Глава 07-02: «Новыя гарызонты» - Шлях да яснай свядомасці Раздзел 07 "На шляху да бесперапынных АзУ" Глава 07-1:...\nГлава 07-02: «Новыя гарызонты»\n07-02-03) Пазіцыя даследчыка.\n07-02-04) Вымярэнне эвалюцыі.\n07-02-05) Верагоднасць законаў эвалюцыі.\n07-02-06) Погляд на эвалюцыю з боку тэорыі скрытых вымярэнняў.\n07-02-01) Паўза на выдыху дракона (гл. 07-01-23) нярэдка суправаджаецца прыступамі нуды, шэрасці, штодзённасці. Інтэнсіўнасць наяўных жаданняў занадта малая, каб прыступіць да іх рэалізацыі, а пачаць рабіць хоць што-небудзь (вось і посуд у мяне не памыты…) толькі каб заткнуць шэрасць – таксама не хочацца, бо ёсць непрыемны вопыт таго, што гэта толькі аддаляе момант, калі рж прачнуцца з новай сілай, прыводзіць толькі да глыбейшага і доўгага атручвання, абуджэння НЭ і НФ, апатыі. І тады ты прымаеш рашэнне сустрэць шэрасць твар у трар: не затыкаць механічнымі дзеяннямі, а зведваць яе, распазнаваць яе, разумець тое – што цяпер адбываецца, зведваць жаданне спыніць гэты непрыемны стан, устараняць прыступы панікі, устараняць спазматычныя жаданні пачаць рабіць хоць што-небудзь, каб забіць нуду, і да т.п. У некаторы момант пачынаюць узнікаць выбухі АзУ, і на фоне шэрасці гэтыя выбухі здаюцца вельмі яркімі і глыбокімі. Кантраст выбухаў АзУ з дамінуючай шэрасцю нашмат вышэйшы, чым кантраст АзУ інтэнсіўнасцю 3 і інтэнсіўнасцю 6, напрыклад. У гэты момант, карыстаючыся такім рэзкім кантрастам, можна звярнуць увагу на тое, што выбухі АзУ маюць адмысловую якасць, якая рэзаніруе са словам «глыбіня». Можна распазнаць гэтую якасць і ў іншых сітуацыях, не толькі ў прыведзеным мною прыкладзе.\nЯшчэ адно рэзаніруючае апісанне: «нібы прабіваецца шкарлупіна», «свет усярэдзіне і вонкі нібы становіцца аб'ёмным». Неабходна дбайна адрозніваць успрыманні і іх пазначэнні. У прыведзеным вышэй прыкладзе, на фоне нуды раптам праяўляецца выбух АзУ, прычым мы можам распазнаць, што ёсць успрыманне, якое мы пазначаем як «якасць інтэнсіўнасці гэтага АзУ» ці, карацей, «інтэнсіўнасць АзУ», а ёсць «якасць глыбіні гэтага АзУ», ці, карацей, «глыбіня АзУ». З такім жа поспехам замест «глыбіня АзУ» я мог бы сказаць «якасць нумар 13 гэтага АзУ», а потым адзначыць, што якасць нумар 13 рэзаніруе са словам «глыбокі».\nКажучы аб глыбіні АзУ, можна адзначыць, што і само слова «глыбіня» асацыіруецца ў нас з чымсьці прасторавым, працяглым (глыбіня возера), і іншыя рэзаніруючыя апісанні гэтай якасці АзУ так ці інакш звяртаюцца да слоў, якія маюць асацыяцыі з працягласцю, аб'ёмнасцю. Пры гэтым, натуральна, у «глыбіню АзУ» лінейку не засунеш, камень туды не кінеш, гэта значыць, што ніякай прасторы-часу ў фізічным сэнсе слова мы ў АзУ не ўспрымаем.\nНе ўсялякі яркі выбух АзУ мае якасць «глыбіні» ці «ўсёахопнасці». АзУ можа быць «яркім» (ці інтэнсіўным), але не «глыбокім» і не «усеахопным». І наадварот – нават АзУ слабой інтэнсіўнасці можа мець такую якасць, якую мы пазначаем словам «глыбіня». Тут выяўляецца істотная розніца паміж апісаннямі Азу і фізічных працэсаў, словы з якіх (яркасць, глыбіня) выкарыстоўваюцца для апісання якасцей АзУ, бо калі змешчаная ў нейкае асяроддзе лямпачка пачынае гарэць ярчэй (інтэнсіўней), то і святло ад яе пачынае пранікаць глыбей і шырэй усярэдзіне гэтага асяроддзя.\nТакім чынам, АзУ можа мець розныя якасці без усякай бачнай сувязі паміж імі. Можна толькі сцвярджаць, што чым ярчэй і часцей ты зведваеш АзУ, тым большая верагоднасць таго, што і глыбіня і ўсёахопнасць і магнетычнасць будуць праяўляцца часцей.\nВыбух АзУ, які мае, акрамя таго, якасць «глыбіні», суправаджаецца дзіўнымі ўспрыманнямі. Калі спрабуеш апісваць гэтыя ўспрыманні, непазбежна пачынаеш звяртацца да зрокавых вобразаў, пачынаеш апісваць успрыманае ў тэрмінах бачання, зрокавага ўспрымання, што можа збіць з панталыку і чалавека, які цябе слухае, і самога сябе, калі ты не прыкладаеш неабходных намаганняў для размежавання ўспрыманняў і слоў, якія апісваюць іх. Тое, што ты апісваеш гэтыя ўспрыманні ў тэрмінах зрокавых успрыманняў (г.зн. зрокавых адчуванняў), не азначае, што гэтыя ўспрыманні і з'яўляюцца зрокавымі адчуваннямі.\nЁсць яшчэ адзін прыклад такога роду. Нярэдка інтэнсіўны азораны фон (АФ) суправаджаецца дзіўным «залацістым ззяннем», якое нібы праймае і цябе самога і ўсё навокал. Пры гэтым ты можаш прааналізаваць свае зрокавыя адчуванні і адзначыць, што асвечанасць месца, дзе ты знаходзішся, не павялічылася (яна можа нават памяншацца). Сонечнае святло несумненна рэзаніруе з гэтым успрыманнем залатога ззяння, і ўсё ж яно усяго толькі рэзаніруе, але не з'яўляецца ім. Любыя твае спробы апісаць успрыманне «залатога ззяння» будуць зводзіцца да выкарыстання глядзельных вобразаў, так што ў чалавека, які слухае цябе, будзе ўзнікаць дакучлівая здагадка, што ты апісваеш менавіта нейкае спецыфічнае зрокавае ўспрыманне, г.зн. ён будзе адносіць тое, што ты ўспрымаеш, да скандхі адчуванняў. У цябе паміж тым будзе поўная яснасць, што да адчуванняў гэта не мае ніякага дачынення. Наступным крокам ты паспрабуеш ідэнтыфікаваць дадзенае ўспрыманне як АзУ. І усё ж гэта не АзУ. Я таму і пазначаю гэтыя ўспрыманні як «якасці АзУ», а не як асобныя АзУ – па-першае, АзУ можа быць праяўленае без гэтых успрыманняў, а па-другое ўспрыманне, якое я пазначаю як «якасць глыбіні», можа быць праяўлена ў цалкам ідэнтычным выглядзе пры перажыванні розных АзУ. Менавіта таму слова «якасць» мне здаецца найболей дакладным – па аналогіі з якасцямі, якія мы прыпісваем матэрыяльным аб'ектам. Успрыманне яблыка можа суправаджацца такім успрыманнем, якое мы завем словам «чырвоны». У нас пры гэтым ёсць яснасць, што «чырвоны» - не сорт яблыка, і ў нас яшчэ ёсць вопыт таго, што і ўспрыманні іншых аб'ектаў могуць суправаджацца такім жа ўспрыманнем «чырвоны». Таму мы завем гэта «якасцю» і сцвярджаем, такім чынам, адсутнасць абавязковай сувязі ўспрыманняў «аб'екта» і ўспрыманняў «яго якасці».\nГэтак жа, як у нашым штодзённым свеце «чырвонае» не бывае без «таго – што з'яўляецца чырвоным», так і «глыбіня» не бывае асобна без «таго АзУ, якое і ўспрымаецца глыбокім».\nТакім чынам, успрыманне АзУ можа суправаджацца дзіўнымі ўспрыманнямі, якія «ну як быццам бы бачыш блін!» - і залацістае ззянне, і глыбіня, і шырыня ўсёахопнасці, і магнетычнасць – і ўсё ж гэта і не бачанне, і не АзУ – а нешта зусім іншае.\nКалі мы апісваем НЭ, мы таксама можам звяртацца да выкарыстання слова «глыбокі» - «глыбокая нуда». Неабходна адзначыць, што эпітэт «глыбокі», які ўжываецца да НЭ, не мае ніякіх адносін да тэрміна «глыбокі» у адносінах да АзУ. Кажучы пра «глыбокі сум», маюць на ўвазе высокую яго інтэнсіўнасць, высокую ступень выцяснення ім іншых успрыманняў, значную колькасць іншых НЭ, розных думак, адчуванняў, якія з'яўляюцца ў сувязі з гэтым сумам.\nНішто, акрамя АзУ, не можа суправаджацца тым спецыфічным, незвычайным успрыманнем, якое мы пазначаем як «глыбіня АзУ». Адваротнае таксама правільна – калі ёсць тое самае ўспрыманне «глыбіні», у тое ж імгненне абавязкова ёсць некаторае АзУ.\nАпісваючы «глыбокае АзУ», мы непазбежна будзем выкарыстоўваць словы, якія асацыіруюцца з высокай ступенню насычанасці жыцця – «нібы прабітая шкарлупіна», «нібы свет стаў аб'ёмным», «нібы перада мной адкрыліся неспасціжныя прасторы» (пры гэтым на самой справе не ўзнікае ніякіх яснасцей у адносінах да якіх-небудзь новых магчымасцей, і наогул нічога акрамя гэтага самога ўспрымання «нібы-бачання» «глыбіні» не ўзнікае, а словы, якія выкарыстаныя – гэта толькі рэзаніруючыя вобразы).\nЧытачам Кастанеды вядома – як доўга Дон Хуан спрабаваў апісаць гэтае ўспрыманне «нібы-бачання» такім чынам, каб і захаваць указанне на гэты эфект «нібы-бачання», і ўсё ж пазбегнуць змешвання яго са звычайным зрокавым успрыманнем. У Яго гэта не вельмі атрымлівалася, бо Кастанеда, паводле яго справаздач, спачатку увесь час спрабаваў выкарыстоўваць менавіта вочы для дасягнення «бачання». У выніку Дон Хуан усё ж абраў выкарыстоўваць слова «бачанне», паказаўшы на прынцыповае адрозненне яго ад звычайнага зрокавага ўспрымання. І яго можна зразумець – калі ёсць «бачанне», то хоць ты трэсні, але ты менавіта «нібы-бачыш» гэта – зусім рэальна «нібы бачыш», і неабходна нават прыкладаць намаганні распазнавання, каб зразумець, што гэта не «бачанне-вачамі». У кнігах Кастанеды тэрмін «бачанне» выкарыстоўваецца ці ў двукоссях ці курсівам. Яшчэ прыклады падобных успрыманняў можна сустрэць у Рамакришны, які таксама папросту выкарыстоўваў слова «бачыць», калі распавядаў аб тым, што ён у любы момант можа «бачыць» багіню Калі гэтак жа ясна, як ён бачыць людзей, якія стаяць перад ім, і нават больш ясна. Пры гэтым, трэба лічыць, ён разумеў тое, што гэта не звычайнае зрокавае ўспрыманне, хаця б па тым, што іншыя не бачылі таго, што ён «бачыў». Маці Рамакрышны таксама згадвае «бачанне» велізарнай ззяючай хвалі, якую не бачыў ніхто з яе спадарожніц, якая захліснула яе, і нібы пасля чаго яна стала цяжарная Рамакрышнай. Характэрна, што і маці Рамакрышны апісвае найярчэйшыя АзУ, якія суправаджалі гэта, і Рамакрышна зведваў экстатычныя АзУ у моманты асабліва яркага «бачання» багіні Калі. Кастанеда не вылучаў АзУ у самастойны клас з'яў, таму ў яго справаздачах не паказаная прамая залежнасць наяўнасці АзУ пры «бачанні», але там, дзе ён спрабаваў апісваць свае ўспрыманні падчас «бачання», нярэдка можна сустрэць апісанні, рэзаніручыя з АзУ (асабліва часта ён згадваў надзвычайную яснасць).\nПадвядзем прамежкавыя вынікі:\n*) «Бачанне» - спецыфічны спосаб успрымання, які не зводзіцца ні да якога іншага, апісаць які прасцей за ўсё ў тэрмінах звычайнага зроку, і які настолькі спачатку нагадвае звычайнае зрокавае ўспрыманне, што неабходныя намаганні распазнавання, каб распазнаць адно і другое.\n*) «Бачанне» заўсёды суправаджаецца АзУ.\n*) АзУ не заўсёды суправаджаецца «бачаннем», ці – іншымі словамі – АзУ не заўсёды мае якасць [«бачнай»] глыбіні, але падчас сваёй праявы АзУ можа «набываць глыбіню» ці «пазбаўляцца яе» даволі дынамічна, што і робіць зручным такое апісанне, калі мы кажам аб «глыбіні» як аб «якасці»АзУ, якое гэта АзУ можа мець ці не мець незалежна ад сваёй інтэнсіўнасці.\n*) АзУ, акрамя якасці «глыбіні», можа мець якасць «усёахопнасці» ці «шырыні». Бескаляровае слова «шырыня» слаба рэзаніруе з гэтай якасцю, паколькі калі гэтая якасць праяўлена, яна зведваецца як «дзіўная», «захапляючая», «усеахопная». Свет нібы разгортваецца ўшырыню да няўяўных межаў – гэтак жа, як мы кажам у выпадку глыбіні «свет нібы набывае неймаверную глыбіню».\n*) АзУ можа мець якасць, якую я заву «магнетычнасць». Рэзаніруючае апісанне – «як быццам цэлы рой іншых АзУ запальваецца і схопліваецца ў шчыльным клубку».\n*) Чым часцей і інтэнсіўней я перажываю розныя АзУ, тым вышэйшая верагоднасць, што будуць праяўленыя «глыбіня», «усёахопнасць» і «магнетычнасць».\n*) Ні пры якіх абставінах, ніколі і ні ў якой ступені немагчыма зведаць глыбіню, усёахопнасць ці магнетычнасць, калі ў гэты момант ёсць НФ ці НЭ. Гэта стане асабліва відавочным, калі ўспомніць, што «якасці АзУ» неад'емныя ад саміх АзУ, а АзУ і НЭ несумяшчальныя прынцыпова.\n*) Стан «плоскага АзУ» (ці пазбаўленага якасцей, акрамя інтэнсіўнасці) і стан «аб'ёмных АзУ» (ці такіх, якім уласцівыя і іншыя вышэйзгаданыя якасці) адрозніваюцца адзін ад аднаго гэтак жа кардынальна, як стан «плоскага АзУ» ад шэрасці ці НЭ.\n*) Плоскае АзУ, інтэнсіўнасць якога дасягае экстатычных велічынь, няўхільна ператвараецца ў аб'ёмнае.\nУ гэтым месцы лёгка «з'ехаць з глузду» і ператварыцца ў пузырыстага эзатэрыка, які адчыняе кнігі Кастанеды, Ішэрвуда і Сатпрэма і пачынае жангляваць словамі, якія нічога не значаць для яго. Раз ужо мы знайшлі такое дзіўнае скрыжаванне з апісаннямі Кастанеды – давай зараз пачнем бессэнсоўна размаўляць аб святлівых яйках і кропках зборкі, а калі і вопыт Рамакрышны выявіў нейкае скрыжаванне з нашым – давай зараз маліцца Калі. Я жадаю асцерагчы майго чытача ад гэтай сур'ёзнай памылкі. Судзячы па кнігах Кастанеды, Дон Хуан імкнуўся як мага больш пераканаўча абмаляваць перад ім новую карціну свету – з кропкамі зборкі, якія перамяшчаюцца пад уплывам удару нагваля ў глыбіню святлівага яйка і г.д. Але чаму Дон Хуан быў у гэтым зацікаўлены? Таму што Кастанеда ЎСПРЫМАЎ гэтыя самыя святлівыя яйкі і іншую дзіўную рэальнасць – успрымаў пад уплывам Дона Хуана. І Дон Хуан быў зацікаўлены ў тым, каб Кастанеда загадзя меў падыходнае апісанне новай рэальнасці. Рухаючай сілай Кастанеды быў Дон Хуан, які (паводле яго кніг) тымі ці іншымі спосабамі перамяшчаў Кастанеду ў іншае ўспрыманне рэальнасці. Тваёй жа рухаючай сілай з'яўляецца цвярозасць, яснасць, цвёрдая апора на вопыт, адкідванне канцэпцый, выкарыстоўванне выразна вызначаных тэрмінаў, зведванне АзУ і г.д. Таму твая задача адваротная задачы Дона Хуана – НЕ паверыць слепа ў карціну свету, апісаную ў Кастанеды. НЕ пачаць спараджаць механічную ўпэўненасць у тым, што ёсць нейкія святлівыя яйкі і іншыя цуды. Але мы можам адзначыць як несумненны факт – апісанне «бачання», якое мы сустракаем у Кастанеды, надзвычай падобнае на апісанне «бачання», вопыт якога набывае практыкуючага ППШ – які культывуе АзУ. Таму я б прымаў выкладзенае ў Кастанеды ў якасці гіпотэзы. Не здагадкі (бо здагадкі могуць быць заснаваныя толькі на ўласным вопыце, на цвёрдых падставах сваіх успрыманняў), а менавіта гіпотэзы. Гіпотэза, у адрозненні ад здагадкі, адрозніваецца ад пустой фантазіі толькі тым, што мае стройную, параўнальна несупярэчлівую структуру. Матэматык ці фізік можа сказаць «прыгожая гіпотэза», маючы на ўвазе, што нягледзячы на адсутнасць якіх-небудзь прамых і нават ускосных пацверджанняў, яе структура простая і элегантная, не патрабуе ўвядзення мноства невядомых параметраў, выкарыстанне яе спрашчае складанае, тлумачыць незразумелае. І фізік-эксперыментатар, маючы перад сабой бясконца шырокі прастор для новых эксперыментаў, прыдумае менавіта той, які прывёў бы да адкрыцця, калі была б дакладная тая ці іншая «прыгожая гіпотэза». Так гіпотэзы становяцца арыенцірам для практычных даследаванняў, і мы можам паступаць сапраўды гэтак жа.\nНіколі, ні пры якіх абставінах не станавіся эзатэрыкам – чалавекам, які з важным выглядам перабірае гучныя, нязначныя для яго словы. Твая галава павінна лунаць у аблоках гіпотэз і здагадак, твае рукі павінны аперыраваць логікай, а твае ногі павінны стаяць на цвёрдай глебе эксперымента. Зрэшты – парадай маёй скарыстацца амаль немагчыма, паколькі жаданне панесціся на борзым кані эзатэрыкі ў бязмежную далеч прыгожых слоў амаль непераадольна – асабліва, калі ёсць на каго рабіць уражанне… Але адплата немінучая. Толькі рэальны вопыт можа спараджаць прадчуванне і пачуццё таямніцы. Толькі аперыраванне зразумелымі тэрмінамі (гэта значыць тымі, якія пазначаюць пэўную, адзначаную табой сукупнасць тваіх успрыманняў) можа прыводзіць да здагадак, адкрыццяў, да ўзнікнення цікавасці і жадання даследаваць. Як толькі ты звальваешся ў вобласць эзатэрыкі… усё памірае – і прадчуванне, і пачуцце таямніцы, і энтузіязм даследчыка, і радасныя жаданні – усё. Ты застаешся каля пабітага карыта, і – каб ажыць зноў – табе неабходна адпаўзці на свае ранейшыя пазіцыі – вызначыць – што менавіта ты ўспрымаеш, што менавіта якімі тэрмінамі ты завеш, і толькі тады зноў прачнуцца ў табе і АзУ, і жаданне даследавання, і жыццё наогул.\nЦі толькі з кнігамі Кастанеды і іншых аўтараў узнікае некаторае скрыжаванне? На самой справе гэта і нядзіўна – калі два чалавека шчыра даследуюць свае ўспрыманні, вядома ў выніку яны апішуць свет, які яны ўспрымаюць, так, што іх апісанні будуць перасякацца, вопыт аднаго будзе адпавядаць вопыту другога, служыць арыенцірам, падказкай і г.д. А вось скрыжаванне іншага роду выглядае зусім ужо дзіўным, нават папросту кажучы - вар'ятым.\n07-02-02) Для тых, хто мае значны вопыт зведвання АзУ, роўна як і для тых, хто мае вопыт назірання за тымі, хто зведвае АзУ часта і інтэнсіўна, бясспрэчным фактам з'яўляецца тое, што АзУ уплываюць на фізічнае цела. Да рэзультатаў такога ўплыву можна аднесці і так званыя «фізічныя перажыванні» (ФП) – зусім незвычайныя адчуванні, якія, як правіла, перажываюцца на працягу абмежаванага перыяду часу, але прыводзяць да кумулятыўных эфектаў, сярод якіх рэзкае павелічэнне эратычнай пачуццёвасці цела - цела ператвараецца ў адну суцэльную «эрагенную зону», разнастайнасць эратычных адчуванняў таксама рэзка павялічваецца. Да гэтых жа эфектаў адносіцца і рэзкае ўзмацненне імунітэту – хваробы папросту адпрыгваюць прэч, старыя захворванні праходзяць без сляда, нават такія, якія лічацца практычна невылечнымі, а новыя не з'яўляюцца зусім – нават ва ўмовах, пры якіх захворванне лічыцца немінучым. Сюды ж аднясем рэзкае, якое часам проста ўяўляецца немагчымым павелічэнне вынослівасці. Змяняецца нават вонкавы выгляд цела – фактура, колер, пах скуры, якая яна навобмацак – усё пачынае рэзаніраваць з пачуццём прыгажосці, сілы, пяшчоты. Нават смак і пах поту становяцца прыемнымі. Павольна, але ўсё ж змяняецца форма цела – змены могуць быць больш-менш прыкметнымі, але прыкметны агульны эфект – узмацняецца рэзананс з пачуццём прыгажосці, эратычнай цягі. І апошняе па парадку, але не па значнасці – запавольваецца, а часам і зусім спыняецца старэнне цела. Цела спачатку прыкметна «маладзее», затым фіксуюцца ў пэўным «узросце», які, як здаецца, наогул не змяняецца. Запаволенне фізіялагічнага часу – неад'емнае наступства АзУ. Падчас старэнняў удзельнічае незлічоная колькасць разнастайных механізмаў. Геранталогія, якая вывучае гэтыя працэсы, у сутнасці не меней складаная, чым наогул усе навукі аб жывым у цэлым – фізіялогія, цыталогія і г.д., і з прычыны гэтага асобнай навукай, наогул кажучы, не з'яўляецца. Старэнне – працэс, які ахапляе ўсе аспекты фізіялогіі чалавека. Да старэння схільны ўвесь арганізм цалкам – ад клетак да органаў. Таму і запаволенне, а часам і спыненне старэння – эфект «глабальны» у рамках чалавека. Гэта не ізаляваны ўплыў на асобныя працэсы, а нешта ўсёабдымнае.\nЦі сутыкаліся мы раней з чымсьці падобным? Сутыкаліся. Вопыт Майкельсона і Морлі выявіў факт папросту неспасціжны – хуткасць святла сталая. Тое ж няўмольна выцякала з даўніх ураўненняў Максвелла для электрамагнітнага поля. У будучыні вымярэнні з колькі заўгодна большай дакладнасцю нічога ў гэтым не змянілі – хуткасць святла сталая, і прывычны нам закон складання хуткасцей памёр. Стала ясным, што наш свет праяўляе невядомыя нам пакуль што ўласцівасці. Пасля прац Эйнштэйна, які прапанаваў несупярэчную і дзіўную новую карціну свету, мы завем такі свет «рэлятывісцкім», ці такім, у якім дзейнічаюць рэлятывісцкія законы – законы, якія праяўляюцца пры субсветлавых (г.