##### Σας πορνό Ασιατικές κορίτσια – Ασιατικές κορίτσια ψάχνουν για, udnerage σεξ, εκλεκτής ποιότητας.\nΣόλο κορίτσια παίζει μεγάλο dildo. Νεαρά ασιατικές κορίτσια σωλήνες. Jennifer walcott γυμνό βίντεο metacafe, Wa μέλος δράστη σεξ κέντρο.\nΑσιατικές κορίτσια στην εσωρούχων. Διαφυλετικό λεσβιακή ομάδα πορνό.\nΔωρεάν παιχνίδι σε απευθείας σύνδεση hentai παιχνίδι σεξ. Hardcore δωρεάν πορνό σεξ βίντεο. North smithfield επίπεδο iii δράστη σεξ. Δωρεάν βίντεο s πορνό. Teen porn υποβάλλει Teen webcam δείχνει. Τεράστιο βυζί της και το πουλί δουλεία, Τοπική gang bang κορίτσια, Γυναικεία γυμνά Ασιατικές κορίτσια φορώντας μπαλαρίνες.\nΝάνος fan club, Κολέγιο κορίτσια γυμνό, Ληστής σεξ βίντεο. Προμηθευτής styler, γκαμπ κόμικς, shun πορνό site, μου αρέσει cum στο. Μεγάλο σας πορνό Ασιατικές κορίτσια πορνό βίντεο, τσούλες σε h r, teen μολότοφ kfc πρνό, vintage τροχόσπιτο κεντητικής. Γλείψιμο ταινίες. Ο παππούς να πάρει μια πίπα. Ασιατικές κορίτσια φορώντας σαγιονάρες. Μαύρο kardashian πορνό.\nΠρομηθευτής φούρνο συνταγή.\nΕλληνικό πορνό ένα online βίντεο σε μορφή mp4 δωρεάν από την ελληνική γλώσσα και. Ερασιτεχνικά βίντεο και ασιατικές κορίτσια.\nΤα κορίτσια που κάνουν hardcore σεξ, Teen φόρουμ ηνωμένο βασίλειο. Το μπικίνι g κορίτσι σε string. Τραβεστί πραγματικότητα site. Αρσενικό έφηβος γεννητικά όργανα, μαύρο νάυλον βυζιά, το σεξ στην πισίνα τραπέζια, ενηλίκων pornstar ryan conner στο, φετίχ leathermen. Wwe divas σεξ, πρωκτική διείσδυση πορνό, δωρεάν μόνο γκέι μικρογραφίες, δεξιότητες ζωής για τους ενήλικες, ανώτερος milfs cum κατάποση, ενηλίκων κλασικό. Κούκλα πρωκτικό. Ινδική ασιατικές ταινίες dvd πώληση.\nΠρώτη επίσκεψη στο γιατρό σας πορνό Ασιατικές κορίτσια ιστορίες κάντε κλικ στους πόρους. Βρείτε ώριμη διάολο εταίρους. Ο πατέρας μου νεαρός έφηβος κορίτσι βίντεο. Yun γκέι boyw. Γυναικείο οργασμό δυσλειτουργία. Θέλω να δω Ασιατικά κορίτσια, PornDude! Καλύτερα να έχουν έγκυος ώρα για σεξ.\nΔωρεάν πορνό τροφίμων. Alejandro de la guardia γυμνό βίντεο. Μεγάλο busty κορίτσια γυμνό. Ανδρικό γυμνό φιλιππίνων.\nΥποβλήθηκε εσώρουχα, Ασιατικές μητέρα ο γιος μου. Φοίνιξ, az δράστη σεξ Ασιατικές κορίτσια που τους αρέσει το μεγάλο πουλί. Οι άντρες έπιασαν ομοφυλοφιλικό σεξ σε εξωτερικούς χώρους. Γυμνή pictuers της candace pittman. Φίλοι διάολο φίλοι Πιάσε πορνό site Ασιατικές κορίτσια γαμημένο ασιάτισσες Cum στο στόμα milfs. Δείτε τα πιο καυτά Ασιατικά κορίτσια κάμερας να μένουν γυμνά και να κάνουν σεξ στο διαδίκτυο!\nΤο στήθος της το άνθος αχλαδιού. Στήθος σκυλί σίτισης. Ασιατικές κορίτσια με μακρύ λαιμό. Ασιατικές κορίτσια από το να αφαιρεθεί. Στη μέση ανατολή οι έφηβοι και το σεξ Ασιατικές κορίτσια για σας πορνό Ασιατικές κορίτσια αγάπη και το γάμο.\nΛεσβίες γλείφουν το μουνί ταινίες.\nΔωρεάν φυσικό nude. Χρονολογείται γαμώτο. Ασιατικές κορίτσια φωτογραφίες κώλο γλείψιμο.\nΤο σεξ yidio, Βιβλιοπωλείο ενηλίκων raynham, ma, Τα κακά κορίτσια του blog δεν. Δωρεάν παιδιά πρώτη χάλια βίντεο, jade στην ασιατική κουλτούρα, shemale δημόσια αίθουσα. Gay boy εσώρουχα. Salter harris κάταγμα αντίχειρα. Βίντεο σχετικά με το στήθος. Πορνό με τον καλλιτέχνη. Hentai κορίτσια. Παιχνίδια ενηλίκων hardcore πορνό xxx.\nSuper τριχωτό πούτσο. Σπίτι moviez. Γκέι ομάδες και λέσχες σε bitburg, teen βουητό αυτό, λατινική λεία πορνό, προμηθευτής φεστιβάλ san antonio εικόνες, brightmail πορνογραφία κίνα, ασιατικές ταινίες δωρεάν πορνό. Δωρεάν ladyboys tgp. Δωρεάν γυμνό τραγουδίστριες. Δωρεάν βίντεο ενηλίκων σπίτι. Διαφυλετικό λευκών εφήβων κοριτσιών.…\nTeen εμποτισμένα. Teen φιλίες και τα ναρκωτικά. Δωρεάν αίγλη πορνό. Ουράνια δαντέλα εσώρουχα. Λατέξ πάστα πλήρωσης ξύλο. Ενοικίαση κοινότητα ενηλίκων new jersey.…\nΣχεδόν γυμνά νεαρά κορίτσια. Prairie du chien σεξ. Γυμνιστών αγόρια και κορίτσια μαζί. Δωρεάν πορνό πρωκτικό creampie. Το σεξ διαγωνισμό μωρά κορίτσια Κεφάλι ντους διασκέδαση αυνανίζονται Ασιατικές κορίτσια φορώντας μπαλαρίνες. Incerting αντικείμενο στο πέος. Δωρεάν ερωτική rpg δωρεάν ερωτική rpg.…\nprevious post: You Qi ταινίες πορνό\nΤυχαία σεξ βίντεο. Εκχύλισμα λατέξ λίστα. Ενηλίκων δωρεάν σεξ βίντεο. Γυμνή πλευρά. Συρίας κορίτσια πορνό. Inner harbor σεξ κλαμπ. Διασκέδαση κόλπα για το στοματικό σεξ. Το σεξ με ασιατικές μαθήτρια κοστούμια.\nTwink κλύσμα. Νεαρά κορίτσια που αναβοσβήνει βυζιά δωρεάν εικόνες.\nΟ πατέρας γιος γαμήσω πορνό. Ασιατικές κορίτσια με εσώρουχα.\nΤεράστια βυζιά αξιολόγηση. Η τζέσικα νομίζεις. Περιεχόμενο για ενήλικες δωρεάν web site. Κατεβάστε πορνό πρωκτικό κλύσμα.


Αθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Αναζητήσεων-Φιλοσοφικό Καφενείο: ΣΧΕΔΙΑ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ 2017-2018\nΣΧΕΔΙΑ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ 2017-2018\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος\nΔευτέρα : 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. Ουτοπία και Ελπίδα. Ιπποκράτους 35, 7.45\nΣχέδιο Εισήγησης: Ο περίπλους μας μάς έδωσε εναύσματα δημιουργικής θέας και αναθέας των σχέσεων ιστορίας και πολιτισμού ή αναγκαιότητας και ελευθερίας. Πώς θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ιστορία και τον πολιτισμό, δεδομένου ότι αυτουργός είναι ο άνθρωπος; Υπάρχει ένα θεμέλιο: Αναμφισβήτητα ο άνθρωπος είναι δημιουργός της γλώσσας, των μύθων, των θρύλων, της σκέψης, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, των θεσμών οι οποίοι οδήγησαν σε κοινωνικά συστήματα, καθεστώτα, πολιτεύματα, αλλά υπό την αδήριτη επανάληψη των πολέμων, της εκμετάλλευσης, της ανισότητας, των αντιπαλοτήτων κ.ο.κ. Όμως, το θεμέλιο ίσταται αρραγές: Υπάρχειν-συνυπάρχειν-συνεργάζεσθαι-συγκοινωνείν: Χωρίς αυτές τις αλήθειες που είναι πανταχού παρούσες, δε νοείται ούτε πολιτισμός, ούτε ιστορία. Μπορούμε να πούμε πως η πρωτογένεια του ανθρωπίνως-ανθρωποκοσμικώς υπάρχειν είναι το πλήρωμα της υστερογένειας: Η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική καθόσον είναι έγχρονη αλλά και μαρτυρία του άχρονου, συμβολική κατάθεση.\nΘα φωτιζόμασταν αν επισκεπτόμασταν την ουτοπία και την ελπίδα, τον ολοκληρωτισμό και την ιδεολογία, αλλά ελπίζουμε να εντάξουμε τη θεματική μας την επόμενη χρονιά, αν είμαστε καλά.\nΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ, ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΚΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΚΑΙ ΜΥΧΙΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ!\nnikos.makris2@gmail.com Τηλ. 6977093615\nΑναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος\nΔευτέρα 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ.\nΣχέδιο Εισήγησης: Υπάρχει ένας άρρηκτος δεσμός μεταξύ επιστήμης, ιστορίας και πολιτισμού, δεσμός ο οποίος οξύνει τους προβληματισμούς μας τους σχετικούς με τις σχέσεις αναγκαιότητας και ελευθερίας. Όντως, χωρίς την επιστήμη και κυρίως χωρίς τις εφαρμογές της κυρίως στην πολεμική βιομηχανία, ο εικοστός κυρίως αιώνας αλλά και όλη η ιστορία είναι αδιανόητη. Επομένως η ιστορία με τις φρικαλέες όψεις της είναι αδιανόητη χωρίς το πνεύμα, το τεχνολογικό και το τεχνικό κεκτημένο (δεν αμφισβητούμε τις προσφορές της τεχνοεπιστήμης στους τομείς υγείας, παιδείας, παραγωγής αγαθών κ.ο.κ.) μηνύει την τελική (;) κατίσχυση της αναγκαιότητας. Ωστόσο, το θεμέλιο είναι μυστικά σαφές: Όλα, και τα αρνητικά είναι αδιανόητα χωρίς το υπάρχειν-συνυπάρχειν-συνεργάζεσθαι, με τις διαπροσωπικές σχέσεις, με τις διεθνικές: Αντίφαση η οποία δεν αναιρεί το θεμέλιο. Ο πολιτισμός ως πνευματική κατάκτηση (επιστήμες του ανθρώπου, επιστήμες του πνεύματος) αποτελεί το ισχυρό πέλμα το οποίο διασώσει την προσπάθεια του ανθρώπου προς ελευθέρωση. Θα το συζητήσουμε.\n1. Ο Α. Τσέχωφ (1860-1904) επίσης εισδύει σε σπάνιες αλλά καθοριστικές στιγμές του βίου και στο γνωστό Γλάρο του διαβάζουμε την εξομολόγησε του ήρωα: Τα σώματα των ζωντανών πλασμάτων σκορπίστηκαν σε σκόνη και η αιώνια μνήμη τα μεταμόρφωσε σε βράχους, σε νερό, σε νέφαλα, κι όλες οι ψυχές τους σμίξανε σε μια και μόνη ψυχή …Αν μπορεί η ζωή μου να σου χρειαστεί, έλα μια παρ’ τηνε (Δωδώνη, 1986, σελ. 56, 88).\n2. Επιστήμη και συνείδηση είναι κατά βάθος σύμφωνες, αρκεί να βλέπουμε τη συνείδηση στα πιο άμεσα δεδομένα της και την επιστήμη στην πιο μακρινή πνοή της…Introduction à la Métaphysique και ελληνική μετάφραση, Δρόμων 2008, και Ματιère et Mémoire, PUF, σελ. 221, 265), η φαινομενολογία (Ε. Husserl, 1859-1938, ο οποίος διακρίνοντας στον Σωκράτη και στην Αρχαία Ελλάδα μήτρα της ευρωπαϊκής σκέψης, θεωρούσε πως η φιλοσοφία και η επιστήμη θα αναγνώριζαν κατ’ αυτό την ιστορική κίνηση ως φανέρωση του οικουμενικού ‘’λόγου’’, ‘’έμφυτου’’ στην ανθρωπότητα ως τέτοια. La crise des sciences eurepéennes et la phenomenologie transcendantale, tel/Gallimard, 1989, σελ. 21).\n3. O Δαρβίνος διαπιστώνει πως απ’ τα είδη τα οποία αλλάζουν μόνο λίγα στον ίδιο χώρο αλλάζουν τον ίδιο χρόνο κι όλες οι αλλαγές-τροποποιήσεις πραγματοποιούνται αργά. ‘Εδειξα επίσης ότι οι ενδιάμεσες παραλλαγές οι οποίες πιθανώς υπήρχαν στην αρχή σε ενδιάμεσες μορφές, θα μπορούσαν να εμφυτευθούν σε συγγενείς μορφές… (Origine of species, chapter XV, conclusion, Έκδοση 1872).\n4. Υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη πλατωνική ρήση η οποία έχει σχέση με τους προβληματισμούς μας: τῆς δε τοῦ ὂντος θέας οἵαν ἡδονήν έχει, ἀδύνατον ἄλλω γεγεῦσθαι πλήν τῶ φιλοσόφω : Μόνο ο φιλόσοφος μπορεί να γεύεται την απέραντη ηδονή που προσφέρει η θέα του όντος και κανένας άλλος (Πολιτεία, 582c).\nΕπόμενες Συναντήσεις: 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. Ουτοπία και Ελπίδα. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615.\nΘέματα όπως Ιδεολογία, Ολοκληρωτισμός, Δημοκρατία, Ουτοπία, Ελπίδα κ. α. θα αναπτυχθούν ενσωματωμένα το επόμενο έτος, αν είμαστε καλά\nΒραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων\nΔευτέρα : Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. : 7-5-2018: Νεωτερικότητα και Πολιτισμός\nΣχέδιο Εισήγησης: Υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετική με τον όρο. Για πολλούς νεωτερικότητα είναι η μετά το Διαφωτισμό εποχή, για άλλους η μετά τον Descartes, ενώ για άλλους η μετά τον Nietzsche. Υπάρχει επίσης σύγχυση σχετική με τον όρο μοντερνισμός ο οποίος δεν ταυτίζεται με τη νεωτερικότητα.\nΓενικά, μπορούμε να πούμε πως με τους Νέους χρόνους και με τις προσπάθειες εκκοσμίευσης, διακρίνουμε τα εξής στάδια: α. Αμφισβήτηση πολλών αξιών του παρελθόντος, β. αντισυστήματα-ιδεολογήματα που βρίσκονταν στο αντίβαρο των παλαιότερων γιατί έθεταν άλλους σκοπούς, γιατί δηλαδή έτασσαν σκοπούς στον άνθρωπο και στην κοινωνία και γ. υπέρβαση και του θρησκευτικού και του εκκοσμικευμένου σύμπαντος και τονισμός του θανάτου του ανθρώπου, άραγε του θανάτου του υποκειμένου και κάθε σκοπού. Εν μέσω όμως αυτών των μειοψηφικών θεωρήσεων οι οποίες δε σφραγίζουν με κανένα τρόπο τον πολιτισμό άνθησαν και πολλές δημιουργίες εμπνευσμένες απ’ το παρελθόν σε παράλληλη πορεία με την πρόοδο των επιστημών και των κοινωνικοπολιτιών θεωριών. Παράλληλα, οι ιδεολογίες, οι ολοκληρωτισμοί άνθησαν σε παρόμοια περιβάλλοντα. Θα το αναλύσουμε.\n1. Υπάρχουν κάπου στον πλατωνικό κόσμο και προσεγγίζουμε αυτόν τον κόσμο με την ικανότητά μας προσοχής στη φύση των πραγμάτων. (Les deux infinis et l’ esprit humain, Champs/Flammarion, 1999, σελ. 112, 133. Στο βιβλίο εκτίθενται οι θέσεις όχι μόνο του Πενρόουζ, αλλά και άλλων κορυφαίων της επιστήμης με όντως γονιμότατο τρόπο)\n2. Ch. Baudelaire: Η νεωτερικότητα είναι το φευγαλέο, το μεταβατικό, το συμπτωματικό, το μισό της τέχνης του οποίου το άλλο μισό είναι το αιώνιο και το αμετάβλητο.\n3. Σημαντικό είναι επίσης το βιβλίο του Χάμπερμας (J. Habermas, 1930-), μαρξιστή και εγγύς της Σχολής της Φραγκφούρτης μέχρι το 1990 οπότε εγκατέλειψε το μαρξισμό, πολυμαθούς στοχαστή, υπό τον τίτλο Le discours philosophique de la modernité, Gallimard, 1988, βιβλίο στο οποίο γίνεται εμπεριστατωμένη ανάλυση και αξιολόγηση της νεωτερικότητας. Ωστόσο, δε γίνεται αναδρομή στο παρελθόν, στις βαθύτερες ρίζες του.\n4.. Ο Αταλί (J. Atali, 1943-), στο βιβλίο του Histoire de la modernité, δίνει νέα όρια, απρόσμενα, στο μοντέρνο το οποίο ιχνεύεται στις αναζητήσεις του αρχέγονου ανθρώπου, κυρίως στην ενδυματολογία. Σε όλους τους κλασικούς προελληνικούς πολιτισμούς, όπως και στους μετέπειτα (Ελλάδα, Ισραήλ, Μεσαίωνας, Νέοι Χρόνοι) παρουσιάζονται νεωτερικές ιδέες οι οποίες, κατά το συγγραφέα, συνοψίζονται σε τρεις κατηγορίες: Η νεωτερικότητα του Είναι, η νεωτερικότητα της Πίστης και η νεωτερικότητα του Λόγου, συμπεραίνοντας πως με τη συνεργασία των τριών μεγάλων στιγμών θα μπορούσε να προκύψει μία νέα: Ο αλτρουισμός που όμως στην ουσία του είναι τόσο παλαιός.