Як ажыццяўляецца завострыванне істужачных піў - Блог пра інструменты\nУ большасці выпадкаў істужачныя пілы рвуцца па прычыне таго, што іх завострыванне выраблялася без выканання шэрагу правіл, уласцівых гэтаму працэсу. Каб вызначыць, ці мае патрэбу інструмент у завострыванні, неабходна агледзець яго сценкі прапіла і зуб'і. Як правіла, зуб'і становяцца тупей, а пакрыццё сцен прапіла папросту грубее. Гэта сведчыць аб тым, што завострыванне істужачных піў павінна быць праведзена ў найбліжэйшы час.\nСхема істужачнай пілы.\nПадрыхтоўка да завострыванні істужачных піў\nПадбор неабходных дыскаў, для таго каб навастрыць істужачную пілу правільна, ажыццяўляецца, зыходзячы з разнавіднасці металу, з якога выраблены зуб інструмента. Так, завострыванне пілы, вырабленай на аснове сталі, вырабляецца пры дапамозе корундовых дыскаў. Інструменты з біметалаў Востраць эльборовыми або алмазнымі дыскамі. Канфігурацыя дыскаў падбіраецца на аснове разнавіднасці выкарыстоўванага абсталявання. У залежнасці ад гэтага яны бываюць профільнымі, чашечно, плоскімі і талерчатыя.\nПерш чым прыступіць да працы, неабходна вывярнуць стужку навыварат і падвесіць яе на 12 гадзін.\nПрофіль палатна істужачнай пілы.\nПравілы, якія спатрэбіцца выконваць у працэсе завострывання:\nСтачивать зуб'і як мага больш раўнамерна і сіметрычна.\nНе занадта моцна націскаць на дыск, інакш вы прожжет апрацоўваную паверхню.\nПазбягаць верагоднасці празмернага стачивания зуб'яў, у адваротным выпадку яны зменяць сваю форму і стануць непрыдатнымі.\nТрымаць пад рукой вадкасць для астуджэння.\nСачыць за ўзнікненнем задзірын і ўстараняць іх.\nПа прынятым стандартам, пілы павінны Востраць наступным чынам: за мною, і пярэдняе пакрыцця або выключна пярэдняе пакрыццё. Нягледзячы на устаноўленыя стандарты, вопыт прафесіяналаў сведчыць аб тым, што завастрыць істужачную пілу якасна можна і па заднім пакрыццю, гэта значыць зусім не чапаючы пярэдняе. Акрамя таго, гэты працэс працякае значна прасцей, ён не такі працаёмкі.\nМожа здацца, што простая Наточка інструмента патрабуе захавання занадта многіх правілаў. Але на самой справе гэтая працэдура выконваецца досыць проста, а правілы з'яўляюцца толькі зборам рэкамендацый, якія падвысяць прадукцыйнасць і даўгавечнасць выкарыстоўванага прылады.\nПрацэс разводу зуб'яў пілы.\nПілы могуць Востраць як ручнымі прыстасаваннямі, так і адмысловымі прыладамі, прызначанымі для гэтага. Перш чым прыступіць да працэдуры, рэкамендуецца разгледзець асноўныя метады апрацоўкі інструмента:\nзавострыванне граняў зуба.\nПершы метад лічыцца больш якасным. Апрацоўка ажыццяўляецца на аўтаматызаваным станку. Для гэтага спатрэбіцца падабраць эльборовый дыск патрэбнай канфігурацыі. Ён прызначаны для поўнай апрацоўкі інтэрвалу паміж зуб'ямі і спадарожнымі пакрыццямі. Прымяненне такога дыска выключае ўзнікненне няправільнай формы ў зуб'яў. Станок валодае толькі адным мінусам: трэба заўсёды мець пад рукой дыскі з профілямі рознага прызначэння.\nДругі метад вырабляецца як на станку, так і самастойна. Апрацоўка выконваецца пры дапамозе плоскопрофильных дыскаў, якія падбіраюцца, зыходзячы з канфігурацыі пілы.\nВельмі важна выконваць усе работы ў спецыяльнай масцы або ахоўных акулярах.\nАўтаматызаваныя станкі і прылады для завострывання\nАдначасовая апрацоўка рэшт істужачнай пілы.\nАбсталяванне для полнопрофильной апрацоўкі істужачных піў бывае толькі аўтаматызаваным. Механізм, які ўтрымлівае эльборовый круг, сінхронна перасоўваецца разам з штурхачом, які рухае пілу на пэўную адлегласць пасля апрацоўкі інтэрвалу паміж зуб'ямі.\nЁсць мноства розных станкоў, прызначаных для апрацоўкі пакрыцця істужачных піў спераду або ззаду. У якасці тачыльнага абсталявання ў асноўным выкарыстоўваюцца дыскі, вырабленыя з высокатрывалых цвёрдых структур. Усе станкі працуюць па адзіным прынцыпе, які апісваўся вышэй, з агаворкай на некаторыя асаблівасці кожнай разнавіднасці.\nСтанкі з аўтаматызаваным рэжымам функцыянавання лічацца асаблівым інструментам, які ўжываецца ў асноўным для вялікага аб'ёму работ па завострыванні. Калі вы выкарыстоўваеце істужачную пілу ў бытавых мэтах, то ёсць выключна ў пэўныя моманты, рэкамендуецца абточваць зуб'і самастойна пры дапамозе найпростага тачыльнага станка шырокага профілю. Для гэтага падыдзе нават звычайны гравёр. Працэс апрацоўкі можа ажыццяўляцца як па пярэднім, так і па заднім пакрыццю.\nПры апрацоўцы інструмента важна надаваць увагу і самому станка, у асаблівасці яго дыску. Сачыце за яго раўнамерным размяшчэннем. Перад пачаткам прац неабходна пераканацца, што ён надзейна зацягнуты і ўсталяваны.\nЗатачивание істужачнай пілы пры дапамозе гравёра\nДадзеная разнавіднасць прылады мае вялікую хуткасць кручэння, што ідэальна падыходзіць для завострывання істужачных піў. Мінімальная хуткасць кручэння гравёра складае 10 тыс. Аб / мін. Калі скарыстацца дыскам, дыяметр якога складае 2-3 см, можна забяспечыць інструменту унармаванае шпаркасць кручэння (11-16 м / с). У працэсе апрацоўкі неабходнага матэрыялу трэба выконваць правілы тэхнікі бяспекі і апранаць акуляры для абароны. Па прычыне патанчэння дыск можа пашкодзіцца. А чалавек заўсёды знаходзіцца ў зоне паражэння драбнюткіх часціц, адколваюцца ад дыска ў працэсе апрацоўкі.\nКалі ў вас дома няма тачыльнага станка або гравёра, вы можаце паспрабаваць завастрыць істужачную пілу простым і правераным спосабам, варочаючы надфілем. Апрацоўка стужкі вырабляецца пры дапамозе 3-4 рухаў па задняй і пярэдняй альбо толькі па пярэдняй мяжы зубьев. Нягледзячы на прастату працэсу завострывання, гэта можа заняць у вас немалая колькасць часу. Але калі ў вас ёсць неабходны вопыт і навыкі, вы зможаце справіцца з завострываннем ў самыя кароткія тэрміны.\nРэкамендацыі экспертаў па правільнай завострыванні\nПрынцып працы істужачнай піларамы.\nКваліфікаваныя спецыялісты рэкамендуюць сачыць за станам станка і яго дыскаў пастаянна. Перад пачаткам прац неабходна абавязкова пераканацца ў раўнамерным становішчы тачыльнага дыска. Важным момантам з'яўляецца ўхіленне пэўнага колькасці металу з пазух, каб выключыць ўзнікненне нязначных расколін.\nУ выпадку выкарыстання істужачнай пілы вышэй тэрміну эксплуатацыі, устаноўленага вытворцам, з'ем металу з зуб'яў трэба трохі павялічыць. Каб спраўджваць правільнасць апрацоўкі зуб'яў, неабходна мець пад рукой новую істужачную пілу для параўнання. Гэта дапаможа вам дасягнуць найбольш якаснага выніку пры апрацоўцы інструмента.\nКанфігурацыя зуб'яў з'яўляецца прынятым стандартам, які распрацоўваўся на працягу многіх гадоў. Таму не старайцеся мяняць іх форму, у адваротным выпадку прылада не зможа распілоўваць патрабаваную паверхню хутка і якасна.\nВынікаючы рэкамендацыям, вы зможаце павялічыць даўгавечнасць пілы настолькі, наколькі гэта магчыма. Як толькі велічыня зуб'яў страціць 35% памеру ад свайго першапачатковага стану (пасля пэўнага колькасці цыклаў завострывання), істужачную пілу можна прызнаць непрыдатнай да працы.\nВузел нацяжэння істужачнага палатна.\nЁсць распаўсюджанае меркаванне, што ўхіленне задзірын пасля завострывання зусім неабавязковы працэс, які не паўплывае на якасць пілы. Гэта адно з галоўных памылак. Наяўнасць задзірын абавязкова прывядзе да з'яўлення дробных расколін, якія стануць прычынай хуткага зносу інструмента.\nВарта памятаць, што па завяршэнні апрацоўкі з інструмента неабходна счышчаць металічныя пілавінне і смалу, інакш верагоднасць забруджвання і далейшага засмечвання вастрыльных дыскаў павялічваецца ў некалькі разоў. Невыкананне гэтага пункта не дазволіць вам якасна завастрыць інструмент.\nАсноўныя памылкі, якія дапускаюцца пры завострыванні істужачных піў\nСамай распаўсюджанай памылкай з'яўляецца празмернае ціск на тачыльны дыск у працэсе апрацоўкі пілы, у выніку чаго выемкі зуб'яў подгорают. Дадзеная памылка пацягне за сабой больш хуткае прытупленне інструмента.\nНаступнай памылкай лічыцца нераўнамерны ўхіл у працэсе абточвання, што цягне за сабой няправільную канфігурацыю зуб'яў. Такое можа ўзнікнуць з-за некалькіх прычын. Перш за ўсё, варта звяртаць увагу на абсталяванне ў працэсе работ, паколькі эксцэнтрык можа зрушыцца. Таксама варта прыглядацца да кута нахілу станочной галоўкі, у ёй не павінна быць ніякіх адхіленняў. Акрамя таго, абавязкова варта падбіраць правільны памер тачыльнага дыска.\nВыконваючы шэраг правілаў з дадзенага кіраўніцтва, вы зможаце больш паглыблена разабрацца ў працэдуры завострывання істужачных піў. Гэта дапаможа вам павялічыць якасць і даўгавечнасць інструмента.\nПредыдущаяЯк зрабіць самаробную пілараму\nСледующаяЯк можна проста і хутка аднавіць акумулятар шуруповерта\nЯк правільна працаваць фрэзерам\nЯк выбраць практычны ручной плиткорез\nЯк правільна рэзаць кафляную плітку\nЯк правільна выбраць ручной фрэзер па дрэве\nПравілы выкарыстання і патрабаванні да ручнога інструмента\nЯк зрабіць стол для лобзіка сваімі рукамі\nЗначэнне кроку ланцуга бензапілы\nЯк правільна зняць счапленне на бензапілу


