Маладзільныя грыбы — ці вы бачылі гэткае дзіва? ФОТЫ\nНавокал Маладзільныя грыбы — ці вы бачылі гэткае дзіва? ФОТЫ7\nАбазнаны грыбнік, паэт Сяргей Сыс працягвае здзіўляць грыбнымі вынаходкамі, хай сабе ўжо і не сезон. Зірніце, пра які лясны цуд пойдзе гаворка.\nСаркасома шарападобная. Фота img-fotki.yandex.ru.\nКожны год з вялікім нецярпеннем чакаю з’яўлення на вызваленых ад снегавога палону лясных прагалах улюбёных сваіх смаржкоў, і каб не празяваць сустрэчу з імі, раз-пораз забягаю ў бліжэйшы лясок — а раптам з’явіліся? Лес яшчэ няўтульны, там-сям чарнеюць лапікі снегу, гучна трашчыць пад нагамі сухое ламачча. На вочы трапляюцца пасохлыя парэшткі негніючнікаў, слізкія трупікі зімовых апенек, а смаржкоў пакуль яшчэ не бачна. Ды што гэта?\nПроста з ігліцы вытыркаецца дзіўны, напоўнены незвычайнай вадкасцю кубачак. Перада мной сапраўднае дзіва — таямнічая саркасома шарападобная (Sarcosoma globosum). Гэты грыб вельмі рэдкі, загадкавы і… незвычайны.\nСаркасому, калі ўсміхнецца ўдача, можна сустрэць вясной, падчас раставання снегу. Грыб любіць расці ў хвойніках, паміж соснаў і елак, абавязкова там, дзе няма дарог, сцяжынак, вырубак. Менавіта ў такім лесе і сустрэўся ён мне аднойчы ў Чачэрскім раёне. Ёсць яшчэ звесткі, што саркасому бачылі на Віцебшчыне.\nНе магу прыгадаць яшчэ такога грыба, які на працягу свайго жыцця (месяц-паўтара) непазнавальна змяняе сваё аблічча. Па меры росту на яго цёмна-карычневым целе, падобным на бочачку, утвараюцца зморшчыны, ён становіцца больш мяккім, і паволі спаўзае ў мох.\nСаркасома. Фота gribo4ek.info.\nСаркасома трапляецца не кожны год. Звычайна пры вельмі спрыяльных умовах споры грыба прарастаюць у імху і праз некалькі гадоў вырастае новы грыб. А здараецца, што споры захоўваюцца гадамі і дзесяцігоддзямі, перш чым сыдуцца зоркі на небе і грыб пакажа сябе гэтаму свету. Навукоўцы адзначаюць перыядычнасць росту саркасомы на адных і тых жа ўчастках з інтэрвалам у 8-10 гадоў. Таму бываюць перыяды па 3-5 год, калі грыб амаль не сустракаецца. А расце ён часта невялікімі групкамі па 8-10 бочачак вышынёй да 7-9 сантыметраў.\nМожа, па гэтай прычыне саркасома шарападобная занесеная ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Украіны, Расіі і многіх іншых краін?\nЯк сустрэнеш гэтае дзіва — нахіліся і ўважліва глянь унутр грыбной бочачкі. Там тоіцца найкаштоўнейшая студзяністая вадкасць, гэтак званы «земляны» алей. Ён — адзін з самых моцных біястымулятараў, які не мае аналагаў ва ўсім свеце і налічвае ў сваім складзе каля 20-ці тлустых кіслот.\nАкрамя гэтага, у вадкасці і ў сценках саркасомы ўтрымліваюцца вельмі рэдкія бялкі, якія нельга сінтэзаваць штучна. Пры ўвядзенні ў арганізм у малых дозах гэтая студзяністая вадкасць умацоўвае імунітэт, стымулюе мазгавую дзейнасць. «Земляны» алей, які на смак нагадвае сыры курыны бялок, справядліва называюць цудам з цудаў праз яго маладзільны эфект.\nКажуць яшчэ, што тую вадкасць прымаюць унутр для павышэння імунітэту, уціраюць у валасы для паскарэння іх росту, а са сценак грыба робяць лекавыя маскі для скуры. Не спрабаваў.\nДз / Адказаць 24.11.2017 / 17:37\nНу и назва у гэтага грыба, верагодна каб не ужывали, ци можна ужыць адзин раз.\nПалясоўшчык / Адказаць 24.11.2017 / 17:52\nБыў бы рады маладзіцца, Каб не боязнь -атруціцца!\nПоль / Адказаць 24.11.2017 / 18:31\nОй,как раз вчера мне подруга рассказывала о паре,которым под 50 и которые каждый год едят какие-то особые грибы.Место,где эти грибы растут хранят в глубочайшей тайне.И омолаживаются они ежегодно.Я очень скептически отнеслась к этой информации,но подруга уверяла,что выглядят они великолепно.И фигура ,и лицо,на редкость,молодо и привлекательно выглядят.А тут вот оно как....


Ці настолькі мы багатыя, каб марнаваць «залатыя» тоны ўмоўнага паліва | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Энергетыка » Ці настолькі мы багатыя, каб марнаваць «залатыя» тоны ўмоўнага паліва\nМудрагелістае слова «энергазберажэнне» — гэта фактычна паляпшэнне эрганамічных характарыстык жыцця насельніцтва, да якога далучаецца само насельніцтва. А сферу жыллёва-камунальнай гаспадаркі ўжо нельга разглядаць як асобна ўзяты дом — трэба мець на ўвазе цэлы горад і нават раён, якія, працуючы, як адна сістэма, змогуць зберагаць і рацыянальна расходаваць энергарэсурсы. Такія меркаванні гучалі падчас абмеркавання шляхоў павышэння энергаэфектыўнасці ў ЖКГ.\nЗаложнікі нядбайнасці. Цеплавой і светлавой\nІснуючыя ў жыллёва-камунальнай гаспадарцы праблемы, звязаныя з энергетыкай, часта ўзнікаюць праз чалавечую нядбайнасць, заўважыў Уладзімір КАМАШКА, намеснік дырэктара дэпартамента па энергаэфектыўнасці Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі. Аснашчэнне месцаў агульнага карыстання (у прыватнасці пад'ездаў) аўтаматызаваным кіраваннем сістэмай асвятлення ён ахарактарызаваў як далёка не самае лепшае.\nНагадаем, што да 2012 года ва ўсіх месцах агульнага карыстання павінны былі ўладкаваць гэтую сістэму, і па справаздачах, здаецца, усё гэта выканана і працуе. Аднак насамрэч гэта далёка не так: каля 30% абсталявання проста не працуе, ёсць месцы, дзе яго ўвогуле няма. А частка аўтаматызаванай сістэмы асвятлення працуе няправільна: святло ўключаецца ўвечары аўтаматычна і гарыць да раніцы замест таго, каб уключацца, рэагуючы на гук ці рух, расказаў Уладзімір Камашка.\n— Жыхары цяпер плацяць за асвятленне месцаў агульнага карыстання, і фактычна яны становяцца заложнікамі нядбайнасці чалавечага фактару на месцах і вымушаны плаціць за тое, за што плаціць не варта ўвогуле. Сёлета Галоўдзяржбудэкспертызе даручана вяртаць праекты, дзе не прадугледжана кіраванне асвятленнем, як негатовыя, і не праводзіць экспертызу, — падкрэсліў ён. — Такая ж сітуацыя і з ацяпленнем месцаў агульнага карыстання, якія не трэба падаграваць, калі тэмпература на дварэ ад +4 °С і вышэй, але ж гэта робяць. Прычым згаданая праблема датычыцца нават не столькі сістэмы ЖКГ, колькі канкрэтных службовых асоб, якія павінны адсочваць гэтыя моманты і ўтрымліваць належным чынам.\nПрадстаўнік дэпартамента па энергаэфектыўнасці абазначыў таксама праблему пераходу да мясцовых відаў паліва (МВП). У сістэме ЖКГ 3787 кацельняў, 2933 з іх працуюць на мясцовых відах паліва (МВП). У 2016—2020 гадах. запланавана перавесці на МВП каля 130 кацельняў, рэалізуецца праект выкарыстання драўляных біямас у цэнтралізаваным цеплазабеспячэнні. «Разам з тым сабекошт вытворчасці цеплавой энергіі на дровах у розных раёнах і на розных кацельнях вар'іруецца ад 62,16 рубля да 238,05 рубля, а на дранцы — ад 42 да 148 рублёў», — заўважыў ён.\nПры існуючых недакладнасцях работы ў нашай краіне ёсць каласальнае дасягненне. Сёлета ў фінал Міжнароднага конкурсу навукова-адукацыйных праектаў «Энергія будучага», які праходзіць у Аб'яднаных Арабскіх Эміратах, і дзе ўдзельнічала 2296 праектаў з 112 краін свету, выйшаў праект Гомельскага аблвыканкама «Энергарандэву ў Беларусі — 2». Яго сутнасць у замене шыфернай страхі Гомельскага дзяржаўнага абласнога ліцэя чарапіцай з убудаванымі ў яе фотавальтаічнымі элементамі, расказаў Уладзімір Камашка.\nЯк эканоміць дома\n— Беларусь не валодае колькасцю энергарэсурсаў, здольных забяспечыць штодзённыя патрэбы сваіх жыхароў і работу прамысловасці. Большасць энерганосьбітаў імпартуецца з-за мяжы. І кожную тону ўмоўнага паліва трэба разглядаць на вагу золата, бо за ўсё гэта мы плацім валютай, — заўважыў Ігар ТУР, начальнік Мінскага гарадскога ўпраўлення па наглядзе за рацыянальным выкарыстаннем паліўна-энергетычных рэсурсаў.\nЗ гэтай нагоды ён заклікаў да эфектыўнага і рацыянальнага выкарыстання набытага такім чынам золата ў выглядзе энергарэсурсаў. І прапанаваў задумацца, наколькі мы багатыя, каб дазволіць сабе выкідваць празмерна цёплае паветра праз форткі, губляць ваду з крана, які пастаянна цячэ, марнаваць энергію праз уключаны тэлевізар, які ніхто не глядзіць.\nЯк матываваць людзей больш эканоміць, расказаў Дзмітрый БУРОНКІН, каардынатар энергетычнай праграмы ўстановы «Цэнтр экалагічных рашэнняў»:\n— У Браславе мы будзем кансультаваць насельніцтва такім чынам: на базе ЖКГ створым структурнае падраздзяленне па кіраванні энергетыкай. Кожны зможа туды прыйсці і вырашыць свае канкрэтныя праблемы. Калі ўсе мінчане знізяць энергаспажыванне хоць бы на 10%, то ў маштабах горада гэта будуць вялізныя лічбы. Для гэтага дастаткова замяніць усе лямпачкі ў кватэры энергазберагальнымі. А яшчэ правільна заклеіць вокны, адсунуць халадзільнік ад батарэі ці пліты.\n571 Ці можна на ўроку выхаваць крытычнае мысленне і сацыяльную адказнасць?\n369 Анкалогія. Гісторыя жанчыны, якая тройчы пабывала на мяжы жыцця і смерці\n355 Успаміны бортмеханіка верталёта пра Афганістан\n297 Горы падпалкоўніка Турчака — удзельніка афганскіх падзей


Гуркоў выставіў пераможны шалік на аўкцыён, каб сабраць грошы на першы беларускі помнік Касцюшку\n08.11.2017 / 18:54\nУжо амаль месяц мінуў з моманту, калі Глеб Лабадзенка абвясціў пра збор сродкаў на скульптуру Тадэвушу Касцюшку ў Мерачоўшчыне, дзе нарадзіўся нацыянальны герой Беларусі, Польшчы і ЗША.\nНа дадзены момант сабрана больш за 15 тысяч рублёў — гэта 85% ад неабходнай сумы. Да завяршэння збору сродкаў застаецца ўсяго два дні.\nКаб падтрымаць кампанію, тайбаксёр Віталь Гуркоў, які некалькі дзён таму ў чарговы раз стаў чэмпіёнам свету, выставіў на аўкцыён свой шалік з Пагоняй і Калюмнамі ды надпісам Belarus. Здымак, дзе Гуркоў якраз у гэтым шаліку, днямі абляцеў беларускія СМІ.\nУмовы простыя: хто ахвяруе найбольшую суму на скульптуру Касцюшку за гэтыя два дні, атрымае шалік у падарунак.\nПазмагацца за шалік, зрабіўшы ахвяраванне\nТрэба сказаць, што першапачаткова заяўлены кошт вырабу і ўсталявання скульптуры Тадэвушу Касцюшку быў заўважна меншы. Аднак тады не планавалася, што фігура будзе стаяць на п’едэстале, які, аказалася, зусім не танны.\n«Паколькі гэта роставая фігура, то, канечне, на п’едэстале яна будзе выглядаць лепш. Гранітны дабротны п’едэстал — справа не танная, таму сума збору была павялічаная. Але яна ўжо амаль што агораная людзьмі, засталося сабраць усяго 15 адсоткаў, на гэта ёсць два дні, — тлумачыць Глеб Лабадзенка. — Аднак калі грошы за два дні не збяруцца, гэта не значыць, што фігуры не будзе. Гэта значыць толькі тое, што спатрэбіцца крыху больш часу, каб дазбіраць сродкі. Але ўжо цяпер адпраўленая перадаплата майстру, які будзе адліваць скульптуру, гэта больш за палову сумы. Праца актыўна ідзе».\nРаспрацаваў эскіз скульптуры Гэнік Лойка, аднак вырабіць яе ўкраінскі майстар. Той самы, што зрабіў на замову беларускай дыяспары ў Швейцарыі помнік Касцюшку, які 21 кастрычніка адкрылі ў Залатурне. Глеб запэўнівае, што адзіная прычына, па якой помнік робіцца не ў Беларусі, як і ў выпадку са швейцарскай скульптурай, — фінансавая. Ва Украіне гэта каштуе ў чатыры разы менш.\n«Сабраць 20 тысяч даляраў у нас, на жаль, няма магчымасці. Я і так бачу па ахвяраваннях, што людзі аддаюць апошняе, хто колькі можа. Самыя частыя ахвяраванні — гэта 5, 10, 20 рублёў, — кажа Глеб. —\nМяне вельмі кранула, калі на курсы «Мова Нанова» ў Мінску прыйшоў чалавек паважнага ўзросту ў спяцоўцы з назвай будаўнічай арганізацыі і прынёс пяць рублёў. Ён сказаў, што не мае карткі, але прачытаў у газеце пра збор грошай, звязаўся з рэдакцыяй, даведаўся, як перадаць сродкі. Ведаеце, гэтыя пяць рублёў не менш каштоўныя за 500 рублёў, максімальнае разавае ахвяраванне, якое мы маем на сёння. Гэта будзе сапраўды народная скульптура».\nЛабадзенка дадае, што ў задуме змясціць у самім музеі Тадэвуша Касцюшкі ў Мерачоўшчыне пералік імёнаў і прозвішчаў усіх, хто ахвяраваў на скульптуру. Каб кожны з гэтых людзей, прыехаўшы туды, мог убачыць сваё імя, бо фігура ўсталяваная дзякуючы яму ў тым ліку.


