Аксана Бязлепкіна. Ляўша на тэнісным корце\nЛяўша на тэнісным корце\nЯ вельмі люблю тэніс. Праўда, ужо васемнаццаць год не бяру ў рукі ракетку і не збіраюся яе браць. Я намагаўся забыць здарэнне, якое перакуліла маё жыццё, але ўчора гэтая гісторыя ажыла на экране майго тэлевізара. Сын досыць эмацыянальна сачыў за падзеямі чарговага тэніснага турніру і быў заўзятарам нейкай дзяўчыны-спартсменкі. І калі яна перамагла, сын кінуўся абдымаць маці, а пасля ад радасці збіў кулаком газету, якую я чытаў, і амаль што крыкнуў:\n- Як ты можаш быць такім абыякавым? Беларуска перамагла!!!\n- Беларусы шмат дзе перамагаюць, - я адказаў стрымана і, не маючы жадання падтрымліваць гэтую бессэнсоўную размову, пачаў распраўляць пакамечаную газету.\n- Ты проста не бачыў, што там было... Гэтая амерыканка нават не спрабавала адбіваць мячы, яна ўцякала, круцілася, як на патэльні, каб у яе мяч не патрапіў. А Хрысціна - віртуоз! Яна як машына, ніякага хвалявання, бясконцая ўпэўненасць... О, зараз усе будуць ведаць, дзе на карце знаходзіцца Беларусь! Але самае галоўнае, што яе фоткі ва ўсіх часопісах. Я таксама купіў, - Валерка не вытрымаў, каб не пахваліцца, і разгарнуў нейкі глянцавы часопіс.\nШто ж... Знаёмы твар... такія родныя вочы, усмешка... і рука... Гэта было як насланнё, як жывое ўвасабленне таго жаху, што я перажываў столькі год... Я нават жонцы ніколі не расказваў пра тое, што здарылася за год да нараджэння Хрысціны... Значыць, Міраслава стала трэнеркай уласнай дачкі... Малайчына, Міра! Хто б мог падумаць, што яна з дачушкай дасягне такіх вяршыняў.\nНаступную гульню я глядзеў разам з сынам. Нястомныя рухі, вылітая, як з металу, фігура, рэкламная, зусім небеларуская ўсмешка... і рука. Хрысціна была ляўшой, але зараз гэтым нікога не здзівіш. Тэніс - адзінае поле чалавечай дзейнасці, дзе якраз ідзе дыскрымінацыя праварукіх людзей. Ляўшам усюды дрэнна: усе дзверы ў шматлікіх установах зроблены так, каб іх было зручна адчыняць правай рукой, у банках асадку прымацоўваюць з разлікам на правую руку, ляўшы мусяць пісаць злева направа, хоць для іх гэта ненатуральна, на лекцыях ва ўніверсітэце іх садзяць з краю, каб не піхалі суседа левай рукой, а калі ляўша навучыцца граць на гітары, то вымушаны насіць усюды з сабой менавіта сваю гітару, не будзеш жа струны перастаўляць... Ляўшам паўсюдна дрэнна: у малодшых класах, ва ўніверсітэтах, у офісах... Ім добра толькі ў тэнісе. Так што тэнісістка-ляўша сёння ўжо нікога не здзіўляе. І ўсё ж маю памяць на тым часопісным фотаздымку абудзіла менавіта яе левая рука... Калі гэткую руку яна зрабіла сваёй візітнай карткай, я магу яе толькі павіншаваць...\nУ мае развагі цвіком убіўся звонкі голас сына:\n- Можа, і мне пазаймацца тэнісам? Як ты думаеш? - сын замахнуўся ўяўнай ракеткай.\n- Не, - я не здолеў схаваць свой страх і, за секунду прыдушыўшы баязлівыя інтанацыі ў голасе, безуважна дадаў: - Гэтае пытанне не будзе нават абмяркоўвацца.\n- Ну, тата! - узвіўся сын.\n- «Тата, тата», - я заўжды ўдала пераймаў сынавыя інтанацыі, - не з тваімі адзнакамі! Скончы школу, тады пагаворым. У адзінаццатым класе раскідацца сваім часам? Гэта немагчыма! У твае гады я паспяхова вучыўся! - распачаў я заўсёдную гаворку.\n- Ах, так? Ды я гэтую школу ўвогуле кіну! - Валерка звыкла і таму няшчыра шантажаваў мяне. - Мне там нецікава, ты разумееш? А тэніс... Можа, гэта мой лёс? А ты ўсё псуеш, сунешся са сваёй вучобай!\nВалерка ўжо не першы раз нагадваў мне пра жаданне заняцца тэнісам. І я шматкроць адмаўляў яму, забараняў. Без аніякіх тлумачэнняў, калі не лічыць сталае ўпіканне зашмальцаваным дзённікам, дзе бацькоў ветліва, а пасля і не вельмі, запрашалі ў школу. Валерка адчуваў, што гэта звычайная адгаворка дарослых. Значыць, надышоў час. Я ведаў, што калісьці я буду пакутваць за сваё баязлівае маўчанне, падмацаванае шчырай сімпатыяй да Міраславы. Гэта было натуральна, і я не ўяўляю сабе мужчыну, які паставіўся б да яе непрыхільна.\nО, яна была на ўсе густы: дасканалая фігурка - для эстэтаў, аматараў зрокавай асалоды, і незвычайная дасціпнасць - для інтэлектуалаў. Але насамрэч яна нікому не належала, нават здавалася, што яна свядома пазбягае больш блізкіх узаемаадносін з людзьмі, хоць гэта мала стасавалася з ейнай працай - яна была трэнеркай па тэнісу.\nМіраслава была дзіўнай, і я не мог зразумець яе. Яна ахвотна размаўляла пра розныя адцягненыя рэчы, смяялася з нашых ідыёцкіх жартаў і недарэчных кампліментаў, але ўпарта адсякала ўсе спробы прыватных кантактаў. Ёсць корт, і ёсць яна. Па-за кортам яе не было. Я не ўяўляю, як можна было б спытаць, што яна робіць вечарам. Яе твар камянеў, яна высока падымала галаву і холадна адказвала, што мы плацім толькі за яе час на занятках, а ў вольныя гадзіны яна мае права на прыватнае жыццё. Гэта было смешна, нібыта я ці мой сябра хацелі прыдбаць Міраславу ва ўласнасць. Я грашыў на яе няўдалы любоўны досвед, а сябрук цынічна зазначаў, што Міраславу не цікавяць мужчыны. Але нашто майму сыну ведаць пра тыя брудныя гіпотэзы, і я пачаў здалёк.\n- Валера, прынясі мой альбом, - я спадзяваўся заінтрыгаваць сына, які ведаў, што без патрэбы я фотаздымкі не разглядаю.\n- Сынок, я раскажу табе казку, - млява расцягнуў словы Валера, але пыльны фаліянт усё ж прынёс. - Можа, гэта старасць? Я занадта часта чую ад цябе: «Калі мы былі маладымі...»\n- Выбачай, я не скеміў, што гэта табе так надакучае, - я шукаў патрэбны фотаздымак. - Ты ведаеш, хто гэта? - я тыцнуў пальцам у малады твар.\n- Ну, мабыць, нейкі твой сябар, вось вы на наступнай старонцы побач. Навошта ты мне ўсё гэта паказваеш, я на памяць усіх ведаю. Зрокава. Ты ж ніколі нічога не тлумачыш, не расказваеш, нібыта тваё жыццё незваротна засакрэчана і пыліцца ў архіве, - справядліва папракнуў мяне сын.\n- Вось я і наважыўся выправіцца. Дык будзеш слухаць «казку», сынок? - паіранізаваў я.\nСын згодна кіўнуў, а сам кінуў вокам у тэлепраграму: праз гадзіну мусіў быць нейкі фільм. Што ж, трэба мірыцца з тым, што дзеці жывуць ад фільма да фільма і спатканні прызначаюць, зверыўшы час з праграмай.\n- Я калісьці граў у тэніс... - Я чакаў, што Валера здзівіцца, і ён сапраўды зацікаўлена падняў галаву. - А гэты хлопец на фотаздымку - мой лепшы сябар. Зваць Табіян.\n- Табіян? - здзекліва перапытаў Валерка. - У яго бацькі былі вычварэнцы? Так жыццё дзіцяці сапсаваць! Слухай, а як яго скарочана? Табу? А дзецям якая пакута: Табіянавіч ці Табіянаўна!\n- Мы раслі разам, і для мяне ён быў проста Тобка. Мы былі як спарышы: заўжды разам. Я сябе без яго не памятаю. - Валерка памкнуўся нешта спытаць, але я рукой паказаў, маўляў, слухай. - Школа, універсітэт... Час быў зменлівы, бурны, выплывалі самыя кемлівыя, і ў ягонага бацькі ўсё атрымалася. Гэта быў, як мы зараз кажам, канец ХХ стагоддзя, але тады ніхто не ўсведамляў значнасці і незвычайнасці пераломнага моманту, мы проста жылі. Тобка запрасіў мяне ў бацькоўскую фірму. Ад ягонага невыноснага характару мяне ратавала толькі мая прывычка да ягоных выбрыкаў. У офісе ж усе стагналі: яго выключная памяць і гэткая ж выключная помслівасць вымушалі цярпець Тобкавыя здзекі, і насмешкі, і абразы... І калі я намагаўся стрымаць яго, ён спрабаваў пагражаць і мне ці то звальненнем, ці то помстай праз забойства. Ён ведаў, што я не пакрыўджуся.\n- Ты яму быў як хлопчык для біцця? Ён табе ў лыч, а ты яму «дзякуй»? - Валерка відавочна абурыўся за маю негераічную маладосць.\n- Ты можаш называць гэта як заўгодна, але я быў адзіным чалавекам, які мог сказаць Тобку праўду, мог хоць неяк паўплываць на яго. Так што, Валера, я не думаю, што ўсё было так дрэнна. Дрэнна стала пасля. Тобка вырашыў заняцца сваім жалезным здароўем. Як на мой тадышні погляд, гэта было нахабнае марнаванне грошай. Тэніс быў патрэбны Тобку, каб хваліцца, а не гуляць у яго. А каму? Нельга ж спыняць людзей на праспекце і выхваляцца. А каб нібыта прызнацца, як на споведзі, дык не было каму. Шчырых сяброў не было, яго выкідалі вонкі з любога сяброўскага кола. Напрыклад, нехта скардзіцца на жонку без спадзеву на нейкія парады. А Тобка перапыняў няшчаснага і сам пачынаў ганіць чужую жанчыну. Муж спрабаваў яе абараніць і Тобку больш ніколі не спавядаўся. Ды і ніводная дзяўчына вытрымаць яго не магла. Уяві, яны выправяцца ў госці, а ён дарогай пачынае дакалупвацца, а што гэта ў цябе за сукенка абы-якая, а нашто ногі выставіла альбо нашто схавала, а нашто нафарбавалася, як прастытутка, і з рота ў цябе ўчарашняй вячэрай тхне. Ну, якая дзяўчына стрывае? Ён, мабыць, хацеў з іх зомбі закамплексаваных зрабіць, але яны своечасова ўцякалі, - сёння гэта дзіўна і недарэчна, а тады мяне гэта не абыходзіла.\n- Хворы быў хлопец, - вырвалася ў Валеркі.\n- Ну, хворы ці не хворы, не табе меркаваць, - я лічу, што нельга дазваляць сыну ацэньваць дарослых, малы яшчэ. - Тобка тры разы на тыдзень ірваўся на корт і ўсё мяне запрашаў, а я адмаўляўся: у офісе толькі тады і можна было паспяхова працаваць, пакуль не было маладога шэфа. Карацей, клопату хапала і без тэнісу. Ну, і недзе праз месяц знясільваючых заняткаў ён прапанаваў мне прыйсці проста паглядзець. Калі ласка, я прыйшоў.\nВалерка ўважліва слухаў мой зацягнуты расповед, а я адразу ўспомніў, як я ўпершыню пабачыў Міраславу. Яна ішла нам насустрач - і я зразумеў Тобкаву апантанасць тэнісам. Спартыўнай загарэлай фігуркай яе захацеў бы авалодаць кожны мужчына, ды, вылізаная нашымі позіркамі, Міраслава нікога не заўважала вакол сябе.\nЯ хацеў бы да яе дакрануцца, да яе моцных рук і спартыўных ножак, да яе шыі, да яе цела, якое нібыта само прасілася ў абдоймы. Мая прага дакрананняў прамільгнула як маланка. І за эфектнай знешнасцю я ўбачыў асобу. Міраслава была жвавай і смяшлівай, гэта першае, што прыходзіць у галаву, калі я ўспамінаю Міру. Я мог бясконца глядзець, як яна смяецца, а яна - магла смяяцца бясконца: ніжняя губка па-дзіцячы адтапырвалася і аднекуль з грудзей вырываўся смех, вочы прымружваліся - яна цалкам аддавалася сваім эмоцыям. Але адзін смелы і выклікальны позірк - і яна хавалася ў свой «панцыр». Я не мог зразумець, чаго яна баіцца. Яна не хацела, каб яе ўспрымалі як жанчыну? У яе ж і прафесія крыху бясполая - трэнер. Не жанчына, не мужчына, а трэнер. Праўда, на тых жа кортах працавала трэнерка, на якую мужыкі сыходзіліся проста паглядзець. Міраслава ж была зусім іншай. У кожнай жанчыны павінна быць таямніца, але такая, каб яе можна было паспяхова выкрыць. Міраслава ж была ў палоне свайго сакрэту, здавалася, што менавіта ён дыктаваў Міры і схему паводзінаў, і манеру размовы, і адстароненасць дачыненняў. Мяне прыцягвала яе зачараванасць, але Валерку пра мае пачуцці да Міраславы ведаць, вядома ж, было не трэба.\n- І я прыйшоў, - задумліва паўтарыў я. - Глядзець не было на што. Міраслава, яго трэнер, з лёгкасцю выйгравала сет за сетам, гейм за геймам. Тобка выціраў пот, чырванеў, але быў нязменна ветлівы і ўсмешлівы. А вось гэта мяне здзівіла: у офісе наш Табіян Казіміравіч лаяўся на сакратарку, кідаўся тэлефоннай трубкай, а аднойчы, калі ў самы непрыдатны момант у друкарцы скончыўся картрыдж, Тобка пхнуў яго нагой так, што толькі «пер'е» паляцела. Таму я не верыў, што яго магла стрымліваць прысутнасць дзяўчыны, джэнтльмен - гэта не пра Табіяна.\n- Закахаўся! - выгукнуў Валерка з незразумелым мне зларадствам.\n- Табе абы закахацца! Валер-кавалер! - не пагадзіўся я. - Не, я спачатку нават не мог сцяміць, у чым тут прычына. І ўсё - інакш і быць не магло - растлумачылася ягонай помслівасцю. Прайграўшы чарговую гульню, Табіян падышоў да сеткі і, калі Міраслава працягнула яму руку для поціску, пацалаваў яе мазолістую далоньку. Міраслава толькі рассмяялася. Я быў уражаны - не тэнісны корт, а школа этыкету. Я ўжо - быў грэх - падумаў, што Тобка перавыхаваўся, але я сам жа гэтую вар'яцкую думку і адпрэчыў. І правільна зрабіў! У тыя часы я мог бы кнігу напісаць «Правілы карыстання Табіянам Яўнутам».\n- Ну і ў чым была фішка? - пацікавіўся Валерка.\n- Усё вытлумачылася вельмі проста. Калі Табіян пайшоў пераапранацца, Міраслава падышла да мяне і прапанавала, каб я таксама заняўся тэнісам. «О, не, што вы, я зусім не спартовец!» - вымушаны быў прызнацца я. І яна, зразумеўшы, што голымі рукамі мяне ў тэніс не зацягнуць, расказала ўсё як ёсць. «Тут выйшла такая непрыемная гісторыя. Я ўпэўненая, што Табіян вам не расказваў, але... Ведаеце, ой, ну канешне ж, вы ведаеце, што ён па натуры пераможца, і я бачыла, што ён ледзь трывае. І на мінулым тыдні я паддалася, прайграла адзін гейм: адзін раз нібыта не дабегла да мяча, другі - адбіла мяч ў аўт. Ён бессаромна трыумфаваў. Але калі прайграў наступныя геймы, то ўсё зразумеў. Але выгляду не падаў! І гэта самае страшнае, калі б ён даў волю эмоцыям - гэта было б натуральна». Валерка, я адчуў, што яна яго баіцца... Ці нават не баіцца, а вінаваціць сябе за ягоныя перажыванні. Яна не хацела з ім сварыцца, - я шукаў вытлумачэння іхніх паводзінаў.\n- Значыць, яна закахалася! - Валерка лічыў, што ўсе жаночыя дзеянні можна растлумачыць праз каханне.\n- Не, я тады мог толькі канстатаваць факты, але не інтэрпрэтаваць. Міма нас нехта прайшоў, і Міраслава спужана зірнула ў бок раздзявальні, вінавата паглядзела на мяне і нарэшце прызналася, што Тобка нават ужо не мацюкаецца, калі мяч не адаб'е. Ён хлопец эмацыянальны і кожны пракол падмацоўваў адпаведнымі выразамі. І я згадзіўся выратаваць Міраславу.\nВалерка толькі раскрыў рот, як я яго апярэдзіў:\n- Не, Валерык, я не закахаўся.\n- Ды я не тое хацеў сказаць, - выкруціўся мой падазроны сынок. - Я хацеў спытаць, доўга ты яшчэ? Ці ты хочаш серыял зрабіць: кожны вечар новая частка аповеду?\n- Ну, калі табе нецікава, дык што ты маўчыш? А то я выглядаю як кат: прымушаю сына слухаць гісторыі сваёй маладосці! - Па майму голасу было чуваць, што я не крыўджуся.\n- Я не пра тое... Ты, татусь, проста здзекуешся! Заінтрыгаваў, а нічога не раскрываеш, - Валера чакаў найхутчэйшага завяршэння гісторыі.\n- Я расказваю, як расказваецца. Так што, калі пачнецца твой фільм, ціхенька вазьму свае газеты і сыду ў спальню, згода? - я здолеў крыху супакоіць Валеркаву нецярплівасць. - Вечарам таго ж дня за півам я нязмушана, як мне падалося, пажартаваў: «Тобка, ты, можа, закахаўся ў сваю трэнерку? Гелена-сакратарка ніколі не забудзе, што ты ёй сказаў на неадпраўлены факс. А тут ты проста сама выхаванасць!» А ён зусім абыякава назваў Міраславу машынай для забівання галоў і заглыбіўся ў куфаль з півам, каб не адказваць далей. І я згадзіўся гуляць разам з Тобкам у тэніс.\nІ я ўжо ведаў, што адкажа Тобка: «Я ж даўно табе казаў, трэба займацца сабой. А то дзяўчаты разбіраюць поўсць на тваіх дохлых грудзях!» - Ох, любіў Тобка пажартаваць з маёй валасатасці, ведаў, што мне гэта не падабаецца. «Лепш я буду з поўсцю, чым мая дзяўчына!» - звыкла адмахнуўся я. Валерку, напэўна, не спадабалася б такая наша размова, і таму я дыпламатычна абмінуў гэтыя падрабязнасці.\n- Увесь час я падладжваўся пад Тобку. У дзяцінстве, калі мы былі суседзямі, ягоная мама прасіла, каб мы не крыўдзілі Табіяна, бо ён вельмі нервовы хлопчык. Яго нервовасць з гадамі не паменшала, а ў мяне выпрацавалася звычка ва ўсім яму саступаць. Уседазволенасць не сапсавала Тобку: не было ўжо куды псаваць. Як я ўжо казаў, Тобка быў жывёлай помслівай. Менавіта праз гэта я вырашыў дапамагчы Міраславе, бо яе шчырасць і даверлівасць схілялі мяне на яе бок.\nЯ мусіў заняцца тэнісам і не кідаў ненавісную ракетку толькі таму, што адчуваў адказнасць за Міраславу. Яна сачыла за кожнай нашай гульнёй, рабіла разбор палётаў і, самае галоўнае, калі ў мяне зусім не атрымлівалася падача, яна станавілася за мной, блізка-блізка, брала маю руку ў сваю і паказвала правільны рух. Я адчуваў спінай яе цеплыню і не думаў пра тэніс. Праз некалькі тыдняў цяжкіх заняткаў я пачаў усведамляць, што яна мне вельмі падабаецца.\nЯ, вядома ж, не мог выйграць у Тобкі, бо стаж навучання істотна розніўся, а гэты мсціўца крыху акрыяў пасля некалькіх чыстых перамог. І ўсё ж не пакідаў ён мары перамагчы саму Міраславу. Але, Валера, сам падумай, яна ж спецыяльна вучылася, столькі год трэніровак. Як можна было яе перамагчы?\n- Ну, можна што-небудзь прыдумаць! Руку за спіну прывязаць! Дамовіцца з кімсьці, каб ёй перад самай падачай крычалі «га»! Спужаецца, і ўсё! - Валерка заўсёды быў добрым вынаходнікам розных несумленнасцяў.\n- Ён прыдумаў прасцейшы варыянт. На корце перамагчы яе немагчыма, значыць, трэба біць у іншае месца, - услых разважаў я.\n- У галаву, - засмяяўся Валерка.\n- У сэрца! - выгукнуў я. - Тобка зацікавіўся яе таямніцай. Ён меркаваў, што трапіць у ейны ложак будзе добрым рэваншам. І ён лічыў, што гэта зрабіць прасцей, чым перамагчы яе на корце. У ложку з Міраславай! Я не верыў, што яе можна спакусіць, проста не верыў. А Тобка са звыклай заўзятасцю кінуўся ў новую авантуру.\n- Атрымалася? - амаль шэптам спытаў Валерка, спадзеючыся на якуюсьці непрыстойную гісторыю.\n- Лепш бы не атрымалася! - з болем вырвалася ў мяне. - Ён цалкам змяніў свае паводзіны. Ягоная напятая ветлівасць перакінулася ў сапраўднае, шчырае пакланенне, натуральную павагу і захапленне. Вітаючыся з Міраславай, ён моршчыў ва ўсмешцы свой пацучыны носік і маленькі рот. Гэта выглядала так... так... не ведаю, як сказаць... гэта было насамрэч. Я ведаў Тобку і таму здагадваўся, што гэта двайная гульня, але немагчыма было яго падлавіць. Я нават сам пачынаў сумнявацца ў яго няшчырасці. Тобка паводзіў сябе менавіта так, як трэба было ў гэтай сітуацыі. Ён ні разу не прынёс Міры кветак ў час сваіх заляцанняў. На 8 Сакавіка ён сарамліва прамовіў: «Віншую!» І калі ён здолеў падмануць мяне, то што казаць пра Міраславу? Яна маральна падрыхтавалася да нейкіх прапаноў і запрашэнняў, мабыць, меркавала, што ён захоча сустрэцца з ёй па-за кортам. А ён маўчаў. Ніякіх спробаў, ніякіх прыватных пытанняў, нічога.\n- І праз месяц ён сарваў яе, як спелы яблык, - здагадаўся Валерка.\n- Праз тры месяцы, - удакладніў я. - Ён не раскідваўся кампліментамі. Яна проста зразумела з ягоных паводзінаў, што яе ранейшае жыццё і нейкія праблемы яго не датычаць, што ён прыме яе любой, што яна ўжо нічога не зможа зрабіць, каб разбурыць ягонае каханне. Яна адчула, што ён надзейны. Для жанчын гэта вельмі важна.\n- А ён яе ўсё адно не кахаў? - Валерка не верыў, што можна так удала жангляваць пачуццямі.\n- Мне здаецца, яна зразумела, што сама вінавата ў тым, што яе баяцца мужчыны. І крыху палагоднела, пачала правакаваць нас на досыць... ну, такія... тэмы, - я не ведаў, як патлумачыць сыну ўсё гэта.\n- Я ўжо дарослы і ведаю такія-сякія слоўцы для абазначэння такіх-сякіх тэм, - разрагатаўся сын. - І калі ты зараз пачнеш сюсюкаць альбо называць усё залішне апісальна... - падбухторыў сын, які ўжо адчуў, што ў мяне большая патрэба гэта расказваць, чым у яго слухаць.\nШто ж, ён меў рацыю, я на некага павінен быў скінуць гэты цяжар, з кімсьці раздзяліць свае падазрэнні. Я давяраю жонцы, але не змог расказаць ёй, яна замітусілася б, перапужалася, а мне трэба было, каб нехта не паверыў мне і сказаў, што я ўсё гэта прыдумаў, што ўсё гэта няпраўда, хлусня і мае здагадкі. І вось я дажыў да таго часу, калі адшукаў патрэбныя мне спакой і надзейнасць у сваім сыне. А гэта вельмі важна - адчуць плячо сябра, які адначасова з'яўляецца тваім дзіцем. Выгадуй сабе самага надзейнагя сябра - вось быў бы добры лозунг для актывізавання нараджальнасці ў нашай краіне.\n- Насамрэч! Буду шчырым. Яна пачала спакушаць яго. Разумееш, тая праблема, той комплекс, што атруціў ёй жыццё, здаваліся дробнымі ў параўнанні з той сарамлівасцю, якую выяўляў Тобка. Ён паказаў, што самы закамплексаваны чалавек у свеце - ён. І тым вымушаў яе ратаваць яго ад сябе самога... Валера, так ўжо сталася, што чыстага кахання не бывае. Гэта фікцыя і прыдумка рамантыкаў! Ты сам пасля адчуеш, - я зірнуў на сына і раптам зразумеў, што ён сапраўды ўжо дарослы. - Пасля адчуеш ці, можа, ужо адчуў, што да пачуццяў заўсёды прымешваецца нешта яшчэ. Ты нават і жадаць гэтага не будзеш, а так атрымаецца. Напачатку ты вар'яцееш: «А што ж яна пра мяне думае?» Пасля пачынаеш успамінаць размовы з ёй і ўзважваць кожнае слова, кожную думку. Ці можаш мімавольным жартам так яе пакрыўдзіць, што... У гэтай сферы нічога нельга растлумачыць рацыянальна. І ты будзеш яе шчыра кахаць, але ўсе спрэчкі, сваркі, сакрэты і недагавораныя фразы, усе крыўды, усе ўчынкі будуць атручваць вашыя пачуцці. І аднойчы ты апынешся ў такім стане, што не зможаш адназначна сказаць, кахаеш ты яе ці не. І самае крыўднае, што яна адчувае тое ж, - я сам спужаўся сваіх разваг. - А далей усё залежыць ад вашай далікатнасці і разумнасці. Можна разысціся і больш не сустракацца, а можна пачаць выпраўляць памылкі.\n- Гэта ты пра Тобку з Міраславай ці пра сябе з мамай? - іранічна заўважыў Валерка.\n- Дарма ты так пра нас з мамай! У нас, дзякуй Богу, было не так шмат крыўдаў! Я меў на ўвазе менавіта непазбежныя дадаткі да кахання. Насамрэч, Міра баялася блізкіх стасункаў з мужчынамі. І на тое ў яе была важкая прычына. Раптам - побач з ёй Тобка, які выяўляе абсалютную няўпэўненасць, баязлівасць. І яна падумала, што ён, як падлетак: калі баіцца - кусае. Відаць, так яна растлумачыла сабе яго колішняе нахабства. Не ведаю дакладна, як у іх там усё развівалася, але мяркую, што секс адбыўся па яе ініцыятыве.\n- Ваў! Які мужчына не марыць, каб яго згвалціла жанчына! - Валерка відавочна некага цытаваў.\n- Гвалту не было. Быў надзвычайна якасны разлік з боку Тобкі. Гэта талент бізнесмена - разлічыць свае і чужыя крокі на дзесяць дзеянняў наперад. Але ў офісе сядзяць розныя эксперты і аналітыкі, ад якіх патрабуюцца дакладныя прагнозы. А Тобкава сітуацыя вымагала яшчэ і акцёрскага таленту.\n- А можа, яна проста стамілася ад сваёй адзіноты? - зусім па-даросламу запытаў сын.\n- Зараз гэта неістотна. Галоўнае, што ў іх усё адбылося.\n- Усё? - усміхнуўся Валерка.\n- Ведаеш, я чакаў, што Тобка адразу кіне яе, як толькі дасягне мэты. Я, шчыра кажучы, быў упэўнены, што ён пачне выхваляцца ці што-небудзь такое... Не першы ж раз... А ён прыйшоў на наступны дзень у офіс і зачыніўся ў сваім кабінеце. Нетыповая была сітуацыя, і Гелена, яго сакратарка, паклікала мяне. Я як бы незнарок паднёс яму паперкі нейкія падпісаць, кавы з ім папіў... А ў яго вочы гарэлі так... Гэта былі вочы не пераможцы, а чалавека, у якога ёсць геніяльны і грандыёзны план. Звычайна гэта адухаўляе... Я нават на секунду падумаў, што мяне чакае нейкі сюрпрыз, кшталту жаніцьбы.\nВалерка асуджана зірнуў на гадзіннік, цішком выцягнуў з-пад газет пульт ад відэамагнітафона і націснуў кнопку «запіс». Значыць, я ўсё ж яго заінтрыгаваў.\n- А што было далей? - сын спадзяваўся падштурхнуць мяне да фіналу гісторыі. - Якая ў яе была таямніца?\n- А гэта па сутнасці дробязь, галоўнае, што яна была. І Тобка яе ведаў. А калі мы прыйшлі на корты, Тобка прапанаваў Міраславе згуляць з ім. Яна закахана ўсміхнулася і пагадзілася, а Тобка глянуў ёй у вочы, як бы нешта перадаў тэлепатычна, і холадна дадаў: «Я перамагу!» Міраслава сцялася, зменшылася ад позірку і ад словаў... Гэта быў тонкі шантаж! І яна прайграла. Але мне здаецца, яна не паддавалася, проста з яе ўсе сілы сышлі, ногі не хацелі бегаць, і яна нагадвала параненае маленькае птушанятка, якому крылы падрэзалі...\n- І ногі падпілілі... - недарэчы дадаў Валерка. - Ну што ты, адразу не можаш усё расказаць... Літаратуршчынай займаешся? Інтрыгоўны аповед!\n- Усё, усё! Болей не інтрыгую. Карацей, нас запрасілі на адно надзвычай важнае мерапрыемства. Вельмі ўплывовай фірме споўнілася дзесяць гадоў. Сувязі з прэзідэнтам кампаніі Андрэем Рыгоравічам Мітчанкам былі наладжаны яшчэ Казімірам Яўнутам, Тобкавым бацькам, яны некалі разам у камсамоле працавалі. Стары Яўнута адыходзіў ад бізнесу і павінен быў пазнаёміць Тобку з Андрэем Рыгоравічам. Не так, як у дзяцінстве, - маўляў, гэта мой сын, бо не трэба шмат розуму, каб нарадзіць сына. Тобка быў не проста сын, ён быў спадкаемцам, ён прыняў кіраўніцтва нашай фірмай і быў насамрэч апантаны бізнесам. Ён любіў сваю працу - і яна ў яго спорылася. Стары Яўнута ганарыўся сынам! У Тобкі была яшчэ старэйшая сястра, якая рана выйшла замуж і хуценька зрабіла Яўнуту тройчы дзедам. Яўнута любіў яе жэўжыкаў, але Тобку любіў больш.\n- Я ж прасіў пра Міраславу! - засупраціўляўся Валерка.\n- А я да гэтага і вяду. Нас запрасілі, я павінен быў ісці з Геленай, а Тобка прапанаваў суправаджаць яго Міраславе. Ну, мужчынам добра - маеш тры касцюмы і можаш сто год пражыць. А кабеты сваю прыгажосць павінны штораз падмацоўваць новай сукенкай. Мне, праўда, усё адно, якая на маёй спадарожніцы вопратка, а вось Тобка быў кавалерам неабыякавым. Таму ён павёў Міраславу ў нейкі буцік, а я пайшоў з імі. Калі ў жанчыны фігура дасканалая, то няма чаго доўга выбіраць. Тобка пачаў прапаноўваць сукенкі. Прыклаў да Міры чырвоную... Я і зараз усё памятаю... Калі б умеў намаляваць, намаляваў бы! Але апісаць не магу: доўгая, дэкальтаваная... І раптам новы, ветлівы Тобка перакінуўся ў Тобку ранейшага, грубага, помслівага. Ён стаяў з сукенкай і вельмі здзіўлена прамовіў: «Дзіўна, што табе не пасуе чырвоны колер. Ён жа ўсім да твару». Сам разумееш, што сталася з радасным настроем Міраславы. Тобка перабіраў сукенкі з такой зацятасцю, нібыта для сябе. Чорныя ён абмінаў са словамі: «Большасць будзе ў чорным, а мы - меншасць!» Пасля была кароткая чорна-белая... Але Тобка паказаў пальцам на ногі Міры і ці не грэбліва запярэчыў: «Нашто выстаўляць свету твае залішне мускулістыя ногі». Але ж ногі ў яе былі бездакорныя! Тэніс увогуле выдатны від спорта: трэніруюцца ўсе мышцы, але няма іх ненатуральнай развітасці, як напрыклад, у плаванні ці бегу. Звычайна такія паскудствы жанчынам утвараюць няўпэўненыя ў сабе мужчыны. Але ж сам бачыш, Тобка выглядаў зусім нармальна. Не было ў ім той слінявай прыгажосці, як у хлопчыкаў-мадэляў з глянцавых часопісаў. Ды залішняя прыгажосць перашкаджала б у яго сур'ёзнай працы. У яго была натуральная мужчынская фігура. Вось у нашага камп'ютэршчыка быў жаночы віхлясты азадак ды Х-падобныя ножкі, але ён не рабіў з гэтага праблемы. У Тобкі нос трошкі вытанчаны, востранькі...\n- Ты казаў ужо - пацучыны! - нагадаў Валерка, які відаць, слухаў уважліва.\n- Хай пацучыны, як ні назаві - нос быў прыстойны, арыстакратычны рот, не якая-небудзь зяпа... Блакітныя вочы з цёмнымі вейкамі - гэта ва ўсе часы выглядае прывабна... Тобка заўсёды хадзіў са строгай стрыжкай - праца вымагала. Яго густыя валасы былі шорсткімі і калючымі, але я неяк раней заўважыў, з якой асалодай, амаль фізічным задавальненнем Міраслава праводзіла па іх рукой. Яна яго кахала, так, кахала... А Тобка? А Тобка выцягнуў цёмна-сінюю сукенку, такую блішчастую... з тонкімі шлейкамі... і на спіне так зроблена палоскамі тканіны... Ну, ты разумееш?\n- Мгы, - няўпэўнена кіўнуў Валерка.\n- А чорт з ім. Міраслава збялела і спужана адштурхнула руку Тобкі. А ён рассмяяўся, штучна, гучна, як д'ябал, - я не мог падабраць добрага азначэння.\n- Зразумела, як Мефістофлік! - пажартаваў Валерка. - Слухай, ты дарма так напружваешся, я ўжо зразумеў, што ў Міраславы нейкія праблемы з целам ці там... са скурай. Давай, што там было? Наколка сінімі чарніламі «1937 год» ці шнары ад капытоў зубра?\n- Радзімая пляма... - прызнаўся я.\n- І ўсё? - расчаравана прамовіў Валерка. - Выбачай, але я чакаў нейкай экзотыкі. Напрыклад, пісягі ад кіпцяў усурыйскага тыгра ці... ну нават не ведаю... І ты мне столькі часу расказваў гісторыю пра закамплексаваную паненку?\n- Не, я толькі падыходжу да кульмінацыі! Міраслава выбрала нейкі досыць закрыты строй і пайшла прымерыць. Мы чакалі каля кабінкі, і Тобка гучна, каб яна пачула, са смехам расказаў мне пра яе пляму. Міра рэзка адсунула шторку... Яна ўжо паспела зняць кашульку і стаяла ў джынсах і станіку. А ў кабінках жа люстэрка... і я ўбачыў... там адлюстравалася... Міра схапіла кашулю, насунула і выбегла з крамы. Усё, на вечарыне мы былі ўтрох: Казімір Яўнута, Тобка і я, мы нават і Гелену не ўзялі.\n- І ўсё скончылася? Я думаў - будзе хэпі-энд! Кшталту... Ты-ды-ды-дынь. Аб'яўляю вас мужам і жонкай, - перадражніў Валерка.\n- Не так усё скончылася! Тобка, як бы нічога і не было, заявіўся на трэніроўку. А я дык і саромеўся ёй у вочы глядзець. А яна, відаць, ужо супакоілася, прынамсі, мне так падалося. Яна ўсміхнулася Тобку ды іранічна запытала: «Згуляем? Ты ж мяне адной левай?» Тобка нечакана ўчапіўся за апошняе слова: «Дык, можа, левай?» І яны адначасова перакінулі ракеткі з правай рукі ў левую. Я сабе дараваць не магу... Як я не заўважыў, што яна занадта правільна і ўпэўнена трымае ракетку ў левай руцэ... Разумееш, калі ўжо ты прывучаны іграць правай рукой, то вось так адразу згуляць левай немагчыма! Ты не тое што не падасі, ты самы лёгкі мяч не адаб'еш! Некалькі гадзін трэніровак ішло толькі на тое, каб навучыцца правільна трымаць ракетку, і тут Тобку захацелася менавіта левай! Магчыма, ён вырашыў, што так яны будуць на роўных? - мне цяжка было здагадацца пра Тобкавыя думкі. - Яны ж і згуляць не паспелі. Яна падавала першая. Зірнула на Тобку з нянавісцю, падкінула мяч і - з усяе моцы! Мяч патрапіў яму ў шыю - і насмерць!\n- Забіла? - не паверыў Валера.\n- Забіла. З таго часу я ў тэніс не гуляю. Хачу жыць! - выгукнуў я.\n- Пачакай, пачакай, дык яна што, спецыяльна? - дапытваўся сын.\n- Не ве-да-ю! Я пасля праз стрыечнага дзядзьку, ты яго не ведаеш, пра яе крыху так... даведаўся. Калі яна толькі пачынала, яна іграла левай рукой. Разумееш, ёсць розныя ляўшы: адныя пішуць левай, а ўсё астатняе робяць правай, і другія - пішуць правай, а іншую работу - левай. Яна пісала правай, і таму мы не маглі здагадацца, што насамрэч яна ляўша. Ды і адкуль мы маглі ведаць, што яна вучылася граць у тэніс левай. Яна максімальна аслабіла свой удар, калі перавучылася на правую руку. Калі б яна працягвала гуляць левай, у яе партнёраў і вучняў не было б аніводнага шанцу на выйгрыш. І ўсё адно яна засталася лепшай. У свой час трэнер ускладаў на яе столькі надзей... Ён верыў, што гадуе зорку еўрапейскага тэнісу, а можа, увогуле зорку! Але яна кінула ўласную кар'еру, так і не распачаўшы яе, і пайшла працаваць.\n- Я нават скажу, чаму яна кінула прафесійны спорт. Мабыць, умовы былі савецкія, і ёй трэба было раздзявацца пры іншых дзяўчатах. А яна саромелася, - здагадаўся Валерка. - Але тады гэта ідэя-фікс! Слухай, ну, немагчыма ж праз такую дробязь паламаць сабе жыццё. Можа, у яе быў яшчэ нехта як Тобка? Комплекс «узгадаваць» прасцей, чым выбітную тэнісістку.\nНаступных навучэнцаў той спартыўнай школы выхоўвалі на легендах пра Міраславу. Дзецям паказвалі ўвагнутасці на сцяне ад яе магутных удараў. Ім давалі пагуляць з яе «лысым» тэнісным мячыкам. Ён вельмі хутка адскоквае, каб з ім гуляць, трэба было мець вокамгненную рэакцыю. Расказвалі, ейны трэнер клаў у кут пляцоўкі мячык, а другі падаваў Міры, і яна адбівала другі, каб ён патрапіў у першы! Тэнісны більярд!\n- Дык яна спецыяльна ці не? - не мог даўмецца Валерка.\n- Ну, глядзі. Калі спецыяльна, то яна павінна была занадта шмат улічыць... Трэба было справакаваць Тобку на гульню левай рукой, бо так ёй было больш зручна. І яна павінна была патрапіць у шыю... У яе быў вельмі моцны ўдар, значыць, можна было па галаве... ці куды-небудзь яшчэ... Але калі б Тобка зрабіў адзін крок убок - застаўся б жывы! Атрымліваецца, што гэта проста жахлівая выпадковасць. Уся сістэма абвінавачвання руйнуецца ад аднаго кроку! Я разумею, што нельга забараняць табе займацца тэнісам толькі таму, што мой сябра быў забіты тэнісным мячыкам. Я разумею, што можна закалоцца звычайным відэльцам альбо загінуць, разліўшы ваду на камп'ютэр. Але ніхто не пераходзіць на лыжкі ці кітайскія палачкі... І ўсе працуюць на камп'ютэрах... Я не магу табе забараніць, я табе раю, я прашу цябе кінуць гэтую мару пра тэніс. Менавіта таму, што ты мой сын. Мой. Я не хачу двойчы атрымаць такі ўдар...\n- А што ёй было за забойства? - пацікавіўся сын.\n- Нічога. Гэта ж не было забойства, гэта быў няшчасны выпадак. Я сам засведчыў, што Тобка першы прапанаваў гуляць левай рукой. Калі Міраславе сказалі, што ён забіты, яна страціла прытомнасць... Аказалася, што яна цяжарная! Далі ёй нешта ўмоўна, здаецца. Я нават дакладна не ведаю, - прызнаўся я.\n- І што, Казімір Яўнута не захацеў, каб яе косткі спарахнелі ў турме? - здзівіўся Валерка.\n- Дачка яго якраз тады распачала развод з мужам, і стары Яўнута спрабаваў уратаваць хаця б тое, што засталося. Забраў унукаў, памяняў ім прозвішчы на Яўнутаў і пачаў з дзяцінства рыхтаваць для працы ў фірме. Усіх трох хлопчыкаў.\n- Ведаю: Ігнась, Юрка і Францішак, - назваў Валерка імёны хлопцаў, з якімі ён будзе працаваць пасля атрымання вышэйшай адукацыі. - А што з Міраславіным дзіцём?\n- Гэта твая ўлюбёная Хрысціна! - выгукнуў я.\n- Тэнісістка? Ляўша? - Валерка зноў разгарнуў часопіс і ўпіўся вачыма ў левую руку дзяўчыны.\nНа яе руцэ, як на Міраславінай спіне, была радзімая пляма. Міра відавочна выхоўвала дачку зусім па-іншаму: тое, што адрознівае мяне ад астатніх, - мая вартасць, а не недахоп. І калі яе фатаграфавалі, яна заўжды паварочвалася да аб'ектыву левым бокам. Тварык у яе быў шляхетны: вытанчаны носік, арыстакратычныя вусны і вельмі кранальная ўсмешка, нібыта яна прасіла прабачэння за сваю прыгажосць. Яна была выхавана як прыгажуня. Галоўнае ж, не быць прыгожай, а шчыра верыць у сваю прыгажосць! Калі Хрысціна ўжо стала вядомай, нехта заўважыў, што плямка на руцэ нагадвае лагатып адной з гадзіннікавых фірм. Так што Хрысціна працуе і на ніве рэкламы. А я так і не ведаю, ці была смерць Тобкі выпадковай...


