Як тваё прозвішча, дзе ты жывеш? — Івацэвіцкі веснік - газета Івацэвіцкага раёна || Ивацевичский район\nГлавная → Здарэнні → Служба МНС → Як тваё прозвішча, дзе ты жывеш?\nЯк тваё прозвішча, дзе ты жывеш?\n11 октября 2017 - Дарья Вдовина\nКаб папярэдзіць, прадухіліць вогненную бяду ці якое іншае здарэнне, якое магчыма па віне альбо з удзелам малалетніх дзяцей, Івацэвіцкія выратавальнікі ўсё часцей сустракаюцца з выхаванцамі дзіцячых дашкольных устаноў горада і раёна. Мэта іх візітаў у дзіцячыя сады - зноў і зноў нагадаць малым хлопчыкам і дзяўчынкам аб той небяспецы, якая літаральна падпільноўвае маленькага чалавечка на кожным яго кроку. Найперш гэта агонь, вада і дарога.\nМенавіта аб небяспецы агню і распачынаецца сустрэча-гутарка з выхаванцамі. І такія прафілактычныя гутаркі не страчваюць сваёй актуальнасці і зараз, з надыходам асенне-зімовага перыяду. У адрозненні ад лета, калі дзеці большасць часу праводзяць на вуліцы, з пахаладаннем, а тым болей узімку малыя ўсё часцей застаюцца дома, у цеплыні і ўтульнасці. Несумненна, у дзіцячым садзе яны пастаянна знаходзяцца пад пільным наглядам выхавацеляў. Але вось нехта захварэў, прастудзіўся і бацькі вымушаны пакінуць свайго сыночка ці дачушку дома. Нягледзячы на пастаянныя папярэджанні наконт забароны пакідаць малалетніх дзяцей дома адных, не сакрэт, што такія факты маюць месца.\nВось і нагадваюць выратавальнікі хлопчыкам і дзяўчынкам аб небяспецы агню і вады, аб мерах перасцярогі, характэрных для той ці іншай небяспечнай сітуацыі. Гавораць і пра тое, наколькі пяшчотны і лагодны бывае агонь, калі яго берагчы, кантраляваць і якім бязлітасным робіцца ў адно імгненне, калі вырваецца на волю з-пад улады чалавека. Узгаданне прычын узнікнення пажараў, правілаў бяспекі каля агню і сродкаў пажаратушэння абагулена гульнёй у пытанні і адказы. Дзеці дасканала пералічваюць магчымыя прычыны пажараў, падрабязна называюць асобныя патрабаванні правілаў бяспекі, магчымыя сродкі тушэння агню. І калі на пытанні, зададзеныя прадстаўніком раённай службы выратавання часцей адказваюць дружна і аднагалосна, то вось “выклікаць выратавальнікаў” па тэлефоне яны спрабуюць кожны асобна. А выклік накіроўваюць на свае ўласныя дамашнія адрасы.І вось тут часам з’яўляюца сапраўдныя жыццёва важныя праблемы: не ўсе дзеці з ліку нават старшагрупнікаў дасканала ведаюць дамашнія адрасы, свае прозвішчы. Пры гэтым ёсць і такія выхаванцы дзіцячых садоў, якія памятаюць нумары хатніх тэлефонаў з пяці лічбаў, а то і сямізначных мабільных тэлефонаў сваіх тат і мам. Насамрэч, навучыць гэтаму сваіх дзяцей – прамы абавязак найперш бацькоў, а не выхавацеляў дзіцячых дашкольных устаноў.\nДалей у працяг гутаркі з дзецьмі праводзяцца конкурсы загадак па абмяркоўваемай тэматыцы, дэманструюцца мультфільмы абучаючага напрамку папулярнага і ўжо добра вядомага серыялу “Чароўная кніга МНС” напрамку. І правільныя адказы на пытанні, і правільныя адгадкі, і правільна “выкліканыя” выратавальнікі тут жа заахвочваюцца прызамі. Найперш гэта дзіцячыя размаляванкі. Той жа, хто здолее сваімі ведамі асноў бяспечнасці жыццядзейнасці сабраць найбольш размаляванак, атрымоўвае своеасаблівы супер-прыз – маляўнічую, павучальную кніжку-казку “Прыгоды дашы ў краіне небяспек”.\nГэтыя “Урокі бяспекі” выратавальнікі арганізоўваць і праводзяць разам з работнікамі ДУК “Івацэвіцкая раённая клубная сетка”, якія за 20-25-хвілінную дэманстрацыю мультфільмаў праз мультымедыйную ўстаноўку на вялікім экране выдаюць білеты коштам 54 капейкі. Варта адзначыць, што выратавальнікі прызамі-размаляванкамі заахвочваюць веды дзяцей, а кошт білетаў не мае тут ніякага дачынення. Гэта – білет на прагляд мультфільмаў.\nЧасам у некаторых вясковых садах можна чыць ад выхавацеляў, што некаторыя бацькі выказваюць абурэнене: маўляў, грошы плоцяць усе, а размаляванкі атрымоўваюць адзінкі. Што ж, не варта пускаць такую адказную справу, як навучанне сваіх дзяцей мерам бяспекі, што называецца, насамацёк, ківаючы на выратавальнікаў ды выхавацеляў. У дзіцячых садах раёна даволі многа дзяцей, якія за такі “Урок бяспекі” дзякуючы сваёй эрудыцыі могуць атрымаць каля дзесятка прызоў-размаляванак. Тым самым кампенсаваўшы страты бацькоў у 54 капейкі ў дзесяткі разоў.\nТакія своеасаблівыя “Урокі бяспекі” ужо ў сёлетнім кастрычніку прайшлі для хлопчыкаў і дзяўчынак у ДУА “Любішчыцкі дзіцячы сад”, ДУА “Стайкаўскі дзіцячы сад”, ДУА “Гошчаўскі дзіцячы сад”, ДУА “Зеленаборскі дзіцячы сад”, іншых дашкольных дзіцячых установах райцэнтра і раёна.\nМяркуецца, што пасля такіх стасункаў наўрад ці маленькія дзіцячыя ручкі пацягнуцца да скрынкі запалак альбо бліскучай запальніцы.


Галоўная ➠ Дызайн ➠ Парады па выбары шафы-купэ\nВ. магчыма па даступнай кошту, пры гэтым, зусім не клапоцячыся аб замерах і іншых нюансах па яе ўстаноўцы. Перш за ўсё ў новую кватэру трэба купіць шафа-купэ, каб рэчы не ляжалі ў поўным беспарадку, дарэчы oltim.by можна тут oltim.by. Але сярод велізарнага асартыменту абраць гэты прадмет мэблі ўжо няпроста і неабходна перад купляй вызначыцца з яго выглядам і месцам размяшчэння.\nПапулярнасцю шафы-купэ карыстаюцца ў сілу сваёй змяшчальнасці, бо месца ў пакоі яны займаюць зусім трохі. Сучасныя мадэлі не толькі дапамагаюць утрымліваць свае рэчы ў ідэальным парадку, але і становяцца сапраўдным упрыгожваннем для пакоя. Набыць якасныя шафы, асабліва ,калі гэта адкідной шафа-ложак, таксама проста, як і купіць гасціную ў ІП Давідовіч І. В . Нават у выпадку нестандартных памераў пакоя існуе магчымасць замовіць варыянт па індывідуальным памерах. Дызайн шафы і матэрыял можна выбраць па сваім меркаванні і такі прадмет мэблі выгадна дапоўніць інтэр'ер і будзе прыцягваць увагу гасцей.\nАд месцазнаходжання шафы залежыць і яго выгляд. Зараз папулярнасцю карыстаюцца убудаваныя шафы купэ ў ІП Давідовіч І. В. на заказ, таму што ў звычайных кватэрах свабодная плошча на вагу золата. Калі шафа трэба будзе перамяшчаць, то лепш схіліцца да базавага варыянту. Але ў іншай сітуацыі менавіта убудаваная мадэль будзе найбольш практычнай, ёмістай і эканомнай. Такія шафы выдатна могуць размяшчацца замест кладовак, ніш або проста ўздоўж сцяны.\nВыбіраючы шафа, варта разумець, што гэта не тое ж самае, што кухні купіць у ІП Давідовіч І. В., бо ў гэтага прадмета мэблі можа быць некалькі прызначэнняў. Неабходна загадзя прадумаць, што будзе захоўвацца ў шафе-купэ і затым ужо выбіраць напаўненне – паліцы, скрыні, нішы са штангамі. У такіх шафах можна захоўваць усё што заўгодна, пачынаючы ад адзення і заканчваючы бытавой тэхнікай. Сучаснае вытворчасць шаф і велізарны выбар матэрыялаў дазваляе стварыць свой унікальны прадмет мэблі, выканаць індывідуальны дызайн і атрымаць шафа, які ідэальна ўпішацца ў пакой. Але ствараючы ўзор прыгажосці, варта задумацца і аб практычнасці, бо некаторыя матэрыялы будуць прыцягваць бруд, выдаляць якую будзе складана.


Будзьма беларусамі! » Аграсядзіба і беларускасць – разам назаўжды?\nАграсядзібы за апошнія дзесяць гадоў ператварыліся ледзь не ў галоўны від адпачынку для турыстаў і мясцовых жыхароў – уявіце самі, цяпер на тэрыторыі Беларусі дзейнічае больш за паўтары тысячы аграсядзібаў. Але ці можна назваць іх беларускімі ў поўным сэнсе гэтага слова? Ці трэба надаваць уласнай сядзібе нацыянальны каларыт? Ці зможа беларускасць стаць паспяховым бізнес-трамплінам для ўладальнікаў сядзібаў?\nГэтыя і іншыя пытанні кампанія “Будзьма беларусамі!” абмеркавала разам з уласнікамі аграсядзібаў Віцебскай вобласці і запрошанымі экспертамі падчас семінара “Што такое аграэкасядзіба ў беларускім стылі?”, што адбыўся ў Лепелі.\nВіцебская вобласць налічвае больш за сотню актыўных аграсядзібаў, але ці ўсе ўласнікі прапануюць сваім гасцям апроч адпачынку хаця б кавалачак беларускай культуры?\n“Сёння аграсядзібы “канфліктуюць” з катэджамі, – расказвае эксперт, саўладальнік партала Holliday.by Андрэй Барашка. – Апошнія, дарэчы, з’яўляюцца проста месцам адпачынку і не маюць ніякага культурніцкага пасылу”.\n“Што важна для турыста, які вырашыў правесці свой адпачынак на сядзібе? Не ў апошнюю чаргу – асоба гаспадара, – кажа Валерыя Кліцунова, старшыня праўлення грамадскага аб’яднання “Адпачынак у вёсцы”. – Сядзіба – гэта працяг, увасабленне індывідуальнасці гаспадара. Мы мусім быць адметнымі, інакш навошта камусьці да нас увогуле ехаць? Пры гэтым дзяліць сядзібы на правільныя і няправільныя не мае сэнсу”.\nУдзельнікі дыскусіі, гаспадары аграсядзібаў, кажуць, што мэтавыя турысты, канечне, цікавяцца аўтэнтыкай – старымі рэчамі, гісторыяй мясцовасці, “духам месца”, але такіх турыстаў адносна няшмат.\nАдразу прыгадаўся турыстычны комплекс у Наносах – адкрыўся ён зусім нядаўна, аднак месцы ў ім распісаныя надоўга наперад, і, дарэчы, Наносы, можна сказаць, створаныя на беларускім каларыце.\nТурысты, якія цікавяцца адпачынкам на аграэкасядзібах, пытаюцца пра дадатковы комплекс паслугаў – што ўласнікі могуць прапанаваць у крокавай дасяжнасці ад месца (асаблівым “попытам” карыстаюцца лес і возера).\n“За тры гады ў мяне ў сядзібе спыняўся толькі адзін заходні турыст, немец, – дзеліцца досведам адзін з уласнікаў. – Яго цікавіла якраз аўтэнтыка, каб прыбіральня была на дварэ, каб былі хатнія жывёлы, якіх можна пакарміць. Але гэта быў выключны выпадак, урэшце, у Літву і Латвію людзі едуць не за мясцовым каларытам?”\nУ пошуках новай фішкі\nЦі варта засяроджвацца на мясцовым каларыце? Паколькі панятак гэты вузейшы за агульнанацыянальны, то і вынікі могуць быць цікавымі.\n“Я маю невялікі ўласны музей этнаграфіі, – кажа адзін з удзельнікаў дыскусіі. – Калі расказваць пра тое, што калісьці адбылося проста на гэтым месцы, у нашай мясцовасці, то турысты будуць слухаць і нават не захочуць сыходзіць. Прывязка да месца – вельмі моцны фактар”.\n“Ці павінна ўсё ў сядзібе быць аўтэнтычным? – разважае Вольга Маханенка, галоўны спецыяліст Лепельскага райвыканкама, каардынатарка некалькіх турыстычных праектаў, уладальніца аграсядзібы. – І ўвогуле, што мы разумеем пад аўтэнтычнасцю? Мову – гэта найперш. Пэўныя старыя рэчы, якія могуць адразу зацікавіць турыста, – гэта другое. Можа, варта прапанаваць гасцям паўдзельнічаць у нейкіх абрадавых традыцыях, увесці ў адпачынак інтэрактыўнасць? Урэшце, чаго хоча замежнік? Пажыць вясковым жыццём, адпачыць, як кажуць палякі, нікога не бачыць, адпачыць ад рэкламы, ад цывілізацыі”.\nЯкія ж пункты ў “праграме адпачынку” выяўляюцца самымі перспектыўнымі, што прапанаваць турысту?\nЦішыня і прырода\nВясковы лад жыцця: сельская гаспадарка, побыт, жывёлы\nМясцовыя асаблівасці. Але ці дастаткова гэтага? І ці хіба нашых аграсядзібаўцаў не ў тым, што яны сябе ад пачатку не зусім правільна пазіцыянуюць.\n“Мы даследавалі некалькі сайтаў з прапановамі па адпачынку на аграсядзібах, – кажа Андрэй Барашка. – З больш чым 900 прапановаў, анкет на сайтах толькі адзін уласнік пазіцыянуе сваю сядзібу не праз фота дома. А як абраць з 900 аднолькавых фота? Назвы сядзібаў таксама не вельмі арыгінальныя, аднак ёсць спробы пазіцыянаваць сябе менавіта праз аўтэнтыку – сядзіба “Тартак”, ці “Дзедава спадчына”. Часам трапляюцца назвы на трасянцы, і гэта дае падставы думаць, што гаспадар слаба клапоціцца пра “якасць” нацыянальнага каларыту сваёй сядзібы”.\n“Толькі дзевяць з 900 гаспадароў прапануюць сваім турыстам нейкія майстар-класы, – працягвае думку спадара Андрэя Дарына Дзем’янкова, менеджар па працы з кліентамі парталу Holiday.by. – Калі побач з вашай сядзібай праходзіць зялёны маршрут, згадайце гэта ў сваёй аб’яўцы, калі вы лічыце, што нешта можа стаць турыстычнай фішкай, вы самі павінны гэта прасоўваць”.\nУласнікі аграсядзібаў прыгадваюць і пра тое, што ў Беларусь турысты часам едуць у пошуках савецкага каларыту. Гэта добра ці не? Адны мяркуюць, што гэта праблема для Беларусі, бо не хочацца быць адзінай краінай, якая назаўжды засталася “там”. Некаторыя лічаць наадварот – “менавіта за гэта нас паважаюць суседзі, за тое, што мы не адмовіліся ад савецкага мінулага”. Насамрэч гэтая спрэчка ў турыстычным бізнесе існуе не першы год і будзе існаваць яшчэ вельмі доўга.\n“Турысты не заўжды атрымліваюць тыя эмоцыі, на якія разлічваюць, – кажа стваральнік сайта shukaj.by Яраслаў Ліхачэўскі. – Не трэба на сто адсоткаў падстройвацца пад турыста, варта падстроіцца ў першую чаргу пад сябе і такім чынам даць турысту тыя ўражанні, на якія ён нават не разлічвае. Часам ёсць адчуванне, што ўласнікам аграэкасядзібаў проста бракуе “гарызантальнай” камунікацыі паміж сабой, а гэта тая рэч, якая дапамагла б бізнесу развівацца”.\nІ ўрэшце, што галоўнае для беларусаў, калі мы хочам, каб да нас ехалі з цікавасцю? Ганарыцца месцам, дзе жывеш, і з гонарам прасоўваць сваю і нацыянальную гісторыю – яно і турыстам цікава будзе, і для бізнесу карысна.\nМікалай Левертаў, фота Зарыны Кандрцьевай


