29.01.2011 30.11.-0001 admin1472Комментарии on Будзе на стале і свініна\nМузычная камедыя Івана Пыр’ева “Свінарка і пастух” надоўга запомнілася гледачам. Прызнаюся, і сама з задавальненнем гляджу гэтую кінастужку, дзе гераіня Марыны Ладынінай з такім замілаваннем даглядае парасят, дабіваецца значных поспехаў і становіцца ўдзельніцай ВДНГ, што не парадавацца за яе нельга. Прафесія свінаркі, якая ў наш час лічыцца непрэстыжнай, апаэтызавана, узведзена ў ранг. Лепшай рэкламы і не трэба. Калі б у наш час ствараліся такія фільмы, прафарыентацыя давала б свой плён і праходзіла з большым поспехам. Магчыма, і кадраў у сельскай гаспадарцы хапала б.\nРаботнікі Малажынскай свінафермы таксама паказваюць прыклад сумленных адносінаў да работы. Кожны год сярод пераможцаў у рэспубліканскім спаборніцтве ў жывёлагадоўчай галіне (іх прозвішчы друкавала “Беларуская ніва”), мы знаходзілі прадстаўнікоў нашага раёна. Менавіта Іван Давыдоўскі і Рыгор Вінічэнка з КСУП “Малажынскі” траплялі ў іх лік і атрымлівалі грашовую прэмію – па 750 тысяч рублёў. Даглядаюць яны немалое пагалоўе – парасят ад двух да чатырох месяцаў, рамонтны маладняк, адкормкаў. Размешчана яно ў двух хлявах. Летась у адным з іх правялі рэканструкцыю.\nНа ферме працуе і Валянціна Краўчанка, у яе групе – парасяты на падсосе, захаванасць якіх неабходна забяспечыць. А ўзначальвае калектыў Марыя Новік. У мінулым годзе ва ўрачыстых абставінах Марыю Пятроўну адзначылі граматай і каштоўным падарункам. Мерапрыемства было прымеркавана да Дня работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці і праходзіла ў раённым Доме культуры. Сама яна з Петрыкаўскага раёна, на Брагіншчыну прыехала пасля заканчэння Рэчыцкага тэхнікума ў 1975 годзе ў калгас “Першамайск” (ранейшая назва КСУП “Малажынскі”). Спачатку працавала загадчыцай малочнатаварнай фермы, а з 1984-га – свінафермы.\nКаб падначаленыя атрымлівалі добрыя паказчыкі, а з імі – адпаведныя заробкі і прэміі, кіраўніку сярэдняга звяна неабходна правільна арганізаваць іх работу. Без спецыяльных ведаў і вопыту гэта зрабіць было б цяжка. У мінулым годзе калектыў свінафермы атрымаў 1378 парасят, сярэднясутачныя прывагі свіней склалі 296 грамаў. Ведаюць, што вынікі могуць і павінны быць лепшымі, да гэтага імкнуцца.\nДарогу на Малажынскую ферму ведаюць не толькі жыхары нашага раёна, але і суседніх. Едуць сюды купляць парасят. Як расказала Марыя Пятроўна, у 2010-м яны рэалізавалі насельніцтву 991 галаву. Так што і з гэтага пункту гледжання іх праца важная і карысная. Дзяржава ўсяляк заахвочвае вяскоўцаў у развіцці асабістых падсобных гаспадарак. Няхай набываюць маладняк, адкормліваюць яго на падворку, папаўняюць харчовыя запасы. Свініну па-ранейшаму беларусы любяць.\nНа здымку: загадчыца Малажынскай свінафермы Марыя Новік.\nОбучающий семинар активистов профсоюзного движения прошёл в Брагине


