Lectura sociopolítica, rápida e a contracorrente, das elección catalás\nParece evidente que o resultado das recentísimas eleccións catalás (21 de decembro) van a dar moito xogo aos tertulianos e faladoiros. Haberá lecturas, xa empeza a habelas, para todos os gustos e cores. Vou a participar no xogo e a dar a miña impresión en clave sociopolítica. Unha avaliación que, de seguro, non coincidirá coa maioría.\n1-A primeira lectura sociopolítica que se me ocorre é a de que as dereitas (C´s, JxCat, PP) gañaron en Catalunya (74 deputados, 52% dos votos). E que significado ten esta vitoria? Que seguirán as políticas de duro axuste fiscal e rebaixa salarial con un manto de corrupción. Que unha dereita ultraconservadora e ultracentralista como Ciudadanos gañe por primeira vez as eleccións en Catalunya debera facer pensar a moitos de dereitas e esquerdas.\n2-A segunda é que aínda que os chamados partidos independentistas (JxCat, ERC, CUP) terán maioría no Parlamento catalán (70 deputados) non teñen a maioría social (47,5% dos votos). Razoablemente isto debera facer pensar aos representantes mais lúcidos destas forzas (moi especialmente a ERC) que o procés non pode ser a vía política a seguir de agora en diante, que hai que explorar novas vías. Moito mais si se ten en conta que o partido que goberna no estado español (PP) é un partido ultraconservador e reaccionario que non ten dúbidas (co apoio do PSOE e C´S) de empregar vías autoritarias (art. 155) pero legais para, incluso, anular a autonomía catalá.\n3-A terceira, a mellor nova para o que escribe, é que o franquismo en Catalunya (PP) é marxinal (3 deputados 4,2% dos votos) e case extraparlamentario. Non estou seguro de que o incompetente de Mariano Rajoy e o seu equipo (PP) saquen esta lectura. Razoablemente as eleccións catalás deberan abrir a porta ás eleccións xerais en España, pero isto non vai suceder.\n4-A cuarta é que o PSC (17 deputados e 13,88% dos votos) aínda que parece que freou a súa caída non se levanta aloxando así a Pedro Sánchez (PSOE) desa Moncloa que lle quita o sono. A ver que decisións toman, pero non hai que agardar grandes cambios. O aparato é o aparato.\n5-A quinta, que os meus amigos de Comúns (8 deputados, 7,5% dos votos) deben abrir un período de reflexión. Castigados pola polarización que tanto a troica (PP, C´s, PSOE) e a súa corte mediatice por un lado como os independentistas por outra (JxCat, ERC, CUP), tamén co seu coro mediatice, provocaron que non foran quen de facer ouvir como quixeran a súas mais que razoables propostas. Difícil navegar en augas tan turbulentas. Haberá que agardar a ver que decisións toman: as primeiras declaracións postelectorais de X. Domenech son mais que razoables. A súa presenza en Catalunya, na miña opinión, é imprescindible.\n6-En relación a CUP e a súa República catalá, que dicir? 4 deputados e 4,5% dos votos. Ao igual que o PP son unha forza marxinal que tanto JxCat como ERC tentarán de utilizar no seu beneficio.\n7-O panorama político segue complicado e o inmediato futuro resulta imprevisible dados os contendentes. Si por unha parte a vía do 155 debera quedar enterrada non hai seguridade algunha de que isto suceda e de que o goberno de Mariano Rajoy (PP) o faga, moito menos tendo a un Ciudadanos crecido e un PSOE desorientado. Pola outra as forzas independentistas maioritarias (JxCat e ERC) deberan explorar novas vías políticas, distintas do procés, para poder avanzar nas súas xustas reivindicacións de maior autonomía e maiores competencias e, tamén, de celebrar un referendo. Unha vía que lle permitiría maiores e importantes apoios en Catalunya (Comúns) e en España (Unidos Podemos) e que situaría ao PSOE nunha difícil encrucillada e nun difícil xustificar o apoio ao 155.\n8- Finalmente, estas eleccións deberan abrir a porta a que no resto do Estado, incluso en Catalunya, se empece a falar, debater e consensuar sobre os problemas que realmente afectan a maioría da poboación: paro, desigualdade, deterioro dos servizos públicos, vivenda, medio ambiente….. Pero non teño ningunha certeza de que iso vaia a suceder. Un xa está farto de que a todas horas a maioría dos medios de comunicación e opinión e a maioría dos partidos políticos nos bombardeen co “problema catalán”.\nComa sempre, o tempo será xuíz e testemuña.


Caballero asegura que en Galiza só pode haber cambio “se o lidera o PSdeG” - POLÍTICA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nCaballero asegura que en Galiza só pode haber cambio “se o lidera o PSdeG”\nRedacción 29 Outubro 2017 16:08 h.\nO novo secretario xeral dos socialistas galegos afirma que co XIII Congreso estase a abrir “unha nova etapa” mentres Pedro Sánchez sostén que o Estado español “é plurinacional” e que Catalunya “seguirá a ser España”.\nO PSdeG bota o fecho ao seu XIII Congreso Nacional, unha cita na que ratificou a Gonzalo Caballero como novo secretario xeral, tal e como mandataron as primarias de comezos de mes. Quizás porque o lema do cónclave foi “Somos o cambio” esta palabra, cambio, foi omnipresente no discurso de Caballero. O líder dos socialistas asegurou que se estaba “a abrir unha nova etapa” e que “só pode haber cambio en Galiza se o lidera o PSdeG”.\nVolveu a incidir, como xa fixo na xornada do sábado, en que o socialismo galego conforma un "exército imparábel" que debe "liderar" unha "coalición social de progreso" á que han de sumarse "outras opcións políticas detrás", así como os colectivos sociais que piden "unha alternativa" á dereita. Todo iso, cun proxecto "galego e galeguista".\nDe por parte, Pedro Sánchez, secretario xeral do PSOE, definiu na súa intervención o estado español como “plurinacional” ao tempo que indicaba que o PSOE “cre na diversidade territorial do noso país”. Tamén tivo unha mensaxe para Catalunya, ao afirmar que o 21D “gañará a concordia entre os cataláns” e que “Catalunya seguirá a ser España”.\nA nova executiva do PSdeG está composta por un total de 49 persoas, das que 30 ocupan áreas específicas e outras 19 asumen secretarías executivas sen departamento asignado. Após unhas negociacións que se prolongaron durante toda a noite, finalmente o portavoz parlamentario, Fernández Leiceaga, será o presidente.\nNa Executiva nacional haberá tres vicesecretarías. A primeira delas, a Política, é para o avogado coruñés Pablo Arangüena; mentres a de Sustentabilidade recae en Marta Freire, de Moaña, e a de Igualdade, en Icía García, de Meaño, do sector do que é Leiceaga a súa cara visible. O deputado lucense José Antonio Quiroga estará á fronte de Organización; Martín Seco, de Arteixo levará Acción Electoral; e Alberto Monedero e Dolores Villarino afrontan a nova secretaría de Militancia e a de Política Institucional, respectivamente.\nA área de Política Municipal recae en Iván Puentes. Bruno Díaz (Economía), Marina Ortega (Política Social), Paloma Castro (Xustiza), Concepción García (Movementos sociais), Ana Prieto (Estudos e Programas), Rafael Rodríguez Villarino (Formación) e Juan Carlos Francisco Rivera (Dereitos e Liberdades). Diego Taibo (Ordenación Territorial), Noa Díaz (Cultura), Miguel Bautista (Emigración), María José Gerpe (Pesca), Elvira Lama (Comercio), Juan Evaristo Rodríguez (Sanidade), Luis Álvarez (Educación), Iván Castro (Mocidade) e José Jaime González do Río (Medio Rural).


Illa Gran Canaria - Ollo de Vidro\n1 Xullo, 2021 Chelo do Xastre\nGRAN CANARIA: Pobos fermosos, as mellores praias e atardeceres incribles.\nGran Canaria é como un continente en miniatura, algo que tamén se reflexa no seu clima: a orografía da illa (que ten unha altitude de case 2000 metros sobre o nivel mar) e os ventos alisios fan que haxa unha gran variedade de microclimas.\nPor exemplo, o sur (a zona máis turística da illa) caracterízase por temperaturas altas e sol practicamente todo o ano, podendo chegar a máis de 40º durante as ondas de calor dos meses de verán, e sufrindo tamén de episodios de calima. As mínimas no sur adoitan estar entre 14º (en decembro a marzo) e 20º (en xullo/agosto), mentres que as máximas van dos 20º no inverno ata os 27º no verán.\nNo interior, debido á altitude, as temperaturas son máis suaves e no inverno podemos chegar mesmo a atopar neve.\nO norte e o interior da illa están máis expostos aos ventos alisios (que son máis fortes no verán) e adoitan ter máis choiva e temperaturas máis frescas. Nas Palmas é moi famoso o fenómeno chamado localmente “Bandullo de burro”, onde os ventos alisios traen nubes baixas que cobren o ceo durante a maior parte do tempo nos meses de verán. O bandullo de burro fai de pantalla ao sol e baixan as temperaturas, aínda que a calor é máis húmida.\nEn canto a épocas máis turísticas, os picos adoitan ser no verán, nadal e Semana Santa. Hai que ter en conta que Gran Canaria é a illa máis densamente poboada, co cal, nesas épocas, ao turismo da península e do estranxeiro, hai que sumar o turismo local que baixa do norte ao sur.\nOs mellores meses para viaxar a Gran Canaria con máis probabilidade de bo clima en calquera zona son Abril (excepto Semana Santa), Maio, Xuño Setembro e Outubro. O inverno (exceptuando Nadal) tamén é boa época, pero debes de ter en conta que probablemente non poderás gozar das praias/charcos do norte de Gran Canaria.\nSe só buscas praia e vasche directamente ao sur, calquera mes do ano é bo a nivel de clima e recomendamos evitar Xullo e Agosto.\nLugares de interese de Gran Canaria que podes visitar:\nA illa por zonas: Sur, Interior, Oeste e Norte.\nou Dunas de Maspalomas\nou Praias máis turísticas do sur de Gran Canaria ( Mas palomas, Praia do Inglés, Amadores…)\nou Praias menos turísticas no sur de Gran Canaria ( Tiritaña, Montaña de Area…)\nou Barranco e Presa de Ayagaures\nou Arco do Coronadero e Barranco Fondo\nou Salinas da Matogueira e Castelo do Romeral\n• Interior de Gran Canaria\nou Fataga, Arteara e o Miradoiro da Degolada da Egua\nou Tunte (San Bartolomé de Tirajana)\nou Agüimes, sinónimo de beleza en cores pastel\nou Artenara, casas-cova e miradoiros impresionantes\nou Tejeda, a Cruz de Tejeda e o Roque Bentayga\nou Roque Nublo: sendeirismo, miradoiros e atardecer na Xanela do Nublo\nou Observatorio Astronómico de Temisas\nou Barranco das Vacas (o « mini Antelope Canyon»)\nou Barranco de Guayadeque\nou A Sorrueda e a Fortaleza de Ansite\n• Oeste de Gran Canaria\nou Gáldar, as súas praias e a Cova Pintada\nou Roteiro GC-200 de Agaete á Aldea de San\nNicolás ou Praia de Güigüi\nou Praia de Taxarche\n• Norte de Gran Canaria\nou As Palmas: Vegueta, Triana, As Canteiras e O Confital\nou Santa Brígida, Atalaia e a Caldeira de Bandama\nou Moya e os Tilos\nou Arucas, a igrexa e o ron\nou Firgas, a fonte e os seus paseos canarios\nou Teror, a Virxe do Piñeiro e a morcilla doce\nou Salinas do Bufadero, un mergullo na historia\nou Telde, o Bufadero da Garita e a praia de Tufia\nTags:areucas bodegas Canarias chelodoxastre faros fotografiachelodoxastre grancanaria illas isas isascanarias islas islascanarias maspalomas paisajes playadelinglés playas tradición\nUnha porta pechada ás veces, é un …\nA COUSA MÁIS DULCE\nO chocolate, un dos mellores estimulantes …


Touro presenta a súa programación para o verán\nNas próximas semanas celebraranse no Concello de Touro probas deportivas como a VII Carreira Pedestre Popular, a X Ruta Río Ulla BTT, a XVIII Volta Ciclista Provincia da Coruña ou o Trofeo F-8 Benxamín e Prebenxamín Concello de Touro\nO Concello de Touro presentou no Centro Social de Maiores de Touro, ubicado na zona de servizos de Fonte Díaz onte tamén está localizada a Casa de Cultura, o PAI e a piscina, a programación cultural e de lecer para o tempo de verán. Acudiron veciños e veciñas para coñecer a oferta lúdica que o Concello de Touro pon a disposición dos habitantes de Touro e tamén das persoas que quieran disfrutar de actividades lúdicas e formativas para todas as idades ata o mes de outubro.\nNas próximas semanas celebraranse no Concello de Touro probas deportivas como a VII Carreira Pedestre Popular, a X Ruta Río Ulla BTT, a XVIII Volta Ciclista Provincia da Coruña ou o Trofeo F-8 Benxamín e Prebenxamín Concello de Touro. Para o 22 de xuño está programada unha excursión á praia das Catedrais e o Día do Neno está previsto para o domingo, 23 de xuño. Haberá parque infantil, xogos de auga e tren turístico durante o día todo. Ese día tamén actuará o Mago Antón, que achegará a Touro a súa nova aventura.\nA xa clásica V Xornada de Pesca Infantil, para nenos de 6 a 12 anos, será o 6 de xullo na Área Recreativa da Santaia. E o sábado 13 de xullo está prevista unha excursión á Malpica e Buño. Quen queira ir deberá apuntarse antes do 28 de xuño. O Certame de Bandas de Música pechará as o programa de xullo. Será en Fonte Díaz o domingo 28 de xullo. En agosto haberá dúas citas destacadas: a Feira do Emigrante (día 5) e a Festa da Terceira Idade (domingo día 11). En setembro está programada unha excursión á Mariña de Lugo (sábado 7) e en outubro a saída será a Oporto (fin de semana do 4,5 e 6).