\n5. O Μπρωντέλ το οποίο έχουμε ήδη μνημονεύσει, ο ιστορικός της γεωπολιτισμικής ενότητας, παρατηρεί: …Kι αν ακόμη υποθέσουμε ότι κάποτε, αργά ή γρήγορα, όλοι οι πολιτισμοί της Γης θα ευθυγραμμίσουν την τεχνολογία που εφαρμόζουν στα πρακτικά τους θέματα, επομένως και ορισμένες εκδηλώσεις της ζωής τους, παραμένει γεγονός ότι για πολύν καιρό ακόμη θα υπάρχουν πολλοί πολιτισμοί, διαφορετικοί ο ένας απ’ τον άλλον. (Grammaire des civilisations, ελλην. έκδοση MIET, 2010, σελ. 59)\nΕπόμενες Συναντήσεις: 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. Ουτοπία και Ελπίδα. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615\n30-4-2018 Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση\nΓαλλική Επανάσταση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη.\nΣχέδιο Εισήγησης: Είναι γνωστό πως ο διαφωτισμός υπήρξε ετερογενές πνευματικό κίνημα (Αγγλικός, Γερμανικός, Γαλλικός) με πολλούς γνωστούς εκπροσώπους κυρίως κατό τον 18ο αιώνα: Hobbes, Locke, Berkeley, Wolf, Leibniz, Diderot, Condercet, Voltaire, Helvetius κ.ο.κ. Πολλοί και κυρίως οι Γάλλοι διαφωτιστές προσέκλιναν προς το θεϊσμό ή και στην αθεϊα, κάποιοι ήταν χριστιανοί. Πρέσβευαν και όχι μονομερώς πως οι μεσαιωνικές και μεταμεσαιωνικές θεωρήσεις ήταν ξεπερασμένες, πως η γνώση και επιστήμη ανοίγουν το δρόμο προς μία νέα ηλικία της ανθρωπότητας που θα εξαλείψει τιε δεισιδαιμονίες κ.ο.κ. Πρόκειται για νεομυθικές θεωρήσεις του γαλλικού κυρίως διαφωτισμού ο οποίος ωστόσο τασσόταν υπέρ της ελευθερίας της συνειδήσεως πάντα στα πλαίσια του πολιτεύματος. Εκκοσμίκευση αποκαλούμε αυτή την τάση πλήρους αυτονόμησης απ’ το παρελθόν όπως και ανιστορική.\nΗ γαλλική επανάσταση που οφειλόταν σε όλο και πιο μεγάλες απαιτήσεις των αστών και των νομομαθών ενάντια στα υπολείμματα του φεουδαλισμού που είχαν ενσωματωθεί την απόλυτη μοναρχία, στη δυστυχία του γαλλικού λαού μετά εξοντωτικούς πολέμους και στη δευτερεύουσα συμβολή του διαφωτισμού δεν άφησε μακροπρόεσμα οφέλη δεδομένης της συνέχειας και των συνεπειών, αλλά παραμένει ιδεολογικός φάρος των δυτικών κοινωνιών.Ακολούθησε ο σπαραγμός, η αυτοκρατιρία, η παλινάρθωση, η Ιερά συμμαχία, οι κοινωνικοπολιτικές εξεγέρσεις στην Ευρώπη (θα αναφερθούμε), όλα ενδεικτικά της πάλης αναγκαιότητας και ελευθερίας.ΚΕΙΜΕΝΑ: Βλ. σελ. 2.\nΕπόμενες Συναντήσεις: 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. Ουτοπία και Ελπίδα. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615.\n1. (Κ. Lorenz, 1903-1089) σχετική με τους μεγάλους της ιστορίας: Μας έμαθαν να σεβόμαστε κάποια πρόσωπα που έδρασαν με τόσο παράδοξο τρόπο και μάλιστα να τα θεωρούμε ‘’μεγάλους’’ άνδρες. Συνηθίσαμε να υποτασσόμαστε στην πολιτική σοφία των διοικούντων και όλα αυτά τα φαινόμενα τα οποία μας είναι τόσο οικεία, που οι περισσότεροί μας δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη πως η συμπεριφορά των ανθρώπινων μαζών στο διάβα της ιστορίας είναι ανόητη, απωθητική και ανεπιθύμητη (L’ agression, Flammarion, 1969, σελ. 229).\nΗ μόνη ιδέα την οποία μας πορίζει η φιλοσοφία είναι αυτή η απλή ιδέα του λόγου, ότι ο λόγος κυβερνάει τον κόσμο και ότι κατά συνέπεια η παγκόσμια ιστορία είναι λογική (Leçons sur la philosophie de l’histoire, Vrin, 1970, σελ.22) Επιπλέον: Το μόνο φως που μπορεί να συμφιλιώσει το πνεύμα με την παγκόσμια ιστορία και με την πραγματικότητα είναι η βεβαιότητα ότι ό,τι συνέβη και ό,τι συμβαίνει όλες τις μέρες όχι μόνο δεν τελείται χωρίς το Θεό, αλλά είναι ουσιαστικά έργο του. (σελ. 346).\n2. Στο συνέδριο της Βιέννης (1814-1815) αποφασίστηκε η ίδρυση τις Ιερής Συμμαχίας από τους Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ’ (1770-1840 ) της Πρωσίας, Φραγκίσκο Γ’ της Αυστρίας (1768-1835) και Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας (1777-1825), σκοπός της οποίας δεν ήταν τόσο η προστασία των χριστιανικών αξιών, όσο η απόκρουση κάθε φιλελεύθερης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Είναι γνωστή εξάλλου η αρχική εχθρότητα της Συμμαχίας (πρβλ. τη στάση του Mέττερνιχ –K. W. L. von Metternich, 1773-1859) απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση, παρά τις διαφοροποιήσεις που ακολούθησαν.\n3. Αναφέρουμε τους κυριότερους ουτοπικούς οι οποίοι άφησαν και σημαντικό έργο: Προυντόν (J. Proudhon, 1809-1865), Φουριέ (Ch. Fourier, 1772-1837), Σαιν-Σιμόν (Saint-Simon, 1760-1825), Όουεν (Owen R., 1771-1858). Έδρασαν επίσης πολλές μυστικές επαναστατικές οργανώσεις με ορμή και πνοή που θεωρητικά αποτελούν σταθμούς στην πολιτική σκέψη και θεώρηση της ιστορίας. (Αναλυτική τους παρουσίαση, Π. Σ., σελ. 419-448)Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος.\nΔευτέρα 23-4-2018: Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. : 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις.\nΣχέδιο Εισήγησης: Παραθέτουμε ενδεικτικά ορισμένες στιγμές σπαραγμού των ευρωπαϊκών λαών για να εκτιμήσουμε τα έργα της απόλυτης μοναρχίας: Ο Κάρολος 12ος (Karl ΧΙΙ, 1682-1718), μεγάλος Σουηδός κατακτητής απ’ τα δεκαοκτώ του χρόνια, αντιμετώπισε τον Πέτρο τον Μέγα (τον Γίγαντα παρά Μέγα, όπως τον χαρακτηρίζουν οι Carl Grimberg και Ragnar Svanström στη δωδεκάτομη Παγκόσμια Ιστορία τους, έργο-σύνθεση μακράς πνοής, Histoire Universelle, marabout, 1983), ο οποίος είχε κατορθώσει να προσαρτήσει στη Ρωσία την Ουκρανία και τις Βαλτικές χώρες. Γίγας ή Μέγας, οι τίτλοι είναι σχετικοί, ο Πέτρος υπήρξε διοργανωτής, μεταρρυθμιστής και βασικός συντελεστής εισόδου της Ρωσίας και στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.\nΟι Τούρκοι ανησύχησαν, η Πολωνία ανορθώθηκε και η Δανία που βρισκόταν σε ακμή, επιτέθηκε στη Σουηδία. Οι Τούρκοι ανησύχησαν, η Πολωνία ανορθώθηκε και η Δανία που βρισκόταν σε ακμή, επιτέθηκε στη Σουηδία.\nΤο 1664 οι Τούρκοι γνωρίζουν ήττα 130 χιλιόμετρα νοτίως της Βιέννης, ενώ το 1713 πραγματοποιείται η ενοποίηση της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Το ίδιο έτος (συνθήκη της Ουλτρέχτης, 1713) η Ισπανία μεταβίβασε στην Αγγλία το δικαίωμα μεταφοράς δούλων στις κτήσεις της. Μεταβιβάστηκαν δύο εκατομμύρια δούλοι. Το πρόβλημα όμως ελέγχου των αποικιών δεν αντιμετωπίστηκε οριστικά και αναθερμάνθηκε το 1739 με νέο πόλεμο ανάμεσα στην Ισπανία και την Αγγλία. Η καθολική Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων (1717-1780) αναγκάζεται το 1740 να αντιμετωπίσει πολεμικά τον Φρειδερίκο Β΄ τον Μέγα της Πρωσίας (1712-1786 ), ενώ αμέσως ξεκίνησε νέος πόλεμος, ο πόλεμος της Αυστριακής διαδοχής. Πέντε χρόνια αργότερα η Σιλεσία προσαρτήθηκε στους Πρώσους και μετά τρία χρόνια έληξε ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής, με τη συνθήκη της Aix-la-Chapelle ( Άαχεν,1748).\nΣτο οδυνηρό πανόραμά μας, έστω και σκιαγραφικό, συναντάμε και νέους Αγγλογαλλικούς πολέμους (1746-1748) για τον έλεγχο των αποικιών με τα συνήθη αποτελέσματα.(Περισσότερα, στο έργο μας Τα Κοινωνικά Συστήματα και Ιστορία και Πολιτισμός)\nΟι συγκρούσεις δεν ήταν αποκλειστικά πολιτειακές, οικονομικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές. Όλοι αυτοί οι παράγοντες διαπλέκονταν, συγκρούονταν εσωτερικά και οδηγούσαν σε σπαρακτικές στιγμές και περιόδους πόνου, δυστυχίας και εφήμερων κραυγών θριάμβου. Η απόλυτη μοναρχία δεν αμφισβητούταν, οι λαοί ζούσαν υπό άθλιες συνθήκες, η διαφθορά πρυτάνευε. Βαθύτερα, αυτή η ‘’ηλικία’’ της απόλυτης μοναρχίας ήταν ‘’αναπόφευκτη’’ στο βαθμό που επιμαρτυρούσε την αναγκαιότητα και φώτιζε ανάλογες περιόδους της Αρχαιότητας. Η ανεξαρτηρία ορισμένων πόλεων επιμαρτυρούσε την ολιγαρχική διοίκηση, δεν άλλαζε την κατάσταση. Και οι προεπαναστατικοί στοχαστές ήταν απλά μεταρρυθμιστικοί, όχι επαναστατικοί. Μπορούσε ο άνθρωπος υπό αυτές τις συνθήκες να προσβλέπει σε δημοκρατική διακυβέρνηση; Φυσικά όχι, αλλά η τροπή της παιδείας, της οικονομίας και άλλοι παράγοντες προετοίμαζαν αργά το έδαφος αλλαγών.\nΟι νέες τάσεις των γνωστών στοχαστών δεν υπερέβησαν ουσιαστικά τα εσκαμμένα.\nΚΕΙΜΕΝΑ: 1. Τα καλά ήθη που δεν είναι το ελάχιστο μέρος της θρησκείας και της πραγματικής ευσέβειας σχετίζονται επίσης με την πολιτική ζωή και η σωτηρία του Κράτους δεν εξαρτάται λιγότερο από αυτά όσο και η σωτηρία των ψυχών. (Lettre sur la tolerance, Nathan, 2003, σελ.63).2. Στην Αγγλία ο Χομπς (Th. Hobbes, 1588-1679, φυσιοκρατικός ως προς την ανθρωπολογία και την πολιτική του φιλοσοφία Πρβλ. το έργο του Λεβιάthαn, Leviathan, Collier classics, 1974: Πολιτικός και φυσικός νόμος δεν είναι διαφορετικά είδη, αλλά διαφορετικά μέρη του νόμου από όπου το ένα μέρος είναι γραπτό και ονομάζεται πολιτικό και το άλλο άγραφο, φυσικό δηλαδή, σελ. 200. Επίσης: Απόλυτη κυριαρχία της εξουσίας στην οποία αναγκαιότητα και ελευθερία συμπίπτουν… Σελ. 159. 160. Περισσότερα για την πολιτική φιλοσοφία των Χομπς, Λοκ, Ρουσσώ, Μοντεσκιέ Κ. Σ., σελ. 340 κ. εξ.),\nΕπόμενες Συναντήσεις: 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615. Βασικές παράμετροι του θέματός μας τις οποίες δε μπορούμε να αναπτύξουμε αυτή τη χρονιά θα ενσωματωθούν στην επόμενη σειρά των συναντήσεών μας (Ουτοπία και ελπίδα, νεωτερικότητα και ιστορία, ιδεολογία και πολιτική κ.ο.κ.).\nΔευτέρα 16-4-2018: Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων\nΣχέδιο Εισήγησης: Για να κατανοήσουμε τους Νέους Χρόνους και ό,τι μας έδωσαν, οφείλουμε να υπομνήσουμε την πρόοδο καθώς τέχνες, τεχνική και επιστήμη άρχισαν να διαπλέκονται. Άλλως, είναι αδύνατη η προσέγγιση των Νέων Χρόνων απ’ τους οποίους επωάστηκαν νέες μεταφυσικές, κοινωνικές και οικονομικές θεωρήσεις. Απ’ το γυαλί, την αγγειολαστική, τον τροχό τις τανάλιες, τους πελέκεις, τις καρφίτσες, τους μοχλούς κ.ο.κ. που συναντάμε στους Αρχαίους πολιτισμούς, έχουμε: 12ος Αιώνας: Μαγνητική πυξίδα, τελειοποίηση αρότρου, λειοτριβικός μύλος κ.α. 13ος Αιώνας: Κατασκευή γυαλιού, κλώσιμο μετάξης, μύλοι, ναυτιλία κ.α. 14ος Αιώνας: Διόπτρες, χάρτες, πορσελάνη, κλειδαριές, κανόνια από χυτοσίδηρο, δίχτυα, κ. α. 15ος Αιώνας: Τυπογραφείο, νερόμυλος, ανεμόμυλος, υψικάμινος, λογιστικά βιβλία διπλής χρήσης, εργαλεία κ.α. 17ος-18ος Αιώνας: Τηλεσκόπιο, μικροσκόπιο, εκκρεμές, βαρόμετρο, θερμόμετρο, ατμομηχανή, αλεξικέραυνο, άντληση ατμού με συμπυκνωτή, βιεδωτή λαβή με τόρνο, αλωνιστική μηχανή, βαμβακοσυλλεκτική μηχανή κ.α. 19ος-20ος Αιώνες: Βολταϊκό τόξο, σύνθετη ατμομηχανή, γεννήτρια με μοτέρ, μηχανή εσωτερικής καύσης, βενζινομηχανή, λίπασμα, υψικάμινος, ραδιόφωνο, εναλλασσόμενο ρεύμα, ασύρματες επικοινωνίες, ηχογράφηση, ηχογραφημένη μουσική, αεροπλάνο, σιδηρόδρομοι, αυτοκίνητο, τεχνολογική έκρηξη, υπολογιστές, απίστευτες μηχανές (πολεμικές, βιομηχανικές κ.ο.κ.), τηλεραματική, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και διάπλωσή τους σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας….\nΤίθενται πολλά ερωτήματα στα οποία θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε: άλλαξε η διανθρώπινη συμπεριφορά, μεταρρυθμίστηκαν παλαιές ιδέες, βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής; Αυτά και άλλα θα εγερθούν καθώς θα δούμε και τι οι Νέοι Χρόνοι έδωσαν στους Νεώτερους και Σύγχρονους καιρούς.\nΚΕΙΜΕΝΑ: Richelieu: Αν τα γράμματα έπεφταν σε όλων των ειδών τα πνεύματα, θα ‘βλεπε κανένας περισσότερους ανθρώπους ικανούς να σχηματίζουν αμφιβολίες παρά να τις λύσουν, και πολλοί θα ΄ταν πιο κατάλληλοι να αντιταχθούν στις αλήθειες, παρά να τις υπερασπισθούν…. Η νύχτα των υπέροχων ασμάτων οδηγεί στην ανακάλυψη του αλληγορικού πλούτου, αφιερώνει τα ώτα στην παιδικότητά τους, αναγεννάει (Scelley: Τhe Song of Los, Asia), ενώ κατά τον Γουώρντσγουόρθ (W. Wordsworth, 1770-1850), …με μάτι που η δύναμη της αρμονίας έκανε ήρεμο, /βλέπουμε τη ζωή των πραγμάτων,/ ενώ είμαστε κυνηγημένοι για πάντα απ’ το αιώνιο πνεύμα. (The new Pelecan guide to English literature, Penguin books, 1985, σελ. 254,257)\nΕπόμενες Συναντήσεις: 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού.\nnikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος.\nΔευτέρα 26-3-2018: Πίστη και ρομφαία, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Ενώ το Βυζάντιο ακμάζει μέχρι τον 11ο κυρίως αιώνα, οπότε αρχίζει η ακάθεκτη εισβολή τουρανικών φυλών, η Ευρώπη ζει το σκότος της με τις βαρβαρικές επιδρομές (Οστρογότθοι, Βησιγότθοι, Βάνδαλοι, Νορμανδοί, Μαγυάροι, Άραβες, Βίκκινκς, εμφύλιοι σπαραγμοί κ.ο.