Os Oito (Nove) da Fama\nDado que vexo aos lectores moi pasivos por estas datas, a tendencia introspectiva e o rexistro de lecturas e actividades convértense nas raíñas do Pazo de Trasalba. Reprimo o vezo e o espectro de novas entradas sobre kitch socialista -neste caso, cristalizadas arredor de típicas e seductoras cancións soviéticas- para renderme incondicionalmente ao rexistro das obras que penso ler nestas datas. A entrada fica como memoria virtual, recriminación da preguiza e contraste entre expectativas iniciais e decepcións/sorpresas gratas colleitadas na lectura.\nFalaba dos oito libros para o Nadal, mais un préstamo onte convertiunos en nove. O libro a maiores ficará inserido cos demais, e se vos pica o vezo podedes apostar a cal é. Temos, pois:\n-Fiction 2000, Cyberpunk and the future of Narrative, de George Slusser and Tom Shippey (eds.); é unha recopilación algo vella (naceu dun congreso en Leeds no ano 89) de artigos sobre o futuro do xénero, e o primeiro volume que empecei destes.\n-Cyberspace, cyberbodies, cyberpunk, de Mike Featherstone e Roger Burrows (eds.). Similar ao anterior pero máis pequeno e un pouco máis recente (a primeira edición é do 95).\n-Cyberspace, first steps, de Michael Benedikt (ed.). É un clásico que se converteu en referencia repetida e monótona en volumes máis recentes, polo que decidín atacar ás fontes.\n-The Virtual Community, de Howard Rheingold: Éste foi un dos primeiros popes da Red de Redes cando esta aínda se chamaba Arpanet, e cando o WELL era un dos seus foros principais, polo que agardo que a información estexa algo resesa...\n-Prosthetic Territories, Politics and Hypertechnologies, de Gabriel Brahm Jr. e Mark Driscoll (eds.). Éste é dos que mellor pinta me ten, alén de levar dúas lexias de apoio de Donna Haraway e de Hayden White.\n-How we became Posthuman, de N. Katherine Hayles. Outro clásico para acabar de destecer a madeixa do que significa iso do 'Posthumanismo' exactamente...\n-La vida en la pantalla, de Sherry Turkle. É unha lectura en clave psicolóxica destes temas que ía empregar para unha exposición sobre MUDs, mais que agora lerei por capricho...\n-Escenarios del caos, de Anxo Abuín. Xa lera algunha das entradas, mais aproveitarei as festas para completalo ao xeito da lectura clásica. De tamaño, é un dos máis pequenos.\n-Sexual Dissidence, de Jonathan Dollimore. Xa lle tiña botado o ollo fai tempo, mais outro seminario (o de Materialismo Cultural) dame a excusa para comezalo e rematalo.\nPublicado por FraVernero los 3:38 da tarde 2 comentários:\nEtiquetas: cibercultura, Libros\nA blog's for all the year, not just for Christmas\nSi, xa sei que vos teño de todo punto abandonados. Estes días atrás andiven moi liado cos seminarios do máster e coas lecturas correspondentes, e non atopei moito oco ou inspiración para facer as visitas habituais ao taboleiro virtual. Paradóxicamente, xa que o seminario que remata e no que máis estou traballando é o de Cibercultura.\nA título provisional, podo dicir que a experiencia que tiven (tivemos: somos 4 con el) no taller de Jaime Alejandro Rodríguez foi a máis interesante das que se deron ate agora no máster (e sospeito que ha de ficar así), cun modelo moi dinámico baseado na lectura de textos para cada sesión e en debates bastante intensos, cunha curiosa fractura xenérica (os dous homes eramos máis escépticos sobre as posibilidades políticas e estéticas das ciberletras, alén de reacios ao discurso post-estructuralista que sustenta a maioría dos seus principios e propostas teóricas). De todos xeitos, é un modelo que só funciona se hai interese e tempo para ler sobre a materia (xa vos informara que lera algúns libros antes e durante o curso, a maiores dos textos mínimos obrigatorios); un interese e unhas lecturas que continuarán polo Nadal, con 8 volumes que agardan na estantería. Polo momento, acabo de rematar, ou estou a piques de, os exemplares de Janet Murray (Hamlet en la Holocubierta), Pierre Lévy (Cibercultura. Informe al Consejo de Europa) e Marie-Laure Ryan (La Narración como Realidad Virtual), dos que podo meter reseñas, resumos, fragmentos ou explicacións se vos come o vezo e mos solicitades.\nAlén das lecturas, o Nadal preséntase bastante ocupado con traballos para éste e outros seminarios (algo sobre Macbeth e o Materialismo Cultural, estudos dun Melodrama e arrexuntar materiais para unha exposición sobre o Mundodisco), mais o aumento do tempo libre ha axudar a que vos manteña informados e ao día...\nComo propina final da virtualidade (e reflexión oblicua sobre os debates da aula, onde me descubrín como acervo defensor do coñecemento científico e das ciencias duras) déixovos o Xerador Posmoderno, un programa electrónico que inventa falsos artigos de estilo Posmoderno e que sen dúbida enganan a primeiro golpe de vista (a combinación azarosa do primeiro que fixera xuntara dúas das miñas frikadas particulares: Marx e William Gibson).\nPublicado por FraVernero los 11:40 da manhã 2 comentários:\nEtiquetas: cibercultura, Jaime Alejandro Rodríguez\nFernand Léger - Les Loisirs sur fond rouge\nGoréntame moito Léger desque o descubrín, case de sorpresa, nunha das salas do Pompidou, fai uns meses atrás. Non é que non tivese lido algunha cousa sobor del, ou ollado algunha lámina no correspondente libro de arte, mais como pasa con case tódolos cadros, a experiencia do directo (alén das mistificacións da aura das que falaba Benjamin) non ten nada que ver co pracer que se saca da mellor das fotografías. Os cadros de Fernand que tiñan no museo parisino pertencían á súa etapa do 'Olimpo Proletario', con escenas populares e carnavelescas debuxadas en trazos grosos e con adorábeis e intensas manchas de cor monócroma inscritas por enriba e creando un particular arco da vella. Visto o cal, resulta doado entender como todo o mundo pode e pretende apropiarse ao pintor de Argetan, dende os marxistas máis rancios ata os posmodernos bakhtineiros...\nEtiquetas: Arte, Fernand Léger, pintura\nPublicado por FraVernero los 3:45 da tarde 4 comentários:\n"Hai xente á que non lle gustan os museos porque os ven como tumbas, ou como algo negativo. Eu sempre os adorei. Para mín son os faros da utopía e do benestar social".\nPublicado por FraVernero los 8:25 da tarde 4 comentários:\nEtiquetas: Arte, Pop, R.B. Kitaj, Rosa Luxemburg\nPublicado por FraVernero los 1:31 da tarde Sem comentários:\nPublicado por FraVernero los 12:39 da tarde 5 comentários:\nXa que estamos a Día de Difuntos, e malia que un sexa ateo, aproveito para lembrar ao meu director de cine favorito, xunto co meu director de teatro favorito; ámbolos dous rusos e revolucionarios, artistas de Vangarda, discípulo e mestre.\nNoutro lado xa falei dos dous, polo que alí remito aos interesados. De todos xeitos, a escolla na evocación de hoxe tampouco é accidental ou mera cuestión de gusto, xa que a moitos vos sonará certo proxecto que o director soviético tentou levar a cabo no chan do Anáhuac, baixo título 'Que viva México!', e que rematou no máis estrepitoso dos fracasos, e convertíndose nunha peculiar traxedia persoal de Eisenstein.\nMalia que a película nunca foi rematada por Serguei Miháilovitch (a explicación levaríanos por unha longa, sórdida e enrevesada senda que inclúe problemas de orzamento, a mente brumenta do ruso, certos escarceos homosexuais e pornográficos e os temores ás posíbeis represalias do Tío Joe alá na fría Moscovia), o material foi empregado, sen permiso e para rabia inmensa do director, en varias outras películas: Thunder Over Mexico, Eisenstein in Mexico, Death Day, e Time in the Sun. Anos despois, trala súa morte, o seu amigo, actor e tamén cineasta Grigori Alexandrov foi quen de reproducir unha versión considerábelmente fiel ao proxecto inicial, que consistía nun prólogo, un epílogo e nunha serie de 4 frescos relativamente independentes (Sandunga, Maguey, Fiesta e Soldadera) que reflexaban a historia de México dende a época precolonial ata o presente. Un presente que remataba xustamente co Dia De Los Muertos, que malia ser festividade case internacional, é especialmente festexada no país de Moctezuma con, entre outras cousas, unhas caveiras ornamentais e comestíbeis de zucre...\nPequena homenaxe a Eisenstein e ao México fiel ás súas tradicións autóctonas e híbridas, e fundida no fotograma máis explícito do que todas as miñas verbas, malia o puritanismo colorista:\nPublicado por FraVernero los 5:02 da tarde 3 comentários:\nEtiquetas: Día de Difuntos, Eisenstein, México, Vsevolod Meyerhold\nPublicado por FraVernero los 6:45 da tarde 4 comentários:\nPublicado por FraVernero los 2:40 da tarde 7 comentários:\nPublicado por FraVernero los 11:18 da manhã 8 comentários:\nPublicado por FraVernero los 1:10 da tarde 3 comentários:\nBen sei que non sodes moi entusiastas comentaristas de poesía, mais non me privo de colarvos hoxe un dos poemas de David, que anda percorrendo estes días o canón do Colorado, ou nas lindes, e que forma parte d' 'A Árbore Seca' á que lle adicamos unha entrada xa van alá uns meses. Imaxino que non tardará moito en saír o seu outro libro, 'Vertixe da Chuvia', publicado por Toxosoutos.\nescalar pretendiendo el monte en vano\nAs persianas baixáronse. Fica conxelada\nunha imaxe do bafo dentro da habitación.\nÍntima celebración do abandono.\ncoma nun río de inverno, os brazos da memoria,\ncánsanse de loitar contra o granito das ondas.\nContinúan existindo as boias. As rapazas\nmorren coa ilusión de acadar a luz do horizonte,\ndeságranse sobre rochas de metal. Ladrillos\nde antigas construccións sepúltanlles o desexo.\nO nadador non consegue avanzar, berra á neve\nque se reproduce en arbustos nas súas veas;\nun desexo do estatismo, unha voz do musgo.\nA casa pende dun reloxo, é un intre de aire\nque excede os límites da eternidade. Calcínase\ncoma unha pedra que nega a súa natureza;\nsentimos os últimos pasos do home no barro,\nos beizos que son corrompidos polo pedrazo\ndunha atmósfera embalsamada. Pero os muros\ncontinúan vivos, gardan a mortal esencia.\nNo frigorífico as algas recordan a marea.\nAcendemos a televisión, morte por auga\nó deconstruír a realidade.\nCollo a daga,\nempúñoa coa forza e desfágome o peito. ¡Ánimo,\ncontemplade as miñas vísceras, recordo de Troia\ne do sangue de mármore do anciano Roldán!\nÉ ridícula a esperanza, inxenuo ese ave fénix\nque soña con conquistar fogueiras, con cantar\na cíclica fugacidade da vida. Nada\nsubsiste nos corredoiros, ningunha pintura\ncoa que enganar ó tempo,\nningún rastro de ficción.\nO xardín é ocupado por soldados, tambores\nde guerra anuncian unha grande poda. Revólvense\nas sementes intentando opoñer resistencia.\nO edificio quéimase por completo, esfúmase\nco desencadeamento do anunciado ocaso.\nOs meus ollos oxídanse envoltos baixo terra.\nPublicado por FraVernero los 12:32 da tarde 1 comentário:\nEtiquetas: David Souto, poesía\nPublicado por FraVernero los 4:30 da tarde 7 comentários:\nAndo estes días moi absorvido (close reading e toma de notas) co libro 'Terminal Identity' de Scott Bukatman, unha análise moi interesante do actual suxeito en crise e do seu reflexo na literatura posmoderna e na ciencia ficción máis recente. Tanto que só me chegan os ecos da batalla cotián, da que quizaves fale un pouco nos días que seguen (refírome aos temas estrela do blogomillo -que é o polémico asunto do Garcés- e da prensa de onte -informe ultracrítico coa Cidade da Cultura que emitiron con toda razón e xustiza os asesores da UNESCO-). Agora unhas liñas tan só sobre o tema das tecno-utopías que tanto atopo no libro de Bukatman e noutras lecturas previas...\nPor tecnoutopías entendo todos estes discursos inxenuos sobre as posibilidades emancipatorias da mera tecnoloxía aos que estamos acostumados dende seguramente os anos 60 (Marshall Mc Luhan é un dos odiosos fundadores da secta). Envoltos en fantasías de dominio técnico e de satisfacción de tódalas necesidades humanas, a tecnoloxía convértese nestes autores no motor da historia e do cambio social, ao tempo que facilita a teodicea e perpetuación feliz da sociedade capitalista, liberal e consumista. As antinomias (quen posúe esas tecnoloxías, para qué se empregan) agóchanse debaixo da alfombra e trompetéase unha doxa mesmamente tosca sobre como esta ciencia-técnica disolve os conflictos sociais (o soño de Bill Gates dun 'capitalismo sen rozamento'; o ciberespazo como esfera do capitalismo igualitario, feliz e sen límites).\nDeixando para outra ocasión o culto respectuoso do mantedor pola ciencia 'dura' (niso en total desacordo coas críticas posmodernas ao discurso e á razón científicas), a miña atitude cara a tecnoloxía ríxese pola ambivalencia. Unha ambivalencia que xa está presente (é o que che ten a dialéctica) nas lecturas de Don Carlos, non de Schiller, senón de Tréveris (Das Kapital, Tomo 1, 4ª parte, capítulo 15: 'Maquinaria e gran Industria').\nPartindo dos textos, a tradición marxista sobre a técnica seguiu un camiño dobre. Por un lado está a interpretación 'prometeica': a maquinaria é vista con bos ollos como libertadora das forzas productivas da natureza, postas ao servizo do home. A tecnoloxía permite a nosa mellor apropiación e sometemento do noso entorno, a maior producción de bens na menor cantidade de tempo, a posibilidade da liberación do traballo máis duro e repetitivo, que deixaríamos para os nosos tecno-servos de músculos de metal e sangue-electricidade. É a visión que tivo máis éxito na URSS (lembremos, amais, os eloxios de Lenin pola efectividade da producción Taylorista), amén de escasamente sensíbel aos lados tenebrosos da industria, incluída a contaminación masiva e destrucción de recursos (algo no que os países socialistas bateron tódalas marcas).\nA outra liña, presente no capítulo citado, apunta á visión en parte negativa da maquinaria: as promesas emancipatorias desta cúmprense á inversa. En vez de liberar traballo e mellorar as condicións de vida, a maquinaria xera xornadas máis longas e paro en aumento. O home torna instrumento e a máquina soberano. A tecnificación do sector industrial obedece, amais, á lóxica do Capital (ao que a técnica e a ciencia están subordinados) de producir máis plusvalía relativa (reducción dos custos da man de obra), e como ferramenta empregada na loita de clases.\nUnha lectura satisfactoria debera ter en conta estes dous factores, e con isto tornamos ao comezo e aos tecnoutopistas. As tecnoloxías de por sí carecen de moralidade, e os seus usos nunca son quen de escapar dos sistemas sociais que as crean e as determinan. Doutra banda, esa mesma tecnoloxía é sempre un factor desestabilizador das nocións claras que temos arredor de nós mesmos e o noso mundo (como ben poden testemuñar o heliocentrismo, a teoría da evolución ou a psicoanálise freudiá), e ás que nos custa moito traballo renunciar. Coma de costume, quixeramos nadar e gardar a roupa: disfrutar do poder e dominio desatados polas novas técnicas sen sufrir as ameazas aos dogmas e ás ideas que temos de nós e da nosa posición no mundo...\nMais chega por hoxe. Teño que retornar a Bukatman, que outros libros agardan impacientes na estantería: a 'City of Bits' de William J. Mitchell, 'Internet Culture' de David Porter e a 'Teoría del hipertexto', que editaron Anxo e Tare.\nPublicado por FraVernero los 12:54 da tarde 1 comentário:\nEtiquetas: Karl Marx, Libros, Scott Bukatman, tecnoutopías\n"El mineralismo va a llegaaaaaar" F. Arrabal Na lóxica perversa dos memes, é a miña obriga continuar a cadea que a Raíña Vermella guindou sobre mín, malia que desta volta o interrogatorio se reduza a cinco breves preguntas-respostas sobre qué facer se o mundo rematase mañá, e un estivese ao tanto. Vexamos... 1) Qué canción che gustaría escoitar? Home (ou muller...), non creo que estivese no mellor dos humores para porme a escoitar música, anque algo apropiado sería 'It's The End of the World As We Know it (and I Feel Fine)', de REM. A miña fixación persoal é coas misas de Réquiem, mais xa abondaría de dramatismo dada a situación... 2) A qué libro lle botarías un ollo? Tería que ser algo breve, quizaves poesía, xa que non é asunto de comezar a lidiar coa 'Busqueda do Tempo Perdido' ou 'Os Miserábeis' cando só contas cun par de horiñas. Algo de Rilke, seguramente os 'Sonetos a Orfeo'. 3) Con quen che gustaría falar? Ocórreseme algunha que outra rapaza... 4) Qué che gustaría comer? Toda a trapallada da cociña híbrida anglosaxona, da que son un case único defensor. A ultrasaturación calórica perdería importancia ante a queima global e inminente de graxas, polo que uns cantos Roasts, 2 ou tres curries, unha bandexa de mince pies, scones con clotted cream, muffins e brownies. 5) Qué farias e qué che quedaría por facer? Soterraría ben fondo unha copia en formato electrónico con toda a gran literatura e arte humanas, gramáticas de tódalas línguas, e unha foto ben grande do Mantedor. Por se outras futuras civilizacións alieníxenas o rescatan. Cuestión de vaidade persoal e da especie. Por facer quedaría a Revolución, anque dado o contexto, tampouco ía ser xa moi necesaria... A quen lle paso o castigo/testigo? Evidentemente, a ex-maré aberta e moitas máis bitácoras, agora transmutado en Emaín; ao Moncho amigo; ao vento furacanado do Suroeste; á tobeira raposil; e á miña replicanta favorita.\nEtiquetas: apocalipse, memes\nUn pequeno anaco do artigo 'Invisible Bullets: Renaissance Authority and its Subversion, Henry IV and Henry V', á súa vez incluído dentro do volume 'Political Shakespeare. New Essays in Cultural Materialism', editado por Jonathan Dollimore e Allan Sinfield.\nÉ este un libro que lin fai xa tempo e que me resultara moi interesante (lóxico, se mesturaba dúas das miñas frikadas particulares dende o título: Shakespeare e o Marxismo); tanto que me tomei a licencia de buscar os enderezos electrónicos dos compiladores e enviarlles felicitacións por el (os dous contestaron moi amábelmente, e Dollimore encarreiroume a máis obras súas, que me puxeron ao tanto de bos libros da teoría queer en Teoría Literaria).\nO rescate débese á prensenza do texto nun libro que estou lendo e do que quizaves faga unha reseña un día destes, cando o remate...\nPara entender a concepción completa que ten Shakespeare do príncipe Hal, de moinante a monarca, necesitamos, de feito, unha poética do poder isabelino, e esta, á súa vez, vaise amosar inseparábel, en aspectos cruciais, dunha poética do teatro. Poñer a proba, rexistrar e explicar son elementos desta poética que está indisolúbelmente xunguida á figura da raíña Isabel, unha gobernante carente de exército permanente, dunha burocracia altamente desenrolada, sen un extenso corpo de policía, unha gobernante cuxo poder se constituía mediante celebracións teatrais da gloria real e a violencia teatral que caía sobor dos inimigos desa gloria. Pola contra, un poder que se sustenta mediante un aparato de policía masivo, unha forte familia nuclear de clase media e un complexo sistema escolar, un poder que soña co panóptico no cal os máis íntimos segredos están á vista da autoridade invisíbel, un poder tal terá a súa apropiada forma estética na novela realista; por contraste, o poder isabelino depende da súa privilexiada visibilidade. Do mesmo xeito que no teatro, a audiencia tiña que estar poderosamente comprometida nesta presenza visual, mentres que ao mesmo tempo tiña que manterse a unha certa distancia respectuosa con respecto a ela. 'Nós, os príncipes' díxolle Isabel a unha deputación dos Comúns e dos Lores en 1586, 'fomos postos enriba de escenarios, expostos á vista e á ollada de todo o mundo'.\nO poder real maniféstase aos seus súbditos do mesmo xeito que no teatro, e os súbditos son absorvidos por espectáculos instructivos, pracenteiros ou terríbeis ao mesmo tempo que se lles proíbe a intervención ou unha intimidade profunda. O xogo da autoridade faise depender dos espectadores -'pois son os vosos pensamentos os que deben vestir agora aos nosos reises'- mais a montaxe aparece como totalmente fóra do control daqueles cuxas 'forzas da imaxinación' son as que lle dan a súa forza e significación. Sobre estes asuntos imaxina Tomás Moro ao pobo do común dicindo, arredor dun destes espectáculos, que 'son xogos de reises, coma se fose, pezas de teatro, e na maioría dos casos realízanse nos patíbulos. Espectáculos nos que os pobres homes non son máis que espectadores. E aqueles que son sabios non se inmiscuirán máis nestes asuntos'. Dentro da montaxe teatral hai unha insistencia a destacar sobre os paradoxos, ambiguidades e tensións da autoridade, mais esta aparente produción de subversión é, como xa tivemos ocasión de ver, a condición mesma do poder. Debera engadir que esta condición non é unha necesidade teórica do poder teatral en xeral, senón un fenómeno histórico, un modo particular desta cultura particular...\nÉ precisamente pola forma inglesa da teatralidade absolutista que o teatro de Shakespeare, escrito para un teatro suxeito á censura do estado, pode ser tan incesantemente subversivo: a mesma forma, como forma de expresión primaria do poder renacentista, contén dentro de sí as dúbidas radicais que continuamente provoca... E somos libres de localizar e renderlle homenaxe ás dúbidas das obras tan só porque xa non son unha ameaza para nós. Hai subversión, unha subversión sen fín, só que non para nós.\nPublicado por FraVernero los 10:40 da manhã 2 comentários:\nEtiquetas: Renacemento, Stephen Greenblatt, William Shakespeare\nPublicado por FraVernero los 1:13 da tarde 3 comentários:\nPublicado por FraVernero los 8:04 da tarde 2 comentários:\nPublicado por FraVernero los 2:04 da tarde 7 comentários:


Un incendio nun pazo en Cospeito deixa danos materiais no seu interior - GALICIAXA\nUn incendio nun pazo en Cospeito deixa danos materiais no seu interior\nPor Redacción XA11 Agosto, 2017Agosto 12th, 2017Sin comentarios\nO 112 Galicia recibía a alerta dun incendio nun pazo en Cospeito a través dun particular ás dez e media deste venres 11 de agosto. Indicaba no seu relato que o inmoble estaba deshabitado e que saía fume polo tellado.\nDecontado, o persoal do CIAE 112 Galicia poñía a situación en coñecemento dos Bombeiros de Vilalba e da Garda Civil. Ademais, por precaución, o 112 Galicia informaba do ocorrido ao 061-Urxencias Sanitarias.\nSegundo se lle indicou ao 112 Galicia, o lume calcinou todo o interior da vivenda, colapsou o tellado e afectou á estrutura.\nOs feitos sucederon no lugar de Pumares, na parroquia de Támoga. Finalmente, a dotación, que traballou na extinción do incendio durante máis de cinco horas, conseguiu sufocar o lume e levou a cabo tarefas de refresco na zona.\nA asociación San Martiño de Pino recuperará en setembro as actividades


cantos anos para ir a un casino en michigan\nQue visión negativa foi eco en 2017 Seton Hall enquisa sobre a NFL é Oakland Raiders movéndose para Las Vegas, que atopou o 46% dos entrevistados cren que a deslocalización sería "aumentar a probabilidade de xogadores, árbitros ou equipo de funcionarios de apostas sobre o resultado de xogos." Incrible, un terzo de quen favor legal de apostas creo que vai impactar negativamente o deporte. Os americanos quere estados individuais para o control legal de apostas deportivas, non do goberno federal, segundo unha nova enquisa fai hot springs ter un casino. Aqueles que non puido rematar a escola tamén foron moito máis propensos a apoiar (71%) legal de apostas que aqueles con post-graos de posgrao (39%).\nO NCAA foi de loita de Nova Jersey esforzos para autorizar legal de apostas e, se o Tribunal Supremo derrubar federal prohibición, o NCAA probablemente vai continuar a loitar por un carveout que prohibicións de apostas na facultade de atletismo cantos anos para ir a un casino en michigan. Director investigación Rick Gentile describiu esta contradición como "escandaloso .. cantos anos para ir a un casino en illinois. Cando se trata de a falsa polémica sobre a suposta impacto que legal de apostas vai ter sobre a integridade dos deportes concursos, unha pluralidade (48%) dos enquisados considerou integridade vai ser impactado negativamente en relación ao 42% dos que dixo o contrario. Pero 49% do Seton Hall entrevistados cren facultade de deportes debe ser un xogo xusto para apostas contra só o 36% que queren facultade xogos para fóra do taboleiro.\nQue raramente decepcionar. A investigación, que foi realizada esta semana con 736 seleccionados aleatoriamente adultos, descubriu que o 55% dos entrevistados favor legalizada apostas contra só o 35% que se opoñen cantos anos para ir a un casino en indiana. ven de pechar a dicir 'Nós non me importa sobre a lexitimidade dos xogos, o que importa é ser capaz de apostar por eles.'" Deus bendiga vostede, 'Murica.. tournoi poker casino evaux les bains. O xoves, a última Seton Hall Deportes Enquisa revelou que o 62% dos entrevistados cren que os gobernos estatais deben ser supervisando legal apostas deportivas actividade se o Tribunal Supremo iniciase o antigo federal de apostas prohibición, en comparación con só o 27% que queren federal de supervisión.\ncantos anos para ir a un casino en illinois\ncantos anos para ir a un casino en indiana\nMundo de poker xira de neón reloxo\nVai un sdxc traballo no slot sd\nA man de poker 94\nA illa do tesouro casino mn reapertura\nVai un imán afectar unha máquina caza de recreo


