλά μετά από ένα ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο με μεγάλη προσέλευση επισκεπτών, όταν οι ντόπιοι πάνε στα βουνά μαζικά, οι συνθήκες για σκι (σε οποιαδήποτε χιονοδρομικό κέντρο), μπορούν να επιδεινωθούν ραγδαία και όσοι επισκεφθούν το κέντρο αργοπορημένα ενδέχεται να δουν πολύ διαφορετικές συνθήκες για σκι. Φυσικά, μερικοί αναζητούν επιδείνωση των συνθηκών στην αναφορά χιονιού για την πιθανή δημιουργία πεδίων mogul, αλλά για τους λάτρεις της πούδρας και ιδιαίτερα για τους snowboarders αυτό μπορεί να σημαίνει πατημένο εκτός πίστας χιόνι. Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει πάντα αμέσως μετά από μια νέα χιονόπτωση και κυρίως σε ήσυχα και Βορράς κέντρα με μεγάλο υψόμετρο, όπου άθικτα πεδία πούδρας μπορεί να βρεθούν ημέρες ή ακόμα και εβδομάδες αργότερα. Αξίζει να γίνεται ένας έλεγχος του χάρτη πιστών για Altaussee (που βρίσκεται στο μενού πάνω) για τη θέση των ευνοϊκών πλαγιών που μπορεί να περιγράφονται στην ενότητα Altaussee "Συνθήκες Χιονιού" της αναφοράς χιονιού. Εκτός από τον έλεγχο της αναφοράς χιονιού για Altaussee σας συνιστούμε να ελέγξετε τις προβλέψεις χιονιού που βρίσκονται στο μενού στο πάνω μέρος της σελίδας μαζί με τον οδηγό μας για το χιονοδρομικό κέντρο .


Πυροβόλησε κι άφησε παράλυτη τη σκυλίτσα του!\nΑναρτήθηκε από sn την Μαΐου 20, 2019\nΑπίστευτο περιστατικό στην Κέρκυρα! Ηλικιωμένος πυροβόλησε και τραυμάτισε, με κυνηγετικό όπλο, τη σκυλίτσα του, με αποτέλεσμα να την αφήσει παράλυτη από τα δύο πίσω πόδια της!\nΟ 67χρονος καταδικάστηκε, σήμερα, από το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο, σε ποινή φυλάκισης 33 μηνών και χρηματική ποινή 5.300 ευρώ, για παράβαση του νόμου για τα δεσποζόμενα και αδέσποτα ζώα συντροφιάς, καθώς και παράνομη οπλοχρησία. Ο καταδικασθείς άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος.\nΤο περιστατικό συνέβη στην περιοχή Πέραμα της Κέρκυρας. Το κατήγγειλε γειτόνισσα του 67χρονου, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας.\nΜετά από έρευνες ανδρών του αστυνομικού τμήματος Αχιλλείων Κέρκυρας, η «πληγωμένη» σκυλίτσα εντοπίστηκε από τα μέλη της Φιλοζωικής «Κιβωτός»,μέσα σε ένα χωράφι και μεταφέρθηκε σε κτηνίατρο όπου και διέγνωσε τα πολλαπλά χτυπήματα που έφερε το ζώο από τα σκάγια, με αποτέλεσμα να φέρει παραλυσία στα δυο του πίσω πόδια.\nΣε έρευνες που έγιναν από τις αστυνομικές αρχές, στην αυλή του 67χρονου, βρέθηκαν, ακόμη δύο ενήλικα σκυλιά και έξι κουταβάκια που παραδόθηκαν στο φιλοζωικό σύλλογο Κέρκυρας.\nΗ «άτυχη», σκυλίτσα αναμένεται να μεταφερθεί στην κτηνιατρική κλινική του Α.Π.Θ., λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής της.\nΕΙΔΗΣΕΙΣ Κέρκυρα ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ Σκυλιά


επιθετικός προσδιορισμός: Όταν ο ρόλος του καθηγητή, του γονέα και του μπάτσου αρχίζει να γίνεται δυσδιάκριτος...\nΌταν ο ρόλος του καθηγητή, του γονέα και του μπάτσου αρχίζει να γίνεται δυσδιάκριτος...\nΗ σημερινή μας ιστορία, εξελίχτηκε στο 1o Λύκειο Πετρούπολης.\nΣτις 3/10/2011 και ώρα 4:30 τα ξημερώματα, μαθητές του 1ου Γ.Ε.Λ Πετρούπολης πήγαν να καταλάβουν το σχολείο τους. Αφού λοιπόν πέρασαν αλυσίδες και έκλεισαν τις πόρτες, εμφανίζεται ο διευθυντής μαζί με τους υποδιευθυντές... μέσα από το σχολείο! Ναι, ναι καλά καταλάβατε! Είχαν μείνει μέσα στο σχολείο, άγρυπνοι φρουροί της "τάξης και ηθικής"! Αφού έκαναν επιτόπιες ανακρίσεις για να βρουν ποιος από όλους τους μαθητές έβαλε το λουκέτο και αφού κανένας μαθητής δεν έπαιρνε την προσωπική ευθύνη, ο διευθυντής εξοπλισμένος από τα πριν με κόφτη έκοψε τις αλυσίδες.( αφού... "μπήκαν μόνες τους" όπως χαρακτηριστικά είπε!)\nΕίναι συχνό φαινόμενο οι καθηγητές για να τρομοκρατήσουν τους μαθητές να προσπαθούν να τους διασπάσουν και να στοχοποιούν κάποιους ως υπεύθυνους-υποκινητές-ταραξίες. Έτσι όταν 1,2,3 μαθητές απομονωθούν από το σύνολο, είναι αυτοί που θα δεχτούν όλες τις πιέσεις, τις απειλές, ακόμη και τις όποιες τιμωρίες. Έτσι αρχίζει η γνωστή λογική: "ρε μαλακές αν συνεχίσουμε την κατάληψη, εμείς είμαστε που θα την πληρώσουμε στο τέλος" και οι μαθητές πολλές φορές αυτοκαταστέλλονται.\nΑυτός είναι και ένας πολύ καλός ρόλος του 15μελούς, που εξυπηρετεί τους καθηγητές και κάνει την καταστολή των κινητοποιήσεων πιο εύκολη υπόθεση. Όταν το σχολείο θα κλείσει από 100 μαθητές και υπάρχει εκλεγμένο 15μελές, δε χρειάζεται ο κάθε καθηγητής να ψάχνει τον υπεύθυνο. Φωνάζει τον πρόεδρο του 15μελούς και τον απειλεί πως αν δε λήξει η κατάληψη αυτός θα την πληρώσει. Έτσι το 15μελές πολλές φορές, υπό την πίεση αυτή, βγάζει την κατάληψη "παράνομη και καταχρηστική" και η συνέχισή της χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των "εκπροσώπων" του σχολείου θεωρείται "εμμονή" ή "αλητεία" κάποιων "κωλόπαιδων" και "κακών μαθητών" του σχολείου.\nΌταν όμως δεν υπάρχει κάποιος "πίσω" από τις καταλήψεις, όταν δεν υπάρχει κάποιος «υποκινητής» ή κάποιο 15μελές και οι αποφάσεις παίρνονται και υλοποιούνται από τους ίδιους τους μαθητές στο σύνολό τους, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Οι καθηγητές δεν έχουν να τα βάλουν με έναν πρόεδρο, αλλά με όλο το "σώμα" των καταληψιών μαθητών.\nΑυτός είναι και ο τρόπος που υπερασπιζόμαστε την επιλογή της κατάληψης. Όλοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον. Επειδή λοιπόν την αλυσίδα όντως κάποιος την είχε βάλει, η απάντηση στην ερώτηση "ποιος έβαλε την αλυσίδα" ή σε ένα σωρό παρόμοιες ερωτήσεις είναι απλή. "Οι 20 που ήμαστε εδώ και οι άλλοι 100 που μας στηρίζουν και θα έρθουν το πρωί. Βάλαμε έναν κρίκο ο καθένας. Αν πρέπει λοιπόν κάποιος να τιμωρηθεί, θα πρέπει να τιμωρήσετε γύρω στα 100 άτομα".\nΣτις 4/10/2011 και ώρα 3:30 τα ξημερώματα αυτή τη φορά, νέα απόπειρα κατάληψης του σχολείου έγινε από τους μαθητές, οι οποίοι αυτή τη φορά ήρθαν αντιμέτωποι με μια νέα έκπληξη... Μέσα στο σχολείο δε βρήκαν να τους περιμένουν μόνο ο διευθυντής και οι καθηγητές (πιστοί φύλακες του "ναού της γνώσης" από τους "αλητήριους" μαθητές), αλλά και... «αναστατωμένοι» γονείς.\nΣήμερα δεν έχουμε μάθει νεότερα από το σχολείο. Ελπίζουμε αν έγινε και τρίτη απόπειρα κατάληψης, οι μαθητές να μην ήρθαν αντιμέτωποι και με τους παππούδες τους, που τυχόν έχουν φτάσει σε ενίσχυση των διευθυντών, υποδιευθυντών, καθηγητών και γονέων.\nΠάντως ας διαδοθεί προς πάσα κατεύθυνση, ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των αγωνιζομένων, δεν έχει στεγανά όπως "μαθητές", "φοιτητές" κτλ αλλά οι καταπιεζόμενες κοινωνικές ομάδες, στέκονται αλληλέγγυες η μία στην άλλη. Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει πως οι μαθητές δεν είναι μόνοι τους.\nΕπίσης καλό είναι να θυμίσουμε σε όποιους την έχουν δει τραμπούκοι και σκέφτονται "θα τα πατήσω κάτω τα πιτσιρίκια", τη δυναμική που εξέφρασαν οι μαθητές τον Δεκέμβρη του 2008.\nΤέλος να υπενθυμίσουμε σε κάθε "μεγάλο" και καθηγητή εκεί έξω, πως όταν θες να σκέφτεσαι σαν μπάτσος και να πράττεις σαν μπάτσος, θα έχεις και την αντιμετώπιση που έχει ένας μπάτσος.\nΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΛΗΞΗΣ!


