Illa de Santo Antón, A Coruña - Wikipedia, a enciclopedia libre\nIlla de Santo Antón, A Coruña\nilla situada no porto da cidade vella da Coruña\n(Redirixido desde "Illa de San Antón, A Coruña")\nNon confundir coa Illa de Santo Antón no municipio de Redondela.\nA illa de Santo Antón (A Illa do Santo) ou illa da Pena Grande é unha illa galega da Coruña, situada xusto no porto da cidade vella. Trátase dunha das estampas máis coñecidas da cidade herculina.\nIlla do santo\n43°21′57″N 8°23′18″O / 43.36583, -8.38833\nA pesar do seu reducido tamaño (1,1 hectáreas), está enteiramente fortificada e unida por unha ponte, construída na década de 1940, á cidade.\nA finais da idade media existía xa na illa unha pequena ermida dedicada a santo Antón na que se recollían e atendían os navegantes enfermos. Posteriormente converteuse (como outras illas galegas) en lazareto. Coa concesión, por parte de Carlos I, da Casa de Contratación de Especias, o porto da Coruña converteuse nun obxectivo para os inimigos da Coroa, polo que o Rei ordenou unha serie de medidas para reforzar as defensas da cidade, entre elas a construción dunha fortaleza na illa, o castelo de Santo Antón, construción que comezou no ano 1587.\nEn 1590, durante o ataque de Francis Drake, as novas baterías do castelo mostráronse moi efectivas na defensa da cidade polo que Filipe II ordenou ao seu arquitecto que continuase e finalizase as obras do castelo. A fortaleza foi dada por terminada no ano 1590, coa construción dos aloxamentos para a tropa, o alxibe e a torre.\nTras un ataque francés no século XV, o marqués de Valparaíso propuxo a Filipe IV a reforma da fortificación, que concluíu no século XVIII, cando se construíu a casa do Gobernador coa súa capela neoclásica no eixo da composición do edificio.\nDesde comezos do século XVIII e ata o ano 1960, en que o Ministerio do Exército o cedeu ao Concello, perdeu o seu carácter militar e converteuse en prisión. Entre os seus reclusos cabe destacar a Alessandro Malaspina, Melchor Macanaz, o xeneral Villarroel e o mariscal de campo Porlier.\nLogo da súa cesión ao Concello, no ano 1964 iniciáronse as obras, dirixidas por Pons Sorolla, para convertelo en museo, e que se terminaron no ano 1968. Hoxe en día mantén o seu status como Museo Arqueolóxico Municipal.\n↑ Museos de Galicia\nPáxina do Museo na web de turismo do concello da Coruña\nPáxina do Museo no Consello Galego de Museos\nPáxina do Museo na web de Turgalicia\nImaxes antigas da illa\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Illa_de_Santo_Antón,_A_Coruña&oldid=5613664"\nÚltima edición o 2 de novembro de 2020 ás 19:06\nA última edición desta páxina foi o 2 de novembro de 2020 ás 19:06.


A USC valora remitir á Fiscalía as polémicas declaracións de Luciano Méndez - Nós Televisión\nA vicerreitora de Comunicación en funcións, Rosa Crujeiras, anunciou a apertura dun expediente informativo ao profesor que permitirá decretar se existen "indicios de delito"\nContinúa a polémica xurdida a raíz das declaracións do profesor universitario Luciano Méndez. O titular da área de Economía Cuantitativa pedira, nun vídeo coñecido esta semana, a “absolución” para os cinco acusados da ‘Manada’, propoñendo tamén a “condena” á muller denunciante. Debido á polémica xerada no eido estudantil, a USC decidiu abrir un expediente sancionador para “determinar a repercusión dos feitos”.\nLonxe de pedir desculpas, Méndez publicou outros dous vídeos nos que reiteraba a súa “opinión” e criticaba que a USC se “meta” nos seus “asuntos persoais”. En consecuencia, a Universidade non descarta levar este caso ante a Fiscalía se atopa “indicios de delito” na gravación.\nO novo reitor pide unha resposta “contundente”\nSobre este asunto tamén se manifestou o reitor electo da Universidade, Antonio López, quen considera que a insititución compostelá debe actuar de xeito “contundente” ante unha acción que non ten “ningunha xustificación”. O catedrático de Dereito Financeiro cre que as imaxes poden ser constitutivas dun “delito penal”.


As vidas fascinantes de Vázquez Pintor\nAs vidas fascinantes de Vázquez Pintor - 20.07.2010\nSorprenden as novas literarias que nos trae Xosé Vázquez Pintor, co título: Máis vidas (Espiral Maior/Narrativa). Unha creación para recrearnos nesas vidas estelares e moitas delas decadentes que se confraternizan, transversalmente, neses sesenta e tres títulos que dan vida a un dos nosos mellores libros da narrativa galega actual, que nos vén dun escritor experimentado en inventivas varias e un excelente captador de sensibilidades que campan na escrita, ben artellada e sen reducionismos, e no que respecta a configuración dun estilo moi singular e particularizado nesa distinguida sobriedade de rigor que confirma unha dialéctica, na formulación de distinguir a palabra xusta en cada un dos itinerarios trazados.\nNon é fácil dimensionar eses persoeiros de extremadas vivencias e actitudes nesa mestura de pasado imaxinario e da actualidade vivida, que o autor espraia nestes capítulos. O imaxinario de Vázquez Pintor, presente en todas as xeografías vividas e naturalizadas do seu microcosmos do Quian nativo, nas sorprendentes forestas de Agolada, por onde o río Arnego cursa os seus ritmos en harmónico son, ou a marítima Cangas que esculcou de antano as cantigas e os acenos de Martín Códax.\nO home na súa terra, deixándose sorprender polo herdo natural da observación. Pintor está mesmo nas coordenadas da antiga sabenza, do que non se pode falsificar; de ser puntual na captación das cousas en extremis. E neste libro hai elementos que non falsifican a vivencia e o sentimento do narrador. Da observación impávida ante o seu microcosmos, tan naturalizado na obra de Pintor, atopamos no capítulo, titulado: Titus Luisius Cassianus F. Hortensis N. Aemilia, o que segue: "Moucho moito mouchea na noite longa. Lanza os láser, tenta co radar aquel paso silandeiro das agullas. Arrinca en vo rasante, case aterra a un paso e chega o medo ao ridículo de o ver mansiño, sen violencias, á deriva de si mesmo, cara a onde vai el romeiro, só. Coruxa e bufos non están para outra volta inútil e óllano ir, mastigan, mandan un berro ao profundo dos papos para dar consolación: uuuh uuuh uuuh". O observador aínda recunca noutras nóminas estilísticas atesourando esa riqueza léxica, manifestada neste libro e ordenada coa palabra non exaltada, sempre equilibrando as testemuñas dun universo cismado en non desaparecer.\nAsí cabalga Pintor co seu mester de indagación, na procura deses persoeiros da antigüidade e do presente. Nesa súa paixón de describir e atenuar a seres postergados, mais sen desterro e sen caretas. Completos e vividos nos arrecendos deses ares puros que as terras da Aqua Lata romana lle deparan a este escritor na existencialidade da Agolada de hoxe. Velaí os títulos de nomes latinizados que volven amparar a terra e a quen a habita en impares desasosegos. A presenza e o diálogo de seres de aquí, tan nosos e tan confirmados neste libro, aparecen con naturalidade. Ollen senón, no título: Caecina et Chilo, que di: "O Vello do Norte deixou tres fillos e unha nai noviña, de ollos negros, cheos de noite. Tiña o riso de valquiria e luminosos os labios das palabras que aprendera á vista dos fiardos". (...) "Os dous casaron os corpos na noite de xaneiro, fría e estrelada: apalpábanse cos ollos as pedras do Camiño de Santiago e os puntos da úrsida minor, de fauce e rabo de pouta a lombo crespo aló no Alto Paraíso, tanto azul coma cruzado".\nAs palabras, nese deixarse ir no concreto de Pintor, manifestan as súas máximas nese xogo manso en que se configuran e guarnecen os seus persoeiros. Cada un deles coa súa propia historia do que aconteceu e do que aínda se depara. Nesta narrativa está o canto e o conto de vivencias que se alternan na apertura dunha descuberta exemplar que nos ven de Xosé Vázquez Pintor.


Alimentos que conteñen mercurio Dieta Nutri\nO mercurio atópase de forma natural no aire, terra e incluso no augaPor esta razón, hai que entender que os animais e ata nós mesmos podemos ter lixeiras doses de mercurio no noso corpo.\nTen que ter moito coidado con este elemento xa que pode causar enfermidades moi graves, como Parkinson, Alzheimer ou incluso o Autismo. Nun principio, moitas recheos dentais tiñan un 50% de mercurio na súa composición, un feito que asusta a ninguén na actualidade.\nO mercurio prodúcese de forma natural, con todo, as grandes cantidades que o planeta ten desta substancia prodúcese pola actividade humana, provén da combustión de carbón en centrais eléctricas, cociñas, producións industriais, Etc\n1 Mercurio presente nestes produtos e alimentos\n2 Se tragamos mercurio, que pasa?\nMercurio presente nestes produtos e alimentos\nPesticidas e herbicidasEstes dous produtos son "necesarios" para manter un produto libre de insectos e que non o estropee, senón que engaden mercurio aos alimentos que posteriormente consumimos.\nCerto Cosmética destinado a aclarar o ton da pel\nProdutos desinfectantes e farmacéuticos\nBaterías, baterías, termómetros, tubos fluorescentes, etc.\nPeixes: son os que teñen máis mercurio atún, robaliza, quenlla, peixe espada. Outras que conteñen pero en menor cantidade son sardiñas, anchoas e anchoas, aínda que debemos destacar que teriamos que comer grandes cantidades de peixe para que nos prexudique.\nSe tragamos mercurio, que pasa?\nO efectos tóxicos dependerán da idade da persoa que o inxira e de como se inxeriu. Non é o mesmo, por exemplo tomalo directamente que inhalalo. Se se inhala, o noso sistema dixestivo e nervioso xunto cos pulmóns veranse afectados.\nSe se absorbe o mercurio podemos sufrir tremores, perda de memoria, insomnio, insuficiencia renal, disxuncións motoras e cognitivas.\nSe estás no período de xestación, é moi importante estar afastado de calquera produto que poida conter xa que este elemento pode afectan directamente ao desenvolvemento do feto.\nNon é un disparate, debemos teña coidado e estea alerta, coida aos pequenos para que non xoguen cos produtos que o conteñen.\nCamiño completo ao artigo: Dieta Nutri » saúde » consellos » Alimentos que conteñen mercurio


A feira de Santos en Monterroso, puntual á cita dende hai máis de 700 anos | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 01/11/2019 13:06\n• A feira de Santos en Monterroso, puntual á cita dende hai máis de 700 anos\nA chuvia foi a protagonista dunha nova edición da tradicional Feira de Santos de Monterroso. A auga caeu de xeito ininterrompido ao longo da mañá e por ese motivo foron menos os asistentes ca en anos anteriores. Aínda así, houbo moitos visitantes na cúpula onde se concentran a maioría dos feirantes e nos arredores. Como é habitual, os produtos de temporada e os propios da zona foron os mais ofertados. Castañas, noces, queixos da Ulloa, mel, embutidos ou cogomelos encheron o recinto feiral. "Pásase mellor así con pouca xente porque hai máis sitio e é todo máis barato." "Hoxe está a cousa frouxa por culpa do tempo. A ver se veñen máis tarde." "Bastante frouxa. Cada ano imos a menos. Puido ser por causa da chuvia." "Traio mel da casa. Son apicultor e veño de Melide. Está é unha feira boa." "Se non hai xente poa mañá, non vai mellorar pola tarde."\nTamén a feira de gando se viu afectada pola chuvia, cunha menor presenza tanto de compradores como de gandeiros que ofrecían os seus animais. Con todo, o certame segue a ser un dos que máis variedade e cantidade ofrece de toda Galicia en canto a especies e razas de gando. "Veño de Cangas. Levo 55 anos vindo pero antes a feira tiña máis gando." "Nós case vimos por vicio. Pero a feira non valeu moito, aínda que facemos o que podemos."\nUn estudo do concello de Monterroso indica que a Feira de Santos comezou a celebrarse hai máis de 700 anos. Por eso xa se comezaron os trámites para que sexa declarada de Interese Turístico nacional. A feira vai continuar pola tarde con diferentes actividades, especialmente musicais.