Насельніцтва Афганістана — Вікіпедыя\nАфганістан — шматнацыянальная краіна, у этнічным складзе пераважаюць пуштуны і таджыкі, афіцыйныя мовы — пушту і дары адпаведна. 99 % насельніцтва вызнаюць іслам: дакладней 74-89 % суніты і 9-25 % шыіты. Для насельніцтва Афганістана характэрныя вельмі высокія тэмпы росту. Тры чвэрці афганцаў жывуць у сельскай мясцовасці. Буйныя гарады: Кабул, Кандагар, Мазары-Шарыф, Герат, Джэлалабад\n1.1 Афганскія бежанцы\nКолькасць насельніцтва Афганістана паводле экспертных ацэнак ААН складае прыблізна 38 мільёнаў чалавек. А вось паводле афганскай статыстыкі, на тэрыторыі краіны пражывае блізу 33 млн чалавек — падлічыць людзей у горнай, падзеленай міжусобіцай краіне, няпроста. У любым разе за пачатак ХХІ стагоддзя насельніцтва Афганістана павялічылася ўдвая, у тым ліку за кошт рэпатрыяцыі пяці мільнёнаў афганскіх бежанцаў, што дадалі дэмаграфічнаму выбуху яшчэ большай сілы. Хуткасць росту насельніцтва тцт найвялікшая па-за межамі Афрыкі і адна з самых высокіх у свеце. За першыя дзесяцігоддзі XXI стагоддзя яна скарацілася, у параўнанні з падзеннем у суседзяў па Азіі, зусім нязначна: ад 2,97 % у 2002 годзе да 2,35 % у 2021 . Найважнейшым складнікам прыросту з’яўляецца вельмі высокая нараджальнасць (36 чалавек на 1000 у 2021 годзе). Смяротнасць таксама немалая (12,5 чал. на 1000), хоць і добра скарацілася ад талібскіх часоў, дзякуючы развіццю медыцыны. Насельніцтва краіны вельмі маладое: сёння сярэдняму афганцу каля 20 гадоў, а доля дзяцей і падлеткаў складае 40 %. Сярэдняя працягласць жыцця, што пры талібах была роўнай 42 гадам (адна з самых нізкіх у свеце), вырасла да 52 гадоў, але застаецца адной з самых нізкіх у свеце.\nАфганскія бежанцы[правіць | правіць зыходнік]\nУ Афганістане пражывае больш за 20 народнасцей (пуштуны, таджыкі, узбекі, хазарэйцы, туркмены, кызылбашы і інш). Самая шматлікая этнічная група — пуштуны, прыблізна 48 % насельніцтва. Таджыкаў каля 22 %, узбекаў каля 9 %, блізу 7 насельніцтва складаюць хазарэйцы. Маецца яшчэ дзясяць значных нацыянальных меншасцяў, чые імёны пералічваюцца ў тэксце нацыянальнага гімна. Пуштунская большасць размаўляе на пушту, але гістарычна склалася, што функцыі лінгва франка выконвае дары — мова афганскіх таджыкаў і (у дыялектным выглядзе) хазарэйцаў, практычна ідэнтычная персідскай і таджыцкай мовам. Дары валодае 77 % насельніцтва, і білінгвізм у Афганістане —— звычайная справа. Статус рэгіянальных маюць узбекская, туркменская, белуджская і некаторыя іншыя мовы. З замежных моваў найбольш пашыраны веды хіндзі і урду (дзякуючы вяртанню мігрантаў з Пакістана і папулярнасці балівудскіх фільмаў), а таксама англійскай і рускай моваў, апошняя выкладалася ў школах у 1980-х.\nАфганістан з’яўляецца монаканфесійнай краінай: 99 % вернікаў (а вераць тут амаль усе) — гэта мусульмане. Усе асноўныя этнічныя групы прытрымліваюцца суніцкага ісламу, хазарэйцы — шыіты. Увогуле дадзеныя аб колькасці шыітаў моцна розняцца і вар'ююцца ад 9 да 25 % насельніцтва. Ад 30 000 да 150 000 індусаў і сікхаў жывуць у розных гарадах, але большая частка ў Джалалабадзе, Кабуле і Кандагары. Раней у Афганістане жылі іўдзеі, большасць з якіх пакінула краіну ў 1979 годзе пасля Савецкай агрэсіі. Але прынамсі адзін габрэй на сённяшні дзень у Афганістане маецца: яго імя Заблон Сімінтатаў і працуе ён вартаўніком у гэткай жа самотнай герацкай сінагозе. Колькасць хрысціян складае ад 500 да 8000 чалавек, яны церпяць пераслед і не маюць ніводнага дзеючага храма.\nШчыльнасць насельніцтва перавысіла 50 чалавек на км², што для Паўднёвай Азіі зусім не густа. Доля гарадскога насельніцтва складае каля 26 %, менш у Азіі толькі ў Непале, Камбоджы і на Шры-Ланцы. Астатнія тры чвэрці афганцаў вядуць сельскі лад жыцця, у тым ліку 5 % — качавы! Адзіны горад-мільянер — Кабул (каля 4 млн чалавек); іншыя буйныя гарады: Герат, Кандагар, Мазары-Шарыф, Кундуз, Джалалабад — усе месцяцца ў перадгор'ях цэнтральнага горнага масіву, утвараючы нібыта кальцо.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Насельніцтва_Афганістана&oldid=3856988"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:55, 3 чэрвеня 2021.


Редвуд Нацыянальны парк Каліфорніі 2015/2016\nУключыце уяўленняў чытача Глядзіце Самыя высокія дрэвы ў свеце ў Редвуд нацыянальных і дзяржаўных паркаў Каліфорніі\nПраязджаючы па ўзбярэжжы Каліфорніі ў Редвуд нацыянальных і дзяржаўных паркаў (RNSP) можа прынесці вам раптам з крышталёва чыстага блакітнага неба і зіготкай роўняддзю акіяна ў цёмнай шатамі дрэваў-волатаў. На імгненне здаецца, што чырвонае дрэва лес горадзе дрэвы парылых вышэй, чым хмарачос Нью-Ёрка. У рэшце рэшт, гэта самыя высокія дрэвы ў свеце!\nРедвуд нацыянальных і дзяржаўных паркаў з'яўляецца Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА распаўсюджванне больш 131983 акраў і ўключае ў сябе чатыры асобных галінах: Prairie Creek, Дэль Норте, Джедедиа Сміт дзяржаўных паркаў, а таксама Нацыянальны парк Редвуд. У гэтай вобласці складае 45 працэнтаў астатніх прыбярэжных свеце Редвуд лес.Нацыянальны парк Редвуд гэта месца, каб пайсці, калі вы ў свежым паветры і імкнуцца выпрабаваць некаторыя з найбольш буйных дрэў у Редвуд лес. Tall Trees Гров, у Редвуд-Крык басейна, з'яўляецца домам для бягучага ўладальніка тытул самага высокага дрэва вядомых у свеце: "Гиперион", на 379 футаў вышынёй. З больш чым 200 мілях ад сцежкі і сотні бэккантри кемпінгаў, Нацыянальны парк Редвуд прапаноўвае бясконцыя выбар "выбраць сваё ўласнае прыгода" варыянты Intrepid натураліст.Для іншай вопыт, наведвальнікі могуць на самай справе дыск праз чырвонае дрэва. Тры з гэтых турыстычных аб'ектаў існуюць у лесе на прыватнай зямлі, дзе дрэвы былі адаптаваныя для мэт дазваляе машыне прайсці праз іх аснове. Нават калі гэта прыцягненне рэкламуе плату, не было, адзін рабочы на сайце, і я быў адзіным чалавекам, там увесь час. Я ехаў праз і ўзяў фатаграфіі-гэта быў фантастычны досьвед.\nНацыянальны парк Редвуд Фотаздымкі\nКалі лепш за ўсё ехацьў Нацыянальны парк РедвудНацыянальны парк Редвуд адрозніваецца ад любой іншай, і, безумоўна, варта паглядзець адзін раз у жыцці. Ёсць пяць цэнтрах для турыстаў з поўначы на паўднёвым ускрайку ўздоўж 40-Майл калідора: Hiouchi Інфармацыйны цэнтр, Джедедиа Сміт цэнтр для наведвальнікаў, Crescent City Інфармацыйны цэнтр, Прейри Крык цэнтр для наведвальнікаў, і Кучел наведвальнік цэнтра. Кожны цэнтр працуе з 9 раніцы да 4 вечара, а некаторыя з іх адкрыты пазней да 5 гадзін вечара або 6 гадзін вечара, дзе наведвальнікі могуць атрымаць карты і наведвальнікаў кіраўніцтва брашуры (што таксама растлумачыць правілы і нормы выкарыстання RNSP). Некалькі Нацыянальны парк Редвуд Рэйнджэрс пад рукой у цэнтрах адказваць на пытанні і даць рэкамендацыі па месцах, якія ўяўляюць асаблівую цікавасць.Нацыянальны парк Редвуд свабодны доступ. Адпачынак на прыродзе на працягу пяці начэй запар, ці пятнаццаць ночы штогод дазваляецца за плату. Большасць наведвальнікаў прыходзяць на аўтамабілі па шашы 101, але мясцовага грамадскага транспарту, такіх, як Редвуд ўзбярэжжа Transit (http://www.redwoodcoasttransit.org/) падарожнічае паміж Сміт-Рывер, Crescent City, арката, і ў цэнтры горада Орик. Існуе ўжо не аперацыйную аўтобус ўнутры Редвудс State Park.Шмат закрытых дарогах даступныя ў Нацыянальны парк Редвуд, і верхавая язда з'яўляецца Сардэчна запрашаем на Літл-Трэйл Лысых Гарах, Мілі-Хорс-Крык маршрутаў, і Орик Верхавая Трасы. Ровары могуць быць выкарыстаны толькі па вызначаным сцежках. Вазьміце наведвальнік кіраўніцтва або прыпынку аднаго з пяці цэнтраў наведвальніка і пагаварыць з рэйнджараў.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаЯк правіла, у любы час года выдатна падыходзіць для наведвання гэтай Нацыянальны парк Редвуд. Лепшае час года, каб пазбегнуць высокіх тэмператур і натоўпу гэта вясной ці восенню. Не забудзьцеся ўзяць з вашага порхаўка і зручную абутак. Калі вы не занятыя гледзячы уверх на далёкіх галін велізарныя вяршыні дрэў, ёсць шмат дзікіх жывёл і птушак не было відаць.Ва ўмовах здачы бяспеку на першае месца, Ёсць некаторыя жывёлы быць у курсе падчас наведвання Нацыянальны парк Редвуд: мядзведзі, пумы і Рузвельт лася. Мядзведзі, як правіла, чуе і пазбегнуць сустрэчы з вамі, так што гэта добрая ідэя, каб зрабіць шмат шуму, калі хадзіць у невялікай групе, або насіць нясуць звон. Пумы (горныя львы) вельмі рэдка, але былі заўважаныя і можа быць небяспечным, калі яны атакуюць. Яны наўрад ці напад групы, і, як вядома, насяляюць дрэў. Будзьце пільныя ў абодвух выпадках і не хадзіць толькі ў раёнах, дзе Ёсць мала або зусім няма іншых турыстаў. Лось Рузвельт з'яўляецца найбольш часта зрокам з гэтых трох жывёл і з'яўляецца найбуйнейшым падвід чым Паўночнай Амерыкі. Дарослыя могуць быць агрэсіўнымі і ўдар, калі падышоў. Як з мядзведзямі, не карміць іх або наблізіцца да іх, асабліва маладых. Гэта магчыма для іх прагляду з бяспечнага адлегласці, не замінаючы з імі або іх тэрыторыі.\nПошук звыш 900000 прапаноў ад больш за 30 гандляроў. Кніга праз Expedia, Travelocity, Hotels.com, Booking.com, гатэляў і вэб-сайты папулярных гасцінічных сетак. Ізумрудны лес Трынідад\nСпыніцеся ў адным з Ізумрудны лес кают Трынідад і захапіць дух Паўночнае Узбярэжжа. 16 Арэнда кабіны, цалкам мэбляваныя для ... 11 міль\nЛожак Trinidad Bay & Breakfast прыгожая Кейп-Код стылі гасцініца з выглядам на заліў Трынідад і Мемарыяльны маяк ў Трынідадзе, штат Каліфорнія. Inn ... 11 міль\nМьюир Вудс, гіганцкія секвоі і Сосалито паўдня паездкі\nПасля перасячэння ўражлівы мост Залатыя Вароты, Вы перастанеце для прагляду Сан-Францыска з Vista Point перад уездам праз прыбярэжныя горы ...\nПачынаючы з $ 37,99 на чалавека.\nНацыянальны парк Редвуд Відэа\nСардэчна запрашаем у Редвуд Нацыянальны Парк Кіраўніцтва наведвальніка\nЛепшы кароткаметражны паходаў у Редвуд Нацыянальны і дзяржаўных паркаў: у тым ліку Humboldt Park дзяржавы Редвудс\nКаліфорнія кіраўніцтва па рэгіянальнаму\nНацыянальны парк Редвуд, Каліфорнія - Трасы Ілюстраваная карта # 218 (карта)\nУзбярэжжа чырвонага дрэва, высокае дрэва ў свеце і адным з самых масіўных, ахоўваюцца ў гэтых чатырох паркаў, якія складаюць 45572 гектараў уздоўж узбярэжжа Ціхага акіяна на паўночным захадзе Каліфорніі.\nРедвуд Парк Сайт\nСтэнд на базе Редвуд ўзбярэжжа і вежы Гекльберри кустах над вамі.\nРедвуд Нацыянальны сайта паркі\nНацыянальны парк Редвуд змяшчае высокі жывое на зямлі, вечназялёныя дрэвы, якія растуць на 350 футаў. Парк быў створаны адмыслова для абароны гэтых дрэў ...\nВялікі басейн Редвудс Стейт Парк Трэйл Карта\nНацыянальны парк Редвуд - NationalGeographic.com (magazine)\nАмерыка Ultimate паркі 2009: Нацыянальны парк Редвуд - NationalGeographic.com (magazine)\nPacific Coast Highway Каліфорнія - NationalGeographic.com (magazine)\nНіжэй прыводзяцца самыя апошнія каментарыі зробленыя на Twitter для "Нацыянальны парк Редвуд":