PRATAS PARA CIDADE DE LUGO FEMININO E ARCADE MASCULINO NO CAMPIONATO DE ESPAÑA DE TRÍATLON POR CLUBS - Fegatri\nPRATAS PARA CIDADE DE LUGO FEMININO E ARCADE MASCULINO NO CAMPIONATO DE ESPAÑA DE TRÍATLON POR CLUBS\nOs clubs galegos tiveron un destacado papel no Campionato de España de Tríatlon por clubs que se celebrou esta fin de semana en Águilas (Murcia). O Cidade de Lugo Fluvial acadou a prata na categoría feminina, mentres que o Arcade Inforhouse logrou tamén o segundo posto na masculina. Ademais, hai que destacar o ascenso de categoría de Tríatlon Ferrol (feminino) e Cidade de Lugo Fluvial (masculino).\nNa proba feminina da Primeira División, destacado traballo das deportistas do Cidade de Lugo Fluvial, que lideraron a proba. Dende a T2 manda Alessia Orla e estivo en cabeza case ata o final, cando foi alcanzada pola súa compañeira Anna Godoy. Así ambas entraron en meta da man, pero para a clasificación de clubs hai que sumar os resultados de todos os deportistas, e no total quedou en primeira posición o Diablillos de Rivas (1.167 puntos), por diante do Cidade de Lugo Fluvial (1.137).\nNa categoría masculina, os deportistas do Arcade Inforhouse estiveron moi activos durante toda a proba, con varios triatletas no grupo de cabeza. Finalmente, el triunfo individual foi para Jordi García (Fasttriatlon) e o Arcade colocou a catro deportistas entre os dez primeiros da clasificación: Diego Paz foi sexto; Alberto González, oitavo; Rui Filipe Nunes, noveno e Alberto Castiñeira, décimo.\nNa clasificación de clubs, triunfo para o Diablillo de Rivas con 1.231 puntos e co Arcade moi preto (1.203). O conxunto de Santiago acadara o título de campión de España o pasado ano.\nNesta competición, cada entidade presenta un equipo formado por un mínimo de 8 deportistas e un máximo de 10 e puntúan todos os participantes. A proba disputase sobre a distancia sprint (750 metros de natación – 20 quilómetros de bicicleta – 5 quilómetros de carreira a pe).\nAscensos. Na segunda División, magníficas noticias para o tríatlon galego. Os dous clubs galegos presentes (Cidade de Lugo Fluvial na categoría masculina e o Tríatlon Ferrol, na feminina) acadaron o ascenso á Primeira División.\nNeste enlace, podedes atopar todos os resultados:\n← Prev: Mar Villar e Brais Misa, gañadores do I Vertiatlón Solidario de Baiona Next: A vila do Louro celebra este sábado o III Dúatlon Concello do Porriño →


O BNG reclama que o Concello adapte novas instalacións para hóckey sobre patíns - Novas - BNG de Santiago de Compostela - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nMáis de 300 nenos e nenas de Compostela carecen de espazos suficientes ben acondicionados para a práctica deste deporte\nBNG de Santiago 07 mar. 2018 - 14:12\npleno deportes hóckey\nSantiago de Compostela, 7 de marzo de 2018.- O BNG traslada ao Pleno unha demanda dos clubs de hóckey de Compostela que traballan desinteresadamente por promover hábitos saudábeis na poboación infantil e na mocidade para que o Concello adapte máis instalacións para a práctica desta actividade.\nNa actualidade 300 crianzas tratan, con moita dificultade, de practicar o hóckey sobre patíns e só dispoñen dun pavillón deportivo e sempre na franxa do horario extraescolar. Cada vez élles máis difícil acomodar nun único pavillón os partidos da competición galega que se programan por imperativo federativo. Deben realizar 1 das 3 sesións de adestramento no pavillón do CEIP Santiago Apóstolo, que carece de acondicionamento necesario para este deporte.\nOs clubs de hóckey manifestaron que se dirixiron en diversas ocasións á Concellaría de Deportes para solicitar que se acondicionase outro pavillón para a práctica deste deporte, mais obtiveron sempre o silencio por resposta. Deste xeito, o BNG reclama que o Goberno local de Compostela Aberta ofreza o apoio necesario e acondicione as instalacións necesarias para a práctica deste deporte.\nO BNG reclama o arranxo da sinalización dos Colecamiños


xa nos tes aqui: Domingo 27 de Ordinario B\nDOMINGO XXVII ORDINARIO - CICLO B\nPrimeira Lectura Xen 2, 18-24\nE farán unha soa carne\nO Señor Deus pensou: Non é bo que o home estea só. Voulle facer unha axuda semellante a el.\nEntón o Señor Deus formou de terra as feras do monte e os paxaros do ceo, e presentoullos ao home, para ver que nomes lles puña. Cada ser vivo levaría o nome que o home lle puxese.\nO home púxolles nomes aos animais domésticos, aos paxaros do ceo e ás feras do monte. Pero non daba cunha axuda semellante a el.\nEntón infundiu o Señor Deus un sono profundo no home e, cando este adormeceu, sacoulle unha costela e cerrou con carne o sitio.\nDa costela do home, o Señor Deus formou unha muller e presentoulla ao home.\nO home exclamou:\nAgora esta é coma min, óso dos meus ósos, carne da miña carne. Chamarase muller, porque foi sacada do home.\nPor iso o home deixará seu pai e mais súa nai e unirase coa súa muller e os dous farán unha soa carne.\nSALMO RESPONSORIAL Sal 127, 1-2. 3. 4-5. 6\nR/. (cf. 5): Bendíganos o Señor todos os días da nosa vida.\nDitosos os que temen o Señor,\nos que seguen os seus camiños.\nComerás do traballo das túas mans,\nA túa muller coma parra fecunda\nno interior da túa casa;\nAsí será bendito\no home que teme o Señor.\nQue o Señor te bendiga desde Sión,\nque goces coa prosperidade de Xerusalén\ntodos os días da túa vida.\nQue vexas os fillos dos teus fillos.\nSegunda Lectura Heb 2, 9-11\nO consagrante e os consagrados teñen que ser todos da mesma liñaxe\nAquel que "rebaixaron só un chisco con respecto aos anxos", Xesús, por aturar os padecementos da súa morte, está coroado de gloria e dignidade. Deste xeito, a súa morte foi unha bendición de Deus para todo home.\nEfectivamente, conviña que Aquel para quen e por quen existe todo, se quería conducir moitos fillos á gloria, levase á perfección por medio do sufrimento o que ía ser o primeiro dos que se salvarían; pois o consagrante e os consagrados veñen todos da mesma raíz. Por isto non se avergonza de lles chamar irmáns.\nALELUIA 1 Xn 4, 12\nSe nos amamos mutuamente, Deus está connosco,\ne o seu amor chega á plenitude en nós.\nEvanxeo Mc 10, 2-16 (longa)\nO que Deus uniu que non o separe o home\nNaquel tempo, achegáronse a Xesús algúns fariseos, preguntándolle para probalo, se lle está permitido ao home repudiar a muller. El replicoulles:\n‑ Que foi o que mandou Moisés?\n‑ Moisés permitiu despedila, dándolle certificado de divorcio.\n‑ Tendo en conta a dureza do voso corazón, escribiu Moisés para vós esa norma. Pero desde o principio da creación, creounos Deus varón e femia. Por iso deixará o home seu pai e mais súa nai e unirase coa súa muller e serán os dous unha soa carne. De xeito que xa non son dous, senón unha soa carne. Polo tanto, o que Deus uniu, que non o separe o home.\nXa na casa, os discípulos volvéronlle preguntar acerca disto. El díxolles:\n‑ O que repudia a muller e casa con outra, comete adulterio contra a primeira. E se a muller abandona o marido e casa con outro, comete adulterio.\nDaquela leváronlle a Xesús uns nenos para que os tocase; pero os discípulos rifábanlles. Ao que o viu Xesús, indignouse e díxolles:\n‑ Deixade que os nenos se acheguen a min; non llelo impidades, porque deles é o Reino de Deus. Dígovolo de verdade: Quen non reciba coma un neno o Reino de Deus, non entrará nel.\nE abrazándoos, bendicíaos, mentres impoñía as mans sobre eles.\nOu: 2-12 (máis breve)\n‑ Tendo en conta a dureza do voso corazón, escribiu Moisés para vós esa norma. Pero desde o principio da creación, fíxoos varón e femia. Por iso deixará o home seu pai e mais súa nai, unirase coa súa muller, e serán os dous unha soa carne. De xeito que xa non son dous, senón unha soa carne. O que Deus uniu, que non o separe o home.\nEn tempos de decisións presentistas e efémeras, Deus ofrécenos unha proposta sen data de caducidade - 27º TOB 2015\nDomingo 27 ORD B-Bene Pagola\nDomingo ORD B\no ENTRADA: Vinde axiña\no LECTURAS: Señor Xesús\no OFERTORIO: Velaquí\no COMUÑÓN: Queda ti, Señor connosco\nSon estes tempos de conviccións débiles. Para moita xente as conviccións que moven as súas vidas –ser honestos, iguais, posuír a mesma dignidade, ser libres...- están en función da situación e dos intereses que lle resulten máis rendibles, sen importar que agora sexan unhas e logo outras totalmente contrarias nin quen vaia quedando polo camiño en cada elección. Isto leva a que o pensamento sexa tamén débil -líquido din outros- e que sexa cada vez maior o número dos que pensan que a vida é un ir cambiando de todo: traballo, parella, relixión, cidade, amigos... cada certo tempo; conformándose deste xeito a idea de que nada xa é posible para sempre, de que todo depende –como dicía a canción non hai moitos anos-. Nese depende vai crecendo un desacougo interior que nos vai facendo máis inseguros e desconfiados, e que nos vai levando á nada, ao nihilismo máis absoluto; o que supón vivir nun permanente estado de dúbida que nos vai desgarrando interiormente.\nA reflexionar sobre esta cuestión invítanos hoxe a palabra de Deus. Pero diante do nihilismo derrotista dos que camiñan no “isto dura o que dura”, Xesús fálanos de construír pontes que unan e estabilicen as relacións entre as persoas; pontes seguras nos seus cimentos para que resistan os embates das cicloxéneses vitais que a todos nalgún momento nos chegan, para non deixar que o derrotismo desesperanzado nos faga caer no “é así e non hai outra”.\nû Por todas as veces nas que en vez de unir separamos, creando división e enfrontamento, SEÑOR, QUE NON NOS DEIXEMOS LEVAR DO DERROTISMO.\nû Pola nosa falta de convicción e debilidade á hora de defender aos ninguén que todos tripan ou ignoran, CRISTO, QUE NON NOS DEIXEMOS LEVAR DO DERROTISMO.\nû Pola nosa inseguridade, que nos leva moitas veces a poñer a defensa do noso sobre a dignidade de todos; SEÑOR, QUE NON NOS DEIXEMOS LEVAR DO DERROTISMO.\n· Para moita xente, especialmente no mundo rico e dominado pola convicción de que a técnica é máis importante que a persoa, todo ten data de caducidade. Iso que agora se lle chama obsolescencia. Nese todo tamén se inclúen as persoas, polo que non é de estrañar que ante problemas que van aparecendo –guerras, emigración masiva, refuxiados...– aqueles que mandan se despreocupen de buscar solucións ás situacións verdadeiramente inhumanas ás que se ven sometidos os últimos e esquecidos, caendo na indiferenza. E isto que vemos como pasa cos dirixentes, polo efecto cascada, acaba sendo tamén o xeito e a maneira de pensar de moitos outros, diante desa ou doutras situacións da mesma vida de cadaquén. Vai sendo logo tempo de que os que nos chamamos crentes en Xesús de Nazaret comecemos a pensar e vivir desde o evanxeo e non desde as liortas eclesiais ou políticas que xorden cada día e fan que uns e outros se vaian alienando coa súa posición a custa de “facer de menos”-os ninguén de Galdeano son, deberan ser, unha ferida no corazón de cada un de nós- e desprezar a contraria. Tan difícil é buscar pontes de encontro e diálogo que desde a fe saiban poñer á persoa no centro? O ser unha soa carne ábrenos a perspectiva de sabernos iguais e irmáns, con capacidade de optar e decidir, pero sen esquecer ser imaxe e semellanza de Deus.\n· Tendo sempre presente ás persoas, saberemos agradecerlle a Deus, como nos invita o salmo, que nos teña bendicido cada día da nosa vida. Unha bendición que é presenza, forza, axuda e dispoñibilidade para facer da nosa vida compaña permanente, evitando así que a friaxe da soidade faga de nós homes e mulleres feridos polo abandono e o esquecemento. E xa que en Cristo, como di a carta aos Hebreos, fomos santificados, tamén estamos chamados a santificar coa nosa acción todo canto supoña non esquecer que somos persoas; e que ao noso redor hai persoas coma nós que necesitan que lles prestemos atención, tempo, acollida ou axuda. Se todos procedemos do mesmo Deus que nos quere e en quen confiamos, quen somos logo nós para dicir que a estes si e que a aqueles non? Non por telo repetido moito temos sido capaces de levalo ao corazón, pero non deberiamos esquecer que: todos somos iguais aos ollos de Deus. E, se El significa algo para nós, non podemos facer do Evanxeo ni regateo nin rebaixa.\n· A terceira idea desta reflexión chéganos desde o Evanxeo de Marcos que hoxe proclamamos e que tenta darlle continuidade e desenvolvemento á primeira lectura do libro da Xénese. Busquemos ir máis alá do primeiro que se nos ocorra ao ler o texto: o matrimonio; e pensemos a unión como compromiso de ser no mundo elemento que posibilite ser cidadáns que sabemos escoitar, acoller, diferenciar situacións, problemas ou experiencias vitais, para unilas desde o mesmo fío condutor que nos ofrece Xesús. Non separemos, non camiñemos tamén nós na cultura do fragmento que todo o divide para acabar converténdonos en illas incomunicadas que fan das persoas cousas, algo de usar e tirar, como se a atención, a preocupación e a cordialidade –cordis: corazón- non foran importantes nas relacións cos que temos máis preto e cos que, estando lonxe e sen coñecer, fannos sentir a solidariedade antropolóxica de clase –“somos fillos de Deus”- para non quedar indiferentes ante o seu sufrimento. A isto é ao que nos chama o evanxeo; e con esta actitude é coa que deberiamos estar, os que nos chamamos crentes e seguidores de Xesús, cada día. Os ollos abertos e o corazón quente axudarannos a entender que a unión non é para os papeis, senón para as persoas.\nInvítanos a celebración de hoxe a facer pasar polo corazón a pregunta de cales son os eixos inamovibles sobre os que construír a vida. Sabéndonos necesitados sempre da axuda dos demais, rezamos xuntos sentindo a forza da unión e dicindo:\nSEÑOR, QUE SEXAMOS PONTE UNE E NON MURO QUE SEPARA\n* Pola Igrexa, para que a pesar das presións, críticas ou desconsideracións dos non lles gusta, siga a pregoar e defender sen medo que a dignidade das persoas está por riba do materialismo que só busca ganancias, OREMOS.\n* Polas nosas comunidades espalladas por todo o mundo, para que nunca esquezamos que canto rezamos ten que ir sempre unido ao noso xeito de vivir e actuar, sen que sexamos motivo de escándalo pola nosa incoherencia, OREMOS.\n* Por cada un e cada unha de nós, para que non renunciemos ás conviccións que nos transmitiron os nosos maiores, e continuemos a tarefa de loitar pola defensa dos máis débiles, os excluídos, os ignorados, os enfermos, os maltratados e desprazados, OREMOS.\nSeñor, que non nos deixemos levar da moda de abandonar a convicción de que as persoas, imaxe e semellanza de Deus, e non as cousas, son as que teñen valor e ás que sempre hai que defender e acompañar. P.X.N.S. Amén.\nAmalo todo, sen apegarme a nada.\nGozalo todo, sen fartarme con nada.\nCoidalo todo, sen angustiarme por nada.\nSolidarizarme con todo, sen amargarme por nada.\nLoitar por todo, sen violentar nada.\nEsperalo todo, sen depender de nada.\nComunicalo todo, sen diluírme en nada.\nCompartilo todo, sen venderme en nada.\nCoñecelo todo, sen esquecerme en nada.\nAcollelo todo, sen apoderarme de nada.\nEsta é a gran simplicidade.\n(Manuel Regal, Chorimas, 92)\nPublicado por Nuria M Núñez en 0:08