Тэкст пра тое, чаму сучасная моладзь адчувае сябе няшчаснай, стаў хітом інтэрнэта — Generation.by\nУ гэтым годзе тэма Пакалення Y надзвычай папулярная. Зусім нядаўна Generation.by перакладаў нашумелы артыкул часопіса Time "Me Me Me Generation".\nПазнаёмцеся з Люсяй. Яна — тыповая дзяўчынка з пакалення Y, сучаснай моладзі, якая нарадзілася ў канцы 1970-х да сярэдзіны 1990-х гадоў. Люся таксама належыць да культуры Яппі ("young urban professional") — маладых гарадскіх прафесіяналаў, якія складаюць большую частку Gen Y на планеце.\nЯппі з пакалення Y заслугоўваюць адмысловага тэрміна — кшталту супер-пупер-яппі Y, або проста Пупер, ці нават Пупкі. Пупкі — гэта ўнікальны від офіснага планктону, які лічыць сябе галоўнымі героямі нейкай вельмі асаблівай гісторыі.\nІ так, Люся атрымлівае асалоду ад свайго пупер-жыцця, і яна вельмі радая быць Люсяй. Толькі адна дробязь:\nЛюся неяк не надта шчаслівая.\nДля таго, каб зразумець, чаму ж так, нам трэба вызначыць, што такое шчасце або няшчасце. І для гэтага ёсць простая формула:\nУсё трывіяльна: калі рэальнасць кагосьці аказваецца лепш, чым яго чаканні, ён шчаслівы. Калі рэальнасць аказваецца горш, чым спадзевы, наш герой адчувае сябе няшчасным.\nКаб лепей зразумець кантэкст, мы пазнаёмімся з бацькамі Люсі. Вось яны:\nБацькі Люсі былі народжаныя ў 50-я — 60-я гады, у часы Вялікай нараджальнасці. Іх выхоўвалі дзядулі і бабулі Люсі, якія з'яўляюцца часткай пакалення герояў, што перажыло страшэнныя часы войнаў і рэпрэсій. Відавочна, што яны не з'яўляюцца Пупкамі.\nДзядулі і бабулі Люсі былі апантаныя думкамі аб эканамічнай бяспецы і стабільнасці кшталту «абы не было вайны», і яны навучылі бацькоў Люсі будаваць практычную ды надзейную кар'еру. Дзядулі і бабулі заўсёды хацелі, каб трава на газоне бацькоў Люсі была зелянейшай, чым іх уласная. Такім чынам, бацькі Люсі гадаваліся з думкамі аб кар’еры, якая квітнее і расце кшталту гэтай травы:\nЯны былі ўпэўнены, што нічога не спыніць іх у імкненні да гэтай сакавітай зялёнай кар’ернай паляны, але ім трэба будзе пакласці гады жыцця і цяжкай працы, каб зрабіць яе рэальнасцю.\nПасля заканчэння ўніверсітэтаў і бесклапотных студэнцкіх гадоў, бацькі Люсі накіраваліся да сваіх кар'ерных мэтаў. У выніку, у 70-90-х гадах свет атрымаў беспрэцэдэнтны эканамічны росквіт. Бацькі Люсі зрабілі ўсё нават лепей, чым яны чакалі. Гэта надало ім задаволенасці і аптымізму.\nЗ мяккім і больш станоўчым жыццёвым вопытам, чым досвед іх уласных бацькоў, бацькі Люсі выхавалі дзіця з пачуццём аптымізму і бязмежных магчымасцяў. І яны не былі адзінымі. Пасляваеннае пакаленне вялікай нараджальнасці па ўсім свеце выхоўвала сваіх дзяцей (пакаленне Y) з думкамі аб тым, што яны могуць стаць, кім захочуць. Такім чынам, бацькі закладвалі пачуццё ўнікальнасці глыбока ў псіхіку сваіх дзяцей.\nГэта прывяло да таго, што Пупкі ўспрымаюць уласныя кар'ерныя чаканні асабліва аптымістычна і кар'ерныя газоны іх бацькоў здаюцца ім недастаткова зялёнымі. Сапраўдны газон у Пупка павінен быць з кветачкамі!\nГэта прыводзіць нас да першага факту аб Пупках:\nПупкі дзіка амбіцыйныя\nПупок чакае ад сваёй кар’еры нашмат болей, чым прыгожай зялёнай паляны з стабільнасці і росквіту. Справа ў тым, што такая кар’ерная паляна недастаткова ўнікальная і індывідуальная для Пупка. Калі пасляваеннае пакаленне марыла жыць у светлай будучыні, то Пупок хоча жыць у сваёй персанальнай светлай будучыні.\nДаследаванні кніг паказваюць, што толькі ў апошнія 20 год у друку сталі папулярныя выразы кшталту «кіравацца сваёй апантанасцю». У той жа час фразы тыпу «надзейная кар’ера» ўжываюцца ўсё меней, але «паспяховая кар’ера» наадварот часцей і часцей.\nКаб было больш зразумела, Пупкі хочуць эканамічнага дабрабыту гэтак жа , як іх бацькі. Проста Пупкі, у дадатак хочуць настолькі крута самарэалізавацца ў кар'еры, наколькі іх бацькі ў свой час нават не марылі.\nАле адбываецца штосьці яшчэ. У той час, як кар'ерныя мэты пакалення Y становяцца ўсё больш унікальнымі і амбіцыйнымі, Люся атрымлівае другое паведамленне з свайго дзяцінства:\nЦяпер самы час адзначыць другі факт пра Пупкоў:\nПупкі часта трызняць\nЛюся разважае: «Вядома, цяпер кожны пойдзе і зробіць сабе крутую кар’еру, але я ж настолькі незвычайная, што мае дасягненні і маё жыццё будуць усё роўна вылучацца з натоўпу». Такім чынам, у гэтым пакаленні, акрамя кар'ернага зялёнага газона з кветачкамі, кожны Пупок думае, што яго чакае нешта ўнікальнае і індывідуальнае —\nБліскучы Адзінарог зверху над кветачкамі!\nАле чаму гэта трызненне? А таму, што так думае кожны Пупок. Бо ён асаблівы! А асаблівы — значыць не як усе астатнія. Але, калі ўсе асаблівыя, то гэта трызненне.\nНават цяпер, Пупок чытае гэты артыкул і думае: «Ха! Нядрэнна сказана, але я на самой справе адзін з нямногіх па-сапраўднаму асаблівых», — і ў гэтым праблема.\nДругая хваля трызнення накрывае Пупка, калі ён уваходзіць на рынак працы. У той час, як бацькам Люсі спатрэбілася шмат гадоў цяжкой працы для дасягнення мэтаў, Люся разважае, што паспяховая кар'ера — гэта натуральная з’ява для такой унікальнай персоны, як яна. І ўсё, што трэба — гэта крыху часу і выбраць, чым бы заняцца. Яе чаканні перад стартам кар'еры выглядаюць прыкладна так:\nНа жаль, але пацешная рэчаіснасць гэтага свету ў тым, што аказваецца пабудаваць кар'еру даволі няпроста. Вялікія кар'еры зарабляюцца гадамі поту, слёз і крыві. Нават тыя, што без кветачак на газоне і без адзінарогаў. Нават самыя паспяховыя людзі рэдка робяць нешта такое вялікае і займальнае ў свае 20-30 год.\nАле нашы Пупкі — не з тых, хто можа проста прыняць гэта.\nПрафесар Paul Harvey з University of New Hampshire у ходзе вывучэння дадзенай праблемы зрабіў выснову, што людзям з пакалення Y характэрныя «нерэалістычныя чаканні і моцны супраціў да прыняцця негатыўных водгукаў», а таксама «завышаная самаацэнка». Прафесар распавядае: «Вялікай крыніцай расчараванняў для людзей з моцным пачуццём уласнай праваты з'яўляюцца недасягнутасць чаканняў. Яны часта ўпэўненыя, што маюць права на высокі ўзровень павагі і ўзнагарод, хоць на самай справе іх фактычныя здольнасці не вартыя гэтага. Такім чынам яны часта не атрымліваюць таго, што чакаюць атрымаць».\nДля тых , хто наймае на працу пакаленне Y, містэр Harvey раіць задаваць на сумоўі пытанне: «Ці адчуваеце Вы звычайна, што пераўзыходзіце сваіх калег. І калі так, то чаму?». Прафесар адзначае: «Калі кандыдат адказвае «так» на першае пытанне, але марудзіць на пытанні «чаму?», гэта можа быць пэўным знакам». Так адбываецца, бо часцяком пачуццё ўласнага ўспрымання заснавана на неабгрунтаваным пачуцці ўласнай перавагі. Хутчэй за ўсё, гэта адбываецца ў дзяцінстве, з-за клапатлівага пераканання ў тым, што Пупок вельмі асаблівы, хоць часта гэта абсалютна беспадстаўна.\nІ паколькі рэальны свет мае нахабства ўсё будаваць на падставе заслужаных дасягненняў, праз некалькі гадоў пасля атрымання адукацыі Люся знаходзіць сябе тут:\nЗавышаныя амбіцыі Люсі ў спалучэнні з фанабэрыстасцю і памылкамі наконт самой сябе пакідаюць яе значна ніжэй той планкі, якую яна сабе задала ў першыя гады кар'ернага шляху. Яе рэальнасць шэрая ў параўнанні з чаканнямі, яе адзнака шчасця ў выніку выходзіць у мінус.\nАле ўсё яшчэ складаней. У Пупка ёсць яшчэ адна праблема, якая належыць да ўсяго пакалення Y:\nВядома, некаторыя аднагодкі бацькоў Люсі больш паспяховыя. І хоць час ад часу бацькі Люсі могуць дачуцца пра поспехі некаторых з сваіх аднакласнікаў, у асноўным жа яны проста не маюць інфармацыі аб рэальных дасягненнях большасці з тых, з кім вучыліся некалі.\nЛюся ж, у гэты час, знаходзіцца пад пастаянным уплывам сучаснага феномену: карціны поспеху, што малююць сацыяльныя сеткі.\nСацыяльныя сеткі ствараюць для Люсі свет, у якім:\nУсё, што робяць астатнія, адкрыта і вядома.\nБольшасць людзей прадстаўлены палепшанай версіяй сябе сапраўднага.\nЛюдзі звычайна паказваюць сябе толькі ў моманты поспеху, а ў моманты крызісаў яны сядзяць цішком.\nГэта пакідае Люсі памылковае адчуванне таго, што ўсе вакол яе больш паспяховыя, і яшчэ болей узмацняе яе пакуты :\nВось некаторыя парады для Люсі:\nЗаставайся дзіка амбіцыйнай. Сучасны свет бурліць магчымасцямі для амбіцыйных людзей, якія хочуць дамагчыся поспеху і пасадзіць кветачкі на сваім газоне. Абраны кірунак можа быць спачатку недакладным, але дарога вызначыцца сама сабой, варта проста працягваць ісці.\nПерастань думаць, што ты асаблівая. Справа ў тым, што менавіта сёння ты не асаблівая! Пакуль ты проста яшчэ адна зусім неспрактыкаваная маладая персона, у якой ёсць не так шмат, каб прапанаваць іншым. Але ты можаш стаць асаблівай праз доўгую і вялікую працу.\nІгнаруй астатніх. Паляна іншых людзей заўсёды выглядае зелянейшай, гэта не новая канцэпцыя. Але ў сучасным свеце часам чужыя газоны выглядаюць проста казачнымі лугамі. Праўда ж у тым , што ўсе астатнія такія ж нерашучыя, скаваныя і расчараваныя, як ты. І калі ты проста будзеш рабіць сваю справу, то ніколі не будзеш мець ніякіх падставаў зайздросціць іншым.\ngeneration Y,\tлюдзі,\tдасьледаваньні\n22:00, 01.10.2013 | Пакаленне Y |


Куды прыводзяць мары: Пхукет - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Куды прыводзяць мары: Пхукет\nКаб не выдаткаваць марна час, праведзены на гэтым цудоўным востраве ў Андаманскія мора, падрыхтуйцеся да вашага падарожжа загадзя. Пачытайце водгукі турыстаў аб славутасцях Тайланда, якія варта наведаць. На Пхукет аднымі з самых знакамітых месцаў з'яўляюцца парк матылькоў, акварыум, батанічны сад, музей марскіх ракавін і, вядома ж, храм Вялікага Буды. Так як рэлігія Тайланда - будызм, нядзіўна, што Буда - галоўны сімвал краіны. Вам як турысту неабходна ведаць, што людзі ў гэтай краіне вельмі паважліва ставяцца да сваёй рэлігіі і чакаюць такога ж павагі і ад гасцей. Ня высказывайтесь негатыўна, абмяркоўваючы гэтую тэму. Фатаграфуючыся на фоне статуі Буды, ня паспяшайцеся да яе спіной.\nСлавутасцямі Пхукет з'яўляюцца і яго пляжы. Іх на востраве дастаткова, каб даць магчымасць камфортна адпачыць шматлікім турыстам з усяго свету. Самыя папулярныя пляжы - Карон Біч, Ката Біч, Най Янг, Патонг і іншыя. Кожны з іх вядомы па-свойму. Да прыкладу, пра Карон Біч турысты з захапленнем расказваюць, што на ім дзіўны «які спявае пясок», які выдае цікавыя гукі, калі чалавек ідзе на яго. Патонг - для аматараў начнога жыцця. Калі вы засяліцца ў гатэль блізу гэтага пляжу, вы будзеце пастаянна знаходзіцца ў цэнтры начнога жыцця выспы.\nЗнайсці сабе забавы на Пхукет змогуць людзі розных узростаў. Тут змогуць схавацца ад шуму і правесці адпачынак у цішыні і спакоі сем'і з дзецьмі. Моладзь зможа павесяліцца ў начных клубах. Але адно аб'яднае ўсіх - займальныя экскурсіі, якія прапануюць мясцовыя гіды. Прагулкі на сланах, дайвінг, катання на квадрацыклах.\nБольшасць экскурсій дазваляюць наведаць і суседнія выспы Тайланда. Адны з самых папулярных сярод турыстаў - Симиланы. Гэта адначасова і нацыянальны парк, які складаецца з вялікіх камянёў-валуноў, паміж якіх прытаіліся беласнежныя пяшчаныя пляжы. Неверагоднай прыгажосці мора з разнастайнымі насельнікамі прыцягвае абсалютна ўсіх. Аднак у сезон дажджоў, які доўжыцца з 1 мая па 31 кастрычніка, экскурсіі на Симиланские астравы не праводзяцца, каб выключыць рызыку для жыцця турыстаў, так як на моры назіраюцца вялікія хвалі.\nНе бойцеся словазлучэння «сезон дажджоў». Сапраўды, у гэты перыяд часу на востраве магчымыя трапічныя ліўні. Але, як правіла, яны даволі хутка сканчаюцца і не сапсуюць вам адпачынак. Калі вы ўсё яшчэ сумняваецеся, дзе менавіта вам адпачыць у Тайландзе, выбірайце Пхукет - гэта месца, у якім прыемна пабываць, і можаце не сумнявацца, што вам абавязкова захочацца сюды вярнуцца.\nНаступная Артыкул Які чай самы карысны


