Трамп зняў забарону на ўезд у ЗША з-за COVID - Байдэн мае намер яе вярнуць - 19.01.2021, Sputnik Беларусь\nУ сераду ў Вашынгтоне адбудзецца інаўгурацыя новаабранага прэзідэнта ЗША Джозэфа Байдэна, а пакуль дзеючы кіраўнік Белага дома Дональд Трамп падпісаў выканаўчы... 19.01.2021, Sputnik Беларусь\nнавіны , у свеце, палітыка, галоўнае, дональд трамп, зша\n© REUTERS / Tom BrennerПрэзідэнт ЗША Дональд Трамп падчас перадвыбарчага мітынгу ў аэрапорце Сесіл ў Джэксанвіле, штат Фларыда\nМІНСК, 19 сту – Sputnik. Дзеючы прэзідэнт ЗША Дональд Трамп адмяніў абмежаванні на ўезд у краіну для краін Шэнгенскай зоны, Вялікабрытаніі, Ірландыі і Бразіліі, якія былі ўведзеныя з-за каронавіруса. Адпаведныя ўказы павінны спыніць дзеянне з 26 студзеня.\n16 студзеня, 17:55\nЗабарона на ўезд тычыліся ўсіх, хто пабываў у апошнія два тыдні ў гэтых краінах. Цяпер тыя, хто ўязджаюць у ЗША з вышэйпералічаных дзяржаў, павінны будуць прадастаўляць адмоўны тэст на COVID. Трамп адзначыў, што краіны, з якіх ён здымае абмежаванні, супрацоўнічалі са Штатамі ў рэалізацыі мер кантролю па каронавірусе, у тым ліку і па тэставанні падарожнікаў.\nУ сваю чаргу прадстаўнік выбранага прэзідэнта ЗША Джо Байдэна Джэн Псакі заявіла, што той не дасць уступіць у сілу зняццю абмежаванняў на ўезд з шэрагу краін па каронавірусе, паколькі "пандэмія пагаршаецца, а больш заразныя варыянты віруса з'яўляюцца па ўсім свеце".\n"Па савету сваёй каманды па ахове здароўя адміністрацыя не мае намеру здымаць гэтыя абмежаванні з 26 студзеня. Наадварот, мы плануем зрабіць больш жорсткім меры па грамадскай ахове здароўя ў міжнародных паездках, каб скараціць распаўсюджванне COVID-19", - дадала Псакі.\nТрамп сыходзіць, Байдэн прыходзіць\nІнаўгурацыя Джо Байдэна пройдзе 20 студзеня, для падрыхтоўкі да яе і ў сувязі з атакай на Капітолій 6 студзеня ў сталіцы краіны Вашынгтоне прыняты беспрэцэдэнтныя меры бяспекі.\n15 студзеня, 12:15\nТрамп ужо адмовіўся прысутнічаць на інаўгурацыі свайго пераемніка. Замест гэтага ён наведае ваенную базу Эндрус пад Вашынгтонам, а пасля мае намер адправіцца ў Фларыду. Мяркуецца, што там ён правядзе некаторы час у асяроддзі сям'і і бліжэйшых дарадцаў, каб абдумаць свае далейшыя дзеянні.\nПрэзідэнцкія выбары прайшлі ў ЗША 3 лістапада. Калегія выбаршчыкаў, якая ў ЗША прымае канчатковае рашэнне, 15 снежня абрала новым прэзідэнтам кандыдата ад дэмакратаў Джозэфа Байдэна.\nДзеючы кіраўнік Белага дома Дональд Трамп не прызнаў вынікі галасавання і заявіў, што яны былі сфальсіфікаваныя.\nДадатковыя абмежаванні ўведзены ў ЗША перад інаўгурацыяй Байдэна\nТрамп прэзідэнт ЗША


Веганская дыета дапамагае падтрымаць сілу цягліц\nГалоўная ➠ Дыета ➠ Веганская дыета дапамагае падтрымаць сілу цягліц\nАпублікавана 23.07.2010 15:36\nВеганаў больш не трэба турбавацца аб паслабленні сваіх цягліц – іх рацыён харчавання з'яўляецца вельмі эфектыўным для падтрымання мышачнай сілы, паказваюць новыя даследаванні навукоўцаў з Універсітэта Масачусеца.\nВавёркі, як вядома, дапамагаюць цягліцам расці, але да гэтага часу было незразумела, ці павінны гэтыя бялкі паступаць з канкрэтных крыніц ежы. Крытыкі вегетарыянскай дыеты ўжо даўно перакананыя ў тым, што людзям, якія прытрымліваюцца дадзенага рацыёну, не хапае пажыўных рэчываў, якія змяшчаюцца ў мясе. Але спецыялісты выявілі, што да тых часоў, пакуль людзі ядуць бабовыя, арэхі і капусту, яны будуць мець такую ж мышачную сілу, як мясаеды, так як веганская дыета тпомогает арганізму эфектыўна паглынаць бялок.\nДаследнікі апыталі 2986 мужчын і жанчын аб іх рацыёне харчавання. Было ўстаноўлена, што 82% удзельнікаў атрымлівалі рэкамендуемае сутачная колькасць бялку. Спецыялісты ацанілі мышачную масу, мышачную сілу і шчыльнасць касцяной тканіны падыспытных, каб убачыць, які ўплыў аказвае рацыён харчавання на гэтыя паказчыкі. Людзі, якія спажывалі больш за ўсё бялку, мелі найбольшы аб'ём мышачнай масы і больш моцныя мышцы. Пры гэтым удзельнікі, якія атрымлівалі вялікая колькасць бялку з чырвонага мяса, мелі падобныя паказчыкі з тымі, хто атрымліваў бялок толькі з бабовых культур.\nДыета 52 дапамагае прадухіліць рак і іншыя хваробы\nНайгалоўным перашкодай для пахудання з'яўляецца чалавечы мозг\nБрокалі дапаможа прадухіліць артрыт\nПры гіпертанічнай хваробы ўжыванне некаторых прадуктаў трэба скараціць


09:25 12.07.2019 (абноўлена 08:38 12.07.2019)\nМІНСК, 12 ліп - Sputnik. Падача дакументаў у вышэйшыя навучальныя ўстановы пачынаецца ў Беларусі 12 ліпеня, паведамляе Sputnik.\nСамы адказны этап уступнай кампаніі - здачу цэнтралізаванага тэсціравання (ЦТ) - беларускія абітурыенты ўжо перажылі. Пасля атрымання сертыфікатаў аб праходжанні тэсціравання і збору неабходных дакументаў абітурыенты будуць падаваць дакументы ў прыёмныя камісіі ВНУ.\nПадача дакументаў у ВНУ Беларусі стартуе 12 ліпеня. На бюджэтнае аддзяленне падаць заяву можна будзе аж да 17 ліпеня, на платнае - па 4 жніўня.\nПрыёмныя камісіі ВНУ будуць працаваць з панядзелка па суботу на працягу працоўнага дня. З дакладным часам, а таксама адрасамі камісій абітурыентам можна азнаёміцца на сайтах навучальных устаноў.\nЗалічэнне на бюджэтную форму пройдзе ў большасці ВНУ да 28 ліпеня, на платную форму - у жніўні. Прагназаваць прахадныя балы ў 2019-м годзе даволі складана з-за росту сярэдніх балаў на ЦТ, аднак адназначна тое, што яны вырастуць.\nДля вучобы па шэрагу спецыяльнасцяў абітурыентам спатрэбяцца ўнутраныя выпрабаванні, у тым ліку ў сілавых, творчых і фізкультурных ВНУ.\nНекалькі іншыя тэрміны падачы дакументаў устаноўлены і для абітурыентаў завочнай формы сельскагаспадарчых навучальных устаноў - для іх ўступная кампанія пройдзе зімой.\nВышэйшая адукацыя, ВНУ


У выпадку, калі вы хочаце набыць Монблан, сума не будзе вам цікавая, бо практычна ўсе тавары выпускаюцца фірмай у абмежаваных маштабах. Скажам, наручныя гадзіны Монблан. Цяпер. Фірма выпускае 6 тыпаў гадзін, якія належаць да розных серыям. Гэта не шмат, толькі не трэба грэбаваць тым, што мы гаворым не пра серыйным вырабе, а пра дарагіх гадзінах, зробленых з стерлингового срэбра, плаціны, золата, таксама яны ўпрыгожаны каштоўнымі камянямі. Абмежаваную вытворчасць вырабаў толькі падкрэслівае статутных кампаніі на сусветным рынку. А яшчэ выдатна ўпрыгожыць калекцыю.\nУ той момант, калі ўласнымі рукамі куешь свой трыумф на працы, пачынаеш цаніць яго сімвалічную бок. Сімвалічная бок трыумфу - гэта не толькі павага калегаў, але і спадарожныя часткі іміджу - аксэсуары, дарагія ўпрыгажэнні, дзелавое адзенне, пёравыя ручкі. Бо дабіўшыся іншых вяршыняў, змяняеш самасвядомасць і бачанне навакольнага свету montblanc купіць.\nШто казаць, мяне ўсё жыццё цікавіла атрыбутыка паспяховага чалавека, таму тады, калі калегі зрабілі ў падарунак 2 пёравыя ручкі montblanc, я ўсур'ёз зацікавіўся дадзеным вытворцам. Першае ўражанне, якое пакідае гэты твор мастацтва, нялёгка апісаць. Акуратнае ўвага да дэталяў і выдатны ўзровень - вось грань Монблан. Кароткія гадзіны адпачынку цяпер было вырашана прысвяціць пошукаў інфармацыі аб вытворцы, яго гісторыі, прадукцыі, каштоўнасцях.\nПытанне ў сістэме пошуку "montblanc афіцыйны сайт" адразу даў доўгачаканы вынік і паглыбіўся ў вывучэнне культуры і гісторыі брэнда ў раздзеле рэсурсу - montblanc купіць. Здольнасць разважаць і цяга да ведаў - гэта цэнтральныя ўласцівасці статусу, а разам уменнем пісаць з'яўляюцца магутным рухавіком развіцця. Замовіць montblanc сёння можаце і на тэрыторыі РФ, аднак ніхто з прыхільнікаў гэтай гандлёвай маркі ў нашай краіне памятае, што гісторыя яе стварэння налічвае сотні гадоў. У пачатку 20-га стагоддзя прадавец канцылярскіх тавараў, прадпрымальнік, інжынер, прыняўшы рашэнне заснаваць сумесную фірму, працу яе першапачаткова накіравалі на вытворчасць дарагіх пер'евых ручак. Знакамітая ручка montblanc цяпер рэалізуецца ўсюды, аднак ужо на світанку дваццатага стагодзьдзя прадукцыя фірмы атрымала дзіўную папулярнасць у Заходняй Еўропе. Гэта такая казка пра перамогу розуму і старанні.\nУ выпадку, калі вы хочаце набыць Монблан, сума не хвалюе вас, так як многія рэчы выпускаюцца фірмай у невялікіх серыях. Напрыклад, гадзіннік montblanc. Цяпер фірма вырабляе шэсць серый наручных гадзін, якія належаць да розных серыям. Гэта мала, аднак не будзем грэбаваць тым, што мы гаворым не пра масавым вырабе, а пра ўнікальныя гадзінах, вырабленых ўручную з стерлингового срэбра, золата, плаціны, яшчэ яны ўпрыгожаны каштоўнымі камянямі. Лімітаванае вытворчасць гадзін толькі падкрэслівае асаблівы статус фірмы на сусветным рынку. А яшчэ выдатна папоўніць серыю.\nЗнаходжанне на партале брэнда ператварылася ў прыемную залежнасць, я чытаў артыкулы на розныя тэмы, скажам, наручныя гадзіны montblanc. І кожнае раніцы пачыналася з таго, што я любаваўся гадзінамі, ручкамі, запінкамі, пераходзячы з падраздзела "montblanc гадзіны" ў раздзел з элітнай канцылярыяй. А відэазапісы, дзе паказваецца "нараджэнне" тавараў Монблан, дзівяць любоўю спецыялістаў да сваёй працы.\nНе так даўно прыяцелі зноў падарылі выдатную рэч, ведаючы маю запал да гэтага брэнду. На гэты раз мне падарылі туалетную ваду "Монблан легенд". Не варта і казаць пра тое, што "montblanc legend" - цудоўны водар. Ствараецца ўражанне, што мяне ахінае пах поспеху.\nЯк правільна падабраць святочны макіяж?\nДжасцін Чемберс: біяграфія, фільмаграфія і асабістае жыццё акцёра\nСакрэты "Укантакце": як выдаліць мерапрыемства?


Гей-пары: Гей-чаты З лепшымі Хлопцамі - ВІДЭА - ЧАТ, Каханне онлайн!\nДалучайцеся да найбуйнейшаму фан-супольнасці Гей-эротыкі ў Расеі. На шчасце, для ўсіх, хто Клапоціцца пра студэнтаў і студентках, Мы вырашылі стварыць асобны чат, Дзе сабраліся ўсе маладыя і Прыгожыя студэнткі. Калі раней гэтыя працавітыя студэнты І прагная ліквідацыя знаёмствы ў Барах і дыскатэках, то сёння, Аддаючы даніну павагі прагрэсу і Модзе, яны пачалі шукаць палюбоўнікаў У эратычных -чатах і бясплатных Сэкс-чатах. І яны чакаюць, калі ты Будзеш гуляць. Вы знаходзіцеся ў адным з Самых папулярных каледжаў ва ўсім свеце. Тут вы можаце пазнаёміцца са Студэнтамі з Расіі, Украіны, Германіі, Іспаніі і многіх іншых краін Усходняй і Заходняй Еўропы. Не варта забываць і аб Сталасці азіяцкіх і гарачых чарнаскурых Студэнтак з Афрыкі. Маладыя дзяўчаты з усіх куткоў Планеты з нецярпеннем чакаюць спатканняў Са смелымі рускімі хлопцамі.\nАле як з імі пазнаёміцца\nАле будзьце гатовыя да таго, Што многія з гэтых студэнтак, Якія маюць патрэбу ў мужчынскім Увазе і любові, могуць паводзіць Сябе вельмі непрыстойна падчас размовы.\nНекаторыя з іх настолькі ўсхваляваныя Гарачымі словамі сваіх прыхільнікаў, што Пачынаюць дакранацца да сваіх інтымных Месцах перад аб'ектывам. Калі вас бянтэжыць сэксуальная фантазія Маладых дзяўчат без адзення, то Ў гэтым эратычным чаце для Дарослых вы нічога не робіце.\nСціпласць і прыгнёт - справа не Ў нашых студэнцкіх мадэлях.\nАле колькі ў іх энтузіязму, Рашучасці і энтузіязму. Звярніце ўвагу на тое, як Акуратна гэтыя вучні ў сваіх Ямах рознага роду дильдо і Вібратары, як гучна яны стогнуць І старанна лашчаць сваё маладое Аголенае цела. Тут вы не знойдзеце, перапоўненых - Толькі вынаходлівых, малых, якія надаюць Сэксу значна больш часу, чым навуцы. Многія з іх увесь дзень Сядзяць галышом перад домам у Чаканні адважнага рускага селяніна, які Ўмее правільна звяртацца са студэнткай. Яны хочуць выканаць твае самыя Непаслухмяныя жадання. У адрозненне ад многіх іншых Дзяўчат, яны ганарацца сваім прыгожым Маладым целам і не баяцца Стаяць перад халасцякамі цалкам аголенымі. Гэтыя карыстальнікі чата вітаюць флірт І ўсмешкі. Ты хочаш пазнаёміцца з маладымі Дзяўчатамі бліжэй. Няма нічога прасцей. Калі ласка, увядзіце эратычны чат Дзяўчыны, якая вас цікавіць і З ёй, каб насыціцца.\nІ пасля размовы з адным З нашых сэксуальных маладых студэнтаў, Запрасіць яе ў прыватны чат Для гарачага віртуальнага сэксу.\nГэта будзе незабыўна.\nЖадаем вам прыемна правесці час.\nBye online Austraalias Kohtume Uute inimestega\nсэкс знаёмства без рэгістрацыі чат рулетка відэа відэа чаты знаёмства відэа чат знаёмства відэа знаёмства для дзяцей адзінокія жадаюць пазнаёміцца відыачат 18 відыачат знаёмстваў чатрулетка знаёмства без фота бясплатна