Віцебскія актывісты ўсклалі кветкі на месцы масавых расстрэлаў\n28 кастрычнік 2007, 22:17\nРадыё Свабода, Віцебск Актывісты стваранага руху "За Свабоду!" і сябры палітычных партый сабраліся каля памятных крыжоў недалёка ад вёскі Паляі Віцебскага раёну. Паводле сьведчаньняў мясцовых жыхароў, тут у 1937-1941 гадах НКВД масава расстрэльваў людзей.\nНабажэнства па нявінна загінулых адслужыў вуніяцкі сьвятар айцец Зьміцер Грышан.\nСупольная малітва па загінулых у Паляях земляках\nКрыж на гэтым месцы віцебскія актывісты ўсталявалі сёлета 29-га ліпеня. Штомесяц яны прыяжджаюць сюды, прыбіраюць навокал і ўскладаюць да крыжа кветкі.\nЯшчэ адзін памятны крыж быў усталяваны тут раней. Паводле чыёй ініцыятывы, ня ведаюць нават мясцовыя жыхары. Але яны кажуць, што гэта яшчэ адно сьведчаньне таго, што пра масавыя растрэлы каля Паляёў ведае шмат людзей, якія хочуць ушанаваць памяць ахвяраў.\nНа шыльдзе надпіс "Ахвярам сталінскіх рэпрэсій" ды цытата з Эвангельля: "Дабрашчасныя гнаныя за праўду, бо іх ёсьць царства нябёснае"\nКветкі ўскладалі да крыжа і сёньня\nПрамаўляе каардынатар стваранага руху "За Свабоду" па Віцебскай вобласьці Хрыстафор Жаляпаў\nАктывісты зьбіраюць успаміны тутэйшых жыхароў пра масавыя растрэлы каля вёскі Паляі. Старшыня Віцебскай гарадзкой арганізацыі Партыі БНФ Кастусь Смолікаў распавёў, што партыйцы зьвярталіся ў Віцебскі райвыканкам з прапановай зрабіць тут мэмарыяльны запаведнік. Аднак з райвыканкаму прыйшоў адказ, што з падобнымі прапановамі трэба зьвяртацца да старшыні аблвыканкаму. Актывісты рыхтуюць адпаведны ліст.\nПамятныя крыжы на ўзьлеску каля Паляёў\nВіцебскія актывісты ствараюць альтэрнатыўную "Лінію Сталіна, 30.07.2007 Віцебск: БНФ прапануе ўшанаваць памяць ахвяраў рэпрэсій, 23.05.2007