зн. «амаль светлавых») хуткасцях, але гэта не нейкі «іншы свет» - гэта наш той жа самы свет, проста гэтыя яго дзіўныя ўласцівасці мы можам назіраць толькі ва ўнікальных умовах – напрыклад пры субсветлавых хуткасцях. Эйнштэйн, стварыўшы тэорыю рэлятыўнасці, пагадніў класічную ньютонаўскую фізіку з гэтым адкрыццём сталасці хуткасці святла, але створаная ім карціна свету, нягледзячы на сваю поўную адэкватнасць, ці поўную адпаведнасць з рэзультатамі колькі заўгодна дакладных сотняў тысяч наступных эксперыментаў, застаецца для нас няўяўна неверагоднай. Напрыклад, прастора ў сістэме, якая рухаецца адносна нас, сціскаецца з нашага пункта гледжання, а з іх пункта гледжання – наадварот, сціскаецца наша, і абодва пункта гледжання дакладныя. Тое ж і з часам – час у сістэме, якая рухаецца адносна нас, з нашага пункта гледжання, замедлены. Але што гэта значыць – «замедлены час»? Час мы разумеем як хуткасць праходжання фізічных працэсаў. У сістэме, якая рухаецца адносна нас, ЎСЕ, любыя фізічныя працэсы будуць нам здавацца працэсамі, што адбываюцца больш павольна, таму мы папросту гаворым, што «час там запаволены». Кажучы на карпускулярнай мове, пры пераходзе з адной пэўнай арбіты на іншую пэўную арбіту ў пэўным атаме, электрон выпускае фатон строга вызначанай частаты. Але калі мы параўнаем выпраменьванне атама, які нясецца міма нас у паскаральніку, з выпраменьваннем атама, які знаходзіцца ў спакоі адносна нас, частоты будуць прыкметна адрознівацца. А нестабільная часціца, разагнаная ў паскаральніку да субсветлавых хуткасцей, можа пражыць у сотні, тысячы разоў даўжэй за тую, якая знаходзіцца ў пакоі адносна нас! Гэта значыць, што гэта не нейкае «уяўнае» запаволенне часу, а самае што ні на ёсць рэальнае. Усе працэсы «старэння» часціцы запавольваюцца – што мы і пазначаем як «час там запаволіўся».\nУ фантастыцы нярэдка можна сустрэць апісанне чалавека, які, палятаўшы доўга на субсветлавых хуткасцях, вяртаецца на зямлю праз сотні гадоў пасля смерці сваіх былых сучаснікаў. Пры гэтым непазбежна пастуліруецца, што сам чалавек пражыў усяго толькі звычайнае сваё жыццё – свае, скажам, 40 касмічных гадоў, гэта значыць за той час, калі на Зямлі мінула 500 гадоў, ён пражыў у сваім «псіхічным жыцці» звычайныя 40 гадоў, а не 500. І гэта стала такім агульнапрынятым момантам у фантастыцы, што стала лічыцца ледзь не навуковым фактам, ва ўсякім разе такое ўяўленне трывала ўвайшло ў канцэптуальную схему. Але трэба заўважыць, што чалавека ў паскаральніку ніхто не разганяў да субсветлавых хуткасцей, і ніхто, такім чынам, не ведае – як працякае псіхічнае жыццё чалавека пры такіх паскарэннях. Хуткасць адносная, а паскарэнне – не! Чаму маладым застанецца менавіта касманаўт, які вярнуўся на Зямлю? Бо калі ён будзе ляцець адносна Землі з субсветлавой хуткасцю, то з яго пункта гледжання менавіта Зямля будзе ляцець з такой жа хуткасцю адносна яго? Адказ у паскарэнні. Менавіта ён спачатку будзе паскарацца, затым зноў паскарацца ўжо са знакам мінус (ці запавольвацца), потым развернецца і зноў пачне паскарацца і зноў затым запаволіцца. Нас з ім будуць адрозніваць менавіта паскарэнні. Ён будзе зведваць перагрузкі, яго маса павялічыцца, а мы зведваць гэтага не будзем. Курс тэорыі рэлятыўнасці ў гэтую кнігу не ўлезе, таму проста яшчэ раз нагадаю – у нас няма вопыту таго – запавольваецца ці не псіхічнае жыццё чалавека разам з запаволеннем «часу» у яго сістэме, разам з запаволеннем усіх фізічных, а стала быць і фізіялагічных працэсаў.\nТакім чынам, запаволенне старэння – працэс, добра нам знаёмы…з курсу рэлятывісцкай фізікі!\nЦі можна ў якасці гіпотэзы дапусціць, што АзУ уплываюць на чалавека прыкладна такім жа чынам, або часткова такім жа чынам, якім паўплывала б на яго паскарэнне да субсветлавых хуткасцей? З прычыны падабенства рэзультату – можна. Для прастаты гаворкі можна было б сказаць, што АзУ без усякіх чорных дзірак і субсветлавых хуткасцей прыводзяць да праявы псеўда-рэлятывісцкага свету, ці свету, які мае, гіпатэтычна, падобныя ўласцівасці са светум рэлятывісцкім. «Псеўда-рэлятывісцкі свет» гучыць складана – увяду тэрмін «перасвет», бо ў нас пакуль няма сур'ёзных падстаў, нават у рамках гэтай вольнай гіпотэзы, атаясамліваць перасвет і рэлятывісцкі свет. Мы можам толькі фіксаваць падобныя праявы.\nЗапаволенне старэння здараецца, у той час як запаволенне дзеянняў, размовы чалавека – не, з чаго мы можам зрабіць выснову, што ўласцівасці перасвету не могуць быць заўважаныя ў свеце «грубай матэрыі» - гэтак жа як і ўласцівасці рэлятывісцкага свету непрыкметныя на прывычных нам хуткасцях. Уласцівасці перасвету адбіваюцца на нашым фізічным целе апасродкавана – праз паслядоўнасць, якая злучае АзУ, «свет псіхічнага», «свет фізіялагічнага».\nТакі паварот гіпотэзы хоць і выглядае фантастычным, але такім на самой справе не з'яўляецца, паколькі ў нас… ёсць і такі вопыт! Многім людзям у сне (а я ўжо не кажу аб усвядомленых снах, яркі вопыт якіх ёсць у некаторых практыкуючых) даводзілася пражываць вялікі, нават вельмі вялікі кавалак псіхічнага жыцця, які яны маглі б апісаць на некалькіх старонках – падзеі, перажыванні, у той час як па абуджэнні аказвалася, што мінула нейкіх пяць хвілін. У Ежаціны, напрыклад, ёсць вопыт пражывання ў УСе трох месяцаў вельмі інтэнсіўнага жыцця, у той час як у свеце няспання мінула каля гадзіны. Каэфіцыент суадносін «псіхічнага» і «фізічнага» часоў у дадзеным выпадку складае каля 2000:1 !!\nПадводзячы прамежкавы вынік, можна сфармуляваць гіпотэзу:\n«АзУ прыводзяць да праявы ўласцівасцей перасвету, або вобразна кажучы – падстаўляюць псіхічную частку чалавека, а праз яе – і фізічную – уплыву перасвету, уласцівасці якога шмат у чым эквівалентныя свету рэлятывісцкаму, вывучанаму намі вельмі слаба – толькі ў адносінах элементарных часціц або астранамічных аб'ектаў – аддаленых настолькі, што судзіць аб іх мы можам ізноў толькі на падставе элементарных часціц і выпраменьванняў. Праява ўласцівасцей перасвету, або, вобразна кажучы, «знаходжанне ў прысвеце» прыводзіць да рэзкага ўшчыльнення, пашырэння псіхічнага вопыту, а яго ўплыў на фізічнае цела такі, што нягледзячы на адсутнасць якога-небудзь запаволення рухаў і фізіялагічных рэакцый, старэнне арганізма запавольваецца або зусім спыняецца».\nУласцівасці рэлятывісцкага свету вельмі незвычайныя, як нам вядома з фізікі, і калі «псіхічная частка» чалавека пераносіцца ў свет, які мае як мінімум нешта агульнае са светум рэлятывісцкім, і ўлічваючы, што свет псіхічнага звязаны тым ці іншым чынам са светум фізічным (паколькі чалавек існуе), і ўлічваючы тое, што ўласцівасці перасвету аказваюць уплыў на паводзіны цела чалавека ў звычайным свеце (што несумнеўна выцякае з запаволення старэння), можна дапусціць, што цела чалавека, што зведвае асабліва інтэнсіўныя і «аб'ёмныя» АзУ, будзе падвяргацца і іншага роду ўплывам, і набудзе іншыя дзіўныя ўласцівасці.\nТакая гіпотэза руйнуе перашкоду, якая непазбежна ўзнікае ў любога чалавека цвярозага розуму пры чытанні кніг таго ж Кастанеды або Далай-Ламы або Тулку Ургена Рымпочэ або Ішервуда аб Рамакрышне або Сатпрэма аб Аурабінда і г.д. У гэтых кнігах так густа намяшаныя «сведчанні» аб нейкіх зусім немагчымых, неверагодных цудах, што нехаця перастаеш верыць аўтару. Што, у сваю чаргу, прыводзіць да непрыемнага крызісу, паколькі менавіта гэтыя аўтары і здаюцца табе найболей шчырымі, мудрымі. Менавіта ў гэтых кнігах і сустракаюцца россыпы вопыту, які на пустым месцы не выдумаеш, які ўвесь час пацвярджаецца па меры твайго ўласнага прасоўвання ў практыцы дасягнення АзУ, яснасці, устаранення азмрочванняў. Прыведзеная вышэй гіпотэза дазваляе, нарэшце, перакінуць масток тлумачэння: чым большы ў чалавека вопыт АзУ, чым гэтыя АзУ больш «аб'ёмныя» і інтэнсіўныя, тым у большай ступені яго цела набывае якасці «перасвету», якія з нашага – штодзённага пункта гледжання, здаюцца немагчымымі.\nЗаўважым, што не прыбор перамяшчаецца ў перасвет, не элементарная часціца «зведвае» унікальныя ўплывы, а сам чалавек! Ці значыць гэта, што нарэшце мы зможам перакінуць масток ад псіхічнага і фізічнага, і спазнаваць фізіку не прыборамі, а непасрэдна ўспрыманнямі?\nРазгледзім яшчэ адзін аспект. Нам вядома аб існаванні квантавай механікі. Не будзе перабольшаннем сказаць, што квантавую механіку не разумее і не разумеў ніхто. Тое ж накшталт бы можна сказаць і аб тэорыі рэлятыўнасці, і ўсё ж да квантавай механікі гэта можна дапасаваць ў значна большай ступені. Скарачэнне прасторы, запаволенне часу і нават скрыўленне прасторы, эквівалентнасць скрыўлення прасторы масе, эквівалентнасць масы энергіі, эквівалентнасць паскарэння масе, усе гэтыя мудрагелістыя задачкі, звязаныя з субсветлавымі хуткасцямі і сталасцю хуткасці святла – усё гэта ў выніку можна ўявіць, намаляваць, звесці да зразумелых нас мадэляў. Калі чалавек, які рухаецца з амаль светлавой хуткасцю, выпусціць па ходзе свайго руху фатон – што будзе? Бо хуткасць святла сталая, і хуткасць перамяшчэння чалавека не будзе складвацца з хуткасцю фатона, і атрымліваецца, што фатон будзе павольна паўзці паперадзе чалавека? Для нас – так. Для яго ж фатон будзе ляцець наперад са звычайнай хуткасцю святла. Задачак такога роду дастаткова, і ўсе ж іх рашэнне можна зрабіць больш-менш зразумелым. Але квантавая механіка - гэта парадокс на парадоксе наогул неспасціжнай складанасці. Эйнштэйн валасы на сабе дзёр, ды і не толькі ён. Той, хто не дзярэ на сабе валасы, спрабуючы зразумець квантавую фізіку, той наогул нават блізка не разумее – наколькі жахліва ён далёкі ад яе разумення. Цяпер я хачу згадаць толькі аб адным аспекце – верагоднасці. «Электрон», напрыклад, гэта ні што іншае, як «шчыльнасць верагоднасці выяўлення электрона», і праяўляе сябе гэтая штука, якую мы завем «электрон», то як часціца, то як хваля, і нікому ніколі нічога гэтага ні ўявіць, ні намаляваць. Затое многае можна апісаць ураўненнямі, і на падставе атрыманых рэзультатаў будаваць прыборы, якія будуць спраўна працаваць – чым мы і займаемся, адсунуўшы праблемы разумення далей.\nКалі на нейкі рэгістравальны экран пасылаць адзінкавы электрон або фатон праз вельмі вузкую шчыліну – настолькі вузкую, што, паводле прынцыпу нявызначанасці Гейзенберга, нявызначанасць яго імпульсу пачне прыкметна павялічвацца, то фатон пачне выяўляцца на экране ў самых нечаканых месцах – зусім не насупраць шчыліны. І кожны наступны фатон ляжа з некаторай верагоднасцю (якую можна сапраўды падлічыць) на нейкае сваё месца. Калі выпусціць адразу трыльёны фатонаў (гэта значыць пусціць бесперапыннае святло), то на экране мы ўбачым выразную паласу – у дадзеным выпадку з-за масавасці індывідуальныя роскіды нам не бачныя. Законы оптыкі працуюць безадмоўна – але не таму, што прынцып нявызначанасці і іншыя квантавыя эфекты там не дзейнічаюць, а таму, што яны нівеліраваныя з-за грандыёзнай масавасці – аптычны прамень з’яўляецца астранамічнай колькасцю фатонаў.\nЦі ёсць у ППШ нешта, што апісваецца імавернаснымі законамі там, дзе, здаецца, верагоднасці няма месца? Вядома ёсць. Калі ты зведваеш інтэнсіўнае АзУ, яно толькі з некаторай верагоднасцю набудзе якасць глыбіні або ўсёахопнасці, і зусім незразумела – чаму, бо ў той час, калі ёсць яркае АзУ, няма і не можа быць ніякіх НЭ, няма, здаецца, ніякіх перашкод. Я ніколі не змагу сцвярджаць, што яркае АзУ стане «глыбокім» - я магу апераваць толькі імавернаснымі катэгорыямі: «чым часцей і інтэнсіўней… тым больш верагоднасць…». У выпадку ж масавых АзУ ужо можна казаць аб заканамернасцях, не звяртаючыся да верагоднасцей – як і ў выпадку з оптыкай – навукай, якая даследуе масавыя струмені фатонаў: калі доўга і інтэнсіўна зведваць АзУ, то заканамернасць становіцца практычна жалезабетоннай: «як толькі інтэнсіўнасць АзУ дасягае 7, яно становіцца «аб'ёмным»».\nНесумненнае падабенства апісанняў ёсць, і гіпотэза аб нейкай глыбіннай сувязі фізікі і ППШ атрымлівае новыя рысы.\nЦі можна казаць аб псіхічных успрыманнях на мове ўзаемадзеянняў? Як вядома з фізікі, уся разнастайнасць узаемадзеянняў можа быць зведзена да спалучэнняў чатырох асноўных тыпаў: гравітацыйнае, электрамагнітнае, а таксама слабое і моцнае (яны існуюць на субатамнам узроўні). Кожнаму ўзаемадзеянню, акрамя гравітацыйнага, адпавядае часціца, якая можа разглядацца як найменшая порцыя гэтага ўзаемадзеяння – фатоны (электрамагнітнае), глюёны (моцнае) і калібравальныя базоны (слабое).\nДадатны электрычны зарад прыцягвае адмоўны і адштурхвае дадатны. АзУ «прыцягваюць» іншыя АзУ. АзУ «адштурхваюць» НЭ. НЭ «прыцягваюць» іншыя НЭ і «адштурхваюць» АзУ. Як бачым, мы цалкам можам выкарыстаць мову ўзаемадзеянняў для апісання псіхічных працэсаў.\nВернемся да факту існавання чалавека. Факт, наогул кажучы, неспасціжны, і толькі з прычыны прывычнасці гэтая неспасціжнасць замыльваецца, выцясняецца. Ёсць увогуле два спосабы ўяўлення чалавека: анімістычны (чалавек – гэта дух, абцяжараны трупам) і матэрыялістычны (душа і цела – розныя ўзроўні матэрыі). Анімістычны падыход бесперспектыўны ва ўсіх сэнсах, а галоўнае – супярэчыць вышэйапісаным назіранням, якія заключаюцца ў тым, што АзУ несумнеўна ўплываюць на цела. Людзі і раней заўважалі, што свет псіхічнага несумнеўна ўплывае на свет фізічнага – больш спакойныя людзі жывуць даўжэй, і цела ў іх здаравейшае, і назіраліся факты цудоўнага акрыяння ад невылечных хвароб тых людзей, хто з аптымізмам змагаецца за выжыванне, а не здаецца ў адчаі. Але такія назіранні ніколі не былі занадта відавочнымі з прычыны таго, што і людзі практычна не адрозніваюцца адзін ад аднаго – усе яны плаваюць у тумане тупасці, у ядзе НЭ і НФ. Вопыт культывавання АзУ робіць паказаныя назіранні асабліва несумненнымі – свет псіхічнага вельмі прыкметна ўплывае на свет фізічнага. Але ўвогуле труп на самой справе прыкметна адрозніваецца ад «жывога цела», таму для мяне дзіўна – наколькі жывучым можа быць зусім беззмястоўны такі рэлігійны пункт гледжання на свет, які падзяляе «дух» і «матэрыю» нейкім непераадольным разрывам. Калі ўзаемадзеянне ёсць, то яно і азначае самім сваім фактам, што мы маем справу з рознымі ўзроўнямі матэрыі, а не з чымсьці прынцыпова розным. Калі АзУ уплываюць на цела, ды яшчэ так відавочна, то гэта і азначае, што мы маем справу з матэрыяй рознага ўзроўня, рознай якасці. Свет псіхічнага матэрыяльны – гэта відавочна. Але гэта не значыць, што мы зараз маем замест «душэўных парываў» халодны свет шасцярэнек, апісаны формуламі – спрадвечны жах рэдукцыянізму выкліканы да жыцця тупасцю. Тое, што я перажываю – эмоцыі, думкі, АзУ – застаюцца тым, што я перажываю, як бы мы ні тлумачылі тое, што адбываецца. Тым больш – непарыўная сувязь псіхічнага і фізічнага сіметрычна дазваляе нам вызначана сцвярджаць, што «матэрыя духоўная», г.зн. што на любым узроўні матэрыя мае ўсведамленне. Пэўнае ўсведамленне, уласцівае сучаснаму чалавеку, адпавядае пэўнаму целу чалавека з вядомымі яго ўласцівасцямі – уласцівасці скуры, мышцаў, костак, крыві і г.д. Пэўнае ўсведамленне, уласцівае сучаснай жывёле, таксама адпавядае пэўнаму целу жывёлы, і трэба адзначыць, што целы нашы маюць надзвычай падобныя, амаль ідэнтычныя ўласцівасці, і гэты факт можна аднесці да тэорыі паходжання, эвалюцыі чалавека ад жывёл – чалавек так нядаўна вылучыўся з жывёльнага свету, што нас па-ранейшаму звязвае і агульнасць будовы целаў, і нават – у многіх выпадках - узаемная лёгкасць узнікнення сімпатыі адно да аднаго. Тое, што жывёлы – істоты, якія ўсведамляюць і адчуваюць (што амаль адно і тое ж) – цяпер ясна амаль усім. Пэўная свядомасць насякомых адпавядае пэўным іх целам, і тое ж можна сказаць аб раслінах – ну і да гэтага яшчэ больш-менш лёгка прывыкнуць, і ў наш час ёсць людзі, якія лічаць расліны, якія адчуваюць і ўсведамляюць істотамі, чаму ёсць шэраг ускосных пацверджанняў (напрыклад, выразная залежнасць хуткасці росту і пладанясення расліны ад музыкі, якую яму іграюць). Гадоў сто назад ніхто б сур'езна гіпотэзу свядомасці раслін не змог бы прыняць, і сапраўды гэтак жа цяпер мала хто сур'езна зможа прыняць гіпотэзу аб тым, што камяні, горы, вецер, мора – істоты, якія ўсведамляюць, адчуваюць, хай нават і з такім тыпам свядомасці і пачування, які вельмі моцна адрозніваецца ад нашага. І тым не менш, як бы неверагодна гэта ні гучала – «мора, якое ўсведамляе», «гара, што адчувае» - сам факт існавання чалавека, а таксама бясспрэчны факт уплыву «псіхічнага» на «фізічнае цела», даказвае тое, што і камяні адчуваюць і вецер усвядамляе, бо наша фізічнае цела складаецца ў выніку з мінералаў, а наша фізіялогія – паслядоўнасць чыста хімічных рэакцый, такім чынам наша «псіхічнае» уплывае на хімічныя рэакцыі, а хімія – ні што іншае як галіна фізікі, бо ў хімічных працэсах удзельнічаюць чыста фізічныя аб'екты – малекулы, атамы.\nАдгэтуль, натуральна, узнікае простае пытанне – калі ўсе мы ў той ці іншай ступені з'яўляемся істотамі, якія ўсведамляюць, то ці магчымы спосаб нашай камунікацыі? Ці магчымы спосаб такой камунікацыі, пры якой магчымая асэнсаваная, канструктыўная інтэрпрэтацыя яе рэзультатаў, якую мы можам выкарыстаць у сваёй прадметнай і псіхічнай дзейнасці? Калі гэта і магчыма, то ўжо ва ўсякім разе не тым шляхам, якім спрабавалі ісці шматлікія даследчыкі рознага роду «паранармальных з'яў» - не шляхам выкарыстання арыфмометраў і спектрометраў. А менавіта тым, які, у нас ёсць – шляхам выкарыстання самога сябе ў якасці гатовага злучнага звяна паміж матэрыямі такіх розных узроўняў. Таму фізіка-псіхолаг будучыні ўяўляе сабой даволі нерэальную на дадзены момант постаць – ён сам ёсць і прыбор, які ўспрымае, і інтэрпрэтатар атрыманых дадзеных. Займаючыся вылічэннямі ён будзе кантраляваць бесперапыннасць зведвання АзУ, падтрымання іх неабходнай інтэнсіўнасці, глыбіні, усёахопнасці і магнетычнасці, раўналежна будзе фіксіраваць назіранні і здымаць паказанні.\nАдгэтуль, вядома ж, вынікае, што існуе магчымасць апісаць свет псіхічнага і фізічнага на адзінай мове. Стварыць звыш-усеагульную тэорыю матэрыі, якая будзе аб'ядноўваць тыя віды матэрыі, якія мы падзяляем на «псіхічны свет» і «свет фізічны». Перакінуць не толькі тэарэтычны, але і самы практычны масток паміж «фізікамі» і «лірыкамі». Аб'яднаць тое, на што даўно ўжо страцілі надзею аб'яднаць. Адчыняць законы фізікі ў выніку «вандраванняў свядомасці». Адчыняць законы псіхікі з дапамогай ураўненняў. Падарожнічаць не «прыборамі», а «пачуццямі». Не пасылаць у далёкія галактыкі марсаходы, а падарожнічаць там, «высаджвацца» і даследаваць іх у «псіхічным целе» або ў «трансфармаваным фізічным целе», што будзе амаль сінонімам.\nУяўленні аб матэрыі зменяцца зноў кардынальным, рэвалюцыйным чынам (Матэрыя, якая ўсведамляе?? Атам, які адчувае??? Бязглуздзіца!), але фізікам да гэтага не прывыкаць. Усё гэта здаецца зусім ужо поўнай бязглуздзіцай, але не з прычыны неабгрунтаванасці гіпотэзы, а з прычыны выключнай непрывычнасці высноў. «Поўная бязглуздзіца» - эпітэт, якім у свой час былі ўзнагароджаныя і тэорыя рэлятыўнасці з яе скрыўленнямі прасторы, і квантавая механіка з яе тунэльнымі эфектамі і шчыльнасцямі верагоднасцей замест цвёрдых часціц, і гіпотэза шарападобнасці зямлі з вынікаючай адгэтуль неабходнасці «ісці ўверх галовамі» і «морам, якое не разліваецца», і тэорыя суперструн з яе множнымі вымярэннямі, згорнутымі ў зморшчынах прасторы, і зусім ужо няўяўная «м-тэорыя», якая вырасла з тэорыі суперструн. Давайце лепш паглядзім – да чаго прывядзе працяг вандравання ў свет азораных успрыманняў. А яшчэ лепш – паўдзельнічаем у гэтым, бо кожны можа стаць даследчыкам – няма неабходнасці ні ў паскаральніках коштам у мільярды даляраў, ні ў інстытутах з тысячамі супрацоўнікаў, ні нават у маленькай лабараторыі з колбамі і мікраскопамі. Сам чалавек – і ўнікальны прыбор для даследавання, і аб'ект даследавання, і суб'ект. Сам чалавек – і «вандраванне» і «той, хто вандруе» адначасова. Сітуацыя, пры якой агрэсіўны і тупы навуковец сядзіць за прыборамі, здзяйсняе адкрыцці і пры гэтым разлагаецца жыўцом ад хвароб – адыдзе ў мінулае, стане немагчымай у прынцыпе. Навуковец будучыні падчас сваіх даследаванняў будзе эвалюцыяніраваць сам, і маштабы яго эвалюцыі будуць абмяжоўваць маштабы яго даследаванняў. Засілле «другой прыроды», і звязаныя з гэтым жудасныя наступствы – забруджванне планеты, асуджанасць чалавека на псіхічную і фізічную дэградацыю і поўную залежнасць ад тэхналогій – усё гэта паступова пачне адыходзіць на задні план як кашмарны сон.