Стаўка на веды. У што верылі хлопцы і дзяўчаты 1920—30-х гадоў? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Стаўка на веды. У што верылі хлопцы і дзяўчаты 1920—30-х гадоў?\nПа старых падшыўках можна вывучаць гісторыю. На старонках «Чырвонай змены» сустракаюцца дэталі, якія дазваляюць лепш зразумець працэсы і з'явы, што адбываліся ў той час, і тую ролю, якую адыграла моладзь у эканамічным і культурным жыцці краіны.\nВы не задумваліся, якім чынам удалося ў паслярэвалюцыйны перыяд так хутка вырашыць праблему непісьменства? У даваенныя гады праводзілася вялікая кампанія, у якой моладзі надавалася выключная роля. Да настаўнікаў і работнікаў бібліятэк (так званых хат-чытальняў) далучаліся студэнты, камсамольцы. Бясплатна, на голым энтузіязме яны вучылі чытаць ды пісаць і малых, і дарослых. Ладзіліся культурныя паходы: гарадская моладзь выпраўлялася з адукацыйнай місіяй на вёскі. Было ўведзена правіла, каб усе, хто навучыўся чытаць, перадавалі веды іншым. У камсамольскі білет нават уклейвалі спецыяльны лісток, дзе пазначалася, колькім людзям удалося дапамагчы авалодаць чытаннем. Многія маладыя, а таксама старэйшае пакаленне вучыліся чытаць па «Чырвонай змене», а ў гады беларусізацыі дзякуючы ёй займаліся роднай мовай.\nМенавіта БССР у 1931 годзе першай з усіх рэспублік былога Савецкага Саюза перайшла на ўсеагульную пачатковую адукацыю.\nПа краіне ствараюцца сельгасгурткі, у якіх вясковая моладзь навучаецца асновам вядзення сельскай гаспадаркі, у тым ліку дзейнічаюць яны і на базе школ. Дасведчаныя падлеткі заводзяць эксперыментальныя агароды і палеткі, на якіх збіраюць ураджаі, лепшыя, чым у традыцыйнай гаспадарцы. Селькары хваляцца, што вяскоўцы, назіраючы за агародамі моладзі, прызнаюць, што ніколі ў жыцці такой капусты (буракоў) не бачылі. На адну з першых камсамольскіх сельгасвыставак у Сянно ў кастрычніку 1924-га валам валіў народ — падзівіцца на ўраджай, сабраны моладдзю са сваіх участкаў. Тут прэзентавалася новая тэхніка, працавалі павільёны сельскагаспадарчай школы, пошта, тэлеграф, аддзел па забеспячэнні кнігамі і ладзілася вучоба агранома.\n«Дзясяткі, сотні камсамольцаў на прыкладах паляпшэння гаспадаркі і ўвядзення культурных метадаў выхоўваюць вёску, — пісала «Чырвонка» ў 1927 годзе. — Камсамольцы з'яўляюцца штурхачом да лепшага. Ёсць шмат выпадкаў, калі па пачыне камсамольцаў землеўпарадкаваліся вёскі, арганізоўваліся пасёлкі, уводзіўся шматпольны севазварот». А ў некаторых вёсках сяляне «перасталі лічыць камсамольцаў гультаямі і нават хваляць сельскагаспадарчыя гурткі і курсы». Для школьных настаўнікаў ладзяцца курсы, каб ліквідаваць сярод іх «агранамічную недасведчанасць», каб у далейшым яны змаглі перадаваць веды сваім вучням.\nДа таго ж вёсцы моладзь прапануе новыя варыянты для баўлення вольнага часу. Праўда, лозунг «Раней вечарыны, самагон, зараз — сходы і кніжкі» не надта спрацаваў. І ў вёсках пачынаюць стварацца так званыя куткі вяселля. Тут «працуюць групы музакантаў, скакуноў, плясуноў». У абавязкі супрацоўнікаў такіх клубаў уваходзіць падрыхтоўка камсамольскіх вячорак і масавых гульняў. Ладзіліся паходы за ўзняцце «культурнага і маральнага ўзроўню насельніцтва». У праграме аднаго з іх за 1928 год былі пазначаны «гульні, спевы, аркестр, кіно, феерверкі».\nУ гарадах і вёсках ствараліся тэатральныя гурткі, чырвоныя куткі, хаты-чытальні, гурткі мастацкай творчасці, клубы. Моладзь выбіралася ў калектыўныя паходы ў тэатр, на экскурсіі і спартыўныя мерапрыемствы.\nНа Х з'ездзе КП(б)Б, дзе разглядаліся пытанні, звязаныя з дзейнасцю камсамольскіх арганізацый, дэлегаты звярнулі ўвагу, што сярод моладзі ёсць «шэраг хваробных з'явішчаў, п'янства, хуліганства. Усё гэта магчыма выжыць толькі шляхам культурна-масавай працы... праз прафесійныя клубы».\n«Чырвоная змена» багата піша пра дзейнасць сталічнага маладзёжнага клуба КІМ на Камсамольскай вуліцы, куды прыходзяць хлопцы і дзяўчаты ад школьнікаў да рабочых. Тут яны гуляюць у шашкі, шахматы, глядзяць фільмы, слухаюць радыёперадачы, ставяць тэатральныя пастаноўкі. А таксама ідуць на лекцыі, гутаркі, знаёмяцца з дасягненнямі навукі. Працуюць гурткі вынаходнікаў, электрыфікацыі, радыёгурткі. Падобныя адукацыйна-асветніцкія цэнтры ствараюцца і ў іншых беларускіх гарадах. Моладзь актыўна ўключаецца ў авалоданне новымі навыкамі, паглынае веды. Ды так, што ўжо ў сярэдзіне 1920-х гадоў «Чырвоная змена» ўздымае пытанне «аб вольным дні камсамольца», бо кожны дзень і вечар у маладых людзей насычаная праграма (пасля работы — вячэрні рабфак ці школа працоўнай моладзі, партыйныя дні, гурткі, сходы і мітынгі).\nМенавіта з распаўсюджваннем ведаў у даваенныя гады маладыя людзі звязвалі далейшае развіццё краіны. Хуткага развіцця прамысловасці немагчыма было б дасягнуць без стварэння вялікай сеткі навучальных устаноў. «Чырвоная змена» 1920—30-х гадоў «піярыць» вячэрнія школы, рабфакі, фабрычныя школы, курсы, а таксама прадпрыемствы, на якія ідзе працаваць моладзь. За кароткі час былі падрыхтаваны кадры для розных галін народнай гаспадаркі. Але не трэба забывацца і на энтузіязм, з якім моладзь падыходзіла да справы. За ўсімі лозунгамі і заклікамі да ўдзелу ў сацыялістычных спаборніцтвах, стаханаўскім руху стаяла ў тым ліку і вера, што ўласнымі рукамі можна ствараць дабрабыт краіны.\nХлопцы і дзяўчаты не толькі атрымлівалі прафесіі, але і дзяліліся сваімі набыткамі, перадавымі для таго часу навыкамі. Разглядалі пытанні, як палепшыць вытворчасць працы, шукалі нестандартныя рашэнні, эксперыментавалі, аб'ядноўваліся ў гурткі рацыяналізатараў і вынаходнікаў.\nУ «Чырвоную змену» моладзь звяртаецца па парады. Не трэба забывацца, што гэта час, калі ствараецца тое, чаго раней не было. Калі ўзнікаюць першыя інтэрнаты, уздымаюцца пытанні, ці трэба пры падборы людзей улічваць іх характар і інтарэсы, ці павінны яны быць змешанымі і як будуць наладжвацца ўзаемаадносіны паміж хлопцамі і дзяўчатамі, хто будзе адказваць за прыгатаванне ежы і абслугоўванне памяшканняў, як разам бавіць вольны час і як маладым людзям несці выдаткі: як у «камунізм, калі калектыўныя грошы, харчаванне, вопратка, ці паўкамунізм — грошы ў кожнага пры сабе, але раўнамерна адлічваюцца на ежу».\nНават па газетных артыкулах можна прасачыць, як сталела і набіралася ведаў моладзь. Так, калі ў пачатку 1920-х яна друкавала кароткія, прымітыўныя нататкі, то праз дзесяцігоддзе газета становіцца сур'ёзным удумлівым дарадцам.\nСправа ў тым, што спачатку калектыў газеты быў невялікі. Напаўняць старонкі інфармацыяй дапамагалі пазаштатныя аўтары. Многія з іх былі малапісьменныя, і часам заметкі даводзілася занатоўваць з іх слоў. Юнкары дапамагалі і з афармленнем газеты — на старонках юнай «Чырвонкі» не знойдзеш фотаздымкаў. Афармляць газету даручалі мастаку, або змяшчалі малюнкі і карыкатуры, што дасылалі ў газету чытачы. Клішэ для друку выразаліся з дрэва ці гумы. Не хапала паперы. Ды і тая, якую ўдавалася дастаць, была нізкай якасці.\nУся маёмасць першай рэдакцыі — гэта... шуфлядка ў пісьмовым стале. Пра гэта ўспамінала Сафія Фрай, якая ў 1923—1925 гадах рэдагавала газету, а, па сутнасці, з'яўлялася ўніверсальным работнікам, бо адначасова была і сакратаром, і выпускаючым, да таго ж правіла тэксты. Услед за «Чырвонай зменай» з'явіліся выданні «Малады араты», «Юнгер Арбетэр» (на яўрэйскай мове), «Гвязда млодзежы» (на польскай) і часопіс «Маладняк». Усе рэдакцыі знаходзіліся ў будынку ЦК камсамола. У адным пакоі. У 1922 годзе на іх усіх быў выдзелены адзін стол — па шуфлядцы на кожную рэдакцыю. Толькі пазней яны атрымалі па асобным стале. І тым не менш, Сафія Фрай згадвала: «Чырвоная змена» нарадзілася і ўсе гады свайго жыцця была ўпартай, моцнай паборніцай за права на добрую паперу, чыстую фарбу, яскравы загаловак, дакладную карэктуру. Бывала, з-за пераблытаных прозвішчаў ці радка, які выпаў, — мы, тагачасныя работнікі газеты, садзіліся на талер, затрымлівалі ход машыны да таго часу, пакуль машыніст не пераставаў упарціцца і выпраўляў недахоп.\nМы заўсёды заклікалі чытача да крытыкі газеты і з алоўкам у руках строга рабілі паметкі на кожным нумары «Змены», каб наступны зрабіць лепш».\nДарэчы, ужо ў першы год існавання рэдакцыя магла страціць увесь свой калектыў. У 1926 годзе адзін з яе першых рэдактараў С. Кэмрад (Сёмка Каплан) прызнаваўся, што ў ліпені 1921 года ён і яго калега Шэйнман (на той час гэта была ўся рэдакцыя маладзёжнай газеты) добраахвотнікамі запісаліся ў атрад, які кідалі ў лес на пошукі банды, што рабавала беларускія мястэчкі. Прычым маладыя журналісты зрабілі гэта ў тайне ад ЦК, бо ведалі, што іх могуць не адпусціць на рызыкоўную справу. «Развітаўшыся з лесам, у якім былі праведзены два цудоўныя, бадзяжныя тыдні, мы вярнуліся ў Мінск. У ЦК мы прыбылі адначасова з весткай пра нашу гібель, што з'яўлялася таму бясспрэчным абвяржэннем. Змяніўшы вінтоўку на аловак, нават не адмыўшы двухтыднёвы бруд, кінуліся ў тыпаграфію».\nДзякуючы такім успамінам, пачынаеш разумець, чаму побач з загалоўкам газеты на першых нумарах размяшчаўся юнак, які ў адной руцэ трымаў факел, а ў другой — вінтоўку.\n«Чырвоная змена» вельмі многа часу прысвячала навучанню сваіх пазаштатных аўтараў, і калі ў сярэдзіне 1920-х яна давала проста парады, што пісаць ў газету (нататку, апавяданне, выпадак, верш, успаміны, паведамленні пра ячэйку, майстэрню, таварышаў, майстра, настаўніка, клуб), то ў 1930-х ужо «праходзілася» па змесце тэкстаў. Наогул, 1930-я гады — час, калі маладыя людзі больш крытычна ставяцца да падзей, што адбываюцца навокал. На старонках газеты можна знайсці матэрыялы, якія сведчаць, што некаторыя хлопцы і дзяўчаты пачынаюць выходзіць з камсамола. У матэрыялах аўтараў праскокваюць скаргі на тое, што часта за бясконцымі прыгожымі і складанымі словамі нічога не стаіць. Аб'ядноўваць моладзь можна толькі вакол пэўных добрых спраў. Пачынаецца барацьба з бюракратызмам, безгаспадарчасцю, разбазарваннем сродкаў, прагульшчыкамі, лайдакамі. Нават ствараюцца спецыяльныя атрады «лёгкай кавалерыі», якія адказваюць за выкрыццё такіх недахопаў. «Чырвоная змена» піша пра палітычныя суды, на якіх у тым ліку разглядаюцца пытанні, звязаныя з крадзяжамі і палавой разбэшчанасцю.\nДаваенная моладзь актыўна змагаецца з п'янствам і курэннем. У адной з ячэек маладыя людзі дамаўляюцца калектыўна кінуць паліць, а той, хто саграшыць, павінен заплаціць штраф, які пойдзе на падпіску «Чырвонай змены».\nВялікая ўвага ўдзяляецца спорту і ваеннай падрыхтоўцы. Шырыцца рух фізкультурнікаў. Пачынае развівацца турызм. Ладзяцца масавыя заезды на лыжах, праводзяцца ваенізаваныя паходы ў процівагазах. Моладзь вучыцца страляць, скакаць з парашутам, лятаць на самалётах і кіраваць ваеннай тэхнікай — даказвае, што яна гатова да абароны Радзімы.


04 травень 2017, 21:27\nПра гэта паведаміла агенцтва БелаПАН са спасылкай на прэсавую службу ўраду.\nГрупа павінна падрыхтаваць даклад да 31 жніўня 2017 году. Пры неабходнасьці яна можа прыцягваць кіраўнікоў і спэцыялістаў рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіраваньня і іншых дзяржаўных арганізацыяў, падпарадкаваных ураду.\nСтрэс-тэсты на АЭС пачалі праводзіць пасьля аварыі на японскай атамнай электрастанцыі Фукусіма-1 у сакавіку 2011 году. 23 чэрвеня 2011 году Беларусь далучылася да дэклярацыі аб усёабдымнай ацэнцы рызыкаў АЭС, такім чынам пагадзіўшыся правесьці тэставаньне атамнай станцыі, якая будуецца з улікам патрабаваньняў эўрапейскай групы рэгулятараў ядзерных абʼектаў.\nБеларуская АЭС будуецца пры ўдзеле Расеі. Яна будзе складацца з двух энэргаблёкаў сумарнай электрычнай магутнасьцю да 2.400 мВт.\nНа будаўніцтве АЭС неаднаразова здараліся няштатныя сытуацыі.\n18 красавіка ўдзельніца пасяджэньня круглага стала «Астравецкая АЭС — «Знак бяды» намесьніца старшыні партыі «Зялёныя» Ірына Сухій заявіла пра парушэньні нормаў будаўніцтва, засяродзіўшы ўвагу на тым, што былі парушаныя дзьве міжнародныя канвэнцыі — Эспоо і Оргуская. Яна нагадала, што праект будаўніцтва экспэрымэнтальны. Ацэнка ўзьдзеяньня на навакольнае асяродзьдзе, на яе погляд, у 2009 годзе была праведзеная «халатна». Камісія МАГАТЭ, якая нядаўна наведала будаўнічую пляцоўку, працавала ў закрытым рэжыме, не пазнаёміўшы грамадзкасьць са сваімі высновамі.\n26 красавіка ўдзельнікі «Чарнобыльскага шляху» у Менску запатрабавалі ад ўладаў «неадкладна спыніць» будаўніцтва атамнай электрастанцыі ў Астраўцы, а таксама правесьці кансультацыі аб мэтазгоднасьці ўвядзеньня мараторыю на будаўніцтва АЭС у Беларусі і абмеркаваць з грамадзтвам стратэгію «ўстойлівага бязьядзернага разьвіцьця Беларусі».


Краса мая, любоў мая, Беларусь! — Techkrait . "",\n09.07.2013 66 Анжелика 0 Comment\nДзень Незалежнасці ўрачыста адзначылі ў Маларыце.\nСвята, якое ў нашай краіне адзначаецца 3 ліпеня, сімвалізуе сабой яднанне нацыі, імкненне да суверэнітэту, стваральнае і мірнае жыццё. У дзень яго асабліва ўсведамляеш, якой цаной дасталіся нашай краіне незалежнасць і свабода. У самай страшнай і жорсткай вайне – Вялікай Айчыннай – Беларусь пацярпела найбольш. Яна не далічылася кожнага трэцяга свайго жыхара, у попел ператварыліся многія вёскі, былі разбураны многія гарады. Нямала гадоў спатрэбілася нашай краіне, каб залячыць раны вайны, аднавіць гаспадарку, узняць з руін і попелу гарады і вёскі. Таму ў Дзень Незалежнасці міжволі азіраешся назад, успамінаеш тыя падзеі, што выпалі на долю беларусаў, і нізка схіляеш галаву перад светлай памяццю людзей, якія аддалі сваё жыццё, каб наша краіна была вольнай, развівалася і квітнела, упэўнена крочыла наперад. Нездарма ўрачыстасці з нагоды свята пачаліся з ускладання кветак да помніка воінам і мірным жыхарам, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.\nУ цырымоніі ўскладання прынялі ўдзел прадстаўнікі мясцовай улады на чале са старшынёй райвыканкама Казімірам Лапічам, а таксама ветэраны Вялікай Айчыннай вайны, прадстаўнікі грамадскасці і працоўных калектываў. Працягвалася свята ў дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе, дзе прайшла спартакіяда сярод работнікаў прадпрыемстваў і арганізацый горада.\nЗ прывітальнымі словамі да ўдзельнікаў спаборніцтваў звярнуліся старшыня райвыканкама Казімір Лапіч і намеснік начальніка аддзела адукацыі, спорту і турызму Генадзь Германюк. Яны павіншавалі прысутных са святам, пажадалі добрага настрою.\nСем прадпрыемстваў і арганізацый горада прадставілі для ўдзелу ў спартакіядзе свае каманды. Яны змагаліся за званне мацнейшых у сямі відах спорту: скачках у даўжыню з месца, гонках на катамаранах, настольным тэнісе, дартсе, кіданні мяча ў кальцо, стральбе з пнеўматычнай зброі, эстафеце па плаванні, конкурсе мастацкай самадзейнасці.\nПрыемна адзначыць, што ў камандах у большасці сваёй выступалі маладыя юнакі і дзяўчаты. А гэта лішні раз пацвярджае: наша моладзь сябруе са спортам.\nУ выніку напружанай і цікавай барацьбы перамогу атрымала каманда райспажыўтаварыства, на другім месцы камунальнікі, на трэцім – каманда ПМК-20.\nУ той жа дзень аматары футбола маглі пахварэць за сваіх на гарадскім стадыёне, дзе праходзілі гульні ў рамках чэмпіянату вобласці па футболу. Парадавалі балельшчыкаў маларыцкія футбалісты. Яны выйгралі ў сваіх сапернікаў з Камянецкага раёна з лікам 6:1.\nА вечарам многія спяшаліся ў гарадскі парк, дзе можна было разам з сябрамі адпачыць, паглядзець цікавую і змястоўную канцэртную праграму. У песнях – беларускіх, рускіх, народных – народны хор ветэранаў, народны ансамбль народнай песні “Рыцкі куфэрак”, Анатоль Барысюк, Вольга Бярчук, Вікторыя Ляўчук, Эдуард Пішчык і іншыя самадзейныя артысты ўслаўлялі родны край, яго прыгажосць і непаўторнасць, перадавалі жыццялюбства, запальвалі добрым настроем.\nАпафеозам Дня Незалежнасці стала акцыя “Спяем гімн разам”. Выконваючы яго, ганарыўся, што жывеш у такой цудоўнай, светлай, чыстай краіне, дзе кожны адчувае сябе вольным чалавекам, дзе шмат робіцца для таго, каб яна з кожным днём усё больш і больш прыгажэла.\nЗавяршыў мерапрыемствы святочны салют.\n← “Гінес-шоу” і “Аперацыя “Бунт” чакалі дзяцей у лагеры “Сонейка”\n“Межы праз сэрцы людскія пракласці немагчыма” →