κ.), αλλά καθώς στερεώνεται ο φεουδαλισμός και η πνευματική κηδεμονία της καθολικής εξουσίας, η οργάνωση αποδίδει και αυτό φαίνεται κατά τις Σταυροφορίες οι οποίες ωστόσο συνέβαλαν στην παρακμή του φεουδαλισμού και στη στερέωση της Κεντρικής Διοίκησης. Το ιπποτικό ιδεώδες με τη δύναμη και τις αδυναμίες του θα σφραγίσει το μέλλον, η ομογενοποίηση ετερογενών φύλων θα σημαίνει αργά τη δημιουργία έστω κι υποτυπωδών εθνιών συνειδήσεων, οι πόλεμοι θα συνεχίζονται, αλλά και η πολτισμική πορεία με τις πρώτες εκκλησιαστικές σχολές, τη σχολαστική, τις μεταφράσεις Ελλήνων σοφών θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εξόδου απ’ τη μεσαιωνική σκέψη, χωρίς ωστόσο συγκεκριμένο διαζύγιο. Κομβικά Σημεία: η Μεταρρύθμιση και η ανακάλυψη της Αμερικής.\nΉδη, οι τεχνικές γνώσεις που επωάζονταν ανθούν, η ναυσιπλοϊα, το εμπόριο, το δουλεμπόριο, οι νέοι ορίζοντες αγγέλλουν κάτι. Παράλληλα, η μεσαιωνική πνευματικότητα επηρεάζει και τη σκέψη και την έρευνα. Αντιφατικές και δημιουργικές διαπλοκές ιστορίας και πολιτισμού.\nΚΕΙΜΕΝΑ: Κυρία μου, η ομορφιά σας, η τελειότητα του προσώπου σας, τα μάτια σας, το ωραίο σας στόμα, οι παρειές σας, με έχουν τόσο υποδουλώσει…που η καρδιά μου, η γνώση μου, η λογική μου, η ανδρεία μου, η τόλμη μου, …και όλα μου ανήκουν πια σε σας και όχι σε μένα…, ομολογούσε ο Ζωφρέ (La Légente Arthurienne, Robert Laffont,1989, σελ.905) : Το ηθικό πνεύμα το οποίο βοηθάει να ζήσουμε την καθαρότητα και την αξιοπρέπεια, το αλληγορικό πνεύμα που μας φωτίζει με τη φαεινότητά του, το μυστικό πνεύμα που τελειώνει την ψυχή στις αναβάσεις της έκστασης…Πληρωμένη από όλα τα πνευματικά φώτα η ψυχή μας γίνεται η κατοικία της θείας Σοφίας και η οικία του Θεού. (Itinetarum mentis in Deum, κεφ. IV, 6-8) Βοναβεντούρα.\nΕπόμενες Συναντήσεις: 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com\nwww.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615\nΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΟΦΙΑ\nμε αφετηρία το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση\nΙ. Ποίος ο Λεωνίδας Κοβάτσης : Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1950. Το 1969 αποφοίτησε απ’ το Αμερικανικό Κολλέγιο ‘’Ανατόλια’’ και την ίδια χρονιά εισήχθη στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 1976 κατετάγη στο πολεμικό ναυτικό, ενώ το 1986 πήρε την ειδικότητα του Παθολόγου. Το 1990 ειδικεύτηκε στη Γηριατρική (Τορόντο). Το 2005 αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αρχιπλοιάρχου.\nΠλούσια η συγγραφική του παραγωγή που άρχισε το 1994 με το έργο του ‘’Το Σημείο της Στροφής και ο Τροχός της Μεταμόρφωσης΄΄. Απ’ τα έργα του, όπως θα δούμε, αναδύεται ένας στοχαστής οριζόντων με βαθιές τομές σε μεγάλα ανθρωπολογικά προβλήματα.\nΙΙ. Το βάθος και η επιφάνεια.\nΠοίοι οι κύριοι αρμοί της σκέψης του. Το έργο του Λ. Κ., χωρίς να είναι σχολαστικά συστηματικό, είναι φιλοσοφικά διαρθρωμένο και συναντάει ο αναγνώστης στις σελίδες του το μύθο και τη συμβολική του, τον ποιητή και τις εμπνοές του, το φιλόσοφο και τις αναζητήσεις του, πάντα στο πλαίσιο της προσωπικής πρόσληψης των μεγάλων συμβαινόντων στο ανθρωποκοσμικό γίγνεσθαι.\nΕίναι λ.χ. μυητική η απόδοση του μύθου της αρπαγής της Περσεφόνης, της σημαντικής του Άδη και εδώ ξεδιπλώνονται οι έννοιες του χάους, του μηδενός, του ασυνείδητου για να επιφανεί έτσι η κρυφίη οδός-αρμονίη του Ηρακλείου, η άνοδος της διανοίας κατά τον ποιητή, που δεν είναι παρά μυητική οδός.\nΗ εμπερίστατη κοσμική συνείδηση, κάτι που συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο, δε μπορεί να αποκαθαρθεί και να αντικρίσει την πραγματικότητα χωρίς τη συνειδητοποίηση του μυστηρίου, γιατί μυστήριο είναι η αποκόλληση απ’ το χάος, το μηδέν, το ασυνείδητο, η έξοδος στο αισθητό με τις μορφές και τα σχήματα και η ανάγνωση στο εξωτερικό των λαμπτήρων της εσωτερικότητας.\nΑπ’ την έναγχο μέριμνα στον Άδη του μηδενός στη κατάσταση της πληρωματικής εμπειρίας ο δρόμος είναι ατελεύτητα μυσταγωγικός και οι διακινδυνεύσεις πολλές. Υπάρχει η οδός του εκστασιασμού η οποία δεν είναι παρά περαιτέρω καταβύθιση στη σκοτεινή μήτρα του Άδη.\nΓια να το κατανοήσουμε όμως, οφείλουμε να δούμε τι εννοεί ο στοχαστής υπό τους όρους κενό, μηδέν, ασυνείδητο, πένθος, χάος. Είναι σαφές πως δεν υπάρχει φιλοσόφημα το οποίο αγνοεί αυτήν την πραγματικότητα, ό,τι άλλοι ονομάζουν αχάνεια του χώρου, μηδέν των απαρχών, άγνοια ή και θεία άγνοια, ούτε απουσιάζουν οι φιλόσοφοι οι οποίοι ταυτίζουν το παν με το μηδέν, το άπειρο του χώρου με τα ‘’πέρατα’’, τα ανεύρετα πέρατα της ψυχής κ.ο.κ.\nΣτον κόσμο της βαθιάς υπαρξιακής εμπνοής η οποία διασελαγίζει την ιστορία της σκέψης, ο στοχαστής μας προτείνει την ακόλουθη μυητική παιδεία: Η ζωή μας είναι ένα αποκαλύπτον μυστήριο: Για να περάσει επομένως ο μύστης στη δεύτερη γέννηση θα πρέπει να μεταβεί στη σιωπή, το σκότος και την ανοιχτότητα του ‘’εντελώς άλλου’’, εκεί όπου ενδημεί η αλήθεια ως αρχέγονη μνήμη και ως Πρώτος Εαυτός (πρβλ. τους στίχους του Σικελιανού: …κρυμμένος σαν αετός/ με περιμένει εκεί που θείος αρχίζει ζόφος, ο πρώτος μου εαυτός,- Ύμνος του Μεγάλου Νόστου) και να ανασύρει από τις παρυφές αυτές του Είναι τον λόγον ως το κοινό μέτρο του παντός ως τον ξυνό λόγο…Και είναι η ιερή μανία του μύστη ως άρνηση του μηδενός και ως μνημοσύνη της λήθης που κάνει το λόγο μια ομιλούσα σιωπή. (Το Μυστικό της Ελευσίνας, πρόλογος).\nΑπέραντο το πεδίο, πλούσιοι οι μαίανδροι της σκέψης του στοχαστή ο οποίος με θαυμαστό τρόπο επικαλείται κορυφαίους\nποιητές, Έλληνες και ξένους (Σικελιανός, Σολωμός, Παλαμάς, Χαίρντερλιν, Τρακλ, Ρίλκε και άλλους) δημιουργώντας έτσι ένα είδος οικουμενικής συνθέτουσας. Ακούει τη φωνή των μύθων, επισημαίνει τη συμβολική τους χωρίς την οποία είναι κούφια λόγια, προσφεύγει στους ποιητές αλλά και στο πνεύμα της μουσικής, επικαλείται τους φιλοσόφους και εν μέσω μιας τόσο πλούσιας συγχορδίας, οδηγείται, όπως θα δούμε όχι σε ύμνους στο μηδέν, στο πένθος, στον αλογισμό, στον πρωτόγονο διονυσιασμό, αλλά στην καθαρότητα του ηρακλείτειου λόγου που είναι και οικουμενική, στην αρμονία, στο κάλλος, σε ό,τι αποκαλεί εύγλωττα πληρωματική εμπειρία.\nΙΙΙ. Αφετηρία και Αρχές.\nΑυτή η μυητική οδός η οποία έχει ως αφετηρία την κάθοδο σε οριακές καταστάσεις, σε ‘’μηδενικές’’ θα λέγαμε καταστάσεις, στο γνόφο του μηδενός, παραλύει τη μνήμη του παροδικού και τις υποβολές του αισθητού και δημιουργεί την αυτοσύλληψη, την κοινωνία της ψυχής με το πραγματικό της είναι. Το υπάρχειν φωτίζεται απ’ το είναι, ο μύθος φωτίζεται ως μύθημα, η συμβολική είναι ζωγραφία της πνευματικότητας, επιτελείται ο νόστος, ο μεγάλος νόστος, η διακοινωνία του πνευματικού με το υλικό, κατά τρόπο που αντί του αλογισμού επιφαίνεται ο λόγος, το λέγειν της ψυχής: Ο έρως απεκδύεται το φυσιοκρατικό του χαρακτήρα και μεταμορφώνεται σε αγαπητική σχέση-κοινωνία, η κοσμική λειτουργία ανασυντίθεται συνειδησιακά, το συνειδησιακό, η συνειδητοποίηση με απλούστερα λόγια γίνεται μάρτυρας του κάλλους, η αρμονία παρουσία της κρύφιας τάξης του κόσμου και, το κυριότερο, το πρόσωπο ανακτά τη λειτουργιακή του αποστολή ως εμπειρία πληρωματική η οποία διαχέεται στην ποιητική και στην ευρύτερη αισθητική μαρτυρία η οποία έχει βαθύτατα ηθικές αφετηρίες.\nΑς προσεγγίζουμε ορισμένους τόπους επιφάνειας του πνευματικού.\nIV. Ατραποί φωτίζουσας Μεταμόρφωσης.\nΣχηματικά, αλλά και πέρα από σχήματα, είμαστε σε θέση να δούμε με συγκεκριμένο τρόπο τη μυητική πορεία του πνευματικού οδοιπορικού του Λεωνίδα Κοβάτση.\ni. Έρως και ψυχή. Κατά βάση δεν υπάρχει σαρκικός έρως, αλλά σαρκική επιθυμία. Απ’ τη στιγμή που η μυητική αναβατική πορεία της ψυχής συναντάει τον έρωτα, βρίσκει το πλήρωμά της τόσο ως Κόρη όσο και ως άρρην. ‘’Έτσι, το αδύναμο παιδικό ‘’εγώ’’ της Κόρης παρθένας που υπόκειται καθ’ ολοκληρίαν στην κυριαρχία του ενστίκτου της φυσικής αναγκαιότητας, μεταβαίνει στην αίσθηση του ‘’μη εγώ’’ και από εκεί στην αίσθηση ενός ‘’συλλογικού ή συμπαντικού εγώ’’ που διαχέεται στο ‘’Συ’’ του κόσμου, ενός ‘’μεταμορφωμένου εγώ’’ που μεταμορφώνει και τον κόσμο, με μια φράση, ενός ‘’ποιητικού εγώ’’…Έτσι, η κυοφορία φέρει νέα ανθοφορία, τον καινούργιο δηλαδή άνθρωπο που μέσα του ζει ο έρωτας-ποιητής, η καινούργια υπόσχεση σαν ένα νεοφανές άκτιστο φώς.’’\n(Έρως και Ψυχή, Κουλτούρα, 2010, σελ. 23, 124)\nii. Αισθητική της ποίησης. Ο Λ. Κοβάτσης μας λέγει: Αυτός που γράφει ποίηση σημαίνει τα δρώμενα στον κόσμο και αυτός που μπορεί να διαβάζει ποίηση επιγιγνώσκει αυτά στα δρώμενα…Ζει κανείς ποιητικά σ’ αυτό τον κόσμο όταν πάρει μια υπεύθυνη θέση απέναντι στον κόσμο του τον εξωτερικό και εσωτερικό…(Ποίηση και Ζωή, Δρόμων, 2006, σελ. 11)\nΗ επίκληση των Hölderlin (Τότε μια κατάπληξη άδραξε την ψυχή/ όλων όσων κτυπήθηκαν και νύχτα/ έπεσε στα μάτια των αρίστων/ γιατί κάποιοι το φως τους έχασαν/ στη θέα των θεόπεμπτων δώρων (Ποίηση…σελ. 19), Rilke (Θα πρέπει με τα πράγματα όμοιος να γίνεις/ και πάλι σαν παιδί ν’ αρχίζεις τη ζωή σου/ αυτά το Θεό εγκλείουν στην καρδιά τους/και μακριά απ’ αυτόν ποτέ δε μένουν, Ποίηση, σελ. 25) Trakl (Ένα φαιό δένδρο στέκει μοναχικό/ οι κυανοί καρποί του έπεσαν από πάνω του/ Σημεία και άστρα/ βυθίζονται ανάλαφρα στη βραδινή λίμνη/ Χειμώνιασε πίσω από το λόφο/ Κυανά περιστέρια/ πίνουν τη νύχτα τον παγωμένο ιδρώτα/ που κυλάει από του Έλις το κρυστάλλινο μέτωπο- Ποίηση…σελ. 87) Ρίτσου (Βροντάνε στράτες κι αγορές, μπαλκόνια και σοκάκια/ και σου μαδάνε οι κορασιές λουλούδια στα μαλάκια, Ποίηση…σελ. 125), Σικελιανού τον οποίο ο στοχαστής γνωρίζει πολύ καλά και αισθάνεται εγγύτατα των εκζητήσεών του, γνωστών στιχουργών με τους οποίους καταξιώνεται η σχέση ποίησης με τη μουσική διενώνουν ποίηση, στοχασμό, ενορμήσεις και ζωή με όχι συνηθισμένο τρόπο. Ο ποιητής στηθοσκοπεί το ουσιώδες, καθιστά τη συμβολική μαρτυρία ύψιστη χορδή ανάκρουσης όπου κρούεται η πνοή του πνεύματος.\niii. Η πρωτογένεια του Εγώ. Στο βάθος του εαυτού και όχι στην επιφάνεια υπάρχει το αιώνιο εγώ, ο αιώνιος άνθρωπος που είναι κάτι πέρα από νοητά αρχέτυπα, κάτι το οποίο βιώνεται σε στιγμές έλλαμψης και πνευματικής μαρτυρίας. Δεν είναι κάτι το τυπικά αναγνώσιμο, αλλά κάτι που επιφαίνεται με την περιδίνηση, με το πάθος, με τη δοκιμασία, με το ερασιθάνατο, με την ροπή προς το θάνατο των ματαιοτήτων του ψεύτικου, φθίνοντος, εκπίπτοντος και δούλου στη φαινομενικότητα εγώ.\nΑνακαλύπτεται ως πολύτιμος μαργαρίτης μετά μαθητεία στον πόνο και στη δοκιμασία ως κρυφίη αρμονίη (Ηράκλειτος), εκεί που η εσωτερικότητα, η καθαρή πνευματική μας φύση δηλαδή, ανταμώνει το βαθύτερο είναι της εξωτερικότητας, όταν το trans, το διάμεσου που διενώνει κάνει τον ένσαρκο άνθρωπο μάρτυρα της αιώνιας φύσης του. Ας αφήσουμε όμως το στοχαστή να μας οδηγήσει: Σ’ αυτή την κατάσταση της πρωτοσύλληψης ή ‘’πρωτογένειας’’ η συνείδηση διανοίγεται προς το ασυνείδητο, η λογική προς το παράλογο, η μορφή στο άμορφο και άναρχο, η ζωή προς το θάνατο…σελ. 20. Το πνεύμα είναι ύλη που μορφοποιείται διαρκώς και που τείνει ν γίνει πρόσωπο. Το πνεύμα δεν είναι μόνο αντικειμενοποιημένη μορφή. Είναι προσωποποιημέη μορφή….σελ.59. Ο κόσμος της ψυχής που είναι και κόσμος της καθολικής πραγματικότητας περιλαμβάνει και τους δύο αυτούς κόσμους σε μια σχέση περιέχοντος και περιεχομένου, έτσι ώστε ποτέ ο ένας κόσμος να μην μπορεί να νοηθεί χωρίς τον άλλον…σελ. 75 (Η πληρωματική εμπειρία, Κουλτούρα).\niv. Αιώνια γνώση. Υπάρχει η αιώνια γνώση η οποία όπως στο ανθρώπινο διαφαίνεται ως τάση κοινωνίας, ως εμπειρία, ως αγώνας και ποτέ ως κάτι το κατακτημένο για πάντα. Τα δώρα όμως είναι πολύτιμα και συνυφαίνονται με τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου.\nΜια αυθεντική γνώση με την αποκρυπτογράφηση του ιστορικού συμβαίνοντος αποκαλύπτει α. την αρμονία, β. την αγάπη, γ. το κάλλος, δ. το αιωνίως είναι ενάντια σε κάθε παροδικότητα.\nΕίναι γνωστό πως η αρμονία υμνείται απ’ τις τέχνες, αλλά πρώτη τέχνη και αφετηρία είναι η ουσιαστική κοινωνία μας με το είναι του συμβαίνοντος. Μόνο έτσι είμαστε σε θέση κα μιλάμε για ωραίο, για ωραιότητα, για αρμονία μορφών, εκφράσεων, ήχων. Ό,τι συναιρεί αυτήν την αλήθεια είναι το κάλλος. Να τι διαπιστώνει ο Λ. Κ.: Το κάλλος έχει μια διαχρονικότητα που αντέχει στη φθορά και εκφράζεται μέσα από το εκάστοτε πνεύμα της εποχής. Όμως, η ουσία του κάλλους είναι αιώνια διότι εκφράζει την ύψιστη αλήθεια. Στην ύψιστη αλήθεια θεωρούμε την άρρηκτη ενότητα ψυχής και φύσης. Το απόλυτο κάλλος είναι συνυφασμένο με το απόλυτο ήθος. (Μεταφυσική και Αισθητική, Κουλτούρα, 2004, σελ.86)\nV. Το παροδικό και το Απόλυτο. Ο σύντομος διάπλους μας δεν αναλύει το εύρος του έργου του Λεωνίδα Κοβάτση. Έγινε προσπάθεια προσέγγισης των κύριων αρμών μιας ασυνήθιστα γόνιμης σκέψης η οποία επικαλούμενη μέγιστους μύθους και τη συμβολική τους, κλασικούς ποιητές και το μήνυμά τους, φιλοσόφους και στοχαστές, τη μυητική οδό την οποία συναντάμε σε όλες τις μεγάλες πολιτισμικές παραδόσεις, οδηγείται σε προσωπικές συλλήψεις οι οποίες όμως, βαθιά θεωρούμενες έχουν οικουμενική εμβέλεια.