Entra na rede! Per unha economía\ne solidaria Coop57 Fundación Participa! Feminismo,\ne Antirracismo coop57 Fundación Doazón\nEntra na rede!\nPor unha economía cooperativa, social e solidaria\nSempre hai unha historia\nUnha iniciativa deseñada por e desde o pobo xitano cos valores da economía social e solidaria.Autoorganización e cooperativismo para combater a exclusión social\nDende a Fundación Coop57 afrontamos o 2022 coa enerxía para seguir camiñando a carón dos movementos sociais\nPortas afora, as catro liñas principais de intervención, nadas do traballo embrionario desenvolvido os últimos anos, céntranse na xustiza social e a transición ecolóxica: serán a loita contra as desigualdades sociais, a loita contra a precariedade laboral e a exclusión sindical, a loita pola necesaria transformación ecolóxica e enerxética e a revitalización do mundo rural. Todos os ámbitos de traballo quedan atravesados por unhas prioridades fixadas que terán carácter transversal: antirracismo, feminismos, ecoloxismo e incorporación de novos axentes, habitualmente excluídos ou desprazados, á Economía Social e Solidaria.\nPortas adentro, a Fundación ten tamén retos importantes: de garantir a autoxestión financeira cunha base social sólida e estable –2020 terá unha campaña para acoller novas socias– a vertebrar un modelo de gobernanza áxil, dinámico e útil, coa implicación de todas as Seccións Territoriais de Coop57. Ademais, a Fundación fará un esforzo comunicativo adicional e empezará a definir o ámbito de pensamento, reflexión e difusión de alternativas colectivas á deriva do actual modelo capitalista, depredador e patriarcal.\nA pinga fura a pedra, non pola súa forza, senón pola súa constancia\nAs desigualdades sociais, en todas as súas dimensións, non pairan de crecer, cronificarse e agudizarse, consolidando realidades sociais cada vez máis inxustas e polarizadas nun contexto de capitalismo neoliberal que precariza, segrega e exclúe. Na Fundación Coop57 traballamos por novos camiños cooperativos, sociais e comunitarios que superen marcos asistenciais e paliativos e que, coa participación directa das persoas afectadas e de abaixo cara arriba, xeren proxectos emancipadores e transformadores que sitúen as persoas e a vida digna no centro.\nA pobreza asalariada, afecta o 16% das traballadoras de Cataluña (575.000 persoas), ademais, a vulneración de dereitos laborais e sindicais básicos e a desvalorización extrema das condicións de traballo está presente en moitos sectores produtivos. Na Fundación Coop57 traballamos para promover as loitas obreiras autónomas e apoiamos as loitas laborais de colectivos precarizados activando a complicidade dos movementos sociais.\nAnte a crise evidente que vive o mundo rural; entre o despoboamento e o abandono, entre o desequilibrio e o éxodo, entre o deixamento e o esquecemento e a agudización das desigualdades centre-periferia pobreza. A Fundación Coop 57 considera un ámbito fundamental de traballo o futuro do medio rural, da alimentación e da agricultura, baixo os criterios da soberanía alimentaria, a economía cooperativa, a xustiza ambiental, os dereitos sociais e a defensa da biodiversidade.\nNun contexto de extralimitación ecolóxica, de colapso enerxético e do esgotamento dos combustibles fósiles –“peak oil”. A transición enerxética –de como se faga e quen a faga dependerá o resultado– convértese nun factor crave de presente e de futuro. Desde a Fundación Coop 57 queremos traballar para garantir un mundo habitable, vivible e sustentable desde a premisa crave que somos ecodependentes e somos interdependentes.\nNews 9 Xuño 2021\nHoxe, martes 8 de xuño, ábrense as inscricións do Germinador Social, o concurso que impulsamos a Fundación Coop57 e Som Energia, e que pretende estimular a creación de…\n25 ANOS DE COOP57\nnas finanzas éticas e cooperativas\nEntidades e persoas\nfacéndoo posible en rede\npara o cambio social


Trece entidades presentan un manifesto por un rural vivo\nEntregaranllo aos partidos que concorren ao 25S\nAdega, Amigos da Terra, APDR, Apropiga, CIG, Comité en Defensa do Monte Galego, FEG, Fruga , ORGACCMM, Ovica, SLG, Sos Coello de Monte e Unitega fan fronte común en defensa dun rural con futuro. Para iso, veñen de presentar un manifesto baixo o lema “Compromiso por un mundo rural galego vivo”.\n[Imaxe: Cuarto de los trastos axel]\nM. Obelleiro 07:54 do 26 de agosto de 2016\nUn total de trece entidades vén de presentar publicamente en Pontevedra o manifesto "Compromiso por un mundo rural galego vivo". Trátase dun documento que os colectivos asinantes - Adega, Amigos da Terra, APDR, Apropiga, CIG, Comité en Defensa do Monte Galego, FEG, Fruga , ORGACCMM, Ovica, SLG, Sos Coello de Monte e Unitega- achegarán ás forzas políticas para tratar de lles arrincar un compromiso de cara ás eleccións galegas do 25 de setembro.\nAs entidades que asinan o manifesto advirten do “elevado grao de envellecemento, abandono e desertización de practicamente todas as zonas rurais da Galiza”. Isto, engaden, ten o seu reflexo na “desestruturación do territorio” e “leva aparellado elevados riscos de incendios de grandes dimensións, perda de diversidade biolóxica e o mais importante a perda de dinamismo social e económico”.\nO porqué do estado do rural galego\nO manifesto denuncia que a realidade que presenta o rural responde á aplicación de políticas neoliberais; á consideración do medio ambiente como moeda de cambio en beneficio do grande capital ou como un aspecto residual nas lexislacións que afectan ao rural; á privatización da xestión dos montes veciñais; á promoción e implantación de monocultivos forestais de crecemento rápido, de cultivos enerxéticos e megamineria ; a consideración do rural como lugar de goce das elites sociais e á aplicación dunha Política Agraria Común (PAC) que destrúe as economías familiares en beneficio das multinacionais.\n"Os colectivos promoven políticas agro-gandeiras que favorezan prezos que poidan cubrir os custos de produción e que potencien o feche dos ciclos produtivos no país"\nNeste contexto, os colectivos que presentaron o documento promoven políticas agro-gandeiras que favorezan prezos que poidan cubrir os custos de produción; que potencien o feche dos ciclos produtivos; que promovan os circuítos curtos de comercialización, distribución e consumo; que fomenten a economía social; que ordenen e orienten os cultivos en aras da mobilización das terreas e do aproveitamento da superficie forraxeira e que eviten a construción de grandes infraestruturas de obra pública que desnaturalicen e devasten o entorno e riqueza paisaxística, patrimonial e cultural. Tamén demandan que o Goberno galego se poña ao TTIP por supor un atentado contra a seguridade e a soberanía alimentar do pobo galego.\nA respeito da política medio ambiental, o manifesto avoga por suprimir calquera axuda á silvicultura e á forestación con especies pirófitas e por promover as especies autóctonas; por reducir a superficie ocupada polo Eucaliptus globulus e por prohibir a forestación con Eucaliptus nitens e outras especies invasoras; por impedir os cultivos enerxéticos e o aproveitamento da biomasa forestal residual exclusivamente con fins enerxéticas; por adaptar a actividade forestal ao cambio climático, tendo en conta as situacións de risco; por alternativas que eviten a degradación e a perda de solo fértil nos montes e por cancelar a prórroga concedida á fabrica ENCE en Lourizán.\nO manifesto apela a recoñecer a titularidade comunitaria do monte e a crear un órgano que atenda ás necesidades da propiedade comunal\nEn relación á política de montes, o manifesto apela á modificación da Lei de Montes co fin de que se recoñeza a titularidade comunitaria; para dotar a administración pública galega dun órgano específico para atender as necesidades da propiedade comunal; para condonar falsas e inxustas débedas dos montes veciñais conveniados ou consorciados; para que o reinvestimento obrigado na mellora dos montes veciñais sexa segundo os planos de ordenación e atendendo ás características do monte e da veciñanza comuneira e para que a Administración competente en materia de montes asuma o compromiso de realizar os deslindes dos montes veciñais.\nAliás, as organizacións impulsoras reclaman a retirada do Plano Forestal de Galiza para a súa revisión; a eliminación da obriga de presentar o Imposto de Sociedades ás comunidades de montes veciñais; a elaboración desde Galiza dunha fiscalidade propia e axeitada á figura do monte veciñal e ás súas funcións; a creación dun selo de certificación forestal galego e público; o apoio en común dos montes particulares, derrogando as Sociedades de Fomentos Forestal (SOFOR) e pondo en vigor as Unidades de Xestión Forestal (UXFOR), e outras formas asociativas e/ou cooperativas; a reformulación dos órganos consultivos e de participación relacionados coa política de montes; a aposta nun monte funcional no que se contemple a posta en valor do patrimonio etnográfico e cultural e a adecuación das axudas concedidas para labores nos montes tendo en conta a finalidade e estacionalidade dos traballos.\nO manifesto reclama criterios profesionais á hoar de desenvolver o servizo de extinción dos lumes, que debe ser público\nPara combater os lumes, o manifesto recolle que cómpre considerar os incendios un problema de país. Aliás, advirte da necesidade de previr os lumes durante todo o ano, de apostar na implicación das persoas titulares das terras para a posta en valor dos montes veciñais e de considerar a extinción como un servizo público que debe desenvolverse con criterios profesionais.\nrural montes manifesto propostas elecciónsgalegas 25s\nCompromiso por un mundo rural galego vivo\nCIG propón unificar nun ente público os servizos de extinción dos incendios


O Mosteiro da Madalena de Sarria: A Arquitectura - Fundación Jacobea\nCoroando a vila de Sarria álzase o mosteiro da Madalena. Durante séculos os monxes que o habitaron seguían a regra de san Agustín, aínda que ata o ano 1568 o mosteiro foi independente, constituíndo o primeiro asentamento da Orde en Galicia.\nA igrexa do mosteiro segue na súa planta ás chamadas de tipo benil: templo dunha nave ampla, cuberta de madeira e con capelas absidais. Trátase dun tipo de orixe italiana, introducido en Galicia por franciscanos e dominicos, típico dos séculos XIV e XV. A ornamentación concéntrase na capela maior e a capela do Santo Cristo.\nA capela do Santo Cristo, cos nervios da súa bóveda de perfil triangular, aseméllase ás bóvedas dos templos dominicos de Ribadavia, Pontevedra e Tui. A capela maior constitúe a parte máis importante da igrexa: con dous tramos uno hemipoligonal e outro recto que o precede, ao modo de San Domingos de Bonaval de Santiago. Foi construída ao redor de 1511 e ornamentada e dotada con numerosas sepulturas ao longo do século XVI, cunha decoración exuberante na que conviven os últimos ecos do gótico hispano-flamenco, fórmulas da arte manuelino e elementos propios do primeiro renacemento.\nOutra construción que vale a pena visitar no mosteiro é o seu claustro procesional, pequena arquitectura de planta cadrada e dous corpos de altura situada no lado norte da nave da igrexa. A súa primeira planta foi construída nas primeiras décadas do século XVI seguindo o estilo gótico, mentres que a planta superior –hoxe moi alterada- foi en orixe unha obra clasicista de filiación herreriana, construída entre finais do século XVI e comezos do XVII.\nRespecto a a fachada actual do mosteiro, a torre campanario, algunhas das actuais dependencias e a fachada e pórtico principais, coñecidas como “Porta dos Carros”, foron construídas ao longo do século XVIII, executándose en estilo barroco. Na riqueza das súas orelleiras, os altos podios dos seus soportes, os recuadros retundidos con que se ornamentan as súas frontes e as complexas cornixas moi crebadas, mira ás obras dos grandes mestres composteláns do século XVIII, como Simón Rodríguez e Fernando de Casas.\nDas súas magníficas obras renacentistas coñecemos o nome de varios artífices, como Pedro e Juan Rodríguez, mestres canteiros afincados en Sarria. Pero sobre todo temos coñecemento dos arquitectos da fachada actual, José Cachafeiro Escudeiro, e da torre das campás, un certo Fajardo que deixou constancia do seu traballo nunha inscrición aínda visible na devandita torre: FAJARDO FECIT 1730.\nA súa arquitectura e sucesivas obras do mosteiro foron financiadas de forma similar aos mosteiros das ordes mendicantes -franciscanos e dominicos-, a través de mandas testamentarias, doazóns da fidalguía e nobreza local e, particularmente, por membros do clero, en especial da Orde de San Agustín.\nUn bo exemplo de mecenado é o de Nuño Álvarez de Guitián, maestreescuela e cóengo da catedral de Ourense quen, tras pasar anos enfermo e atendido no mosteiro de Sarria, deixou no seu testamento de 1511 o diñeiro necesario para gran parte das obras da fermosa capela maior e a súa decoración. Outra figura importante sería, xa no século XVIII, o bispo agostiño frei Francisco Armañá e Font, que sufragou as obras barrocas da fachada e igrexa.\nEntre os grandes nobres destaca o vínculo que durante séculos o mosteiro mantivo cos Condes de Lemos, quen detentaban tamén o título de Marqueses de Sarria, e ao longo dos séculos XVI e XVII realizaron numerosas doazóns ao mosteiro. Pero non foi menos importante o papel da fidalguía local, sendo os seus membros os que sucesivamente fundaron as capelas da igrexa.\nSeguinteRecunchos máxicos de Santiago: Claustro do Hostal dos Reis Católicos