Культура - Купальскі фэст у гонар Малой радзімы\nКупальскі фэст у гонар Малой радзімы\nУжо зусім хутка, 7 — 8 ліпеня, на беразе Дняпра ў аграгарадку Александрыя Шклоўскага раёна пройдзе рэспубліканскае свята “Купалле” (“Александрыя збірае сяброў”). Арганізатарамі мерапрыемства выступілі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, Магілёўскі абласны выканаўчы камітэт і Шклоўскі райвыканкам.\nУ праграме свята — мноства культурных і забаўляльных мерапрыемстваў з удзелам айчынных і замежных музыкантаў, артыстаў і творчых калектываў. У ліку краін-удзельніц — Беларусь, Расія, Украіна, Эстонія, Літва, Латвія, Польшча і Германія. Акрамя таго, сярод замежных гасцей будуць прадстаўлены і беларускія грамадска-культурныя аб’яднанні замежжа, а таксама дыпламатычны корпус.\nНатуральна, што тэма Года малой радзімы стане дамінантай на свяце, і менавіта яна пакладзена ў аснову галоўнай імпрэзы фэсту — “Малая радзіма”. У канцэрце прымуць удзел папулярныя айчынныя і замежныя выканаўцы. Пасля яго завяршэння гасцей свята традыцыйна чакаюць шыкоўны феерверк і маладзёжная дыскатэка.\nТаксама ў рамках свята ўсе рэгіёны краіны прадставяць свае фестывальныя праекты. Напрыклад, Гомельская вобласць прэзентуе міжнародны фестываль этнакультурных традыцый “Кліч Палесся”, Гродзенская — фестываль традыцыйнай культуры “Скарбы Гродзеншчыны”, Мінская — абласное свята “Слуцкія паясы”, а 18 раёнаў Магілёўскай вобласці прэзентуюць цэлы россып сваіх знакавых імпрэзаў, у ліку якіх фестываль народнай творчасці, промыслаў і рамёстваў “Дрыбінскія таржкі”, этнасвята “У госці да радзімічаў” (Чавускі раён), фестываль “Гаспадарчы сыр” (Слаўгарадскі раён) ды многія іншыя.\nНоу-хау фестывалю — з’яўленне новых адметных пляцовак, такіх як “Кірмашовыя забаўкі” (гандлёвыя шэрагі і праца парку атракцыёнаў); “Зона актыўнага адпачынку” (інтэрактыўныя пляцоўкі па розных відах спорту), “Рысталішча” (плошча для конных выступаў і іншых спаборніцтваў). Таксама гасцей чакаюць конкурс на лепшы купальскі касцюм, выстаўка-кірмаш аграэкатурызму, прэзентацыя праекта “Магілёў — маладзёжная сталіца Рэспублікі Беларусь”, фестываль фарбаў, канцэртная праграма ад музычна-спартыўнага свята “Вялікая бард-рыбалка” ды многае іншае.\nКарацей кажучы, сёлетняя праграма свята настолькі насычаная і разнапланавая, што, безумоўна, прыцягне вялікую колькасць гледачоў, прычым як маладога, так і сталага веку, а таксама будзе цікавай для аматараў сямейнага адпачынку. Так што калі вы думалі — ехаць у Александрыю, ці не — можаце не сумнявацца: пабываць там варта!


Сіноптыкі прагназуюць снежнае і марознае надвор'е ў бліжэйшыя два дні\nСіноптыкі прагназуюць снежнае і марознае надвор’е ў бліжэйшыя два дні\n24 снежня мінімальная тэмпература паветра ўначы складзе ад -1 да – 8 градусаў, пры праясненнях магчыма нават да 10 градусаў марозу, максімальная тэмпература днём па краіне ад 0 да 7 градусаў са знакам мінус.\nУ панядзелак па большай частцы тэрыторыі пройдзе кароткачасовы снег. На асобных участках дарог галалёдзіца. Вецер паўночна-заходні, заходні, умераны.\n25 снежня па большай частцы Беларусі пройдзе кароткачасовы снег. На асобных участках дарог галалёдзіца. Вецер паўночна-заходні, заходні, умераны. Тэмпература паветра мінімальная ноччу -3 – 9, пры праясненнях да -11, максімальная – днём ад 0 да – 7.\nМенск – адная з самых снежных сталіцаў свету. А што нам чакаць сёлета на Каляды?\nТэгі: надвор'е, прагноз надвор'я, прагноз сіноптыкаў, сіноптыкі\nКваліфікацыя Лігі чэмпіёнаў: беларускі БАТЭ абыграў польскі «Пяст»\nУ Менску дамовіліся ад 21 ліпеня спыніць агонь на Данбасе\nПуцін спрасціў атрыманне грамадзянства выхадцам з Луганскай і Данецкай вобласцяў\nІ зноў парад. У Менску 18 і 20 ліпеня будуць перакрываць дарожны рух\nУ Беларусі запаволіўся і так павольны рост ВУП\nЛукашэнка не захацеў перахрысціцца на Валааме


Папа: рух і здольнасць здзіўляцца патрэбны сучасным хрысціянам - Vatican News\nПапа: рух і здольнасць здзіўляцца патрэбны сучасным хрысціянам\nХрысціянскае жыццё патрабуе дынамікі і здольнасці здзіўляцца, - падкрэсліў Папа ў звароце да вернікаў перад малітвай “Анёл Панскі”. Яна прайшла 2 лютага 2020 г. у Ватыкане.\n“Сёння мы адзначаем свята Ахвяравання Пана: калі нованароджаны Езус быў прадстаўлены ў святыні Паннай Марыяй і св. Юзафам. На гэты дзень прыпадае Дзень кансэкраванага жыцця, які нагадвае пра вялікі скарб у Касцёле – людзей, што на блізкасці наследуюць Пана, вызнаючы евангельскія парады.\nЕвангелле (пар. Лк 2,22-40) распавядае, што праз сорак дзён пасля нараджэння, бацькі Езуса прынеслі Дзіцятка ў Ерузалем, каб прысвяціць Богу, як было прадпісана юдэйскім Законам. Апісваючы абрад, прадугледжаны традыцыяй, гэты ўрывак звяртае нашу ўвагу на некаторых дзеючых асобаў. Яны паказаны ў той момант, калі перажывалі сустрэчу з Панам у месцы, дзе Ён з’явіўся і стаў блізкім да чалавека.\n“Гаворка ідзе пра Марыю і Юзафа, Сімяона і Ганну, якія з’яўляюцца прыкладам адкрытасці і прынясення ўласнага жыцця ў дар Богу. Яны не былі аднолькавымі, усе былі рознымі, але шукалі Бога і дазвалялі Пану весці сябе.”\nЕвангеліст Лука апісвае іх усіх у падвоеным стаўленні: руху і здзіўлення. Першае стаўленне – гэта рух. Марыя і Юзаф вырушылі ў Ерузалем; са свайго боку, Сімяон, кіраваны Духам, пайшоў у святыню, у той час як Ганна без перапынку, днём і ноччу, служыла Богу. Такім чынам чатыры дзеючыя асобы евангельскага ўрыўку паказваюць нам, што хрысціянскае жыццё патрабуе дынамікі і гатоўнасці выйсці ў дарогу, дазваляючы Святому Духу кіраваць сабой.\n“Нерухомасць не падыходзіць для хрысціянскага сведчання і місіі Касцёла. Свет мае патрэбу ў хрысціянах, якія дазваляюць зрушыць сябе з месца, якія не стамляюцца крочыць па жыццёвых шляхах, каб несці ўсім суцяшаючае слова Езуса.”\nКожны ахрышчаны атрымаў пакліканне да абвяшчэння, абвяшчэння Езуса, да евангелізацыйнай місіі! Парафіі і розныя касцёльныя супольнасці пакліканы спрыяць далучэнню моладзі, сем’яў і пажылых людзей, каб усе маглі перажыць хрысціянскі досвед, жывучы як галоўныя дзеючыя асобы жыцця і місіі Касцёла.\nДругое стаўленне, у якім св. Лука прадстаўляе чатырох дзеючых асобаў апавядання – гэта здзіўленне. Марыя і Юзаф “дзівіліся таму, што было сказана пра Яго [Езуса]”. Здзіўленне – гэта выразная рэакцыя таксама і старца Сімяона, які ў Дзіцятку Езусе сваімі вачыма ўбачыў збаўленне, здзейсненае Богам дзеля Яго народу: гэта было збаўленне, якога ён чакаў на працягу многіх гадоў. Тое самае тычыцца і Ганны, якая “славіла Пана” і ўказвала людзям на Езуса. Яна з’яўляецца “святой балбатушкай”. Балбатала добра і добрыя рэчы, не дрэнныя. Яна казала, абвяшчала: гэта святая, якая хадзіла ад адной жанчыны да другой, распавядаючы пра Езуса. Гэтыя постаці вернікаў былі агорнуты здзіўленнем, бо дазволілі, каб іх захапілі і заахвоцілі падзеі, што адбываліся перад іхнымі вачыма.\n“Здольнасць здзіўляцца таму, што адбываецца вакол нас, спрыяе рэлігійнаму досведу і робіць плённай сустрэчу з Панам. І наадварот, няздольнасць здзіўляцца робіць нас абыякавымі і пашырае адлегласць паміж шляхам веры і штодзённым жыццём. Дарагія браты і сёстры, будзьце заўсёды ў руху і адкрытымі на здзіўленне.”\nНяхай Панна Марыя дапаможа нам кожны дзень сузіраць у Езусе Божы дар для нас, і дазваляць, каб Ён уключаў нас у рух дару, з радасным здзіўленнем, каб ўсё наша жыццё станавілася праслаўленнем Бога ў служэнні братам”.\nПасля марыйнай малітвы Францішак прывітаў групы вернікаў, прысутныя на плошчы св. Пятра, заклікаў маліцца за кансэкраваных асобаў, а затым удзяліў сваё благаслаўленне.\n02 лютага 2020, 13:34


28 травень 2013, 16:07\nНадзея Бардзянюк вырашыла прадаць сваю трохпакаёўку ў спальным раёне, каб набыць кватэру бліжэй да цэнтру Менску. Першапачатковы кошт вызначыла ў памеры 110 тысяч даляраў. Многіх яе пакупнікоў высокі кошт адпуджвае, але гаспадыня не зьбіраецца саступаць — баючыся, што і сама ня зможа набыць патрэбнае ёй жытло з прычыны няспыннага росту цэнаў:\nДвухпакаёўкі ўжо каштуюць 75–80 тысяч даляраў — прычым не найлепшыя\n«Цэны растуць увесь час: калі я напачатку прызначала кошт сваёй кватэры, то гэта было дорага, а цяпер ужо, нібыта, і нармальна. Людзі прыходзяць, глядзяць — нічога ня кажуць. Але я ня буду зьніжаць ні на капейку, бо двухпакаёўкі ўжо каштуюць 75–80 тысяч даляраў — прычым не найлепшыя. Таму новай кватэры не шукаю і нават не гляджу, пакуль сваёй не прадам. Вядома, усё гэта вельмі напружвае, бо невядома, калі гэта будзе, што я там знайду — яснасьці ніякай няма».\nУ Рэспубліканскім грамадзкім аб’яднаньні «Беларуская асацыяцыя нерухомасьці» паведамляюць, што рост цэнаў на менскія кватэры пачаўся яшчэ ў кастрычніку мінулага году. Але апошнія месяцы падаражэньне ідзе асабліва шпаркімі тэмпамі, кажа старшыня аб’яднаньня Мікалай Прасталупаў:\nЛюбая дзяржава ня будзе мець ніякай пэрспэктывы свайго разьвіцьця, калі квадратны мэтар жытла ня будзе каштаваць у адпаведнасьці зь сярэднім заробкам у краіне. І калі кошты на жытло складаюць 1700 даляраў за квадратны мэтар, то адпаведныя заробкі павінны быць\n«З кастрычніка мінулага году зьявілася тэндэнцыя сталага росту коштаў у сувязі са скарачэньнем прапановаў. Было прыкладна 1,5% за месяц, але ў апошнія паўтара месяца — 3–5%. Асабліва нас турбуе першасны рынак: забудоўнікі будуюць усё менш, менш і менш. Хутка сярэдзіна году, 1 ліпеня, а па новых будаўнічых пляцоўках, па новых праектах і жылых масівах — нічога. Вось калі на першасным рынку такія адмоўныя тэндэнцыі, то і на другасным рынку сытуацыя выглядае таксама ня дужа прывабна. Бо альтэрнатывы другаснаму жытлу няма. Палітыка ўладаў на гэтым этапе вельмі моцна ўплывае на сытуацыю на жыльлёвым рынку».\nПаводле Мікалая Прасталупава, пры захаваньні цяперашняй тэндэнцыі ў жыльлёвым будаўніцтве рост коштаў на кватэры будзе працягвацца і надалей. Так, плянавалася, што адзін квадратны мэтар у кватэрах масавай забудовы да 1 ліпеня будзе каштаваць 1700 даляраў. Аднак гэтую мяжу кошты прамінулі ўжо ў траўні. Лідэр незалежнага прафсаюзу Радыёэлектроннай прамысловасьці Генадзь Фядыніч заяўляе, што цяперашнія кошты робяць жытло недаступным для бальшыні працоўных:\n«Любая дзяржава ня будзе мець ніякай пэрспэктывы свайго разьвіцьця, калі квадратны мэтар жытла ня будзе каштаваць у адпаведнасьці зь сярэднім заробкам у краіне. І калі кошты на жытло складаюць 1700 даляраў за квадратны мэтар, то адпаведныя заробкі павінны быць у чалавека, які працуе, штомесяц. І тое, што цяпер адбываецца ў краіне — гэта віна кіраўніка краіны і ўраду, якія ня здольныя забясьпечыць адпаведны заробак. У жыльлёвай палітыцы павінен быць іншы падыход: не павінна будавацца тое, што ня трэба — маю на ўвазе лядовыя палацы і іншае. Але трэба сядаць за стол і вырашаць, што зрабіць, каб жытло было даступным для працоўных. Наступны прэзыдэнт, які мае быць акрамя Лукашэнкі, мусіць зрабіць жытло для людзей даступным».