Прамень сьвятла: Марыя Паўліна Сурвілла – Рада Беларускай Народнай Рэспублікі\nЗіна Гімпелевіч. Прадмова да кнігі “Др Марыя Паўліна Сурвіла (1964-2020). З Беларуссю ў сэрцы” (пераклад з ангельскай)\nМы прапануем вашай увазе зборнік артыкулаў, прысьвечаных памяці доктара Марыі Паўліны Сурвіллы (Maria Paula Survilla), прафэсара этнамузыкалёгіі і музыказнаўства Вартбурскага коледжа, Уэйвэрлі, штат Аёва, ЗША.\nПаўліна Сурвілла памерла ўвечары 25 красавіка 2020 г. ва ўзросьце 56 гадоў. Прычынай яе сьмерці стала рэдкая хвароба, ад якой, паводле статыстыкі, у ЗША памірае адзін зь мільёна жыхароў. Яе муж, доктар музычных навук Эрык Вахман, і сыны Антон і Валік з дапамогай сяброў клапаціліся аб Паўліне да апошняй хвіліны яе жыцьця. Яна не пакутавала. Дзякуючы ім Паўліна спакойна пакінула наш сьвет, аточаная любоўю. Тым ня менш, гэтую жахлівую страту цяжка ўсьвядоміць. Анёлы зарана забралі яе ад нас.\nКаханы бацька прафэсара Паўліны Сурвіллы, Янка Сурвілла, адышоў у лепшы сьвет значна раней. Акрамя мужа і сыноў у Паўліны засталіся маці, Івонка Сурвілла, сястра Ганна, маці мужа Брэнда, дзядзька Лявон і іншыя сваякі ў Канадзе, Францыі (Парыж і Тулюза), ЗША і Летуве (Вільня). Сотні калег, студэнтаў і сяброў былі ўзрушаныя горам. Сапраўды, немагчыма ўявіць жыцьцё безь фізічнай прысутнасьці Паўліны, бо, безумоўна, яе прафэсійныя і асабістыя якасьці былі ўнікальнымі. Паказальна, што на сьмерць прафэсара Сурвіллы аднымі зь першых пасьля сям’і адрэагавалі яе студэнты. Яны пісалі ўспаміны, песні, лісты і пасьмяротныя словы пра Паўліну да яе родных.\nУступ да кнігі артыкулаў у памяць выдатнага навукоўца можа падацца вам, паважаныя чытачы, крыху прыватным. Але ўсе мы ведаем, што кожны факт зь мінулага чалавека ўтрымлівае ў сабе індывідуальны погляд на жыцьцё і працу — у тым ліку нараджэньне, жыцьцёвы шлях і сьмерць. Таму такі падыход цалкам апраўданы пры напісаньні біяграфіі, што папярэднічае збору навуковых артыкулаў. Гэтыя артыкулы належаць выдатным навукоўцам, палітыкам і дзеячам культуры з Паўночнай Амэрыкі і Эўропы. З аднаго боку, тэмы большасьці артыкулаў і нарысаў непасярэдна не датычаць асноўнай спэцыялізацыі Паўліны — беларускай этнамузыкалёгіі. З іншага — шырокая тэматыка выданьня цесна зьвязвае надрукаваныя ў зборніку творы з разнастайнымі інтарэсамі праф. Сурвіллы: гісторыяй, адукацыяй, выкладаньнем, фальклёрам, палітыкай, архітэктурай, выяўленчым мастацтвам, палітычнымі і многімі іншымі навукамі. Як і практычна ўсе аўтары гэтага выданьня, яна мела цікавасьць да розных галінаў ведаў. Яшчэ б хацелася дадаць, што кожны артыкул напісаны на працоўнай мове ягонага аўтара: беларускай, ангельскай, францускай, гішпанскай і расейскай. Усе гэтыя мовы былі функцыянальнымі мовамі доктара і прафэсара Паўліны Сурвіллы.\nСапраўды, прамень сьвятла Паўліны Сурвіллы жывы і працягвае ўплываць на нас. Яна шчодра падаравала частку сябе кожнаму з нас, і мы будзем захоўваць яе падарунак, пакуль будзем жыць на гэтым сьвеце. Усе мы, хто захапляецца яе сьвятлом, адчуваем яе прысутнасьць у кожнай справе, да якой яна спрычынялася. Ніжэй будуць пададзеныя найгалоўнейшыя і найважнейшыя факты біяграфіі Паўліны Сурвіллы. Пры напісаньні біяграфіі мы абапіраліся на сьведчаньні родных, калег, сяброў, студэнтаў, на зьвесткі з асабістай старонкі на вэб-сайце Вартбурскага коледжа ды іншыя дакумэнты.\nЯк стыпэндыянт праграмы Фулбрайта, Паўліна Сурвілла пакінула значны сьлед у гуманітарных і сацыяльных навуках праз шматлікія публікацыі ды выступленьні на канфэрэнцыях і кангрэсах па ўсім сьвеце.\nПраф. Сурвілла была выдатным пэдагогам. Яе інавацыйныя мэтады навучаньня плённа адукоўвалі студэнтаў, а таксама выхоўвалі іх, вучылі мужнасьці, цывілізаванасьці, падтрымцы людзей у складаных жыцьцёвых сытуацыях.\nПаўліна была здольным адміністратарам і адыгрывала вядучую ролю ў розных прафэсійных арганізацыях і няўрадавых установах. Шчырая сяброўка для ўсіх, верная, разумная і добрая, сваёй дзейнасьцю яна стала сапраўдным узорам для шматлікіх студэнтаў, калег і сяброў.\nА цяпер, шаноўныя чытачы, у прадбачаньні вашай цікавасьці да інфармацыі, якую вы атрымаеце з артыкулаў зборніка, дазвольце мне спачатку пазнаёміць вас з гісторыяй жыцьця Паўліны Сурвіллы.\nМаладыя гады. Адукацыя\nМарыя Паўліна нарадзілася 1 лютага 1964 года ў Мадрыдзе ў сям’і беларускіх эмігрантаў Івонкі Шыманец і Янкі Сурвіллы. Абое бацькоў актыўна ўдзельнічалі ў жыцьці беларускай дыяспары, якая пасьля вайны зьявілася ў Эўропе, Паўночнай Амэрыцы і Аўстраліі. Бацькі былі высокаадукаванымі людзьмі. Янка атрымаў магістарскую ступень у эканоміцы, а Івонка студыявала ў Вышэйшай школе мастацтва ў Парыжы і атрымала дыплём лінгвіста ў Сарбоне. Замест таго, каб шукаць добра аплочваную працу па спэцыяльнасьці, сям’я вяла беларускія радыёперадачы на Беларусь з Мадрыда (1958—1965). Беларуская грамада падтрымлівала праграмы да 1965 г. Штомесячны заробак мужа і жонкі складаў сто даляраў. Нягледзячы на фінансавыя цяжкасьці, сям’я Сурвіллаў лічыла сябе шчасьлівай, бо яны жылі разам і працавалі дзеля сваёй Радзімы, расказваючы беларусам праўду пра БССР, СССР і дэмакратычны Захад. Фінансавае становішча сям’і палепшылася пасьля таго, як Нацыянальнае радыё Гішпаніі ўзяло Івонку і Янку на пастаянную працу рэдактарамі і перакладчыкамі на гішпанскую мову: Янку з французскай, а Івонку — з ангельскай (1965—1969). Іх дачушкі Ганна і Паўліна з дзяцінства валодалі беларускай, французскай і гішпанскай мовамі.\nМарыя Паўліна Сурвілла ў юнацтве\nДзякуючы выхаваньню ў сям’і Паўліна з раньніх гадоў мела пачуцьцё спагады да абяздоленых, якое толькі расло і разьвівалася з часам. Яна стала асабліва чулай да несправядлівасьці, якую перажывалі ў сьвеце народы і асобы. Крытычнае мысьленьне Паўліны высьпела рана і зь цягам часу стала галоўным чыньнікам яе прафэсійнай і валянтэрскай дзейнасьці. Нярэдка гэтая дзейнасьць была скіраваная на абарону прыгнечаных нацыяў. Цалкам натуральна, што пералік паняволеных народаў для Паўліны пачынаўся з краіны, дзе нарадзіліся яе бацькі: Беларусь адной зь першых у сваім рэгіёне была захопленая саветамі.\nГаворачы пра Паўліну Сурвіллу, абавязкова трэба падкрэсьліць такія яе якасьці, як шырокае мысьленьне, арыгінальнасьць, незалежнасьць, а таксама поўную адсутнасьць эгаізму (Паўліна валодала ўнікальнай здольнасьцю ставіць агульныя інтарэсы наперад асабістых). Атрымаўшы добрую адукацыю, яна ўсё жыцьцё працягвала назапашваць новыя грунтоўныя веды. Як вынік, Паўліну Сурвіллу можна з поўным правам назваць чалавекам, які зрабіў сябе сам. Чалавекам, галоўнымі характарыстыкамі якога былі ня толькі шырокая эрудыцыя, але найперш сьціпласьць. Дэвізам Марыі Паўліны заўсёды было: «Лепш даваць, чым браць». Пры ўсім гэтым яна мела харызматычны, сонечны характар і дасканалае пачуцьцё гумару.\nСям’я Сурвіллаў у складзе чатырох асобаў пераехала ў Канаду ў 1969 г. Паўліна адразу ўключылася ў жыцьцё сваёй новай краіны. У школе яна пачала вывучаць ангельскую мову, прымаючы актыўны ўдзел у моладзевых рухах Атавы з 1977 г. Яна стала адным з сяброў-заснавальнікаў, а потым старшынёй Канадскай моладзевай этнакультурнай рады. А яшчэ грала ў музычным аркестры моладзі, які існаваў пад патранажам генэрал-губэрнатара Канады. Пазьней Паўліна Сурвілла працавала сэртыфікаваным экскурсаводам у канадзкім Парлямэнце. Яна спрычынілася да выданьня школьнай газэты і стала галоўным рэдактарам штогодніка. У школе Паўліна карысталася папулярнасьцю сярод аднагодкаў і знайшла сяброў на ўсё сваё далейшае жыцьцё. Самае моцнае сяброўства, заснаванае на ўзаемнай любові да музыкі, склалася з Эрыкам Вахманам.\nЭрык і Паўліна атрымалі ступень бакаляўраў музыкі ва Унівэрсытэце Атавы ў 1987 г., дзе Эрык займаўся інструмэнтальнай музыкай, а Паўліна вывучала этнамузыкалёгію і клярнет. Іхнае дзіцячае сяброўства перарасло ў сапраўднае каханьне, і яны пажаніліся ў год сканчэньня ўнівэрсытэта. Абое працягнулі адукацыю ва Ўнівэрсытэце штата Мічыган, Эн-Арбар, дзе Паўліна і Эрык атрымалі ступень магістраў. На гэтым яны не спыніліся і былі залічаныя на наступны, доктарскі ўзровень навучаньня па сваіх спэцыяльнасьцях. Эрык атрымаў ступень доктара ва ўнівэрсытэце штата Паўночная Караліна (г. Грынсбара), а Паўліна атрымала ступень доктара ў Мічыганскім унівэрсытэце. Пасьля заканчэньня ўнівэрсытэта яна выкладала тэорыю музыкі ва Ўнівэрсытэце штата Паўночная Караліна і пазьней у Вартбурскім коледжы.\nПраца Паўліны пастаянна прэміявалася самымі прэстыжнымі фондамі, пачынаючы са стыпэндыі Фулбрайта, якую яна атрымлівала падчас вучобы на атрыманьне ступені доктара. Яе творчыя працы па-сапраўднаму цікавыя — як для навукоўцаў, так і для звычайнага чытача. Напрыклад, кніга Сурвіллы «Пра русалак і рок-сьпевакоў: шуканьне сябе і вызначэньне нацыі праз сучасную беларускую музыку» стала наватарскім дасьледаваньнем у галіне этнамузыкалёгіі Беларусі, бо пытаньні, узьнятыя ў манаграфіі, па-ранейшаму застаюцца сучаснымі і актуальнымі ў беларускай і сусьветнай этнамузыкалёгіі. У дзевяці разьдзелах кнігі аўтар грунтоўна раскрывае дваццаць пяць тэмаў.\nА вось як гэтая кніга нараджалася. Паўліна наведала Беларусь у 1993 г., падчас кароткачасовага пэрыяду палітычнага і культурнага адраджэньня (1991—1994). Cтаршынём Вярхоўнага Савета Беларусі быў тады вядомы беларускі фізік, член-карэспандэнт Акадэміі навук Беларусі, прафэсар Станіслаў Шушкевіч. Нягледзячы на пачатак лібэралізацыі ў Беларусі, Паўліна зазнала на сваім досьведзе, як цяжка было паразумецца зь некаторымі кіраўнікамі калгасаў, тыпу А. Лукашэнкі, якія працягвалі кіраваць паводле старых камуністычных традыцыяў. Аднак большая частка насельніцтва розных пакаленьняў, асабліва інтэлігенцыя Беларусі, а таксама маладыя музыкі, мастакі і пісьменьнікі спадзяваліся на дэмакратычную будучыню сваёй радзімы. Большасьць з гэтых маладых людзей былі нашчадкамі вяскоўцаў, і таму яны па-ранейшаму шанавалі сваю спадчыну. Хутка яны ўсім сэрцам прызналі Паўліну як свайго аднадумца. Гэтаксама прызналі яе за сваю жыхары беларускіх вёсак, якія дасьледчыца пасьпела тады наведаць. Праўда, спачатку вяскоўцы нясьмела давалі інтэрвію Паўліне. Яе абсталяваньне, магнітафоны і відэамагнітафоны былі навінкай для жыхароў вёсак. Тым ня менш гэтых людзей зацікавіла асоба і справа Паўліны Сурвіллы — у супрацьлегласьць рэакцыі прасавецкіх функцыянэраў, якім вельмі недаспадобы прыйшліся падарожжы дзяўчыны па беларускіх вёсках. Вяскоўцам жа спадабаліся адкрытасьць, ветлівасьць, натуральны гумар Паўліны, яе павага да старэйшых. Яны бачылі яе непадробную цікавасьць да іх жыцьцёвага досьведу, любоў да чароўных легендаў, гісторый, казак, прымавак, песень і танцаў. Сапраўды, тады Паўліна сабрала ўнікальны матэрыял для сваёй доктарскай дысэртацыі. Выдавецтва Rutledge зьвярнулася да дасьледчыцы адразу пасьля абароны дысэртацыі і апублікавала яе рукапіс у спэцыялізаванай сэрыі «Выбітныя дысэртацыі», а кніга і сёньня працягвае і будзе надалей заставацца ўзорам сапраўднага наватарскага дасьледаваньня.\nРознабаковая акадэмічная дзейнасьць\nЗ 1989 г. Паўліна Сурвілла пачала актыўна выступаць на штогадовых канфэрэнцыях Канадскай асацыяцыі славістаў (Canadian Association of Slavists, CAS), якая падтрымліваецца Кангрэсам Канадскай фэдэрацыі навуковых і гуманітарных дасьледаваньняў. Нават пераехаўшы ў Злу- чаныя Штаты, Паўліна працягвала ўдзельнічаць у навуковым жыцці Канады да 2017 г. Першае фундаментальнае дасьледаваньне Сурвіллы — яе магістарская дысертацыя «Музыка і ідэнтычнасьць: беларусы ствараюць музыку ў Паўночнай Амэрыцы» — была апублікаваная ў 1990 г. Пасьля гэтага пачалі рэгулярна выходзіць новыя працы. Напрыклад, яна напісала ўступ да эсэ Вітаўта Мартыненкі і Анатоля Мяльгуя «Праз рок-прызму». Беларускай музыцы прысьвечаныя такія навуковыя артыкулы Паўліны Сурвіллы, як «Ад меркаваньня да эстэтыкі: Беларусь як суб’ект у паэтычных і музычных тэкстах», «Рок-музыка ў Беларусі», «Беларусь» і многія іншыя.\nСапраўды, 1989 і 1990 гг. сталі ключавымі ў адукацыі і навуковай дзейнасьці Паўліны Сурвіллы. Яна далучылася да асноўных навуковых таварыстваў Паўночнай Амэрыкі і Эўропы, дзе прадставіла дасьледаваньні аб Беларусі ў галіне літаратуры, этнамузыкалёгіі, выяўленчага мастацтва, паліталёгіі, перакладу, мовазнаўства, гісторыі і ў іншых сфэрах навукі. Яе выступленьні на канфэрэнцыях і кангрэсах здабылі ёй шмат пасьлядоўнікаў і дапамаглі ня толькі замацаваць беларусістыку ў Паўночнай Амэрыцы і Эўропе, але і заснаваць беларускую этнамузыкалёгію.\nД-р Паўліна Сурвілла ўдзельнічала (разам з дактарамі Вітаўтам Кіпелям, Янам Запруднікам, Куртам Вулхайзэрам, Дэвідам Марплсам, Зінай Гімпелевіч, магістрамі Зорай Кіпель, Галінай Русак і іншымі навукоўцамі) у стварэньні Паўночна-Амэрыканскай асацыяцыі беларусістаў (North American Association of Bielarusists (NAAB); 1999—2015). Яна займала пасаду прэзыдэнта гэтай арганізацыі ў 2005—2010 гг., а таксама рэдагавала газету NAAB, якая выходзіла два разы на год, і пісала артыкулы і нататкі для гэтага выданьня. Яе стыль кіраваньня, заснаваны на калегіяльнасьці ў прыняцьці рашэньняў, быў бездакорным.\nПаўліна Сурвілла працягвала распрацоўваць сваю ўлюбёную тэму этнамузыкалёгіі і агульнай музыкалёгіі ў дасьледніцкай працы, выкладаньні, прэзэнтацыях на кангрэсах; музыка паводле жанраў перадавалася праз розныя, нават папулярныя сродкі інфармацыі. Адзначым хіба некаторыя з выступаў дасьледчыцы: адметныя ўчасткі для пасярэдніцтва беларускай музыкі, праграмы Радыё Свабодная Эўропа, інтэрнэт і сацыяльныя сеткі.\nТаксама яна дасьледавала сувязі паміж музыкай, дыпляматыяй, міграцыяй і памяцьцю. Паўліна аддана верыла ў сілу адукацыі, а гуманітарныя навукі былі яе ўлюбёнай сфэрай дзейнасьці. З гэтага пункту гледжаньня Вартбурскі коледж, дзе мастацтва і гуманітарныя навукі знаходзіліся на вельмі добрым узроўні і карысталіся павагай і дзе арыгінальныя ідэі Паўліны былі добра ўспрынятыя, вельмі падыходзіў ёй і спрыяў яе далейшаму навуковаму разьвіцьцю.\nЯе мэтодыка выкладаньня заахвочвала студэнтаў да арыгінальнага мысьленьня. Паглядзіце, калі ласка, на тэмы некаторых студэнцкіх прэзэнтацыяў толькі за 2016 г.:\n«Лячэбныя вібрацыі жыцьця: музычны і гуманістычны падыход да лячэньня музыкай і да халістычнай мэдыцыны ў тыбэцкім будызме», «Набліжэньне да музыкі: як танцавальная музыка можа выклікаць зьмены», «Ад ізгояў да канцэртных музыкантаў: зьмяненьне ролі ансамбляў мэталёвых барабанаў на працягу апошняга стагодзьдзя», «Гаіты: музыка і ліквідацыя наступстваў стыхійных бедзтваў», «Бясплатнае піва, пакуль ёсьць запасы: аналіз баварскага Актобэрфэста і яго трансфармацыя», «Лясны пажар: вывучэньне ідэнтычнасьці і сілы праз флямэнка», «Жанчыны і музыка: апэратыўныя дэканструкцыі полу і розуму», «Мазарабскі сьпеў і музычныя і духоўныя ідэнтычнасьці ў сярэднявечнай Эўропе», «Ірляндзкая арфа і нацыяналізм», «Страчанае ў перакладзе: што мы губляем у крос-лінгвістычнай этнаграфіі».\nСапраўды, у дадатак да таго, што Паўліна сама была таленавітым дасьледчыкам і выдатным адміністратарам, яна яшчэ зрабілася цудоўным выкладчыкам.\nІснуюць сотні прысьвечаных прафэсару Паўліне Сурвільле студэнцкіх водгукаў, якія і сёньня, пасьля яе сыходу, працягваюць зьяўляцца на яе старонцы ў Facebook. Мы прапануем вашай увазе толькі самыя першыя, узятыя з вэб-сайта Вартбурскага коледжа.\n«Ідэя запісацца на курс этнамузыкалёгіі доктара Сурвіллы ў Вартбурскім коледжы стала адным з найлепшых рашэньняў у маім жыцьці. Курс насамрэч зрабіў мяне пасьпяховай студэнткай, фэміністкай, музыкантам, актывісткай, дасьледчыцай, лідарам, слухачом і чалавекам. Курс этнамузыкалёгіі ў Вартбургу дае добрыя веды ў тэорыі, гісторыі і практыцы заходняй клясычнай музыкі. Курс ня толькі знаёміць студэнтаў з музыкай розных культур за межамі заходняга клясычнага канону, але і вучыць разумець і цаніць усе жанры музыкі. Гэта вельмі істотна для ўсіх студэнтаў, але асабліва для тых, хто пажадае працягваць далейшае навучаньне, альбо для тых, хто хоча стаць выкладчыкам музыкі і такім чынам будзе перадаваць сваё этнаграфічнае і дэталёвае разуменьне музыкі наступнаму пакаленьню. Этнамузыкалёгія ў Вартбургу — выдатны прыклад высокага ўзроўню сапраўднай гуманітарнай адукацыі. Курс пашырыў межы майго разуменьня і маіх ведаў пра ўзаемадзеяньне розных культур, пра іх музыку і пра тое, як музыка выкарыстоўваецца і засвойваецца. Скончыўшы курс, я даведалася пра тое, як музыка, сацыяльная справядлівасьць і палітыка шчыльна ўзаемадзейнічаюць».\nКейт Хафман, магістр (ступень атрымана з найвышэйшай адзнакай) у галіне гуманітарных навук. Магістарская дысэртацыя «Адміністрацыя мастацтваў і культурная палітыка» абароненая ў Лёнданскім унівэрсытэце Вялікабрытаніі ў 2016 г.; ступень бакаляўра ў галіне музыкі атрыманая ў Вартбурскім коледжы ў 2015 г.\n«Курс этнамузыкалёгіі зьмяніў мой погляд на дасьледаваньні, практыку выкананьня і музычную інтэрпрэтацыю кожнага вывучанага твора. Курс навучыў мяне таму, што музыка — гэта больш чым проста ноты на старонцы. Я ведаю, што большая частка музыкі, якая выконваецца па ўсім сьвеце, нідзе не запісаная — гэта народная музыка. Раней я лічыла, што вельмі дзіўна сустракаць народныя мэлёдыі ў творах кампазытараў, якіх заходнія музыказнаўцы лічаць вельмі значнымі для заходняй клясычнай музыкі, — напрыклад, у творах Шапэна, Глінкі, Рымскага-Корсакава, Дворжака, Коплянда і многіх іншых. Я даведалася, што існуе гіерархічны дысбалянс паміж заходняй клясычнай музыкай і ўсімі іншымі відамі музыкі. Найбольш важная рэч, якую я ўсьвядоміла пасьля заканчэньня курсу этнамузыкалёгіі, — што ўсе віды музыкі вельмі важныя, бо яны глыбока зьвязаныя з культурай. Музыка прысутнічае ў кожнай сфэры нашага жыцьця. Менавіта культурныя суадносіны розных стыляў музыкі надаюць кожнаму жанру пэўны сэнс і прызначэньне. Веды, якія я атрымала з этнамузыкалёгіі, выклікалі ў мяне найвялікшую павагу да іншых культур і іх музыкі. Калі я вывучаю новы музычны твор, я выкарыстоўваю свае веды і імкнуся да выкананьня, якое б адпавядала пэўнаму пэрыяду часу ці культуры. Этнамузыкалёгія дазволіла мне стаць ня толькі добрым музыкам, але і своеасаблівым амбасадарам у культурнай дзейнасьці».\nКэты Райс, студэнтка Тэхаскага ўнівэрсытэта; магістр гуманітарных навук, Унівэрсытэт Нэбраскі (Лінкальн), кляса клярнэта, 2016; бакаляўр музыкі па клясе клярнэта, Вартбурскі коледж, 2014.\n«Палымянае служэньне ідэям мастацтва і гуманізму праяўляецца ўва ўсім, што б ні рабіла доктар Сурвілла. У Вартбурскім коледжы яна адпрацавала два тэрміны ў якасьці Slife Professor на катэдры гуманітарных навук (2010—2016). У гэты час прафэсар Сурвілла распрацавала і рэалізавала свой праект, які прапануе выкладчыкам і студэнтам унікальную магчымасьць злучыцца вакол віртуальнага «агменю ведаў». Праграма заахвочвае кантакты студэнтаў і выкладчыкаў па-за межамі фармальнай аўдыторыі і заснаваная на больш глыбокіх і асабістых сувязях паміж настаўнікамі і вучнямі, а таксама на эўрапейскім падыходзе да чытаньня і абмеркаваньня тэкстаў, вядомым пад назвай «мадэль кіраванага чытаньня». Праграма дазваляе студэнтам весьці працэс чытаньня разам з прафэсарам, пры гэтым засяроджваючыся на сувязях паміж уласнымі задачамі і практычнымі ды філязофскімі ідэямі, разьвіванымі аўтарам кожнага канкрэтнага твора. Тэксты, абраныя выкладчыкамі, падкрэсьліваюць ключавую ролю гуманітарных навук для сучаснай навуковай думкі».\nДа шматлікіх новаўвядзеньняў прафэсар Сурвілла дадала рэгулярныя летнія вандроўкі студэнтаў уздоўж Шляху сьвятога Якуба (праз поўнач Гішпаніі і поўдзень Францыі). Зразумела, што такі ўнікальны праект патрабаваў велізарнай падрыхтоўкі і займаў значны час (каля некалькіх месяцаў). Падчас такіх пілігрымак Паўліна Сурвілла была кіроўцам, экскурсаводам, выкладчыкам, які глыбока абазнаны ў эўрапейскіх культурных ляндшафтах, а таксама перакладчыцай у стасунках паміж студэнтамі і мясцовымі жыхарамі. Ня менш адукацыйным было знаёмства студэнтаў з народнай культурай і мастацтвам тых мясьцін, якія яны наведвалі. Гэтыя падарожжы адкрывалі моладзі вочы на сьвет эўрапейскай культуры, натхнялі іх на далейшыя дасьледаваньні ў галіне этнаграфіі, узбагачалі іх дасьледчыцкія навыкі. З аднаго боку, гэты досьвед рыхтаваў студэнтаў да асьпірантуры (тых, хто быў здольны і гатовы ісьці гэтым шляхам), а з другога — навучаў іх гуманізму і грамадзянскім абавязкам у адносінах да менш прывілеяваных людзей.\nАбарона інтарэсаў гуманітарных навук\n«Доктар Сурвілла разам з калегамі з гуманітарнага аналітычнага цэнтру Вартбурскага коледжа нязьменна прасоўвае мастацтва і гуманітарныя навукі. Разам з студэнцкай супольнасьцю цэнтр праводзіць разнастайныя мерапрыемствы, у тым ліку з запрашэньнем замежных гасьцей і спэцыялістаў, здольных падкрэсьліць значнасьць праблемаў антрапалёгіі, сацыялогіі і нэўралёгіі».\nСапраўды, той, хто выкладае ў Паўночнай Амэрыцы на дзённай форме навучаньня, ведае: «дзённая праца» — гэта аксюмаран, бо праца ніколі не спыняецца. Аднак гэта не перашкодзіла прафэсару Паўліне Сурвіле, якая аднаасобна стварыла цэлую галіну навукі — этнамузыкалёгію Беларусі ў Паўночнай Амэрыцы, — быць адной з лідараў і ў іншых сфэрах навуковага і грамадзкага жыцьця Паўночнай Амэрыкі, Эўропы і Беларусі. Напрыклад, Паўліна Сурвілла стала выканаўчым дырэктарам Цэнтра беларускіх дасьледаваньняў (Center of Belarusian Studies (CBS)) — унікальнага адукацыйнага цэнтра, які быў заснаваны першым амбасадарам ЗША ў незалежнай Беларусі, спадаром Дэвідам Хейвудам Суорцам як філіял Паўднёва-Заходняга коледжа ў Канзасе. Быў сабраны багаты архіў і распрацавана праграма студэнцкага абмену, якая дазволіла прывезьці ў ЗША маладых навукоўцаў з Беларусі.\nТыдзень беларусазнаўства, Ўортбург, 2014 г. Зьлева направа: амбасадар Дэвід Сўортц, Паўліна Сурвілла (арганізатар), Івонка Сурвілла, Станіслаў Шушкевіч, прэзыдэнт Ўортбурскага коледжа з жонкаю\nУ 2019 г. Цэнтр беларускіх дасьледаваньняў трансфармаваўся ў Фундацыю для падтрымкі і прапаганды беларускіх дасьледаваньняў (Foundation for Belarusian Research and Advocacy (FBRA)), якая была зарэгістраваная як няўрадавая арганізацыя ў Вашынгтоне. Заснавальнікамі фундацыі былі Дэвід Суорц, прафэсары Эрык Вахман і Паўліна Сурвілла. Доктар Сурвілла стала выканаўчым дырэктарам FBRA. Паводле словаў амбасадара Суорца, архіў FBRA налічвае тысячы кніг і мае поўную калекцыю часопіса «Бе- ларускі агляд» («Belarusian Review»). Ня менш важна, што ў архіве FBRA захоўваецца мноства ўнікальных дакумэнтаў. Дазвольце мне прывесьці ўрывак з электроннага ліста Дэвіда Суорца да аўтара прадмовы.\n«…Акрамя таго, Вам, магчыма, вядома, што я пэўны час таму зрабіў запыт і атрымаў ад Дзяржаўнага дэпартамэнта сотні дакумэнтаў, датаваных пачаткам 1992 года і пазьнейшымі датамі. У асноўным гэта тэлеграфныя паведамленьні, якія датычаць разьвіцьця новай незалежнай Беларусі, Амэрыканска-беларускіх дачыненьняў, адносінаў Беларусі з Расеяй, незалежнымі дзяржавамі, якія былі рэспублікамі былога СССР, іншымі краінамі і міжнароднымі арганізацыямі. Гэтыя ўнікальныя дакумэнты складаюць асноўную частку пісьмовых дакумэнтаў, якія знаходзяцца ў распараджэньні FBRA».\nСапраўды цудоўны падарунак, спадар амбасадар! Дзякуй! Якая салідарнасьць трох людзей у абароне інтарэсаў краіны, дзе ніводзін зь іх не нарадзіўся. Які паказальны прыклад для навукоўцаў, палітычных, культурных дзеячаў і грамадзянаў усяго сьвету, асабліва ў наш «цікавы» цяперашні час.\nПрафэсар Сурвілла, у дадатак да ўсяго сказанага вышэй, была адным з рэдактараў навуковага выданьня «Беларускі агляд» і працягвала сваю навуковую дзейнасьць, выступаючы на канфэрэнцыях, кангрэсах і сымпозіюмах Паўночнай Амэрыкі і Эўропы на працягу трыццаці аднаго года. Калегі адзначылі яе апошні ўдзел у кангрэсе ASN (Калюмбійскі ўнівэрсытэт, Нью-Ёрк) у 2019 г. Паўліна Сурвілла таксама арганізавала панэль «Новыя і традыцыйныя тэндэнцыі ў беларускай культуры: мова, літаратура, музыка і выяўленчае мастацтва» для Кангрэса ICCEES. Яе прэзентацыя мела назву «Трансфармацыі і бачаньне: аўдыё- і візуальная прысутнасьць беларускага року ў сацыяльных сетках і грамадскай сфэры».\nПаўліна Сурвілла плянавала яшчэ тры прэзэнтацыі на канфэрэнцыях і кангрэсах у 2020—2021 гг. Спачатку на SEM (штогадовая канфэрэнцыя Таварыства этнамузыкалёгіі) у лістападзе 2020 г., затым на IASPM (Міжнародная асацыяцыя па вывучэньні папулярнай музыкі) у сакавіку 2021 г. і, нарэшце, на ASN (Асацыяцыя па вывучэньні нацый) у траўні 2021 г. Калегам будзе моцна не хапаць навуковых дакладаў Паўліны.\nА мы будзем таксама сумаваць па Марыі Паўліне як мастачцы, бо яна працягнула дынастыю беларускіх мастакоў, якую пачаў яе дзед, а потым пераняла яе маці. Паўліна Сурвілла выстаўляла свае працы — жывапіс, акварэль, графіку, эстамп, фатаграфію — на пэрсанальных і калектыўных выставах. У дванаццаць гадоў яна прыняла ўдзел у мастацкай выставе беларускіх мастакоў, якую фінансаваў канадзкі Беларускі інстытут навукі і мастацтва (Канадскі БІНіМ). Яна экспанавала свае мастацкія творы ў Канадзе і ЗША падчас разнастайных грамадзкіх і адукацыйных імпрэзаў, ладжаных беларускай навуковай і грамадскай супольнасьцю. Напрыклад, у 2009 г. Паўліна Сурвілла прадставіла больш за дзесяць твораў на калектыўнай выставе канадскіх славянскіх мастакоў, што праходзіла падчас штогадовага кангрэсу, арганізаванага Канадзкай фэдэрацыяй гуманітарных і сацыяльных навук. У форуме ўдзельнічалі каля 9000 чалавек.\nПаўліна Сурвілла была кніжным ілюстратарам і стварыла некалькі вокладак для кніг. Яна таксама працавала з рознымі матэрыяламі і ў розных сфэрах прыкладнога мастацтва: ад керамікі да вопраткі. Яе разнастайныя мастацкія зацікаўленьні прывялі ў 2011 г. да стварэньня фірмы Knitbaahpurl, якая займаецца вырабамі керамікі, вопраткай з натуральнага палатна, прыгожымі друкаванымі карцінкамі і паштоўкамі. Пад таленавітым кіраўніцтвам Паўліны Сурвіллы Knitbaahpurl заняла сваё месца ў лёгкай прамысловасьці і цяпер мае гандлёвыя кропкі ў ЗША і Эўропе.\nІ вядома, прафэсар Сурвілла працягвала разьвівацца як навуковец і шчодра дзяліцца сваімі ведамі і вынікамі дасьледаваньняў. Адной з апошніх яе публікацый стаў артыкул «Аналіз зьменаў культурнага клімату на палітычным ляндшафце ЗША за часоў кіраваньня Дональда Трампа і ўплыў гэтых зьменаў на мастацтва і гуманітарныя навукі». Другая публікацыя (надрукаваная пасьмяротна) называецца «Літаратурная крытыка і нармалізацыя прыналежнасьці ў кнізе З. Гімпелевіч „Вобразы яўрэяў у беларускай літаратуры“».\nД-р Сурвілла заўсёды плянавала сваю працу наперад. Так, яна атрымала акадэмічны адпачынак на год, які павінен быў пачацца ў чэрвені 2020 г. За гэты год яна плянавала напісаць дзьве кнігі. Працоўная назва першага рукапісу — «Прывітаньне з Беларусі: Пост-Х умовы і дасьледаваньні культурных і палітычных прастораў праз рок-музыку». Уступ і першы разьдзел гэтай кнігі меліся стаць асновай для будучага выступу на кангрэсе ICCEES. Менавіта гэтую прэзэнтацыю Марыя Паўліна Сурвілла назвала «Трансфармацыі і бачаньне: аўдыё- і візуальная прысутнасьць беларускага року ў сацыяльных сетках і грамадскай сфэры».\nНаступныя тры разьдзелы будучай кнігі таксама ўжо мелі працоўныя назвы, і для іх быў складзены плян:\n— Жанчыны, якія ствараюць музыку: пашырэньне эмансіпацыі на мясцовым і шырэйшым узроўні на прыкладзе музыкі групы Kriwi;\n— «Радыё Свабода», «Радыё Рацыя» і «Белсат»: доступ да беларускай папулярнай музыкі і яе спажываньне праз мэдыя-праграмаваньне і журналістыку; — Музыка і сымбаль: беларуская культура ў публічнай сфэры і яе ўнёсак у нацыянальную ідэнтычнасьць.\nДругая кніга, заплянаваная прафэсарам Марыяй Паўлінай Сурвіллай, абяцала быць ня менш захапляльнай. Працоўная назва яе — «Агучваньне паломніцтва: Скрыжаваньне цішыні і шуму на шляху ў Сант’яга-дэ-Кампастэля». У гэтым рукапісе павінна было быць тры вялікія часткі:\n— Гістарычны шум і вялебнае маўчаньне ў сярэднявечнай Эўропе: дасьледаваньні па гісторыі гуку;\n— Трыгеры трансцэндэнтнасьці і спадзяваньні ў праграмаваным і асабістым музычным досьведзе пілігрыма;\n— Паломніцтва і запіс музыкі: мясцовыя жанры і незвычайны рэпэртуар на шляху ў Сант’яга-дэ-Кампастэля.\nУ дадатак да вышэйсказанага, у працах Сурвіллы знаходзілі адлюстраваньне і спалучаліся ранейшыя і сучасныя культурніцкія працэсы ў палітыцы, гісторыі, ідэнтычнасьці, філязофіі і каляніяльнай і посткаляніяльнай этнамузыкалёгіі. Для сваіх глыбокіх і разнастайных ведаў Марыя Паўліна знаходзіла практычнае прыкладаньне і ўкараняла свае тэорыі ў розных сфэрах дзейнасьці.\nНам будзе вельмі не хапаць заплянаваных кніг і многіх іншых праектаў прафэсара Паўліны Сурвіллы, якія засталіся нязьдзейсненымі. Але мы ўдзячныя ёй за яе багатую спадчыну. Сапраўды, разнастайнасьць і арыгінальнасьць Паўліны Сурвіллы ўнікальныя. Справядліва будзе сказаць, што за трыццаць адзін год выкладчыцкай і навуковай дзейнасьці дасьледчыцы ўдалося дасягнуць больш, чым іншым навукоўцам за ўсё жыцьцё. Яе спадчына дала плённае насеньне, зь якога вырастуць новыя парасткі ў лесе ведаў. Гэтыя парасткі ў свой час стануць дрэвамі, дадуць новы плён, і ўсё новыя і новыя пакаленьні будуць пераймаць эстафэту навукі і мастацтва.\nТакім чынам, прамень яе сьвятла будзе саграваць нас заўсёды, а кніга, прысьвечаная вечнай памяці Паўліны Сурвіллы, толькі пацвярджае агульнае адчуваньне яе калегаў, студэнтаў і сяброў: «сьмерці няма».\nСапраўды, навукоўцы і дзеячы культуры, аўтары гэтага зборніка, шчодра падзяліліся з намі сваімі ідэямі, і калі яны вам спадабаюцца, мы можам разам несьці далей гэтую паходню ведаў і імкнуцца зрабіць наш сьвет значна лепшым. Усе разам мы будзем працягваць працу Марыі Паўліны Сурвіллы, якая цьвёрда верыла ў агульначалавечае дабро, адначасова прызнаючы, што нашае глябальнае грамадзтва далёкае ад ідэалу. І тым ня менш яна лічыла, што служэньне чалавецтву вартае любых намаганьняў і што адносна будучыні варта захоўваць аптымізм.\nПрадмову пераклаў на беларускую мову беларуска-канадзкі паэт Юрась Шамецька. Рэдактар перакладу — Віялета Кавалёва, музыказнаўца, журналіст, перакладчык, прадусар канцэртаў і фільмаў; заснавальніца і кіраўнік ансамбля «Яваровы людзі», які робіць значную працу па рэпрэзэнтацыі беларускай культуры ў Канадзе і сьвеце.\nTags: ГішпаніяЗШАІвонка СурвіллаКанадаМарыя Паўла СурвіллаЯнка Сурвілла\nNext story ПАМЯЦЬ ПРА ДРУГУЮ СУСЬВЕТНУЮ ВАЙНУ ПАВІННА БЫЦЬ ПАДМУРКАМ МІРУ, СВАБОДЫ І ДЭМАКРАТЫІ – ЗАЯВА РАДЫ БНР\nPrevious story РЭСПУБЛІКА БЕЛАРУСЬ ПАД КАНТРОЛЕМ РЭЖЫМУ А. ЛУКАШЭНКІ ДЗЕЙНІЧАЕ ЯК ДЗЯРЖАВА-ТЭРАРЫСТ