Situación laboral da profesión | colexio profesional de enxeñaría en informática de galicia\nProfesores de informática denuncian a precariedade do ensino de TIC en España\nA Plataforma Nacional de Asociaciones de Profesores Informática (PNAPI) denunciou hoxe no Parlamento Europeo a "precariedade" das ensinanzas das Tecnoloxías da Información e Comunicación (TIC) en España.\nBúscase informático para resolver misterios inmobiliarios\nRenda Corporación iniciou un proceso de selección para contratar un enxeñeiro que se encargue de atopar clientes en calquera parte do mundo.\nEsta é unha iniciativa de recollida de firmas on-line co eslogan "Unha Informática digna aínda é posible".\nA UA desenvolve un estudo sobre as competencias emocionais e de personalidade dos Enxeñeiros en Informática\nOs/as enxeñeiros/as en Informática poden cumprimentar a enquisa para participar nesta investigación sobre a súa profesión.\nDeclaracións do Presidente de DINTEL na revista bit editada polo Colexio Oficial de Enxeñeiros en Telecomunicacións\nJesús Rivero Laguna, Presidente da Fundación DINTEL, realizou diversas declaracións relacionadas coa polémica das últimas semanas sobre a Enxeñaría en Informática.\nLuis del Olmo anuncia un debate sobre o problema da Enxeñaría en Informática\nO debate celebrarase no programa "Protagonistas" de punto radio.


Ribadeando: Finde: de fóra en Ribadeo, e de Ribadeo fóra\nEsta fin de semana acumuláronse en Ribadeo varias citas con aportacións externas ó pobo, e algunha na que Ribadeo aportou tamén para fóra. Aquí queda algo delas.\nA primeira, a celebración do 'día do orgullo'. Así, sen máis, aínda que evidentemente, pola bandeira e pola nota de prensa, refírese ó orgullo do colectivo lgtb.\nO concello, ca bandeira lgtb\nA imaxe coa que o concello, na súa páxina web, ilustrou a nota de prensa (tamaño real).\nOutra cita foi a da feira do libro 2017, con 11 casetas e conferencia de Lalo para dar comezo. non me puiden pasar moito por ela, pero o que vin foi interesante. A foto, as casetas preparadas pouco antes de dar comezo á Feira:\nA feira do libro 2017, preparada para comezar\nOutra cita foi da X concentración moteira organizada por Al Corte, este ano, co parque coas casetas da feira do libro, con sede no aparcamento municipal. Para a I concentración xa tiña unha moi breve referencia no 2008.\nAlgunha moto da concentración moteira\nMotos e xente na concentración de al Corte 2017\nA última parte do artigo é para algo que naceu en Ribadeo e que este fin de semana repetiuse en Abres, no marco do Eu Son Eo celebrado en ría de Abres, pero con actividades tamén en Asturias, como esta, acubillada na escola de Abres: a exposición a Chocolateira.\nA Chocolateria expo, edición EusonEo 2017\nO rincón dos pícaros\nPublicado por Agremon ás 7/02/2017 09:34:00 p.m.\nEtiquetas: cultura, fotos, Fotos ría de Ribadeo, Fotos Ribadeo, sociedade


Manuel Vilas López | Luns, 31 de Agosto de 2020, 19:55\nARCHIVADO EN | Sergas coronavirus CHOP Pontevedra\nA Comisión de Atención Primaria da Xunta de Persoal do Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP) acusa a o SERGAS de "escurantismo", despois de que a Xerencia da área Sanitaria negase información respecto a os rastreadores de contactos de COVID-19 na recente reunión do Comité de Seguridade e Saúde Laboral.\nHai que lembrar que o presidente da Xunta anunciou no seu día que Galicia tiña máis de 6.000 rastreadores. Esta cifra foi cuestionada por varios colectivos, como a Plataforma en Defensa dá Saúde Pública, quen acusou a Alberto Nuñez Feijóo de incluír como rastreadores aos médicos de familia, que nin teñen formación nin lles comunicaron oficialmente que teñen que realizar este labor.\nUn rastreador de COVID-19 contratado noutra autonomía nunha imaxe de arquivo\nHai un mes Galiciapress preguntou varias veces ao SERGAS cantos eran e como traballaban estes rastreadores, sen recibir resposta. Visto o denunciado hoxe polos sanitarios públicos de Pontevedra, a Xunta segue ocultando información como e quen fai o rastrexo.\nOs representantes dos traballadores do CHOP reprochan ao conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, que "a única información que tiveron sobre a existencia destes rastreadores e dun Centro de Seguimento de Contactos, no que participaría unha empresa privada de ‘Call Center’ que estaría situado na localidade coruñesa de Bergondo, foi a través de os medios de comunicación".\nOs profesionais reclaman a San Caetano que aclare "o número de rastreadores que traballaron desde o principio e atópanse traballando na actualidade para detectar eses posibles positivos; cal é a cualificación profesional que teñen para poder desempeñar esas funcións e\nque relación laboral teñen co SERGAS ou ben con outras empresas privadas, se é o caso, das que tamén queren coñecer o nome".\nRASTREXANDO VÍA TELÉFONO DESDE BERGONDO\nOs técnicos sanitarios advirten que non todo o mundo pode traballar de rastreador, é necesaria unha formación previa. Ao fío disto, quéixanse de que os médicos de familia están a recibir información errónea desde o 'call center', que ao parecer montou a Xunta contratando a algunha empresa de teleoperadores.\n"A Comisión de Atención Primaria da Xunta de Persoal do CHOP tamén faise eco das queixas de profesionais que traballan en Atención Primaria, que están a recibir do ‘Call Center’ información contraditoria e ás veces sen contrastar, e pregúntanse cal é o labor de estes rastreadores cando na maioría dos casos o rastrexo tócalles facelo a eles", sinala o ente nunha nota enviada esta tarde.\nOs traballadores pontevedreses acusan á súa Xerencia de desviar a pelota aos servizos centrais do SERGAS. Servizos aos que Galiciapress pediu información hai varios meses, aínda sen resposta.


Tote King – Lebron – Balea\nMario Vilariño· 2 Febreiro, 2018 ·0\nO regreso de Tote King era bastante necesario para o rap estatal. É, sen dúbida unha das imaxes máis vistosas deste. O seu anterior traballo, 78 (2015), supuxo un pequeño lavado de imaxe do seu horrible (e si, non nos cortamos en calificalo como tal) anterior traballo El Lado Oscuro de Gandhi (2010). Pero todavía non despexara todas as dúbidas ao redor del. De feito, había moitas dúbidas dende o seu cambio de Boa a Sony. En Lebron, o álbum que nos atén, despexa moita desas dúbidas. Polo menos, na primeira parte do albume.\nE falamos de dúas partes porque, se ben todo o álbum mantén unha liña old-school, en gran parte ben traballada, o cambio dende N.T.F, onde Green Valley trae o peor do rap estatal á escena, cun regreso ao reggae innecesario totalmente, a primeira parte supón algo case sen precedentes no rap estatal. Bebendo directamente de aquel que cita no álbum, Kanye West, a primeira parte do álbum resulta un pequeno revival “á española” do que foi no seu momento para o rap estadounidense My Dark Beautiful Twisted Fantasy. Ou, polo menos, ten varias cuestións similares. Lebron na súa primeira parte trátase dun disco no que se revitalizan moitas das cuestións do rap old-school estatal, cunha produción de envexa para todos os artistas que actualmente tentan seguir neste ámbito, e que funciona, namora e entretén sen ningún problema.\nEn xeral, todo o álbum tenta mostrar a un Tote King consciente da súa situación. En ningún momento tenta irse do seu status de “vella gloria” do rap estatal, e fai varias referencias ao seu pasado, á súa situación actual, e ao que lle pode deparar o futuro. Ademais, tenta ser crítico consigo mesmo, destacando os versos de Libera el Estrés “Me indigna alguno que propone el crowdfunding/Y ese público que paga el crowdfunding/Es quién quiere pelea pa’l título y no está ni en el ranking/Y son más malos que mi disco El lado oscuro de Gandhi“, onde, nun arma de dobre fío, tenta criticar aos rapeiros que tanto presumen e carecen da calidade esperada, e ao mesmo tempo é consciente dos seus fallos previos. É bastante valente que alguén da altura de Tote King, recoñecido estatalmente como practicamente ningún, se atreva a rimar algo así sen ningún pudor.\nA segunda parte do álbum, como xa dixemos, peca de demasiado pouco atrevido, volvendo ás cousas que nun pasado funcionaron, pero xa non. As reaccións cara o reggae, xa tan famoso entre o público estatal, volve unha vez máis cando xa non tería sido necesario, dando a peor imaxe que o rap do Estado Español podería imaxinar ver unha vez máis. Isto, á vez, crea unha escena dicotómica, cunhas bases actuais mais cun ritmo vocal desgastado, creando un homúnculo que desexaríamos ter pasado por alto. Excepción a isto é Sube Sube Sube, onde Tote consegue darlle o ritmo máis cercano ao dancehall que traerá o álbum e, sen chegar a ese estilo, consegue dar o momento de baile que o álbum necesita.\nNos primeiros momentos nos que este disco chegou aos nosos oídos queríamos telo incluído entre os nosos discos. Máis, a medida que avanzaban as escoitas, os fallos da segunda parte deste víanse máis visibles, e o que podería ter sido un dos albumes máis completos do rap español quedouse nun, se ben completo e decente, interesante traballo, como moito. Que esperar do futuro de Tote King? Que el mesmo se de conta do que xa non ten lugar, e que cre o traballo que todos esperamos e necesitamos.


Un tren rexistra unha avaría tras chocar contra unhas pedras en Rubiá\nEuropa Press 08 noviembre 2019 13:11 h.\nO convoi procedía de Madrid e dirixíase á Coruña e Vigo\nUn golpe cunhas pedras de grandes dimensións no termo municipal de Rubiá (Ourense) causou unha avaría nun tren que cubría a ruta entre Madrid e Ferrol e que lle impediu continuar a marcha ao provocar un atraso dunhas dúas horas.\nAsí o informou o 112 Galicia, que destacou que ningunha das persoas que viaxaba no tren resultou ferida. Debido á avaría, a pasaxe esperou no apeadeiro da parroquia de Covas a chegada doutra locomotora, para finalizar o traxecto.\nOs feitos sucederon cerca do punto quilométrico 275,300 da liña férrea, en Covas, sobre as 5.35 horas deste venres. Foi o persoal de Renfe quen alertou do ocorrido ao 112 Galicia e indicou, ademais, que, a causa do impacto, o tren podía verter aceite nun río próximo.\nPor iso, por parte do CIAE 112 Galicia solicitouse a intervención da Garda Civil e dos Bombeiros e GES de Valdeorras. Finalmente descartouse a súa intervención ao confirmar Adif que non existía risco de filtración ao río, sinalaron as mesmas fontes.\nFontes de Renfe explicaron a Europa Press que se tratou do tren hotel procedente de Madrid con destino A Coruña e Vigo, con 58 pasaxeiros a bordo que están todos ben. Tras arroiar unhas pedras tivo unhas "dúas horas de atraso" e, unha vez liquidada a incidencia, o tráfico ferroviario circula con normalidade pola zona.