Фільм «Ня бойся» журналіста 6tv.by Міхаіла Аршынскага стаў пераможцам конкурсу Hinzpeter Awards - Магілёўскі Рэгіён\nГалоўная » Фільм «Ня бойся» журналіста 6tv.by Міхаіла Аршынскага стаў пераможцам конкурсу Hinzpeter Awards\nФільм «Ня бойся» журналіста 6tv.by Міхаіла Аршынскага стаў пераможцам конкурсу Hinzpeter Awards\nГалоўны прыз Hinzpeter International Press Awards атрымаў беларускі журналіст і рэжысёр Міхаіл Аршынскі.\nМіхаіл Аршынскі, фота БАЖ\n1-га чысла журы конкурсу Hinzpeter International Press Awards аб’явіла, што ў выніку ацэнкі 25 работ з 13 краін беларус Міхаіл Аршынскі быў абраны пераможцам галоўнага прыза «Свет на раздарожжы».\nФільм распавядае, як летась, пад час прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі рэжым Лукашэнкі пераследваў і перашкаджаў кампаніі апазыцыйных кандыдатаў. У фільме адлюстрованы лёсы людзей, якія удзельнічалі ў прэзыдэнцкай кампаніі Святланы Ціханоўскай.\nСуддзі зазначылі, што фільм “Ня бойся” адпавядае духу Юргена Гінцпетэра, нямецкага журналіста ў гонар якога заснаваная прэмія.\nФільм можна знайсці ў YouTube пад назвай “Як Ціханоўскія змянілі Беларусь”.


