Coñecemento vigués para proporcionar á industria alxerina unha nova xeración de persoal cualificado - Noticias de Galicia\nA finalidade é crear un laboratorio nacional de mantemento industrial no país africano\nEducación e industria. Europa e África. Presente e futuro. O proxecto ANL-MEd une estes binomios para proporcionar á industria de Alxeria unha nova xeración de persoal cualificado a través da creación no país africano dun laboratorio nacional de mantemento industrial dende o punto de vista da educación. Os catorce socios deste consorcio reúnense esta semana no campus de Vigo, na que é a primeira reunión fóra de Alxeria dende que arrancou o proxecto en febreiro de 2018. En total están implicadas catro universidades europeas, catro alxerinas e varias empresas unidas para deseñar unha oferta académica centrada no mantemento industrial, especialmente en niveis medios e superiores, e asegurar unha formación flexible e continua do persoal da industria a todos os niveis. Trátase, como explican os seus impulsores, “de actualizar o coñecemento segundo o progreso diario da ciencia e da tecnoloxía”, por iso están representadas tantos as universidades como compañías dos sectores implicados. Aos representantes destas entidades que participan este martes e mércores a xuntanza en Vigo deulles a benvida a vicerreitora de Responsabilidade Social, Internacionalización e Cooperación, María Isabel Doval. Destacou o esforzo que desenvolve a Universidade de Vigo no eido da cooperación internacional e tamén avanzou que este tipo de xuntanzas poden ser “un interesante punto de partida” para acadar acordos de colaboración e mobilidade coas universidades implicadas neste proxecto.\nO proxecto, que arrancou en febreiro de 2018, ten unha duración de 36 meses e nel están implicados 14 socios, coordinados pola Universidade de Ciencias e Tecnoloxía Houari Boumediène (USTHB). Xunto con catro universidades alxerinas e varias empresas, forman parte do consorcio a Universidade de Vigo, a Universitatea Dunarea de Jos din Galati de Rumanía, o KTH Royal Institute of Technology de Suecia, a Università Politecnica delle Marche, de Italia, o Institute of Entrepreneurship Development, de Grecia e Plasmatrix Materials.\nPersoal cualificado para a cuarta economía de África\nA de Alxeria é a cuarta economía europea, pero caracterízase por unha relativa baixa produción debida, en parte, á falta de coñecemento sobre a tecnoloxía de fabricación moderna, mantemento e integridade dos activos e, por outra, pola existencia de poucas grandes empresas e moitas pequenas e medianas que carecen recursos para o desenvolvemento interno. Por isto, como explican os profesores da Universidade de Vigo implicados, Jorge Marcos Acevedo, do Departamento de Tecnoloxía Electrónica e Miguel Díaz Cacho, do Departamento de Enxeñaría de Sistemas e Automática, “tratamos de crear un laboratorio que estude os diferentes contidos e materias e a estrutura universitaria necesaria para a creación e posta en marcha duns estudos de enxeñaría de mantemento industrial”.\nO profesor Díaz Cacho remarca que Alxeria é un país “moi novo dende o punto de vista da idade da poboación, cunha industria moi latente e unhas capacidades de recursos naturais moi altas”. Non obstante, carece dun “tecido educativo normalizado e regularizado como temos en Europa”, polo que consideran prioritario potenciar a formación destas novas xeracións no mantemento de instalacións industriais complexas. Segundo as liñas prioritaria do proxecto, “investir en educación e formación en enxeñaría e xestión de mantemento en todos os niveis profesionais, enxeñeiros, xestores e persoal técnico en diversas industrias, impulsará a competitividade económica alxerina e creará miles de novos postos de traballo en universidades, centros de formación e nos sectores económicos. Para isto, apunta Díaz Cacho, tratarase “de exportar o modelo educativo europeo adaptándoo ás necesidades do país norteafricano” pero tamén atendendo “ás necesidades futuras que teremos aquí, porque Europa vai recibir, posiblemente, moita poboación do sur do Mediterráneo e sería mellor que viñesen formados, polo tanto, temos un proxecto a medio e a longo prazo”.\nParticipación de Vigo\nA participación da Universidade de Vigo nesta iniciativa céntrase nun dos aspectos claves do proxecto, o que os profesores Jorge Marcos Acevedo e Miguel Díaz Cacho denominan Project Based Learning (PBL), se que basea na necesidade de incluír partes dos estudos do alumnado nas empresas. Contan cunha ampla experiencia neste eido que aposta por “potenciar proxectos que xorden da empresa e non da academia”, un modelo que, tras probalo amplamente nas empresas da contorna de Vigo, agora trasladarán ao sistema educativo de Alxeria a través do laboratorio nacional de mantemento industrial. Segundo explican, este xeito de enfocar a docencia crea sinerxías coa contorna empresarial, adaptando a educación ás necesidades do tecido económico e preparando tamén ao alumnado para que os seus coñecementos se adapten a un contexto cambiante. “Esta é unha das cousas que máis se lle reclama á academia, que non esteamos metidos nunha illa de coñecemento, por iso apostamos por buscar empresas que nos plantexen os seus problemas, os seus retos e convertelos en algo que sexa academicamente viable, crear contidos e establecer uns criterios de avaliación e a organización laboral e docente deste problema”. Engaden tamén que para o estudantado, este tipo de relacións poden reportar importantes beneficios futuros no que se refire á inserción laboral.\nAsime convoca 100 plazas para formar personal…\nCoñecemento con selo vigués na segunda edición do Fórum IEV


Cadro resumo dos distintos tipos de cartas e escritos presentados en 2003.\nDurante o 2003 mantívose moi presente a incidencia dos efectos do "Prestige" tanto no medio natural como na dedicación de recursos humanos da SGHN, o que restou dedicación a outros temas, téñase en conta que das 270 saídas de correspondencia xeradas, 87 corresponden a temas relacionados coa catástrofe do "Prestige". Os ríos e a costa seguen a ser elementos especialmente vulnerables a minicentrais hidroeléctricas, paseos fluviais e marítimos, cando non receptores directos de residuos e entullo.\nPróximos a finalizar os fondos europeos para o desenvolvemento, aprécianse movementos de situación diante de probables fondos comunitarios destinados ó medio ambiente, co que é previsible unha nova oleada de obras adornadas como medioambientais pero cun grado de agresividades ambiental suliñable (paseos marítimos, fluvias, "acondicionamentos" de áreas naturais...).\nAs futuras grandes infraestructuras, como a Línea de Alta Velocidade, Pontevedra-Porriño e a de Ourense-Pontevedra (en período de información) ou a autoestrada Pontevedra-Ourense, tamén en período de información, son elementos que dependen da sensibilidade ambiental dos promotores para que sexan unhas obras compatibles coa conservación natural ou un novo problema.\n- Elaboración do "Posicionamento do Mov. Ambientalista diante da Catástrofe do Prestige", elaborado e sinado conxuntamente con ADEGA, Amigos da Terra, CEMMA, Erva, FEG, GreenPeace, WWF/ADENA, SEO e SGEA. Este documento recolle, logo de dous meses da catástrofe, a análise da situación provocada pola marea negra, elementos prioritarios de actuación e o posicionamento das entidades ambientalistas. Este documento renovouse ó cabo dun ano, actualizando as novas situacións.\n- Reunión cunha delegación de Europarlamentarios para lles presentar a visión de diversas entidades involucradas no tema do Prestige, tanto ambientalistas, de voluntarios, políticas, etc.\n- Contestación a innumerables consultas sobre o Prestige; voluntariado, actividades, propostas de actuacións, transmisión de información sobre investigación, experiencias...\n- Diversos escritos á Administración sobre proxectos oportunistas ou actuacións neglixentes.\n- Realización, en colaboración coa Sección de Ornitoloxía, de varias actividades e charlas (Vigo e Pontevedra).\n- Breves alegacións á líña eléctrica no Morrazo.\n- Escrito ó Concello de Vilagarcía pola poda brutal dun magnolio senlleiro en Vilaxoan.\n- Alegacións ó proxecto de ampliar o complexo industrial de ENCE-ELNOSA.


LIGA DA COSTA, (8 Xda) : MUXÍA CF 3-2 UD CERQUEDA, (Crónica e resultados) – Piratas de Muxia\nGol de Michael que supoñía o 2-1 para o Muxía CF.\nMuxía CF 3-2 UD Cerqueda\nEncontro xogado de poder a poder antre muxiáns e cerquedenses no que se adiantaban os visitantes cun tanto de Crístian aos 10 minutos de encontro nunha xogada moi similar a que supuxo o segundo gol do Málaga fai unha semana en Riazor. Tralo gol os muxiáns apretaron e buscaron a igualada, pero co perigo de que o Cerqueda chegaba tamén con oita facilidade. Eduardo rematando de primeiras no pùnto de penalti un excelente centro dende a banda facía o empate mediada a primeira metade e o “Gran Capitán”, Michael, conseguía o gol da remontada nunha xogada na que primeiro o balón foi o traveseiro e no rexeite o veteranos central muxián remataba de testarazo impecable o fondo das mallas. Acabou a primeira metade sendo superior o conxunto muxián, pero nada máis comezar o segundo tempo, un fallo en cadea en banda dereita acababa en centro o corazón do área e aí estaba Crístian para facer o gol do empate en remate de primeiras impecable.\nApretou o equipo muxián como fixera na primeira metade e tivo preto o gol nun par de ocasións, unha delas errando baixo paus un remate sinxelo mandándoo por enriba do traveseiro. O Cerqueda tocaba ben e chegaba con perigo pero sería Isma Pose o que faría o 3-2 tras boa xogada por banda esquerda de Manu Nogueira. Apretou tralo gol o equipo cerquedense con posesións longas e bo trato de balón e pideu un penalti no área sobre o goleadoir Crístian, que sí era. Ata o final puido chegar o empate e puidoi chegar o 3-2 pero non se movería o marcador. O máis xusto tería sido un empate.\n-Durante a semana colgaremos unha escolma de fotos diste encontro-\nAdrián Alcaina disputou máis de media hora de encontro.\nA volta de Adrián Alcaina, un dos xogadores de mellor calidade técnica da costa, voltaba tras intentalo fai unhas semanas ante o Corme CF. Adrián saltou o terreo de xogo no minuto 60 en sustitución do seu irmán Víctor. Xogaba tras 10 meses de loita tras unha lesión grave de xeonllo e a recaida con problemas de fia unhas semanas.\nCastríz 0-1 Cabana\nMuxía 3-2 Cerqueda\nCee 3-3 Zas\nEsteirana 2-1 San Lorenzo\nLira 0-4 Corme\nMuros 1-2 Baiñas\nBuño 0-4 Malpica\n1º-Ponteceso : 19\n2º-Corme : 18\n3º-San Lorenzo : 15\n5º-Esteirana : 15\n7º-Muxía : 12\n8º-Malpica : 10\n9º-Lira : 10\n10º-Cee : 10\n11º-Baiñas : 9\n12º-Cerqueda : 8\n13º-Castríz : 8\n15º-Zas : 3\n16º-Buño : 3\n-Fotos e texto : Redacción piratasdemuxia.es


O alumnado do Monte dos Postes participa nunha nova sesión de música tradicional no Espazo Educativo e de Lecer María Miramontes - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nUnha imaxe da sesión.\nOutro momento da actividade.\nOs instrumentos tradicionais.\nUnha imaxe máis da xornada.\n15/03/2019 O Espazo Educativo e de Lecer María Miramontes acolleu esta mañá outra sesión de concertos de música tradicional que imparten Rosa Sánchez e Pablo Carpintero. Hoxe foi a quenda do alumnado de 5º e 6º de primaria do CEIP Monte dos Postes, que asistiu ao obradoiro ás 10:00 e 11:00 horas. En total participaron preto de 100 nenos e nenas.\nSon concertos dirixidos a escolares de entre 10 e 12 anos que teñen como obxectivo achegar a música tradicional aos centros educativos. Os/as escolares poden ver e aprender sobre máis de 40 instrumentos. O ciclo leva por nome "Música e evolución" e quere poñer en valor o patrimonio musical e falar da música como manifestación cultural esencial para os seres humanos. Ademais de ensinarlle os instrumentos, Rosa Sánchez e Pablo Carpintero trasládanlles aos nenos e nenas como foron avanzando os instrumentos tradicionais dende hai miles de anos e tamén tocan e cantan algunhas pezas.\nOutro dos centros anotados ao programa é o Apóstolo Santiago, con 35 alumnos e alumnas que se achegarán polo María Miramontes o 22 de marzo, en horario de 12:30 a 13:30 h. O 18 de marzo, de 12:00 a 13:00 h, será a quenda dos escolares de 5º e 6º de primaria do Rodríguez Xixirei de Lavacolla. O 29 de marzo repetirá o Quiroga Palacios, que participa cun total de 71 nenos e nenas de 5º de primaria e 51 de 6º. Pola actividade xa pasaron os alumnos e alumnas do Monte dos Postes e un dos grupos do Quiroga Palacios.