O Concello imporá sancións de ata 3.000 euros por vertidos nas inmediacións do vertedoiro clausurado de Aríns - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nO Concello imporá sancións de ata 3.000 euros por vertidos nas inmediacións do vertedoiro clausurado de Aríns\nJuan de la Fuente.\n14/05/2012 O concelleiro de Recollida do Lixo e Limpeza Viaria, Juan de la Fuente, informou sobre os traballos de limpeza e vixilancia que se están a realizar nas inmediacións do clausurado vertedoiro de Aríns. Segundo indicou, Urbaser concluirá os labores de limpeza a mediados desta semana, e a Policía Local vixía que non se produzan máis depósitos de lixo.\n"Non se pode permitir esta situación e non imos consentir ningún acto incívico máis", apuntou o concelleiro a propósito destes vertidos nas inmediacións do vertedoiro de Aríns, xa clausurado dende hai meses. Por iso, indicou que "a Policía Local ten orde de vixiar día e noite" e anunciou que "se vai pasar das advertencias ás sancións". Neste sentido, recordou que estas serán as máximas, que oscilan entre os 600 e os 3.000 euros.\nEn canto aos labores de limpeza, estanse encargando dos mesmos dúas brigadas de Urbaser, coa previsión de que rematen os traballos durante esta semana. Indicou que "está sendo un traballo moi laborioso, xa que se están separando os vertidos de diverso tipo alí existentes".\nCara o futuro, Juan de la Fuente afirmou que se están a manter negociacións con Urbaser, coa Consellería de Medio Ambiente e co Goberno central co fin de acometer o selado definitivo do vertedoiro de Aríns. O edil cifrou o custo desta actuación entre dous ou tres millóns de euros.


Até sempre Pepe - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoPonteareasAté sempre Pepe\nLuns, 24 de maio de 2021. Hoxe Ponteareas amenceu cuberta por unha néboa de tristura e dor. Na escuridade da noite, a morte venceu ás ganas de vivir.\nImplacábel e inclemente, así é sempre a morte. Pero cando chega antes de tempo e se leva por diante os soños pendentes convértese en cruel e inxusta. Hoxe, ao sentimento de perda que nos devora no máis fondo de nós mesmos, únese, inevitabelmente, a carraxe e rabia por unha morte que nos arrebatou a destempo e sen compaixón a Pepe Represas, o noso amigo e o noso Alcalde por sempre.\nNos últimos meses Pepe impresionounos pola súa coraxe e conmoveunos pola súa enteireza. Día a día, nunha amarga conta atrás, descubrimos admirados que trala súa extraordinaria afabilidade e sinxeleza se agachaba a maior das valentías: a que dá a forza necesaria para enfrontar e plantar cara á morte. Durante semanas combateu contra ela denodadamente da mellor das maneiras posíbeis: repudiándoa e ignorándoa. Até os seus derradeiros días non abandonou os seus proxectos e ilusións, continuou conxugando os seus desexos en tempo futuro, seguíu facendo plans con nós, programándonos reunións e encontros, e acudindo á Casa do Concello empurrado por un ánimo incombustíbel que arrollaba á súa cada vez máis mermada fortaleza física.\nRoberto Mera e Xosé Represas na publicación ‘Bloque Informativo’ de 1999\nAbrumado pola perda e a dor, a nostalxia abrolla e viaxo no tempo buscando as miñas máis vellas lembranzas de Pepe. Nesa procura chego a 1999, cando o século XX tocaba ao seu fin nunha escura Ponteareas que aínda amosaba as súas vergoñas na súa Praza Maior cun obsceno monumento. Baixo o profético titular “Con ideas para o futuro” vexo ao mesmo Pepe valente e xeneroso destes días, dando a cara e comprometido naqueles tempos difícis cun proxecto político e un case imberbe candidato á alcaldía no que poucos acreditaban. E, malia a amargura deste desgarrador momento, gozo sabendo que aquel futuro que augurabamos chegou con Pepe Represas dezaseis anos despois, en 2015, e que aquelas ideas sementadas con agarimo agromaron e botaron vizosas raices da súa man coma Alcalde. El sabíao e con esa satisfacción do deber cumprido deixounos convencido, coma Raúl Alfonsín, de que “os homes pasan, as ideas quedan e transfórmanse en fachos que manteñen viva á política democrática”. Nós manteremos aceso e vivo o lume do facho de honradez, galeguidade e progreso que Pepe nos entregou onte. É o que espera de nós.\nPepe plantoulle cara e a morte non llo perdoou, ensañándose para levalo antes de poder ver esa Ponteareas soñada que era a súa razón de ser. Deixounos coa conciencia de ter sido un servidor público exemplar, marchou coa satisfacción de ter sacado a Ponteareas do pasado dándolle un novo futuro, mais a súa vida apagouse sen poder ver rematados os seus proxectos cos que ansiaba converter Ponteareas nun concello modélico. Pepe non verá xa o seu legado, é certo, pero nós veremos sempre a Pepe en cada un dos lugares nos que deixou a súa imborrábel pegada e a súa memoria sempre nos acompañará o resto dos nosos días. A morte foi vencida.\nAté sempre Pepe.\nO teu amigo, Roberto Mera


Diario Luso-Galaico, - Diario Luso-Galaico - O xornal que mellor une Galicia e Portugal\nO xornal que mellor une Galicia e Portugal desde 2003\nO Grupo ES. Comunicación Profesional inicia un período de renovación de estruturas para adecuarse ás cambiantes necesidades dos novos retos e continuar sendo líder na información, ampliando o seu campo de acción. Desde 2003, as nosas cabeceiras foron líderes en distintos sectores informativos con www.vigometropolitano.com, www.vigogastronomico.com, www.vigosport.com e logo o último www.grupoescomunicaciongalicia.com\nNo seu proceso de renovación, Grupo ES. seguirá apostando decididamente por unha xusta e puntual información e unha decidida vocación divulgadora. Todo tipo de eventos organizados e desenvolvidos por empresas, organismos ou grupos públicos ou privados, terán acubillo no noso Diario.\nGrupo ES. quere, tamén, declarar, xa dende o nome, a súa vontade de servizo aos promotores, usuarios e lectores das dúas bandas do Miño, para o que mudará tamén o nome actual do periódico por outro que faga patente este dualismo.\nAtendendo ás novas características estruturais e organizativas que perseguimos, o periódico Online que nace agora –en novembro de 2019- é Diario LUSO-GALAICO de clara vocación transfronteiriza.\nTeléfono: 0034 696 218 273\nROBERTO LEDO, DIRECTOR DE DL-G\nRoberto Ledo Garrido, nado en Vigo o 2 de agosto de 1960,leva case 20 anos como salvaterrense de adopción onde exerce a súa profesión de xornalista. Antes foi profesor de Formación Profesional tras diplomarse en Profesor de Educación Xeral Básica en 1984.Tras 6 anos de ensino, namorouse do xornalismo e comezou a traballar no xornal Faro de Vigo. Nos anos 90 residiu en Santiago de Compostela e traballou primeiro como redactor nunha produtora audiovisual de La Región e á vez colaborou coa Axencia Galega de Noticias. En 1991-92 foi redactor de local en Santiago de Compostela no Ideal Gallego.\nRoberto Ledo, director de DL-G.\nA continuación desenvolveu a súa profesión como consultor de comunicación da Escola Galega de Administración Pública, EGAP, da Xunta de Galicia. Desde 1993 ata o 2000 exerceu como director de comunicación na Secretaría Xeral de Desenvolvemento Comarcal da Xunta de Galicia. Alí impulsou desde case o seu nacemento o Plan Comarcal de Galicia a través da empresa pública Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galicia. Á vez foi colaborador de El Correo Gallego e O Correo Galego así como a revista económica ECO.\nLicenciouse en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela en 1998.\nNo ano 2000 instalouse en Salvaterra de Miño, sendo director da publicación on line riadevigo.com. A continuación foi redactor de Atlántico Diario e La Voz de Galicia. Despois crea una empresa de Comunicación para os municipios de Salvaterra, Salceda de Caselas e As Neves co fin de dar a coñecer a actividade municipal. No En 2003, crea un dos primeiros xornais dixitais de Galicia, Vigometropolitano.com. Despois poría en marcha vigogastronomico.com e y vigosport.com. Á A vez colabora 2 anos coa Guía Gastronómica de Radio Vigo e, coa experiencia radiofónica adquirida, crea o seu propio programa de gastronomía en Onda Cero, Gastronomía na Onda.\nEn 2009, funda Grupo ES. cun xornal que reúne a temática dos tres anteriores pero dirixíndose ao mundo empresarial nacional e internacional, grupoescomunicacion.com. Na actualidade, froito do seu coñecemento e boa acollida no país irmán, Portugal, volve crear unha nova cabeceira, Diario Luso-Galaico, xornal que vai ser un punto informativo transfronteirizo que una Galicia con Portugal ofrecendo información de ambos os lados do Miño.\nNa actualidade, Roberto está moi preocupado pola Nutrición así como en axudar a que outras persoas teñan un estilo de vida saudable. Esta formación permite consideralo un xornalista especializado en temas de benestar, ejerciendo como entrenador de personas que quieren mejorar su alimentación y su estilo de vida.