«Яны ж не Дзяды Марозы, і зараз не Новы год». Слуцкая міліцыя пра забарону масак групы | Новы Час\nМінск +18℃ +12℃ +18℃ +19℃\nБрэст +16℃ +16℃ +23℃ +22℃\nВіцебск +14℃ +10℃ +14℃ +18℃\nГомель +20℃ +12℃ +22℃ +20℃\nГродна +15℃ +14℃ +19℃ +19℃\nМагілёў +13℃ +10℃ +19℃ +19℃\n«Яны ж не Дзяды Марозы, і зараз не Новы год». Слуцкая міліцыя пра забарону масак групы Zanzibar\nСлуцкая міліцыя сцвярджае, што з іх боку з просьбай зняць маскі арганізатарам канцэрту ніхто не тэлефанаваў.\nПра гэта «Кур'еру» паведаміў Андрэй Заяц, намеснік начальніка Слуцкага РАУС.\n«Гэта закрыты канцэрт. Удзельнікі могуць там рабіць што заўгодна ў межах заканадаўства. Адкуль такая інфармацыя ў вядучага, спытаеце ў яго (вядучага канцэрта - Заўвага. Рэд.) самога», — сказаў Андрэй Заяц.\nНагадаем, што канцэрт у Слуцкім ГДК, прысвечаны Дню герояў, 24 Лістапада адзначыўся невялікім здарэннем. Адразу пасля першай песні гурта Zanzibar вядучы паведаміў прысутным у зале: патэлефанавалі з міліцыі і сказалі, што ўдзельнікі групы для працягу выступу павінны зняць маскі.\nПра што быў тэлефонная размова\nЯк распавяла Аліна Нагорная, арганізатар канцэртнай праграмы, ёй падчас выступу запрошанай групы Zanzibar патэлефанаваў супрацоўнік Слуцкага РАУС. Яна азнаёміла рэдакцыю з запісам тэлефоннай размовы:\n— З РАУС (прозвішча супрацоўніка). Вы ведаеце, у нас ва масках заборонена выступаць?\n— Як гэта забаронена? Гэтя сцэнічны вобраз. Дзед Мароз таксама мусіць быць без барады?\n— Не, Дзед Мароз — гэта Дзед Мароз.\n— Чаму Дзеду Марозу можна быць у барадзе, а людзям у масках нельга?\n— Таму што яны ж ня Дзяды Марозы, і зараз не Новы год.\n«Кур'ер» патэлефанаваў па нумары, з якога падчас канцэрту быў званок Аліне Нагорнай. Яго гаспадаром сапраўды апынуўся супрацоўнік Слуцкага РАУС. Аднак ён не пацвердзіў і не абвергнуў, тэлефанаваў ён арганізатару ці не. Сказаў: «Без каментароў».\nПатрабаванне зняць маскі — незаконнае\nЮрыст Ігар Случак, які дапамагаў з арганізацыяй канцэрта, асабіста размаўляў у фае з міліцыянтам, які тэлефанаваў, а таксама Людмілай Мазніковай, дырэктарам Дома культуры, Міхаілам Вараб'ём, начальнікам аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі, і яшчэ адной чыноўніцай, імя якой ён не ведае. Па словах Ігара, ён быў пастаўлены перад умовай: калі выступоўцы не здымуць маскі, то канцэрт скончаць. Таму арганізатар быў вымушаны папрасіць групу зняць маскі і абвясціць прычыну ў мікрафон.\n«Патрабаванне зняць маскі — незаконнае. У адпаведнасці з артыкулам 11 Закона "Аб масавых мерапрыемствах у Рэспубліцы Беларусь" яно не трапляе пад пункт аб тым, што ўдзельнікі павінны быць без масак. Гэта патрабаванне тычыцца мітынгаў І дэманстрацый. У дадзеным выпадку гэта перавышэнне ўлады і службовых паўнамоцтваў. Па сутнасці гэта і факт цэнзуры, якая забаронена Канстытуцыяй», - пракаментаваў Ігар.\nГурт Zanzibar прэзентуе трэк «Бяжы»