Будзьма беларусамі! » Убачыць разнастайнасць свету і не саромецца танчыць у 70 гадоў\n23.03.2018 | Грамадства\nУбачыць разнастайнасць свету і не саромецца танчыць у 70 гадоў\n“Мне хутка споўніцца 75. Я на сваіх нагах і галава цяміць. Шмат чаго было ў жыцці, ёсць чаму радавацца. Але засмучае, што я так і не ажыццявіла сваё галоўнае жаданне юнацтва — пабываць у Рыме і ўбачыць шэдэўры Мікеланджэла, Рафаэля і да Вінчы. Можа, з вашай дапамогай мая мара збудзецца?”\nТакі ліст, напэўна, мог бы напісаць кожны другі беларускі пенсіянер, калі не больш. На жаль, нашы пажылыя людзі не вандруюць па свеце, як іх аднагодкі з краін Еўрасаюза ці Амерыкі.\n— І рэч не толькі ў маленькіх пенсіях. Праблема яшчэ і ў інертнасці мыслення, няведанні замежнай мовы, няўменні карыстацца магчымасцямі інтэрнэту, — тлумачыць Марыя Мунцян.\nМенавіта ёй быў адрасаваны згаданы ліст. Нядаўна яна запусціла праект “Пенсія. Неба. Самалёт”, у межах якога і паспрабавала арганізаваць простую і даступную мадэль падарожжаў для пенсіянераў. На дадзены момант схема выглядае так:\n— Я і іншыя валанцёры шукаем выгадныя прапановы лоўкостаў (бюджэтных авіякампаній) і недарагіх аўтобусных перавозчыкаў, арганізуем бясплатнае пражыванне ў гаспадароў у краіне знаходжання праз платформу couchsurfing.com або выбіраем адносна недарагія хостэлы. У паездцы пенсіянера абавязкова суправаджае малады валанцёр, які ведае замежную мову. Для кампенсацыі выдаткаў на візы і дарогу шукаем спонсараў. Так пажылыя людзі вырашаюць праблему моўнага бар’еру і атрымліваюць індывідуальны падыход, праходзяць лікбез наконт карысных інтэрнэт-рэсурсаў ад маладых, а тыя, у сваю чаргу, падарожнічаюць пры пэўнай фінансавай падтрымцы ў кампаніі людзей з жыццёвым вопытам, — тлумачыць Марыя Мунцян.\nПакуль дзякуючы праекту свет убачылі пяць беларускіх пенсіянераў. Адзін з іх пабываў у Стакгольме, другая — у Польшчы, яшчэ тры жанчыны — у Вероне.\n— Квіткі да Мілана праз Вільню абышліся нам у 13 еўра ў адзін бок. Жылі мы ў Вероне ў апартаментах, кошт якiх кампенсаваўся сродкамі гранта ад МТС i бізнесмена Юрыя Мельнiчка, і ў нас быў рускамоўны гід-італьянец! — распавядае падрабязнасці апошняй вясновай паездкі ў Італію Марыя. — Такі фармат падарожжаў істотна адрозніваецца ад турпаездак “мяшочным” чынам, калі чалавека саджаюць у аўтобус і паказваюць пэўныя месцы ў тэмпе экскурсавода. У нашых падарожжах мы жывём у адным вымярэнні з мясцовымі жыхарамі, гатуем тую ж ежу, бачым, як яны працуюць, як бавяць вольны час. У Італіі, напрыклад, вельмі паважліва ставяцца да старэйшага пакалення. У кожным, нават маленькім, мястэчку ёсць універсітэт трэцяга ўзросту. У Вероне мы бачылі 90-гадовых дзядуляў, якія сядзяць у інваліднай калясцы ў кавярні і п’юць віно з прыяцелямі, а побач цалуюцца 50-гадовыя “маладзёны”. А калі зайшлі ў мясцовую бібліятэку, атрымалі шок — яна была “жывой”: пенсіянеры чыталі газеты, юнакі рыхтаваліся да заняткаў, у дзіцячым пакоі было шмат дзяцей. Відаць, што пакаленні не ізаляваныя адно ад аднаго, грамадства не падзеленае. Няма эйджызму, калі дзецям — “кыш”, старыя — па лаўках, а ў цэнтры ўвагі толькі працаздольнае насельніцтва. Мне хочацца, каб нашы людзі гэта бачылі, каб у нас нешта мянялася. Бо ізаляцыя — вельмі дэпрэсіўны і прыгнятальны стан.