У Бабруйску спынілі вытворчасць па крымінальнай справе за абразу прадстаўніка ўлады - Віцебская вясна\nСуд Бабруйскага раёна і г. Бабруйска разгледзеў справу 55-гадовага Сяргея Шашко, якога абвінавачвалі па артыкуле 369 Крымінальнага кодэкса. Суддзя Васіль Галкоўскі спыніў вытворчасць па крымінальнай справе. Прычына – ўступленне ў сіду заканадаўчага акта, які ліквідуе каральнасць дзеі. Грамадзянскі пазоў аб абароне гонару, годнасці і дзелавой рэпутацыі і спагнанні маральнай шкоды суддзя пакінуў без разгляду, у сувязі са спыненнем вытворчасці па крымінальнай справе.\nДзяржабвінавачанне падтрымліваў памочнік пракурора В. Пузікаў. Сяргей Шашко абараняў сябе сам.\nУ чым абвінавачвалі?\nПаводле абвінавачання, Сяргей Шашко 23 студзеня 2021 у стане алкагольнага ап'янення публічна абразіў супрацоўніка МУС пры ажыццяўленні ім сваіх службовых абавязкаў. Бок абвінавачвання быў ўпэўнены, што ён разлічваў на ўспрыманне іншымі асобамі абразлівай інфармацыі, ўсведамляў публічны характар сваіх дзеянняў, а ў якасці сродку здзяйснення злачынства выкарыстаў свой мабільны тэлефон.\nТак, 23 студзеня ён размаўляў па тэлефоне са старэйшым інспектарам, ведаючы, што размова з ім запісваецца, а Інфармацыя, якая паведамлялася падчас размовы, будзе перададзеная ўпаўнаважаным асобам, а таксама пацягне за сабой аператыўнае рэагаванне і правядзенне разбору, публічна яго абразіў. Ён вымавіў фразу: "Вы міліцыя? Вы не міліцыя! Вы паліцаі, фашысты".\nЭксперт пацвердзіў негатыўную ацэнку супрацоўніка дзяжурнай службы ў прыведзеных лексемах.\nШто казаў Шашко?\nШашко прызнаў віну часткова.\n"Я выпіў, знаходзіўся дома, тэлефанаваў з асабістага мабільнага, – распавёў мужчына. – Пра міліцыю была дрэнная інфармацыя – як яны праводзяць ператрусы. Не звяртаў увагі на гэта, пакуль не напалохалі дзяцей і ўнукаў і не прыйшлі з ператрусам да сына і не забралі яго. Я быў на нервах, знаходзіўся з унукамі, пакуль нявестка шукала сына. Мы былі напалоханыя.\nПакуль быў цвярозы, нічога не здзяйсняў. А калі даведаліся, дзе сын і што з ім здарылася, на нервах напіўся. Памятаю, што ад МУС на тэлефон прыйшло нейкае папярэджанне. Я выпадкова націснуў на нумар 102 у паведамленні, не было мэты абразіць або абвінаваціць кагосьці. Я дакладна не памятаю, што гаварыў, потым мне распавёў участковы. Я вінаваты, што напіўся і нарабіў сабе праблем. Наогул я не п'ю: у мяне гіпертанія".\nПацярпелы – 27-гадовы старшы інспектар АДС Антон Емяльянаў. Ён распавёў, што зразумеў па голасе, што той, хто тэлефанаваў, знаходзіўся ў стане алкагольнага ап'янення і быў негатыўна настроены ў дачыненні да супрацоўнікаў АУС.\n"Ён тэлефанаваў не з мэтай папрасіць дапамогі, а выказаць сваю пазіцыю, – адзначыў Емяльянаў. – Сваімі словамі ён хацеў зачапіць і абразіць усіх супрацоўнікаў, але вырашыў пагаварыць менавіта са мной, бо я апынуўся на службе.\nАдразу ён цікавіўся, дзе знаходзіцца кіраўнік дзяржавы, пытаўся пра нашу дзейнасць. Потым сказаў, што мы не міліцыянты – мы паліцаі і фашысты".\nЕмяльянаў падаў грамадзянскі пазоў аб пакрыцці маральнай шкоды на суму 500 рублёў, а таксама прынясення афіцыйных выбачэньняў абвінавачаным. Пазоў Шашко прызнаў часткова: палічыў суму занадта вялікай.\nНа пасяджэнні суддзя выбарачна абвясціў матэрыялы справы, у тым ліку — стэнаграму размовы.\nУ спрэчках дзяржаўны абвінаваўца папрасіў пакараць Шашко абмежаваннем волі тэрмінам на два гады з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу – «хіміяй». Ён адзначыў, што грамадзянскі пазоў пацярпелага аб матэрыяльнай кампенсацыі маральнай шкоды не падлягае задавальненню, а пазову аб прынясенні выбачэнняў дзеючае заканадаўства не прадугледжвае, таму яго неабходна пакінуць без задавальнення.\nПацярпелы падкрэсліў, што ён упэўнены: Шашко тэлефанаваў свядома, а ён знаходзіўся на працы і не заслужыў такога – ён імкнецца дапамагчы людзям, а не нашкодзіць.\nШашко ў апошнім слове папрасіў не караць яго строга, бо нічога дрэннага ён не рабіў: "хоць тады і не цяміў, быццам бы, нічога не публікаваў, пры людзях не выступаў".\nСуддзя Васіль Галкоўскі пастанавіў спыніць вытворчасць па крымінальнай справе.\nЦытата з пастановы:\n"У адпаведнасці з п.120 ч. 1 закона ад 26.05.2021 №112-3 "Аб змене кодэксаў па пытаннях крымінальнай адказнасці", які ўступіў у законную сілу 19.06.2021, арт. 369 КК выкладзены ў новай рэдакцыі. Так, згодна з дыспазіцыі указанага артыкула, за абразу прадстаўніка ўлады лічыцца абраза прадстаўніка ўлады або ягоных блізкіх у сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў, здзейсненае ў публічным выступе, альбо ў друкаваным ці публічна дэманстраваным творы, альбо ў СМІ, альбо ў інфармацыі, размешчанай у глабальнай кампутарнай сетцы Інтэрнэт.\nЗгодна з ч. 2 арт. 9 КК, закон, лівквідуючы злачыннасць дзеі, змякчаючы пакаранне або іншым чынам паляпшаючы становішча асобы, якая ўчыніла злачынства, мае зваротную сілу, гэта значыць, распаўсюджваецца на асоб, якія ўчынілі адпаведнае дзеянне да ўступлення такога закона ў сілу, у тым ліку на асоб, якія адбываюць пакаранне або якія адбылі пакаранне, але маюць судзімасць. Са дня ўступлення ў сілу закона, які ліквідуе злачыннасць дзеі, адпаведнае дзеянне, здзейсненае да яго ўступлення ў сілу, не з'яўляецца злачынным…»\nЗгодна з пастановай, абвінавачванне не ўтрымлівае звестак аб тым, што абраза прадстаўніка ўлады была ўчыненая ў адпаведнасці з новай рэдакцыяй артыкула.\n"Такім чынам, цяпер дзеючая рэдакцыя дыспазіцыі арт. 369 КК не ахоплівае інкрымінуемае Шэшка С. П. дзеянне, чым паляпшае яго становішча, у параўнанні з ранейшай рэдакцыяй дадзенай нормы", – пазначана ў пастанове.\nКрыніца: У Бабруйску спынілі вытворчасць па крымінальнай справе за абразу прадстаўніка ўлады


Нарадзіўся ў 1978 годзе на Салігоршчыне (вёска Доўгае). У 2000 г. скончыў МДЛУ па спецыяльнасці “выкладчык ангельскай мовы і літаратуры”. Цяпер заняты ў грамадска-палітычнай сферы. Вядзе блог zalgiris.livejournal.com.\nБаляслаў Лесьмян, Мікола Зэраў, Марыя Канапніцкая, Іван Франко, Юльян Тувім\nНямецкі паэт, публіцыст і крытык. Апошні паэт рамантычнай эпохі і адначасова яе вяршыня\nАдзін з самых значных паэтаў ангельскага рамантызму\nПольская пісьменніца, грамадская дзяячка, педагог. Жыла і працавала ў Горадні і ваколіцах\nЛітоўскі паэт, перакладчык


Стаматалагічныя клінікі, Здароўе і прыгажосць, Турызм і падарожжы ў Беларусі - YesBelarus.com\nСтаматалагічны цэнтр «Профі-Дент» не толькі паклапоціцца пра здароўе вашых зубоў, але і дапаможа зрабіць вашу ўсмешку непаўторнай!\n«Фабрыка ўсмешкі» - гэта прафесійная стаматалагічная клініка, абсталяваная сучасным лячэбным і дыягнастычным абсталяваннем.\nПрафесійныя кансультацыі і клінічны прыём у высакакласных спецыялістаў, утульная атмасфера і добразычлівыя адносіны.\nДзякуючы наяўнасці сучаснага абсталявання, лекары цэнтра ажыццяўляюць шэраг працэдур і маніпуляцый рознага ўзроўню складанасці.\nУпор тут робяць на хірургічную стаматалогію. Лекары гатовыя ўзяцца за складаныя выпадкі імплантацыі і пратэзаванне.\n«Аладаэн» - клініка для ўсёй сям'і, гісторыя якой налічвае ўжо больш за 15 гадоў. Асноўны напрамак - хірургічная стаматалогія.\n«Смайлград» - гэта гарманічнае спалучэнне перадавых тэхналогій, найноўшага абсталявання, шырокага пераліку стаматалагічных паслуг з прафесіяналізмам дактароў, велізарным вопытам паспяховай работы і індывідуальным падыходам да кожнага кліента.\nСучасная клініка еўрапейскага ўзроўню з новым абсталяваннем і сістэмным падыходам да планавання працэдур.\nСтаматалагічны цэнтр «Камелія» дапамагае вырашыць стаматалагічныя праблемы рознага ўзроўню складанасці ва ўтульнай абстаноўцы.\nПрыгожая ўсмешка - гэта наша візітоўка. Таму да дагляду за ёй трэба ставіцца сур'ёзна. Прафесійная стаматалогія дапаможа вырашыць усе вашы праблемы!


Свята каталіцкай кнігі - Часопіс «Ave Maria»\nСвята каталіцкай кнігі\nЗ 4 па 7 красавіка выдавецтва «Про Хрысто» у чарговы раз удзельнічала ў кніжным кірмашы каталіцкіх выдаўцоў, які традыцыйна праходзіў у Каралеўскім замку ў Варшаве.\nГэта быў ужо XXV, юбілейны кірмаш, на які сабралася больш за сто польскіх выдавецтваў, а таксама некаторыя выдаўцы найбольш значных каталіцкіх часопісаў, якія друкуюць таксама кнігі сваіх пастаянных аўтараў. Напрыклад, такія, як тыднёвік «Gość niedzielny», наклад якога 180 тысяч экземпляраў, або двухмесячнік «Miłujcie się», вядомы ў нашай краіне сваёй рускамоўнай версіяй «Любите друг друга», які выдаецца накладам 150 тысяч экземпляраў.\nЯк і штогод, сёлетні кірмаш праходзіў пад ганаровым патранатам прэзідэнта Польшчы Анджэя Дуды і пад патранатам старшыні Канферэнцыі епіскапату Польшчы Станіслава Гандэцкага…\nНа гэты раз наш выдавецкі стэнд знаходзіўся побач са стэндам выдавецтва тынецкіх бэнэдыктынцаў з-пад Кракава, на якім прэзентаваліся кнігі слыннага польскага «блогера душаў», вядомага і любімага многімі фельетаніста а. Ляона Кнабіта.\nКсёндз Станіслаў Паўліна fDP, Крыстына Лялько, айцец бэнэдыктын Ляон Кнабіт\nДва гады назад у часопісе «Ave Maria» мы друкавалі вялікае інтэрв’ю з а. Ляонам, а ў гэтым годзе мелі магчымасць кантактаваць з ім і назіраць, як штодня з самай раніцы да ягонага століка выстройвалася чарга тых, хто не толькі хацеў набыць яго кнігі і атрымаць аўтограф, але і перакінуцца з аўтарам некалькімі словамі. І ён, ужо амаль дзевяностагадовы манах, па-айцоўску цярпліва, з любоўю кожнага выслухоўваў, даваў парады, благаслаўляў або проста прытуляў да сябе. Назіраючы гэтую «духовую тэрапію», думалася пра тое, што ва ўсе часы чалавеку неабходна цяпло і ўвага. А яшчэ —вельмі патрэбная праўда. У сённяшнім свеце — асабліва. І менавіта яе шукае чытач у духоўнай літаратуры, шукае адказаў на складаныя пытанні чалавечай экзістэнцыі, якія яго хвалююць. Таму каталіцкая кніга ў Польшчы па-ранейшаму запатрабаваная, хоць многія выдаўцы, з кім даводзілася размаўляць, наракалі на зніжэнне накладаў, што, на жаль, сведчыць пра зніжэнне чытацкай цікавасці да друкаванай прадукцыі, якую, як вядома, у пэўнай ступені замяняе электронная кніга і чытво ў інтэрнэце.\nІ ўсё ж удзел у такіх прадстаўнічых і прыгожых святах, несумненна, дадае аптымізму і ўмацоўвае надзею на тое, што кніга, нягледзячы ні на што, будзе жыць, што ў яе ёсць будучыня і што ёсць перспектыва ў кнігадрукавання. Пра гэта гаварыў на адкрыцці кніжнага фэсту аўтар кранальных твораў пра маці зямную і Маці Нябесную, біскуп Юзаф Завіткоўскі.\nЗрэшты, у гэтым мелі магчымасць пераканацца і мы, бо выстаўленыя на стэндзе «Про Хрысто» кнігі таксама выклікалі жывую зацікаўленасць наведвальнікаў. Асабліва новая кніга доктара тэалогіі, былога канцлера Пінскай дыяцэзіі кс. Станіслава Паўліны fDP, якую ён напісаў, грунтуючыся на дакументальных крыніцах і прысвяціў слугу Божаму біскупу З. Лазінскаму і яго разважанням пра Святую Сям’ю, бо сам аўтар штодня прысутнічаў на выставе і ахвотна падпісваў сваю кнігу. Менавіта аўтарская прысутнасць, прэзентацыя новых выданняў — найбольш моцная матывацыя для набыцця кніг, і гэта ўлічваюць арганізатары кірмашу: тут адбываецца вельмі шмат цікавых прэзентацый і сустрэчаў з вядомымі аўтарамі…\nКс. Станіслаў Паўліна падпісвае сваю новую кнігу пра біскупа Зыгмунта Лазінскага («Про Хрысто», 2019)\nСпадабалася гасцям выставы таксама новая двухмоўная кніга кс. Яна Твардоўскага «Гэтыя тры…», якая літаральна напярэдадні выставы выйшла з друку.\nНа стэндзе выдавецтва «Про Хрысто» таксама з поспехам прэзентаваліся кнігі «Новы Запавет» на беларускай мове, «Каментарыі да малітваў Веру ў Бога, Ойча наш, Вітай, Марыя» св. Тамаша Аквінскага, кніга «Выхоўваць з любоўю» доктара тэалогіі, кс. Андрэя Стэцкевіча, апошнія нумары часопісаў «Ave Maria» і «Наша вера»…\nВарта ўдзельнічаць у такіх кніжных форумах, бо гэта не толькі пашырае кругагляд, паглыбляе прафесійны досвед, дае магчымасць набыць новыя цікавыя выданні, займець новыя знаёмствы і кантакты, але дазваляе таксама ўбачыць новыя перспектывы. І таму наша вялікая ўдзячнасць арганізатарам варшаўскага кніжнага кірмашу, асабліва яго дырэктару кс. Раману Шпакоўскаму SDB за спрыянне і падтрымку, за магчымасць удзелу ў гэтым прыгожым свяце каталіцкай кнігі.\nПадчас выступу кс. Пятра Гляса\nПісьменніца Крыстына Лялько падчас інтэрв'ю «Польскаму радыё»