O GRUPO DE TRABALLO LOCAL POR UNHA TRANSICIÓN XUSTA ESIXE COÑECER OFICIALMENTE OS RESULTADOS DAS PROBAS DE HIBRIDACIÓN DE COMBUSTIBLES NA TÉRMICA DAS PONTES - Vive As Pontes\nInicio As Pontes O GRUPO DE TRABALLO LOCAL POR UNHA TRANSICIÓN XUSTA ESIXE COÑECER OFICIALMENTE...\nO GRUPO DE TRABALLO LOCAL POR UNHA TRANSICIÓN XUSTA ESIXE COÑECER OFICIALMENTE OS RESULTADOS DAS PROBAS DE HIBRIDACIÓN DE COMBUSTIBLES NA TÉRMICA DAS PONTES\nEsixe a convocatoria inmediata da mesa de traballo\nRexeita as formas empregadas polo grupo Enel con As Pontes\nAs Pontes, 27 de setembro de 2019. O grupo de traballo local por unha transición xusta, durante unha rolda de prensa celebrada esta mañá no Concello das Pontes e na que estiveron presentes todos os axentes implicados no futuro mantemento do complexo eléctrico de Endesa nas Pontes –os grupos políticos municipais, PSOE, BNG, PP e Xuntas por As Pontes-En Común, a Asociación de Comerciantes, Hostaleiros e Empresarios Ponteses (Cohempo), a Asociación de Empresarios Seara, as forzas sindicais UGT, CC.OO. e CIG, o comité de empresa de Endesa e a Asociación de Transportistas do Carbón de As Pontes- esixiu coñecer oficialmente os resultados das probas de hibridación do combustible na térmica do municipio.\nO rexedor local, Valentín González Formoso, explicou que esta esixencia xorde en resposta á nota de prensa publicada o martes nos medios de comunicación respecto ás probas que estaba facendo Endesa no complexo térmico das Pontes.\nUnhas probas, que tal e como recordou o alcalde, consistían en intentar minimizar a presenza de CO2 na combustión das caldeiras para pode facer máis competitiva a central térmica das Pontes e entrar no mercado coa intención de asegurar unha transición xusta que afectara o menos posible a todos os colectivos afectados, tanto aos traballadores da empresa principal, como das compañías auxiliares e aos transportistas do carbón, así como a outros sectores.\n«Onte, polos medios de comunicación, enterámosnos de que, segundo Endesa, esas probas son fallidas, que non é viable nin técnica nin economicamente a continuidade do complexo das Pontes» indicou o rexedor local.\nGonzález Formoso, en nome do todos os membros do grupo local de traballo por unha transición enerxética xusta rexeitou, de forma rotunda, «as formas dunha empresa que leva operando desde os anos 70 nesta vila que trouxo moito progreso a esta vila pero que leva ingresado máis de 5.000 millóns de euros durante a súa presenza nas Pontes, que conformou a paisaxe e que foi capaz de modificala, que trasladou poboacións completas, que expropiou lugares. Unha vila que non merece esta falta de respecto por parte de Endesa non esperando a convocar a mesa de traballo, na que se acordaron a realización destas probas, para manifestar os resultados das mesmas».\nPor outra banda, o grupo de traballo local por unha transición xusta tamén esixiu ao Ministerio de Transición Ecolóxica a convocatoria desta mesa de traballo, á maior brevidade posible, xa que en palabras de González Formoso «entendemos que é imprescindible para coñecer oficialmente os resultados das probas de hibridación de combustibles por parte de Endesa. Nós temos outro tipo de información pero, en calquera caso, todas están sumidas nun escenario de desconfianza absoluta cara unha empresa que foi pouco transparente neste proceso e ademais queremos dar a nosa opinión sobre como se estiveron a facer as cousas neste complexo».\nFinalmente, o grupo de traballo local esixiu a implicación do goberno de España e da Xunta de Galicia para que poñan claro a Enel «que é un operador dependente do mercado regulado polo Estado español e para que teñan un papel máis activo na procura de solucións para estas cuestións».\n«Nós somos realistas, non somos hooligans de nada, sabemos que o proceso é moi complexo, sabemos que as decisión multinacionais se toman a nivel mundial, sabemos que o carbón é un combustible a extinguir en todo o mundo pero en calquera caso a transición xusta implica compromiso por parte de Endesa, das Administracións. Creemos que se pode lograr se hai vontade e compromiso» concluíu o alcalde das Pontes, Valentín González Formoso.\nArtigo anteriorO GRUPO LOCAL POR UNHA TRANSICIÓN XUSTA SOLICITA AO MINISTERIO A CONVOCATORIA DA MESA DE TRABALLO CON ENDESA\nSeguinte artigoCharla Técnica. Seguridade Laboral en obras de construcción menores


Débedas coa Seguridade Social, hérdanse? | Consumer\nDébedas coa Seguridade Social, hérdanse?\nOs sucesores legais terán que facer fronte á falta de pagamentos do falecido no caso de que acepten a herdanza\nCando unha persoa con patrimonio falece, os seus sucesores poden herdar a vivenda, o diñeiro que tiña depositado no banco, o que gardaba en casa e calquera das súas pertenzas. Pero este legado non sempre é positivo e é posible que os bens veñan acompañados por débedas con terceiras persoas, créditos pendentes, propiedades hipotecadas ou falta de pagamentos á Seguridade Social. As obrigacións ás que non fixo fronte o defunto recaerán sobre os seus sucesores legais, que terán que facerse cargo da falta de pagamento se aceptan a herdanza. A continuación explícanse as diferentes fórmulas para facer fronte a unha herdanza con débedas á Seguridade Social.\nHerdar unha débeda coa Seguridade Social\nA Lei establece que deben cumprir coa obrigación de cotizar e do pago dos demais recursos da Seguridade Social as persoas físicas ou xurídicas, ou entidades sen personalidade, ás que as normas impoñan a obrigación do seu ingreso e, ademais, quen resulten responsables solidarios, subsidiarios ou sucesores mortis causa daqueles.\nDesde o momento en que acepten a herdanza, os sucesores responderán solidariamente entre si do pago da débeda\nIsto significa que se unha persoa (un autónomo, un empresario…) ten unha débeda coa Seguridade Social (por non facer fronte ás súas cotizacións, ás dos seus empregados, etc.) e no momento de falecer non a abonou, serán os seus herdeiros os encargados de facelo. Cando os órganos de recadación detecten que hai un sucesor responsable da débeda, esixiranlle o pago da mesma.\nA reclamación da débeda non só comprende o principal (o diñeiro que o defunto deixou de abonar no seu momento), senón tamén as recargas, os intereses asociados á falta de pagamento e, no seu caso, as costas do procedemento.\nO Real Decreto 1415/2004 polo que se aproba o Regulamento Xeral de Recadación da Seguridade Social di no seu artigo 15 que, desde o momento en que tácita ou expresamente acepten a herdanza, os sucesores responderán solidariamente entre si do pago da débeda. É dicir, a Seguridade Social poderase dirixir contra todos os herdeiros ou contra calquera deles para recadar o diñeiro que debía o falecido. É máis, é posible que non baste cos bens recibidos e que os sucesores do defunto deban achegar parte do seu patrimonio para saldar a débeda.\nQue facer ante unha herdanza con débedas á Seguridade Social\nSe se rexeita a herdanza, non hai que abonar a débeda á Seguridade Social\nO feito de ter que contribuír cos propios bens non depende tanto da contía da falta de pagamento como da maneira en que unha persoa se fai cargo do legado do falecido. Pódese aceptar de forma pura e simple, a beneficio de inventario e mesmo rexeitar a herdanza.\nÉ de vital importancia coñecer o que implica cada fórmula antes de tomar unha decisión para non pór en perigo o propio capital. Pola contra, é posible que parte dos bens do herdeiro téñanse que empregar en facer fronte ás obrigacións coa Seguridade Social.\nPagar a débeda e arriscar propio patrimonio.\nCando se acepta a débeda de forma pura e simple, os herdeiros substitúen ao falecido na totalidade dos seus bens, dereitos, débedas e obrigacións; fanse cargo, por tanto, de todo o que lle pertencía pero tamén do que non pagara. Son por completo responsables de todo, coma se tratásese do propio defunto. Por tanto, terán que pagar a débeda que tiña coa Seguridade Social.\nÉ posible que os bens que deixa teñan máis valor que a débeda e, nese caso, os seus herdeiros, tras pagar o requirido, poderán gozar do resto do patrimonio. O problema xorde cando as obrigacións de calquera tipo, coa Seguridade Social neste caso, son superiores aos beneficios obtidos. Nese caso, os herdeiros terán que achegar os seus propios bens para abonalas.\nPagar a débeda coa Seguridade Social só coa herdanza.\nPara evitar comprometer o propio patrimonio e afrontar débedas alleas, hai outra forma de aceptar a herdanza: facelo a beneficio de inventario. Os sucesores responderían neste caso só cos bens da herdanza que lles foron adxudicados, e poderían quedar co resto unha vez saldada a débeda. Na maioría dos casos adoita ser a alternativa máis beneficiosa, pois unha vez pagado o que se debía, permite gozar do patrimonio restante, e se a débeda é maior que o recibido, non haberá que facerse cargo do resto.\nNon pagar a débeda.\nOs sucesores non teñen a obrigación de aceptar o legado. Salvo en situacións específicas, están no seu dereito de rexeitalo, tanto se lles é favorable coma se o que transmite son débedas. Deste xeito, non terán que facer fronte á falta de pagamento nin co propio patrimonio nin coa herdanza. Pero é posible perder unha elevada cantidade de diñeiro se a obrigación coa Seguridade Social era de pequena contía e os bens a recibir eran valiosos.\nCando non hai herdeiros ou estes non queren a herdanza, o Estado segue un procedemento para que a débeda páguese co patrimonio non adxudicado do defunto.\nCoidado cos bens compartidos\nMoitas veces, pais e fillos, tíos e sobriños teñen contas en común nas que varias persoas figuran como titulares aínda que só una delas sexa a verdadeira dona do diñeiro. É o caso dun fillo que ten un depósito e pon como cotitular ao seu pai.\nO problema xorde cando o proxenitor falece e ten unha débeda coa Seguridade Social: a falta de pagamento poderá ser saldado co capital desa conta precisamente porque o defunto aparecía nela como titular. Convén, por tanto, que se hai un único dono do diñeiro, os demais figuren só como autorizados.\nbens débedas herencia-gl patrimonio-gl seguridade social


Partidos moi importantes para as galegas da 1ª División\nFin de semana de partidos moi importantes para o futuro das galegas de Primeira División de voleibol\nO Calasancias visita a un rival directo | O Bruxas quere escalar postos | O Aceites Abril apunta ao liderato\nEste sábado e domingo as galegas teñen citas moi importantes para o seu futuro / VOLEIBOL OURENSE\nEsta fin de semana ningún conxunto galego de Primera División Femenina de voleibol descansará. Os tres equipos teñen importantes retos por diante este sábado e domingo, co peche da primeira volta achegándose.\nO CV Bruxas xoga contra o terceiro clasificado; o Calasancias Coruña visita ao CD Voleibol Astilleto, un rival da súa liga; e o Aceites Abril CVO quere sumar para facerse coa primeira posición.\nAs galegas do Aceites Abril queren ser líderes\nO cadro ourensán será o que abrirá a xornada para as galegas. O sábado, ás 17:00 horas, enfrontarase ao CV Oviedo, líder invicto da categoría. As xogadoras do Aceites Abril deberán dalo todo na pista se queren sorprender ás asturianas e arrebatarlles a primeira posición.\nAmbos conxuntos atópanse a un punto de distancia, e as ourensás chegan con moita enerxía despois de levarse o derbi ante o CV Bruxas. As súas seguintes rivais veñen dunha xornada de descanso, e con dous partidos por debaixo, que deberán recuperar nas próximas semanas. O encontro celebrarase a porta pechada pero poderá seguirse polas redes das galegas no espazo en Facebook: @voleyourense.\nBruxas e Calasancias buscan chegar á metade da táboa\nTamén contra asturianas e tamén o sábado 12 de decembro, pero ás 19:30 horas, xogará o Bruxas. As amienses teñen un duro partido por diante, contra o terceiro clasificado, o Curtidora Universidad de Oviedo. Dez puntos separan a ambos conxuntos, aínda que as galegas teñen dous partidos menos xogados.\nSe vencen, será unha boa oportunidade para volver a situarse na metade da táboa e abandonar a parte baixa. Despois da derrota do derbi galego, as xogadoras do Bruxas precisan unha vitoria que lles levante os ánimos.\nPor último, o domingo 13 de decembro, ás 11:30 horas, será o turno do Calasancias Coruña. Esta será unha cita moi importante para as galegas, que visitan a un rival directo, o CD Voleibol Astillero, cun punto menos e unha posición por debaixo delas.\nCunha vitoria, as xogadoras do Calasancias poden ascender moito na clasificación e deixar atrás a zona de descenso. Os números están ao seu favor; con menos sets a favor que as súas rivais, as galegas atópanse por riba delas. O Astillero, malia puntuar moito, tamén recibe moitos tantos, algo que as coruñesas tentarán asinar.\nEtiquetas Aceites Abril CVOCalasancias CorunaCV BruxasPrimeira División de voleibolvoleiVoleibol