Спартыўнае свята ў Мінскай дыстанцыі электразабеспячэння - Беларуская чыгунка\nМінскае аддзяленне / Прэс-цэнтр / Спартыўнае жыццё / 2014 /\nСпартыўнае свята ў Мінскай дыстанцыі электразабеспячэння\n«Сінія» - капітан каманды Ціханаў С. А., электрамеханік, сакратар пярвічнай арганізацыі ГА «БРСМ» дыстанцыі;\n«Желторотики» - капітан каманды Гаськова Л. А., старшыня прафсаюзнай арганізацыі дыстанцыі;\n«Грынпіс» - капітан каманды Маераў С. С., інжынер па ахове працы дыстанцыі;\n«ТОП-ГІР» - капітан каманды Саковіч М. М., электрамеханік дыстанцыі;\n«Белая Русь» - капітан каманды Айзпурс А. Г., трактарыст дыстанцыі, бацька чацвярых дзяцей;\n«Паравозік» - капітан каманды электрамеханік Багданчык Т. П.\nУсім капітанам былі раздадзеныя белыя палотны, пэндзлікі, гуаш. Заданні складалася ў тым, што б кожная каманда прыдумала сабе сцяг і арганізавала яго прэзентацыю.\nФитбол. Спаборніцкіх элементаў з гімнастычнай мячом такая колькасць, што хапіла б на цэлы тимбилдинг. Удзельнікам неабходна было данесці вялікі гімнастычны мяч з адной мэты ў іншую пры дапамозе гімнастычных палачак. Пры гэтым складаным заданні - мяч не павінен зваліцца на зямлю.\nКлетка. Вышыня драўлянай клеткі каля 2 метраў. Задача ўдзельнікаў дастаць злапомны мяч выкарыстоўваючы толькі клюшкі. Улічваючы, што рычага не хапае і прыходзіцца напераменку перастаўляць клюшку ў вышэйшыя адтуліны - падняць мяч наверх аказалася зусім не проста.\nКамандны дартс. Каманда падыходзіць да мішэні, якая запоўненая каляровымі паветранымі шарыкамі, і атрымлівае камплект дроцікаў. Усе ўдзельнікі кідаюць дроцікі па чарзе. Задача кожнага ўдзельніка - трапіць у найбольшая колькасць мішэняў. Балы за этап налічваюцца ў адпаведнасці з агульнай колькасцю выбітых шароў камандай.\nГіганцкая рагатка. Усе ўдзельнікі каманды павінны былі ўтрымліваць гіганцкую рагатку. Страляў кожны член каманды па чарзе. Неабходна было трапіць у гімнастычны абруч. Камандны вынік складаўся з сумы ўсіх трапленняў.\nВыкладзеныя драўляныя шпалы і рэйкі. Удзельнікі павінны былі перамяшчацца з адной мэты ў іншы не дакранаючыся да зямлі.\nГіганцкая дженга. Усе ўдзельнікі каманды выцягвалі з вежы палачкі па чарзе і ставілі іх на вяршыню. Задача каманды складалася ў тым, каб пераставіць максімальную колькасць палачак, але з кожным рухам станавілася зрабіць складаней.\n1 месца заняла каманда «Желторотики»


01 жнівень 2017, 16:23\nКіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка не выключае стварэньня на тэрыторыі кітайска-беларускага індустрыяльнага парку «Вялікі камень» прадпрыемстваў сыстэмы вайскова-прамысловага комплексу. Прычым і сумесных, і кітайскіх.\nПра гэта Лукашэнка заявіў 1 жніўня на сустрэчы са старшынём Камітэту па кантролі і кіраваньні дзяржаўнай маёмасьцю пры Дзяржаўнай радзе КНР Сяо Яцінам:\n«Трэба, каб кітайскія карпарацыі ВПК прыйшлі ў гэты парк», — заявіў кіраўнік Беларусі\nДа гэтага прыярытэтнымі кірункамі для кітайска-беларускага індустрыяльнага парку вызначаліся:\nбіятэхналёгіі, фармацэўтыка, тонкая хімія;\nэлектроніка і электратэхніка;\nПакуль у кітайска-беларускім індустрыяльным парку зарэгістравана толькі 8 рэзыдэнтаў.\nЭкспэрт у вайсковых пытаньнях Аляксандар Алесін кажа, што Беларусь даволі даўно і сурʼёзна супрацоўнічае з Кітаем у сфэры ВПК:\n«Прычым пачалося яно менавіта таму, што Беларусь у зручны момант прадала Кітаю савецкія вайсковыя тэхналёгіі, якія засталіся нам у спадчыну пасьля распаду Савецкага Саюзу.\nАле яшчэ раней, у 1989-м, калі кітайскія ўлады жорстка здушылі студэнцкія хваляваньні на знакамітай плошчы Тʼяньаньмэнь і ўсе заходнія краіны „адрэзалі“ Кітай ад вайскова-тэхнічнага супрацоўніцтва, ніхто ня стаў яму прадаваць вайсковыя тэхналёгіі, менавіта Беларусь прапанавала супрацоўніцтва.\nНа той момант Кітай адставаў ад Захаду і нават ад Савецкага Саюзу. І шмат якія тэхналёгіі перакачавалі ў Кітай, былі скапіяваныя.\nМожна казаць пра тэхналёгіі навядзеньня крылатых ракет, аптычнага зандаваньня зямлі, фармаваньня лічбавых картаў мясцовасьці, па якіх наводзіцца высокадакладная зброя: крылатыя, балістычныя ракеты.\nАкрамя таго, ёсьць сумеснае прадпрыемства „Санцзян-Волат“, на якім вырабляюцца шматвосевыя колавыя цягачы і шасі для сыстэм узбраеньняў.\nТаксама ёсьць дадзеныя, што Беларусь пастаўляла Кітаю сыстэмы жыцьцезабесьпячэньня касманаўтаў, дзякуючы чаму Кітай здолеў дастаткова хутка паслаць свайго тайканаўта.\nДый наагул Кітай цягам многіх гадоў быў найбуйнейшым пакупніком прадукцыі беларускага ВПК».\nЦяпер сытуацыя «люстэркавая»: Беларусь купляе ў Кітая вайсковыя тэхналёгіі. Самы яскравы прыклад — тэхналёгіі стварэньня рэактыўных сыстэм залпавага агню «Палянэз», сумесная вытворчасьць якіх ужо наладжаная ў Дзяржынску.\nШто да новых прадпрыемстваў ВПК у кітайска-беларускім індустрыяльным парку, вайсковы аглядальнік Аляксандар Алесін выказаў такое меркаваньне:\n«Я не зьдзіўлюся, калі ў „Вялікім камені“ зьявяцца кітайскія прадпрыемствы па вытворчасьці тых кампанэнтаў, якіх нам не хапае для стварэньня сучасных узбраеньняў: зэнітных ракет, рэактыўных сыстэм залпавага агню. Гэта могуць быць вайсковыя сыстэмы сувязі, электронныя кампанэнты, лазэрная тэхніка ды іншае, што Кітай пасьпяхова скапіяваў у заходніх краін і цяпер гатовы падзяліцца гэтым зь Беларусьсю і ня толькі.\nКітай цяпер актыўна наладжвае супрацоўніцтва і з былымі рэспублікамі Савецкага Саюзу, і з эўрапейскімі краінамі. Я думаю, гэта пэрспэктыўны кірунак.\nТым больш што гэтыя высокатэхналягічныя вырабы звычайна падвойнага прызначэньня: гэта і мікрасхемы, гэта і сродкі сувязі, камунікацыйнае абсталяваньне і гэтак далей. Мяркую, што ёсьць пэрспэктывы».\nPolitico: ЗША разглядаюць санкцыі супраць Кітаю з прычыны падтрымкі КНДР


Палітыкі і экспэрты Цэнтральнай Азіі вылучаюць вэрсіі пра будучыню Ўзбэкістану\n29 жнівень 2016, 23:29\nПалітыкі і экспэрты Цэнтральнай Азіі факусуюцца на будучыні Ўзбэкістану — самай буйной па колькасьці насельніцтва рэспублікі рэгіёну. Галоўнае пытаньне — хто мог бы зьмяніць Карымава на пасадзе кіраўніка дзяржавы. Віртуальнае, як мінімум, «суперніцтва» ідзе галоўным чынам паміж прэмʼер-міністрам Шаўкатам Мірзіяевым і віцэ-прэмʼерам Рустамам Азімавым.\nНа думку экспэрта па Цэнтральнай Азіі Аркадзя Дубнова, «больш за ўсё шанцаў заняць ташкенцкі „трон“ у другой асобы ў афіцыйнай узбэцкай герархіі, 59-гадовага прэмʼер-міністра Ўзбэкістану Шаўката Мірзіяева, які ўзначальвае ўрад з 2003 году». Такога меркаваньня прытрымліваецца і галоўны рэдактар інфармацыйнага агенцтва „Фергана.ру“ Данііл Кіслоў, адзін з самых дасьведчаных людзей аб усім, што адбываецца ва Ўзбэкістане. Апаратная вага Мірзіяева, акрамя таго, вызначаецца яго блізкасьцю да прэзыдэнцкай сямʼі, а таксама падтрымкай усёмагутнага шэфа Службы нацыянальнай бясьпекі Узбэкістану (СНБ) 72-гадовага Рустама Інаятава.\nАднак самым важным застаецца пытаньне — якім стане Узбэкістан пасьля Карымава.\nКалі ўлада дастанецца ў спадчыну Мірзіяеву, то, хутчэй за ўсё, Ташкенту не пазьбегнуць сурʼёзнага ўзмацненьня расейскага ўплыву, што зусім не азначае новага вяртаньня Ўзбэкістану ва ўлоньне АДКБ або яго ўступленьня ў ЕАЭС. Гэта будзе адпавядаць, хутчэй, інтарэсам прагматычным, чым палітычным, спадчыньнікам Карымава патрэбная будзе рэальная падтрымка, і ў Маскве на яе не паскупяцца, цана пытаньня вельмі вялікая.\nПалітоляг Аркадзь Дубноў\nПразаходні ўхіл новага пакаленьня ўзбэцкай эліты пры гэтым зусім ня выключаны, але рэзкія павароты ў настроях неўласьцівыя палітыцы Ташкенту — гэта можа стаць справай будучыні.\nАле больш за ўсё будуць чакаць сыгналаў, якія ўкажуць на новы курс Ташкенту, у суседніх сталіцах — Душанбэ, Бішкеку і Астане, прычым, дзе-нідзе, хутчэй, з асьцярогай, чым з надзеяй.\nУ самым 32-мільённым Узбэкістане, тым ня менш, адны спадзяюцца на адлігу, як у 1953-м, пасьля Сталіна. Іншых страшыць прыход да ўлады ісламскіх радыкалаў: лічылася ж, што толькі Карымаў быў ім перашкодай».\nШто тычыцца верагоднасьці прыходу да ўлады якога-небудзь апазыцыянэра, то, як адзначыў Аркадзь Дубноў у інтэрвію «Бізнэс-ФМ», «у палітычнай апазыцыі сёньня ва Ўзбэкістане ніхто не назіраецца. Яе ўжо даўно няма. У гэтым якраз і заключаецца характар узбэцкага рэжыму, які палітычную апазыцыю вд самага пачатку трываў вельмі нядоўга. Усіх узбэцкіх апазыцыянэраў — яшчэ з былых дэпутатаў зьезду СССР — ужо альбо няма з намі, альбо яны даўно ў эміграцыі. Адзін ёсьць: самы вядомы апазыцыянэр Карымава Мухамад Саліх — вядомы ўзбэцкі паэт, які ў 1991 годзе быў канкурэнтам Карымава на прэзыдэнцкіх выбарах і атрымаў тады 13 адсоткаў галасоў. Ён узначальваў партыю „Эрк“, якая сьцьвярджае, што і сёньня ўнутры Ўзбэкістану шмат яе прыхільнікаў. Асьцерагацца ўлады можна толькі, вядома, ісламісцкай, радыкальнай, якая ў пэўнай ступені знаходзіцца ў падпольлі... Тым ня менш, трэба глядзець з розных бакоў на сытуацыю, бо менавіта Карымаў успрымаецца вельмі многімі, у тым ліку вельмі многімі ўзбэкамі, як гарант стабільнасьці. І гэта таксама праўда ».\nЗагадчык аддзелу Сярэдняй Азіі і Казахстану Інстытуту краін СНД Андрэй Грозін упэўнены, што пераемнік будзе «зь людзей, якія займаюць цяпер непасрэдна вядучыя пазыцыі, тых людзей, якія ўваходзяць у найбліжэйшае атачэньне прэзыдэнта, як мінімум, на працягу апошняга дзесяцігодзьдзя. Такіх людзей няшмат, часьцей за ўсё называюць тры прозьвішчы. Гэта, па-першае, шматгадовы кіраўнік Службы нацыянальнай бясьпекі Ўзбэкістану Рустам Інаятаў. Гэта цяперашні, таксама ўжо шматгадовы прэмʼер-міністар Рэспублікі Ўзбэкістан Мірзіяеў. І гэта яго першы намесьнік, віцэ-прэмʼер і адначасова чалавек, які курыруе ўсе асноўныя фінансавыя пытаньні Ўзбэкістану і зьнешнеэканамічную палітыку краіны Рустам Азімаў.\nУзбэцкія эліты для таго, каб захаваць палітычную сыстэму, якая склалася пры Карымаве, і сябе ў гэтай палітычнай сыстэме, захаваць свае групы, свой бізнэс, свой кантроль, я думаю, здолеюць неяк дамовіцца і не даводзіць справу да сурʼёзных унутраных канфліктаў, бо ва ўмовах Узбэкістану сытуацыя будзе нашмат горшай, чым у гады таджыцкай грамадзянскай вайны або ў ходзе кіргіскіх зьмен улады. Нягледзячы на тое, што ўсе сыстэмы ўлады пакуль функцыянуюць больш-менш нармальна, але на самой справе ўсё трымаецца па большай частцы шмат у чым на постаці самога Карымава, ён — галоўны судзьдзя ў спрэчках паміж гэтымі групамі, паміж гэтымі ўплывовымі вялікім людзьмі. Калі яго выцягнуць з гэтай сыстэмы, гэта можа апынуцца раўнасільна таму, як выдзіраюць стрыжань зь нейкай канструкцыі, яна ўся разбураецца. Можа зьявіцца элемэнт хаосу, які цяпер пралічыць немагчыма. Ніводзін адказны экспэрт вам цяпер ня скажа ні ў Маскве, ні ў Астане, ні, тым больш, у самым Ташкенце, як наогул усё гэта можа адбывацца, што ў выніку можа атрымацца».\nНа думку былога дырэктара Казахстанскага інстытуту стратэгічных дасьледаваньняў Булата Султанава, «зьнешняя палітыка Ўзбэкістану ня можа зьведаць ніякіх зьменаў, таму што Ўзбэкістан гэтак жа, як і краіны Цэнтральнай Азіі, знаходзіцца ўнутры трохкутніка, трыма галоўнымі бакамі якіх зьяўляюцца Расея, Кітай і ісламскі сьвет. Нейкія тактычныя зьмены могуць быць, а стратэгічныя зьмены вызначаюцца нашымі геаграфічнымі ўмовамі», — мяркуе Султанаў.\nПадрыхтавана па матэрыялах Fergananews.com і сацыяльнай сеткі Facebook.