Амэрыканскія экспэрты: Расея ваюе з Украінай, Пуцін — хлусіць\n28 травень 2015, 22:06\nАналітычны цэнтар па міжнародных справах, які знаходзіцца ў Вашынгтоне, выпусьціў крытычны даклад аб «наўпроставай ваеннай інтэрвэнцыі» Расеі ва ўсходнюю Ўкраіну. У дакладзе гаворыцца, што прэзыдэнт Уладзімір Пуцін прывёў сваю краіну ў вайну і хлусіў пра гэта.\nДаклад Атлянтычнай Рады (Atlantic Council) утрымлівае таксама абвінавачваньні, што Пуцін выкарыстоўвае спыненьне вагню пасьля Менскіх дамоўленасьцяў, каб «падрыхтавацца да наступнай стадыі баявых дзеяньняў».\nУ той жа час, кажуць аналітыкі Атлянтычнай Рады, «Крэмль гэтак выстройвае сытуацыю, каб прадставіць сілы, якія будуць удзельнічаць у магчымых баявых дзеяньнях, як "законныя сілы", а не вайсковую групоўку, створаную Масквой».\nДасьледнікі праводзяць паглыблены аналіз лічбавай інфармацыі — у тым ліку спадарожнікавых здымкаў, відэа, разьмешчаных у Сеціве жыхарамі па абодва бакі расейска-ўкраінскай мяжы, і фотатаздымкі, зьмешчаныя ў сацыяльных мэдыях з Усходняй Украіны самімі расейскімі салдатамі.\n«Крэмль гэтак выстройвае сытуацыю, каб прадставіць сілы, якія будуць удзельнічаць у магчымых баявых дзеяньнях, як "законныя сілы", а не вайсковую групоўку, створаную Масквой».\nАўтары робяць выснову, што «неабвержныя доказы» сьведчаць: канфлікт ва Ўсходняй Украіне падмацоўваецца расейскай вайсковай тэхнікай, расейскімі вайсковымі фармаваньнямі і падтрымкай прэзыдэнта Пуціна.\nКрэмль працягвае сьцьвярджаць, што якія б тое ні было грамадзяне Расеі, якія змагаюцца ва Усходняй Украіне, знаходзяцца там выключна па ўласным жаданьні, і што цяжкае ўзбраеньне, якое выкарыстоўваецца прарасейскімі сэпаратыстамі, было захоплена імі ва ўкраінскіх вайскоўцаў.\nАднак аналіз экспэртаў Атлянтычнай Рады паказвае, што ў руках сэпаратыстаў зьявіліся некалькі тыпаў зброі і боезапасаў расейскай вытворчасьці, якія ніколі не былі выкарыстаныя ўрадавымі сіламі.\nУ дакладзе таксама зьвяртаецца ўвага на наяўнасьць ва ўсходняй Украіне расейскіх браняваных аўтамабіляў выведкі з сыстэмамі перадавых камунікацый.\nАдным зь іх ёсьць мадэрнізаваны варыянт асноўнага баявога танка Расеі, які нават не выкарыстоўваўся ў самой Расеі да 2013 года, Т-72B3. Ён адрозьніваецца мадэрнізаванай адраснасьцю і сыстэмай кіраваньня агнём, а таксама іншымі ўдасканаленьнямі мадэляў танка Т-72.\nІншыя ўнікальныя расейскія ўзбраеньні таксама бачылі ва ўсходняй Украіне. Гэта зэнітная машына, вядомая як SA-22, ракетныя пускавыя ўстаноўкі «Град» на шасі грузавіка Камаз. Расейскія вайскоўцы пачалі выкарыстоўваць гэтыя транспартныя сродкі ў 2012 годзе.\nСпадарожнікавыя здымкі пацьвярджаюць рух расейскіх войскаў і ўзьвядзеньне лягераў уздоўж мяжы Ўкраіны. Крэмль назваў гэтыя разгортваньні элемэнтам тактычных і стратэгічных вучэньняў.\nАле Атлянтычная Рада лічыць, што гэтыя лягеры былі выкарыстаныя ў якасьці перакідных пунктаў для расейскай ваеннай тэхнікі і войскаў, каб увайсьці ва ўсходнюю Ўкраіну.\nУ дакладзе гаворыцца, што расейскае камандаваньне загадала расейскім вайскоўцам, якія адпраўляліся ва Ўкраіну, выдаліць якія-небудзь знакі ці іншую сімболіку, якая можа сьведчыць пра расейскае ваеннае ўварваньне. Паводле экспэртаў, Расея разьмясьціла 12 000 рэгулярных войскаў на тэрыторыі Ўсходняй Украіны ў сакавіку 2015 года, — зь 50 000, якія засяроджаныя на расейскім баку мяжы.\n«каб пацьвердзіць нашу агульную выснову: Пуцін прывёў свой народ у вайну супраць мірнага суседа і хлусіў пра гэта».\nАтлянтычная Рада адзначыла, што расейскі апазыцыйны палітык Барыс Нямцоў, які быў застрэлены недалёка ад Крамля 27 лютага, быў забіты падчас збору доказаў гібелі расейскіх салдат ва Ўкраіне.\nРада заявіла, што даведалася пра расьследаваньне Нямцова толькі пасьля яго забойства, і што яе ўласнае дасьледаваньне адрозьніваецца ад вынікаў, да якіх прыйшлі паплечнікі Нямцова, якія працягнулі ягоную справу і падрыхтавалі даклад пра тое, што больш за 220 расейскіх салдат былі забітыя на ўсходзе Ўкраіны.\nАднак Атлянтычная рада вырашыла прымеркаваць выпуск свайго дасьледаваньня да прэзэнтацыі дакладу Нямцова, «каб пацьвердзіць нашу агульную выснову: Пуцін прывёў свой народ у вайну супраць мірнага суседа і хлусіў пра гэта».