Morreu a ortodoxia (a boas horas) - David Peón\nCuriosamente, a pesar diso o aumento do stock de débeda pública continuou desbocado este último ano, máis na liña do previsto por min no meu escenario pesimista (o dato inicial do 88,4% de débeda pública en marzo de 2013 pola Comisión Europea finalmente foi 6 puntos inferior, ao non dispoñerse do 100% do rescate bancario). O cual quere dicir que, se pagando a débeda máis barata que nunca a débeda segue aumentando con forza, algo non se está a facer ben.\nCon todo, a pesar da excelente evolución do mercado de débeda desde as palabras de Draghi, a economía europea segue sen despegar. Levamos meses escoitando que, con tipos case ao 0%, ao ECB non lle quedaría outra que profundar no seu camiño á heterodoxia, e onte foi o día. Algunha das cinco medidas, moi ben resumidas neste artigo de Cinco Días, son fundamentais, determinantes -estimo eu- para a saída da crise, totalmente contrarias á ortodoxia que levan anos defendendo ECB e Bundesbank (tanto monta…) e, dúas delas cando menos, na liña do apuntado no meu artigo de hai 3 anos. En resumo:\n1.- A medida de baixar tipos ao 0,15% é de cara á galería, para profundar na idea de “poñemos os tipos ao mínimo histórico”, pero pouco ou ningún efecto terá xa.\n2.- A medida do -0,10% no tipo de depósito (para quen ande perdido sobre os 3 tipos de xuro oficiais, podedes ler aqui, senón outro día explico con calma) tamén é, primeiro, un tanto cobarde (optouse pola novidade cualitativa, pero efecto cuantitativo ao mínimo) e, coido, o efecto non será o que algúns pregonan se temos en conta que nas barras libres de liquidez aos bancos dos últimos anos, a banca accedía a tipos do 0,75% – 1% e acto seguido depositaba a metade do prestado ao tipo do 0%. Isto é, no peor da crise estaban dispostos a perder cartos a cambio de dispoñer de liquidez.\n3.- As medidas fundamentais son, en cambio, as outras tres. Primeiro, o fin da esterilización de débeda: esta é unha das dúas na liña do que dixen hai 3 anos. En 2012 Draghi avisou que “compraría tanta débeda como fixera falta”, pero sempre que o facía, retiraba liquidez noutros instrumentos, de maneira que o efecto era inocuo (mellor dito, inocuo non é desde o momento en que compras nuns instrumentos e vendes noutros, pero si de suma cero no diñeiro en circulación). Retirar agora a estirilización é equivalente á monetización de débeda que apuntamos, pero en mercado secundario. Aceptamos pulpo.\n4.- Segundo, fundamental: levamos anos pedindo que se reactive o crédito. Lonxe diso, cando se prestou aos bancos nas barras libres de liquidez, o diñeiro non chegaba á economía real porque se destinaba á compra de débeda pública. Non se enganen: ese era o obxectivo do ECB, porque entón a urxencia era o mercado de débeda pública. Hoxe, co mercado de débeda moito máis tranquilo, por fin se lanzan: a banca pode pedir prestado ao ECB o triplo do que presten á economía real. Canto máis presten a actividades productivas, máis liquidez poden solicitar. En serio a ninguén se lle ocorreu esto antes?\n5.- Para min as dúas anteriores son as medidas clave, pero esta terceira si supón un cambio de paradigma (en Europa, en USA vense facendo desde 2009…): financiación directa do ECB ás empresas. Esto, se non é o ECB xogando a ser banca pública, o certo é que se lle parece bastante. De todos xeitos, coñecendo como pensan en Frankfurt, dubido que a cousa chegue a ser un direct lending como en USA. Entendo máis ben que a idea é poñer a primeira pedra para paliar un problema clásico do sistema financeiro europeo, como é a baixa penetración dos mercados de financiamento non bancario a nivel pemes (e non tan pemes). O dito: cuantitativamente non creo que se poñan moi alegres (contarán con que funcione máis a medida 4), pero cualitativamente é un salto moi relevante.\nE a min só se me ocorre rematar cunha pregunta: houbo que agardar a xuño de 2014, case 6 anos despois da quebra de Lehman Brothers, “rescatados” (máis ben afogados) todos os países do Mediterráneo, e en España 4 anos con taxas de paro superiores ao 25%, para ver por fin esto. Por que?\n6 Xuño, 2014 dpeon\tECB,política monetaria


A poboación co galego como lingua inicial cae 20 puntos en só dúas décadas - Praza Pública\nFeijóo di que o galego na infancia é unha “prioridade” pero que Galicia está “en mellor situación” xeral que Catalunya e Euskadi\n"Algo está fallando cando o noso ordenamento legal desde os inicios da autonomía prevé avanzar cara a unha situación de normalidade do galego e de igualdade co castelán e, pola contra, unha parte crecente dos e das galegas sente unha presión cada vez máis forte para abandonar o galego e adoptar o castelán". O novo informe da Real Academia Galega (RAG) sobre Lingua e sociedade en Galicia 1992-2016 insiste na perda progresiva de galegofalantes, especialmente entre a xente máis nova, e na creba da transmisión interxeracional da lingua propia. E insta a Administración a actuar de maneira "eficaz" para contrarrestar unha deriva perigosa para o idioma.\nA RAG advirte da "tendencia á bilingüización e monolingüización cara ao castelán" e dunha política lingüística "de baixa intensidade"\nNo informe, que actualiza os datos xa publicados de entre 1992 e 2013, destaca a "tendencia á bilingüización e monolingüización cara ao castelán" na sociedade galega desde os anos 90 e advirte dun"modelo de política lingüística de baixa intensidade" que "pode resultar axeitado para situacións onde a finalidade sexa o mantemento lingüístico", pero que "semella insuficiente para reverter, ou polo menos frear, procesos de substitución". A RAG, como xa fixera noutras ocasións, sinala o polémico Decreto 79/2010 -que veu substituír o anterior que garantía un mínimo do 50% das materias no ensino obrigatorio en galego- como un dos causantes do "retroceso" que está a sufrir o idioma no ámbito educativo e tamén como posible influxo na diminución do seu uso entre os máis novos a nivel xeral.\nOs procesos de substitución lingüística do galego polo castelán na xente máis nova, que se desaceleraran entre 2003 e 2008 (ver gráfico anterior), volveron reforzarse entre 2008 e 2013, polo que, segundo a Academia, "cómpre explorar" a relación desta tendencia coa aplicación do devandito decreto, "dado que estes datos van parellos á súa aplicación", polo que "puido influír de forma substancial".\nA Academia sinala do decreto do plurilingüismo como causante do "retroceso" do idioma no ensino e posible influxo no seu devalo noutros espazos\nNunha análise das últimas enquisas do IGE, a RAG repara en que hai unha década (2008), seguía a producirse un descenso do número de persoas que aprendían a falar en galego, ao tempo que aumentaban as que aprendían a falar nas dúas linguas e diminuía a porcentaxe de poboación que só aprendía a falar en castelán. Xa en 2013, no final da primeira lexislatura de Feijóo, esa tendencia á bilingüización ralentízase, aumentando a porcentaxe das que aprenden a falar en castelán e concluíndo que entre as menores de 65 -e incorporando a franxa entre 5 e 15 anos- o español xa era o idimoa inicial maioritario.\nNunha enquisa do CIS de 2016 na que tamén se preguntaba pola lingua inicial amosábase como a lingua materna do 44,7% das persoas de 18 ou máis anos era o galego, fronte ao 30,7% que din ter o castelán e o 23,6% que teñen ambas. Coincide cos últimos datos do IGE en 2013, que inclúe toda a cidadanía de 15 ou máis anos, con porcentaxes do 43% para a lingua propia, 30% para o castelán e 25% en ambas. Máis de dúas décadas antes, en 1992, o galego era a lingua inicial para o 62% dos galegos maiores de 15 anos, polo 26% que tiña o castelán e o 11% que tiraba de ambos. O avance no bilingüismo non impediu que a lingua propia seguise o seu retroceso. A tendencia indica, tal e como advirte a RAG, que o galego tan só é a lingua inicial do 40% da poboación a tal hora.\nA principios dos 90, o galego era a lingua inicial para o 62% das persoas maiores de 15 anos; 20 anos despois éo só para o 43%\nAdemais, como sinala tamén a Academia, de ter en conta a poboación máis nova --desde os 5 anos-- e deténdonos nos 65, o idioma inicial maioritario xa é o español (do 38%), fronte ao 34% que teñen o galego e o 28% os dous. Alén disto, outra enquisa do IGE de 2013 sinalara que tan só o 18,35% dos nenos e nenas entre 5 e 14 anos aprenderan a falar só en galego, cun rápido descenso dende o 32,43% de 2003. O 45,49% comezara a falar en castelán e un 31,46% nos dous idiomas por igual.\nAs consecuencias, xa que logo, son obvias de ter en conta os últimos datos sobre o uso do galego. Sitúase en arredor do 20% entre a poboación de 5 a 9 anos, de menos do 30% na franxa de 10 a 14 e do 30% na que vai dos 15 aos 19. Como lembra o informe da RAG, "máis do 75% da poboación galega de máis de 75 anos fala maioritariamente na lingua propia de Galicia, porcentaxe que diminúe ao 30% ou menos nos menores de 20 anos, é dicir, unha diferenza de 45 puntos porcentuais".\nOs datos non fan máis que reflectir o "aparente paradoxo" do que advirte a Academia, xa que, mentres por unha banda nos últimos anos houbo "unha mellora das competencias bilingües" entre a cidadanía galega, pola outra tamén houbo "unha ruptura da transmisión interxeracional e uns usos decrecentes do galego por parte da poboación máis nova, especialmente en contextos urbanos e periurbanos".\nMalia a mellora das competencias bilingües, prosegue a ruptura da transmisión interxeracional e o uso decrecente do galego entre os máis novos\nA "desruralización, terciarización e avellentamento" son tres elementos clave que explican esta evolución nas últimas décadas, pero tamén a "presión do sistema educativo e dos medios de comunicación". "En definitiva, a asociación excluínte da competencia e o uso do castelán coa educación e o progreso social, ademais do peso de arraigados preconceptos contra o galego, que están nas raíces do proceso de substitución do idioma propio do país polo castelán", engade a RAG.\nO decreto do plurilingüismo "crebou a tendencia de mellora da presenza do galego nas aulas e do seu uso formal e informal"\nA institución lembra que as leis educativas e os decretos lingüísticos de aplicación "melloraron a presenza do galego nas aulas, favoreceron os usos formais e estabilizaron os informais". No entanto, destaca que "esta tendencia parece verse crebada pola aplicación do Decreto 79/2010", ao rachar cunha "relativa estabilización" desde os anos 90 que se rompe, "perfilando un descenso neste ámbito". "A aplicación do devandito decreto supuxo un retroceso en todos os ámbitos analizados", insiste.\nPara a Academia, "a experiencia doutras comunidades mostra que mediante unha actuación intelixente, eficaz e sostida no tempo se pode conseguir refrear e mesmo reverter o retroceso dun idioma minorizado". E pídelle á Xunta que actúe para parar do devalo constante da lingua propia. Unha vez máis.\nEvolución da lingua inicial da poboación galega de 15 ou máis anos © RAG\nLingua e sociedade en Galicia 1992-2016\n“Ese informe di que o galego é a lingua materna do 82,8% dos adultos galegos”, salienta Feijóo\nO presidente Feijóo foi preguntado este xoves polo informe que vén de presentar a RAG pero non amosou unha especial preocupación ao respecto. De feito, non se referiu ao descenso de falantes entre os máis mozos como unha preocupación senón como unha “prioridade” do seu Goberno. Segundo dixo, a Xunta ten “detectado” como “prioridade” a necesidade de que os “máis novos” usen máis o galego. “Non que coñezan o galego senón que o usen”, dixo insistindo en que “o coñecemento está garantido” e que este é superior co galego que co éuscaro e o catalán.\nO presidente optou por salientar os datos que supostamente son máis favorables á súa tese de que o galego ten boa saúde e citou que “ese informe di que o galego é a lingua materna do 82,8% dos adultos galegos”. Tamén gabou a “incuestionable vitalidade do bilingüismo de Galicia porque o 73% da poboación é bilingüe”. E rematou asegurando que, en xeral, o galego está en Galicia “en mellor situación” que o catalán en Catalunya ou o éuscaro en Euskadi. Galicia é, dixo “a primeira comunidade autónoma en coñecemento da nosa lingua, da lingua propia, por riba de Catalunya e por riba de Euskadi”.\nSobre a intervención do Goberno central na política lingüística de Catalunya Feijóo dixo que “nós non temos ese problema, será que este é o mellor modelo de bilingüismo cordial de todas as autonomías”\nA Feijóo tamén se lle preguntou se considera que o Goberno central debe aplicar o artigo 155 da Constitución polo que ten intervida a Generalitat de Catalunya para impor un novo modelo lingüístico na educación. O presidente evitou responder e limitouse a dicir que “nós non temos ese problema, será que este é o mellor modelo de bilingüismo cordial de todas as autonomías”.\nFeijóo na rolda de prensa posterior á reunión do seu Goberno deste xoves Dominio Público Xunta de Galicia