Новы год у крызіс Дзед Мароз на пяць хвілін і залатыя елкі\nГалоўная ➠ Навіны ➠ Новы год у крызіс Дзед Мароз на пяць хвілін і залатыя елкі\nАпублікавана 21.09.2016 15:32\nГараджане сталі менш шыць карнавальныя касцюмы для сваіх дзяцей, але не збіраюцца адмаўляцца ад святочных уяўленняў\nЕсли вас интересуют ремешки для часов 10 мм , стоит заглянуть на этот сайт http://www.kronos-shop.com.ua/kozhanye-remeshki/10mm/ вы найдете ремешки для часов 10 мм отличного качества и по доступной цене.\nПерадкалядны часы для расейцаў - часы грашовых марнаванняў. Гэта не адменіш. Хтосьці менш, хтосьці больш траціць, але ў цэлым да свята нашы кашалькі становяцца нашмат лягчэй. А ў гэты год яны могуць і зусім апусьцець - крызіс адбіваецца. Як аказалася, грамадзяне сталі дбайней ставіцца да выбару паслугі і тавару, а некаторыя прадпрымальнікі нават скардзяцца на зніжэнне колькасці кліентаў і прыбытку. На чым менавіта эканомяць благовещенцы, а ад чаго не змаглі адмовіцца, высвятляў партал Яндэкс Навіны.\nДзеда Мароза запрашаюць пазней\nЯк адзначаюць кіраўнікі святочных агенцтваў, нягледзячы на крызіс, пазбаўляць сваіх дзяцей магчымасці ўбачыць Дзеда Мароза благовещенцы не згодныя. Праўда, цяпер яны шукаюць больш выгадныя магчымасці.\nВізіт з віншаваннем Дзеда Мароза і Снягуркі дадому\n5-10 хвілін - 1000 рублёў\n20 хвілін - 2200 рублёў\n30 хвілін - 2500 рублёў\n1 гадзіну - 5000 рублёў\n2 гадзiны - 7000 рублёў\n- Ссунуліся трохі тэрміны заказаў візітаў Дзеда Мароза і Снягуркі на дом. Калі раней заказы мы прымалі ўжо ў пачатку лістападзе, у гэтым годзе найбольш актыўна гараджане сталі тэлефанаваць толькі ў снежні. У крызіс людзі сталі больш выбарчыя - звяртаюцца ў тыя святочныя агенцтвы, дзе паслугі аказваюцца досыць якасна і кошты адэкватныя, - распавёў кіраўнік святочнага агенцтва Руслан Уласаў.\nАрганізатары свят не заўважаюць, што на навагоднія прадстаўленні ўпаў попыт. Тым больш што прадпрымальнікі гатовыя на многае: абы кліент ішоў да іх.\n- У мінулым годзе ў нас з'явілася магчымасць замовіць экономпоздравление на 5-10 хвілін за 700 рублёў. Гэта, я думаю, у прынцыпе можа дазволіць сабе практычна кожны. Мы разумеем, што зараз няпростыя часы, і не хочам, каб з-за фінансавых праблем бацькоў пакутавалі дзеці, якія мараць убачыць Дзеда Мароза. З 25 снежня ў нас ужо амаль усё распісана, але мы пашыраем штат, каб кожны з бацькоў мог парадаваць свайго дзіцяці, - распавяла кіраўнік святочнага агенцтва Валянціна Заўялава.\nНекаторыя бацькі гатовыя зладзіць сваім дзецям сапраўдную чатырохгадзінную экскурсію ў рэзідэнцыю Дзеда Мароза. Тым больш што гэта каштуе не даражэй, чым выклік галоўнага героя свята на дом.\n- Пуцёўкі ў рэзідэнцыю Дзеда Мароза бацькі пачалі браніраваць яшчэ з канца кастрычніка. Таму на дадзены момант у нас засталося вельмі мала свабодных дат на экскурсіі. Наведаць Дзядулю збіраюцца больш за 300 дзяцей. Мы прапануем не проста ўбачыць Дзеда Мароза, а прыняць удзел у прафесійнай фотасесіі, гульнявой праграме і розных майстар-класах з чаяваннем. Трапіць да нас можна і бясплатна, паўдзельнічаўшы ў пэўных конкурсах, а таксама па зніжцы. Кошты з мінулага года на пуцёўкі на адно дзіця і аднаго з бацькоў мы не ўздымалі - іх кошт ад 2000 рублёў, - распавяла кіраўнік праекта Таццяна Дурнева.\nПрадаўцы навагодніх дрэў таксама пакуль не скардзяцца на недахоп пакупнікоў. Па іх словах, пра попыт яшчэ рана рабіць высновы.\n- Звычайна актыўна людзі пачынаюць ісці толькі пасля 20 снежня. Цэннік мы пакінулі леташні. Хвоя каштуе ад 300 да 700 рублёў. Пакуль людзі ў асноўным толькі прыцэньваюцца. Але ёсць і тыя, хто ўжо купляе дрэва, бо асцерагаецца, што яно падаражэе ці бліжэй да сярэдзіны месяца страціць сваю якасць. У першы дзень, 12 снежня, у нас купілі хвоі больш за 10 чалавек, - распавяла прадавец Таццяна Анохін.\nДарэчы, не скупяцца гараджане і на дрэвы даражэй. Прадаўцы магазінаў адзначаюць, што благовещенцы з радасцю забіраюць елкі разам з навагоднімі аксэсуарамі, і кошт 45 тысяч рублёў за адно дрэва без навагодніх цацак некаторых не палохае.\nА вось на навагоднім вобразе дзяцей благовещенцы сталі эканоміць. Колькасць заказаў на пашыў карнавальных касцюмаў, на думку ўладальнікаў атэлье, прыкметна скарацілася. Не паўплывала на спажывецкі попыт нават тое, што цэны на гэтую сезонную паслугу прадпрымальнікі пакінулі практычна на ўзроўні мінулага года, а многія і зусім вырашылі іх не павышаць.\nПашыў касцюмаў - 500-3000 рублёў.\nПракат касцюмаў - 250-800 рублёў.\n- Два-тры гады таму ў снежні ў нас кожны дзень заказвалі па касцюму. А вось пачынаючы з мінулага года, як ударыў крызіс, людзі прыціхлі. У гэтым годзе яшчэ падаражэла тканіну і вырасла арэнда - прыйшлося падняць цэны на 20%, і на сённяшні дзень у нас пакуль толькі шэсць заказаў на пашыў, - распавяла кіраўнік аднаго з Благавешчанскай атэлье Ганна Цімашэнка.\nПа словах Ганны Уладзіміраўны, звычайна ў перыяд з сярэдзіны лістапада па снежань ўдаецца выканаць 10-15 такіх заказаў. Але ўсё роўна, на яе думку, гэта не падстава ўпадаць у роспач.\n- Наша атэлье працуе ўжо некалькі гадоў. І за гэты час мы паспелі абзавесціся сталымі кліентамі. Яны ў сваю чаргу прыводзяць да нас сваіх знаёмых. Мы стараемся рабіць усё якасна і хутка, так як канкурэнцыя вялікая, і такім чынам разлічваем справіцца з крызісам, - дадала Ганна Цімашэнка.\nТаксама прадпрымальнікі адзначаюць, што і без навагодніх касцюмаў ад насельніцтва паступае досыць заявак на бягучую працу.\n- Так, вядома, цяпер людзі імкнуцца эканоміць - купіць гатовы касцюм або перакупіць яго за паўкошту з рук. У нас, напрыклад, быў выпадак, калі людзі замаўлялі пашыць толькі аснову касцюма - без аздобных элементаў, а абшывалі нарад ўжо самастойна. А наогул на навагоднія касцюмы у нас прыходзіцца невялікі працэнт ад агульнага аб'ёму працы. А таму нават калі да нас наогул ніхто не прыйдзе з падобным замовай, мы ад гэтага не пацерпім, - лічыць дырэктар аднаго з Благавешчанскай атэлье Алена Шишмарёва.\nПараўнальна лепш сітуацыя ў тых атэлье, якія не адмовіліся ад пракату касцюмаў. Хоць, вядома, і тут адчулі адток кліентаў.\n- На сённяшні дзень у нас 23 замовы, уключаючы пашыў і пракат касцюмаў на навагоднія ранішнікі і карпаратывы. У асноўным цяпер гараджане бяруць касцюмы на пракат. Людзям нашмат больш выгадна заплаціць, да прыкладу, 400 рублёў за суткі, чым выдаткаваць на пашыў касцюма на адзін раз 2-3 тысячы і потым думаць, што з ім рабіць. Пашыў ў нас пытаюцца, як правіла, толькі іншагароднія або шматдзетныя сем'і, у якіх ёсць магчымасць касцюм старэйшага дзіцяці аддаць на наступны год малодшаму, - кажа дырэктар аднаго з Благавешчанскай атэлье Вольга Осипенкова.\nЗнешні выгляд - святое\nЖаночыя стрыжкі - ад 700 рублёў\nКладкі - 500-700 рублёў\nПрычоскі - 1000-3000 рублёў\nАфарбоўванне - ад 1000-3500 рублёў\nНягледзячы на тое што агульны паток кліентаў, па словах працаўнікоў цырульняў, знізіўся на 20 - 30%, да Новага года, каб прывесці сябе ў парадак, благовещенки ўсё-ткі гатовыя зрабіць выключэнне. Не палохае жанчын нават тое, што некаторыя цырульні ў лістападзе павялічылі кошты на свае паслугі.\n- Запісвацца да нас гараджанкі пачалі яшчэ з 20 лістапада. Так што такія выгадныя для карпаратываў дні, як 24, 25, 26, 27 снежня, у многіх нашых майстроў запоўненыя ўжо практычна цалкам. Цяпер у асноўным жанчыны на Новы год аддаюць перавагу рабіць кладкі. Прычоскі ў гэты час ужо не папулярныя, - кажа адміністратар аднаго з Благавешчанскай салонаў-цырульняў Алена Саўчанкава.\nСвята да нас прыходзіць: Навагодні Благавешчанск ў мінулыя гады\nБаба Яга родам з Архангельскай вобласці\n5 сакрэтных дакументаў, якія мы знайшлі ў дзяржархіву\nВайскоуцы па прызыву з 2005года не будуць праходзіць ваенную службу у Чачні\nУ якім банку выгодней набываць даляры, еўра і юані\nДля амурчан, смажанай шашлыкі, хочуць стварыць спецпляцоўкі


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Студэнты ГрДУ імя Янкі Купалы прынялі ўдзел у рэспубліканскай экалагічнай акцыі «Мы клапоцімся»\nАпублікавана ў Панядзелак, 25 Кастрычнік 2021 12:20\nСтудэнты ГрДУ імя Янкі Купалы прынялі ўдзел у рэспубліканскай экалагічнай акцыі «Мы клапоцімся»\nАкцыя праходзіла з 25 верасня па 9 кастрычніка, у ёй прынялі ўдзел 16 універсітэтаў і каледжаў. У гэтыя дні студэнты прыбіралі смецце ў экасістэмах. Купалаўцы таксама далучыліся да падзеі і адправіліся наводзіць парадак на берагах Нёмана.\nЧлены валанцёрскага атрада «Адкрытае сэрца» факультэта інавацыйных тэхналогій машынабудавання выйшлі 2 кастрычніка да Нёману і старанна папрацавалі. Па выніку акцыі яны занялі першае месца за самы высокі каэфіцыент сабраных ПЭТ-упаковак і трэцяе месца згодна з каэфіцыентам збору адходаў. Як распавёў дацэнт кафедры машыназнаўства і тэхнічнай эксплуатацыі аўтамабіляў Аляксандр Піваварчык, атрад з году ў год прымае ўдзел у акцыі «Мы клапоцімся». Студэнты заўсёды ахвотна далучаюцца да экалагічнай ініцыятывы, бо ім не абыякавыя навакольнае асяроддзе і экалагічнае становішча.\nАкрамя таго, у рамках акцыі ўдзельнікі маглі далучыцца да онлайн-семінару, дзякуючы якому моладзь даведалася пра існуючыя праблемы цяжкараскладальных адходаў, а таксама аб правілах сартавання смецця.\nУ цэлым за час акцыі ўдзельнікі па ўсёй краіне сабралі больш за тры тоны смецця. Дарэчы, усе сабраныя адходы сартавалі па чатырох катэгорыях: «Пластык і плёнка», «Шкло», «ПЭТ» і «Астатняе смецце». Пластыкавыя крышкі збіралі асобна - іх перададуць у сацыяльна-экалагічны праект «Новае жыццё ў абмен на крышкі».


Як вярнуць у правінцыю сферу паслуг | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Як вярнуць у правінцыю сферу паслуг\nЯк вярнуць у правінцыю сферу паслуг\nУ Камітэце дзяржкантролю Гродзенскай вобласці канстатуюць: жыхары сельскіх населеных пунктаў скардзяцца на адсутнасць некаторых бытавых паслуг. У шэрагу раёнаў замест 10 прыёмных пунктаў працуе некалькі.\nТак, у Воранаўскім раёне цяжка знайсці цырульніка, здаць рэчы ў хімчыстку і пральню. Сёлета раённае прадпрыемства бытавога абслугоўвання перастала існаваць, а прыватны сектар у гэтым кірунку развіваецца марудна. За гэты час зарэгістраваны адзін прадпрымальнік па рытуальных паслугах і адно прадпрыемства — лазня. Нават у райцэнтры немагчыма здаць бялізну ў пральню ці хімчыстку. Спадзявацца на адраджэнне былога камбіната наўрад ці варта, бо ў прадпрыемства дагэтуль вісіць пазыка ў памеры 50 тыс. рублёў.\nУ Шчучынскім раёне камбінат бытавога абслугоўвання не закрылі, затое рэарганізавалі. У выніку — трэцяя частка прыёмных пунктаў на вёсках знікла. Зараз на ўвесь раён засталося толькі тры з дзесяці. Прадпрымальнікі гэту нішу таксама не спяшаюцца заняць — на арандаваных плошчах былых комплексных прыёмных пунктаў (КПП) ажыццяўляюць толькі частку заяўленых паслуг.\nУ 2016 годзе ў рамках праграмы «Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе» камбінатам бытавога абслугоўвання Гродзенскай вобласці накіравана каля 200 тыс. рублёў, якія выкарыстоўваліся на пагашэнне крэдытаў, выплату заработнай платы, падаткаў, іншых плацяжоў.\nАналагічнае становішча ў Іўеўскім раёне. Прыватны сектар арандуе тут пяць былых КПП. Але адрамантаваць абутак, скарыстацца хімчысткай альбо пастрыгчыся можна далёка не ўсюды. Жыхары населеных пунктаў з такой сітуацыяй мірыцца не гатовы. Пасля неаднаразовых іх зваротаў у розныя інстанцыі ў аграгарадку Падароск Ваўкавыскага раёна ўсё ж такі адкрылі цырульню.\n— А між іншым, у краіне зацверджана дзяржаўная праграма «Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе», разлічаная да 2020 года, — паведаміў старшыня Камітэта дзяржкантролю Гродзенскай вобласці Анатоль Дарожка. — А ў ёй прапісана, што насельніцтва, незалежна ад месца пражывання, павінна быць забяспечана якаснымі бытавымі паслугамі па даступных цэнах. Праверкі дзяржкантролю паказалі, што не ва ўсіх райцэнтрах вобласці наладжана работа арганізацый бытавого абслугоўвання з шырокім спектрам паслуг.\nУ Гродзенскай вобласці стандарты па «бытоўцы» выконваюцца, функцыяніруе больш за 3,5 тыс. аб'ектаў. За мінулы год колькасць павялічылася на 503, у тым ліку ў сельскай мясцовасці з'явілася каля 100 новых аб'ектаў паслуг. Ёсць прырост і ў гэтым годзе. Аднак «болевымі» кропкамі застаюцца вёскі і аграгарадкі. Не ў поўнай ступені сеткай комплексных прыёмных пунктаў ахоплены Воранаўскі, Гродзенскі, Дзятлаўскі і Шчучынскі раёны. Непакоіць кантралёраў і праблема неплацяжоў. Запазычанасць камбіната бытавога абслугоўвання перад бюджэтам за мінулы год склала 666 тыс. рублёў, амаль палова гэтых сродкаў — пеня. Таму і стараюцца ў раёнах пазбавіцца ад нерэнтабельных аб'ектаў: папросту іх закрыць. Будынкі і абсталяванне пры гэтым не выкарыстоўваюцца, тэрыторыя зарастае травой.\nАляксей Садоўскі, намеснік старшыні Шчучынскага райвыканкама:\n— З-за высокай запазычанасці мы вымушаны былі закрыць камбінат бытавога абслугоўвання. Паступова разлічыліся з работнікамі, выплацілі даўгі. Паэтапна перавялі паслугі на індывідуальных прадпрымальнікаў. Перадалі ім швейны цэх, і ён працуе. Здалі ў арэнду абутковую майстэрню. Працуюць тры прыватныя цырульні. Будзем прапаноўваць нашым работнікам адкрыць ІП у аграгарадках. Лічу, што трэба пазбавіцца фармалізму ў рабоце. А для гэтага перавесці паслугі ў прыватны сектар.\nАлена Бубенчык, намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама:\n— У рэгіёне павінна развівацца і дзяржаўная, і прыватная сфера. І не толькі на паперы. Пакуль гэта не так. Жыхары сельскай мясцовасці падчас прыёму выказваюць прэтэнзіі па рабоце «бытоўкі». Магчыма, стандарты будуць аптымізаваны, але не адменены. Калі адмянілі адзін від паслугі, трэба прапанаваць нешта ўзамен. Што датычыцца памяшканняў, іх трэба ўцягнуць у гаспадарчы абарот не толькі продажам, але і бясплатнай перадачай альбо арэндай. Улада на месцы павінна прымяніць усе механізмы для аказання бытавых паслуг і дапамогі суб'ектам гаспадарання, гэта адбываецца не ў поўнай ступені.\nЗагаловак у газеце: Дзе на вёсцы КПП?\nАпублікавана Ананім (госць) на аўт, 07/11/2017 - 10:24\n"Будзем прапаноўваць нашым работнікам адкрыць ІП у аграгарадках. Лічу, што трэба пазбавіцца фармалізму ў рабоце. А для гэтага перавесці паслугі ў прыватны сектар". - Словаблудства. Бытоўка ў глыбінцы стратная з-за нізкага попыту - і туды пойдзе працаваць прыватнік? Што яму там рабіць, калі нават дзяржаўнае прадпрыемства, якое сядзела на датацыях, там разарылася? У цырульню і ў абутковую майстэрню можна і ў горад з'ездзіць, гэта не штодзённы клопат, а бялізну і ўручную памыць не вялікая навука. Гэта рэальнасць, ад яе не ўцячэш і яе не зменіш: змяншаецца колькасць насельніцтва - перастаюць акупацца розныя паслугі, і той, хто ў гэтых паслугах мае патрэбу, павінен сам шукаць выйсце, а не чакаць, што яму паднясуць патрэбнае на талерачцы. Бюджэт не бяздонны, і каб даць нешта задарма аднаму, трэба спачатку забраць штосьці ў кагосьці іншага (патрэбна ў нейкай вёсцы цырульня? Давайце прафінансуем, але тады ў суседнюю вёску аўтобус пусцім не 3, а 1 раз на тыдзень). Так што падобная шкодная пастаноўка пытання (забяспечце, дайце, прадастаўце і г.д.) спрыяе ўзмацненню ўтрыманскіх настрояў.\n3225 Аляксандр Кадлубай: Паспяховы педагог — аб'ект для пераймання\n2570 Маразы на Вадохрышча: міф ці рэальнасць? Разбіраемся разам з Дзмітрыем Рабавым\n1704 Як стаць упэўненай і задаволенай? 8 важных правілаў, якія павінна ведаць кожная жанчына\n1650 Як не дазволіць ляніваму арганізму камандаваць сабой, калі на вуліцы холадна?\n1642 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n1571 Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў\n1559 Жыровіцкі Свята-Успенскі стаўрапігіяльны мужчынскі манастыр набудзе новае аблічча\n1475 Топ-6 дрэнных парад ад візажыста. Гэта павінна ведаць кожная жанчына!\nЧым здзівілі навучэнцы сельскагаспадарчага ліцэя на гастранамічным конкурсе\nЯк у Зэльвенскім раёне пустыя дамы зрабілі музеямі