A “estabilidade” de Feijóo – Luzes\nEn plena tormenta política polas mocións de censura ao PP, o presidente da Xunta non perde oportunidade para presumir da estabilidade do seu Goberno que «non está dirixido por unha sede» e esquiva pronunciarse sobre un futuro en Madrid.\nGalicia, Galicia, Galicia. Alberto Núñez Feijóo evita pronunciar as mínimas palabras que poidan relacionalo cun interese en mudarse a Madrid. Este xoves na rolda de prensa habitual posterior ao Consello de la Xunta actuou de maneira contraria á do día anterior con José Luis Ábalos. Preguntado pola moción de censura ao PP en Murcia e o adianto electoral da súa compañeira Isabel Díaz Ayuso, Feijóo resolveu un «vin aquí a falar de Galicia». Onte, con menos atención mediática, esgrimiu que os galegos «acertaron» ao elixirlle.\n«Asombrado» e «sorprendido» di sentirse o presidente da Xunta ás mocións de censura. «Aquí non hai unha crise porque un presidente autonómico faga unhas eleccións anticipadas, fixo o que podía facer», alega amparando a Díaz Ayuso e cargando abertamente co Goberno de Pedro Sánchez. «Un partido de Goberno dirixido polo propio presidente presenta tres mocións de censura durante un estado de alarma en tres comunidades autónomas, non ten precedentes», continúa Feijóo. «En vez de sosegar e garantir a estabilidade, é o primeiro instigador da inestabilidade».\nSobre as opcións para os comicios madrileños, en lugar de «socialismo ou liberdade» elixidas por Ayuso, o barón galego optou por «partido de centro-dereita liberal ou socialismo e máis populismo». O presidente galego matizou que Pablo Casado foi o encargado de «autorizar» a decisión que lle trasladou a xa expresidentada Comunidade de Madrid, ademais de ser «coherente» por respectala en exercicio das súas competencias. Feijóo deixou claro que o único modelo válido para Madrid é aquel que pon en práctica no seu territorio, do que di sentirse «máis orgulloso que nunca».\nHai uns días Feijóo cumpría 12 anos á fronte da Xunta de Galicia e estas últimas eleccións, onde cultivou a campaña electoral en plena pandemia e solidificou a súa imaxe de «bo xestor», achaiáronlle o camiño para un futuro á fronte da presidencia do Partido Popular, precisamente para presentarse coa baza da moderación, xestión e estabilidade. Desde a súa primeira vitoria en 2009 como candidato ao Executivo autonómico encadeou catro maiorías absolutas, un fenómeno que, lonxe de producirse noutra comunidade, contrasta coas derrotas consecutivas de Casado, a última nas eleccións catalás.\nPrecisamente Feijóo foi un dos sinalados nas últimas 48 horas ante outro terremoto no Partido Popular. Onte declarou que «os cidadáns galegos entenderon que tiñan que evitar a inestabilidade política» outorgando á súa candidatura «un caudal de confianza tan grande que garante que Galicia estea blindada ante condutas adolescentes. Creo que acertaron», matiza Feijóo.\nAntonte o PP chanceaba nun tweet: «A esta hora do día non temos constancia de que Ciudadanos Galicia vaia a presentar unha moción de censura co apoio de Podemos no Parlamento autonómico. A estabilidade pola que apostou nas urnas o pobo galego está garantida».\nCidadáns non conseguiu nunca entrar na Cámara galega e Podemos quedou fóra coa súa coalición o 12X. Sobre os laranxas, Feijóo lanzou ao aire a pregunta: «quen se fía de Ciudadanos? Os galegos non. Non lle votaron, e eu alégrome, tiveron razón». Ciudadanos tampouco se fía do seu partido, pero cando Begoña Villacís lle dicía a Casado «fodéstesnos» Feijóo aínda estaba na reunión do Consello.\nTags: Alberto Núñez Feijóo, Ciudadanos, Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, moción de censura, política, PP


Fundación USC Deportiva: Novas\nInicio > Actualidade > Novas\nA USC competirá polo título nacional universitario 2010-2011 de Fútbol Sala Feminino\n[11/04/2011] A USC venceu á Universidade do País Vasco na fase interzonal do Campionato Universitario de España celebrada, en Xixón, o día 1 de marzo, na modalidade de Fútbol sala Feminino, e disputará a final universiraria os vindeiros 11-15 de abril en Madrid.\nCompeticións deportivas na fin de semana\n[08/04/2011] O sábado 9 e o domingo 8 achegan unha variada oferta de competicións deportivas con presenza dos clubes da USC: natación, judo, atletismo e tenis.\nMapa e Track GPS da Ruta do Santo (Montederramo)\n[07/04/2011] Xa está dispoñíbel o Mapa e Track GPS da Ruta do Santo Montederramo. Cunha extensión de 28 km no seu trazado de maior desnivel e dificultade e de 23 km. no de dificultade e desnivel medio. A Ruta comeza en Montederramo, a carón do mosteiro, e acada o cumio de San Mamede (1.606 m.)\n31 participantes no curso de arbitro-anotador-cronometrador organizado pola USC\n[07/04/2011] O pasado 6 de abril finalizou o curso de árbitro/anotador-cronometrador que se levou a cabo dende o 14 de marzo en Santiago de Compostela, organizado polo Servizo de Deportes da USC coa colaboración da Fundación USC Deportiva e a Federación Galega de Balonmán.\nJudo, Campionato de España sub-20: quinto posto para Ana García Esmoris\n[07/04/2011] O sábado 2 de abril celebrouse na localidade madrileña de Villaviciosa de Odón unha nova edición do Campionato de España sub-20 na súa fase final, na que participaron Ana García Esmoris e Pablo Forján Somoza.\n<< Primeira < Anterior 203 204 205 206 207 208 209 Seguinte > Última >>


A contención mecánica na saúde mental: Un recurso terapéutico máis ou vulneración de dereitos humanos?\nConcentración no Obelisco da Coruña, convocada polo MGSM © MGSM\nA comezos de decembro o Movemento Galego da Saúde Mental (MGSM) iniciou a denuncia pública da utilización da contención mecánica na Unidade de Hospitalización Psiquiátrica do Complexo Hospitalario da Coruña (CHUAC). Trátase dun procedemento polo que unha persoa é inmobilizada con correas, fixándoa xeralmente a unha cama e o MGSM alertaba de que no centro herculino existía "un cuarto con tres camas, de uso mixto e simultáneo, para a contención mecánica de persoas ingresadas, e non poucas veces realizada por períodos de tempo prolongados".\nA entidade levou a cabo concentracións semanais no Obelisco da Coruña para concienciar á sociedade sobre o carácter negativo deste procedemento, que definía como unha "violación dos Dereitos Humanos Fundamentais" ademais de ser "unha vulneración flagrante das recomendacións do Consello de Europa". Finalmente, a pasada semana o CHUAC optou por transformar este cuarto de contención en "dous cuartos para ocupación individual, no suposto de uso de contención mecánica, con previsión de instalación de cámaras para a realización de vixilancia intensiva".\nO MGSM celebra o peche e afirma que "parece que os xestores do CHUAC entenderon algo". Porén, esixe que o hospital poña en marcha "un plan para a redución desta práctica" e pide "reformar e dotar material e profesionalmente dun xeito adecuado a esa Unidade", pois "as súas condicións son evidentes facilitadoras de tratamentos irrespetuosos coa igualdade de tódalas persoas atendidas no CHUAC e os dereitos humanos das persoas ingresadas", afirma.\n"Que doado era pechar ese cuarto! Por que tardaron tanto? Por que non fixeron nada dende que hai case tres anos comenzamos a denunciar esta situación?", pregunta a entidade, que engade que "a realidade da existencia dese cuarto era inaceptable dende o respecto obrigado á dignidade humana, e máis aínda por funcionarios públicos". "A mesma présa que se deron os xestores do CHUAC para modificala dende que o problema se puxo na rúa co acto do Obelisco, e se comenzou a difundir na sociedade, dinos ata que punto sabían que esto era intolerable. Pero non facían nada", di.\nMentres, o CHUAC defende en conversa con Praza.gal que "a contención forma parte dos recursos terapéuticos cos que contan os profesionais da saúde mental, xunto cos fármacos e as terapias psicolóxicas e debe dimensionarse na súa correcta medida" e sinala que "hai que ter en conta que cando se recorre á contención é porque se superaron outras actitudes terapéuticas".\nO centro hospitalario é moi crítico co Movemento Galego de Saúde Mental e as denuncias públicas realizadas nas últimas semanas. Afirma que "este tipo de accións só contribúen a potenciar a estigmatizacion dos pacientes con problemas de saúde mental, mostrándoos como persoas agresivas, que precisan deste tipo de atencións" e engade que "a realidade é que os pacientes que nalgún momento necesitan -pola súa seguridade e a de quen os atenden- de contención son só casos moi excepcionais". "Non se pode permitir que se mostre aos profesionais sanitarios (psiquiatras, enfermeria, etc..) dunha unidade de Saúde Mental como persoas que non queren o mellor para a seguridade dos pacientes e dos propios profesionais", engade o CHUAC.\nMiguel Anxo García Álvarez, voceiro do MGSM, afirmaba entrevistado por Praza.gal que "a vivencia dunha persoa que é sometida a esta práctica é de absoluta indefensión. O paciente perde mesmo valor en tanto que persoa. Pode danar gravemente a súa dignidade" e sinalaba que "pensabamos que era algo do pasado, que non estabamos neste nivel de gravidade das cousas. Foi algo que nos removeu".\nO Movemento Galego de Saúde Mental destaca que o sucedido salienta "o valor da mobilización, de sair á rúa, de informar á sociedade, de non calar" e, igualmente, "o efecto balsámico sobre persoas que sufriron esta práctica e que sentiron que alguén lles recoñeceu que foran inxustamente tratadas". O MGSM lembra que puxo a situación en coñecemento do Defensor del Pueblo , do que espera unha acción nos vindeiros meses, e que tamén agarda a apertura de dilixencias de investigación penal pola Fiscalía Provincial da Coruña.