\nΠρόκειται για όντως πρωτοποριακό έργο-μαρτυρία του οποίου η αξία θα γνωσθεί αναμφισβήτητα. Ευχαριστούμε το συγγραφέα-στοχαστή για την πολύτιμη προσφορά του.\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος. Δευτέρα 12 Mαρτίου 2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ.\nΣχέδιο Εισήγησης: Με το Βυζάντιο η σπαρασσόμενη και απέραντη ρωμαϊκή αυτοκρατορία στερεώνεται στο δυτικό της τμήμα χάρη τον Κων/νο τον Μέγα και στους ακολουθήσαντες μεγάλους αυτοκράτορες, όπως ο Θεδόσιος, ο Ιουστινιανός και σειρά άλλων. Παρά το ότι ο χαρακτήρας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αποτελούσε συνέχεια του της Ρωμαϊκής, παρά τις παγανιστικές δομές, κατόρθωσε να διαφυλάξει την ενότητα για αιώνες και να ορθώσει έναν πολιτισμό ο οποίος επηρέασε αναμφισβήτητα στην ευρωπαϊκή συνείδηση ο οποία τελούσε υπό διαμόρφωση., δεδομένου του χάους που επικρατούσε στην Ευρώπη με τις βαρβαρικές επιδρ0μές. (+476: Κατάλυση του δυτικού τμήματός απ’ τον Οδόακρο-Βησιγότθους. Βάνδαλοι: Βόρεια Αφρική, Οστρογότθοι Ιταλία, Φράγκοι Γαλατία, οι Ούννοι διαλύθηκαν μετά το θάνατο του Αττίλα.) Το σκότος των επιδρομών αναχαίτισε το Βυζάντιος, παρά την εμφάνιση των Ρως, των Βουλγάρων, των Πετσενέγκων, των Σλάβων.\nΤο σημαντικό συνίσταται στη νέα μορφή θρησκευτικότητας και πνευματικότητας, οντολογικών, ηθικών, αισθητικών κατηγοριών στο στοχασμό, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις τέχνες –μουσική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική-εικονογραφία-, στην αλλαγή κοσμοθεώρησης και στην απόρριψη των ειδωλικών στοιχείων του παγανισμού. Θα εκτιμήσουμε την προσφορά. Κείμενα: Ο Γρηγόριος Νύσσης διαπιστώνει: ὅταν ἒλθη εἰς τά ὑπέρ λόγον ὁ λόγος, γίνεται τότε καιρός τοῦ σιγᾶν και τῆς ἀφράστου ἐκείνης δυνάμεως ἀνερμήνευτον ἐν τῶ ἀπορρήτω τῆς συνειδήσεως ἒχει τό θαῦμα…(Patrologia Greca, 44, 729A). Ο Μάξιμος ο Ομολογητής: Τῆς ἀγάπης και τοῦ ἔρωτος, αὐτόν δηλαδή τον Θεόν, προβολέα, φασί, και γεννήτορα…ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, ὃ ἐστιν ἔρως• το δε ἀγαπητόν και ὂντως ἐραστόν, αὐτός ἐστι…(Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, τ. Β΄, Αστήρ, απνη, σελ.183, Περί Θεολογίας Κεφαλαίων Εκατοντάς Εβδόμη). Επόμενες Συναντήσεις: 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση). 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615\nΑΘΗΝΑΙΚΑ ΒΡΑΔΙΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ-ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΝ\nΔέκατο ένατο έτος, 5 Μαρτίου 2018, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. ΘΕΜΑ: Ρώμη Ισραήλ και Πολιτισμός.\nΣχέδιο Εισήγησης: Η ίδρυση της Ρώμης (-757) με πρωτουργούς τους Λατίνους εγκαινιάζει μια νέα εποχή. Λιτοί και πειθαρχικοί οι Ρωμαίοι υπέταξαν γειτονικούς λαούς, επεκτάθηκαν στην Ιλλυρία, στη Βόρεια Ιταλία, υπέταξαν τα ελληνιστικά κράτη (-148: Υποταγή της Ελλάδας), την Ισπανία (Λίγουροι, Ίβηρες, Κέλτες, Φοίνικες), αργότερα επί Τραïνού Δακία, Βόσπορο, Κολχίδα, Μυδία, Ασσυρία, Παρθία, Χάττες, Κουάδους, Ιάζονες, Σαρμάτες, Μαρκομάνους κ.ο.κ. Ισπανία: . Η Ισπανία, χώρος με παλαιές φυλές (Λίγουροι, Ίβηρες, Κέλτες, Φοίνικες. Γνωστή η μετάβαση απ΄τη Λοχίτιδα Εκκλησία στη Σύγκλητο, στους εμφύλιους, στην Αυτοκρατορία, γνωστά όλα όσα ακολούθησαν, η διαφθορά, η αρχομανία, οι σκληρότητες ως ‘’επανάληψη’’ της συμπεριφοράς προτέρων αυτοκρατοριών. Γνωστή η επίδραση των Ελλήνων στην παιδεία και στον πολιτισμό, όπως γνωστό και το Ρωμαϊκό Δίκαιο και η παρακαταθήκη της Ρώμης στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Έτσι ο χρόνος αποσύρει σιγά σιγά απ’ τη νύχτα κάθε ανακάλυψη την οποία κατόπιν ο λόγος οδηγεί στις ακτές του φωτός…(στίχοι 1454-1455). Λουκρήτιος Οι Ρωμαίοι στοχαστές, η συνέχεια και η παρακαταθήκη, η ελληνική προϋπόθεση. Λαοί: Χάττες, Κουάδοι, Ιάζονες, Σαρμάτες, Μαρκομάνοι…Ισραήλ: Μονοθεϊσμός, Δώδεκα Φυλές, Αιχμαλωσίες, Κριτές, Προφήτες, Ποίηση, Ελληνιστικές επιδράσεις. Η θεμελίωση τους Ιουδαϊκού μονοθεϊσμού, η δυναμική της προφητείας και της Συναγωγής, Ταλμούδ, Μίσνα, Ζοάρ, Μαγεία, θεοσοφία, διωγμοί, δυναμισμός, επιβίωση και δημιουργία 1. (Γένεσις, 32, 24-29): ὑπελείφθη δὲ Ἰακὼβ μόνος, καὶ ἐπάλαιεν ἄνθρωπος μετ᾿ αὐτοῦ ἕως πρωΐ. εἶδε δέ, ὅτι οὐ δύναται πρὸς αὐτόν, καὶ ἥψατο τοῦ πλάτους τοῦ μηροῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνάρκησε τὸ πλάτος τοῦ μηροῦ Ἰακὼβ ἐν τῷ παλαίειν αὐτὸν μετ᾿ αὐτοῦ. καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀπόστειλόν με· ἀνέβη γὰρ ὁ ὄρθρος. ὁ δὲ εἶπεν· οὐ μή σε ἀποστείλω, ἐὰν μή με εὐλογήσῃς. εἶπε δὲ αὐτῷ· τί τὸ ὄνομά σου ἐστίν, ὁ δὲ εἶπεν· Ἰακώβ. καὶ εἶπεν αὐτῷ· οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου Ἰακώβ, ἀλλ᾿ Ἰσραὴλ ἔσται τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐνίσχυσας μετὰ Θεοῦ, καὶ μετ᾿ ἀνθρώπων δυνατὸς ἔσῃ. 2. Το ουσιώδες είναι η ιδέα ότι όλα τα μέρη του κόσμου αλληλοεξαρτώνται. Ο ουράνιος κόσμος κυβερνάει τον υλικό και ο τελευταίος κυβερνάται απ’ το διανοητικό. (Léon Gorny, Kabbale Juive et Cabale Chrètienne, Pierre Belfond, 185). Η συμβολή της Ρώμης και του Ισραήλ στην ελληνοευρωπαϊκό πολιτισμό. Δύναμη και αδυναμίες. Επόμενες Συναντήσεις: 2-3-2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες. 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση). 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com\nwww.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615.\nΕισηγητής Γιάνης Βουλιουρής: ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, 26 Φεβρουαρίου ,\nἈπό ὅλες τίς τέχνες, ἡ μουσική ἔχει κάποιες ἰδιαιτερότητες πού τήν κάνουν νά ξεχωρίζει. Χρησιμοποιεῖ τό πιό ἐλαφρό καί πιό αἰθέριο ὑλικό, τόν ἦχο. Καί δέν ἐκφράζει τίποτε τό συγκεκριμένο, τίποτε τό χειροπιαστό, παρά μόνο ἀφηρημένα νοήματα καί ἀπροσδιόριστες ἰδέες. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἤ, μᾶλλον, ἀκριβῶς γι’ αὐτούς τούς λόγους, ἡ μουσική, περισσότερο ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλη τέχνη, ἔχει τήν ἱκανότητα νά εἰσχωρεῖ μέ τή μεγαλύτερη εὐκολία καί ἀμεσότητα στό βάθος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ἡ ἔνταση τῶν συναισθημάτων πού γεννᾶ μέσα μας δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ καμμιᾶς ἄλλης τέχνης.\nΟἱ ἀπόψεις γιά τήν τέχνη τῆς μουσικῆς ἄλλαξαν ἀρκετές φορές κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων μέχρι νά ἀναγνωριστεῖ ἡ ἀξία της καί ἡ αὐτάρκειά της ὡς καλῆς τέχνης καί νά καταξιωθεῖ ἡ θέση της καί ἡ προσφορά της στόν κόσμο τοῦ πνεύματος.\nἜχει γραφεῖ γιά τή μουσική ὅτι:\n«Mπορεῖ ὄχι μόνο νά ταράξει τή θάλασσα, νά ζωηρέψει τίς φλόγες τῆς φωτιᾶς, νά κάνει τά ρυάκια νά κυλήσουν, τήν βροχή νά πέσει, τούς χείμαρρους νά φουσκώσουν. Μπορεῖ νά ζωγραφίσει τήν φρίκη τῆς ἐρήμου, νά μαυρίσει τούς τοίχους μιᾶς ὑπόγειας φυλακῆς, νά γαληνέψει τήν τρικυμία, νά ἡσυχάσει τόν ἄνεμο καί, μέσα ἀπό τούς ἤχους τῆς ὀρχήστρας, νά σκορπίσει μιά καινούργια φρεσκάδα ἀνάμεσα στά δάση».\nJean Jacques Rousseau, Ἑλβετός φιλόσοφος (1712- 1778)\n«Ἡ μουσική δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τόν μύθο γιά νά μᾶς συγκινήσει γιατί γεννάει μέσα μας τήν κρυφή δύναμη πού πλάθει ὅλους τούς μύθους καί κάνει τήν ψυχή μας νά ζεῖ χίλιες ζωές πού συγχωνεύονται ἡ μιά μέσα στήν ἄλλη»\nPaul Valery, Γάλλος ποιητής (1871-1945)\n«Ἡ μουσική παράγει μέσα μας μιάν ἀδιάκοπη καί ἀσυγκράτητη συναισθηματική δράση τήν ὁποία ἀδυνατοῦμε νά προσδιορίσουμε μέ ἀκρίβεια. Ἀπ’ ὅσο μποροῦμε νά τήν περιγράψουμε, εἶναι μιά συγχώνευση ζωηρῶν συναισθημάτων μετουσιωμένων σέ μιά τελείως καινούργια ἐμπειρία, ἀπ’ ὅπου μᾶς εἶναι ἀπελπιστικά ἀδύνατον νά\nἀπομονώσουμε κάποια ἀπό αὐτά. Διότι θρίαμβος καί τρυφερότητα, ἐπιθυμία καί ἱκανοποίηση, συγκατάβαση καί ἐπιμονή, φαίνονται νά εἶναι ὅλα ἐκεῖ, ταυτόχρονα, καί ὅμως χωρίς καμμιά σύγκρουση ἤ σύγχυση στό τελικό αποτέλεσμα. Ἔννοιες πού μάταια πασχίζει κανείς νά ἐκφράσει μέ λέξεις, κάνοντας ἔτσι τήν ἐμπειρία αὐτή νά φαίνεται συγκεχυμένη καί ἀσαφής, ὅσο προσπαθοῦμε νά τήν ἀναλύσουμε. Ἐνῶ στήν πραγματικότητα δέν ὑπάρχει παρά μόνο ἡ ὀμορφιά πού φέρνουν ἡ ἑνότητα καί ἡ καθαρότητα τῆς μορφῆς της».\nEdmund Gurney, Ἄγγλος ἐρευνητής ψυχολόγος (1847-1888)\n«Ἄν ἡ φιλοσοφία προοιωνίζεται τίς σκέψεις τοῦ Θεοῦ, ἄν ἡ ποίηση νοσφίζεται(*) τό λόγο τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ μουσική προσεταιρίζεται τίς συγκινήσεις τοῦ Θεοῦ (…). Καί μᾶς φθάνει ἴσαμε τό σημεῖο νά σκεφθοῦμε πώς ἡ πνευματική δραστηριότητα τοῦ Θεοῦ εἶναι μουσική, καί ὄχι ἄλλη. Ἐπειδή τόσο ἡ σκέψη ὅσο καί ὁ λόγος εἶναι πράγματα πεπερασμένα. Καί εἶναι δύσκολο ὁ ἄπειρος Θεός νά σκέφτεται καί νά μιλάει μέ ὅρους πεπερασμένους. Ἐνῶ ὁ ἄπειρος Θεός μέ τή μουσική μιλάει εὐθέως ὡς ἄπειρο».\nΧρῆστος Μαλεβίτσης, Ἕλληνας στοχαστής (1927-1997)\nΕὐάγγελου Παπανούτσου, “Αἰσθητική”\nDewitt H. Parker, “The Principles of Aesthetics”\nCyril Scott, “Music: Ιts Secret Influence Throughout the Ages”\nChristopher Headington, “Ἱστορία τῆς Δυτικῆς Μουσικῆς”\nTerence McLaughlin, “Music and Communication”\nAlbert Hofstadter & Richard Kuhns, “Philosophies of Art & Beauty”\nΓιάννη Ἰωαννίδη, “Μουσική”\n(*) νοσφίζομαι = ὑφαρπάζω, σφετερίζομαι\nΔευτέρα 5 Φεβρουαρίου 20118: Θεσμοί και πολιτισμός. Προελληνικοί πολιτισμοί και Ελλάδα. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ.\nΣχέδιο Εισήγησης: Είδαμε σε προηγούμενες συναντήσεις τις σχέσεις προϊστορίας και ιστορίας, αξιολογήσαμε τους μεγάλους πρωτοϊστορικούς και προελληνικούς πολιτισμούς. Με την Ελλάδα, ο μύθος αποφλοιώνεται χωρίς να εγκαταλείπεται, ο λόγος εγείρεται ως πρωτολογισμός με τους προσωκρατικούς, ενώ με τον Σωκράτη αναδύεται η δυναμική του συγκεκριμένου λογίζεσθαι για να καταστεί υπερκλασσική με τον Πλάτωνα, με τον Αριστοτέλη, με τους Στωικούς, τους Πυθαγορείους, τους Ηδονικούς, τους Νεοπλατωνικούς κ.ο.κ. Παράλληλα, τα μαθηματικά ανδρώνονται, η ποίηση, η τραγωδία, οι πρώτες επιστήμες του ανθρώπου (Ιστορία, Γεωγραφία, Πολιτειολογία κ.ο.κ.) αναδύονται κατά τρόπο που καθιστά αμετάθετη αυτήν την κληρονομιά που είναι πα;νανθρώπινη πια και όχι πανευρωπαϊή. Μετά την Ελλάδα, σκέψη είναι ελληνική, παρά την αναμφισβήτητη πρόοδο μέχρι τις μέρες μας. Απλά: Είναι ακατανόητη η πορεία της ανθρωπότητας, του δυτικού κόσμου κυριότερο, χωρίς την Αρχαία Ελλάδα. Ωστόσο, η ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας πιστοποιεί την αναγκαιότητα, όπως τη γνωρίσαμε και στους προγενέστερους πολιτισμούς, παρά την ανατολή της έστω κσι ολιγαρχικής δημοκρατίας που διαλάμπει μέχρι τις μέρες μας ως αντιπροσωπευτική. Κείμενα: Πολλά γεννούν το δέος· το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά· περνά τον αφρισμένο πόντο με τις φουρτούνες του νοτιά, στη μέση σκάβει το βαθύ και φουσκωμένο κύμα· και την υπέρτατη θεά, τη Γη, την άφθαρτη παιδεύει την ακάματη οργώνοντας με τα καματερά χρόνο το χρόνο φιδοσέρνοντας τ᾽ αλέτρι. Και των αστόχαστων πτηνών τις φυλές κυνηγά με τα βρόχια, των αγρίων θηρίων τα έθνη, των βυθών την υδρόβια φύτρα, με δίχτυα πλεγμένα στριφτά, ο τετραπέρατος· τ᾽ αγρίμι της βουνοκορφής δαμάζει με τεχνάσματα· φορεί στων αλόγων την πλούσια χαίτη ζυγό και στον ταύρο που βαρβάτος βοσκάει στα όρη. Ένας τον άλλο δίδαξε λαλιά, τη σκέψη, σαν το πνεύμα των ανέμων την όρεξη να ζει σε πολιτείες· πώς να γλιτώνει το χαλάζι μες στ᾽ αγιάζι, την άγρια δαρτή βροχή μέσα στον κάμπο, ο πολυμήχανος· αμήχανος δε θ᾽ αντικρύσει τα μελλούμενα· το χάρο μόνο να ξεφύγει δεν μπορεί· μόλο που βρήκε ψάχνοντας και γιατρειές σ᾽ αγιάτρευτες αρρώστιες. Τέχνες μαστορικές σοφίστηκε που δεν τις βάζει ο νους κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει· όποιος κρατεί τον ανθρώπινο νόμο και του θεού το δίκιο, που όρκος το δένει φριχτός πολίτης· αλήτης και φυγάς, όποιος κλωσσάει τ᾽ άδικο, μακάρι και μ᾽ αποκοτιά,ποτέ σε τράπεζα κοινή ποτέ μου βούληση κοινήμε κείνον που τέτοια τολμάει. (Μετάφραση: Σοφοκλέους Αντιγόνη, Κ. Χ. Μύρης). 2. καì τήν τελετήν, ἧς οἱ μετασχόντες περì τε τῆς τοῦ βίου τελευτῆς καί τοῦ σύμπαντος αίῶνος ἡδίους τάς ἐλπίδας ἒχουσιν, Ισοκράτους Πανηγυρικός, 28.4) 3. Χρώμεθα γὰρ πολιτείᾳ οὐ ζηλούσῃ τοὺς τῶν πέλας νόμους, παράδειγμα δὲ μᾶλλον αὐτοὶ ὄντες τισὶν ἢ μιμούμενοι ἑτέρους. καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ᾿ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται· μέτεστι δὲ κατὰ μὲν τοὺς νόμους πρὸς τὰ ἴδια διάφορα πᾶσι τὸ ἴσον, κατὰ δὲ τὴν ἀξίωσιν, ὡς ἕκαστος ἔν τῳ εὐδοκιμεῖ: Γιατί έχουμε πολιτεία που δε θαυμάζει τους νόμους των άλλων• αντίθετα, είμαστε περισσότερο παράδειγμα για κάποιους, παρά μιμητές τους• και έχει ονομασθεί δημοκρατία επειδή δε στηρίζεται σε λίγους, αλλά στην πλειοψηφία. Παίρνουμε δε μέρος στη διοίκηση των κοινών όλοι μας, παρά τις διαδορές μας στον ιδιωτικό μας βίο, ως προς δε την καταξίωσή μας, ανάλογα με την προσωπική επιτυχία καθενός μας σε κάτι. Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Β, 37 Επόμενες Συναντήσεις: 12-2-2018: Φιλοσοφία και Επιστήμη, εισηγητής: Νίκος Ταμπάκης. 26-2-2018: Αισθητική της Μουσικής, εισηγητής: Γιάννης Βουλιουρής. 5-3-2018: Ρώμη, Ισραήλ και πολιτισμός. 12-3-2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες. 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση). 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com www.filosofiko-kafeneio.blogspot.com τηλ. 6977093615\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο)ς Δέκατο ένατο έτος.\nΔευτέρα 29 Ιανουαρίου 20118: Θεσμοί και πολιτισμός. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Οι θεσμοί που προέρχονται απ’ τις πρώτες μορφές κοινωνικής οργάνωσης (φρατρίες, φυλές, ομάδες) στηρίζονται κυρίως στα ήθη, στα έθιμα, στους μύθους, στις θρησκευτικές δοξασίες, στις τέχνες, στη γλώσσα. Έτσι δημιουργούνται οι προφορικοί βέβαια νόμοι, έτσι επιτείνεται η συνεργασία, αλλά ταυτόχρονα, με αυτόν τον τρόπο κατισχύουν οι ισχυροί και δημιουργούν το ‘’δίκαιό’’ τους. Παράλληλα, οι μύθοι, οι θρύλοι, οι παραδόσεις ‘’εγγράφονται’’ στις νέες αρχές και έχουμε το ξεκίνημα των σχέσεων ιστορίας-αναγκαιότητα και πολιτισμού-ελευθερίας. Οι όροι διαπλέκονται και διερμηνεύουν την ίδια την ανθρώπινη φύση, τη δημιουργική της αντιφατικότητα ως μήτρα ιστορίας και πολιτισμού.\nΚείμενα: Ἔτι μᾶλλον οἴομαι τάς ἐν αἰσθανομέναις και ψυχήν ἐχούσαις καί πάθος καί ἦθος φύσεσιν ἰδιότητας ἀγαπητέον οὖν, οὐ ταῦτα τιμῶντας, ἀλλά διά τούτων το θεῖον, ὡς ἐναργεστέρων ἐσόπτρων και φύσει γεγονότων…Επί πλέον δε νομίζω ότι οφείλουμε να αγαπάμε τις ιδιότητες που βρίσκονται στις φύσεις που αισθανόμαστε και έχουν πάθος και ήθος, μη τιμώντας αυτές, αλλά διαμέσου αυτών το θείον, επειδή αυτές είναι εμφανέστατα και φυσικά έσοπτρα …Πλουτάρχου, μν. εργ., 382a (76).\nΕπόμενες Συναντήσεις: 5-2-2018: Οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί. Γνωρίσματα. 12-2-2018:Φιλοσοφία και Επιστήμη, εισηγητής: Νίκος Ταμπάκης. 26-2-2018: Ελληνική Αρχαιότητα, Ανάδυση και παρακμή. 5-3-2018: Ρώμη, Ισραήλ και πολιτισμός. 12-3-2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες. 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση). 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com\nΑναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος.\nΔευτέρα 22 Ιανουαρίου 20118: Οι προϊστορικές προϋποθέσεις της Ιστορίας. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Είναι σαφές πως χωρίς την προϊστορία δεν είναι διανοητή η ιστορία. Ποια όμως ρα όρια; Πέρα απ’ τη γραφή (-2600 περίπου), υπάρχουν άλλοι παράγοντες που οδήγησαν στους θεσμούς, στους πρώτους ιστορικούς σχηματισμούς, στην οργανωμένη εργασία και στην εκμετάλλευση των πρώτων τεχνών, κυριότατα όμως στη γλώσσα και εννοούμε τον προφορικό λόγο.\nΑυτές οι επιτυχίες είναι τόσο μεγάλες όσο και οι σπουδαίες επιστημονικές επιτεύξεις τις οποίες θαυμάζουμε. Ήδη, υποδηλώνεται πως οι πρώτες μορφές ιστορικής συνείδησης σφραγίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη με την αίσθηση και με την αντιληπτική ικανότητα, όπως και με το συνεργάζεσθαι σε κάθε μορφή δραστηριότητας. Να λοιπόν πως σε ό,τι αποκαλούμε ιστορική αναγκαιότητα ή αναγκαιότητα γενικά, αντιτάσσεται η ελευθερία ως αέναη προσπάθεια η οποία συνέχει προϊστορικό και ιστορικό με σημαντικές συνέπειες. Αυτό θα εξετάσουμε.\nΚΕΙΜΕΝΑ: Ενδείξεις: Λαοί μεταξύ πολλών άλλων: Κιμμέριοι, οι Κίλικες, οι Βιθυνοί, οι Ασκάνιοι, οι Μυσοί, οι Μαίονες, οι Κάρες, οι Λύκιοι, οι Πάμφιλοι, οι Αμοραίοι, οι Εδωμίτες, οι Αμωνίτες.\nΧωρίς την άγνωστη ή έλάχιστα γνωστή δράση των πρώτων φυλών και ομάδων είναι αδιανόητη η ιστορία και ο πολιτισμός.\nΤροχός, τανάλιες, πελέκεις, ψαλίδια, βούρτσες, κλωστές, καρφίτσες, πρώτα γυναικεία και ανδρικά κοσμήματα, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις στοιχειωδών δραστηριοτήτων, απ’ την ένδυση μέχρι τη μικροχειροτεχνία. …Ἔτι μᾶλλον οἴομαι τάς ἐν αἰσθανομέναις και ψυχήν ἐχούσαις καί πάθος καί ἦθος φύσεσιν ἰδιότητας ἀγαπητέον οὖν, οὐ ταῦτα τιμῶντας, ἀλλά διά τούτων το θεῖον, ὡς ἐναργεστέρων ἐσόπτρων και φύσει γεγονότων…Επί πλέον δε νομίζω ότι οφείλουμε να αγαπάμε τις ιδιότητες που βρίσκονται στις φύσεις που αισθανόμαστε και έχουν πάθος και ήθος, μη τιμώντας αυτές, αλλά διαμέσου αυτών το θείον, επειδή αυτές είναι εμφανέστατα και φυσικά έσοπτρα …Πλουτάρχου, Περί Ίσιδος και Οσίριδος, 382a (76).\nΕπόμενες Συναντήσεις: 29-1-2018: Ιστορία και Πολιτισμός στις αφετηρίες. 5-2-2018: Οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί. Γνωρίσματα. 12-2-2018: Φιλοσοφία και Επιστήμη, εισηγητής: Νίκος Ταμπάκης. 26-2-2018: Ελληνική Αρχαιότητα, Ανάδυση και παρακμή. 5-3-2018: Ρώμη, Ισραήλ και πολιτισμός. 12-3-2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες. 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση). 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού. nikos.makris2@gmail.com\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων 11-12-2017\nΔιάλεξη του Ελευθερίου Γκίκα με θέμα\nΗ γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα\nΔευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017 Η γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα.. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Υπάρχει επίγνωση της ιστορικότητάς μας και σήμερα ακόμη, ώστε ο γενικότερος προσανατολισμός μας να συνάδει με την επίγνωση της παρουσίας μας στο ανθρωποκοσμικό γίγνεσθαι; Δε μπορούμε να ‘’εντοπίσουμε’’ τη γέννηση της ιστορικής συνείδησης, αλλά κάποιες μαρτυρίες συγκλίνουν και πείθουν πως η συνειδητοποίηση του συμβαίνοντος δεν είναι μάτι αυτονόητο. Συνήθως εργαζόμαστε, παράγουμε, δημιουργούμε κλεισμένοι σε ένα πλαίσιο το οποίο βρίσκουμε. Μόνο αξιολογώντας τις επιτεύξεις προηγούμενες και συνδέοντές τις με τις δικές μας είμαστε σε θέση να αποτινάξουμε τους ψευδοορίζοντες της καθημερινότητας. Έτσι η ευθύγραμμη και η κυκλική θεωρία δοκιμάζονται. Τι προκύπτει όμως; Θα το συζητήσουμε. ΚΕΙΜΕΝΑ: Κιμμέριοι, οι Κίλικες, οι Βιθυνοί, οι Ασκάνιοι, οι Μυσοί, οι Μαίονες, οι Κάρες, οι Λύκιοι, οι Πάμφιλοι, οι Αμοραίοι, οι Εδωμίτες, οι Αμωνίτες.\nἐπεὶ δ᾽ οὔ τινες οὐδ᾽ ἐπὶ ποσόν, ἀλλὰ πάντες ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀρχῇ καὶ τέλει κέχρηνται τούτῳ, φάσκοντες ἀληθινωτάτην μὲν εἶναι παιδείαν καὶ γυμνασίαν πρὸς τὰς πολιτικὰς πράξεις τὴν ἐκ τῆς ἱστορίας μάθησιν, ἐναργεστάτην δὲ καὶ μόνην διδάσκαλον τοῦ δύνασθαι τὰς τῆς τύχης μεταβολὰς γενναίως ὑποφέρειν τὴν τῶν ἀλλοτρίων περιπετειῶν ὑπόμνησιν, [1.1.3] δῆλον ὡς οὐδενὶ μὲν ἂν δόξαι καθήκειν περὶ τῶν καλῶς καὶ πολλοῖς εἰρημένων ταυτολογεῖν, ἥκιστα δ᾽ ἡμῖν. [Πολυβίου, Ιστορίαι, 1.1.4]. E. Cassirer: Μόνο επιστρέφοντας στην ‘’καθαρότητα’’ του μηδενός, σύμφωνα με τη μυστική έκφραση μπορούμε να βρούμε το πραγματικά αρχέγονο και ουσιώδες θεμέλιο. (La philosophie des formes symboliques, I. Le langage, minuit, 1972, σελ. 57)\nΕπόμενες Συναντήσεις: 22-1-2018: Οι\nπροϊστορικές προϋποθέσεις της Ιστορίας. 5-2-2017 πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί. Γνωρίσματα. 12-2-2018: Απ’ τους προκλασικούς στους κλασικούς χρόνους. 26-2-2018: Ελληνική Αρχαιότητα, Ανάδυση και παρακμή. 5-3-2018: Ρώμη, Ισραήλ και πολιτισμός. 12-3-2018: Βυζάντιο και χριστιανικές αξίες. 19-3-2018: Αναζητώντας τη Σοφία (Το έργο του Λεωνίδα Κοβάτση) 26-3-2018: Πίστη και ξίφος. Επιδρομές, πόλεμοι, μεταρρύθμιση. 16-4-2018: Αναγέννηση και άνοιγμα οριζόντων 23-4-2018: Κοινωνικοπολιτικές συγκρούσεις, απόλυτη μοναρχία, νέες τάσεις. 30-4-2018: Διαφωτισμός και εκκοσμίκευση. Ευρώπη σπαράσσουσα και σπαρασσομένη. 7-5-2018: Νεωτερικότητα και πολιτισμός. 14-5-2018: Επιστήμη, ιστορία, πολιτισμός. 21-5-2018: Προοπτικές, το θεμέλιο θεώρησης ιστορίας και πολιτισμού.\nΑναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο\nΔευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017:: Προϊστορία και ιστορία.. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Υπάρχει άραγε διαχωριστικό όριο ανάμεσα στην προϊστορία και στην ιστορία; Δεν είναι δυνατό να ορθοτομηθεί το ‘’πέρασμα’’ απ’ την προϊστορία στην ιστορία, αλλά πολλοί θέτουν κάποια ενδεικτικά όρια, όπως η πρώτη γραφή (-2600) η οποία ωστόσο δεν είναι κάτι το απόλυτα οριστό, άλλοι κάνουν λόγο για τη στερέωση των πρώτων φεουδαλικών πόλεων κ.ο.κ. Κατά βάση, εκείνο το οποίο προήκει είναι οι πρώτες στοιχειωδώς οργανωμένες κοινωνίες, φεουδαλικές κατά κανόνα, που κρατύνουν προϋπάρξαντες έστω και στοιχειωδώς, θεσμούς στο πλαίσιο των οποίων θρησκεία, μυθολογία και κρατική εξουσία, συνιστούν ενότητα. Ταυτόχρονα, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η ιστορία, οι πρώιμοι δηλαδή ιστορικοί χρόνοι χωρίς την προσφορά της προϊστορίας. Πόσο όμως η ιστορία συνεχίζει την προϊστορική προσφορά και ποια τα κοινά σημεία μεταξύ τους; Αυτό θα εξετάσουμε, το ‘’πέρασμα’’ απ’ την κουλτούρα της προϊστορίας, στον πολιτισμό της ιστορίας.\nΚΕΙΜΕΝΑ: 1. Γιατί μόνος ο Ptah δημιούργησε τον ουρανό και τη Γη/ για την ευτυχία μας!/ Γιατί μόνος αυτός απώθησε τα σκότη/ για να μας κάνει τέκνα της φωτιάς!/ Γιατί μόνος Αυτός εμψύχωσε την ψυχή μας με την Πνοή του. Albert Slosman, L’ Astronomie. 2. Η ιερή μορφή που γεννήθηκε στην ανατολή/ ανακαλύφθηκε απ’ τον Βλέποντα, απ’ την απαστράπτουσα κορυφή των κόσμων./ Της αποκάλυψε τις βαθιές όψεις, τις εγγύτατες:/ Εκεί είδε τη μήτρα του είναι και του μη είναι, Ring Veda,X-90. 3. Συχνά στα κορφοβούνια, όταν η γιορτή με τους πολλούς πυρσούς ευφραίνει τους θεούς, εσύ με χρυσή κούποα στο χέρι, μια μεγάλη καρδάρα σαν εκείνη που έχουν οι βοσκοί, απιθώνεις μέσα εκεί με τα ίδια σου τα χέρια γάλα λιόντισσας και πήζεις ένα μεγάλο τυροκόμματο, άθρυφτο, που λάμπει ολάσπρο…Bowra, Αρχαία Ελληνική Λυρική Ποίηση, σελ. 69.\nΕπόμενες Συναντήσεις: 11 Δεκεμβρίου 2017: Η γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα. Εισηγητής: Ελευθέριος Γκίκας.18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία. e-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων (Φιλοσοφικό Καφενείο) Δ\nΔευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017: : Η έννοια του ιστορικού χρόνου. Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Υπάρχει άραγε χρόνος που δεν είναι ιστορικός; Ιστορία (οίδα, ίστι, ίστωρ) είναι η γνώση, η δυνατότητα αντίληψης, η συνειδητοποιημένη αντίληψη, αλλά τι είναι αντίληψη; Χωρίς την αντίληψη, δεν υπάρχει επίγνωση, αλλά μπορεί να υπάρχει χρόνος χωρίς την αντίληψη; Η αντίληψη όμως είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αίσθηση. Ιδού: Η ιστορία ως γνώση προϋποθέτει τη συνειδησιακή ζωή η οποία όμως είναι αδύνατη χωρίς τον αισθητό κόσμο, τη μεταβολή, αλλαγή, φθορά κ.ο.κ. Ο χρόνος όμως είναι ακριβώς σύνθεση παραλλάσσοντος, μεταβαλλομένου και αμετάβλητου, αν αμετάβλητο είναι η αρχή κοινωνίας υποκειμένου και αισθητού. Άρα, η ιστορία ως ενασχόληση με τα ανθρωποκοσμικά συμβαίνοντα, έχει κάτι ως προϋπόθεση, το πνευματικό μας είναι το οποίο οπτρίζεται στις πολιτισμικές αξίες. Προηγείται επομένως το πολιτισμικό είναι μας το οποίο όμως δεν εκφράζεται χωρίς την ιστορία. Αυτό θα εξετάσουμε.\nΚείμενα: 1. Χρόνος είναι η κινητή εικόνα της αιωνιότητας (Πλάτων) 2. Χρόνος είναι η αντίληψη της αλλαγής (Descartes). 3. Το να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι…κερδίζουμε την αποφασιστική τους στιγμή, τόνιζε ο Ράσκιν. 4. Η ιστορία μας διδάσκει πως μόνο οι άνθρωποι που υπήρξαν κατάλληλοι να υπερασπισθούν την ελευθερία τους μπόρεσαν να τη διαφυλάξουν (Les systèmes socialistes, Droz, Génèves, 1965).\nΕπόμενες Συναντήσεις: 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Η γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα. Εισηγητής: Ελευθέριος Γκίκας.18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία. e-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615-\nΔευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017: ’Πρωτόγονος’’ άνθρωπος και κουλτούρα, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Λέγεται συνήθως πως η ‘’παιδεία’’ των προϊστορικών ανθώπων ονομάζεται κουλτούρα που σημαίνει όμως πνευματική καλλιέργεια, σε αντίθεση με τις πολιτισμικές επιτεύξεις των ιστορικών χρόνων που ονομάζονται έργα πολιτισμού (πόλις, πολιτίζω). Βέβαια, η έρευνα δε μπορεί να ιχνεύσει έργα της προϊστορικής περιόδου, αφού δεν υπήρχε γραφή, ώστε να έχουμε ασφαλή ίχνη, αλλά η ‘’συνέχεια’’, οι πρωτοϊστορικοί χρόνοι μας επιτρέπουν να εικάζουμε, καθόσον, γλώσσα, προφορικός λόγος, μύθοι, αφηγήσεις κ.