A Xerencia do Sergas en Santiago súmase á campaña da OMS sobre a concienciación da importancia da hixiene de mans na prevención da sepse | Noticias Vigo\nA Xerencia do Sergas en Santiago súmase á campaña da OMS sobre a concienciación da importancia da hixiene de mans na prevención da sepse\nO lema deste ano é “está nas túas mans previr a sepse na atención sanitaria”\nPublicado por Noticias Vigo o día 04/05/2018 na sección de Sanidad\nA Xerencia de Xestión Integrada do Sergas en Santiago celebra hoxe o “Día Mundial da Hixiene de Mans” (que se conmemora cada 5 de maio) e que este ano ten por lema “está nas túas mans previr a sepse na atención sanitaria”. E faino con múltiples actividades nos seus centros. Así, ao longo da mañá, instaláronse mesas informativas sobre o correcto procedemento para a hixiene de mans na entrada principal do Hospital Clínico, do Hospital de Conxo, e do Hospital da Barbanza, dirixidas a informar a toda a poboación que se achegue ata estes centros hospitalarios. Nas unidades de enfermería e salas de espera dos andares de hospitalización tamén leváronse a cabo sesións informativas e de recordatorio dirixidas a pacientes, acompañantes e profesionais.\nO conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, achegouse até a mesa informativa instalada na entrada principal do Hospital Clínico acompañado polo xerente do Servizo Galego de Saúde, Antonio Fernández-Campa; pola xerente de Xestión Integrada de Santiago, Eloína Núñez; e pola xefa do Servizo de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Xerencia, Teresa Queiro.\nA xerente da xestión integrada de Santiago, Eloína Núñez, recordou que nos centros de saúde da área compostelá realízanse actividades formativas e informativas ao longo do ano, ademais de ter unha dotación do 100% das camas de hospitalización e UCI de preparados de solucións alcohólicas para o correcto lavado de mans”. Tamén afirmou que a xerencia “ten implantados programas nacionais e internacionais de control das bacterias multirresistentes”. Fixo fincapé en que practicar unha correcta hixiene de mans reduce o 50% das infeccións.\nSegundo recorda a OMS, as principais medidas para previr a infección na sanidade son, ademais da limpeza correcta de mans, un contorno e uns materiais limpos e funcionais, auga potable e servizos de saneamento e os programas e equipos para a prevención e control das infeccións que as reducen un 30%.


Hixiene corporal: como asearse de forma adecuada | Consumer\nHixiene corporal: como asearse de forma adecuada\nA calor, suor e secreciones do organismo favorecen a presenza de xermes que poden provocar o desenvolvemento de enfermidades infecciosas, cutáneas e alérxicas\nData de publicación: Domingo, 21 de Marzo de 2010\nO aseo diario converteuse nun san costume para eliminar o mal cheiro corporal, evitar infeccións e outros problemas de saúde, pero sempre que se realice de forma adecuada. A hixiene pode ser unha arma de dobre fío, inimiga da saúde se os hábitos de aseo son incorrectos. Neste caso, pode diminuír as defensas do organismo e facelo máis vulnerable fronte a certas enfermidades. Pero, como debe realizarse unha adecuada hixiene? A continuación explícase con detalle como utilizar o xabón e como lavarse cada unha das partes do corpo.\nUtilizar xabón, pero con mesura\nEn países latinos como España, onde a miúdo fai calor e se transpira máis, a ducha diaria converteuse nun costume arraigado. Con todo, deben seguirse unhas pautas xa que, aínda que ducharse non é prexudicial, “si o é enjabonarse moito”. “Se unha persoa xa se duchou unha vez, o mesmo día, ao saír do ximnasio ou ao chegar a casa, é suficiente con facelo de novo só con auga”, asegura Àlex Camps, dermatólogo do Centro Médico Teknon, de Barcelona. Sobre todo, é imprescindible non utilizar un xabón agresivo, senón cun PH de acidez moderada.\nTamén é correcto e moi saudable pasarse unha manopla sen xabón, xa que este é un disolvente da graxa e, se se usa con frecuencia, pérdese o manto graso da pel que confire protección. Posto que en xeral a sucidade é mínima, basta con restregarse a pel cunha luva.\nRespecto ao aseo do coiro cabeludo, debe ser lixeiro e discreto. Como no caso da ducha, non hai que limpalo de maneira agresiva, basta con enjabonarlo unha vez. Se se ten unha patoloxía ou un problema como a caspa, débese lavar durante polo menos tres minutos. En calquera caso, a hixiene do cabelo depende de diversos factores, como o feito de telo curto ou longo, xa que neste último caso é máis difícil de manipular, secar e peitear.\nLavado as mans para manter baixo control as infeccións\nO lavado de mans é fundamental para evitar o contaxio de numerosas infeccións, como o arrefriado común, a conjuntivitis, a gripe común e a gripe A ,así como as infeccións nos hospitais (nosocomiales).\nA Organización Mundial da Saúde (OMS), a Axencia Mundial para a Seguridade do Paciente e, en España, a Axencia de Calidade do Sistema Nacional de Saúde estableceron o 5 de maio como o Día Mundial da Hixiene das Mans para concienciar á poboación de todo o mundo sobre a importancia deste simple xesto.\nDurante os meses que durou a pandemia de gripe A, as autoridades sanitarias fixeron especial fincapé na importancia de lavar esta parte do corpo para evitar o contaxio da infección, que podía transmitirse cun simple choque de mans ou ao tocar unha superficie sucia.\nAs persoas maiores deben utilizar de maneira frecuente cremas hidratantes ricas en aceites\nÁ marxe destas campañas sanitarias, esta medida debería ser un san costume no día a día e repetirse varias veces, polo menos antes de cada comida ou ao manipular alimentos que poderían contaminarse cos microbios que pode portar calquera persoa, despois de tocar a un animal ou obxecto sucio, ao soarse o nariz e tras ir ao lavabo.\nDesta forma, elimínanse os microorganismos patógenos e evítase a transmisión a outra persoa. Pero, como se deben lavar as mans para conseguir ambos os propósitos? Non basta con deixar correr a auga fría. Para eliminar os microbios tamén hai que quitarse os aneis (se se teñen), lavarse con auga morna, enjabonarse ben -durante un minuto, segundo as autoridades sanitarias durante a época da gripe A- e secarse de maneira correcta.\nEsta medida resultou eficaz nun momento puntual e a súa aplicación depende sempre do tipo de traballo que se desempeña. Unha persoa que traballa en contacto co público, que dá a man con frecuencia ou que explora a alguén -máis se é susceptible de estar enfermo- debe enjabonarse as mans de forma lixeira con frecuencia. É o caso dos profesionais sanitarios e quen dispensan alimentos, sobre todo se están listos para consumir, como o pan. Un taxista, pola súa banda, limítase a conducir e non saúda cun choque de mans aos seus clientes, polo que en principio non debería lavar as mans coa mesma frecuencia.\n“A nosa cultura peca de exceso de hixiene. En ocasións, é compulsiva”, indica o dermatólogo. Algunhas persoas lávanse as mans entre 20 e 30 veces ao día, o que lles pode provocar dermatitis. Se ademais utilizan sempre xabón, “pode ser aínda máis irritante”. Convén, despois de lavarse as mans, aplicarse unha crema hidratante adecuada para peles atópicas, enriquecida con aceites omega 3, de borraja ou de oliva.\nUñas e pés sen fungos\nAs uñas e os pés son dúas zonas vulnerables a infeccións fúngicas (provocadas por fungos). Cando afectan as uñas, denomínanse onicomicosis. Para evitalas, débense manter limpas, cortalas e non mordelas. A maior parte dos problemas de saúde relativos ás uñas débense ás manicuras realizadas de forma incorrecta e ao abuso dos elementos (pau) para retirar as peles do pliegue proximal. “Recortar a cutícula é un erro“, advirte Camps. “Hai que deixar que a uña acabe o seu percorrido”, engade. Tamén hai que aplicar aceites para nutrilas.\nA infección fúngica que afecta os pés é a Tinea pedis, tinga ou pé de atleta, que comeza entre o cuarto e quinto dedo. A calor e a humidade á vez, que nos pés tradúcese en suor , xunto co uso de zapatillas deportivas ou calzado que non permite ao pé transpirar, é un caldo de cultivo explosivo para favorecer o desenvolvemento destas infeccións. Para manter unha boa hixiene e evitar estes problemas, é necesario lavar os pés a diario, sobre todo despois de cada actividade deportiva, e incidir de maneira especial nos espazos interdigitales e asegurarse de secalos ben. Ademais, hai que evitar andar sen zapatos, tanto nun ximnasio como en calquera outra situación, como na casa dun amigo ou un familiar.\nXenitais con especial atención\nOs xenitais son partes do corpo delicadas. A muller debe lavarse con produtos de hixiene íntima, sen abusar dos xabóns deseñados para este uso. Tampouco hai que obsesionarse coa limpeza, senón asearse de forma razoable. Algunhas mulleres xeran máis secreciones e fermentación pola suor nas zonas das axilas e ínguas, onde se atopan as glándulas sudoríparas.\nO home tamén debe utilizar un xabón adecuado para a súa hixiene xenital. Ademais, quen non están operados de fimosis, deben retirar o glande para limpar a área do prepucio con xabón e auga unha vez ao día. É necesario repetir a limpeza dos xenitais -igual que as mulleres- cada vez que se realice o acto sexual.\nPersoas maiores e nadadores: coidado especial da pel\nDous grupos que se tenden a esquecer nas recomendacións relativas á hixiene corporal son as persoas maiores e os afeccionados á natación. Os cambios na pel dos maiores propician que se volva seca e desenvólvanse manchas e queratosis seborreicas, unha forma benigna dun tumor cutáneo que causa picor. Ao lavarse, as persoas maiores deben evitar fregarse con xabón, xa que empeora a pel seca. Ademais, necesitan máis crema hidratante, “mellor se é unha emulsión de aceite de onagra, ata o 10%, ou unha emulsión Ou/W (mestura de aceite e auga) estándar”, explica Àlex Camps.\nO problema das persoas que practican natación é a auga clorada. O cloro que se utiliza para desinfectar é irritante para a pel e, ademais, elimina o manto lipídico. Para evitalo, antes do baño sería conveniente, sobre todo para os deportistas que prevén pasar dous ou tres horas na piscina, “aplicarse cremas barreira (de protección) para que a auga clorada non exerza un efecto tan contundente”. Ao terminar, recoméndase unha crema hidratante enriquecida con lípidos ou colesterol disoltos, “para devolver á pel o que a auga lle quitou”.\nducha higiene-gl Jabón-gl manos-gl\nCalidade do aire e saúde respiratoria: consellos para tempos de covid-19


A maioría da xente centra a súa atención en ferramentas como plataformas web, sitios web, temas, complementos, etc. A maioría das tendas en Internet (e incluso na vida) fallan.\nPara evitar formar parte desta escura democracia, evite a trampa de apostar todo por ferramentas e tómese o tempo para centrarse nos fundamentos, nas razóns subxacentes e no proceso.\nNon queremos que o teu soño de construír unha marca de roupa se desfaga e se lava, esgazado pola dura realidade dos mercados.\n10 preguntas, e non unha máis, para definir os contornos do teu proxecto. Cada resposta que proporcione abrirá (ou pechará) a porta a varias opcións. Ao final do exercicio, coñecerás os aspectos que necesitas para finalizar, optimizar e preparar para darche o máximo de posibilidades e coherencia.\nImpresión baixo demanda: 10 preguntas para facerse primeiro. 12 de decembro de 2020Tranquillus\nprécédentCrea un negocio en liña RENDIBLE con IO SYSTEM\nsuivantDropshipping: creación profesional de tenda Shopify


Jaime Duro consegue para Pontevedra a primeira medalla do mundial de piragüismo maratón - Pontevedra Viva\nJenifer Casal, piragüista da EP Ciudad de Pontevedra\nVenres 1 de Outubro, 2021 ás 17:47 do Venres 1 de Outubro, 2021\nJaime Duro consegue a medalla de prata no mundial de piragüismo maratón de Rumanía\n© EP Ciudad de Pontevedra\nA delegación pontevedresa do mundial de piragüismo na modalidade de maratón que se está disputando estes días na cidade romanesa de Bascov xa ten a súa primeira medalla. Conseguiuna o padeeiro sub 23 da Escola de Piragüismo Ciudad de Pontevedra (EPCP) Jaime Duro ao concluír en segunda posición a regata do C1 da súa categoría que se comezou ás 8.55 horas deste venres.\nO novo deportista cruzou a meta cunha marca de 1:48:10, a só 30 segundos do campión do mundo, o húngaro Daniel Laczo. O terceiro banzo do podio ocupouno Sergio Maciel, que tardou máis dun minuto que o pontevedrés en remar os 22,60 quilómetros de percorrido.\nNon foi a única boa noticia do campionato para os padeeiros galegos. Na xornada anterior o vigués Iván Alonso conseguiu a primeira medalla cun bronce na proba curta. Meritorio foi tamén o cuarto e quinto posto de Tono Campos e Diego Romero, que volverán pelexar por subirse ao podio este sábado.\nA padeeira do EPCP Jenifer Casal debutou tamén na xornada do xoves na proba curta do C1, na que acabou quinta e coa vista posta xa na carreira longa que está prevista para as 7.20 horas deste sábado.