\nЦяпер я выкладаю ангельскую мову пажылым людзям у тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Партызанскага раёна Мінска. Партызанскі раён — самы “пенсіянерскі”. Мае заняткі каштуюць 74 капейкі. Пры гэтым у групу ходзіць толькі 6 чалавек. І тыя, хто ходзіць, прызнаюцца, што нікому пра гэта не расказваюць, бо з іх будуць смяяцца. Сярод маіх вучняў ёсць 70-гадовая жанчына, якая яшчэ ходзіць на танцы і таксама пра гэта маўчыць, каб не засмяялі. Гэта сумна.\nПенсіянераў нашы паездкі натхняюць, яны хочуць прывезці ў гэтыя месцы сваіх сяброў, паехаць у наступнае падарожжа. Напрыклад, старэйшую ўдзельніцу групы ў Італію (65 гадоў) мы проста ў аўтобусе зарэгістравалі на couchsurfing.com. Яна ўжо будуе планы запрашаць да сябе iтальянскiх жанчын і падарожнічаць па свеце, натхняе сваёй прагрэсiўнасцю сябровак . А іншая наша падарожніца (з непрацоўнай групай інваліднасці, дарэчы) пасля паездкі напісала мне, што яна ўсё жыццё пра кагосьці клапацілася, грэла іншых, а тут нарэшце хтосьці паклапаціўся пра яе. Гэта мяне натхняе, я разумею, што займаюся патрэбнай справай.\n— Запыты і матывы ў людзей розныя, часам зусім не забаўныя, — працягвае аўтар праекта. — Напрыклад, да мяне звярнулася жанчына, якая ніколі не была на магіле загінулага ў Берліне падчас Другой сусветнай вайны брата. Яна не ведае, куды звяртацца, як праехаць, як знайсці гэтыя могілкі. І ў траўні мы плануем адвезці яе ў Берлін, сабраўшы грошы праз краўдфандынг.\nКалі казаць пра агульныя прыхільнасці, то ўсе хочуць у Парыж. Але людзі проста шмат чаго не ведаюць. Напрыклад, што можна бясплатна пажыць у Фінляндыі ў сям’і арганічных фермераў, есці здаровую ежу, глядзець славутасці краіны. Пры гэтым прапануецца 3-4 гадзіны працы на зямлі, што для нашых людзей, як мы ведаем, хутчэй не праца, а хобі. Так, не ўсім гэтая ідэя падыходзіць, але камусьці яна відавочна спадабаецца, каб потым на сваім лецішчы выкарыстаць штосьці з убачанага. Ёсць бюджэтныя спартыўныя кемпінгі. Нашы людзі думаюць, што гэта дзікі адпачынак, але калі я паказваю, што кемпінгі ў Еўропе — з душавымі кабінамі, добра ўладкаванымі кухнямі, інтэрнэтам, абуджаецца попыт і на такія падарожжы.\nЯ аналізавала наш рынак турпаслуг. У нас практычна няма напрамку тэматычных тураў для міні-груп. У свеце ж сёння такія аўтарскія туры, якія аб’ядноўваюць аднадумцаў, вельмі распаўсюджаныя: арт-экспедыцыі, маршруты па месцах кіназдымак, кулінарныя вандроўкі і іншае. У нас такі напрамак жыве ў сацсетках, але гэта адзінкавыя прыклады і збольшага для маладых, а не для старэйшага пакалення. У Італіі мы, напрыклад, пазнаёміліся з мастаком-акварэлістам, які прапанаваў праводзіць сумесныя пленэры. Чым не ідэя? Многія нашы пенсіянеры працуюць, адкладаюць грошы і маюць дзяцей, якія могуць зрабіць падарунак сваім бацькам хоць раз на год. Усё магчыма, калі паставіць мэту.