27 люты 2015, 17:07\nУладзімір Вайновіч расказвае журналісту Свабоды Ўладзімеру Кара-Мурзу аб сваім лісьце Ўладзіміру Пуціну ў абарону ўкраінскай лётчыцы Надзеі Саўчанкі.\nПісьменьнік Уладзімiр Вайновіч зьвярнуўся з адкрытым лістом да прэзыдэнта Расеі Ўладзіміра Пуціна:\n«Калі маладая ўкраінская гераіня Надзея Саўчанка памрэ ў расейскай турме ад голаду, гэта, можа быць, ніяк не абразіць пачуцьці вашага электарату. Але вам варта падумаць пра тое, якое ўражаньне гэта зробіць на сусьветную грамадзкую думку. Цалкам магчыма і лёгка прадказальна, што яна адрэагуе на гэта нават больш востра, чым на далучэньне Крыму і вайну ў Данбасе, — піша Вайновіч. — Людзям так уласьціва, што часам сьмерць аднаго чалавека ўзрушвае іх больш, чым гібель сотняў на полі бою. Стаўленьне да вас за межамі нашай краіны і цяпер незайздроснае, але пасьля сьмерці Саўчанкі вам лепш будзе не зьяўляцца ў сталіцах заходніх дзяржаваў».\nПісьменьнік папярэджвае аб тым, што пра Саўчанку будуць складаць легенды, пісаць кнігі, здымаць фільмы і называць яе імем вуліцы і плошчы. Вайновіч прапаноўвае прэзыдэнту Расеі ня ганьбіць сябе і Расею і не дапусьціць гібелі адважнай жанчыны. Вось што Ўладзімір Вайновіч распавёў у інтэрвію Радыё Свабода:\n— Гэты ліст прысьвечаны зьдзеку з гэтай гераічнай жанчыны — Надзеі Саўчанкі. Я сачу за тым, што адбываецца. І ўрэшце дайшло да кропкі, якую Талстой называў: «Не магу маўчаць». Вось я таксама ня змог змаўчаць.\n— Якія вы прапануеце крокі, можа быць, дасьцё прэзыдэнту шанец выратаваць твар?\n— Я лічу, што паколькі ўся справа супраць яе ня вартая выедзенага яйка, усё гэта — абсурдныя абвінавачаньні, то яна павінна быць вызваленая, і не паводле суду, а нават без суду, таму што няма прычынаў для яе крымінальнага перасьледу. Таму яе вызваленьне, мне здаецца, павінна быць без усялякіх умоваў. І толькі гэтым прэзыдэнт можа выратаваць і свой твар, і твар Расеі, і расейскага правасудзьдзя. Гэта ўсё настолькі шытае белымі ніткамі... і яна падкрэсьлівае гэта сваёй мужнасьцю. Калі б тыя самыя абвінавачаньні былі супраць яе, а яна аказалася б слабым чалавекам, прызнала б усё, расплакалася, пакаялася, яна б заслугоўвала жалю, але гэтая сытуацыя не здавалася б такой абуральнай. А цяпер яна проста ўзрушае, мне здаецца, пачуцьці вельмі многіх людзей, якія зьвяртаюць на гэтую справу ўвагу.\n— Бо лік пайшоў ужо на гадзіны, нават не на дні, таму што могуць адбыцца незваротныя зьмены ў арганізьме Надзеі. Уладзімір Мікалаевіч, ці трэба аб’яднаць намаганьні расейскай і ўкраінскай грамадзянскай супольнасьці, каб зрабіць ціск на турэмшчыкаў?\n— Безумоўна, трэба. Ня трэба аслабляць гэта ціск, трэба яго нарошчваць. Але я ўсё ж хачу зьвярнуцца да ўладаў. Я лічу, што чакаць ад іх міласэрнасьці або справядлівасьці не прыходзіцца. Але яны маглі б, прынамсі, зразумець, як яны нават адной гэтай справай падрываюць рэпутацыю краіны. Мне гэта вельмі нагадвае дысыдэнцкія справы. Бо Савецкі Саюз пазбавіўся свайго прэстыжу ў значнай ступені таму, што груба парушаў правы чалавека, ажыцьцяўляў расправы над іншадумцамі. І цяпер тое, што адбываецца з Саўчанкай, нагадвае нам найгоршыя прыклады з савецкага мінулага. Я кажу не пра справядлівасьць, не пра міласэрнасьць, але хаця б трэба было пра цьвярозы розум падумаць.\n— Уладзімер Мікалаевіч, чаму так дэградавалі інстытуты расейскай грамадзянскай супольнасьці: няма ні камісіі па памілаваньні, ні па рэабілітацыі рэпрэсаваных, якія былі тады, калі вы вярнуліся на радзіму? Усё цяпер зноў у руках аднаго правадыра, «нацлідэра», назавем яго так.\n— Таму што гэтыя інстытуты прадбачліва паступова ліквідаваліся, як толькі Пуцін прыйшоў да ўлады. Па-мойму, гэта было адно зь першых яе дзеяньняў — скасаваньне Камісіі па правах чалавека. І ўсякія іншыя праваабарончыя органы неяк уціскалі, іх дзейнасьць абмяжоўвалася. Іх абвясьцілі «замежнымі агентамі». Напрыклад таварыства «Мэмарыял». Ахоўная абалонка вакол неправавых справаў паступова прыбіралася, цяпер яе няма, і ўсё залежыць ад волі аднаго чалавека. А гэты чалавек, як мы бачым, ня вельмі сьпяшаецца.\n— Уладзімір Мікалаевіч, ці вы зьвязваеце якія-небудзь надзеі з масавым антываенным маршам у нядзелю? Ці зможа ён прыцягнуць увагу да лёсу палітвязьняў?\n— Ну, нейкую ўвагу, напэўна, ён зможа прыцягнуць. Я сам у маршы ўдзельнічаць ня буду па фізычных прычынах, а не па нейкіх іншых. Я дрэнна хаджу, мае ногі цяпер непрыдатныя для маршу. Таму я не магу нікога заклікаць да таго, чаго я сам не раблю. Але маршы прыцягваюць увагу, і гэтай увагі тым больш, чым больш масавыя маршы. Але адзінкавыя пікеты таксама прыцягваюць увагу. Усякія дзеяньні прыцягваюць увагу, калі яны існуюць.\nУ сераду, 25 лютага, Масгарсуд прызнаў законным рашэньне Басманнага суду Масквы аб падаўжэньні тэрміну арышту ўкраінскай лётчыцы Надзеі Саўчанкі да 13 траўня. З 13 сьнежня мінулага году Надзея Саўчанка трымае галадоўку. Лекары назіраюць у яе парушэньне працы некаторых унутраных органаў. Сама абвінавачаная на слуханьнях у сераду заявіла, што можа не дажыць да наступнага суду.


Восень серыя была распрацавана Holms SK | Holmbygden.se\nРазвіццё Holm раёна, #ShepherdsHut – #holmbygden\nПрапусціць і перайсці да першаснага зместу\nЭлектронная пошта- і спіс тэлефонаў\nСустрэчы і хвіліны\nрасклад матчаў, Вынікі і табліца\nФільтр знешняй дапамогі SK (Бясплатную) калі вы гуляеце са шведскай гульні!\nHolm Bygdens футбольны каляндар\nHolm Fiber эканамічнай асацыяцыі\nКраязнаўчы Холм ў грамадстве\nХолм хатнія гаспадыні Лігі\nПілі малпаў атрымлівае SK – Матацыклаў і снегоходов\nВіке некамерцыйнай групы па інтарэсам\nÖsterströms абшчыннага цэнтра Асацыяцыі\nПадарожжы / Fritid\nЛодка, плавання і водных відаў спорту\nКурс Паляванне Стральба\nАнунд Ферма і Віке бегавая дарожка\nПакінуць след справаздачу па лясах Холм\nФотаздымкі з Allbergsbacken\nРэклама Размяшчэнне ў Холм\nПерамясціць у Холм?\nМы былі часткай часу жыхары пагорка\nЗрубы ў Loviken\nКатэдж на Holmsjön\nВіла з выдатным выглядам на возера\n4:Новае будаўніцтва на\n2:Новае будаўніцтва на\nФантастычнае месца ў Лад\nБунгала з выглядам на возера\nВіла з гаражом майстэрні і двойчы\nВіла ці дом адпачынку ў Gimåfors\nПрыгожая віла з выдатным выглядам\nВысока размешчаны дом на ферме Анунд\nТорп Пляма з адрынай\nCharmigt sekelskifteshus ў Östbyn\nДома ў глыбокай труб\nВіла ў Віке\nАрэнда Катэдж Лад\nНерухомасць у Farm Анунд, Ўзгорак - "Стары Affär'n"\nНадзвычайная Інфармацыя для Holm\nНацыянальная Сельская Навіны (у працэсе распрацоўкі)\nДапамога на хаце\nХолм і Холм прыходская царква\nХолмс кветкі фонду\nПасля- і lantbrevbärarservice\nVädret ў Sundsvall\nІнфармацыя пра фільм Холм\nХолм фільм – па-ангельску\nHolms IDE Crate\nРэклама ў Holm\nВосень серыя была распрацавана Holms SK\nапублікавана 22 Жнівень, 2013 па Holmbygden.se\nШэсць каманд будуць змагацца за 4:an\nДля пераваг Холма з'яўляецца тое, што толькі сем з васьмі каманд, якія могуць перайсці ў Div. 4. Medelpads Футбольная асацыяцыя абвясціла, што IFK Сундсваль 3 не можа рушыць наперад у гады, чытайце ніжэй, чаму. Магчыма таксама Франст IK avhängda і не павінен прадстаўляць сабой пагрозу гладкай барацьбы. Такім чынам, гэта выглядае шэсць каманд, якія застаюцца будуць змагацца за аддзел 4 2014.\nЗараз восень серыя была распрацавана для Медельпада футбола. У тым, што Holm SK прыйшоў у верхняй палове серыі кваліфікуецца каманда да Дзяленне 5 мужчыны Fall таму і павінны змагацца за павышэнне ў чацвёртым класе. З ім з рэгулярнага сезона прымуць каманды 75 % іх кропак з імі, якія папярэднія сустрэчы супраць ніжэйшых каманд будзе менш важным, чым восеньскіх раўндах плэй-оф.\nДзіўна раўнамерна фіналы\nГэта будзе вельмі гладкай плэй-оф гэтай восенню, калі сем з васьмі каманд знаходзяцца толькі ў трох кропках. Усё, што можа адбыцца, і кожная гульня неверагодна важная. INA Сундсваль 3 не можа ісці, таму што ў іх ужо ёсць каманда ў чацвёртым класе, і вы можаце мець толькі адну каманду за клуб у серыі. Ым док іна 2 перайсці ад 4:an (якія яны, здаецца, робяць прама цяпер) яны, вядома, не мець яго. Аднак, гэта не ўяўляецца магчымым “сустракаюцца ў ліфце”, так што IFK 2 і 3 пераблытаны паміж Div. 4 і 5. збянтэжаны INA 3 ісці ў такіх выпадках да Div. 6 (калі ён атрымлівае любой такой, больш позняя кіраўнік…).\nкалі гульня- і практыкаванні. Даведайцеся, як вы можаце лёгка змясціць іх у сваім мабільным календары.\n+ Holmbygden.se/стол - Табліца, запалкі і г.д..\n+ Holmbygden.se/hskkalender – Сінхранізацыя матчаў / трэніровак з мабільным тэлефонам або Google каляндар!\nУвосень эндшпіль стол сёння\nГэтая запіс была апублікаваная ў Навіны па Holmbygden.se. закладка пастаянная спасылка.