Día das Letras: 'A Irmandiña' en Galicia – MUNDO ESFÉRICO\nPublicado el: 17/05/2020 02/06/2021 por Carlos Riande Cortizo\nIago Aspas e Lucas Pérez no último encontro de Galicia | Fonte: El Ideal Gallego\nO Día das Letras é un día de exaltación da lingua en Galicia a través da súa manifestación literaria. Cada ano homenaxéase a un protagonista cuxa obra estea protagonizada polo galego, deixando unha gran pegada cultural e literaria. Cada 17 de maio adícase o día á Terra. Cómpre recordar tamén á súa selección: A Irmandiña.\nUnha identidade en Galicia\nGalicia, como toda nación que se considere, conta coa súa propia selección. O equipo é coñecido familiarmente como ‘A Irmandiña’, rememorando a historia da Galicia medieval, na cal se constituíron Irmandades para a defensa do pobo fronte os abusos dos señores.\nEsta representa á Federación Galega de Fútbol, independentemente de que participen ou non con outras seleccións nacionais recoñecidas pola FIFA. Nin somos membros da FIFA nin do COI, deste xeito non somos quen de participar en clasificatorios para torneos oficiais. Xogamos, de cando en vez, amigábeis a nivel internacional. Pese a isto, en categorías inferiores si que participa nas competicións organizadas pola Federación Española de Fútbol. Dende 1999 a Selección de Galicia de afeccionados tamén disputa a Copa das Rexións da UEFA.\nGalicia vén de alzarse co trofeo | Fonte: La Región\nCómpre, antes de meternos en materia coa selección galega, sinalar que a selección máis afeccionada vén de facer historia. O combinado de Iván Cancelo proclamouse en marzo campioa da XII Copa das Rexións UEFA na fase española. É o segundo título, o primeiro foi no 2010. Así, pandemias globais a un lado, Galicia ten o pasaporte á fase final europea desta Copa de Rexións que disputan xogadores non profesionais.\nA confección da primeira selección galega prodúcese para a disputa do Campionato Interrexional da tempada 1922/23, un campionato de carácter obrigatorio no que participan as seleccións das federacións afiliadas á Real Federación Española de Fútbol e co que se pretendía confeccionar un combinado estatal en condicións que representase a España nos Xogos Olímpicos de 1924.\nOs seleccionadores desta primeira etapa son Manuel de Castro e Pepe Bar. O debut oficial prodúcese o 19 de novembro de 1922 fronte á selección do Centro nos cuartos de final do Campionato Interrexional, gañando o equipo galego por 4-1. O noso equipo logrou chegar ata a primeira final fronte Asturias, o 25 de febreiro de 1923.\nOs escudos dos clubes de Vigo | Fonte: Pinterest\nOs asturianos protagonizaron unha remontada que pechou o marcador cun 1-3 e a primeira derrota da selección de Galicia. A causa do resultado os seleccionadores presentaron a súa dimisión, mais a Federación Galega de Fútbol pediulles que a retirasen.\nDespois da derrota, houbo críticas polo feito de que a selección galega fose confeccionada soamente con xogadores do Fortuna de Vigo e do Vigo Sporting e non se contase cos xogadores dos outros equipos galegos. Como consecuencia da boa imaxe amosada no torneo, ese mesmo ano os dous clubs vigueses decidiron fundirse nun só e crear o Real Club Celta de Vigo.\nDurante os seguintes anos encadearon unha serie de partidos homenaxe a xogadores e encontros benéficos, por exemplo, o que fixeron para recadar fondos para as familias damnificadas polo naufraxio de catro pesqueiros de Bouzas no 1930. Deste xeito, nese momento, os partidos xorden de iniciativas particulares e non da propia federación.\nEn 1936, o Comité Rexional Pro-Olimpíada Popular seleccionou un combinado galego para participar na Olimpíada popular de Barcelona, resposta internacional aos Xogos de Berlín. O 12 de xullo, seis días antes do golpe de Estado, o combinado galego xogou un encontro de adestramento en Balaídos. Dise que moitos destes xogadores galegos ficarían na Cidade Condal, a maioría loitaría no bando republicano, e segundo algúns testemuños, habería futbolistas galegos deste equipo que disputarían encontros xunto a outros soldados durante a guerra civil española e a Segunda Guerra Mundial.\nDurante este período disputáronse algúns partidos onde participaron combinados de xogadores galegos, coma o xogado en 1943 entre o Deportivo da Coruña e un equipo de galegos con Ricardo Zamora na meta, pero non había novas da selección galega como tal. Malia todo, é nesta época onde apareceu a selección galega xuvenil, que comezou a participar no campionato estatal organizado pola Real Federación Española de Fútbol e acadou o subcampionato en 1966. Xa despois da ditadura, en 1983, proclamaríase campioa.\nUn exemplo de reclamo da selección por parte dos seareiros | Fonte: Media vida\nTrala ditadura, nin sequera foi un querer e non poder. Houbo achegamentos pero nunca remataron por ser sólidos. En 1980 estivo a piques de xogarse un partido contra Euskadi en Santiago pero os xogadores estaban de vacacións e non se disputou. Antes do Mundial de España, no 1982, tentouse xogar contra Camerún pero tampouco se logrou.\nHoubo que esperar ata finais dos 90 para que os ‘Siareiros Galegos’, co agrupamento das peñas do Celta, Deportivo e Compostela, xunto ó ‘movemento bravú’, volveran poñer o foco na ‘Irmandiña’. De feito levouse ao campo na Estrada un partido entre os seareiros e profesionais da cultura, onde destacaban Afonso Eiré, Antón Reixa, Xosé Cid Cabido, Xosé Manuel Pereiro, Moncho Viña, Manuel Rivas, Rómulo Sanjurjo, Xurxo Souto ou Paco Lodeiro. No campo non destacaron tanto, xa que perderon 7-2 pero os cimentos quedaban máis dispostos.\nCaptura de pantalla sobre un chío de ‘Ao contraataque’ | Fonte: Twitter\nTivemos que agardar ata o 2005, mediante xestións entre Julio Meana, presidente da Federación Galega de Fútbol, e Santi Domínguez, Director Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia co goberno bipartito. Finalmente, o estadio Multiusos de San Lázaro -hoxe renomeado en honra a Vero Boquete, a mellor xogadora galega- acolleu o partido fronte á selección do Uruguai o sábado 29 de decembro de 2005. O colexiado ourensán Bernardino González Vázquez dirixiu o encontro. O resultado foi 3-2 a prol de Galicia.\nDesde aí ata o 2008 a selección xogou tres partidos máis. Galicia 1-1 Ecuador no 2006; Galicia 1-1 Camerún no 2007; e Galicia 3-2 Irán no 2008. A partir dese ano, coa chegada do Partido Popular no 2009 suspendeuse a axuda por parte da Xunta. A experiencia desa selección galega quedaba cortada ata o 2016, onde Míchel Salgado e Fran adestraron a un combinado que empatou 1-1 contra Venezuela no Estadio de Riazor cun gol de Iago Aspas.\nEn febreiro deste ano 2020, o presidente da Real Federación Galega de Fútbol, Rafael Louzán, confirmou nos micros da Radio Galega, en ‘Ao Contraataque’, que traballaban na volta ós terreos de xogo.\nA rumoroloxía situaba a Paraguai como favorita, xa que o adestrador é Eduardo Berizzo e as relacións poderían ser máis sinxelas.Con todo, ‘As tropas de Breogán’ poderían facer un once que non tería nada que envexar a moitas outras seleccións nacionais.\nEsta podería ser unha opción do once galego| Lineup11\nTamén te pode interesar… ÓSCAR BENITO: “Cando era novo non sabía de que equipo era un xornalista, agora é o habitual”\nHISTORIAS ESFÉRICAS, SAN MAMÉS Y CARRANZADía das Letras Galegas, Galego, Galicia, Historia, Irmandiña, Selección, Selección Galega\nDiego Cervero: radiografía de un ‘capocañonero’\nAnterior Entrada anterior: El ejemplo del Alma de África UD\nSiguiente Entrada siguiente: ‘Quién me ha robado el mes de playoff’


A Xunta blinda a prestación do servizo de helicópteros contra incendios e de gardacostas coa fixación de servizos mínimos íntegros ante a folga\nO acto de protesta foi convocado polos sindicatos da empresa que resultou adxudicataria do servizo mediante concurso público\nA Consellería do Medio Rural e a Consellería do Mar regularán a prestación do servizo a través de sendas ordes ante o seu carácter esencial e de emerxencia\nEn ambos casos manteranse integramente as condicións que establece o contrato, para asegurar o seu cumprimento\nSantiago de Compostela, 15 de maio de 2019.- A Consellería do Medio Rural e a Consellería do Mar publicarán mañá no Diario Oficial de Galicia (DOG) cadansúa orde para regular os servizos mínimos diante da convocatoria de folga realizada polos sindicatos da empresa Babcock, que resultou adxudicataria mediante concurso público da prestación de servizos aéreos da Xunta en materia de extinción de incendios forestais e tamén no que atinxe ao Servizo de Gardacostas.\nMalia que se trata dun conflito laboral alleo ao Goberno galego, dado que existe un contrato con esta empresa e que se trata dun servizo esencial, ambas consellerías deben garantir a prestación dos servizos necesarios nos termos previstos na lexislación vixente.\nPor iso, e dado o carácter de emerxencia dos traballos contratados con esta empresa, tramitouse a fixación dos servizos mínimos íntegros, previa audiencia aos representantes dos traballadores, a través das correspondentes ordes que, en todo caso, garantirán a adecuada intervención dos helicópteros en relación con este tipo de servizos.\nAsí, na orde de Medio Rural considérase que os servizos mínimos que se fixan resultan imprescindibles para poder garantir a prestación do servizo público esencial de vixilancia e extinción de incendios e garantir a seguridade. No anexo desta norma debúllanse tanto os medios aéreos coma o persoal asignado que deben prestar servizos mínimos segundo cada unha das bases de helicópteros coas que conta a Xunta.\nDeste xeito, na práctica, manteranse integramente as condicións do servizo que establece o Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia (Pladiga). Este plan recolle a operatividade dunha trintena de medios aéreos.\nNo caso da Consellería do Mar, a orde que blinda o servizo establece que o salvamento marítimo ten prioridade en relación co dereito á folga pois está en xogo o dereito á vida e a integridade física das persoas. Por este motivo, as unidades aéreas que prestan este servizo deben permanecer operativas na súa totalidade co obxectivo de facer fronte con suficientes garantías ás emerxencias marítimas que puidesen xurdir durante o período de folga.\nA resolución tamén considera imprescindible que as dúas aeronaves adscritas ao Servizo de Gardacostas de Galicia -o Pesca 1 con base en Vigo e o Pesca 2 en Celeiro- estean operativas ao mesmo tempo xa que cada unha delas realiza o seu servizo nunha parte do litoral, garantindo a cobertura de todo o espazo costeiro galego. No anexo da orde detállase tanto o persoal de a bordo como o de mantemento que debe estar operativo en cada base durante as xornadas de folga para blindar a correcta prestación do servizo.