Lema da campaña contra os recortes en SS SS\nSí aos servizos sociais nos concellos\nOs profesionais dos Servizos Sociais do Concello de San Sadurniño- A Coruña- convocan unha concentración mañá, 30 de outubro ás 12:00 horas da mañá na Praza do Concello desta localidade. Convócase a profesionais da comarca e a toda a poboación en xeral para manifestar a sua repulsa do desmantalamento do actual sistema de servizos sociais. A cor laranxa simbolizará a protesta. Formaráse unha concentración chamada "marea laranxa" polo que as persoas asistentes, na medida do posible, deberán levar algunha prenda desa cor. Por exemplo: camisetas, bufandas, guantes, gorros, paraugas, abrigos. Outra idea é levar globos de cor laranxa. “Sí aos servizos sociais nos concellos” será o lema da protesta.\nIglesias e Galego na presentación do Obradoiro esta mañá\nFene e Ares, xuntos na formación e no emprego\nOs Concellos de Fene e Ares inician este xoves dia 31 de forma conxunta un Obradoiro de Emprego. Impartirá formación en albanelería e en pesca de litoral. Un barco tradicional de pesca rehabilitado polo Concello de Ares recibirá o seu bautismo de mar con este obradoiro de mariñeiro de pesca do litoral.\nO espirito de Riotorto\nA plataforma de profisionais "O social, no local" convoca unha concentración mañá mércores, na Praza do Concello de San Sadurniño (A Coruña). Queren expresar a oposición ao "desmantelamento" dos servizos sociais. A protesta terá na cór laranxa o seu símbolo de identidade e convidan aos participantes a levar prendas ou globos desa cór. Reivindican con esta iniciativa a actual autonomía para os municipios e competencia na xestión e criación de servizos sociais "áxiles, próximos e á medida da nosa cidadanía".\nBolboretas de Barallobre no 75 aniversario do Monumento ao Camiñante Descoñecido\nPioneiros do bookcrossing e da promoción da leitura\nO estadounidense Ron Hornbaker puxo en funcionamento o “bookcrossing”, un sistema de liberación de libros para que viaxen de leitor en leitor. O obxectivo é facer do mundo unha gran libraria. En Barallobre (Fene A Coruña) foron pioneiros desta iniciativa, xa que en 1934 inauguraron o Monumento ao Camiñante Descoñecido, e no propio Monumento se colocou unha biblioteca, un lugar onde se deixan libros para que o viaxeiro os lea e os volva depositar no mesmo lugar.\nFrancisco Vizoso lembraba as lanchas que facían a lagosteira desde Maniños\nA lagosta de Ferrol refúxiase no “banco Bermeo”\nPouca lagosta houbo este ano na zona de Ferrol. Ao revés do que ocorreu no conxunto de Galicia, onde as vendas do crustáceo alcanzaron 1.164 quilos, o doble que no 2012. A evolución das capturas do lumbrigante rexistraron tendencias contrarias. Moito en Ferrol e pouco en Galicia. As descargas caeron caseque un 20% este ano no conxunto das lonxas galegas, pero na comarca de Ferrol colleuse moito lumbrigante no mar de fora, e dentro da ría no castelo da Palma e ata en Astano.


A Bienal de Pontevedra estrenouse en Arco coa sua aposta por Centroamérica | GaliciaAberta - Secretaría Xeral da Emigración\nA Bienal de Pontevedra estrenouse en Arco coa sua aposta por Centroamérica\nA mostra «Ut(r)ópicos», que arrancará o 2 de xuño, extendese por primeira vez a Vigo e Vilagarcía.\nA Bienal pontevedresa é a referencia clave á hora de proxectar a Galicia a nivel internacional, sobre todo coa súa presenza na plataforma por excelencia do arte contemporáneo en España.\nA feira Arco foi esta pasada semana o escenario de luxo para o avance dos contidos da mostra, que na súa 31.ª edición levou por título Ut(r)ópicos e estará dedicada a Centroamérica e o Caribe.\nComo subraiou o presidente da Deputación pontevedresa, Rafael Louzán, que estivo arroupado polo comisario da mostra, Santiago B. Olmo, o nivel da Bienal despois de 41 años de existencia «y la calidad de la oferta creativa» de esta edición, que arrancará o 2 de juño, obriga á institución a dar este novo salto. Ao mesmo tempo, a Bienal presentouse tamén como un dos atractivos do Xacobeo.\nA mostra é o resultado da unión de utopía e trópicos, para subraiar, segundo Louzán, «la conexión entre un espacio geográfico que la historia asoció a lo paradisíaco y los proyectos de transformación, emancipación y modernidad que desde ese espacio se fueron produciendo».\nA exposición terá como sede central o sexto edificio do Museo de Pontevedra, pero dentro da cidade del Lérez haberá intervencións noutras duas sedes da entidade e na Fundación Rosón Arte Contemporáneo, ademáis da Facultade de Belas Artes. Pero por vez primeira, a Bienal extenderase a Vigo e Vilagarcía, o que converte así ás Rías Baixas «en el rompeolas de todas las culturas», en palabras de Louzán.\nARCO (Feria Internacional de ARte COntemporáneo) é unha das principais feiras de arte contemporáneo do circuito internacional que, organizada por IFEMA, celebrase anualmente na Feria de Madrid. ARCO reúne una oferta artística de gran calidade, que vai dende as vanguardias históricas, ata o arte emerxente e actual, pasando polo arte moderno e arte contemporáneo. ARCO se caracteriza por apoiar o desenvolvemento dun mercado do arte en España e impulsar o coleccionismo tanto privado como institucional e corporativo.\nMulticulturalismo e diálogo interterritorial na XXXI Bienal de Pontevedra 15.06.2010\nCultura e Turismo inclúe 33 xacementos megalíticos con manifestacións de arte rupestre no Inventario Xeral do Patrimonio Cultural de Galicia como Bens de Interese Cultural 08.04.2011


El presidente de la Fegamp, Alfredo García, junto con el alcalde de Frades, Roberto Rey Martínez y el presidente del Consejo Gallego de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Roberto Medí Guyatt, firmaron la adhesión del ayuntamiento de Frades al convenio de colaboración entre la Fegamp y el Consejo Gallego.\nTrala firma do convenio de colaboración entre a Federación Galega de Municipios e Provincias e o Consello Galego de Aparelladores e Arquitectos Técnicos para a formación práctica de profesionais desta disciplina, o concello de Frades firmaba hoxe a súa adhesión a dito convenio dando o primeiro pulo a esta colaboración entre entidades. Este acordo permite o ofrecemento de bolsas de prácticas nos concellos e deputacións de Galicia e posibilita que as entidades que o desexen oferten unha praza de formación, que será cuberta con aparelladores/as que se atopen en situación de desemprego.\nO presidente da Fegamp, Alfredo García, xunto co alcalde de Frades, Roberto Rey Martínez e o presidente do Consello Galego de Aparelladores e Arquitectos Técnicos, Roberto Medín Guyatt, realizaban esta mañá o acto de firma de adhesión do concello de Frades como primeiro en adherirse ao convenio de colaboración entre a Fegamp e o Consello Galego. que. O acordo permite o ofrecemento de bolsas de prácticas nos concellos e deputacións de Galicia e posibilita que as entidades que o desexen oferten unha praza de formación, que será cuberta con aparelladores/as que se atopen en situación de desemprego.\nSegundo o presidente da Fegamp, Alfredo García, este convenio ten dous obxectivos principais: "permitir que a persoa beneficiaria adquira experiencia no traballo diario do eido local e que as entidades locais conten cunha incorporación na área de arquitectura técnica". Do mesmo xeito o alcalde de Frades, Roberto Martínez, destacaba: "este tipo de convenios axúdannos aos concellos para dotar de persoal áreas que non podemos cubrir doutro xeito". E por último, Roberto Medín Guyatt, destacaba a importancia de estes acordos "debido a que a crisis pegou forte na nosa profesión e este convenio axuda aos profesionais do noso sector a achegarse de novo ao mundo laboral".\nFrades foi a primeira adhesión, pero o resto dos concellos e deputacións que o desexen poderán ofrecer prácticas mediante adhesión a este convenio. O acordo estará regulado polo Consello Galego que se compromete a ofrecer garantías de igualdade, obxectividade e mérito na elección de candidatos. Unha comisión mixta formada por integrantes da Fegamp e do Consello Galego velará porque se cumpran os criterios establecidos.


Entrega de diplomas á décima promoción de ESTALMAT-Galicia - - USC\nO acto terá lugar este sábado na Facultade de Matemáticas\nActualizada: 04-05-2018 10:11\nMapa da 10º Promoción de Estalmat-Galicia\nA décima promoción do Proxecto ESTALMAT-Galicia para ESTímulo do TALento MATemático celebra este sábado 5 de maio o seu acto de despedida nunha sesión que terá lugar na Aula Magna da Facultade de Matemáticas a partir das 12:30 horas presidida polo reitor da USC e presidente de ESTALMAT-Galicia, Juan M. Viaño Rey.\nSon 25 estudantes (17 rapaces e 8 rapazas) seleccionados en 2016 polas súas aptitudes matemáticas avanzadas dun total de 339 procedentes na súa maioría das provincias da Coruña (214) e Pontevedra (91), seguidas das de Lugo (19) e Ourense (15), tanto do ensino público (223) como do privado (116).\nA xornada sábado contará coa presenza do director xeral de educación, Formación Profesional e innovación educativa da Xunta de Galicia, Manuel Corredoira López; da decana da Facultade anfitrioa e coordinadora xeral do Proxecto ESTALMAT-Galicia, Elena Vázquez-Cendón; do deputado provincial da Deputación da Coruña, Juan Penabad Muras; da deputada de Cultura, Patrimonio Histórico Artístico, Artesanía e Deseño e Educación da Deputación de Lugo, Pilar García Porto, e de membros do equipo docente.\nNo mesmo acto intervirán a docente Sandra Díaz Mouro, a estudante Fátima del Blanco (Ames-Milladoiro), o alumno Javier Ares Vila (Vigo) e en representación das súas familias, Ana Cristina Vila Pérez e Javier Rodeiro Maseda, que farán unha lembranza destes dous anos pasados en ESTALMAT-Galicia.\nPreviamente, a partir das 10:15 horas, os estudantes realizarán a última actividade do curso, unha visita ao supercomputador ‘Finisterrae’ do Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) guiada polo subdirector técnico, Ignacio López, e asistido polos membros do seu equipo, Fernando Bouzas e Mª José Rodríguez Malmierca.


Haberá un Pleno Extraordinario o mércores 18 máis o Ordinario o 26\nA rexidora propuso a celebración de ese pleno extra para desestimar as alegacións ao expedente de xeneración de crédito 4/2019 para o pago de servicios á empresa EULEN.\nPola súa banda, o primeiro tenente de alcalde, Pedro Pereira, prantexou que se celebren as comisións informativas municipais o mesmo mércores 18, en horario de tarde, con anterioridade ó Pleno Extraordinario. Acórdase celebrar as comisións a partires das 17.00 h, para dictaminar asuntos de urbanismo e a adxudicación definitiva do Servizo de Axuda no Fogar (SAF), entre outros temas. De tal xeito que o Pleno Extraordinario celebrarase a partires das 19.00 h.\nPor outra banda, o Pleno Ordinario de decembro que pasa ó xoves 26, terá lugar no seu horario habitual, ás 18.00 h da tarde.\nA alcaldesa toma a palabra para propoñer que se celebre un Pleno Extraordinario, o mércores 18 en horario de tarde, para desestimar as alegacións ao expedente de xeración de crédito 4/2019, para o pago de servizos a empresa EULEN.\nO representante do BNG, Pedro Pereira, propón a celebración das comisións informativas o mesmo día con anterioridade horaria do pleno para dictaminar asuntos da Comisión de Urbanismo, a adxudicación definitiva de Servizo de Axuda no Fogar e algún expediente pendente para a celebración do pleno ordinario do mes de decembro.\nAcórdase celebrar comisións informativas o día mércores 18 de decembre a partir das 17:00 h; e pleno extraordinario a partir das 19:00 h; asómesmo acórdase celebrar pleno ordinario o día xoves 26 de decembro as 18:00 h.\nNa orde do día dese pleno ordinario de decembro non se levará aínda para a súa aprobación, o Plan de Mobilidade Sostible do Concello de O Porriño cuias conclusións xa ten no seu poder o goberno municipal.\nPedro Ocampo, de EU Son solicitou a posibilidade de subir o documento a unha plataforma e Pedro Pereira indicoulle que dispón de documento impreso e tamén en formato dixital.\nA Xunta de Voceiros Municipais do Concello de O Porriño, dando cumprimento a un acordo unánime acadado na última sesión plenaria, determinou a composición que terá a Comisión de Seguimento da Descontaminación do Lindano.\nA solicitude acordada en pleno fora do grupo EU SON cuio voceiro prantexou que houbera representantes das Consellerías da Xunta de Galicia implicadas (Sanidade e Medio Ambiente) así como dos sindicatos.\nPedro Pereira propuxo a incorporación de membros das asociacións veciñais activas na zona.\nFinalmente acordouse a creación da Comisión co seguinte composición:\n1 Titular e 1 suplente do Grupo Socialista.\n1 Titular e 1 suplente do Grupo Popular.\n1 Titular e 1 suplente do Grupo do Bloque Nacionalista Galego.\n1 Titular e 1 suplente do Grupo de Eu Son do Porriño.\n1 Titular do Grupo Mixto.\n1 Titular e un 1 suplente da Plataforma de Afectados do Lindano.\n1 representante da Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia.\n1 representante da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda da Xunta de Galicia.\n1 representante do sindicado CIGA\n1 representante do sindicato UGT\n1 representante do sindicato CCOO\nUn representante das tres asociacións veciñais de Torneiros (Relva, Alba e San Salvador)\nUn técnico nomeado polo Concello.