\nНа дадзены момант у праекце 6 валанцёраў. Прычым гэта не толькі маладыя людзі. Сярод іх ёсць 60-гадовы гамяльчанін, які ведае 5 замежных моваў, псіхолаг з веданнем італьянскай.\nПраекту “Пенсія. Неба. Самалёт” гатовая дапамагаць Ліга добраахвотнай працы моладзі.\n— У ідэале мы хочам аб’яднаць усіх, хто развівае такі кірунак, стварыць інфармацыйную пляцоўку, каб састыкоўваць пенсіянера і валанцёра, каб людзі збіраліся для сумеснага абмеркавання будучых паездак, праходзілі майстар-класы і трэнінгі па самастойных бюджэтных вандроўках, — расказвае аб планах Марыя Мунцян.\nДля маштабавання праекта, вядома, патрэбныя спонсары. Да прыкладу, дарогу і візы ў Стакгольм аплацілі ўладальнік фермерскай гаспадаркі “ДАК” і інтэрнэт-крама па продажы кніг knigorod.by. Сродкі на вандроўку ў Верону Марыя атрымала, стаўшы фіналістам конкурсу сацыяльных праектаў Social Weekend. Для ўстойлівасці аўтары плануюць акрамя бюджэтных паездак развіваць і камерцыйны кірунак, арыентуючыся на пенсіянераў з розным дастаткам.\nКалі хтосьці хоча падтрымаць праект, інфармацыя тут: pensianebosamolet.com.\nФота Аляксандра Кісялёва, з архіва М. Мунцян


ГУО "Средняя школа №-82 г.Минска" Бытавое п'янства - шлях да алкагалізму\nГалоўная : Аб школе : Сацыяльная псіхолага-педагагічная служба : Бытавое п'янства - шлях да алкагалізму\nПраблема п'янства і алкагалізму працягвае заставацца адной з самых сацыяльна значных і актуальных для нашай дзяржавы. Гэта негатыўнае з'ява прычыняе як грамадству ў цэлым, так і асобным грамадзянам велізарны матэрыяльны і маральны ўрон. Аб'ём спажывання спіртных напояў на душу насельніцтва з 1995 по2012годы павялічыўся з 6,7 да 11,97 літра абсалютнага алкаголю. На 1 чэрвеня 2013году в Рэспубліке Беларусь на дыспансерным уліку складаецца каля 180 тысяч хворых на алкагалізм, з іх каля 40 тысяч жанчын. Акрамя таго, каля 90 тысяч чалавек назіраецца ў групе прафілактычнага ўліку, як ўжываюць алкаголь са шкоднымі наступствамі, сярод якіх 16 тысяч непаўналетніх. У 2012год ад выпадковага атручэння алкаголем памёр 1851человек. Штогод з дыспансэрнага ўліку хворых на алкагалізм здымаецца каля 6 тысяч хворых у сувязі са смерцю. Галоўнымі прычынамі смерці з'яўляюцца няшчасныя выпадкі і траўмы. Хворыя на алкагалізм паміраюць, як правіла, не ад алкагольнай хваробы, а ад спадарожных захворванняў, якія развіваюцца ў выніку зніжэння ахоўных сіл арганізма, паразы печані, сэрца, сасудаў.\nЛюдзей, якія ўжываюць алкаголь, навукоўцы падпадзяляюць на наступныя групы:\nТыя, што п'юць ўмерана. Ўжываюць спіртное толькі ў ўрачыстых выпадках, не часцей за адзін раз у месяц у невялікіх дозах.\nТыя, што п'юць эпізадычна. Прымаюць алкаголь 1-3 разы ў месяц.\nТыя, што п'юць сістэматычна. Да іх адносяць асоб, якія ўжываюць 200-300 мл (максімум 500 мл) гарэлкі 1-2 разы на тыдзень.\nТыя, што п'юць звыкла. П'юць па 300-500 мл гарэлкі больш за 2-3 раз у тыдзень.\nБытавое п'янства - злоўжыванне алкаголем без прыкмет алкагалізму. Такое п'янства займае прамежкавае становішча паміж умераным ужываннем спіртнога і злоўжываннем.