Вучэбна-навуковая лабараторыя беларускага фальклору БДУ - 10.08.2014 - Дзённік Зубок\nВы тут:Галоўная Дзённікі практыкі Каляндар ФП 10.08.2014 - Дзённік Зубок\nУчора весь дзень мы працавалі, я не адчуваю ні рук, ні ног сваіх. Але ёсць нешта вельмі добрае і карыснае ў гэтым. Мой татка вырашыў мне дапамагчы.\nЁн не толькі ведае шмат цікавых народных песень, але і шмат цікавых гісторый. Зараз буду запісываць.\nЗубок Міхаіл Міхайлавіч (1972 г.н., беларус, сярэдне-спецыяльная адукацыя, нар. у в. Малешэва, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць, пераехаў у в. Гарохаўка Бабруйскага раёна, Магілёўскай вобл. ў 1990 г., пераехаў у г. Бабруйск у 1995г.).\n58.Жыла-была адна блаха,\nЯна была ва ўсім легка.\nПяць мух залячыла, да пяць камароў,\nДа пяць тараканаў, да пяць павукоў.\nЗаўвага: дзіцячы фальклор - дзіцячы вершык.\n“Што за бяда, калі п’ецца вада”\nВот выраз пашоў ад тады. Дзед з бабай жыў. І баба гаворыць: «Я буду тут гатаваць абед, дзед. А ты едзь за дравамі». Дзед паехаў за дравамі. [Дзед] Гаворыт: «А ты к абеду прыгатоў паесці што-небудзь там. Ну, чыгуночак паставіш». І паехаў. Бабка прыгатовіла чыгуночак, паставіла яго ў печ. Ну ўсё гэта прыгатавалася. Жджэ яго к абеду, а дзеда няма к абеду. Чакала чакала яго, а яго няма. Ну, думае баба, ну дзеда няма, дак трэба ж паесці, есці хоча. Ну ўзяла ды трошкі адчарпнула з этага чыгунка, а дзеда няма. Зноў адчарпнула ад этага чыгунка. Ужо сытна паела. І п’е трошкі воду. Дзед прыехаў толькі к вечару. Ходзіць дзед, гаворыт : «Ну што, баба, давай абед, той, што ты гатавала». Яна дастае - паглядзеў дзед, а там ужэ поў чыгунка. А баба всё кажа: «Ой, што та бяда, што-то п'ецца вада, што-то п'ецца вада».\nА дзед з'еў поў чыгунка, пасядзеў – вады тожа захацелась. Гаворыт: «А я, бабка, поў бяды ды напьюся вады».\nЗаўвага: смехавая проза - гумарэска.\nЦікавыя рэчы распавядае мне тата, але тут нечакана нехта телефануе. Ужо адчуваю, што гэта для мяне не вельмі добра. Так і адбылося. Тата сабраўся ды пайшоў рамантаваць некаму машыну. Эх, а так усё добра пачыналася.


Канвертаваць Auroracoins (AUR) і Кыргызскіх самоў (KGS) : Калькулятар абменнага курсу\nAuroracoin (AUR) і Кыргызскіх сомах (KGS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Auroracoin і Кыргызскіх сомах пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 30 травень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Auroracoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Кыргызскіх сомах валюты па змаўчанні. Націсніце на Кыргызскіх самоў або Auroracoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Auroracoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Кыргызскіх сомах гэта валюта, у Кіргізія (KG, KGZ). Сімвал AUR можа быць запісаная AUR. Кыргызскіх сомах дзеліцца на 100 tyyn. Абменнага курсу the Auroracoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу кыргызскіх сомах Апошняе абнаўленне 30 травень 2020 ад Yahoo Finance. AUR каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў. KGS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Сусветная канферэнцыя радыёсувязі 2019 года пачала сваю працу ў Егіпце | mpt.gov.by\nСусветная канферэнцыя радыёсувязі 2019 года пачала сваю працу ў Егіпце\nСусветная канферэнцыя радыёсувязі 2019 года (СКР-19) урачыста адкрыла сваю працу сёння ў Шарм-эш-Шэйху, Егіпет. Канферэнцыю адкрыў Прэзідэнт Егіпта Абдэль Фаттах ас-Сісі. СКР-19 будзе працаваць з 28 кастрычніка па 22 лістапада 2019 года. Чакаецца, што больш за 3500 удзельнікаў з 193 дзяржаў-членаў МСЭ прымуць удзел у рабоце СКР-19 разам з 267 назіральнікамі з 900 членаў МСЭ, якія прадстаўляюць прыватны сектар, а таксама міжнародныя арганізацыі.\nУ прывітальным слове Генеральны сакратар МСЭ Хоулинь Чжао заявіў, што «на Сусветнай канферэнцыі радыёсувязі, якая адкрылася сёння, будуць разгледжаны некаторыя з перадавых тэхналагічных інавацый, закліканых адыграць ключавую ролю ў заўтрашняй лічбавай эканоміцы і будучыні развіцці паслуг, сістэм і тэхналогій. Пераўтваральная рэвалюцыя ў сувязі здзяйсняецца з вялізнымі наступствамі для галіны электрасувязі і ІКТ на трыльёны даляраў і ў дасягненні многіх Мэтаў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый у галіне ўстойлівага развіцця». Ён таксама адзначыў, што лічбавая інтэграцыя дае магчымасць палепшыць жыццё мільёнаў людзей ва ўсім свеце і падзякаваў ураду Егіпта, які з'яўляецца Дзяржавай-Членам МСЭ з 1876 года, за магчымасць правядзення адной са знакавых канферэнцый МСЭ ў Шарм-эш-Шэйху.\nУ сваю чаргу дырэктар Бюро радыёсувязі МСЭ Марыё Маневіч адзначыў, што «Сёння, нягледзячы на тое, што мільярды людзей і прылад падключаныя да Інтэрнэту, што павышае эфектыўнасць галін і кампаній, палова свету застаецца непадключанай. Па меры таго, як мы ўступаем у новую эпоху як у дачыненні да лічбавай, так і экалагічнай трансфармацыі, мы павінны забяспечыць, каб рашэнні, прынятыя на СКР-19, не толькі дазвалялі ўкараняць новыя тэхналогіі і паслугі, не замінаючы існуючым, але і распаўсюджвалі перавагі тэхналагічнага прагрэсу на ўсіх грамадзян свету, прыносячы патэнцыйныя выгады нашаму грамадству, сусветнай эканоміцы і навакольнаму асяроддзю».\nУ рамках СКР-19 будуць прыняты рашэнні па змяненні Рэгламента радыёсувязі - міжнароднага дагавора, які рэгулюе выкарыстанне радыёчастотнага спектру для ўсіх мэтаў, уключаючы рухомую сувязь, радыёвяшчанне і спадарожнікавую сувязь. Першым рашэннем СКР-19 Старшынёй канферэнцыі прызначаны прадстаўнік Егіпта - доктар, прафесар Амр Бадаві.\nНа СКР-19 будуць разгледжаны патрабаванні да некаторых перадавых тэхналагічных інавацый, якія будуць адыгрываць ключавую ролю ў заўтрашняй лічбавай эканоміцы, што будзе мець далёка ідучыя наступствы для галіны электрасувязі і ІКТ. Рашэнні ВКР-19 будуць накіравана на:\n• Садзейнічанне новым інавацыям у мабільных тэхналогіях, вызначэнню дадатковых палос радыёчастот для будучага развіцця Міжнароднай рухомай электрасувязі (IMT) і далейшае забеспячэнне разгортвання сетак IMT-2020 ды таксама вядомых як 5G.\n• Абнаўленне і мадэрнізацыю Глабальнай марской сістэмы сувязі пры бедстве і для бяспекі і пашырэнне геаграфічнага ахопу, у тым ліку ў палярных рэгіёнах.\n• Забеспячэнне працягу маніторынгу навакольнага асяроддзя сістэмамі даследаванні Зямлі і метэаралагічнымі спадарожнікамі для прагназавання і змякчэння негатыўных наступстваў, выкліканых зменай клімату, а таксама ажыццяўлення маніторынгу рэсурсаў Зямлі.\n• Разгляд дадатковых радыёчастот для зямных станцый у руху (ESIM), якія ажыццяўляюць сувязь з паветранымі судамі, марскімі судамі і наземнымі транспартнымі сродкамі са спадарожнікамі на геастацыянарнай арбіце (ГСА).\n• Ажыццяўленне ўмацавання міжнароднай нарматыўна-прававой базы для паляпшэння спадарожнікавай шырокапалоснай сувязі з дапамогай новых негеостацыянарных спадарожнікавых сістэм, складзеных з мноства шматспутнікавых груп.\n• Ажыццяўленне выдзялення паласы радыёчастот для станцый на высотнай платформе (HAPS), якiя ўстанаўлiваюцца ў стратасферы на паветраных судах, прызначаных для вельмі працяглых палётаў, і выкарыстоўваюцца для тэлекамунікацый, сувязі ў надзвычайных сітуацыях, забеспячэння патрэбаў грамадскай бяспекі, інтэлектуальных транспартных сістэм, назірання на моры і маніторынгу навакольнага асяроддзя.\n• Садзейнічанне сістэмаам радыёсувязі паміж цягнікамі і шляхавымі сістэмамі для задавальнення патрэбаў высакахуткаснага чыгуначнага асяроддзя.\n• Забеспячэнне эфектыўнай сувязі для партатыўнага і мабільнага камп'ютэрнага абсталявання праз сістэмы бесправаднога доступу, уключаючы лакальныя радыёсеткі (WiFi).\nПрадстаўнікі Адміністрацыі сувязі Рэспублікі Беларусь возьмуць удзел у рабоце СКР-19 у розны перыяд часу, зыходзячы з тэрмінаў абмеркавання пунктаў парадку дня канферэнцыі. Кіраўніком дэлегацыі Адміністрацыі сувязі Рэспублікі Беларусь на СКР-19 з'яўляецца Міністр сувязі і інфарматызацыі Шульган Канстанцін Канстанцінавіч. У працы СКР-19 таксама возьмуць удзел прадстаўнікі Мінсувязі, Мінабароны, МЗС, ААТ «Гіпрасувязь», РУП «БелДІЭ» і ДП «Белаэранавігацыя».