Descontento co anteproxecto de lei de animais de compaña\nInicio / Desenvolvemento rural / Descontento co anteproxecto de lei sobre animais de compaña\nColectivos de cazadores e organizacións agrarias insisten en reclamar cambios que diferencien os animais domésticos urbáns dos rurais destinados a labores de garda, custodia do gando ou caza\nCampo Galego 14/06/2016 2:19 p.m.\nCazadores e organizacións agrarias piden un trato diferenciado para os cans de caza, de garda e de custodia do gando./ Imaxe: Unitega.\nO anteproxecto da Lei de protección e benestar dos animais de compaña está a xerar preocupación no rural. Colectivos de cazadores e organizacións agrarias reclaman un trato diferenciado para os cans destinados a labores de garda, custodia do gando ou caza. Unións Agrarias advertía recentemente de que co anteproxecto de lei na man, as explotacións que teñan mastíns para defender o gando dos ataques do lobo poderían ser sancionadas por poñer en risco a vida do animal.\nO periodo de alegacións ó anteproxecto xa rematou e desde a Unión de Tecores de Galicia (Unitega) reclaman de Medio Ambiente consenso na posta en marcha da normativa. Unitega tacha de “desprezo” que a Dirección Xeral de Conservación da Natureza, promotora do texto, non se teña reunido ata o de agora cos colectivos de cazadores para buscar un punto de encontro. Desde a Unión, en nota de prensa emitida onte, piden unha reunión conxunta entre Medio Ambiente, a Federación Galega de Caza, a Mesa Galega da Caza e Unitega.\nValoracións no agro\nA preocupación polo anteproxecto de lei exténdese tamén a Unións Agrarias. A organización considera que os cans enfrontan no rural situacións de risco que non se poden evitar, caso da defensa dos rabaños ou da participación en batidas contra o xabarín, polo que pide un trato diferenciado, xa que entende que os cans do rural non son equiparables ós animais domésticos urbáns.\nUnións tamén é partidaria de non penalizar algunhas prácticas que prohibiría a nova normativa, coma o intercambio de cachorros, feito entre profesionais e sen ánimo de lucro, pois trátase, di, dunha práctica convinte para evitar problemas de consanguinidade.


O Goberno outórgalle a ENCE a prórroga da concesión da súa fábrica de Pontevedra por 60 anos - Pontevedra Viva\nO Goberno outórgalle a ENCE a prórroga da concesión da súa fábrica de Pontevedra por 60 anos\nLuns 25 de Xaneiro, 2016 ás 14:03 do Luns 25 de Xaneiro, 2016\nO Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente outorgoulle a Ence - Energía y Celulosa a prórroga da concesión de ocupación dos terreos nos que se ubica o seu Centro de Operacións de Pontevedra. A prórroga concédese por 60 anos, cun prazo adicional por riba dos 50 anos, "dado o forte compromiso de Ence en Pontevedra cun investimento de 61 millóns de euros".\nSegundo informou o Grupo Ence, entre os investimentos comprometidos destacan os 30,2 millóns de euros que a empresa destinará a "unha importante mellora da eficiencia da fábrica, algo que permitirá medrar en producción de celulosa e enerxía renovable". Ademais, a empresa investirá 15 millóns na instalación dun novo ciclo da auga que fará posible, segundo a compañía, recuperar gran parte da agua do proceso e minimizar o volumen do efluente.\nPor outra banda, Ence sinala que continuará co seu "compromiso coas melloras ambientais", concretamente na eliminación de olores, de ruídos e de vapores, así coma para garantir a fiabilidade medioambiental alén das obrigas legais, cun investimento próximo aos 12 millóns de euros. Tamén salientan os catro millóns que Ence vai adicar ao deseño e maila execución do proxecto de integración paisaxística da súa fábrica de Lourizán, que aportará unha "significativa mellora" do seu impacto visual na Ría de Pontevedra.\nCon estes investimentos que ten que acometer, Ence pretende que a celulosa da súa fábrica de Pontevedra se poña ao mismo nivel de custes que a do centro de operacións da empresa en Navia, que xa é unha das dúas plantas de celulosa máis competitivas de Europa.\nTodas estas cantidades, que están avaladas na solicitude de prórroga, fóronlle anunciadas ao mercado no Investor Day celebrado pola empresa durante o pasado mes de novembro.\nLogo de gañar o concurso de biomasa, Ence baralla instalar unha planta de biomasa de 40 MW en Pontevedra, algo que suporía un investimento adicional de 74 millóns de euros que está contemplado no Plan Estratéxico da empresa e que se menciona na solicitude de prórroga.\nA empresa considera que a prórroga é "unha boa nova para a cidade de Pontevedra polo emprego que vai xerar"\nNun comunicado o grupo pasteiro salienta tamén que "a prórroga da concesión foi posible porque a fábrica de Ence en Lourizán, referente medioambiental do seu sector en Europa, cumpre folgadamente a esixente normativa medioambiental europea".\nPor outra banda, a empresa considera que a prórroga é "unha boa nova para a cidade de Pontevedra polo emprego que vai xerar, para o mantemento do nivel de actividade do porto de Marín e para todo o sector forestal galego".\nEnce di que a decisión adoptada polo Ministerio de Medio Ambiente "permitiu salvar os máis de 800 postos de traballo que Ence xera en Pontevedra e os más de 5.000 de toda Galicia que dependen do funcionamiento da súa fábrica de Lourizán". Ademais, engaden "ábreselle a porta á creación dun maior volume de traballo na zona da mano destes fortes investimentos que vai acometer a empresa".\n"Ence non vai a defraudar a Pontevedra e a súa bisbarra, e comprométese a traballar coa máxima responsabilidade e co maior rigor para seguir xerando riqueza e emprego, así coma para contribuír á calidade de vida dos ciudadáns de Pontevedra, coa esperanza de facerse acreedora de apoio á súa actividade e permanencia por parte de todos os pontevedreses e pontevedresas", remata o comunicado.\nVinte colectivos ecoloxistas poñen en marcha unha campaña para "pararlle os pés ao eucalipto"\nPor Natalia Puga | Venres 5 de Febreiro, 2016\nO PSdG leva a pleno a petición de declarar a Rajoy persoa non grata en Pontevedra