Будзьма беларусамі! » Лявон Вольскі дасць вулічны канцэрт на Дзень Волі\n25.03.2019 | Музыка\n25 сакавіка на Дзень Волі Лявон Вольскі дасць канцэрт у Мінску. Зараз вядома, што ён пачнецца ў 18:30, а вось месца музыка пакуль не паведамляе. Па інфармацыі Еўрарадыё, гэта будзе ці Зыбіцкая, ці Кастрычніцкая вуліца Мінска. Дакладна стане вядома ў бліжэйшы час.\nАкрамя Вольскага выступяць Зміцер Вайцюшкевіч, Ігар Варашкевіч, Павел Аракелян. “Зайграем святочны музычны джэм”, — дадае Вольскі.


Гісторыя аднаго мерапрыемства, ці як мяне выхоўваўлі ідыёлагі – Рудабельская паказуха\nAndreipauk\tЎлада не бачыць\t 26.01.2017 1 Minute\nНядаўна натыкнуўся ў сваім архіве на відэа “Моладзевы hardcorд” (Молодёжный аккорд), якое праходзіла ў верасні 2011 года. Арганізатарам гэтай задумы быў аддзел па справах моладзі Акцябрскага райвыканкама. Узначальваў яго ў той час Алег Таргонскі. Імпрэза абяцала быць малалюднай, нуднай і нецікавай, у прынцыпе, як і большасць падобных шоў. Удзячных гледачоў зганялі са школ і мясцовага ПТВ. Я тады яшчэ працаваў у Доме дзіцячай творчасці акампаніятарам, пачынаў забаўляцца відэа здымкамі і вырашыў захаваць гэту музычную падзею, паказаўшы яе, так бы мовіць, без прыкрас – па-сапраўднаму.\nПа сканчэнню мантажу заліў відэа ў інтэрнэт, але без выступаў чыноўнікаў.\nПраз пару дзён нас, разам з дырэктарам ДДТ, выклікае на “дыван” намеснік па сацыяльнай сферы і культуры Ігар Угрын. Было страшна і я падрыхтаваўся – вырашыў, што буду дзёрзкім і нахабным. Дык вось: спадару Угрыну вельмі не спадабаўся фармат выніковага відэароліка. Прадстаўляю вашай увазе спецыфіку “выхаваўчай працы”. Нажаль запісалася не ўся гутарка.\nМяне, чамусці, не звольнілі. Шчэ тры гады я працаваў тым жа акампаніятарам. Напэщна ідыёлагі ў чымсці мелі рацыю, але, калі судзіць па інтанацыі, ніякіх кампрамісаў да творчага падыходу яны трываць не збіраліся. Пра канструктыўны дыялог не магло быць гаворкі. Ігар Міхайлавіч быў абураны, што вагой свайго чыну (мне так здалося) не змог пераканаць дурня . Імаверна недавер да непакорлівага Павука вырас у разы і ён задаў, нууууу… проста ідыёцкае пытанне: “Можа ты яшчэ ведаеш хто метро падарваў”?\nЯ хацеў было засмяяцца, але… усе былі да чарноты сур’ёзнымі. У гэты момант прыйшло ўсведамленне, што гэтыя людзі, напэўна, не разумеюць, што адбываецца. Яны не ведаюць, што рабіць і таму злуюцца. Жывуць забабонамі і асцерагаюцца эксперыментаў.\nЯ ніколі не разумеў і не разумею, чаму сужбоўцы такія агрэсіўныя? Можа таму, што баязлівыя? Чыноўнікі па пасадзе сваёй павінны быць адкрытымі і публічнымі, ды не саромецца сваіх думак. А гэтыя толькі і могуць па-ціхенькаму, бо ведаюць, што іх “выхаваўчыя” метады цягнуць на крымінальны артыкул.\nPrevious Post Павук і Матарас зноў штосьці напісалі!\nOne thought on “Гісторыя аднаго мерапрыемства, ці як мяне выхоўваўлі ідыёлагі”\n09.02.2017 у 21:26\nОбсуждать просто, ругать еще проще. А что могут показать критики-начальнички? Пусть покажут сами класс! Вот настоящие дармоеды!