"Пакуль ёсць людзі рускія..." (1985 г., Тэатральны Мінск) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ "Пакуль ёсць людзі рускія..." (1985 г., Тэатральны Мінск)\n"ПАКУЛЬ ЁСЦЬ ЛЮДЗІ РУСКІЯ..."\nСёння проста дзіўна, што гэта прэм'ера не адбылася раней! Сама постаць галоўнага героя – "лятучага гусара" і паэта-эпікурэйца, здавалася, паказвала на жыццялюбівы і яскравы жанр аперэты. Праўда, існавала зусім рэальная пагроза: за гусарскімі ківерамі і менцікамі, за знешнім антуражам прагледзець значныя гісторыка-сацыяльныя моманты (не забудзем, што палкоўнік Давыдаў – адзін з заснавальнікаў партызанскага руху ў Айчыннай вайне 1812 г.), ды вопыт аперэты ў засваенні Шоу, Растана, Грыбаедава, Шолахава абнадзейваў. Толькі ў дадзеным выпадку гаворка ішла аб складанасці спасціжэння не літаратурнага, а жыццёвага матэрыялу. П'еса ж У. Салаўёва выразна грашыла адназначнасцю, аблегчанасцю асноўных характараў, пэўнай сюжэтнай эскізнасцю. Асаблівую адказнасць на ўсю пастановачную групу накладвала тое, што спектакль рыхтаваўся да 40-годдзя Вялікай Перамогі, і не ўлічваць філасофскай і грамадзянскай вышыні новай савецкай "ваеннай" літаратуры было проста немагчыма.\n...Неўзабаве адкрыецца заслона, і мы ўбачым на сцэне Расію. На драўляным, шэрым, зямлістым памосце – невялічкія, быццам лялечныя, хаты, над імі ўзвышаюцца фігуры людзей. I ў цэнтры – залацістыя макаўкі царквы. У змене іх колеру – пульсацыя нерва спектакля: ад вечаровага, элегічнага фіялету – да палаючай, трагічнай чырвані, калі са сцен выступяць метафары вечнасці – строгія і смутныя твары святых (сцэнограф У. Жданаў). Вытрымаць іх позіркі, іх маўклівае суседства дадзена не ўсім героям: крыкліва апранутыя арыстакраты (чужыя і свае) – толькі госці на вечным "балі" жыцця, затое ўпэўнена і цвёрда стаяць на шэрым памосце людзі ў гусарскіх мундзірах і стылізаванай народнай вопратцы, для якіх Расія – не толькі месца, дзе жывуць, але і тое, чым жывуць (мастак па касцюмах В. Жалонкіна).\nГэта ідэя супрацьстаяння глыбіннага народнага патрыятызму і бездухоўнага касмапалітызму прасочваецца ў спектаклі літаральна на ўсіх узроўнях.\nКампазітар А. Мдзівані надзяліў прадстаўнікоў народа шчымлівай прастатой і задушэўнасцю народнага меласу (песня Андрэя) і выкарыстаў дысгарманічныя, дысанансныя формы для характарыстыкі "вышэйшага" свету ("Крывы баль"). Прычым ад гэтага музычная партытура не стала аднастайнай: у ёй гучаць стылізаваныя раманс, пастараль, вальс, марш і г. д. Выкарыстанне інтанацый савецкіх масавых песень у фінальных хорах магло б, відаць, разануць вуха слухача, каб не было забяспечана высокім эмацыянальным і сэнсавым напаўненнем. Выклікае здзіўленне хутчэй тое, што гэтыя нумары не маюць лагічнай музычнай кропкі і нечакана заканчваюцца дамінантай у міноры. Хочацца пажадаць кампазітару і большай увагі да тэсітурнай зручнасці яго вакалу, які павінен даць мажлівасць голасу саліста прагучаць больш поўна і нязмушана.\nУ значнай ступені паклапаціўся пра гэта музычны кіраўнік пастаноўкі і дырыжор Г. Аляксандраў, які дамогся мяккасці і роўнасці гучання аркестра, выразнасці мелодыка-дынамічнай градацыі. Дырыжор не забываецца пра акампаніруючую функцыю аркестра ў спектаклі, таму ў спевах салістаў і хору прачытваюцца не толькі асноўная тэма, але і асобныя нюансы (хормайстар Н. Андросава).\nПадобную задачу – спалучыць панарамнасць, маштабнасць гістарычнай фрэскі з дакладнасцю нюансаў, непаўторнасцю, пластычнай канкрэтнасцю жывых чалавечых характараў – паспяхова вырашыў і рэжысёр Б. Утораў. Спектакль яшчэ раз пацвердзіў высокі прафесіяналізм пастаноўшчыка і разам з тым падкрэсліў некаторыя характэрныя асаблівасці яго творчага почырку. Як і ў ранейшых работах, у "Дзянісе Давыдаве" рэжысёр выразна цураецца бытавізму, таго сумнага праўдападабенства, ад якога далёка да высокай мастацкай праўды. Б. Утораў любіць яскравую сцэнічную метафару, але напаўняе, абжывае яе псіхалагічна дакладнымі дэталямі і падрабязнасцямі. I гэта зусім заканамерна, бо чым больш умоўныя абставіны прапануюцца акцёру, тым больш натуральна, "безумоўна" павінен ён у іх існаваць. А аперэта – як вядома, жанр гранічна ўмоўны.\nПадыходзячы да працы пастаноўшчыка "з халодным вокам", можна адшукаць у ёй пэўныя выдаткі: прамалінейнасць масавых сцэн, аднатыпнасць фіналаў I і II дзеі, – аднак усё гэта абгрунтавана музычным або драматычным матэрыялам твора. Не баючыся папрокаў у кансерватыўнасці, Б. Утораў выводзіць хор на авансцэну, бо разумее, што і ў вакальным, і ў эмацыянальным плане спектакль ад гэтага толькі выйграе.\nМайстэрства рэжысёра выявілася і ў рабоце з акцёрамі. Пастаноўка вызначаецца добрай акцёрскай ансамблевасцю, якая патрабуе разнастайнасці творчых індывідуальнасцей, а не іх нівеліроўкі.\nР. Харык дэманструе ў галоўнай ролі зайздросны прафесіяналізм, іграе тэмпераментна, захоплена, але самыя дарагія ў яго – глыбокія, насычаныя акцёрскія паўзы, пасля якіх кранаюча проста і важна прагучаць словы аб сапраўднай людской славе і сапраўдным высакародстве.\nТонка, імпульсіўна са шматлікімі нюансамі і адначасова выразна акрэсленым стрыжнем характару іграе Агнесу Н. Гайда; дакладна, але больш стрымана, "флегматычна" – В. Пятліцкая; Кутузава – з увагай да знешняй характарнасці і на сённяшні дзень больш пераканаўча – А. Ранцанц, проста і лаканічна – К. Лосеў. С. Якавец у ролі Насці пранізлівая і вострадраматычная, але ў вакале мае схільнасць да пэўнага завышэння гуку, тады як З. Вяржбіцкая спявае больш дакладна, але некалькі прыгладжвае сцэнічны малюнак гераіні. На ўзроўні асабістай абаяльнасці стварае вобраз дзеншчыка Андрэя Г. Казлоў. У гэтай ролі ён некалькі "фрачны", арыстакратычны, што надае вобразу пэўнае адценне стылізацыі "пад народ". Надзвычай арганічна, часам імправізацыйна існуе ў ролі Бекетава А. Кузьмянкоў, яшчэ раз пацвярджаючы сур'ёзнасць свайго стаўлення да прафесіі.\nНатуральна і адначасова тэмпераментна пражываюць лёсы сваіх герояў У. Лінкевіч, А. Кузьмін, А. Касцецкі, шчымлівую і чыстую ноту ўносіць у спектакль "маленькі гусар" – Слава Нікіцін. Плённа папрацаваў над агульнай пластычнай культурай пастаноўкі балетмайстар В. Саркісьян.\nВысокая суладнасць усіх кампанентаў твора робіць глядацкае ўражанне ад яго цэласным і выразным. Я быў на спектаклі неаднаразова і магу засведчыць: "Дзяніс Давыдаў" карыстаецца вялікім поспехам, выклікае шчырую эмацыянальную рэакцыю залы. I не асобныя рэжысёрскія знаходкі, дэталі афармлення ці нават работы акцёраў хвалююць. Хвалюе глыбінны патрыятызм.


10 лютага ў Шклове будуць судзіць Рыгора Кастусёва | Новы Час\nРазгляд справы прызначаны на 10.00 у судзе Шклоўскага раёну (Шклоў, вул.Фабрычная, д.2а, каб.3), суддзя – Святлана Баранцава.\nНагадаем, што падставай для прыцягнення старшыні Партыі БНФ да адміністрацыйнай адказнасці стаў удзел палітыка ў снежанскіх акцыях у абарону незалежнасці і супраць пагрозаў «гібрыднай інтэграцыі» з боку Расіі.\nПершае пасяджэнне па гэтай справе прайшло 28 студзеня, аднак тады Рыгор Кастусёў заявіў нязгоду з абвінавачаннем, якое грунтавалася адно толькі на адміністрацыйным пратаколе, у суд нават не былі выкліканыя сведкі-міліцыянты, на чыіх сведчаннях была заснаваная справа. Палітык удакладніў, што сваім удзелам у масавым мерапрыемстве ён рэалізоўваў сваё канстытуцыйнае права на мірны пратэст, і пры гэтым не стварыў ніякай пагрозы грамадзкаму парадку. На гэтай падставе Рыгор Кастусёў заявіў хадайніцтва пра выклік у суд сведак-міліцыянтаў – яно было задаволенае і працяг працэсу прызначаны на 10 лютага.\nНевядома, ці з’явяцца ў шклоўскі суд мінскія міліцыянты, на чыіх сведчаннях пабудаванае абвінавачанне супраць старшыні Партыі БНФ Рыгора Кастусёва.\nСам старшыня Партыі БНФ напярэдадні працягу судовага працэсу быў затрыманы на мяжы: мытнікі правялі праверку друкаваных матэрыялаў, з якімі Рыгор Кастусёў вяртаўся з канфэрэнцыі ў Кіеве. У выніку некаторыя з матэрыялаў кіеўскай канфэрэнцыі пра пагрозы расійскай агрэсіі супраць Беларусі былі забраныя для правядзеньня экспэртызы.\nЧытайце таксама: «Украіна павінна падтрымліваць беларускіх патрыётаў»\nАгулам за мірныя пратэсты супраць інтэграцыі з Расіяй ўлады аштрафавалі беларусаў больш, чым на 100 тысяч рублёў.\nГрамадзянская супольнасць арганізавала збор сродкаў для пацярпелых ад рэпрэсій – BY_help.\nГарадзенскія актывісты стварылі свой аналаг by_help — збор дапамогі рэпрэсаваным за акцыі ў падтрымку незалежнасці, што адбыліся ў Гародні. Падтрымаць рэпрэсаваных гродзенцаў можна на адмысловай старонцы кампаніі.