Царква Пакроўская ў вёсцы Краснае, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nЦарква Пакроўская ў вёсцы Краснае\nКрыху геаграфіі ...\nВёска Краснае адносіцца да Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці і з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Красненскага сельсавета. Ад раённага цэнтра вёску аддзяляе адлегласць у 16 км па трасе Мінск-Маладзечна-Нарач. Побач працякае прыток Віліі - рэчка Уша. Аднайменная станцыя (Уша) з'яўляецца прыпыначным пунктам чыгуначнай дарогі ў накірунку ад Мінска да Маладзечна.\n... І гісторыі\nВёска Краснае (раней Чырвонае сяло) ўзгадваецца ў дакументах XV стагоддзя ў якасці ўласнасці вялікага роду літоўскіх князёў. У 1486 годзе сялу прысуджаны статус мястэчка, і ўжо праз 14 гадоў у Чырвоным быў узведзены касцёл.\nУ першай палове XVI стагоддзя цяперашняя вёска Краснае - цэнтр павета ў Мінскім ваяводстве. У сярэдзіне XVIII стагоддзя ў населеным пункце налічвалася каля шасці дзясяткаў сялянскіх двароў, былі таксама будынкі касцёла і карчмы.\nДругі падзел Рэчы Паспалітай у 1793 годзе пакінуў Краснае на тэрыторыі Расійскай імперыі, і вёска стала часткай Вілейскага павета. Праз стагоддзе населены пункт ужо было не пазнаць: колькасць двароў павялічылася ў два разы, быў узведзены будынак пошты і фельчарскага пункта. Жыхары вёскі маглі пахваліцца двума школамі і вучылішчам.\nАкрамя таго, у гэтай вёсцы мелася больш за два дзесяткі крамаў, амаль дзясятак карчмоў. Пасля Рыжскай мірнай дамовы ў 1921 годзе вёска Краснае стала належаць Польшчы, а ў 1939 перайшла да БССР. У Другую сусветную вайну Краснае было пад акупацыяй нямецкіх салдат. З 1954 года Краснае - пасёлак гарадскога тыпу.\nНароўні з Маладзечнам і Радашковічамі, Краснае з'яўляецца адным з найбуйнейшых населеных пунктаў Маладзечанскага раёна. Па звестках перапісу насельніцтва на 2011 год у вёсцы пражывала каля трох тысяч жыхароў.\nУ вёсцы маецца нямала выдатных мясцін, што робіць населены пункт цікавым для турыстаў, гісторыкаў, архітэктараў.\nЯўрэйскае і Каталіцкія могілкі ў Красным - гэта не толькі пахавання людзей, якія жылі шмат стагоддзяў таму, але і важныя гістарычныя месцы. Нямала ўвагі турысты надаюць і касцёлу Узнясення Найсвяцейшай Дзевы Марыі.\nАсаблівую цікавасць сярод тых, хто прыязджае ў вёску Краснае, выклікае Царква Пакрова Прысвятой Багародзіцы. Будынак царквы быў узведзены ў 1889 годзе. Храм з'яўляецца помнікам псеўдарускага стылю ў архітэктуры. Будынак з крыжамі і купаламі мае паўкруглую апсіду, а яго трох'ярусная званіца завершана купалам.\nУваходны праём царквы арачны, аформлены парталамі з завяршэннем у выглядзе кіля. Бутавы камень спалучаецца з абтынкаванымі і пабеленымі элементамі дэкору (вуглавыя лапаткі, апраўлення арачных аконных праёмаў, профільныя карнізы).\nЎнутранае ўбранне царквы вельмі багата: унікальныя іконы і велічны іканастас займаюць вялікую плошчу памяшкання. Шматлікія вернікі штодня наведваюць царкву, атрымліваюць каштоўныя парады і духоўную падтрымку ў настаяцеля храма.


Як праходзіць комплексная праверка ў войску | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Як праходзіць комплексная праверка ў войску\nЗ 29 студзеня ў беларускай арміі праходзіць комплексная праверка. Яна скіравана на тое, каб праінспектаваць баявую і мабілізацыйную гатоўнасць злучэнняў і воінскіх часцей. Дзеля гэтага з запасу было прызвана каля 1400 чалавек. Больш за 30 з іх патрапілі ў 120-ю Рагачоўскую асобную механізаваную брыгаду. Яны дэмабілізаваліся з тэрміновай ваеннай службы ў розны час. Камусьці давялося нанова прыйсці ў ваенкамат менш чым праз дзевяць месяцаў. Іншым — праз адзін, паўтара і нават два дзясяткі гадоў. Але разам з тым іх усіх аб'ядноўвае адно — аднавіць за месяц тыя навыкі, якія атрымалі, трапіўшы калісьці ў войска па прызыве. А разам з тым — і даведацца нешта новае, паколькі тэхнічны прагрэс на месцы не стаіць.\nУ нядзелю ў байцоў праводзіліся заняткі на мінскім навучальным цэнтры «Уручча». Яны ўключалі ў сябе медыцынскую, тактыка-спецыяльную, інжынерную і хіміка-біялагічную падрыхтоўку, асваенне новых сродкаў сувязі, а таксама баявыя стрэльбы з аўтамата Калашнікава. Як гэта адбывалася, назіралі карэспандэнты «Звязды».\n— Ваеннаабавязаныя ўжо прынялі ваенную прысягу, ім уручана зброя, праведзены заняткі па тэхніцы бяспекі, — гаворыць намеснік камандзіра 120-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгады гвардыі палкоўнік Дзмітрый Бурдукевіч. — Пасля таго, як яны адновяць свае навыкі тут, ім трэба здзейсніць марш у прызначаны раён, дзе яны выканаюць усе задачы па прызначэнні. Максімальную складанасць выклікае, пэўна, сувязь. Справа ў тым, што за апошнія гады на ўзбраенне былі прыняты новыя радыёстанцыі, якіх, натуральна 15—20 гадоў таму не існавала ў прыродзе. Менавіта таму мы разгарнулі вучэбнае месца, дзе прадстаўлены новыя ўзоры сродкаў сувязі, а таксама тыя, якія ўжо ўстаноўлены на тэхніцы, з якой прызваныя з запасу будуць працаваць.\nНовая радыёстанцыя «Р-180» візуальна нагадвае мабільны тэлефон з эпохі 1990-х. Але функцыянал мае куды большы, чым старыя музейныя «трубкі».\n— Гэтыя радыёстанцыі выкарыстоўваюцца многімі падраздзяленнямі. Яны прыйшлі на замену больш старым апаратам, — гаворыць старшы лейтэнант Максім Ганчар. — Паступілі яны да нас у 2014 годзе. Станцыі забяспечваюць добрыя магчымасці для далёкай сувязі, дзякуючы ім можна вяшчаць у вялікім дыяпазоне частот. Яна працуе ў двух рэжымах — як лічбавым, так і аналагавым, каб была магчымасць звязацца з радыёстанцыямі старога парка. Вось літаральна толькі што сюды падыходзіла старэйшая ўзроставая група. І я за 15 хвілін усё паказаў і расказаў, як настроіць радыёстанцыю. Тым больш што інтэрфейс прылады нагадвае сімбіёз аналагавай радыёстанцыі і сучаснага тэлефона.\nВока чапляе, як мужчыны вяртаюцца з вучэбнага месца па інжынернай падрыхтоўцы. Калону замыкае малодшы сяржант Андрэй Жылінскі.\n— Мне тыдзень таму споўнілася 40 гадоў. І як ні дзіўна, гэта мае першыя зборы з таго часу, як я пад новы, 1999-ы, звольніўся ў запас. Служыў я ў 76-й радыётэхнічнай брыгадзе ў Мінску санінструктарам. І цяпер я таксама санінструктар. Засталося толькі ўспомніць былыя навыкі... За два дні, якія я тут знаходжуся, звярнуў увагу, што ў побыце змянілася ўсё. Пра тыя ж пральныя машыны дваццаць гадоў таму мы і думаць не маглі. Ды і рацыён значна палепшыўся. Вось толькі трапіў я сюды ну вельмі нечакана. Павестку прынеслі дадому ўвечары, а на наступны дзень я ўжо мусіў быць у ваенкамаце. Дома чакаюць два сыны-падлеткі.\nТым часам пачынаюцца заняткі па медыцынскай падрыхтоўцы.\n— Па змоўчанні дзейнічаем так, быццам у вас паранена бядро, — кажа старшы лейтэнант медыцынскай службы Мікалай Андрушкевіч. — Вам трэба ўлічваць, што параненая канечнасць мусіць знаходзіцца зверху, таму што з ёй прасцей працаваць. Першы жгут — самы тугі. Другі кладзецца нахлёстам. Чаму гэта робіцца ў становішчы лежачы? Уявіце сябе ў баявой абстаноўцы, дзе ляцяць кулі. А высока ўзнятая галава, як у фільме «9 рота», — гэта падарунак для снайпера. Таму ўсе дзеянні выконваюцца толькі ў становішчы лежачы, каб вы не выдалі ні сваё месцазнаходжанне, ні групы. Пытанні ёсць? Калі няма, то разбіраем жгуты і трэніруемся. І хачу адразу сказаць: мы тут не для таго, каб проста здаць нарматывы, а для таго, каб навучыцца.\nАдзін з байцоў спраўляецца з заданнем вельмі хутка. Падыходзім да яго. Івану Семчанку нядаўна споўнілася 23 гады. Гэта яго першыя зборы пасля звальнення ў запас, якое адбылося ўсяго восем месяцаў таму.\n— Я служыў паўтара года ў зенітна-ракетных войсках. За восем месяцаў навыкі, атрыманыя ў войску, не забыліся. Вось толькі не мог паверыць, што калі прыйшла павестка, зноў трэба ў войска. Мяне чакаюць жонка і малое дзіця.\nІван працуе слесарам на станцыі тэхнічнага абслугоўвання. Зрэшты, яго знаёмства з аўтамабілямі на гэтым не заканчваецца.\n— Тут я — старшы кіроўца. Падчас тэрміновай службы я атрымаў катэгорыю Е, а яшчэ да таго ад ваенкамата здаў на катэгорыю С. Хутка мы рушым калонай на Барысаўскі палігон, дзе будзем жыць у палатках. А паколькі ў нас рамонтнае падраздзяленне, то будзем забяспечваць вываз умоўна падбітай тэхнікі з поля бою.\nІ хочацца верыць, што ў прызваных з запасу атрымаецца ўсё.\nправерка Узброеных Сіл


«Солдаты ДОТа № 205» | Созвучие\nПраз доўгія гады да нас даходзяць успаміны і роздумы тых, хто змагаўся за свой народ падчас вайны. Тыя простыя людзі, якія ўжо сталі далёкімі вобразамі сапраўдных герояў, ажываюць на старонках кніг. Аповесць «Салдаты ДАКа № 205» («Солдаты ДОТа № 205», Мінск, Выдавецкі дом «Звязда», 2019) — твор, напісаны франтавіком Рыгорам Шакулавым па апавяданнях Аляксандра Гілепа, непасрэднага ўдзельніка апісаных ваенных падзей. Атрад ДАКа № 205 меў свой паходны журнал, які таксама паслужыў асновай для стварэння твора.\nПа сюжэце атрад у выніку сутыкнення з нямецкімі салдатамі вымушаны пакінуць ДАК. Адрэзаныя ад арміі, байцы крочаць па лясах і вёсках Віцебшчыны і Смаленшчыны, каб у рэшце рэшт працягнуць змагацца не ў тыле ворага невялічкай групай, а ў баях за вызваленне Савецкага Саюза. Нягледзячы на сваю нешматлікасць, атрад за час вандроўкі пусціў пад адхон некалькі нямецкіх эшалонаў, выратаваў вялікую групу савецкіх палонных, знішчыў дзясяткі фашыстаў і, аб’яднаўшыся з арміяй, больш як месяц утрымліваў хутары. За гэты час ён страціў толькі некалькі байцоў. У эпілогу распавядаецца, як салдаты ДАКа № 205 удзельнічалі ў адваёўванні лініі фронту і толькі восенню 1943 года вярнуліся на беларускую зямлю.\nПершы раздзел пачынаецца са сказа: «Няроўны бой». Такі выраз без усялякай падрыхтоўкі ці прадмовы ўводзіць чытача ў складанасць сітуацыі, даючы зразумець: гэта і ёсць раптоўнасць вайны. Але на старонках персанажы ўмелыя, дасведчаныя і ўпэўненыя ў сваёй перамозе (а аснову твора складаюць падзеі лета 1941 года). Галоўны герой — камандзір роты Мікалай Шчарбакоў — апісаны як сапраўдны храбрэц, удумлівы, сціплы, справядлівы. Ён ніколі не перастае думаць аб тым, каб знішчыць як мага больш ворагаў. Пытанне захаваць жыццё салдат і сваё не стаіць. Перад чытачом — вобраз савецкага афіцэра, які ў нейкім сэнсе абясцэньвае свае дасягненні. Шчарбакоў, зрабіўшы шмат для народа ў тыле ворага, выказвае думку: усё ж недастаткова. Менавіта ў гэтым і ёсць адна з галоўных характарыстык савецкага чалавека: у цяжкіх і непрадказальных умовах не толькі выканаць, але і перавыканаць. Упершыню руйнуючы чыгунку, камандзір вельмі шкадуе тую цяжкую працу, што была ў яе ўкладзена. Гэта выпрабаванне — зламаць сваё, хоць і дзеля карысці, — зноў-такі сведчыць пра душэўную сілу савецкага ваеннага.\nПадчас змагання ўсе пачуцці без выключэння падзяляюць з камандзірам і іншыя героі, у тым ліку ваенфельчар Васіль Арэхаў, прататып якога — Аляксандр Гілеп. Нават калі каманда пакінула параненага байца ў адной з вёсак, той згадзіўся: яго будуць даглядаць надзейныя савецкія людзі. Вобраз станоўчага савецкага чалавека — асноўны элемент твора. Відаць, што мэтай аўтара было паказаць: менавіта савецкі народ пацярпеў больш за ўсіх, але перамог. Гэты героіка-патрыятычны пафас чытаецца і ў вобразах цыгаркі, якую кураць усе салдаты па чарзе і якую хаваюць, каб ніхто здалёк не ўбачыў дым, у воклічы «служым Савецкаму Саюзу», у кожнай размове з вяскоўцамі, якія просяць салдат не здавацца і абараніць Радзіму. І гэта менавіта тая шчырасць, якая так падкупляе і прымушае звяртацца да тэмы.\nДарэчы, у аповесць уключаны два вершы Рыгора Шакулава 1942 і 1943 гадоў. Гэта водгук ваеннага на тое, што ён адчуваў, бачачы разбурэнне на свае вочы. Назвы гэтых твораў — «Сляза камандзіра» і «Кветкі, апырсканыя крывёй» — кажуць самі за сябе.\nМы назіраем, якой была і як трансфармуецца тэма вайны ў літаратуры і кіно. Кожны, абапіраючыся на асабісты светапогляд, робіць свае высновы. Але відавочна, аснова ўсяго, што стваралася і ствараецца, — досвед, што, перш за ўсё, пражываўся самімі ўдзельнікамі тых жудасных падзей і перадаваўся людзям, якія не ведалі, што такое вайна, і якія ў далейшым мелі магчымасць трансляваць гэты досвед так, як падавалася патрэбным. Але «Салдаты ДАКа № 205» — шчыры зварот удзельнікаў падзей, які дайшоў да нас у выглядзе, якім яго хацелі бачыць тыя салдаты. І ў гэтым яго каштоўнасць.\nНіна Ільіна, дачка Рыгора Шакулава, аднаго з аўтараў кнігі:\n— Адзін з аўтараў кнігі Аляксандр Гілеп, ураджэнец Слуцка, служыў у кулямётнай роце асобнага кулямётнага батальёна Полацкага ўмацраёна, быў сярод абаронцаў гэтага ДАКа, стаў правобразам аднаго з галоўных герояў — ваенфельчара Васіля Арэхава. Ён вёў дзённік атрада па даручэнні камандзіра. У 1960-я гады, калі з’явілся думка напісаць кнігу пра тыя падзеі, даручылі гэта зрабіць майму тату, які ўжо быў аўтарам некалькіх кніг.\nТата таксама быў удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны, ваяваў на Ленінградскім фронце. Нарадзіўся ён пад Віцебскам, у вёсцы Паўлавічы, у вялікай шматдзетнай сялянскай сям’і. У Ленінград паехаў вучыцца ў лесатэхнічную акадэмію. Адначасова вучыўся ў літаратурным інстытуце пры Доме пісьменнікаў імя Маякоўскага. У 1939 годзе ажаніўся з маёй мамай, якая была карэннай ленінградкай. У верасні таго ж года яго накіравалі ў экспедыцыю складаць карту апісання тайгі, а ў наступную экспедыцыю ў 1940 годзе яны паехалі з мамай разам. Там яна нарыхтавала шмат ягад і сушаных грыбоў, а потым ва ўспамінах пісала, што гэта, напэўна, дапамагло выжыць падчас блакады…\nТата пайшоў дабравольцам у народнае апалчэнне на пачатку ліпеня 1941 года. Спачатку былі вучэнні, а потым іх накіравалі пад Гатчыну. У мяне захаваліся лісты, якія тата пісаў маме з фронту. Часткова я іх перадала ў музеі ці архівы. Ёсць і яго ліставанне з роднымі з Беларусі. У верасні 1941 года бацька быў паранены, але і ў шпіталі працягваў змагацца з ворагамі — пісаў вершы, якія заклікалі на барацьбу (чытачы кнігі гэта адчуюць). Ён узнагароджаны 11 медаламі, з іх 4 баявыя. Ёсць узнагарода «За абарону Ленінграда» і ордэн Вялікай Айчыннай вайны І ступені.\nУ 60-я гады бацькі пераехалі ў Віцебск, дзе тата і працаваў над ваеннай аповесцю. Яе рукапіс захоўваецца ў музеях Полацка. Але сама яна цалкам выдадзеная фактычна толькі цяпер. У 1966 годзе ў віцебскай газеце «Атака» друкавалася толькі першая глава. У 2009 годзе яе друкавалі ў скарочаным выглядзе ў газеце «На страже родины» ў Санкт-Пецярбургу.\nКалі бацька паміраў (у 1987 годзе), я паабяцала, што прыкладу ўсе намаганні, каб выдаць усё, што ён напісаў. Яго праца была звязана з лесам, з прыродай, і ён стварыў чароўныя казкі на гэтую тэму. Да 100-годдзя бацькі я і мае дзеці вырашылі за свае грошы стварыць выданне яго лепшых казак — яны як для маленькіх, так і для дарослых чытачоў. А напрыканцы мінулага года ў Санкт-Пецярбургу была выдадзена кніга «Салдаты ДАКа № 205». Але беларускае выданне атрымалася больш якаснае дзякуючы Выдавецкаму дому «Звязда».\nДругие материалы в этой категории: « «Па партытуры Манюшкі можна дакладна сказаць, што гэта — наш кампазітар» «Здароў, Паўлюк!» »