Версія ад 12:52, 13 сакавіка 2016\nВерсія ад 15:47, 7 сакавіка 2016 (правіць)\nдр (→Крах саюзаў)\nВерсія ад 12:52, 13 сакавіка 2016 (правіць) (адкат)\nАдным з фактараў напружання паміж дзяржавамі быў [[імперыялізм]]. У выніку прагрэса [[Індустрыяльная рэвалюцыя|індустрыяльнай рэвалюцыі]], Вялікабрытаніі, Францыі і Германіі, былі неабходныя вялікія рынкі сбыту, для сваіх тавараў, колькасць якіх павялічвалася з кожным годам. Гэтыя краіны актыўна ўдзельнічаюць у эканамічнай экспансіі Афрыкі, Азіі і Акеаніі. Англія і Францыя здолелі мірна вырашыць любыя пытанні, датычныя сваіх калоній, але не хацелі мірыцца з агрэсіўнай каланіяльнай палітыкай, якую праводзіў [[Другі Рэйх]], што яшчэ больш павялічыла напружанне. На [[Блізкі Усход|Блізкім Усходзе]] за распадам Асманскай імперыі уважліва назіралі Расія і Аўстра-Венгрыя, якія рыхтаваліся да падзелу тэрыторый саслабелага суседа.\nНапрыканцы [[19 ст.]] узнікла новая сацыяльная і філасофская дактрына, якая атрымала назву «[[Сацыяльны дарвінізм]]». Паводле гэтай тэорыі, ўсеусе нацыі, народы і этнічныя групы павінны былі весці канкурэнцыю за сусветнае лідарства. Будавалася гэтая тэорыя на думках [[Дарвін]]а, а менавіта на біялагічнай [[Эвалюцыя|эвалюцыі]] і міжвідавай канкурэнцыі, што разумелася як «выжыванне найбольш прыстасаваных». Такая ідэалогія выдатна ўпісвалася ў імперскую палітыку, што правадзілі еўрапейскія дзяржавы. Апраўданая жорсткая "бітва за выжыванне" паміж краінамі, вымушала мацнейшых "з'ядаць" слабейшых, што пазней, у міжваенны перыяд, дало пачатак [[Нацыянал-сацыялізм|нацыскаму]] [[Расізм|расізму]]. Сацыяльны дарвінізм таксама служыў апраўданнем каланізацыі ў Азіі і Афрыцы.\nУ дадатак, у такіх краінах, як Аўстра-Венгрыя і Германія, шла барацьба паміж германскай і славянскай культурамі. Менавіта ў гэты час ваенная перавага над суседзямі стала ключом развіцця для шматлікіх еўрапейскіх цывілізацый. Тупік у імперскай палітыцы азначаў бы толькі адно — крах і катастрфукатастрофу. Такая філасофія была каталізатарам для фарміравання патрабавальных адносін паміж дзяржавамі.\nБольшасць краін пачала праводзіць агрэсіўную прапагандысцкую кампанію, выклікаючы такім чынам у грамадстве нянавісць і агрэсію да ворага. Любыя дыпламатычныя крокі разглядаліся як правакацыя.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/2289271"


В ККЗ «Искра» прошёл традиционный городской бал , в этом году участвовали девять танцевальных пар — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\nКонкурс Общество Талант\n24.01.2020 2057 Natali 0 Комментариев\nУ традыцыйным гарадскім балі, які адбыўся напярэдадні свята Вадохрышча ў ККЗ “Іскра”, сёлета ўзельнічалі дзевяць танцавальных пар.\nПра пачатак свецкага раўту абвясціла ўрачыстая мелодыя фанфар, якую выканаў госць з Грэцыі – пан Зафірыядзіс Лаўрэнціс.\nАдна за другой пары праходзілі па чырвонай дарожцы, дэманструючы велічнасць і грацыёзнасць. Традыцыйны першы танец – паланэз.\nСярод дам і кавалераў прыемна бачыць не толькі навічкоў конкурсу, але і мінулагодніх яго ўдзельнікаў. Настаўніца Бягомльскай дзіцячай школы мастацтваў Наталія Нарэль на балі ўжо трэці раз.\n– Канечне, у старадаўніх танцах адчуваю сябе ўжо сапраўдным асам, – гаворыць суразмоўца, – але ўсё роўна хвалююся. Сама абстаноўка вечарыны, цудоўная класічная музыка, галантнасць кавалераў і пяшчотнасць дам захапляюць і абавязваюць прытрымлівацца правілаў паводзін, з якімі ўдзельнікі мерапрыемства звычайна знаёмяцца падчас рэпетыцый.\nСярод вопытных танцораў балю і параф’янаўскі культработнік Аляксандр Кучыц, які ўпэўнена вёў сваю партнёрку Святлану Пашкоўскую і ў вальсе, і ў польцы-бабачцы, і ў падэграсе.\nНавічкі таксама трымаліся малайцамі: скоса паглядаючы на “ветэранаў” балю, стараліся правільна выконваць усе “па”.\n– Конкурсныя танцы рэпетавалі дзесьці тыдзень, – гаворыць яшчэ адзін прадстаўнік Бягомльскай ДШМ Антон Грыгор’еў. – Справіцца з імі мне дапамагло тое, што ў школьныя гады наведваў танцавальны гурток.\n– У балі мінулага года ўдзельнічала мая дачка Ангеліна, – падзялілася ўражаннямі настаўніца Докшыцкай ДШМ Святлана Яцына. – Ведаю, што самая вялікая праблема ў падрыхтоўцы да гэтага мерапрыемства зусім не ў пошуках патрэбнага строю. Звычайна на першую рэпетыцыю прыходзіць шмат дзяўчат. А вось партнёраў па танцах, ахвотных пакружыць у\nДарэчы, на сёлетнім балі не прысутнічала ніводнай сямейнай пары, што ў мінулыя гады, можна сказаць, было традыцыйным. Для адзінаццацікласнікаў СШ № 2 г. Докшыцы Васілісы Гушчык і Кірыла Гамановіча гэты баль стаў своеасаблівай рэпетыцыяй выпускнога балю. Пазаўзець за самых юных удзельнікаў свецкага раўту прыйшлі бацькі, з якімі Васіліса і Кірыл таксама мелі магчымасць пакружыць ля навагодняй ёлкі.\nНавінкай сёлетняга мерапрыемства стаў розыгрыш фантаў. Калі ў мінулыя гады ў ім удзельнічалі толькі пары-канкурсанты, то сёлета – усе госці свята.\nТаксама гледачы актыўна бавілі час у гульні ‘‘Ручаёк”, знаёміліся з правіламі паводзін на свецкай вечарыне і цешыліся жывой музыкай у выкананні настаўнікаў Докшыцкай ДШМ імя Н. Сакалоўскага і артыстаў ГЦК. Падчас галасавання на прыз глядацкіх сімпатый кожны змог адзначыць пару, якая спадабалася. Цікава, што гэты выбар сёлета супаў з меркаваннем журы конкурсу, і каралеўскай парай сталі Васіліса Гушчык і Кірыл\nКожная пара атрымала свой ганаровы тытул: самымі грацыёзнымі назвалі Святлану Яцына і Ігара Карповіча, танцавальнымі – Вераніку Вайцяшонак і Аляксея Васільева, элегантнымі – Вікторыю Ждановіч і Сяргея Куксу, абаяльнымі – Паліну Шкелка і Дзяніса Шымука, крэатыўнымі – Наталію Нарэль і Антона Грыгор’ева, стылёвымі – Ксенію Лаўцэвіч і Максіма Зубарава, бліскучымі – Марыю Плыгаўка і Данілу Мацаля.\nНа першым плане каралеўская пара – Васіліса Гушчык і Кірыл Гамановіч.\nПад гукі паланэза\nУменне весці свецкую гутарку – адно з правіл этыкету.\n← «Знать, чтобы жить» – под таким названием в детской библиотеке состоялась интерактивная игра\nСофья Батура является старейшиной в деревне Милькунь Бегомльского сельсовета →\n19.08.2014 Natali 0\n06.02.2012 Родныя вытокi 0


21.04.2022 / 18:57\nАлена Касцючэнка. Фота: elena.kostyuchenko.7 / Facebook\nПра важнасць размоваў\n— Ты апісвала сітуацыю ў Херсоне, і ў тваім рэпартажы спачатку гэта выглядала як жахлівая, але агулам спакойная сітуацыя. І было нейкае адчуванне адноснай нармальнасці. А потым і мітынгі ў Херсоне разганялі святлошумавымі гранатамі, і былі Буча ды Ірпень. Ты разумееш, як пераходзіць гэты рэжым спакою ў поўнае пекла, як здараецца гэты зрыў.\n— Я проста разумею, што калі яны [расійскія салдаты] знаходзіліся ў Херсоне — гэта не тое ж самае, калі яны знаходзіліся ў Бучы ды Ірпені. Херсон яны ўзялі, там было вельмі шмат загінулых, але ўсё роўна расійскія войскі занялі яго даволі лёгка, і гэта абласны цэнтр.\nБуча ды Ірпень — гэта прадмесці Кіева. Тыя вайскоўцы ішлі на Кіеў, і ў іх не атрымалася ўзяць Кіеў. Таму, вядома, яны былі раззлаваныя і адчувалі зусім іншыя эмоцыі.\nАле як можна расстрэльваць людзей са звязанымі рукамі за спінай і гвалтаваць жанчын, я не магу сабе гэта ўявіць. Мне б вельмі хацелася пагаварыць з расійскімі вайскоўцамі, якія ўдзельнічаюць у вайне ва Украіне, але ў мяне не было такой магчымасці.\n— А ты ў прынцыпе можаш сабе ўявіць такую размову з расійскімі вайскоўцамі, якія былі ў Бучы?\nЯ за сваю працу шмат з кім размаўляла. Я і з забойцамі размаўляла, і з гвалтаўнікамі. Гэта складана, але гэта не немагчыма.\nБольшасць людзей лічаць, што яны добрыя, яны адчуваюць сябе добрымі, адчуваюць, што маюць рацыю. І я б хацела зразумець, у чым іх «харошасць» і рацыя, што яны думаюць і адчуваюць пра гэтую вайну.\nМне здаецца, гэта была б вельмі важная размова і было б важна, каб гэтыя людзі не перасталі быць злом без аблічча. Мы бачым іх дзеянні, мы бачым, што яны робяць, як яны робяць, але мы не ведаем, хто яны. І мне здаецца, гэта быў бы важны адказ для ўсяго расійскага грамадства.\nТаму што я ўжо цяпер бачу ў інтэрнэце ад розных прадстаўнікоў інтэлігенцыі развагі, што гэта нейкая іншая парода людзей.\nАле я не думаю, што гэта іншая парода людзей. Гэта нашы сваякі, гэта нашы суседзі, якія робяць вось такое. І я хачу ўбачыць іх у твар і даведацца, што яны рабілі, як яны рабілі і чаму.\nПра сістэму гвалту\n— Я думаю, у гэтай вайне вялікая частка нашай адказнасці, нашай цярпімасці да гвалту. Расія прасякнутая гвалтам. Мы ведаем пра гэта. Мы ведаем, што ў нас дэкрыміналізаваны хатні гвалт, што тысячы жанчын гінуць ад рук сваіх блізкіх.\nМы ведаем пра тое, што адбываецца ў расійскіх дзіцячых дамах, у расійскіх турмах, якія па сутнасці ўяўляюць сабой канцлагеры. У нас законы, якія заахвочваюць гвалт. У нас ёсць закон аб гейпрапагандзе, па якім 7% расіян прызнаныя сацыяльна няроўнымі. У нас катаванні ў аддзелах паліцыі, у войску, калоніях.\nМы пра гэта ўсё пісалі. Але па сутнасці мы, журналісты, займаліся дакументацыяй, гэта наш прафесійны абавязак. Але наш грамадзянскі доўг не абмяжоўваецца прафесійнымі абавязкамі.\nІ атрымліваецца, што мы нібы ў сваім імкненні сярод гэтага пекла абгарадзіць сябе кавалачкам агароджы, развесці там кветкі і арганізаваць сабе нармальнае жыццё — вось гэтым самым імкненнем мы патуралі таму, што гэтае пекла працягвалася, мела развіццё, атрымала такія жахлівыя формы і цяпер выплюхнулася на суседнюю краіну.\nПра вяртанне з вайны\n— У мяне вельмі шмат падтрымкі ад блізкіх, ад калег, ад маіх чытачоў. У мяне ёсць тэрапеўтка, і яна вельмі моцна падтрымлівае мяне. У мяне цяпер праблемы са сном і з засынаннем. Сёння была першая ноч, калі мне не сніліся кашмары пра вайну.\nАле гэта ў прынцыпе нічым не адрозніваецца ад маіх папярэдніх паездак у гарачыя кропкі. Нейкі час гэта з цябе выветрываецца.\nШто адрозніваецца, дык гэта, вядома, тое, што калі раней ты вярталася ў мірнае жыццё і ўзнікала такое адчуванне — не ведаю, як яго апісаць — ну што вось ты была на вайне, ты бачыла рэчы па-за межамі, ты вярнулася адтуль — дзеці гуляюць, клубніцы прадаюць, і ў цябе гэтыя дзве карцінкі не стасуюцца. Незразумела, як адначасова можа адбывацца тое і іншае, і што з гэтага праўда, што з гэтага жыццё.\nА цяпер гэтая вайна зачапіла і ўзрушыла ўсіх. І няма гэтага адчування вяртання да мірнага жыцця. Гэта значыць, не падаюць бомбы, няма артылерыйнага агню, але ўсё роўна ўсе размовы — пра вайну, пра тое, як дапамагчы людзям там, што рабіць, шмат бежанцаў. Гэтая вайна, яна сапраўды глабальная такая. Яна закранула ўсіх, усіх зачапіла.\n— Калі мяне пасадзяць у турму, гэта не стане канцом майго жыцця.\nЦяпер змянілася крымінальнае заканадаўства, і па ім мая журналісцкая праца ва Украіне, якую я старалася рабіць добра, яна з'яўляецца злачынствам. Там пазначаны тэрмін — да 15 гадоў.\nЯ проста не лічу гэты закон законным. І не бачу, чаму я павінна яму падпарадкоўвацца. Гэта цэнзарскі закон, ён супярэчыць закону аб СМІ, ён супярэчыць Канстытуцыі Расіі, і гэты закон не можа быць правапрыменены.\nЯ ведаю, што цяпер у Расіі ёсць крымінальныя справы, што былі распачатыя па гэтым артыкуле.Таму зразумела, што калі я вярнуся, мяне таксама могуць пасадзіць. Але з-за рызыкі сесці ў турму я не збіраюся эміграваць.\nНічога асабліва не змянілася. Я шмат пісала пра правасуддзе ў Расіі, і я ведаю, што сесці ў турму ў Расіі вельмі лёгка, і зусім не абавязкова для гэтага быць журналістам, актывістам ды іншае.\nПроста ў мянтоў можа быць канец квартала, ім патрэбныя будуць палкі па наркаартыкулах, і раптам у цябе ў кішэні знойдзецца пакецік з забароненым рэчывам.\nІ вось ты ўжо едзеш на сем год.\nУ нас працэнт апраўдальных прысудаў — 0,13. Менш працэнта шанец даказаць у судзе, што ты невінаваты.\nТаму ў мяне ніколі не было ілюзіі, што я жыву ў бяспецы. І таму, магчыма, я гэтую сітуацыю даволі спакойна ўспрымаю, і ў мяне не ўзнікае істэрыкі калі думаю, што магу апынуцца ў турме. У мяне ёсць сябры, якія сядзелі ў турме.\nЯ ведаю, што турма — гэта не канец жыцця.\nЧытайце таксама рэпартаж Алены Касцючэнка:\n«Глупства або здрада, магчыма, і тое і другое». Як здалі Херсон