27 студзень 2013, 13:14\nБілборд у падтрымку беларускай мовы ў Магілёве, 7 студзеня 2013 году.\nСтаршыня Магілёўскага гарвыканкаму Станіслаў Барадаўка атрымаў сэртыфікат і памятны знак «Культурнай сталіцы Беларусі» 2013 года ад міністра культуры Барыса Сьвятлова.\nТакім чынам Магілёў набыў статус культурнай сталіцы Беларусі 2013 году. Зь 2010 году, калі пачалася акцыя «Культурная сталіца Беларусі», ёю аб’яўляліся Полацак (2010 год), Гомель (2011), Нясьвіж (2012).\nМагілёўскія ўлады цягам 2013 году плянуюць правесьці звыш 3.000 культурных мерапрыемстваў.\nРэдактар Магілёўскага гарадзкога цэнтру культуры Алёна Беланожка пракамэнтавала ў інтэрвію Радыё Свабода:\n«Хочацца верыць, што хто з-пад палкі, хто за грошы, а хто проста па-валянтэрску, але ўсё-ткі магіляўчане больш актыўна ўключацца ў культурнае і грамадзкае жыцьцё. Чакаецца шмат фэстываляў: „Магутны Божа“, „Залаты Шлягер“, „Зорная Россып“ і іншыя. Гэта выдатны шанец для саміх сябе пахадзіць на розныя творчыя сустрэчы зь цікавым народам, які панапрыедзе. Заплянаваныя таксама „Анімаёўка“ й фэстываль вулічнай культуры. Карацей, калі каротка — будзе многа працы, трэба добра сябе зарэкамендаваць... і пастарацца на вуліцах не пляваць на тратуары. Ўсё-ткі мы — культурная сталіца».\nАлёна Беланожка перакананая, што статус культурнай сталіцы для горада — найперш магчымасьць атрымаць сродкі зь дзяржаўнага бюджэту:\n«Калі ідзе барацьба за статус культурнай сталіцы — гэта, перш за ўсё, барацьба за дзяржаўнае фінансаваньне праектаў у розных сфэрах, а па-другое, барацьба за турыста, які прыедзе сюды са сваімі грашыма. І задача нумар адзін — пастарацца турыста не расчараваць і зрабіць так, каб ён свае грошы не павёз дадому».\nНа пытаньне Радыё Свабода, ці плянуюцца мерапрыемствы на пашырэньне беларускай мовы, Беланожка адказала:\n«Яно ж усё ідзе ў камплекце. Мы ня можам сказаць: вось тут мерапрыемства асобнае на мове і для мовы. Магілёў — беларускі горад, таму і паказваем яго ў кантэксьце і беларускай культуры, і сусьветнай. Так што мовы будзе дастаткова».


За вызваленьне Бабарыкі на Change.org падпісаліся 200 тысяч карыстальнікаў\n19 чэрвень 2020, 10:20 абноўлена 21 чэрвень 2020, 10:40\nПікет салідарнасьці ў цэнтры Менску, 18 чэрвеня, ілюстрацыйнае фота\nЗварот «Патрабуем вызваліць Віктара Бабарыку» на сайце Change.org за 16 гадзінаў набраў каля 60 тысяч подпісаў. Адрозна ад зваротаў на сайце Petitions.by, улады не абавязаныя даваць адказ на гэтую пэтыцыю, а падпісваць яе могуць ня толькі жыхары Беларусі.\nАбноўлена: за 19 гадзінаў — 111,5 тысячы подпісаў.\nАбноўлена: за тры дні — звыш 200 тысячаў.\nУ звароце, які адрасуюць Аляксандру Лукашэнку, ураду, Вярхоўнаму суду і Камітэту дзяржаўнай бясьпекі Беларусі, патрабуюць вызваліць з-пад варты патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты Віктара Бабарыку, а таксама спыніць перасьлед яго родных, сяброў, чальцоў ініцыятыўных групаў і «любых грамадзянаў, якія падтрымліваюць яго ў ролі кандыдата на пасаду прэзыдэнта».\n«Затрыманьне Віктара Бабарыкі зьяўляецца грубым парушэньнем чалавечых правоў у адносінах да самога Віктара Бабарыкі, а таксама грамадзянаў Рэспублікі Беларусі, якія хочуць аддаць свой голас за яго на прэзыдэнцкіх выбарах 2020 году, — пішуць у пэтыцыі. — Мы патрабуем забясьпечыць законнасьць і роўныя магчымасьці для правядзеньня выбарчай кампаніі ўсіх прэтэндэнтаў на пасаду прэзыдэнта Беларусі».\nКіраўніца Эўракамісіі: Беларускія грамадзяне хочуць, каб выбары былі дэмакратычнымі\n18 чэрвеня патэнцыйны кандыдат у прэзыдэнты Віктар Бабарыка і яго сын Эдуард перасталі выходзіць на сувязь. Днём раней быў арыштаваны выбарчы фонд Бабарыкі з 100 тысячамі рублёў на рахунку. Афіцыйных тлумачэньняў штабу кандыдата тады не далі. Ад штабу патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты стала вядома, што іх трымаюць у Дэпартамэнце фінансавых расьсьледаваньняў і дапытваюць, адвакатаў да іх не пусьцілі. У дамах сям’і Бабарыкаў праходзяць ператрусы.\nВіктар Бабарыка і яго сын, кіраўнік ініцыятыўнай групы Эдуард Бабарыка знаходзяцца ў СІЗА КДБ. Адвакаты не змаглі да іх трапіць ні ў ДФР, ні ў СІЗА і падалі скаргу ў Генэральную пракуратуру.\nВечарам 18 чэрвеня ў Менску людзі пашыхтаваліся ў вялікі «ланцуг салідарнасьці» з Бабарыкам і іншымі ахвярамі перасьледу.\nАпошні дзень збору подпісаў на выбарах у Беларусі — 19 чэрвеня. Што чакаецца далей\n«Вельмі хочацца пераменаў!» Галасы людзей на пікеце салідарнасьці ў Менску\n«Трэба — сядуць». Што Лукашэнка казаў пра Бабарыку цягам двух тыдняў перад яго затрыманьнем\nКіраўнік найбуйнейшай партыі Эўрапарлямэнту выказаў салідарнасьць зь беларусамі. ВІДЭА\nДзяржаўныя тэлеканалы паказалі апэратыўныя здымкі допытаў былых топ-мэнэджараў «Белгазпрамбанку»\n«Палітычнае месіва». Расейскі апазыцыянэр Навальны пра разгром Лукашэнкам сваіх апанэнтаў


Конкурс "Еўрабачанне-2021" пройдзе ў Ратэрдаме - 17.05.2020, Sputnik Беларусь\nУ суботу ўдзельнікі міжнароднага песеннага конкурсу "Еўрабачанне-2020" прынялі ўдзел у музычным шоу "Еўропа запальвае святло". 17.05.2020, Sputnik Беларусь\nконкурс песні еўрабачанне - 2020, культура, навіны , еўрабачанне\n© EBU/NPO/NOS/AVROTROS / Перайсці ў фотабанкВядучыя анлайн-канцэрта "Europe Shine A Light"\nМІНСК, 17 мая - Sputnik. Міжнародны музычны песенны конкурс "Еўрабачанне" пройдзе ў Ратэрдаме ў 2021 годзе, паведамілі арганізатары агляду.\n"Еўрапейскі вяшчальны саюз і арганізатары конкурсу ў Нідэрландах рады паведаміць, што прынялі рашэнне аб правядзенні "Еўрабачання" ў 2021 годзе ў Ротэрдаме", - гаворыцца ў заяве.\nНагадаем, конкурс "Еўрабачанне-2020" павінен быў праходзіць з 12 па 16 мая ў Ратэрдаме, аднак з-за пандэміі каронавіруса па ўсім свеце агляд адмянілі. У выніку арганізатары вырашылі замест паўнавартаснага конкурсу правесці музычнае шоу, пазбаўленае спаборніцкага складніка і якое стала своеасаблівым ушаноўваннем песень, якія павінны былі прадстаўляць свае краіны на конкурсе.\n"Еўропа запальвае святло"\nПознім вечарам суботы ўдзельнікі міжнароднага песеннага конкурсу "Еўрабачанне-2020" прынялі ўдзел у музычным шоу "Еўропа запальвае святло".\n"Пачынаецца незвычайны, легендарны канцэрт "Еўропа запальвае святло". Ён арганізаваны для таго, каб аб'яднаць і падтрымаць людзей розных краін у няпросты перыяд нашага агульнага жыцця... Ва ўмовах пандэміі, калі ўвесь свет на самаізаляцыі, сабраць у адным месцы каля 15 тысяч з усяго свету - гэта і ўдзельнікі, і журналісты, і каманды, і гледачы, - было б чыстым вар'яцтвам. Але, вядома, калі ў канцы сакавіка было вырашана конкурс адмяніць, прыхільнікі "Еўрабачання", як і артысты, вельмі знерваваліся... Але, каб мы не засталіся без свята, быў прыдуманы гэты канцэрт", - сказала ў прамым эфіры тэлевядучая Яна Чурыкава.\n© Photo : EBU/NPO/NOS/AVROTROS / Перайсці ў фотабанкАнлайн-канцэрт "Europe Shine A Light"\nАнлайн-канцэрт "Europe Shine A Light"\nУдзельнікі гэтага года прадставілі кароткія запісы песень, з якімі павінны былі спаборнічаць у Ратэрдаме. Таксама ў мерапрыемстве прынялі ўдзел легенды конкурсу мінулых гадоў, так як арганізатары шоў вырашылі падрыхтаваць для прыхільнікаў конкурса шмат сюрпрызаў, у прыватнасці, выступленні фанатаў конкурсу і выкананне акустычных версій папулярных музычных хітоў.\n© Photo : EBU/NPO/NOS/AVROTROS / Перайсці ў фотабанкСпявак Дункан Лоўрэнс выступае на анлайн-канцэрце "Europe Shine A Light"\nСпявак Дункан Лоўрэнс выступае на анлайн-канцэрце "Europe Shine A Light"\nНагадаем, па выніках нацыянальнага адбору, пад беларускім сцягам на сцэну конкурсу ў Ратэрдаме павінна была падняцца група VAL.\nПланавалася, што ад Расіі на "Еўрабачанні" прадставіць гурт Little Big з песняй Uno. Па словах лідара калектыву Іллі Прусікіна, рабяты выказваюць шкадаванне аб сітуацыі з пандэміяй. "Але для нас каранцін стаў часам, калі мы, нарэшце, змаглі тварыць без паспеху", - сказала на заканчэнне другая удзельніца групы, Соф'я Таюрская, звяртаючыся да прыхільнікаў "Еўрабачання" ў прамым эфіры.


Выпуск у політэхнічным ліцэі: беспрацоўныя сталі поварамі\nУ Смаргонскім дзяржаўным політэхнічным ліцэі выпусцілі яшчэ адну групу повараў з ліку беспрацоўных, якія навучаліся тут па накіраванні мясцовай службы занятасці. Навучэнцы атрымалі тэарэтычныя веды і прайшлі практыку на аб’ектах грамадскага харчавання.\nЭкзамен таксама складаўся з дзвюх частак - тэарэтычнай і практычнай. Адказаўшы на пытанне ў білеце, экзаменуемы прадстаўляў экзаменацыйнай камісіі нейкую сваю страву, якую напярэдадні прыгатаваў дома.\nПасля здачы экзаменаў навучэнцам з ліку беспрацоўных выдалі адпаведнага ўзору пасведчанні.\nТут жа, у ліцэі, быў праведзены міні-кірмаш вакансій, на які прыйшлі прадстаўнікі кадравых службаў арганізацый нашага горада, дзе ёсць аб’екты грамадскага харчавання. Выпускнікам групы повараў была прапанавана работа. Некаторыя з іх загадзя ведалі, дзе будуць працаваць – у тых арганізацыях, дзе праходзілі практыку і добра сябе зарэкамендавалі.\nЯк адзначыла галоўны спецыяліст мясцовай дзяржаўнай службы занятасці Галіна Бойка, усе новаспечаныя повары працаўладкаваны, паколькі гэта прафесія запатрабавана ў нашым раёне.\nФота Галіны БОЙКА.