Прымяненне CO2 лазерных машын для неметалічнага сектара - Golden Laser\nЛазерныя прыкладання на CO2\nКажучы пра аддзяленне цвёрдых вадкасцяў, фільтравыя тканіны жыццёва неабходныя для абязводжвання. Наша спецыяльна распрацаваная машына для лазернай рэзкі сапраўды можа стварыць ідэальную форму для любых памераў фільтравых пласцін.\nУ рэзанні і штампоўцы падушак бяспекі лазерная сістэма рэзкі мае відавочныя перавагі ў параўнанні з механічнай сістэмай рэзкі. Лазерная апрацоўка выкарыстоўвае метад тэрмічнай апрацоўкі. Няма матэрыялаў.\nУ адрозненне ад большасці неметалічных матэрыялаў, цеплаізаляцыйныя матэрыялы патрабуюць аптымальнай функцыянальнасці і даўгавечнасці. Лазер з'яўляецца найбольш экалагічным рэжучым інструментам для ізаляцыйных матэрыялаў.\nШматлікія перавагі выкарыстання тканкавых паветраводаў павялічваюць попыт на яго. Дакладная і высокая эфектыўнасць лазернай рэзкі можа спрасціць працэдуру апрацоўкі тканін.\nКліенты пераследуюць персаналізаваную вопратку - гэта сучасны трэнд. Выкарыстоўваючы машыну для лазернай рэзкі для выразання тэкстыльных тканін, эканоміце ваш час і задавальняе патрэбы вырабаў на заказ.\nСістэма лазернай рэзкі з надпісам ZOLDEN LASER характэрная для аздаблення этыкетак, гэта тэхналогія лазернай рэзкі, якая пераўтварае кароткі прамежак і сярэднюю працу надзейна і эфектыўна, здольная апрацоўваць увесь працоўны працэс у лічбавым рэжыме.\nРашэнні Golden Laser скуры і абутку, аснашчаныя высокадакладнай сістэмай кіравання рухам, аб'ядноўваюць лічбавую мадэль, класіфікацыю і разумнае ўкладанне і іншыя функцыі разам з неперасягненай лазернай тэхналогіяй для замены звычайнай рэзкі інструментаў ...\nРашэнні для пашыву адзення Golden Laser адзенне ў асноўным распрацаваны для вытворчасці невялікай серыі, аднаразовага выразання і пашыву, пашыў узораў тканіны і хуткаснага пашыву адзення па меркаванні ...


Папа Рымскі прыняў адстаўку Тадэвуша Кандрусевіча | Новы Час\nКіраўніцтва архідыяцэзіяй пакуль пераходзіць да генеральнага вікарыя Пінскай рымска-каталіцкай епархіі, біскупа Казіміра Велікасельца - ён прызначаны Апостальскім адміністратарам Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.\n3 студзеня кіраўніку Каталіцкай царквы Беларусі Тадэвушу Кандрусевічу споўнілася 75 гадоў.\nНагадаем, 24 снежня Тадэвуш Кандрусевіч нарэшце змог вярнуцца ў Беларусь пасля чатырох месяцаў выгнання. У той жа вечар ён правёў святочныя службы напярэдадні Калядаў.\nЯшчэ ў выгнанні мітрапаліт напісаў прашэнне аб адстаўцы, спаслаўшыся як раз на будучы юбілей.\nПаводле Кодэкса кананічнага права Рымска-каталіцкага касцёла, дыяцэзіяльнаму біскупу, якому споўнілася 75 гадоў, «прапануецца падаць прашэнне аб адстаўцы з пасады вярхоўнаму пантыфіку, які, разгледзеўшы ўсе абставіны, прыме сваё рашэнне».\nШто вядома аб часовым чале католікаў Беларусі?\nКазімір Велікаселец нарадзіўся 5 мая 1945 года ў вёсцы Стараволя Пружанскага раёна.\nУ 1992 годзе ён быў прызначаны Генеральным вікарыем Пінскай дыяцэзіі, адначасова выконваў абавязкі дэкана Баранавіцкага дэканата і настаяцеля храма Узвышэння Святога Крыжа ў Баранавічах.\n24 чэрвеня 1999 года ў Пінскім кафедральным саборы ўзведзены ў сан біскупа. Біскупскае пасвячэнне узначальваў кардынал Казімір Свёнтэк.\nГісторыя выгнання Кандрусевіча\nКіраўнік Рымска-каталіцкай царквы арцыбіскуп Кандрусевіч не мог вярнуцца ў краіну каля чатырох месяцаў. Лукашэнка некалькі разоў абвінавачваў Кандрусевіча ў тым, што ён выязджаў у Польшчу «для кансультацый» - «як разбураць нашу краіну».\n31 жніўня памежнікі не прапусцілі арцыбіскупа Кандрусевіча з Польшчы ў Беларусь без тлумачэння прычын. Пасля было заяўлена, што МУС прызнала пашпарт Кандрусевіча несапраўдным.\nУ выгнанні мітрапаліт Мінска-Магілёўскі жыў у парафіі Святога Антонія ў польскай Саколцы, якая знаходзіцца прыкладна ў 15 км ад беларускай мяжы. Кіраваў касцёлам у Беларусі арцыбіскуп Кандрусевіч дыстанцыйна.\n11 снежня стала вядома, што арцыбіскуп Кандрусевіч напісаў прашэнне аб адстаўцы.\n17 снежня Аляксандр Лукашэнка сустрэўся са спецпасланнікам папы рымскага Францыска арцыбіскупам Клаўдыё Гуджэроцці, абмяркоўвалася пытанне вяртання Тадэвуша Кандрусевіча ў краіну.\n22 снежня апостальскі нунцый у Беларусі Антэ Ёзіч заявіў: па інфармацыі дзяржаўных органаў, арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч не мае перашкод для вяртання ў краіну.\nПра тое, што пытанне з вяртаннем у Беларусь кіраўніка каталіцкай царквы Тадэвуша Кандрусевіча будзе вырашана, таксама казаў кіраўнік МЗС Уладзімір Макей. Паводле яго слоў, адпаведнае даручэнне - знайсці рашэнне з улікам усіх наяўных прававых механізмаў - даў Аляксандр Лукашэнка.


Эканоміка малога горада | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nВторник, 9.07.2013 09:50. Рубрика: Эканоміка\n11 чэрвеня Прэзідэнт краіны Аляксандр Лукашэнка на пасяджэнні па пытаннях развіцця прамысловага комплексу і рэалізацыі беларускай прадукцыі адзначыў, што дзяржавай створаны ўмовы для паспяховай работы ўсіх сектараў эканомікі і патрабаваў ад кіраўнікоў прадпрыемстваў засяродзіць увагу на павышэнні якасці выпускаемай прадукцыі.\n“Якасць — пытанне нумар адзін! Калі гэтай якасці няма — гэта падобна злачынству!” — падкрэсліў Кіраўнік дзяржавы. Зыходзячы з агучанай пастаноўкі пытання, “раёнка” паспрабавала разабрацца, які ўзровень якасці даступны сёння айчыннай індустрыі. Узялі за прыклад ААТ “Асіповіцкі завод аўтаагрэгатаў” па некалькіх прычынах. ААТ “АЗАА” на сёння самы буйны работадаўца Асіповіччыны, таму ад якасці яго работы ў цэлым залежыць даход — якасць жыцця! — значнай часткі землякоў. Да таго ж, менавіта на гэтым прадпрыемстве ёсць цэлая каманда спецыялістаў, якія нядрэнна разбіраюцца ва ўсіх аспектах праблем, звязаных з сэнсам тэрміну “якасць выпускаемай прадукцыі”. Узначальвае гэтую каманду намеснік дырэктара па якасці Міхаіл Парахня.\n— Для пачатку, Міхаіл Пятровіч, давайце паспрабуем разабрацца, што ўяўляе сабой паказчык “якасць прадукцыі” з пункту гледжання вытворчасці і колькі якасці патрэбна для прадукцыі АЗАА?\n— Якасць — гэта здольнасць тавару альбо паслугі адпавядаць па-трабаванням спажыўца. Асноўны спажывец нашай прадукцыі — ААТ “МАЗ”, і ў плане якасці яго патрабаванні да камплектуючых сёння дастаткова жорсткія: на 1 мільён адзінак пастаўляемых вырабаў павінна быць не болей 50 дэфект-ных. Наш завод забяспечвае ўзгаданы ўзровень дэфектнасці прадукцыі ў многім дзякуючы своечасовай сертыфікацыі па міжнародных стандартах СТБ ISО-9001, СТБ ISО-14001, СТБ-18001, СТБ ISO/TS-16949. Падкрэслю: своечасовай, бо стварэнне дзейснай сістэмы кіравання якасцю прадукцыі — толькі першы крок на доўгім шляху. Каб паспяхова рушыць далей, трэба забяспечваць прадпрыемства сучасным абсталяваннем і дабівацца змен у псіхалогіі работнікаў.\n— Мадэрнізацыя вытворчасці і псіхалогія чалавека: якая паміж імі сувязь і як кожны з гэтых фактараў уплывае на спажывецкія паказчыкі выпускаемай заводам прадукцыі?\n— Якасць прадукцыі закладваецца яшчэ пры праектаванні, і яе ўзровень уяўляе сабой свайго роду кампраміс паміж жаданнем атрымаць найлепшы вынік і панесці найменшыя вытворчыя страты. Таму ў дачыненні да гатовага вырабу правільней казаць не “якасць”, а “суадносіны якасць/кошт”. Чым больш аптымальнай будзе ўзгаданая прапорцыя, тым больш запатрабаваным — выраб.\nВідавочна, чым навей і дасканалей абсталяванне, тым прасцей дасягнуць патрэбнага ўзроўню якасці. Сёння тэхнічнае забеспячэнне АЗАА ў цэлым нельга назваць сучасным, але адразу замяніць усе састарэлыя станкі і вытворчыя лініі на новыя немагчыма: у завода на такі маштабны праект проста не хапае сродкаў. Таму асноўныя інвестыцыі канцэнтруюцца на ключавых накірунках. Найперш — пераход ад шкапластыкаў на сучасны матэрыял “тэлен” у выпуску дэталей кабін і мадэрнізацыя абсталявання для вытворчасці вырабаў з пенаполіўрэтанаў. Гэтыя камплектуючыя вызначаюць вонкавы выгляд гатовых МАЗаў, і, такім чынам, іх якасць уплывае на імідж прадукцыі айчыннага аўтапрама.\nАле якое б ні было абсталяванне, працуе на ім канкрэтны чалавек, і вельмі многае залежыць ад яго ўзроўню кваліфікацыі ды адносін да працы. Не сакрэт, што сёння наша прадпрыемства, як і многія іншыя, адчувае дэфіцыт высокакваліфікаваных спецыялістаў рабочых прафесій. Да таго ж далёка не ўсе работнікі маюць жаданне павышаць узровень сваёй кампетэнтнасці. Iсну-ючая на заводзе сістэма кіравання якасцю ў працэсе вытворчасці дазваляе ў значнай ступені нейтралізаваць уплыў узгаданых абмежаванняў: у 2009 годзе страты ад браку складалі 0,09 працэнта ад сабекошту, сёння зменшыліся да 0,01 працэнта. Дасягнуты паказчык можна лічыць добрым, але цалкам пазбавіцца ад выпуску няякаснай прадукцыі перашка-джае існуючая яшчэ з савецкіх часоў сістэма здзельна-прэміяльнай аплаты працы. Праблема вось у чым: пры ёй рабочы на ўзроўні падсвядомасці арыентаваны на выпуск максімальнай колькасці вырабаў пры прымальным узроўні якасці. Ва ўсіх жа эканамічна развітых краінах, акрамя некаторых пастсавецкіх, рабочыя ў прамысловасці атрымліваюць заробак за адпрацаваны час. Натуральна, даведзеную на рабочы дзень норму перавыконваць няма сэнсу, таму прыярытэтам становіцца менавіта дасягненне найвышэйшай якасці кожнага з вырабаў.\nПераход на іншую сістэму аплаты працы — справа вельмі складаная і, чаго хаваць, балючая ў сацыяльным сэнсе, таму хутчэй за ўсё ён будзе магчымы толькі тады, калі грамадства ўсвядоміць, што пагадзінная аплата і высокая тэхналагічная дысцыпліна — істотныя фактары павышэння канкурэнтаздольнасці айчыннай прадукцыі на знешніх рынках.\n— Прынамсі, пра канкурэнцыю. З кім і на якіх рынках сёння здольна “змагацца на роўных” прадукцыя “МАЗа”?\n— За апошнія 8-10 гадоў зроблены значны рывок у замацаванні ў шэрагу рэгіёнаў Еўропы і Азіі. Грузавыя аўтамабілі і аўтобусы прадаюцца на Украіне, у Польшчы, Літве, Венгрыі, Румыніі. Наладжваецца зборка з машынкамплектаў у Азербай-джане, Таджыкістане і некаторых іншых краінах.\nТым не менш, асноўны вектар імпарту застаецца нязменным — Расійская Федэрацыя. Нашы машыны там добра ведаюць, і, што істотна, яны арганічна дапаўняюць мясцовых вытворцаў аналагічнай прадукцыі. Напрыклад, у ААТ “КамАЗ” атрымліваюцца добрыя самазвалы, але ў сегменце магістральных аўтамабіляў расійскія аналагі адчувальна саступаюць па асноўных параметрах беларускім машынам. А гэта, на мой погляд, якраз і ёсць аб’ектыўная ацэнка існуючага ўзроўню якасці прадукцыі вытворчага аб’яднання “БелаўтаМАЗ” у цэлым і Асіповіцкага завода аўтаагрэгатаў у прыватнасці.\n06.08.2013 Асіповічыгазбуд асвойвае новыя тэрыторыі\n08.07.2013 В Осиповичах отпраздновали День мелиоратора\n26.07.2013 Современные зодчие\n26.07.2013 Приходите за покупками!\nПрайшло чарговае пасяджэнне райвыканкама »