Зніклая казна гетмана Агінскага. Дэтэктыўная гісторыя з удзелам Суворава, Міцкевіча, Дуніна-Марцінкевіча і яшчэ сіх-тых невядомых\nАдкуль наш род Зніклая казна гетмана Агінскага. Дэтэктыўная гісторыя з удзелам Суворава, Міцкевіча, Дуніна-Марцінкевіча і яшчэ сіх-тых невядомых30\n04.02.2018 / 19:34\nПіша гісторык Зміцер Дрозд.\n4 лютага, у 210-ю гадавіну з дня нараджэння Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, хочацца расказаць пра штосьці невядомае і незвычайнае з яго біяграфіі. На шчасце, яна далёкая ад канчатковай вывучанасці. А калі падключыць сюды яшчэ і яго сваякоў…\nЯны ў Марцінкевіча былі прыкметныя ў маштабах нават еўрапейскіх падзей.\nСярод іх і князь Дзмітрый Кантэмір — апошні нашчадак Малдаўскага прастола, абвешчаны вар'ятам і зняволены ў Рэвельскай крэпасці, і мітрапаліт Станіслаў Богуш-Сестранцэвіч — каб яго жыццё апісаць, цэлай кнігі будзе мала.\nСёння ж мы раскажам гісторыю пра стрыечнага дзеда нашага класіка, постаць якога пакуль знаходзіцца ў цені. Хоць падзеі, у якіх ён удзельнічаў, і ролі, якія яму прыпісваліся, у свой час нарабілі шуму.\nВыбары ў акупаванай краіне\nПачнём з падзей і месцаў, якія ніколі не звязваліся з Марцінкевічам — з Барскай канфедэрацыі і яе апошняга бою з расійскімі акупантамі каля мястэчка Сталовічы.\nБарская канфедэрацыя стала апошняй сур'ёзнай спробай супрацьстаяць гаспадаранню ў Рэчы Паспалітай расійскіх стаўленікаў. Вяршыняй было прызначэнне на польскі пасад былога каханка Кацярыны II Станіслава Панятоўскага (іх раман адбыўся яшчэ да таго, як яна стала расійскай імператрыцай). Элекцыя (выбары караля) Станіслава Аўгуста праходзіла пад ціскам расійскіх войскаў. Для дэманстрацыі «свабоды выбараў» асноўныя атрады адышлі на тры мілі ад Варшавы, пакінуўшы некалькі тысяч салдат для назірання за парадкам. Калі параўноўваць з сучаснымі падзеямі, то гэта было накшталт крымскага «рэферэндуму».\nСтаніслаў Аўгуст Панятоўскі, апошні кароль Рэчы Паспалітай.\nУ такіх умовах, хоць большасць шляхты ненавідзела Панятоўскага, ён быў абраны 5584 галасамі.\nБарская канфедэрацыя была абвешчаная ў 1768-м. Канфедэраты стаялі за незалежнасць дзяржавы і вывад з яе тэрыторыі замежных войскаў. Як часта бывае ў падобных рухах, многія кіраўнікі пераследвалі свае мэты, у тым ліку спрабавалі рэалізаваць уласныя прэтэнзіі на трон. Адным з такіх кандыдатаў быў вялікі гетман Вялікага Княства Літоўскага князь Міхаіл Казімір Агінскі.\nКанфедэраты. Карціна Юзафа Хелмоньскага.\nУ ноч на 30 жніўня 1771 года Агінскі раптоўна напаў на Пецярбургскі легіён палкоўніка Албычава, разбіў яго і ўзяў у палон некалькі сотняў рускіх салдат. Паўсталым даводзілася змагацца і супраць каралеўскіх войскаў, і супраць расійскай арміі. І вырашальная бітва адбылася менавіта пад Сталовічамі.\nУвечары 11 верасня 1771 года расійскі генерал-маёр Аляксандр Сувораў са сваім атрадам выйшаў з Крошына ў Нясвіж. Аднак па дарозе ён атрымаў паведамленне, што гетман Агінскі позняй ноччу са сваім войскам у 3-4 тысячы чалавек выступіў з Міра ў кірунку Сталовічаў [цяпер — аграгарадок у Баранавіцкім раёне]. Войскі сталі на адлегласці дзвюх міль. Але падобна, што выведка Суворава працавала лепш і Агінскі не ведаў пра такую небяспечную блізкасць.\nАляксандр Сувораў, 1786.\nГлыбокай ноччу атрад Суворава прыбыў да мястэчка і пашыхтаваўся ў баявыя парадкі. Рускім не ўдалося падысці таемна: калі яны перапраўляліся па вузкай доўгай гаці праз балота перад Сталовічамі, з мястэчка па іх ударылі гарматы і ружжы канфедэратаў.\nАле рускія ўварваліся ў мястэчка з двух бакоў, завалодалі гарматамі. Канфедэраты беглі з Сталовічаў у поле, дзе быў лагер кавалерыі. Там і пяхота, і кавалерыя хутка пашыхтаваліся ў баявыя парадкі.\nУ полі адбылося галоўнае сутыкненне. Рускія кінуліся ў атаку. Паводле некаторых апісанняў, атрад канфедэратаў з 200-400 чалавек быў абстраляны артылерыяй і гераічна атакаваны 70 рускімі егерамі. Гэтага нібыта аказалася дастаткова, каб войскі Агінскага кінуліся ўцякаць.\n«З непрыяцельскага боку ўрон вельмі знатны, — пісаў Сувораў адразу пасля бітвы, — у палон узята: штаб і обер-афіцэраў 15, лекар адзін, падлекар 1, ксёндз каплан 1, ніжніх чыноў 273 чалавекі, артылерыі з усімі снарадамі — 10 медных гармат вялікіх і малых…, стрэльбаў розных калібраў 327, літаўраў дзве пары, барабанаў 12, пораху 74 пуды 15 фунтаў, свінцу 28 пудоў 10 фунтаў, буздыхан вызалачаны 1. У палон узятых гетманам Агінскім адбіты легіённага корпусу ніжніх чыноў 435 чалавек, пабіта і на месцы і наўздагон падбухторшчыкаў штаб- і обер-афіцэраў: падпалкоўнік Бітаў, а аб іншых чынах невядома, а ніжніх чыноў ад 400 да 500 чалавек… З нашага боку з… 822 чалавек — страты вельмі малыя, а менавіта: забіта ніжніх чыноў 8 чалавек, гасударавых коней 31, паранена паноў афіцэраў: ротмістр 1, паручнікаў 2, ніжніх чыноў 35 чалавек».\nУ гэтым жа рапарце Сувораў пісаў, што гетман Агінскі з'ехаў за мяжу. Цікава, адкуль ледзь не ў дзень завяршэння бітвы ў яго былі гэтыя звесткі? Няўжо былі інфарматары ў найбліжэйшым атачэнні Агінскага?\nЗ кожным новым рапартам значнасць перамогі расла. Ужо 14 верасня Сувораў пісаў М. Н. Крэчэтнікаву з Нясвіжа: «Разбілі гетмана Агінскага ў пяць разоў мацнейшага за нас… Страціў ён усю сваю артылерыю і абозы, сотні з тры ў палоне, куды болей за тое забіта… Гетман рэціраваўся на чужым коні ў жупане, без ботаў, кажуць так!»\nГетман Міхал Казімір Агінскі. Ці не тая самая булава ў яго ў руках?\nЯк вынікае з далейшых рапартаў, Агінскі не толькі ганебна збег (па некаторых крыніцах, ён выскачыў з ложка палюбоўніцы, якая дасталася пераможцам як трафей), але і кінуў сімвал сваёй улады — гетманскую булаву.\nПадобна, што менавіта яна называецца ў пераліку «буздыхан вызалачаны». Булава была камусьці прададзеная, яна прапала. Сувораў адправіў загад адшукаць яе, «бо такія рэчы не інакш належаць, як толькі яго каралеўскай вялікасці польскаму — не менш». Польскі ж кароль быў расійскім саюзнікам. Але булаву так і не знайшлі.\nУ вялікай бітве загінула… 53 чалавекі\nЯк піша даследчык Петрушэўскі, 1000 коннікаў канфедэрацкай кавалерыі пад камандаваннем Белякова наогул не ўдзельнічала ў бітве, а з'явілася пазней: «Вялікая частка рускай конніцы кінулася ў пераследаванне, сышла далёка наперад, калі раптам з'явіўся канфедэрацкі генерал Белякоў з двума ўланскімі палкамі сілаю ў 1000 чалавек, які прыйшоў на дапамогу Агінскаму. Ён змяў кавалерыю, але падаспелі казакі, аднавілі бой, і Белякоў вымушаны быў адступіць».\nНапэўна, бітва 70 егераў супраць 1000 уланаў павінна была б выглядаць не менш эпічна за бітву 300 спартанцаў. «Сталовіцкая справа ў падрабязнасцях і лічбах некалькі раздзьмутая пісьменнікамі», — робіць выснову даследчык.\nАле бітва мела катастрафічнае значэнне для Барскай канфедэрацыі. Спыніўся прыток новых сілаў, баявыя дзеянні ў ВКЛ скончыліся. 22 студзеня 1772 года паўстанцы зрабілі апошнюю гераічную спробу ўратаваць дзяржаву: занялі Кракаўскі замак. Аднак ад штурму Сувораў, які хацеў перамогі з мінімальнымі стратамі, адмовіўся. Канфедэраты былі заблакаваныя і 12 красавіка 1772 года капітулявалі.\nСталовіцкая бітва практычна адкрыла шлях да першага падзелу Рэчы Паспалітай.\nЗа гэтую перамогу Сувораў быў узнагароджаны ордэнам св. Аляксандра Неўскага. Але неўзабаве да яго ўзніклі пытанні, і ў першую чаргу ад непасрэднага начальніка, камандуючага войскамі Ганса Генрыха Веймарна:\n«Вы запэўніваеце, што непрыяцеляў ад 400 да 500 на месцы пабіта… пробашч м. Сталовічы запэўнівае, што ўсяго ім пахавана было 53 чалавекі, у тым ліку 8 з нашага боку».\nЗаўважым, што звесткі пра страты расійскага боку супадаюць з рапартам самога Суворава, пра які ксёндз наўрад ці мог ведаць. Выходзіць, што насамрэч у «вялікай бітве» пад Сталовічамі загінула 45 канфедэратаў і 8 рускіх,\nпры вялікім ліку параненых і палонных (да рапарту быў дададзены імянны спіс на 290 палонных, і тут было складана нешта перабольшваць), што выглядае цалкам магчымым.\nБольшая частка бітвы адбывалася ўпоцемку, гэта значыць, што стральба нават з гармат вялася проста па нейкіх гуках або агнях. Баі ў самім мястэчку мелі характар бязладнай перастрэлкі ў цемры, хаосе і неразбярысе, калі складана адрозніць сваіх ад чужых…\nВеймарн папракаў Суворава і тым, што ён не паведаміў яму пра ўсю здабычу. Камандуючага цікавілі не порах, барабаны і амуніцыя, апісаныя Суворавым, а казна Агінскага. Сувораў быў вымушаны апраўдвацца: «Ці былі грошы і колькі, і ім, гетманам, альбо іншым кім… захопленыя і вывезеныя — невядома».\nЦі не той самы сталовіцкі ксёндз паведаміў Веймарну пра знікненне казны? Галоўнакамандуючаму не ўдалося давесці справу да суда, бо, як вядома, «пераможцаў не судзяць». Ды і якраз у гэты час Веймарна змяніў больш лагодна настроены да Суворава камандзір — генерал-паручнік Бібікаў.\n175 кг золата\nПасля перамогі пад Сталовічамі Сувораў з захопленым абозам, палоннымі і параненымі адправіўся ў Нясвіж, а адтуль у Пінск. Там адбылася фантастычная гісторыя, якую падам у пераказе Петрушэўскага:\n«У Пінску знаходзіўся галоўны штаб і світа Агінскага, якімі Сувораў і авалодаў… Сустрэўшы на дарозе да Пінска канфедэрацкага афіцэра, які вёз палкавую казну, ён не крануў грошай і даў яшчэ афіцэру пропуск для яго і казны да месца прызначэння».\nСувораў, цягне з сабой захоплены канфедэрацкі абоз, ён падлічыў нават варожыя барабаны і ўзважыў порах. А тут, сустрэўшы казну свайго ворага, міласціва дазваляе ёй ехаць далей па прызначэнні? Ці не для таго, каб Агінскі і далей змог плаціць салдатам, купляць зброю, працягваць барацьбу з Расіяй? За такую высакароднасць ва ўсе часы можна было б «загрымець пад трыбунал»!\nЦі не гэтай здабычай цікавіўся Ганс Веймарн, не паверыўшы ў гісторыю пра «адпусціў»?\nПетрушэўскі, разумеючы ўсю фантастычнасць гісторыі са зніклай казной, абараняе Суворава, спасылаючыся на яго неверагодную сумленнасць: «…асабіста на Суворава падазрэння дапусціць немагчыма, бо ён на сваю долю са здабычы ніколі нічога не браў, ні ў гэтую вайну, ні ва ўсе наступныя». Аднак і яму давялося дадаць: «Лёгка быць можа, што ў адносінах да здабычы ўкраліся тут нейкія злоўжыванні».\nА вось далей самае цікавае для нас: «Некаторыя гісторыкі згадваюць яшчэ пра гетманскую казну ў 50 000 чырвонных; аб страчанай казне піша і сам Агінскі, але Сувораў пра яе нічога не ведаў».\nЧырвонны злоты — гэта не той, якім разлічваліся ў побыце. Гэта залатая манета, напрыклад, дукат. Прыблізная яе вага — каля 3,5 грама чыстага золата. 50 000 чырвоных злотых — гэта 175 кілаграмаў золата. З разліку 30 даляраў за грам — гэта 5 250 000 даляраў на цяперашні курс. У перакладзе ж на тагачасны курс да звычайнага злотага (1 да 18, а пасля і больш) гэта каля мільёна злотых.\nІ вось такія грошы бясследна зніклі недзе пад Сталовічамі!\nЯкі ж быў лёс казны вялікага гетмана ВКЛ Міхала Казіміра Агінскага?\nСамая пашыраная версія — што яна ўсё ж такі трапіла да рускіх. Напрыклад, пра гэта пісаў ад'ютант Суворава Фукс. Праўда, насуперак сваёй схільнасці да перабольшвання, ён скараціў яе амаль удвая: «Усе коні іх драгунаў дасталіся нашым, так як і многія сцягі, экіпажы і казна з трыццаццю тысячамі чырвонных. Салдаты дзялілі паміж сабою мноства золата і срэбра…» Ён жа паўтарае гісторыю пра сустрэчу з афіцэрам канфедэратаў на пінскай дарозе, які вёз другую частку казны і быў адпушчаны Суворавым.\nХоць гэтая версія не грунтуецца на галоўнай крыніцы: падрабязных рапартах самога Суворава. Яна гэтымі рапартамі якраз абвяргаецца, як мы маглі бачыць вышэй.\nГэтай версіі пярэчыць і такі аўтарытэтны даследчык біяграфіі Суворава як Петрушэўскі. На пытанне, куды ж прапала казна, ён прапануе свой адказ: «Ці не была гэта тая самая каса, якая нейкі час пазней была знойдзеная ў аднаго капелана разам з паперамі Агінскага, і ад яго адабраная?». На жаль, аўтар не пакінуў спасылкі, каб мы маглі зразумець, якую гісторыю ён мае на ўвазе.\nЁсць і трэцяя версія. І выклалі яе… даследчыкі творчасці Адама Міцкевіча.\nЧаму Міцкевіча не хрысцілі ў Сталовіцкім касцёле?\nДаследчык Адольф Кабылінскі яшчэ мог размаўляць з людзьмі, якія памяталі абставіны нараджэння і хрышчэння нашага класіка. Ён асабіста апытваў у 1838 годзе старога ксяндза Грынашкевіча, які быў пробашчам Задзвейскім і дэканам Сталовіцкім. На пытанне, чаму Адама, які нарадзіўся ў фальварку Завоссе, хрысцілі не ў парафіяльным сталовіцкім касцёле, а павезлі аж у Наваградак, ён адказаў:\n«Тады [у 1798 годзе] святаром у Сталовічах быў айцец Дзюрдзевіч — вельмі непапулярны не толькі ў сваіх вернікаў, але і ва ўсёй акрузе, быў ён вялікім суцяжнікам, судзіўся з усімі. А яшчэ тады была пашыраная чутка, што гетман Агінскі перад бітвай пры Сталовічах пакінуў яму на дэпазіт сваю скрыначку з каштоўнасцямі і золатам. Калі ён прайграў бітву, калі яму прыйшлося бегчы за мяжу, шкатулка гэтая ўжо ніколі не ўбачыла свайго ўладальніка…»\nХрамы і манастыры часта выконвалі функцыі банкаў, захоўванне ў іх грошай на дэпазіце было звычайнай з'явай. Вядома, шкатулка (можа, і куфар) — гэта не казна, але не будзем скідаць з рахункаў і гэтую версію. Тым больш, што яна падводзіць да яшчэ аднаго важнага пытання: можа, гэта здрада?\nЦі была здрада?\nУ сваіх рапартах Сувораў неаднаразова піша: «даставерна апавясціўся», «пачуў раптам найпэўнейшае паведамленне»… — гэта значыць, хтосьці ўвесь час накіроўвае яго і паведамляе аб прасоўванні войскаў Агінскага. Цікава, што войскі канфедэратаў, якія перамяшчаліся па роднай тэрыторыі, нічога не ведалі пра імклівы манеўр Суворава.\nПетрушэўскі, які вывучыў дзясяткі крыніц, піша: «У поўнай цішыні набліжаліся рускія да Сталовічаў. Неба было закрытае хмарамі, ноч стаяла чорная; маяком для войскаў служыў агонь пад лесам на манастырскай вежы паблізу Сталовічаў».\nІ вось гэты маяк на вежы вядомага Сталовіцкага касцёла — што гэта? Для чаго? Ці не знак гэта, спецыяльна запалены здраднікам? І хто мог так свабодна запаліць агонь на вежы касцёла? Успомнім і тое, што ў рапартах Вейнмарна пастаянна фігуруе нейкі сталовіцкі пробашч — а ім мог быць толькі Валяр'ян Дзюрдзевіч.\nСталовіцкі касцёл сёння — праваслаўная царква.\nПадазрэнні вакол Дзюрдзевіча, як і чуткі пра яго незлічоныя скарбы, хадзілі ў ваколіцах яшчэ доўга пасля смерці пробашча. Гэта пацвярджае і Грынашкевіч: «Гэтага святара таксама падазравалі, што, атрымаўшы ў свае рукі такі каштоўны дэпазіт, ён таемна паведаміў камандзіру варожага войска пра пазіцыю Агінскага».\nПаэт і даследчык творчасці Міцкевіча Леанард Падгародскі-Аколаў, аналізуючы тэкст «Пана Тадэвуша», у 9-й частцы «Бітва» знаходзіць апісанне начнога сутыкнення, калі рускія войскі ўзялі ў палон спячых канфедэратаў. Ён лічыць, што апісанне ўзыходзіць да вядомых Міцкевічу з дзяцінства гісторый пра бітву ў Сталовічах. Прачынаючыся ўжо звязанымі, героі паэмы крычаць:\n«Тут здрада!» — роў, і ўслед за ім тым самым складам\nУзнялі крык другія: «Здрада! Гвалт! Тут здрада!»…\nХто змог прывесці з вёсак батальён салдатаў?\nІ хто так хутка засцянкоўцаў тых раскратаў?\nАсэсар? Янкель, можа? Розна гаварылі,\nАднак не ведае ніхто да гэтай хвілі…\nАпраўдваючы сябе, Агінскі пісаў, што прычынай яго паразы была здрада.\nЧаму ж пад падазрэнне трапіў ксёндз Дзюрдзевіч? Ды проста, згодна з вядомым сёння кожнаму следчаму прынцыпе «ідзі па следзе грошай», ксёндз быў неверагодна, невытлумачальна, непрапарцыйна свайму сціпламу становішчу багаты.\nПамятная табліца ў Сталовічах.\nКсёндз Грынашкевіч паведаміў Кабылінскаму і вельмі важную для нас дэталь: «Што ж тычыцца ксяндза Дзюрдзевіча… дык пры маленькім фундушы, які мела сталовіцкая плябанія, ён пакінуў сваім нашчадкам 800 000 злотых».\nУдакладню, што свае незлічоныя скарбы Дзюрдзевіч адпісаў на розныя добрыя справы: школы, касцёлы, кляштары — некалькі дзясяткаў падрабязных пунктаў. Але нават у гэтым бачылі яшчэ адзін доказ яго віны — маўляў, спрабуе замаліць перад смерцю грэх! У завяшчанні ён пералічвае дзясяткі сваіх даўжнікоў, якія вінныя былі яму дзясяткі тысяч злотых. Называе ён там і сваякоў.\nІ ўсё ж такі, прычым тут Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч?\nАдказ на гэтае пытанне знаходзіцца ў метрычным запісе аб хрышчэнні ў Слонімскім касцёле Ігната Марцінкевіча — сына Мікалая і Настассі з Дзюрдзевічаў Марцінкевічаў у 1758 годзе.\nТак, ксёндз Валяр'ян Дзюрдзевіч канонік Інфлянцкі, протанатарый апостальскі, Сталовіцкі пробашч быў родным братам Настассі Марцінкевіч — дзядзькам Яна, Ігната і Антона Марцінкевічаў. Ян жа быў бацькам класіка нашай літаратуры Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.\nІ менавіта ў багатага дзядзькі Ігнат, якога Дзюрдзевіч у сваім тэстаменце называе няўдзячным, пазычыў у 1793-м годзе на арэнду Старчыцаў 1100 чырвонных злотых, а ў 1795-м узяў яшчэ 600 чырвонных на арэнду маёнтка Новы Двор (усяго 34 000 злотых, і грошы гэтыя амаль усе вярнуў!). Менавіта ў Сталовічах ксёндз Дзюрдзевіч 29 верасня 1792 года пахаваў сваю сястру Настассю Марцінкевіч, памерлую ў веку 95 гадоў, — бабулю Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.\nЗапіс пра скон Валяр'яна Дзюрдзевіча. Адшукаў Зміцер Юркевіч. Публікуецца ўпершыню.\nСам Валяр'ян Дзюрдзевіч памёр у веку 89 гадоў 9 лістапада 1798 года і быў пахаваны ў капліцы пад алтаром у Сталовіцкім касцёле, якому ён аддаў больш за 30 гадоў жыцця. Калісьці гэта была адзіная ў Беларусі рэзідэнцыя мальтыйскага ордэна, а цяпер звычайная праваслаўная царква.\nНе ведаю ці захавалася там магіла ксяндза — наўрад ці. Сам Дзюрдзевіч быў цалкам забыты, і выдаткаваныя ім на дабрачыннасць сотні тысяч злотых не дапамаглі яму здабыць вечнага добрага імя ў нашчадкаў.\nСпроба атрымаць спадчыну\nЯшчэ у 1824-м годзе маёр расійскіх войскаў Станіслаў Сестранцэвіч, былы прэзідэнт Бабруйскага земскага суда Каспер Кельчэўскі і адвакат таго ж суда Каспер Клецкі, прызначаныя апекунамі над малалетнімі Вінцэнтам і Аленай Марцінкевічамі, працягвалі шукаць спадчыну, якая засталася дзецям ад Валяр’яна Дзюрдзевіча. На той момант іх доля складала ўсяго 110 чырвонных злотых.\nАле скарбы Дзюрдзевіча сапраўды існавалі, і нават больш — яны ўсплылі чароўным чынам ужо ў ХХ стагоддзі.\n21 лютага 1912 года газета «Кур'ер Варшаўскі» пісала ў артыкуле «Нявыкарыстаны фундуш»: «Памерлы ў Віленскай дыяцэзіі ксёндз Валяр'ян Валянцін Дзюрдзевіч у сваім запавеце, датаваным 18 лістапада 1798 года, запісаў між іншымі 40 000 польскіх злотых (6 000 рублёў) на будаўніцтва пры касцёле ў Буйвідах, у Віленскім павеце прытулку для чатырох сясцёр міласэрнасці і капліцы пры тым прытулку для хворых. У выпадку, калі б сёстры не пагадзіліся з гэтым памяшканнем, грошы павінны былі выкарыстоўвацца на ўтрыманне ўрача або фельчара для лячэння бедных. Паколькі манашкі не згадзіліся жыць у Буйвідскім касцёле, а Віленская духоўная кансісторыя — на пабудову капліцы пры касцёле, гэты пункт запавету застаўся нявырашаным. Першапачатковы капітал павялічыўся да 14 студзеня бягучага года да 79 230 рублёў…»\nГрошы было вырашана выдаткаваць на будаўніцтва бальніцы для бедных.\nЦі вінен Дзюрдзевіч?\nСталовіцкая бітва не была грандыёзнай па сваіх маштабах, але мела катастрафічнае значэнне для Вялікага Княства Літоўскага — наступным крокам пасля прызначэння на трон расійскага стаўленіка Станіслава Панятоўскага сталі падзелы дзяржавы, пасля якіх з карты Еўропы знікла некалі Рэч Паспалітая абодвух народаў.\nЦі быў вінаваты ў паразе ксёндз Дзюрдзевіч? Думаю, адказ на гэтае пытанне мы ніколі не атрымаем. Хутчэй, вінаватыя былі ўсе, хто дзеля грошай, урадаў, маёнткаў або iншай выгады ці праз баязлівасць не сталі на абарону сваёй радзімы перад замежным агрэсарам.\nНам жа гэтая гісторыя дае магчымасць у 210-ы дзень нараджэння нашага класіка Вікенція Дуніна-Марцінкевіча, уваскрасіць у нашай свядомасці новую цікавую асобу — ксяндза Валяр'яна Дзюрдзевіча.\nА хто ведае: можа, і схаваная яшчэ недзе пад Сталовічамі казна гетмана Агінскага?\nГісторыя Украіны за 5 хвілін. Мультфільм вельмі падобны да беларускага аналагу ВІДЭА10\nСавецкі Саюз, Ляхавіцкі раён, падпольная семінарыя1\nЗьміцер Юркевіч / Адказаць 04.02.2018 / 20:14\nГультай з-пад цёмнай хмары / Адказаць 04.02.2018 / 20:35\nДзякуй, Зміцер. Вельмі цікава.\nГультай з-пад цёмнай хмары / Адказаць 04.02.2018 / 20:36\nДзякуй Зміцер. Вельмі цікава\nУкраіна, Польшча і Брытанія знялі трылер пра Галадамор14\nДзеці Ясеніна. Паэт быў шчодры на каханне, а дзеці — розныя3