A PDMM ante as mocións e declaracións de rexeitamento eólico nos concellos do Morrazo – Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo\nNas últimas semanas sucedéronse nos distintos concellos da comarca do Morrazo o debate e propostas de mocións en contra os proxectos de parques eólicos que se pretenden instalar nos montes do Morrazo.\nNo caso do concello de Bueu algún medio de comunicación chegou a publicar que a moción que se debateu e ao final se aprobou o pasado 19 de xaneiro por parte da corporación municipal foi a instancia da Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo (PDMM), cando na realidade esta plataforma non está a promover ningunha iniciativa deste tipo. A moción foi presentada polo BNG que goberna nesa vila baixo o encabezamento “en defensa dos montes do Morrazo”, cuestión que puido causar a confusión.\nCon respecto ao texto e ao debate desta moción presentada e aprobada, desde a PDMM podemos estar de acordo e coincidir en determinadas cuestións das que se fala pero noutras non, polo que queremos facer as seguintes consideracións:\nNa Galiza, despois de case tres décadas, o debate sobre as enerxías renovables, e no caso da eólica, segue a xirar, como sucedeu nesta moción, ao redor do modelo único e industrial de parques eólicos. Un modelo a todas luces insustentable desde hai tempo na Galiza tanto pola cantidade de aeroxeradores como polo modo de implantación dos parques desenvolvidos. Os ao redor de 150 parques eólicos e máis de 4.000 aeroxeradores xunto cos viais de acceso, as liñas de evacuación e subestacións eléctricas que se construíron desde mediados dos noventa do século pasado ata a actualidade demostraron ter un enorme impacto ambiental, social e económico, onde os perxuízos superaron amplamente os beneficios.\nO debate está agora a xirar ao redor do número de aeroxeradores e do tamaño que se proxectan en cada parque para describilo en función deste como un desastre. Está claro que cantos máis aeroxeradores se instalen maior impacto terá no medio o parque eólico, pero aínda que se instalase un só aeroxerador -cada vez meirandes con iso de non afectar tanto en superficie- o impacto deste sería tamén enorme tanto para a paisaxe como para o medio e a veciñanza. Polo que non ten xustificación o lema “eólicos si pero non deste xeito” que mesmo se chegou a escoitar no debate desta moción por parte de quen posteriormente votou a favor da mesma.\nUnha cousa son as enerxías renovables como recurso -a eólica- para producir electricidade e outra é o modelo de explotación -os eólicos- a grande escala para xerar beneficios a grandes empresas privadas a costa da afección, mesmo irreversible do medio, dos recursos e do acceso a estes por parte da veciñanza.\nA realidade é que Galiza na actualidade produce ao redor do dobre da enerxía da que precisa como demanda. Máis do 80% procede de enerxías renovables e preto da metade expórtase a outros territorios do Estado. Por outra banda a cota de enerxías renovables que lle corresponde a cada territorio a nivel europeo ata o ano 2030 xa está cuberta con máis do 32% no territorio galego. Xa que logo, cómpre paralizar xa todos os proxectos e parques eólicos que se están a levar a cabo ou tramitar nestes momentos.\nPolo tanto non cómpre xa debater sobre o modelo de implantación de parques eólicos, tarefa xa estéril, senón que cómpre rexeitar de xeito contundente, sen partidismos, localismos nin ambigüidades, calquera novo proxecto de parque eólico e botar abaixo na súa totalidade a planificación eólica existente na actualidade no territorio galego, nomeadamente o Plan Sectorial Eólico de Galiza. Un plan que, á parte de obsoleto, non ten a suficiente cobertura xurídica e carece das legais e correspondentes avaliacións de impacto no seu conxunto.\nEn consecuencia, no Morrazo, ademais de rexeitar calquera proxecto futuro de parque eólico, cómpre botar abaixo a Área de Desenvolvemento Eólica (ADE), incluída dentro do citado Plan Sectorial Eólico de Galiza, que nas súas 4.300 has. de terreo a desenvolver, no seu momento, a inicios da década pasada, deu sustento ao finalmente desestimado parque eólico de Pedras Negras. No futuro podería dar acollida a calquera outro proxecto de parque eólico, como o que se está a xestar pola empresa ACS nos montes de Ardán, Cela e Ermelo, entre os concellos de Marín e Bueu ou os dous fraccionados presentados no concello de Moaña pola empresa Aratel.\nO rexeitamento á dita Área de Desenvolvemento Eólica do Morrazo non aparece citada na moción presentada e aprobada cos votos a favor de BNG, PSOE e ACB no concello de Bueu, e representa a proba de que esa moción non ten consistencia e no fondo non está en contra dos parques eólicos no futuro nos nosos montes, senón demagoxicamente contra os parques eólicos que se están a proxectar na actualidade co goberno autonómico do PP, aproveitándose do malestar e oposición social aos distintos proxectos de parques eólicos que se están a xestar na nosa comarca. Unha proba feacente témola cando no punto cuarto da dita moción aprobada se insta a Xunta de Galiza a que por rango de lei “se establezan as medidas para a autorización de novos parques que se vinculen a proxectos industriais que xeren riqueza e emprego no país”.\nE esta parece que vai ser a tónica imperante nas mocións dos restantes concellos polos partidos políticos que forman parte das distintas corporacións municipais no Morrazo. Xa que logo, todos os partidos políticos, en maior ou menor medida, coinciden en claudicar ante a presión empresarial do sector e da industria en xeral, en especial cando lles toca gobernar e desde máis arriba. Basta non só con observar a xestión actual do PP na Consellaría de Industria, senón a anterior do BNG cando no bipartito co PSOE creou un concurso eólico a maiores do proxectado na época do goberno do PP de Manuel Fraga. Pódese comprobar tamén coa xestión actual do PSOE a través do Ministerio para la Transición Ecológica y el Reto Demográfico do goberno estatal con UP con proxectos de parques eólicos de maiores extensións e potencia que afectan tamén o territorio galego.\nMalia os evidentes síntomas do cambio climático e as súas negativas consecuencias, ningún dos partidos políticos que nos representan parece apostar de xeito claro e efectivo por alternativas verdadeiramente viables como son as do decrecemento, a redución do consumo, a autosuficiencia enerxética con enerxías renovables a pequena escala, a reciclaxe e reutilización dos residuos e o transporte público e colectivo. Seguen apostando por un modelo desenvolvementista e industrial totalmente insustentable, disfrazado agora baixo a etiqueta de “transición enerxética ou verde”, que está a consumir case dúas veces os recursos que o planeta nos pode dar e a causar a sexta extinción masiva da súa biodiversidade.\nA lexislación existente en materia de medio e de procedemento administrativo para cumprir coa tramitación dos proxectos dos parques eólicos que tanto lle gusta xustificar ao PP, é unha trampa xa que se basea na desprotección ambiental dunha maioría do territorio, na da propia propiedade ante a declaración de utilidade pública dos terreos afectados, e na simplificación da información pública en favor das empresas solicitantes dos proxectos, promovido a través de varias leis polo goberno autonómico nos últimos anos.\nA proposta así mesmo do PP de Bueu da creación dunha mesa de traballo en base a que hai unha parte da poboación que está a favor e outra en contra dos parques eólicos é realizada de forma totalmente interesada en favor dos lobbies empresariais do sector enerxético e da construción e chega tarde, fóra de contexto e de lugar, xa que esta tiña que terse producido hai dúas décadas nas áreas con maior potencial eólico -Mariña luguesa, Costa da Morte e Dorsal galega- onde ao final, baixo a imposición institucional e a golpe de talonario, se cubriron e sacrificaron con parques eólicos extensas partes do territorio cun grande valor ambiental, cultural e socioeconómico, parte delas dentro da Rede Natura.\nPor outra banda rexeitamos o descaro e desvergoña con que a Xunta de Galiza do PP estivo a proceder recentemente coa información pública dos parques eólicos dos Cotos, nos concellos de Cerdedo-Cotobade e Ponte Caldelas, e Merendón, na serra da Groba, nos concellos de Oia e O Rosal, en pleno Nadal. Unha mostra de como pode proceder en calquera momento con proxectos de parques eólicos no Morrazo, declarándoos simplemente de interese “económico”, evitando así a moratoria de ano e medio que a propia Xunta aprobou a finais do ano pasado.\nPara a PDMM polo tanto só queda seguir coa mobilización social e que esta vaia moito máis alá da propiedade privada e comunal dos terreos afectados, para frear definitivamente calquera proxecto de parque eólico e a ADE do Morrazo, xa que ao final, dentro dunha península e cos núcleos de poboación preto dos montes, somos todos e todas afectados.\nFotografías de áreas naturais afectadas polos distintos parques eólicos que se están a xestar no Morrazo entre as rías de Vigo e Pontevedra.


Con máis de dúas décadas dedicadas a documentar o espolio que supuxo a doazón do pazo de Meirás, no concello de Sada, ao xeneralísimo, o investigador Carlos Babío recibe a sentenza que obriga a familia Franco a devolver a propiedade ao Estado español como un éxito da sociedade civil galega.\nCarlos Babío en Meirás.\nA. Barbadillo 21:11 do 3 de setembro de 2020\nQue valoración fai da resolución xudicial?\nÉ unha sentenza histórica, porque é primeira vez que o Estado español en sede xudicial ten en consideración o contexto no que se dan determinados feitos históricos, neste caso abusos do franquismo, a corrupción dun réxime. Non esquezamos que o franquismo foi unha ditadura, un réxime totalitario inicialmente asentado no fascismo, e eses réximes funcionan na medida en que son corruptos e exercen a represión contra a cidadanía.\nQue cambia nesta sentenza?\nOs tribunais de xustiza tiñan como maneira de funcionar o recoñecemento do franquismo como un período normal, asimilábel a unha democracia, mesmo o golpe de Estado do 36. Esta sentenza vén facer un relato histórico alternativo ao que nos deixou o franquismo, cambia o relato e reconstrúe o que realmente pasou en Meirás, recoñecendo os abusos e a autoproclamación dun xefe de Estado e ese mal chamado agasallo a Francisco Franco, que non existiu, porque o que se lle entrega, froito da corrupción e da represión exercida polas Autoridades sublevadas coruñesas, é unha doazón dun ben á xefatura do Estado. Ademais, a sentenza recoñece algo que viñamos dicindo desde hai moito tempo, a través de toda a reconstrución documental, que é que ese pazo funcionou a todos os efectos como unha residencia oficial de verán do xefe do Estado, da mesma maneira que funcionaba o pazo do Pardo como residencia de inverno. O Estado pagaba o todo, sufragábanse igual. A diferenza é que O Pardo é un ben de dominio público. Meirás, desde onte, está máis perto de selo.\nA Avogacía do Estado apóiase na súa investigación e documentación e a propia sentenza recoñece as reivindicacións sociais contra a posesión por parte dos Franco. Cal é o papel da sociedade civil na recuperación do pazo de Meirás?\nA sociedade civil galega é a verdadeira protagonista. É quen consegue reverter ao patrimonio público este ben. A sentenza non tería sido posíbel sen a reivindicación social, xa desde a morte do ditador en 1975. E é fundamental a memoria que persistía sobre o abuso que supuxo a adquisición e entrega ao ditador e o seu uso. Se non existise memoria non habería movementos sociais que o reivindicasen. Hai que agradecer a memoria que nos transmitiron os nosos avós, que miraron de fronte represión, miraron aos ollos ao odio, á barbarie e ao terror. Á nosa xeración tocoulle rachar coa impunidade que representaban esas nove hectáreas. Esa reclamación social e a recuperación documental que se fixo levou tamén, nun momento determinado, a que existise unanimidade social e mesmo política. En poucas ocasión vimos unha unanimidade como a que logrou nos últimos anos arredor do pazo de Meirás; en entes como a Deputación da Coruña, impulsora dos primeiros informes histórico xurídicos da man de Goretti Sanmartín, e co traballo intenso e comprometido do BNG [Babío foi concelleiro por esta formación en Sada]. Non esquezamos que aínda hoxe a familia Franco pide nos tribunais centos de anos de cadea por un acto reivindicativo da devolución da propiedade… Esta sentenza dános a razón a todas e a todos.\nVostede mesmo enfróntase a litixios iniciados polos Franco.\nXa é unha irregularidade en si que un teña que sentar no banco dos acusados por supostas inxurias a un ditador, e moito máis cando hai unha primeira sentenza, a instancias dun poder público, baseada nos estudos que realizamos Manuel Pérez Lorenzo e mais eu que nos dá a razón no noso relato. Se xa era inaudito antes, agora non sei nin que cualificativo empregar.\nCal debería ser a función do pazo, unha vez se restitúa ao patrimonio público?\nA demanda está formulada pola Administración Xeral do Estado, á que a Xustiza entregará o ben. Creo que o primeiro paso debería ser que esa Administración o devolva ao seu lexítimo propietario, que son os galegos e as galegas, a Administración autonómica. A partir de aí, o pazo é moi grande, nove hectáreas de terreo, varias edificacións á parte das torres, e hai lugar para múltiples contidos, pero, en primeiro lugar, ten que haber un espazo reservado á memoria democrática e ao recoñecemento das vítimas da represión. Sendo obrade Emilia Pardo Bazán, podería ter tamén un espazo reservado, e usos municipais ligados ao Concello de Sada, como de desenvolvemento turístico, ou ser sede para a futura gobernanza da área metropolitana da Coruña, como propuxo sendo alcalde Abel López Soto. Mesmo a Unesco chegou a falar dun espazo para a paz e a concordia.\nUn recoñecemento ás vítimas do franquismo\n"Existen moitas maneiras de reprimir e unha democracia que mantén en silencio a memoria das persoas reprime novamente a quen xa sufriu a represión no contexto dun réxime fascista", sinala o historiador cando se lle pregunta polo que representa, a nivel persoal, a resolución da maxistrada Marta Canales. Para el, o ditame supón "un recoñecemento das vítimas, non tanto a nivel persoal como colectivo".\n"Foi o que primeiro se me veu á mente, recuperar o nome destas persoas, recoñecelas e dignificalas. Na obra Meirás: un pazo, un caudillo, un espolio –publicada xunto co historiador Manuel Pérez Lorenzo– dedicamos bastantes páxinas a recompilar memorias sobre procesos represivos contra persoal, como foi o caso da miña avoa e outros, e na sentenza queda recollido ese recoñecemento".\nfranquismo memoria histórica Pazo de Meirás carlos babío Sada\nCarlos Babío: "Sen memoria, non habería movementos sociais que puidesen reivindicar...\nArroxo presenta a peonalización da contorna da Muralla de Lugo\nEn agosto choveu un 390% máis do que é normal nesa época do ano