Galician (gl) : Template “getmiro” : Series 3.0 : Translations : getmiro.com\nReproductor de vídeo en HD Miro | Reproductor gratuito de televisión en línea e podcast de video.\nTranslated and reviewed by Fernando Delgado on 2010-12-27\nTranslated and reviewed by Marcos on 2009-02-16\nReproductor de vídeo e cliente de podcast de código aberto.\nTorrents máis fáciles de usar, RSS máis rechamantes, con toneladas de magníficos vídeos en HD.\nPasar por enriba para mais detalles\nTranslated and reviewed by Marcos on 2009-02-21\nQué é Miro?\nTranslated and reviewed by Marcos on 2009-02-15\nMiro é un reproductor de videos HD libre\nPode reproducir case calquera arquivo de vídeo e ofrece máis de 6.000 programas de TV por Internet e podcasts de vídeo.\nMiro ten unha interfaz sinxela e fermosa deseñada para ver vídeos en alta definición a pantalla completa. Como Miro descarga a maioría de los vídeos, podes levar os programas con vostede, ata nun avión. En poucas palabras, Miro é\nunha boa maneira de ver\nContributors to this translation: Fernando Delgado, Marcos, Martin, vega.


«Temos moi bos artistas na parroquia»\nCarballo: «Temos moi bos artistas na parroquia»\nA entidade xa prepara novos actos tras a boa acollida da exposición coa que foi reaberta a escola de Reboredo\nA ledicia pola boa acollida da exposición promovida pola asociación Neira Marcos para reabrir antonte a vella escola de Reboredo (Salto-Vimianzo) aínda era visible onte na presidenta da entidade, Teresa Ferreira, que confirmou en Radio Voz que este domingo volverá abrir.\n-¿Que ten de especial esa vella escola?\n-A casa é espectacular. Está no medio de Reboredo e pasa un pouco desapercibida porque ten un muro de pedra moi alto, pero ao abrir a porta atopas algo que te envolve. É unha casa enorme de pedra e está en moi bo estado despois da remodelación que lle fixeron, pero era unha pena que estivese sen vida. A xente que a visita contaxiase do ben que se está alí.\n-Non é o a clásica escola.\n-Para nada. Non ten nada que ver con aquelas casas de cemento que eran todas iguais. Está é unha casa de pedra que na parte de abaixo tiña un patio e o espazo para os animais, e na de arriba a vivenda da mestra e a aula. Agora unha sala abaixo e arriba dúas aulas grandes moi ben arranxadas e moi bonitas. E, agora, con dous detalles que se lle puxeron para a exposición e con moi pouco custo fíxose unha mostra moi bonita e puidemos volver e compartir inquedanzas e lembranzas. Pasamos alí un día moi bonito e esperamos pasar moitos máis.\n-¿Canto levaba pechada?\n-Onte estiven preguntando aos últimos alumnos e contábanme que 24 anos. Por iso foi preciso facer unha rehabilitación e despois darlle unha segunda volta porque a humidade destrozou a tarima e as portas.\n-Pero a casa non foi o único atractivo da xornada.\n-Si. A xente tamén veu ver a exposición, que estaba moi bonita e había moitas cousas curiosas porque temos moi bos artistas na parroquia. Estamos a falar moito da casa, pero non me quero esquecer da xente que colaborou porque grazas a eles aquilo converteuse nunha cousa cálida. Eu, como organizadora, estaba radiante por ver á xente alí falando, sen apuro por marchar.\n-¿Cando abrirá de novo?\n-Volverá a abrir o domingo, de 15.30 a 18.30 para que veña a xente que aínda non a visitou e se alguén quere traer máis cousas que o faga porque aínda hai outra aula baleira.\n-Pero non houbo inauguración oficial.\n-Non, porque desde a asociación queremos organizar unha proxección das cousas máis importantes que ten feito nos seus 16 anos de vida e ese día faremos un acto con algo máis de protocolo. Se non pode ser para este domingo, a ver se é para o seguinte. E como o Concello tamén ten parte nisto, queremos contar con el para esa inauguración.\nVimianzo Radio Voz Arte


A loita pola cidadanía - Praza Pública\nA cidadanía continúa a ser, na actualidade, un vocábulo con potencialidade, con capacidade de encarnar arelas emancipatorias. Cunha longa tradición, que procede desde a antigüidade clásica, adopta na Ilustración e na Revolución Francesa a forma de ruptura coa condición de súbditos face á consecución da inclusión igualitaria nunha comunidade política. Dúas fasquías deben considerarse, xa que logo, na condición da cidadanía: a incorporación nunha comunidade e a atribución de dereitos. A primeira estabelece os lindeiros, que esencialmente son as fronteiras territoriais dos Estados, e dentro da que se desenvolve a segunda, é dicir, o exercicio e goce dos dereitos.\nMais a propia ambigüidade do termo, a súa apropiación en beneficio da burguesía triunfante, a redución da súa titularidade a un ámbito limitado de dereitos fixeron e fan desconfiar da súa capacidade para representar os intereses das clases populares excluídas e explotadas no modelo de dominación do capital. Esta aparente dificultade de representar os intereses de clase fai que, ás veces, desde os discursos “ortodoxos” da esquerda se eluda ou se omita a súa reclamación ao estimala un elemento alleo incapaz de describir a situación e a necesidade dos grupos sociais máis desfavorecidos.\nPorén, de considerar a propia ambigüidade do seu alcance, ao non estar plenamente realizada nin formal nin sustancialmente, ábrese a posibilidade de ampliar e extender o seu ámbito de esixencia até espazos dificilmente asumibeis polo capital. Podemos comprobar que os dereitos económicos e sociais sempre ficaron ao marxe de seren considerados parte na distribución de beneficios e cargas, do mesmo xeito que se renunciou a considerar un estatus de cidadanía universal ao marxe das pertenzas estatais (o que se está a evidenciar actualmente co drama da inmigración ou dos refuxiados e a negativa da súa condición de cidadáns).\nNa situación presente de democracias devaluadas, tanto nos aspectos políticos coma nos sociais, que as oligarquías precisan para intensificar o dominio e o control sobre a forza de traballo, e que conleva tanto a expropiación de dereitos adquiridos como o medre da fenda entre os sectores privilexiados e a meirande parte da poboación, a reivindicación da condición da cidadanía pode ter unha capacidade mobilizadora poderosa. Sobre todo cando a conciencia de clase non agroma ou non se explicita por mor do efecto adormecedor da produción simbólica mediático-cultural. Así a reclamación da restauración dos dereitos sustraídos coma a consecución doutros novos posibilita máis doadamente a identificación cunha comunidade de desposuídos que a exclusiva e única referencia á clase traballadora. A adquisición e exercicio de dereitos económicos, sociais e culturais vaise percibindo xa coma condición para o desenvolvemento dos dereitos civís e políticos que enmarcan a cidadanía. Isto non significa renunciar ao concepto de clase social, nin a existencia de clases marcadamente antagónicas. Tampouco negar a necesaria e permanente revisión constante da estrutura de calses nun modo capitalista de acumulación flexíbel como o actual, senón apropiarse do concepto de cidadanía e estarricalo ao máximo para poñelo ao servizo, precisamente, das clases populares. Sen esquecer, alén do anterior, a loita solidaria a prol dun estatus de cidadanía universal fronte as fortificacións que procuran a fragmentación e a desunión entre pobos e individuos.\nSe desde a esquerda nos apropiamos da reivindicación da cidadanía, cando se enarbore a mesma se estará a demandar xustiza, igualdade e transformación social. Non temos que ter reticencias en empregar o termo xa que o mesmo pode ser ampliado a un alto nível e fornecido dun contido extenso. Así concebida, a pertenza cidadá, dificulta e insire contradicións nas concepcións da dereita liberal ou conservadora que non son quen de lle dar cumprida satisfación, ao se formular a mesma respondendo ás expectativas das amplas masas precarizadas que demandan a realización de políticas e medidas que revirtan o deterioro das condicións de existencia. Tamén a reclamación cidadá implica a superación da situación na que o conxunto da poboación só é concebida coma suxeitos pasivos privados de decisión sobre o seu presente e o seu futuro. É un concepto elástico e flexíbel, preciso de ser completado coma tantos outros e que permite, por esta razón, recuperar o seu uso sen incompatibilidades nen esquecementos dos instrumentos teóricos da análise marxista.


Reunímonos con Comedores Responsables de Galicia: a aposta pola alimentación de calidade nos centros de ensino - Novas - Bloque Nacionalista Galego da Coruña - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nALIMENTACIÓN NOS CENTROS DE ENSINO\nMomento da reunión celebrada esta mañá con Comedores Responsábles de Galicia\nbngcidadedacorunha.opennemas.com 20 abr. 2017 - 16:13\nensino educación novo-mesoiro alimentacion produtos-de-tempada produtos-de-proximidade\nVimos de nos de reunir esta maña con Comedores Responsables de Galicia, Plataforma na que participan varias entidades e asociacións radicadas da Coruña, mais con ámbito de traballo na Galiza, e que está a desenvolver unha campaña no conxunto do país a respecto da necesidade da mellora da alimentación infantil nos centros educativos EIM, CEIP e centros infantís e de primaria, e IES.\nDeste xeito, a Plataforma trasladounos ao Bloque o traballo que está realizando a respecto da necesidade de ofrecer alimentación de calidade e sa, con menús equilibrados á infancia e con produtos de proximidade, temporada e ecolóxicos e de respecto ao medio ambiente nos servizos de comedores dos centros públicos de ensino.\nAsemade, as entidades presentes tamén nos trasladaron a idea que esta iniciativa, alén de partir da necesidade de mellorar a calidade da alimentación infantil nos colexios e institutos, tamén atende á mellora e a o desenvolvemento de microespazos de economía local ao se abastecer de produtores da propia zona onde está situado o centro, así como a xeración de espazos e interrelacións sociais que contarían coa necesaría implicación de profesionais docentes, equipas directivas, ANPAs e produtores agrícolas próximos, e mesmo a implementación nos proxectos educativos da importancia dunha alimentación sa e equilibrada.\nEntendemos que a implicación de todos os sectores sociais, incluídos os grupos políticos, neste tipo de iniciativas redundarían na mellora dos servizos que se prestan desde as administracións. Nos últimos tempos temos observado como a externalización dos servizos de comedor, coa contratación de catering e o subministro por empresas de comida nos centros públicos de ensino quedou en entredito. Neste sentido a instalación de cociñas nos centros educativos, con xestión propia e con subministro de proximidade sería unha aposta decidida por parte da Administración e garantiría un servizo de calidade.\nAsí, unha das cuestións concretas que a Plataforma nos expuxo foi o apoio á demanda da instalación de cociña no novo centro educativo que a Xunta de Galiza ten pensado construír no barrio de Novo Mesoiro.\nLevamos anos demandando a construción dun Centro Integrado en Novo Mesoiro, e mesmo presentado xa diversas iniciativas no Parlamento de Galiza e emendas aos orzamentos esixindo a súa execución de vez. E desde logo este centro deberá estar proxectado coas instalacións necesarias para ofrecer os servizos educativos de calidade máximos esixíbeis, polo que a instalación dunha cociña, xestionada polo propio centro, garantiría a continuidade da educación e formación dada as crianzas en relación coa alimentación que actualmente é parte fundamental do proxecto da escola infantil do barrio, algo polo que o BNG aposta.\nA Coruña, 20 de abril de 2017