“На чыстую ваду” Як маладзечанская абласная газета 1958 года змагалася з асацыяльнымі элементамі | Рэгіянальная газета\n6.02.2017 16:09 ,AЎТАР(Ы): Наталля ТУР\nМаладзечанская абласная газета "Чырвоны сцяг" 1958 год .\nА яшчэ 60 год таму ў маладзечанскай абласной газеце “Чырвоны сцяг” такія скаргі былі нормай, для іх выдзялялася цэлая рубрыка: “Наш Вожык” ці “ На чыстую ваду”.\nСкардзіліся пільныя грамадзяне на гультаёў і дармаедаў, на самагоншчыкаў і алкаголікаў, на спекулянтаў і грубіянаў.\nХаця, што тут расказваць, чытайце самі…\nУ магазін, што ў вёсцы Мыслевічы Хажоўскага сельсавета, прывезлі хлеб. У гэтым нічога дзіўнага няма – яго сюды кожны дзень прывозяць. Але дзіву можна дацца, паглядзеўшы, як гэты хлеб разгружаецца. Заўмаг Марыя Апіцёнак кліча тады на дапамогу ўсіх, хто праходзіць у гэты час міма магазіна – ці то трактарыст, які толькі ідзе ад трактара і не паспеў яшчэ вымыць рукі і ачысціць адзенне ад мазуты, ці то рабочы, які ў гэты дзень вазіў гной на полі. Носяць хлеб яны, зразумела, без халатаў.\nДы што там гаварыць аб халатах грузчыкаў, калі ў самой загадчыцы адзін халат. Яна ў ім адпускае і прадукты, і газу, і цэмент. Правілы санітарыі, відаць, не датычацца Марыі Апіцёнак.\nНе вельмі прыемна купляць у гэтым магазіне соль. Захоўваецца яна ў сараі проста на зямлі. Усякая ўсячына сыплецца на соль праз дзіркі ў сараі, яе топчуць нагамі пакупнікі…\nАдна звычка гультаёў усіх: рабіць чужымі бакамі, а ляжаць на сваіх. Гэта прымаўка як быццам складзена пра членаў трэцяй паляводчай брыгады калгаса “Сталінец” Паўліну, Марыну і Веру Дашкевіч, Маланню Відаўскую.\nСамы любімы іх занятак – дома на печы ляжаць, бакі свае грэць. Пралежалі яны большую частку мінулага года. А сёлета іх “хвароба” прагрэсіруе. Ідзе ўжо трэці месяц новага года, а гэтых лежабокаў бачылі на рабоце, бадай, тры дні, не больш.\nНекаторыя навучэнцы рамеснага вучылішча №8 на торфапрадпрыемстве “Беразінскае” парушаюць правілы паводзін.\nДырэктар вучылішча Дзмітры Якаўлевіч Коўрыкаў, чалавек непахісны і рашучы, неадкладна прыняў самыя строгія меры адміністрацыйнага ўздзеяння. Ён узяў ручку, падсунуў да сябе чарнільніцу і напісаў грозны загад. Вось ён:\n“ Учащегося групы №3 Чабай за поломку тубаретки и выбрашенную через форточку на улицу по размыканию электропроводов объявить строгий выговор, а нанесённый ущерб гасударству выразившийся в поломке одной тубаретки купить и вставить одну шибу форточного стекла”.\nЗагад гэты быў вывешаны ў інтэрнаце і выклікаў цэлы перапалох. Яшчэ б! Сярод навучэнцаў нямала хлопцаў з сярэдняй адукацыяй. Яны толькі дзіву даваліся, чытаючы літаратурныя практыкаванні т. Коўрыкава. Многа непаразуменняў выклікае гэты загад, але адно зразумела: Коўрыкаву, перад тым, як садзіцца пісаць загады, не перашкаджае ўспомніць правілы рускай мовы.\nНядаўна да будынка Маладзечанскага гарадскога аддзела міліцыі пад’ехаў аўтобус, які ішоў рэйсам з Юрацішак. Калі работнікі міліцыі ўвайшлі ў аўтобус, іх вачам прадстала даволі непрыстойная карціна. Раскудлачаная і п’яная жанчына асыпала адборнай лаянкай шафёра, кандуктара і пасажыраў.\n– Я юрыст! Я вам яшчэ пакажу, – трасла яна кулакамі.\nХуліганка, якая прыставала ўвесь рэйс да пасажыраў, сапраўды, аказалася юрыстам, натарыусам з Ашмян Т.Я. Ермаковай.\nАгульнымі намаганнямі пасажыраў і міліцыі натарыуса сяк-так уціхамірылі. Але цікава, ці не лічаць кіраўнікі абласной калегіі адвакатаў, што Ермакова ні ў якім разе не ўпрыгожвае сваёй персонай высокае і ганаровае званне работніка юстыцыі?\nУ вёсцы Груздава стаіць шматгалосы шум. Гэта забаўляюцца механізатары трактарнай брыгады калгаса “Сталінская праўда” . Пад кіраўніцтвам брыгадзіра Цярэшкі трактарысты ў працоўны час у гарачыя дні палявых работ арганізавалі катанне на мясцовай сажалцы. Для гэтага яны знялі камеру ад кола з трактара “Беларусь” і напампавалі. На яе паклалі дзверы, якія спецыяльна для гэтага знялі з кузні. Усё гэтае збудаванне было ўрачыста спушчана на ваду, і трактарысты, гарлапанячы песню: “Мы едем, едем, едем в далёкие края! ”, на чале з брыгадзірам адправіліся ў падарожжа па сажалцы. Наўрад ці з такой дысцыплінай далёка паедзеш.\nУ Маладзечне ёсць ветлячэбніца. Але яе работнікі занятыя не столькі лячэннем жывёл, колькі адпачынкам у працоўны час. Датэлефанавацца да іх немагчыма. А калі вы з’явіцеся туды і папросіце прыйсці аглядзець хворае парася, то вам прапануюць або прывезці яго ў лячэбніцу, або наняць аўтамабіль для дастаўкі на месца ветэрынарнага работніка.\nНядаўна я зайшоў у кіёск на Вакзальнай плошчы і купіў каўбасу. Але ўжываць яе было нельга: прадукт аказаўся сапсаваным. Спрабаваў вярнуць яе прадаўшчыцы Якаўлевай, яна адмовілася замяніць. Пры гэтым супакоіла мяне: “ Ешце, нічога з вамі не зробіцца, не памраце”. Давялося звярнуцца ў чыгуначную санэпідэмстанцыю. Там адказалі тое самае. Але я так і не рашыўся есці сапсаваную каўбасу. І наўрад ці сталі б яе ўжываць тыя, хто гарантаваў мне жыццё.\nАсобная рубрыка такога выкрыцця нядобрасумленных грамадзян называлася “Фотаабвінавачванне”.\nТут да такіх жа выкрывальных артыкулаў дадаваліся і фотаздымкі парушальнікаў. Як вам спадабаецца такое?\nНе падумайце, што гэта знатная даярка, якую сфатаграфавалі на фоне бідонаў з надоенай ей рэкорднай колькасцю малака. Не! Калі Е.А. Муклановіч і паставіла рэкорд, то толькі па частцы самагонаварэння. Абодва гэтыя бідоны да краёў запоўненыя самагонкай, якую Муклановіч перапрадае з яўнай выгадай.\n– Гэта я купіла для памінак, – усміхаецца і лжэ ў вочы следчаму спекулянтка.\nГэта яшчэ не старая жанчына жыве ў Маладзечне, не займаецца грамадска-карыснай працай.\nНа здымку Муклановіч усміхаецца. Відавочна, яна спадзяецца, што ўсё абыдзецца добра. Наўрад ці. Слова за судом!\nБудзьце знаёмыя. Гэта намеснік дырэктара нарыхтоўчай канторы Маладзечанскага райспажыўсаюза В.В. Адзінец. Яго сфатаграфавалі на прывакзальнай плошчы ў Маладзечне. Не падумайце, што Віктар Васільевіч захварэў і таму яго паклалі на насілкі. Не, вяртаючыся з камандзіроўкі, ён выпіў лішняга, і санітарам прыйшлося выносіць яго з цягніка. Як бачыце, Адзінец спіць салодкім сном праведніка. А якім будзе абуджэнне?\nЦікава, што праз некаторы час газета друкавала матэрыялы пра тое, што факты пра п’янства або пра продаж пратэрмінавай прадукцыі пацвярджаліся. У такіх матэрыялах тады пісаліся меры, якія былі прынятыя да тых, хто правініўся. Ад строгай вымовы да звальнення.\nУяўляю, як было атрымаць ранішнюю газету, дзе пра цябе напісалі такое!\nУ занальным дзяржаўным архіве ў Маладзечне працавала\nЯк выцінанка трапіла з Кітая ў Беларусь, можна даведацца ў вілейскім краязнаўчым музеі\nАнна / Наталля, надзвычай цикава! Якая вы малайчына, што узялися за гэта!


Сачыненне на тэму камедыя Аляксандра Сяргеевіча Грыбаедава гора ад розуму\nСваю камедыю «Гора ад розуму» А.С. Грыбаедаў скончыў у 1824 годзе. Напісаная ў эпоху падрыхтоўкі «рыцарскага подзвігу» дзекабрыстаў, п’еса распавядае пра настроі і канфліктах таго напружанага часу. Асабліва трагічна яны гучаць, як мне здаецца, у сутыкненні герояў «маладога пакалення» — Чацкого, Молчалина, Соф’і.\nГалоўны герой камедыі — малады дваранін Аляксандр Андрэевіч Чацкі — «новы» чалавек з прагрэсіўнымі ліберальнымі поглядамі. Гэты герой напоўнены ўзвышанымі ідэямі. Ён пратэстуе супраць старых парадкаў, якія існавалі ў тую эпоху не толькі ў Маскве, але і ва ўсёй Расіі. Чацкі змагаецца за «новыя» законы: свободу, розум, культуру, патрыятызм:\nНе, цяпер свет ужо не такі.\nВальней ўсякі дыхае\nІ не спяшаецца упісацца ў полк блазнаў.\nПрыбыўшы ў дом Фамусова, Чацкі марыць пра дачку гэтага багатага пана — Соф’і. Ён закаханы ў дзяўчыну і спадзяецца, што Соф’я любіць яго. Але ў доме старога сябра яго бацькі героя чакаюць адны расчараванні і ўдары. Па-першае, высвятляецца, што дачка Фамусова любіць іншага. Па-другое, што ўсе маскоўскае асяроддзе — гэта чужыя для героя людзі. Ён ніяк не можа пагадзіцца з іх поглядамі на жыццё.\nТак, Чацкі лічыць, што кожнаму чалавеку неабходна адукацыю. Акрамя таго, ён патрыёт Расіі. Герой марыць, каб людзі ганарыліся сваёй айчынай, добра ведалі і гаварылі на рускай мове. Акрамя таго, Чацкі — заўзяты прыхільнік адмены прыгоннага права.\nАдным словам, Аляксандр Андрэевіч Чацкі хоча змяніць лад Расіі да лепшага, зрабіць так, каб людзям жылося больш сумленна і справядлівымі. Аднак у доме Фамусова ён сутыкаецца з заўзятым супрацівам — у яго з’яўляюцца сапраўдныя ідэйныя ворагі. Адным з іх з’яўляецца Аляксей Сцяпанавіч Молчалин.\nГэты герой — чалавек аднаго з Чацкого пакалення. Але, у адрозненне ад Аляксандра Андрэевіча, Молчалин — перакананы кансерватар, таму паразуменне паміж імі немагчыма. Больш таго, паміж гэтымі персанажамі непазбежны канфлікт — іх жыццёвыя ідэалы, маральныя прынцыпы і паводзіны ў грамадстве абсалютна процілеглыя.\nТак, напрыклад, Чацкі не можа зразумець, «навошта ж меркавання чужыя толькі сьвятыя». Молчалин жа, як і Фамусов, лічыць залежнасць «ад іншых» асноўным законам жыцця: «У мае лета не павінна смець Сваё меркаваньне мець».\nБясспрэчна, Молчалин, у адрозненне ад Чацкого, пасрэднасць. Але ў яго ёсць «свой талент» — «умеранасць і акуратнасць». Дзякуючы ім, герой ужо дамогся «шмат чаго»: «З таго часу, як лічуся па архівах, Тры узнагароджаных атрымаў».\nСветапогляд і паводзіны Молчалина строга рэгламентуецца яго становішчам у службовай іерархіі. Молчалин і падумаць сабе не можа нейкі маломальской свабоды — у думках або учынках. Для яго галоўнае — аўтарытэты:\nЧыноўныя і службовыя —\nУсё ёй сябры і ўсе родныя …\nЗатое, у адрозненне ад Чацкого, Молчалин арганічна ўпісваецца ў фамусовское таварыства. Можна сказаць, што гэта «маленькі Фамусов», бо ў яго шмат агульнага з галоўным маскоўскім «тузом», нягледзячы на іх вялікую розніцу ва ўзросце і ў грамадскім становішчы. Напрыклад, стаўленне Молчалина да службы — чыста «фамусовское»: ён хацеў бы «і ўзнагароджанне браць, і весела пажыць».\nМолчалин — антыпод Чацкого не толькі па перакананнях, але і па характары стаўлення да Соф’і. Чацкі шчыра закаханы ў гэтую дзяўчыну, вышэй за гэты пачуцці для яго нічога не існуе. Молчалин ж толькі ўмела прыкідваецца, што любіць Соф’ю, хоць, па ўласным прызнанні, не знаходзіць у ёй «нічога зайздроснага».\nШто ж уяўляе сабой Соф’я Фамусова — «прадмет» адзінаборствы Чацкого і Молчалина? На мой погляд, гэта вельмі супярэчлівы персанаж. З аднаго боку, дачка Фамусова разумная і неардынарных. Па сваіх унутраных якасцях на павінна стаць прыхільніцай Чацкого. Аднак, на жаль, гэтага не адбываецца. Больш таго, менавіта Соф’я становіцца прычынай ганенні Аляксандра Андрэевіча — яна, абразіў за Молчалина, аб’яўляе Чацкого вар’ятам.\nМы разумеем, што вялікі патэнцыял гэтай гераіні згубленыя «фамусовским» выхаваннем — хлуснёй, двухаблічны, коснасцю, кансерватызмам. Магчыма, калі-небудзь Соф’я і раскрые ўсе свае магчымасці, аднак гэтае пытанне аўтар пакідае адкрытым. Як, зрэшты, і пытанне пра далейшы лёс Чацкого і Молчалина.\nТакім чынам, маладое пакаленне ў камедыі Грыбаедава «Гора ад розуму» прадстаўлена зусім рознымі персанажамі, якія прадстаўляюць кардынальна супрацьлеглыя погляды на жыццё. Аўтар падкрэслівае, што ўяўленні Чацкого Рэвалюцыйнай і таму отторгаемы большасцю. Погляды жа старой Масквы надзвычай моцныя, таму што падтрымліваюцца вялікай колькасцю маладых людзей. Таму барацьба старога і новага трэба будзе неабыякая. Хто з яе выйдзе пераможцам? У аўтара, як і ў нас, ёсць свае здагадкі. Аднак рассудзіць герояў камедыі можа толькі час.\n/ Складанні / Грыбаедаў А.С. / Гора ад розуму / Маладое пакаленне ў камедыі А.С. Грыбаедава «Гора ад розуму»\nСкладанне па камедыі А. С. Грыбаедава «Гора ад розуму» на тэму «Стагоддзе цяперашні і стагоддзе будучы»\nАляксандр Сяргеевіч Грыбаедаў — вядомы і таленавіты драматург. Самы вядомы твор Аляксандра Сяргеевіча Грыбаедава камедыя «Гора ад розуму». Грыбаедаў стварыў выдатную карціну нораваў свайго часу, усіх павеваў, сацыяльных і духоўных плыняў, кантрасту новага, маладога пакалення і кансерватыўнага старога.\nЭпоха Аляксандра Грыбаедава — гэта час пераменаў. Час, калі ў грамадстве з’яўляліся падобныя Чацкого «новыя людзі» — разумныя, сумленныя і дзейныя. Яны паўставалі супраць існуючага парадку, супраць старога грамадства, якое было поўна хлусні і эгаізму, грамадства, дзе людзі былі «сляпыя». Грыбаедаў быў менавіта такім чалавекам і ўвасобіў свае думкі ў камедыі «Гора ад розуму». Аўтар падарыў свае характар і перакананні Чацкого.\nТакім «новым» людзям, як, напрыклад, дзекабрысты, было цяжка змагацца з магутнай старой сілай. Але на іх баку была праўда. Старое грамадства было лянівым і многае будавалася на хлусні, а таму лёгка разбуралася.\nЧацкі — галоўны герой камедыі Грыбаедава. Нястомны змагар з несправядлівасцю, хлуснёй, эгаізмам, выкрывальнік падману. Але ў яго не атрымліваецца нікому адкрыць вочы. Можа быць, было яшчэ рана, грамадства было яшчэ не гатова жыць правільна, не было гатова да праўды.\nЧацкі апынуўся ахвярай барацьбы. Яшчэ не надышоў час зменаў. Аляксандр Чацкі змагаўся супраць вялізнага колькасць старой сілы. Адзін у полі не воін — гэта можна сказаць пра яго. Чацкі выкрывае хлусня і хамства, імкнецца адкрыць Соф’і Фамусовой вочы на падман Молчалина, паказаць усю несправядлівасць фамусовского грамадства, яго «слепости» да праблем іншых.\nАляксандру Сяргеевічу Грыбаедава ўдалося стварыць пышнае твор, які аказаў вялікі ўплыў на тагачаснае грамадства і якое з’яўлялася карцінай барацьбы пакалення старога і новага. Пасродкам гумару Грыбаедаў выкрыў невуцтва, хамства, самавольства, хлусня і амаральнасць. Яму ўдалося напісаць выдатную камедыю пра несправядлівасці. Здаецца, парадокс смяяцца над далёка не вясёлымі рэчамі. Грыбаедаў лічыў смех зброяй супраць заганаў старога, Закасцянелыя грамадства: «Так сягоння смех страшыць, і трымае сорам у цуглях …». Праўдзівая карціна грамадства, у якім супрацьстаіць мінулае пакаленне і будучыню, ўвасобілася ў іранічнай камедыі «Гора ад розуму». Вечная праблема «бацькоў і дзяцей» тут разгарнулася ва ўсёй глыбіні.


Валанцёрскі летнік «Лютэранская спадчына»: прывесці у парадак старыя лютэранскія могілкі ХVIIІ ст. · SocNews.by\nВаланцёрскі летнік «Лютэранская спадчына»: прывесці у парадак старыя лютэранскія могілкі ХVIIІ ст. - 6 mins назад\nУвага! «Мы будзем вельмі шчаслівыя, калі вы зможаце ўдзельнічаць у летніку ад самага пачатку і да канца. Аднак нічога страшнага, калі вы знойдзеце магчымасць прыехаць толькі на 1 альбо 2 дні. Галоўнае пры запаўненні заяўкі адзначыць, у якія даты вы прыедзеце і з’едзеце, каб арганізатары мелі магчымасць падрыхтавацца да мерапрыемства».