It takes two to tango. Ποιος δεν το ξέρει; - Δημήτρης Παπανικολάου | The Experts - Novasports.gr\n"It takes two to tango". Σε ελεύθερη μετάφραση "χρειάζονται δύο για να χορέψουν τανγκό". Κάτι που αντανακλά στην κοινή προσπάθεια της Superleague και της Nova να συνεχίσουν να πορεύονται μαζί στο ελληνικό ποδόσφαιρο.\nΜακάρι βεβαίως το ποδόσφαιρό μας να κινείτο τόσο αρμονικά όσο ο περίφημος χορός από την Αργεντινή και οι... χορευτές να κέρδιζαν τον θαυμασμό, αποσπώντας το χειροκρότημα του κόσμου.\nΔυστυχώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο βαθμό που πρέπει να γίνεται στο ποδόσφαιρο. Ακόμα και οι οργανωμένοι οπαδικοί στρατοί έχουν πάψει να χαίρονται όπως παλιά τις επιτυχίες των ομάδων τους, όταν αυτές δεν προκύπτουν από τον ορθό ανταγωνισμό.\nΓιατί; Μα γιατί κατάντησε να γίνεται όλο και πιο συχνά και να κουράζει. Επίσης χάνει εντελώς το νόημά της μια νίκη, μια επιτυχία απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο δεν έχει στην εξέδρα την υποστήριξη των δικών του οπαδών. Αλλά ουδείς κάνει κάτι για να επιδιώξει και πάλι τη κοινή συνεύρεσή τους.\nΣτον τελικό του κυπέλλου στο Βόλο χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία για να αποκατασταθεί η όποια ισορροπία στην εξέδρα.\nΟι ομάδες (ΠΑΕ) βλέπουν τα γήπεδά τους να αδειάζουν σεζόν με τη σεζόν (μείωση εισιτηρίων κατά 48% την περίοδο 2009-2016 σύμφωνα με την έρευνα των Deloite & PwC) και δεν κάνουν τίποτα γι αυτό!\nΟι δύο τελευταίες σεζόν ολοκληρώθηκαν χωρίς το πρωτάθλημα να έχει κεντρικό χορηγό, με τη μείωση των εσόδων να έχει αγγίξει το 84% για την εξαετία 2010-2016 (πάντα σύμφωνα με την έρευνα Deloite & PwC).\nΗ ανταγωνιστικότητα του πρωταθλήματος βρίσκεται στην 14η θέση της ΟΥΕΦΑ (κατάταξη περιόδου 2015-2016).\nΟ συνεταιρισμός κάθε φορά που τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά προχωρά σε έρευνες, αλλά τα αποτελέσματά τους μένουν στα συρτάρια γιατί οι δύσκολες αποφάσεις έχουν κόστος για τα μέλη του.\nΟι Deloite & PwC ανέδειξαν την εμπορική απαξίωση του προϊόντος της Λίγκας. Τι συνέβη; Η Λίγκα απέρριψε την προ 18 μηνών πρόταση της Nova για μείωση του αριθμού των ομάδων (αρχικά σε 14 και μετά σε 12) και απλά προχώρησε σε μια απόφαση (πλειοψηφίας) για μείωση σε 14 από την περίοδο 2017-2018.\nΣτο μεταξύ η αιμοραγία των συνδρομητών από το κακής ποιότητας πρωτάθλημα ήταν η μεγαλύτερη από καταβολής της συνεργασίας των δύο πλευρών. Σαφώς και ο φόρος που επιβλήβηθηκε στη συνδρομητική τηλεόραση έπαιξε ένα ρόλο, αλλά όχι τον σημαντικότερο.\nΟι καλοί ξένοι ποδοσφαιριστές (βλέπε το πρόσφατο παράδειγμα του Μπεργκ) εγκαταλείπουν την Ελλάδα και ακόμα και ο πρωταθλητής Ολυμπιακός, που διαθέτει (λιγότερο από άλλες φορές είναι η αλήθεια) το δέλεαρ του Champions League δυσκολεύεται να τους πείσει να έρθουν στη χώρα μας.\nΟι 16 συνέταιροι δυσκολεύονται ακόμα και στο μίνιμουμ της συνεννόησης. Κατά την περασμένη σεζόν ξεπέρασαν κάθε ρεκόρ αντεγκλήσεων, ανακοινώσεων, ποσταρισμάτων στα social media και... ξεκατινιάσματος μεταξύ τους.\nΟύτε καν η... μνημονιακή επιτροπία της ΦΙΦΑ στην ΕΠΟ τους συγκίνησε.\nΟλόκληρο το οικοδόμημα του προϊόντος που προσφέρουν στηρίζεται για το 90% των ΠΑΕ στο τηλεοπτικό συμβόλαιο με τη Nova αντί για το 50% το πολύ, όπως συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη.\nΟι ίδιοι γνωρίζουν, καλύτερα από τον καθένα, ότι χωρίς το τηλεοπτικό συμβόλαιο των 45 εκ το χρόνο (μαζί με τον ΦΠΑ) δύσκολα το ποδόσφαιρο θα παραμείνει επαγγελματικό.\nΕπίσης γνωρίζουν (επιχειρηματίες γαρ) την εικόνα της αγοράς που είναι άθλια. Στις περιπτώσεις μονοπωλιακών καταστάσεων δε η αγορά κλείνει μάτια και αυτιά και πατάει... κεφάλια.\nΜόνο οι συνεργασίες έχουν πάντα δούναι και λαβείν. Με τον ένα χορευτή του τανγκό να... ξενυχιάζεται μονίμως, δουλειά δεν γίνεται!


Sarajevo | Τεύχος 106 | ριζοσπαστικός ρεφορμισμός: τι θα μπορούσε να είναι (και γιατί δεν είναι)\nριζοσπαστικός ρεφορμισμός: τι θα μπορούσε να είναι (και γιατί δεν είναι)\nΤι επέτειος!! Τι εξαιρετική συγκάλυψη!!! Στα έκτα γενέθλια των ελληνικών “μνημονίων” οι συνήθως λαλίστατοι ντόπιοι αναλυτές του παγκόσμιου καπιταλισμού και του αίσχους του, παρέκαμψαν σα να μην έγινε το γεγονός ότι τα 3 απ’ τα 4 ευρωπαϊκά κράτη που εφάρμοσαν “μνημόνια” έχουν ξεμπερδέψει. Αφήνοντας την ελληνική περίπτωση μόνη της, στην ερημιά μιας μυστηριώδους (και οπωσδήποτε “ανεξήγητης”) ανικανότητας.\nΚάποιοι θα σχολιάσουν πως η “έξοδος απ’ το μνημόνιο” της ιρλανδίας, της πορτογαλίας και της νότιας κύπρου δεν έλυσε κανένα απ’ τα βασικά “προβλήματα” της κρίσης. Αυτό είναι σχεδόν σωστό. Η διαδικασία του πολιτικού δανεισμού υπό όρους δεν είχε στόχο να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα! Μόνον ένα: να αποκαταστήσει την δυνατότητα των “στριμωγμένων” κρατών να δανείζονται απ’ τις “αγορές” με λογικά επιτόκια. Κι αυτό επιτεύχθηκε στις 3 απ’ τις 4 περιπτώσεις. Γιατί, λοιπόν, το ελλαδιστάν παραμένει μόνο του στον πάγκο - του - χασάπη (ή στη μέγγενη, διαλέξτε); Οι θεωρίες περί διαστραμμένης κακίας των τρισκατάρατων δεν μπορούν να αντικρύσουν την πραγματικότητα. Βουλιάζουν στην επαρχιώτικη εσωστρέφειά τους, κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα.\nΚατ’ αρχήν: τι ήταν (και στην ελλάδα παραμένουν) αυτά τα “μνημόνια”; Δεν θα χρειαζόταν, δα, και σπουδαίο μυαλό για να αναγνωριστούν σαν αυτό που όντως ήταν (είναι) - θα χρειαζόταν όμως σίγουρα απόδραση απ’ τις ιδεολογίες του ντόπιου προσοδισμού! Τόσο για την ευρωπαϊκή ένωση όσο και για την ευρωζώνη η δυνατότητα δανεισμού ενός κράτους / μέλους κατευθείαν από άλλα κράτη / μέλη (αυτό που ονομάζουμε πολιτικό δανεισμό) ήταν απαγορευμένη δια ροπάλου, απ’ την συνθήκη του Μάαστριχτ. Για να φτάσουν στο σημείο τα κράτη / μέλη της ευρωζώνης να ανατρέψουν μια τόσο θεμελειώδη απαγόρευση, ο κίνδυνος ήταν πολύ σοβαρός. Ποιός κίνδυνος όμως; Της χρεωκοπίας ενός κράτους / μέλους; Όχι· αυτό έχει συμβεί ήδη, με το ελλαδιστάν.\nΈχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτό το θέμα, τότε. Το 2010. Να υπενθυμίσουμε. Μετά τις σημαντικές ζημιές που άρχισαν να “γράφουν” οι μεγάλοι παγκόσμιοι διανειστές χρήματος (τράπεζες, funds, κλπ) εξαιτίας των παγκόσμιων παρενεργειών της κατάρρευσης της Lehman brothers, ζημιές που αφορούσαν όλο το φάσμα των δανείων προς ιδιώτες (επιχειρήσεις, άτομα, κλπ) και τα φανταστικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα που κτίστηκαν πάνω στο εμπόριο αυτών των δανείων, στράφηκαν, για να ρεφάρουν, στη σπέκουλα και στο τζογάρισμα των κρατικών δανείων (ομολόγων). Μέχρι τότε (τέλη του 2008, αρχές του 2009) τα κρατικά δάνεια (ομόλογα) θεωρούνταν μια ασφαλής και συντηρητική “επένδυση” - δεν βρίσκονταν στην αρένα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σπέκουλας. Όμως απ’ το 2009 έγινε σαφές ότι θα μπουν. Όχι όλα τα ομόλογα όλων των κρατών. Κάποια επιλεγμένα: εκείνων των κρατών που είχαν (ή θα μπορούσαν να εμφανίσουν) “προβλήματα αποπληρωμής”, λόγω εσωτερικών, ενδημικών “λειτουργικών” προβλημάτων, τόσο του κράτους όσο και των επιχειρήσεων.\nΗ ελλάδα ήταν ακριβώς μια τέτοια περίπτωση, διεθνώς γνωστή απ’ το 2007 τουλάχιστον. Αυτό που έχει ονομαστεί “χρηματοπιστωτικές ύαινες” άρχισε να ακονίζει τα νύχια του σε βάρος των δανειοδοτικών αναγκών του ελληνικού κράτους (και όχι μόνο...)· κι αυτό ήταν σαφές ήδη απ’ το 2009. Τι επεδίωκαν να κάνουν οι αγοραίοι δανειστές; Σπεκουλάρωντας πάνω στα υπαρκτά και διεθνώς γνωστά προβλήματα “καπιταλιστικής λειτουργικότητας” του ελλαδιστάν θα ανέβαζαν τα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού κράτους! Υψηλά επιτόκια σημαίνει υψηλή κερδοφορία στο εμπόριο χρήματος - κι αυτό είναι όλο!