Encontro sobre o estado actual da normalización lingüística\nDo 18 de abril de 1986 ao 20 de abril de 1986\nConvocado pola AELG, AS-PG, Federación de AA. Culturais Galegas e apoiado pola Associaçom Galega da Língua.\nESTADO ACTUAL DA\n(ANALISE DA POLITICA OFICIAL E ALTERNATIVAS)\n18-19-20 DE ABRIL DE 1986\nASOCIACION SOCIO-PEDAGOXICA GALEGA\nFEDERACION DE AA. CULTURAIS GALEGAS\nE apoiado por:\nOS 487 ASISTENTES AO ENCONTRO, REPRESENTANTES DOS DIVERSOS CAMPOS: ENSINANTES, TRABALLADORES DA CULTURA, FUNCIONARIOS, TRABALLADORES DOS MEIOS DE COMUNICACIÓN, DA ADMINISTRACIÓN, ETC, APROBARON AS SEGUINTES ANALISES E ALTERNATIVAS QUE A CONTINUACIÓN SE EXPOÑEN DESGLOSADAS POLAS DISTINTAS COMISIONS NAS QUE SE DIVIDIU O ENCONTRO.\nAREA DO ENSINO\nAs valoracións da situación da normalización na que vive hoxe o ensino que se aprobaron foron as seguintes:\nA/ ADMINISTRACION EDUCATIVA.— Segue a usar maioritariamente o español, especialmente nas Delegacións e Inspeccións. O uso do galego pola Consellaria ten matices de claro oportunismo e segue a ser unha prática folclórica e diglósica.\nB/ PROFESORADO.— A suavización, que non desaparición do conflito lingüístico aberto e a inércia da rotina paralisaron ou ralentizaron a incorporación de novos ensinantes á prática norrnalizadora. Nota-se, sen embargo, unha disminución dos prexuízos anti-galegos que serian superábeis para a maioria se houbese unha presión clara da Administración a favor da implantación do galego como língua normal do ensino.\nNa preparación dos ensinantes en activo no coñecemento do galego, ve-se nidiamente que non existe esa vontade política; seleccionan-se a dedo como profesores dos cursiños a persoas cunha traxectória ben definida da prática bilíngüe, suprimen-se todas as referéncías ao conflito lingüístico real que hai no país, e a aprendizaxe faise a partir do español perpetuando intencionalmente a dependéncia do galego ante o español.\nEn semellante situación de depéndencia do español se atopa a especialidade de Filoloxia Galego-Portuguesa que, ademais de non ser unha Faculdade independiente, rexe-se por uns critérios filoloxistas e normativistas ignorando a situación social da língua.\nA formación de novo profesorado nas Faculdades e Escolas Universitárias é desgaleguizadora e allea aos intereses de Galiza.\nC/ MATERIAIS E LIBROS DE TEXTO,— Constata-se a escasez e inadecuación destas ferramentas básicas de traballo no ensino. Os libros de texto de galego están feitos, na sua maioria, desde unha óptica dependente do español e teñen unha aprobación oficial sen nengunha garantia do respeito pola nosa língua.\nD/ ALUNOS.— Aceitan en xeral, que o ensinante exerza engalego; bótase de menos a coordenación de esforzos entre os alunos e os ensinantes galeguizadores.\nAs represións que seguen a sofrer os alunos polo uso do noso idioma, son, na maioria dos casos, encobertas ainda que non por iso menos eficaces\nSegue avanzando o proceso de desgaleguización entre os máis novos como se constatou nos estudos apresentados no ENCONTRO sobre un centro da Coruña e sobre a comarca de Verin.\n1) Consideracións prévias:\na) A escola non é unha illa dentro da sociedade; o proceso de normalización no ensino depende do proceso global que se dé na vida social, económica e política.\nb) Os sectores que tradicionalmente loitaron e loitan pola normalización, seguen a ser un factor decisivo no proceso.\nc) O proceso de normalización na escola non se pode deixar só a iniciativas individuais ou colectivas destes sectores comprometidos, senón que debe ser asumido pola Administración e apoiado coas medidas oportunas.\n2) Medidas a tomar\nAs medidas que consideramos mínimas e realizábeis a curto prazo (próximo curso) para que se inície con seriedade o apoio da Administración ao proceso de normalización, son as seguintes:\nI) Qué no próximo curso se imparta, como mínimo, o 25% de todo o ensino en galego; nos centros en que este obxectivo estéxa logrado, o novo obxectivo será, para o vindeiro curso, o 50%. Nestas procentaxes non se inclue, claro está, a asignatura de Língua e Literatura Galega.\nII) Que o idioma de toda, absolutamente toda, a Administración educativa en Galiza, sexa o galego en exclusividade\nIII) Formación de equipos en todos os Centros que dinamicen e apoien o proceso normalizador; recoñecimento a efeitos laborais das horas ocupadas neste labor. Supresión do actual sistema de cursiños de galego que constituen unha rede caciquil máis preocupada en implantar a política lingüística da Xunta que en capacitar seriamente aos asistentes e incorporá-los á prática galega.\nIV) Que se faciliten, como máis tarde a inícios de septembro, dados pormenorizados e reais dos ensinantes con prática galega.\nV) Que todas os ensinantes que exerzan en Galiza teñan un domínio real da língua tanto oral como escrito. Que a asignatura de galego se faga desde unha óptica galega sen dependéncias e sumisións ao español.\nVI) Garantia de poder usá-lo e promoción do uso do galego polos alunos. Que se persigan as represións especialmente na Selectividade, Oposicións, etc.\nVII) Aumento da calidade e cantidade do material didáctico en galego sen discriminacións editoriais, ideolóxicas ou normativas. Promoción e introdución de material didáctico portugués para subsanar as caréncias que actualmente hai e por ser unha garantia de protección da nosa prática lingüística.\nVIII) Galeguización do curriculum; que as disciplinas de Xeografia e Historia se fagan desde unha óptica galega non dependentes nen inmersas no ámbito español.\nIX) Desaparición de todo tipo de represión por motivos de normativa.\nX) Galeguización dos curriculos de preparación de novos ensinantes. Criación dunha verdadeira especialidade de Galego-Portugués sen servidumes nen dependéncias da Filoloxia Española cuns contidos axeitados (releváncia da sócio-lingüística, literatura e cultura nacionais, etc). Criación da especialidade de Filoloxia Galego-Portuguesa nas Escolas Universitárias do E.X.B.\nAREA: MEDIOS DE COMUNICACION\n1. Pode-se constatar un descenso na porcentaxe do uso da língua: 1975: un 7,5%; 1986: un 3,2%. Este descenso debe-se a:\na) Descenso da presión social.\nb) Relaxación do comportamento lingüístico de grande parte dos profisionais.\nc) Un nefasto ou inexistente labor institucional.\nd) A política represiva xeneralizada de determinadas empresas periodísticas.\n2. A iniciativa institucional caracterizou-se por:\na) Falta de apoio significativo e real aos meios de comunicación que empregan como língua veicular o galego (apoio menor ainda que o emprestado ás asociacións de tipo coral).\nb) Discriminacións na política de prémios e subvencións (p.e.: caso de A Nosa Terra).\nc) Ineficaz ou inexistente presión sobre os xornais instando-os ao uso progresivo da língua.\n3. 1 Derogación do actual decreto de Axudas á Prensa polo uso do galego.\n3. 2 Elaboración dun novo decreto baseado en:\na) Aumento das axudas aos meios que empregan o galego como única língua veicular.\nb) Axudas só aos meios que utilicen o galego en máis do cincuenta por cento da sua publicación.\nc) Que a porcentaxe de axudas sexa inversamente propocional á da tirada.\nd) Rexeitamento dos prémios e da publicidade como forma de subvención.\ne) Igualdade de trato perante a publicidade institucional.\nf) Rexeitamento da política de censura e discriminación normativa.\n3. 3 Instar aos meios de comunicación para que respeiten a língua dos comunicados, notas e entrevistas que se envien ou se fagan orixinariamente en galego. Ao mesmo tempo solicitar das asociacións culturais, sindicatos, partidos políticos e todas aquelas organizacións e persoas comprometidas coa normalización, que fagan expresa a sua vontade de que a língua que empregan eles sexa respeitada.\nII. MEIOS AUDIOVISUAIS\n1. Pode-se constatar:\na) A inadecuación do comportamento lingüístico nas entrevistas, nos contextos de interlocutor castelán-falante.\nb) Desatención ao critério lingüístico na política de contratación de persoal (fonética castelá na meirande parte dos presentadores, locutores e dobradores).\nNo caso da TVE en Galiza, esta desatención é total (comportamento lingüístico, preparación do persoal, etc).\nc) Inclusión de espazos publicitários en español na TVG.\nd) Discriminación de persoas vencelladas a ideas lingüísticas non coincidentes coas teses oficiais.\ne) Dobraxe inecesária de filmes portugueses e brasileiros.\na) Uso exclusivo do galego nos meios de comunicación públicos (publicidade incluída).\nb) Atención especial á idoneidade lingüística dos locutores, entrevistadores e dobradores.\nc) Cesamento dos dobraxes de filmes brasileiros e portugueses.\nd) Non discriminación de nengun sector cultural do país nos meios de comunicación.\ne) Invitación aos concellos para que desenvolvan experiéncias no campo da información radiofónica con intención galeguizadora.\nf) Legalización de todas as emisoras.\nI. FUNCIÓN PÚBLICA\n1. Constatación das dificuldades de levar un labor normalizador por parte dos Concellos por falta de apoio.\n2. Grandes problemas para imprimir os formulários en galego polos elevados custos.\n3. Falta de vocabulários telemáticos.\n4. Falta dunha linguaxe administrativa galega.\n5. Esixir que se efectivice o uso exclusivo do galego na administración autonómica e local, sen prácticas folclorizantes e diglósicas.\n6. Esixir que todas as Administracións (local, autonómica, estatal, xudicial, etc) usen e recoñezan como única válida a toponímia galega, que é a que realmente existe (as traducións ao español son inventos) Que se tomen as medidas oportunas perante os organismos pertinentes: Correos, Telefónica, Renfe, MOPU, etc.\n7. Que o coñecimento e uso do galego sexa esixido para ocupar cargos en todas as Administracións operantes en Galiza. Probas oportunas para a sua verificación.\n8. Esixir que os poderes públicos galegos garantan o uso do galego na Administración, mesmo na estatal, asi como nas relacións co Exército, Guarda Civil, etc.\n9. Esixir o apoio da Administración autonómica á Administración local para efectivizar a galeguización.\nII. ADMINISTRACIÓN DE XUSTIZA\n1. Denunciar a política represiva, contrária aos direitos humanos, que se está a levar nos diversos estamentos da administración de xustiza no tocante ao uso do noso idioma.\n2. Esixir que se respeite e promocione o uso oral e escrito do galego, pondo como prazo máximo un ano para regular todas estas actuacións, carteis e demais formulário xurídico. Que as actuacións verbais se fagan desde xa, sempre en galego.\n3. Facer un chamamento á opinión pública para que se exercite o direito a usar o galego nas relacións coa xustiza, instando aos avogados e demais persoal da administración de xustiza a que utilicen a nosa língua.\nIII. ANÁLISE DUN EXEMPLO\nAnalisou-se un documento legal en galego: os Estatutos da Universidade de Compostela, a respeito do cal se aprobou:\n1. Constatar a forte rixidez e intoleráncia do texto coas normativas non oficiais.\n2. Constatar a imprecisión e vacilación dos tradutores dos Estatutos, pondo de manifesto que non foi por vontade própria, senón por un padrón lingüístico mal usado e pola súa incompeténcia.\n3. Esixir que as autoridades académicas usen critérios científicos á hora de seleccionar as persoas que deben asesorar nesta matéria.\n4. Esixir das cátedras de Direito que se fagan garantes da precisión xurídica e da terminoloxía utilizada.\n5. Instar ao Reitorado a que informe publicamente da forma en que se redactou definitivamente o Estatuto, e se é verdade que só o fixeron filólogos sen a presenza de xuristas e economistas que lle desen cobertura científica á redacción.\n6. Esixir a redacción dun texto digno e respeituoso co galego que non implique como o actual equívocos e indefensión xurídica.\nAREA: CRIACION LITERARIA\nAprobaron-se os seguintes acordos:\n1. Denunciar as restricións que están pondo os poderes públicos, entidades financieiras e editoriais á publicación de libros.\n2. Denunciar as discriminacións que se están a facer nos prémios literários por razóns de normativa.\n3. Rexeitar os intentos de manipulación da literatura galega por parte de diversos sectores que a intentan asimilar á española.\n4. Condenar a deturpación e desfeita na reedicións, e os secuestros, por ocultamento, dos CLASICOS GALEGOS.\n5. Esixir a publicación de textos sen restricións ideolóxicas nen ortográficas.\n6. Esixir que se subvencionen todos os libros editados en galego, incluídos os das Asociacións Culturais e outras entidades sen ánimo de lucro, asi como as edicións de autor.\n7. Reclamar a inclusión da literatura portuguesa e brasileira nos programas de ensino médio.\nAREA: ESTANDARIZACION DA LINGUA\nApresentou-se ao ENCONTRO un documento avalado por máis de 200 firmas de profesores de galego licenciados que leva por título: MANIFESTO POR UN ACORDO NECESARIO. Este MANIFESTO, orixinariamente dirixido aos profesores de galego, foi aprobado polos asistentes e ampliado o seu ámbito de aplicación. O texto aprobado é:\nMANIFESTO POR UN ACORDO NECESÁRIO\nOs asistentes ao ENCONTRO, á vista da anormal situación plantexada por causa do xa endémico conflito normativo que afecta á nosa língua, consideramos necesário apresentar a todos os que usan o galego unha proposta de acordo neste tema.\nI. RAZÓNS DA PROPOSTA\nEsta necesidade é sentida por nós, entre outras, polas seguintes razóns:\n1. A língua da Galiza é o galego. De admitirmos isto -que pola nosa parte está fóra de toda dúbida- resulta evidente que o noso idioma debe tamén estar lonxe de todo exclusivismos e manipulación. Sen embargo, a situación é hoxe tal (dadas as maneiras impositivas e unilaterais dos que detentan o poder) que a normativización -e moi en especial a ortográfica- se ten convertido nun atranco (cando non nunha escusa) á hora de abordar o vital obxectivo da normalización.\n2. Se ao indicado engadimos os prexuízos que tal conflitividade provoca -nun maior ou menor grau- no alunado e na sociedade en xeral, cumpre un acordo solidário e operativo que supera a actual situación, posibilite o aumento do prestíxio e seriedade do galego perante o seu entorno social e facilite a acción normalizadora.\nII. CONDICIONANTES DA PROPOSTA\nSentados estes dous princípios, que inciden no proceso normalizador, pasamos a expor os condicionantes básicos da proposta:\n1. As actuais Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego son o resultado das directrices do I.L.G. e da R.A.G. Sen tentarmos descalificá-las na sua totalidade e recoñecendo-lles o seu esforzo sistematizador, fican obsoleta, e si entón, descalificadas, tendo en conta os procedimentos directos e indirectos que se seguiron para conseguir a sua implantación. A implantación máis ou menos subtil nunca debe ser cremos a maneira de afrontar un problema semellante. Proba, para nós, do anterior é que a normativa non se dá consolidado nen na sociedade nen no profesorado; neste sentido é ben significativo o feito de que, por exemplo, as publicacións directa ou indirectamente dependentes apresenten unha maior pluralidade e toleráncia.\nEsta imposición chega ás veces a niveis tan contraditorios como, por exemplo, que algunhas editoriais e autoridades censuren forma e opcións adminitidas na próprias Normas... antes citadas.\n2. O claro e forte proceso de castelanización que a nosa língua segue a sofrer e a necesidade de evitar este deterioro e asi dignificá-la, cremos que precisa dunha clara distinción entre NIVEL INFORMAL e NIVEL FORMAL. Aqui é precisamente onde sentimos a ortografia e certos trazos morfolóxicos como un instrumento necesário e inicial para a estandarización lingüística.\nIII. MARCO DA PROPOSTA\nPartindo de tais condicionantes, definimos os marcos da nosa proposta nos seguintes termos:\n1. Frente á imposición, propugnamos o diálogo e, dado que todos temos responsabilidade neste tema, procurar un acordo dentro da liberdade e da pluralidade.\n2. Frente ao deterioro do idioma a expensas do castelán, propomos unha estandarización que reintegre o galego no ámbito lingüístico que lle é própio, tendo en conta as posturas existentes hoxe.\nAsí, e para evitarmos que se manipule o galego como unha arma de poder e conseguirmos un ámbito de liberdade no que se pretende convencer e non vencer, propomos unha ortografia non baseada no modelo español, tomando como referéncia o acordo de 1980 e facendo fincapé no seguinte:\n— A representación gráfica da asimilación na "segunda forma do artigo".\n— As contraccións do tipo "ó", "có", "cá"...\n— A realización en "-ble" do sufixo latino -BILEM.\n— Unha acentuación non tirada do castelán.\n— A separación mediante trazo dos pronomes en posición enclítica.\n— Restruturación dos paradigmas verbais.\n— Revisión dos grupos cultos.\nFacer un chamamento a todos os que utilizan o galego e as autoridades para que se sumen a este MANIFESTO e adecuen os seus comportamentos aos termos que nel se definen.\n1. Rexeitamos e condenamos enerxicamente as declaracións da Directora Xeral de Política Lingüística tendentes a provocar que instáncias privadas tomen o protagonismo nas denúncias e na represión dos profisionais do ensino que non seguen a normativa oficial do galego. Facemos extensiva á condena ao parlamentário do PSOE Alfredo Conde pola sua interpelación provocadora e belixerante solicitando máis represión.\n2. Denunciamos a actitude do Concello da Coruña, personalizada no seu alcalde Francisco Vázquez, polo seu desprezo público e sistemático da cultura e o idioma do país.\n3. Denunciamos o uso, ou mellor o non uso, do galego que se fai na Administración educativa, personalizada neste caso no Delegado de Educación da Coruña, polas suas circulares en español.\nI. Acorda-se dar a máxima trascendéncia e introdución social ás conclusións aprobadas no ENCONTRO e para este fin decide-se:\n1. Dar-lle a máxima difusión nos meios de comunicación.\n2. Instar ao posicionamento e adesión ás conclusións aprobadas a todas as organizacións sindicais, políticas, pedagóxicas, culturais, profisionais, etc.\n3. Esixir de todas as instáncias oficiais (Parlamento, Xunta, Administración autonómica, Provincial, Local, Xudicial, etc.) a adopción das medidas oportunas que poñan en prática as conclusións aprobadas.\n4. Convocar para o dia 17 de maio en Compostela pola tarde un acto cívico que constará dunha manifestación de apoio a estas conclusións e un festival cultural-musical.\n5. Solicitar dos ensinantes a organización nos seus centros de excursións cos seus alunos para asistir ao acto convocado no ponto 4.\n6. Pedir o apoio para a III Carreira Popular en defensa do idioma que organiza a Federación de Asociacións Culturais.\n7. Solicitar aos Centros de Ensino que organicen actos nos que se den a coñecer as conclusións do ENCONTRO.\nII. Constitue-se unha MESA PARA A NORMALIZACION LINGUISTICA encargada de pór en prática as conclusións do ENCONTRO. Inicialmente constituída por: Asociación de Escritores en Língua Galega, Asociación Sócio-Pedagóxica Galega, Federación de Asociacións Culturais Galegas e Asociación Galega da Língua e Colectivo de Profesores Promotores do Manifesto, está aberta a todas as Asociacións culturais, lingüísticas, pedagóxicas ou profisionais que apoien explicitamente estas CONCLUSIÓNS.\nCompostela, 20 de Abril de 1986\n18 - 19 - 20 DE ABRIL DE 1986\nPromove a edición:\nMESA PARA A\nVexa aquí o documento orixinal das conclusións do Encontro.