Ці можа Беларусь выйсьці з АДКБ?\n07 сакавік 2020, 20:02\nБрытанскія марскія пяхотнікі ў Беларусі, сакавік 2020\nШто азначаюць беларуска-брытанскія вучэньні на тэрыторыі Беларусі — першыя за ўсе гады незалежнасьці? Чаму краіны Захаду гатовыя падтрымаць Беларусь у нафтавым канфлікце з Расеяй? Чым Беларусь гатовая адплаціць за гэтую падтрымку? Дзе палягаюць «чырвоныя рысы» збліжэньня Беларусі з Захадам?\nГэтыя пытаньні ў Праскім акцэнце абмяркоўваюць дэпутат Палаты прадстаўнікоў, былы дыплямат Валер Варанецкі, галоўная рэдактарка сайту «Наше мнение» Валерыя Касьцюгова і праграмны каардынатар рады ў міжнародных дачыненьнях «Менскага дыялёгу» Дзяніс Мельянцоў.\nКалі беларуска-брытанскія вучэньні могуць выклікаць незадавальненьне ў нейкіх колах у Расеі — гэта ня нашая праблема\nПалітыка — гэта не наконт правоў чалавека, гэта наконт захаваньня і ўмацаваньня ўлады, павялічэньня магутнасьці\nКалі нейкая краіна выкарыстоўвае тэматыку правоў чалавека, гэта хутчэй за ўсё выкарыстоўваецца ў якасьці інструмэнту ўплыву\nМы не зьбіраемся сёньня ні ўступаць у NATO, ні выходзіць з АДКБ\nБеларуска-брытанскія вучэньні сапраўды выклічуць раздражненьне ў РФ, але не настолькі моцнае, каб усур’ёз яго перасьцерагацца\nІнфраструктурныя праекты па дастаўцы энэргарэсурсаў — гэта заўсёды пра палітыку бясьпекі\nПраект стварэньня альтэрнатыўнай сыстэмы дастаўкі энэрганосьбітаў робіцца не для Беларусі, Беларусь тут не галоўнае зьвяно\nМала не рабіць нейкіх дзеяньняў, якія могуць пагражаць расейскай бясьпецы, важна мець дыялёг наконт нашых крокаў, каб яны не былі раптоўнымі\nБеларусь ня робіць нічога, чаго б не рабілі іншыя саюзьнікі Расеі па АДКБ\nЗША не прапаноўвалі Беларусі падтрымку, гаворка ідзе пра так званую «Ініцыятыву трох мораў» для краінаў Цэнтральнай Эўропы\nГэта не выглядае так, што ЗША прапануюць інфраструктурныя праекты ў абмен на дэмакратыю\n«Чырвоная лінія» — гэта выхад з вайсковага саюзу з Расеяй і рухі Беларусі, якія ставяць пад пытаньне бясьпеку Расеі\nБеларуска-брытанскія вучэньні — руціна, знак ці дэмарш?\nДракахруст: На гэтым тыдні адбылася знакавая падзея — у Беларусі прайшлі беларуска-брытанскія вайсковыя вучэньні. Брытанскі кантынгент невялікі, па сутнасьці сымбалічны — 42 чалавекі. Але сымбаль выразны — падобных вучэньняў не было, здаецца, з пачатку беларускай незалежнасьці.\nЯкая палітычная мэта беларускага кіраўніцтва ў такіх вучэньнях? Няцяжка зразумець, што гэтыя вучэньні выклічуць і ўжо выклікалі ў Маскве як мінімум незадавальненьне.\nТут справа ў прэцэдэнце — так бы мовіць, ня сьмее натаўскі бот таптаць праваслаўную зямлю. Але вось неяк прайшоўся па ёй. І варта прыгадаць кантэкст. Зараз ў Эўропе адбываюцца вялікія вучэньні NATO, адны з самых маштабных за шмат гадоў. Ну і Беларусь адначасна праводзіць вучэньні з войскамі адной з краінаў NATO.\nБеларускую ўладу не турбуе чаканае раздражненьне расейцаў з гэтай нагоды? Ці мэта і была выклікаць у іх раздражненьне: не даяце нафты па прымальных цэнах, атрымайце вучэньні з англічанамі?\nВаранецкі: Гэтыя вучэньні ня маюць ніякага дачыненьня да NATO. Паміж міністэрствамі абароны Беларусі і Вялікабрытаніі ўжо некалькі гадоў існуе адукацыйна-трэніровачная праграма. Летась нашыя вайскоўцы ўдзельнічалі ў штогадовых вайсковых спаборніцтвах «Кембрыйскі патруль» у Вялікабрытаніі. І нашыя вайскоўцы на гэтых спаборніцтвах занялі другое месца. Цяперашні візыт брытанскіх вайскоўцаў у Беларусь — працяг гэтага супрацоўніцтва і выкананьне гэтай праграмы.\nНаколькі я ведаю, у праграме візыту гэтых брытанскіх вайскоўцаў ёсьць і ўдзел у мерапрыемствах, прысьвечаных 75-годзьдзю вялікай Перамогі. У праграме візыту — наведваньне музэю Вялікай Айчыннай вайны. Так што нічога незвычайнага ў гэтым візыце няма.\nДракахруст: Валер, вы адказваеце, як яшчэ дзейны дыплямат. А вы ўжо палітык. Хіба я ня меў рацыі, калі казаў, што ў расейцаў гэтыя вучэньні выклікалі раздражненьне?\nВаранецкі: Можа ў некага ў Расеі гэта і выклікала раздражненьне. Але калі летась нашыя вайскоўцы ўдзельнічалі ў «Кембрыйскім патрулі», мы ня чулі ніякага незадавальненьня ў боку Расеі. Я лічу, што да гэтага трэба ставіцца спакойна. Калі гэта можа выклікаць незадавальненьне ў нейкіх колах у Расеі — гэта ня нашая праблема.\nДракахруст: Валерыя, а як лічыце вы? Здаецца, што вельмі моцнае раздражненьне наконт дзеяньняў Беларусі робіцца і беларускай праблемай.\nКасьцюгова: Я мяркую, што гэтыя вучэньні сапраўды выклічуць раздражненьне, але не настолькі моцнае, каб усурʼёз яго перасьцерагацца. Гэта хутчэй сымбалічны крок, ён нічым канкрэтным Расеі не пагражае. Але дэманструе, што прагматызацыя адносінаў можа прымаць і такія формы.\nМельянцоў: Безумоўна, гэтыя вучэньні выклічуць раздражненьне ў Расеі. Нават і меншыя крокі беларускага боку выклікаюць раздражненьне ў расейскіх СМІ. Але тут важней вашае другое пытаньне — ці ставілася мэта якраз выклікаць гэтае раздражненьне.\nКалі такая мэта і была, то яна не была першаснай. Валер Варанецкі ўжо адзначыў, што гэта далёка ня першыя такія вучэньні. Варта прыгадаць, што ў 2018 годзе беларускія вайскоўцы таксама бралі ўдзел у «Кембрыйскім патрулі» і ўзялі ў ім першае месца. І тут трэба ўлічваць, што гэтая праграма тычыцца міратворчых апэрацыяў.\nУвесь мінулы год прайшоў пад знакам спробаў Беларусі павялічыць свае магчымасьці ўдзелу ў міратворчых апэрацыях. Прыяжджаў у Беларусь кіраўнік генштабу Італіі. Італія зараз кіруе міратворчай місіяй у Лібане. Беларусь хацела б пашырыць там свой уплыў і ўдзел.\nІ другі важны момант у гэтым пытаньні — тое, што Беларусь ня робіць нічога, чаго б не рабілі іншыя саюзьнікі Расеі па АДКБ. Напрыклад, Армэнія ўдзельнічае ў натаўскіх вучэньнях і ні ў каго гэта не выклікае нейкую звышперасьцярогу. Беларусь у вучэньнях NATO ня ўдзельнічае.\nДракахруст: А калі б пытаньне з нафтай для Беларусі было б вырашанае, скажам, у студзені, ці лютым, ці нават у сакавіку — гэтыя беларуска-брытанскія вучэньні адбыліся б?\nМельянцоў: Яны былі заплянаваныя ня ўчора. Такія праграмы расьпісваюцца за шмат месяцаў. Калі такія вучэньні супадаюць па часе зь нейкімі іншымі падзеямі, ёсьць вялікая спакуса іх зьвязаць. Насамрэч яны не зьвязаныя.\nЗаходняя дапамога Беларусі ў нафтавым крызісе — палітыка ці бізнэс?\nДракахруст: На гэтым тыдні Аляксандар Лукашэнка паведаміў, што амэрыканцы прапанавалі Беларусі фінансавую дапамогу ў пабудове перамычак для транзыту нафты з портаў балтыйскіх краінаў. Кіраўнік дзяржавы заявіў, што Беларусь працягне закупаць нафту з альтэрнатыўных, нерасейскіх крыніцаў.\nГатоўнасьць ЗША даць крэдыт (калі яна была), гатоўнасьць краінаў Балтыі і Ўкраіны даць свае порты для транзыту, гатоўнасьць Польшчы да рэвэрсных паставак — гэта палітыка, гэта тая самая падтрымка беларускай незалежнасьці ці толькі бізнэс?\nКасьцюгова: Гэта перш за ўсё палітыка бясьпекі, а ня бізнэс ці проста палітыка. Інфраструктурныя праекты па дастаўцы энэргарэсурсаў — гэта заўсёды пра палітыку бясьпекі. Калі казаць пра краіны Балтыі, Польшчу і Ўкраіну, то Расея ўсё менш матываваная пастаўляць нафту пераважна на эўрапейскі рынак, а ўсё больш схіляецца да арыентацыі на азіяцкія рынкі, якія бліжэй да радовішчаў.\nТак што такі інфраструктурны праект сапраўды ўмацаваў бы энэргетычную бясьпеку краінаў Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы, якія вельмі істотна залежаць ад паставак расейскай нафты.\nУ Клайпеду прыбыў танкер з расейскай нафтай для Беларусі\nМельянцоў: Я б не супрацьпастаўляў бізнэс і палітыку. Гэта заўсёды пра нейкі разьмен і пра балянс інтарэсаў. Таму калі ЗША нешта падтрымліваюць ці прапануюць, то зразумела, што яны сыходзяць са сваіх уласных нацыянальных інтарэсаў. Было б дзіўна чакаць нечага іншага. Той жа Трамп абраны народам і яму трэба даваць адказ народу, як ён прасоўвае амэрыканскія інтарэсы.\nТут варта прыгадаць так званую «дактрыну Ўэса Мітчэла», якая была сфармуляваная гэтым амэрыканскім дыпляматам у 2018 годзе. Там было прапісана, што ЗША павінныя больш агрэсіўна прасоўваць свае інтарэсы ў Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропе, каб супрацьстаяць расейскаму ўплыву. ЗША зацікаўленыя ў тым, каб абараняць сваіх саюзьнікаў у Эўропе, каб гэтыя саюзьнікі былі больш незалежныя ад Расеі ў энэргетычнай сфэры. Калі Беларусь можа адыграць у гэтым нейкую ролю, то ЗША гатовы гэтую ролю падтрымліваць.\nТут важна зрабіць важную агаворку. ЗША не прапаноўвалі Беларусі падтрымку, гаворка ідзе пра так званую «Ініцыятыву трох мораў». Гэтая ініцыятыва для краінаў Цэнтральнай Эўропы, чальцоў ЭЗ. І для іх ЗША ствараюць фонд, які б інвэставаў у інфраструктуру гэтых краінаў. Гэта не прапанова Беларусі. І ў гэтай ініцыятыве прапісана, што гэты фонд будзе працаваць на камэрцыйнай аснове, так што бізнэсовы складнік тут вельмі добра прасочваецца.\nПравы чалавека ў абмен на транзыт нафты: чым заплаціць Беларусь за заходнюю дапамогу?\nДракахруст: Валер, Дзяніс сказаў пра палітыку як пра абмен паслугамі. Ці можна чакаць, што Беларусь пойдзе на нейкія паслабленьні ў сфэры правоў чалавека ў адказ на салідарнасьць зь ёй, якую заходнія краіны дэманструюць у нафтавым пытаньні?\nВаранецкі: Так сёньня пытаньне ніхто ня ставіць. Я хачу пагадзіцца з Валерыяй і Дзянісам, што тут ёсьць і палітыка і бізнэс. І што для ЗША, магчыма, тут больш палітыкі, а для нашых суседзяў — Літвы і Польшчы, можа больш бізнэс-інтарэсы. Але пытаньні транзыту, кантролю над транспартнымі артэрыямі — гэта вельмі важныя чыньнікі нацыянальных інтарэсаў. І для Польшчы, і для Літвы вельмі важна падвысіць значэньне і «вагу» сваёй транзытнай сыстэмы. На сёньняшні дзень у гэтым пытаньні інтарэсы Беларусі і гэтых краінаў супадаюць.\nДракахруст: Калі перакласьці вашыя словы з дыпляматычнай мовы, ці правільна я зразумеў, што яны гучаць так: Што будзе ў Беларусі ў сфэры правоў чалавека — гэта ня справа заходніх партнэраў? І гэта ніяк не зьвязана з тымі паслугамі, якія Захад аказвае ці абяцае аказаць Беларусі?\nВаранецкі: Палітыка — гэта не наконт правоў чалавека, гэта наконт захаваньня і ўмацаваньня ўлады, павялічэньня магутнасьці.\nІ калі нейкая краіна выкарыстоўвае тэматыку правоў чалавека, гэта хутчэй за ўсё выкарыстоўваецца ў якасьці інструмэнту ўплыву.\nАле я хачу падкрэсьліць, што сёньня ніводная з прыгаданых вамі, Юры, краінаў так пытаньне ня ставіць. І я не разумею, чаму вы зьвязваеце гэтыя пытаньні — правоў чалавека і транзыту і бізнэсу.\nДракахруст: Валерыя, а на ваш погляд — гэтыя пытаньні зьвязаныя ці не?\nКасьцюгова: Мы можам далёка зайсьці ў развагах, якую ролю адыгрываюць правы чалавека ў палітыцы. Гэта перш за ўсё інструмэнт забесьпячэньня сваёй бясьпекі, гэта і палітыка каштоўнасьцяў.\nАле вам падабаецца думка, што гэта абмен паслугамі. Між тым і я, і Валер Іосіфавіч, і Дзяніс — мы ўсе кажам вам, што гэта ня так. Беларусь не ўспрымае гэта, як абмен паслугамі, і па факце гэта не зьяўляецца такім абменам.\nГэты праект робіцца не для Беларусі, Беларусь тут не галоўнае зьвяно. Гэты праект абмяркоўваецца ўжо гадоў 20 — я маю на ўвазе праект стварэньня альтэрнатыўнай сыстэмы дастаўкі энэрганосьбітаў у Цэнтральную Эўропу.\nБеларусь заўсёды магла паўдзельнічаць у ім, калі б яе настолькі ня зьвязвалі эксклюзіўныя адносіны з Расеяй. Зараз проста надышоў час, калі Беларусь разглядае такую магчымасьць.\nМельянцоў: Тут аспэкт абмену паслугамі прысутнічае. Але, скажам, з гледзішча Вашынгтону ён выглядае інакш: мы вам аплочваем інфраструктуру, а вы адмаўляецеся ад саюзу з Расеяй і ставіце вайсковую базу NATO, скажам, у Магілёве. Гэта так выглядае, калі моцна агрубляць. Гэта не выглядае так, што ЗША прапануюць інфраструктурныя праекты ў абмен на дэмакратыю.\nДэмакратыя для ЗША важная, але важная як каштоўнасьці амэрыканцаў у сябе дома. Калі гаворка ідзе пра міжнародную палітыку, пра міжнародны бізнэс, то ЗША гатовыя на любыя зьдзелкі.\nЗ той жа Савудаўскай Арабіяй амэрыканцы вельмі добра гандлююць і супрацоўнічаюць, нягледзячы на тое, што тамтэйшы рэжым — адзін з самых рэпрэсіўных у сьвеце.\nУ ЗША, акрамя правоў чалавека і прасоўваньня дэмакратыі ў сьвеце і, у прыватнасьці, у Беларусі, ёсьць яшчэ і ўласныя інтарэсы ў сфэры бясьпекі і бізнэсу.\nЗбліжэньне Беларусі з Захадам і бясьпека Расеі: дзе праходзяць «чырвоныя лініі»?\nДракахруст: Як бы вы апісалі тыя «чырвоныя лініі» збліжэньня Беларусі з Захадам, на перасячэньне якіх Расея будзе рэагаваць жорстка, а не адно раздражненьнем? Дзяніс нядаўна даў інтэрвію парталу Delfi, у якім сказаў, што калі Беларусь заявіць, што зьбіраецца ў NATO, то можна ад Расеі дачакацца чаго заўгодна. Гэта край. А што ня край?\nВаранецкі: Для кожнай дзяржавы прыярытэт — гэта забесьпячэньне нацыянальнай бясьпекі. Для Расеі, як для вялікай дзяржавы, як і для іншых геапалітычных цэнтраў моцы, гэтае пытаньня надзвычай важнае. Беларускія нацыянальныя інтарэсы палягаюць у тым, каб вакол нас было стабільна і бясьпечна. Ад нас не зыходзіць пагрозаў інтарэсам бясьпекі ні на захадзе, ні на ўсходзе, ні на поўначы, ні на поўдні. Мы не зьбіраемся сёньня ні ўступаць у NATO, ні выходзіць з АДКБ. Сёньня няма ніякіх падставаў казаць, што Беларусь можа выйсьці за нейкую «чырвоную лінію».\nМельянцоў: «Чырвоная лінія» — гэта выхад з вайсковага саюзу з Расеяй і рухі Беларусі, якія ставяць пад пытаньне бясьпеку Расеі, напрыклад, нейкія вайсковыя базы трэціх краінаў. Гэта таксама адмова ад вайсковага саюзу ў сфэры супрацьпаветранай абароны.\nБеларуская тэрыторыя выключна важная ў пытаньні праецыраваньня расейскай вайсковай сілы на Калінінградзкі эксклаў, абарона яго, дэблякаваньне яго. Калі будзе нейкі вайсковы канфлікт з NATO, гэта і акружэньне краінаў Балтыі. У галовах расейскага генэралітэту бясьпекавы чыньнік вельмі моцна сядзіць. Калі гэтая частка зьдзелкі паміж Беларусьсю і Расеяй будзе пастаўленая Менскам пад пытаньне, то Расея будзе гатовая на вельмі рашучыя дзеяньні.\nВайскоўцы без апазнавальных знакаў на маршы, Крым, 5 сакавіка 2014\nМы нешта падобнае бачылі ва Ўкраіне, калі расейскаму генэралітэту падалося, што Крым можа стаць месцам, дзе зьявяцца амэрыканскія вайсковыя базы. А Крым вельмі важны для геапалітычнага кантролю над Чорным морам і над Паўднёва-Усходняй Эўропай.\nТаму была зробленая гэтая апэрацыя. Там былі і палітычныя чыньнікі, але вайсковы быў адным з самых галоўных. Для Беларусі, безумоўна, такая «чырвоная лінія» — вайсковы саюз з Расеяй і абслугоўваньне расейскіх інтарэсаў у сфэры бясьпекі.\nДракахруст: Валерыя, а можа гэтая «чырвоная лінія» — гэта наагул ня лінія, не канкрэтны крок? Ці можа гэта быць вынікам назапашваньня пэўных чыньнікаў, працэсу пераходу колькасьці ў якасьць? Беларусь не прызнала Абхазію, не прызнала Крым, правяла вучэньні з брытанцамі — назапасілася і высьветлілася, што «чырвонай лініяй» быў увесь гэты ланцуг. Так можа быць?\nКасьцюгова: Не, ня так. Але вы маеце рацыю, што гэта сапраўды працэс. Дзяніс мае рацыю адносна Крыму — расейскаму генэралітэту нешта там падалося. Там яшчэ нічога не адбылося, ім толькі падалося, што гэта можа адбыцца.\nІ таму галоўнае ў гэтым — каб Расея разумела нашыя дзеяньні. Мала не рабіць нейкіх дзеяньняў, якія могуць пагражаць расейскай бясьпецы, як яны там у Крамлі яе разумеюць, важна мець дыялёг наконт нашых крокаў, каб яны не былі раптоўнымі.