\nΤο πρόβλημα των αφεντικών της ευρωζώνης δεν ήταν, απλά και μόνο, το αν θα μπορεί να δανείζεται το ελληνικό κράτος απ’ τις “αγορές” και με τι επιτόκια. Το πρόβλημα των αφεντικών της ευρωζώνης ήταν πολύ μεγαλύτερο. Ήταν το γεγονός η Αθήνα ήταν απλά η αρχή της επίθεσης των “διεθνών χρηματαγορών” στα κράτη / μέλη της ευρωζώνης. Αφού προβλήματα τέτοια ώστε να πατήσει πάνω τους η σπέκουλα είχαν και άλλα κράτη, και μάλιστα πρώτης γραμμής: το ιταλικό, το γαλλικό, το ισπανικό. Εάν ένα κράτος δεν μπορεί να δανειστεί απ’ τις “διεθνείς αγορές” (επειδή τα επιτόκια έχουν εκτοξευτεί) μια μόνο λύση έχει: να τυπώσει το δικό του χρήμα, πληθωριστικό μεν, αλλά... Εάν, λοιπόν, τα αφεντικά της ευρωζώνης δεν έβρισκαν τρόπους να “φρενάρουν” τους σπεκουλαδόρους των “διεθνών αγορών” στην πρώτη τους στόχευση, θα έβλεπαν τη νομισματική ένωση να διαλύεται. [1Σ’ αυτούς τους σπεκουλαδόρους συγκαταλέγονται, κατ’ αρχήν, και οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Όμως ο κύριος όγκος “επιθετικού” χρήματος ερχόταν έξω απ’ την ευρωζώνη. Στη συνέχεια της ευρωπαϊκής διαχείρισης της κρίσης, οι ευρωπαϊκές τράπεζες (γερμανικές και γαλλικές κατά κύριο) αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν στο πολιτικό “δίκτυ προστασίας”, δηλαδή πολιτικού δανεισμού, που δημιουργήθηκε με αφορμή την ελληνική περίπτωση - για να επεκταθεί και στις άλλες τρεις. Όχι άμεσα αλλά μεσομακροπρόθεσμα ήταν προς το συμφέρον τους, άλλωστε...\nΌποιος δεν είναι ηλίθιος εθνικιστής (οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος) “δεξιός” ή “αριστερός” κι όποιος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου οφείλει να θυμάται ότι απ’ την αρχή της ευρωδιαχείρισης της “ελληνικής κρίσης χρέους”, το 2010, η θέση του γερμανικού καθεστώτος ήταν ότι οι δανειστές πρέπει να “πληρώσουν”, να γράψουν ζημιές δηλαδή, γιατί έχουν κι αυτοί ευθύνη για τον υπερδανεισμό αναξιόπιστων πελατών - όπως, π.χ., η Αθήνα. Η άποψη ότι “την κρίση να πληρώσουν και τα αφεντικά του χρηματοπιστωτισμού” δεν έκανε, φυσικά, το γερμανικό καθεστώς πιο συμπαθές στους έλληνες “επαναστάτες” και “ανατροπείς”. Απλά ξεχάστηκε, όπως και οτιδήποτε δεν τους βολεύει.\nΗ γερμανική θέση έγινε πράξη με το περιβόητο psi, στις αρχές του 2012. Σε εκείνη την χρονική στιγμή όσα χρηματοπιστωτικά μαγαζιά (όχι λίγα) υπολόγιζαν το ενεργητικό τους to the spot έγραψαν όντως σοβαρές ζημιές. Με αντάλλαγμα την αντικατάσταση της μισής περίπου αξίας των “πέτσινων” ελληνικών ομολόγων από εγγυημένα ομόλογα του “μηχανισμού στήριξης”. Χαμένες απ’ αυτήν την άποψη ήταν και οι γερμανικές, και οι αγγλικές τράπεζες• όχι μόνον οι ελληνικές. Χαμένα ήταν και τα σκανδιναβικά ασφαλιστικά ταμεία (που είχαν αγοράσει ελληνικά ομόλογα)• όχι μόνον τα ελληνικά.\nΣτη γραμμή της συστηματικής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας η εξέλιξη του psi δεν αναλύθηκε σαν αυτό που ήταν, αλλά σαν το αντίθετο ακριβώς. Σημαία αυτού του αναποδογυρίσματος ήταν οι ζημιές των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων. Οι ζημιές ήταν υπαρκτές. Αλλά σαν ποσό ήταν πολύ μικρότερες απ’ τις ζημιές που είχαν συσσωρεύσει ήδη απ’ τα διάφορα χρηματοπιστωτικά κόλπα (“δομημένα ομόλογα”), απ’ την κακοδιαχείριση και τις προσοδικά διαμορφωμένες μεγάλες συντάξεις, τις προνομιακές “πρόωρες συνταξιοδοτήσεις”, απ’ την μαζική και χρόνια εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή, την μαζική μαύρη εργασία (εκβιαστική επιδότηση των αφεντικών απ’ τους εργάτες, πρώτα τους μετανάστες και ύστερα τους ντόπιους), την συστηματική υπεξαίρεση (σε βάρος των ταμείων) απ’ τις υπερκοστολογήσεις, υπερτιμολογήσεις και υπερσυνταγογραφήσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού συστήματος υγείας, και απ’ την επι δεκαετίες κλοπή (ουσιαστικά) των αποθεματικών τους απ’ το ελληνικό κράτος. Σήμερα πια διάφοροι στρέφονται στα ‘90s, για να παραδεχτούν με μισόλογα ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έδειχναν τα σοβαρά προβλήματά τους από τότε. Μία, μιάμισυ, δύο δεκαετίες πριν το psi.\nΑπό ταξική, εργατική σκοπιά οι ζημιές του psi ήταν σημαντικές λόγω timing. Ήταν το “καπάκι” μιας επί πολλές δεκαετίες αλυσιδωτής λεηλασίας των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Αλλά επίσης, από ταξική, εργατική σκοπιά είναι εθελοδουλεία να κοιτάει κανείς τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας, επειδή απλά είναι ο πιο πρόσφατος.\nΜε την εξαίρεση ορισμένων μελετών του “ινστιτούτου εργασίας” της γσεε (που έμειναν στα ράφια) ποτέ η συνδικαλιστική μαφία δεν θεώρησε ότι η αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος είναι συμφέρον και καθήκον της σύγχρονης εργατικής τάξης. Το αντίθετο! Γιατί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι λακέδες της έχουν τα δικά τους συμφέροντα... Στο τέλος (δηλαδή απ’ το 2010 και μετά) ήρθε η τεχνοκρατία του ευρωπαϊκού και του διεθνούς κεφάλαιου να αναλάβει και αυτό το ζήτημα. Δεν είναι παράξενο: στην Ιστορία δεν υπάρχουν κενά...]\nΉταν μπροστά σ’ αυτόν τον κίνδυνο που τα κράτη / μέλη της ευρωζώνης ανέτρεψαν έναν απ’ τους θεμελειώδεις κανόνες της συνθήκης του Μάαστριχτ, κατάργησαν δηλαδή την απαγόρευση διακρατικού δανεισμού μέσα στην ευρωζώνη.[2Ο πρώην πρωθ. Παπαντρέου ο Γ έχει δηλώσει πολλές φορές “υπερήφανος” που τα κράτη της ευρωζώνης έφτιαξαν, εξαιτίας του ελληνικού προβλήματος, έναν πολιτικό μηχανισμό “διάσωσης”, ο οποίος όχι απλά δεν υπήρχε νωρίτερα αλλά απαγορευόταν ρητά να υπάρξει. Έχει δίκιο... Είναι, όμως, το δίκιο εκείνου που θα περηφανευόταν ότι έγινε η αιτία να εξελιχθεί η ιατρική και η χειρουργική επειδή αυτός κοπανούσε επί χρόνια το κεφάλι του στον τοίχο...]\nΌμως η έξοδος ενός κράτους (ή και περισσότερων) απ’ τον δανεισμό - με - όρους - αγορών, και η δημιουργία μηχανισμών πολιτικού (δηλαδή: διακρατικού) δανεισμού του(ς) ήταν (και παραμένει) μια ενέργεια αντι-νεοφιλελεύθερη! Και είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλοι οι (ντόπιοι) ορκισμένοι εχθροί του νεοφιλελευθερισμού δεν το “πρόσεξαν”... Είναι σίγουρο: για τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία “όποιος δεν μπορεί στην αγορά πεθαίνει”! Δεν επιτρέπεται κάτι άλλο. [3Εννοείται πως αν υπάρχει έκτακτη ανάγκη γίνονται εξαιρέσεις. Έτσι σώθηκαν οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες απ’ το αμερικανικό κράτος. Κανονικά, το νεοφιλελεύθερο manual, λέει ότι έπρεπε να καταστραφούν...] Φυσικά, η λύση του πολιτικού (διακρατικού) δανεισμού καθόλου δεν σήμαινε “στροφή” στις οικονομικές πολιτικές των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών, ειδικά σε ότι αφορά την υποτίμηση της εργασίας! Ωστόσο είναι καθήκον όποιου είναι εχθρός του κράτους και του κεφάλαιου να παρατηρεί σωστά και να ερμηνεύει ανάλογα τις επιλογές των αφεντικών· αντί να προσπαθεί να βγάλει την όποια πολιτικο-ιδεολογική “υπεραξία” σπεκουλάρωντας, με την σειρά του, και διαχέοντας την σύγχυση.\nΣε κάθε περίπτωση ο πολιτικός δανεισμός δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς παρά μόνο με όρους. Τι όρους; Όρους σχετικούς με την “επιδιόρθωση” εκείνων των “ατελειών” στις κρατικές και καπιταλιστικές λειτουργίες (των υποψήφιων για διάσωση) που θα μπορούσαν να γίνουν πατήματα για σπέκουλα εκ μέρους των τζογαδόρων του διεθνούς χρηματοπιστωτισμού. Αυτό ήταν (και είναι) τα περιβόητα “μνημόνια”: η χρονικά προσδιορισμένη δέσμευση των αφεντικών που θα επωφελούνταν απ’ τον πολιτικό δανεισμό, ότι θα διορθώσουν εκείνα τα “κουσούρια” τους που μπορούν να αξιοποιηθούν “κερδοσκοπικά”. Έτσι ώστε να επιστρέψουν “ισχυρότερα” στις διεθνείς χρηματαγορές· να μπορούν, ξανά, να δανείζονται απο εκεί, με λογικά επιτόκια.\nΠροφανώς τα “κουσούρια” δεν ήταν παντού τα ίδια. Άλλα του Δουβλίνου, άλλα της Λισσαβώνας, άλλα της Λευκωσίας, άλλα της Αθήνας. Υπήρχε σχεδόν παντού το “κοινό” ζητούμενο (“προσαρμογή”...) της “εσωτερικής υποτίμησης” - δηλαδή της υποτίμησης της εργασίας. Υπήρχαν και πολλές “ιδιαιτερότητες”. Οι ευρωτεχνοκράτες, μαζί με τους πολύ πιο έμπειρους σε τέτοια ζητήματα τεχνοκράτες του δντ, θα έβρισκαν τα ιδιαίτερα “κουσούρια” του κάθε κράτους, φτιάχνοντας την λίστα, την ακολουθία και τα χρονοδιαγράμματα των “αλλαγών”.\nΕκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι απ’ τα 4 κράτη / μέλη της ευρωζώνης που μπήκαν στον “μηχανισμό στήριξης”, τα 3 “έκαναν το μάθημά τους” (για να το πούμε χυδαία) και επέστρεψαν στις “αγορές”. Το ένα, το γνωστό, που ήταν και το πρώτο στη σειρά, όχι. Οι πολιτικές του βιτρίνες (δηλαδή το κόμμα των αφεντικών του με διαφορετικούς κάθε φορά εκπροσώπους) υπογράφουν διαρκώς καινούργιες συμφωνίες για τους όρους του πολιτικού δανεισμού, ο οποίος συνεχίζεται - καινούργια “μνημόνια” δηλαδή. Καινούργιες συμφωνίες που πρακτικά μεταφέρουν η μία στην άλλη τις ίδιες και τις ίδιες “εκκρεμότητες”, σε ένα χειρότερο κάθε φορά οικονομικό περιβάλλον. Πρόκειται, μήπως, για ένα κράτος του οποίου τα αφεντικά είναι σκληρά “αντικαπιταλιστικά” και απο εκεί προκύπτει αυτή η διαρκής “απειθαρχία στις επιταγές των μνημονίων” (που ουσιαστικά είναι ένα - το νο 2 - απ’ τις αρχές του 2012 και μετά); Ή συμβαίνει το ανάποδο;\nΈχουμε γράψει πολλές φορές για τα δομικά χαρακτηριστικά του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου, και για την κεντρική θέση που έχει στις λειτουργίες και των δύο ο πολιτικός προσοδισμός. Δεν θα επαναλάβουμε παρά μόνο τα αναγκαία. Έχει σημασία ωστόσο να τονίσουμε πως οι όροι του πολιτικού δανεισμού (σίγουρα στην ελληνική περίπτωση και, το πιθανότερο σε όλες) είχαν δύο σκέλη. Ένα καθαρά νεοφιλελεύθερο, και ένα δεύτερο “διαρθρωτικό”, του οποίου τα χαρακτηριστικά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να ήταν νεοφιλελεύθερα, σε άλλες όμως ήταν ορθολογικά - πάντα απ’ την άποψη της ομαλής και ισορροπημένης καπιταλιστικής λειτουργίας. Τι σημαίνει “ορθολογικά”; Σημαίνει ότι για ιστορικούς λόγους και εξαιτίας της ιδιαίτερης ταξικής συγκρότησης των “εθνικών” κοινωνιών, πολλά κράτη έχουν διατηρήσει καθόλου δευτερεύουσες “οάσεις” της μοντέρνας φάσης της συσσώρευσης· που έχει ξεπεραστεί.\nΠρέπει να τονίσουμε κι αυτό: το είδος του νεοφιλελευθερισμού που γενικά κυριαρχεί στην ευρώπη δεν είναι ο “αναρχοφιλελευθερισμός” των ηπα (που κι αυτός έχει μετριαστεί εξαιτίας της κρίσης και της διαχείρισής της) αλλά ο ορντοφιλελευθερισμός. Ο οποίος προβλέπει συγκεκριμένες (κεντρικές) λειτουργίες για το κράτος, την “κοινωνική πρόνοια”, την φορολογία, τη νομοθεσία, κλπ. [4Για περισσότερα στο εξαιρετικά χρήσιμο Η γέννηση της βιοπολιτικής, Michel Foucault.]\nΑπ’ όλες τις οδηγίες του “μνημονίου” οι μόνες που εφαρμόστηκαν (και με το παραπάνω) στην ελλάδα ήταν αυτές που είχαν σχέση με την υποτίμηση, άμεση και έμμεση, του μεγαλύτερου μέρους της εργασίας. Δεν εφαρμόστηκαν, όμως, άλλα ορντοφιλελεύθερα μέτρα που έχουν σχέση με το “κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης”: για παράδειγμα τα καρτέλ σε διάφορα εμπορεύματα και υπηρεσίες καθημερινής χρήσης δεν διαλύθηκαν, όπως προέβλεπαν αυτές οι οδηγίες / όροι. [5Ενδεικτικά να αναφέρουμε τις τιμές των ταξί, των κτελ, των θαλάσσιων και αεροπορικών συγκοινωνιών. Οι πάντες ξέρουν ότι είναι φτηνότερο να “πετάξει” κανείς απ’ την Αθήνα στο Λονδίνο παρά στα Γιάννενα ή στη Μυτιλήνη. Οι ελληνικές αεροπορικές και ακτοπλοϊκές εταιρείες είναι κανονικό καρτέλ, που ορίζουν τις τιμές των εισιτηρίων κατ’ ουσία μονοπωλιακά. Το ίδιο συμβαίνει με τις υπεραστικές χερσαίες συγκοινωνίες (κτελ).] Με αποτέλεσμα οι μεν μισθοί και τα μεροκάματα σε πολύ μεγάλο μέρος της “αγοράς εργασίας” να έχουν κυριολεκτικά τσακιστεί, αλλά οι τιμές βασικών ειδών να ανεβαίνουν· (κάτι που για τους συνεπείς φιλελεύθερους είναι ανάθεμα). Όσο για τις περιβόητες “διαρθωτικές μεταρρυθμίσεις”; Αυτές παραμένουν “εκκρεμότητες” και σέρνονται, σαν ανεκπλήρωτες ελληνικές “δεσμεύσεις”, από “μνημόνιο” σε “μνημόνιο”.\nΥποθέτουμε πως έχει γίνει κατ’ αρχήν κατανόητο ότι η ιδιαιτερότητα της “μικρής ασθενούς” δεν είναι ο ... αντικαπιταλισμός της! Αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν πολύ ισχυρά συμφέροντα, σε διάφορες θέσεις στην ιεραρχία / διαστρωμάτωση του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου / προσοδισμού, που αρνούνται (με επιτυχία πρέπει να πούμε...) να “παραδοθούν” στον (καπιταλιστικό) εξορθολογισμό - κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι μόνο η εκκλησία σαν οικονομικός και ιδεολογικός παράγοντας και η ασυλία / σύνδεσή της με το κράτος - είναι και αυτή. Δεν είναι μόνο οι εφοπλιστές - είναι και αυτοί. Είναι και οι ιδιοκτήτες των ταξί, οι ιδιοκτήτες των κτελ, οι ιδιοκτήτες μεγάλης ακίνητης περιουσίας, συγκεκριμένες κατηγορίες δημόσιων υπαλλήλων, οι εργολάβοι (“εθνικοί” και μη)... η “ανώτερη” και η “μεσαία τάξη” αλλά και οι μικροαστοί σύμμαχοί τους....\nΑυτό το βιολί συνεχίζεται εδώ και 6 χρόνια. Συνεχίζεται επειδή δεν έχει αξιόλογο εσωτερικό αντίπαλο. Και επειδή οι καταραμένοι δανειστές έχουν καταλάβει πλέον (και το λένε καθαρά) ότι το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο ΔΕΝ πρόκειται να μεταρρυθμιστεί. Ενδιαφέρονται, πια, μόνο για να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή των δανείων. Κι ας είναι με την πλέον παράλογη (ακόμα και για νεοφιλελεύθερους) μέθοδο: την διαρκή αύξηση της φορολογίας... Εν τω μεταξύ, αφού δεν εκπληρώνει τις προϋποθέσεις να βγει απ’ το στόχαστρο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τζογαρίσματος, το ελληνικό κράτος πρέπει να διατηρείται στη φορμόλη (του πολιτικού δανεισμού).\nΗ γαλλική επανάσταση (όχι ακριβώς!..)\nΡεφορμισμός ιστορικά σημαίνει αριστερές (“φιλολαϊκές”) μεταρρυθμίσεις ΜΕΣΑ στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο ρεφορμισμός αναπτύχθηκε στην ευρώπη ήδη απ’ την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, σαν “συμβιβασμός” του κεφάλαιου και των αφεντικών απέναντι στην προοπτική εργατικής επανάστασης και κατάληψης της εξουσίας. Τα ιστορικά δεδομένα είναι γνωστά, και δεν χρειάζεται να τα αναφέρουμε εδώ.\nΧωρίς χειροπιαστή, μαζική και οργανωμένη απειλή εργατικής επανάστασης ο ρεφορισμός έγινε μια άχρηστη πολυτέλεια για τα αφεντικά. Ο Νέγκρι (σε μια ενδιάμεση φάση της εξέλιξής του από διανοούμενο του κινήματος σε νερόβραστο σοφό) σ’ ένα βιβλίο που δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά, διατύπωσε την θέση ότι προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο ρεφορμισμός τελείωσε. Σίγουρα στον “πρώτο κόσμο”. Σωστή θέση, εφόσον είχε γίνει ήδη ξεκάθαρο ότι οι επαναστατικές απειλές των αρχών των ‘70s είχαν τελειώσει νωρίτερα.\nΠρακτικά οι μεταρρυθμίσεις (σαν λέξη και σαν πρακτική) μπήκαν στο μενού του νεοφιλελευθερισμού, του σοσιαλφιλελευθερισμού, κι όλων εκείνων των menu των αφεντικών που ονομάστηκαν “τρίτος δρόμος”: το βασικό τους περιεχόμενο ήταν η υποτίμηση μεγάλων περιοχών της εργασίας, μέσα απ’ την συστηματική αποκαθήλωση των “δεδομένων” του “κράτους πρόνοιας”. Ωστόσο αυτή η αποκαθήλωση αφορούσε δεξιές μεταρρυθμίσεις σε κράτη / κεφάλαια οργανωμένα ορθολογικά (όσο μπορεί να το πει αυτό κανείς) και λειτουργικά.\nΔεν ίσχυε το ίδιο περί τέλους του ρεφορμισμού για άλλες περιοχές του πλανήτη όπου τα κράτη / κεφάλαια είχαν αναπτυχθεί ιστορικά με μορφές ισχυρού πολιτικού προσοδισμού - και μαφιόζικης συσσώρευσης. Τέτοιες περιπτώσεις είναι πολλά κράτη της λατινικής αμερικής. Ξεκινώντας απ’ τους Ζαπατίστας και τον δικό τους ριζοσπαστικό ρεφορμισμό (δηλαδή: αγώνας για μεταρρυθμίσεις με χρήση “εκτός νόμου” μέσων) και κατεβαίνοντας νοτιότερα, οι πληβειακές τάξεις (εργάτες, αγροτοεργάτες, άκληροι, φτωχοί μικροαστοί, αποκλεισμένες φυλετικές ή κοινωνικές μειονότητες) έφεραν στην ημερήσια διάταξη τον αριστερό ρεφορμισμό (δηλαδή: αγώνες για μεταρρυθμίσεις με χρήση νόμιμων μέσων) εναντίον των παραδοσιακών προσοδικών ελίτ και των συμμάχων τους. Το ίδιο συνέβη αργότερα σε μεγάλο μέρος του “αραβικού κόσμου”, με τις εξεγέρσεις που ονομάστηκαν “αραβική άνοιξη” - αν και εδώ, για λόγους που μπορούν να εξηγηθούν (αλλά όχι εδώ), το κοινωνικό περιεχόμενο του ρεφορμισμού δεν ήταν καθαρόαιμα “αριστερό” αλλά ένα μίγμα αντιαποικιοκρατίας, πολιτικού φιλελευθερισμού, και ισλαμοδημοκρατίας.\nΕίτε έτσι είτε αλλιώς αυτός ο ρεφορμισμός ήταν μορφή (και) της ταξικής πάλης ΧΩΡΙΣ την απειλή εργατικής (κομμουνιστικής) επανάστασης. Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτή η “ιδιαιτερότητα”, το γεγονός δηλαδή ότι οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις έγιναν απ’ τα ‘90s και μετά το τελικό ζητούμενο και όχι ένα ενδιάμεσο στάδιο; Κατά την γνώμη μας απ’ την πολιτική χρεωκοπία και τον ταξικό σεχταρισμό των προσοδικών καπιταλισμών / κρατών που αναδείχθηκαν στον 20ο αιώνα, κυρίως μέσα από την αξιοποίηση γεωπολιτικών προσόδων. Πρόκειται για κράτη των οποίων οι οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές ελίτ δεν σκόπευαν “να μοιραστούν” τίποτα περισσότερο απ’ τα ψίχουλα που έδιναν επί δεκαετίες· βασισμένες στις καλές συνήθειες των διεθνών συμμαχιών τους. Αυτό, ενόσω τμήματα των μεσαίων τάξεων και μεγάλο μέρος των πληβείων διάβασαν σωστά (έστω: ενστικτώδικα) το τέλος των δεσμών του ψυχροπολεμικού διπολισμού, έτσι ώστε να νοιώσουν τα περιθώρια να απαιτήσουν, τουλάχιστον, κάποιο είδος κοινωνικής δικαιοσύνης· και πάντως όχι την οριστική καταστροφή του καπιταλισμού και του κράτους.\nΕκτός απ’ την περίπτωση των Ζαπατίστας [6Οι Ζαπατίστας είναι ιδιαίτερη και εξαιρετικά σημαντική περίπτωση• αλλά επίσης εξαίρεση. Προσπάθησαν και κατάφεραν να μετατρέψουν την πολιτιστική αυτονομία των ιθαγενών της Τσιάπας σε βασικο στοιχείο της πολιτικής αυτονομίας τους.] και, ως ένα βαθμό, της Χεζμπ’ αλλάχ [7Μάλλον θα σοκάρει η εγγύτητα με την οποία παραθέτουμε ένα κίνημα / οργάνωση “ισλαμιστικό” στους Ζαπατίστας. Έχουμε γράψει όμως για ορισμένες, βασικές, πολιτικές ομοιότητες μεταξύ των δύο (όπως, για παράδειγμα, η απόσταση απ’ την “κατάληψη της κεντρικής εξουσίας”), στο παρελθόν• και δεν είναι εδώ το μέρος να τα επαναλάβουμε.] στο λίβανο, ο ρεφορμισμός για τον οποίο μιλάμε επιδίωκε την κατάληψη της κυβέρνησης μέσω εκλογών· πράγμα που έγινε σε μια σειρά κρατών. Άμεσα, σαν κυβερνήσεις, λειτούργησε αποτελεσματικά, κυρίως στη σφαίρα της διανομής και, ως ένα βαθμό, και στη σφαίρα της παραγωγής (των σχέσεων εργασίας δηλαδή). Λειτούργησε, επιπλέον, στην εν μέρει (τουλάχιστον) αποδόμηση των παλιών κρατικο/κυβερνητικών (προσοδικών) δικτύων. Αλλά μεσομακροπρόθεσμα δεν φαίνεται ανθεκτικός. Όχι λόγω έλλειψης ταξικής έδρασης. Αλλά επειδή το “παλιό” δεν πέθανε, εδώ κι εκεί κατάφερε να ανασυνταχτεί· ακόμα και να επιβεβαιώσει την “ηθική” των πολιτικών προσόδων μέσα στα καινούργια καθεστώτα (π.χ. βραζιλία). Επιπλέον, η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση / αναδιάρθρωση προχωράει γρηγορότερα απ’ τους ρεφορμιστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Η βενεζουέλα είναι μια τέτοια περίπτωση.\nΔεν θα κάνουμε μια πλήρη αποτίμηση. Θα ήταν επιπόλαιο απ’ την μεριά μας, και δεν είναι καν στους στόχους αυτής εδώ της αναφοράς. Ωστόσο αυτό το τονίζουμε: η εναντίωση στις δομές και στις λειτουργίες της μορφής προσοδικό κράτος / κεφάλαιο μπήκε στην ημερήσια διάταξη, διεθνώς, απ’ την δεκαετία του ‘90 και μετά· κι αυτό έγινε με έναν (διευρυμένα) ταξικό τρόπο. Σχεδόν σ’ όλες τις περιπτώσεις η κινητήρια δύναμη του ρεφορμισμού ήταν οι πληβείοι (προλετάριοι λέμε εμείς)· και πάνω στις δικές τους μαχητικές, ανταγωνιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες διαμορφώθηκαν, όπως και όσο διαμορφώθηκαν, οι όποιες διαταξικές συμμαχίες. Η πολιτική ηγεμονία των πληβείων, των εργατών και εργατριών, πάνω στους συμμάχους τους ήταν ευθέως ανάλογη της ιδεολογικής και οργανωτικής τους αυτονομίας.\nΤο ελληνικό κράτος / κεφάλαιο δεν είναι ούτε “λατινοαμερικάνικο” ούτε “αραβικό”. Ανήκει (ανήκε πιο σωστά...) στην ισχυρότερη πολιτικά και οικονομικά διακρατική συμμαχία του πλανήτη: την ε.ε. και την ευρωζώνη. Οι προσοδικές δομές του ωστόσο, η “κοινωνική εμβέλειά” τους, ακόμα και η (ιστορική) γενεαλογία τους δεν είναι πρωτότυπες. Το σημαντικότερο απ’ όλα: αυτές οι προσοδικές δομές / λειτουργίες έχουν βαριές συνέπειες πάνω στην πολυεθνική εργατική τάξη, στην ελλάδα. Πράγμα που είναι εντελώς ξεκάθαρο απ’ τις αρχές της δεκατίας του ‘90 - αν όχι νωρίτερα.\nΤα “φακελάκια” και τα “λαδώματα” κοστίζουν... Η υπόγεια (επί δεκαετίες) πραγματική ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας και του συστήματος εκπαίδευσης κοστίζουν... Η διοικητική γραφειοκρατία κοστίζει... Η υψηλή έμμεση φορολογία (η πιο αντι-εργατική μορφή φορολόγησης) κοστίζει... Τα μόνιμα απλήρωτα πρόστιμα σε βάρος των αφεντικών για την μαύρη δουλειά κοστίζουν... Το οργανωμένο έγκλημα (ακόμα περισσότερα στην σύμφυσή του με το κράτος) κοστίζει... Κι αυτοί / αυτές που τα πληρώνουν όλα αυτά είναι ταξικά προσδιορισμένοι: οι περισσότεροι / περισσότερες βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής ιεραρχίας. Στον πάτο.\nΌλα αυτά πληρώνονται (από εμάς, σαν τάξη) με ένα πρόστυχο αντάλλαγμα: ότι μπορεί ο καθένας μας να βρει κάποια “άκρη”, να πετύχει μια κάποια (συνήθως ασήμαντη) πολιτική πρόσοδο... Μια σβησμένη κλήση... Μια παράκμαψη της σειράς... Μια ασήμαντη εκδούλευση απ’ την διοίκηση... Ένα βόλεμα για κάποιο μέλος της οικογένειας... Ένα πολλά υποσχόμενο διδακτορικό... Πέρα και πάνω απ’ το στενά οικονομικό, χρηματικό κόστος που έχει για την τάξη μας το ελληνικό κρατικό / καπιταλιστικό μοντέλο, υπάρχει ένα ακόμα, ηθικό, διανοητικό, συναισθηματικό, που είναι ίσως το χειρότερο απ’ όλα: η συνειδησιακή διαφθορά μας απ’ τον προσοδισμό. Η πεποίθηση ότι “έτσι είναι” και έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Η τάξη μας έφτασε να “ανέχεται τα ψίχουλα” που τις πετούν οι κυρίαρχες τάξεις και οι λακέδες της. Έμαθε να λέει “πάλι καλά που...”\nΣαν αυτόνομοι εργάτες έχουμε αναλύσει τα βασικά χαρακτηριστικά της (παγκόσμιας) καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης πολύ πριν ξεσπάσει η πιο πρόσφατη πύκνωσή της... Έχουμε αναλύσει επίσης τα βασικά χαρακτηριστικά του ελληνικού συμπλέγματος κράτους / παρακράτους / οργανωμένου εγκλήματος, όταν κάτι τέτοιο ήταν εντελώς “ντεμοντέ”... Και έχουμε καταθέσει δημόσια τα συμπεράσματα αυτής της κριτικής, κάνοντας το καθήκον μας μέσα και απέναντι στην τάξη μας, με κάθε διαθέσιμο μέσο.\nΑπ’ τα τέλη του 2009 / αρχές του 2010 θέσαμε στους εαυτούς μας το ερώτημα των καθηκόντων μας σε συνθήκες “κρίσης”. Χρειάστηκαν επίμονες εσωτερικές συζητήσεις για να αποσαφηνίσουμε αυτό: θα ήταν σωστό (πριν απ’ όλα από ηθική) άποψη εμείς, σαν αυτόνομοι εργάτες, κληρονόμοι της σπουδαίας πείρας και αναλυτικής ικανότητας της εργατικής αυτονομίας διεθνώς, να εμπλακούμε σε ρεφορμιστικούς προσανατολισμούς που, ιστορικά, ανήκαν σε άλλες, αντίπαλες μας πολιτικές τάσεις; Θα ήταν σωστό, σαν αυτόνομοι εργάτες, να γίνουμε συνειδητά και με επιλογή ρεφορμιστές;\nΗ απάντηση που δώσαμε (κι έτσι ξεκινήσαμε το σχέδιο 30/900) ήταν αυτή: θα ήταν δειλία εκ μέρους μας, σαν εργάτες, στην ιστορική στιγμή που (προ)βλέπαμε την ακόμα πιο βίαιη υλική, ηθική, συναισθηματική και διανοητική υποτίμηση της τάξης μας, στην ιστορική στιγμή που (προ)βλέπαμε την ακόμα μεγαλύτερη σκλήρυνση του προσοδισμού, να διαλέξουμε την (όποια) “επαναστατική καθαρότητα” - έτσι, για την μόστρα και την καύλα της. Οπωσδήποτε αυτό είναι εύκολο για όσους κάνουν εμπόριο ιδεολογίας. Όχι για εμάς. Κρίναμε ότι το εργατικό, ταξικό καθήκον μας, μέσα στο εύρος των γενικών εργατικών συμφερόντων, διαμορφωνόταν πια έτσι: ανταγωνιστικό - ρεφορμιστικό. Ριζοσπαστικα μεταρρυθμιστικό δηλαδή, προς όφελος της τάξης μας, “μέσα στον καπιταλισμό”. Κρίναμε, επιπλέον, ότι θα έπρεπε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό υπέρ των γενικών, καθολικών συμφερόντων της τάξης μας· και να μην εμπλακούμε στην υπεράσπιση ειδικών “κλαδικών” προνομίων ή, ακόμα, στη διάσωση ατομικών περιπτώσεων - ακόμα και των δικών μας. Όχι μόνο επειδή, σαν αισχρή μειοψηφία, είχαμε και έχουμε όρια στις δυνατότητές μας. Αλλά, κυρίως, επειδή μέσα στην κρίση και μέσα στην α λα ελληνικά διαχείρισή της, θα έπρεπε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός γενικού, εργατικού, “αντιπαραδείγματος”. Τα όσα έχετε διαβάσει (ίσως...) για το πλάνο 30/900 υπηρετούσαν, ακριβώς, αυτήν την επιλογή: τα γενικά εργατικά συμφέροντα εναντίον των γενικών συμφερόντων των ντόπιων αφεντικών. [8Κάποιοι, επιπόλαια, είχαν σχολιάσει τότε, το 2011 και το 2012, ότι η αύξηση του βασικού μισθού και η μείωση των ωρών εργασίας “βολεύει” επίσης τα αφεντικά... Δεν έκαναν, φυσικά, τον κόπο να απαντήσουν στο γιατί, αν είναι έτσι, δεν το έκαναν “μόνα τους”, τουλάχιστον απ’ την δεκαετία του ‘90 και μετά. Σε τελευταία ανάλυση, όταν κανείς ζει και δουλεύει σε καπιταλισμό έντασης και υποτίμησης της εργασίας (τέτοιος είναι σίγουρα ο ελληνικός) μαζί με την απαίτηση της αύξησης του βασικού μισθού και της μείωσης του χρόνου εργασίας έχει σημασία και το ποιος, πως και γιατί έχει τέτοια απαίτηση...]