Damon Hill - Wikipedia, a enciclopedia libre\n122 (115 saídas)\nDamon Graham Devereux Hill, OBE, nado en Londres o 17 de setembro de 1960, é un expiloto de Fórmula 1 británico e o campión do mundo de 1996. É fillo do dúas veces campión do mundo de Fórmula 1 Graham Hill.\nHill chegou ás competicións de motor profesionais relativamente tarde, comezou a competir con motocicletas en 1983 á idade de 23 anos. Ao ano seguinte gañou a copa de 350 cc en Brands Hatch. En 1985 pasouse aos monoprazas de 4 rodas competindo co equipo Van Diemen na Fórmula Ford, antes de cambiar de novo á Fórmula 3 británica en 1986. Logo de tres tempadas na Fórmula 3, onde gañou 4 carreiras, Hill volveu cambiarse, esta vez á Fórmula 3000 internacional, co equipo Mooncraft, onde, aínda que foi competitivo, nunca gañou unha carreira.\nHill comezou a súa carreira na Fórmula 1 co entón pouco competitivo equipo Brabham en 1992. Obtivo a súa primeira vitoria no Gran Premio de Hungría de 1993 para o equipo Williams a primeira das súas 22 vitorias, 21 das cales foron con Williams. En 1994 gañou o Gran Premio do Reino Unido, unha carreira que o seu pai nunca gañou na súa longa e exitosa carreira. A mediados de os 90, Hill foi o principal rival de Michael Schumacher para o campionato de pilotos, acabando subcampión nas tempadas 1994 e 1995, as cales gañou o piloto alemán. Ambos tiñan unha longa lista de enfrontamentos dentro e fóra da pista, incluíndo a famosa colisión en Adelaida en 1994 que outorgou a Michael Schumacher o seu primeiro título por tan só un punto.\nWilliams botou a Hill na tempada 1997 a pesar de conseguir 8 vitorias e o campionato do mundo na tempada anterior, e foi contratado por Arrows. Conseguiu ademais a primeira vitoria para o equipo Jordan no Gran Premio de Bélxica de 1998.\nEn 2006, Hill foi elixido presidente do British Racing Drivers Club, sucedendo así a Jackie Stewart.\nA súa primeira carreira foi o Gran Premio de España de 1992 e a última o Gran Premio do Xapón de 1999.\n1 Vida persoal e comezos\n2.1 Antes da Fórmula 1\n2.2.6 Encontróns entre Hill e Michael Schumacher\n2.3 Despois da Fórmula 1\nVida persoal e comezosEditar\nHill naceu en Londres o 17 de setembro de 1960, froito do matrimonio do campión do mundo de Fórmula 1 Graham Hill e a súa esposa Bette. Hill ten dúas irmás, Samantha e Brigitte. Brigitte era actriz. A súa primeira película foi Caravan to Vaccares en 1974, e comezou Hill Marketing en 1998 logo de traballar con Damon. En 2002, ela fíxose representante do piloto americano Derek Hill, fillo do campión do mundo de Fórmula 1 de 1961, Phil Hill, aínda que non tiñan parentesco entre eles.\nMentres, na súa adolescencia, Damon asistiu ao prestixioso Haberdashers' Aske's Boys' School en Hertfordshire. A morte do seu pai nun accidente aéreo en 1975, cando Damon tiña só 15 anos, deixou á familia Hill nunhas circunstancias realmente malas. Hill empezou a traballar como peón e mensaxeiro en moto para pagarse os seus estudos.\nDamon casou con Georgie (nada o 30 de abril de 1963), e tiveron catro fillos: Oliver (nado o 4 de maio de 1989), Joshua (nado o 9 de xaneiro de 1991), Tabitha (nada o 16 de xullo de 1995) e Rosie (nada o 1 de febreiro de 1998). Oliver naceu con síndrome de Down e Damon e Georgie financian institucións benéficas relacionadas.\nHill comezou a súa carreira dentro do mundo do motor en competicións de motocicletas en 1983, gañando o campionato de 350 cc en Brands Hatch, antes de competir nunha carreira de coches no Winfield Racing School en Francia. Hill non fixo o seu debut en monoprazas ata 1984, levando o casco branquiazul do London Rowing Club como xa fixo o seu pai. Aos poucos conseguiuse meter na Fórmula Ford, gañando seis carreiras para o equipo Van Diemen en 1985. Entón Hill entrou na Fórmula 3, onde correu para tres equipos diferentes en tres anos, cunha primeira tempada constante en Mooncraft en 1986 e varias vitorias nos seguintes anos con Middlebridge Racing e a entón Intersport. En 1989, Hill alcanzou a Fórmula 3000, correndo de novo para Mooncraft e a Middlebridge Racing durante os seguintes tres anos. Aínda que Hill correu cos desfavorecidos chasis Lola con Middlebridge en 1990 e 1991, conseguiu tres poles e liderou cinco carreiras en 1990, pero non conseguiu gañar ningunha carreira durante a súa estancia na Fórmula 3000.\nHill tiña 31 anos cando comezou a súa carreira na Fórmula 1 como piloto de probas de Williams. Fichou co equipo Brabham en 1992. Brabham, que gañou o campionato de construtores en 1966, atopábase en serias dificultades económicas. Hill empezou a tempada na terceira carreira, substituíndo a Giovanna Amati despois de que o seu patrocinio non fose adiante. Amati non fora capaz de conseguir cualificar, pero Hill igualou ao seu compañeiro de equipo, Eric van de Poele cualificando para dous Grandes Premios de metade de tempada: o GP do Reino Unido e o GP de Hungría. O circuíto de Hungría sería logo o escenario de dúas vitorias de Hill e este sempre puntuaría aquí. Hill continuou como o piloto de probas de Williams-Renault ese ano. Pois o equipo Brabham quebrou tras o Gran Premio de Hungría e non terminou a tempada.\nO mítico Williams número 0 de Damon Hill.\nCando Nigel Mansell deixou Williams para ir á Indy Racing League en 1993, Hill sentou no coche titular como compañeiro de Alain Prost, antes que o candidato con máis experiencia Martin Brundle. Na súa primeira tempada completa na Fórmula 1, Hill beneficiouse enormemente da experiencia do seu compañeiro francés. Logo de catro retiradas na primeira metade da tempada, ademais de problemas cos pneumáticos cando lideraba o Gran Premio de Alemaña, o piloto inglés gañou tres carreiras consecutiavas en Hungría, Bélxica (onde el e Michael Schumacher tiveron unha emocionante carreira) e en Italia. Con iso converteuse no primeiro fillo dun vencedor dun Gran Premio en gañar tamén un.\nTradicionalmente, o campión do campionato de pilotos leva o número 1 no seu coche na seguinte tempada, mentres que o seu compañeiro leva o número 2. Como o campión de 1992, Nigel Mansell, non correu na Fórmula 1 en 1993, déronllo ao equipo Williams os números 0 e 2. Hill colleu o número 0, sendo a segunda persoa na historia da Fórmula 1 en facelo, logo de Jody Scheckter en 1973.\nEn 1994, o tres veces campión do mundo Ayrton Senna entrou en Williams xunto a Hill. Como o entón campión, esta vez Prost, tampouco volveu correr, Hill mantivo o seu número '0'. A pretemporada apostaba por Senna como aspirante ao título, pero en Imola, o brasileiro perdeu a vida despois de que o seu coche saísese da pista. Co equipo baixo investigación das autoridades italianas por homicidio involuntario, Hill atopouse liderando o equipo Williams con apenas unha tempada de experiencia na máxima categoría. Aínda que Hill comentou á BBC Sport en 2004 que el cría que Senna simplemente tomou a curva demasiado rápido, foi cumpridamente anunciado no momento que a columna de dirección do coche fallara. Baixo unhas circunstancias difíciles, Hill obtivo unha emotiva vitoria na seguinte carreira en Barcelona, así como o seu pai tamén gañou 26 anos antes con Lotus logo da morte de Jim Clark. Schumacher loitou o segundo posto con fallos na caixa de cambios, liderando comodamente as voltas anteriores.\nAínda que Michael Schumacher dominou os comezos da tempada, Hill creou certa controversia na loita polo título logo da súa vitoria no Gran Premio do Reino Unido, unha carreira na que o seu pai xamais subiu todo o máis alto do podio. Schumacher foi descualificado de esa carreira por adiantar na volta de formación e en Bélxica, onde ademais lle prohibiron participar nas dúas carreiras posteriores, debido a irregularidades na prancha. Houbo catro vitorias máis para Hill, tres das cales foron en carreiras onde Schumacher foi descualificado ou non correu, entrando na batalla polo título na última carreira en Adelaida.\nPero nin Hill nin Schumacher terminaron a carreira logo dunha polémica colisión na que o piloto alemán conseguiu o título. Hill estaba alcanzando a Schumacher cando o alemán saíuse da pista mentres ía en primeira posición, danando gravemente o seu Benetton. Hill estaba pasando a quinta curva do circuíto cando ve a Schumacher volver á carreira. Chegando á sexta curva, Hill foi cara ao interior retardando o coche e ambos chocaron, rompendo a suspensión de dobre espoleta do Williams, e forzando a retirada de Hill. Michael Schumacher foi acusado polo público británico polo incidente. En 2003, a BBC buscaba The Most Unsporting Moment (O momento máis antideportivo) no que o incidente de Adelaida foi nomeado. O comentarista de Fórmula 1 da BBC Murray Walker, un gran fan e amigo de Damon, mantivo con todo que Schumacher non chocou intencionadamente. A tempada 1994 de Hill fíxolle ser o Deportista do Ano da BBC dese ano.\nDamon Hill conducindo un Williams en Montreal en 1995.\nA piques de comezar a tempada 1995, Hill confiaba en gañar o título. O equipo Williams reinaba o campionato de construtores, logo de vencer a Benetton en 1994, e co mozo David Coulthard como compañeiro de equipo, Hill era indubidablemente o piloto número un. A tempada non empezou demasiado ben cando fixo un trompo en Brasil debido a un problema mecánico, pero unha sucesión de vitorias fixéronlle liderar o campionato. Isto non durou moito. Schumacher obtivo uns bos resultados e conseguiu defender o seu título a falta de dúas carreiras para o fin da tempada. Aínda por riba, Williams non puido conseguir o campionato de construtores. Hill cometeu varios erros graves en 1995 e foi máis ou menos cando Frank Williams empezou a considerar a posibilidade decontratar a Heinz-Harald Frentzen nun futuro. Hill aínda tiña contrato ata 1996, polo que a súa praza no equipo estaba asegurada polo menos por unha tempada máis, pero sería a súa última tempada coa escuadra británica.\nEn 1996, os Williams eran claramente os máis rápidos na Fórmula 1 e Hill conseguiu gañar o título por diante do seu compañeiro Jacques Villeneuve (no seu primeiro ano na Fórmula 1), converténdose así no primeiro campión de Fórmula 1 fillo doutro campión. Conseguindo 8 vitorias e sen clasificar por detrás da primeira liña da grella de saída, Hill gozou coa súa mellor tempada. En Mónaco, o lendario circuíto onde o seu pai fora o dominante, ía primeiro en carreira cando os problemas técnicos permitiron ao piloto de Ligier, Olivier Panis conseguir a súa primeira e única vitoria. O título concedeu a Hill o seu segundo premio do Deportista do Ano da BBC, sendo así unha das tres únicas persoas en conseguir o premio dúas veces (os outros son o boxeador Henry Cooper e o piloto de Fórmula 1 Nigel Mansell). A pesar de gañar o título, Hill soubo antes de que acabase a tempada que ía deixar Williams en favor de Frentzen para a seguinte tempada, cousa que non gustou aos fans nin aos medios. Como anécdota, na última carreira, no Xapón, Damon Hill xogábase o campionato: gañou a carreira e o seu compañeiro Villeneuve, abandonou por unha porca da roda mal posta, estrelándose, na primeira curva ao saír de boxes logo dunha parada para repostar. Algúns medios de comunicación sacaron certas conclusións do feito.\nNo GP do Reino Unido, Hill conseguiu o seu primeiro punto co equipo Arrows.