08 сьнежань 2016, 17:38\nУчора прыйшла зьвестка, што памёр Грэг Лэйк. Прайграў змаганьне з ракам. У лістападзе яму споўнілася 69.\nНя ведаю, ці гэтае імя значыць што-небудзь для сёньняшніх 18-гадовых мэляманаў.\nКалі мне было 18, Грэг Лэйк быў адным з багоў рок-музыкі.\nУ 1969, калі яму было ўсяго 21 год, Грэг Лэйк запісаў альбом «In the Court of the Crimson King» з гуртом «King Crimson». Гэта, па-мойму, найлепшы альбом сымфанічнага року ў гісторыі музыкі. Грэг Лэйк на ім грае на бас-гітары і сьпявае. Але як сьпявае! Вось славутая «Эпітафія» з таго альбому (тут арыгінальны вакал Грэга Лэйка з 1969 году пакладзены на пазьнейшую музычную фактуру):\n(Сьцяна, якую запісаў прарок / Лопаецца ў швах. / На прычындальлі сьмерці / Вясёлы сонца ўзмах / Калі парвалі на кавалкі ўсіх / У марах і ў кашмарных снах, / Хто пакладзе вянок ляўровы / Калі маўчаньне ўтопіць жах.)\nВось на такіх тэкстах я спрабаваў засвойваць ангельскую мову ў 1970-х. Дзякуючы Грэгу Лэйку і «барочнаму» рок-паэту Пітэру Сінфілду, які пісаў словы для «King Crimson». Прыкметнага прагрэсу ў мове Шэксьпіра я тады не зрабіў, але вось такога калібру тэксты зь першага альбому «King Crimson» таўкуцца ў закутках памяці па сёньняшні дзень.\nЗапісаўшы ўсяго адзін альбом з «Барвовым каралём», Грэг Лэйк «перабег» у першы супэр-гурт 1970-х: «Emerson, Lake & Palmer». Там ён граў на гітары і бас-гітары, кампанаваў ды сьпяваў песьні на словы, якія сам напісаў. Вось адна зь іх, «C’est la Vie»:\nІ яшчэ адна, «Still You Turn Me On»:\nІ на заканчэньне песьня, якую Грэг Лэйк напісаў і запісаў у 1974 годзе па-за гуртом «Emerson, Lake & Palmer» — «I Believe in Father Christmas»:


Пітэр Лакс — Вікіпедыя\nПітэр Дэвід Лакс (венг. Lax Péter Dávid, англ. Peter David Lax; нар. 1 мая 1926, Будапешт) — амерыканскі матэматык, лаўрэат прэміі Вольфа 1987 года.\n1 мая 1926(1926-05-01)[…] (96 гадоў)\nдыферэнцыяльнае ўраўненне ў частковых вытворных[d] і прыкладная матэматыка\nCourant Institute of Mathematical Sciences[d] (1949)\nKurt O. Friedrichs[d]\nАбелеўская прэмія (2005)\nВялікі залаты медаль імя М. В. Ламаносава[d] (2013)\nГібсаўская лекцыя[d] (2007)\nNorbert Wiener Prize in Applied Mathematics[d] (1975)\nПрэмія Вольфа па матэматыцы (1987)\nганаровы доктар Пекінскага ўніверсітэта[d] (1993)\nLeroy P. Steele Prize[d] (1992)\nPaul R. Halmos - Lester R. Ford Awards[d]\nПітэр Лакс на Вікісховішчы\nНарадзіўся ў 1926 годзе ў Будапешце, у яўрэйскай сям’і. Бацькі (Генры Лакс і Клара Корнфельд) былі урачамі. У 1941 годзе ўся сям’я збегла з краіны ў Нью-Ёрк. З 19-гадовага ўзросту прымаў удзел у Манхэтэнскім праекце — праграме па распрацоўцы ядзернай зброі. У 1949 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі Нью-Ёркскага ўніверсітэта. Лакс з’яўляўся супрацоўнікам Лос-Аламаскай нацыянальнай лабараторыі, а таксама працаваў у Курантаўскім інстытуце матэматычных навук.\nПоле дзейнасці Лакса шматграннае: у прыватнасці, у яго ўваходзіла вывучэнне інтэграваныя сістэм, ударнай хвалі, гідрадынамікі. Ён таксама зрабіў істотны ўнёсак у развіццё тэорыі салітонаў. З яго імем звязаны такія матэматычныя дасягненні і лікавыя метады як лема Лакса — Мільграма, тэарэма эквівалентнасці Лакса, схема Лакса — Фрыдрыхса, схема Лакса — Вендрофа, ўмова энтрапіі Лакса і тэорыя Лакса — Левермора, ураўненне Лакса.\n↑ Peter Lax // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Peter Lax // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 5,0 5,1 https://books.google.hu/books?id=vYlIDQAAQBAJ&pg=PA451&lpg=PA451&dq=%22Stuyvesant+High+School%22+Lax+P%C3%A9ter&source=bl&ots=jRGbuSsEe4&sig=ACfU3U0_0-54b1Ya8wwZkoK89_n9pQmPqg&hl=hu&sa=X&ved=2ahUKEwj9mPXVzYPgAhUOy6QKHZEXAIIQ6AEwC3oECBMQAQ#v=onepage&q=%22Stuyvesant%20High%20School%22%20Lax%20P%C3%A9ter&f=false\n↑ 6,0 6,1 Матэматычная генеалогія — 1997. Праверана 25 ліпеня 2021.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Пітэр_Лакс&oldid=3986804"\nАпошнія змены 18 снежня 2021 а 22:45\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:45, 18 снежня 2021.


Як прымусіць аўтаматызацыю маркетынгу працаваць для вас | Martech Zone\nСёння ў Інтэрнэт-фронце шмат блытаніны ў тым, што такое аўтаматызацыя маркетынгу. Здаецца, любая кампанія, якая высвятляе, як адправіць электронны ліст на падставе справакаванай падзеі, тэлефануе сама аўтаматызацыі маркетынгу. Мы даведаліся ад нашага спонсара аўтаматызацыі маркетынгу, Right On Interactive, што існуюць вельмі розныя характарыстыкі сістэмы аўтаматызацыі маркетынгу, на якія павінен звярнуць увагу кожны маркетолаг:\nДата - магчымасць збору дадзеных альбо праз формы, альбо праз інтэграваныя базы дадзеных аб кліентах і продажах. Гэта дазваляе кампаніям правільна сегментаваць свае зносіны па дэмаграфічных, фірмаграфічных дадзеных, гісторыі пакупак і іншых важных дадзеных.\nЛік - проста справакаваць падзею - гэта не аўтаматызацыя, а магчымасць назіраць за мноствам узаемадзеянняў вядучага альбо кліента распрацаваць бальную мадэль што рухае кліента па жыццёвым цыкле кліента - гэта тое, як вы сапраўды атрымліваеце патрэбнае паведамленне патрэбным атрымальніку ў патрэбны час.\nКапанне і спрацоўванне паведамленняў - Часам спрацоўванне электроннай пошты, як у выпадку з кінутым кошыкам, працуе добра. Але іншы раз вам трэба перадаваць карысную інфармацыю, якая паведамляе вашаму патэнцыялу, пакуль яны не будуць гатовыя прыняць меры альбо зрабіць пакупку. Капежны маркетынг мае вырашальнае значэнне, даносячы паведамленне да адрасата, калі ён хоча ці мае патрэбу ў ім.\nсацыяльная інтэграцыя - кліенты і патэнцыйныя кліенты ўзаемадзейнічаюць з брэндамі праз сацыяльныя сеткі, а не толькі на сваім сайце альбо на мэтавай старонцы. Ваша платформа аўтаматызацыі маркетынгу павінна мець магчымасць вымяраць уплыў гэтых кропак судакранання.\nЗразумела, ідэнтыфікацыя наведвальнікаў, мэтавыя старонкі, электронная пошта і мабільны маркетынг, просты карыстацкі інтэрфейс - усё гэта выдатныя функцыі сістэмы аўтаматызацыі маркетынгу. Разумна выбірайце платформу аўтаматызацыі маркетынгу. Мы назіраем, як многія кампаніі набываюць шматфункцыянальную сістэму, якую яны ніколі не ўкараняюць, але плацяць за яе. І мы назіраем, як іншыя кампаніі імкнуцца ў поўнай меры ўсвядоміць аддачу ад пакупкі сродкаў аўтаматызацыі маркетынгу, бо сістэма занадта абмежаваная. Шматлікія платформы аўтаматызацыі маркетынгу абмяжоўваюцца набыццём, і недастаткова арыентавана на захаванне і развіццё кліента.\nДля маркетынгавых аддзелаў, якія імкнуцца атрымаць канкурэнтную перавагу, сродкі аўтаматызацыі маркетынгу прапануюць велізарныя магчымасці. Напрыклад, кампаніі, якія інвестуюць у праграмнае забеспячэнне для аўтаматызацыі маркетынгу, звычайна атрымліваюць 15-працэнтную эканомію на сваёй творчай працы. Яшчэ лепш, што большасць кампаній пачынаюць рэалізоўваць свае інвестыцыі адразу - 44 адсоткі рэалізуюць рэнтабельнасць інвестыцый на працягу шасці месяцаў, а 75 адсоткаў бачаць рэнтабельнасць інвестыцый на працягу года. Аднак, каб зрабіць усё гэта, трэба мець патрэбных людзей.\nГэта Інфарматыка пра аўтаматызацыю маркетынгу ад Adecco does мае вялікую разбіўку пераваг і лепшых практык выкарыстання вашай платформы аўтаматызацыі маркетынгу.\nКлючавыя словы: адэкададзеныя кліентаўДатаДэмаграфічныякапежная электронная поштакрапельны маркетынгфірмаграфікаHubSpotсвінцуаўтаматызацыі маркетынгупрама на інтэрактыўнымкоштсегментацыяспрацоўвае электронная поштаспрацоўвае адпраўка


Сірыйска-Ліванская аперацыя — Вікіпедыя\nСірыйска-Ліванская аперацыя — ваеная аперацыя антыгітлераўскай кааліцыі па вызваленнi Сірыі і Лівана ад Вiшысткай Францыi i Вермахта падчас Другой сусветнай.\nБрытанскія і аўстралійскія вайскоўцы, Гаммана, Ліван, верасень 1941.\n8 чэрвеня — 11 ліпеня 1941 года\nСiрыя i Лiван\nГенры Вiльсан Анры Дэнтц\n800 35 000\n4 052 забiтых i параненых 6 352 забiтых i параненых\nПасля акупацыi паўночнай часткi Францыi Германiей на поўдне краiны быў усталяваны рэжым Вiшы, які супрацоўнічаў з нацыскай Германіяй. Большая частка французскіх калоній, уключаючы Сірыю і Ліван, апынуліся пад кантролем вiшыстаў.\nЛетам 1941 года Брытанская iмперыя i Змагаюшчаяся Францыя правялі паспяховую ваенную аперацыю па вызваленнi Сірыі і Лівана.\nЗ мая 1941 года брытанская авіяцыя наносіла бомбавыя ўдары па ваеным базам вiшыстаў. Вяліся даволі жорсткія паветраныя баі з авіяцыяй Вішы.\nУ ноч на 8 чэрвеня 1941 года паўднёвая групоўка англа-французскiх войск, якая знаходзiлася ў Палесцiне, перайшла мяжу і стала прасоўвацца на поўнач. Супраць чаканняў французская камандуючага Шарль дэ Голя, вiшысты далi ўпартае супраціўленне. Так, калі надыходзілі часткі 9 чэрвеня захапілі буйны горад Кунейтра, вiшысты, выкарыстоўваючы перавагу ў танках, адбілі яго 15 чэрвеня, пры гэтым захапіўшы ў палон брытанскі батальён. Таксама з 9 па 22 чэрвеня ішлі жорсткія баі за горад Мерджуон, тройчы пераходзіў з рук у рукі. Правалілася і спроба з ходу ўзяць Дамаск - якія выйшлі да яго індыйскія часткі былі контратакавалі і акружаны ў прыгарадным пасёлку Мецца, дзе двое сутак ўпарта абараняліся. Толькі 21 чэрвеня асноўныя сілы саюзнікаў выйшлі да Дамаска, тады войскі Вішы пакінулі горад.\nЎдалым рашэннем брытанскага камандавання была атака ў цэнтральную Сірыю з пустыні на мяжы з Іарданіяй, дзе паспяхова дзейнічалі сілы Брытанскага Арабскага легіёна, якія захапілі горныя праходы з мінімальнымі стратамі і якія ўзялі горад Пальміра 3 ліпеня (вулічныя баі там адрозніваліся бязлітаснасцю, было захоплена 165 палонных). 6 ліпеня злучыліся групоўкі саюзнікаў, якія надыходзілі з Палестыны і з цэнтральнага Ірака. Паўночная групоўка перайшла ў наступ 1 ліпеня і даволі хутка, адціскаючы разрозненыя часткі Вiшы, прасоўвалася да Міжземнага мора.\nДа 9 ліпеня перадавыя часткі саюзнікаў з поўдня выйшлі да Бейрута, прарваў магутны абарончы рубеж у горада Дамур. Страта Дамура прадвызначаная зыход ўсёй кампаніі, пасля чаго камандуючы сіламі Вішы ў Сірыі генерал Дентц пачаў перамовы аб капітуляцыі. З 11 ліпеня баявыя дзеянні былі спынены. 14 ліпеня ў Акрэ было падпісана пагадненне аб спыненні баявых дзеянняў, па ўмовах якога войскі саюзнікаў займалі ўсю Сірыю.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сірыйска-Ліванская_аперацыя&oldid=3995797"\nАпошнія змены 1 студзеня 2022 а 21:03\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:03, 1 студзеня 2022.