За макавае зярнятка – 2 млн рублёў ці 15 гадоў турмы — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 12 июнь, 2012 84 admin\nЗ 1 чэрвеня па 31 жніўня на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь праходзіць спецыяльнае комплекснае мерапрыемства «Мак». У рамках якога супрацоўнікі міліцыі выяўляюць і знішчаюць на прысядзібных участках пасевы маку і каноплі, праводзяць сярод насельніцтва растлумачальную работу аб небяспецы, якую нясе ўжыванне наркотыкаў.\nПапярэджваем: у тых выпадках, калі на прысядзібных участках расце мак альбо каноплі, грамадзяне могуць быць прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці. За дадзенае правапарушэнне прадугледжаны штраф да 20 базавых велічынь. Калі вырошчваннем займаюцца з мэтай збыту, можна атрымаць тэрмін да 15 гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці.\nКалі вы валодаеце якой-небудзь інфармацыяй пра людзей, якія ўжываюць наркотыкі, або ведаеце пра факты продажу, захавання, перавозкі наркатычных сродкаў, незаконных пасеваў маку і каноплі, тэлефануйце: 102, альбо 4-17-55, маб.тэл.: 599-95-33 (МТС), 317-73-02 (Велком).\nстаршы оперупаўнаважаны групы\nпа наркакантролі і процідзеянні гандлю\nлюдзьмі Сенненскага РАУС, маёр міліцыі.\n← Адвярнулася на хвіліну – ноутбука няма. Як не стаць ахвярай вора?\nСенненскі РАУС інфармуе →\nЗа воспрепятствование праву на участие в референдуме грозит до 5 лет лишения свободы\nПятница, 11 фев., 2022 admin Комментарии к записи За воспрепятствование праву на участие в референдуме грозит до 5 лет лишения свободы отключены


Як студэнтка БДУ па абмене з'ездзіла ў Паўднёвую Карэю | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Як студэнтка БДУ па абмене з'ездзіла ў Паўднёвую Карэю\nУ наш час усё большую папулярнасць набірае такая форма навучання, як студэнцкі абмен. Вучыцца за мяжой — мара многіх, але спраўдзіць яе пакуль што могуць адзінкі. Студэнтка пятага курса Інстытута журналістыкі БДУ Ганна Васілеўская ўваходзіць у лік такіх шчасліўцаў. Дзяўчына па праграме студэнцкага абмену вучылася ў Паўднёвай Карэі.\nКарэйскую мову Ганна вывучае ўжо два гады. Тры семестры — у Беларусі, у школе імя караля Сяджона, і адзін — у карэйскім універсітэце Кукмін. «Пры жаданні кожны можа вывучыць яе. Спачатку было крыху складана, але потым я пачала глядзець карэйскія кінафільмы, слухаць карэйскую музыку. Стала лягчэй усё ўспрымаць, — расказвае дзяўчына. — Да паездкі амаль не карысталася карэйскай мовай, таму што не было з кім размаўляць. А калі прыехала ў Сеул, то ў першы ж дзень трэба было вырашаць шмат бытавых пытанняў. Прыйшлося загаварыць. І вучыць патрэбна было ўсё вельмі хутка. Цяпер я ўжо магу падтрымаць размову».\nПаехаць па абмене дзяўчыне прапанавалі выкладчыкі карэйскай мовы. Галоўнае патрабаванне — добрая вучоба. Ганна і яшчэ адна дзяўчына з БДУ жылі ў Сеуле. Іншыя — у другім горадзе. Праграма абмену займае шэсць месяцаў.\n— Перад пачаткам семестра даводзіцца выбіраць прадметы, якія будзеш вывучаць, — пяць-шэсць дысцыплін. У спісе таксама ўказана мова, на якой будзе чытацца прадмет. «Калі студэнт адчувае ў сабе сілы, то можа выбраць усе прадметы на карэйскай. У мяне былі і на карэйскай мове, і на англійскай, — расказвае Ганна. — Трэба здаваць два пісьмовыя экзамены. Першы — у сярэдзіне семестра і другі — у канцы. Наведванне — вельмі важнае. А яшчэ няма размяжоўвання на лекцыі і семінары. У карэйскім універсітэце навучанне вядзецца пераважна ў форме лекцый. Бывае, што трэба напісаць міні-тэст або падрыхтаваць прэзентацыю. Апошняя работа — абавязковая ў групе. Увогуле, увесь працэс навучання скіраваны на пашырэнне сувязей, таму кожны раз аказваешся ў кампаніі новых студэнтаў.\nДзяўчына жыла ў інтэрнаце. У пакоі было чатыры чалавекі: дзве беларускі і дзве манголкі. «Цікавых сітуацый было шмат, — успамінае студэнтка. — Здаралася, што на вуліцы да нас маглі падысці карэйскія дзяўчаты і пачаць размаўляць на англійскай мове, а калі даведваліся, што мы размаўляем на рускай, то таксама пераходзілі на яе».\nАрыентавацца ў мегаполісе проста. Усё дзякуючы таму, што бясплатны інтэрнэт даступны ў любым месцы Сеула. Можна загрузіць карту ці знайсці іншую карысную інфармацыю.\nАсобна трэба сказаць пра ежу. Карэйская — вельмі вострая. «Ад яе кідае ў пот, чырванее твар. Аднаго разу мы заказалі нявострыя такпокі (традыцыйная карэйская страва з рысавай мукі). Некалькі разоў паўтарылі, каб прынеслі менавіта такія. У выніку гэтыя такпокі нам прыйшлося запіваць вялікай колькасцю вады, таму што здавалася, быццам поласць рота нечым апякло», — успамінае Аня. Яшчэ адна адметнасць — мяса ў крамах прадаецца не кілаграмамі, а грамамі, таму што вельмі дорага каштуе. У рэстаранах, напрыклад, мяса смажаць не на кухні, а за тваім столікам. Можна і самому гэта зрабіць, калі ёсць жаданне.\n— Уражанні ад Паўднёвай Карэі ў мяне засталіся самыя прыемныя. Чужая культура — гэта заўсёды цікава. Напрыклад, у карэйскім метро ёсць спецыяльныя месцы для пажылых людзей, іх ніхто і ніколі не займае. А вось у аўтобусе бабулі або дзядулю рэдка калі ўступяць месца, — дзеліцца сваімі назіраннямі Ганна. — Таксама нам удалося пабываць на традыцыйнай цырымоніі пахавання, дакладней, на яе гістарычнай рэканструкцыі. Удзельнікі ў нацыянальных касцюмах паказвалі сцэну пахавання карэйскага манарха. Гэта на самай справе маштабная падзея. Мне было вельмі цікава.\nМарына ЛЯШКЕВІЧ, студэнтка V курса Інстытута журналістыкі БДУ\nЗагаловак у газеце: Востры «смак» Карэі\n«Да мяне часта падыходзілі, каб сфатаграфавацца»\nЯго дэвіз: ні хвіліны без справы!\nЛодачных спраў майстар\nКожны чалавек, якога знайшлі валанцёры, — гэта асобная гісторыя


11 студзень 2019, 14:46\nПрэзыдэнт Беларусі Аляксандар Лукашэнка сустрэўся з памочнікам дзяржсакратара ЗША па справах Эўропы і Эўразіі Уэсам Мітчэлам. Менск, 31 кастрычніка 2018 году\nГосьць «Інтэрвію тыдня» — кіраўнік экспэртнай ініцыятывы «Менскі дыялёг» Яўген Прэйгерман. Ён аналізуе апошнія трэнды ў беларуска-амэрыканскіх адносінах, адказвае на пытаньне, ці стане Беларусь мурам супраць «расейскага нэаімпэрыялізму» і тлумачыць, якога кроку ў адказ чакаюць ад Вашынгтону беларускія ўлады.\nГэтае рашэньне адлюстроўвае асэнсаваную зацікаўленасьць Менску вярнуць беларуска-амэрыканскія дачыненьні да нармальнасьці\n— Паводле зьвестак амэрыканскага часопісу Foreign Policy, міністар замежных справаў Беларусі Ўладзімер Макей праз тэлефон паведаміў 10 студзеня прадстаўнікам ЗША аб зьняцьці абмежаваньня на колькасьць амэрыканскіх дыпляматаў у Менску. Ці сьведчыць гэты крок пра пэўнае пераасэнсаваньне афіцыйным Менскам сваіх адносінаў з Вашынгтонам? Ці гэта пакуль толькі чыста фармальны захад, зь якога ня варта рабіць вялікіх высноваў?\n— Для тых, хто ўважліва сочыць за беларуска-амэрыканскімі стасункамі, зразумела і відавочна, што гэты крок зьяўляецца працягам той працы, якая вялася цягам апошніх прынамсі 3–4 гадоў. Недзе пасьля 2012 году ЗША і Беларусь фактычна дамовіліся, каб рухацца маленькімі крокамі, выносіць за дужкі адносінаў праблемныя тэмы, ніяк іх не чапляць і факусавацца на тых «кропкавых» пытаньнях, якія ўяўляюць узаемны інтарэс.\nПасьля гэтага адбыўся Крым, Беларусь прадэманстравала сваю канкрэтную незалежную пазыцыю ў гэтым пытаньні – і гэта выклікала пэўную дадатковую цікавасьць у ЗША. Але адміністрацыя Абамы ўсё роўна нейкай вялікай зацікаўленасьці ў рэгіёне не праяўляла. Некаторыя афіцыйныя асобы той адміністрацыі нават казалі, што ёсьць пэўныя перадумовы, каб рухацца да новых крокаў. Хаця Беларусь фактычна некалькі гадоў таму дала сыгнал, што яна гатовая сур’ёзна размаўляць пра аднаўленьне паўнавартасных дыпляматычных місіяў.\nЗ прыходам адміністрацыі Трампа мы пабачылі, што няма ніякіх такіх умоваў, якія замінаюць далейшаму прагрэсу наконт аднаўленьня працы амбасадаў. І тое, што адбылося цяпер, наколькі я разумею, зьяўляецца працягам перамоваў, якія адбыліся паміж Аляксандрам Лукашэнкам і Уэсам Мітчэлам у Менску.\nТак што, калі рэзюмаваць, то гэтае рашэньне Менску ёсьць новым крокам у гэтым даволі працяглым і марудным працэсе. Яно адлюстроўвае пэўную асэнсаваную зацікаўленасьць беларускага боку, каб вярнуць беларуска-амэрыканскія стасункі да нармальнасьці. У тых геапалітычных варунках, у якіх мы знаходзімся, вельмі важна, каб з усімі асноўнымі гульцамі былі нармальныя дачыненьні.\nУ Беларусі ня можа быць замежнай палітыкі. «Мы з вамі альбо мы зь імі»\n— Калі вы ўжо згадалі візыт памочніка дзяржсакратара ЗША ў справах Эўропы і Эўразіі Уэса Мітчэла, то многія аналітыкі запомнілі ягоныя словы напярэдадні прыезду ў Менск, што Ўкраіна, Грузія «і нават Беларусь», зьяўляюцца мурам супраць расейскага нэаімпэрыялізму». Ці можна сказаць. што гэтыя словы сталі праграмнымі для вызначэньня цяперашняй палітыкі ЗША да Беларусі?\n— Яны былі праграмнымі ў тым сэнсе, што паказалі, што ў гэтай адміністрацыі ЗША значна большы інтарэс да нашага рэгіёну. У тым ліку да стасункаў зь Беларусьсю. Адначасова я б не перабольшваў менавіта гэты тэзіс. Бо, сказаўшы гэта, Уэс Мітчэл у Менску падкрэсьліў, што ЗША з разуменьнем ставяцца да геапалітычнай пазыцыі Беларусі, да таго, што ў інтарэсах Беларусі захоўваць максымальна добрыя стасункі з Расеяй і адначасова паглыбляць і разьвіваць адносіны з Захадам.\nАляксандар Лукашэнка з прэзыдэнтам ЗША Білам Клінтанам і першай лэдзі Гілары Клінтан. Здымак зроблены падчас азнаемляльнага візыту Аляксандра Лукашэнкі ў ЗША ў 1995 годзе.\nУ ЗША дактрынальныя дакумэнты, прынятыя апошнім часам, сьцьвярджаюць, што Расея і Кітай зьяўляюцца стратэгічнымі канкурэнтамі, апанэнтамі, фактычна галоўнымі праблемамі для ЗША ў замежнай палітыцы. Пры ўсім гэтым у Беларусі іншая геапалітычная і структурная пазыцыя ў міжнародных зносінах. Таму тут галоўнае, каб было знойдзена паразуменьне. Беларускае кіраўніцтва падкрэсьлівае, што ў Беларусі ня можа быць замежнай палітыкі «Мы з вамі альбо мы зь імі». І гэта тое, што пакуль што (прынамсі, на ўзроўні рыторыкі) ЗША прызнаюць.\nЦяперашнія адносіны з Расеяй ня могуць не падштурхоўваць Менск да дывэрсыфікацыі замежнай палітыкі…\n— Тым ня менш навіна пра аднаўленьне паўнавартаснай працы амбасады ЗША ў Менску зьявілася ў канкрэтны час пэўнага процістаяньня паміж Менскам і Масквой. Ці выпадкова, што гэтае рашэньне МЗС Беларусі зроблена на фоне такіх спэцыфічных і напружаных адносінаў Менску з Масквой?\n— Як я ўжо казаў, гэтае рашэньне рыхтавалася даўно і яно не зьяўляецца нейкай тут сэнсацыяй, яно чакалася «калі ня сёньня, то заўтра». Хаця зразумела, што тыя варункі, якія сёньня ў дачыненьнях з Расеяй, падштурхоўваюць беларускія ўлады думаць больш актыўна, як дамагацца дывэрсіфікацыі замежнаэканамічнай і палітычнай. Натуральна, што эканоміка і палітыка зьвязаныя, і цяжка спадзявацца на павялічэньне экспэрты і інвэстыцыяў, калі няма нармальных палітычных стасункаў.\n— Звычайна ў міжнародных стасунках існуе «прынцып узаемнасьці». Калі бок, які прыняў нейкае рашэньне, кажа «Мяч на вашым баку» і разьлічвае на нейкія крокі ў адказ ад партнэра. Што б хацеў афіцыйны Менск атрымаць у адказ ад ЗША?\n— Як я ўжо казаў, усё гэта зьяўляецца часткай дастаткова доўгага перамоўнага працэсу. І тут ня толькі Менск робіць нейкія крокі. Канчатковай мэтай тут ёсьць жаданьне аднавіць паўнавартаснае функцыянаваньне амбасадаў. Я думаю, ёсьць прынцыповае разуменьне з амэрыканскага боку, і неўзабаве мы можам чакаць пэўныя рашэньні з гэтага боку.\nТут, аднак, ёсьць і тэхнічныя моманты, што тычыцца стану будынкаў амбасады. Для таго, каб амэрыканская амбасада аднавіла працу ў ранейшым фармаце, трэба нешта рабіць з той інфраструктурай, якую яны маюць. У беларускай амбасадзе ў ЗША таксама цяпер праходзіць рамонт, і гэта можа на пэўны час зацягнуць канчатковае вырашэньне пытаньня. Бо зразумела, што, калі прызначаюцца амбасадары, інфраструктура павінна быць гатовая для нармальнай працы.