\nComo campión do mundo, Hill era enormemente demandado, pero para sorpresa de todos, fichou pola escuadra Arrows, un equipo que nunca gañara unha carreira nos seus 20 anos de historia e que unicamente conseguira un punto a tempada anterior. A súa defensa do título en 1997 foi claramente inútil, despois do peor comezo posible cando a duras penas conseguiu clasificar para o Gran Premio de Australia, e ter que retirarse na volta de arrequecemento. Os Arrows, usando pneumáticos da debutante Bridgestone e motores de Yamaha, eran pouco competitivos, e non conseguiu o seu primeiro punto ata o Gran Premio do Reino Unido en Silverstone en xullo. O mellor momento da tempada chegou no Gran Premio de Hungría. Nun día no que os pneumáticos Bridgestone foran mellores que os do seu rival Goodyear, Hill clasificouse terceiro nun coche que previamente non non acadara unha mellor posición que a novena na grella de saída. Durante a carreira adiantou a Michael Schumacher mentres este ía liderándoa, e bastante por diante do que sería o campión do mundo de 1997, Jacques Villeneuve, aínda que despois un problema hidráulico retardou aos Arrows drasticamente. Isto permitiu a Villeneuve gañar a carreira, aínda que Hill conservou a súa segunda praza e o primeiro podio para o británico desde o Gran Premio do Xapón de 1996.\nA pesar da exhibición en Hungría, estaba claro que os Arrows non podían dar a Hill o tipo de éxitos que el esperaba. Para 1998, entrou na escuadra Jordan como compañeiro de Ralf Schumacher. A primeira metade da tempada foi desastrosa, co coche bastante inestable. Con todo, en Canadá, as cousas empezaron a mellorar. Hill beneficiouse dos infortunios doutros para liderar a carreira e gozar dun duelo de alta velocidade co seu rival Michael Schumacher. Non puido acabar a carreira, pero mostrou a súa velocidade unha vez máis. Finalmente en Hockenheim conseguiu sumar puntos grazas a un estupendo cuarto posto e nada menos que por diante de Schumacher que chegou quinto. En Spa conseguiu a primeira vitoria de Jordan, ademais de conseguir un dobrete con Ralf Schumacher en condicións de choiva, nunha carreira terriblemente dramática. Foi a súa primeira vitoria desde que deixara Williams. Acabou o ano cun adiantamento a Frentzen en Suzuka que lle outorgou o cuarto posto da carreira e o cuarto posto de Jordan no campionato de construtores, vale destacar algo desta carreira de Suzuka: Hill saíu no oitavo lugar mentres que Michael Schumacher facíao desde a última posición, en poucas voltas o alemán de Ferrari (que loitaba polo título) alcanzou a Damon, pero este en ningún momento deixouse intimidar e pola contra ofreceulle unha férrea resistencia chegando ambos ao límite en cada freada do trazado, Hill loitaba por darlle o cuarto posto nos construtores a Jordan pero o certo que máis que isto para Damon estaba claro que era unha cuestión persoal o manter a Michael nos retrovisores e efectivamente Hill contivo á Ferrari ata o seu ingreso a boxes onde perdeu a posición, grande acerto de Hill que coñecendo as "mañas" do seu eterno rival xa non se deixaría adiantar como no pasado polo teutón.\nHabía moitas esperanzas para a tempada 1999, pero Hill non fixo unha boa tempada. Loitando cos novos pneumáticos estriados, que se introduciron ese ano, deixouno atrás o seu novo compañeiro de equipo (nada menos que o seu substituto en Williams, Heinz-Harald Frentzen), e perdeu toda motivación. Despois do accidente en Montreal, anunciou os seus plans para retirarse ao final da tempada, pero un desastroso Gran Premio de Francia, fíxolle reconsideralo para retirarse inmediatamente. A escuadra insistiulle para que estivese polo menos ata Silverstone, así que Hill propuxo deixalo logo da carreira. Jordan probara a Jos Verstappen para metelo no equipo logo da retirada de Hill a metade de tempada, pero logo de conseguir un quinto posto en casa, Hill decidiu acabar a tempada. Tan só conseguiu dous puntos máis nun sexto posto en Spa, escenario da súa última vitoria, que representou a súa puntuación final na Fórmula 1. Para empeorar máis as cousas, o seu rendemento contrastaba co do seu compañeiro Frentzen, que terminou terceiro no campionato e estivo na loita polo título na última carreira. Con tres carreiras de 1999 por diante, había rumores de que Prost deixaría libre a Jarno Trulli (que tiña contrato con Jordan para 2000) para que substituíse a Hill, pero o británico acabou a tempada. O Gran Premio do Xapón, como última carreira de Hill e para consternación do equipo, terminou cunha saída de pista do piloto británico.\nCasco de Hill\nDamon Hill usou o mesmo deseño de casco que o seu pai, un simple e identificable deseño de 8 remos brancos dispostos verticalmente ao redor da superficie superior do casco, que é azul escuro. Todo iso representa ao London Rowing Club (Club de remo de Londres), onde Graham e Bette Hill foran grandes membros e onde se coñeceron. A pesar de que el non é remeiro, dixo que levar o casco similar ao do seu pai facíao feliz por manter a tradición.\nOs patrocinadores do casco de Damon foron AGV (fabricante de cascos), Cellnet, Ricoh, Arai (fabricante de cascos), Camel, Olympus, Elf, Renault, Canon, Sega, Rothmans, Danka, PlayStation, Remus, Delphi, Benson & Hedges e Hill Sport.\nEncontróns entre Hill e Michael SchumacherEditar\nHill e Michael Schumacher topáronse frecuentemente na pista a mediados da década de 1990:\nXapón 1994: Schumacher lideraba a primeira parte da carreira condicionada pola choiva cando a carreira tivo que ser parada porque o McLaren de Brundle estrelouse. Hill tomou o liderado ao recomezar a carreira e meteu presión a Schumacher, o recoñecido "mestre da choiva", sobre o asfalto mollado, o que lle deu a vitoria ao piloto británico e a oportunidade de loitar polo título na última carreira da tempada en Australia.\nAustralia 1994: Schumacher chegou á última carreira da tempada con 92 puntos e Hill con 91. Schumacher ía liderando a carreira, pero Hill reducía a distancia entre ambos. O alemán saíuse da pista e golpeou o muro. Ao entrar de novo en pista, co coche seriamente danado, Hill tratou de adiantalo na seguinte curva, onde ambos chocaron. Os dous pilotos retiráronse e o título foi para Schumacher por un só punto.\nReino Unido 1995: Correndo en casa, e a 11 puntos de Schumacher no campenato, Hill intentou pasar ao alemán nas últimas 11 voltas da carreira. Os dous chocaron outra vez, e ambos se viron obrigados a retirarse. Hill describiuno como un "incidente de carreira" mentres que Schumacher comparouno con Adelaida 1994. Este, xunto co G.P. de Italia do mesmo ano, foron os dous únicos G.P. que os gañou Jonhy Herbert, compañeiro de equipo de Scumacher, aproveitando o abandono deste.\nBélxica 1995: Os dous chocaron na curva: Les Combe. Nesta ocasión, Schumacher foi castigado cunha carreira de suspensión.\nItalia 1995: Na volta 24, Hill e Schumacher chocaron cando estaban intentando dobrar a Taki Inoue. Ningún dos dous aceptou a culpa. Hill preguntou por que Schumacher estaba de súpeto facendo 0 millas/hora, mentres que un club de fans de Schumacher describiuno como un estúpido movemento por parte de Hill. Hill recibiu unha suspensión dunha carreira, a cal nunca chegar a efectuar.\nEuropa 1995: Na volta 18 Hill intentou adiantar a Schumacher pero o alemán bloqueouno e empuxouno fóra da pista. Hill botóuselle encima, e golpeou a parte traseira do Benetton.\nHungría 1997: Logo de cualificar terceiro co pouco competitivo Arrows, Hill pasou a Schumacher limpamente na volta 11 e coouse na primeira curva, antes de quitarlle a primeira posición.\nCanadá 1998: Schumacher acusou a Hill de "condución perigosa", mentres se disputaban a carreira por poucos segundos.\nDespois da Fórmula 1Editar\nLogo da retirada Hill seguiu participando nos deportes de motor. Fundou o "Prestige and Super Car Private Members Club P1 International" con Michael Breen no ano 2000. foi participe de varios concesionarios de automóbiles. En abril de 2006, Hill sucedeu a Jackie Stewart como Presidente do Club de Pilotos Británicos (BRDC).\nHill tamén apareceu regularmente nos medios británicos. Contribuíu numerosos artigos á revista F1 Racing. Hill tamén fixo un anuncio de televisión para Pizza Hut. Hill tamén apareceu en moitos programas da televisión británica, como Top Gear.\nHill estaba interesado na música desde unha idade temperá e formou a banda punk "Sex, Hitler and the Hormones" cuns amigos na escola. Logo de alcanzar o éxito na Fórmula Un, foi capaz de tocar a guitarra con varios músicos famosos, incluíndo ao seu amigo George Harrison, e apareceu en "Demolition Man", a canción de apertura do álbum Euphoria de Def Leppard. Logo da súa retirada ao final da tempada de 1999, Hill dedicou máis tempo á música e tocaba con bandas de celebridades como a banda de Spike Edney's SAS band, e Pat Cash's Wild Colonial Boys. Hill tamén formou a súa propia banda, The Conrods (As bielas) , que estivo activo entre 1999 e 2003 e tocou versións de cancións coñecidas dos Rolling Stones, The Beatles e The Kinks. Desde que asumiu a presidencia da BRDC en 2006, Hill di que abandonou a guitarra, por estar "demasiado ocupado facendo carreiras escolares e coidando as mascotas."\nBEL ITA POR XPN AUS\n↑ Family Tree TheHillsForever Arquivado 06 de agosto de 2006 en Wayback Machine.. Revisado 16 de xullo de 2006\n↑ Hill, Damon Graham Devereux Who's Who 2006 - online version of reference book. Revisado 3 de xullo de 2006 a través de KnowUK\n↑ Family Tree > Oliver Hill TheHillsForever Arquivado 06 de agosto de 2006 en Wayback Machine.. Revisado 15 de xuño de 2006\n↑ Murray Walker e Simon Taylor Murray Walker's Formula One Heroes Páxina 136, liña 19 Virgin Books ISBN 1-85227-918-4\n↑ Murray Walker e Simon Taylor Murray Walker's Formula One Heroes Páxina 136, liña 31 Virgin Books ISBN 1-85227-918-4\n↑ Damon Hill www.grandprix.com Arquivado 18 de marzo de 2006 en Wayback Machine. Entrevista de Joe Saward con Damon Hill. Revisado 27 de xuño de 2006.\n↑ Derick Allsop Designs on Victory: On the Grand Prix Trail With Benetton, Páxina 25, liña 5 Hutchinson ISBN 0-09-178311-9\n↑ Formula One History: After Tamburello F1-GrandPrix.com/History. Revisado 13 de xuño de 2006\n↑ Hill: Senna was at fault news.bbc.co.uk Revisado 9 de xuño de 2006\n↑ Murray Walker e Simon Taylor Murray Walker's Formula One Heroes Páxina 138, liña 7-8 Virgin Books ISBN 1-85227-918-4\n↑ Most unsporting moment? news.bbc.co.uk Reader's "Have your Say" voting for the most unsporting moment in history. Diego Maradona's "Hand of God" goal won the award in June 2003. Revisado 9 de xuño de 2006\n↑ Roll call of past winners news.bbc.co.uk List of BBC Sports Personality of the Year winners. Revisado 9 de xuño de 2006\n↑ GP Encyclopaedia > Drivers > Damon Hill GrandPrix.com. Revisado 14 de xuño de 2006\n↑ Features > News Feature > Review of Year 1996 GrandPrix.com Arquivado 09 de abril de 2016 en Wayback Machine.. Revisado 14 xuño de 2006\n↑ Murray Walker e Simon Taylor Murray Walker's Formula One Heroes Page 139, Line 10-12 Virgin Books ISBN 1-85227-918-4\n↑ Did you know? news.bbc.co.uk Trivia of the BBC Sports Personality of the year award news article. Revisado 9 de xuño de 2006\n↑ Murray Walker e Simon Taylor Murray Walker's Formula One Heroes Páxina 139, liña 12-17 Virgin Books ISBN 1-85227-918-4\n↑ Race Summaries: 1997 News.bbc.co.uk BBC's review of the 1997 Formula One Season. Revisado 12 de xuño de 2006\n↑ Jon Nicholson e Maurice Hamilton (1999) Against the Odds: Jordan's drive to win p.89-90 e p.107-108 Macmillan Publishing ISBN 0-333-73655-9\n↑ Jon Nicholson e Maurice Hamilton (1999) Against the Odds: Jordan's drive to win p.115-116. Macmillan Publishing ISBN 0-333-73655-9\n↑ Damon Hill's Statistics, Helmet TheHillsForever Arquivado 06 de agosto de 2006 en Wayback Machine.. Revisado 10 de xuño de 2006\nA Galicitas posúe citas sobre: Damon Hill\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Damon Hill\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Damon_Hill&oldid=5913764»\nÚltima edición o 16 de novembro de 2021 ás 21:45\nA última edición desta páxina foi o 16 de novembro de 2021 ás 21:45.