Астаповіч, Жбанкоў, Хаменка: Чаго чакаць ад новага міністра культуры?\nНекаторыя дзеячы культуры ўскладаюць пэўныя надзеі на новага міністра.\nАстаповіч: Абароніць архітэктуру\nГэтак, напрыклад, старшыня Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч спадзяецца, што Барыс Святлоў навядзе парадак у сферы аховы гісторыка-культурнай спадчыны.\n«Пры Латушку сістэма аховы гісторыка-культурнай спадчыны яшчэ больш разбалансавалася, – мяркуе ён. – Міністр культуры мусіць быць не PR-персонаю, а моцным кіраўніком. Мы спадзяемся, што Святлоў стане тым самым бюракратам, які будзе здольны акцэнтаваць увагу на беспярэчным выкананні ўсіх заканадаўчыхактаў, і не дазволіць сабе крокаў улева і ўправа».\nХаменка: Добры аналітык і эканаміст\nЛідар гурта «Палац» Алег Хаменка лічыць, што Святлоў – «гэта найлепшы варыянт з тых, каго прапаноўвалі на гэтую пасаду». На думку музыкі, вельмі карысным для сучаснай культуры можа стаць досвед Святлова ў эканамічнай сферы і ягоныя аналітычныя здольнасці. Дзеячы культуры чакаюць празрыстага, простага і якаснага тлумачэння, куды імкнецца сфера культуры, якая стратэгія яе развіцця, сказаў Хаменка.\nЖбанкоў: Закладнік сістэмы\nКінакрытык Максім Жбанкоў, між тым, мяркуе, што «ў жорстка аўтарытарнай сістэме, замкнёнай на ідэалогіі, любы чалавек, які займаецца кіраваннем ў культуры, аўтаматычна становіцца закладнікам адміністрацыйна-валявога праграмавання культурных працэсаў».\n«Галоўная праблема культуры якраз у тым, што ёю ўвесь час спрабуюць кіраваць. Насамрэч, культуры не трэба перашкаджаць, на што прынцыпова не здольная нашая сістэма пры сённяшнім рэжыме», – заявіў культуролаг.\nЁн нагадаў, што ў свой час грамадскасць вітала прыход у Мінкультуры Паўла Латушкі. Аднак, адзначыў Жбанкоў, ягоная праца на міністэрскай пасадзе «скончылася наборам сімвалічных акцыяў, напрыклад, канцэртаў у Мірскім замку». «Для культуры ў цэлым нічога не змянілася, бо калі чалавек трапляе ў сістэму, ён або не затрымліваецца ў ёй, або пачынае гуляць паводле яе правілаў», – перакананы Максім Жбанкоў.


Сёння ноччу быў пашкоджаны мурал каля Беларускага Дома ў Вільні. Невядомыя распісалі яго літарамі «Z».\nСуполка «Разам» звярнулася да беларусаў Вільні па дапамогу. Ужо праз паўтары гадзіны мурал быў адноўлены.\nМурал «Дыджэі перамен» прысвечаны гукарэжысёрам Уладзіславу Сакалоўскаму і Кірылу Галанаву, якія на афіцыйным канцэрце ў Кіеўскім скверы ў Мінску 6 жніўня 2020 года ўключылі песню «Перамен» Віктара Цоя.


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 3(89)/2019 :: ТАМАРА ГАБРУСЬ: ШЛЯХ АД ГОТЫКІ ДА СУЧАСНАСЦІ\nЗаканчэнне. Пачатак у № 2 за 2019 г.\nЦарква св. Кірылы Тураўскага. Лондан, 2016.\nУ канцы XVIII ст., пасля падзелаў Рэчы Паспалітай і далучэння земляў Вялікага Княства Літоўскага да Расійскай імперыі, у прафесійнай сакральнай архітэктуры края, у тым ліку ў традыцыйным драўляным храмабудаўніцтве, сталі адчувальнымі павевы эстэтыкі класіцызму. Як зазначае ўкраінскі даследчык архітэктуры І. Могытыч, пасля далучэння ў 1773 г. Галіцыі і Закарпацця, багатых на самабытныя ўзоры драўлянага дойлідства, да Аўстра-Венгрыі, «стала абавязковым «у цэрквах „хатняга тыпу“ над зрубам алтара і навы ставіць корабавае скляпенне, а над бабінцам узводзіць каркасную вежу-званіцу, у большасці выпадкаў фальшывую, без званоў». Таму шэраг украінскіх даследчыкаў вызначае падобны архітэктанічны тып як «тэрэзіянскі» (ад імя аўстрыйскай імператрыцы Тэрэзіі), з якой звязвае яго пашырэнне ў заходнеўкраінскай архітэктуры.\nУ гісторыі беларускага дойлідства, якое не мае дачынення да Аўстра-Венгрыі, у тыпе драўлянага храма з вежаю над бабінцам канцэптуальна спалучаныя формы заходнееўрапейскай раманікі і готыкі з элементамі рускага класіцызму. Характэрнымі прыкметамі класіцызму сталі калонныя порцікі і ганкі, паўцыркульная форма арачных праёмаў і імпастаў, ордэрныя элементы з імітацыяй рустоўкі, гарызантальная шалёўка, што надавала збудаванням, пры захаванні традыцыйных прапорцый, візуальную прысадзістасць і статычнасць. Мастацкі вобраз класіцыстычных драўляных храмаў дапаўнялі спічастыя завяршэнні вежаў, у інтэр’еры — люстэркавыя на падугах скляпенні з паліхромнай размалёўкай плоскіх сафітаў.\nЮр’еўская царква. Альба. Івацэвіцкі р-н. 1790.\nЮр’еўская царква ў вёсцы Альба (Івацэвіцкі р-н) пабудавана ў 1790 г. Трохзрубавы храм з вежаю над бабінцам мае стылёвыя рысы класіцызму. Аснову кампазіцыі стварае вялікі прамавугольны аб’ём кафалікона з плоскай столлю на падугах (люстраное скляпенне). Да яго далучаны роўныя па вышыні, невялікія па памерах пяцігранная алтарная апсіда і вузкі правугольны бабінец, прыбудаваны ў 1904 г., (у 1970-я гг. яшчэ не быў ашаляваны). Чацвярык званіцы над бабінцам урэзаны ў канструкцыю даха над асноўным зрубам і завершаны высокім шатром з галоўкай. У наш час будынак абшыты сайдзінгам з вуглавымі накладкамі, якія імітуюць руст. Вокны завершаны паўцыркульнымі арачнымі імпастамі.\nЦарква Нараджэння Багародзіцы ў в. Голдава (Лідскі р-н) была пабудаваная ў 1795 г. па фундацыі Ф. Важынскага як уніяцкая. Мае рысы барочнага класіцызму. Будынак складаецца з трох зрубаў роўнай вышыні пад агульным дахам з застрэшкамі абапал 5-граннай алтарнай апсіды. Над бабінцам пастаўлена чацверыковая вежа, накрытая шатром-«каўпаком». Шалёўка вертыкальная, з нашчыльнікамі, вокны і ўваходныя дзверы — з лучковымі арачнымі перамычкамі. У інтэр’еры — двух’ярусны іканастас карынфскага ордэра. Наўзбоч ад царквы знаходзіцца двух’ярусная званіца каркаснай канструкцыі, накрытая «каўпаком». На ўзор царквы ў Голдаве ў гэтым жа рэгіёне ў 1810 г. пабудавана Крыжаўзвіжанская царква ў в. Бабры (Лідскі р-н). У архітэктуры храма спалучаныя традыцыйныя рысы з элементамі класіцызму. Гарызантальная шалёўка сценаў аздоблена руставаным цокалем.\nМікалаеўская царква ў в. Вежын (Пружанскі р-н) была пабудаваная ў 1799 г., не існуе. Вядома па матэрыялах віленскага Таварыства аматараў навукі. Мела рысы класіцызму. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складалася з выцягнутага асноўнага зруба з трохграннай алтарнай апсідай, накрытых агульных двухсхільным дахам з вальмамі і цыбулістай галоўкай над алтарнай часткай. Над унутраным бабінцам размяшчался двух’ярусная вежа (васьмярык на чацверыку), завершаная высокім шатром. Фасадная грань чацверыка вежы працягвала франтон даха і вылучалася шырокім прычолкам. Сцены будынка мелі традыцыйную вертыкальную шалёўку з нашчыльнікамі і сцяжкамі-«лісіцамі».\nКасцёл Узвышэння Святога Крыжа ў мястэчку Ігумен (з 1923 г. Чэрвень).\nФота канца ХІХ ст.\nПарафіяльны драўляны касцёл Узвышэння Святога Крыжа ў мястэчку Ігумен (з 1923 г. Чэрвень) быў пабудаваны ў 1799 г. на сродкі ігуменскага дэкана Міхала Гродзкага, у 1867 г. пераабсталяваны пад праваслаўную царкву, знішчаны ў 1930-я гг. Вядомы па фотаздымках канца ХІХ ст. У архітэктуры храма сумяшчаліся рысы барока і класіцызму. Прамавугольны ў плане будынак быў накрыты двухсхільным дахам. Унутры аб’ёма вылучаўся прэзбітэрый з сіметрычнымі сакрыстыямі па баках і бабінец, увянчаны чацверыковай вежай, накрытай перакрыжаванымі двухсхільнымі дахамі. Фасад быў аформлены рызалітам з накладным порцікам з атыкавым франтонам. Пластыку фасада ўзбагачалі ордэрныя элементы з двухколернай афарбоўкай.\nЦарква Яна Хрысціцеля ў в. Лісоўчыцы (Камянецкі р-н).\nЦарква Яна Хрысціцеля ў в. Лісоўчыцы (Камянецкі р-н) была пабудаваная ў цэнтры вёскі, верагодна, на мяжы XVIII і XIX ст. як уніяцкая, даследавалася ў 1970-я гг., зруйнаваная ў 2010-я гг. Паводле аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі гэта быў двухзрубавы храм з вежай над бабінцам. Аб’яднанне асноўнага і алтарнага памяшканняў ў адзіны зруб было, відавочна, характэрнай рысай мясцовай камянецкай лакальнай школы (цэрквы ў вёсках Дзмітравічы і Войская). Пасярэдзіне гонтавага вальмавага даха мясцілася невялікая двух’ярусная вежачка з галоўкай. Васьмерыковая вежа-званіца над шырокім прамавугольным бабінцам была накрыта пірамідальным шатром-«каўпаком» з крыжам на штыберы. Да паўночнай сцяны храма была прыбудавана невялікая рызніца. Над уваходам у асноўны аб’ём мясціліся хоры.\nУспенская царква ў в. Васільчыцы (Капыльскі р-н) была пабудаваная як уніяцкая, верагодна, таксама ў канцы XVIIІ ст., у 1839 г. перададзеная праваслаўным і перабудаваная. У 1970-я гг. знаходзілася ў занядбаным стане, але цяпер дзейнічае. Трохзрубавы храм складаецца з роўнавышынных прамавугольных асноўнага і алтарнага зрубаў, аб’яднаных агульным вальмавым дахам з трохвугольнымі застрэшкамі ў месцы злучэння, і квадратнага бабінца з шырокім прычолкам, завершанага васьмерыковай вежай-званіцай з высокім шатром, увенчаным крыжам на штыберы. Пакрыццё дахаў раней было гонтавае, цяпер бляшанае, шалёўка сценаў гарызантальная. Унутры асноўнага зруба ўкампанаваны сіметрычныя рызніцы па баках апсіды і хоры на 4-х слупах над уваходам, што сведчыць пра ўніяцкі генезіс храма.\nЦарква Нараджэння Багародзіцы ў в. Комсічы (Капыльскі р-н) пабудавана як уніяцкая на мяжы XVIII і ХІХ стагоддзяў. Рэгіянальна, храналагічна і стылістычна блізкая да царквы ў Васільчыцах таго ж раёна. Пераведзена ў праваслаўе ў 1836 г. Знаходзіцца ў амаль зруйнаваным стане. Складаецца з выцягнутага прамавугольнага зруба, які ўключае кафалікон і алтарную частку, накрытыя асобнымі гонтавымі дахамі. Больш нізкі квадратны ў плане бабінец завершаны чацверыковай вежай-званіцай і шатром-«каўпаком» з галоўкай. Характэрна, што вышыня шатроў у храмах гэтага рэгіёна была большая за палову дыяганалі асновы, але меншаю за вышыню псеўдарускіх вастраверхіх шатроў. Пры ўваходзе ў асноўны зруб на 2-х слупах размешчаны хоры. Рызніца прыбудавана з паўднёвага боку.\nЮр’еўская царква ў в. Карачоўшчына (Капыльскі р-н) была пабудаваная на вясковых могілках у канцы XVIII ці ў першай палове ХІХ ст., мела агульныя рэгіянальныя рысы з храмамі ў Васільчыцах і ў Комсічах. Даследавалася ў 1970-я гг., пазней была зруйнаваная. Складалася з трох роўнавышынных зрубаў, аб’яднаных агульнай цягай карніза. Асноўны амаль кубічны зруб завяршаўся магутным светлавым чацверыком з пакатым чатырохсхільным шатром. Алтарны зруб быў накрыты вальмавым дахам, бабінец завяршаўся чацверыковай вежай званіцы, накрытай шатром-«каўпаком». Дахі мелі гонтавае пакрыццё. Сцены часткова былі ашаляваныя вертыкальна.\nМіхайлаўская царква ў вёсцы Вострава (Слонімскі р-н) была пабудаваная ў 1808 г. як уніяцкая. Адносіцца да тыпу псеўдабазылікі з чацверыковай вежай над бабінцам. У архітэктуры храма спалучаныя рысы барока і класіцызму. Усе тры кананічныя часткі аднолькавай вышыні з агульным вальмавым дахам над асноўным і алтарным зрубамі. Унутры чатыры слупы падзяляюць асноўны аб’ём на тры нефы. Пры ўваходзе вылучаны вузкі нартэкс з хорамі над ім. Шалёўка вертыкальная, з нашчыльнікамі. Аконныя праёмы маюць паўцыркульныя арачныя завяршэнні. У канцы ХІХ ст. над вежай пастаўлены вастраверхі шацёр, у псеўдарускім стылі зменена форма галовак.\nВыразным прыкладам драўлянага дойлідства ў стылі рускага класіцызму з’яўляецца праваслаўная царква св. Аляксандра Неўскага ў вёсцы Стрэльна (Іванаўскі р-н), пабудаваная ў 1800 г. як уніяцкая, асвечаная як праваслаўная ў 1816 г., аднаўлялася ў 1930-я гг. У архітэктуры храма своеасабліва перададзены ўрачысты дух ампіру. Аб’ёмна-прасторавае вырашэнне характарызуецца строгасцю і прастатой задумы. Адназрубавы храм з трохграннай алтарнай часткай і вузкім унутраным бабінцам з квадратнымі бакоўкамі накрыты двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром, які арыентаваны на поўдзень. Галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам, над якім узвышаецца чацверыковая вежа з усечаным самкнутым купалам. Будынак увенчаны манументальным шпілем з масіўным каваным крыжам з люстранымі паверхнямі і ордэнскай эмблемай. Вокны на галоўным фасадзе маюць паўкруклыя імпасты. Шалёўка гарызантальная, са сцяжкамі-«лісіцамі». Унутры над уваходам на 2-х калонках размешчаны хоры. Адметныя рысы эстэтыкі класіцызму: ацалелыя ў алтарнай частцы двух’ярусныя канеліраваныя пілястры, паліхромны жывапісны фрыз у выглядзе трыгліфаў і метоп з разеткамі на фасадзе і на плафоне столі.\nВаскрасенская царква. Альгомель. Столінскі р-н, 1817.\nПадобнаю выразнаю і лаканічнаю кампазіцыяй вызначаецца таксама Васкрасенская царква ў вёсцы Альгомель (Столінскі р-н), пабудаваная 1817 г., але тут чацвярык вежы над бабінцам яшчэ накрыты традыцыйным шатром-«каўпаком», а вокны маюць барочныя лучковыя перамычкі. У 1994 г. побач была пастаўлена значна большая, эклектычная па архітэктуры мураваная царква св. Марыі Магдалены, якая сваімі памерамі прыціскае і прыніжае старажытны помнік.\nУ перыяд росквіту ампіру, пры захаванні базылікальнай канцэпцыі агульнай кампазіцыі храмаў клецевага тыпу, вырашэнню вежы на галоўным фасадзе надавалася асаблівая ўрачыстасць і пафаснасць, што асабліва ўзмацніліся пасля перамогі Расіі ў вайне 1812 г. Яскравым прыкладам ампірнай стылістыкі можа служыць архітэктура Міхайлаўскай царквы ў вёсцы Такары (Камянецкі р-н), пабудаванай у 1816 г., дзе чацвярык вежы над бабінцам аформлены высокімі праёмамі з паўцыркульнымі завяршэннямі і руставанымі пілястрамі. На яе ўзор у гэтым жа рэгіёне ў першай палове ХІХ ст. пабудавана Спаса-Праабражэнская царква ў вёсцы Трасцяніца (Камянецкі р-н) з васьмерыковай вежай над бабінцам і руставанымі вуглавымі пілястрамі.\nНадзвычай арыгінальнае спалучэнне дамінанты вежы над бабінцам з шатровым дахам васьміграннага асноўнага зруба прадстаўляюць помнікі лакальнай пінска-лунінецкай школы дойлідства: Пакроўская царква ў в. Лунін (1824 г., Лунінецкі р-н), Пакроўская царква ў в. Пінкавічы (1830 г., Пінскі р-н), у якіх сакральная сімволіка актагона арганічна ўзаемадзейнічала з эстэтычнай канцэпцыяй архітэктуры класіцызму.\nІльінская царква ў в. Бялавічы (Івацэвіцкі р-н) была пабудаваная ў 1630 г. як уніяцкая, перабудаваная ў 1838 г. у стылі класіцызму (арх. А. Лазінскі). Складаецца з асноўнага выцягнутага зруба з 2-граннай алтарнай часткай і больш нізкага прамавугольнага бабінца. Схілы дахаў над зрубамі маюць агульным вугал нахілу, што надае гармонію тэктоніцы збудавання. Асноўны кампазіцыйны акцэнт зроблены на чацверыковай вежы з пукатым стажковым купалам з галоўкай на васьміграннай «шыйцы». Сцены ашаляваныя вертыкальна дошкамі з нашчыльнікамі і ўмацаваныя сцяжкамі-«лісіцамі». Вокны прамавугольныя, у простых ліштвах. Над уваходам на 2-х слупках размешчаны хоры, што сведчыць пра больш ранняе ўніяцкае паходжанне храма. Сцены ўнутры дэкараваныя ордэрнымі пілястрамі. У 1885 г. перад царквою была ўзведзена трох’ярусная, змураваная з бутавага каменю званіца-брама.\nУ другой палове ХІХ ст., у перыяд панавання ў айчынным дойлідстве гістарычных стыляў, формы і мастацкі вобраз храмаў з вежаю над бабінцам у праваслаўнай і каталіцкай канфесіях прынцыпова размежаваліся. У сінадальных праваслаўных чатырохчасткавых цэрквах псеўдарускага напрамку, так званых «мураўёўках», традыцыйны бабінец замянілі «трапезныя», а ролю бабінца пачалі выконваць прыбудаваныя ўваходны прытвор ці вежа-званіца. Пры гэтым верхні ярус вежы-званіцы звычайна быў васьмерыковы і завяршаўся вастраверхім шатром з цыбулістай галоўкай. Пераход ад граняў васьмерыка да шатра часам афармляўся востравугольнымі шчытамі-вімпергамі, што выяўляла запазычанне формаў неаготыкі з тагачаснага каталіцкага храмабудаўніцтва.\nКасцёл Яна Хрысціцеля ў мястэчку Гарадок (Маладзечанскі р-н).\nМатывы неаготыкі ў спалучэнні з мадэрнам больш яскрава пачалі праяўляцца ў драўляным сакральным дойлідстве Заходняй Беларусі ў міжваенны перыяд, у 1920–1930-я гады, падчас актыўнага пошуку архітэктарамі віленскай школы нацыянальнага стылю. Тып храма з вежаю над бабінцам часам спалучаўся з архітэктонікай базылікі, напрыклад, касцёл Узвышэння Святога Крыжа ў Баранавічах, Маці Божай Анёльскай у Мяжанах, касцёл святых Пятра і Паўла ў Дрысвятах (Браслаўскі р-н). Трохзрубавы драўляны касцёл Яна Хрысціцеля ў мястэчку Гарадок (Маладзечанскі р-н), пабудаваны ў 1932 г., — гэта яскравае спалучэнне формаў традыцыйнага храмабудаўніцтва з рысамі неараманскага стылю, што характэрна для сакральнага дойлідства часоў 2-й Рэчы Паспалітай. Аснову будынка складалі моцна выцягнутая прамавугольная нава і роўная з ёю па вышыні пяцігранная апсіда, накрытыя агульным дахам з вальмамі над алтаром. Да прэзбітэрыя прылягалі невысокія сіметрычныя сакрыстыі. У аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі дамінавала магутная трох’ярусная чацверыковая вежа на галоўным фасадзе. Ярусы мелі аднолькавае папярочнае сячэнне і завяршаліся высокім чатырохгранным шатром, што рабіла вежу масіўнай. Знішчаны падчас вайны.\nў Баранавічах Касцёл святых Пятра і Паўла.\nДрысвяты. Браслаўскі р-н.\nЗ разгледжанага вынікае, што найбольш пашыраным тып царквы з вежаю над бабінцам быў у часы барока ва ўніяцкім храмабудаўніцтве заходніх рэгіёнаў Беларусі. У перыяд Расійскай імперыі ён набыў іншыя архітэктурна-мастацкія характарыстыкі з элементамі псеўдарускага стылю.\nХарактэрна, што менавіта традыцыйны тып храма з вежаю над бабінцам стаў узорам для сучаснай царквы св. Кірылы Тураўскага беларускай грэка-каталіцкай дыяспары ў Лондане, якая разлічана ўсяго на 40 прыхажанаў. Беларуская царква стала першым драўляным храмам у горадзе пасля вялікага пажару ў 1666 г. Яе аўтар — Со Цзыўай, брытанскі архітэктар кітайскага паходжання, натхняўся мастацкім вобразам беларускіх храмаў XVIII ст. У інтэрв’ю газеце «Звязда» (29 ліпеня 2017 г.) ён зазначае: «Можна вельмі многаму навучыцца ў вашага традыцыйнага дойлідства». У сваім праекце архітэктар дакладна ўвасобіў стрыманасць формаў і натуральнасць колеру, гарманічны прапарцыянальны лад і пластыку вянчаючых масаў беларускіх драўляных храмаў, спалучэнне ў іх эстэтычных уплываў Усходу і Захаду Еўропы. Дзякуючы арыгінальнаму канструкцыйнаму вырашэнню, якое імітуе вертыкальную з нашчыльнікамі шалёўку і адначасова забяспечвае выразную падсветку архітэктурных формаў, царкву прызналі адным з найбольш энергаэфектыўных будынкаў Лондана. Святыня атрымала ўзнагароды самых разнастайных архітэктурных конкурсаў, сярод якіх узнагарода Каралеўскага інстытута брытанскіх архітэктараў, а паводле інтэрнэт-галасавання перамагла ў намінацыі «Народны выбар» конкурсу New London Architecture, у якім бралі ўдзел больш за 400 будынкаў, узведзеных у Лондане ў 2016 г. У 2018 г. грэка-каталіцкую царкву беларускай дыяспары ў Лондане прызналі лепшай сакральнай пабудовай на Сусветным фестывалі архітэктуры ў Амстэрдаме. Архітэктурны поспех гэтага збудавання азначае трыумфальны шлях традыцыі ў сучаснасць але, на жаль, не ў нашай краіне і не з дапамогаю айчынных дойлідаў.