\nΗ ρεφορμιστική μετριοφροσύνη μας δεν πέρασε, αυτό είναι γνωστό. Υπήρξαν (όπως, άλλωστε, το περιμέναμε) κάμποσοι πονηροί που μας κούνησαν το δάκτυλο: αφού δεν είχαμε σαν “πλαίσιο” (;;;;;) την “έξοδο απ’ το ευρώ” και σαν τελικό στόχο την “σοσιαλιστική επανάσταση” είμασταν ... για τα μπάζα.\nΕυτυχώς που δεν εμποδίσαμε το “ανατρεπτικό προτσές”! Ευτυχώς που ο παράδεισος είναι στην επόμενη γωνία!\nΗ ανάλυσή μας έδειχνε και δείχνει ωστόσο εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Για παράδειγμα όταν μια τάξη σαν την δική μας, την εργατική, αρνείται την αυτοτελή ύπαρξη των συμφερόντων της κόντρα σε κάθε “μεγέθους” αφεντικό, όχι “επανάσταση” δεν μπορεί να κάνει, αλλά ούτε ένα ίσιο ράφι στον τοίχο δεν μπορεί να βάλει. Πόσο εύκολο είναι το να αγορεύεις το βράδυ περί “επανάστασης” και το άλλο πρωΐ να πηγαίνεις σε μια κωλοδουλειά απ’ όπου θα πληρωθείς, αν πληρωθείς, 600 ευρώ, 500 ευρώ, 300 ευρώ, 250 ευρώ, για full time ωράριο και κάθε απαίτηση του αφεντικού; Προφανώς η επίμονη ρητορική της “επανάστασης” και της “ανατροπής” προέρχεται από συνομαδώσεις ανθρώπων που είτε βρίσκονται σε άλλη κοινωνική θέση, είτε πάσχουν από κάποια μορφή σχιζοφρένειας.\nΤα εξίσου σημαντικά πονάνε, όμως, ακόμα περισσότερο. Κατά την δική μας ταπεινή έως “προδοτική” άποψη από το 2010 εκείνα τα μέλη της τάξης μας που είχαν αυθεντικά ριζοσπαστική διάθεση, είχαν μπροστά τους ένα κολοσσιαίο έργο: να ξεπεράσουν μια μεγάλη ήττα / αφομοίωση 30ετίας. Αυτό δεν γίνεται ούτε μπορεί να γίνει “φιλοσοφικά”. Η ίδια η κρίση και η διαχείρισή της, όχι μόνο α λα ελληνικά αλλά παγκόσμια, άνοιγε μπροστά στα μάτια μας τα “σωθικά” της καπιταλιστικής και της κρατικής λειτουργίας.\nΕίχαμε το θράσος να προτείνουμε, τότε, στις πολύ αρχές του 2011, πως αντί να κυνηγάμε και να μαζεύουμε τα κομμάτια μας απ’ τα ερείπια των βομβαρδισμών της “διαχείρισης της κρίσης” θα έπρεπε να ασχοληθούμε συστηματικά με 4 τουλάχιστον “κεντρικά” ζητήματα των εργατικών συμφερόντων.\n- Πρώτον, την μείωση του εργάσιμου χρόνου με παράλληλη σημαντική αύξηση του βασικού μισθού - αυτό που ξεκινήσαμε σαν “πλάνο 30/900”.\n- Δεύτερον, την ριζική μεταρρύθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας - κόντρα... κόντρα σχεδόν στα πάντα και στους πάντες. Μεταξύ άλλων και εναντίον της μικροαστικής “αρρωστοφιλίας”...\n- Τρίτον, την ριζική μεταρρύθμιση του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης - κόντρα... κόντρα σχεδόν στα πάντα και στους πάντες. Μεταξύ άλλων και εναντίον της μικροαστικής / μεσοαστικής (πραγματικής) ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης: των φροντιστηρίων.\n- Και τέταρτον, την ριζική μεταρρύθμιση του περιβόητου “ασφαλιστικού συστήματος” - μέσα απ’ τον προσανατολισμό της μείωσης του γενικού χρόνου εργασίας. Όλα αυτά ύστερα από σκληρή αλλά και ρεαλιστική ανάλυση, πάντα και αποκλειστικά απ’ την δική μας, την εργατική σκοπιά.\nΕίναι προφανές (είναι;) ότι αυτά τα 4 επιμέρους ζητήματα των γενικών εργατικών συμφερόντων ούτε “προεκλογικό πρόγραμμα” οποιουδήποτε “ελευθερωτή” θα μπορούσαν να είναι, ούτε κατάφαση προς οποιαδήποτε κυβέρνηση, “διαπραγμάτευση με την τρόικα”, “έξοδο απ’ το ευρώ” κλπ. Μόνο σε εργατικά αυτόνομη και ανταγωνιστική βάση θα είχαν νόημα και προοπτική. Αλλά είναι εξίσου προφανές ότι αυτά τα 4 στρατηγικά ζητήματα δεν συνεπάγονται .... “επανάσταση”· όχι με την ιστορική έννοια της πλήρους ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.\nΜ’ άλλα λόγια είχαμε το θράσος να φανταστούμε ότι κάποιο μειοψηφικό τμήμα της τάξης θα ήταν σε θέση, με κόπο, επιμονή και δικά του μέσα, να δημιουργήσει ένα ριζοσπαστικό, ανταγωνιστικό, μεταρρυθμιστικό αντι-σχέδιο μέσα στην κρίση. Μια στέρεη ριζοσπαστική βάση ανασύνθεσης και ανασυγκρότησης της τάξης μας. Για να βγει στο πεζοδρόμιο για έναν πόλεμο μακράς διάρκειας.\nΚαλών προθέσεων - αλλά αφελείς θα πει κάποιος. Εκ τους αποτελέσματος φαίνεται να προκύπτει το δεύτερο. Ποιοί, όμως, είναι πραγματικά αφελείς; Αυτοί που ελπίζουν ότι με την ψήφο τους “θα γίνει κάτι” υπέρ τους; Ή, μήπως, αυτοί που ονειρεύονται να κάτσουν στα βουλευτικά έδρανα (με τους ανάλογους μισθούς) και επενδύουν αυτόν τον στόχο τους με λόγια παχιά και θεωρίες; Όχι, αυτοί δεν είναι αφελείς. Είναι πονηροί.\nΌχι, λοιπόν, συλλογικά επεξεργασμένο εργατικό αντισχέδιο· αλλά το αντίθετο: μοιρολατρεία και εθνικισμός. Διαπιστώσαμε “εν κινήσει” τις αιτίες. Δεν είναι η “ωρίμανση της επανάστασης” που ξεπερνάει τον ριζοσπαστικό ρεφορμισμό σε πρωτοκοσμικές κοινωνίες σαν την ελληνική (και όχι μόνο) κάνοντάς μας “για τα μπάζα”. Συμβαίνει το αντίθετο. Είναι ο γενικευμένος μικροαστισμός που αποκλείει οποιαδήποτε σύγκρουση (με τα αφεντικά) με βάθος, διάρκεια, και (αβέβαιη) κατάληξη... και οι σοβαρές, μαχητικές μεταρρυθμιστικές απαιτήσεις, απ’ την τάξη μας και για τα συμφέροντά της, θα είχαν πολύ απ’ αυτό. Σύγκρουση! Επιπλέον: τα βασικά μέτωπα της σύγκρουσης θα ήταν εδώ. Ούτε στο Βερολίνο, ούτε στις Βρυξέλες, ούτε στη Ν. Υόρκη. ΕΔΩ!\nΟι ιδεολογικές επενδύσεις είναι συχνά ισχυρότερες απ’ την υλικότητα των περιστάσεων. Αυτό το ξέραμε και το ξέρουμε. Το ξέρουν και τ’ αφεντικά. Μπορεί κάποιος εργάτης (πολλές χιλιάδες “κάποιοι”) να είναι σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση, και να μην βλέπει καν από που μπορεί να πιαστεί... Εάν, όμως, καταφέρει το σύστημα πλύσης εγκεφάλου να του φυτέψει στο μυαλό την ιδέα ότι “γι’ αυτό φταίει η Μέρκελ” ή ότι “γι’ αυτό φταίει το ευρώ” ή ότι “δεν γίνεται τίποτα - ας ψηφίσουμε λοιπόν μπας και γίνει κάτι”απαλλάσοντάς τον απ’ το καθήκον και την ευθύνη να συγκρουστεί, μαζί με τους όμοιούς του, το γρηγορότερο δυνατόν, εδώ και τώρα, τον έχει δέσει χειροπόδαρα.\nΝαι. Αλλά τίποτα δεν είναι δωρεάν. Το σκοινί με το οποίο η τάξη μας δέθηκε και καθηλώθηκε το πλήρωσε και το πληρώνει! Με συνεχόμενα “μνημόνια” και απεριόριστη διανοητική και ηθική καθίζηση.\nζήτω λοιπόν! ζήτω κάθε πιθανός και απίθανος σωτήρας!!!\nΣ’ αυτά τα 6 χρόνια διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά δεν έχασαν όλοι! Κάποιοι, αρκετοί, κέρδισαν και κερδίζουν. Η αντίθεση δεν είναι της βολικής μορφής “1% vs 99%”. Η αντίθεση είναι η ίδια όπως πάντα: κεφάλαιο εναντίον εργασίας.\nΕφόσον αυτή, και μόνον αυτή, σε όλες τις πλευρές της, δεν έγινε συνειδητή, απτή, πρακτικά πολεμική και απ’ την δική μας μεριά (αφού απ’ την μεριά των αφεντικών δεν είναι απλά “πολεμική”· είναι ανελέητη) τα υπόλοιπα είναι φτηνή και αποπροσανατολιστική φλυαρία. Όχι 6 κεράκια αλλά 106 μπορούν να σβήσουν, έτσι, οι κερδισμένοι και οι νικητές.\n1 - Σ’ αυτούς τους σπεκουλαδόρους συγκαταλέγονται, κατ’ αρχήν, και οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Όμως ο κύριος όγκος “επιθετικού” χρήματος ερχόταν έξω απ’ την ευρωζώνη. Στη συνέχεια της ευρωπαϊκής διαχείρισης της κρίσης, οι ευρωπαϊκές τράπεζες (γερμανικές και γαλλικές κατά κύριο) αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν στο πολιτικό “δίκτυ προστασίας”, δηλαδή πολιτικού δανεισμού, που δημιουργήθηκε με αφορμή την ελληνική περίπτωση - για να επεκταθεί και στις άλλες τρεις. Όχι άμεσα αλλά μεσομακροπρόθεσμα ήταν προς το συμφέρον τους, άλλωστε...\nΗ γερμανική θέση έγινε πράξη με το περιβόητο psi, στις αρχές του 2012. Σε εκείνη την χρονική στιγμή όσα χρηματοπιστωτικά μαγαζιά (όχι λίγα) υπολόγιζαν το ενεργητικό τους to the spot έγραψαν όντως σοβαρές ζημιές. Με αντάλλαγμα την αντικατάσταση της μισής περίπου αξίας των “πέτσινων” ελληνικών ομολόγων από εγγυημένα ομόλογα του “μηχανισμού στήριξης”. Χαμένες απ’ αυτήν την άποψη ήταν και οι γερμανικές, και οι αγγλικές τράπεζες· όχι μόνον οι ελληνικές. Χαμένα ήταν και τα σκανδιναβικά ασφαλιστικά ταμεία (που είχαν αγοράσει ελληνικά ομόλογα)· όχι μόνον τα ελληνικά.