mitos e ritos – O Colado do Vento\nCategoría: mitos e ritos\na anunciación de María nas pinturas da igrexa de Proendos\nPosted on 02/11/2010 14/03/2016 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑOLeave a comment\nRepresentación da Anunciación de María.\nPresbiterio de Santa María de Proendos (Sober), pinturas murais ao fresco do s. XVI.\nfestas da Inmaculada en Chantada\nPosted on 04/06/2010 14/03/2016 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑOTags ChantadaLeave a comment\nFestas da Inmaculada Concepción.\nChantada, primeiro terzo do s. XX.\ncoa foto da voda da filla\nPosted on 30/04/2010 02/01/2017 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑOLeave a comment\nCoa foto da voda da filla.\nOuteiro, Bolmente (Sober). Ano 1982.\nprimeiras comuñóns nos anos 60\nPosted on 22/04/2010 02/01/2017 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑOLeave a comment\nSanta Mariña do Monte (Monforte).\nLucía Fidalgo: bruxa de Anllo, Sober, condenada pola Inquisición\nPosted on 21/04/2010 02/01/2017 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑOLeave a comment\n* Texto tomado de: http://www.culturagalega.org/album\nPerante o xuíz segrar, Lucía Fidalgo, asustada, contou toda a súa vida e como a súa nai a vendera de pequena ao demo. Ameazada coa fogueira, confesou que lle botara o mal de ollo aos leitóns e ofrecíase a desfacer o meigallo se a deixaban libre. Quedou en liberdade pero en 1646, durante a visita a Lugo do inquisidor Ozores de Sotomayor, foi denunciada de novo. Tiña 26 anos e o seu grao de pobreza era tal que o tribunal de Santiago decidiu non abrir información sobre a denunciada. O mesmo aconteceu ao ano seguinte, durante a visita do inquisidor Juan Rojo, sen que o tribunal de Santiago vise ningunha razón para procesar a esta pobre prostituta. Por fin, cando Lucía tiña trinta anos, prosperou unha denuncia contra ela e o seu nome rexistrouse o día 1 de maio de 1650 no libro de entradas dos cárceres secretos do Santo Oficio en Santiago. Sometida a tormento, foi tal a cantidade de desatinos que chegou a confesar que mesmo os propios xuíces inquisidores “suspendieron la monición, creyendo que estaba sin juicio… porque no decía cosa con cosa”.\nas bruxas: posíbel interpretación e exemplos no sur lucense\nPosted on 21/04/2010 03/01/2017 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑO1 Comment\nBruxa é, quizais, xunto con puta, un dos calificativos despectivos máis comúns que a sociedade patriarcal reservou ás mulleres que saían do rol para elas establecido.\nCómpre, en primeiro lugar, distinguir, como sinala Mariño Ferro, entre as meigas menciñeiras, curandeiras ou sanadoras, e as meigas ou bruxas voadoras, representantes do Mal, compañeiras do Demo. Das primeiras, en Lemos temos o exemplo da meiga de Torbeo, Filomena Arias, que viviu entre 1870 e 1938 (máis información aquí). As sanadoras curan grazas aos coñecementos de herbolaria e mediante a suxestión, de xeito que este tipo de medicina non é incompatíbel coa académica. Como di Mariño Ferro, curandeiros e curandeiras tratan, sobre todo, enfermidades psíquicas e psicosomáticas co cal non son “sustitutos do médico, senón do psicólogo e do psiquiatra”.\nSobre as bruxas voadoras: como son no imaxinario popular galego?\n– Chégase a bruxa por herdanza de outra, que lle traspasa á nova a vasoira máxica ou o cacharro de gardar o cacho [untura de graxa de porco, po de rabo de lagartixa, ósos de defunto e unto de sapo que se aplican as bruxas para poder voar], mediante pacto directo co Demo ou por sinal de nacemento, caso no que a muller ha de ser sétima ou novena filla da mesma nai sen varón interposto, non debe ter defectos físicos nin ser amadriñada pola irmá maior co nome de María.\n– As bruxas saen voando a media noite ao aquelarre [tamén coñecido como “parlamento de meigas” ou “noite de bruxas”], xuntanzas co Demo, xeralmente en sábado, nas que se aconsellan con el, celebran a “media misa”, festexan, acopian útiles máxicos, bícanlle o cu ao Demo e, unha vez por ano, fan reparto de moscas. Para voar ata o lugar do aquelarre úntanse co cacho e recitan a letanía “Por ribas das silveiras e por baixo das carballeiras”. Na zona de Chantada dise que o monte Faro era un lugar de xuntanza das bruxas.\n– Fan o mal por natureza, ben contra os campos e animais, ben contra os humanos, nos que provocan enfermidades de moi diversos tipos meténdolles o Mal no corpo a través dunha comida (mal de bocado), por contacto (mal de contacto), polo alento (mal de alento) ou ben mirándoos (mal de ollo). A curación deste mal esixe expulsalo, exconxuralo, o que fai o curandeiro mediante ensalmos, invocando o poder de Deus.\n– Hai procedementos para descubrir ás bruxas, coma deixar na igrexa o misal aberto pola folla de Santos, impedindo saír do templo ás que son bruxas, queimar o animal morto polas súas malas artes, caso no que a meiga acode a pedir perdón, pois sinte o lume no seu corpo, ou cravar un cravo na sombra da sospeitosa, que se é bruxa non se poderá mover. Tamén hai remedios para protexerse do mal de ollo, coma o allo, a ruda, as figas… Os métodos máis comúns para espantar ás bruxas son levar obxectos bendecidos é trazar no chan un círculo cunha cruz, meterse nel e dicir “Meigas fóra”; mais isto é só imprescindíbel no caso das mulleres xa que aos homes lles chega con sacar a camisa por fóra do pantalón para evitar o seu mal.\n– As bruxas poden transformarse en animais para facer o mal. No sur de Lugo temos localizados tres exemplos destas metamorfoses.\nCRENZAS – Bruxas no sur de Lugo\nEn Viloudriz, parroquia de Refoxo, Sober, a un veciño aparecéuselle a bruxa do lugar en forma de araña unha noite. El tirou o becho ao lume e ao día seguinte díxolle a bruxa:\n– ¡Case me queimas!\nRisco conta que en Sober unha bruxa fixo que a un veciño lle morrese un porco. O paisano decidiu queimalo e, mentras ardía, a feiticeira apareceu implorando perdón e que retirase o corpo do animal das chamas para non morrer ela queimada.\nNa Pobra do Brollón un home viu unha pita enriba dunha meda de pan. Tiroulle unha pedra e acertoulle nun ollo. Cando voltou á casa, á hora do xantar, a súa muller, torta, díxolle:\n– Foi da pedra que me tiraches.\nA asociación das bruxas co culto ao Demo e a súa persecución é un fenómeno do final da Idade Media e da chamada Idade Moderna que se consolida no século XV coa publicación en 1486 do Malleus Maleficarum (martelo de bruxas). Ata ese momento os saberes sobre herbas e os coñecementos xinecolóxicos que atesouraban as mulleres foran ben considerados mais co establecemento da medicina académica en Occidente, sempre desempregada por homes, atribuirase ao saber das mulleres o carácter de supertición fronte ao carácter científico da medicina oficial, algo que se acentúa co Racionalismo no século XVII. Precisamente, cara 1600 prodúcese un recrudecemento das persecucións de bruxas. Nesta “caza de bruxas”, que non remite ata o século XVIII, calcúlase que foron procesadas en Europa 200.000 persoas e axusticiadas unhas 100.000 [segundo Anne Barstow], a maioría mulleres, mais tamén hai casos de bruxos, cifras que, con ser importantes nunha poboación calculada en cen millóns de habitantes, ocultan a verdadeira dimensión da crenza nas bruxas, pois calquera persoa podía ser sospeitosa.\nAs acusacións de bruxería agochan frecuentemente envexas e son un instrumento para apropiarse de bens materiais das procesadas, coma no caso de María Soliña, viuva de Cangas acusada de bruxería á que lle foron confiscados os seus bens polo Santo Oficio entre 1621 e 1622, vítima da “caza de bruxas” desatada na vila despois do ataque turco de 1617 por parte da nobreza coa intención de recuperarse do descenso das súas rendas. Serve o exemplo galego para comprender a intención económica que subxace sobre a maioría dos procesos inquisitoriais en Europa, non sen desbotar outras causas, coma a interpretación psicolóxica de Lucy Meir, quen sinala que as crenzas de bruxería florecen en sociedades con escaso coñecemento médico, pois o mal de ollo explica o porqué unhas persoas enferman gravemente e non outras*, así coma a causalidade de catástrofes naturais ou episodios de peste.\nFontes e bibliografía\n– Testemuños orais.\n– MARIÑO FERRO, X. R.; Antropoloxía de Galicia. Xerais, 2000.\n– R. CUBA, X.; REIGOSA, A.; MIRANDA, X.; Diccionario dos seres míticos galegos. Xerais, 2006.\n– GRUPO O TRÍCOLE; Un pouquiño de tradición oral do Concello de Sober. 2002.\n– J. LÓPEZ, ROBERTO; “Iglesias y religiosidad en el siglo del Barroco”. En: FLORISTÁN & ALII; Historia Moderna Universal. Ed. Ariel, 2002.\n* CHAO REGO, X; A muller, que cale! Raíces do antifeminismo. TreCtres, 2004.\npoder curativo da fervenza de Xullán\nPosted on 20/04/2010 Categories mitos e ritos2 Comments\nFervenza de Xullán.\nContan que a fervenza de Xullán, no río Mao ao seu paso pola parroquia de Tuimil (Bóveda), tén propiedades curativas para as mulleres, quenes con mollarse naquela auga quedaban curadas de chagas e feridas.\nPosted on 19/04/2010 01/01/2017 Categories mitos e ritos, MULLERES DE SIL E MIÑO3 Comments\nAlgunhas lendas de mouras no sur lucense:\n* A Pena dos mouros de Remesar, Bóveda (aquí).\n* A moura de Abuíme, O Saviñao (aquí).\n* A moura da Adega da Portela, Vilar de Ortelle, Pantón (aquí).\n* O buraco da Moura de Ferrón, Bolmente, Sober (aquí).\n* Texto: colaboración de Alfonso Campos.\nDescarga a imaxe co texto aquí.\nA montaxe está feita a partir dunha foto de Grace Kelly (ver aquí).\na nai do demo e Chantada\nPosted on 18/04/2010 Categories mitos e ritos3 Comments\nO demo andaba de viaxe por Galicia e levaba con el a súa nai. A señora cansou e pediulle ao fillo que a levara ás costas. Pero ela estaba moi gorda e pesáballe moito. Cando chegaron a onde está agora Chantada, o demo tirou a nai ao chan e díxolle:\n—Aí quedas chantada!\nPor iso lle puxeron ese nome a Chantada.\n* Tomado de: www.galiciaencantada.com\no reflexo abortivo do rosetón de Santo Estevo\nPosted on 16/04/2010 Categories mitos e ritos1 Comment\nRosetón da igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño.\nSanto Estevo (O Saviñao).\nA xoia románica do Miño, o mosteiro de Santo Estevo, de finais do século XII, conta cun impresionate rosetón na fachada do que a lenda di que os seus cristais eran rotos a pedradas polas xentes do lugar, xa que se cría que o reflexo do sol poñente sobre estes facía abortar ás mulleres ás que alcanzaba, coma as da outra beira do río.


Mobilizacións contra ataque a Siria | Esquerda unida\n6 Setembro, 2013 victor Movementos e Dereitos Sociais\nEsquerda Unida apoia as mobilizacións convocadas pola Coordinadora Galega pola Paz, da que forma parte xunto con outras organizacións e colectivos sociais, para manifestar a repulsa en contra dunha intervención militar en Siria. Unha vez máis a historia vólvese a repetir agora toca o pobo sirio. Os Estados Unidos xunto cos seus aliados da OTAN pretenden no nome da paz e do rescate da poboación siria, iniciar outra guerra de exterminio da que manifestamos enerxicamente a nosa repulsa.\nA executiva nacional de Esquerda Unida manifesta que é obriga e necesidade que o tratamento de confictos se resolva mediante o diálogo e non co enfrontamento. As guerras previas orquestadas baixo a bandeira da paz remataron con países nos que lonxe de existir a democracia, existe a inestabilidade e a inseguridade e milleiros de vítimas e desprazados, exemplo delo é Irak.\nYolanda Díaz, vicevoceira parlamentaria e coordinadora de Esquerda Unida manifesta que “é necesario artellar unha resposta conxunta e radical contra a guerra e contra aqueles que a defenden en nome da liberdade”.\nPor iso, Esquerda Unida fai un chamamento á participación da cidadanía nas mobilizacións convocadas pola Coordinadora Galega pola Paz contra a intervención imperialista no pobo sirio:\n– Martes, día 10, ás 20:30 horas, en tódalas cidades e vilas posibles, diante dos concellos, agás en Vigo, que será diante do Consulado francés (Camelias 56) e en Coruña que será diante do Consulado norteamericano.\nNo caso de producirse a agresión militar norteamericana sobre o pobo sirio, ó día seguinte no caso de ser pola noite, ás 20:30 horas, de novo, concentracións nos lugares sinalados no punto anterio\nAGE con Galiza mellor sen touradas\nXuntanza con UGT\nRexeitamento acción militar en Siria