Catholic.by - З удзелам біскупа Юрыя Касабуцкага ў Свіры ўшануюць памяць апошняга дэкана Свірскага Казіміра Шылэйкі\n31.01.2020 10:30 Catholic.by\nЗвон з вежы свірскага касцёла, скінуты ў савецкі час. Фота Віталія Палінеўскага\nЗ гэтай нагоды цэлебрацыю ўрачыстай святой Імшы ў свята Ахвяравання Пана ўзначаліць у свірскім касцёле Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі.\nПачатак у 13.00.\nПробашч парафіі ў Свіры ксёндз канонік Багуслаў Маджэеўскі запрашае ўзяць удзел у святой Імшы парафіянаў і гасцей.\nКім быў апошні Свірскі дэкан?\nКазімір Шылэйка нарадзіўся 14 верасня 1886 года ў Жыжморах каля Кашадараў (сёння — Кайшадорыс) даўняга Віленскага краю. Быў адзіным сынам у сям’і.\nПасля заканчэння школы паступіў у Ковенскую духоўную семінарыю (сёння — Каўнас) і 19 сакавіка 1909 года прыняў святарскае пасвячэнне. Працаваў вікарыем у некалькіх парафіях Віленшчыны, а ў 1916 годзе быў прызначаны адміністратарам парафіі ў Дубінках колішняга Уцянскага павету (сёння — Дубінгей), дзе нёс служэнне да канца 1924 года.\nВымушаны пакінуць парафію з-за складанасцяў, звязаных з міжваенным дзяржаўным падзелам, пэўны час працаваў у Вільні, а ў красавіку 1925 года біскуп Юрый Матулевіч прызначыў ксяндза Казіміра пробашчам парафіі ў Нарвілішках. З 1927 да 1935 года нёс служэнне пробашча ў Начы, а з 1935 да 1938 — у парафіі святога апостала Андрэя ў Лынтупах колішняга Свянцянскага павету.\nУ ліпені 1938 года ксёндз Казімір Шылэйка быў прызначаны пробашчам парафіі святога Мікалая, біскупа, у Свіры і Свірскім дэканам. Гэтае служэнне святар нёс на працягу 22-х гадоў, ажно да смерці ў лютым 1960 года.\nНягледзячы на перажытыя цяжкасці бязбожнага савецкага рэжыму і нацысцкай акупацыі падчас Другой сусветнай вайны, ксёндз Казімір Шылэйка ўвесь час верна нёс святарскае служэнне і заставаўся са сваёй паствай, цудам пазбегшы смерці, арышту і высылкі.\nВыгнаны з плябаніі, не маючы даху над галавой, мужны душпастыр у нялюдскіх умовах нёс святло Евангелля сярод цёмнай ночы бязвер’я і атэістычнай прапаганды.\nНеўзабаве пасля смерці апошняга Свірскага дэкана савецкія ўлады зачынілі касцёл у Свіры, разрабавалі і ператварылі ў завод. Сёлета вернікі свірскай парафіі святога Мікалая, біскупа, перажываюць 30-годдзе вяртання забранай святыні, дзякуючы Богу за асобу свайго колішняга пробашча, ксяндза Казіміра Шылэйкі, і за цуд захавання велічнага касцёла, пабудаванага іх пабожнымі продкамі.\nАбноўлена 31.01.2020 12:15


13 кастрычнік 2005, 18:47\nЯк толькі стужкі інфармацыйных агенцыяў прынесьці навіну з прозьвішчам новага ляўрэата, я патэлефанаваў у Менск літаратурнаму крытыку Ганьне Кісьліцынай. Днямі яна вярнулася з Швэцыі, дзе разам з Алесем Разанавым брала ўдзел у кніжным кірмашы ў Гётэборгу. Вось фрагмэнт нашай размовы:\n(Навумчык: ) "Скажыце, ці гаворыць Вам што-небудзь такое імя - Гаральд Пінтэр?"\n(Кісьліцына: ) "Не, нічога. Абсалютна нічога".\n(Навумчык: ) "Ён сёньня атрымаў Нобэлеўскую прэмію па літаратуры, гэта брытанскі драматург. І Вы ня ведаеце такое імя?"\n(Кісьліцына: ) "Не, ня ведаю, на жаль".\nЗрэшты, Ганна Кісьліцына ня бачыць нічога незвычайнага ў тым, што імя новага нобэліянта невядомае нават ёй, літаратурнаму крытыку.\n(Кісьліцына: ) “Мне здаецца, што цяпер столькі літаратуры зьяўляецца, што зьяўленьня нейкіх новых імёнаў, пра якія мы нічога ня ведаем -- гэта ня дзіва. Кожная краіна мае па пяцьсот, па тысячы літаратараў, і ясна, што лепшы сярод іх можа быць не вядомы ў якой-небудзь Беларусі. Таму я лічу абсалютна нармальным, што мы ня ведаем іх літаратуры, у той час, як яны ня ведаюць нашую літаратуру. Тым больш, што ў драматургаў такі лёс – тэатр сфэра вельмі спэцыфічная, вузкая. І драматурга трэба бачыць на сцэне, а не чытаць нейкія творы, перакладзеныя праз пяць-дзесяць гадоў".\nТым ня менш, апошнім часам назіральнікі усё часьцей гавораць, што калі ў мінулыя дзесяцігодзьдзі Нобэлеўскай прэміяй адзначаліся аўтары, якія ўжо мелі шырокую ўсясьветную вядомасьць (дастаткова прыгадаць Хэмінгуэя, Сартра, Шолахава, Стэйнбэка ці Чэрчыля) – дык цяпер менавіта прысуджэньне прэміі робіць літаратара ўсясьветна вядомым. У той час, як некаторыя прызнаныя пісьменьнікі – напрыклад, Сэлінджэр, Апдайк, Курт Ванэгут, Умбэрта Эка – застаюцца не адзначанымі Нобэлеўскім камітэтам.\nДарэчы, ў Беларусі чытачы часопісу "ARCHE" могуць прыгадаць імя новага ляўрэата – нядаўна там была надрукаваная наступная ягоная заява: “... Амэрыканскі ўрад цяпер – гэта крыважэрная дзікая жывёла. Бомбы – вось адзіная яе мова. Шмат амэрыканцаў, мы ведаем, шакаваныя пазыцыяй свайго ўраду, але яны нічога ня могуць зрабіць. Калі Эўропе ня хопіць салідарнасьці, інтэлекту, мужнасьці і жаданьня, каб кінуць выклік і супраціўляцца амэрыканскай моцы, сама Эўропа будзе заслугоўваць на словы Аляксандра Герцэна: “Мы ня лекары. Мы хвароба” – канец цытаты. Пінтэр рэзка асуджаў бамбаваньне Югаславіі, вайсковыя апэрацыі ў Аўганістане і Іраку. Яшчэ раней ён рэзка крытыкаваў Маргарэт Тэтчэр (якой сёньня спаўняецца 80 гадоў) і Роналда Рэйгана (які прызнаны адным з самых выдатных прэзыдэнтаў у гісторыі Амэрыкі).\nСёлета Нобэлеўскі камітэт абвясьціў ляўрэата на тыдзень пазьней, чым звычайна. Прычым падзея суправаджалася скандалам: днямі з Нобэлеўскага камітэту швэдскай акадэміі выйшаў літаратуразнаўца Кнут Анлунд, заявіўшы пратэст з прычыны прысуджэньня год таму Нобэлеўскай прэміі аўстрыйскай пісьменьніцы Эльфірыдзе Елінэк. Некаторыя тэксты Елінэк маюць адкрыта эпатажны характар – як паводле сюжэту, гэтак і лексыкі. Анлунд лічыць, што гэта “нанесла непапраўную шкоду ўсім прагрэсіўным сілам і пашкодзіла ўяўленьню пра літаратуру як від мастацтва”.