\nХранічны алкагалізм - ўжыванне больш шклянкі гарэлкі ў дзень, ці два шклянкі віна, або 2 л піва, што ў сярэднім складае 30 л спірту ў год.\nПаміж бытавым п'янствам і алкагалізмам ёсць вялікая розніца.\nБытавое п'янства - гэта шкодная звычка, якая не з'яўляецца захворваннем. Гэта лад жыцця, які ўзнікае з прычыны няслушных прадузятасцяў і установак. Бытавому п'янству можа спрыяць напружанне, якое адчувае чалавек у сучасным свеце. Пастаянныя перагрузкі на працы, стрэсы, праблемы ў адносінах з людзьмі. Чалавек хоча расслабіцца, сысці ад праблем. Самым даступным і лёгкім спосабам зрабіць гэта, з'яўляецца прыняцце алкаголю. Чалавек ужывае алкаголь «па звычцы», перыядычна падчас святаў, ўрачыстых падзей, сустрэч са сваякамі. Да алкаголю яшчэ няма хваравітай прыхільнасці. Бытавое п'янства можа назірацца на працягу ўсяго жыцця чалавека, а колькасць спажыванага спіртнога можа заставацца нязменным або павялічвацца, але да пэўных межаў. Пры бытавым п'янстве хвароба ў біялагічным сэнсе яшчэ адсутнічае. Наркалагічнага лячэння бытавое п'янства не патрабуе, тут патрэбна толькі псіхатэрапеўтычная карэкцыя, і чалавек можа ў любы момант па ўласнай волі спыніць спажыванне алкаголю або значна паменшыць яго колькасць.\nЯк паказалі ўрачэбная практыка і навуковыя даследаванні, з сістэматычна якія п'юць кожны другі пасля становіцца алкаголікам. А алкагалізм - гэта ўжо якасна іншы стан.\nПа-першае, гэта не «дурная» звычка, а хвароба, якая патрабуе лячэння.\nПа-другое, у адрозненне ад бытавога п'янства, хворы на алкагалізм не толькі не можа самастойна спыніць спажыванне спіртнога, але і адвольна рэгуляваць яго колькасць.\nПа-трэцяе, у арганізме хворага алкагалізмам адбываюцца такія змены, што пры ўстрыманні ад алкаголю арганізм «бунтуе», патрабуючы працягу прыёму спіртнога, чаго не бывае пры бытавым п'янстве.\nПа-чацвёртае, бытавое п'янства не прагрэсуе, а алкагалізм - гэта прагрэсавальнае захворванне, і калі паўсталі самыя першыя яго сімптомы, то яно будзе няўхільна развівацца, і непазбежна паўстануць новыя клінічныя праявы і ўсе наступствы алкагольнай хваробы.\nАлкаголь валодае асноўнымі ўласцівасцямі наркотыку: ён стварае пачуццё задавальнення і дабрабыту (эйфарыі) да яго Як да ўсякай наркотыку, да алкаголю паступова развіваецца прывыканне, і для дасягнення эйфарыі чалавек прымае значна вялікія дозы спіртнога, чым раней. Гэта першая стадыя алкагалізму. Хворы яшчэ ў нейкай меры можа кантраляваць сваё цяга да алкаголю - п'е толькі, у святы, у заробак, у аванс, у канцы тыдня. На працу п'яным не зьяўляецца. Але ён ужо не думае правесці без гарэлкі вольны час. Адзіным паўнавартасным задавальненнем у жыцці становіцца стан ап'янення. Першая стадыя алкагалізму можа працягвацца ад 2 да 6 гадоў.\nАдным з самых характэрных прыкмет насталага алкагалізму з'яўляецца так званы феномен пахмялення. Бытавой п'яніца абыходзіцца без гэтага. У алкаголіка ж на наступны дзень пасля выпіўкі баліць галава, трасуцца рукі, мучыць смага, няма апетыту, ніякая праца не ідзе ў рукі. Прыняцце слабога алкаголю некалькі палягчае падобны стан.