Урок у Iкласе школ з беларускай мовай навучання\nУ сакавіку ноч і дзень зраўноўваюцца. Потым дні робяцца даўжэйшымі за ноч. У поўдзень добра прыгравае сонца і, падаючы з дахаў, звоняць вясёлыя капяжы. Чарнеюць раннія праталіны. На вярбе з'яўляюцца першыя "коцікі".\nУ праталінах з'яўляецца першая траўка. Прарастае насенне аднагадовых раслін і зацвітаюць ранаквітнеючыя: падбел, блакітныя пралескі, медуніца — і становіцца красавік рознакаляровым! Менавіта з-за багацця кветак і красак атрымаў ён такое прыгожае імя.\n8. Інсцэніроўка п'есы-казкі Г. Аўласенкі "Павук і мухі".\nНастаўнік. Заварушыліся, ажылі насякомыя і павукі. На лясной палянцы з'яўляецца Павук.\nЗ'яўляюцца мухі. Яны не набліжаюцца да павуціны, а лятаюць здалёк.\nТы нас сам, Павук, з'ясі,\nНастаўнік. Птушкі прыляцелі, мурашкі павылазілі са шчылін, з'явіліся першыя кветкі. Пра якую кветку ідзе размова?\nНа лясной палянцы — Пралеска. З'яўляецца Сонейка, глядзіць на кветачку то з аднаго боку, то з другога. Пралеска прачынаецца, пацягваецца.\nЗ'яўляюцца хмаркі, засланяюць сабой Сонейка.\nЗ'яўляецца Вецер. Ён моцна дзьме, і хмаркі адплываюць з Сонейкам. Пралеска гойдаецца, закрываецца ад Ветру.\nНа лясной палянцы з'яўляецца Пчолка і пачынае збіраць мёд.\nНа палянцы з'яўляецца Хлопчык.


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Металічныя дзверы чаму варта выбраць менавіта такі варыянт\nМеталічныя дзверы – гэта ўсё, што Вам трэба!\nІдэальны варыянт дзвярэй рознага дызайну і стылю стануць надзейнай абаронай і упрыгажэннем інтэр'еру.\nПры гэтым важна тое, што ўсталёўваць дзверы можна не толькі з дапамогай спецыялістаў-прафесіяналаў па ўсталёўцы, але і самастойна.\nСамастойная ўстаноўка запатрабуе больш сіл і часу, але нягледзячы на гэта Вы самі зробіце надзейней.\nАднак, калі ў Вас няма ніякіх навыкаў і вопыту па ўстаноўцы, лепш не спрабуйце гэта зрабіць, толькі ўсё сапсуеце.\nКалі ж ёсць упэўненасць, смела прыступайце да справы і рабіце рамонт так, як захочацца.\nПамятаеце аб тым, што цалкам самі Вы ўсё роўна не справіцеся, таму лепш будзе прыцягнуць напарніка, які зможа дапамагчы Вам перацягваць і паднімаць дзверы, паколькі яны даволі масіўныя і буйнагабарытныя, у адрозненне ад звыклых драўляных. З апошнімі абыходзіцца значна прасцей.\nПершапачаткова неабходна замерыць плошчу дзвярнога праёму з дакладнасцю да сантыметраў.\nПасля таго як пройдуць усе неабходныя замеры можна прыступаць да асноў. А асноўнай працай ў ўстаноўцы дзвярэй з'яўляецца мантаж. Яго таксама пажадана выконваць з напарнікам.\nvlast.com.ua трэба ўважліва, каб яны адпавядалі ўсім параметрах якасці і цэнах. Яны абавязкова павінны быць добрымі, трывалымі і шчыльнымі. Матэрыял, з якога яны выраблены, не павінен з часам псавацца і на яго не павінны ўплываць ніякія фактары звонку.\nЛепшыя варыянты металічных дзвярэй жалезныя і сталёвыя. Яшчэ адзін нядрэнны варыянт – алюмініевыя дзверы, якія з'яўляюцца сёння найбольш папулярным і карыстаецца вялікім попытам.\nНе забудзьцеся аб тым, што любыя дзверы ў продаж паступаюць у асноўным без ручак. Таму да выбару ручкі трэба паставіцца не менш уважліва, асабліва да яе фірме вытворцу.\nЧым тоўшчы і шчыльней ручка, тым менш яна будзе ламацца.\nПасля таго, як скончацца ўсе працы па мантажы, неабходна будзе праверыць працу дзверы. Яна павінна лёгка адкрывацца і закрывацца, без найменшага рыпання і перашкод.\nПасля праверкі, пры якой усё павінна быць нармальна, устаноўленыя дзверы неабходна запенить. Гэта будзе заключны этап.\nПраца па мантажы дзвярэй не столькі складаная колькі адказная. Галоўнае - спачатку разабрацца з памерамі і ўсё пойдзе як па масле, можаце ў гэтым не сумнявацца. Калі ж будуць усё ж нейкія няслушныя крокі, то прыйдзецца павазіцца яшчэ, каб усё як варта аднавіць.\nПры выбары дзвярэй, да якога выгляду яны б не ставіліся, абавязкова звяртайце ўвагу на перавагі, каб замовіць самы аптымальны варыянт, які падыдзе менавіта Вам. Дарэчы, віды металічных дзвярэй таксама неабходна разгледзець усё, каб пасля не было ніякіх нараканняў, на тое, што Вы набылі не тое, што хацелі.\nСамастойная ўстаноўка дзвярэй – гэта, вядома, больш выгадны спосаб, чым пераплата мантажнікам-спецыялістам. Тым больш, што яна не патрабуе асабліва цяжкіх работ, у адрозненне ад усіх астатніх відаў рамонту.\nУсталюйце лепшыя ўваходныя і міжпакаёвыя металічныя дзверы з арыгінальным дызайнам, забяспечце свайму інтэр'еру камфорт і ўтульнасць!\nЗ'явіўся грыбок на сценах. Што рабіць


Палац Незалежнасці | Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь\nПалац Незалежнасці па праву стаў візітнай карткай Беларусі, эпіцэнтрам актыўнага грамадска-палітычнага і дзелавога жыцця. Тут размяшчаецца рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.\nПалац Незалежнасці, які прыняў першых высокіх гасцей 24 кастрычніка 2013 года, знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы Мінска, на адной з галоўных транспартных артэрый - праспекце Пераможцаў.\nБудынак гарманічна ўпісваецца ў знакавы для ўсіх беларусаў сталічны квартал: побач з палацам размешчана плошча Дзяржаўнага сцяга, крыху паводдаль - Парк Перамогі, Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны і знакамітая стэла "Мінск - горад-герой".\nПад скляпеннямі палаца праходзяць перагаворы на вышэйшым узроўні, нарады па важнейшых пытаннях унутранай і знешняй палітыкі, сустрэчы Кіраўніка дзяржавы з прадстаўнікамі беларускіх і сусветных сродкаў масавай інфармацыі. Гэты комплекс прымае ў сваіх сценах саміты з удзелам лідараў краін блізкага і далёкага замежжа.\nНягледзячы на тое што Палац Незалежнасці - адзін з самых маладых адміністрацыйных будынкаў у краіне, ён ужо ўвайшоў у летапіс сусветнай гісторыі. У лютым 2015 года тут адбыўся лёсавызначальны саміт "нармандскай чацвёркі". Для ўдзелу ў перагаворах, якія прадаўжаліся больш як 15 гадзін, у Мінск прыбылі палітычныя лідары Германіі, Расіі, Украіны і Францыі.\nПалац Незалежнасці з'яўляецца культурным здабыткам усёй беларускай нацыі, таму яго залы па асабістым распараджэнні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі ва ўстаноўлены час адкрытыя для экскурсій.\nАлгарытм дзеянняў для наведвання з экскурсіяй Адміністрацыйнага комплексу "Палац Незалежнасці":\nАрганізацыяй (установай) накіроўваецца пісьмо-заяўка на адрас Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (г. Мінск, вул. К.Маркса, 38) з пазначэннем складу групы і колькасці чалавек. Наведвальнікі павінны быць старэйшыя за 14 гадоў. Група павінна быць не большая за 50 чалавек.\nУ пісьме-заяўцы абавязкова пазначаецца прозвішча, імя ўласнае і імя па бацьку кіраўніка групы (адказнай службовай асобы) і яго нумар тэлефона.\nПісьмо-заяўка павінна змяшчаць аформлены спіс асоб, якія жадаюць наведаць Адміністрацыйны комплекс "Палац Незалежнасці". У спісе пазначаюцца: прозвішча, імя ўласнае, імя па бацьку (калі такое ёсць), пасада, чысло, месяц, год нараджэння, даныя дакумента, які засведчвае асобу наведвальніка (серыя і нумар дакумента, дата выдачы і найменне органа, які яго выдаў).\nПравільна аформленае пісьмо-заяўка ўключаецца ў чаргу для наведвання з экскурсіяй Адміністрацыйнага комплексу "Палац Незалежнасці".\nБудзем рады вас бачыць!\nпа Палацы Незалежнасці\nПалац Незалежнасці - аб'ект асаблівай значнасці, які прымае шмат гасцей. Гэта культурны здабытак усёй беларускай нацыі, яго залы, па асабістым распараджэнні Прэзідэнта, адкрытыя для экскурсій. Мы ж прапануем наведаць Палац Незалежнасці цяпер і разгледзець яго інтэр'еры, не выходзячы з дому.\nПалац Незалежнасці дэманструе шматграннасць талентаў беларусаў. У метале, дрэве, камені, шкле, тэкстылі і на палатне ўвасоблена багатая духоўна-культурная спадчына беларускай нацыі і перадавыя дасягненні айчыннай інжынерна-архітэктурнай думкі.\nРашэнне пра будаўніцтва адміністрацыйна-прадстаўніцкага комплексу - сімвала суверэнітэту і незалежнасці краіны - было прынята Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь Аляксандрам Лукашэнкам у 2011 годзе.\nПастаўленая Кіраўніком дзяржавы задача была не з простых: у даволі сціслыя тэрміны стварыць унікальную для Беларусі афіцыйную цырыманіяльную пляцоўку, у абліччы і ўнутраным убранні якой павінны гучаць нацыянальныя, культурныя і гістарычныя матывы.\nГалоўным архітэктарам Палаца Незалежнасці выступіў Уладзімір Архангельскі.\nПад яго кіраўніцтвам вялікі калектыў прафесіяналаў прадпрыемства "Мінскпраект" і іншых арганізацый скрупулёзна працаваў над фарміраваннем цэласнага вобраза будынка і кожнага яго памяшкання асобна, па-майстэрску ўплятаючы ў элементы дызайну традыцыі і сучаснасць.\nПалац Незалежнасці ўяўляе сабой трохузроўневы прамавугольны будынак са старанамі 120 на 140 метраў у стылі постмадэрнізму. Яго агульная плошча — 53 778,6 кв.м.\nСтрогія фасады выкананы са шкла, металу і высакароднага каменю. Дзяржаўнай сімволікай у выглядзе гербаў упрыгожаны галоўныя фасады, размешчаныя на ўездах з боку праспекта Пераможцаў - вуліцы Арлоўскай, а таксама фасад на ўваходзе з боку Нацыянальнага выставачнага павільёна "БелЭКСПА".\nТэрыторыя, якая прылягае да Палаца Незалежнасці, займае 15 га. Тут размясціліся кветкавая кампазіцыя "Міні-Беларусь", Алея ганаровых гасцей, цэнтральная алея з фантанам, Плошча ўрачыстых цырымоній, прагулачныя дарожкі і малыя архітэктурныя формы.\nДля ўнутранай аддзелкі палаца прымяняліся матэрыялы айчынных вытворцаў. Выключэнне складаюць толькі некалькі парод мармуру і граніту.\nІнтэр'еры выкананы ў класічным стылі. Адначасова шырока выкарыстоўваецца нацыянальны арнамент, у першую чаргу матывы слуцкіх паясоў. Традыцыйныя беларускія ўзоры прысутнічаюць у многіх элементах інтэр'ера, яны лёгка пазнаюцца ў мармуры, метале, мазаіцы, мастацкім роспісе сцен і столей.\nУнутраная прастора будынка напоўнена дзённым і штучным святлом. Усе люстры і бра ў палацы вытворчасці лідскага ЗАТ "Каскад", па ўзроўні складанасці і майстэрства яны не ўступаюць работам вядомых чэшскіх і італьянскіх вытворцаў.\nУ стварэнні ўтульнай атмасферы залаў і холаў палаца ўдзельнічалі вядомыя далёка за межамі краіны беларускія мэблевыя кампаніі: ЗАТ "Холдынгавая кампанія "Пінскдрэў", ААТ "Бабруйскмэбля", ЗАТ "Маладзечнамэбля", ААТ "Гомельдрэў".\nВыставачныя праекты ў Палацы Незалежнасці\nПалац Незалежнасці – гэта не толькі пляцоўка для найважнейшых мерапрыемстваў, але і месца знаёмства з культурай, гісторыяй і традыцыямі Беларусі. Даведацца больш\nАсноўныя прадстаўніцкія функцыі Палаца Незалежнасці маюць каля двух дзясяткаў залаў, дзе праходзяць важнейшыя сустрэчы, саміты, нарады і даклады.\nНа трэцім паверсе размяшчаецца Музей падарункаў. Гэта сапраўдная скарбніца, якая захоўвае некалькі соцень падарункаў Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь ад замежных калег, высокапастаўленых палітычных дзеячаў, дэлегацый, дыпламатаў, сусветна вядомых персон, выдатных спартсменаў, а таксама ад радавых беларусаў-суайчыннікаў і працоўных калектываў краіны.\nДзесяць фактаў пра Палац Незалежнасці:\n24 кастрычніка 2013 года адбылася афіцыйная прэзентацыя Палаца Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.\nАгульная плошча будынка – 53 778,6 кв.м.\nТэрыторыя комплексу - 15 га.\nПалац быў пабудаваны за 30 месяцаў замест запланаваных 58.\nЗала ўрачыстых цырымоній Палаца Незалежнасці вышынёй 18 м і плошчай 3,5 тыс. кв.м з'яўляецца самай вялікай у Рэспубліцы Беларусь.\nДыяметр самага вялікага герба ў палацы - 5,5 м, яго вага дасягае амаль 1,5 т.\nЗала ўручэння дзяржаўных узнагарод - адзіная ў палацы, у якой няма прамога дзённага асвятлення.\nСярод аўдыторый палаца самую незвычайную форму - амфітэатра - мае Універсальная зала.\n150 відаў экзатычных раслін прадстаўлены ў Палацы Незалежнасці.\nСкляпенні Зімняга саду палаца маюць асаблівую акустыку: дзякуючы архітэктурнаму рашэнню тут нават самы ціхі гук набывае незвычайную сілу і выразна чутны па ўсім перыметры памяшкання.