\nΜε την εξαίρεση ορισμένων μελετών του “ινστιτούτου εργασίας” της γσεε (που έμειναν στα ράφια) ποτέ η συνδικαλιστική μαφία δεν θεώρησε ότι η αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος είναι συμφέρον και καθήκον της σύγχρονης εργατικής τάξης. Το αντίθετο! Γιατί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι λακέδες της έχουν τα δικά τους συμφέροντα... Στο τέλος (δηλαδή απ’ το 2010 και μετά) ήρθε η τεχνοκρατία του ευρωπαϊκού και του διεθνούς κεφάλαιου να αναλάβει και αυτό το ζήτημα. Δεν είναι παράξενο: στην Ιστορία δεν υπάρχουν κενά...\n2 - Ο πρώην πρωθ. Παπαντρέου ο Γ έχει δηλώσει πολλές φορές “υπερήφανος” που τα κράτη της ευρωζώνης έφτιαξαν, εξαιτίας του ελληνικού προβλήματος, έναν πολιτικό μηχανισμό “διάσωσης”, ο οποίος όχι απλά δεν υπήρχε νωρίτερα αλλά απαγορευόταν ρητά να υπάρξει. Έχει δίκιο... Είναι, όμως, το δίκιο εκείνου που θα περηφανευόταν ότι έγινε η αιτία να εξελιχθεί η ιατρική και η χειρουργική επειδή αυτός κοπανούσε επί χρόνια το κεφάλι του στον τοίχο...\n3 - Εννοείται πως αν υπάρχει έκτακτη ανάγκη γίνονται εξαιρέσεις. Έτσι σώθηκαν οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες απ’ το αμερικανικό κράτος. Κανονικά, το νεοφιλελεύθερο manual, λέει ότι έπρεπε να καταστραφούν...\n4 - Για περισσότερα στο εξαιρετικά χρήσιμο Η γέννηση της βιοπολιτικής, Michel Foucault.\n5 - Ενδεικτικά να αναφέρουμε τις τιμές των ταξί, των κτελ, των θαλάσσιων και αεροπορικών συγκοινωνιών. Οι πάντες ξέρουν ότι είναι φτηνότερο να “πετάξει” κανείς απ’ την Αθήνα στο Λονδίνο παρά στα Γιάννενα ή στη Μυτιλήνη. Οι ελληνικές αεροπορικές και ακτοπλοϊκές εταιρείες είναι κανονικό καρτέλ, που ορίζουν τις τιμές των εισιτηρίων κατ’ ουσία μονοπωλιακά. Το ίδιο συμβαίνει με τις υπεραστικές χερσαίες συγκοινωνίες (κτελ).\n6 - Οι Ζαπατίστας είναι ιδιαίτερη και εξαιρετικά σημαντική περίπτωση· αλλά επίσης εξαίρεση. Προσπάθησαν και κατάφεραν να μετατρέψουν την πολιτιστική αυτονομία των ιθαγενών της Τσιάπας σε βασικο στοιχείο της πολιτικής αυτονομίας τους.\n7 - Μάλλον θα σοκάρει η εγγύτητα με την οποία παραθέτουμε ένα κίνημα / οργάνωση “ισλαμιστικό” στους Ζαπατίστας. Έχουμε γράψει όμως για ορισμένες, βασικές, πολιτικές ομοιότητες μεταξύ των δύο (όπως, για παράδειγμα, η απόσταση απ’ την “κατάληψη της κεντρικής εξουσίας”), στο παρελθόν· και δεν είναι εδώ το μέρος να τα επαναλάβουμε.\n8 - Κάποιοι, επιπόλαια, είχαν σχολιάσει τότε, το 2011 και το 2012, ότι η αύξηση του βασικού μισθού και η μείωση των ωρών εργασίας “βολεύει” επίσης τα αφεντικά... Δεν έκαναν, φυσικά, τον κόπο να απαντήσουν στο γιατί, αν είναι έτσι, δεν το έκαναν “μόνα τους”, τουλάχιστον απ’ την δεκαετία του ‘90 και μετά. Σε τελευταία ανάλυση, όταν κανείς ζει και δουλεύει σε καπιταλισμό έντασης και υποτίμησης της εργασίας (τέτοιος είναι σίγουρα ο ελληνικός) μαζί με την απαίτηση της αύξησης του βασικού μισθού και της μείωσης του χρόνου εργασίας έχει σημασία και το ποιος, πως και γιατί έχει τέτοια απαίτηση...


Κώστας Στυλιανόπουλος: «Η πιο όμορφη και η πιο δύσκολη στιγμή στον Αήττητο Σπάτων…» - Onsports.gr\nOnsports Team\t20 Ιουνίου 2020, 03:34\nΚώστας Στυλιανόπουλος: «Η πιο όμορφη και η πιο δύσκολη στιγμή στον Αήττητο Σπάτων…»\nΟ Κώστας Στυλιανόπουλος μιλάει στη Mikriliga.com για όλους και για όλα!\nΟ Κώστας Στυλιανόπουλος γαλουχήθηκε στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ, ξεκινώντας από την Κ16 για να ακολουθήσει η Κ17 και έπειτα η Κ19. Όλοι, έκαναν λόγο για ένα ατόφιο ταλέντο, ένα σπουδαίο αμυντικό χαφ με βλέψεις αρκετά υψηλές.\nΑυτά τα σχεδόν τέσσερα έτη που υπήρξε παίκτης της «Ένωσης» αποκόμισε πολύ σημαντικές εμπειρίες, όπως το ίδιο συνέβη και τη φετινή χρονιά, που έκανε το ντεμπούτο του στη Γ’ Εθνική.\nΟ 20χρονος ταλαντούχος ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στον 6ο όμιλο με τη φανέλα του Αήττητου Σπάτων, καταγράφοντας συμμετοχές και παράλληλα συνέβαλλε σημαντικά στην πολύ καλή πορεία της ομάδας του. Το μέλλον του σίγουρα διαγράφεται λαμπρό, καθώς έχει όχι μόνο την όρεξη να δουλέψει, αλλά και το ταλέντο.\nΠολύ σημαντικό ωστόσο είναι πώς… πατάει γερά στη γη και επιθυμεί να κάνει σωστή και μεθοδική δουλειά, βήμα-βήμα.\nΜιλώντας στη Mikriliga.com τόνισε πώς αρχικά ο Αήττητος επιθυμούσε να παραμείνει στην κατηγορία και στη συνέχεια να τερματίσει όσο πιο ψηλά γινόταν:\n«Δουλέψαμε πολύ σαν ομάδα, όλοι μαζί. Είχαμε πολύ καλούς παίκτες, έμπειρους αλλά και νέους, όλοι βοήθησαν. Κερδίσαμε κομβικά ματς που πήραμε τους τρεις βαθμούς. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος ήμασταν συγκεντρωμένοι στο στόχο της παραμονής και στη συνέχεια να τερματίσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται, όσο αυτό ήταν εφικτό. Η ομάδα ήταν πολύ οργανωμένη.»\n-Ποιες ομάδες ήταν οι πιο δύσκολοι αντίπαλοι;\n«Φυσικά η ομάδα της Ρόδου, που κατέκτησε και την άνοδο. Θεωρώ πώς ήταν η καλύτερη ομάδα, με διαφορά από τις υπόλοιπες. Ωστόσο, καταφέραμε να την κοντράρουμε αρκετά δυνατά, είχε ποιότητα στο ρόστερ της και φαινόταν και εντός αγωνιστικού χώρου. Επίσης, καλές ομάδες είχαν ο Α.Ο. Υπάτου αλλά και το Μαρκό. Αυτές οι ομάδες –εκτός από τη Ρόδο- ήταν στα κυβικά μας.»\n-Ποια ήταν η πιο όμορφη και ποια η πιο δύσκολη στιγμή την χρονιά αυτή;\n«Γενικά είχε συναρπαστικές νίκες! Νίκες που κατακτήσαμε στο τελευταίο λεπτό, σε δύσκολες έδρες… Αυτό που μου έχει μείνει πιο έντονα, ήταν το διπλό στο Μαρκό!\nΗ πιο δύσκολη στιγμή ήταν η εκτός έδρας ήττα από τον Α.Ο. Υπάτου, ήταν πολύ σκληρή και ήταν δύσκολη η συνέχεια…»\n-Τι βλέψεις έχεις για τη νέα χρονιά; Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου;\n«Θα ήθελα να κυνηγήσω το βήμα παραπάνω, να δουλέψω αρκετά σε μια επαγγελματική ομάδα, να δω τις συνθήκες λειτουργίας… Έτσι ώστε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, να την αδράξω και στη συνέχεια να προσπαθήσω να καθιερωθώ σε ομάδα επαγγελματικής κατηγορίας. Εν κατακλείδι, επιθυμώ να δουλέψω σε επαγγελματικά πρότυπα, έτσι ώστε να μπορέσω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής όσο πιο γρήγορα γίνεται…»\n-Ο κορονοϊός ήρθε στις ζωές όλων μας και τις άλλαξε. Εσύ, όπως και όλοι οι συνάδελφοί σου, από εκεί που δουλεύατε στο… φουλ ξαφνικά πατήσατε Stop! Πως το διαχειρίστηκες;\n«Ήταν κάτι πολύ απότομο και πρωτόγνωρο. Δε το είχε ξαναζήσει κανείς μας, όπως και δεν το περίμενε και κανείς μας. Στην αρχή πιστέψαμε λανθασμένα ότι δεν ισχύει ή ότι θα κρατήσει λίγο. Ο καθένας μας έπρεπε να προσπαθήσει να προπονείται έτσι ώστε να μείνει προσηλωμένος στους στόχους του… Όταν ανακοινώθηκε ότι το πρωτάθλημα σταματάει, έπρεπε ο καθένας να συνεχίσει το δρόμο του, μόνος.»\n-Αν του χρόνου δεν αγωνιστείς σε παραπάνω κατηγορία, πού θα ήθελες να βρίσκεσαι;\n«Αν δεν κάνω το παραπάνω βήμα, θα επέλεγα και πάλι τον Αήττητο Σπάτων. Έχει μια ικανή διοίκηση, ο πρόεδρος, ο τεχνικός διευθυντής, ήταν όλη μέρα στο γήπεδο και πάντα κοντά μας.»\n21 λεπτά πριν Πληρωμές: Τι θα καταβάλλουν e-ΕΦΚΑ, ΟΑΕΔ, ΟΠΕΚΑ έως τις 29 Οκτωβρίου\n54 λεπτά πριν Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Taekwon-do: Τη Δευτέρα 25/10 η τελετή έναρξης στο Ηράκλειο


Δωρεάν μαθήματα ζωγραφικής για ενήλικες διοργανώνει το Τμήμα Καλλιτεχνικής Παιδείας και Επιμόρφωσης του Δήμου Πειραιά.\nΤα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά και περιλαμβάνουν διδασκαλία ελεύθερου σχεδίου και χρώματος.\nΟ πρώτος κύκλος μαθημάτων αφορά το ελεύθερο σχέδιο με μολύβι. Η διδασκαλία περιλαμβάνει μελέτη πραγματικών αντικειμένων εκ του φυσικού (νεκρές φύσεις). Ο μαθητής μαθαίνει τις θεμελιώδεις αρχές του σχεδίου, όπως μέτρημα με χρήση βελόνας, ασκήσεις τόνου και φωτοσκίασης.\nΣε ότι αφορά τη Ζωγραφική η διδασκαλία περιλαμβάνει αναλυτική αναφορά στη θεωρία του χρώματος, χρωματικός κύκλος, (αρμονίες και συνθέσεις χρωμάτων, ποιότητες τόνων και χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων). Επίσης, ο μαθητής θα μάθει όλες τις τεχνικές του χρώματος με λάδι.\nΣτόχος του εργαστηρίου Ζωγραφικής, είναι η κατάκτηση του γνωστικού αντικειμένου και η κατανόησή του από τον μαθητή, δίνοντας έμφαση στην εξατομικευμένη διδασκαλία για την αφομοίωση των γνώσεων στο σχέδιο και στο χρώμα.