O Carné Xove poderá activarse por vía electrónica a partir do luns\nInicio/Concellos/O Carné Xove poderá activarse por vía electrónica a partir do luns\nHabilitará un formulario para que aqueles que reciben a tarxeta por primeira vez, que ata agora debían desprazarse para activala, poidan facelo desde a súa casa\nA mocidade galega poderá activar o Carné Xove tamén por vía electrónica. A Xunta de Galicia vén de anunciar que habilitará un formulario na rede para que aqueles que reciben a tarxeta por primeira vez e non poden desprazarse para activala, poidan facelo desde a súa casa. De igual xeito, os 36 puntos de activación presenciais seguirán dispoñibles.\nNeste senso, a administración galega está a enviar aos máis de 400.000 mozas e mozos galegos de entre 12 e 30 anos esta tarxeta de xeito gratuíto aos seus fogares. “Aqueles que con anterioridade ao envío xa tiveran o carné, simplemente recibirán un novo coa imaxe actualizada da tarxeta e xa estará listo para utilizar. Aqueles que non tiñan Carné Xove deberán activalo, ben nalgún dos 36 puntos habilitados en toda a Comunidade ou ben por vía electrónica”, segundo a Xunta.\nSe a activación se fai a través da rede, a partir das 12.00 horas do vindeiro luns habilitarase na web de Xuventude (http://xuventude.xunta.es/) un formulario no que os novos usuarios terán que cubrir os seus datos. No paso duns días recibirán o código de identificación EYCA (European Youth Card) ao correo electrónico de referencia. Unha vez recibido, deberase anotar o código manualmente na tarxeta, en concreto, no apartado número de carné.\n“É preciso destacar que este número de identificación, persoal, é necesario para desfrutar das vantaxes que ofrece este carné tanto na comunidade galega como en España ou nos resto de países da Unión Europea”, destaca a Xunta.\nactivación carné xove luns mocidade municipais oficinas online puntos web xuventude


136 dos participantes no "DepoIntegra Xoven" xa están traballando\nA DEPUTACIÓN DE PONTEVEDRA FAI BALANCE DESTE PROXECTO\nO proxecto da Deputación de Pontevedra “DepoIntegra Xoven” chega ao seu fin e faino cunha participación de 487 persoas que cursaron algúns dos seus 37 cursos para acadar certificados de profesionalidade.\nRedacción Economía en Galicia 08 jul. 2019 inserción laboral certificados de profesionalidad Deputación de Pontevedra DepoIntegra Xoven emprego xuvenil\nO programa "DepoIntegra Xoven" chegou a 487 persoas, das que realizaron a formación preto de 350.\nO “DepoIntegra Xoven” é un proxecto que contou cun orzamento de máis de 2,5 millóns de euros, cofinanciados polo Fondo Social Europeo nun 91,89%, dentro do Programa Operativo de Emprego Xuvenil. O seu obxectivo é acadar a inserción sostible no mercado de traballo da mocidade da provincia de Pontevedra, a través de itinerarios formativos e prácticas non laborais en empresas.\nOs principais obxectivos deste proxecto, que se estendeu entre o ano 2017 e 2019, son a integración sustentable no mercado de traballo de persoas desempregadas entre 16 e 30 anos; a realización de actividades formativas constituíntes de itinerarios integrados dirixidos á obtención de certificados de profesionalidade en diferentes localizacións da provincia; a realización de formación complementaria e transversal como diferentes idiomas, novas tecnoloxías ou igualdade deoportunidades; favorecer a participación das mulleres, persoas paradas de longa duración e colectivos en risco de exclusión social, e garantir a non exclusión por motivos sociais, por nivel formativo, por razóns de xénero e por lugar de residencia, de ningunha persoa que responda ao perfil de destinataria.


A Real Filharmonía Galega nace como un ambicioso proxecto cultural en Santiago de Compostela en 1996. Formada por 50 músicos e un equipo administrativo de 6 persoas, ten a súa sede permanente no Auditorio de Galicia. Paul Daniel é, dende 2013, o director principal e artístico da formación e Maximino Zumalave o seu director asociado. En 2020 incorpórase Joana Carneiro como principal directora convidada.\nOs obxectivos da RFG céntranse na difusión da música clásica por todo o territorio galego, buscando sempre os máis altos niveis de excelencia artística a través da colaboración con directores e instrumentistas do máis alto nivel e cunha aposta decidida pola estimulación do talento e a formación musical de nenos e mozos.\nNa actualidade, a Real Filharmonía de Galicia consolídase como unha das iniciativas musicais galegas máis importantes e recoñecidas, comprometida coa procura de sinerxías con outras institucións culturais do ámbito autonómico, nacional e internacional e na difusión da cultura que se fai en Galicia. Galicia máis aló do noso territorio


Julio Fernández gaña o V Certamen Nacional de Textos Teatrales Cuenca a Escena | Erregueté\nO dramaturgo Julio Fernández Peláez (Manzanal de Arriba, Zamora) é o gañador do V Certamen Nacional de Textos Teatrales Cuenca a Escena e convértese no primeiro autor que repite premio no palmarés deste concurso literario, promovido pola compañía Palanka Teatro.\nSembraré recuerdo é o título da obra gañadora desta edición, que será representada no mes de xuño no Teatro Auditorio de Cuenca polos alumnos do Taller de Experimentación Teatral que Palanka Teatro imparte na capital conquense.\nA obra de Fernández impúxose entre as máis de 70 pezas que participaron nesta edición e foi elixida por unanimidade dun xuri composto por María del Pilar Martín Sánchez, actriz e directora de Palanka Teatro; Laura Aparicio, actriz, dramaturga e gañadora do cuarto certame e Jesús Alberto Huerta Romero, xornalista do diario dixital Voces de Cuenca e autor do blog literario ‘Una huerta de tuerca’.\nJulio Fernández, zamorano afincado en Galicia, foi o gañador da primeira edición deste premio no ano 2015 con Mecanismo para un viejo psiquiátrico y siete locos auténticos, publicado por Ediciones Invasoras. Director da compañía Anómico Teatro, publicou outros libros de teatro, novela e poesía entre os que destacan Filamentos de tiempo, Manifiesto capitalista para destrozar corazones, Esgotar os ollos, O chapeu do indixente, Ananké, Cielo Naranja, Billetes transportan mensajes, ou Arquivos de realidade (en colaboración con Francisco Oti, editado pola erregueté), entre otros. Recibiu algúns premios literarios como o IV concurso de dramaturxia ‘La jarra azul’, VI Premio ‘El Espectáculo Teatral’, o VI Premio de relato ‘Ángel Ganivet’ ou o XIII Premio Internacional de Poesía Experimental da Diputación de Badajoz.