Gadgets útiles para o coche | Consumer\nGadgets útiles para o coche\nAs últimas novidades en dispositivos de lecer e navegación GPS para coches\nPor Antonio Delgado 15 de Maio de 2012\nO navegadores GPS e o reprodutoresDVD son dous dos aparellos máis utilizados nos automóbiles. Con todo,nos últimos anos, este tipo de dispositivos incorporaron novas funcións e servizos, nunha loita por converterseno centro do entretemento dos vehículos a motore, á vez, evitar que os móbiles e as tabletas con conectividade3G substitúanos. Neste artigo detállanse algunhasdas novidades máis interesantes.\nSerie Energy System\nO fabricante español Energy Systemconta cun novo modelo de DVD portátil con pantalla táctil quetamén incorpora máis de oitenta videoxogos preparados para xogarmediante un mando inalámbrico. EnergyMobile 9 Wireless Game ten unha pantalla TFT-LCD de novepolgadas cunha resolución de 640 x 234 píxeles, altofalantes de douswatts, auriculares e lector DVD. Tamén permite acceder acontidos multimedia almacenados en cartóns SD de ata 16gigabytes e discos duros USB. A duración da batería é de treshoras, aínda que se pode utilizar mediante un adaptador de correnteexterna ou un adaptador conectado ao encendedor do coche. O prezoestimado é de 139 euros.\nO dispositivos GPS e DVD incorporaron novas funcións e servizos para evitar que os móbiles e as tabletas con conectividade 3G substitúanos\nPara usuarios que necesiten unha dobrepantalla onde reproducir contidos en DVD, este mesmo fabricantedispón do modelo EnergyMobile 472 Dual Screen, que posúe dúas pantallas de setepolgadas que permiten visionar o mesmo vídeo ou imaxe de formasimultánea. Inclúe un kit de montaxe con asas. Está valorado en 139 euros.\nNovidades de Garmin\nGarmin, unha dasprincipais empresas desenvolvedoras de navegadores e GPS para coches, apunta como unha das súas novidades deste ano o modeloGarminnüvi 2585TV. Este GPS está orientado tanto paraasistir na navegación como para ser o centro de entretemento.Incorpora o sistema de navegación Guidance 2, que visualiza oscarrís, cruces e saídas mediante fotos reais, así como unsistema denominado HD Traffic para evitar atascos de tráfico.\nTamén conta cunha pantalla decinco polgadas cunha resolución de 480 x 272 píxeles,sintonizador de TDT con función de gravación e reprodución encartóns SD, audio MP3, Bluetooth para mans libres e saída de audioe vídeo. A duración da batería é de dúas horas, aínda que inclúediferentes conectores para o seu recarga dentro e fóra do vehículo.O prezo estimado é de 299 euros.\nUn dos produtos máis interesantesda compañía Parrot é o ParrotAsteroid, un autorradio con aplicacións e mapas incorporados.Este modelo, dispoñible desde hai un ano en España, está pensadocomo un centro de xestión do entretemento multimedia e anavegación GPS e por Internet no vehículo. Para iso conta cunhapantalla de 3,2 polgadas a cor e está gobernado polo sistemaoperativo Android, con acceso a diferentes aplicacións web.\nTamén incorpora un sistema derecoñecemento de voz, mans libres mediante conectividade Bluetooth eun dobre micrófono externo de pinza. Inclúe, ademais, diferentesconectores tanto para reprodutores multimedia, tipo iPod ou iPhone,como para cartóns SD, ademais dunha chave USB que ten unmódulo GPS e un modem USB 3G opcional. O seu valor é de 299euros.\nTomTom e Pioneer\nTomTom, especialista ennavegadores GPS para coches e motocicletas, conta co modelo GoLive 1000 nas súas versións con mapas preparados para todo omundo, Europa e España. Entre as súas características destaca unhapantalla táctil de 4.3 polgadas, información do tráfico medianteo sistema HD Traffic, procuras de tendas, negocios, hoteis erestaurantes en Trip Advisor, Expedia e Google. Tamén inclúe unhafunción para compartir destinos e información da horaaproximada de chegada mediante Twitter. O prezo do modelo paraEspaña é de 250 euros.\nPola súa banda, o fabricante Pioneerdispón do modelo AVH-8400BT,un reprodutor multimedia de dobre ranura con pantalla táctil desete polgadas e diferentes tipos de conectores, como Bluetooth parachamadas con mans libres, cartón SD e dous entradas USB, o quepermite conectar reprodutores portátiles e smartphones, como oiPod e o iPhone, para acceder ás súas coleccións de música. En lestesentido, conta cunha función denominada “Modo App Avanzado”para usar as aplicacións do iPhone na pantalla do dispositivo.De forma opcional pode adquirirse o módulo GPS AVIC-F220 con mapasde toda Europa. O prezo recomendado deste reprodutor é de 649euros.\nO coche conectado\nUnha das liñas de traballo de fabricantesde coches e desenvolvedores tecnolóxicos é a de incorporarunha consola que permita controlar o vehículo, así comoacceder a Internet. Este concepto, coñecido como “coche conectado”, nonsó está orientado a mostrar información en tempo real sobre oestado do tráfico, senón tamén a interactuar con outros vehículosda contorna para previr accidentes, enviar información sobre oestado do motor e outros parámetros aos centros de asistencia, ademais de estar preparado para recibir alertas e avisos que melloren aseguridade na condución.\nDe momento, algúns modelos de altagama de Audi, BMW, Lamborghini e Tesla, entre outros, integranprocesadores NVidia Tegra 3, o que lles permite dotar de novasfuncións e servizos en liña a estes vehículos. TeslaModel S, presentado na pasada feira de tecnoloxía CES dasVeigas, inclúe un procesador NVidia Tegra 3 xunto con dúas pantallasLCD de doce e 17 polgadas respectivamente, onde se mostra toda ainformación relacionada co vehículo.\nA pantalla de doce polgadas estáinstalada no espazo habitual do conta quilómetros, mentres quea de 17 vai no espazo do cadro de mandos onde adoitan incluírse oscontrois de climatizador, o GPS e a radio. Esta pantalla táctilpermite realizar diferentes funcións, desde o control do climainterior do vehículo ao centro de entretemento, a navegaciónweb ou o acceso ao GPS con mapas en tres dimensións.\nautomóbiles gps-gl Internet-gl motor-gl tecnoloxía\nPor David G. Bolaños\n6 aplicacións para editar vídeos en liña gratis\nFotografía, orientación e comunicacións: o último para levar ao monte\nComunicacións e lecer nunha casa domótica\nNovas tecnoloxías Vídeo\nElixir unha webcam\nSistema de localización de móbiles


Como se relacionan as depresións e a perda auditiva\nComo se relacionan as depresións ca perda auditiva?\n16/08/2021 · Social\nComunicarse cos demais e co entorno é unha das necesidades básicas do ser humano. Pensa nesas ocasións puntuais nas que non es capaz de comunicarte por non compartir idioma, por existir un ruído de fondo extremadamente alto ou por moitos outros motivos. É frustrante, verdade? Pois imaxínate que padeces problemas auditivos sen tratar e que isto se volve unha constante.\nPor iso hai moitos estudos que confirman unha relación moi estreita entre a perda auditiva e os episodios de depresións ou certos tipos de demencia. Esta falta de comunicación e este illamento aféctanlle de maneira moi negativa ó estado de ánimo e isto debilita o benestar da persoa consigo mesma e co entorno.\nAs sensacións máis comúns se padecemos unha perda auditiva e non a tratamos\nA continuación imos enumerar aquelas sensacións máis comúns que se poden padecer como consecuencia dunha perda auditiva e que, consecuentemente, poden ir derivando pouco a pouco en capítulos de depresión:\nInseguridade: cando nunha conversa non somos capaces de entender o que nos din, aínda repetíndonolo, preferimos asentir sen entender exactamente o que nos están dicindo e permanecer calados.\nDesconfianza: cando se repiten moitos sons e non somos conscientes, podemos chegar a pensar que quen nos está avisando deles pode que nos minta. Parécenos incrible non ser capaces de percibilos.\nBaixa autoestima: cando non conseguimos participar nunha conversa sentímonos frustrados, ademais de esgotados, tras o esforzo feito por tratar de entender.\nAnsiedade: pode supoñer unha fonte de ansiedade calquera situación social ou calquera conversa que se xere sen ser esperada. Sensación de vulnerabilidade e inseguridade.\nIllamento social: pode chegar un momento no que optemos por illarnos dado que non nos cremos capaces de desenvolvernos con outras persoas.\nTodas estas son sensacións que, tarde ou cedo, rematan por apoderarse da persoa, conducíndoa en moitas ocasións a cadros depresivos.\nEstalle afectando a túa perda auditiva á túa vida social e persoal?\nPara comprobar que ti non te atopas nesta situación e que non estás a padecer ningún problema comunicativo, contesta a estas preguntas. Se contestas “si” a máis dunha, deberías acudir a un especialista e facer unha revisión:\nAlgunha vez sentiches vergoña ó coñecer xente nova debido á túa perda auditiva?\nA túa perda faite sentir frustradx ó falar cos teus familiares?\nTes dificultades para escoitar cando alguén che fala en voz baixa?\nAlgunha vez tiveches problemas derivados da túa falta de audición?\nA túa falta de audición supúxoche algún problema á hora de visitar amigxs e familiares?\nA túa falta de audición fixo que acudiras a menos eventos sociais que habitualmente?\nA túa falta de audición ten provocado liortas con algún/algunha familiar?\nA túa falta de audición cáusache problemas á hora de entender o que din na TV ou na radio?\nCres que a túa falta de audición está a limitar a túa vida social e persoal?\nA túa falta de audición suponche algún problemas cando saes a comer con alguén?


Manolo Cantó adestra un ano máis ao Cariño\nDous homes con moito perigo na dianteira son as principais ameazas do Ponteceso, segundo o adestrador do Cariño Manolo Cantó. No primeiro partido da liga da Primeira Autonómica, o equipo da localidade de Pondal contou con 2 baixas dun plantel moi reforzado. “Os xogadores reciben 50 euros por vitoria, polo que saltan ao campo moi motivados” salienta o técnico cariñés. O Ponteceso visita o vindeiro domingo ao Perlío no campo dos Pinares.\nO Perlío - Ponteceso xogaráse o domingo\nO Perlío Ponteceso xogaráse finalmente o domingo. O equipo de Gonzalo Beceiro fixo xestións para adiantar o encontro da Primeira Autonómica de fútbol para o sábado e así evitar a coincidencia co derby da Segunda Autonómica entre o Barallobre e o Maniños. O Ponteceso non aceitou o cambio polo que o choque celebraráse o domingo ás cinco da tarde no campo dos Pinares.\nVictor Formoso, Alfredo Fernández e Gonzalo Beceiro\nA expulsión do porteiro marcou o partido\nA expulsión do porteiro Óscar Otero marcou o partido diante do Olímpico de Rutis, segundo o adestrador do Perlío Gonzalo Beceiro. A pesar de non contar con gardametas suplente, o esforzo dos xogadores permitiu lograr un punto moi valioso.\nO Barallobre festexou o triunfo no vestiario (Fotografía AGV)\nTunda rotunda do Barallobre ao Valdoviño (1-4)\nNon podía comezar mellor a Liga da Segunda Autonómica de fútbol para a S.D.Barallobre. Trouxo os 3 puntos da súa visita a Valdoviño. Os goles de Iván Yañez, Dopico, Diego e Alberto Garcia, permitiron aos do Ramo coller a boa onda na localidade do surf.