Заглушкі для слупоў плота: разбіраемся ў тонкасцях - Блог пра рамонт\nФота заглушкі для заборны слупа\nПерад устаноўкай любога плота па перыметры ўчастку неабходна ўкапаць слупы. Яны выкарыстоўваюцца для ўзвядзення агародж з сеткі, драўлянага штыкетніка, металічных агароджаў і іншых відаў агародж.\nПеравага металічных апор у параўнанні з драўлянымі відавочна - тэрмін іх службы значна больш. Дрэва пад уздзеяннем атмасферных ападкаў і перападаў тэмператур хутка пачынае разбурацца.\nНавошта патрэбныя заглушкі і вечкі для платоў\nДля таго каб апоры для плота служылі даўжэй, неабходна зачыніць адкрытыя канцы металічных профіляў.\nВось толькі некалькі пераваг, якія прадастаўляюць заглушкі для заборнай слупоў:\nЯны абараняюць трубы ад карозіі. Калі не ўсталяваць каўпачкі, то ў адкрытае адтуліну будзе трапляць смецце і вада;\nДа таго ж, закрытыя пробкамі тарцы труб выглядаюць больш эстэтычнымі. У выніку атрымліваецца, што яны выконваюць адразу дзве функцыі: ахоўную і дэкаратыўную;\nНекаторыя віды каўпакоў могуць мець вострыя вяршкі, якія могуць стаць абаронай ад пранікнення на ўчастак старонніх асоб.\nПластмасавы каўпачок на слуп\nУ абароне маюць патрэбу не толькі апоры агароджаў з профнасціл, дрэва і металу, але і агароджы з каменя, цэглы і бетону. Асабліва відавочнай становіцца іх ахоўная роля восенню ці вясной, калі снег спачатку растае, а атрыманая вада зноў замярзае. Вадкасць хутка пранікае ў поры бетонных блокаў ці цэглы, дзе пры замярзанні яе распірае. У выніку ўтворацца расколіны, якія з цягам часу ўсё павялічваюцца.\nВечка можна аднесці да розных катэгорый, адрозніваючы іх па форме, матэрыялу і спосабу вырабу.\nПа форме каўпачкі бываюць:\nІх памер супадае з памерам перасеку слупа. З квадратных заглушак найбольшым попытам карыстаецца памер 60 на 60 мм.\nНа фота заглушина шасціграннай формы\nПа спосабе вырабу вечка падпадзяляюцца на:\nШтампаваныя каўпакі у параўнанні з іншымі відамі больш танныя. Для іх вырабу выкарыстоўваецца ацынкаваная сталь. Яны маюць аднастайныя памеры і формы.\nКованые заглушкі для труб плота звычайна вырабляюцца па індывідуальнай замове. Яны адрозніваюцца рознымі дэкаратыўнымі элементамі, напрыклад, завіткамі, рознымі фігурамі.\nПа выглядзе матэрыялаў яны бываюць:\nПластыкавыя коркі часцей за ўсё выкарыстоўваюцца для закрыцця адтулін сталёвых труб, а вось металічныя і бетонныя заглушкі для слупоў для плота выкарыстоўваюцца для абароны апор з каменя, бетону ці цэглы.\nУ сувязі з тым што вырабляюцца яны з розных падручных матэрыялаў, іх кошт звычайна невялікая.\nПералічым некалькі прыкладаў:\nКорак з пластыкавых бутэлек. Зыходны матэрыял абсалютна бясплатны і знаходзіцца ў вялікай колькасці. Як часовы варыянт, пакуль не будуць устаноўлены пастаянныя коркі, пластыкавыя бутэлькі цалкам падыдуць. Падганяецца такая корак да зыходнага памеру трубы пры дапамозе паяльной лямпы;\nЗаглушкі з мантажнай пены. Спачатку адтуліну забіваецца паперай, каб пена ня правальвалася, затым опенивается ў патрэбным месцы, і калі пена высахне, усё лішняе абразаецца, надаецца выгляд коркі. Атрыманую корак абмазваюць гермобутилом ці якімі-небудзь іншымі масцікамі. Мантажную пену можна выкарыстоўваць як часовыя заглушкі для заборнай слупоў, каб потым іх з часам змяніць на пастаянныя;\nЗвярніце ўвагу! З часам гіграскапічнасць пены павялічваецца, таму варта паклапаціцца пра яе гідраізаляцыі.\nЗаглушкі з металічных лістоў. Іх наразаюць на прастакутнікі патрэбных памераў, згінаюць ў форме літары «П». Гэтымі кавалачкамі накрываецца верхні край апоры. Замацоўваць іх можна пры дапамозе саморезов, або, што лепш, зваркай. Замест звычайнай зваркі можна выкарыстоўваць спецыяльныя сродкі «халоднай зваркі», якія прадаюцца ў цюбіках;\nВечка з дрэва. Драўляныя брускі абточваюць ў выглядзе грыба. Ножка такога «грыба па дыяметры роўная дыяметру трубы, а« капялюшык »мае большы памер. Такія грыбы забіваюцца ў трубу, а капялюшыкі размалёўваюцца ў жаданы колер;\nБетонныя вечка (каўпакі) на слупы плота. У гэтым выпадку трубы засынаюцца да самага верху самым звычайным пяском. Затым зверху робіцца корак з цэментава-пяшчанага раствора (1: 2).\nЯк самастойна зрабіць адну з такіх заглушак, можна паглядзець на відэа (чытайце таксама артыкул «Устаноўка платоў на дачных участках: практычныя ідэі»).\nГатовыя вечка для платоў\nПластыкавыя заглушкі. Яны выпускаюцца для круглых, квадратных, прастакутных і нават авальных труб. Дыяметр у іх розны, таму ён падыдзе для апор рознага перасеку. Па сваёй канструкцыі яны падобныя на коркі ад бутэлек, таму і надзяваюцца сапраўды гэтак жа;\nСавет! Пры неабходнасці можна карыстацца малатком, ледзь пастукваючы ім па заглушине. Да гэтага выгляду заглушин звычайна прыкладаецца нескладаная інструкцыя па іх выкарыстанню.\nПластмасавыя заглушкі для плота\nСталёвыя заглушкі. Іх цана ўжо значна вышэй. Але затое такія каўпакі даўгавечней і практычней. Гэтак жа, як і пластыкавыя крышкі, маюць розны дыяметр і формы. Заглушины з металу служаць па часе столькі ж, як і сам профнасціл;\nВіды сталёвых каўпачкоў\nКаўпакі для бетонных і цагляных платоў. Тут ужываюцца звычайна вечка з ацынкаванай сталі. Іх формы могуць быць рознымі. Ўстаноўка такіх каўпакоў праводзіцца ўжо пасля таго, як праведзена мур слупкоў. Форма заглушак звычайна квадратная, але вельмі часта выкарыстоўваюцца і прастакутныя.\nЗаглушины для бетонных платоў\nПры ўсталёўцы бетонных накрывак выкарыстоўваецца цэментава-пяшчаны раствор, металічныя заглушкі ўсталёўваюцца пры дапамозе дзюбеляў.\nНайбольш папулярныя віды накрывак\nТэрмін службы бетонных накрывак залежыць ад якасці раствора. Самыя лепшыя з іх могуць служыць каля 15 гадоў і вышэй. Нават самаробныя заглушины, зробленыя сваімі рукамі, могуць пры правільным вырабе служыць некалькі гадоў.\nВажна! Калі вы хочаце, каб заглушкі для плота былі каляровымі, то лепш купляць тыя з іх, афарбоўванне якіх праводзілася пры дапамозе мінеральнага пігмента. Такія каўпакі не губляюць свайго колеру нават пасля доўгага выкарыстання.\nКаб забяспечыць працяглы тэрмін службы плота, яго неабходна абараніць ад неспрыяльных фактараў асяроддзя. Заглушкі і каўпакі на слупы плота, у першую чаргу, прызначаныя менавіта для гэтай мэты.\nПредыдущаяНа якой вышыні ўсталёўваць разеткі\nБетонная пліта сваімі рукамі для саду і падмурка\nДарожкі з друзу сваімі рукамі\nДызайн даху прыватнага дома - ідэі і віды дызайнаў дахаў\nДвускатны дах сваімі рукамі - пакрокавая відэа інструкцыя\nЯк усталяваць плот з профліст: разбіраемся ў тонкасцях


«Метамарфозы»: старонкі літаратурнага братэрства | Созвучие\nЛітаратурны часопіс «Метамарфозы», які выдаецца ў Гомелі, даўно займеў вагу, аўтарытэт сярод пісьменнікаў не толькі Беларусі, але і суседніх, блізкіх краін, а часам – і вельмі далёкіх ад Мінска, Гомеля прастор.\nПацвярджэннем гэтаму выступае і сёлетні першы нумар, які толькі што пабачыў свет (выдаецца часопіс штоквартальна). Побач з публікацыямі паэтаў, празаікаў, публіцыстаў з розных куточкаў Беларусі змешчаны творы пісьменнікаў Украіны, Расіі, В’етнама, Казахстана, Бельгіі, Ізраіля, Новай Зеландыі, Кыргызстана, Чэхіі. У раздзеле «Пераклады» – вершы паэтэсы комі Алёны Ельцовай у перакладзе на рускую мову. Дарэчы, варта заўважыць, што творы А. Ельцовай гучаць на англійскай, французскай, фінскай, венгерскай, эстонскай, рускай, карэльскай, марыйскай, мардоўскай, узбекскай мовах. Пісьменніца – кандыдат філалагічных навук, працуе ў сектары літаратуразнаўства Інстытута мовы, літаратуры і гісторыі комі навуковага цэнтра Уральскага аддзялення Расійскай акадэміі навук.\nУражлівай падаецца і паэтычная публікацыя в’етнамскага паэта Май Ван Фана (нарадзіўся ў 1959 годзе ў Кімшоне; жыве і працуе ў Хайфоне). Творы в’етнамскага літаратара друкаваліся ў газетах і часопісах Швецыі, Новай Зеландыі, Вялікабрытаніі, ЗША, Канады, Аўстраліі, Турцыі, Румыніі, Узбекістана, Індыі, Паўднёвай Карэі, Ганконга, Інданэзіі, Таіланада, арабскіх краін. Дарэчы, рускую мову спадар Май Ван Фэй вывучаў і ў Мінску – Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка.\nНесумненна, такія праекты, як часопіс «Метамарфозы» – добры ўнёсак у развіццё літаратурных сувязяў, стварэнне агульнай мастацкай прасторы, якая спрыяе і дружбе літаратур, і дружбе народаў і краін.\nДругие материалы в этой категории: « Читаем вместе – познаем друг друга\tУ Купалаўскім музеі прымалі мангольскага перакладчыка і публіцыста »


КДК Віцебскай вобласці пацікавіўся, ці па-гаспадарску выкарыстоўваюць і аднаўляюць лес | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » КДК Віцебскай вобласці пацікавіўся, ці па-гаспадарску выкарыстоўваюць і аднаўляюць лес\nЯк высветлілася, лес своечасова і якасна не аднаўляецца. А ў лесагаспадарчых арганізацыях няма сістэмнага падыходу, каб прадухіліць парушэнні заканадаўства. Яны ніяк не могуць выпрацаваць алгарытм, каб выпраўляць недахопы і пазбягаць іх. Да такіх вывадаў прыйшлі «рэвізоры».\nДарэчы, адпаведнае, можна сказаць, даследаванне тэмы вялося некалькі гадоў і працягваецца дагэтуль. Пытанне рацыянальнага выкарыстання лесу было і застаецца на кантролі кіраўніцтва краіны, тым больш што ў красавіку Прэзідэнту ўнеслі на разгляд праект указа «Аб вядзенні лясной гаспадаркі і рэалізацыі драўніны». Аляксандр Лукашэнка нагадаў, што лес — наша багацце, у тым ліку і як «прыродны лекар» — для здароўя беларусаў. І нездарма, улічваючы і вялікую колькасць балот, сярод якіх ёсць унікальныя, тэрыторыя Беларусі лічыцца лёгкімі еўрапейскага кантынента. Але да гэтага багацця трэба ставіцца беражліва.\nНа жаль, не вельмі мы шануем прыроду ў цэлым, і лес у прыватнасці. А Віцебская вобласць у сэнсе дароў неба — асаблівая. Гэта не толькі азёрны край, але і край лясоў. Поўнач краіны — адзін з маляўнічых куткоў Еўропы. Па прыгажосці, унікальнасці фаўны і флоры, па багацці запаведных месцаў цяжка знайсці падобныя мясціны. Уявіце: хвойныя пароды займаюць 60 % усёй лясной тэрыторыі. Найбольш высокая лясістасць у Расонскім, Полацкім, Лепельскім, Докшыцкім, Гарадоцкім раёнах.\nБольшасць лясоў (каля 88 %) на балансе Віцебскага дзяржаўнага вытворчага лесагаспадарчага аб'яднання. У яго складзе на правах юрыдычных асоб знаходзіцца 19 дзяржаўных лясгасаў.\nНуль пераўтвараецца ў...\nМаніторынг праводзіўся некалькі гадоў. За гэты час устанавілі і такія факты, калі лес высаджваўся толькі на паперы. Як і тое, што спрабавалі ў справаздачах павялічыць колькасць каштоўнай драўніны, каб атрымаць прэміі.\nЗафіксаваны прыклады, калі драўніна літаральна валялася доўгі час і, пакуль шукалі пакупніка, стала няякасная...\n— Але і цяпер выяўляюцца факты прыпісак аб'ёму выкананых работ па высечках, неабгрунтаванага ўводу маладняку ў катэгорыю каштоўных драўняных насаджэнняў, незаконнага атрымання бюджэтных сродкаў, — падкрэсліў намеснік начальніка ўпраўлення кантролю за работай аграпрамысловага і прыродаахоўнага комплексаў Дзмітрый Давыдзенка.\nКантралёры, дарэчы, здзіўляліся таму, што тыя кіраўнікі лясгасаў, якія былі правераны, не аддавалі неабходных загадаў і праз параўнальна нядоўгі час рабілі ж тыя самыя памылкі. Напэўна, думалі, што снарад двойчы ў адну варонку не трапляе?\nСтаршыня Камітэта дзяржкантролю вобласці Уладзімір Гадзяцкі падкрэсліў, што ведамства ў першую чаргу зацікаўлена ў тым, каб у лясгасах быў парадак, ды і наогул у арганізацыях, якія правяраліся. І канешне, парушэнні трэба выпраўляць.\nШто датычыцца перспектыў эфектыўнай работы — устаноўлены, напрыклад, выпадак, калі не асабліва спяшаліся з вырабамі гатовай прадукцыі. У Пастаўскім лясгасе і абласным «лясным» аб'яднанні не прымаюцца меры па своечасовым выкананні праектных і будаўнічых работ, якія датычацца пелетнага завода. Працэс на самацёку, канстатуюць кантралёры. А прадпрыемства маглі б адкрыць ужо сёлета. Адпаведна — стварыць рабочыя месцы, плаціць падаткі, экспартаваць прадукцыю. Па існуючай інфармацыі, пад пагрозай увод завода ў эксплуатацыю і ў 2021 годзе. У Камітэце дзяржкантролю нагадалі, што ініцыятарам стварэння такіх вытворчасцяў быў асабіста кіраўнік дзяржавы.\nСтаршыня Віцебскага аблвыканкама Мікалай Шарснёў на адным з пасяджэнняў расказаў пра інвестараў з Прыбалтыкі, якія збіраліся займацца ў нас апрацоўкай драўніны. Прывёў лічбы прадукцыйнасці, эфектыўнасці, канкурэнтаздольнасці, якія ўражваюць. Чаму мы не можам хоць напалову працаваць па такіх паказчыках, як тыя бізнесмены? Каб не адпраўляць за мяжу паўфабрыкаты, а вырабляць запатрабаваны на рынку прадукт з высокай дабаўленай вартасцю, і, зноў жа, у выніку плаціць параўнальна высокія падаткі, заробкі работнікам, дапамагаць у развіцці сельскіх тэрыторый? Пытанне застаецца адкрытым.\nВакантныя пасады ёсць\nЗдзіўляе, што лясная галіна пакуль што ў стане кадравага голаду — ад леснікоў да кіраўнікоў. І гэта пры тым, што ў вобласці рыхтуюць профільных спецыялістаў. Напрыклад, у полацкім каледжы.\nНамеснік старшыні Віцебскага аблвыканкама Барыс Яфрэмаў, калі пытанне было агучана на калегіі Камітэта дзяржкантролю Віцебскай вобласці, выказаў шчырае здзіўленне, што ў арганізацыях, якія маюць непасрэднае дачыненне да лесу, не хапае работнікаў. А ўмовы працы прывабныя: свежае паветра, механізаванасць добрая, стабільныя заробкі. Толькі працуй! І паабяцаў асабіста пракантраляваць пытанне з наборам людзей на работу...\nУсяго па выніках кантрольных мерапрыемстваў, якія праводзіліся пачынаючы з 2018 года, былі выяўлены нямэтавае выкарыстанне сродкаў, незаконнае іх атрыманне і атрыманне з парушэннямі на суму 250,4 тысячы рублёў. Памер жа прычынення шкоды дзяржаве перавысіў 208,9 тысячы рублёў. Да адміністрацыйнай адказнасці прыцягнуты тры юрыдычныя асобы на суму 11,5 тысячы рублёў.\nДа дысцыплінарнай адказнасці — 67 службовых асоб. Распачата 13 крымінальных спраў.\n«Лясное пытанне» на кантролі, запэўнілі ў ведамстве.\n5892 Мінск 1941. Як гэта было\n3088 Лісты медсястры з Афганістана\n1859 Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!


Чыстая тэма — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n25/09/2018 94 redakcyja 0 Comment\nНа штотыднёвай апаратнай нарадзе ў старшыні райвыканкама слухалася «санітарная справа» ДП «Нача» і КСУП «Ліпнянка». Справаздачу пра работу, якую праводзяць сельгаспрадпрыемствы па навядзенні і падтрыманні парадку на падведамасных тэрыторыях, трымалі іх кіраўнікі Мікалай Тарлюк і Станіслаў Берташ.\nМаніторылі аб’екты супрацоўнікі раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, райЦГіЭ, аддзела землеўпарадкавання райвыканкама.\nКалі па «Начы» ў галоўнага дзяржаўнага санітарнага ўрача Віталія Ціханава і іншых адказных асоб былі нязначныя заўвагі, якія ў тэрмін ухіляюцца, то ў «Ліпнянкі» – доўгі спіс нявырашаных праблем і нявыпраўленых хібаў. З выдадзеных рэкамендацый выкананы, па словах Віталія Ціханава, адзінкавыя. Большасць застаецца ў рэжыме чакання. Прычым адлік ідзе з мінулага года. Шмат прэтэнзій да МТФ «Ліпск»: несвоечасова праводзіцца рамонт памяшканняў, ды і чыстымі іх назваць нельга, не створаны належныя ўмовы для санітарнай апрацоўкі даільна-малочнага абсталявання, цэнтралізаванага мыцця і дэзынфекцыі адзення і многае іншае. Непарадак ва ўтрыманні жывёлагадоўчых фермаў у вёсках Залужжа і Свяціца мае адзіную аснову – безгаспадарчасць.\nКіраўнік раёна Аляксандр Камінскі быў катэгарычны: выправіць выяўленыя парушэнні неабходна ў двухтыднёвы тэрмін. Старшыня райвыканкама адрасаваў дырэктару «Ліпнянкі» шэраг пытанняў: хто перашкаджае працаваць і наводзіць парадак якасна, трымаць эканоміку гаспадаркі ў плюсе і г.д.\nНа парадку дня апаратнай нарады значылася і пытанне аб рабоце ачышчальных збудаванняў у Ляхавічах. Яно знаходзіцца пад пільным кантролем улады. Старшыня райвыканкама паставіў невысокую адзнаку і тамтэйшай арганізацыі работы, і падыходу да справы. Камунальнікам дадзены час на правя-дзенне работы над памылкамі.\n← У восені ёсць план. У Ляхавіцкім раёне працягваюцца сельскагаспадарчыя работы\nЧытайце ў «Ляхавіцкім весніку» 26 верасня →\nВам не замінае стары халадзільнік?