ELOI GÓMEZ MARIÑO (PRESIDENTE DA XUNTA REITORA DA COMUNIDADE DE MONTES EN MÁN COMÚN DE SALCIDOS)\n"As prioridades que nós nos marcamos, é o coidado do monte. O monte en sí. O monte alto".\nEloi Gómez Mariño, presidente da Xunta Reitora da Comunidade de Montes Veciñais en Mán Común de Salcidos\nSeu vencello cos que hoxendía se denominan Montes Veciñais en Mán Común da parroquia de Salcidos, provén desde súa infancia mesma, continúa na adolescencia e mesmo na xuventude, no que os aproveitamentos do monte se refire, e desde fai moitos anos tamén, foi pioneiro – xunto con outras persoas de A Guarda, Camposancos e Salcidos - na lexítima recramación dos montes para os veciños, como está acreditado na correspondente carpeta ficha do Xurado Provincial de Montes de Pontevedra, e que este cronista pode acreditar, por habelo vivido directamente. Daquela, varias persoas, entre elas Manuel Díaz González, afirmaron diante do inxenieiro do ICONA, que os veciños non querían os montes. Cando á realidade e que ademáis dos que iso afirmaban, estábamos outras persoas que sí queríamos os montes. Entre elas, Eloi Gómez Mariño, un home de longa traxectoria social. Foi membro da primera Xunta Reitora, como vogal uns cinco ou seis anos. Posteriormente, Feliciano González Otero, daquela presidente da Xunta Reitora, lle expuxo á posibilidade de ser seu relevo, xa que el quería deixar o cárrego. Chegado o proceso electoral presentáronse dúas candidaturas. Unha, liderada por Victoriano Rodríguez González, vencellada o PSOE, como á Xunta Reitora anterior que estaba composta por membros desa formación política; e outra, totalmente heteroxénea – xa que na súa composición hai persoas de diferentes tendencias e incruso xente non vencellada a ningunha formación política -, liderada por Eloi Gómez Mariño. “(...) Non me debo a ningún partido e aquí vin a facer traballo, única e exclusivamente, para os veciños e para a Comunidade. Por iso fixen unha candidatura a miña semellanza. Que me saiu ben ou mal, o tempo o dirá cando rematemos a xestión dos catro anos”, afirma Eloi Gómez Mariño, quen desde o día 30 de novembro de 2014, é o presidente da Xunta Reitora da Comunidade de Montes Veciñais en Mán Común da parroquia de Salcidos. Con él, a instancia do que suscrebe, concertamos unha entrevista na Casa da Comunidade de Montes. Chegado o día e a hora acordada, alí nos atopamos. Compre decir que o presidente da Xunta Reitora xa viña de desenvolver unha labor, xunto con outros comuneiros, por causa da irrupción en propiedades de particulares, dos animais que pastan na illa Canosa.\nLogo de amosarnos as dependencias da Casa da Comunidade de Montes de Salcidos, mantivemos con Eloi Gómez Mariño á seguinte entrevista:\nQue lle motivou a presentarse no seu día como cabeza de lista dunha candidatura á Xunta Reitora da Comunidade de Montes en Mán Común de Salcidos?\n- A motivación foi unha charla que tiven con Feliciano [González Otero], que me dixo algunhas cousas respecto a uns importes económicos que ían vir para á Comunidade de Montes Veciñais en Mán Común de Salcidos. Fronte á opinión de algúns comuneiros que querían que a cuantía fose investida no seu barrio, Feliciano tiña o criterio de que deben ser repartidos entre os diferentes barrios da parroquia, e eu son da mesma opinión. Iso xa foi un acicate para que eu decidise dar o paso. E de feito así foi. Eses cartos chegaron a vir, e nos deron algún quebramento de cabeza, porque algunha xente segue entendendo que se deben investir única i exclusivamente no seu barrio. Tanto eu como o os demáis membros da Xunta Reitora decidimos que ese diñeiro – uns 37.000,00 euros - se investirá onde faga falla. Os cartos sairón da expropiación [polas obras do vial CG-42] de un terreo de Fonte Bieita. É certo. A Fonte Bieita está entre A Gándara, A Proba e Pintán. Tamén é certo. Pero por exemplo, tamén temos o camping de Salcidos, o non por iso tódolos ingresos provintes desas instalacions, se invisten soio nos barrios de Salcidos, senón que se adican a tódolos barrios da parroquia, onde faga falla. Ese é o noso criterio. E como digo, ese foi o motivo que me fixo a mín dar o paso adiante.\nDa devandita suma, unha parte irá efectivamente para A Gándara. Agora mesmo estamos vendo un proxecto para un pequeno parque na zoa. Pero, reitero que o diñeiro é da Comunidade, e a Comunidade invistirao onde mellor coide convinte.\nCómo foi súa toma de contacto coa realidade desta Comunidade de Montes?\n- Uff! A toma de contacto..., enfín. Cando tentei facerme comuneiro - logo de estar un tempo fora da Comunidade, por discrepancias co anterior presidente e tamén por motivos de traballo -, foi un pouco rara, porque viña de un tempo de non relación con Feliciano, debido a motivos persoais, pero sempre derivando da Comunidade de Montes. Non me falaba. E un día, cando decidín dar o paso, cheguei eiquí a meter á solicitude [de alta como comuneiro] no buzón, e estaba o anterior presidente. Comezamos a falar, con certas reticencias, pero dialogamos. Como queira que él me expuxo que xa ía vello, e que quería deixar isto,..., argumentando que eiquí deixara a metade da súa vida, e que “isto ía cair en máns de catro delincuentes” – verbas que empregou el – e iso non o podíamos permitir,.. etc. Entón eu díxenlle que no que na miña mán esté, ía colabourar. E efectivamente, desde aí foi miña toma de contacto.\nDende súa de posesión ata o día de hoxe, que salientaría da labor da Xunta Reitora que preside?\n- Da Xunta Reitora que presido, agora mesmo, ainda que moitos criticaban por aí, que non botábamos dous anos, e que á marxe de problemas que levamos tido, é a laboura que temos que entre todos levar a cabo. Podo decir que entre oito persoas que somos na Xunta Reitora hai persoas que pensan de unha maneira e outras de outra. Por eso dixen antes que é unha Xunta apolítica a nivel de partido. Hai veces que temos discusions moi fortes. Persoalmente, penso que son simples, polo que eu o que destaco é a eficacia de como estamos tentando levar ás cousas.\nCales teñen sido deica agora, ás prioridades que se marcaron na súa labor ás persoas que forman parte da Xunta Reitora que Vde. preside?\n- As prioridades que nós nos marcamos, como Xunta Reitora en xeral, é o coidado do monte. O monte en sí. O monte alto. Porqué? Porque o monte alto era un desastre o que había. Se tí ollabas o monte desde fora, sí. Decías, non ardeu,... Pero cando empezas a decir, este monte hai que activalo. Hai que sacarlle un rendemento, porque hai que limpalo, hai que faer actuacions nos barrios,..., entón é cando un se decata de que o monte, aparte de ser pequeno, está escarallado. Por iso, o que nos marcamos como base principal é o coidado é a rexeneración do monte.\nSe tivera que propór un lema para definir á Comunidade de MM. VV. en Mán Común de Salcidos, cal sería?\n- Traballar polo monte.\nCon que periodicidade se reúne a Xunta Rectora?\n- Ata agora estábamonos reunindo,... ainda que a Lei dí que hai que reunirse cada tres meses, como mínimo, nós estábamos reunido ata o mes de xullo, tódolos primeiros venres de mes. Todo o que chega o longo do mes, o debatimos, o tratamos, o analizamos, o aprobamos ou o rexeitamos, cada primeiro venres de mes. Na reunión de xullo acordamos un período de “relax” de tres meses.\nCantas persoas da parroquia de Salcidos teñen a condición de comuneiros?\n- Pois coido que somos 119.\nNos decía fai un intre, antes desta entrevista, que hai persoas que solicitan a condición de comuneiros,...\n- Sí. Este ano, directamente ainda non houbo ningunha solicitude oficial. Hai tres persoas que me dixeron que se querían dar de alta. E eu, que xa me chaman “o home de mochila”, ando con ela, e levo impresos e quen mos pide, normalmente llos dou e os complimentan, ou veñen por eiquí. Pero estas tres persoas que me dixeron que queren ser comuneiros, como mo dixeron de palabra, nin me pediron o impreso, polo tanto este ano non temos ningunha petición. Pero o ano pasado penso que tivemos 14.\nSe tivera que sinalar as características que definan á Comunidade de Montes en Mán Común de Salcidos, cales poderían ser na súa opinión?\n- Primeiro, que a Comunidade de Montes de Salcidos é unha comunidade pequena (83 Has., aproximadamente – non chega a 84 - de arbolado, que é de onde ten que sair a maior productividade, é decir a maior parte económica, e se desa superficie sacamos pistas, cortafogos, etc., quedamos nunhas 79 Has., de monte alto, E incluindo ás xunqueiras, son unhas 170 Has. en total. Entón podemos decir que a Comunidade de Montes de Salcidos é unha comunidade pequena, pero moi activa.\nComo é á labor cotiá do presidente da Comunidade de Montes de Salcidos ó longo do ano?\n- Uff! Non soio a do presidente,... A do vicepresidente, a do secretario,... Cambiamos de secretario. Por problemas de saúde e persoais, na súa familia, a anterior secretaria tivo que deixalo. Agora hai un novo secretario, e desde que este home chegou, cambiaron moitas cousas. E non porque á outra señora o levara mal, pero como ama de casa, e aparte ten súas ocupacions profisionais, non podía adicarlle o tempo que ese cárrego require. E o secretario que temos agora é un home que ademáis ven de outras secretarías de outras organizacions e é moi válido.\nO meu guión diario é erguerme a mañá, subir ó monte e estar cos traballadores para ver que è o que hai. As veces hai que levar dúas máquinas o taller. Logo baixo ata á vila a facer algunhas xestions. Vou o campìng, percorrer o campo de fútbol que o temos, así “daquela maneira”, por decir algo, xa que con moita frecuencia nos rompen o que alí temos instalado. Hoxe mesmo, vimos dalí. Houbo que preparar outra vez un pastor [eléctrico] que nolo están tirando tódolos días o chán.\nOutras veces me chaman e hai que atender o técnico forestal. É decir, desde a mañá ata o mediodía, tódolos días, o meu tempo é para a Comunidade. A parte do secretario, máis ou menos, e o vicepresidente, tamén,... Porque se os chamo aí os están todos.\nComo hai sitios que non debemos ir soios, como por exemplo a Pontevedra, eu sempre lle digo o secretario que me acompañe. Porque entendo que a un organismo calquera, non se debe ir soio. Porqué? Por moitas cuestions. Porque se te poder pasar algo por alto, e indo dous, podemos ser máis eficientes nas xestions. Por iso tódolos días, ata o mediodía adicado ó monte, e despois, incruso, moitísimas veces, á tarde. Porque a muller na casa se non da coa escoba pouco lle falta.\nCando hai unha corta hai que estar tanto cos traballadores como co madeireiro, para indicarlle o que proceda. É decir, medio día é da Comunidade e o outro medio, ás veces tamén.\nNos decía fai un intre que o Campo da Ribeira non está como a Vdes. lles gustaría. E niso ten que ver o porco bravo ou outro tipo de animais de dúas patas?\n- Nun principio foi o porco bravo, que nos levantou o campo todo. Alí estivemos o vicepresidente mais eu, e o longo de un mes, non dábamos feito con íl. Porque allanábamos hoxe o campo e o día seguinte nos levantaba máis do dobre. Entón decidimos valar o campo e pór un pastor eléctrico. E a nosa sorpresa foi que cando tíñamos a metade do campo valado, no outro día pola mañá cando chegamos alí habían roubado 26 metros de valla. Logo de acabar de colocar á madeira, pola parte Este puxemos unhas varillas de ferro de 2 metros cravadas, para seguer ligando o pastor e tamén nolas roubaron todas. E a todo isto seguía vindo o porco, e nós traballando alí. Como se fóramos xornaleiros. E a nós ninguén nos paga nada por isto. Nós non tíñamos porqué facer iso, pero como somos unha Comunidade pequena, decimos, se facemos isto nós, aforramos algo.\nAdemáis dos porcos bravos, viñeron os “porcos bravos de dous pes”. Na primeira semana nos cortaron o tendido do pastor unhas vinte veces. E agora mesmo, seguen. Ou o mellor, paran unha semana, e veñen e voltan a cortar. Xa acudimos a Garda Civil, denunciamos un montón de veces, pero seguen igoal. Ata nos chegaron a levar á porta do campo. Unha cancela, que fixéramos o vicepresidente mais eu e a colocamos alí, con un candado, e nola levaron con bisagras e todo. Entón xa te podes imaxinar como funcionan estas cousas.\nMarchas un día ás 19:00 h. e deixas todo perfecto e o día seguinte está o cable cortado en tres sitios. E digo cortado, porque se ve que foron cortados con unha tenacilla. É un corte limpo. Logo hai outras veces, como por exemplo esta semana, que levan entrado as vacas, unhas sete ou oito veces,... Ainda hoxe, precisamente,... E craro chegan as vacas e alguén detrás delas, a correr e péganlle un corte o aramio e non é como cando unha vaca está pacendo, toca no aramio, dalle un pequeno golpe de corrente e xa se retira. Pero cando veñen correndo, rompen todo. E así temos iso. Non temos o campo como a nós nos gustaría.\nIso non impediu que o día 24 de agosto hubese unha actividade deportiva nova nesta zona,...\n- Non impediu, pero ollo! Chegaron alí os que foron a practicar ese tipo de deporte e se atoparon coas vacas dentro do campo de fútbol. E foron eles quen nos chamaron a nós, ou polo menos a mín. Eran ás 16.00 ou 16:30 h., e tiven que coller o coche e chamar o vicepresidente e o secretario, e alí estivemos incruso con un membro da Xunta Reitora que é gandeiro, para meter as vacas pra dentro. Esa semana coido que foi a sexta vez que íamos meter ás vacas para dentro.\nEse gando está identificado. Sábese de quen é?\n- Sí, sí. Niso non hai problema. Sabemos quen son os gandeiros. Son comuneiros. Aí – na illa da Canosa - soio pode haber gando de comuneiros. Temos acceso á documentación: licenza de explotación, libro do gando, e a R. C. Témolo todo. Se hoxe entra gando, mañá témolo arranxado de novo. Pero cando entra un animal de dúas patas e dí, estes teñen todo isto valado, mándanlle unha patada... e hala. A reparar todo outra vez.\nNo referente os datos económicos, cal é a situación da Comunidade de Montes de Salcidos?\n- Neste intre non temos ningún problema económico. Témolo se nos propomos faer moitas cousas, pero no que temos agora mesmo entre máns, témolo ben. No banco haberá arredor de 50.000,00 euros. Temos 5 persoas a traballar no monte - e houbo 6 -, que cobran tódolos meses legalmente. E ainda temos aí un desbaste por facer. A situación económica está garantida. Agora ben, temos uns traballos pendentes de facer no camping, que están aprobados pola Asemblea de Comuneiros, e que nos van á uns 40.000 euros. Ainda así, coidamos chegar a final de ano, sen ningún problema.