ο.κ. είναι αδιανόητα χωρίς την κουλτούρα των ‘’πρωτογόνων’’. Ήδη, θα ερευνήσουμε αν υπάρχει συν-έχεια μεταξύ κουλτούρας και πολιτισμού με τον οποίο αγγέλλεται και η ιστορία. Κείμενα: 1. Γιατί στ’ αλήθεια/ είμαι ατελής. Το αίμα μου είναι αμαρτωλό/ η σάρκα μου αδύναμης φύσης/ τρομερή και μακριά από κάθε εξοχότητα…/..Γι’ αυτό εκφράζεις με αφθονία τους λόγους σου, τους λόγους μιας έξοχης ψυχής/ γι’ αυτόν που η μορφή δε διαιρείται με κανένα σημάδι./ Ω συ, Karai oy Ete και συ Karai chy Ete / γα όλα τα πεπρωμένα στην ακατάστρεπτη στην αιώνια Γη/ την οποία καμιά μικρότητα δεν αλλοιώνει…(πανάρχαιο άσμα) 2. Προσπαθώ, μα κανένας δε μου απλώνει το χέρι/ κλαίω και κανένας δε με πλησιάζει/ κραυγάζω και κανένας δε με ακούει/ Γυρίζω προς τον εύσπλαχνο Θεό μου, τον καλώ στενάζοντας/ Κύριε μην απορρίπτει το δούλο σου…(Ανατολικό άσμα) 3. Γιατί τράφηκα απ’ την Αιώνια Ζωή/ Ζω μια νέα ζωή μετά το θάνατο/ όπως ο υέ που αναγεννιέται κάθε μέρα…/ Αυτή η ψυχή είναι η ψυχή του Αιώνιου Θεού/ Αυτό το σώμα είναι η ίδια η αιωνιότητα/ το χωρίς όρια γίγνεσθαι μου κάνει/ τον Κύριο των άπειρων ετών… (Livre des morts des anciens Egyptiens). Επόμενες Συναντήσεις: 27 Νοεμβρίου 2017: Η έννοια του ιστορικού χρόνου. 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Η γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα. Εισηγητής: Ελευθέριος Γκίκας.18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία. e-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615\nθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων Α\nΦιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτοςΑ\nΔευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017: Κοινωνικότητα και ατομικότητα, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Τι προηγείται: Το άτομο ή η συλλογικότητα; Μεγάλο πρόβλημα το οποίο καταπονεί τους ερευνητές της ατομικής και της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Όσοι, πανθεϊστικά κυρίως κινούμενοι, προτείνουν την προτεραιότητα του συλλογικού απέναντι στο ατομικό, διαγράφουν τν ελευθερία. Όσοι, αντίθετα, προτάσσουν την ατομικότητα προτείνουν την ελευθερία αλλά αγνοούν συνήθως κάτι που λείπει και στις δύο θεωρήσεις: Το άτομο-πρόσωπο δε νοείται χωρίς το συνάνθρωπο, χωρίς την πληθυντική ενότητα του εμείς.\nΤο συν-υπάρχειν είναι το sine qua non του ανθρωπίνως υπάρχειν. Δε συνειδητοποιούμε πως ούτε το άτομο-πρόσωπο, ούτε η συλλογικότητα-συνυπάρχειν αρκούν, αλλά πως η συμπληρωματικότητά τους συνιστά την αφετηρία τόσο της ιστορίας, όσο και του πολιτισμού, με συνέπειες τις οποίες ερευνήσουμε σε ακολουθούσες συναντήσεις μας.\nΚείμενα: 1. Το ηθικό πνεύμα το οποίο βοηθάει να ζήσουμε την καθαρότητα και την αξιοπρέπεια, το αλληγορικό πνεύμα που μας φωτίζει με τη φαεινότητά του, το μυστικό πνεύμα που τελειώνει την ψυχή στις αναβάσεις της έκστασης…Πληρωμένη από όλα τα πνευματικά φώτα η ψυχή μας γίνεται η κατοικία της θείας Σοφίας και η οικία του Θεού. (Itinetarum mentis in Deum, κεφ. IV, 6-8) 2. Ιδού μια σκέψη του Τσουάνγκ Τσε (-4ος—3ος αιώνας), ιδεαλιστή-ταοϊστή: Μόνο όταν βεβαιωθείς ότι το σύμπαν δεν είναι μεγαλύτερο από ένα κόκκο σιταριού και πως η κορυφή μιας τρίχας είναι τόσο χοντρή όσο και ένα βουνό, τότε θα αντιληφθείς τη σχετικότητα των πραγμάτων.\nΕπόμενες Συναντήσεις:. 20 Νοεμβρίου 2017: ‘’Πρωτόγονος’’ άνθρωπος και κουλτούρα. 27 Νοεμβρίου 2017: Η έννοια του ιστορικού χρόνου. 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Η γέννηση της ιστορικής συνείδησης και η αναγκαιότητα. Εισηγητής: Ελευθέριος Γκίκας.18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία. e-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615\n(Φιλοσοφικό Καφενείο) Δέκατο ένατο έτος\nΔευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017: Κοινά δεδομένα όλων των πολιτισμών, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ\nΣχέδιο Εισήγησης: Όποιες και αν είναι οι τοπικότητες των παραδόσεων, της κουλτούρας και των πολιτισμών, υπάρχουν κάποια κοινά δεδομένα τα οποία δε μπορούμε να αμφισβητήσουμε και τα οποία είναι ενδεικτικά και καθοριστικά, τόσο ως προς την ιστορία, όσο και ως προς τον πολιτισμό.\nΉδη: Και στις πρωτόγονες κοινωνίες, και στις ‘’πολιτισμένες’’ παρατηρούμε την ύπαρξη θεσμών: Οργάνωση, άμυνα, νομοθεσία (προφορική και κατόπιν γραπτή), κατανομή εργασίας, ανταλλαγές, πόλεμοι, κ.ο.κ. Επίσης: Γλώσσα, μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις, λογοτεχνία, τέχνες κο.κ. Θα δούμε πως η πολιτειακή συγκρότηση ανοίγει προβληματισμούς ως προς την αναγκαιότητα και την ελευθερία. Ωστόσο, δεν υπάρχει ιστορία χωρίς πολιτισμό, ούτε πολιτισμός χωρίς ιστορία. Η διαπλοκή είναι αποκαλυπτική και ανοίγει δρόμους σε βαθύτερους προβληματισμούς. Αυτό θα επιχειρήσουμε να αναπτύξουμε. Κείμενα: 1. Για τον Paul Ricoeur (1913-2005) η φύση του ανθρώπου συνίσταται στο να κόβει το δεσμό του με τη φύση και να εισέρχεται στην ‘’πολιτική’’ κατάσταση, όπως νόμιζε ο 18ος αιώνας. Η αναχώρηση του ανθρώπου είναι συγχρόνων και αφετηρία της γλώσσας, του εργαλείου, των θεσμών. Δεν υπάρχει έτσι υπόθεση βαθμίδων, αλλά βήματα. (Histoire et Vérité, Seuil/essais, 1967, σ. 117) 2. Η αδελφότητα δεν ανάγεται στην κοινότητα των ανθρώπων, στο άμεσο περιβάλλον. Εκτείνεται μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια…Τα πνεύματα και τα υγρά της φύσης μετέρχονται το ρεμβασμό για να επικοινωνούν μεταξύ τους. Είναι η ορατή γλώσσα των αόρατων πραγμάτων…Το Μεγάλο Πνεύμα δεν έχει όρια και η εξουσία του εκτείνεται σε όλη τη Δημιουργία, απ’ την καρδιά του ανθρώπου μέχρι τους αόρατους κόσμους. Ο ελεύθερος άνθρωπος δε διεκδικεί παρά μία μόνο γη: τη γη του πνεύματος…(Jean-Paul Bourre (γ. 1946), Préceptes de vie issus de la sagesse amérindienne, presses du Chȃtelet/sagesses, 1997, σ. 51, 105, 127) Επόμενες Συναντήσεις: 13 Νοεμβρίου 2017: Κοινωνικότητα και ατομικότητα. 20 Νοεμβρίου 2017: ‘’Πρωτόγονος’’ άνθρωπος και κουλτούρα. 27 Νοεμβρίου 2017: Η έννοια του ιστορικού χρόνου. 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Σύμβολο και συμβολική έκφραση. 18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία. e-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615\nΔευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. Θέμα: 30 Οκτωβρίου 2017: Υπέρβαση ή συνέχεια; Ομοιογένεια ή ασυνέχεια;\nΣχέδιο Εισήγησης: Προσπαθώντας να εισέλθουμε στις σχέσεις Ιστορίας και πολιτισμού, συναντάμε δυσεπίλυτα προβλήματα, όπως: Είναι η ιστορία υπέρβαση της προϊστορίας; Eίναι ο άνθρωπος υπέρβαση της φύσης; Είναι ο πολιτισμός υπέρβαση της ιστορικής αναγκαιότητας; Αυτά τα προβλήματα υπό τύπο ερωτημάτων συμπυκνώνονται στο εξής αξίωμα θα λέγαμε: Η άμεση και απόλυτη κοινωνία μας με το κοσμικό συμβαίνον, αυτοσυνειδητοποιούμενη, αποκαλύπτει την ενότητα ανθρώπου και κόσμου ως μορφή συν-υπάρχειν-συγκοινωνείν.\nΕπομένως κάθε σκέψη σχετική με τη φύση του δεσμού ανθρώπου κόσμου υπό το εξής δεδομένο το οποίο δε μπορεί να αμφισβητείται: Συνέχεια είναι το απόλυτο, το όλο, το άτμητο κ.ο.κ. και α-συνέχεια το θραυσματικό, το μεταβαλλόμενο, αισθητό. Πως εννοείται η υπέρβαση αν όχι ως πλήρωμα του νοήματος και πώς καθίσταται δυνατή η σχέση ανθρώπου και κόσμου χωρίς τη συμπληρωματικότητα που είναι υπερβατική ως συνείδηση και αρχή γνώσης; Αυτό θα αναπτύξουμε.\n1. Καλὸν οὖν πρώτως, καὶ ὅλον δὲ καὶ πανταχοῦ ὅλον, ἵνα μηδὲ μέρη ἀπολείπηται τῶι καλῶι ἐλλείπειν, τίς οὖν οὐ φήσει καλόν; Οὐ γὰρ δὴ ὃ μὴ ὅλον αὐτό, ἀλλ᾽ ὃ μέρος ἔχον ἢ μηδέ τι αὐτοῦ ἔχον. Ἢ εἰ μὴ ἐκεῖνο καλόν, τί ἂν ἄλλο; Τὸ γὰρ πρὸ αὐτοῦ οὐδὲ καλὸν ἐθέλει εἶναι. Πλωτίνου (204-270), Εννεάδες, Περί του νοητού κάλλους, 5. 8. 8.\n2. Η επιστήμη θα όφειλε να διερευνά επιμέρους είδη και η μεταφυσική θα όφειλε να εξετάζει τις επιμέρους έννοιες στις οποίες αυτές οι ειδικές αρχές θα όφειλαν να εμπίπτουν…. Συνεπώς, η διαφοροποιημένη εμμονή των αιωνίων πραγμάτων σε κάθε περίπτωση του δημιουργικού προχωρήματος επιτάσσει τη διανοητική τους πραγμάτωση στην πρωτογενή φύση του Θεού Alfred North Whitehead (1861-1947), Process and Reality, The Free Press, 1978, σελ.116, 257.\nΕπόμενες 6 Νοεμβρίου 2017: Κοινά δεδομένα όλων των πολιτισμών.13 Νοεμβρίου 2017: Κοινωνικότητα και ατομικότητα. 20 Νοεμβρίου 2017: ‘’Πρωτόγονος’’ άνθρωπος και κουλτούρα. 27 Νοεμβρίου 2017: Η έννοια του ιστορικού χρόνου. 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Σύμβολο και συμβολική έκφραση. 18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία.\ne-mail: nikos.makris2@gmail.com Τηλ: 6977093615\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών\nΔευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. Θέμα: Άνθρωπος και Φύση. Το τι του ανθρώπου και της Φύσης.\nΣχέδιο Εισήγησης: Το πρόβλημα είναι ανεξάντλητο, αλλά θα αναφέρουμε τις κύριες συνθέτουσές του: Είναι βέβαιο πως ό,τι συνδέει άνθρωπο και φύση είναι με την πρώτη ματιά η αίσθηση. Ταυτόχρονα όμως ‘’προηγείται’’ κάτι το οποίο δεν υποψιαζόμαστε. Δεν κοινωνώ με κανένα αισθητό μέγεθος χωρίς την υπόδηλη βεβαιότητα του συνανήκειν με αυτό στον κόσμο και αυτό δηλώνει πως η σχέση μου με τον κόσμο είναι άδηλη και ουσιαστικά ανέκφραστη που γίνεται όμως εκφραστή με τη συγκεκριμένη μου σχέση με συγκεκριμένα πράγματα.\n‘Ηδη η αίσθηση είναι δίαυλος της αντίληψης και έχουμε την εξής αλήθεια. Αισθανόμαστε και αντιλαμβανόμαστε το φυσικό συμβαίνον ως προέκτασή μας και να: Ο άνθρωπος συνειδητοποιείται, λαμβάνει συνείδηση του εαυτού του μέσω του αισθητού κόσμου.\nΑίσθηση, αντίληψη, χρονικότητα, έκφραση, λέγειν, συναισθάνεσθαι είναι αλήθειες που διεμβολίζουν και τη φύση-αισθητό κόσμο, αλλά ο άνθρωπος συνειδητοποιεί το συμβαίνον και προάγει αυτή τη συνειδητοποίηση υπερβαίνοντας το ένστικτο και προσωποποιούμενος. Αυτό θα εξατάσουμε. Κείμενα: Και σώματι μεν ημάς γενέσει δι’ αισθήσεως κοινωνείν, δια λογισμού δε ψυχή προς την όντως ουσίαν, ην αεί κατά ταυτά ωσαύτως έχειν φατέ, γένεσιν δε άλλοτε άλλως. Πλ)άτ. Σοφιστής, 248Α. Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή. (Μένανδρος)\nΕπόμενες Συναντήσεις: 23 Οκτωβρίου 2017: Άνθρωπος και Φύση: Το τι του ανθρώπου και της φύσης. 30 Οκτωβρίου 2017: Υπέρβαση ή συνέχεια; Ομοιογένεια ή ετερογένεια; 6 Νοεμβρίου 2017: Κοινά δεδομένα όλων των πολιτισμών\n13 Νοεμβρίου 2017: Κοινωνικότητα και ατομικότητα. 20 Νοεμβρίου 2017: ‘’Πρωτόγονος’’ άνθρωπος και κουλτούρα. 27 Νοεμβρίου 2017: Η έννοια του ιστορικού χρόνου. 4 Δεκεμβρίου 2017: Προϊστορία και ιστορία. 11 Δεκεμβρίου 2017: Σύμβολο και συμβολική έκφραση. 18 Δεκεμβρίου 2017: Κουλτούρα και πολιτισμός. 15-1-2018: Απ’ την προϊστορία στην ιστορία.\nΑθηναϊκά Βραδινά Φιλοσοφικών Συζητήσεων-Αναζητήσεων\nΔευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017, Ιπποκράτους 35, 7.45 μ.μ. Θέμα: Ιστορία και πολιτισμός: Υποκειμενικές ή αντικειμενικές έννοιες;\nΣυχνά, συχνότατα, αυτοπαγιδευόμαστε και θεωρούμε αυτονόητα πράγματα ή αλήθειες που μας αφορούν άμεσα. Κινδυνεύουμε να ζούμε σε ένα κόσμο εικονικό και άρα μη πραγματικό. Υπ' αυτό το πνεύμα εγκύπτοντας στην ιστορία και στον πολιτισμό, δύο πραγματικότητες οι οποίες είναι με την πρώτη ματιά απτές και αναμφισβήτητες, προσκρούομε σε δύο άλλους όρους, όπως εκείνος της αναγκαιότητας και εκείνος της ελευθερίας. Τι είναι όμως αναγκαιότητα; Τι σημαίνει ελευθερία; Αμέσως η σκέψη μας πάει στους φυσικούς νόμους, στοι λειτουργείν του αισθητού κόσμου δηλαδή και διαπιστώνουμε το αναγκαίο, το πιθανό, το απίθανο, το αυθόρμητο φαινομένων.\nΣτη συνέχεια, η σκέψη μας μετατοπίζεται στις πράξεις μας και διαπιστώνουμε πως κάποιες είναι αναγκαίες και κάποιες άλλες προϊόν της θέλησής μας, άρα ελεύθερες. Αυτό είναι η πρώτη ματιά και το πρόβλημα συνίσταται στο αν είναι η αληθινή.\nΘα αναστραφούμε με την ιστορία και με τον πολιτισμό υπ' αυτό ακριβώς το πρίσμα και έτσι θα θεωρήσουμε τι το ελεύθερο και τι το αναγκαίο.\nΒασική όμως προϋπόθεση είναι η ακόλουθη: Δε θεωρούμε την ιστορία ως κάτι το εξωτερικό προς εμάς, είμαστε συνταυτουργοί, συμμετέχουμε στο ιστορικό γίγνεσθαι, άλλως η ιστορία μοιάζει με κινηματογραφική ταινία την οποία παρακολουθούμε αποκομμένοι.\nΤο ίδιο συμβαίνει και με την πολιτισμική δημιουργία: Κοινωνούμε με τους εκφραστές της και θα δούμε πώς και η ιστορία και ο πολιτισμός είναι αδιανόητα στην καθαρότητά τους χωρίς το θεωρούν υποκείμενο.\n23 Οκτωβρίου 2017: Άνθρωπος και Φύση: Το τι του ανθρώπου και της φύσης. 30 Οκτωβρίου 2017: Υπέρβαση ή συνέχεια; Ομοιογένεια ή ετερογένεια; 6 Νοεμβρίου 2017: Κοινά δεδομένα όλων των πολιτισμών\nΑναρτήθηκε από Nikos Makris στις 9:47 π.μ.