Ofrecen aos cidadáns, de maneira gratuíta e personalizada, libros, vídeos, revistas, fotos, xogos e todo tipo de información ambiental\nOs centros de documentación ambiental (CDA) poden facer as delicias dos afeccionados á natureza e converterse nun importante apoio para os profesionais do medio ambiente. Neles os cidadáns poden acceder, de maneira gratuíta e con asesoramento dos seus responsables, a unha gran variedade de documentos en distintos soportes: libros, revistas, vídeos, fotografías, sons, xogos, guías de campo, coleccións, manuais, dicionarios, recursos electrónicos, etc.\nCalquera consumidor pode achegarse a un CDA para consultar documentos en múltiples formatos e clasificados sobre materias relacionadas co medio ambiente e o ecoloxismo. En opinión de Eduardo Renovales, responsable do CDA de Bilbao “Bizizaleak” as persoas que desexen profundar no coñecemento da realidade ambiental atoparán o que buscan, xunto a unha atención personalizada e cordial, o que lles fai máis atractivos que Internet.\nOs centros tamén poden contar con outros servizos, como un catálogo informatizado consultable en Internet, polo que usuario pode coñecer os fondos dispoñibles antes de achegarse a el; ou a posibilidade do préstamo, que permite ao socio do centro sacar o material.\nAsí mesmo, os CDA poden dispor de documentos non publicados e valiosos por ser únicos ou proceder da investigación, como explica Rosario Toril, responsable do Centro Nacional de Educación Ambiental (CENEAM), dependente do Ministerio de Medio Ambiente.\nOs CDA poden dispor de documentos non publicados e valiosos por ser únicos ou proceder da investigaciónPola súa banda, os usuarios son tamén parte activa destes centros, segundo Mamen Velasco, coordinadora do Centro de Documentación e Recursos para a Educación Ambiental de Cantabria (CEDREAC), xa que poden participar en cursos formativos, suxerir a compra de publicacións ou recursos, difundir actividades organizadas por outras entidades, ou utilizalos como un lugar de encontro e intercambio de información e documentación.\nOs temas que máis solicitan os usuarios, segundo o responsable de Bizizaleak, refírense principalmente ás situacións que viven na súa contorna, como a construción de novas autoestradas e trens de alta velocidade, a instalación de antenas ou as novas urbanizacións, así como os presentes nos medios de comunicación, como o cambio climático. No outro lado, a agricultura ecolóxica, nunha contorna cada vez máis urbano, non interesa a moitas persoas, apostila Renovales.\nEn calquera caso, dada a amplitude do tema medio ambiental, estes centros adoitan especializarse nalgún aspecto concreto que condiciona as peticións de información, polo que convén preguntar cales son os recursos dispoñibles. No entanto, como lembra a responsable do CENEAM, as posibles carencias pódense superar xa que actúan en Rede, o que permite acceder a un gran volume de información. Ademais, hai outros centros que ofrecen unha visión máis ampla, como o Centro de Documentación do Ministerio de Medio Ambiente.\nEn canto á documentación máis difícil de conseguir, o responsable do CDA de Bilbao subliña a proveniente das institucións en relación a grandes proxectos que xeran un gran impacto, mentres que a coordinadora do CDA de Cantabria alude ás publicacións editadas en países estranxeiros, porque é moi difícil a súa compra.\nOnde atopar un CDA próximo\nEn España pódense atopar 230 CDA, tanto dependentes de Administracións públicas como de Asociacións, tal e como se pode contemplar nun directorio recompilado na web do CENEAM. Nesta listaxe actualizada de Centros de Información e Documentación Ambiental pódese acceder aos principais datos de contacto, polo que o usuario pode coñecer cal é o que se atopa máis próximo a el.\nPor outra banda, o CENEAM coordina un “Seminario de Centros de Documentación Ambiental e Espazos Naturais Protexidos”, que pretende establecer unha rede de información e documentación ambiental (RECIDA) e que reúne máis de 70 centros especializados neste tema. Neste sentido, os profesionais e técnicos dedicados á xestión de CDA contan en Internet cunha lista de distribución por correo electrónico de RECIDA.\nambiental centros centros de documentación ambiental documentación información-gl


ADEUS A RAFA FERN�NDEZ - Asociacion Informatica Amigus - AsPontes\nArtigo anterior« Ooo4Kids, un OpenOffice.org para nenos Artigo seguinte\nENTREVISTA A DIEGO BERMUDEZ PENABAD 'Cambiar�a a camisola con Cristiano Ronaldo', por X�se Ferreiro »\nADEUS A RAFA FERN�NDEZ\nTweet Neste s�bado chuvioso de outono leo na prensa o pasamento de RAFAEL FERN�NDEZ FERN�NDEZ. � posible que este nome non lle diga nada a moitos. Sen embargo, para os ponteses que nos sesenta viviron o atletismo deste pobo, lembran que este home foi un destacado atleta, ademais dunha persoa sinxela, amable e amigo de todos.\nRafael Fern�ndez Fern�ndez, ��Rafa�, como era co�ecido polos compa�eiros e amigos, foi un dos pioneiros do atletismo nas Pontes al� polo ano 1964. Nado na Coru�a en 1946, Rafa veu de moi novo para As Pontes, onde estudou no antigo colexio Nebrija. Comezou a s�a andadura no atletismo en 1965 no recen creado Calvo Sotelo xunto a Tenreiro, Locho, Fausto, Pepe Dur�n, Ferm�n e outros. Estando no Calvo Sotelo proclamouse campi�n de Espa�a por equipos nos campionatos da antiga �Educaci�n y Descanso� celebrados en Madrid en 1965 � quedar primeiro en cen metros lisos cunha m�is que excelente marca de 10 segundos e 98 cent�simas, e primeiro nos relevos de 4x100. � ano seguinte logra a medalla de bronce nos mesmos campionatos celebrados en Palencia na proba de relevos e a de ouro por equipos.\nFOTO: De esquerda a dereita: Elia Amieiro, Rafa Fern�ndez, Pepe Dur�n, Severina Pereira e Jos� M. Fern�ndez Cend�n (campo do Poboado 1966).\nEstivo no Galicia de Caranza e Deportivo da Coru�a, onde competiu cos mellores atletas espa�ois da �poca, retornando de novo � Calvo Sotelo, equipo no que abandonou a pr�ctica do atletismo a finais de 1967. Trasladouse a vivir a Ferrol, cidade na que casou e traballou na empresa Baz�n e entre 1987 e 1991 foi concelleiro na corporaci�n municipal de Ferrol.\nEste pasado s�bado Rafa �a quen entrevistei hai quince anos con motivo dun traballo sobre o atletismo pont�s- recibiu a despedida dos seus achegados e amigos. Vaian estas li�as na s�a lembranza e o meu reco�ecemento a s�a labor a prol do deporte desta vila das Pontes.\nAs Pontes, 26 de outubro de 2009 (Ant�n Ferreiro)\nPublicado por CyberMODE -- 27 de Outubro 2009 as 12:08 PM\nEste artigo foi visto 1116 veces.