reter verbo transitivo1 Impedir que [unha cousa, animal ou persoa] se vaia, se mova ou actúe con liberdade. Retivéronlle a equipaxe na fronteira. Retivérono na comisaría. Non hai nada que me reteña aquí.2 Deixar de dar [unha cousa ou parte dela] e destinala a un uso determinado. Retéñennos diñeiro do soldo para pagar a seguridade social.3 Conservar na memoria. Non podo reter unha lista tan longa de nomes. /pc/verbos/reter.html


Zanfona - Howling Pixel\nA zanfona (do latín symphonĭa 'concerto') é un instrumento musical de orixe medieval pertencente a familia dos cordófonos, que está estendido na música popular europea, con numerosas variantes en distintas rexións e épocas. O son está producido polo roce dunha roda contra as cordas. As notas prodúcense mediante un teclado, e coma en moitos outros instrumentos acústicos de corda, dispón dunha caixa de resonancia.\nNon debe ser confundida coa zampoña, que é un instrumento de vento, nin coa zanfona brasileira, unha variedade de acordeón.\nMecanismo interno dunha zanfona.\nExternamente destaca a súa caixa de resonancia, da que sae un manubrio que se fai xirar coa man dereita, o que a súa vez fai rotar un disco de madeira untada de resina que frota unha o máis cordas apoiadas no disco. Algunhas destas cordas son cantantes ou melódicas, mentres que outras fan de bordóns. A man esquerda actúa sobre dun teclado cromático de dúas filas de teclas superpostas, unha fila é de notas naturais e a outra de notas sostidas, cubrindo entre dúas ou tres oitavas. Cada unha das teclas ten varias espadillas, de xeito que ao premer unha das teclas as espadillas acurtan a lonxitude de cadansúa corda melódica, producindo a nota desexada. Todas as cordas soan ao mesmo tempo, polo que dan unhas harmonías "moi cheas". Pódese tocar de pé, pendurando o instrumento cunha correa, ou ben sentado, pousándoo nas pernas do músico, pero sempre lixeiramente inclinado, de xeito que as teclas volvan polo seu propio peso a posición inicial ao soltalas.\nDetalles de zanfona francesa.\nEn ocasións inclúe un can ou trompeta (chien en francés, ou recsegõ en húngaro), unha ponte asimétrica que se levanta ao mover o manubrio a mais velocidade, e que roza un bordón provocando un son característico. Este son permite producir ritmos ao tempo que se toca a melodía, polo que é útil no acompañamento de danzas. Nalgunhas zanfonas de estilo francés unha peza chamada tirant permite tamén axustar a sensibilidade da trompeta.\nOutras variantes inclúen cordas simpáticas, que vibran por resonancia cando se tocan certas notas, sen necesidade de fricción. A súa vibración perdura un certo tempo despois de que a nota que a activou deixe de soar, producindo un efecto de reverberación.\nHai dúas formas principais nos instrumentos contemporáneos: a forma de guitarra ou de oito, e a de laúde. Ámbalas dúas formas atópanse na tradición construtiva francesa, mentres que a forma de oito é a máis empregada fóra dese país. A forma cadrada é exclusiva de instrumentistas de música antiga.\nA configuración do instrumento en Galiza é de tres cordas cantantes e dous bordóns. A afinación é polo xeral en ton de dó, ou ben en ton de sol, sendo a primeira a máis estendida. Nela as tres cordas cantantes afínanse en sol as dúas primeiras, e sol grave a terceira. O bordoncillo (o bordón máis afastado do corpo) afínase en sol grave (a unísono coa terceira cantante), mentres o outro bordón, o mais grave e o que da a tónica do instrumento, afínase a unha quinta do anterior, é dicir, en dó grave.\nO fungar dos bordóns é similar ao rouco das gaitas, polo que en certas culturas musicais é substituto ou acompañante das gaitas. Por esta razón tamén en Zamora chámase gaita de pobre. Non obstante, é un instrumento caro, xa que son poucos os luthiers que o fan, e a súa construción é moi laboriosa.\nOrganistro no Pórtico da Gloria, Santiago de Compostela.\nA zanfona apareceu en Europa Occidental contra o século IX. Nas súas formas máis antigas usábase na música relixiosa medieval, precisaba de dous intérpretes e recibía o nome de organistro. Tiña unha soa corda cantante e dous bordóns, e súa caixa de resonancia asemellábase a da guitarra. O instrumento tocábase xirado, e as teclas quedaban na parte superior. Para tocar había que en tirar delas, o que limitaba o seu uso a melodías lentas. O ton grave das largas cordas que posuía a facían útil como acompañamento de coros. Pódense contemplar representacións deste instrumento no pórtico da Catedral de Santiago, no capitel da abadía de St. Georges en Saint Martinde-Boscherville en Francia e noutras tallas románicas. A partir deste motivo, Castelao deseñou un ex-libris para Antón Iglesias Vilarelle, músico santiagués.\nA primeira referencia escrita é a do abade Odo de Cluny na súa obra Quomodo organistrum construatur (Como construír un organistro), inda que a súa autenticidade é dubidosa. Tamén menciónase un instrumento semellante nun compendio musical do árabe Al Zirikli, ou no Libro del Buen Amor, do Arcipreste de Hita.\nO organistro evolucionou ata ser posible que o tocase unha soa persoa (solo organistrum), pero foi reemplazado pola sinfonía, de teclado cromático e caixa cadrada. O teclado estaba na parte inferior o que permitía que as teclas fosen pulsadas, acadando así a posibilidade de tocar melodías máis rápidas. Nas representacións da época a sinfonía aparece tanto ca vella configuración do teclado na parte superior como na parte inferior. A súa presenza non se limitaba a música relixiosa, senón que serviu para interpretar cancións de xesta, ou as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio do século XIII, onde se emprega como instrumento de ministril.\nDurante o Renacemento a zanfona perfecciónase, adquirindo a caixa a característica forma redondeada, e a aparición do can anteriormente descrito. O modelo máis estendido na música folclórica procede dese momento, e considérase que é un instrumento resultado da unión da sinfonía e a viola medieval realizados a partir da caixa de resonancia dun laúde ou unha viola. O uso destas caixas foi provocado pola reutilización por parte dos artesáns das caixas deses instrumentos, en crecente desuso nesa época.\nA finais do século XVII o instrumento pasou a mans de trobadores, xograres e esmoleiros, xa que na música culta impóñense outros instrumentos de corda de maior presenza e capacidade polifónica(como os violíns, as violas, os violoncellos ou os contrabaixos). Deste xeito esténdese a outros países como Eslovaquia, Romanía, Hungría, Holanda, Alemaña, pero o seu uso esmorece co paso de tempo. Como resultado adquiriu nomes como o alemán Bauernleier (lira campesiña) ou Bettlerleier (lira de esmoleiro).\nPero os gustos polas diversións rústicas do Rococó fixeron que no século XVIII fose adoptada como instrumento de moda polos nobres e cortesáns franceses. Durante esta época acadou carácter de instrumento de cámara e orquestra; recoñecidos compositores escribiron obras para zanfona, sendo a máis famosa Il pastor Fido, de Nicolas Chédeville (pero atribuída inicialmente a Vivaldi). A mediados do século XVIII tamén apareceu en Francia a zanfona-órgano coñecida como vielle organisée, que desapareceu en seguida, a pesar de que compositores como Haydn escribiran especificamente para ela.\nA partir do século XVIII volve a mans populares. En España conservouse sobre todo da man dos cegos, que a empregaban para a interpretación de romances e melodías. Posto que non había sempre moita calidade interpretativa e o instrumento non se coidaba, durante a súa decadencia chegou a asociarse co vulgar e malsoante. A maior parte das variantes de zanfona desapareceran cando comeza o século XX, exceptuando a francesa, a húngara e a española. En Ucraína, a variante chamada lira era empregada por músicos cegos, pero a maioría morreron nas purgas de Stalin na década de 1930.\nRecuperación da zanfona en Galicia\nPerfecto Feijoo en 1919.\nEn Galicia, a comezos do século XX Perfecto Feijoo adícouse a recoller melodías tradicionais, chegando a realizar a primeira gravación no disco Aires d'a terra, no 1904. Pero sen dúbida, o seu principal valedor na península foi Faustino Santalices, que escribiu o primeiro libro sobre a zanfona en España en 1956 e gravou o primeiro disco dedicado totalmente ao instrumento en 1945. Santalices tamén creou un obradoiro de instrumentos tradicionais, onde aprenderían as técnicas de construción xente coma Antón Corral, que posteriormente traballou na Universidade Popular de Vigo, onde se continúa a potenciar a construción e uso do instrumento.\nA zanfona do Cego de Padrenda.\nA zanfona no leste de Europa\nA zanfona posúe unha ampla tradición no este de Europa, salientando Hungría, Polonia, Belarús e Ucraína. En Ucraína coñécese como lira ou relia e aínda a interpretan nas rúas músicos profesionais chamados lirnyky. Teñen un repertorio pararelixioso, inda que tamén inclúe danzas folclóricas e relatos épicos. Os instrumentistas foron considerados como esmoleiros polas autoridades rusas, e foron sometidos a represións se tocaban nas rúas das principais cidades ata 1902, cando os etnógrafos da XII Conferencia Arqueolóxica Rusa solicitaron as autoridades que deixasen de perseguilos. Nos anos 30 a tradición foi practicamente erradicada polas autoridades soviéticas cando uns 250 ou 300 músicos foron reunidos para unha conferencia etnográfico e executados como elementos indesexables pola sociedade soviética contemporánea.\nA zanfona na actualidade\nA música folk e outros estilos musicais modernos que nun principio non se asocian co instrumento, adoptaron a zanfona, explotando a multitude de recursos de ten, facendo así unha grande contribución a recuperación e popularización do instrumento. Hoxe en día está presente en multitude de países, onde recibe diversos nomes. En Italia chámaselle ghironda, en Francia vielle à roue, en Cataluña viola de roda, no País Vasco zabarrete, no Reino Unido hurdy-gurdy, Occitania sonsaina, en Portugal sanfona, en Holanda draailier, en Alemaña drehleier, en Hungría tekero e en Suecia e Romanía lira.\nZanfonistas de renome, ademais dos citados Feijoo e Santalices, son Anxo Pintos, Amancio Prada e Carlos Beceiro en Galiza, Germán Díaz ou Rafa Martín en España, ou Pascal Lefevre en Francia, xunto con grupos como Milladoiro ou Os Cempés.\nDebuxo dunha zanfona.\nFrancia, século XVIII.\nEnsamble ruso, 1911.\nDúas zanfonas rusas.\nPartes dunha zanfona moderna francesa (feita por Balázs Nagy).\n↑ "Zanfona". DIGALEGO. Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2016. Consultado o 29 de abril do 2016.\n↑ "zanfona". Portal das Palabras. Consultado o 27 de novembro de 2018.\n↑ Ficha na web do Museo de Pontevedra\nZanfona.com Asociación Ibérica da Zanfona. (en castelán)\nConstrución de instrumentos tradicionais. A zanfona. (en castelán)\nA zanfona. (en castelán)\n"Romance de don Gaiferos", interpretado por Faustino Santalices nunha gravación antiga.\nVídeo: recreación musical dun organistro\nVídeo: canción tradicional rusa\nVídeo: Anxo Pintos tocando a zanfona\nA Galicia de Maeloc, é o primeiro álbum de estudio do grupo tradicional galego Milladoiro. Foi gravado nos estudos Audiofilm de Madrid en febreiro de 1980 e publicado en 1980, baixo o selo Ruada. No mercado francés publicouse en 1983, baixo o selo Escalibur. Foi reeditado en 1984, baixo o selo Diapasón. En 1990 foi editado en CD, polo selo Doblón (Dial Discos).\nTrátase do primeiro disco galego que combina gaitas galega e irlandesa (uillean pipe), ocarina, zanfona, arpa, clavecín, frautas, etc.; e do primeiro que se editou no mercado francés.\nEste artigo trata sobre o canto popular, para o programa da TVG véxase Alalá (programa de televisión).O alalá é un canto popular galego.\nEluveitie é unha banda de celtic metal de orixe suíza.\nGermán Díaz, nado en Valladolid (Castela e León) o 13 de decembro de 1978, é un músico español afincado en Arneiro (Cospeito) que destaca como zanfonista, sendo considerado como un dos intérpretes deste instrumento máis innovadores de Europa, chamado por algúns "O Jimi Hendrix da zanfona". Ao longo da súa traxectoria ten tocado en numerosos países de todo o mundo. Destaca pola súa fusión da música tradicional co jazz, xénero no que destacan as súas colaboracións co contrabaixista galego Baldo Martínez.\nLuís Correa Piñeiro\nLuís Henrique Correa Piñeiro, nado en Vigo en 1971, alcumado O Caruncho, é un músico e regueifeiro galego.\nOs Cempés foi un grupo musical de folk galego formado en 1992 en Ferrol.


STAJ GALICIA: Unidade sindical sen fisuras, cuidémola.\nUnidade sindical sen fisuras, cuidémola.\nO Comité de folga de Xustiza, desde o primeiro día de folga do 1 de Decembro, está composto por sete personas, unha por cada un dos sete sindicatos, trátase dunha persona en concreto, con nome e apelidos, que se manteñen desde o comenzo das movilizacións.\nOnte nun programa de radio un delegado do sindicato SPJ-USO e unha delegada de Alternativas na Xustiza, atribuíronse a representación do Comité de Folga e mesmo dixeron que eran membros do Comité de Folga. Pois nin unha cousa nin a outra.\nEstando de acordo coas declaracións que fixeron, ainda que non o cen por cen, pois discrepamos no que mais abaixo diremos, pero esos dous delegados deberían de falar a titulo personal ou como membros dos sindicatos que representan pero non como membros do Comité de Folga nin como representantes do Comité, ninguén lles deu poderes. O Comité de Folga é o que fixou os puntos reivindicados, o que fixa as movilizacións e o que se reune e fixa a estratexia cara a Administración e nel estamos representados todolos sindicatos, pero non tódolos delegados dos sindicatos son membros do Comité.\nDiscrepamos ademais na afirmación que se fixo “que coa petición da subida do CAT intentamos recuperar o sustraído pola Xunta entre os anos 2013 e 2016” matizando " que tardaríamos dez anos en recuperar as cantidades roubadas coa oferta economica que nos traslada a Xunta", cando a nosa reivindicación da subida do CAT está basada na equiparación dese complemento co resto de Comunidades Autónomas onde se paga unha maior cantidade por ese concepto, esa é a nosa loita non outra.Tratase de unha subida do complemento para sempre, non solo durante uns anos para recuperar o que nos quitaron.\nEsa equiparación solo afecta ó persoal de xustiza, e solo nós podemos esixila, non así o persoal da Xunta. Sen embargo, o confiscado nas pagas extras nos anos 2013 a 2016 tamén o sufriron todo o persoal da Xunta de Galicia, incluido o persoal laboral, e desa maneira estamoslle facendo o xogo a Administración, e sí basamos a subida do CAT niso corremos o risco de que nos digan que esa recuperación terá lugar cando a recupere o resto do persoal da administración autonómica. Deso non nos olvidamos, pero queda pendente para outro momento.\nA nosa reivindicación é clara e exclusiva do persoal de xustiza, e está baseada na discriminación que sufrimos respecto os compañeiros doutras Comunidades Autónomas que sendo do mesmo corpo ca nós, e facendo as mesmas funcións ca nós cobran mais polo complemento autonómico. No nos confundamos, eso podémolo usar como un fundamento mais dos recortes sufridos en Galicia, pero non como unha reivindicación propia, que incluiría a todo o persoal da Xunta.\nEsta loita é de todos, de tódolos sindicatos, do comité de folga e de todo o colectivo, o que sobran son oportunismos, personalismos e protagonismos que non aportan nada.\nSTAJ está totalmente comprometido coa unidade sindical, e nela seguiremos sen fisuras, ademáis foi o sindicato que mais loitou para coseguila, pero a unidade hai que coidala e estes comportamentos non miman esa unidade.\nDeixamos o documento donde se recolle o nome e os apelidos das persoas que forman o Comité de Folga.