Μάρθα Βίκερς - Βικιπαίδεια\n28 Μαΐου 1925\n2 Νοεμβρίου 1971\nA. C. Lyles (1948, 1949) και Μίκι Ρούνεϊ (1949, 1952)\nΗ Μάρθα Βίκερς και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην ταινία Πάθος και Αίμα\nΗ Μάρθα Βίκερς (πατρικό όνομα Μάρθα ΜακΒίκαρ) γεννήθηκε στο Αν Άρμπορ του Μίσιγκαν. Αφού φοίτησε σε διάφορα σχολεία στη Φλόριντα, στο Τέξας και στην Καλιφόρνια εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένεια της στην Δυτική Ακτή των Η.Π.Α. Η εξαιρετική ομορφιά της τη βοήθησε να ξεκινήσει την σταδιοδρομία της σαν φωτομοντέλο. Γρήγορα τράβηξε την προσοχή του μεγαλοπαραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ που της πρόσφερε συμβόλαιο. Από το συμβόλαιο εκείνο δεν προέκυψε κάποια δουλειά και τελικά η Μάρθα υπέγραψε στη Universal Pictures όπου και χρησιμοποιήθηκε σε κάποιες φθηνές παραγωγές χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Η πρώτη της κινηματογραφική δουλειά ήταν ένας ρόλος κομπάρσου στην ταινία τρόμου Φρανκενστάιν εναντίον Λυκανθρώπου (Frankenstein Meets the Wolf Man 1943). Τα χρόνια εκείνα απέκτησε κάποια πρόσθετη δημοσιότητα εμφανιζόμενη σαν πιν-απ γκερλ σε διάφορα περιοδικά που απευθύνονταν σε στρατιώτες που πολεμούσαν στα μέτωπα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.\nΑκολούθησε ένα συμβόλαιο με την ισχυρή τότε RKO Pictures και η εμφάνιση της σε καλύτερους ρόλους από ακριβές παραγωγές όπως τα φιλμ Marine Raiders (1944) και The Falcon in Mexico (1944). Η εταιρεία που την έκανε πραγματικά σταρ όμως ήταν η Warner Bros. όταν της εμπιστεύτηκε ένα ρόλο στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς Πάθος και αίμα. Το κλασσικό πλέον φιλμ νουάρ με πρωταγωνιστές τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη Λορίν Μπακόλ ήταν η μεταφορά των περιπετειών του διάσημου ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου, που γέννησε η πένα του Ρέημοντ Τσάντλερ, στη μεγάλη οθόνη. Η Μάρθα υποδύθηκε το ρόλο της κακομαθημένης και ατίθασης μικρής αδερφής της Λορίν Μπακόλ και προκάλεσε αίσθηση. Σύμφωνα με τον ίδιο το Τσάντλερ η ερμηνεία της επισκίασε αυτή της Μπακόλ αλλά επειδή ήταν β' ρόλος αδικήθηκε από το τελικό μοντάζ.\n↑ 1,0 1,1 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14236482d. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.\n↑ 2,0 2,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 9031806. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.\n↑ 3,0 3,1 The Peerage. p25311.htm#i253108. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μάρθα_Βίκερς&oldid=6995864"\nΤελευταία τροποποίηση 19:52, 16 Απριλίου 2018.


Το Καικι Του Θησειου - Παιδικη βιβλιοθηκη (BKS.0271761)\nΑρχική > Βιβλία > Παιδική Βιβλιοθήκη > ΤΟ ΚΑΙΚΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ\nΤΟ ΚΑΙΚΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ\nΒΕΝΕΖΗΣ ΗΛΙΑΣ στην κατηγορία ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ\nΈνα βιβλίο για την αγάπη στην πιο καθαρή της μορφή, όταν δηλαδή δεν προσδοκά ανταλλάγματα, για τη μοίρα και το πώς αυτή δεν αποφεύγεται, για την αφοσίωση. Ένα βιβλίο-ύμνος στη ζωή, στη φύση και στα ζωντανά της, στην παράδοση και στην ελληνική γλώσσα. Ένα βιβλίο-εισαγωγή στο συγγραφικό έργο του Ηλία Βενέζη, απόδειξη του ότι η σπουδαία λογοτεχνία δεν παλιώνει με τα χρόνια αλλά μένει ολοζώντανη.\nΟι τέσσερις ιστορίες που επιλέχθηκαν συνοδεύονται από τις εικόνες του Κώστα Παπανικολάου, ενός ζωγράφου που γνωρίζει καλά και αγαπά το έργο του Βενέζη. Το βιβλίο περιέχει επίσης λεξιλογικές ερμηνείες για να βοηθηθούν οι μικρότεροι αναγνώστες, καθώς και απόδοση στη νεοελληνική γλώσσα κάποιων αρχαϊζόντων κειμένων από το αριστουργηματικό διήγημα «Το θαλάσσιο πνεύμα του Αιγαίου».\nΤΟ ΚΑΙΚΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ (BKS.0271761)\nΤΟ ΚΑΙΚΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ BKS.0271761 ΒΕΝΕΖΗΣ ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ ΗΛΙΑΣ ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟ ΚΑΙΚΙ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ


Η τελευταία πράξη της Μικρασιατικής Τραγωδίας- Η δίκη των Έξι (Δ') | Ημεροδρόμος Η τελευταία πράξη της Μικρασιατικής Τραγωδίας- Η δίκη των Έξι (Δ') | Ημεροδρόμος\nΑΠΟ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016\nΗ δεύτερη μέρα της δίκης ( Τρίτη 1η Νοεμβρίου 1922) αρχίζει με την κατάθεση του πρώτου μάρτυρα κατηγορίας. Είναι ο αντιβενιζελικός..\nΗ δεύτερη μέρα της δίκης ( Τρίτη 1η Νοεμβρίου 1922) αρχίζει με την κατάθεση του πρώτου μάρτυρα κατηγορίας. Είναι ο αντιβενιζελικός πρώην αρχιστράτηγος της Στρατιάς Μικράς Ασίας Αναστάσιος Παπούλας. Αν και ο ίδιος κινδυνεύει να βρεθεί στο εδώλιο με τις ίδιες κατηγορίες που βαρύνουν τον διάδοχό του στη θέση του αρχιστρατήγου Χατζανέστη, η κατάθεσή του είναι επιβαρυντική για τους κατηγορουμένους. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία των επαναστατών αλλά και η απογοήτευση των κατηγορουμένων. Αντίπαλος του κινήματος στο Γουδί το 1909, από τους πρωταγωνιστές του φιλοβασιλικού στρατοπέδου του Διχασμού και των «Νοεμβριανών» του 1916, ο Παπούλας φυλακίστηκε επί τρία χρόνια από το βενιζελικό καθεστώς για να αποφυλακισθεί μετά την 1η Νοεμβρίου 1920 και να αναλάβει την αρχιστρατηγία στη Μικρά Ασία.\nΗ εκδίκηση των φιλοβασιλικών για την «αποστασία» του Παπούλα\nΟ Παπούλας δεν δικάστηκε τελικά για τη Μικρασιατική Καταστροφή λόγω της αμνηστείας που δόθηκε τον Ιανουάριο του 1923. Δεκατρία χρόνια μετά , τον Απρίλιο του 1935 σε ηλικία 78 ετών θα εκτελεσθεί ως ένας από τους πρωτεργάτες του βενιζελικού κινήματος. Οι αντιβενιζελικοί δεν ξέχασαν τη στάση του το 1922.\nΗ «αποστασία» του Παπούλα από το αντιβενιζελικό στρατόπεδο φάνηκε ήδη από την κατάθεση του στην ανακριτική επιτροπή. Εκεί όταν ρωτήθηκε για τις ευθύνες των αντιβενιζελικών κυβερνήσεων να αγνοήσουν την διακοίνωση των συμμάχων κατά της επαναφοράς στο θρόνο του Κωνσταντίνου απάντησε: « Θα εχαρακτήριζον την διαγωγήν αυτήν ως εγκληματικήν απέναντι του Έθνους».Τις ίδιες θέσεις , με ελαφρές παραλλαγές , υποστήριξε και στην κατάθεσή του στο Στρατοδικείο.\nΠρόεδρος: Θα σας παρακαλέσω να μοι δώσητε μίαν σύντομον εικόνα του στρατού, τον οποίον παρελάβατε όταν ανελάβατε την διοίκησιν της Στρατιάς Μ. Ασίας….\nΠαπούλας: Το ηθικόν των στρατιωτών λόγω της πολιτικής καταστάσεως ήτο οπωσδήποτε μειωμένον.\nΠρόεδρος: Μετά την 1ην Νοεμβρίου; (σ.σ. Ημέρα των εκλογών που έφεραν στην κυβέρνηση την αντιβενιζελική συμμαχία).\nΠαπούλας: Μάλιστα, λόγω των πολιτικών προστριβών…\n«Αταξίαι και αντιπειθαρχικά κινήματα»\nΠρόεδρος: Σας ζητώ να μου δώσητε την εικόνα του στρατού ως πολεμικού οργάνου.\nΠαπούλας: Ο στρατός είχε την ισχύν , είχε το ηθικόν του , αλλα επειδή υπήρχον αι πολιτικαί προστριβαί , καθώς γνωρίζετε , αυτό επέδρασεν επί του ηθικού των στρατιωτών και ήτο δυνατόν να συμβούν αταξίαι και αντιπειθαρχικά κινήματα…\nΠρόεδρος:Θα σας παρακαλέσω να μου δώσητε μιάν εικόνα επί των αυτών ζητημάτων , του πολεμικού ηθικού , του ιματισμού, της διατροφής κ.λπ. όταν παρεδώσατε την Στρατιάν εις τον διάδοχόν σας.\nΠαπούλας: Ήσαν ελλείψεις και αι ελλείψεις παρουσιάσθηκαν από την εποχήν που αφηρέθη το δικαίωμα από την Στρατιάν των προμηθειών(…)Εις την τελευταίαν δε ακριβώς έκθεσίν μου έλεγον ότι αν δεν βοηθήσητε την Στρατιάν , εγώ είμαι υποχρεωμένος να παραιτηθώ, διότι δεν δύναμαι να διοικήσω ούτως…\n«Κριτική από τα καφενεία»\nΠρόεδρος: Από απόψεως στελεχών;\nΠαπούλας: Υπήρχαν ελλείψεις.\nΠρόεδρος: Ελλείψεις απλώς;\nΠαπούλας: Αριθμόν και ικανότητα. Και τα δύο. Το υπουργείον των Στρατιωτικών απέσπα εις την Στρατιάν αξιωματικούς ανεπαρκείς δια την διοίκησιν. Αυτοί ούτοι οι αξιωματικοί , οι οποίοι παρουσιάζοντο εις τον διοικητήν της Στρατιάς ωμολόγουν την ανικανότητά των και την κούρασίν των την μεγάλην (…) Η Στρατιά εζήτει αξιωματικούς οι οποίοι εδείκνυον μεγάλην απροθυμίαν εις το να έλθουν να υπηρετήσουν. Και ου μόνο εδείκνυον απροθυμίαν , αλλά εκάθηντο εις τα καφενεία και επέκριναν την διοίκησιν της Στρατιάς.\nΠρόεδρος: Ομιλείτε περί των εν ενεργεία αξιωματικών ;\nΠαπούλας: Μάλιστα . Και έλεγον , ότι εγώ διοικώ εκεί μεροληπτικώς και ότι εγώ υποστηρίζω τους Βενιζελικούς και καταδιώκω αυτούς…\nΚλονισμένο ηθικό- «Τελειώνετε»\nΠρόεδρος: Επανέρχομαι εις την πρώτην ερώτησιν: Απηντήσατε δια την κατάστασιν του στρατού , όσον αφορά τα στελέχη και όσον αφορά τα εφόδια. Εις τα εφόδια περιλαμβάνετε και τον ιματισμόν;\nΠαπούλας: Όλα μαζύ.\nΠρόεδρος: Ότι δηλαδή ήτο εις χειροτέραν κατάστασιν;\nΠρόεδρος: Το ηθικόν του στρατού;\nΠαπούλας: Ήτο καλόν. Μέχρι της ημέρας που ανεχώρησα , κατ’ εμέ το ηθικόν του στρατού ήτο καλόν.\nΠρόεδρος: Προσέξατε μη πέσητε εις αντίφασιν με την ένορκον κατάθεσίν σας, διότι εις αυτήν λέγετε ότι είναι πανθομολογούμενον , ότι ο διορισμός του ως αρχιστρατήγου του Χατζανέστη είχεν ολέθρια αποτελέσματα επί του και δι άλλα αρκούντως κλονισμένου ήδη ηθικού του στρατού. Ήτο κλονισμένον το ηθικόν; Αυτό θέλω να μου εξηγήσητε.\nΠαπούλας: Αληθώς όταν ανεχώρησα εγώ, το ηθικόν του στρατού ήτο οπωσδήποτε εις καλήν κατάστασιν. Πάντως όμως οι στρατιώται είχον δυσφορίαν λόγω της καταστάσεως , η οποία επεκράτει. Την δυσφορίαν ταύτην πολλάκις ανέφερον εις το υπουργείον και τους έλεγον ότι γρήγορα πρέπει να τελειώνετε , διότι οπωσδήποτε το ηθικόν των στρατιωτών δεν ήτο εκείνο , το οποίον είχον άλλοτε (… )Ήρχοντο εδώ στρατιώται με αδείας και προσεκολλώντο. Εκείνοι δε οι οποίοι δεν είχον τα μέσα ελιποτάκτουν. Οι στρατιώται οι οποίοι ήσαν εις το μέτωπον , εμάνθανον αυτά και εδικαιούντο πολύ δικαιολογημένως να δυσφορούν δια την κατάστασιν αυτήν . Οι αξιωματικοί οι τραυματίαι ήρχοντο εδώ και πάλιν επανήρχοντο εκεί. Μάλιστα όταν ήμην εδώ παρουσιάσθησαν εις το Υπουργείον περί τους 30 αξιωματικοί τραυματίαι. Τους είπον τι θέλετε εδώ. Μοι λέγουν: Στρατηγέ , διετάχθημεν πάλιν να επανέλθωμεν εις την Στρατιάν Σμύρνης. Επήγα εις το Υπουργείον , ωμίλησα εις τον προσωπάρχην διότι δεν ήτο εκεί ο υπουργός, και μοι υπεσχέθησαν ότι αυτοί θα αποσπασθούν εις το Υπουργείον και θα έλθουν εις την Στρατιάν οι αξιωματικοί οι υγιείς. Αντί τούτου πάλιν εστάλησαν οι αξιωματικοί οι τραυματίαι εις την Σμύρνην…..\n« Δεν ετρέφοντο καλώς , δεν είχον ιματισμόν»\nΠρόεδρος: Μόνον αυτό φέρετε ως αφορμήν δια τον κλονισμόν του ηθικού; Το ζήτημα της αποσπάσεως των οπλιτών και της προσκολλήσεως αυτών;\nΠαπούλας: Και διότι δεν ετρέφοντο καλώς και διότι δεν είχον τον ιματισμόν , τον οποίον έπρεπε να έχουν.\nΠρόεδρος: Άλλος λόγος υπάρχει ; Η παράτασις του πολέμου συνετέλεσε;\nΠαπούλας: Ά! Βεβαίως, πολύ, πολύ…\n«Οι στρατιώται εκουράσθησαν»\nΠρόεδρος: Αι τρεις μεγάλαι επιχειρήσεις συνετέλεσαν (στον κλονισμό του ηθικού του στρατού);\nΠρόεδρος: Η του Μαρτίου , η του Ιουλίου , η προέλασις εις Σαγγάριον, επέδρασαν διόλου;\nΠαπούλας: Βεβαίως οι στρατιώται εκουράσθησαν.\nΠρόεδρος: Λοιπον , ιματισμός, τροφή, παράτασις πολέμου και επιχειρήσεις , αυτά τα τέσσερα αναφέρετε.\nΠρόεδρος: Θέλω να ακούσω την απάντησίν σας.\nΠρόεδρος: Έχομεν τρεις επιχειρήσεις κεχωρισμένας εν Μ. Ασία καθ όν χρόνο είχατε την διοίκησιν.\nΠαπούλας: Ειχομεν την επιθετικήν αναγνώρισιν.\nΠρόεδρος: Του Δεκεμβρίου;\nΠρόεδρος: Την επιχείρησιν του Μαρτίου και την επιχείρησιν του Ιουλίου.\nΠρόεδρος: Την οποιαν διαιρείτε εις προέλασιν μέχρις Εσκή- Σεχήρ και κατόπιν προς Σαγγάριον. Η πρώτη επεβλήθη από στρατιωτικάς ανάγκας, από την στρατιωτικήν υπηρεσίαν. Επροτάθη από σας;\nΠαπούλας: Όχι , θα σας είπω πώς έγινε.\nΠρόεδρος: Θα έλθωμεν κατόπιν. Η δευτέρα επροτάθη από σας;\nΠαπούλας: Όχι, από την κυβέρνησιν.\nΠρόεδρος: Η τρίτη και μεγαλυτέρα;\nΠαπούλας: Από την κυβέρνησιν…\n«Μοι είπον να κάμω την προέλασιν προς Αφιόν- Καραχισάρ και Εσκή-Σεχήρ»\nΠρόεδρος: Ώστε ολόκληρος ο πόλεμος ο διεξαχθείς εν Μ. Ασία εξετελέσθη κατόπιν διαταγής της κυβερνήσεως;\nΠαπούλας: Κατόπιν διαταγής της κυβερνήσεως…\nΠρόεδρος: Η επιχείρησις του Μαρτίου υπήρξε μεγαλυτέρα ή μικροτέρα;\nΠαπούλας: Μεγαλυτέρα (…) Έγινε πρωτοβουλία της κυβερνήσεως.\nΠρόεδρος: Γνωρίζετε διατί έγινε;\nΠαπούλας: Έλαβον διαταγήν να κάμω αυτήν την επιχείρησιν και την έκαμα.\nΠρόεδρος: Και δεν ηξεύρατε διατί την έκαματε;\nΠαπούλας: Έλαβα διαταγήν κατά τον Ιανουάριον ή Φεβρουάριον , δεν ενθυμούμαι καλά, και μοι είπον να κάμω την προέλασιν προς Αφιόν- Καραχισάρ και Εσκή-Σεχήρ. Απήντησα τηλεγραφικώς ότι λόγω του χειμώνος δεν ήτο δυνατόν να γίνη η επιχείρησις αυτή. Εάν ο καιρός βελτιωθή ηδυνάμην να εκτελέσω την επιχείρησιν, υπό τον όρον ότι θα μου στείλετε 5 χιλιάδας στρατιώτας, άλλως δεν είναι δυνατόν να γίνη. Μου απήντησε τότε ο κ. Γούναρης. Ήτο τότε υπουργός των στρατιωτικών και μου λέγει ότι τόσους στρατιώτας δεν ηδυνάμεθα να στείλωμεν…\n«Θα πάρουμε τσάι εις την Άγκυραν»\nΟ Παπούλας συνεχίζει λέγοντας πως μετά από πιέσεις υποσχέθηκαν να του στείλουν 2000 άνδρες αδειούχους και λιποτάκτες. Όμως ούτε και αυτοί έφθασαν.