Задаволены кліент натхняе на працу — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nЗадаволены кліент натхняе на працу\n10.03.2014 postawy220Комментариев нет\nЭма Вітальеўна Касцюк\nУ дзяцінстве Эма любіла назіраць, як над тканінай чаруе яе цётка, якая была вядомай швачкай для большасці жанчын з бліжэйшых вёсак і многіх гараджанак. Шыла і маці. Таму дзяўчынка пастаянна мела абноўкі, якія па фасоне адрозніваліся ад тых, у якіх хадзілі сяброўкі. А вось сама да іголкі з ніткай не вельмі цягнулася. І ўсё ж у старэйшых класах на ўроках працы, калі вывучалі шыццё, зарэкамендавала сябе здольнай вучаніцай: усё ў яе атрымлівалася складна і прыгожа. Тым не менш марыла стаць прадаўцом. Але лёс распарадзіўся па-іншаму.\nЗакончыла Полацкае вучылішча лёгкай прамысловасці, па размеркаванні прыехала ў Варапаеўскі Дом быту. А праз месяц кіраўніцтва райбыткамбіната назначыла маладога спецыяліста загадваць комплексным прыёмным пунктам у Навасёлках. Тут неўзабаве выйшла замуж і засталася назаўсёды.\nПачынала працаваць з таленавітымі майстрамі, у іх набіралася вопыту. Гэта цяпер усё, што хочаш, можна знайсці ў інтэрнэце, а больш за трыццаць гадоў таму многае залежала ад асабістай фантазіі. У час дэфіцыту не толькі вяскоўцы, але і многія пастаўчане, жыхары іншых населеных пунктаў карысталіся паслугамі навасёлкаўскіх швачак, якія ўмелі выканаць любы заказ кліента. Толькі ў Навасёлках тады шылі рэчы са скуры, аўчыны.\nІшоў час, мяняўся ўклад жыцця людзей. Вялікі выбар адзення з’явіўся ў магазінах і на рынку, на комплексным прыёмным пункце адбылося скарачэнне. Цяпер тут працуюць толькі швачкі Раіса Еўдакімава, Алена Рамановіч і прыёмшчыца заказаў Эма Касцюк. Але іх паслугі па-ранейшаму запатрабаваныя. Эма Вітальеўна не толькі швачка, але і закройшчыца. А яшчэ рэгулярна па графіку на машыне райбыткамбіната аб’язджае населеныя пункты часткі Варапаеўскага, Дунілавіцкага, Навасёлкаўскага і Юнькаўскага сельсаветаў. Вяскоўцы здаюць у рамонт абутак, адзенне, купляюць гатовыя камплекты пасцельнай бялізны, іншыя рэчы. Эма Вітальеўна ўмее знайсці падыход да кожнага, прапанаваць людзям неабходны тавар, расказаць пра аказваемыя паслугі.\nХапае работы і на комплексным прыёмным пункце. Пастаяннымі кліентамі з’яўляюцца тыя, хто не можа па фігуры і гусце падабраць сабе гатовае адзенне. Ёсць і такія, каму хочацца эксклюзіву. Майстрыхі здольныя дагадзіць кожнаму. Задаволены кліент натхняе на плённую працу. За мінулы год работнікамі Навасёлкаўскага комплекснага прыёмнага пункта насельніцтву аказана паслуг больш чым на 150 мільёнаў рублёў. Гэта адзін з лепшых паказчыкаў сярод падраздзяленняў сферы абслугоўвання раёна.\nА яшчэ Эма Вітальеўна — выдатная гаспадыня, цудоўная жанчына. Дзверы іх з мужам прасторнага дома заўсёды адчынены не толькі для вялікай радні, але і для сяброў, знаёмых. Прыцягваюць адкрытасць, шчырасць, гасціннасць. Шмат будзе гасцей і заўтра. Павіншаваць са святам Эму Вітальеўну прыедуць не толькі дзеці, але і ўдзячныя кліенты.\nФота Пятра КУРЫЛОВІЧА.\nВ Ушачи — на велосипедах\n16—18 января в Поставах состоялся 2-й тур Республиканского первенства детско-юношеской волейбольной лиги\nГазовое оборудование необходимо диагностировать? Зачем это делать, если не возникает никаких проблем?


Гумовыя боты Crocs - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Гумовыя боты Crocs\nАматары незвычайнага ў абутковым свеце ўжо даўно знаёмыя з такімі мадэлямі ботаў, як Крокс. Варта ўзгадаць, што распрацоўшчыкі гэтай абутку трымаюць свае тэхналогіі ў сакрэце, магчыма дзякуючы гэтаму вырабы вырабілі сапраўдны фурор сярод прыхільнікаў моды.\nКамфорт і практычнасць\nАсаблівасць гэтай гандлёвай маркі ў тым, што яе прадукцыя адрозніваецца выгодай, практычнасцю, стылем, даўгавечнасцю і, што важна для модніц, прыгажосцю. Так, гумовыя боты Crocs досыць устойлівыя да бруду і іншым ападкаў. Дзякуючы сваёй непераможнасці, іх можна смела насіць у любую дажджлівае надвор’е, так як яны вытрымліваюць апусканне ў ваду. Акрамя гэтага, такая абутак можа стаць актуальным элементам вашага вяснова - восеньскага гардэроба.\nАкрамя практычнасці дызайнеры паклапаціліся і пра стыль. Напрыклад, гумовыя боты Crocs дапамогуць стварыць непаўторны вобраз, так як яны вельмі прыгожыя і незвычайныя на выгляд. Пачнем з таго, што такая абутак з’яўляецца літой, таму не мае зварных швоў. Але пры гэтым вырабы «дыхаюць», дзякуючы чаму такія боцікі купляюць нават дзецям. Такі эфект дасягаецца дзякуючы спецыяльным матэрыялам, які мае мікраскапічныя поры, прапускаюць паветра і затрымліваюць ваду.\nЖаночыя боты Crocs\nМодныя тэндэнцыі змяняюцца вельмі хутка, але ўсё ж камфорт і зручнасць цэняцца вышэй за ўсё. І гэтым крытэрам адпавядаюць гумовыя жаночыя боты Crocs. Матэрыялы, якія выкарыстоўваюцца для іх стварэння, вельмі мяккія, водатрывалыя, пластычныя, паддатныя і вельмі трывалыя. Дзякуючы гэтаму яны не маюць патрэбы разнашиваниы, а значыць, не варта перажываць з-за пачуцця няёмкасці і нават болю.\nЖаночыя гумовыя боты Crocs можна камбінаваць з любым ансамблем. У халаднаватае надвор’е гэта могуць быць яркія джынсы, кашуля ў тон да абутку і паліто. Аматарка спадніц таксама не варта ад іх адмаўляцца, паколькі гумовыя боты спалучаюцца і з імі, ствараючы непераўзыдзены стыльны вобраз.\nА вось дзякуючы таму, што для вырабу ботаў гандлёвая марка выкарыстоўвае вельмі лёгкі матэрыял, вырабы можна насіць і ў больш цёплае надвор’е. Напрыклад, гэта можа быць сонечны, але дажджлівы вясновы дзень. Надзеўшы шорты, кофтачку і яркія боцікі, можна адпраўляцца атрымліваць асалоду ад прыродай ці акунуцца ў дзяцінства, паскакаўшы па лужынах.\nBot Wars / Война ботов Teaser Короткометражка фантастика HD Відэа.\nПапярэдні Тэкст Што такое стыль "Вінтаж"\nНаступная Артыкул З чым насіць белыя кеды?\nДзеці і футбол\n5 сэксуальных стэрэатыпаў\nЯк чытаць чалавека: міміка і жэсты\nЯк стыльна апрануцца зімой?\nЧытай па вуснах: мне патрэбен секс\nКапуста з мясам - агульныя прынцыпы і спосабы прыгатавання\nЯк выстаяць перад курортным раманам\nЯк выбраць від спорту\nМоббинг і психотеррор на працоўным месцы і метады яго пераадолення\nЖаночая деловая сумка