Рэжысэр новага фільму пра Каліноўскага: Акторы адмаўляліся, пабачыўшы сцэнар\n10 сакавік 2016, 15:15\n12 сакавіка ў Менску пройдзе прэм’ерны паказ фільма Валера Мазынскага «Кастусь Каліноўскі. Апошнія дні».\nУ інтэрвію Свабодзе рэжысэр расказаў, дзе здымаўся фільм і чаму некаторыя акторы пасьля прачытаньня сцэнару адмаўляліся ўдзельнічаць у праекце.\n— Колькі часу цягнуліся здымкі?\n— Кіно здымалі паўгода. Можна было, вядома, і хутчэй, але ў нашых умовах так не атрымліваецца. Здымалі ў Беларусі і ў Літве. У нас асабліва цяжка было — складана было дамовіцца, ня кожны аб’ект даваў згоду, некаторыя адмаўлялі ўвогуле, ад гэтага і тэрміны зацягваліся, мяняліся пляны. Тут такая справа, цяпер жа здымаць без дакумэнтаў нічога нельга.\n— Хто зьняўся ў фільме?\nПадчас здымкаў. Выканаўца галоўнай ролі Раман Падаляка\n— Заўсёды ёсьць людзі, які пагаджаюцца на ўдзел у такіх праектах. Разам з тым некаторыя разумеюць, што яны рызыкуюць. Ці думаюць, што рызыкуюць. Так яно і ёсьць. У мяне была сытуацыя, што акторы пагаджаліся, але пасьля адмаўляліся — калі прачыталі сцэнар. З аднаго боку, акторы заўсёды хочуць паўдзельнічаць, і тут не пытаньне аплаты — шмат хто згодны здымацца безь яе. Зь іншага, яны разумеюць, што ўдзел у такім праекце — гэта рызыка. У галоўнай ролі актор Купалаўскага тэатру Раман Падаляка. Іншыя акторы — альбо зь іншых тэатраў, альбо тыя, хто ўжо не працуе як актор. Некаторыя працуюць у бізнэсе, але ўсё роўна застаюцца акторамі і вось пагадзіліся здымацца ў «Каліноўскім». Гэта людзі, якіх я даўно ведаю, у мяне ёсьць пэўная база актораў.\n— Вы кажаце, што некаторыя акторы адмовіліся здымацца ў фільме, калі прачыталі сцэнар. Што там такога крамольнага?\n— Гэта не звычайны дакумэнтальны фільм. Ён атрымаўся дакумэнтальна-мастацкім. У ім ёсьць і сучаснасьць, гучаць размовы пра актуальную рэчаіснасьць, закідваецца мосьцік у сёньняшні дзень. Нават не асацыяцыі, а простыя паралелі.\n— Нядаўна «Арт Сядзіба» ладзіла тэатральную пастаноўку пра Браніслава Тарашкевіча. Пасьля прэм’ернага паказу трупе забаранілі выступаць на пляцоўцы, зь якой была папярэдняя дамова. Можна меркаваць, што адбылася пэўная цэнзура — у спэктаклі таксама ёсьць паралелі зь цяперашняй сытуацыяй у Беларусі. Які лёс чакае «Кастуся Каліноўскага»? Дзе яго можна будзе пабачыць?\n— Так, я чуў пра сытуацыю з пастаноўкай пра Браніслава Тарашкевіча. Але тут крыху іншая сытуацыя. Фільм здымаўся для тэлеканалу «Белсат» — там яго і глядзець можна будзе. А таксама на youtube, дзе, дарэчы, ёсьць і іншыя мае фільмы. Гэта не камэрцыйны канал, таму яго кінапрадукцыя ў свабодным доступе.\nА тое, што ўзьнікаюць паралелі, — гэта зразумела. Калі няма паралеляў, то гэта быў бы юбілейны матэрыял, прымеркаваны да нейкай даты. У фільме «Кастусь Каліноўскі», вядома, яны ёсьць. Такая ў нас сытуацыя, што ўзьнікаюць паралелі — і праз сто гадоў, і празь дзьвесьце. Чаму? Таму што жаданьне свабоды — гэта вечнае пытаньне. Людзі жадалі свабоды дзьвесьце год таму, жадаюць і цяпер.\n«Белсат» зьняў фільм пра апошнія дні Кастуся Каліноўскага


Арына Сабаленка правяла ў Мінску майстар-клас для юных тэнісістаў | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n27 лістапада, Мінск /Аляксандр Жыбуль - БЕЛТА/. Першая ракетка Беларусі Арына Сабаленка правяла сёння майстар-клас для выхаванцаў СДЮШАР па тэнісе "Змена", паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nУдзел у мерапрыемстве прынялі больш за 150 хлопчыкаў і дзяўчынак ва ўзроставых катэгорыях 8-10 гадоў. Кожны жадаючы змог сфатаграфавацца з вядомай тэнісісткай і атрымаць аўтограф.\n"Прыемна бачыць, калі тэнісам займаюцца столькі дзяцей, некаторыя з іх у бліжэйшым будучым, магчыма, стануць топ-ігракамі, - падзялілася ўражаннямі ад майстар-класа Арына Сабаленка. - Я спадзяюся, што ў іх усё складзецца ў прафесійнай кар'еры".\nВядучая беларуская спартсменка адзначыла таксама, што задаволена сваімі апошнімі рэзультатамі ў сусветным туры і спыняцца на дасягнутым не збіраецца, плануе прагрэсіраваць у сваёй гульні. "На гэты момант буду рыхтавацца да сезона ў Мінску, а потым прадоўжу трэніроўкі ў Тайландзе", - сказала яна. Новы тэнісны сезон Арына Сабаленка, як паведамлялася, пачне ў кітайскім Шэньчжэні.\nЗ пачатку гэтага тыдня Арына Сабаленка займае трынаццаты радок у сусветным рэйтынгу (WTA). Па выніках мінулага сезона яна атрымала ўзнагароды WTA "Прарыў месяца", "Ігрок месяца", а таксама "Дэбют года".


Свабодная планіроўка віртуальны Ірландская клавіятура онлайн | Loderi.com\nВіртуальны Ірландская клавіятура онлайн\nВіртуальны Ірландская клавіятура онлайн бясплатна\nКалі вам трэба што-то ў стужцы Ірландская, але на кампутары або ноўтбуку ангельскай раскладцы - трэба віртуальны Ірландская клавіятуры на экране кампутара. Гэта просты ў выкарыстанні і зручны. Калі на сайце вы чагосьці не падабаецца ці нешта не працуе ці працуе не так - калі ласка, дайце нам ведаць. Гэта вельмі важна для нас. На Loderi.com з дапамогайІрландская віртуальную клавіятуру, вы можаце абсалютна бясплатна і на сайце: • друкаваць на любімым Ірландская мовы онлайн; • адпраўляць паведамленні сябрам прама з нашага сайта; • Пошук у Google і YouTube у 1 клік (адкрыецца ў новым акне) • пералічваюцца Google-перакладчык ў адзін клік (адкрыецца ў новым акне) • зрабіць пост на Facebook і Twitter цвіркалі ў; • захоўваць нататкі працягваць пісаць пазней (вы павінны ўвайсці); • спампаваць і раздрукаваць дакументы.\nУвод на віртуальнай клавіятуры Ірландская - гэта бясплатна і лёгка\nМы пратэставалі на працягу доўгага часу інтэрфейсу сайта і Ірландская раскладкі клавіятуры для вашага зручнасці. І зараз мы ўпэўнены ў ваш камфорт пры наборы на нашым Ірландская клавіятуры ў рэжыме онлайн на экране вашага манітора. Тут вы можаце выкарыстоўваць онлайн стандарт Ірландская клавіятуры (QWERTY), фанетычнага і іншае. Неўзабаве мы дадамо Ірландская клавіятуры ў выглядзе алфавіту. Гэта вельмі лёгка істужачных лістоў, перавесці іх, раздрукаваць і захаваць, каб заставацца на сувязі з сябрамі з Facebook і Twitter. І, вядома, - што Інтэрнэт без пошуку Google і відэа на Youtube? Усе гэтыя дзеянні выконваюцца на нашым сайце ў адзін клік - паспрабуйце! Акрамя таго, вы можаце захаваць вашы друкаваныя дакументы (Вы павінны ўвайсці з дапамогай Facebook, Twitter або Google), якія пазней працягнуць іх.\nЯк атрымаць і выкарыстоўваць віртуальную Ірландская клавіятуру на вашым сайце?\nВы таксама можаце устанавіць на сваім сайце нашу спасылку, кнопку або ўвесь онлайн віртуальны Ірландская клавіятуры - для гэтага вам трэба скапіяваць і ўставіць код адсюль на ваш сайт або блог. Мы таксама адкрыты для прапаноў для камфортнага трэба - проста напішыце нам і апісаць тое, што не хапае (у больш падрабязна - лепш) - мы будзем рабіць тое, што вам трэба!\nПераклад з, каб Ірландская ангельскай клавіятуры онлайн\nКаб перавесці тэкст, прылеплены на Ірландская клавіятуры ў Інтэрнэце, проста націсніце «Перавесці» і ў новым акне адкрыецца самы папулярны ў свеце онлайн-перакладчык ад Google. Па змаўчанні, пераклад англійская ад Ірландская, але вы можаце выбраць любы іншы па сваім ўласным меркаванні.


Галоўная / Афiша / Навiны / Мерапрыемства «Жавароначкі, прыляціце, вясну-красну прынясіце!»\nМерапрыемства «Жавароначкі, прыляціце, вясну-красну прынясіце!»\nПасля цёмных зімовых дзён так прыемна на вуліцу выйсці. Нават нам, гарадскім жыхарам, хочацца хвалу сонцу прапець. Недзіўна, што ў нашых продкаў існаваў цэлы цыкл вясновых святаў «Гуканне вясны», у якіх захаваліся адгалоскі старажытнага сонечнага культу.\nЗ нецярпеннем чакалі нашы продкі Саракі. У гэты дзень, 22 сакавіка, надавалася вялікае значэнне прылёту птушак. Верылі, што прылятае сорак выраяў, якія на сваіх крылах прыносяць сапраўдную вясну. Для іх ушанавання выпякалі “жаваранкаў” – булачкі ў выглядзе птушачак.\nКолькі год запар у музеі этнаграфіі ладзіцца свята “Жавароначкі, прыляціце, вясну-красну прынясіце!”. У гэтым годзе свята прайшло з удзелам навучэнцаў Магілёўскага дзяржаўнага медыцынскага каледжа, сярод студэнтаў якога ёсць грамадзяне Туркменіі.\nГосці пазнаёміліся з традыцыямі сустрэчы вясны на Магілёўшчыне. Працягам свята сталі гульні і святочныя карагоды, якімі удзельнікі віталі і ўшаноўвалі вясну і сонца. Закончылася свята майстар-класам, на якім госці паспрабавалі зрабіць уласнымі рукамі “жавароначкаў” з цеста.\nТакую ж магчымасць атрымалі 23,24 сакавіка навучэнцы школы №2 і аб`яднання “Юныя этнографы” Магілёўскага абласнога цэнтра творчасці. Пад кіраўніцтвам майстра дзеці з захапленнем ляпілі “жавароначкаў”, набліжаючы прыход вясны.