…У той дзень з ваеннага аэрадрома каля сяла Адуева Смаленскай (сёння Калужскай) вобласці ў неба падняліся 20 бамбардзіроўшчыкаў. Ішоў трэці год вайны, і савецкія лётчыкі ляцелі бамбіць буйны нямецкі аэрадром у раёне Балбасава, што ў Аршанскім раёне. На жаль, не ўсім выпала вярнуцца з таго баявога задання. Увесь пасляваенны час лічылася, што экіпаж самалёта Іл-4 прапаў без вестак. Але чатыры гады таму байцы абласнога гісторыка-патрыятычнага клуба «Віккру» выйшлі, як той казаў, на след. На днях большая частка дэталяў і фрагментаў бамбардзіроўшчыка была паднятая на паверхню.\nЛетась падчас разведкі пошукавікі канчаткова вызначыліся з месцам, дзе быў збіты самалёт. Сярод тых, хто адправіўся ў экспедыцыю, знаходзіўся і карэспандэнт «Звязды». З месца падзей быў зроблены рэпартаж пра тое, як самазабыўна працуюць «віккруўцы» ў пошуках згінулых герояў вайны. Яшчэ тады было зразумела, што бамбардзіроўшчык разляцеўся на часткі — яго дэталі знаходзіліся на даволі вялікай адлегласці адна ад адной. Але што гэта за самалёт і што стала з яго экіпажам, дакладна не ведаў ніхто. Былі аповеды мясцовых з эмацыянальнай афарбоўкай. Сын аднаго з відавочцаў — Аляксандр Заблоцкі расказаў пра тое, як яго бацька знайшоў у лесе штурмана гэтага бамбардзіроўшчыка і прывёў да сябе дамоў. Лётчык быў паранены, і сям’я з вялікай пагрозай для сваёй бяспекі пэўны час лячыла яго. Пасля вайны былы штурман прыехаў у вёску, каб асабіста падзякаваць выратавальніку. Сустрэча атрымалася вельмі хвалюючая. Паслухаць госця, які цудам пазбегнуў смерці і жывы вярнуўся з вайны, збеглася ўся вёска. Менавіта тады лётчык назваў імёны сваіх баявых таварышаў, якіх — аднаго ў паветры, а другога ўжо на зямлі — расстралялі немцы. На той час вяскоўцы тайком пахавалі іх на ўскрайку сяла. Адзіны, хто застаўся ў збітым самалёце, стралок-радыст Аляксей Ганчарэнка. Гэта было адзінае імя, пра якое ведалі жыхары. Пры спробе дастаць тое, што засталося ад самалёта, яны яшчэ тады, у 43-м, выцягнулі з балотнай твані пасведчанне на імя Ганчарэнкі разам з кавалкам тканіны. Яшчэ летась пошукавікі не маглі сказаць са стапрацэнтнай упэўненасцю, ці быў гэта той самы самалёт, пра які расказаў Заблоцкі. У клічаўскіх лясах у раёне вёскі Рагі гэта не адзіны бамбардзіроўшчык, які з часоў вайны ляжыць у зямлі. Цяпер дакладна вядома — гэта ён.\nЗбіраючыся ў чарговую экспедыцыю, пошукавікі ўзялі з сабой на дапамогу навучэнцаў Клічаўскага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага каледжа. Баявая машына ляжала на глыбіні да чатырох метраў, і трэба было добра папрацаваць, каб яе дастаць. Маладых хлопцаў запрасілі таму, што вось такія ўрокі мужнасці засвойваюцца хутчэй, чым любая інфармацыя ў вучэбнай аўдыторыі. Калі ўгрызаешся ў зямлю, кавалкам за кавалкам адваёўваючы ў пражэрлівай вайны парэшткі, а калі пашчасціць, то і імёны тых, каго яна не жадае вяртаць, зусім паіншаму пачынаеш разумець той страшны перыяд гісторыі. А гэтым хлопцам, будучым работнікам сельскай гаспадаркі, яшчэ і карысна ведаць, што ў зямлі, на якой спее збожжа і квітнее канюшына, вельмі часта можна сустрэць такія вось стыхійныя пахаванні. І трэба ведаць, як на гэта рэагаваць.\nУ лесе разгарнуцца перашка-джаюць абмежаваная прастора і рой крыважэрных насякомых, якім усё адно, чым тут займаецца чалавек — шукае суніцы або аднаўляе шматгадовую несправядлівасць. Байцы клуба «Віккру» — хлопцы трывалыя, загартаваныя ў шматлікіх экспедыцыях і паходах. Яны не рэагуюць ні на насякомых, ні на спякоту, ні на якія іншыя знешнія раздражняльнікі. Справе дапамагае тэхніка мясцовай ПМК. Але ж усе тоны зямлі трэба перапрацаваць і прапусціць праз спрактыкаваныя да гэтага рукі. Яны ніколі не пераблытаюць нікчэмную жалезку з важнай знаходкай.\nПад’ём бамбардзіроўшчыка Іл-4 працягваўся тры дні. Увесь гэты час пошукавікі працавалі амаль бязвылазна. Сабралі, страшна падумаць, паўмашыны розных дэталяў і фрагментаў. Галоўную нумарную дэталь ад самалёта «запеленгаваў» вопытны баец клуба Юрый Кармазін. Некалькі важных дэталяў знайшоў Ілья Трыханаў. У пошукавым клубе ён яшчэ з часоў вучобы ў Беларуска-Расійскім універсітэце. Паўгода таму адслужыў у арміі і зноў вярнуўся ў строй. Віталь Масольд, яшчэ адзін актыўны пошукавік, вывучыў за апошні перыяд, здаецца, усю начынку самалёта. Ён упэўнена даваў апісанне дэталяў і выдзяляў, што важна, а што ніякага інтарэсу не ўяўляе. Пад’ём самалёта стаў баявым хрышчэннем для Дзяніса Хітрыкава, аднаго з навучэнцаў Клічаўскага аграрна-тэхнічнага каледжа. Хлопец працаваў амаль без перапынку, нават на абед. «Наш чалавек», — сходу даў яму характарыстыку галоўны пошукавік Мікалай Барысенка. І паабяцаў, што хутка хлопец будзе прыняты ў пошукавае брацтва. А ён ужо марыць, як адправіцца з вопытнымі калегамі на пошукі яшчэ аднаго «клічаўскага самалёта», пра які яму расказваў бацька.\n— З сотняў дэталяў знойдзены дзве галоўныя — з нумарамі рухавіка, — адзначае Мікалай Барысенка . — У выніку гэтага ўдалося высветліць мадэль і нумар самалёта, баявое заданне, экіпаж, часць, дзе служылі лётчыкі. Гэта 17-ы гвардзейскі Рослаўльскі бамбардзіровачны авіяполк. У самалёце знаходзіліся камандзір экіпажа Юрый Кралявец з сяла Палтаўка Омскай вобласці, штурман Уладзімір Нікіфараў з Чаркас, паветраны стралок Павел Перасянчук з сяла Паўлаўка Вінніцкай вобласці і паветраны стралок-радыст\nАляксей Ганчарэнка з горада Трасцянец Сумскай вобласці. На жаль, Аляксея мы так і не знайшлі, хоць ён павінен быць на месцы падзення. З каштоўных знаходак таксама фрагмент прыцэла для бомбакідання, частка крыла і іншыя дробязі. Самалёт разваліўся яшчэ ў паветры. Мы яго збіралі па частках на плошчы каля ста квадратных метраў.\nГэта трэба не мёртвым…\nПаважаныя байцы клуба «Віккру», дзякуй вам за ўедлівасць, апантанасць, настойлівасць. Без вас не было б вось гэтых вернутых з небыцця імёнаў, шчаслівых слёз нашчад-каў тых, хто не вярнуўся з вайны. Бо для роду не існуе пачуцця часу ў сваі м жаданні знайсці блізкага чалавека і пакланіцца яго праху. Пакаленні змяняюцца, а боль страты не праходзіць. Гэта, напэўна, перадаецца на генным узроўні. Зусім нядаўна пісала аб тым, што ў Слаўгарадскім раёне знайшлі астанкі радавога Нурмухамеда Магдзеева, ураджэнца Кзылардзінскай вобласці. Яго пляменнік Хаміт Магдзееў прыляцеў на месца раскопак, як толькі даведаўся, што яго дзядзька знойдзены. А на мінулым тыдні, калі другі раз была ў гэтым раёне, мне расказалі, што Хаміт зноў прыязджаў, каб разам з пошукавікамі і музейнымі работнікамі яшчэ раз аднавіць падзеі тых страшных ваенных дзён і таго бою, з якога не вярнуўся яго продак.\n— Адкуль гэта Карына, я не ведаю, бо толькі атрымаў ліст і яшчэ не паспеў спісацца, — кажа Мікалай Барысенка. — Яна спасылаецца на нейкага Сяргея, але і гэтае імя мне нічога не гаворыць. А вось напісанае вельмі кранула. Дзеля гэтага мы і працуем. Месца падзення самалёта будзе ўвекавечана. Зараз мы вядзём пошук родных астатніх лётчыкаў. Усім гэтым хлопцам, калі яны загінулі, было крыху болей за 20 гадоў. Па нашых звестках іх дома чакалі бацькі, свае сем’і яны яшчэ не паспелі стварыць. Тое, як адрэагавала на паведамленне Карына, сведчыць, што лётчыкі дагэтуль лічацца зніклымі без вестак. Мы ім дапамаглі вярнуцца з небыцця.\nДарэчы, па нямецкіх дакументах дакладна ўстаноўлена, калі і хто збіў у 43-м савецкі бамбардзіроўшчык. Усё адбылося а палове дванаццатай у ноч з 13 на 14 кастрычніка на вышыні 4200 метраў. За штурвалам «месера» сядзеў лётчык нямецкай эскадрыллі «Начныя знішчальнікі» капітан Алоі с Лехнер. Але праз год, у лютым 44-га, у той жа Магілёўскай вобласці яго «юнкерс» трапіў на прыцэл савецкай «зеніткі» і быў абясшкоджаны. Сам лётчык з цяжкімі раненнямі ўзяты ў палон. Што з ім пасля гэтага адбылося, гісторыя замоўчвае. У нямецкіх спісках ён дагэтуль лічыцца зніклым без вестак. Гэтай інфармацыяй з магілёўскімі пошукавікамі падзяліліся іх расійскія калегі.


Генпракуратура 17 верасня афіцыйна паведаміла, што справу аб забойстве Рамана Бандарэнкі прыпыняюць, бо не могуць вызначыць асобу, датычную да злачынства. Вольга Кучарэнка, сястра Рамана, пракаментавала паведамленне пракуратуры для «Нашай Нівы».\n«Мы ўчора прачыталі, што справу прыпынілі, але пакуль гэта не мела афіцыйнага пацверджання, то сям’я не хацела каментаваць. Бо ўсё ж спадзяваліся, што гэта нейкае непаразуменне, фэйк, — кажа Вольга. — З намі ніхто не звязваўся, з лютага ніякіх кантактаў з Генпракуратурай ці іншымі органамі ў нас не было. Яны не выходзілі з намі на сувязь. Маці Ромы накіроўвала запыты з просьбай прадаставіць звесткі экспертыз, праверыць злітыя аўдыязапісы, дзе гучаць галасы «падобныя да Баскава і Эйсмант», але ў адказ атрымлівала адмовы.\nІ сёння раніцай мы ўбачылі афіцыйную заяву Генпракуратуры. Мама сядзіць, плача. Я сёння не спала да 5 раніцы, бо нервавалася і спадзявалася, што гэта памылка.\nАле цяпер у нас проста шок і абурэнне, бо я не разумею, што тады рабілася гэтыя месяцы. Замест таго, каб сабраць інфармацыю па гарачых слядах, тры месяцы ішла праверка.\nА калі ўжо завялі справу, то ведаю, што дапытвалі людзей, у якіх пыталіся, ці не пахла ад Ромы алкаголем, ці выпіваў ён увогуле, ці ён калісьці паводзіў сябе агрэсіўна… Складвалася ўражанне, што шукаюць не забойцаў, а доказы таго, што вінаваты ён сам.\nПры тым жа была ў інтэрнэце розная інфармацыя. Ці правяралі тыя злітыя званкі? Білінгі?\nАле я аптымістычна на ўсё гляджу і ўпэўненая, што тых, хто гэта зрабіў, пакараюць. Тут пытанне часу і ўмоў, пры якіх гэта адбудзецца. Не выключаю, што сітуацыя можа павярнуцца настолькі, што нават пры сённяшняй сістэме гэта можа адбыцца.\nТаксама хацела б сказаць вялікі дзякуй усім людзям, простым беларусам, якія паказваюць, што яны не забылі, памятаюць, падтрымліваюць нас на працягу ўсяго часу. Дзякуючы гэтай падтрымцы мы і змаглі неяк гэта ўсё перажыць.\nУсім астатнім дзякаваць не асабліва хочацца. Хай лепш пачнуць выконваць сваю працу так, як гэта належыць па законе».