Сэрвіс - Airpull (Shanghai) Фільтр Co., Ltd\nБольшасць з фільтравальнай паперы выраблены з шкловалакна з Амерыкі HV кампаніі. І ў нас ёсць дружалюбныя адносіны супрацоўніцтва з высакавольтнай кампаніяй на працягу многіх гадоў. Карэйская AHLSTROM Кампанія таксама з'яўляецца нашым партнёрам. Яго Filer папера дазваляе доўгі тэрмін службы нашай прадукцыі. За перыяд супрацоўніцтва, многія карыстальнікі пасля таго, выкарыстоўвалі гэты тып фільтра размесцяць паўторны заказ.\n«У цяперашні час наша кампанія стварыла кааператыўныя адносіны з партнёрамі з краін, такіх як ЗША, Тайланд, Пакістан, Іарданія, Малайзія, Іран і г.д. Большасць нашых агентаў прадукту мае магутную сетку продажаў, якая карысная для нашага прадукту садзейнічанне. За час супрацоўніцтва з замежнымі кліентамі, наша магутная вытворчая магутнасць можа своечасова арганізаваць тавары для буйных заказаў кліента. Усе тавары выраблены з сыравіны, імпартаванага з Амерыкі ці Карэі. Наша кампанія была высока ацэненая шматлікімі карыстальнікамі, дзякуючы высокай якасці, унікальнаму дызайне і хуткай транспарціроўцы нашай прадукцыі.\nЛьготная палітыка будзе прапанавана для першага замовы. Мы можам забяспечыць новы кліент з бясплатнымі ўзорамі, але ён ці яна павінен несці транспартныя выдаткі. Для індывідуальных агентаў, мы будзем рэгулярна пасылаць наш тэхнічны персанал прапанаваць тэхнічнае кіраўніцтва «.


Выбар зорак: якое бялізну не сорамна паказваць? - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Выбар зорак: якое бялізну не сорамна паказваць?\nЛэдзі Гага і Рыяна могуць сабе дазволіць выступаць у шыкоўным ніжнім бялізну без верхняга адзення. Гэтую тэндэнцыю падтрымалі Кайлі Міноўг, Тэйлар Момсен і Лілі Ален. Класнае вінтажны бялізну з сучаснымі дэталямі стварае вобраз ретрогламура. Гэтыя мадэлі вы знойдзеце ў калекцыях Therapy і Untold. Цудоўныя гарсэты і далікатныя ніжнія спадніцы Mimi Holliday выдатна спалучаюцца з каўбойскія боцікамі, сукенка тут будзе ўжо лішнім. Неўвядальная Наомі Кэмпбэл аддае перавагу шаўковую ніжняе бялізну эксклюзіўных серый. Каб падкрэсліць раскошны атлас сваёй смуглай скуры, яна выбірае белыя, бэжавыя, блакітныя, аліўкавыя, ружовыя колеры.\nЖызэль Бундхен - бразільская топ-мадэль любіць ніжняе бялізну арыгінальнага бэжавага адцення, які не адрозніваецца ад тону яе скуры. Колер называецца «серабрысты півоня». Дзяўчына любіць празрыстую вопратку, а такое бялізну як нельга лепш падыходзіць пад мадэлі з адкрытай спіной і лёгкія шифоновые рэчы.\nНіжняе бялізну ад Nina Ricci і Стэлы Макартні аддае перавагу пышная Адрыяна Ліма. Мадэлі яна выбірае далікатныя і жаноцкія, з карункамі ручной працы і прыгожым кветкавым малюнкам. Любімыя адценні супермадэлі - крэмавыя і попельна-ружовыя.\nФеерычная Дыта фон Тыз дзівіць раскошай бялізны, якое яна дэманструе. Мадэлі ў стылі 20-х гадоў запаўняюць гардэроб зоркі бурлеска. Дыта любіць французскі шык бардэляў і кабарэ.\nСара Джэсіка Паркер практычна кожны дзень носіць простыя бясшвовыя стрынгі на сцёгнах. Яны падыходзяць да яе каханым джынсах з нізкім поясам і абліпальныя сукенкам.\nКрысціна Агілера і Брытні Спірс з задавальненнем выступаюць у трусіках з высокай таліяй, упрыгожаных рушамі, шнуровкой і поясам для падвязак. Гэтыя мадэлі ніжняй бялізны замяняюць ім шорты.\nПрыгожае і рамантычнае бялізну носіць Кэртин Зэта-Джонс, часцей за ўсё яно пашыта з цюлю, шоўку, гіпюр, атласа і карункаў ручной работы. Мадэлі акторка выбірае вельмі сэксуальныя і эратычныя, са мноствам дэталяў дэкору.\nМужчынскае бялізну не адрозніваецца такой разнастайнасцю, як жаночае. Вядома, што Колін Фарэл носіць трусы-шорты ў вузкую палоску, а Брэд Піт аддае перавагу трусы-баксёры.\nПапярэдні Тэкст Стыль ці безгустоўшчына?\nНаступная Артыкул З чым насіць футравую шапку?


«Прыйшлі з ператрусам, нібыта яны гоняць самагонку і прадаюць» | Новы Час\n«Прыйшлі з ператрусам, нібыта яны гоняць самагонку і прадаюць»\nЯк затрымалі сям’ю ўдзельніцы страйкаму БДУ, распавядае Алесь Дашчынскі Радыё Свабода.\nСвятлана і Міхаіл Волчак. Фота з фб Міхаіла\nВыкладчыца Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту Святлана Воўчак, якая брала ўдзел у стварэнні страйкаму БДУ, і яе муж Міхаіл адбываюць 15-дзённыя арышты ў ізалятары гораду Іванава Берасцейскай вобласці. Свабода высвятляла падрабязнасці.\n31 жніўня Іванаўскі раённы суд разгледзеў справу выкладчыцы фізікі БДУ Святланы Волчак, якая ўдзельнічала ў стварэнні страйкавага камітэту ва ўніверсітэце. Ёй прысудзілі 15 дзён адміністрацыйнага арышту за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (арт. 23.34 КаАП). Гэтаксама пакаралі і ейнага мужа Міхаіла.\n«Яны паехалі з Менску адпачываць у вёску, дзе ёсць дом нашых продкаў, які яны аднаўляюць. Яны там тыдзень былі, перакладалі падлогу. І якраз у гэты момант да іх прыйшлі з вобшукам з санкцыяй пракурора, нібыта ў іх там нейкі самагонны апарат, яны гоняць самагонку і прадаюць. Гэта наогул са сфэры нейкай ненармальнасці, такога, зразумела, не было. Але пад гэтай маркай яны канфіскавалі ўсю тэхніку (ноўтбукі, тэлефоны, пляншэты і дрон), а іх затрымалі».\nМіхаілу 36 гадоў, ён выпускнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту інфарматыкі і радыёэлектронікі, скончыў ангельскі ўніверсітэт у Эсэксе, юрыдычны факультэт БДУ, займаўся рыторыкай, пытаннямі кіравання ў бізнэсе і Вікіпедыяй, адзін са стваральнікаў моладзевага грамадзкага аб’яднання «Фалянстэр», сацыятэхнік.\nСвятлана скончыла БДУ і працавала старшым выкладчыкам фізікі. Захапляецца жывапісам.\n«Як звычайны чалавек яна разумела, што ў краіне творыцца бязладздзе, і яна не магла проста пайсці на працу і далей выкладаць. Яна выказала сваю салідарнасць. Я думаю, за гэта іх і затрымалі. Святлана сказала, што яна збірала подпісы нязгодных з тым, што адбываецца ў краіне, і адносіла іх рэктару, але рэктар уцёк. Петыцыю з палітычнымі патрабаваннямі ўсё ж перадалі», — кажа Вольга.\nПра затрыманне ў вёсцы мужа і жонкі Воўчакаў мясцовыя жыхары паведамілі Вользе.\n«Мы адразу выехалі. Зайшлі ў дом, зразумелі, што там праводзіўся ператрус. Там усюды ляжалі толькі будматэрыялы для рамонту. Потым паехалі ў Іванаўскі РАУС, дзе яны знаходзіліся. Потым зноў вырашылі вярнуцца ў вёску і ўбачылі, што ля братавага аўтамабіля стаяў сам Міхаіл і яшчэ некалькі супрацоўнікаў міліцыі, людзі ў цывільным. Нас не падпусцілі да Міхаіла, нам пагражалі і здымалі на відэакамэру. Яны спрабавалі прыдумаць гісторыю пра перабітыя нумары, і Міхаіл успрыняў гэта як ціск на яго».\n«31 жніўня мы зноў прыехалі з Менску ў Іванава, нанялі адваката. Суды нідзе не анансаваліся, мы сядзелі ў памяшканні суду і ад раніцы чакалі. У 17 гадзін пачаліся працэсы, спачатку Святланы, ёй далі 15 сутак. Матывавалі тым, што яна ў чаце ў Telegram нібыта напісала паведамленне з заклікам на мітынг 23 жніўня. Насамрэч гэта быў рэпост. Яна сказала, што гэта быў не заклік, а запрашэнне».\n«Гэта абсурд, і яму, атрымліваецца, далі 15 сутак проста ні за што. Міхаіл падаваў скаргу на прысуд. Канфіскавалі тэхніку, фактычна іх працоўны інструмэнт. Матывавалі гэта тым, што там былі іх тэлеграм-каналы. Але ж на дроне Telegram не можа быць, таму дзіўна. І з аўтамабілем проста поўная сваволя.\nВольга спадзяецца, што Міхаіла і Святлану выпусцяць 12 верасня на волю, у іх канчаецца тэрмін арышту.\n«Бацькі перажываюць, але мы ўсе салідарныя з Міхаілам і Святланай і падтрымліваем іх у змаганні за іхныя базавыя правы. А тое што адбываецца, гэта беззаконне».\n«Людзі вельмі спагадлівыя, часта туды ходзяць, супрацоўнікі міліцыі сказалі, што ўжо няма куды класці перадачы. Калі людзі даведаліся, што Святлана і Міхаіл любяць сала, то самі яго прыгатавалі. Салідарнасць ёсць нават у невялікіх гарадах».\n19 жніўня каля БДУ ў Менску каля 300 студэнтаў і выкладчыкаў універсітэту ўзялі ўдзел у ланцугу салідарнасці. Падчас акцыі страйкам ВНУ правёў збор подпісаў пад петыцыяй з палітычнымі патрабаваннямі на імя рэктара. Аўтары петыцыі запатрабавалі адстаўкі Лукашэнкі, спынення гвалту, неадкладнага вызвалення палітвязняў, адстаўкі Цэнтарвыбаркаму і правядзення паўторных выбараў. У выпадку невыканання патрабаванняў яны абяцалі пачаць страйк.\nПад аналагічнымі петыцыямі збіралі подпісы і ў іншых ВНУ.\nСвятлана і Міхаіл Волчак


Савет ЕС сёння разглядае праект візавага пагаднення з Беларуссю | Новы Час\nВіцебск +6℃ +3℃ +2℃ +0℃\nСавет ЕС сёння разглядае праект візавага пагаднення з Беларуссю\nСавет Еўрасаюза сёння павінен прыняць праект візавага пагаднення з Беларуссю. Гэта пытанне ўключана ў папярэдні парадак дня падрыхтоўчага органа — Камітэта пастаянных прадстаўнікоў, паведамляе tut.by.\nДакумент павінны ўхваліць Еўрапарламент і Еўрасавет, пасля чаго Савет ЕС павінен прыняць рашэнне кваліфікаванай большасцю галасоў. І ўжо пасля гэтага пагадненне будзе падпісана Мінскам і Бруселем. У сілу пагадненне ўступіць праз два месяцы пасля заключэння.\nПраект дамовы «Аб прыняцці рашэння па заключэнні пагаднення паміж Еўрапейскім саюзам і Рэспублікай Беларусь аб палягчэнні выдачы візаў» быў падрыхтаваны яшчэ 30 жніўня, але з'явіўся ў базе нарматыўных актаў ЕС 18 верасня.\nЦяпер усё залежыць ад таго, калі будзе падпісана пагадненне. Пасля падпісання ўсімі бакамі яно ўступіць у сілу першага чысла другога месяца пасля абмену ратыфікацыйнымі граматамі.\nМільёны еўра ЕС для судовай сістэмы РБ\n80 ці 35 еўра за шэнгенскую візу? Залежыць ад хуткасці падпісання і ратыфікацыі дамоваў\nСёння падпішуць пагадненне, паводле якога візы для беларусаў будуць каштаваць 35 еўра


Премьера на телеканале «Беларусь 3» к юбилею Адама Мицкевича\nПресс-релизы партнеров • 21-12-2018, 19:15\n24 студзеня да 220-годдзя з дня нараджэння Адама Міцкевіча канал “Беларусь 3” прадставіць дакументальны праект “Адам. Жыццё чалавека”. Праз гісторыю напісання чатырох выдатных паэм фільм прасочыць за лёсам самаго пісьменніка. Об это порталу Pogovorim.by рассказали в пресс-службе Белтелерадиокомпании.\nАдам Міцкевіч вядомы нам як паэт, публіцыст, асветнік, прафесар двух універсітэтаў і змагар за свабоду. У гонар яго пастаўлены помнікі ў шматлікіх гарадах і нават названы кратар на Меркурыі... Але перш за ўсё ён быў Чалавекам, які ствараў літаратурныя шэдэўры наперакор бязлітаснаму лёсу.\nПрэм’ерны дакументальны цыкл “Адам. Жыццё чалавека” прапануе пагартаць разам чатыры кнігі Адама Міцкевіча – “Гражына”, “Конрад Валенрод”, “Пан Тадэвуш” і “Дзяды” як чатыры раздзелы гісторыі аднаго жыцця. Фото - tvr.by.\n“Мы імкнуліся паказаць Адама зразумелым, чалавечным, разгледзець падзеі яго жыцця з агульначалавечай пазіцыі, а пасля ўжо ўлічыць усе астатнія, безумоўна, важныя моманты. Нашы акцёры – не прафесіяналы з тэатра і кіно, але таксама вельмі таленавітыя.\nМіцкевіч на працягу ўсяго цыкла сталее і змяняецца знешне, таму ролі Адама выконвалі два дарослыя акцёры і хлопчык. Мне здаецца, вельмі шчыра атрымалася, – адзначыла аўтар праекта “Адам. Жыццё чалавека” Алеся Зелянко.\nПраект звяртаецца да гістарычных крыніц і даследчыкаў літаратуры, каб узнавіць дакументальна-пацверджаныя факты біяграфіі Міцкевіча. У якасці экспертаў выступаюць літаратуразнаўца, перакладчык, паэт, кандыдат філалагічных навук, дацэнт Анатоль Брусевіч, доктар гістарычных навук, прафесар Уладзімір Здановіч і Кастусь Цвірка – паэт, перакладчык, мовазнаўца, галоўны рэдактар “Беларускага кнігазбору”.\nПершая серыя фільма “Адам. Жыццё чалавека” праз напісанне паэмы “Гражына” раскажа пра дзяцінства, студэнцкія гады і настаўніцкі побыт Міцкевіча пасля заканчэння Віленскага ўніверсітэта. Гледачы даведаюцца пра сямейнае паданне Міцкевічаў, як немаўля Адама паклалі на старонкі кнігі, што вызначыла яго лёс, як ён выконваў жаночыя ролі ў школьных спектаклях і як сустрэў сваю каханую Еву.\nЗ 24 снежня фільм “Адам. Жыццё чалавека” можна глядзець штодзень на тэлеканале “Беларусь 3” у 20.15.\n«Стобалльники» расскажут серию вдохновляющих историй на ТВ\nСемейный рождественский праздник пройдет в ТРЦ Galileo 23 декабря