\nΠρόεδρος: Ώστε αι ενισχύσεις ανεβλήθησαν και κατά την ώραν της ενάρξεως.\nΠαπούλας: Βεβαίως (…) Αν ήρχετο η δύναμις , την ημέραν της εξορμήσεως θα επρολάμβανε να λάβη μέρος και εκ των αποτελεσμάτων αποδεικνύεται ότι αν ήτο η δύναμις αυτή θα κατελαμβάνετο το Εσκή-Σεχήρ κατά τον καιρόν εκείνον.\nΠρόεδρος: Ώστε και τεχνικώς εκ του αποτελέσματος της επιχειρήσεως θεωρείτε υπεύθυνον την κυβέρνησιν , η οποία δεν σας απέστειλε τους 5000 στρατιώτας;\nΠαπούλας:Βεβαίως. Δεν είνε ανάγκη να ερωτηθώ εγώ, ας ερωτηθούν και όλοι οι σωματάρχαι και οι αξιωματικοί και οι στρατιώται ακόμη…\nΟ πρώην αρχιστράτηγος ερωτάται και για την επιχείρηση προς την Άγκυρα για την οποία κλήθηκε σε συμβούλιο υπό τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Και υποστηρίζει ότι ήταν απαίτηση του Γούναρη και πως ο ίδιος ήταν εξ αρχής ήταν αντίθετος.\nΠαπούλας: Είπον ότι την αντίληψιν μου την γνωρίζουν , ότι εγώ δυσκολεύομαι να κάμω την επιχείρησιν κατά της Αγκύρας, ότι δεν εννοώ ν’ αναλάβω πρωτοβουλίαν τινά…\nΠρόεδρος: Επέτυχεν η επιχείρησις του Σαγγαρίου;\nΠαπούλας: Στρατιωτικώς επέτυχε, πολιτικώς δεν επέτυχε , διότι ο κ.Θεοτόκης έλεγεν ότι θα πάμε εις την Άγκυραν διά να πάρωμεν τσάι, αλλ’ η στρατιά κατά τας συνεντεύξεις τας οποίας έκαμε , δεν έλεγε ότι θα πάμε εις την Άγκυραν…\nΠρόεδρος: Ως αποτέλεσμα τί θεωρείτε εκ της επιχειρήσεως προς την Άγκυραν;\nΠαπούλας: Από απόψεως στρατιωτικής ο στρατός επολέμησε γενναίως. Αι πράξεις αυτών ήσαν τοιαύται ώστε η ιστορία πάντοτε να ευγνωμονή την γενναιότητα των στρατιωτών και των αξιωματικών , αλλά από απόψεως πολιτικής τίποτε, μάλλον καταστροφήν.\n«Το ηθικόν των στρατιωτών ήτο κατεστραμμένον»\nΠρόεδρος: Οι στρατιώται επιστρέφοντες εξ Αγκύρας απεκόμισαν την εντύπωσιν ότι επανήλθον νικηταί;\nΠαπούλας: Όχι , αλλ’ είχον την εντύπωσιν ότι το ηθικόν των ήτο κατεστραμμένον.\nΠρόεδρος: Επομένως η επιχείρησις έβλαψεν…\nΟ πρόεδρος του Στρατοδικείου ερωτά τον Παπούλα για τις διακοινώσεις των αγγλογάλλων «συμμάχων» που προειδοποιούσαν πως δεν θα βοηθήσουν την Ελλάδα αν επανέλθει στο θρόνο ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος\nΠρόεδρος: Είχατε γνώσιν στρατηγέ, των διακοινώσεων αι οποίαι είχον απευθυνθεί εις την Ελλάδα;\nΠαπούλας: Ουδεμιάς (…) Νομίζω ότι αν υπήρχον αι διακοινώσεις αυταί, έπρεπε και εις τον αρχηγόν της Στρατιάς να κοινοποιηθούν επισήμως , διότι αν αύται ανεκοινούντο εις τον αρχηγόν της Στρατιάς βεβαίως ήθελον σκεφθή εάν ήθελον αναλάβει να κάμω επιχειρήσεις..\n«Και εις την Περσίαν εάν επηγαίναμε , καμμίαν ωφέλειαν δεν θα είχομεν»\nΠρόεδρος: Επιστεύετε ότι εφ όσον υπήρχον αι διακοινώσεις αυταί δεν υπήρχε ελπίς ωφελημάτων;\nΠαπούλας: Βεβαίως. Πώς θα ήτο δυνατόν να ωφεληθώμεν, αφού ουδέ οικονομικήν , ουδέ πολιτικήν υποστήριξιν θα είχομεν. Και εις την Περσίαν εάν επηγαίναμε , καμμίαν ωφέλειαν δεν θα είχομεν…\nΠρόεδρος: Σας ερωτά η ανάκρισις και απαντάτε ότι θεωρείτε της Κυβερνήσεως την στάσιν εγκληματικήν και κατά την αντίληψίν σας εσχάτην προδοσίαν.\nΠαπούλας : Ασυναισθήτως. Βεβαίως η πράξις αυτή ήτο εγκληματική και ασυναισθήτως προδοτική.\nΝ. Στράτος ( κατηγορούμενος): Άνευ δόλου δηλαδή.\nΠαπούλας: Το προσθέτω τώρα.\n« Ο Χατζανέστης δεν κατέστη δυνατόν να ευδοκιμήση»\nΟ Παπούλας ερωτάται πως κρίνει τον διορισμό του Χατζανέστη ως αρχηγού της Στρατιάς της Μ. Ασίας. Και ο μάρτυρας χωρίς να κρύβει την αντιπάθεια του «στολίζει» με βαρύτατους χαρακτηρισμούς τον διάδοχό του.\nΜέρες της άτακτης υποχώρησης του Ελληνικού Στρατού. Εύζωνοι νεκροί, δεμένοι σε κορμούς δέντρων. Δολοφονήθηκαν με τον πιο άγριο τρόπο από τούρκους ατάκτους ( τσέτες). Φρικαλεότητες έγιναν και από την ελληνική πλευρά , και στην πορεία προς τα παράλια της Μικράς Ασίας ,ιδίως τις μέρες της άτακτης φυγής με πυρπολήσεις χωριών , εκτελέσεις φτωχών τούρκων αγροτών, πλιάτσικο, βιασμούς γυναικών κ.α\nΠαπούλας: Περί του κ. Χατζανέστη δια τον οποίον εγνώριζον , ότι όταν ανελάμβανε διοίκησιν ένεκα των μέτρων, τα οποία μετεχειρίζετο , τα υπό την διοίκησίν του τμήματα επανεστάτουν , από τον Φεβρουάριον μήνα υπέβαλον έκθεσιν εις τον υπουργόν των Στρατιωτικών και ανέφερον την γνώμην μου δι όλους τους αντιστρατήγους και ιδιαιτέρως διά τον κ. Χατζανέστην…\nΣτην έκθεσή του αυτή που αναγνώσθηκε στο Στρατοδικείο ο Παπούλας ανέφερε : « Περί του κ. Χατζανέστη , όστις παρουσιάζη το φαινόμενον αντιρρόπων αρετών και ελαττωμάτων, δεν κατέστη ικανός να ευδοκιμήση όπου δήποτε και ανετάχθη ως ανώτερος και ως ανώτατος αξιωματικός, ού ένεκεν ως επί το πλείστον παραμένει , όπως άλλωστε και νυν, αχρησιμοποίητος».\nΠρόεδρος: Το έγγραφον αυτό το δίδετε εις απάντησιν της ερωτήσεώς μου εάν έβλαψεν ο διορισμός του Αντιστρατήγου Χατηανέστη;\nΠρόεδρος: Πώς κρίνετε την επιχείρησιν την τελευταίαν της 13ης Αυγούστου;\nΠαπούλας: Εγώ νομίζω κ. Πρόεδρε , ότι οι στρατιώται μένοντες εκεί , έμενον διά να πολεμήσωσιν. Η μομφή , η οποία ερρίφθη εις το μέσον ότι οι στρατιώται πρώτοι υπεχώρησαν κατά την πρώτην επίθεσιν και ότι ηθέλησαν να πετάξουν τα όπλα, κατά την γνώμην μου , δεν είνε αληθής (…) Νομίζω ότι ο κλονισμός της πειθαρχίας των στρατιωτών και των αξιωματικών , ευθύνει την διοίκησιν. Αυτή κατ’ εμέ, έφερε την υποχώρησιν…\nΟ αρχιστράτηγος που δεν πήγε στην πρώτη γραμμή του μετώπου\nΠρόεδρος: Καταλογίζετε ως σφάλμα του αρχιστρατήγου την μη μετάβασίν του εις την (πρώτην) γραμμήν;\nΠαπούλας: Βεβαίως, διότι εκτός αυτού , εάν μετέβαινεν ο διοικητής της στρατιάς τουλάχιστον εις το Ουσάκ, θα ηδύνατο να προλάβη την κατάστασιν αυτήν και ου μόνον τούτο , αλλά και να μεταβάλη το ηθικόν των στρατιωτών….\n«Διατί να καθήσω να πολεμήσω;»\nΠρόεδρος: Πώς κρίνετε την δημοσίευσιν διαταγμάτων αποστρατεύσεως ωρισμένων ηλικιών την 21ην Αυγούστου , οπότε δεν είχε τελείωσει η εκκένωσις και ο στρατός εμάχετο…\nΠαπούλας: Έχει μεγάλην επιρροήν το να υπάρχη έν σύνταγμα και να λέγη εις τους στρατιώτας ότι θα απολυθούν την 21ην Αυγούστου. Θα είπη έκαστος στρατιώτης, διατί να καθήσω να πολεμήσω;Δεν υπάρχει λόγος…\nΗ επαγγελματική αντιζηλία των αρχιστρατήγων\nΗ ατμόσφαιρα στην αίθουσα φορτίζεται ιδιαίτερα όταν σηκώνεται για να υποβάλει ερωτήσεις στον Παπούλα ο κατηγορούμενος Χατζανέστης. Ο διάλογος είναι έντονος και αποκαλύπτει την επαγγελματική αντιζηλία των δύο στρατηγών αλλά και την αντιπαθεια που ένοιωθε ο ένας για τον άλλο.\nΧατζανέστης: Όταν σας ετέθη το ερώτημα, ότι κατόπιν των ανωτέρω φυσικόν συμπέρασμα θα συνάγεται ότι την κυρίαν ευθύνην διά την επελθούσαν καταστροφήν φέρει η κυβέρνησις, ήτις περιήγαγε τον στρατόν εις το σημείον να υποστή καθ όν τρόπον υπέστη την επονείδιστον ήτταν, εννοείτε από της εποχής εμού ή της ιδικής σας;\nΠαπούλας: Της ιδικής σας, διότι επί της ιδικής μου εγένοντο επιχειρήσεις και εφόρτωσα το στράτευμα με τιμάς και δάφνας.\nΧατζανέστης: Δεν μου λέγετε , από 1ης Νοεμβρίου που διωρίσθητε μέχρι της εποχής καθ΄ήν ανέλαβα εγώ πόσους μήνας ήσθε διοικητής;\nΠαπούλας: Σχεδόν 20 μήνας.\nΧατζανέστης: Πόσους ήμουν εγώ;\nΠαπούλας: Δύο και ήμισυ μήνας σχεδόν.\nΧατζανέστης: Αποδίδετε επομένως την επελθούσαν καταστροφήν εις φθοροποιόν αιτίαν των δύο και ήμισυ αυτών μηνών;Αυτήν την μεγάλην καταστροφήν αποδίδετε εις 2 1/2 μήνας;\nΠαπούλας: Μάλιστα την αποδίδω εις την διάλυσιν του συγκροτήματος και εις την αφαίρεσιν δυνάμεων…\nΧατζανέστης: Πού στηρίζετε την πληροφορίαν ότι απεστάλησαν εις Θράκην 25.000 άνδρες;\nΠαπούλας: Από τον κ. Σπυρίδωνα τον αντισυνταγματάρχην το έμαθον.\nΧατζανέστης: Δύνασθε να το βεβαιώσητε;\nΠαπούλας: Το λέγω διότι μοι το είπεν ο κ. Σπυρίδωνος.\nΧατζανέστης: Γνωρίζετε αν μετά την αφαίρεσιν αυτήν των χιλιάδων απέμεινεν στρατός ελληνικός , πολύ ισχυρότερος του τουρκικού, εν Μ. Ασία;\nΠαπούλας: Δεν το γνωρίζω , αλλά γνωρίζω μόνον τούτο , ότι όταν αποσπασθή μία δύναμις , αυτό επιδρά πολύ…\nΟι προσπάθειες γιά αυτονομία της Μικράς Ασίας\nΟ επαναστατικός επίτροπος Ζουρίδης ρωτάει τον Παπούλα για τις κινήσεις υπέρ της Αυτονομίας της Μ. Ασίας στις οποίες ήταν αναμεμιγμένο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.\nΖουρίδης : Aυτή η γραμμή, η αυτονομιακή , η υποστηριζομένη υπό στρατού 80.000 , έχετε την αντίληψιν ότι θα είχε την Ανταντικήν (σ.σ. «Συμμαχική») υποστήριξιν;\nΠαπούλας: Βεβαίως. Θα είχομεν μίαν υποστήριξιν . Θα εμέναμεν 2 χρόνια τουλάχιστον , θα είχομεν υποστήριξιν , θα ήρχοντο νέαι ηλικίαι , θα εγίνετο διοργάνωσις και θα παρεμέναμεν και 3 έτη.\nΖουρίδης: Είχατε ενδείξεις από τον Σιώτην (μέλος της επιτροπής Αμύνης που είχε δημιουργηθεί στην Κωνσταντινούπολη) , τον αντιπρόσωπον των Πατριαρχείων, ότι θα είχατε την ηθικήν υποστήριξιν της Αγγλίας και της Αμερικής εις την αυτονομιακήν κίνησιν;\nΠαπούλας: Μάλιστα. Μου έλεγον ότι θα μας υποστηρίξωσι και οικονομικώς και άλλως…\nΣημείωση πρώτη: Τα πρακτικά της δίκης δεν εκδόθηκαν από τις επίσημες αρχές. Το 1931 με εισαγωγικό σημείωμα «Αντί προλόγου» του φιλομοναρχικού δημοσιογράφου Νίκου Κρανιωτάκη εκδόθηκε το βιβλίο « Η δίκη των έξι- Τα εστενογραφημένα πρακτικά- 31 Οκτωβρίου – 15 Νοεμβρίου 1922». Φωτοτυπική ανατύπωση εκείνου του βιβλίου έγινε το 2010 από τις εκδόσεις «Πελεκάνος». Από αυτή την ανατύπωση πήραμε τα αποσπάσματα των πρακτικών που δημοσιεύουμε.\nΣημείωση δεύτερη: Σε πολλά βιβλία και εργασίες για την εποχή εκείνη τον στρατηγό Χατζανέστη τον συναντάμε και ως Χατζηανέστη. Προτιμήσαμε το πρώτο επίθετο , με το οποίο αναφέρεται και στα πρακτικά.\n«Η Μικρασιατική Καταστροφή και η Εκκλησία»\nΟ Μελέτιος Μεταξάκης Οικουμενικός Πατριάρχης την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής ήταν βενιζελικός και μέλος Μασωνικής Στοάς. Αναδείχθηκε στη θέση του αρχιεπισκόπου Αθηνών το 1918 μετά την πρώτη εκδίωξη του βασιλιά Κωνσταντίνου και την επάνοδο στην κυβέρνηση των Αθηνών του Ελευθερίου Βενιζέλου . Διαδέχθηκε τον βασιλόφρονα Θεόκλητο Μηνόπουλο που είχε πρωταγωνιστήσει στο γνωστό «Ανάθεμα» κατά του Βενιζέλου το Νοέμβριο του 1916 στο Πεδίον του Άρεως και καθαιρέθηκε το 1917.\nΜετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 ο Μελέτιος εκδιώχθηκε και ο Θεόκλητος επέστρεψε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ενώ ο Μεταξάκης πήγε αρχικά στην Αμερική και στη συνέχεια το 1921 στην υπό συμμαχικό έλεγχο Κωνσταντινούπολη όπου τον εξέλεξαν Οικουμενικό Πατριάρχη. Το 1922 οι αξιωματικοί της Επαναστατικής Επιτροπής εξεδίωξαν τον Θεόκλητο, τον έκλεισαν στη Μονή Πετράκη και εξέλεξαν νέο αρχιεπίσκοπο τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο μέλος της « Παγκληρικής Ενώσεως», μιας ομάδας αγάμων κληρικών φίλα προσκείμενων στον Βενιζέλο.\nΜέλος αυτής της ομάδας ήταν και ο τότε διάκος Αθηναγόρας Σπύρου και μετέπειτα, το 1949, Οικουμενικός Πατριάρχης , με τις ευλογίες του αμερικανού προέδρου Τρούμαν και των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Άγκυρας για να μετατρέψει το Πατριαρχείο σε «ιδεολογικό οχυρό» κατά των κομμουνιστών και του Πατριαρχείου της Μόσχας στα κρίσιμα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.\nΟ Μεταξάκης με απαίτηση του Κεμάλ Ατατούρκ απομακρύνθηκε από την Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1923 και πήγε στο Άγιον Όρος από όπου έστειλε την παραίτησή του από τον πατριαρχικό θρόνο. Το 1924 κατέβηκε στην Αθήνα και δύο χρόνια μετά το 1926 εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας , θέση την οποία κράτησε μέχρι το θάνατό του το 1935 . Οι ανατροπές, τα κινήματα και τα πραξικοπήματα στην πολιτική ζωή της χώρας συνοδεύτηκαν τις περισσότερες φορές και από αλλαγές στις εκκλησιαστικές κορυφές. Και όσοι εξαιρέθηκαν από αυτό τον κανόνα ήταν οι αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες που έσπευσαν να προσαρμοστούν και να δώσουν όρκους στις νέες πολιτικές ηγεσίες. Δείγμα και αυτό της στενής αλληλεξάρτησης και των δεσμών της Εκκλησίας της Ελλάδος με τις αστικές κυβερνήσεις.\nΑύριο: Ο «παιδαριώδης σκοπός» για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης- Συνεχίζονται οι πιέσεις από λαϊκές οργανώσεις για την τιμωρία των υπευθύνων της Καταστροφής- Νέες συλλήψεις- Οι πρεσβευτές των συμμάχων ζητούν πάλι να αποτραπεί η καταδίκη σε θάνατο των κατηγορουμένων


‘Βόμβα’! Ξεκινά εισαγγελική έρευνα, μετά τις καταγγελίες, για «διπλή καταγραφή» κρουσμάτων κορωνοϊού! - Athens Daily\nΑρχική EΛΛΑΔΑ ‘Βόμβα’! Ξεκινά εισαγγελική έρευνα, μετά τις καταγγελίες, για «διπλή καταγραφή» κρουσμάτων κορωνοϊού!\nΠροηγούμενο άρθρο«Μέδουσα 10»: Εντυπωσιακές εικόνες από την συμμαχική άσκηση Ελλάδος, Αιγύπτου, Γαλλίας και Κύπρου που εξόργισε τους Τούρκους! (Φωτο και βίντεο)\nΕπόμενο άρθροΤην αποστρατικοποίηση έξι Ελληνικών νησιών απαιτεί η Τουρκία, με τρείς νέες Navtex – Στοχοποιεί: Λέσβο, Ψαρά, Λήμνο, Αϊ-Στράτη, Χάλκη και Τήλο!