ДАІ сярод ночы разбудзіла жыхароў шматпавярховіка, каб скласці пратаколы - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 20 жнiўня 2019, aўторак, 16:42\nДАІ сярод ночы разбудзіла жыхароў шматпавярховіка, каб скласці пратаколы\nЖыхароў шматпавярховіка паднялі праз няправільна прыпаркаваныя аўто.\nЖыхароў шматпавярховіка ў вёсцы Копішча супрацоўнікі Дзяржаўтаінспекцыі паднялі сярод ночы праз няправільна прыпаркаваныя самаходы. З пытаннем аб тым, навошта трэба было будзіць людзей, звярнулася 2 лютага на жывую лінію старшыні Менаблвыканкама Вольга Вячаславаўна. У ДАІ далі тлумачэнні з гэтай нагоды.\nЖанчына распавяла, што ўночы з 31 студзеня на 1 лютага праз няправільна прыпаркаваныя аўто у двары ЖК «Новая Баравая» адзін з суседзяў выклікаў міліцыю. Уладальнікаў аўто аштрафавалі, пратаколы афармлялі да позняй ночы.\nЯк растлумачыў карэспандэнту mlyn.by афіцыйны прадстаўнік УДАІ УУС Менскага аблвыканкама Сяргей Чабатароў, пра шэсць аўтамабіляў, прыпаркаваных з парушэннямі ПДР паміж дамамі №2 і 5 на вуліцы Нябеснай у «Новай Баравой», паведаміў у Дзяржаўтаінспекцыю адзін з жыхароў комплексу. Паводле закону праваахоўнікі абавязаны неадкладна рэагаваць на выклік грамадзян, давялося сапраўды будзіць людзей і афармляць пратаколы позняй ноччу.\n- Дзяржаўтаінспэктары, якія прыбылі на месца, датэлефанаваліся да ўладальнікаў усіх шасці аўтамабіляў. На гэтых людзей былі складзеныя пратаколы за парушэнні ПДР (пункт 143.16: «Спыненне і стаянка забараняецца на праездах у дварах з боку, прылеглага да жылой забудовы»). Пасля чаго кіроўцы пераставілі аўто ў іншае месца - на гэты раз выконваючы правілы. Дзяржаўтаінспектары дзейнічалі строга ў рамках закона.\nСяргей Чабатароў адзначыў, што гэта ўжо не першы такі выпадак на гэтай дваровай тэрыторыі.\n- Заяўнік паабяцаў супрацоўнікам ДАІ, што працягне тэлефанаваць, калі ўбачыць, як нехта паркуецца не адпаведна правілам, - растлумачыў ён. - Каб такое нарэшце спынілася, суседзям варта знайсці агульную мову адзін з адным.\n16.08 Узбунтаваныя рабочыя БелАЭС выйшлі на галоўную плошчу Астраўца 56,279\n18.08 Запуск недабудаванай БелАЭС: Лукашэнка ўцячэ першым? 42,904\n15.08 У Беларусі будзе новае падвышэнне пенсійнага ўзросту? 33,062\n14.08 Рэкорд рэкордаў: як беларускі кіроўца без тэхагляду «партызаніць» супраць ДАІ 30,576


У ВЯРХОЎНЫМ СУДЗЕ БЕЛАРУСІ ПАЧАЎСЯ ПРАЦЭС НАД БЫЛЫМ НАЧАЛЬНІКАМ БЕЛАРУСКАЙ ЧЫГУНКІ ВІКТАРАМ РАХМАНЬКОМ\nГэта першы ў гісторыі сучаснай Беларусі працэс над дзейным сябром Савету Рэспублікі Нацыянальнага сходу. Віктар Рахманько абвінавачваецца паводле 11 артыкулаў Крымінальнага кодэксу, сярод якіх артыкулы пра крадзеж дзяржаўнай маёмасьці ў буйных памерах, хабарніцтва, злоўжываньне ўладай, падробка дакумэнтаў і нават браканьерства.\nНекаторыя злачынствы ён быццам бы ўчыніў у групе, таму разам з Рахманьком на лаве падсудных апынуліся яшчэ пяць чалавек — тры адказныя супрацоўнікі чыгункі з Баранавічаў, а таксама адзін старшыня мясцовага калгасу і дырэктар запаведніка. Але прэтэнзіі пракуратуры да саўдзельнікаў Рахманько значна меншыя.\nПрыкладам, дырэктар палескага запаведніка Мікалай Варанецкі абвінавачваецца толькі ў арганізацыі незаконнага паляваньня, зь яго нават не бралі падпіску пра нявыезд. Ён лічыць сябе невінаватым і перакананы, што суд яго апраўдае.\n(Варанецкі: ) “Гэта было не арганізаванае мной паляваньне, як сьцьвярджае пракуратура, а плянавы навуковы адстрэл дзікіх жывёлаў. Мы заўсёды імкнуліся прымеркаваць такія адстрэлы да прыезду важных асобаў. Што я магу зрабіць, калі прыяжджае аўтамабіль адміністрацыі прэзыдэнта з пропускам “Праезд усюды”? А самога Рахманька я ўвогуле сёньня трэці раз за жыцьцё бачу”.\nШто да галоўнага падсуднага, то ад яго камэнтароў журналісты сёньня не пачулі. Побач з Рахманьком у судзе асабісты ахоўнік у цывільным і міліцыянт, якія нават не даюць наблізіцца да падсуднага, а сам ён жаданьня кантактаваць з прэсай не выказвае і ад інтэрвію адмаўляецца. Вядома толькі, што раней Рахманько выказваў упэўненасьць у тым, што яго апраўдаюць.\nМіж тым, паводле інкрымінаваных былому начальніку чыгункі артыкулаў Крымінальнага кодэксу, яму пагражае да 15 гадоў турмы . Прычым новы кодэкс дазваляе складаць тэрміны, і таму, як лічыць пракурор Сяргей Шчур, агульнае пакараньне можа быць і большым. Пракурор заявіў, што доказаў віны Рахманька і ягоных саўдзельнікаў дастаткова, і ён не сумняецца ў абвінаваўчым прысудзе.\nА вось адвакаты, як звычайна, думаюць наадварот. Яны літаральна закідалі суд хадайніцтвамі аб апытаньні новых сьведкаў ды далучэньні да матэрыялаў справы новых дакумэнтаў. Сярод гэтых папераў і калектыўныя заявы грамадзянаў пра тое, што Рахманько і ягоныя сябры быццам ніякіх стратаў ім не нанесьлі. Цікава, што суд амаль усе гэтыя хадайніцтвы задаволіў.\nУвогуле, назіральнікі адзначаюць дзіўную для беларускай судовай практыкі лагоднасьць суду да патрабаваньняў абвінавачаных і ўжо бачаць у гэтым прыкмету таго, што пакараньне ня будзе надта жорсткім. У гэтай сувязі згадваецца, што на пасаду начальніка чыгункі Віктар Рахманько быў прызначаны асабіста Аляксандрам Лукашэнкам, хаця ўжо было вядома пра прэтэнзіі да Рахманька з боку праваахоўчых органаў.


Усходняя канферэнцыя (НХЛ) — Вікіпедыя\nУсходняя канферэнцыя (НХЛ)\n(Пасля перасылкі з Усходняя канферэнцыя, НХЛ)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Усходняя канферэнцыя.\nУсходняя канферэнцыя — адна з дзвюх канферэнцый, якія выкарыстоўваюцца для падзелу каманд у Нацыянальнай хакейнай лізе. Другой канферэнцыяй з’яўляецца Заходняя канферэнцыя.\nУсходняя канферэнцыя НХЛ\nМанрэаль Канадыенс (7)\nУсходняя канферэнцыя была створана ў 1974 годзе, калі НХЛ была падзелена на 2 канферэнцыі і 4 дывізіёны, і першапачаткова насіла назву «Канферэнцыя Прынца Уэльскага». Паколькі новыя канферэнцыі і дывізіёны не адлюстроўвалі паўночнаамерыканскую геаграфію, геаграфічныя назвы былі адменены. Усходняя канферэнцыя складалася з двух дывізіёнаў:«Дывізіён Адамса» і «Дывізіён Норыса». У 1981 годзе склады дывізіёнаў былі зменены для большай геаграфічнай адпаведнасці, аднак, назвы засталіся ранейшымі. Дывізіён Норыса «пераехаў» на захад, а Дывізіён Патрыка — на ўсход. Змена назваў адбылася ў 1993 годзе. Дывізіён Адамса змяніў назву на «Паўночна-ўсходні», а Дывізіён Патрыка быў пераназваны ў «Атлантычны дывізіён». Нягледзячы на ўсе гэтыя змены, трафей чэмпіёна канферэнцыі Прыз прынца Уэльскага захаваў сваю назву.\nДа пераўтварэнняў 1993 года, Канферэнцыя Прынца Уэльскага складалася з Дывізіёна Адамса і Дывізіёна Патрыка. У 1998 быў сфарміраваны Паўднёва-ўсходні дывізіён. Перад сезонам 2013/2014 былі скасаваны Паўночна-ўсходні і Паўднёва-ўсходні дывізіёны, а іх месца заняў Сталічны дывізіён. У наш час Усходняя канферэнцыя прадстаўлена 16 камандамі, падзеленымі на 2 дывізіёны: Атлантычны і Сталічны.\nБостан Бруінз Караліна Харыкейнз\nБафала Сейбрз Каламбус Блю Джэкетс\nДэтройт Рэд Уінгз Нью-Джэрсі Дэвілз\nФларыда Пантэрз Нью-Ёрк Айлендэрс\nМанрэаль Канадыенс Нью-Ёрк Рэйнджэрс\nАтава Сенатарз Філадэльфія Флаерз\nТампа-Бэй Лайтнінг Пітсбург Пінгвінз\nТаронта Мейпл Ліфс Вашынгтон Кэпіталз\nАсноўны артыкул: Прыз прынца Уэльскага\nДа 1982 года ў НХЛ была ўнікальная сістэма плэй-оф у параўнанні з НФЛ, НБА і МЛБ. У плэй-оф каманды былі пасеяныя ў незалежнасці ад прыналежнасці да канферэнцыі. У выніку, дзве каманды з адной канферэнцыі маглі сустрэцца ў фінале Кубка Стэнлі, як гэта і было ў 1977, 1978 і 1980 гадах. У рамках гэтай сістэмы, чэмпіёнам Уэльскай канферэнцыі, і, такім чынам, пераможцам прыза прынца Уэльскага, станавілася каманда, якая фінішавала на 1 месцы ў канферэнцыі па выніках рэгулярнага сезона.\nПачынаючы з 1982 годзе, пераможцам прыза прынц Уэльскага, станавіцца каманда, якая выйграла ў фінале плэй-оф Уэльскай/Усходняй канферэнцыі.\nУладальнікі Кубка СтэнліПравіць\n1975-76 — Манрэаль Канадыенс\n1976-77 — Манрэаль Канадыенс\n1977-78 — Манрэаль Канадыенс\n1978-79 — Манрэаль Канадыенс\n1981-82 — Нью-Ёрк Айлендэрс\n1982-83 — Нью-Ёрк Айлендэрс\n1985-86 — Манрэаль Канадыенс\n1990-91 — Пітсбург Пінгвінз\n1991-92 — Пітсбург Пінгвінз\n1992-93 — Манрэаль Канадыенс\n1993-94 — Нью-Ёрк Рэйнджэрс\n1994-95 — Нью-Джэрсі Дэвілз\n1999-00 — Нью-Джэрсі Дэвілз\n2002-03 — Нью-Джэрсі Дэвілз\n2003-04 — Тампа-Бэй Лайтнінг\n2005-06 — Караліна Харыкейнз\n2008-09 — Пітсбург Пінгвінз\n2010-11 — Бостан Бруінз\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Усходняя_канферэнцыя_(НХЛ)&oldid=3514939"\nАпошнія змены 6 снежня 2019 а 16:06\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:06, 6 снежня 2019.


валікамі і пыласосам\nПрыгожая, чыстая афарбоўка залежыць ад умення працаваць рознай прыладай: пэндзлямі, валікамі, тарцоўкамі і т. д. Каб афарбоўка была аднастайнай, пры кожным апусканні пэндзля ў фарбу рэкамендуецца яе змешваць, папярэджваючы адукацыю асадка.\nЛішкі фарбы злёгку отжимают аб бок посуду, папярэджваючы яе сцяканне на падлогу. Пры афарбоўванні пэндзаль рэкамендуецца трымаць перпендыкулярна да паверхні або пад невялікім кутом, робячы пры гэтым раўнамерныя ўзмахі і пакрываючы паверхню доўгімі шырокімі палосамі - рыскамі фарбы, якія добра растушевывают, каб не заставалася грубіянскіх палос.\nЧысціня якая афарбоўваецца паверхні шмат у чым залежыць ад націску на пэндзаль і таўшчыні што наносіцца пласта фарбы. Калі на пэндзаль націскаць слаба, то фарба кладзецца ў выглядзе вузкіх палос, часта тоўстым, грубіянскім пластом. Пры гэтым застаюцца пропускі. Ад моцнага націску на пэндзаль з яе сцякае фарба, утворачы пацячы, але ў той жа час пад пэндзлем застаецца больш тонкі, лёгка растушевываемый пласт фарбы. Мэтазгодна рабіць так. Прыставіўшы да паверхні пэндзаль, на яе спачатку націскаюць несильно, аднак па меры выдаткоўвання фарбы націск паступова павялічваюць, добра яе растушевывая. З анучы або поролона можна зрабіць валік і ўмацаваць яго на ручцы на 30-50 мм ніжэй пэндзлі, каб папярэдзіць сцяканне па ёй фарбы.\nАфарбаваная паверхня павінна быць цалкам гладкай. У гэтым істотную ролю гуляе кірунак рысак фарбы: іх варта перакрыжоўваць пад прамым кутом.\nАфарбоўванне сцен. Спачатку фарбу наносяць гарызантальна, т. е. па даўжыні сцяны, на нейкую яе частка (захватку), і тут жа свежую фарбу растушевывают па вышыні сцяны. Пры гэтым гарызантальныя рыскі перакрываюцца вертыкальнымі, зафарбоўваюцца і магчыма пакінутыя пропускі.\nБывае, што сцены пакрытыя грунтам, у якім мала мяла. Атуліць такі зялёны грунт за адзін раз практычна немагчыма, афарбоўванне прыйдзецца выконваць двойчы. Пры першым афарбоўванні рыскі наносяць у адным кірунку, пры другім - у іншым. Калі прыходзіцца афарбоўваць сцены тры разу, то пры першай і трэцяй афарбоўках рыскі наносяць вертыкальна, пры другой - гарызантальна.\nАфарбоўванне столяў. У гэтым выпадку ўлічваюць падзенне святла з вокнаў: апошнія рыскі павінны быць накіраваныя ад акна, т. е. па кірунку светлавых прамянёў.\nКалі афарбоўку выконваюць за два разу, то першыя рыскі наносяць перпендыкулярна светлавым прамяням, а другія раўналежна. Калі склад нанесены папярок светлавых прамянёў, на рысках утворацца цяні ў выглядзе нітак, выяўляючы нераўнамернасць афарбоўкі.\nКалі ў памяшканне пападае святло з вокнаў не з аднаго боку, а з двух або трох, то апошнія рыскі накіроўваюць па даўжыні столі.\nАсаблівасці нанясення алейных складаў. Растушевывают алейную фарбу пры афарбоўванні за адзін раз так: па абтынкаваных сценах - вертыкальна, па драўляных паверхнях - уздоўж валокнаў дрэва, па крысах - у кірунку да акна, па даху - уздоўж пахілу, т. е. ад канька да жолабаў. Пры афарбоўванні за два разу: па сценах першы пласт растушевывают гарызантальна, другі - вертыкальна, па дрэве першы пласт - папярок валокнаў, па крысах - ад акна, а другі пласт гэтак жа, як і пры афарбоўванні за адзін раз. Часам афарбоўваюць за два-тры разу, калі паверхні шурпатыя і іх жадаюць зрабіць гладчэйшымі за рахунак нанясення тоўстага пласта фарбы.\nПраца маховыми пэндзлямі. Звычайна маховые і іншыя вялікія пэндзлі ўжываюць для афарбоўвання вялікіх паверхняў. Парадак працы такімі пэндзлямі наступны. Змочваюць пэндзаль у фарбе, отжимают лішкі яе аб боку посуду і пачынаюць вадзіць пэндзлем па сценах зверху ўніз і знізу ўверх або спачатку гарызантальна, а затым вертыкальна, накладваючы рыскі фарбы без пропускаў, дбайна іх растушевывая, каб пакінуць тонкі пласт фарбы (мал. 84).\nПадчас працы загваздка пэндзля трымаюць двума рукамі і водзяць пэндзлем ва ўвесь размах, робячы рыскі як мага даўжэй. Можна працаваць і так: левай рукой крепкодержать загваздка, а правай водзяць ім. У гэтым выпадку рука слізгае па загваздцы, то набліжаючыся да левай рукі, то выдаляючыся ад яе.\nМаховую пэндзаль сістэматычна круцяць у руках для таго, каб яна спрацоўвалася са ўсіх бакоў, набываючы форму паходні. Калі гэтага не рабіць, то волас яе так зносіцца, што прымет форму лапаткі, а працаваць такім пэндзлем меней зручна.\nКаб не запэцкаць карнізы, пад імі афарбоўваюць паласу шырынёй 25-40 гл, ужываючы пэндзаль-ручнік (мал. 85).\nПраца ручнікамі. Ручнікі ставяцца да дробных пэндзляў, і іх у асноўным ужываюць для афарбоўвання аконных вокладак, дзвярэй, ліштвы, ліштвы і т. д.\nФарбы на іх набіраюць трохі отжимают лішак аб мешалку або бок посуду і растушевывают па паверхні тонкім пластом. Растушоўку фарбы ручнікамі вядуць у двух кірунках, прычым, прыняты парадак растушоўкі варта выконваць да канчатка афарбоўкі ўсёй паверхні. Ручнік трымаюць так, каб волас пэндзля працаваў не тарцом, а бакавой часткай (мал. 86, у). Націск павінен быць такой сілы, каб волас злёгку выгінаўся.