"O réxime de Ortega está en situación terminal"\nENTREVISTA | Dora María Téllez\nIvannia Salazar | San José (Costa Rica), 18 de decembro. Dora María Téllez, de 64 anos, é coñecida en Nicaragua como a Comandante 2. Defende –a pesares de ter sido unha destacada guerrilleira– a loita pacífica contra o goberno de Daniel Ortega, quen fora o seu compañeiro de guerrilla no Frente Sandinista de Liberación Nacional contra a ditadura de Anastasio Somoza, derrocado en 1979. Deixou o FSLN en 1995 para fundar o partido Movimiento Renovador Sandinista. Téllez falou con adiante.gal ao se cumpriren oito meses do inicio da vaga de protestos contra o goberno, iniciados por causa dunha reforma da seguridade social que puxo en causa o goberno nicaraguana, cualificado por Téllez como “ditadura”.\nFai oito meses que comezaron as protestas. Cal é a situación actual en Nicaragua?\nHai un enorme desemprego e unha contracción sen vistas de recuperación porque non hai ningunha credibilidade no réxime de Daniel Ortega. Non hai confianza nin ningún sinal que lle diga á xente que a condición de vida vai mellorar, e iso é o que ten a economía familiar en caída libre. Isto é moi grave porque nun país de 6 millóns de habitantes onde 400.000 persoas carecen de emprego ou ingresos estamos a falar dun problema severo en materia de pobreza. Os inversores estranxeiros cruzan os brazos porque non hai ningunha garantía legal. Agora mesmo non hai estado de dereito, non hai lei. O que o pobo de Nicaragua expresou en abril débese a unha acumulación de agravios que ademais empeorou. Hai máis de 500 mortos e asasinados e case cincuenta mil nicaraguanos no exilio, dos cales polo menos corenta mil están en Costa Rica. Por máis que os países que os reciben sexan solidarios, o exilio é unha condición complexa, difícil. A situación dos exiliados é realmente dura. Algúns desesperan e regresan, e entón son secuestrados.\nAs organizacións de dereitos humanos falan de centenares de mortos e detidos desde abril…\nHai unha represión de calquera tipo de actividade de protesta no espazo público ou privado. A policía persegue e apresa. Non hai dereitos legais de ningún tipo. Ninguén está protexido. Todos os días rexistramos o secuestro de numerosas persoas en todas as partes do país, a maior parte mozos e líderes sociais. A día de hoxe, dentro das cadeas hai case 600 persoas detidas durante estes meses –das cales medio centenar son mulleres– e 10% delas están en condición de enfermidade severa. Estes son dos que temos constancia, mais hai moitos casos non rexistrados. Esta cifra é a estimada por diferentes organizacións de dereitos humanos, é unha cifra récord na historia de Nicaragua, nunca houbera unha cantidade tan grande de presos e presas políticas. E todos os días hai secuestros por parte da policía. Chamámolos así porque non son capturas, non hai ordes de captura contra ninguén. Son secuestros sen orde xudicial, sen seguir os procedementos legais.\nCal é entón o papel dos xuíces neste momento? Mantén a súa independencia o Poder Xudicial?\nHai sete xuíces perfectamente identificados que son os que están procesando os cargos que Ortega está a mandar. Encárganse de dar sentencias condenatorias sen probas, sen evidencias, sen permitirlle á defensa que interveña, sen presenza dos familiares dos acusados, en xuízos pechados, sen acceso aos medios de comunicación. Estamos falando dun réxime ditatorial, isto é unha ditadura sen regras de ningunha especie.\nQue pasa coa mesa de diálogo?\nEstá basicamente cancelada. Desde xullo Ortega non senta á mesa a pesares de que os bispos seguen dispostos a continuar como mediadores. A Alianza Cívica que exercía o papel de representación social para o diálogo tamén está dispoñíbel, mais Ortega non quere dialogar. Está esperando que pase o tempo e así dominar a rebelión, mais esta é unha rebelión que xa leva máis de sete meses e que agora está a se manifestar cun boicot económico moi poderoso á empresa de distribución de combustíbeis dos Ortega Murillo. Hai un boicot cidadán ao mecanismo económico desta familia. Por outro lado, hai constancia dunha acelerada carreira da familia Ortega Murillo e os seus achegados na realización de operacións de traspaso de diñeiro e propiedades a persoas interpostas para tratar de evadir eventuais sancións de Estados Unidos ás persoas involucradas nesta represión e en actos de corrupción. Hai unha danza de millóns e millóns de dólares que están tratando de ser evadidos.\nQuen apoia o goberno?\nEles teñen un segmento de xente que os defende, é o que chamamos o Orteguismo, xa que nin sequera o Frente Sandinista os apoia. O Frente Sandinista practicamente liquidárono. O Orteguismo compóñeno persoas que estiveron na guerra contra Somoza, mesmo algúns foron comprometidos como paramilitares durante estes meses; xente que depende economicamente do seu mecanismo político e xente fanatizada. Todas as ditaduras sempre teñen un público fanatizado. As enquisas xa lle din a Ortega que ten un apoio non maior de 12% nunha eventual elección, e iso que en Nicaragua non respondemos moitas veces ben nas enquisas, porque temos desconfianza de quen está a facelas.\n“Ortega ten comprimida, como quen comprime un resorte, a mobilización popular, mais en canto se lle canse o dedo, e vai cansar en pouco tempo, a mobilización vai volver á rúa.”\nO diñeiro venezolano suponlle a Ortega un fluxo duns 500 millóns de dólares ao ano, o que é como unha cuarta parte do Produto Interior Bruto anual de Nicaragua, mais ese diñeiro –que lle servía a Ortega para poder manobrar– xa non existe. E ademais os ingresos fiscais caeron porque caeu a actividade económica. Desde o punto de vista dos fluxos de fondos, non conta con fluxo de outros países e os fluxos de organismos internacionais están sendo cada vez máis lentos, máis coidadosos ou mesmo están a deterse porque o Banco Mundial non quere que o diñeiro que poida proporcionar apareza usado na represión. Hai fondos que están retidos porque non hai ningunha garantía de que non vaian ser usados polo aparello represivo de Ortega.\nQue previsión fai do que vai acontecer? Ortega está vello, vostede indica que o apoio popular é pouco… Que contempla no medio-longo prazo?\nVexo o réxime en situación terminal. Non ten ningunha probabilidade de recompoñer os factores que lle garantan establecer de novo unha presenza hexemónica. Ortega ten comprimida, como quen comprime un resorte, a mobilización popular, mais en canto se lle canse o dedo –e vai cansar en pouco tempo– a mobilización vai volver á rúa. El non resolveu isto e tampouco logrou recompoñer as alianzas que tiña antes de abril, a principal das cales era coas cámaras empresariais, que dixeron que non pode haber unha recomposición se non hai polo menos un compromiso de eleccións adiantadas para resolver por vía pacífica esta situación. Ademais, hai miles e miles de nicaraguanos demandando xustiza para as persoas asasinadas e pedindo a liberación dos presos políticos que están detidos de xeito ilegal. Ortega ten tres grandes problemas agora mesmo: ten unha ampla maioría do pobo en contra, non gañaría unhas eleccións nin aínda que fixese bruxaría, non ten fondos, non ten a súa alianza principal coas cámaras empresariais e ten unha confrontación aberta e brutal coa Igrexa católica, o que é tremendo nun país como Nicaragua, e logo de que os Bispos ademais foran chamados polo propio Ortega para facer de mediadores…\n“Ortega ten tres grandes problemas: unha ampla maioría en contra, non ten fondos, e ten unha confrontación aberta e brutal coa Igrexa católica. Non gañaría unhas eleccións nin aínda que fixese bruxaría.”\nCal é a relación do goberno coa comunidade internacional?\nTen un illamento internacional case total. A súa relación cos países da Organización de Estados Americanos (OEA) é practicamente cero, reducida a Venezuela e timidamente a Bolivia, así como a un par de países caribeños. A OEA está coa ollada sobre Nicaragua, o secretario xeral Almagro formulou a necesidade de ir traballando para convocar a aplicación do artigo 20 da Carta interamericana democrática, que é algo forte porque implicaría convocar a Asemblea Xeral da OEA para ver o tema. E hai un grupo de traballo de doce países de América Latina que está dándolle seguimento ao asunto de Nicaragua. Iso dános unha idea do illamento que ten. O mesmo en Europa. Fai un mes, Ortega aparece una televisión falando barbaridades de Francia, de España, de Alemaña…\nA relación que Estados Unidos tiña co goberno de Ortega acabou. En setembro de 2016 houbo unha audiencia no Comité de Relacións Exteriores do Congreso e o encargado de América Latina dixo que até ese momento as relacións do goberno con Nicaragua foran sen problemas, mais que xa tiñan varios: as restricións progresivas dos espazos democráticos e as relacións con Rusia. De setembro de 2016 até agora as cousas agravaron enormemente. En Estados Unidos están falando de que antes de finalizar esta lexislatura [segundo o calendario, o pasado sábado 15 de decembro] debería terse aprobado unha lei que nós chamamos a Magnitsky nica, que é unha versión da lei Magnitsky mais aplicada exclusivamente a Nicaragua. Sancionaría funcionarios do réxime comprometidos na represión e na corrupción, incluíndo a familia Ortega Murillo. Isto sería unha especie de morte financeira a nivel internacional. Ortega non logrou recompoñer ningún destes factores e o que acontece é que todo vai empeorando e empeorando, e o réxime vai seguir na súa agonía.\nDora Téllez xunto a un xornalista nicaraguano que foi asasinado durante as protestas deste ano. A imaxe do cabeceiro mostra a Téllez durante unha protesta en Managua no 2016.\nAtrévese a facer unha previsión de canto pode durar esta agonía da que fala?\nComo toda agonía, esta pode ser longa. Porén, eu son máis da versión optimista, creo que vai durar un pouco máis de tempo mais non moitísimo tempo porque o nivel de crise que hai na economía non se pode xestionar, mesmo para a soster do aparello represivo. O Goberno tamén precisa medios para manter todo isto operativo, no legal e no ilegal. O feito de que sexa un réxime en condición de agonía non fai que non sexa perigoso, porque segue a ser moi perigoso e está a facer moito dano. A miña experiencia persoal é o único que teño. En xullo de 1978 ninguén apostaba que a ditadura da familia Somoza estaría liquidada en xullo de 1979. Aínda en decembro de 1978 tiven a oportunidade de conversar con algúns expertos en América Latina que dicían que era absolutamente imposíbel a caída da ditadura e estabamos a seis meses de que acontecerá. É máis, a represión despois da insurrección de setembro de 1978 foi brutal, a operación de limpeza foi como a que fixo Ortega e despois de semellante e brutal matanza, simplemente o réxime non puido deter o que seguía.\n“Isto vai durar un pouco máis de tempo mais non moitísimo tempo. En decembro de 1978 tiven a oportunidade de conversar con algúns expertos en América Latina que dicían que era absolutamente imposíbel a caída da ditadura e estabamos a seis meses de que acontecerá.”\nQue vai pasar se o goberno perde unhas hipotéticas eleccións?\nOrtega canto máis tempo quere ganar, máis tempo está a perder. A rebelión de abril foi un grande movemento auto convocado coa participación de organización que foron creadas no camiño e outras que xa existían. O que se estivo a producir é unha converxencia de todas estas organizacións e movementos para se unificar fronte aos novos desafíos que presenta a saída da familia Ortega Murillo do poder. Está a producirse a constitución dunha unidade nacional de forzas que se está a preparar aceleradamente non só para a continuidade da mobilización e a loita pola liberación dos presos, senón tamén para un adianto das elección que se vai producir máis cedo que tarde, e para o que veña despois.\nHai quen a acusan directamente, como o caso do grupo Nicaragua Unida, de liderar un partido de extrema dereita e ser promotora da violencia en Nicaragua. Din textualmente que vostede é “o cerebro detrás do M19 de abril que causou morte e destrución”. Cal é o seu papel agora mesmo e que responde a estes sinalamentos?\nA min teríame encantado ser o cerebro de toda esta rebelión. Teríame trastornado, estaría felicísima. Desgraciadamente non o fun, nesta rebelión non hai cerebro. Isto demostra que hai xente que nin sequera quere decatarse do que está a pasar e por intereses políticos e publicitarios trata de meter as cousas en caixas: ‘Se eu digo que esta é de dereitas algunha esquerda vai anoxarse’. É pura manipulación. Hai xente que aínda opera mediante códigos manipulábeis, á que lle din ‘estes son de dereita’ ou ‘estes son de esquerda’ e automaticamente reacciona en contra, sen preguntar.\nDefínese como unha persoa de esquerdas ou de dereitas?\nEu sempre fun unha persoa de esquerdas. E denuncio que aínda que, en termos xerais, a esquerda mundial foi contundente contra o réxime de Ortega, aínda hai pequenos segmentos aos que chamo esquerda xurásica ou esquerda stalinista a quen non lle importa os crimes que están a cometer.\nO mundo segue entón dividíndose en esquerda e dereita?\nÉ complicado. Hai que falar en termos menos estilo caixa, hai que definir de que estamos a falar cando dicimos que somos de esquerda ou de dereita. Hai que definir a favor de que estamos e a favor de que non estamos. Hai moitos puntos de vista no mesmo lado e iso muda tamén segundo o país do que esteamos a falar, porque non é o mesmo ser de certo “lado” segundo o país de Europa ou de América Latina. Por poñerche un exemplo: hai xente que cre que en Venezuela houbo unha revolución e iso é completamente aberrante. Iso é como que vostede me diga que o réxime de Pinochet foi lexítimo.