A preguerrilla: Antecedentes da resistencia armada contra o fascismo na comarca de Tabeirós-Terra de Montes\nA besta triunfante que se achega\nO primeiro Xefe Provincial da Falanxe, o estradense Manuel Castro Pena, abaixo, intervindo nun acto "de exaltación do fascismo internacional.\nA loita guerrilleira contra o fascismo ten antecedentes na revolta de 1934 en canto accións políticas ilegais e na expresión popular xeneralizada e espontánea dos días de xullo do 36 nos que se tratou de frear o golpe militar.\nMais para entender que levou a moitos á conclusión de que había que coller as armas debemos ter en conta o que o fascismo é. Parte da concepción dunha xerarquía natural ou divina dos seres humanos que lexitima a aqueles superiores a dominar aos demais, e xa que logo, considera que a violencia é o xeito normal de lograr a obediencia dos inferiores, de conquistalos, de sometelos, de reducilos ao servizo do proxecto elevado daqueles caudillos que ocupan esa Xefatura polas súas virtudes inherentes e non polo consentimento popular.\nPolo tanto a ameaza fascista que se estendía por Europa e que viña de trunfar en Alemaña é considerada por algúns sectores, a alturas do ano 34, que non se podía parar só “polas boas”, pois adversario non representaba unha ideoloxía máis fronte á cal abondaba con amosar as bondades da propia, senón que estaban fronte da negación de todo ideario, topábanse diante dun programa verificado de exterminio. Polo cal o antifascismo, que é plural e na súa maior parte pacifista e contrario ao uso da forza, acaba nalgúns casos a partillar, xustificar accións e mesmo levar a cabo loitas de tipo violento fronte a ese movemento aniquilador que perciben como un perigo certo nestes momentos.\nA isto hai que sumar a desafección da República, cada vez maior na clase obreira e nos sindicatos e partidos de esquerda, que xunto coas organizacións nacionalistas, se sentían frustrados e decepcionados por un réxime que non atendía as súas demandas mentres ollaban con fascinación cara outros procesos revolucionarios e de liberación nacional que tiveran unha compoñente bélica.\nNeste contexto o indulto ao golpista Sanjurjo e a entrada da CEDA no goberno considerouse sinal de alarma suficiente como para levar a cabo medidas de forza que en distinto grao se van producir ao longo do Estado a comezos de outubro de 1934, e que na Galiza terán ao PSOE e a UGT como dirección política principal, e a folga xeral e a sabotaxe como xeito de expresión máis común, aínda que tamén se deron confrontes máis graves como aconteceu en Ferrol. Ao fin a represión militar e a inhibición doutros sindicatos importantes como a CNT, que estaban desgastados polas súas propias batallas; impediu que esta acadara maior intensidade. Algo que seguramente estaba na intención dalgúns dirixentes socialistas pero que non era o propósito da maioría dos partidos de esquerda, nin de moitos membros do propio PSOE.\nAgora ben, estes sucesos do 34 van constituír unha das coartadas que usarán os golpistas para imputarlle a provocación da guerra as propias forzas republicanas, tamén, no caso de xullo do 36, van alegar a existencia dunha revolución comunista fronte a cal se reaccionaba, como se non existise unha trama fascista previa organizada para tomar o poder. O fascismo sempre, hoxe tamén, falarán de conspiracións ocultas porque así por definición nunca terá que demostralas (xudeus, masóns,...), e así poderá atacar as institucións legais alegando que tras delas se atopa un poder ilexítimo. En definitiva, téntase do vello recurso de alegar a lexítima defensa fronte a unha suposta agresión para botarlle a culpa as vítimas da súa propia represión.\nA revolución do 34 na comarca de Tabeirós-Terra de Montes\nManuel Coto Chan, cos seus fillos Gerardo e Lolita, no 1933\nLonxe dos centros de Vigo e Ferrol, ou Monforte no que o PSOE e a UGT tiñan grande incidencia tamén se produciron folgas e actos de sabotaxe fronte á deriva fascista que se denunciaba. Isto foi respondido contundentemente polo exército e a Garda Civil. Así, no caso que nos ocupa da Estrada e Terra de Montes, son apresados e xulgados por Consello de Guerra dirixentes socialistas e republicanos.\nEste é o caso de Carlos González Estévez, Sabino Bugallo Valiñas, José Torres Paz, Francisco Varela Garrido, de Cerdedo, acusados de instigadores dun movemento subversivo que “se tramaba en las parroquias rurales por paisanos en número considerable provistos de armas de caza y cortas” e ao alcalde Antonio Sueiro pos “sustentador de los que atravesaron en la carretera árboles y piedras”. Neste sentido tamén é detido o alcalde da Estrada, Jesús Ignacio Puente Fontáns, acusado de connivencia cos folguistas que cortarán as comunicacións con este Concello. Os membros dos piquetes son tamén arrestados e xulgados: Manuel Pereira Rial, Manuel Vázquez Otero, Higinio Carracedo Ruzo e por último, Manuel Coto Chan no que nos deteremos máis neste traballo, se ben, todos os nomes devanditos serán comúns aos acontecementos de xullo do 36, resultando a maioría deles asasinados polos franquistas que xa lle tiñan botado o ollo.\nO concelleiro e Deputado Provincial do PSOE Manuel Coto Chan é condenado a 1 ano, 8 meses e 21 días de prisión, xunto con Higinio e Manuel Vázquez, acusados do corte da liña telegráfica e telefónica con Pontevedra en Matalobos, e con Lalín, en Callobre, a noite do 5 ao 6 de outubro do 1934, causando uns danos valorados en 25 pesetas. Coto por isto irá parar ao Penal de El Dueso, en Cantabria, e non será liberado até o 14 de febreiro do 36.\nMais, sobre esta folga xeral compre deterse un pouco naqueles que inicialmente teñen as acusacións máis graves (asalto ao cuartel da Garda Civil) como é o devandito caso dos veciños de Cerdedo. O certo é que os feitos acontecidos non pasaron de ser unha sabotaxe de obstrución da estrada de Pontevedra a Ourense, mais tratan de atribuírlle unha pretensión hiperviolenta. Para isto tentan basearse nas súas lecturas e na posesión dunhas armas das que tiñan licencia. No caso do Alcalde, Antonio Sueiro Cadavid, topan na súa casa dinamita, cartuchos, mechas e detonadores, mais demostra que ten autorización para usar nas obras que está a facer. O caso é que se amplían os rexistros a demais dirixentes socialistas de Terra de Montes como José Cortizo Fortes, que se califica de “comunista peligroso” ou ao socialista Alfredo Iglesias para dar conta fundamentalmente da literatura marxista ou anarquista que posuían, que son encadeados por esta circunstancia. De feito pregúntase expresamente polas ideas políticas como se iso fose probatorio da existencia dunha potencial acción delitiva. Algo que xudicialmente vai ser difícil de soster nestes momentos, pero o levantamento do 36 vai permitir vencer este obstáculo legal.\nAsí temos que tamén son detidos e xulgados na Estrada José Vidal Puga, José Mª Pena López, Antonio Castro Fontanes e Manuel Campos Vázquez mais nestes momentos a represión sobre eles vese freada polas mínimas garantías legais dun Estado que se dicía de Dereito, a pesares de estar no bienio negro en mans da reacción. A este grupo acúsanos de pretender colaborar cos de Cerdedo nos seus plans de tomar o Cuartel da Garda Civil. E para isto logran sacarlle baixo ameaza unha confesión a Vidal Puga e xa postos, engádenlle a pretensión tamén de tomar o cuartel da Estrada. O caso é que recollidas as declaracións por parte do Xuíz, Fermín Bouza Brey, conclúe este que non son culpábeis de nada e ponos en liberdade. A Garda Civil volve a detelos e ábrelle un segundo atestado. Neste caso xa os remite a xurisdición militar, e engádese á Causa que se estaba a librar contra os veciños de Cerdedo. A instrución feita por Bouza vai lastrar e contradicir o relato fantasioso construído polos Gardas até tal punto que finalmente o Xulgado Militar se ve na obriga de sobreser a causa. Agora ben, esta experiencia vai marcar tanto aos represores como aos represaliados na segunda volta deste confronto dous anos despois.\nO pobo toma as armas\nJosé Mª Pena López no 1936. Detido tamén no 34, será executado no 1937\nPara dar conta da resposta armada popular ao golpe do 36 imos transcribir as palabras dun dos protagonistas da resistencia, Manuel Coto Chan, ao que nos referimos anteriormente:\n“En La Estrada la noticia corrió como reguero de pólvora, empezando a llegar elementos del Frente Popular: en avalancha, habiendo a las ocho de la noche como unos mil hombres armados de escopetas y pistolas, para defender el Municipio de un posible ataque faccioso. El Ayuntamiento quedó abierto en sesión permanente bajo la presencia del titular; se consultó a Pontevedra que medida se debían tomar. El Gobernador contestó que se mantuviese el orden a todo trance y que se detuviera a todos los elementos considerados peligrosos.\nMe nombraron Delegado de Orden Público, cargo que desempeñé hasta el día 22 día que nos hemos disuelto pacíficamente, durante esos cuatro días no se ha molestado a ningún vecino de La Estrada, reinó el orden más absoluto y el mayor respeto para todos los ciudadanos sin distinción de matices políticos. Cosa que los fascistas no han hecho con nosotros”.\nOrganízase a requisa de armas, a busca e captura dos elementos facciosos e finalmente o desprazamento a Pontevedra o 20 de xullo no que se produce o enfrontamento coas tropas, e con isto, a constatación da desigualdade manifesta entre un exército regular con armamento pesado e a aviación ao seu favor, e a xente do pobo, con escopetas de caza no mellor dos casos.\nO 21 a Garda Civil destitúe á corporación e toma o poder na Estrada. O primeiro alcalde franquista, Pedro Gil Crespo, testemuñará que o concelleiro comunista José Rodríguez Sangiao ese mesmo día se presentou no Cuartel para falar co Alférez Xefe, quen finalmente lle encargan a Gil que o acompañe para recoller armas e dinamita, cousa que fixo, quedando citado para o día seguinte ás 5 da tarde para entregar máis. Ás 8 rematou a recollida entregando estas directamente no Cuartel.\nParece que a idea deste concelleiro do PCE era evitar que se vertera máis sangue e se minimizara os castigos aos que se rebelaran contra o exercito. Logo deste acto de boa fe os recentemente cesados cargos municipais acordan ir comer fronte ao Cuartel, e alí mesmo son apresados e conducidos aos penais de Pontevedra e finalmente a San Simón, até que son fusilados moitos deles o 5 de xuño de 1937. Entre eles o propio José Rodríguez, o alcalde, e outros concelleiros e dirixentes do Frente Popular.\nO monte organízase\nIsaura Pazos, a muller de Higinio Carracedo, encarcerada xunto coas súas cuñadas logo de que lle asasinaran ao seu home en novembro do 38\nCustaba crer que estaban diante dun fenómeno represivo tan cruel a respecto de períodos pasados. Mais pouco a pouco tómase conciencia do que representa o fascismo baleirándose a vila e as aldeas e enchéndose os montes. Mais a situación á intemperie de primeiras improvisada non era sostíbel no tempo. Constituíse de xeito espontáneo unha rede de axuda aos que estaban fuxidos. Foise artellando diferentes xeitos de control para avisar das incursións falanxistas e teceuse unha estrutura de “socorro” para colaborar coas familias dos afectados. Neste labor o papel das mulleres vai ser esencial. Finalmente tenta darse a esa resistencia clandestina unha dirección política. Neste sentido en xullo de 1938 constitúese o “Comité Popular Anti-fascista da Estrada” e escóllese como primeiro responsábel a Higinio Carracedo Ruzo, segundo a Lorenzo Puente, e terceiro a Luciano Louzao. Acórdase establecer Comités “de jóvenes de ambos sexos” en todas as parroquias e nunha circular nomeando a unha delegada como responsábel desta estrutura podemos ver que a encomenda é tomar nota de todos os que participaran nas matanzas buscando probas para poder acusalos cando chegue a hora, e finalmente inventariar as armas coas que se conta e a xente que está disposta a empuñalas cando se precise.\nMais o 28 de novembro do 38, debido a unha delación, vinte e seis falanxistas e catro Garda Civís subiron a dar caza aos dirixentes deste Comité, tamén chamado “dos condenados a morte”. Achéganse á aldea de Castro Ramiro, na Parroquia da Somoza para rexistrar a casa de Higinio Carracedo Ruzo, como fixeran outras veces, pero desta volta tiñan a certeza de que se atopaba alí. Finalmente encontran nunha corte contigua, baixo unha pia, a Manuel Coto Chan e José Silva Rey, un rapaz que desertara para ingresar nas filas do comité. Estes son torturados até que confesan que na casa efectivamente está Carracedo. Volven rexistrar e desde o interior dun forno no que este se atopaba encana a un falanxista e arroxa unha granada caseira construída por el contra un dos fascistas que estaba axexando a piques de descubrilo. Desátase un tiroteo e rodease a casa coa intención de plantarlle lume. Na casa estaba Carracedo coas súa muller, irmás e fillos. Diante desta situación decide saír enfrontarse directamente cos facciosos. El contra os 30 non é quen de salvar a vida. Aqueles activistas do 34 serán exhibidos como trofeos e Coto entra na vila sangrando e atado ao cabalo do xefe falanxista. Finalmente será condenado a morte, se ben a pena é conmutada pola de traballos forzosos en Brunete. Onde consumirá a súa saúde até que en 1944 é indultado, quedando en liberdade condicional, e ao cabo de dous anos falece na Estrada.\n* Este texto foi publicado na serie "As guerrillas galegas ao descuberto" no xornal "Nós, diario" o 21 de decembro de 2021.