Канвертаваць Fastcoins (FST) і Нарвежская крона (NOK) : Калькулятар абменнага курсу\nFastcoin (FST) і Нарвежская крона (NOK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Fastcoin і Нарвежская крона пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 29 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Fastcoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Нарвежская крона валюты па змаўчанні. Націсніце на Нарвежская крона або Fastcoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Fastcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Нарвежская крона гэта валюта, у Нарвегія (НЕ, НІ, Зямля Каралевы Мод), і Шпіцберген і Ян-Майен (SJ, SJM). Нарвежская крона таксама вядомы як Krones, і Крона. Сімвал FST можа быць запісаная FST. Сімвал NOK можа быць запісаная NKr. Нарвежская крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу the Fastcoin Апошняе абнаўленне 29 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Нарвежская крона Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. FST каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. NOK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Трамп узнагародзіў сабаку, які ўдзельнічаў у ліквідацыі аль-Багдадзі\n26 лістапад 2019, 12:11\nПрэзыдэнт ЗША Дональд Трамп вітаў у панядзелак у Белым доме службовага сабаку, які ўдзельнічаў ў апэрацыі па ліквідацыі лідэра тэрарыстычнай групоўкі «Ісламская дзяржава». Прэзыдэнт адзначыў, што аўчарку па мянушцы Конан ўзнагародзілі мэдалём і граматай за гераічную службу.\n«Гэты сабака быў там, быў паранены, і нам удалося завяршыць рэйд без адзінай ахвяры з амэрыканскага боку, — адзначыў Трамп. — Ніхто не будзе зьвязвацца з Конанам».\n«Яго так надрэсіравалі, што на вас нападуць, варта вам адкрыць рот, — пажартаваў Трамп, зьвяртаючыся да журналістаў. — Так што будзьце вельмі асьцярожныя».\nНа мерапрыемстве прысутнічалі віцэ-прэзыдэнт ЗША Майк Пэнс і першая лэдзі Мэлані Трамп. Прэзыдэнт расказаў, што раней сустрэўся з байцамі групы спэцназу, якая арганізавала апэрацыю па ліквідацыі аль-Багдадзі.\nБылы кіраўнік «Ісламскага дзяржавы» Абу Бакр аль-Багдадзі загінуў 26 кастрычніка ў выніку спэцапэрацыі амэрыканскіх вайскоўцаў у Сырыі. Як заявіў прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп, аль-Багдадзі падарваў сябе. Месцазнаходжаньне лідэра тэрарыстаў удалося высьветліць дзякуючы інфарматарам зь яго найбліжэйшага атачэньня.


Набор у ліцэі працягваецца — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nНабор у ліцэі працягваецца\n19.08.2011 10.08.2019 irina727Комментарии on Набор у ліцэі працягваецца\nУступная кампанія ў вышэйшыя і сярэднія спецыяльныя навучальныя ўстановы краіны завяршылася. У ліцэях жа нашага раёна прыёмная камісія мае намер працаваць амаль да самага пачатку новага навучальнага года.\nТакая мера выклікана значным недаборам навучэнцаў. Сёлета, па дадзеным на 17 жніўня, у Бераставіцкі дзяржаўны сельскагападарчы прафесійны ліцэй прынята 73 навучэнца, ў той час як план прыёму складае 100 чалавек. Самымі запатрабаванымі спецыяльнасцямі тут аказаліся “трактарыст-машыніст катэгорыі A, B, D; электрагазазваршчык 3-яга разраду” і “вадзіцель аўтамабіля катэгорыі С; трактарыст-машыніст катэгорыі А, В, D”.\nУ Малабераставіцкім дзяржаўным прафесійным ліцэі перапрацоўчай прамысловасці прынята 44% чалавек ад запланаванай колькасці прыёму абітурыентаў. Найбольшым “попытам” тут карыстаецца спецыяльнасць “повар-кандытар”: менавіта сюды было падана больш за ўсё заяў. Што ж датычыцца “геаграфіі” паступаючых, дык сёлета ў ліцэй прыязджалі абітурыенты з Гродзенскага, Ваўкавыскага, Свіслацкага раёнаў.\nНагадаем, што прыёмныя камісіі працягваюць прыём дакументаў.\n25.11.2014 09.08.2019 irina


Стала модна весці здаровы лад жыцця і ўжываць натуральныя прадукты, адпачываць на прыродзе і адчуваць яднанне з ёй. Акрамя таго, адпачынак у аграсядзібе - выдатны варыянт для тых, у каго няма сваёй дачы, а шашлыкі каля вадаёма ўжо надакучылі. Тут можна выдатна правесці выходныя, арганізаваць карпаратыў ці нават згуляць вяселле ў сельскім стылі. Аддаеце перавагу актыўнаму адпачынку з поўным пераўтварэннем у сяляніна ці размеранаму адпачынку ў глушы, удалечыні ад мітусні мегаполіса? VETLIVA.BY распавядзе, чаму ўсё ж варта абраць адпачынак у аграсядзібе і прапануе кароткі агляд самых каларытных месцаў, дзе можна класна адпачыць.\nАграэкасядзіба "Сяліба Ёдзішкі" выводзіць ралявыя гульні на новы ўзровень! У гэтым класным месцы на Браслаўскіх азёрах вы акунецеся па вушы ў будні селяніна, далучыцеся да жывёлагадоўчай справы і цяжкай працы вясковага жыхара.\nЗа душэўнай атмасферай, цудоўнай прыродай і натуральнымі прадуктамі - толькі сюды! Тут не здаюцца ў арэнду хаткі - сюды прыязджаюць у госці. На "Сялібе Ёдзішкі" вы:\nу летні час ёсць магчымасць паганяць на квадрацыкле, а ўзімку - рассякаць снежныя абшары на снегаходзе.\nМеней экстрэмальны, але не меней займальны адпачынак вы знойдзеце ў аграсядзібе "Пятры". Валейбол, рыбалка, альтанка, дзе можна ўладкаваць шыкоўнае застолле, арганізацыя палявання - і ўсё гэта ўсяго ў 15 км. ад Ліды. Аднак сюды прыязджаюць не толькі аматары актыўнага адпачынку на прыродзе - удалае размяшчэнне сядзібы проста рай для турыстаў. Можна паглядзець знакаміты Лідскі замак і іншыя выбітнасці Ліды.\nУ кожным маляўнічым кутку Беларусі знойдзецца ідэальнае месца для адпачынку. У Нарачанскім парку - гэта аграсядзіба RespectHouse. За выдатным адпачынкам на прыродзе невялікай кампаніяй з васьмі чалавек - менавіта сюды! Хата з натуральнага дрэва знаходзіцца прама на беразе возера Мядзель, а гасцям прапануюцца сапраўды рэспектабельныя забавы:\nА вось за незвычайнай атмасферай, мудрагелістымі інтэр'ерамі і беларускімі традыцыямі VETLIVA.BY рэкамендуе адправіцца пад Кобрын, у аграсядзібу на Зарэчнай вуліцы. Незвычайны дом размешчаны на беразе ракі Мухавец, дзе Вы зможаце пракаціцца на дракары, прыняць удзел ў старадаўніх беларускіх абрадах, паўдзельнічаць у майстар-класах па вырабе сувеніраў сваімі рукамі. Аднак не думайце, што станеце сярэднявечным жыхаром і вам не прапануюць сучасных забавак. Тут можна:\nАкрамя таго, аграсядзіба дзівіць і незвычайнымі "каляровымі" гасцявымі пакоямі - Ліловым, Сінім і Жоўтым.\nВясковая класіка - вострыя адчуванні для гарадскога жыхара\nБеларускія аграсядзібы - гэта адпачынак на прыродзе, далей ад гарадской мітусні, які можа стаць сапраўднай прыгодай і дапамагчы расслабіцца. Аматары камфорту таксама адчуюць сябе ў сваёй талерцы: любая сядзіба Беларусі ў першую чаргу клапоціцца пра выгоду госцяў. Свежае паветра, смачная ежа, прыгатаваная з любоўю, вечар каля вогнішча - усё гэта прапануюць сваім гасцям сядзібы і аграсядзібы.\nЗа выдатным адпачынкам, вострымі адчуваннямі і цудоўнай прыродай - толькі ў Беларусь!


Студсаюзу чакаць вялікіх змен? Новым лідарам моладзевай арганізацыі стаў Мацвей Шабалін — Унiверсiтэт\nСтудэнцкі саюз БДУ 19 красавіка абраў свайго 10-га старшыню. Ім стаў Мацвей Шабалін, студэнт 4 курса эканамічнага факультэта, кіраўнік праекта “Капуснік БДУ”.\nСупернікаў у Мацвея было два: Кірыл Карабан, які на момант выбараў быў намеснікам старшыні Студэнцкага саюза БДУ і памочнікам старшыні Студэнцкай асамблеі БДУ, і Глеб Салаўёў, намеснік старшыні студэнцкага саюза ФМА.\nВынікі прадбачыць было немагчыма, бо ў многіх былі асцярогі і з нагоды занадта “самавітага” ўзросту Мацвея і Кірыла (абодва студэнта выпускаюцца сёлета), і занадта “маладога” ўзросту Глеба, які цяпер на другім курсе.\nПраграмы кандыдатаў адрозніваліся даволі моцна: Кірыл Карабан казаў пра планы стварыць “вялікі студэнцкі саюз”, які аб’яднае цяперашнія студсаюз, савет старастаў, творчы саюз і іншыя арганізацыі, акрамя БРСМ і прафкама. Глеб Салаўёў прапанаваў прыцягнуць знешнія рэсурсы для рашэння фінансавых пытанняў і ўзняцця статусу арганізацыі. Ён прапанаваў развіць супрацоўніцтва з Erasmus+, ЮНЕСКА, лігай добраахвотнай працы моладзі. Мацвей Шабалін жа закранаў больш прыземленыя праблемы: камунікацыю студсаюзаўцаў на ўсіх узроўнях, тымбілдынгі, празрыстасць працы і матывацыю.\nПасля таго, як былі прадстаўлены праграмы, выбаршчыкаў пачалі задаваць пытанні. Галоўным чынам яны тычыліся бюджэту, асабістага досведу, сувязі Студсаюза БДУ і студсаюзаў факультэтаў і адносін кандыдатаў з адміністрацыяй універсітэта. Пытанні часта пераходзілі ў дыскусіі, з-за чаго гэта частка сходу моцна зацягнулася.\nКалі пытанні скончыліся, адкрытым галасаваннем Студэнцкі саюз БДУ абраў свайго новага старшыню, новы склад камітэта і кантрольна-рэвізійнай камісіі.\nМацвея павіншаваў кіраўнік Студэнцкай асамблеі БДУ Яўген Харук:\n“Ад Студэнцкай асамблеі БДУ я хацеў бы павіншаваць і Мацвея Шабаліна, і наноў абраных удзельнікаў камітэта з іх перамогай! Зараз у іх у руках шмат важных інструментаў, якімі можна ўдасканальваць студэнцкае самакіраванне ў БДУ ў цэлым. Я хацеў бы ім пажадаць стаць яшчэ больш дарослымі, абдумаць усе свае ідэі і зразумець узровень адказнасці, якую яны атрымалі. А Мацвею асабіста – быць лідарам, які запомніцца нестандартнымі і ключавымі рашэннямі, за якія ён па-мужчынску будзе несці адказнасць”.\nТаксама Яўген пракаментаваў планы асамблеі на год і магчымасць стварэння таго студэнцкага саюза, пра які ў сваёй прамове казаў Кірыл Карабан: “Развіццё і форма існавання студэнцкага саюза цяпер цалкам у руках арганізацыі. Асабіста я спадзяюся, што кіраўніцтва студэнцкага саюза прыме правільнае рашэнне пра сваю будучыню, якое будзе карэляваць з сістэмай усяго студэнцкага самакіравання БДУ.\nНаконт планаў асамблеі: самае галоўнае – гэта ўдасканаленне сістэмы самакіравання. Пра гэта мы казалі на пасяджэнні справаздачнай сесіі, і гаворым амаль кожны дзень. Ну і вядома, знакавай для нас падзеяй будзе міжнародны моладзевы форум “М.І.Р.”, які пройдзе ўвосень ужо ў трэці раз”.\nСам Мацвей даў газеце “Універсітэт” невялікае інтэрв’ю.\n– Ты чакаў, што пераможаш, ці падаўся “дзеля ўдзелу”?\n– Падача “дзеля ўдзелу” гучыць для мяне як несур’ёзнае дзеянне. Я падаваўся, каб мяне пачулі, каб я мог акрэсліць тыя праблемы, якія бачу ў арганізацыі, і, калі людзям спадабаюцца мае шляхі рашэння гэтых праблем – а яны спадабаліся – стаць старшынёй.\n– Студсаюзу чакаць вялікіх змен? Ці ён будзе ісці далей па цяперашнім шляху?\n– Адзін з маіх апанентаў Кірыл Карабан казаў правільныя рэчы, што цяпер змянілася і палітыка ўніверсітэта, і погляды студэнтаў на арганізацыі. Не скажу, што студсаюз чакаюць буйныя абнаўленні ў кароткія тэрміны, але што ў доўгатэрміновай перспектыве трэба паглядзець пад іншым вуглом на нашу тэндэнцыю развіцця – гэта факт.\n– Як ты плануеш сумяшчаць працу і студсаюз?\n– Гэта прыемнае для мяне пытанне! За кошт таго, што падчас навучання я шмат часу прысвяціў студэнцкаму саюзу, а гэта мае на ўвазе прысвячэнне часу ўніверсітэту, у мяне з’явілася перспектыва застацца працаваць тут. Думаю, што я буду тым рэдкім чалавекам, які займаецца справай, якая яму падабаецца, на прафесійнай аснове. Праца ў БДУ дазволіць мне глядзець на рэчы актуальным позіркам.\nФота Елізаветы Жарнавой\nНаступны We are Future Customs Officers. Студэнты з 5 універсітэтаў спаборнічалі ў алімпіядзе па англійскай мове на ФМА\nРанейшы “Будзе шоу, мы абяцаем.” У студэнцкім гарадку БДУ абралі зорную пару (+слайды)\nПлатон ім сябар, але праўда даражэйшая. Навучэнцы Ліцэя БДУ Вячаслаў Верашчагін і Вячаслаў Войніч плённа паўдзельнічалі ў XXIII Міжнароднай алімпіядзе па філасофіі сярод школьнікаў, якая прайшла ў Эстоніі