ЭЦЮД “НАД ВІЦЕБСКАМ” МАРКА ШАГАЛА СТАЎ ЗАКЛАДНІКАМ ВАЙНЫ НА БЛІЗКІМ УСХОДЗЕ\n(Тарас: ) “Паводле міжнароднай арганізацыі “Рэгістр страчанага мастацтва” у сьвеце скрадзеныя і знаходзяцца ў вышуку каля 100 тысячаў прадметаў мастацтва. Чаму крадзёж карціны Шагала – да таго ж з такім спазьненьнем – стаўся міжнароднай навіной?”\n(Лукашук: ) “Па-перашае, гэта клясычны Шагал: местачковы габрэй ляціць над дахамі дамоў, праваслаўнай царквы ў зімовым Віцебску. Гэта невялікая праца 1914 году, алей, памерам 20 на 26 см…”\n(Тарас: ) “Яе можна было вынесьці, напрыклад, за пазухай…”\n(Лукашук: ) “Так-так... Цана эцюду – 1 млн. даляраў. Заходні друк рэагуе на іншае – музэй атрымаў ліст, у якім невядомы аўтар абяцае вярнуць карціну, калі будзе дасягнуты мір паміж Ізраілем і палестынцамі. Карціна, фактычна, узятая ў палітычныя закладнікі. Палітыкі, як сьведчыць гісторыя, нярэдка ставяцца да мастацтва са сваіх інтарэсаў: Гітлер у нацысцкай Нямеччыне ў сярэдзіне стагодзьдзя ці камуністычнае кіраўніцтва СССР у другой палове, афганскія Талібы зараз разбурылі гістарычныя статуі Буды. У Беларусі цяперашняя ўлада падобным чынам ставіцца да выставаў суполкі “Пагоня”, да творчасьці Алеся Пушкіна”.\n(Тарас: ) “Але крадзяжы твораў мастацтва зычайна маюць на мэце эканамічную выгаду. Ці вядомыя выпадкі палітычных крадзяжоў?”\n(Лукашук: ) “Экспэрты “Рэгістру страчанага мастацтва” сьцьвярджаюць, што ні перад 2-й, ні перад 1-й усясьветнымі войнамі такіх выпадкаў не было. Адзіны прыклад – крадзёж карціны Мунка “Крык” у 1994-м годзе ў Нарвэгіі, у дзень адкрыцьця зімовых алімпійскіх гульняў, калі праціўнікі абортаў пазванілі на тэлебачаньне і паабяцалі, што карціна будзе вернутая, калі пакажуць антыабортавы фільм “Немы Крык”. Фільм, дарэчы, не паказалі. Аднак калі пазьней, праз поўгады, карціну знайшлі, высьветлілася, што сапраўдныя рабаўнікі ня мелі нічога агульнага з актывістамі руху за забарону абортаў. Такім чынам, выкраданьне палёту “Над Віцебскам” – сапраўды ўнікальнае”.\n(Тарас: ) “Але хіба ня можа паўтарыцца тое самае і з карцінай Шагала, то бок сапраўдныя выкрадальнікі і аўтары ліста не знаёмыя паміж сабой?”\n(Лукашук: ) “Аўтар ліста, адпраўленага зь Нью-Ёрку, прыводзіць такія дэталі стану карціны і некаторых асаблівасьцяў палатна, што ў ФБР і музэйных спэцыялістаў няма сумненьня, што ён, прынамсі, трымаў карціну ў руках пасьля выкраданьня. Супрацоўнікаў музэя, як і ўсіх аматараў мастацтва Марка Шагала, някажучы пра віцеблянаў, павінна бянтэжыць іншае. Зь ліста няясна, на чыім баку выкрадальнік, ізраільскім ці палестынскім. Ён, дарэчы, нават выбачаецца перад музэем. Але ўмова вяртаньня карціны – мір паміж Ізраілем і палестынцамі – аніяк не залежыць ні ад супрацоўнікаў музэя, ні ад аматарў Шагала, ні ад амэрыканскай паліцыі. Нават калі мір на Блізкім усходзе будзе дасягнуты, гэта адбудзецца зусім не дзякуючы Марку Шагалу.\nКарціна Марка Шагала “Над Віцебскам” была адной з 56-ці працаў мастака, якія Габрэйскі музэй Нью-Ёрку атрымаў у часовае карыстаньне з прыватных і дзяржаўных калекцыў Расеі. У дзяржаўных музэях Расеі захоўваюцца дзесяткі карцінаў Шагала, сярод іх і тыя, што патрапілі туды зь Беларусі падчас эвакуацыі ў 2-ю ўсясьветнаю вайну і ўжо ніколі не былі вернутыя ў беларускія музэі”.


Прымнажаць уласныя здабыткі — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n08.03.2020 130 Новае Палессе 0 Comment\nПа-святочнаму прайшоў справаздачны сход у акцыянерным таварыстве “Тураўшчына”. І падставай для такой атмасферы на мерапрыемстве сталі мінулагоднія вынікі, якіх дабіўся калектыў.\nАсноўныя паказчыкі леташняй дзейнасці агучыла дырэктар сельгаспрадпрыемства Раіса Страх. У сваім выступленні Раіса Васільеўна спынілася на здабытках кожнай вытворчай галіны і найбольш значных структурных падраздзяленняў гаспадаркі. У цэлым забяспечаны тэмп роста па валавай прадукцыі на 109,2 працэнта да ўзроўню папярэдняга года, дзякуючы гэтаму вырасла на 10,3 працэнта агульная выручка. Атрымаў калектыў ад леташняй працы і салідны прыбытак, што спрыяла павышэнню заробкаў работнікаў. Яны пацяжэлі больш як на семдзясят рублёў.\nПарадавала мясцовых працаўнікоў раслінаводчая галіна, аддача мясцовых палеткаў вырасла на 10,5 працэнта. Напрыклад, збажыны з кожнага гектара намалацілі па 44,1 цэнтнера (другі паказчык у раёне), а агульны збор зерня склаў 14,8 тысячы тон. Гэта амаль трэць агульнарэгіянальнага каравая. Амаль шэсць тысяч тон сабралі ў гаспадарцы і агародніны. Апошняе дасягненне дазволіла кіраўніцтву загрузіць сваю перапрацоўку. З канвеера філіяла “Тураўскі кансервавы камбінат” летась сышло 7580 тысяч умоўных слоікаў прадукцыі. На адну ўмоўную галаву назапашана па 24 цэнтнеры кармавых адзінак травяністага фуражу.\nНа жаль, не ўсё, як планавалі, атрымалася ў жывёлагадоўлі, хаця і забяспечылі тут прырост на 7,9 працэнта. Вытворчасць малака склала 18421,3 тоны, але ў параўнанні з 2018 годам гэтай прадукцыі не дабралі 0,4 працэнта. Па надою ад каровы сельгаспрадпрыемства мае другі паказчык у раёне. Летась ад адной рагулі тут атрымалі па 5584 кілаграмы малака. Падцягнулі работнікі мясцовых ферм і сярэднесутачныя прывагі на вырошчванні жывёлы, якія паважэлі на 106 грамаў. Намнога лепей у таварыстве спрацавалі і з ацёламі, а таксама нарошчваннем на грамадскіх фермах пагалоўя. У цэлым, летась закладзены трывалы падмурак для далейшага развіцця малочнай і мясной вытворчасці.\nАдзначаючы станоўчыя зрухі ў вытворчасці, якіх у мінулым годзе дасягнуў калектыў ААТ “Тураўшчына”, старшыня райсавета дэпутатаў Уладзімір Кулеш адназначна падкрэсліў, што сельгаспрадпрыемства з’яўляецца флагманам у аграрнай сферы рэгіёна. І красамоўнае пацверджанне таго – доля акцыянернага таварыства ў агульнараённым аб’ёме выручкі па выніках прайшоўшага года склала 52 працэнты.\n– Несумненна, гэта вялікі ўклад у развіццё рэгіёна, – пахваліў мясцовых працаўнікоў Уладзімір Мікітавіч, – але ёсць усе падставы, што гэтае дасягненне можа быць значна вышэйшым. Менавіта ваша гаспадарка мае найбольш урадлівыя землі, сучасныя комплексы, а самае галоўнае – працалюбівых спецыялістаў і рабочых, якія здольныя паказваць узор майстэрства і прафесіяналізму.\nСамым увішным рупліўцам прадпрыемства Уладзімір Кулеш уручыў узнагароды ад раённнага выканаўчага камітэта і Савета дэпутатаў, а таксама райкама прафсаюза работнікаў АПК. У ліку тых, хто атрымаў граматы і падзячныя лісты, дырэктар акцыянернага таварыства Раіса Страх, брыгадзір малочна-таварнай фермы “Верасніца” Надзея Вашкова, ветэрынар Мікалай Паўловіч, трактарысты –машыністы сельгасвытворчасці Віктар Вянгура, Іван Тачыла і Фёдар Мажака. Дарэчы, яшчэ два з паловай дзясяткі працаўнікоў гаспадаркі адзначылі падзячнымі лістамі ад яе кіраўніцтва.\nСвяточнасць і ўрачыстасць на працягу ўсяго сходу падтрымлівалі самадзейныя артысты Жыткавіцкага гарадскога цэнтра культуры, у прыватнасці, народны ансамбль народнай песні “Жытніца”, а таксама верасніцкая спявачка Лідзія Пятрычыц, якія шчодра адорвалі працаўнікоў палёў і ферм музычнымі кампазіцыямі і гумарыстычнымі нумарамі.\nМяркуючы па тым, чаго ўдалося дабіцца летась калектыву акцыянернага таварыства “Тураўшчына”, год ім быў пражыты недарэмна. Таму і разыходзіліся з мерапрыемства ўсе з надзеяй, што і ў бягучым 2020 уласныя паказчыкі ўдасцца значна прымножыць.\n← Триста роз появятся на центральной площади Житковичей\nНа помосты Житковичской ДЮСШ вышли гиревики со всей Гомельщины →\nБольшой снег – большие трудности?\nДревний Туров помолодеет


Жыхары Цівіншчыны пагражаюць не пайсьці на выбары, калі ім не правядуць камунікацыяў » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Навіны » Палітыка » Жыхары Цівіншчыны пагражаюць не пайсьці на выбары, калі ім не правядуць камунікацыяў\nЖыхары Цівіншчыны пагражаюць не пайсьці на выбары, калі ім не правядуць камунікацыяў\n24.09.2015, 14:43 | Навіны » Палітыка\nВёску Цівіншчына 14 гадоў таму далучылі да Слоніма. Дагэтуль тут няма крамаў, асфальтаваных дарогаў, а на каналізацыю ад жыхароў патрабуюць па 17 мільёнаў рублёў. Жыхары былой Цівіншчыны сабралі сход і абвясьцілі, што ня пойдуць сёлета на выбары.\nБылая вёска Цівіншчына ўжо 14 гадоў як мікрараён Слоніма. Праўда, да гораду яна ня вельмі падобная. Усе вуліцы маюць назвы, але асфальт паклалі толькі на Мінскай, дый тое, напэўна, яшчэ за савецкім часам.\nЖыхары вуліцы распавядаюць, што вёску далучылі да гораду, а гарадзкіх камунікацыяў дагэтуль няма. Скардзяцца, што газ мусілі праводзіць за свой кошт, ваду таксама. Днямі сустракаліся з прадстаўнікамі ўлады — і каналізацыю ім прапанавалі праводзіць таксама за свой кошт. У людзей лопнула цярпеньне, і яны сказалі, што ня пойдуць на выбары.\nЯ на адной з вуліц былой Цівіншчыны. Размаўляю зь людзьмі, яны распавядаюць пра свае праблемы:\n«Ужо цэлае пакаленьне вырасла, ужо ў гэтага пакаленьня дзеці нарадзіліся, а ў нас дагэтуль няма каналізацыі. Электрычнасьць за свае грошы праводзілі, ваду таксама. Мясцовыя ўлады хочуць, каб мы і дарогі за свае грошы зрабілі, і каналізацыю таксама. А навошта нам тады патрэбная такая ўлада? Толькі дзеля таго, каб мы на выбары хадзілі?»\nДа нашай размовы далучаюцца іншыя жыхары Цівіншчыны:\n«А тым больш абяцалі, што на 2015 год выдзелілі сродкі на каналізацыю, зробяць, паказвалі паперы. А тут прыехаў нейкі малады чыноўнік да нас і кажа: я ня ў курсе. І дарогі мы самі за свае грошы насыпалі...»\n«Тут, паглядзіце, такі мікрараён — Цівіншчына. А ў нас ні аптэкі няма, ні крамы. А паводле чыноўніцкіх паперак у нас усё заасфальтавана, ужо даўно зрабілі справаздачу. А цяпер мы сказалі, што ня пойдзем на выбары. Ім людзі патрэбныя толькі тады, калі пачынаюцца выбары, а так ім людзі не патрэбныя».\nДа размовы далучаецца жанчына сярэдняга веку і кажа, што таксама ня пойдзе на выбары, бо іхніх праблемаў ніхто не вырашае.\n«Тут наагул гэты раён ніяк не разьвіваецца, хоць жыве шмат маладых сем’яў. Бачу, што дзетак у гэтую школу ўсё меней ходзіць, бо ні аўтобуса, ні вуліцы не асьвятляюцца, ходнікаў няма, ды наагул нічога ня робіцца».\nЯе дапаўняе сусед:\n«Бюджэтныя грошы ідуць туды, дзе жывуць багатыя. Вунь на Сінічкіна жывуць дырэктары, прадпрымальнікі — у іх усё, і каналізацыя, і вуліцы заасфальтаваныя. Нам прадстаўнік ЖКГ сказаў, што на правядзеньне каналізацыі трэба здаваць па 17 мільёнаў. Яны што там, падурэлі? І гэта толькі на цэнтральную, а яшчэ да кожнага дома падвесьці трэба будзе».\n«Я такія грошы ніадкуль узяць не магу. У нас калі адзін чалавек на ўвесь раён сабе дазволіць такое, і ўсё. Але ж адзін таксама нічога ня зробіць. А за гэтым іншыя працы стаяць, бо пакуль ня зробяць каналізацыі, немагчыма заасфальтаваць вуліцы».\nЛюдзі кажуць, што ў пераважнай большасьці атрымліваюць па 2–3 мільёны заробку і ня маюць грошай на такія ўкладаньні. Больш за тое, шмат хто цяпер наагул ня мае працы.\nСлонімскі каардынатар аргкамітэту БХД Іван Бедка распавядае, што з праблемамі гэтага мікрараёну ён зь іншымі актывістамі неаднойчы зьвяртаўся да чыноўнікаў, але дапамогі яны ніводнага разу не атрымалі.\n«Мы неяк зьвярталіся да ўладаў, каб зьмянілі расклад руху аўтобусаў, бо людзям не пасавала да прыходу цягніка. Аўтобус адыходзіў на 10 хвілін раней перад цягніком. Дык нам напісалі адказ, што гэта немагчыма, бо расклад складалі ў менскім інстытуце і г.д. Вось так. А мы тады шмат подпісаў назьбіралі».\nЖыхары былой Цівіншчыны кажуць, што дамовіліся чакаць яшчэ 10 дзён, і калі ўлады не адрэагуюць на іхнія праблемы, то павязуць у адміністрацыю прэзыдэнта перапіску з чыноўнікамі за 14 год, каб там паглядзелі, як дбаюць пра людзей і як рэагуюць на іхнія скаргі і просьбы.\nЯ пацікавіўся ў людзей — ці ёсьць у іхнім мікрараёне вуліца з назвай колішняй вёскі — Цівіншчына? Аказалася, што ніхто пра гэта не падумаў і назва зьнікла.\nМову ўльтыматуму чыноўнікі зразумелі\nНекалькі тыдняў таму жыхары васьмікватэрнага дома ў пасёлку Малеч накіравалі заяву ў Бярозаўскі…\nАлесь Масюк: Мы хочам ведаць, куды ідуць нашы грошы за паслугі ЖКГ\nЖыхары Слоніма патрабуюць ад Міністэрства ЖКГ і ўраду празрыстага налічэньня за камунальныя…\nУ Горадні на вуліцы Ажэшкі актывісты БХД Сяргей Верамеенка і Мікола Баўсюк зьбіраюць подпісы за…