http://spring96.org/be/news/36871 2010 2010-10-27T14:38:43+0300 2010-10-27T14:38:43+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/uvolnenie.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nДырэктар мінскага заапарку, дзе на працягу года працавала Ірына Пятрова, паведаміў ёй, што ў бюджэце ўстановы няма грошай, каб плаціць заробак дадзенай супрацоўніцы. На яе абурэнне дырэктар паставіў жанчыну перад выбарам: напісаць заяву аб звальненні па ўласным жаданні альбо быць звольненай па артыкуле “за прагулы”. Ірына выбрала першы варыянт. Па яе словах, некалькі дзён таму яна прапусціла чатыры дні працы, бо моцна захварэла. Пачувалася кепска і звярнулася ў паліклініку, але медычная ўстанова не мае права аформіць ёй бальнічны ліст як зарэгістраванай у Віцебску. За ўвесь час працы, па словах Ірыны, ёй некалькі разоў здаралася адсутнічаць на працоўным месцы, але такой пільнай увагі да яе адсутнасці ніколі не было: дазвалялася проста загадзя папярэдзіць кіраўніцтва праз тэлефон і патлумачыць прычыны. “Такім чынам я сыходзіла на сесію, а таксама прапусціла колькі дзён раней з-за хваробы, -- гаворыць Ірына. – Ніякіх праблем не ўзнікала. Цяпер жа да мяне ўзніклі гэткія пытанні…”. Застаецца толькі дадаць, што Ірына Пятрова з’яўляецца сябрам ініцыятыўнай групы прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Андрэя Саннікава. Цяпер улады пакінулі яе без сродкаў да існавання.\nНа думку Ірыны Пятровай, падставай для яе звальнення стаў не толькі і нават не столькі яе ўдзел у зборы подпісаў за А.Саннікава, як ранейшы ўдзел у акцыях апазіцыі, падчас якіх мелі месца ў тым ліку і выпадкі затрымання. “Днямі я даведалася ад супрацоўнікаў заапарка, што каля месяца таму да дырэктара прыходзілі двое невядомых мужчын і моцна лаялі яго. Яны крычалі, каб ён думаў, каго бярэ да сябе на працу, і гаворка ішла менавіта пра мяне, -- распавяла Ірына. – Пакуль да мяне не падышлі мае калегі і не сказалі пра той выпадак, я не ведала пра той візіт, але за апошні месяц адносіны з дырэктарам у мяне пагоршыліся. У нас былі вялікія планы па пашырэнню канюшань, хацелі закупіць новых коней… І раптам усе гэтыя планы рухнулі. А потым аказалася, што мне няма чым плаціць…”. Праўда, дадае актывістка, вымусіўшы яе звольніцца, дырэктар не асабліва хаваў, што пазбавіцца ад супрацоўніцы яго прымусілі “людзі ў цывільным” з-за выбараў. “Мне сказалі: маўляў, вясной, як усё сцішыцца, прыходзь назад на працу”, -- сумна дадае Ірына. Пад “усім” маецца на ўвазе выбарчы працэс і цікавасць спецслужбаў да дэмакратычных актывістаў.


Спампаваць 319.1 Kb.\nПамер 319.1 Kb.\nАгульная характарыстыка гукаў – галосны ці зычны, галосны націскны ці ненацicкны, зычны цвёрды ці мяккі, зычны звонкі ці глухі.\nСвядомае, правільнае і плаўнае чытанне слоў, кароткіх сказаў і невялікіх тэкстаў уголас (з паўзамі і інтанацыяй) і моўчкі (сам сабе). Уменне адрозніваць тэкст ад набору сказаў.\nПадоўжаныя зычныя [з’:], [с’:], [дз’:], [ц’:], [л’:], [н’:], [ж:], [ч:], [ш:] у словах: збожжа, калоссе, жыццё і інш. Абазначэнне на пісьме падоўжаных зычных падвоеным напісаннем адпаведнай літары (насенне, багацце). Абазначэнне на пісьме падоўжанага гука [дз’] спалучэннем літар ддз: асяроддзе, стагоддзе. Перанос слоў з падоўжанымі зычнымі: ноч-чу і но-ччу, восен-ню і восе-нню, мед-дзю і ме-ддзю.\nВымаўленне і правапіс парных звонкіх і глухіх зычных [б–п], [г–х], [д–т], [з–с], [б’–п’], [г’–х’], [дз’–ц’], [з’–с’] [ж–ш], [дж–ч] на канцы слоў і перад зычнымі.\n– навыкамі падрабязнага, сціслага і выбарачнага пераказу тэкстаў; перакладу тэкстаў мастацкага, навуковага, публіцыстычнага стыляў з рускай мовы на беларускую; стварэння ўласных тэкстаў розных тыпаў, стыляў і жанраў; рэдагавання свайго і чужога тэкстаў;


Шумілінскія рыбакі паказалі клас — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nПравядзенне штогадовых міжраённых спаборніцтваў па зімовай лоўлі рыбы на мармышку на возеры Будавесць у Башнях стала добрай традыцыяй. Арганізуе мерапрыемства Шумілінская раённая арганізацыйная структура “Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў”.\n“Каб папулярызаваць зімовую рыбалку сярод моладзі, упершыню было вырашана правесці спаборніцтвы сярод дзяцей і падлеткаў, – расказвае дырэктар РАС БТПР Аляксандр Усаў. – Радуе, што юныя рыбаловы ў нас ёсць і яны з радасцю ўдзельнічалі ў спаборніцтвах. Перамог самы юны ўдзельнік – сямігадовы Павел Вірко, які злавіў 190 грам рыбы. У адзінаццацігадовага Арцёма Аксюты агульны ўлоў 153 грамы, у пятнаццацігадовага Ільі Шыёнка – 120 грам. Акрамя пазітыўнага настрою і задавальнення, хлопцы атрымалі грашовыя сертыфікаты ад крамы “Ёршык”.\nСярод дарослых ўдзельнікаў па-за канкурэнцыяй былі шумілінскія рыбаловы. У асабістым заліку лепшы вынік (620 грам) у Аляксандра Юдава, які, дарэчы, злавіў і самую вялікую рыбіну – стограмовага падлешчыка. Васіль Юдаў з 515 грамамі ўлову – другі, Юрый Клюеў (450 грам) – трэці. Гэтыя рыбакі будуць абараняць гонар Шуміліншчыны на абласных спаборніцтвах.\nНа здымку: узнагароду атрымливае Ілья Шыёнак.


Віцебскіх арганізатарак Народнага сходу да самага вечара шукалі супрацоўнікі міліцыі\nhttp://spring96.org/be/news/46340 2011 2011-10-10T13:21:14+0300 2011-10-10T13:21:14+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/sieviarynec-jaskievich.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nТаццяна Севярынец і Ірына Яскевіч\n“Мы паехалі на таксоўцы, і кіроўца заўважыў, што за машынай сочаць. Ён ацаніў сітуацыю правільна, праехаў некалькі разоў па колу, пераканаўся ў наяўнасці “хваста”, але не спалохаўся і дапамог нам унікнуць пераследу”, - ужо назаўтра распавяла Ірына Яскевіч, старшыня аргкамітэту па правядзенні сходу ў Віцебску.\nЯшчэ падчас самой імпрэзы “аколіцы кішма кішэлі супрацоўнікамі сілавых структураў у цывільным. Сярод тых, хто напоўніў вуліцы каля месца правядзення сходу, былі заўважаныя досыць вялікія чыны з ліку супрацоўнікаў упраўлення ўнутраных спраў. Шматлікія аператары органаў аховы правапарадку і КДБ здымалі ўсё, што адбываецца, на відэа. Аднак… людзей не чапалі - нават тады, калі натоўп некалькі разоў голасна выгукнуў “Жыве Беларусь!”, якое было чуваць далёка ад месца правядзення сходу”, паведамляе праваабарончы сайт “Віцебская вясна”.\nЯшчэ падчас правядзення колішніх акцый “маўклівага пратэсту” віцебская міліцыя выпрацавала іншую тактыку: не хапаць актывістаў на вачох у астатніх мінакоў, дазволіць людзям разысціся – а потым ужо затрымліваць арганізатараў. Каб мець “доказы” іх віны, падчас Народнага сходу ўдзельнікаў здымалі на відэа патаемна – праз вокны бліжэйшай крамы.\nАле гэтым разам схапіць арганізатараў не ўдалося – іх абаранілі самі людзі, якія сабраліся на сход. У час імпрэзы яны спачатку выказвалі прэтэнзіі да мясцовых уладаў, якія тычыліся бытавых праблем: ім замінае “начная” крама побач з домам і яе нецвярозыя пакупнікі, тлум і бруд ад “Славянскага базару”, ілюмінацыя, якая свеціць у вокны і аўтамабілі супрацоўнікаў аблвыканкаму, якія ездзяць праз двор… Аднак паступова сход набыў палітычны характар: віцябляне патрабавалі ўключыць у рэзалюцыю патрабаванне вызваліць палітвязняў, адмяніць смяротнае пакаранне, зрабіць беларускую мову адзінай дзяржаўнай, вярнуць нацыянальную сімволіку і адправіць урад у адстаўку.\n10.10.2011 Тэгі: апазіцыя, свабода мірных сходаў


21:42 19 чэрвеня 2021\n17:52 12.10.2019 (абноўлена 17:56 12.10.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nМІНСК, 12 кас - Sputnik. Удзел у перапісе насельніцтва 12 кастрычніка прынялі больш за 2,5 мільёна чалавек, паведамляе Белстат.\nПры гэтым самыя актыўныя грамадзяне жывуць у Мінскай вобласці, дзе ў перапісе паўдзельнічалі амаль паўмільёна чалавек.\nПа дадзеных Нацыянальнага статыстычнага камітэта, амаль 950 тысяч грамадзян пажадалі перапісацца праз інтэрнэт. Больш за ўсё грамадзян, якія аддалі перавагу перапісу анлайн, пражывае ў сталіцы - 60 адсоткаў ад агульнай колькасьці тых, хто перапісаўся.\nЗ рэгіёнаў больш за ўсё праз інтэрнэт перапіс прайшлі ў Віцебскай вобласці - 38 працэнтаў.\nНагадаем, што чарговы перапіс насельніцтва стартаваў у краіне 4 кастрычніка, будзе доўжыцца ён да 30 кастрычніка. Паўдзельнічаць можна на стацыянарных участках, па месцы жыхарства і ўпершыню праз інтэрнэт.\nСпачатку Белстат праводзіць інтэрнэт-перапіс - кожны жадаючы можа адказаць на пытанні анлайн. З 19 па 20 кастрычніка пройдуць апытанне на стацыянарных участках і маніторынг запаўнення перапісных лістоў у інтэрнэце. Перапісчыкі пачнуць хадзіць па дамах з 21 кастрычніка - будзе доўжыцца гэта да 30 кастрычніка.\nПерапіс насельніцтва, Беларусь, Белстат


Сурвіла: Масква ўмее прамываць мазгі, а мы – між сабой ваюем\n05 красавік 2014, 21:54\nСтаршыня Рады БНР зьвярнулася зь лістом да беларускага народу, у якім папярэдзіла пра магчымую агрэсію з боку Расеі і заклікала да нацыянальнага яднаньня.\nУ адрозьненьні ад штогадовых зваротаў з нагоды 25 сакавіка, рэлігійных сьвятаў альбо рэгулярных заяваў наконт актуальных палітычных ды грамадзкіх падзеяў, зь лістамі да беларускага народу Івонка Сурвіла зьвярталася толькі чатыры разы за сваё больш як 16-гадовае знаходжаньне на пасадзе старшыні Рады БНР, цяперашні ліст – пяты па ліку.\nЛіст зьмешчаны на старонцы Рады БНР у facebook.\n«Дарагія суродзічы, браты і сёстры беларусы!, - гаворыцца ў лісьце. -- Зьвяртаюся да вас зь лістом у чарговы раз. Як і папярэднія разы, раблю гэта, бо цяпер пагражае Беларусі вялікае гора, і я ня пэўная, што вы, будучы засыпаныя хлусьлівай прапагандай, усьведамляеце ўсю глыбіню гэтай небясьпекі.\nЧалавек, якога вы абралі дваццаць гадоў таму на найвышэйшую пасаду і які абяцаў народу залатыя горы, даўно ўжо забыўся на народ. Золата ідзе яму, ягонай сям'і і памагатым, а ашуканаму народу застаецца толькі гора. Ён гатовы прадаць усё лепшае ў Беларусі, зрабіўшыся закладнікам крамлёўскага агрэсара, які пачаў адбудоўваць сваю страчаную імпэрыю, новую імпэрыю зла.\nСёньня, у 2014-м годзе, хачу прыцягнуць вашую ўвагу на адкрыта агрэсіўную дзейнасьць будаўніка гэтай імпэрыі, былога палкоўніка КГБ Пуціна, ня толькі за ўсходняй мяжой, але і ўнутры Беларусі, дзе ствараюцца і ўмацоўваюцца расейскія вайсковыя базы, нібыта дзеля абароны ад ворагаў. А беларускі народ, які гэтак пацярпеў ад войнаў, згодны амаль на ўсё, «абы не было вайны». А ваяўнічая адбудова імпэрыі верагодна прывядзе да ваенных акцыяў, у якіх ізноў будуць гінуць маладыя беларусы і будзе зьнішчацца краіна.\nПадзеі, якія адбыліся ва Ўкраіне апошнім часам, паказваюць, што Расея не зьмянілася. Гэта ня той «старэйшы брат», зь якім беларусы нібыта зжыліся цягам дзесяцігодзьдзяў, а захопнік, супраць нашыя продкі змагаліся на працягу ўсяго XIX стагодзьдзя, і які адабраў у нас пачуцьцё годнасьці, родную мову, культурныя і маральныя каштоўнасьці, і нават нацыянальную сьвядомасьць. Гэта той самы «маскаль», супраць якога перасьцярагаў нас Кастусь Каліноўскі.\nКалі спраўдзяцца змрочныя прадказаньні палітычных аналітыкаў, Расея пачне з сумнавядомай «абароны рускамоўных». Пасьля чаго з дапамогай свайго закладніка Лукашэнкі правядзе чарговы сфальшаваны «рэфэрэндум», паводле якога 125 % насельніцтва Беларусі выкажацца за ўваход у склад Расейскай Фэдэрацыі. І на гэтым усё скончыцца. Незалежнасьць, за якую найлепшыя сыны і дочкі Беларусі змагаліся два стагодзьдзі – зноў будзе страчаная. І гэтым разам, магчыма, назаўсёды, бо Масква ўмее прамываць мазгі, а мы – толькі між сабой ваюем. Як і іншыя паняволеныя народы.\nКаб бараніцца ад чарговай акупацыі, нам патрэбная нацыянальная салідарнасьць і вера, што здолеем перамагчы.\nДарагія суродзічы! Калі вы адчуваеце сябе беларусамі, а ня толькі «тутэйшымі», калі калі вы жадаеце жыць у краі шчасьлівым і заможным, давайце забудземся пра ўсё, што нас падзяляе, дзе б мы не жылі – на Бацькаўшчыне ці за мяжой. Будзьма гатовыя даць адпор захопнікам, якія жадаюць ізноў зрабіць Беларусь калёніяй сваёй імпэрыі – дзеля сваіх уласных «нацыянальных інтарэсаў», ніяк ня нашых. Адзіны супольны нацыянальны інтарэс беларускага народу – гэта замацаваць сваю незалежнасьць.\nУсяго іншага мы з часам дасягнем, бо мы народ разумны, здольны, працавіты. Тады будзе час вырашыць, якой мы хочам бачыць нашу вольную, незалежную краіну, і брацца за працу, каб зьдзейсьніць нашыя мэты.\nАдзінае, чаго мы ня можам сабе дазволіць, калі любім свой край і жадаем перадаць яго сваім дзецям і ўнукам вольным ды заможным, -- гэта быць абыякавымі і чакаць, злажыўшы рукі, новае агрэсіі з боку суседа, у якога адзіная перавага перад намі – сіла зброі.\nДык абвесьцім сьвету, што мы – гаспадары на сваёй зямлі, і што інакш яно быць ня можа. Дамагаймася свайго права жыць спакойна ў сябе дома, без ніякіх пагрозаў ад суседаў. Дамагаймася усе разам, каб Масква вывела з нейтральнай Беларусі свае базы і войскі. Беларусь таксама павінна выйсьці з так званай сыстэмы калектыўнай бясьпекі СНД, якая цалкам кантралюецца расейскім Генштабам. Не дазволім, каб нашую моладзь уцягнулі ў чужую вайну. Сьвет наш пачуе і дапаможа, бо пабачыў на свае вочы сапраўдны твар пуцінскай Расеі» - гаворыцца ў лісьце старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Івонкі Сурвілы да беларускага народу.