Traffic Signal Descrición Job Técnico Mostra - JobDescriptionSample.org\ncasa / Customer Service|Engineer|Field Work / Traffic Signal Descrición Job Técnico Mostra\nTraffic Signal Descrición Job Técnico Mostra\nJacob April 13, 2016 Customer Service|Engineer|Field Work 1 comentario 929 visualizacións\nDescrición Fotógrafo Job\nDescrición Traffic Signal Job Técnico\nThe Traffic Signal Technician performs at the Apprentice or Journey level, dependendo do nivel de cualificacións e experiencia do candidato seleccionado. Baixo a dirección xeral, a posición nivel Journey executa tarefas eléctricos en mantemento e reparación de ferramentas de sinais de tráfico, inspecionar e solución de problemas de sistemas de sinalización de tráfico, e que o traballo relacionado, conforme esixe. Baixo o liderado da posición de nivel Journey, a posición do nivel Apprentice aprende os deberes e desenvolve as habilidades necesarias para o funcionamento de sinal de tráfico e mantemento e executa tarefas relacionadas conforme esixe.\nresponsabilidade de traballo\ninspeccionar, quitar, e control do sinal de reparación e equipos auxiliares, tales como controladores de tráfico de sinalización e armarios, conxuntos de cabeza de vehículos e peóns, luces e circuítos.\nAxustar, reparación, substituír, ou modificar eléctrico, compoñentes electrónicos e mecánicos. controladores, relés, interruptores, fusibles, temporizadores e outras pezas.\nInvestigar queixas e denuncias de malos funcionamentos sinal de tráfico.\naxusta, reparo, ou elimina o equipo defectuosa.\nArranxar de campo dos equipos danados.\nIdentificar e arranxar circuítos de arame.\nAuxiliar no deseño de circuítos e sistemas eléctricos para sinais de tráfico.\nSupervisar e sinal de tráfico programas controladores e fai os axustes necesarios.\nRelamps cruzamentos sinalizados.\nPinte compoñentes de tráfico e normas de sinal.\ninspeccionar, eliminar e instalar baterías e backup de batería equipos.\nAxustar e aplicar parámetros de tempo do sinal de tráfico.\nManter rexistros precisos de traballo.\nSolicitude de materiais, pezas, e materiais.\nConfigurar o control de tráfico.\nRealizar outras tarefas afíns, que corresponda.\ninspecionar, elimina, e reparación sinal de control e equipos auxiliares, tales como controladores de sinais de tráfico, armarios, conxuntos de cabeza de vehículos e peóns, luces e circuítos.\naxusta, reparo, substitúe, ou modifica eléctrico, compoñentes electrónicos e mecánicos, controladores, relés, interruptores, fusibles, temporizadores e outras pezas.\nAuxilia no deseño e construción de equipo de proba especial para probas de tenda de compoñentes electrónicos.\nInvestiga denuncias e denuncias de malos funcionamentos sinal de tráfico.\nFai reparos en campo de equipos danados.\nIdentifica e repara circuítos fíos.\nAxuda no proxecto de circuítos e sistemas eléctricos para sinais de tráfico.\nInspecionar o traballo dos contratistas durante o curso de construción e despois da conclusión.\nMonitores e programas controladores de sinais de tráfico e fai os axustes necesarios.\nAuxilia na preparación de plans e especificacións para proxectos de sinal.\nPinturas compoñentes de tráfico e normas de sinal.\ninspecionar, elimina e instala baterías e backup de batería equipos.\nAxusta e aplica parámetros de tempo do sinal de tráfico.\nMantén rexistros de traballo precisos; ordes de materiais, pezas, e materiais.\nDefínese o control de tráfico.\nOfrece orientación e dirección para aprendiz persoal de nivel.\nRealizar outras tarefas relacionadas conforme esixe.\nOs períodos de espera necesario.\nanterior Social Worker Job Descrición Mostra\nseguinte Evidencia Descrición Job Técnico Mostra