Por que é que vai colapsar a civilización industrial – De(s)varia materia\n(Texto extraído do meu libro A esquerda ante o colapso da civilización industrial: Apuntamentos para un debate urxente, recentemente publicado tamén en castelán por La Oveja Roja. Para esta versión online engadíronse ao texto orixinal hiperligazóns que permiten ampliar diversas informacións, e elimináronse algunhas notas ao pé.)\nComo xa advertía anteriormente, non é pretensión desta obra explicar polo miúdo como chegamos na civilización actual a esta situación sen saída. Quen quixer comprender o camiño histórico e antropolóxico que nos trouxo ata aquí ten unha extensa e moi documentada explicación no libro póstumo de Ramón Fernández Durán que completou o seu compañeiro Luis González Reyes: En la espiral de la energía (Libros en Acción / Baladre, 2014). Quen quixer comprender cómo nos vai afectar na Galiza e como podemos prepararnos desde os niveis individual, familiar e comunitario, pode ler a Guía para o descenso enerxético que publicamos en 2013 desde a Asociación Véspera de Nada por unha Galiza sen petróleo. Algunhas outras obras recomendables para nos situarmos, que combinan rigor científico cun estilo accesible, son El final del crecimiento de Richard Heinberg (El Viejo Topo, 2014), Los límites del crecimiento retomados de Ugo Bardi (La Catarata, 2014), Un futuro sin petróleo: Colapsos y transformaciones socioeconómicas de Roberto Bermejo (La Catarata, 2008), diversos artigos de Xoán Doldán (como por exemplo “Pico do petróleo, crescimento económico e capitalismo” na revista O Golpe, n. 2, Economia e crise, verán de 2013; ou o seu texto publicado en 2015 “A necesidade dun novo modelo enerxético para Galiza”), así como os numerosos posts de Antonio Turiel no seu blog The Oil Crash. Tamén me parece moi exhaustivo Peak Energy, Climate Change, and the Collapse of Global Civilization: The Current Peak Oil Crisis de Tariel Mórrígan. Pola miña banda voume limitar a dar neste apartado unhas breves pinceladas esquemáticas, que espero sexan claras e contundentes dabondo para que quen ler o libro sen outro coñecemento previo do problema civilizatorio, poida comprender o punto de partida da miña crítica ás esquerdas.\nDou por suposto que toda persoa que se considere de esquerdas ten a estas alturas asumido que hai unha crise socio-ecolóxica, ou cando menos que a grave crise que padecemos (isto é importante: percíbese loxicamente como moi grave pero non existe a percepción de que sexa unha crise terminal, de que vaia significar o final de todo un sistema-mundo) ten unha compoñente ecolóxica. Pero esa idea, salvo nos pequenos grupos conscientes nos que nos movemos algunhas persoas, é terriblemente difusa. Pode que se intúa que non se pode crecer para sempre, ou mesmo que hai algo que non vai no noso modelo de civilización, pero non se calibra correctamente nin os prazos nin o alcance disto. É este carácter difuso e incompleto da percepción do problema civilizatorio que se agocha tras dos aspectos máis doadamente perceptibles da crise, o que facilita que se pense na continuidade da validez das teorías convencionais na esquerda, que alenta que se formulen cousas coma un keynesianismo verde ou un Green New Deal, fomentadas pola maioría da intelectualidade e do mundo académico de esquerdas. Así é que compre, antes de nada, centrármonos en aclarar o carácter da situación que vivimos.\nPartirei duns poucos axiomas, a xeito de premisas, cos que debería concordar racionalmente calquera persoa, for de esquerdas ou non:\nA produción material da economía require consumo enerxético .\nPara que a produción creza (isto é, para que haxa crecemento económico ), debe crecer tamén o consumo de enerxía.\nAs enerxías fósiles, que fornecen o 80% da enerxía que consumimos a nivel mundial, son non renovables, é dicir, esgotables. Ese tipo de enerxía é crítico (dependencia do 90% ou maior) en sectores como o transporte e a agricultura industrializada: constitúe unha dependencia estutural imposible de combater.\nA complexidade dunha sociedade (ou dun modelo de civilización) depende dos fluxos de enerxía dos que dispón: a máis enerxía, é posible crear sociedades máis complexas.\nPara obter enerxía é preciso gastar certa enerxía: a diferencia constitúe a enerxía neta que lle queda á sociedade para funcionar.\nA isto engadiría outras premisas, necesarias para chegar á conclusión da inviabilidade da actual civilización, que xa non son tan evidentes para todo o mundo:\nA enerxía neta dos combustibles fósiles está a devalar de maneira exponencial: cada vez é máis custoso enerxeticamente obter este tipo de enerxía.\nA extracción de combustibles fósiles, en termo cuantitativos —é dicir, sen fixarnos na enerxía neta que ofrecen— segue unha curva en forma de campá chamada curva de Hubbert.\nNa actualidade estamos situados no Cénit ou Teito, o punto de máxima extracción posible, desa curva primeiramente do petróleo (Peak Oil). Nos vindeiros anos hanse dar o Cénit do gas natural e mais do carbón. A partir de agora a enerxía fósil, polo tanto, só pode diminuír.\nOs sistemas de captación de enerxía renovable non poden ser escalados na cantidade e ritmo precisos para substituír o devalar da enerxía fósil. Existen numerosos límites físicos e económicos que o impiden. En calquera caso, ademais, só fornecen electricidade e non combustibles líquidos, imprescindibles no actual modelo de transporte e agrícola .\nA enerxía nuclear tampouco pode ser un substituto suficiente e está tamén exposta ao esgotamento dos seus propios combustibles non renovables.\nNon existe ningunha outra fonte de enerxía que poida substituír ao petróleo, que sexa real, practicable e escalable na medida necesaria.\nEn calquera caso, a transformación da base da economía dunha fonte enerxética primaria a outra, leva décadas e require enormes investimentos económicos e de recursos. E non só, pois tamén require inxentes cantidades de enerxía. Ao longo de toda a historia, o cambio de enerxía base dun modelo civilizatorio veuse realizando cando a anterior fonte primaria estaba aínda no seu apoxeo.\nAs conclusións de todas esas premisas son demoledoras e chocan coa mentalidade predominante nas sociedades modernas:\nOs niveis de consumo da sociedade actual non é que non poidan extrapolarse a outras sociedades menos desenvolvidas: é que xa non poderán manterse tampouco nas sociedades máis industrializadas.\nOs niveis de complexidade do actual modelo de civilización, que denominamos industrial, non se poden manter. Isto implicará gravísimos problemas para o mantemento de estruturas estatais, entroutras. É dicir, non só perigará o Estado do Benestar, senón o Estado en si mesmo.\nA ratio de persoas dedicadas á produción de alimentos deberá aumentar, ao dimunír a enerxía fósil e outros insumos que facían posible a agricultura industrial.\nA produción de alimentos deberá por forza achegarse ás persoas consumidoras, ao dimunír a enerxía dispoñible para transporte e conservación de alimentos.\nEsas dúas premisas levarán a que por unha banda se deban producir máis alimentos nas cidades e nas súas proximidades, e a que moita xente deixe as cidades polo campo.\nResultará imposible manter o nivel actual de poboación humana no planeta cando o sistema agrogandeiro industrial deixe de ser viable.\nBoa parte das industriais actuais desaparecerán ou sufrirán graves problemas pola carencia de enerxía e materiais primas derivadas do petróleo.\nDado que o diñeiro representa riqueza, e en última instancia, emerxía , o devalar da enerxía dispoñible causará a inviabilidade dos sistemas monetarios actuais.\nAo non haber crecemento económico, o sistema financeiro baseado nos xuros compostos, deixará de ser viable.\nComo consecuencia da interrelación e realimentación mutua destes feitos ineludibles, a civilización de tipo industrial baseada no crecemento permanente alimentado polos combustibles fósiles que naceu coa Revolución Industrial (resumidamente: a civilización industrial) deixará de ser viable nun prazo de tempo difícil de precisar pero que algúns estudos coinciden en situar entre os cinco e vinte anos. Esta situación porá fin a séculos de crecemento exponencial tanto do consumo enerxético como da poboación humana.\n^ Se a enerxía é, por definición, a capacidade de realizar traballo, debería resultar evidente que as nosas sociedades non poden realizar traballo (producir, crear, manter industrias en funcionamento, manter a economía) sen disporen de enerxía, enerxía que no contexto actual é necesariamente baseada no petróleo.\n^ Como me advirte Xoán Doldán (com. pers., 13/02/2015) isto é unha simplificación, xa que “en senso estrito, o crecemento económico é o aumento dun indicador monetario —que non físico ou material— como é o PIB. En tanto que monetario é o resultado de multiplicar cantidades e prezos dos bens e servizos finais producidos. Podería haber, pois, crecemento económico por elevación só dos prezos, só das cantidades ou de ambas; mesmo poderían reducirse prezos e/ou cantidades se é compensado por un aumento do outro. No producido, o aumento pode darse sobre a produción de servizos —non material—, aínda que, neste caso, cómpre dicir que sendo os servizos non materiais, necesitan de materiais e enerxía para seren fornecidos.”\n^ Dinos Doldán (2015) fixándose no caso galego: “Como manter unha máquina de transformación enerxética como a galega sen esa afluencia continua de enerxía primaria non renovábel?. É imposíbel. Os únicos recursos enerxéticos verdadeiramente autóctonos son os renovábeis, os únicos que permitirían construír unha alternativa enerxética menos dependente, os únicos que nos levarían a camiñar cara un fornecemento enerxético sustentábel. Ora ben, que a solución pase polos recursos renovábeis non significa que a solución só estea en avanzar no uso destes recursos. Con menor disposición de recursos importados e, consecuentemente, con recursos importados máis caros, manter inalterado o actual consumo interno galego obrigaría a multiplicar varias veces a produción enerxética galega. Isto é inabordábel no curto ou medio prazo, e mesmo non aconsellábel.”\n^ A emerxía é a enerxía útil (exerxía) que se utilizou directa ou indirectamente na xeración dun produto ou servizo.\nabandono das cidades\ncolapso da civilización\nfin do estado\nfin do Estado do Benestar\nteito do carbón\nteito do gas natural\nResiliencia: la verdadera independencia de un territorio – Andalucía Resiliente dice:\n2017/10/31 a las 10:48 am\n[…] a una necesaria descomplejización y decrecimiento acelerado de nuestros sistemas socioeconómicos: eso, y no otra cosa, es un colapso. En segundo lugar, una vez existiese una consciencia social mínimamente amplia, habría que […]\nLa izquierda ya no tiene excusa: un tercio de la población española estaría dispuesta a abandonar el crecimiento (Versión extensa)\nPoesía, ritmo, simetría vs. Capitalismo


Carne Cruda #679 - A Radio de Pontevedra Viva\nNa véspera do Primeiro de Maio preguntas: quen pagará as consecuencias desta nova crise? Que colectivos son os máis vulnerables? Análise do mercado laboral tras coñecer os peores datos da Enquisa de Poboación Activa desde 2013: case 3,3 millóns de persoas en paro só ao comezo do Estado de Alarma.\nCon Libertad González, profesora de Economía na Universitat Pompeu Fabra e autora do Informe “Quen se encarga das tarefas domésticas durante o confinamento?”, co responsable de Economía da revista O Salto, Yago Álvarez, e con Esteban Hernández, xornalista no Confidencial. Ademais, entrevista ao secretario xeral de Comisións Obreiras, Unai Sordo, e dúbidas legais e laborais de oíntes en “Dúbidas de clase”, coa Marea e Colectivo Rolda.\nNa chamada de actualidade, Isa Serra, a deputada de Unidas Podemos en Madrid condenada a 19 meses de prisión polos delitos de atentado á autoridade, lesións leves e danos durante as protestas para frear un desafiuzamento en 2014. De sobremesa, Pablo Und Destruktion no festival doméstico “Tocad, malditas”.