Аляксей Лапіцкі: “Павінны перамагчы праўда і права”\n21 студзень 2010, 20:21\nУ Жодзіне бацькі школьніка Янкі Лапіцкага працягваюць змаганьне за права навучаць свайго сына на беларускай мове. Яны падалі ў суд на мясцовыя ўлады, якія не забясьпечылі ім беларускамоўнага навучаньня. Сёньня жодзінскі суд пасьля папярэдняй сустрэчы бакоў, якія задзейнічаныя ў канфлікце, прызначыў паседжаньне на 8 лютага.\nМаці 14-гадовага Янкі Лапіцкага спадарыня Сьвятлана кажа, што сёлета Жодзінскі гарвыканкам прыняў чарговае (другое за апошнія 4 гады) рашэньне аб спыненьні навучаньня сына ў жодзінскай гімназіі № 1 і прымусовым пераводзе яго на расейскамоўнае навучаньне. Чыноўнікі лічаць, што такім чынам будуць эканоміць бюджэтныя сродкі.\nУ Сьвятланы Лапіцкай іншае меркаваньне:\n«Раней я не працавала і бяз працы быў мой муж Аляксей. А цяпер чыноўнікі вырашылі, што ёсьць праз каго ціснуць. Паколькі я працую на дзяржаўным прадпрыемстве, то чыноўнікі тэлефанавалі, казалі, што я, маўляў, такая-сякая, не жадаю, каб дзіцё вучылася. А я ім кажу: «Ёсьць Канстытуцыя, якая гарантуе права дзіцяці на вучобу, і давайце гэта выконваць».\nКаб удакладніць патрабаваньні дырэктара жодзінскай гімназіі № 1 Вячаслава Коршуна, спрабую выклікаць яго на гутарку. Чыноўнік просьбу ігнаруе:\n«Пра ўсё пачуем на судзе...»\nПытаюся ў дырэктара: ці адчувае ён ціск «зьверху»? Можа, змушаюць яго чыніць перашкоды для вучня, які жадае вучыцца па-беларуску?\n«Мы дзейнічаем у адпаведнасьці з існуючым законам і статутам гімназіі. Таму без камэнтару. Пра ўсё пачуеце на судзе», — адказаў дырэктар Вячаслаў Коршун.\nСёлета Янка Лапіцкі вучыўся ў гімназіі толькі чатыры дні ў верасьні. Залікі і іспыты за дзьве мінулыя чвэрці пасьпяхова здаваў экстэрнам. Бацька вучня лічыць, што яго сын здольны самастойна авалодаць адукацыяй на беларускай мове. Турбуе Аляксея Лапіцкага зьнявага беларуса ў сваёй дзяржаве.\n«Калі наш сын становіцца фактычна мужчынам, то ставіць яго на калені — гэта значыць ператвараць у раба. Таму, мы лічым, у гэтай сытуацыі ён атрымлівае загартоўку як грамадзянін нашай краіны. Таму што ў выніку павінны перамагчы праўда і права».\nЯшчэ ў 2004 годзе бацькі Лапіцкія разам з сынам змушаныя былі страйкаваць супраць прымусовага пераводу Янкі на рускамоўнае навучаньне ў жодзінскай гімназіі № 1 і навучалі сына ў хатніх умовах. Пасьля ў гімназію вярнулі беларускую мову. Але, як высьвятляецца, толькі на тры гады, бо ў гэтым навучальным годзе беларускамоўнае навучаньне ў жодзінскай гімназіі зноў скасавалі.


Цэнтр міжкультурнага дыялогу - Intercultural Dialogue Centre - Яўген Казанцаў. Фотаздымкі\nЯўген Казанцаў. Фотаздымкі\nАпублікавана 05.02.2012 22:37\n“Першы крок да перамогі”. Помнік Тадэвушу Касцюшку на EastSolidarityDrive, Чыкага, штат Ілінойс. Ураджэнец Беларусі, які прыносіў амерыканцам перамогі ў вайне за незалежнасць з 1776 па 1783 гг., на фоне хмарачосаў пачатку XXI ст. тыча ў маладзік шабляй і “прадказвае”, што амаль праз два стагоддзі (1969 г.) гонку да Месяца амерыканцы перамогуць таксама не без удзелу беларуса (Барыс Кіт). Напрамак: “Беларускія акцэнты ў амерыканскай культуры”.\n“Амерыканская міфалогія”. Здымак зроблены праз шыбу экскурсійнага мікрааўтобуса па адрасе 1503 Broadway, Манхэтэн, Горад Нью-Ёрк. Дамінуе Капітан Амерыка, нагрувашчаныя Санта Клаус, Pepsi, яшчэ некалькі брэндаў ды стужка жахлівых навінаў, а людзі адгароджаныя ад гледача. Напрамак: “Прыцягальнасць амерыканскай культуры”.\n“У гонар мёртвых служачы жывым”. Ваенны мемарыял Мілўокскай акругі па адрасе 750 NLincolnMemorial, Мілўокі, штат Вісконсін. Злева – канцэптуальны помнік сямі салдатам, якія загінулі ў Іраку. Напрамак: “Прыцягальнасць амерыканскай культуры”.\nВы тут:Главная Конкурс Яўген Казанцаў. Фотаздымкі


П’еса “Маладыя”. Акт 2\n29 ліпень 2011, 17:06\nДругі акт адбыўся праз тыдзень, і хаця героі тыя самыя, спрэчка ідзе пра рэчы нашмат больш сур’ёзныя за падлогу.\nЛГО: Калі ты мяне не кахаеш, як ты можаш жыць са мной? Я даю і буду даваць табе ўсе магчымасьці. Чаго ты хочаш? То ты кажаш, што хочаш ехаць са мной, праз хвіліну, што ня хочаш.\nЖонка: Часам я баюся ехаць з табой. Я не хачу спрабаваць давесьці табе, што тут усё выдатна, а там усё дрэнна. Але нават калі тут я нічога ня маю і ня буду мець, тут дом.\nЛГО: Ты тут нічога ніколі ня будзеш мець, але там у цябе будзе муж і ўсё.\nЖонка: Што я там буду рабіць? Я буду ўвесь час сядзець дома, і на гэтым усё.\nЛГО: Але ты будзеш са мной. У цябе будзе ўсё.\nЖонка: Я не шукаю матэрыяльных выгадаў. Грошы мяне не цікавяць. Гэта ня важна. Самае важнае, як ты да мяне ставісься.\nЛГО: Ну, тады ўсё ў парадку.\nЖонка: У мяне няма гарантыі, што ты мяне там не пакінеш. Што тады я буду рабіць?\nЛГО: Калі ты мяне не кахаеш – ня едзь.\nЖонка: Не, я баюся, што ты мяне кінеш. Ты ж тут усё пакідаеш, урэшце.\nЛГО: Я пакідаю?!\nЖонка: Бачыш, ты ўжо крычыш, а як там будзе?\nЛГО:. Што ў цябе тут ёсьць? Адзін пакой. Гэта шмат? Адзін пакой, які табе нават не належыць.\nЖонка: Мы тут жывем, гэта наша.\nЛГО: Ты лічыш, гэта маё? Я не адчуваю, што гэта мая маёмасьць. Я не адчуваю, што гэта маё.\nЖонка: Ты мяне мучыш.\nЛГО: Не магу цярпець, калі ты такая, як цяпер. Я кажу адно, ты другое.\nЖонка: Сьпі ціха.\nЛГО: Як я магу спаць ціха, каля я ня ведаю, што ты думаеш? У цябе ўсё залежыць ад настрою. Трэба раз і назаўсёды вырашыць.\nЖонка: Ідыёт, ты нічога не разумееш. (дражніць яго) Маёмасьць, маёмасьць.\nЛГО: Ты не разумееш канцэпцыі маёмасьці. Ты сама ня ведаеш, чаго хочаш. Я хачу там жыць, бо там высокі ўзровень жыцьця.\nЖонка: А ты думаў, ты сюды прыедзеш і ня трэба будзе працаваць, жыві толькі? Чаму ты не вучыўся? Ты мог вучыцца, ты проста гультай.\nЛГО: Ты нічога не разумееш. Мільёны людзей пакідаюць гэтую краіну. Тут грубыя людзі.\nЖонка: Ты на нас глядзіш праз чорныя акуляры.\nЛГО: Якія чорныя акуляры? Гэта няпраўда.\nЖонка: Я, напрыклад, не кажу дрэнна пра Амэрыку. Гэта непрыстойна.Трэба быць сапраўднай свіньнёй, каб дрэнна казаць пра краіну, якую ня ведаеш. І я так не раблю.\nЛГО: Можа быць, але ты будзеш там жыць. Там высокі ўзровень жыцьця.\nЖонка: Ты не разумееш. Гэта ня мой дом. Я там не пачую расейскай мовы.\nЛГО: Калі ты хочаш ехаць – едзь. Калі не, тады не.\nЖонка: Я не паеду. Я баюся. Нават цяпер, калі прыходзіць Эрык і вы гаворыце па-ангельску, я не магу гэта пераносіць.\nЛГО: Ты гаворыш, як старая вясковая цётка.\nЖонка: Мы ніколі не зразумеем адно аднаго.\nЛГО: Калі ты хочаш ехаць, ты паедзеш!\nЖонка: Не крычы.\nЛГО: Ты мяне прымушаеш крычаць. Я не грублю. Ты стала непрыстойная і дрэнная.\nЛГО: Не, я быў прыстойны і добры, калі мы сустрэліся. Але ў цябе было шмат непрыстойнасьці.\nЖонка: Я так не лічу. Я нават ні разу не пацалавала Сашу. Ніхто не называў мяне непрыстойнай. Я не паводзіла сябе як іншыя дзяўчаты. У мяне не было маці, якая б накіравала мяне на правільны шлях. Раз на тыдзень я паводзіла сябе па-дурному.\nЛГО: Я разумею.\nЖонка: Табе трэба, каб усё было памяркоўна. Калі б я толькі ведала!\nЛГО: За апошні месяц ты зусім зьмянілася. Ні пяшчоты, нічога. Калі б ты не была цяжарнай. Я не магу крычаць на цябе ў прысутнасьці іншых людзей, але ты заўсёды пра мяне рознае гаворыш, калі вакол людзі. А потым ты кажаш казкі пра тое, што я ад'яжджаю, пакідаю цябе і ва ўсім вінаваты. Але нават калі так, я хачу, каб ты была са мной. Я разумею, што ты такая, якая ёсьць і ня можаш быць іншай. (паўза) Чаму ты прыкідваесься, што цябе так пакрыўдзілі? Самая няшчасная дзяўчына на сьвеце. Ты нясеш лухту.\nЖонка: Ідзі да д'ябла!\nЛГО: Ты мяне не паважаеш.\nЖонка: Алік, мы ўжо дастаткова сварыліся. І цяпер зноў.\nЛГО: Раней ты не была такой.\nЖонка: Ты таксама.\n23:35 (ціха; яны сьпяць)\nМарына цяжка пераносіла першыя месяцы цяжарнасьці – яе раздражнялі пахі на вуліцы, у кватэры, нават на бальконе, пах мужа, пах ежы.\nПлюс стрэс і страх – намер паехаць у Амэрыку ўспрымаўся як здрада радзіме.\n*П’еса аказалася трох- ці нават чатырохактавай. Трэці акт – жыцьцё з Освальдам у Амэрыцы. Пасьля сэрыі скандалаў з гвалтам (Освальд яе зьбіваў) у лютым 1963-га Марына напісала ў савецкую амбасаду першы ліст пра вяртаньне, у сакавіку – другі. Яна зноў была цяжарная і спадзявалася зьехаць да нараджэньня дзіцяці, і прасіла вярнуцца ня ў Менск, а ў Ленінград. Аднак з савецкай амбасады паведамілі, што афармленьне папераў можа заняць 5-6 месяцаў. Освальд чакаў сына і нават выбраў яму імя Фідэль, у гонар Кастра. У кастрычніку нарадзілася дачка, якую назвалі Рэйчал. Освальд, які таксама напісаў запыт на савецкую візу, мяняў месцы працы і, нарэшце, у лістападзе зьехаў з тэхаскага гораду Форт Ворт у Далас, пакінуўшы замест адрасу нумар паштовай скрынкі. Чацьверты акт – пасьля забойства Кенэдзі. Расьсьледаваньне зрабіла Марыну вядомай на ўсю Амэрыку – яна давала інтэрвію, пра яе пісалі кнігу, зьявіліся грошы, і яна “загуляла” – стала праводзіць дні ў боўлінгу, начных клюбах, на вечарынках, атрымала мноства прапановаў выйсьці замуж – паўтарыла, як сама казала, свой “ленінградзкі пэрыяд”. У 1965 годзе яна выйшла замуж за мясцовага ўладальніка ранча Кенэта Портэра, нарадзіла сына Марка, разьвялася з Портэрам празь дзесяць гадоў, але засталася жыць разам зь ім.\nП’еса «Маладыя». Акт 1