Grandes Esperanzas: Capítulo 17\nRutineiramente seguín a miña vida de aprendiz, que non tivo outra variación, alén dos límites da vila e das brañas, que a chegada do meu aniversario e a visita que fixen en tal día á señorita Havisham. Atopei á señorita Sara Pocket de garda na porta e á señorita Havisham tal como a deixara. Faloume de Estella do mesmo xeito, se non coas mesmas palabras. A entrevista durou algúns minutos, e cando xa me marchaba deume unha guinea, e recomendoume que fose visitala no meu próximo aniversario. Podo dicir, desde logo, que esta visita se converteu nun costume anual. Na primeira ocasión tratei de non coller a guinea, pero iso non tivo mellor efecto que o de facer que preguntase se esperaba recibir algo máis. Daquela, tanto naquela visita como nas sucesivas, tomei o agasallo que me ofrecía.\nTan inmutable era a triste e vella casa, e a amarelenta luz nas escuras estancias, así como o aspecto murcho da boa señora xunto ao toucador, que moitas veces me preguntei se ao parárense os reloxos se parara tamén o tempo naquel lugar misterioso, e se mentres eu e todos os demais creciamos e nos desenvolviamos, canto había na casa permanecía sempre no mesmo estado. Xamais entraba alí a luz do día. Isto abraiábame, e baixo a influencia daquela casa continuei odiando cordialmente o meu oficio e tamén seguín avergoñado do meu propio fogar.\nCon todo, aínda que dun modo inconsciente, empecei a darme conta dun cambio que se obraba en Biddy. Levaba xa zapatos de tacón, cabelo crecíalle brillante e limpo, e xamais tiña as mans sucias. Non era fermosa; era máis ben ordinaria e non se parecía en nada a Estella, pero era agradable e tiña un carácter moi doce. Apenas había un ano que estaba connosco, pois recordo que nesa altura quitou o loito, cousa que me sorprendeu, cando observei, unha noite, que tiña uns ollos moi reflexivos e atentos, ollos que eran lindos e de expresión bondadosa. Iso ocorreume ao levantar a cabeza dunha tarefa en que estaba absorto, pois dedicábame a copiar algúns parágrafos dun libro para mellorarme a min mesmo en dous aspectos á vez, grazas a unha estrataxema, e entón notei que Biddy estaba observando o que eu facía. Deixei a un lado a pluma, e Biddy interrompeu o seu labor de costura, aínda que sen abandonalo.\n–Oe, Biddy –díxenlle–. Como te arranxas? Ou eu son moi parvo ou ti moi lista.\n–Que queres dicir? –contestou Biddy sorrindo.\nAdministraba perfectamente a súa vida doméstica, coa maior habilidade; pero eu non me refería a iso, aínda que iso facía máis sorprendente o feito a que quería aludir.\n–Como te arranxas, Biddy –repetín–, para aprender todo o que eu aprendo e para estar sempre á mesma altura ca min?\nEu empezaba a oufanarme dos meus coñecementos, porque neles gastaba as guineas que recibía o día do meu aniversario, e ao mesmo obxecto dedicaba tamén a maior parte do meu diñeiro, aínda que non teño agora ningunha dúbida de que o pouco que aprendía me custaba moi caro.\n–Tamén eu podería preguntarche –replicou Biddy– como te arranxas ti.\n–Non. Porque cando eu volvo da fragua, pola noite, todos poden verme dedicado ás miñas tarefas e, en cambio, a ti non se te ve nunca entregada a estas ocupacións.\n–Talvez te collín coma se fose un arrefriado –dixo Biddy tranquilamente e volvendo á súa costura. Continuando na miña idea, mentres me reclinaba no respaldo da miña cadeira de madeira, mirei a Biddy, que entón cosía, coa cabeza ladeada, e empecei a considerala unha rapaza extraordinaria. Naquel momento recordei que ela coñecía con igual perfección os termos do noso oficio, os nomes dos diferentes traballos que realizabamos e tamén os das nosas ferramentas. Nunha palabra, todo canto eu sabía, Biddy coñecíao tamén. E, en teoría, era tan bo ferreiro coma min ou se cadra mellor.\n–Es unha desas persoas, Biddy –díxenlle–, que aproveitan extraordinariamente todas as oportunidades. Antes de vir aquí, xamais tiveches ningunha, e agora, en cambio, mira canto melloraches.\nBiddy miroume un instante e continuou cosendo.\n–Eu fun a túa primeira mestra, non é verdade? –preguntou mentres cosía.\n–Biddy! –exclamei asombrado–. Por que choras?\n–Non choro –contestou levantando os ollos e botándose a rir–. Por que pensas tal cousa?\nSe o pensei foi porque sorprendín o brillo dunha bágoa que caía sobre o seu labor. Permanecín silencioso, recordando a lamentable vida daquela pobre rapariga ata que a tía avoa do señor Wopsle venceu con éxito o mal costume de vivir, do que tanto desexan verse libres algunhas persoas. Lembrei as circunstancias desagradabilísimas que rodearan a pobre rapaza na miserable tendiña e na ruidosa e pobre escola nocturna, sen contar con aquel montón de carne vella e estúpida que tiña que coidar constantemente. Entón reflexionei que, mesmo naqueles tempos desfavorables, deberon de existir latentes en Biddy todas as calidades que agora estaba desenvolvendo, porque nos meus primeiros apuros e no meu primeiro descontento volvinme a ela en demanda de axuda, coma se fose a cousa máis natural. Biddy cosía tranquilamente e xa non derramaba bágoas, e mentres eu a miraba e pensaba nela e nas súas cousas, ocorréuseme que talvez non lle demostrase bastante o meu agradecemento. Posiblemente fun demasiado reservado, e debería confiar máis nela, aínda que, como é natural, nas miñas meditacións non usei as palabras que quedan transcritas.\n–Si, Biddy –observei cando rematei a miña tarefa–. Ti fuches a miña primeira mestra, e iso nun tempo en que ningún dos dous podiamos soñar en estar xuntos nesta cociña.\n–Ah, pobriña! –replicou Biddy–. É unha triste verdade.\nEra moi propio de Biddy mostrarse tan xenerosa como para transferir á miña irmá a observación que eu acababa de facer. Inmediatamente levantouse e ocupouse en coidala para que estivese máis cómoda.\n–Perfectamente –dixen–; teremos que falar un pouco máis diso, como adoitabamos facer noutro tempo. E eu tamén che consultarei máis a miúdo, como facía antes. O vindeiro domingo iremos a pasear polas brañas, Biddy, e así poderemos ter unha longa conversa.\nNaquel tempo, a miña irmá non quedaba nunca soa; pero Joe encargouse con moito gusto de coidala aquel domingo cando Biddy e eu saímos xuntos. Era verán e ía un tempo espléndido. Cando deixamos atrás a vila, a igrexa e o cemiterio e nos atopamos nas brañas e vimos as velas dos barcos que navegaban, empecei a combinar naos meus pensamentos á señorita Havisham e a Estella, como adoitaba. Así que chegamos á beira do río sentamos, mentres a auga se rizaba aos nosos pés, contribuíndo así a aumentar a paz e a tranquilidade do ambiente moito máis ca se non houbese o menor ruído. Entón resolvín que o lugar e a ocasión eran propicios para admitir a Biddy nas miñas confidencias máis secretas.\n–Biddy –díxenlle tras recomendarlle o segredo–. Desexo ser un cabaleiro.\n–Eu, no teu lugar, non o querería –replicou–. Non creo que che sexa conveniente.\n–Biddy –díxenlle con certa severidade–, teño razóns especiais para querer ser un cabaleiro.\n–Ti sabes mellor o que fas, Pip, pero non creo que poidas ser máis feliz que agora.\n–Biddy –exclamei, impaciente–, ten en conta que agora non son feliz. Estou desgustado coa miña situación e coa miña vida. Desde que me puxeron de aprendiz non me gustaron nin a unha nin a outra. Non sexas parva.\n–Paréceche que dixen algunha parvada? –preguntou Biddy levantando as cellas–. Síntoo moito, pois non quería dicir ningunha. Tan só desexo que esteas ben e vivas a gusto.\n–Pois entón ten en conta que, se sigo deste xeito, nunca estarei ben nin vivirei a gusto, senón que, pola contra, serei moi desgraciado. É así, Biddy, a non ser que poida levar unha vida moi diferente da de agora.\n–É unha mágoa –dixo Biddy movendo tristemente a cabeza.\nComo eu, moitas veces, tamén o cría así na loita singular que sempre sostiña comigo mesmo, houben de derramar bágoas de despeito e de dor cando Biddy expresou os seus sentimentos e os meus propios. Díxenlle que tiña razón, comprendín que era lamentable, pero que non había máis remedio.\n–Se puidese resignarme –díxenlle a Biddy mentres arrincaba a curta herba que estaba ao meu alcance, do mesmo xeito como outras veces repenaba os cabelos, desesperado, e patexaba, irritado, a parede da fábrica de cervexa–, si puidese resignarme e me gustase a fragua soamente a metade do que me gustaba cando era pequeno, comprendo que iso sería moito mellor para min. Entón nin ti, nin eu, nin Joe, necesitariamos nada máis, e talvez Joe e eu chegariamos a ser socios ao terminar a miña aprendizaxe; eu continuaría ao teu lado e, ao sentarmos un domingo nesta mesma beira, seriamos dúas persoas distintas. Entón eu sería bo dabondo para ti. Non é verdade, Biddy?\nSuspirou mentres contemplaba os barcos e contestoume:\n–Si. Non son demasiado esixente.\nIso non era moi afagador para min, pero comprendín que non quería molestarme.\n–No canto diso –dixen collendo outro puñado de herba e mastigando un talo–, fíxate no que pasa. Estou desgustado, vivo desgraciado e… Pero que importaría ser ordinario e rudo, se ninguén mo dixese?\nBiddy volveu repentinamente o rostro para mirarme e contemploume con maior atención que aos barcos que pasaban ante nós.\n–Quen dixo iso non dixo a verdade nin deu mostras de ser moi cortés –observou fixando novamente a mirada nas embarcacións–. Quen cho dixo?\nEu quedei desconcertado ao advertir que acababa de revelar o meu segredo sen darme conta. Pero como non había xeito de retroceder xa, contestei:\n–Díxomo a linda señorita que había na casa da señorita Havisham. É máis fermosa que ninguén e admíroa extraordinariamente. Pola súa causa quero chegar a ser un cabaleiro.\nTras facer esta confesión, propia dun lunático, empecei a guindar ao río a herba que arrincara, coma se tivese a idea de seguila.\n–E queres ser un cabaleiro para vingarte dos seus insultos, ou para conquistala? –preguntoume Biddy tranquilamente logo dunha pausa.\n–Non o sei –contesteille con tristeza.\n–Porque se é para vingarte dela –proseguiu Biddy–, creo, aínda que ti saberás mellor o que che convén, que o lograrías mellor non facendo caso das súas palabras. Pero se é para conquistala, creo, aínda que ti o sabes mellor, que non o merece.\nIso era exactamente o que eu pensara moitas veces e o mesmo que advertía moi ben en todos os momentos. Pero como podía eu, pobre rapaz da aldea e sen luces, evitar aquela marabillosa inconsistencia en que caen todos os días os homes mellores e máis sabios?\n–Todo o que me dis pode ser verdade –repliquei–, pero admíroa extraordinariamente.\nE ao dicir isto debruceime no chan e repenei o cabelo por ambos os lados da cabeza, e dei tremendos tiróns. Mentres tanto, coñecendo o desvarío do meu tolo corazón, que tan mal se empregara, díxenme que merecía golpear a cabeza contra as pedras, por pertencer a un idiota coma min. Biddy era unha rapaza moi asisada e non se esforzou en razoar máis comigo. Puxo acariciadoramente a súa man, suave malia que o traballo a fixera basta, sobre as miñas, unha tras outra, e con dozura separounas do meu cabelo. Logo deume algunhas palmadiñas nas costas para facerme acougar, namentres eu, coa cabeza apoiada na manga, choraba un pouco, exactamente igual que faría no patio da fábrica de cervexa, e sentín a vaga idea de que estaba moi maltratado por alguén, ou por todo o mundo. Non podo precisalo.\n–Alégrome dunha cousa –dixo Biddy–, e é de que creas que debes facerme estas confidencias, Pip. E tamén me alegro doutra cousa, e é de que podes ter a seguridade de que gardarei este segredo e de que continuarei sendo digna das túas confidencias. Se a túa primeira mestra –pobriña!, tanto como necesitaba aprender ela mesma!– o fose aínda na actualidade, cre saber cal sería a lección que che faría estudar. Pero sería difícil de aprender, e como xa avantaxaches á túa profesora, resultaría agora completamente inútil. –E dando un leve suspiro por min, Biddy púxose en pé e con voz que cambiou dun modo agradable dixo–: Imos pasear un pouco máis, ou volvemos para a casa?\n–Biddy! –exclamei levantándome, abrazando o seu pescozo e dándolle un bico–. Sempre cho direi todo.\n–Ata que sexas un cabaleiro –replicou Biddy.\n–Xa sabes que non o serei nunca, e, polo tanto, sempre terás a miña confianza. Non porque teña ocasión de dicirche algo, porque sabes o mesmo ca min, segundo che dixen na casa a outra noite.\n–Ah! –murmurou Biddy mentres miraba as afastadas embarcacións. E logo volveu cambiar o ton da súa voz dun modo tan agradable coma antes, e repetiu–: Paseamos un pouco máis, ou volvemos para a casa?\nDíxenlle a Biddy que quería pasear un pouco máis, e así o fixemos ata que a tarde de verán desapareceu ante o crepúsculo, que foi moi fermoso. Eu empecei a reflexionar se, en resumidas contas, estaba agora situado dun modo máis natural e agradable que xogando aos naipes á luz das velas na estancia dos reloxos parados e sendo desprezado por Estella. Crin que o mellor para min sería esquecer a Estella por completo, así como os demais recordos e fantasías, e empezar a traballar, decidido a que me gustase o que tiña que facer, aplicarme a isto e sacar o mellor partido posible. Dubidei acerca de que se Estella estivese ao meu lado, no canto de Biddy, talvez entón me sentiría desditado. Tiven que confesarme que estaba seguro de que sería así, e por iso non puiden menos que dicirme:\n–Que parvo es, Pip!\nMentres andabamos, Biddy e eu falamos moito, e pareceume moi razoable canto ela me dixo. Biddy non era nunca insolente nin caprichosa ou variable; non sentiría o máis pequeno pracer en darme un desgusto, e estou seguro de que máis ben se feriría a si mesma que a min. Como se explicaba, pois, que eu non a preferise entre as dúas?\n–Biddy –dixen cando nos encamiñabamos á casa–. Gustaríame moito que puideses convencerme.\n–Oxalá me fose posible! –exclamou.\n–Se puidese lograr namorarme de ti… Non che importa que che fale con tanta franqueza, tendo en conta que xa somos vellos amigos?\n–Oh, non! –contestou Biddy–. Non te preocupes por min.\n–Se puidese lograr iso, creo que sería o máis conveniente para min.\n–Pero ti non te namorarás nunca de min –replicou Biddy.\nAquela tarde non me pareceu iso tan imposible coma se o falásemos unhas horas antes. Daquela, observei que non estaba tan seguro disto. Pero Biddy si estaba segura, segundo dixo cun ton da maior certeza. No meu corazón comprendía que tiña razón, e, con todo, sóubome mal que estivese tan persuadida diso.\nCando chegamos cerca do cemiterio tivemos que cruzar un terraplén e chegamos a un portelo próximo dunha comporta. Naquel momento xurdiu da comporta, dos xuncos ou da lama (o cal era moi propio del) nada menos que o vello Orlick.\n–Ola! –exclamou–. Onde ides?\n–Onde imos de ir, senón á casa?\n–Que me maten se non vos acompaño.\nTiña o costume de usar esta maldición contra si mesmo. Naturalmente, non lle atribuía o seu verdadeiro significado, pero usábaa como o seu suposto nome de pía, sinxelamente para molestar á xente e producir unha impresión de algo terrible. Cando eu era pequeno estaba convencido de que se el me matase, faríaoo coa maior crueldade.\nA Biddy non lle gustou que fose connosco, e en voz moi baixa díxome:\n–Non lle deixes vir. Non me gusta.\nE como a min tampouco me gustaba aquel home, tomeime a liberdade de dicirlle que llo agradeciamos, pero que non queriamos que nos acompañase. El recibiu as miñas palabras cunha gargallada, quedou atrás, pero botou a andar seguíndonos, encorvado, a algunha distancia.\nSentindo curiosidade de saber se Biddy sospeitaba que el participase na agresión criminal da que a miña irmá non puido nunca darnos noticia, pregunteille por que non lle gustaba aquel home.\n–Oh! –contestou mirando cara atrás mentres el nos seguía coa cabeza baixa–. Porque… porque temo que eu lle gusto.\n–Díxocho algunha vez? –preguntei, indignado.\n–Non –contestou Biddy mirando outra vez cara atrás–, nunca mo dixo; pero en canto me ve empeza a roldarme.\nAínda que tal noticia era nova para min, non dubidei da exactitude da interpretación dos actos e das intencións de Orlick. Eu estaba moi anoxado porque se atrevera a admirala, tanto coma se fose unha aldraxe cara a min.\n–En todo caso, iso non che interesa –dixo Biddy tranquilamente.\n–Non, Biddy, non me interesa, pero non me gusta nin o aprobo.\n–Nin a min tampouco –dixo Biddy–, aínda que a ti non che interese.\n–É verdade –repliquei–, pero debo dicirche, Biddy, que tería moi mala opinión de ti se te roldase co teu consentimento.\nA partir daquela noite vixiei a Orlick, e en canto se presentaba algunha oportunidade para que puidese roldar a Biddy, eu apresurábame a presentarme para impedilo. Botara raíces na fragua de Joe a causa do capricho que por el sentía a miña irmá, pois, pola contra, eu intentaría facer que o despedisen. El dábase de conta das miñas intencións e correspondía a elas, segundo tiven ocasión de saber máis adiante.\nE coma se a miña mente non estivese xa bastante confusa, tal confusión complicouse cincuenta mil veces máis en canto puiden advertir que Biddy era inconmensurablemente moito mellor que Estella, e que a vida sinxela e honrada para a cal eu nacera non debía avergoñar a ninguén, senón que me ofrecía suficiente respecto por min mesmo e bastante felicidade. Naqueles tempos estaba seguro de que o meu desafecto cara a Joe e cara á fragua desaparecera xa, e que me achaba en moi bo camiño de chegar a ser socio de Joe e de vivir en compañía de Biddy. Mais, de súpeto, aparecíase na miña mente algún recordo maldito dos días das miñas visitas á casa da señorita Havisham e, como destrutor proxectil, dispersaba as miñas sensatas ideas. Cando estas se diseminaban, custábame moito tempo reunilas de novo, e ás veces, antes de logralo, volvían dispersarse ante o pensamento extraviado de que talvez a señorita Havisham faría a miña fortuna en canto terminase a miña aprendizaxe.\nSe o acabase xa, quedaríame no máis profundo das miñas dúbidas, segundo creo. Pero non o terminei, porén, porque chegou a unha fin prematura, segundo se verá polo que segue.\nPostado por Floro às 21:18