\nУ другой стадыі алкагалізму хворы п'е сістэматычна. Часам, праўда, пад уплывам папрокаў навакольных ён на час кідае піць, але неўзабаве пачынае зноў. У другой стадыі алкагалізму пачынаюць з'яўляцца прыкметы паразы галаўнога мозгу і іншых органаў і сістэм арганізма.\nТрэцяя стадыя алкагалізму характарызуецца высільваннем ахоўных сіл арганізма ў барацьбе з алкагольным атрутай. З'яўляюцца запоі - хворы п'е па некалькі дзён без перапынку, хоць у дозах значна меншых, чым у другой стадыі алкагалізму. Надыходзіць глыбокая псіхічная і фізічная дэградацыя асобы.\nВажна сказаць, што самастойна чалавеку немагчыма ўсталяваць, калі сканчаецца звычайнае п'янства і пачынаецца алкагалізм. Гэта можа вызначыць толькі спецыяліст. Таму, як толькі вы пачынаеце губляць контрольза колькасцю алкаголю, што спажываецца, патрэба ў алкаголі становіцца дакучлівым паталагічным цягай, трэба абавязкова звярнуцца да ўрача. Пэўны на раннім этапе алкагалізм нашмат лягчэй паддаецца лячэнню. А своечасовае лячэнне дапаможа прадухіліць шматлікія згубныя наступствы алкагалізму.\nАле самым эфектыўным метадам папярэджання алкагалізму з'яўляецца адмова або значнае скарачэнне частоты і колькасці ўжывання алкагольных напояў.


У В’етнаме ўпершыню у парламент балатаваўся актывіст ЛГБТ - GPress\nУ сацыялістычнай аднапартыйнай краіне ў нядзелю абралі новы парламент – у лісце для галасавання знаходзіўся таксама незалежны актывіст-гей Луонг Зэ Хай.\nКаля 69 мільёнаў чалавек пад строгім наглядам былі запрошаны да скрыняў. На 500 месцаў у Нацыянальным сходзе прэтэндавалі агулам 868 кандыдатаў. Сюрпрызаў пры падліку галасоў чакаць не даводзіцца, камуністычная партыя КПВ згодна Канстытуцыі з’яўляецца адзінай дазволенай партыяй, і да яе прыналежаць больш за 90 адсоткаў кандыдатаў. Вынікі мусяць стаць вядомыя да 12 чэрвеня.\n32-гадовы ЛГБТІ-актывіст Луонг Зэ Хай, дырэктар Інстытуту грамадскіх, навуковых і экалагічных даследаванняў, уваходзіць у менш як дзесяціну беспартыйных кандыдатаў. Гэтыя асобы былі ў першую чаргу пільна правераныя КПВ і прызнаныя прыдатнымі для ўдзелу ў выбарах. Яшчэ ў сакавіку ўлады затрымалі двух журналістаў, якія заявілі пра сваё жаданне баластавацца як незалежныя кандыдаты. Ім пагражае шматгадовае зняволенне.\nПасля ўз’яднання паўднёва-ўсходняй азіяцкай краіны ў 1976 годзе там пануе сацыялістычны рэжым, які вызнае аднаасобную ўладу. Палітбюро, якое складаецца з 16 чалавек, вызначае палітыку. Нацыянальны сход у Ханоі прызначае, апроч ураду, таксама і прэзідэнта дзяржавы і прэм’ер-міністра.\nУ апошнія гады ў В’етнаме ўпершыню пачаліся дэбаты вакол прававога прызнання лесбійскіх і геяўскіх пар. Дарэчы, гомасексуальнасць у гэтай паўднёва-ўсходняй азіяцкай краіне ніколі не была забароненая, аднак аднаполае каханне ўсё яшчэ з’яўляецца там тэмаю табу. У буйных гарадах штогод ладзяцца невялічкія гей-парады. ЛГБТІ не падпадаюць пад прававую антыдыскрымінацыйную абарону.