Сучасныя мабільныя гаджэты могуць многае. І гэта заслуга не толькі працэсара, аператыўнай памяці і іншых "жалязяк". Без універсальных мабільных аперацыйных сістэм смартфоны заставаліся б простымі "тэлефанавалку". На дадзены момант ёсць тры самых папулярных АС для мабільных девайсов: «Андроід», iOS і Windows Phone (Mobile). Усе яны здольныя на многае. Аднак выбар АС - прэрагатыва канкрэтнага карыстальніка. Тут чалавек кіруецца сваімі густамі.\nСамая папулярная АС - "Андроід". Але і тэлефон на базе Windows можна сустрэць даволі часта. iOS не так часта сустракаецца з-за дарагоўлі прадукту. Калі «Андроід» хоць ледзь-ледзь, але вядомы большасці, то АС Windows Phone для многіх - цёмная конік. Пагаворым аб гэтай выдатнай сістэме. Ці атрымалася кампаніі Біла Гейтса стварыць ідэальную мабільную АС?\nКароткая гісторыя сістэмы\nКалі на вашым мабільным гаджэце ўсталяваная Windows, то гэта зусім не значыць, што ён аўтаматычна ператвараецца ў кампутар. Такое не па сілах нават Білу Гейтсу разам са Стывам Джобсам. Самыя першыя версіі "віндовой" сістэмы ўсталёўваліся на такія апараты, як Sony Ericsson P1 або HP. Хоць функцыянал тых прылад (адпаведна і АС) быў моцна абмежаваны, але на фоне "трубак" пачала двухтысячных яны выглядалі рэальнымі кампутарамі. Мець тады тэлефон на базе Windows лічылася вельмі крута. Аднак, прыкладна ў 2007 годзе ў Майкрасофт вырашылі, што сістэма сябе зжыла і пачалі актыўна распрацоўваць новую АС, якая выйшла разам з рэлізам супярэчлівай Windows 8.\nВарта адзначыць, што ў гэтым выпадку спецыялісты кампаніі з Рэдманда правялі даволі непрадуманую аперацыю. Яны адмовіліся ад сістэмы, праверанай гадамі на карысць сырога прадукту, які знерваваў кучу карыстальнікаў. Давесці АС да усьвядомленага выгляду Майкрасофт змаглі толькі праз пару гадоў. Тэлефон на базе Windows 8 стаў сапраўдным пакараннем для карыстальнікаў. Але з часам сітуацыя выправілася. Аднак адна праблема засталася. Маецца на ўвазе беднасць крамы прыкладанняў. Калі ў "Андроід" Play Store сотні тысяч прыкладанняў і гульняў, то ў Windows Store іх усяго пару соцень.\nПасля выхаду Windows 10 кампанія вырашыла абнавіць і мабільную платформу. Аднак толькі ў выглядзе інсайдэрскіх абнаўленняў (Technical Preview). Тыя няшчасныя, якія рызыкнулі абнавіцца да "дзесяткі", атрымалі жудасныя праблемы са сваімі гаджэтамі. А некаторыя ўвогуле атрымалі "цэгла" пасля абнаўлення. Не было нічога дурней, чым ўсталёўваць на нармальна працуе девайс «недопиленную» сістэму. Але праз некаторы час тэлефоны на базе Windows 10 сталі вельмі адэкватна працаваць. Майкрасофт-ткі выправіла свае памылкі. Аднак доля WP прылад у параўнанні з тым жа «Андроід» нікчэмна малая. Разгледзім самыя папулярныя апараты на платформе Windows.\nСапраўдны флагман ад стваральнікаў легендарнай аперацыйнай сістэмы. Microsoft Lumia 640 працуе на чатырох'ядравым працэсары Qualcomm з тактавай частатой 1600 МГц. Ён мае ўсё тое, што неабходна сучаснаму гаджэту. Самае галоўнае - на яго борце ўстаноўлена АС Windows Phone 8.1 (па заводзе). Але смартфон можна абнавіць да апошняй версіі АС. Варта адзначыць, што сістэма адчувае сябе выдатна на гэтым девайсе. Усё працуе хутка, плыўна і выразна. Праблема застаецца толькі адна: вельмі мала прыкладанняў пад гэтую платформу. Але да 2016 годзе сітуацыя выправілася.\nMicrosoft Lumia 640 падыдзе тым, хто фанатеет ад Біла Гейтса і яго аперацыйнай сістэмы. Ёсць мадэлі як з падтрымкай адной сім-карты, так і "двухсимочные" асобнікі. Характарыстыкі смартфона вельмі ўражваюць. Ёсць нават падтрымка LTE (4G) і чып NFC. Гэта цалкам сучасны девайс на платформе Windows.\nАпарат 2015 года выпуску, які адразу мае ў сваім арсенале ўсталяваную АС Windows 10. Хоць нешта добра - не прыйдзецца абнаўляцца. Жарты жартамі, але Microsoft Lumia 550 - вельмі годны смартфон. Ён, вядома, ня мае флагманскімі характарыстыкамі, але з усімі паўсядзённымі задачамі справіцца «на ўра». Для гэтага ён і створаны. "Фішкай" гаджэта з'яўляецца вельмі высокі паказчык часу аўтаномнай працы. Па заяве вытворцы, апарат здольны прапрацаваць ад адной зарадкі 16,5 гадзін у рэжыме гутаркі (з уключаным 3G). Гэта ўражлівы вынік. Таксама карыстачу даступна 86 гадзін прайгравання музыкі. А ў рэжыме чакання апарат здольны працаваць 864 гадзіны. Абсалютны рэкардсмен!\nМіж тым, Microsoft Lumia 550 - гэта тая ж Nokia, але з новай назвай. А пра гэта фінскім вытворцу дагэтуль ходзяць легенды. І менавіта яны першымі выкарыстоўвалі Windows у сваіх гаджэтах. Так што гэты девайс можна назваць працягам традыцый.\nАдзін з нямногіх апаратаў на Windows, выпушчаны пад брэндам Nokia. Нягледзячы на старую назву, девайс спалучаў у сабе ўсе апошнія дасягненні мабільнай індустрыі. Але больш за ўсё карыстальнікаў прыцягвала оптыка ад Carl Zeiss на камеры. Гэта рабіла яго унікальным нават пры 6,7 мегапікселя. Апошні аплот старой эпохі - смартфон Nokia Lumia 730 Dual Sim. Водгукі аб гэтым гаджэце былі выключна станоўчыя. Пакуль карыстальнікі не аднавіліся да "дзесяткі". Вось тады пайшла завіруха. Але з абнаўленнямі сітуацыя выправілася. Крыўдна толькі, што Майкрасофт пайшла па слядах Samsung і ня забяспечвае старыя прылады абнаўленнямі.\nВыдатны гаджэт і цяпер не страціў сваёй актуальнасці. Яго прадукцыйнасць знаходзіцца на ўзроўні смартфонаў сярэдняга цэнавага сегмента. А калі ўлічыць арыгінальны знешні выгляд, то гэтага апарата наогул цаны няма. І валодаць ім будуць шчаслівыя не толькі "олдфаги".\nУ свой час гэты смартфон вырабіў цэлую рэвалюцыю. Яшчэ да яго з'яўлення інтэрнэт пазапаўнялі чуткі аб нерэальна магутнай камеры рыхтуецца флагмана. І чуткі не падманулі. Па заяве вытворцы, 1020 забяспечаны модулем з рэкорднай колькасцю мегапікселяў - 41. Такога яшчэ не было. Аднак пры бліжэйшым разглядзе аказалася, што модуль валодае ўсяго 16 фізічнымі мегапікселямі. Усё астатняе дасягаецца праграмна. Але і гэта было прарывам. Камерафон стаў актыўна раскупляцца аматарамі мабільнай фатаграфіі. Тэлефон на базе Windows, які робіць якасныя фоткі! Хто ж такое ўпусціць?\nПа заводзе на апараце была ўсталяваная Windows 8.1. Але ў хуткім часе Майкрасофт дала магчымасць абнавіцца да "дзесяткі". Некаторыя праблемы, вядома, мелі месца быць, але яны былі выпраўленыя наступнымі абнаўленнямі. Пасля гэтага ажыятаж вакол 1020 прыціхла. Смартфон апынуўся не так добры, як хацелася б. Але робячы зніжку на тое, што ён распрацоўваўся менавіта Майкрасофт, а не Nokia, можна дараваць і такое. Бо стварэнне Біла Гейтса мае звычай псаваць усе, да чаго датыкаецца. Ўспомніце эпапею са Skype.\nГэты апарат адносна "свежы". Ён быў выпушчаны ў 2016 годзе. Кампанія, якая выпускае, у асноўным, ноўтбукі і ПК прадставіла смартфон. Гэта ўжо цікава, паколькі такога гадоў дзесяць дакладна не было. Гаджэт не расчараваў. У ім ёсць усё, што трэба для камфортнай працы. А док-станцыя дазваляе ператварыць мабільнае прыладу ў паўнавартасны кампутар. Калі Elite X3 ўзначаліць рэйтынг тэлефонаў з Windows Phone на борце, то ніхто і не здзівіцца. Яго магутнасці настолькі залімітавыя, што ўсталяваная на ім "дзесятка" не ў сілах раскрыць ўвесь велізарны патэнцыял.\nХоць называць гэты твор "тэлефонам" - жудаснае блюзьнерства. Перад намі КПК ва ўсёй сваёй красе. Ад звычайнага кампутара яго адрозніваюць толькі памеры і магчымасць тэлефанаваць. А вось у постаці смартфонаў ён лічыцца пераросткам. Яшчэ б! З дыяганаллю экрана ў 6 цаляў ён лёгка вылучаецца на фоне іншых мабільных гаджэтаў. Кампанія HP як заўсёды на вышыні. Яе КПК заўсёды маглі ўразіць карыстальнікаў. Адбіваецца вопыт у вытворчасці поўнапамерных ПК і наўтбукаў.\nГаджэт, які быў анансаваны яшчэ ў далёкім 2014 годзе. Аднак выхад яго запланаваны на 2017. Девайс уяўляе сабой бюджэтны тэлефон на базе Windows 8.1. Яго магутнасцяў звышдастаткова для вырашэння ўсіх паўсядзённых задач. Пагуляць таксама атрымаецца, але толькі не ў самыя стромкія гульні. Для іх апарат слабаваты. Затое ёсць падтрымка сотавых сетак апошняга пакалення. А ўявіць сабе сучасны смартфон без гэтага цалкам немагчыма. Гаджэт прыйдзецца па душы не толькі студэнтам. Многія знойдуць яго прывабным. А калі ўлічыць тое, што па цане ён будзе не асабліва цяжкім, то POP2 наогул можа стаць хітом продажаў.\nКампанія Alcatel вядомая сваімі тэлефонамі яшчэ з пачатку двухтысячных. Аднак у эпоху смартфонаў вытворца застаўся за бортам і ніяк не мог прабіцца на рынак мабільных прылад. Быць можа, POP2 Windows хоць неяк зменіць сітуацыю? Хацелася б у гэта верыць, паколькі кампанія-то нядрэнная. Яе прылады заўсёды былі якаснымі.\nДаступны смартфон з амаль флагманскімі характарыстыкамі. Годнасць Acer у тым, што яны прымудрыліся стварыць тэлефон на базе Windows Mobile 10, які вылучаецца на фоне сотні такіх жа прылад. Кампанія заўсёды адрознівалася арыгінальнасцю дызайну. І гэты гаджэт не выключэнне: яго знешні выгляд уражвае. Але характарыстыкі дзівяць яшчэ больш. Нешматлікія "виндофоны" могуць пахваліцца FullHD экранам, магутнай камерай і 3 гігабайтамі аператыўнай памяці. Варта адзначыць, што гэта далёка не першы вопыт кампаніі ў выпуску мабільных прылад. Відаць, што Acer не страціла спрыт. Яе прылады, як заўсёды, на вышыні.\nАб мабільных прыладах гэтай кампаніі вядома мала. Яна ніколі не рвалася ў лідэры мабільнай індустрыі, таму яе девайсы не адрозніваліся недасягальнымі коштамі. Тым цікавей іх навінка з разраду "виндофонов". Смартфон адрозніваецца сярэднімі характарыстыкамі і стандартным знешнім выглядам. А вось па кошце ён бліжэй да бюджэтнікаў. Стварыць танны і досыць магутны гаджэт не атрымліваецца нават у монстраў мабільнай індустрыі, бо яны ўсе хочуць атрымліваць адкат за брэнд. А вось Archos такога не трэба. Таму яе апошняе тварэнне цалкам можа ўзначаліць рэйтынг самых прадаваных.\nЯшчэ адно стварэнне ад Acer. Кампанія паспрабавала зрабіць якасны, недарагі і прадукцыйны смартфон на базе Windows. Атрымалася ў іх гэта ці не? Вырашаць карыстальнікам. Але вонкава апарат выглядае вельмі годна. Па прадукцыйнасці нараканняў няма: перад намі упэўнены "сярэднячок". Ды і па цане ён вельмі прыемны. Варта адзначыць, што кампанія Acer адна з нямногіх, якая забяспечвае ўсе свае прылады своечасовымі абнаўленнямі. А гэта яшчэ адзін плюс у паслужным спісе кампаніі. Выбраўшы прадукцыю Acer, вы дакладна заўсёды будзеце ў трэндзе, нягледзячы на "старажытнасць" свайго смартфона.\nСмартфон ад малавядомага і не цалкам зразумелага вытворцы. Па некаторых звестках, Dexp - расійская кантора, якая прадае тэхніку "левых" кітайскіх вытворцаў пад сваім брэндам. Ведаючы гэта, трэба быць вельмі асцярожным. Аднак апарат выглядае вельмі прывабна. За адкрыта нізкую цану карыстачу прапануецца гаджэт з сярэднімі характарыстыкамі. Ужо адно гэта павінна насцярожваць. Ды і водгукі аб вытворцу ў цэлым, і аб мадэлі ў прыватнасці не абнадзейваюць. Уладальнікі скардзяцца на сякерна зборку, пастаянныя глюкі прашыўкі і поўная адсутнасць абнаўленняў. Хоць на ім і Windows.\nМяркуючы па водгуках уладальнікаў тэхнікі дадзенай кампаніі, даверу яна не заслугоўвае. Аднак смартфоны гэтага вытворцы могуць купіць тыя, каму важная кошт прылады, а не яго якасць. Калі кіравацца толькі такім прынцыпам, то тады прадукцыя Dexp вельмі і вельмі прывабная. Але не больш за тое.\nНаступны апарат з разраду "виндофонов" - HTC Mozart 7. Прашыўка Windows Phone 8.1 на яго маецца. Хоць па заводзе пастаўляецца версія 7.5. Так што не трэба разводзіць паніку. Девайс пазіцыянуецца як "музычны", хоць нічога музычнага (па сучасных мерках) у ім няма. Наогул, девайс з разраду "старажытных". Але некаторым ён прыйдзецца даспадобы. З-за вонкавага выгляду. Гаджэты ад НТС з мінулага адрозніваюцца унікальным дызайнам. Іх знешні выгляд вылучаецца сярод безаблічных сучасных "мыльніц".\nСмартфон, між тым, можа з поспехам выкарыстоўвацца як звычайная "тэлефанавалка", GPS-навігатар і МР3-плэер. А вось для серфінгу па інтэрнэце ён не падыходзіць. Экран замалы. Але за тыя грошы, якія цяпер просяць за гэты гаджэт (натуральна, былы ва ўжыванні, бо ён ужо зняты з вытворчасці), набор функцый цалкам адэкватны. Што што, а прыгожыя і функцыянальныя гаджэты заўсёды былі "каньком" HTC. Windows Phone 8 на борце (пасля абнаўлення) таксама нядрэнны бонус.\nНешматлікія вытворцы могуць парадаваць карыстальніка шырокім асартыментам смартфонаў на Windows, але яны маюцца. Хоць і ў значна меншай колькасці, чым прылад на «Андроід». Між тым гэтая мабільная платформа (пры адэкватнай «допиленности») праяўляе сябе як вельмі стабільная, надзейная і стыльная аперацыйная сістэма. Загвоздка толькі адна: вельмі малая колькасць прыкладанняў у краме. Некаторыя распрацоўшчыкі нават не імкнуцца выпускаць прыкладання пад гэтую платформу. Аднак сітуацыя выпраўляецца. У хуткім часе магазін прывядуць у парадак. Але паўнавартасна сапернічаць з "Андроід" гэтая платформа не зможа ніколі. Хоць яна і добрая.\n"Нокіа 2600": асаблівасці і характарыстыкі\nЯк запампаваць музыку на 4 айфон (iPhone 4)?\nLG Optimus L5: агляд мадэлі, водгукі пакупнікоў і экспертаў\nМабільныя Браўзэры: Гісторыя І Развіццё.\nСмартфон Samsung Galaxy J1: характарыстыкі, інструкцыя, водгукі\nВяжам дыванкі кручком са старых рэчаў\nДаведнік абітурыента. каледжы Алматы\nШто падарыць на наваселле і дагадзіць?\nЯк перастаць раўнаваць хлопца ці дзяўчыну - практычныя парады\nТэхнічныя характарыстыкі аўтамабіля McLaren 650S\nВінчэнца Беліні, італьянскі кампазітар: біяграфія, творчасць\nГлыбокая лазерная эпіляцыя бікіні: водгукі аб эфектыўнасці працэдуры і кошт\nЛекавы сродак «Салін». Інструкцыя па ўжыванні


Два этапы вылучаюцца ў паслявянковым перыядзе ідэйна-творчай эвалюцыі Максіма Багдановіча: першы-1914-1916 гг. -этап вершаў так званага беларускага складу, абумоўлены ўста-ноўкай паэта на стварэнне "чыста" беларускай паэзіі, другі -лірыка апошніх дзён, канца 1916 - пачатку 1917 г., - этап нова-га, больш высокага сінтэзу (вершы "Пагоня", "Маладыя гады", "Набягае яно", "Беларусь, твой народ дачакаецца").\nВельмі напружанымі былі пошукі Багдановіча-паэта на этапе вершаў беларускага складу, што звязана з актыўным рухам паэта насустрач эпічнай тэме народа, героіцы народнага жыцця. Вершы беларускага складу - працяг паэтавага імкнення пашы-раць тэмы і формы роднай літаратуры. Але асноўны творчы імпульс, з якога яны выраслі, зноў жа быў з глыбокага багдано-вічаўскага патрыятызму, з таго палемічнага запалу, які дыктаваў паэту прывіццё роднай літаратуры класічнай еўрапейскай паэ-тыкі, класічных тэм і вобразаў.\nАле цяпер гаворка ішла не пра універсалізм. Стварыўшы "Вянок", Багдановіч, пры яго ўстаноўцы на вычарпальнае вы-карыстанне класічных традыцый, апярэдзіў логіку ўласнага творчага развіцця. Пры гэтым была пэўным чынам парушана дыялектыка ўзаемаадносін прыватнага і агульнага, нацыяналь-нага і агульначалавечага. Максім Багдановіч не мог не адчуць, што ягоны "Вянок" - гэта больш узор агульначалавечага, чым нацыянальнага, больш узор узятага з агульначалавечай скар-бонкі эстэтычных каштоўнасцей, чым унесенага ў яе. Гэтая думка, пачаўшы пульсаваць у паэце і ўсё больш завастраючы-ся, прывяла яго да вываду: "Жабракі могуць праз ўсё жыццё толькі браць. Трэба ж і нам, беручы чужое, калі-нікалі даць нешта свае" (II, 171). Азіраючы напісанае сабой і іншымі паэ-тамі пачатку XX ст., ён палемічна стаў сцвярджаць: "Беларускіх вершаў у нас яшчэ не было - былі толькі вершы, пісаныя беларускай мовай" (II, 168). Такое сцвярджэнне было дыскусій-ным, але разам з тым трэба разумець палемічны запал паэта: ён закрэсліваў усяго сябе ранейшага, каб пачаць усё нанова дзе-ля "старой" сваей ідэі ўзвышэння роднай літаратуры.\nРэалізацыяй новых творчых установак Максіма Багданові-ча з'явіліся яго вершы беларускага складу і паэмы "Максім і Магдалена", "Мушка-зелянушка і камарык - насаты тварык". Класічны, вянкоўскі стыль Багдановіча ўвогуле не цураўся фар-баў, традыцыйных для вуснай паэзіі. Паэтычныя вобразы сырой зямлі і цёмнай ночы, ветру і мяцеліцы - вось прыклады пра-нікнення народна-песенных традыцый у яго вершы класічнага стылю. Імкнучыся да класічнай рэалістычнасці, Багдановіч так-сама з поспехам выкарыстоўваў традыцыйныя выслоўі народ-най мовы (напрыклад, параўнанні: хаваўся, як ліс у норы; дры-жачы, як лісце асін; аброслы мохам, як пень; сляпы, быццам крот; белы, як лунь; шэры, як попел). Але паэтыка вершаў Баг-дановіча беларускага складу і іх мастацкая існасць у многім непадобныя да вянкоўскай. Поле чыстае, пушча цёмная, дры-мучая, сонца яркае, белы тварык, рукі белыя, белы камень, буйная галава, памост высокі - вось яе характэрныя вобразы. Яны не парушалі рэалістычнага характару стылю паэзіі Багда-новіча ўвогуле, але яны і не давалі таго выразна-дакладнага злепка рэчаіснасці, які несла вобразнасць вершаў класічнага стылю. За імі губляўся індывідуальны аўтарскі позірк на свет, багацце і нюансавасць яго светаадчування, фантазіі. I невы-падкова, бо калі стыль - гэта сам чалавек, то стылізацыя -адсутнасць чалавека, адсутнасць індывідуальнага, непаўторна-га стаўлення да свету ўвогуле, да слова ў прыватнасці.