Nas últimas semanas, Cilenis, en colaboración coa empresa de consultoría Faz Cultura, andou submerxida no proxecto de lanzar unha nova aplicación lingüística para dispositivos Android.\nTratábase de un teclado galego que dese unha mellor resposta respecto à corrección da lingua galega escrita, mas tamén ao seu manexo nos dispositivos móbiles: o Teclado Galego Android.\nEra o primeiro teclado cento por cento gratuíto e para todos. Até a pasada semana, existían dúas opcións no mercado, pero só para certos dispositivos destas marcas (Samsung e Sony), ou de pagamento para algunhas funcións.\nA elección da plataforma era clara: o 90 % dos dispositivos móbiles en Galicia son Android. Alén de que por ser un sistema operativo de código aberto ten moito que ver coa propia filosofía sobre o software libre da nosa empresa.\nCon todo xa preparado, e a piques de publicar o Teclado Galego Android para compartir con todos este novo traballo, Google deu a sorpresa anunciando a saída do seu teclado para o galego. Aínda así, estamos seguros de que o noso traballo non foi en balde e, por iso, queremos deixar constancia do que fixemos e do traballo que houbo detrás publicándoo na Google Play.\nO noso modus operandi foi xuntar o desenvolvemento informático, lingüístico e de consultoría cultural de Cilenis e Faz, e construír o primeiro teclado galego gratuíto, baseado no teclado oficial de Android, que ofreza a mellor resposta a unha insistente demanda: escribir correctamente nas aplicacións móbiles.\nO Teclado Galego Android é unha modificación do módulo teclado (Keyboard) de AOSP ao que se engadiron os recursos lingüísticos creados por Cilenis para chegar ao grao óptimo de corrección para a lingua galega. Conta, á súa vez, con escritura xestual, predición intuitiva e un soporte lingüístico que permitiría unha continua mellora.\nEn concreto, foron desenvolvidos un dicionario e unha listaxe de erros comúns. O primeiro dispón de 500.000 entradas (lemas e formas flexionadas) xeradas a partir do dicionario de Avalingua e do CilenisConxugador. A isto sumáronse os topónimos, nomes de persoa e outros nomes propios extraídos da Wikipedia en galego, a Galipedia.\nPor último, é moi importante para nós salientar o grande esforzo feito na creación das formas máis frecuentes de verbo+pronome (díxencho), moi comúns, pero ignoradas polos outros teclados correctores móbiles de galego, extraídas, no seu caso, de corpus creados a partir de blogues e redes sociais en galego.\nA listaxe de erros comúns tamén foi desenvolvida, a partir de corpus creados, por Cilenis.\nEsta nova ferramenta, feita por galegos, ao abeiro da investigación en Procesamento da Linguaxe Natural, desenvolvida polo grupo ProLNat@GE, ligado á nosa empresa Cilenis, permitirá, en breve, escribir con corrección na lingua galega.\nTodos sabemos que non se pode competir con Google, mas tamén non podería acontecer que nun lugar moi afastado de Silicon Valley exista unha pequena spin-off que, axudada da súa pócima lingüística, venza ao máis grande?\nEntra en tecladogalegoandroid.com e teclea!


A CIG solicita a dimisión da xerencia da Área Sanitaria de Santiago-Barbanza - Canal Rías Baixas\nRIBEIRA> A CIG volve a denunciar a mala xestión dos centros de atención primaria por parte da xerencia da área sanitaria Santiago-Barbanza e solicitan a dimisión dos seus responsables.\nSegundo informan dende o propio sindicato a xerencia obriga ó persoal de atención primaria do centro de saúde de Ribeira a realizar gardas no PAC avisando con escasas horas de antelación e a través de burofax.\nEsta imposición, que vén dándose segundo a CIG durante todo o verán e reiteradamente nas últimas fins de semana, non se debe a unha ausencia non programada, se non que corresponde a permisos solicitados polos traballadores meses antes e que non se cobren ata o último momento.\nDende o sindicato apuntan a que esta situación estaría agravando, máis se cabe, o problema da falla de persoal que xa arrastra o dito centro sanitario desde hai anos.\nA CIG denuncia que esa falla de organización por parte da xerencia, merma as condicións de traballo do persoal, o que conleva a un desgaste físico que repercute na calidade de atención que se lle presta a diario ós pacientes.\nArtigo anteriorCambados denuncia un acto vandálico no monumento do Muíño da Seca\nSeguinte artigoOs ximnasios e piscinas ‘recuperan’ a súa actividade de xeito progresivo\nO BNG de Ribeira faise eco das demandas da ANPA do...\nO BNG de Ribeira pide máis socorristas nas praias do municipio\nA bandeira azul volve ondear na praia de Coroso\nRibeira contará cunha nova residencia pública