Que tipo de graxa úsase na pastelería industrial? | Consumer\nQue tipo de graxa úsase na pastelería industrial?\nAs graxas hidrogenadas, saturadas e de baixa calidade utilízanse con frecuencia para a elaboración de doces e bolos industriais\nData de publicación: Martes, 25deAbrilde2017\nOs alimentos que se compran xa preparados e envasados, listos para consumir, teñen un trazo en común: conteñen ingredientes non elixidos polo consumidor. Poden ser sustancias moi boas, como sucede en ocasións, ou máis ben pobres e de escasa calidade, como ocorre máis a miúdo, pero en ambas as situacións a súa elección depende do fabricante que os produce. O que si está na man de consumidor é decidir se o produto en cuestión merece a pena; noutras palabras, se o adquirirá ou non. Por iso é polo que sexa tan importante saber ler a etiquetaxe nutricional e coñecer cales son os ingredientes conflitivos, como certos tipos de graxas. O seguinte artigo céntrase na pastelería industrial e sobre todo nas súas graxas, como as do aceite de palma, que se usan na súa elaboración.\nO sal, o azucre engadido e as graxas saturadas e hidrogenadas son tres elementos pouco saudables que están con frecuencia presentes nos produtos ultraprocesados, como a pastelería industrial. Con respecto ás graxas, entre as que se inclúe o aceite, a maioría das que se empregan nestes produtos son de baixa calidade. A razón é o prezo. Utilizar ingredientes baratos permite reducir tamén o custo final que se traslada ao consumidor.\nO aceite de palma é un ingrediente que se axusta moi ben a esta descrición. O seu perfil nutricional non é nada interesante para a dieta, pero é económico e, como xa se explica no artigo ‘O abecé do aceite de palma‘, ten unha textura que permite usalo como substituto de manteigas e margarinas e como substitución das graxas hidrogenadas e trans. Estas características convérteno no candidato idóneo para formar parte de decenas de produtos que a poboación consome de maneira habitual.\nO dietista-nutricionista Aitor Sánchez sinala que os ácidos grasos, con independencia de que sexan saturados, insaturados ou poliinsaturados, poden ter diferentes procedencias. E sostén que esta orixe só pódese identificar a listaxe de ingredientes que todo produto debe levar no seu envase. Este profesional recomenda evitar os alimentos que leven aceite de palma ou graxas hidrogenadas ou parcialmente hidrogenadas, xa que estas últimas nomenclaturas indican que se está ante un produto con acedos grasos trans.\nNon todas as graxas son malas\nPero non todas as graxas son malas. Pola contra, o organismo necesítaas para funcionar e algunhas ata son útiles para evitar o aumento de peso corporal. A graxa, xunto con outros nutrientes como a proteína ou a fibra, produce saciedade; é dicir, a sensación de sentirse cheo ou pleno. Isto evita que se teñan ganas de volver comer ao pouco tempo de haber comido, como si sucede con outros alimentos ou produtos.\nCon todo, para que a estratexia funcione, é básico elixir as graxas saudables que están presentes de maneira natural nos alimentos, como o aguacate ou os froitos secos, ou engadir un aceite de calidade, como o de oliva virxe extra, a alimentos que tamén sexan saudables.\nAceite de palma: unha graxa de orixe vexetal que convén evitar\nO aceite de palma, a diferenza doutros aceites vexetais, é moi rico en graxas saturadas. O seu perfil nutricional é, por tanto, distinto ao do aceite de girasol ou o de oliva. Diversos estudos científicos suxiren que unha dieta rica en graxas saturadas pode incrementar o risco cardiovascular, ademais de aumentar os niveis de colesterol “malo” e a resistencia á insulina, un factor de risco de padecer diabetes tipo 2. A estes efectos perniciosos para a saúde engádese o da subida de peso.\nNo entanto, esta clase de produtos resultan moi atractivos, e non só polo prezo. A súa composición fai que sexan moi palatables, é dicir, que sexan gratos ao padal, algo que inflúe -e moito- nas preferencias alimentarias. Como sinala o dietista-nutricionista Xullo Basulto neste artigo, canto máis pracenteiros sexan os alimentos, maior será a inxesta, en ocasións por encima do apetito. As súas palabras apóianse en investigacións que establecen que os produtos máis preferidos teñen un trazo en común: un sabor que se potencia con tres ingredientes (sal, azucre e graxa) que, en exceso, resultan perigosos para a saúde.


A Xunta aporta preto de 34.000 euros para a renovación do parque infantil de O Souto no Pino\nNatalia Prieto visitou hoxe o parque infantil de O Souto xunto ao alcalde do Pino.\nA directora xeral de Administración Local, Natalia Prieto, comprobou hoxe o resultado das obras de mellora levadas a cabo no parque infantil de O Souto, no concello do Pino, ás que o goberno galego aporta preto de 34.000 euros da Orde de Infraestruturas de uso público. Estivo acompañada polo alcalde do municipio, Manuel Taboada.\nSegundo indicou a directora xeral, o Concello solicitou esta axuda co obxetivo prioritario de continuar prestando os debidos servizos aos cidadáns en condicións de calidade que satisfagan as súas necesidades. O conxunto de actuacións teñen por obxeto a renovación dun parque infantil de preto de 300 metros cadrados; moi antigo, con elementos en mal estado e sen a pavimentación de seguridade adecuada. Ademais da instalación de nova equipación de xogos para os máis pequenos.\nDurante a súa visita, Natalia Prieto, destacou a importancia da colaboración entre a administración autonómica e a local, "que é a mellor coñecedora das necesidades e demandas dos veciños, xa que gracias a estas axudas, os Concellos galegos llevan a cabo actuacións que repercuten en melloras directas para o día a día dos cidadáns e que non se poderían levar a cabo en moitas ocasións se non fora pola colaboración entre Xunta e Concellos". Natalia Prieto incidiu na importancia da cooperación entre as administracións para axudar aos municipios a levar a cabo proxectos que contribúan ao benestar da cidadanía.\nConcretamente, o Concello do Pino nos últimos 11 anos recibiu axudas de Vicepresidencia cun importe de máis de 300.000 euros destinados a proxectos beneficiarios da Orde de Infraestruturas, do Fondo de Compensación Ambiental, ademais da adquisición de vehículo de emerxencias e melloras na casa consistorial.


Agustín Fernández Paz rexeitou o galardón pola política lingüística da Xunta | culturagalega\nOs Premios da Cultura Galega 2010 xa teñen gañadores\nAgustín Fernández Paz rexeitou o galardón pola política lingüística da Xunta\nA Consellaría de Cultura facía públicos na tarde de onte os Premios da Cultura Galega deste ano. Menchu Lamas nas artes Plásticas, Eduardo Alonso nas escénicas, a Fundación Barrié no apartado de patrimonio, Galaxia como mellor labor de promoción cultural, a Orquestra Sinfónica de Galicia en música e Vaca Films en Creación Audiovisual foron os galardoados con este recoñecemento. A sorpresa da xornada foi o anuncio de Agustín Fernández Paz, recoñecido co premio no apartado das letras, de que renunciaba ao seu galardón. Nun comunicado remitido aos medios, o recoñecido autor lembraba a súa oposición a esta convocatoria e afirmaba que por coherencia, non aceptaba a distinción. Ademais, remitía ao comunicado que a plataforma ProLingua fixo público no pasado mes de outubro e no que reclamaba que non se aceptasen estes premios pola política lingüística da Xunta.\nLista de galardoados e méritos recoñecidos, segundo a nota da Consellaría de Cultura\n- O escritor Agustín Fernández Paz é o galardoado co premio Cultura Galega das Letras en recoñecemento a súa traxectoria vencellada á escrita galega. A proposta foi realizada polo Consello da Cultura Galega e aprobada por maioría.\n- A artista Menchu Lamas recibe o Premio Cultura Galega das Artes Plásticas polo seu traballo creativo, desenvolvemento de recursos expresivos e investigación de linguaxes propias. A proposta foi realizada polo Consello da Cultura Galega e aprobada por maioría.\n- O Premio Cultura Galega das Artes Escénicas recae en Eduardo Alonso Rodríguez polo seu traballo a prol da dramaturxia galega. A proposta foi realizada por Escena Galega e outras tres entidades e aprobada por maioría.\n- A Fundación Barrié de la Maza resulta distinguida co Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural polo seu traballo de catalogación e restauración de bens patrimoniais. A proposta foi realizada polo Consello da Cultura Galega e aprobada por maioría.\n- O Premio Cultura Galega á Promoción Cultural de Galicia recoñece á Editorial Galaxia pola súa traxectoria vencellada á expansión cultural de Galicia fóra da comunidade autónoma e á súa difusión no exterior. A proposta foi realizada por distintos membros do xurado e aprobada por unanimidade.\n- A Orquestra Sinfónica de Galicia recibe o Premio Cultura Galega de Música pola súa traxectoria vencellada á creación, consolidación e expansión da música galega, dentro da comunidade e no exterior. A proposta foi realizada pola Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario e distintos membros do xurado e aprobada por maioría.\n- O Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual distingue á produtora Vaca Films pola súa actividade, dentro da comunidade e no exterior, a prol dunha linguaxe de calidade, con personalidade propia e con capacidade para se integrar nos escenarios internacionais. A proposta foi realizada por distintos membros do xurado e aprobada por unanimidade.\nComunicado de Fernández Paz a renunciar ao Premio da Cultura Galega.\nChamamento de ProLingua a non aceptar os Premios da Cultura Premios da Cultura 2010 en Xornal de Galicia Premios da Cultura 2010 en La Voz de Galicia Nova sobre os Premios da Cultura en Galicia Hoxe Premios da Cultura no web da Consellaría\nliteratura arte audiovisual espectaculos música patrimonio\n#ocamiñodenós: unha andaina da Xeración Nós en tempo real\nDurante catro días, as redes sociais do CCG recrean unha viaxe de 1926


Denuncian que Unísono non devolve os salarios tras o paro de actividade por un positivo\nEFE 29 julio 2020 21:55 h.\nVigo denuncia salarios coronavirus covid-19\nInstalacións de Unísono en Vigo. GOOGLEMAPS\nA empresa, na que traballan ao redor de 900 persoas, paralizou a súa actividade tras varias denuncias de Inspección de Traballo, xa que tras detectar un caso positivo entre os seus traballadores non impuxo corentena preventiva nin desaloxou o centro\nO Comité de Empresa de Unísono denunciou este mércores en Vigo que a compañía, a pesar de non garantir a seguridade dos seus traballadores nos primeiros momentos da pandemia do coronavirus, négase agora a devolverlles o diñeiro que lles descontou da nómina de abril por non acudir ao seu punto de traballo ante o serio perigo de contaxio.\nSegundo informou a CIG nun comunicado, o comité cualificou de "ruin" a actuación da empresa e recordou que o pasado 18 de marzo viuse obrigado a paralizar legalmente a actividade nas plataformas de Vigo ante a falta de medidas adoptadas pola empresa tras a confirmación dun positivo entre os traballadores. Explica, ademais, que os descontos non foron para todo o persoal que secundou a paralización e temen que se trate dunha estratexia.\nO comité asegura intentar por todos os medios que a empresa non descontase os días non traballados dos salarios, xa que a ausencia dos traballadores está apoiada pola Lei de prevención de Riscos Laborais, pero Unísono negouse a pagar e aprazou ao comité a verse nos xulgados.\n"Con esta decisión", di o comunicado, "a empresa evidencia que a súa única preocupación durante a urxencia sanitaria foi gañar diñeiro á conta da saúde do seu persoal". Por iso, os sindicatos con representación no Comité de Empresa: CIG, CXT e UXT, están a estudar coas súas asesorías xurídicas as posibles accións legais contra a empresa, ademais de planificar mobilizacións ante o que consideran "un claro caso de represión sindical".\nUnhas 900 persoas traballaban entón nos tres centros de Unísono na cidade de Vigo incumprindo por moito a distancia social requirida polo Ministerio de Sanidade e compartindo postos de traballo sen que a empresa os desinfectase entre quendas. Foi nese contexto que a empresa comunicou o positivo dun traballador "sen ordenar o desaloxo do centro de traballo nin mandar a corentena preventiva ás persoas con contacto directo", continuando a actividade nas mesmas condicións.\nTras pedir a Unísono que tomase medidas e tras varias denuncias en Inspección de Traballo ante a súa pasividade, o Comité de Empresa "viuse na obrigación" de paralizar a actividade "para garantir a saúde de todas as persoas".\nDenuncian que Unísono non devolve os salarios tras o paro de...\nRexistran a leira e un galpón onde morreu un matrimonio de Taboadela en 2009


AROUSA NORTE ACOLLE A CELEBRACIÓN DO CAMPIONATO DE ESPAÑA INFANTIL MASCULINO DE VOLEIBOL 2018 – Arousa Norte\nInicio » Actualidad » Actualidad » Nota de prensa » AROUSA NORTE ACOLLE A CELEBRACIÓN DO CAMPIONATO DE ESPAÑA INFANTIL MASCULINO DE VOLEIBOL 2018\nDurante a súa intervención, o presidente da Mancomunidade explicou que neste evento deportivo daranse cita ata 24 equipos que pernoctarán en Arousa Norte durante os días da competición. Ademais, a organización estima que unhas 1.000 persoas visitarán a zona eses días por mor do campionato e o día da final, este cifra duplicarase ata as 2.000 persoas de público.\n“Trátase dunha cita –engadiu Xose Lois Piñeiro- moi importante a nivel deportivo para toda a provincia e incluso para toda Galicia e esperamos que sexa un elemento impulsor desde o punto de vista turístico”. Neste sentido, subliñou que se inclúe na axenda de eventos propios de Arousa Norte e contribuirá a desestacionalizar o turismo atraendo visitantes fóra da tempada alta.\nPola súa banda, o presidente da Federación Galega de Voleibol, José Ángel Luna, subliñou que se trata dunha excelente oportunidade para promocionar os atractivos turísticos de Arousa Norte.\nSegundo explicou o presidente da Federación Galega de Voleibol, o campionato desenvolverase nas instalacións deportivas dos catro concellos, sendo a semifinal e a final, o sábado 19 e o domingo, 20 de maio, no pavillón da Cachada, en Boiro. Os equipos e o persoal técnico, árbitros, xuíces, etc. aloxaranse eses días en distintos establecementos hostaleiros de Arousa Norte.