A historia do desenvolvemento das bicicletas eléctricas\ncasa blog A historia do desenvolvemento das bicicletas eléctricas\nData ： 2021/07/30 Categorías ：blog Vistas ： 1,699 visitas\nA historia do desenvolvemento das bicicletas eléctricas.\nAn bicicleta eléctrica refírese a un vehículo persoal que usa unha batería como fonte auxiliar de enerxía e está equipado cun motor, un controlador e un batería ebike, un manillar e outros compoñentes operativos e un sistema de instrumentos de visualización baseado nunha bicicleta normal.\nA historia do desenvolvemento das bicicletas eléctricas en China é xeralmente recoñecida na industria como tres etapas de desenvolvemento: a fase inicial das bicicletas eléctricas, a fase de produción a grande escala inicial e a fase de desenvolvemento de exceso de velocidade.\nA primeira etapa de produción experimental de bicicletas eléctricas, en termos de tempo, é dicir, de 1995 a 1999. Esta etapa consiste principalmente en explorar as tecnoloxías clave das catro partes principais das bicicletas eléctricas, o motor, a batería, o cargador e o controlador.\nA etapa inicial da produción a grande escala:\nCon avances en tecnoloxías clave e a mellora continua do rendemento das bicicletas eléctricas, as bicicletas eléctricas convertéronse nun substituto das motos e bicicletas. A súa velocidade, protección ambiental, comodidade e barato tamén inspiraron a demanda do mercado bicicletas eléctricas. Na demanda do mercado cada vez maior, as empresas que antes as desenvolveron e produciron subiron rapidamente e tamén comezaron a entrar algunhas novas empresas. O seu investimento en bicicletas eléctricas tamén foi aumentando, o que provocou unha rápida expansión da capacidade de produción.\nEtapa de desenvolvemento de exceso de velocidade:\nDesde 2005 ata a actualidade, esta etapa é a fase de desenvolvemento de velocidade excesiva da China bicicletas eléctricas, que a industria alcuma como "etapa de explosión". Durante este período de tempo, como a feroz competencia entre as empresas estimulou moito o progreso tecnolóxico e a difusión de novas tecnoloxías, mellorouse moito o nivel tecnolóxico de toda a industria, a duración e capacidade da batería aumentaron un 35% e o motor pasou dun único pincel a un pincel. Os motores de engrenaxes convertéronse na corrente principal dos motores sen escobillas de alta eficiencia, coa súa vida útil aumentou 5 veces, a eficiencia aumentou case un 30% e a capacidade de subida e carga aumentou aproximadamente 3.5 veces. Aínda que se mellorou o rendemento, tamén se reduciu drasticamente o custo de fabricación e o prezo reduciuse ao 21%; no sistema de control e no sistema de carga, tamén se mellorou drasticamente o nivel técnico.\nSe che interesa bicicletas eléctricas, pode iniciar sesión no noso sitio web oficial para coñecer máis produtos. Non dubide en contactar connosco se ten algunha dúbida. www.zhsydz.com.\nAnterior: Métodos de mantemento do motor eléctrico para bicicleta\nSeguinte: Ebikes plegables: engade un pouco de comodidade á túa vida ocupada


Un morto e 92 feridos nas estradas galegas a pasada fin de semana - Vigo al minuto\nPersoal do 061 asistiu durante a fin de semana a 93 persoas debido a 64 accidentes de tráfico ocorridos nas estradas galegas dende as 3 da tarde do venres, día 27, ata as 12 menos un minuto da noite deste domingo, 29 de xullo.\nA Central de Coordinación do 061, que xestiona e coordina os servizos prehospitalarios en casos de urxencia e emerxencia en Galicia, recibiu nestes días 78 chamadas en relación cos accidentes de tráfico. Estas alertas xeraron 64 asistencias sanitarias por parte do persoal do 061 que atenderon un total de 93 persoas.\nOs recursos sanitarios mobilizados polos médicos que atenderon as chamadas na Central de Coordinación do 061 foron 91. Así, a ambulancia asistencial de soporte vital avanzado acudiu en sete sinistros, o helicóptero medicalizado asistiu nunha ocasión, as ambulancias asistenciais de soporte vital básico mobilizáronse en 70 sinistros e os médicos de Atención Primaria que medicalizan as ambulancias asistenciais de soporte vital básico do 061, no caso de necesitalo, prestaron asistencia sanitaria en 10 accidentes. As ambulancias convencionais asistiron en tres sinistros.\nEn 81 casos os feridos foron trasladados aos centros sanitarios correspondentes, en 11 ocasións atendeuse no propio lugar do incidente e unha persoa faleceu no punto.


Probas de avaliación en competencias clave.\nPrazo de solicitude:02/03/2012. Horario: As probas terán lugar no recinto feiral de Silleda (Pontevedra). - Competencias clave de nivel 2: 14-04-2012 - Competencias clave de nivel 3: 15-04-2012 O candidato realizará unha proba por cada unha das competencias clave convocadas en que se inscribise. A duración da proba en cada competencia clave é dunha hora. Requisitos: * Convócanse probas nos dous niveis, 2 e 3, nas seguintes competencias clave: - Comunicación en lingua galega. - Comunicación en lingua castelá. - Comunicación en lingua estranxeira (inglés). -...\nExámenes da ESO (probas libres)\nAdiántase o exame por libre da ESO para maiores de 18 anos. Probas destinadas á obtención do título de graduado en educación secundaria obrigatoria para maiores de 18 anos, as datas previstas para as probas de graduado en secundaria para maiores de dezaoito anos neste ano 2012: - Primeira convocatoria: 27 de abril. Período de inscrición: 20 ao 30 de marzo. - Segunda convocatoria: 13 de setembro. Período de inscrición: 3 e 4 de setembro.\nCurso de Monitor ocio e tempo libre\nO segunte paso\nCURSO DE PREPARACIÓN PROBAS CICLO MEDIO FP\nDende a EPA de Pontevedra realizan clases de preparación acceso ós Ciclos Medios e neste momento quedan 14 prazas, as clases son gratuítas. Para inscribirse nas clases: 2 fotos, DNI, tarxeta sanitaria, sobre de matricula en conserxería 2€ Recordade que o prazo de inscrición para os a proba de acceso os ciclos medios é do 27 de febreiro ó 9 de marzo. Para poder concorrer á proba é necesario ter cumpridos dezasete anos ou cumprilos no ano natural de celebración da proba. A proba divídese en tres partes: - Sociolingüística: Lingua castelá, Lingua galega, Ciencias sociais. - Matemática: matemáticas. - Científico-técnica: Ciencias da natureza, Tecnoloxía. A proba dará lugar a obtención dunha certificación na que constará a nota final lograda e a cualificación obtida en cada unha das...


Vilalba concéntrase en repulsa polo asasinato machista de Sancovade - Terrachaxa.com\nVilalba concéntrase en repulsa polo asasinato machista de Sancovade\n22 Xul 2019 Actualidade, Vilalba Actualidade, Vilalba\nA subdelegada do Goberno, Isabel Rodríguez; a alcaldesa, Elba Veleiro, e ás veciñas e veciñas de Vilalba participaron na concentración de condena da violencia machista, convocada polo Concello, que se celebrou diante da Casa do Concello, na que se leu un manifesto e se gardou un minuto de silencio en recordo de Mari Carmen Vázquez Cereijo, asasinada pola súa exparella.\nIsabel Rodríguez manifestou aos medios de comunicación ao remate do acto que a Delegación do Goberno para a Violencia de Xénero confirmou que se trata dun caso de violencia machista, co que xa son 2 as mulleres asasinadas en Galicia no que vai de ano.\nA subdelegada explicou que “estou aquí, coa alcaldesa e as mulleres e homes de Vilalba, para compartir con eles a súa dor polo asasinato de María Carmen, e para expresar, no nome do Goberno e no meu propio, a miña solidariedade e cariño á súa familia e amigos. Para condenar, unha vez máis, a intolerable violencia machista, ningunha persoa de ben pode mirar para outro lado nin xustificar a violencia sobre as mulleres”.\nPola súa parte, a alcaldesa indicou que “o pobo de Vilalba está triste, conmocionado, indignado e apesadumbrado” por este crime, o primeiro asasinato machista que se produce neste concello, tal como recolle o manifesto que se leu na concentración. “Lamentablemente chegou o día no que lle poñemos cara” á violencia machista, sinala o texto e engade “hoxe en Vilalba estamos de loito”.\nA alcaldesa de Vilalba foi a encargada de ler o manifesto, que reflectimos no seguinte enlace\nEtiquetas Subdelegada do GobernoVilalbaviolencia machistavítimas\nAnterior Castro de Rei celebra a Festa da Malla esta fin de semana\nSeguinte Santiago de Gaioso está de festa xoves e venres


Caldelao de Caldelas: 04-sep-2007\nParafraseando ó derradeiro Presidente de Cataluña na República, cando poido voltar a España logo do exilio: Ja sóc aquí.\nAs pequenas vacacións que tomei fóra de Ourense coa miña parella trancorreron sen problemas. Antes de marchar colgáravos unha foto do lugar ó que fun, pero non vos dixera onde era, para aqueles/as que aínda non o sabedes, estivemos en Madeira. Un lugar recomendado para todos aqueles amantes da natureza, das paisaxes espectaculares e do sendeirismo.\nPero agora vou a aclimatarme a Ourense e á vida diaria, e logo xa falaremos. Hoxe recén chegado, aínda que teño vacacións ata o 15 xa tiven reunión do "aparato" provincial do PSOE, reunión cos deputados provincias, logo o pleno da Deputación, máis tarde rolda de prensa do grupo de deputados e para rematar comida cos deputados e o Secretario Provincial e o Secretario de Organización Provincial para trazar as liñas do curso político.\nO día 6 e ata o 11 vou a estar en Castro Caldelas de festas e despois volta o traballo de verdade.\nPublicado por Eladio Osorio Montenegro en 17:48 3 comentarios:\nEtiquetas: Castro Caldelas, Ourense, política, vacacións


Jueves, 22 de Diciembre de 2011 10:25\nNon habera premios en metálico salvo decisión da Asamblea desta Federación, a cal se celebrara a comezos do vindeiro ano.\nOs diferentes eventos a organizar son:\n- Probas do Circuito Galego open de surf\n- Probas do Circuito Galego open de bodyboard\n- Probas do Circuito Galego open de Longboard\n-Probas do Circuito Galego Infantil e Xuvenil de surf e bodyboard.\nA FEDERACIÓN GALEGA de SURF para todos os eventos do 2012, os criterios de selección de proxectos serán relacionados coa calidade da organización proposta. As datas para as probas do circuito, deben estar principalmente comprendidas para a sua realización, entre o mes de Febreiro – Xuño e Setembro - Decembro de 2012 (para evitar aprazamentos por malos partes de ondas). A data final debe ser aprobada pola Asambela da FGS e débese ter unha data de reserva.\nPoderán presentarse proxectos para un evento que teña máis dunha modalidade se se teñen en conta os días necesarios e as necesidades para o normal desenvolvemento da competición.\nAS PETICIÓNS DEBEN TER INFORMACIÓN SOBRE O ORGANIZADOR, O EVENTO, LUGAR DE CELEBRACIÓN E CONCELLO AO QUE PERTENCE, DATAS APROXIMADAS (CON OUTRA ALTERNATIVA), OS PATROCINADORES E COLABORADORES.