\nCando xa transcorreron preto de tres anos desde que tomou posesión como presidente da Xunta Rectora, pode facernos un balanzo provisorio da xestión do equipo que preside?\n- Pois sí. A primeira cousa que se propuxo está Xunta Reitora é a reactivación do monte. É decir, pór a producir os montes, como teñen que producir. E isto non é cuestión de un ano, nin de dous, nin de tres, nin de catro. Isto, como outras moitas cousas, é un proceso longo no tempo. Esa foi a primeira cuestión. A segunda foi botar mán do camping, porque o anterior titular tiña unha débeda con esta Comunidade de Montes de 137.000 euros. Que ninguén lle recramou. Ía pagando o que boamente lle parecía, ou que boamente decía que podía pagar. Non sei se por deixadez ou por que outras cousas, ninguén o apretaba, ninguén o apuraba,... El estaba cómodo. E nós cando chegamos a Xunta Reitora, o primeiro que fixemos foi ir falar con el. Lle dixemos que isto cambiou. A partir de agora eiquí ten que haber un contrato, entre vostede e á Comunidade e eiquí temos que chegar a un acordo do que se vai a pagar. El argumentaba “isto da pouco”. Nós lle dixemos que queríamos saber canto pode pagar. Dese xeito, na primeira asemblea que tivemos respecto a isto, nos dixeron que non se podía facer contratos co Sr. Pino, que era ilegal,... Nós fomos alí e fixemos un contrato con el. O último ano antes de chegar nós, coido que había pagado uns 3.000 euros. E o anterior o último, coido que tamén pagara unha suma semellante. Nós o primeiro contrato que fixemos con él foi de 6.000 euros máis IVE. Cando fomos a negociar con el, nos presenta unha folla escrita a mán, o que había facturado o camping o ano anterior. Uns 54.000 euros de entradas e unhas saídas de uns 60.000 euros. É decir con unha perda importante. Entón eu lle dixen, vostede nos pode presentar o que queira,.. Isto é algo que eu podo facer eiquí a mán e cadra o que eu queira. El nos dixo que iso era á realidade. Fíxate tí, onde estaba á realidade, que el nos presenta esa facturación, pero nembargantes non nos díxo que había 40 caravanas que pagaban uns 1.000 euros anuais cada unha, que esas eran fixas, que xa eran cáseque 40.000 euros, soio esas caravanas. Ben, nós chegamos a un acordo con el. E nos dixo, que él ía morrer no camping, que dalí non saía. E eu díxenlle: temos dúas opcións. Ou facemos un contrato e vostede se ciñe o contrato ou vostede ten que abandoar o camping. E dentro da posibilidade de abandonar o camping foi cando voltou a afirmar “eu teño que morrer neste camping”. Lle propuxemos incluso que fose medio encarregado alí. Se quedaba alí, na vivenda, pero o camping xestiónao a Comunidade. Esa era a miña idea. De que o camping o xestionase a Comunidade. Pero me encontrei que antes, algúns dos que agora están na Xunta Rectora, que propuñan que o xestionase a Comunidade, cando chegamos alí, logo de el falecer, ..., se chegásemos a xestionalo nós, o camping non estaría como está hoxe. As cousas hai que decilas así. Ese home – o actual titular do camping – igoal ten investido uns 300.000 ou 400.000 euros, que a Comunidade non os ten. Iso está claro. El inviste para sacar un beneficio. De xestionalo nós, podíamos reinvestir no camping os beneficios que xerase. Ou mellor en tres ou catro anos, telo na mesma situación. Se decidiu que se sacase a subasta pública e se sacou.\nO Sr. Pino tamén lle propuxemos xestinalo a medias. Nós - dúas persoas da Comunidade – entramos na xestión do camping, e o final do ano se miran os beneficios que haxa e se invisten no camping. Nós lle plantexamos a el, como con un simple aluguer de bicicletas, e unha mala situación do camping vostede quer que este camping funcione. Aquí vostede non ten mais nada que iso. El respostaba que non había diñeiro. E posiblemente non o tivera. Porque si estivera económicamente boiante, el non hubera feito o que fixo, e o camping non estaría na situación que estaba.\nNós fixemos o contrato e o primeiro ano, chegado o mes de agosto, avisounos para ir a cobrar. A relación que mantivemos con el, foi moi boa. De feito, el chegoume a decir: “Eu coido que a tí te coñezo”. E eu díxenlle: “Eu fun o que lle dixen que xamais entraría neste camping, mentras o camping non fora da Comunidade. Hoxe son o presidente da Comunidade e teño que vir eiquí a negociar con vostede”. El díxome: “Ah, acórdome”. Daquela nós – Feliciano e mais eu - acampábamos enfronte. Ainda que despois Feliciano fixo as paces con el e entrou pra dentro,..., pero eu non. Eu lle dixen que aquela foi unha época e esta é outra. Estou intentando que o camping sexa da Comunidade. Eu vou a ter á melor relación con vostede, con tódolos respectos, pero as cousas teñen que ser como teñen que ser. Non houbo ningún problema. É mais, cando lle pedíamos calquer cousa, como gardar alí maquinaria, sempre nos decía: “O que vos faga falla. Aquí tedes todo”.\nNunca houbo o máis mínimo problema. Aconteceu o que aconteceu. Nós estivemos alí un mes namentras non o sacamos a subasta pública e agora hai un aluguer que son uns 24.000 euros mais IVE, tódolos anos, con unha revisión do IPC a partir deste ano. E iso coido que é un logro ben feito.\nDespois, eiquí – no entorno da Casa da Comunidade de Montes – todo eran pedras. Sacamos as pedras, valamos todo isto, ...\nNo campo de fútbol tres cuartos do mesmo. Todo eran pedras por alí. Sacamos todo, valamos todo. Puxemos de novo á traída da auga que vai para os vestiarios, que reventaba cada dúas por tres, ...\nNas minas desta zoa, o ano pasado, non sei se te recordarás, que non se podía coller auga eiquí, porque algunha analítica non deu ben,..., entón limpamos as minas. Coido que nunca se limparan. Teño que agradecerlle o presidente da Comunidade de Montes de A Guarda que nos deixou súa motobomba, porque había que entrar con auga a presión para dentro,... Botamos 9 horas, tres persoas a traballar,...Se gastaron cáseque 200 litros de lixivia, para sanear todo iso, limpar as tubaxes todas con lixivia,..\nO monte que o estamos saneando. En Fonte Bieita puxemos unha valla na presa que está a ras do chán e non había protección ningunha para un crío que podía cair na presa,...\nCoido que se fixeron cousas suficientes como para estar contentos da nosa xestión no tempo que levamos na Xunta Reitora.\nNa zoa dos Barroucos, preto do Piruco da Bandeira, por que se fixo unha tala?\n- Aí se había queimado o monte fai uns doce anos. Fixeron unha desvasta e quedaron catro pinos a xogar o tute, e nunca máis se había feito ai nada. E como xa estaban vindo piñeiros novos por abaixo, entón había que sacalos, porque senón no intre de sacalos, dentro de uns 15-20 anos, ía a fastidialos todos. Por iso se sacaron. Fixémola nós pero xa estaba adxudicada da anterior Xunta Reitora. Qué foi a primeira que se fixo alí. Imos talando onde hai madeira vella, e nalgúns casos con fungos, e dese xeito ir rexenerando con madeira nova. Unha das actuacions que fixemos, enriba dos Barroucos, alí houbera un fogo fai uns 15-20 anos, e nunca máis se tocara. Alí había toxos e xiastas coma piñeiros. Alí botaron cinco persoas, tres meses para facer 3 Has. de monte. Porque non se daba entrado. Hoxe vas alí e da gusto mirar aquel monte. Está limpo. Os piñeiros que eran raposos, xa teñen cinco e seis metros. É decir, o monte é moi agradecido. E con pouco que fagas nel, enseguida se revaloriza todo.\nOutra das cousas que fixemos tamén, foi no Viveiro. Nós lle chamamos Viveiro de Candeira, ainda que o topónimo do lugar coido que é Quinta do Rei, que está por encima da Proba, que está pechada. É unha quinta que ten unha hectárea e pico, eu conseguín falar coa dona, que está en Valladolid, para intentar mercarllo,...\nLinda co monte comunal?\n- Sí, está toda dentro do monte comunal. É un enclave. Se lle chama así. Ela quer vendelo. Eu lle dixen que de momento non podíamos mercalo. Porque ainda que o diñeiro que pide é pouco, todo hai que decilo. Ela pide 6.000,00 euros. Sai a uns 0,60 euros/m2. Pero eu quería sacarllo por menos, porque eu entendo que tódolos enclaves que hai no monte foron concesións, antigamente, que se lle deron a determinadas familias. Non hai documentación diso. Pero eu estou convencido que foi así. Entón se iso xa foi monte comunal e logo por concesión administrativa do concello, etc.,...\nPara iso poderían Vdes. recabar un informe xurídico do Xurado Provincial de Montes ou do organismo que corresponda para que se pronuncie sobre ese enclave...\n- En algo, nese terreo, xa nos movemos. Cal é o problema que temos? Se hai documentación de que foi unha cesión administrativa, temos todo o dereito a recuperalo. Ten que haber esa documentación. E esa documentación non a temos.\nSe non a teñan Vdes., probablemente tampouco a ten esa persoa,...\nHoubo resposta, por parte do presidente do Padroado Municipal “Monte Santa Trega”, a petición da Xunta Rectora da CC.MM. VV. M.C. de Salcidos, para á inclusión desta Comunidade no devandito organismo público con persoalidade xurídica propia e patrimonio especial?\n- Non. A única resposta que houbo en un principio foi, que cando nós presentásemos documentación de que tíñamos algo alí, entón se nos admitiría, antes non.\nOu sexa, resposta houbo,...\n- Pero non escrita, eh!\nDaquela non houbo resposta. Ou sexa, silenzo administrativo, podemos decir.\n- Máis ou menos. Se nos dixo, porque ademais en unhas reunions que houbo do Padroado [Municipal Monte Santa Trega] no Concello, eu estiven alí. E de feito, pedin intervir, e me deixaron, e o concelleiro de Patrimonio, dixo que no intre en que a Comunidade de Montes de Salcidos acreditara que tiña documentación de titularidade de terreos no Monte Santa Trega, automáticamente estaría alí. Aquí habería moito que falar, eh! Porque ese señor foi secretario desta Comunidade, e esta Comunidade tivo a sorte ou a desgraza, de ter, o secretario, concelleiro; o vice-presidente, concelleiro; o presidente, concelleiro; e vogais, concelleiros. Todos. E non foron capaces, ... Por iso as veces eu lles boto en cara, que se eu estou na Administración pública e son membro desta Comunidade, ía mover Roma con Esparta, ata atopar documentación para pór a esta Comunidade no sitio que tivo sempre. É decir, dona tamén de uns terreos no Trega, ou de unha parte dos mesmos. E iso sería doado. Porque a ver, se está a Irmandade do Clamor, se está a Entidade Local Menor de Camposancos,...porqué non podemos estar nós?\nE o aproveitamento consuetudinario, por parte dos veciños da parroquia de Salcidos,...\n- Iso é o que non consta.\nO aproveitamento consuetudinario se pode acreditar coas testemuñas verbais dos veciños de Salcidos, e o concepto de augas vertentes,...\n- O de augas vertentes non vale. Te explico porqué. Nós fixemos un alzamento topográfico dos terrenos que nos coidamos que son da parroquia de Salcidos, ou que debían de ser, e nese alzamento topográfico hai unha parte no Trega. E logo fixemos unha busca de tódolos documentos históricos que hai da parroquia de Salcidos, que nolo fixo o historiador Gregorio Rivas. Custou un pastón tamén. E efectivamente aparece no primeiro deslinde do Catastro do Marqués da Ensenada que chegaba alá. Ata aí, sí. Pero cal é o problema? Cando viu a segregación de Camposancos, da parroquia de Salcidos, e Camposancos se constitúe como parroquia, e hai documentos diso, os famosos homes bós parroquiais que se chamaban daquela, de Salcidos, non tiveron ningún inconvinte en aceptar que Camposancos se segregara e renunciar a parte do dominio que tiñan no Trega. E eses papeles están escritos, e iso nos levou a nós a perder,...\nFala vostede de documentación eclesiástica,... Ata que punto inflúe esa documentación no monte veciñal, cando houbo un aproveitamento consuetudinario ó longo de séculos?\n- É mais, nesa documentación hai parágrafo que dí: a parte – non sei se da dereita ou da esquerda - do altar da capela do Trega, corresponde á parroquia de Salcidos. Pero nós con toda esa documentación reunida, levámola a avogada, María Teresa Represas, e lle dixemos que para levar adiante esa recramación tíñamos que ter como mínimo un cincuenta ou un sesenta por cento de posibilidades. É decir, ter ás mesmas posibilidades cos que están agora. Nós non vamos ir aí con un vinte por cento de posibilidades. Estamos falando de pleitos moi longos e moi custosos. E ela, eu coido que con todo o mellor criterio do mundo, con moita honradez, nos dixo, que co lle aportamos non as tíñamos.\nEntón eu lle recalcaba o das augas vertentes e ela nos dixo: Non valen.\nE eu lle respostei: cómo que non valen? Cando temos unha situación paradóxica, na vertente atlántica, onde incluso nun documento oficial do ano 1964, onde consta que se vai facer un deslinde co monte do Rosal, do monte do Terroso, pertencente a parroquia de Salcidos. Ollo, pertencente a parroquia de Salcidos! E tódolos terreos que están na ladeira, pertencen a propietarios da parroquia de Salcidos. Nembargantes están en máns [da Comunidade de Montes Veciñais en Mán Común] da parroquia de A Guarda.\nEstamos diante dunha contradicción?\n- Non é unha contradicción, e agora o explico. Fai unhas semanas falei con Isaac González, presidente da Comunidade de Montes en Mán Común da parroquia de Santa Mariña, do Rosal, e me preguntou se xa tíñamos decidido recramar iso. Eu lle dixen que polo de agora, non. Isaac respostoume, que o temos perdido total, xa que ten un mapa do século XVI, onde xa constan como pertencentes á parroquia de A Guarda.\nCando chegamos a Xunta Reitora da Comunidade de Montes de Salcidos, o tesoreiro e máis eu, fomos a estar co cura de Figueiró, D. José Luis Portela Trigo, porque el, segundo coido, fora secretario do Bispo, para que nos facilitara información dos límites eclesiásticos da parroquia de Salcidos. Sabes cál foi súa resposta? “Ide a estar co cura de Camposancos”.\nEntón eu, deixei de pensar que é un cura, e díxenlle: “Xefe, eu eiquí non vin a falara co cura de Camposancos, que non sun camposino. Eu sun de Salcidos, e son o presidente da Comunidade de Montes, e quero saber ata onde chega a parroquia de Salcidos. Non me importa nin a parroquia de Camposancos nin a de Figueiró. Impórtame á de Salcidos! (...)”