Mail-Xunta. XADE Portal Programacións DidácticasAula Virtual 2021/22 Portal/EducaciónPortal PLATEGA\nXORNADAS DE PRESENTACIÓN DO ALUMNADO DO CIFP A CARBALLEIRA PARA O CURSO 2021/22\nMÉRCORES 15 DE SETEMBRO 2021\nO mércores 15 de Setembro terá lugar a Xornada de Presentación para o alumnado do centro do presente curso 21-22 que dará comezo a vindeira semana. Podedes atopar o horario da presentación para cada especialidade ou ciclo consultando o documento na seguinte ligazón.\nDescarga o documento da Xornada de presentación para o curso 21/22.\n¡Moito ánimo para afrontar a bonita tarefa de formarse..!\nPortal da Formación Profesional: https://www.edu.xunta.es/fp/\nMatrícula Curso 21-22 para o alumnado de DAM-Dual\nAVISO IMPORTANTE....! Formalización de matrícula para o alumnado de DAM-Dual Curso 2021-2022\nO alumnado do ciclo de DAM-dual ten que formalizar a matrícula do vindeiro curso 21-22 de xeito presencial o vindeiro luns 6 de setembro de 9 a 14 horas. Dito trámite débese levar a cabo xustamente o día e nas horas antes indicados. Prégase realizar o trámite ese día xa que non se habiliarán outras datas.\nProbas libres de títulos extinguidos correspondentes ao Ciclo Superior de Saúde Ambiental. Curso 2021-2022\nProgramacións de probas libres de títulos extinguidos correspondentes ao Ciclo Superior de Saúde Ambiental. Curso 2021-2022\nSegún se recolle na Resolución do 29 de marzo de 2021, da Secretaría Xeral de Educación e Formación Profesional, pola que se convocan probas libres de títulos extinguidos dos establecidos ao abeiro da Lei orgánica 1/1990, do 3 de outubro, de ordenación xeral do distema educativo\n*Primeira convocatoria: do 15 ao 30 de xullo de 2021\n*Segunda convocatoria: do 3 ao 13 de maio de 2022\n- Ciclo Superior de Saúde Ambiental\nDescarga a programación de Augas de uso e consumo.\nDescarga a programación de contaminación atmosférica ruidos e radiacións.\nDescarga a programación de control e vixilancia da contaminación da alimentación.\nDescarga a programación de formación e orientación laboral.\nDescarga a programación de Productos químicos e vectores de interese na saúde pública.\nDescarga a programación de Educación Sanitaria e Promoción da Saúde.\nDescarga a programación Organización e xestión de saúde ambiental.\nDescarga a programación de Residuos sólidos e medio construído.\nProcedemento de Avaliación, Recoñecemento e Acreditación de Competencias Profesionais (ARA). 2021-2022\nProcedemento de Avaliación, Recoñecemento e Acreditación de Competencias Profesionais (ARA). Curso 2021-2022\nInformación procedemento ARA:\nDescarga o documento do Procedemento de Avaliación, Recoñecemento e Acreditación de Competencias Profesionais (ARA).\nPrograma cofinanciado polo Ministerio de Educación y Formación Profesional no marco do Programa de Cooperación Territorial “Plan De Formación Profesional Para El Crecimiento Económico y Social y La Empleabilidad”, e pola Unión Europea-NextGenerationEU.\nCalendario Setembro 1º FP-Básica 2020-2021\nCalendario de exames convocatoria de Setembro 1º FP-Básica\nDescarga do calendario de exames de Setembro de 1º FP-Básica.\nHorarios dos ciclos formativos en réxime de adultos para o curso 2021-2022\nExames Finais Xuño 2021\nExames Libres 2021.\nCalendario exames DAW e ASIR distancia 3ª Aval 2020-2021\n© 2021 CIFP Carballeira


Filmoteca de Galicia estrea web coa posibilidade de ver películas restauradas e dixitalizadas – Xornal Galego Noticias de Galicia en Galego Xornal Galicia – Galego\nCinema Cultura, formación e emprego\nO CINE RECUPERADO POLO CGAI PODERÁ VERSE EN LIÑA NA SÚA NOVA PÁXINA WEB\nA Filmoteca de Galicia estrea web coa posibilidade de ver películas restauradas e dixitalizadas do seu arquivo, abríndoo así á cidadanía\nOutras novidades son unha importante mellora no deseño e a navegación; a creación dun blog; e a posibilidade para os usuarios de crear os seus propios calendarios de sesións e de se inscribir en cursos e seminarios\nA Coruña, 14 de xuño de 2018.- O Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI)-Filmoteca de Galicia vén de abrir un novo web que pode visitarse en www.cgai.gal cuxa principal novidade, ademais dun deseño renovado e dunha reestruturación integral que mellora a navegación, é a posibilidade de acceder en liña a parte do arquivo fílmico do CGAI. Deste xeito, búscase universalizar o acceso ao patrimonio cinematográfico galego que atesoura a institución.\nEste servizo inaugúrase cunha selección de oito traballos recuperados e restaurados pola filmoteca da Xunta de Galicia, que continuará medrando nos próximos meses, nun proceso de dixitalización do arquivo que se acometerá ao longo do ano. Na súa meirande parte, estas primeiras pezas teñen un carácter patrimonial e etnográfico, centrándose na paisaxe e tradicións de Galicia.\nPatrimonio fílmico ‘online’\nVarias delas son produto das asociacións galegas en América Latina, tendo como obxectivo orixinal darlles novidades da súa terra aos emigrados. É o caso de Galicia y Buenos Aires (José Gil, 1931) ou Un viaje por Galicia (Manuel Arís, 1958), que no seu momento constituíron unha sorte de cartas filmadas e hoxe permítennos coñecer a Galicia deses anos.\nOutro dos importantes cineastas amadores que traballou neste eido foi Eligio González, o chamado “fotógrafo da colectividade”, do que o CGAI rescata Porriño en Buenos Aires (1942) e Imaxes de Castelao en Buenos Aires (1972), un importante documento que recolle a actividade do escritor na capital arxentina entre as décadas dos corenta e os setenta.\nCompletan esta escolma coa que se inicia a recuperación online do arquivo varios documentais dos anos vinte como Imaxes de Vigo e arredores (anónimo, 1926), Tintorería España (anónimo, 1927), Pontevedra, cuna de Colón (Enrique Barreiro, 1927) e Talleres Alonarti. Sociedad La Artística Ltda. (José Gil, 1928).\nUn deseño renovado e novas funcionalidades\nO deseño e desenvolvemento do web correu a cargo da cooperativa NUMAX, que ofrece aires renovados no visual e mellora a navegación considerablemente. Ademais do acceso ao arquivo, outra das principais novidades é un blog de novas que permite contextualizar mellor as actividades que se desenvolven no centro e recibir un boletín se se desexa.\nEsta última é só unha das funcionalidades que permitirá o rexistro de usuarios, quen tamén poderán inscribirse en cursos e seminarios de forma automatizada a través deste sistema ou crear o seu propio calendario de sesións.\nPrevious Post Previous post: O Celta comeza este sábado a liga fronte o Eibar\nNext Post Next post: Liorta monumental en Ourense por botarlle cebola a tortilla\nEspecial: Trastorno de déficit de natureza


Que é a microinyección espermática | Consumer\nQue é a microinyección espermática\nÉ un tipo específico de fecundación in vitro no cal, mediante unha agulla microscópica, o espermatozoide introdúcese no óvulo\nA inxección espermática introcitoplásmica, máis coñecida como microinyección espermática ou ICSI ( Intra Cytoplasmic Sperm Injection), é unha técnica de reprodución asistida que consiste en introducir un espermatozoide directamente no ovocito mediante o uso dunha microaguja. É dicir, é un tipo específico de fecundación in vitro (FIV), que incrementa os seus graos de precisión e eficacia.\nUn dos principais avances que representou esta técnica radica en que os homes que padecían problemas causantes de esterilidad (e que, por tanto, carecían de opcións de procrear), agora si poden ter fillos. Ata a FIV tradicional, estes homes só podían aspirar a ter fillos por medio de doazóns de seme. Con esta técnica, as opcións amplíanse. Só quedan descartados da posibilidade de deixar descendencia xenética os homes que carecen de espermatozoides, tanto no seme como no interior dos testículos (o cal é moi pouco frecuente). A ICSI considérase como a última alternativa de lograr un embarazo: apélase a ela cando fracasaron os procedementos chamados “non invasivos”.\nCando recorrer á ICSI\nA ICSI recoméndase cando a concentración de espermatozoides está por baixo dos mínimos necesarios para lograr a fecundación, mesmo “in vitro”, ou ben cando estes experimentan unha mala mobilidade ou morfoloxía, un problema denominado teratozoospermia. Tamén cando se está ante o caso dunha “mostra de seme valiosa”. Chámase así ao seme criopreservado de homes que se someteron a unha vasectomía ou a radio ou quimioterapia: posto que o número de espermatozoides é limitado, convén maximizar as probabilidades de eficacia do método. O mesmo ocorre cando a cantidade ou calidade de ovocitos son baixas tras a punción ovárica.\nEsta técnica suxírese cando se realizou algún proceso de fecundación in vitro e non deu resultado\nOutros casos nos que se suxire a ICSI rexístranse cando se realizou algún proceso de fecundación in vitro e non deu resultado. Ademais, por medio desta técnica, poden diminuír moitos riscos quen sofren algunha enfermidade infecciosa, como a hepatite ou o VIH.\nOs casos en que o seme carece de espermatozoides son pouco frecuentes, pero hainos. É un problema denominado zoospermia, ante o cal é necesario realizar unha pequena incisión nos testículos para obter os espermatozoides directamente de alí. Nestes casos, a ICSI -mediante a microinyección realizada no citoplasma do ovocito- suple a maduración que a célula experimenta ao pasar polo tracto xenital masculino e que lle dá a capacidade de fecundar por si mesma.\nA porcentaxe de casos en que non se desenvolve a fecundación por medio de ICSI é baixo. En xeral, débense á escasa calidade do ovocito ou o espermatozoide, así como a algún problema oculto nalgunha das dúas partes.\nUn estudo recente, presentado en xullo de 2011 polo Centro de Medicamento Reprodutivo de Bruxelas na Sociedade Europea de Reprodución Humana e Embriología, sinala que as mulleres sometidas a tratamentos de fertilidade teñen máis probabilidades de dar a luz despois do proceso de ICSI se son menores de 38 anos ou se no proceso de estimulación ovárica obtivéronse 11 ou máis óvulos. Este estudo -que recolle a análise de 23.354 ciclos de estimulación ovárica realizados entre 1992 e 2009- foi o primeiro en relacionar a taxa de nacemento despois da ICSI co número de óvulos recuperados.\nA lenda urbana dos espermatozoides\nAlgúns especialistas destacan unha contraindicación para esta técnica no suposto feito de que, durante a concepción natural, os espermatozoides que conseguen penetrar a membrana do óvulo para fecundarlo son os máis sans e fortes, mentres que con esta técnica, pola contra, non hai maneira de que se impoñan os de maior calidade. Isto -segundo esta hipótese- provocaría o nacemento de bebés con problemas congénitos de índole diversa.\nO especialista Isidoro Bruna, xefe da Unidade de Medicamento da Reprodución do Hospital Universitario Montepríncipe de Madrid, négao de maneira enfática. “É unha lenda urbana -cualifica-. As técnicas de selección que hoxe en día se utilizan no laboratorio son moi eficaces, de modo que é posible identificar e seleccionar os mellores espermatozoides”. Ademais, non sempre o mellor espermatozoide é o que penetra ao óvulo: a miúdo, faino un espermatozoide que non ten unha calidade óptima, o cal en ocasións dá como resultado un embarazo que se autolimita no tempo, é dicir, que acaba nun aborto. “Naceron millóns de nenos por ICSI nos últimos 20 anos e podemos afirmar que é unha técnica extraordinariamente segura”, sinala Bruna.\nPosibles problemas que si se sinalaron radican na posibilidade de que un neno nado como froito dunha ICSI herde os problemas de fertilidade do seu pai ou que se produza un embarazo ectópico, isto último no caso de que a muller sufrise dificultades para quedar embarazada. O citado estudo do Centro de Medicamento Reprodutivo de Bruxelas achega, con todo, un dato alentador: a porcentaxe de embarazos ectópicos foi similar en todos os rangos etarios, o cal nega a crenza de que ese risco aumenta a maior idade da muller.\nPolo demais, o principal aspecto negativo está relacionado co prezo: en España, o custo mínimo dun tratamento, incluídas todas as súas etapas, rolda os 4.500 euros. O positivo é que se se conservan mostras criopreservadas de seme e o primeiro intento non resulta exitoso, no segundo pódese utilizar esa mostra, o cal reduce de maneira substancial o valor económico do tratamento.\nfecundación microinyección espermática-gl reprodución asistida técnicas