СОДЕРЖАНИЕ: Авалоданне фразеалагічным багаццем беларускай мовы ў пачатковай школе. Асноўныя праблемы і задачы вывучэння фразеалогіі ў пачатковай школе. Аналіз падручнікаў для вучняў 4 класа на прадмет наяўнасці ў іх базы для вывучэння фразеалагічнага складу мовы.\nПраз слова i фразеалагізм мова звязана з рэчаінасцю непасрэдна, таму што менавіта гэтыя адзінкі служаць найменнямі разнастайных прадметаў, зяў i паняццяў. Вывучэнне названых адзінак беларускай мовы мае на мэце ўзбагаціць вучняў усведамленнем таго, што лексіка i фразеалогія - гэта такія моўныя сістэмы, у якіх адлюстраваны асаблівасці ннацыянальнага светабачання i светаразумення i праз якія чалавек далучаецца да культуры, духоўнасці i маралі беларускага народа.\nТрэба зазначыць, што найбольш эфектыўнымі з прыведзеных зяўляюцца тры першыя спосабы.\nПраз этымалагічны аналіз вучні даведваюцца: 1. Аб утварэнні фразеалагізмаў, звязаных з самымі разнастайнымі зявамі рэчаіснасці: былымі паверямі, абрадамі, звычаямі, бытам, гістарычнымі падзеямі, канкрэтнымі справамі людзей розных прафесій, міфалогіяй.\nВывучэнню граматычных зяў, у прыватнасці і сінтаксічнай ролі фразеалагізмаў, дапамагаюць схемы.\nУ практыцы вывучэння фразеалагізмаў пашыраным зяўляецца прыём супастаўлення і параўнання. Ён рэалізуецца часцей у такіх адносінах: а) фразеалагізм – слова; б) фразеалагізм – словазлучэнне, сплучэнне слоў, сказ; в) фразеалагізм – фразеалагізм. Такі прыём дапамагае выявіць паняційнае і граматычнае значэнні, знешнюю структуру, унутрысістэмныя сувязі фразеалагізмаў.\nУзбагачэнню фразеалагічнага запасу садзейнічае прыём групоўкі, заснаваны на абяднанні ўстойлівых зваротаў па якой-небудзь прымеце. Можна арганізаваць тэматычную падборку фразеалагізмаў (са значэннем прадметнасці, часу, месца, дзеяння), утварыць сінанімічны рад фразеалагізмаў, падабраць фразеалагізмы, у структуру якіх уваходзіць адно і тое ж слова, напрыклад, галава, рука ці нага .\nПры вывучэнні назоўніка нельга абысці пытанне аб правапісе фразеалагізмаў з уласным імем. Традыцыйна ўласнае імя ў складзе фразеалагізмаў супрацьпастаўлялі агульнаму імені і пісалі з вялікай літары: за царом Гарохам, як Піліп з канапель. Даследаванні апошніх гадоў дазваляюць па-іншаму глянуць на ўласнае імя як кампанент фразеалагізма. Становячыся часткай фразеалагічнай адзінкі, імя ўласнае траціць сувязь з канкрэтнай асобай ці абектам, яно пачынае абагульняць, а значыць, выконваць функцыю імя агульнага.\nПаводле праграмы вучні знаёмяцца з разрадамі займеннікаў. А займеннікі ўсіх разрадаў зяўляюцца кампанентамі многіх фразеалагізмаў. Гэта дае магчымасць выкарыстоўваць такія фразеалагізмы на этапе замацавання. Вучні аналізуюць займеннікі, што ўваходзяць у склад фразеалагізмаў, вызначаюць іх граматычныя формы і адначасова ўключаюцца ў работу па засваенні формы і значэнняў саміх фразеалагізмаў.


Кансультацыйна-назіральная група АБСЭ ў Беларусі мае неабмежаваны па часе мандат на сваю дзейнасьць і будзе працягваць працу. Пра гэта заявіў сёньня кіраўнік КНГ Ганс-Георг Вік пад час паседжаньня Кансультацыйнае рады апазыцыйных палітычных партыяў. Ягоная заява было зроблена таму, што некаторыя мас-мэдыі паведамілі, быццам КНГ зьяжджае зь Менску ў траўні 2001 году.\nАмбасадар Вік ня толькі абверг чуткі пра закрыцьцё групы, але й азнаёміў прысутных з новымі плянамі КНГ. Як і раней, галоўным застаецца выкананьне беларускімі ўладамі чатырох вядомых умоваў, без чаго міжнародная супольнасьць ня можа прызнаць любыя выбары ў Беларусі дэмакратычнымі й празрыстымі.\nАкрамя таго, улічваючы пэўны досьвед выбараў у гэтак званую "Палату прадстаўнікоў", КНГ будзе больш займацца мадэрнізацыяй і паляпшэньнем сыстэмы ўнутранага назіраньня за прэзыдэнцкімі выбарамі. Вырашана таксама пашырыць маніторынг за дзейнасьцю мас-мэдыяў і парушэньнямі правоў чалавека. Дзеля паляпшэньня выбарчага заканадаўства да працы будуць прыцягнутыя экспэрты Бюро дэмакратычных інстытутаў і правоў чалавека, а таксама венэцыянскае камісіі Рады Эўропы.\nПаводле Ганса-Георга Віка, менавіта такія пляны ён прапаноўваў на апошнім паседжаньні Палітычнага камітэту АБСЭ ў Вене, і атрымаў там поўную падтрымку.\nПрадстаўнікі апазыцыі акцэнтавалі ўвагу на ўроках нядаўніх выбараў.\nЯк і раней, палітыкі ад апазыцыі шмат казалі пра неабходнасьць аб'яднаньня намаганьняў. Аднак сёньня, бадай, упершыню прагучаў заклік да яднаньня ня толькі палітычнай апазыцыі, але й апазыцыі сацыяльнай — усіх тых, хто выступае за перамены ў Беларусі. Сярод патэнцыйных прыхільнікаў — і прафсаюзы, і няўрадавыя арганізацыі, і проста грамадзяне. Мікола Статкевіч, які старшыняваў на паседжаньні, нагадаў пра ўчорашнюю ініцыятыву дэмакратаў Воршы, якія прапанавалі стварыць рух пад назовам "Пераменаў!" Вырашана падрыхтаваць гэтае пытаньне больш грунтоўна й разгледзець яго на наступных сустрэчах.\nДарэчы, пасьля працяглага перапынку сёньня на нарадзе зьявіўся прадстаўнік Лібэральна-Дэмакратычнае партыі. Яна ўзнавіла сваю дзейнасьць у рамках Кансультацыйнае рады.


На Лідчыне ўсталявалі памятны камень “100 год БНР”\nГалоўная » Навіны Беларусі » На Лідчыне ўсталявалі памятны камень “100 год БНР”\nДата публікацыі: 03.04.2018\nКрыніца: Андрусь Панямонаў, “Беларускае Радыё Рацыя”\nНа Лідчыне ўсталявалі памятны камень – “100 год БНР”. Актывісты і фундатары адшукалі вялікі валун патрэбнай формы ў вёсцы Дакудава, каля Нёмана. Затым перавезлі яго на прыватны падворак у Ёдкі, што каля Ліды. А майстар з Бярозаўкі вырабіў на камені адпаведны надпіс – “100 год БНР” і “БЕЛАРУСЬ НАВЕЧНА”.\nТакім чынам Лідчына адзначае памятную дату ўтварэння Беларускай Народнай Рэспублікі.\nКажа гаспадар сядзібы, дзе ўсталяваны камень, разьбяр па дрэве Іван Мікулка:\n– 100 год таму адбылася такая з’ява – утварэнне БНР. Канешне, гэта гістарычная падзея, і гэты камень – ужо не проста камень, які дзесьці ляжаў там у полі, цяпер ён з’яўляецца гістарычным камнем. 100 год – гэта не дзіцячы ўзрост, не юначы. Гэта сталы ўзрост. І таму сёння кожны з нас павінен адчуваць, дзеля чаго ён жыве.\nІдэя ўсталявання памятных камянёў з нагоды 100-годдзя БНР належыць палітыку Зянон Пазняку. Мяркуецца, што цягам гэтага года падобныя манументы паўстануць па ўсёй Беларусі, а таксама па свеце, дзе жывуць беларусы. Такім чынам, Лідчына – першая мясціна, дзе здзеснілі такую задуму. Вядома, што патрыёты з Наваградчыны таксама выступілі з падобнай ініцыятывай.\nАндрусь Панямонаў, “Беларускае Радыё Рацыя”


Хартыя_ 12 жнiўня 2020, Серада, 6:11\nБылы вучань стаўбцоўскай школы прызнаны вінаватым у забойстве настаўніка і 11-класніка, а таксама ў замаху на забойства ў дачыненні да яшчэ двух школьнікаў. Прысуд суда - 13 гадоў пазбаўлення волі ў выхаваўчай калоніі. Праз узрост абвінавачанага справа слухалася ў закрытым рэжыме, публічна абвясцілі толькі прысуд, піша tut.by.\nТрагедыя адбылася 11 лютага. Вучань 10 класа Вадзім М. прыйшоў на заняткі загадзя, а 7.40. Пакінуў партфель і выйшаў з кабінета. Затым вярнуўся і з нажом напаў на настаўніцу гісторыі Марыну Пархімовіч, якая павінна была весці першы ўрок. За педагога паспрабавалі ўступіцца два аднакласнікі, у выніку яны атрымалі раненні. Пасля гэтага абвінавачаны выбег з класа, зайшоў у суседні кабінет, дайшоў да апошняй парты і напаў на вучня 11-га класа Аляксандра Раманава, хлопец памёр на месцы. Вадзім збег, але праз дзве гадзіны яго затрымалі. У заплечніку ў яго знайшлі малаток, а пры асабістым даглядзе - дымавыя шашкі і петарды. Так храналогію тых падзей апісваў Следчы камітэт.\nПра загінулую настаўніцу яе былыя вучні адклікаліся самымі цёплымі словамі. Сашу Раманава апісвалі як мэтанакіраванага і прыязнага хлопца. Пра Вадзіма казалі, што ён быў спакойным і бесканфліктным, добра вучыўся і не меў праблем з паводзінамі. Ніхто не мог паверыць, што ён здольны на такое злачынства. Таму матыў - што рухаў падлеткам - выклікаў заканамерныя пытанні ў многіх.\nВадзіма М. прызналі вінаватым у забойстве двух асоб з асаблівай жорсткасцю з хуліганскіх меркаванняў, замаху на забойства двух асоб з асаблівай жорсткасцю з хуліганскіх меркаванняў і асабліва злосным хуліганстве. Вядома, што пракурор прасіў для Вадзіма М. 13 гадоў пазбаўлення волі - гэта максімальна магчымы тэрмін з улікам таго, што на момант учынення злачынства падлетку было менш за 16 гадоў.\nЗгодна з вынікамі медыцынскага агляду, падлетак не знаходзіўся ні ў стане алкагольнага ап'янення, ні пад уздзеяннем наркатычных і псіхатропных рэчываў. Псіхолага-псіхіятрычная экспертыза паказала, што Вадзім М. у поўнай меры мог усведамляць значэнне сваіх дзеянняў і кіраваць імі. Сваю віну абвінавачаны прызнаў часткова.\nСудовае пасяджэнне праходзіла ў закрытым рэжыме, бо на момант учынення злачынства школьніку было менш за 16 гадоў. Акрамя таго, у матэрыялах справы ўтрымліваюцца звесткі пра стан яго здароўя - медычная таямніца.\nАдзначым, што пастанова суда пакуль не ўступіла ў законнае дзеянне і можа быць абскарджаная ў Вярхоўным судзе.\n10.08 В Беларуси продолжаются массовые акции протеста (Онлайн) 287,816\n11.08 Всебелорусская забастовка (Онлайн) 212,858\n11.08 Белорусы снова вышли на протест (Онлайн) 210,023\n10.08 Массовые акции протеста в Беларуси (Онлайн) 196,378\n6.08 Мядзведзеў папярэдзіў Лукашэнку пра смутныя наступствы 161,540\n11.08 Лукашэнка збег з Беларусі ў Турцыю? 146,685\n8.08 У Менску выкрылі фальсіфікатараў выбараў і запісалі іхнюю размову 144,246


20.10.2021 / 10:58\nУ Беларусі, выкурваючы 1 пачак у дзень, на працягу года можна патраціць 584 даляры. Гэта раўнацэнна 12% гадавога сярэднестатыстычнага даходу пасля выплаты падаткаў, паведамляюць thinktanks.by.\nПаводле даных, апублікаваных у выданні The Lancet, у 2019 годзе колькасць курцоў у свеце дасягнула 1,14 млрд чалавек. СААЗ называе гэта тытунёвай эпідэміяй, якая забівае 8 млн чалавек штогод.\nАналітыкі Picodi.com вырашылі звярнуць увагу на фінансавы аспект курэння. Яны даведаліся, як адрозніваецца кошт цыгарэт у 104 краінах свету, палічылі, колькі грошай трацяць курцы на цыгарэты штогод.\nСярод краін, што патрапілі ў наш рэйтынг, самую высокую цану плацяць курцы ў Аўстраліі. Там пачак з 20-ю цыгарэтамі каштуе 25,63$. Такая цана з'яўляецца вынікам усвядомленай палітыкі аўстралійскіх уладаў, накіраванай на памяншэнне колькасці курыльшчыкаў. Акцыз у гэтай краіне з 2013 па 2020 год павялічваўся на 12,5% штогод.\nДа групы краін з самымі дарагімі цыгарэтамі таксама адносяцца Новая Зеландыя (24,75$ за пачак), Ірландыя (16,49$) і Вялікабрытанія (15,66$).\nБеларусь у гэтым рэйтынгу займае 7 пазіцыю з сярэдняй цаной 1,60$ за пачак. У суседніх Польшчы і Украіне пачак цыгарэт каштуе даражэй: 4,65$ (57 месца рэйтынга) 2,26 $ (19 месца) адпаведна.\nНа іншым канцы рэйтынгу апынуліся Нігерыя (0,97 $ за пачак) і Казахстан (1,18$). Таксама танна цыгарэты можна купіць у Арменіі (1,56 $).