.\nPois non houbo forma. Nos despediu de mala maneira.\nE logo fomos falar co cura de eiquí, e exactamente o mesmo. Que non sabía de nada, e que fóramos estar co cura de Camposancos. Tí coidas que esas son cousas de decirlle a alguen que vai por alí a preguntarlle os límites da parroquia! Iso foi os que nos dixeron estes dous elementos.\nE José Luis, en concreto, por ser natural da parroquia de Salcidos xa lle vale,...\nE ademais, porque él admitiu que o párroco que foi de Camposancos [D. Antonio García Lago], fixera personalmente un deslinde parroquial, e llo aproban alí, sen contar para nada coa parroquia de Salcidos,... Porqué?\nSon dous ámetos diferentes: o eclesiástico e o non eclesiástico. A clerecía pode organizar súa xurisdicción como considere oportuno, pero os veciños temos que optar por outra vía. Iso pode ser unha referencia, sí, pero nada máis. Insistimos nos aproveitamentos consuetudinarios. Ainda que na clasificación dos montes veciñais, polo Xurado Provincial de Montes de Pontevedra, con respecto o termo municipal de A Guarda, non se haxa incruído o que lle pudera corresponder a parroquia de Salcidos no monte Santa Trega, e tampouco nos consta que se haxa recramado por parte de quen debera, esa é outra cuestión. Hoxendía poida que sexa moi complexo movelo.\n- A estas alturas, cando pasaron uns 35 anos desde que o Xurado Provincial clasificou os montes, iso xa é moi difícil movelo. Aparte diso, como antes dixen, as augas vertentes, para o Xurado de Montes non contan.\nTemos estado no Xurado de Montes, e movido o ceo e a terra e non hai maneira. A propia avogada nos dí que non contan as augas vertentes. Tamén eu tiña esa idea. Cando algo ofrecía dúbidas se dirimía polo criterio das augas vertentes, pero hoxe, parece ser que non.\nE buscando a documentación máis antiga que temos da parroquia de Salcidos, nos catastros e no da Ensenada, e efectivamente no da Ensenada nos indica que os montes de Salcidos chegaban o cumio do Trega e desde alí ata preto da desaparecida capela de San Pedro [na Alameda], baixaba ata Os Casás e dalí a Fedorento e logo ata As Loucenzas. E tamén chegaba ata Fontequente. Desde a devandita capela, por un lado era de Salcidos e por outro da Guarda. E así o definían as cruces existentes. Pero parece ser que hai documentación máis antiga e desta parte dí que non. Diante diso, te metes nun pleito,.. Nós ainda estamos por chegar a un acordo entre a Comunidade de Montes de A Guarda e a de Salcidos, e ver de que nos desen unha participación. E bastante díficil, porque suporía ter que compartir parte da “galiña dos ovos de ouro”, cando o teñen todo na mán, sen ter que compartir cos demais.\nVista parcial de unha das zoas do monte comunal de Salcidos, onde se desenvolveron tarefas de limpeza por parte do persoal contratado pola Xunta Reitora\nQue porcentaxe do programa que vostede deu a coñecer no seu día, previamente a súa elección, coida que levan desenvolto ó longo da súa presidencia?\n- Eu penso que levamos desenvolto cáseque todo. Quédamos unha porcentaxe moi pequena. Ainda que neste tipo de eleccions non se leva un programa de cousas a facer, pero sí algo que nós habíamos comentado, e se non o dábamos feito, para nós sería que non lográbamos nada, sería o da pista de Salcidos. Se no tempo que nos queda, logramos levar a bó termo o arranxo da pista, nós con iso temos máis que cumplido o programa. Esa é a nosa obra cenit a facer namentres estemos eiquí. De feito temos contactos co Concello e de momento están en boa predisposición para botarnos unha mán. Os orzamentos que temos nós non lles podemos facer fronte, porque son desorbitantes. É algo descomunal. Temos algúns que pasan dos 200.000,00 euros e nós non podemos asumir ese importe. Estamos vendo á posibilidade de entre nós, o Concello e a Deputación Provincial de Pontevedra ou o GDR, sacamos unhas subvencións, ainda que logo nos imos a atopar con Medio Ambiente, onde temos o problema máis grande. Ainda máis que os cartos. Tivemos unha reunión en Santiago de Compostela, e a directora xeral nos dixo que sí, que con un determinado producto ecolóxico, que se emprega nos parques naturais, que se pode facer, pero chega Medio Ambiente, en Pontevedra, e dixéronnos que non. E que non nos van a deixar facer iso. Nos lles dixemos: vostedes saberán moito, pero Santiago está por riba de vostedes. E nos respostaron que eles informarían en contra. En non hai maneira. Que miren a parte de alá, do río [a ribeira portuguesa] e que vexan a parte de eiquí. Aquí baixas desde a igrexa de Salcidos deica o camping e semella que está nunha canteira de cemento. Toda á vexetación que está a un lado e a outro, está queimada no verán. Chea de pó. Volto a decir, semella unha canteira. Que vaian a Portugal a ver se está así!\nDecíanos fai pouco un técnico de Medio Ambiente, que él prefería ver isto así e non da outra maneira. E ten narices. Eu nese senso non podo decidir nada. Toca seguer traballando. Petar nas portas da Administracion e a ver se somos capaces de deixar iso arranxado. Sería, xa digo, a nosa obra cenit, deixar isto solucionado.\nNo referente a súa labor como presidente da Xunta Reitora da Comunidade de Montes de Salcidos, cal ten sido deica agora súa maior satisfacción persoal?\n- Que non se hubera producido un incendio nos últimos anos no monte. Para mín iso é o máximo, porque de haberse producido un incendio nun monte tan pequeno, en día e medio quéimase todo. E penso que para a parroquia de Salcidos se nos falta o monte nos falta unha parte da parroquia pero moi importante. A miña gran satisfacción persoal, foi, desde un principio, coidar o monte e de feito levamos “enterrado” un montón de cartos no monte, a limpar, a limpar e a limpar. Porque eu penso que os incendios se apagan e se sofocan no inverno. Non agora. Se tí tes o monte limpo, poderán plantar fogo, pero chama non levanta. Porqué? Porque o único que queda está triturado todo. Aí quedaría un morrón. E de arder un día, ao mellor quéimoute media hectárea. E non cabe a posibilidade de que se te queime o monte. Por iso a miña maior satisfacción e non que teña habido un incendio. Se cadra, o publicar isto xa hai un incendio. Toquemos madeira.\nTen algunha espiña clavada que lle gustaría quitar?\n(O noso entrevistado agarda uns intres antes de respostar).\n- A nivel persoal ou da Xunta Reitora?\nIsto non é a nivel persoal, senón a nivel da Comunidade de Montes. É inseparable á condición humana da condición do cárrego,...\n- Como espiña cravada non teño ningunha. Ou sexa, se me vou, non me volto a presentar como presidente. Iso téñoo craro. Como presidente! Non quero decir que non vaia en ningunha candidatura. Se se monta unha candidatura e me gusta, vou, senón non vou. E como presidente xa menos. Entón a espiña que me vai quedar cravada, senón a dou feito, é a remodelación da Casa [da Comunidade de Montes Veciñais en Mán Común de Salcidos], que me gustaría faer. É decir, ampliala para á parte traseira, faer un garaxe grande, onde se poidan meter tódalas cousas; facer unha biblioteca,..., para poder darlle outro servizo a isto. Me gustaría. E con iso, cortar uns piñeiros aquí preto, e facer un parque de recreo. É unha das cousas que me gustaría deixar feitas.\nA nivel persoal no teño nada contra ninguén. Ningunha espiña cravada de nada. Pero a nivel de Comunidade sí me gustaría deixar isto feito. Coido que non vai poder ser, pero imos intentalo de tódolos xeitos.\n- Esta Xunta Reitora vai facer todo o que esté nas súas mans para sacar esta espiña, que a primeiara é a da pista, e a segunda é a ampliación da Casa. E se nós non o damos conquerido de eiquí a novembro do ano que ven, lle pediría a próxima Xunta Reitora que traballara do mesmo xeito. Que traballara para todos. Que isto non sexa un búnker político, de un partido político.\nUn político da zoa dixo que "(...) a Comunidade de Montes era unha asociación que non podía quedar nas mans de calquera. Que tiña que estar nas mans de un partido político. Porque isto era moi interesante para un partido político (...)".\nSí. Como dixen nun principio, eu teño as miñas creenzas políticas e teño ido nalgunhas candidaturas, pero eu isto desvencélloo do político e do persoal. Porque eu teño a posibilidade persoal, de que eu fíxeno, fágoo e fareino. Desvencellar o político do persoal.\nNa modificación dos estatutos, unha das cousas que nos parecen moi importantes, foi e é, o tempo que pode estar unha persoa de presidente. Nós entendíamos, i eu en particular, que non se pode estar outros 32 anos con unha persoa soia como presidente, porque por moitas cousas, se poden viciar certas cuestions e iso non é bó para ninguén. Por iso modificamos esa parte.\nAgora a Xunta Reitora se compón de presidente, vice presidente, secretario, tesoureiro, e vogais. Os vogais son persoas que poden estar o tempo que sexa necesario. Pero esas catro persoas (presidente, vice presidente, secretario e tesoureiro) o límite de mandato é de oito anos. É decir, sair elexidos unha vez, repetir o termo do primeiro mandato, e partir de aí non poden repetir.\nVde. considera que con catro anos é tempo suficiente?\n- Para mín sí. En novembro de 2018 deixo miña labor como presidente.\nQue hai unha candidatura que me apetece...\nA cuestión é se os oito anos non aparece ninguén para a Xunta Reitora, se creará unha Xestora durante seis meses. E se despois deses seis meses non hai quen se presente se fará sorteo obrigado. É o que saia [elexido] ten que cumplir o seu mandato. Son cousas de obrigado cumplimento.\nO que non pode ser é que unha persoa sexa elexida como presidente, e mañá recunque, e logo volte a recuncar,... É o final, eres tí soio. E todo xira en torno a esa persoa. Perde operatividade a xestión. Está todo tan desmembrado que unha persoa xestiona todo. Como pasaba ultimamente eiquí, con Feliciano. Era él soio. Non quero decir que os demais membros da Xunta Reitora que non viñeran. Sí que viñan. Él decidía se se cortaban piñeiros, e se cortaban. Él decidía que había que ir alí, e se iba alí. El decidía que había un expedente en Pontevedra, do tema camping desde o ano 1986,... E desde aquela ese expedente non se puido solucionar? Nós estamos nel. Porqué? Porque cando fixeron o deslinde marítimo-terrestre, o deslinde de Costas pasa por detrás do camping e por detrás do campo de fútbol. E toda esa parcela, como ninguén protestou nin a pediu, é de Costas. É non é porque non se avisara. De feito, cando viñeron os técnicos a facer o deslinde alí había xente. E hoxe temos que intentar, de principio, facer unha solicitude dunha concesión de 90 anos. E despois – porque este tema xa o tratamos en Costas – vamos a facer unha solicitude do desdecimento de Costas. Que nos devolvan este terreo. Eles terán o que lles corresponda a eles como organismo estatal, respecto o control do que hai que facer aí, pero a titularidade dos terreos é da parroquia de Salcidos. E esas cousas todas suceden cando unha xunta reitora funciona con unha soia persoa. Sí, porque unha persoa soia, ainda que teña moita capacidade..., pero hai cousas que se lle pasan, e outras que dí..., pois dame igoal. Entón non pode ser, porque se unha xunta reitora funciona, se non é o presidente, é o secretario, se non é o secretario é un vogal. Que temos que facer isto, que temos que tirar,.. Todo tiran un pouco do carro. E por aí van os tiros disto.\nO que nos está decindo, é que agora mesmo, a titularidade desa superficie é de Costas?\n- Agora mesmo sí. Ademáis está no Rexistro da Propiedade porque fun a buscar a correspondente documentación.\nPero o que é triste e que Costas, que fixo ese deslinde no ano 1990 é a titularidade deses terreos Xunqueira, illa [Canosa], e Fonte Bieita, son de 1983, e están catalogadas polo Xurado de Montes como terreos da parroquia de Salcidos.\nComo c... se deixou marchar ese terreo e non protestar ninguén sobor diso?\nIso pode ser inacción,...\n- Craro! Pois agora, fomos nós no mes de marzo a Costas,...\nSen que iso supoña crítica a ninguén.\n- Ah. Non, non! Eu enlazo iso co feito de que un presidente se perpetúa no cárrego, ano tras ano, e decenio tras decenio, acaba sendo inoperante en moitas cousas, porque él é o único que funciona, onde funciona,.. Se o resto da xunta reitora non lle plantexa ás cuestions e intentan facer as cousas, non saien. É simplemente iso.\nPorque en Costas, cando fomos a primeira vez alí, non sabían que nós tiñamos a titularidade polo Xurado de Montes, que tamén fomos alí coa avogada. E nos dixeron: “Esto no lo sabíamos nosotros (...)”.\nPois señores, aí o teñen. Isto é un documento público. Non é un documento privado. Polo tanto vostedes foron inscriber como terreos do Estado esta parcela, e esta parcela xa estaba concedida á parroquia de Salcidos.\nPara a Administración é doado.\n- Craro! E polo motivo que fora non se recramou, por inoperancia, ou porque non se quixo,...Polo que fora. Non me preocupa. Pero sei que o problema está aí.\nO problema non é pequeno,...\n- É un problema que vai levar anos solucionar. Teño que decir que o Director de Costas de Pontevedra se prestou a botarnos unha mán. E de feito nola está botando. Ata o punto que nos dixo que nos preparaba un formulario para solicitar a cesión dos 90 anos e por outra parte, iniciamos o proceso de reversión,...\n90 anos é correcto?\n- Parece ser que é correcto. Como a Administración non paga expropiacions, entón o que fán é facer unha concesión do terreo. A nós nos dixeron 90 anos, ainda que logo tamén nos falaron de 75. O que non sei é se é un soio prazo, ou cabe algunha prórroga. Na posibilidade de que non quepan posibles prórrogas o que vamos facer é recramar a reversión deses terreos a parroquia de Salcidos. Sabemos que os procesos son longos, pero son simples. Non é unha cousa que haiba que presentar moita documentación,...\nTodo está na carpeta ficha do Xurado Provincial de Montes,...\n- A carpeta ficha que é o que xustifica que antes de facer o deslinde xa era noso, e despois facer unha catalogación dos terreos que non sexa de dunas. Se é terra, que non dunas, xa non hai problema ningún.\nAí estamos. E esas cousas acontecen cando hai unha xunta reitora monolítica.