\n“A min teríame encantado ser o cerebro de toda esta rebelión. Desgraciadamente non o fun, nesta rebelión non hai cerebro. Hai xente que aínda opera mediante códigos manipulábeis, á que lle din ‘estes son de dereita’ ou ‘estes son de esquerda’ e automaticamente reacciona en contra, sen preguntar.”\nVostede foi moi crítica con Venezuela desde os tempos de Hugo Chávez.\nSi, porque para min francamente ese modelo de se erixir en metrópole cun discurso esquerdizante non me gusta. Chávez estableceuse cun discurso de que Venezuela, a punta de diñeiro, era unha metrópole; e cando o diñeiro acabou, acabou a metrópole. Ese tipo de modelos é un problema. Os venezolanos teñen tamén que resolver o seu.\nDora María Téllez, nos anos oitenta.\nQue pasa en Latinoamérica? Hai crise en Venezuela, Centroamérica ten índices moi elevados de pobreza e de violencia, hai un grande éxodo de persoas, Bolsonaro gañou en Brasil…\nMóvense forzas moi complexas na rexión. Un dos factores principais é a tremenda corrupción, que mete todo o mundo no saco: a esquerda, a dereita, a de arriba, a de abaixo… non hai unha diferenciación ideolóxica da corrupción. Hai corruptos, ladróns, e a corrupción desacreditou o sistema político en América Latina. Outro grande problema é o narcotráfico. Nun ambiente de corrupción o narco xestiona un volume de diñeiro xigantesco. Unha vez que o tráfico de drogas de Colombia a Estados Unidos a través do Caribe foi controlado, todo ese tráfico foi trasladado a terra firme. É dicir, ao ismo centroamericano e a México. Iso causou verdadeiros problemas en todo o territorio, onde hai unha auténtica guerra. O volume de diñeiro do narco é capaz de corromper os gobernos de arriba a abaixo. Iso fai que perdan valor as representacións políticas e nesa perda sempre emerxen as ofertas extremas, con discursos do tipo ‘eu vou resolver isto matando delincuentes’ ou ‘vamos frear isto con man dura’, por exemplo.\nEse é un modelo, gardando as distancias, semellante ao de Filipinas.\nNese aspecto éo. Chega ao poder un home duro, solitario. Por exemplo, a figura de López Obrador en México é a que chega ao poder cun discurso de outsider da política mexicana, igual que Bolsonaro en Brasil, só que no outro lado do espectro. É un perfil populista, caudillista. A caravana cara a Estados Unidos demostra que o problema da rexión é grave. O nivel de crecemento en América Latina é lento, hai preocupación e iso vai da man da depreciación da política de partidos, da política orgánica. Non son bos tempos, porque este tipo de modelo como o de Bolsonaro é unha moeda ao aire. Os primeiros catro días moi alegres e os seguintes moi problemáticos, porque aínda que o prometera, non vai poder matar todos os delincuentes, porque vai haber violacións dos dereitos humanos… Estes son modelos que non son funcionais, e os pobos decátanse disto a curto prazo. Hai que recoñecer que tanto en Europa como en América Latina e Estados Unidos o auxe de personalidades colocadas desde fóra do sistema político é unha tendencia en auxe. Isto trae un incremento da xenofobia, un aumento do racismo, unha reafirmación dos nacionalismos extremos… Imos ver se iso se amaña, porque ao final é un péndulo que vai até un extremo e logo volve de regreso porque non se pode manter aí.\n“Un dos factores principais [dos problemas en América Latina] é a tremenda corrupción, que mete todo o mundo no saco. Non hai unha diferenciación ideolóxica da corrupción. Hai corruptos, ladróns, e a corrupción desacreditou o sistema político en América Latina.”\n“Outro grande problema é o narcotráfico. Hai unha auténtica guerra. O volume de diñeiro do narco é capaz de corromper os gobernos de arriba a abaixo. Iso fai que perdan valor as representacións políticas e nesa perda sempre emerxen as ofertas extremas.”\nFalando de homes fortes e tipos de liderado, vostede foi moi importante dentro do Sandinismo e coñeceu a Ortega persoalmente. Cal é a diferenza entre o home que era antes e agora?\nOrtega durante moito tempo foi un líder que escoitaba a xente, que escoitaba o seu entorno, trataba de conciliar unhas posición coas outras e progresivamente foi cambiando até se converter nun caudillo e actúa como tal. Os caudillos deixan de contribuír ao acordo para se converter nos que definen nunha contradición que é o que se vai facer. Esa é a evolución que seguiu Ortega.\nPero pódese dicir, como sostén a oposición, que Ortega é o mesmo que Somoza?\nÉ practicamente igual, o mesmo modelo. Dirixe unha ditadura dinástica, familiar, cunha concentración total do poder político, cun control total das institucións, cunha creación dun grupo económico entre a familia e os achegados e con control do aparello policial, que usou con fins represivos. É unha repetición a escala da ditadura de Somoza.\nSe todo isto é tal e como vostede o describe, que lle pasou a Daniel Ortega? Como se transforma un home que loitou contra unha ditadura nun ditador?\nEsa mudanza prodúcese cando as ambicións non teñen límites e cando as institucións son fráxiles e non poden poñer límites a estas ambicións extremas. En Nicaragua hai unha enorme fraxilidade institucional, hai unha complicidade de grupos e elites que privilexiaron a súa tranquilidade e que obviamente permitiron o corremento de límites que van creando unha persoa como Ortega, con ambicións de poder tan grandes. En Europa hai unha cultura cidadá que lles pon límites a quen ten esas ambicións, mais aquí, Ortega logrou ir sorteando límites dentro do modelo político e a cultura política local até se colocar nesa posición.\n“En Nicaragua hai unha enorme fraxilidade institucional, hai unha complicidade de grupos e elites que privilexiaron a súa tranquilidade. En Europa hai unha cultura cidadá que lles pon límites a quen ten esas ambicións, mais aquí, Ortega logrou ir sorteando límites.”\nQue pasou para que vostede deixara o Sandinismo?\nDesde antes de 1990, mais sobre todo nese ano, aproveitando a derrota electoral, xa formuláramos a necesidade dunha discusión, dun debate sobre o rumbo do Sandinismo e sobre o que debíamos aprender das leccións pasadas. Formulamos, en primeiro lugar, que o Sandinismo debía ter un compromiso democrático e absoluto. Isto era renunciar completamente a calquera intento de facer loita armada para mudar un goberno. O partido, polo tanto, tiña que democratizarse, porque naquel momento era un partido vertical, centralista, centralizado, que funcionara así no contexto da guerra e non era o momento de grandes debates. Porén, chegou o 90 e había que democratizalo. En segundo lugar, formulouse que o Sandinismo como oposición debería de converterse nunha opción construtiva que contribuíra á democratización do país e á mellora económica dos nicaraguanos. Estas formulacións, que semellan bastante simples, atoparon unha grande resistencia en Ortega e no grupo que despois se convertería na elite do Orteguismo. Ortega violaba os acordos tomados polos órganos do partido e facía o que lle daba a gana. As diferenzas fixéronse ben profundas e finalmente Ortega escolleu o camiño da difamación, da confrontación, das ameazas a quen estábamos sostendo teses diferentes ás del.\nNaceu así o Movimiento Renovador Sandinista?\nFomos ameazados de morte, fomos obxecto de campañas de desprestixio en medios de comunicación que controlaba o propio Ortega e campañas violentas dentro do partido. Tratábanme de axente da CIA para arriba e agora río cando lembro diso. Ortega desatou unha furia e unha avalancha de coerción para que gardáramos silencio e nos axustaramos ao seu esquema. Finalmente, o grupo que iniciaramos este movemento avaliamos que non había nada que facer dentro do Frente Sandinista. Iso non ía mudar e non íamos ficar alí tratando de mudalo porque non era posíbel. Decidimos saírnos do Frente no ano 1995 e fundamos outro partido, que é o MRS. O MRS foi satanizado por Ortega, que nos quitou a personalidade xurídica dúas veces en 1998 e en 2008. Non é un partido que teña legalidade para participar en elección porque nos quitaron esta personalidade xurídica e temos desatada a persecución na nosa contra.\nUnha sempre ten medo. É completamente natural nestas circunstancias. O que pasa é que agora mesmo eu teño a mesma vantaxe que cando era moza: cando un é novo o medo é menor porque non viviu e agora, a estas alturas, o medo é menor porque o que me falta por vivir non é moito tampouco. Cando era guerrilleira vivira 20 anos, e agora deben ficar uns 20 anos por vivir, así que estou máis ou menos no mesmo punto. Unha sempre ten medo, mais adminístrao. Agora a decisión é, eu que quero facer cos anos que fican? Vou dicir que neste país houbo unha rebelión e eu non fixen nada? Non. Mellor corro os meus riscos. Como din os xogadores de póker, pago por ver.\n“Temos que romper o círculo da violencia. Daniel Ortega está en guerra co pobo, mais non hai unha guerra civil. É o que el quixera.”\nCal é o seu papel agora mesmo?\nSon membro da xunta directiva e da comisión executiva do MRS. Traballamos na mobilización, na protesta, nas denuncias e no traballo internacional. O partido foi asumido por un liderado novo, unha xeración de entre 30 e 40 anos, un relevo xeracional de primeira calidade, con xente moi comprometida cos valores democráticos, con mellorar as condición económicas e sociais da xente, con temas ambientais, de xénero… son unha xeración moza mais cunha grande experiencia, fortaleza e consistencia. Non podemos estar menor que satisfeitos dese relevo.\nCre que Nicaragua está nun momento de preguerra civil?\nEstamos facendo todo o posíbel para que non haxa unha guerra. Os que participamos nesta rebelión, neste movemento, estamos empeñados en que en Nicaragua non se repita o xeito de saír da crise política e de ditaduras que tivo antes, porque entón o ciclo volve repetirse e o que estamos é intentando romper o círculo vicioso. Desta ditadura imos saír grazas a unha loita cívica e pacífica, a pesares de que hai voces que presionan por unha loita armada, porque a xente di ‘estannos matando, pois a tiros que entendan’, mais moitos de nós o que dicimos é que temos que romper o círculo da violencia. Daniel Ortega está en guerra co pobo, mais non hai unha guerra civil. É o que el quixera, porque para un ditador unha guerra civil é facer o seu agosto. Porén, mentres se manteña esta loita cívica, Ortega está nunha situación difícil, xa que o monopolio da violencia teno el, porque esta rebelión é unha rebelión non violenta.\nMatagalpa, 1955. Historiadora, política e guerrilleira nicaraguana. Membro da Academia de Geografía e Historia de Nicaragua. Estudou medicina antes de unirse, con 20 anos, ao Frente Sandinista de Liberación Nacional. Coñecida como a Comandante 2 durante os anos da Revolución Sandinista. En 1979 dirixiu a toma da cidade de León. Foi vicepresidenta do Consello de Estado, ministra de Saúde e deputada. En 1995 foi unha das fundadoras do Movimiento Renovador Sandinista (MRS), do que foi presidenta entre 1998 e 2007. En 2008 estivo doce días en folga de fame en protesta pola decisión do goberno de ilegalizar o MRS.\nO autor analisa a crise no país centroamericano por trás da qual adverte uma agenda de interesses extrangeros e uma certa crise de identidade na esquerda.


Encuesta de Población Activa, para la provincia de Ourense. Evolución histórica trimestral de la respuesta Coruña (La) a la pregunta Provincia de nacimiento en la categoría Datos demográficos. EPA.com.es\nEncuesta de Población Activa, para la provincia de Ourense. Evolución histórica trimestral de la respuesta "Coruña (La)" a la pregunta "Provincia de nacimiento" en la categoría Datos demográficos.\n(0.96%) 2,959 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.18%) 3,664 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.94%) 2,887 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.10%) 3,423 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.28%) 4,005 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.26%) 3,940 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.22%) 3,812 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.10%) 3,441 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.99%) 3,099 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.84%) 2,641 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.93%) 2,901 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.24%) 3,889 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.28%) 4,032 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.58%) 5,031 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.75%) 5,520 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.57%) 4,950 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.34%) 4,252 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.62%) 1,957 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.43%) 1,348 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.48%) 1,500 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.80%) 2,520 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.08%) 3,402 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.01%) 3,143 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.15%) 3,640 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.19%) 3,775 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(1.22%) 3,838 personas en Ourense responden Coruña (La).\n(0.94%) 2,971 personas en Ourense responden Coruña (La).