Οι 4 πιο διαδεδομένοι μύθοι για την παιδική διατροφή! | BLOKO\nΑρχική / Διατροφή / Παιδιά / Υγεία / Οι 4 πιο διαδεδομένοι μύθοι για την παιδική διατροφή!\nΟι 4 πιο διαδεδομένοι μύθοι για την παιδική διατροφή!\n6/12/2018 01:56:00 μ.μ. Διατροφή , Παιδιά , Υγεία Edit\nΔιαβάζουμε πολλά καθημερινά στο διαδίκτυο, αλλά πολλές φορές αυτά μπορεί να αποτελούν απλά μύθους ή δεδομένα που δεν έχουν αποδειχτεί επιστημονική.\nΗ κατάσταση αυτή ισχύει και στον τομέα της διατροφής και ειδικά σε ό,τι αφορά την παιδική διατροφή, όπως μας ενημερώνει η διαιτολόγος-διατροφολόγος Αστερία Σταματάκη, Διευθύντρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Διατροφής.\nΔιαβάστε παρακάτω τους πιο συχνούς και διαδεδομένους μύθους για την παιδική διατροφή και τι ισχύει στην πραγματικότητα:\nΑν δεν αδειάσεις το πιάτο σου, χάνεις τη δύναμή σου\nΗ πίεση ποτέ δεν βοήθησε κανέναν, ειδικά σε θέματα φαγητού, επισημαίνει η κ. Σταματάκη. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά για το τι και κυρίως πόσο πρέπει να φάνε. Τα παιδιά υπακούνε στα δικά τους εσωτερικά μηνύματα και μπορούν και καταναλώνουν όση τροφή χρειάζονται μέχρι να χορτάσουν. Η πίεση μπορεί να τα οδηγήσει στο να χάσουν το έμφυτο αίσθημα του κορεσμού. Επίσης, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάτε ότι η ποσότητα που χρειάζεται να φάει το παιδί σε σχέση με του ενήλικα είναι πολύ διαφορετική.\nΑν το παιδί δεν τρώει κάποιο τρόφιμο, δεν το μαγειρεύουμε\nΠολλές φορές όταν κάποιο παιδί δεν τρώει ένα τρόφιμο (π.χ. μπρόκολο), οι γονείς σταματούν να το μαγειρεύουν. Δε χρειάζεται να πιέσουμε το παιδί για να δοκιμάσει ή να καταναλώσει μια τροφή που δεν θέλει, αλλά πρέπει την τροφή αυτή να τη βάζουμε στο τραπέζι μας, συστήνει η ειδικός. Οι μελέτες αναφέρουν ότι ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί να έρθει σε επαφή με μια νέα τροφή τουλάχιστον 10-15 φορές πριν αποφασίσει να τη δοκιμάσει.\nΟι χυμοί είναι ένα αγαπημένο ρόφημα των παιδιών και γι’ αυτό πολλές φορές καταναλώνονται εις βάρος των φρούτων. Η αλήθεια είναι ότι οι χυμοί φρούτων (ακόμη και οι φρέσκοι) περιέχουν λιγότερες φυτικές ίνες και περισσότερα σάκχαρα και θερμίδες απ’ ότι ένα φρούτο. Οι συστάσεις αναφέρουν ότι ένα παιδί δεν θα πρέπει να καταναλώνει πάνω από 1 μικρό ποτήρι φρέσκου χυμού την ημέρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι όσον αφορά τους τυποποιημένους χυμούς πρέπει να διαβάζετε προσεκτικά τις ετικέτες και να βλέπετε αν περιέχουν πρόσθετα σάκχαρα.


Κυανέρυθρη Ιστορία: 2017-2018: Τρεις σεζόν σε μία\nΕυρωπαϊκή συμμετοχή, ημιτελικά Κυπέλλου,\nκυνήγι της 5ης θέσης ως το τέλος\nΗ δίμηνη θερινή σεζόν.\nΟι πολυτιμότεροι: Κόντικ (της σεζόν) και Χατζησαφί (α΄ γύρου)\nΜιχάλης Γρηγορίου (ο κόουτς)\nΠρωτάθλημα. Ο Α΄ γύρος αφήνει ελπίδες.\nΒαλεντίνος Βλάχος, Γιώργος Σαραμαντάς: οι ακραίοι μπακ\nΒ΄ γύρος. Μια άλλη ομάδα. Αποδυνάμωση του ρόστερ και κούραση.\nΜπανανά και Γκιοατά: οι διεθνείς Καμερουνέζοι κεντρικοί αμυντικοί\nΘαν. Παπαγεωργίου, Δημ. Σταυρόπουλος: αξιόπιστες λύσεις στην άμυνα\nΟι μέσοι: ο αρχηγός Παν. Κόρμπος, ο πολύτιμος Μαν. Σιώπης\nπου έλειψε από πολλά παιχνίδια και ο Κυριάκος Σαββίδης\nΓιώργος Μασούρας, Λάζαρος Λάμπρου\nΣπιριντόνοβιτς (πρώτος σκόρερ), Ντουρμισάι, Γεσίλ\nΣυνολική παρουσία: 9 αγώνες, 5 νίκες - 1 ισοπαλία - 3 ήττες, 13-10 γκολ.\nΜασούντ, Οικονόμου: έφυγαν ενωρίς\nΘοδωρής Μπελίτσος, Νέα Σμύρνη, 6 Ιουνίου 2018\nΑναρτήθηκε από Θοδωρής Μπελίτσος στις 12:33 π.μ.


Πατάτες: 5 υγιεινές εναλλακτικές για εσάς που θέλετε να γλιτώσετε θερμίδες | NewsNowgr.com\nΑν πάντως θέλετε να αποφύγετε τις πατάτες, δείτε παρακάτω 5 δημοφιλείς συνταγές και με τι μπορείτε να τις αντικαταστήσετε.\nΓογγύλια: Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Κόψτε ένα κιλό γογγύλια σε κομμάτια και ραντίστε με μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο και αλάτι. Ψήστε για 30 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν. Για περισσότερη γεύση, μπορείτε να προσθέσετε δεντρολίβανο.Γιαμ: Είναι το κοινό όνομα για ορισμένα είδη του γένους Διοσκορέα (Dioscorea). Πρόκειται για αμυλούχους βολβούς που μοιάζουν με την πατάτα. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 220 βαθμούς Κελσίου. Ξεφλουδίστε τα γιαμ και κόψτε τα σε λωρίδες, όπως κόβετε τις τηγανητές πατάτες. Τοποθετήστε στο ταψί χαρτί ψησίματος, το οποίο θα αλείψετε με λίγο ελαιόλαδο. Απλώστε τα στικς στο ταψί και ραντίστε με ελαιόλαδο. Προσθέστε 1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο σε σκόνη, άλλο τόσο κόλιανδρο σε σκόνη και ¼ κ.γλ. πιπέρι. Ψήστε για 25 λεπτά, γυρίζοντας στο ενδιάμεσο μία φορά τα στικς για να ψηθούν ομοιόμορφα.Κουνουπίδι: Αντί για πουρέ πατάτας, δοκιμάστε να φτιάξετε πουρέ με κουνουπίδι. Βράστε ένα κουνουπίδι μέχρι να μαλακώσει. Σε ένα μεγάλο μπολ, ρίξτε το κουνουπίδι, μισό φλιτζάνι γάλα και δύο κουταλιές της σούπας βούτυρο. Πολτοποιήστε με το εργαλείο που χρησιμοποιείτε για τον πουρέ, μέχρι το δημιουργήσετε ένα κρεμώδες μείγμα. Προσθέστε αλάτι και πιπέρι.Κέιλ: Δοκιμάστε να φτιάξετε τσιπς από αυτό το σούπερ θρεπτικό λαχανικό! Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Πλένετε και στεγνώνετε καλά τα φύλλα του κέιλ. Κόψτε σε κομμάτια 8Χ8 εκατοστά. Ψεκάστε τα με ελαιόλαδο και προσθέστε αλάτι. Ψήστε τα για 10 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν και να γίνουν τραγανά.Σελινόριζα: Δοκιμάστε να μαγειρέψετε τη χειμωνιάτικη ρίζα με την πικάντικη γεύση και το υπέροχο άρωμα, όπως τις πατάτες φούρνου. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Ξεφλουδίστε 3 μεγάλες σελινόριζες (περίπου 1,5 κιλό) και κόψτε τις σε μεγάλα κομμάτια όπως τις κυδωνάτες πατάτες. Ρίξτε 1/3 φλιτζανιού ελαιόλαδο και δύο κουταλάκια του γλυκού αλάτι και ανακατέψτε καλά. Ψήστε για 30 λεπτά, στη συνέχεια ανακατέψτε τα κομμάτια σελινόριζας, μειώστε τη θερμοκρασία του φούρνου στους 190 βαθμούς Κελσίου και αφήστε να ψηθούν για ακόμη μία ώρα.onmed.gr\nΔείτε αναλυτικά τους μέσους όρους των καναλιών για χθες Τρίτη 22/10/2019\nΟι θερμίδες που έχουν τα καλοκαιρινά φρούτα\nΜεγάλος Περίπατος: Τι έχει αλλάξει σε Πανεπιστημίου και Σύνταγμα - Οι εναλλακτικές διαδρομές\nΑντηλιακές μεμβράνες: Όλα όσα θέλετε να μάθετε\nΔείτε τα νούμερα (18/54) στην απογευματινή ζώνη για χθες,22/10/2019\nΟ Αποστολάκης "ψάχνεται" να φύγει από τον Παναθηναϊκό\nΠάνω από 5.000 αφίξεις ματαναστών σε 15 ημέρες!