На сайце “Мартыралёг Беларусі” больш за тысячу новых біяграмаў ахвяраў\n01 кастрычнік 2007, 09:47\nГанна Соўсь, Менск Інтэрнэт-старонка “Мартыралёг Беларусі” папоўнілася больш чым тысяччу біяграмамі ахвяраў камуністычных рэпрэсій. У асноўным гэта сьпісы людзей, рэпрэсаваных у Менску і Віцебску. Да сьнежня 2008 году плянуецца выставіць каля 60 тысячаў біяграмаў. Праз старонку “Мартыралёгу Беларусі” можна шукаць прозьвішчы сваіх родных і знаёмых.\nАд 1 верасьня на сайце “Мартыралёг Беларусі” друкуюцца біяграмы ахвяраў камуністычных рэпрэсіяў -- усяго каля 60 тысячаў імёнаў людзей, якія былі расстраляныя, зьняволеныя ў канцлягерах, высланыя зь Беларусі ў гады савецкага тэрору.\nЦягам апошніх чатырох гадоў на сайце ў рубрыцы “Ахвяры” ўжо былі выстаўленыя больш за пяць з паловай тысячаў біяграмаў беларусаў, рэпрэсаваных у Архангельску, Карэліі, Комі АССР, Краснаярскім краі, Ленінградзе і Мурманску. Сярод іх асобна былі выстаўленыя сьпісы рэпрэсаваных дзеячаў культуры, узятыя з кнігі Леаніда Маракова.\nЦяпер жа сайт папоўніўся больш чым тысыччу біяграмамі людзей, якія былі рэпрэсаваныя менавіта ў Беларусі. Пераважная большасьць зь іх гэта сяляне, многія з іх мелі толькі пачатковую альбо няскончаную пачатковую адукацыю, мелі аднаасобныя гаспадаркі, гэта значыць не ўступалі ў калгасы. Ураджэнцы заходніх раёнаў Беларусі найчасьцей былі асуджаныя як "польскія шпіёны".\nВось прыклад найбольш тыповай біяграмы.\n“Эмілія Сабіна. Нарадзілася ў 1902 у вёсцы Трускоўшчына. З духоўнага саслоўя, непісьменная. У калгас не пайшла, мела гаспадарку на хутары Броды Лагойскага раёну. У 1937 годзе арыштаваная і асуджаная «тройкай» да вышэйшай меры пакараньня за садзеяньне агенту польскай выведкі. Расстраляная ў Менскай турме 28 верасьня 1937 году”.\nІнтэрнэт-сайт “Мартыралёг Беларусі” зьявіўся ў сеціве ў 2003 годзе. Гэтая старонка апавядае пра злачынствы і ахвяраў камунізму ў Беларусі ў ХХ стагодзьдзі.\nПадрабязьней пра гэта – пазьней на нашым сайце і ў вечаровым эфіры.


12.01.2018 / 10:35 27\n13.01.2018 / 01:43\nФашысты так не рабілі .\n13.01.2018 / 13:49\nВось вам усе рэаліі саюзнай дзяржавы\nдаўно не дзевачка / адказаць\n13.01.2018 / 14:45\nSatan, надакучылі вы са сваім "а вот у нас в Чехии", ваша дзевачка дарэчы даўно жанчына, калі нарадзіла другое дзіця. І перастаньце рэкламаваць на форуме чэшскае бухло - нашы мужыкі і так співаюцца!\nШаноўны Рэд., ён што ў вас фундатар? Думаю - не, але чаму так часта "вядуцца п'яныя рэпартажы" з чэшскіх бараў і якое яны маюць дачыненне да НН? Даўно хацела запытацца ў вас.


Царква Дзмітрыя Растоўскага (Выдранка) — Вікіпедыя\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага (Выдранка)\n(Пасля перасылкі з Царква Дзмітрыя Растоўскага, Выдранка)\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага\nЕпархія Магілёўская і Мсціслаўская епархія\nАрхітэктурны стыль беларускае народнае дойлідства, мадэрн\nСтатус Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 513Г000477шыфр 513Г000477\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага — помнік драўлянага дойлідства. Пабудаваная ў пачатку XX стагоддзя ў в. Выдранка Краснапольскага раёна з матывамі мадэрну.\nХрам падоўжна-восевай чатырохчасткавай кампазіцыі: званіца, бабінец, крыжападобны асноўны аб'ём і пяцігранная апсіда з квадратнай бакавой рызніцай. У сілуэце будынку дамінуюць гранёныя шатровыя пакрыцці з цыбулепадобнымі галоўкамі васьміграннага барабана асноўнага аб'ёму і двух'яруснай (васьмярык на чацверыку) званіцы, надбудаванай над прамавугольным прытворам. Стракатасць агульнай кампазіцыі ўзбагачаюць рознавялікія дзвюхгранныя шчыты зрубаў з разнымі падзорамі. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў пластычных ліштвах з разнымі падаконнікамі і прафіляванымі сандрыкамі з замковым каменем (імітацыя элементаў мураванай архітэктуры). Галоўны і два бакавыя ўваходы вылучаныя бочкападобнымі пакрыццямі на фігурных разных слупах, умацаваныя бэлечнымі перавязкамі, дэкарыраваныя авальнымі медальёнамі з абразамі.\nУ інтэр'еры дамінуе прастора сяродкрыжжа, перакрытая шатровым скляпеннем на ветразях, пакрытых выявамі евангелістаў, і асветленая верхнімі вокнамі барабану. Бакавыя прытворы, бабінец і апсіда адкрываюцца шырокімі прасветамі. Дзве галерэі хораў арыгінальна ўбудаваныя ў бакавых прыдзелах, асветленыя парамі арачных акон у шчытах. Апсіда вылучана 3-ярусным іканастасам. Сцены пакрыты арнаментальна-арабескавай размалёўкай.\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага (Выдранка) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага (Выдранка) на сайце Radzima.org\nЦарква Дзмітрыя Растоўскага (Выдранка) на сайце Глобус Беларусі (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Царква_Дзмітрыя_Растоўскага_(Выдранка)&oldid=3479642"\nАпошнія змены 6 лістапада 2019 а 16:46


Папа падчас св. Імшы ў Сант’яга: шчаслівыя міратворцы\n“Шчаслівыя вы, якія пагаджаецеся быць заражанымі Духам Божым і змагаецеся і працуеце дзеля новага дня, дзеля новай Чылі, бо вашым будзе Валадарства Нябеснае”, - звярнуўся Пантыфік да ўдзельнікаў св. Імшы ў інтэнцыі міру і справядлівасці, якая адбылася 16 студзеня 2018 г. у другой палове дня ў парку імя Бернарда О’Хігінса ў Сант’яга-дэ-Чылі.\n“Гаворачы, што шчаслівыя бедныя, тыя, хто плача, засмучаныя, церпячыя, тыя, хто прабачыў, Езус імкнецца выкараніць паралізуючую нерухомасць тых, хто лічыць, нібы рэчы нельга змяніць, тых, хто перастаў верыць у моц Бога, якая ўсё змяняе, і ў сваіх братоў, асабліва найбольш слабых, адкінутых”, - перакананы Святы Айцец.\nАбвяшчаючы благаслаўленні, Езус жадае “скалануць негатыўную прастрацыю, (...) што прымушае меркаваць, нібы можна жыць лепш, калі пазбягаць праблем, уцягаць ад іншых, хавацца ці замыкацца ва ўласных выгодах, засынаць у заспакоўваючым спажывальніцтве”, працягнуў Францішак.\n“Божыя благаслаўленні нараджаюцца ў міласэрным сэрцы, якое не стамляецца спадзявацца”, - сказаў Папа. Гэта “новы дзень для ўсіх тых, хто працягвае разлічваць на будучыню, марыць, дазваляць Духу Святому дакранацца і падштурхоўваць”. Па словах Францішка, шчаслівы кожны, “хто здольны запэцкаць рукі і працаваць, каб іншыя жылі ў супакоі”, “хто прыкладае намаганні, каб не сеяць падзелы”. “Прагнеш міру? Працуй дзеля міру!”, - запрасіў Пантыфік.\n“Сей мір моцаю роднасці, моцаю блізкасці! Выходзячы з дому і сузіраючы твары, ідучы насустрач тым, хто знаходзіцца ў цяжкай сітуацыі, да каго не ставяцца як да асобы, як годны сын гэтай зямлі. Гэта адзіны спосаб, які маем, каб ткаць будучыню супакою, нанова плесці рэчаіснасць, здольную зношвацца”, - звярнуўся Святы Айцец да чылійскага народу.\nНа завяршэнне гаміліі Папа запрасіў даверыцца Беззаганнай Дзеве Марыі, “каб дапамагала жыць і прагнуць духа евангельскіх благаслаўленняў, каб ва ўсіх кутках гэтага горада можна было пачуць, нібы шэпт: Шчаслівыя міратворцы, бо яны будуць названыя сынамі Божымі (Мц 5,9)”.\nПадчас св. Імшы Францішак здзейсніў урачыстую каранацыю Абраза Беззаганнай Дзевы Марыі з гары Кармэль.\nПасля Эўхарыстыі, згодна з праграмай другога дня Апостальскага падарожжа, Папа наведае жаночы пэнітэнцыярны цэнтр горада Сант’яга, сустрэнецца з духавенствам і мясцовымі біскупамі, правядзе прыватную размову з чылійскімі езуітамі.


Ад чаго пакутуюць беларускія балоты | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Экалогія » Ад чаго пакутуюць беларускія балоты\nБеларусь ужо шмат гадоў трымае планку адной з найбагацейшых краін Еўропы на рэсурсы водна-балотных угоддзяў. Нягледзячы на маштабную асушальную меліярацыю ў другой палове ХХ ст., у нашай краіне ўдалося захаваць у натуральным стане 863 тыс. га балот (агульная плошча тарфянікаў складае 2,39 млн га). Беларускія адкрытыя нізінныя балоты і моцна абводненыя поймы раўнінных рэк — найбуйнейшыя ў Еўропе. Яны ж з'яўляюцца важным рэгіёнам для захавання рэдкіх відаў жывёл і раслін.\nСёння для захавання і аднаўлення водна-балотных угоддзяў краіны працуюць вучоныя, спецыялісты прыродаахоўнай галіны, а таксама міжнародныя партнёры.\n— Наша краіна далучылася да Канвенцыі аб водна-балотных угоддзях, якія маюць міжнароднае значэнне галоўным чынам у якасці месца пражывання вадаплаўных птушак, — Рамсарскай канвенцыі, у 1999 годзе. За гэты час 26 водна-балотных угоддзяў Беларусі (іх агульная плошча — 778,9 тыс. га) былі ўключаны ў спіс водна-балотных угоддзяў міжнароднага значэння, — расказаў начальнік упраўлення біялагічнай і ландшафтнай разнастайнасці Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Мікалай Свідзінскі. — Сёння большая частка рамсарскіх угоддзяў аб'яўлена асабліва ахоўнымі прыроднымі тэрыторыямі ці з'яўляецца прыроднымі тэрыторыямі, якія падлягаюць спецыяльнай ахове і на якіх устаноўлены рэжымы аховы і выкарыстання.\nСёлета пачнецца распрацоўка праекта закона «Аб ахове і выкарыстанні балот (тарфянікаў)», а ў 2019 годзе плануецца атрымаць закончаны нарматыўны дакумент.\nЗагадчык сектара міжнароднага супрацоўніцтва і суправаджэння прыродаахоўных канвенцый НПЦ НАН Беларусі па біярэсурсах Аляксандр Казулін адзначыў, што розныя нормы, якія датычацца балот, прапісаныя ў розных заканадаўчых актах, трэба аб'яднаць у адзін дакумент і выключыць супярэчнасці, што сустракаюцца. «Магчыма, гэта першы закон аб балотах у свеце», — заўважыў вучоны.\nПа словах Аляксандра Казуліна, за апошнія гады спецыялісты падышлі да вырашэння праблемы зарастання нізінных балот трыснягом і хмызнякамі. Была распрацавана тэхналогія ўстойлівага выкарыстання біямасы на нізінных балотах, у межах міжнародных праектаў закуплена спецыялізаваная тэхніка. Добрыя вынікі рэалізаваных праектаў даюць падставу больш шырока прымяняць распрацаваныя тэхналогіі. Усё гэта, спадзяецца вучоны, дапаможа захаваць унікальныя нізінныя балоты Палесся, а разам з імі і рэдкія водна-балотныя віды жывёл і раслін.\nНаступныя па чарзе — пойменныя лугі, якія таксама актыўна зарастаюць хмызнякамі. Асабліва пакутуе ад гэтага пойма Прыпяці. Некалі самыя прадуктыўныя лугі і самая рыбная рака Еўропы сёння здаюць свае пазіцыі. Шматгадовая расліннасць назапашваецца ў рацэ, што пагаршае ўмовы для нерасту рыбы, змяншаецца колькасць насякомых і вадаплаўных птушак.\nНПЦ па біярэсурсах пры падтрымцы ПРААН/ГЭФ плануе ажыццявіць пілотны праект сумесна з ААТ «Тураўшчына» па ўзнаўленні пойменных лугоў каля вёскі Пагост і Тураўскага луга (Жыткавіцкі раён Гомельскай вобласці). Там плануецца разводзіць мясную жывёлу, выпас якой на гэтых тэрыторыях (вызваленых ад кустоўя) будзе праходзіць па спецыяльным графіку.\n— Мы хочам паказаць, як гэтыя тэрыторыі можна ўстойліва выкарыстоўваць, — падкрэсліў вучоны.\nПакуль нявырашанай застаецца праблема дэградацыі азёрных экасістэм. Многія беларускія вадаёмы сёння зарастаюць расліннасцю, пагаршаецца кармавая база для рыб, парушаецца відавы склад іхтыяфаўны.\nПа словах Аляксандра Казуліна, адна з прычын гэтай сітуацыі — засілле ў беларускіх вадаёмах такіх рыб, як лешч і карп (апошні трапляе ў азёры праз зарыбленне). Гэтыя рыбы выядаюць увесь корм і запускаюць незваротныя працэсы забалочвання.\nКаб вырашыць гэтыя праблемы, у НАН Беларусі плануюць пры падтрымцы Глабальнага экалагічнага фонду распрацаваць і выпрабаваць на некалькіх азёрах тэхналогіі іх выратавання.\nЗагаловак у газеце: Багна праблем\n2071 Святлана Есьман, намеснiк начальнiка галоўнага ўпраўлення эканомiкi i фiнансаў Мiнiстэрства транспарту i камунiкацый