A SGEA E A FEG CONVOCAN O I ENCONTRO ECOLOXISTA\nO Ecoloxismo, como movemento social, e a Educación Ambiental, como práctica educativa, comparten en boa medida orixe, traxectoria e obxectivos; tal é así que dende os anos setenta, os grupos ecoloxistas veñen desenvolvendo na nosa comunidade unha importante labor de información e divulgación ambiental, converténdose nuns dos actores máis relevantes na promoción da Educación Ambiental na Galiza.\nNeste marco, nos últimos anos asistimos a varios acontecementos que están a provocar unha mudanza das formas de funcionar e de actuar dos grupos e tamén da súa forma de educar.\nAtendendo a estes acontecementos, dende a Federación Ecoloxista Galega (FEG) e a Sociedade Galega de Educación Ambiental (SGEA) queremos contribuír a reforzar o papel do movemento ecoloxista e a súa relevancia na promoción da Educación Ambiental convocando o I ENCONTRO ECOLOXISTA, que terá lugar o vindeiro 7 de marzo en Santiago de Compostela, no Museo do Pobo Galego (San Domingos de Bonaval).\nQue quere ser o I Encontro Ecoloxista?\nOs grupos e asociacións ecoloxistas levan desenvolvendo numerosas iniciativas en Educación Ambiental, elaborando recursos e materiais dun importante valor educativo. Porén, son escasos os foros nos que os colectivos teñen ocasión de expoñer e compartir conxuntamente a súa experiencia. É por este motivo polo que o primeiro, e quizais máis importante obxectivo deste I Encontro Ecoloxista, é o de servir de punto de encontro entre os grupos para contribuír así á posta en común de experiencias e recursos. Ademais, queremos facer tamén deste encontro un espazo para o debate no que analizar os puntos fortes e febles do movemento ecoloxista en xeral, e a súa relación coa Educación Ambiental, en particular.\nQue queremos facer no I Encontro Ecoloxista?\nO primeiro, como dicíamos, poñer en común as experiencias e os recursos educativo-ambientais empregados polas asociacións ecoloxistas nos últimos anos.\nAdemais, gustaríanos traballar na elaboración dun Plan de Acción para a Educación Ambiental dos grupos ecoloxistas.\nDurante o ano 2007, a SGEA desenvolveu un traballo de análise diagnóstico da situación da Educación Ambiental en Galicia, no marco dun convenio de colaboración coa Consellería de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible; neste traballo recompilouse información relativa ás iniciativas de Educación Ambiental desenvolvidas polos os grupos ecoloxistas en Galicia. Esta información será exposta e analizada colectivamente no Encontro, servindo de base para a elaboración deste Plan de Acción.\nQue é o que teñen que facer os grupos participantes?\nDe partida, inscribirse... (a través do correo: feg@federacionecoloxista.org.\nEn segundo lugar, co fin de facilitar as dinámicas participativas que terán lugar no transcurso do Encontro, teredes a vosa disposición na páxina web da SGEA (www.sgea.org/fenix/) un resumo do diagnóstico elaborado sobre a situación da Educación Ambiental dos grupos ecoloxistas.\nE finalmente, traer os recursos e materiais que consideredes máis interesantes e representativas da Educación Ambiental que desenvolvedes.\nQuiroga Palacios 8, baixo Santiago de Compostela\nComisión Permanente da FEG e Xunta Directiva da SGEA\nEn Santiago de Compostela a 6 de febreiro de 2009


Inscrición ao Programa de compostaxe domiciliaria do Concello de Viveiro\nDesde o Concello de Viveiro queremos continuar co noso compromiso co medio ambiente e a través do proxecto #ViveiroSustentable, esta vez incidindo na prevención de residuos orgánicos a nivel doméstico entre as persoas que dispoñen de casas con xardín para poder converter os seus residuos orgánicos en abono natural de calidade.\nComo consecuencia do noso modo de vida e das nosas pautas de consumo, xeramos maior cantidade de residuos. Un dos retos importantes aos que se enfronta a nosa sociedade é levar a cabo unha xestión dos mesmos respectuosa e sostible co medio ambiente e para facelo temos que implicarnos todos e todas.\nPor iso, puxemos en marcha unha campaña de compostaxe doméstica facilitando á formación, o seguimento e o reparto gratuíto de composteiros que vos permitirá previr e reducir a cantidade de residuos orgánicos que os cidadáns xeramos nos nosos fogares.\nOs restos de comida supoñen aproximadamente a metade da bolsa do lixo e a compostaxe nas nosas casas permitirá reducir o consumo enerxético, xerará un compost de calidade para os nosos xardíns e protexerá o ecosistema que nos rodea.\nAnímate e inscríbete. Coa túa participación, reducimos residuos convertémolos en compost, devolvémoslle á terra a fertilidade que necesita e contribuímos a frear o cambio climático e ao Obxectivo de Desenvolvemento Sostible 13.- Acción polo clima.\nDna. María Loureiro García\nNúcleo de poboación ao que pertence *\nCando é mellor que te visitemos? (Sempre chamaremos antes para concertar unha cita)


Vázquez anuncia un estudo que analiza a incidencia do climático - Canal Rías Baixas\nO GROVE > Os conselleiros de Medio Ambiente, Manuel Vázquez, e Pesca, Carmen Gallego, e o secretario xeral do Territorio e a…\nBiodiversidade, Antonio Serrano, participaron esta mañá na reunión da comisión mixta entre o Ministerio de Medio Ambiente e Xunta de Galicia. A xuntanza tivo lugar na Illa da Toxa no Grove onde abordaron o problema do cambio climático.\nUns 15 representantes da Xunta de Galicia e o Ministerio de Medio Ambiente reuníronse esta mañá no Grove para analizaren diversas cuestións relacionadas coa xestión medio ambiental na comunidade autónoma e no conxunto do Estado estes días nos que se debaten especialmente cuestións relacionadas co cambio climático. Neste sentido o conselleiro de Medio Ambiente, Manuel Vázquez, anunciou que o seu departamento traballa con 50 científicos que analizan os seus efectos sobre o clima galego xa que os últimos estudos revelan que a Galicia do Sur tende a unha climatoloxía semellante á da Ribeira do Douro.\nAdemais dos representantes dos departamentos autonómicos de Medio Ambiente e Pesca estvio o secretario xeral para o Territorio e a biodiversidade do Ministerio de Medio Ambiente. Aproveitando o celebración do Día Mundial dos Humedais desprazáronse a visitar a Siradella e mailo centro de Interprestación da natureza.\nArtigo anteriorSalomé nega que Núñez saldara a súa débeda con Ribadumia\nSeguinte artigoO museo Valle-Inclán amplía os seus fondos cun novo manuscrito do escritor\nA Illa prepárase para que o Festival do Norte duplique a...


A Deputación ofrece o seu apoio ao Teucro tras o ascenso a Asobal - Pontevedra Viva\nRecepción oficial na Deputación ao Teucro tralo seu ascenso\nVenres 19 de Maio, 2017 ás 13:45 do Venres 19 de Maio, 2017\nA recepción oficial ofrecida este venres pola Deputación á Sociedad Deportiva Teucro serviu para despexar, en parte, as dúbidas económicas do club pontevedrés ante o esforzo que supoñerá o retorno á máxima categoría do balonmán nacional.\nQuere a directiva e o corpo técnico lograr un plantel competitivo, e para iso necesitan saber cales serán os apoios á hora de elaborar o orzamento, o que "supone una gran preocupación para el hombre que tengo a mi lado", recoñeceu o máximo dirixente teucrista, Carlos García-Alén, en relación ao adestrador do equipo, Quique Domínguez.\nPor iso, o compromiso adquirido publicamente pola presidenta provincial, Carmela Silva, adquire valor para os azuis. Silva, que sinalou que o Teucro supón "un orgullo para toda Pontevedra", emprazou á directiva a unha próxima reunión "nunha ou dúas semanas" para concretar un apoio económico ao que poderá acceder a través de liña de subvencións para equipos de elite.\nÁ recepción acudiu, ademais de directiva e corpo técnico, gran parte do primeiro plantel teucrista, que xa empezou as súas merecidas vacacións tras unha sobresaliente tempada.


Vimianzo prendeu o Nadal e presenta o seu programa cunha pista de xeo como novidade - Vimianzo - Que pasa na costa\nVimianzo acendeu a pasada tarde de venres o Nadal co espectáculo de rúa a cargo da Troula de Animación “A luz do Nadal”. A cita serviu ademais para presentar da programación cultural “Vive o Nadal en Vimianzo” para as festas, que trae, por primeira vez, unha pista de xeo natural cuberta para que a veciñanza desfrute cos patíns.\nDurante o acto, o comercio e hostalaría vimianceses obsequiaron ás persoas asistentes con vales desconto baixo a denominación de chocorascas, xa que houbo tamén degustación de chocolate con churros. Cada vasiño daba a posibilidade de obter descontos no comercio ou cafés de balde na hostalaría.\nA gran novidade será a instalación, do 17 de decembro ao 9 de xaneiro, dunha pista de xeo natural cuberta para toda a veciñanza. Haberá unha app móbil para efectuar o pago e o centro deste espazo contará coa serigrafía do Concello.\nO día 4 de decembro terá lugar o espectáculo ‘Pioneiras’ ás 20:30 horas no Auditorio da Casa da Cultura. Unha cita coa danza que aúna nunha experiencia infinitos tipos de mulleres.\nO día 18 de decembro proxectarase “El Grinch” ás 18:30 horas no Auditorio da Casa da Cultura. O 19 de decembro, o espectáculo dos Bolechas “O Crebanoces” copará novamente o Auditorio da Casa da Cultura ás 18:30 horas. Unha hora máis tarde, entregaranse os premios do Concurso de Postais de Nadal impulsado polo Concello de Vimianzo.\nMáis novas do Nadal\nVimianzo cambian a Gala Solidaria por unha campaña de doazón de alimentos.