27 верасня 2021, 13:46\n27 верасня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Толькі за тыдзень зафіксаваны спробы выціснуць у Беларусь з ЕС больш за 150 груп мігрантаў. Аб гэтым, адказваючы на пытанне карэспандэнта БЕЛТА, расказаў журналістам старшыня Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Анатоль Лапо.\n"За апошні тыдзень (з панядзелка па панядзелак) было каля 150 груп. Недзе каля 2,3 тыс. чалавек. Можа, некаторых па 2-3 разы (спрабавалі выціснуць у Беларусь. - Заўвага БЕЛТА)", - сказаў кіраўнік ведамства.\n"Але людзі не хочуць назад. Яны хочуць у Германію. Калі тыя адыходзяць (сілавікі, пагранічнікі сумежных краін. - Заўвага БЕЛТА), яны разварочваюцца і ідуць назад", - растлумачыў Анатоль Лапо.\nЗа суткі статыстыка не менш уражвае - 25 груп мігрантаў агульнай колькасцю да 300 чалавек. "Гэта тыя нелегальныя мігранты, якіх яны (на Захадзе. - Заўвага БЕЛТА) спачатку туды запрасілі і якія цяпер просяць дапамагчы, бягуць ад вайны. Яны іх выціскаюць", - сказаў старшыня Дзяржпагранкамітэта.\nЁн звярнуў увагу, што некаторых знясіленых або збітых проста выкідваюць на тэрыторыю Беларусі. "Зразумела, нам даводзіцца забіраць чалавека і лячыць яго", - адзначыў Анатоль Лапо.\nЁн згадаў і пра сітуацыю з засеўшымі на граніцы паміж Беларуссю і Польшчай грамадзянамі Афганістана, якія там знаходзяцца ўжо на працягу некалькіх тыдняў. "Яны ж просяць дапамагчы, бягуць ад вайны туды (на Захад. - Заўвага БЕЛТА). Калі б пагранічнікі, мясцовае насельніцтва (Беларусі. - Заўвага БЕЛТА) ім не дапамагалі, іх даўно ўжо не было б. Мы гаварылі: давайце мы вас абагрэем, але яны настроены ехаць далей у ЕС, куды іх запрасілі. Зразумела, мы - пагранічнікі, мясцовае насельніцтва - дапамаглі ім прадуктамі, цёплымі рэчамі. Сёння акцыя будзе праходзіць, заўтра. Вядома, мы людзей у бядзе не кінем. З людзьмі так нельга абыходзіцца", - сказаў кіраўнік ведамства.\nУ цэлым Анатоль Лапо запэўніў, што абстаноўка на граніцы кантралюемая, хоць і ёсць асобныя дэстабілізуючыя фактары ў выглядзе сітуацыі з мігрантамі або (на ўкраінскім напрамку) спробы закідвання на беларускую тэрыторыю зброі і боепрыпасаў. "Сітуацыя цяперашняя і тры гады таму, вядома, карэнным чынам адрозніваюцца", - сказаў ён.\nАдказваючы на пытанне аб украінскім напрамку, Анатоль Лапо расказаў, што работа па ўзмацненні аховы граніцы з гэтай краінай вядзецца ўжо на працягу шэрага гадоў, у тым ліку абсталёўваюцца новыя заставы. "Мы ўкраінскую граніцу па асобных напрамках узмацнілі больш, чым польскую. Мы пастаянна працуем. Тым больш апошнія 5 гадоў мы сумесна з Расіяй рэалізуем сумесную праграму па абсталяванні паўднёвых рубяжоў", - заявіў старшыня Дзяржпагранкамітэта.\nЁн таксама звярнуў увагу на стварэнне ва Украіне трэніровачных лагераў: "Гэта ж не піянерскі лагер. Трэніруюць людзей ваенных. Зразумела, мэта адна - трэніравацца і прыбыць сюды, у Беларусь, і невядома з чым".-0-


03 ліпень 2004, 18:15\nСяргей Дубавец, Вільня У сваім праграмным вершы “А хто там ідзе?” Янка Купала сфармуляваў стратэгічную мэту беларусаў – людзьмі звацца. Ці зьдзейсьнілася Купалава мэта цягам мінулага стагодзьдзя? Які сэнс укладаў паэт у свае словы і як гэтыя словы разумеюць нашы сучасьнікі? Пра гэта гавораць культуролягі, мастакі, журналісты і мінакі на сталічнай вуліцы.\nУ гэтага літаратурнага твора ўнікальны лёс. Верш Янкі Купалы “А хто там ідзе” ведае кожны беларускі чалавек. Гэты верш не аднойчы быў пакладзены на музыку. Саліст сьпяваў: “А хто там ідзе?” Хор адказваў: “Беларусы”. На расейскую гэты твор пераклаў Максім Горкі, а ўвогуле “А хто там ідзе” існуе ў перакладзе на 82 мовы сьвету. Крытыкі шмат разоў адзначалі ў гэтым творы дзівоснае спалучэньне пэўнага літаратурнага прымітывізму і незвычайнай энэргіі, закладзенай у Купалавы радкі. Караценькі – усяго на пяць строфаў – верш, здаецца можна разглядаць і ператлумачваць да бясконцасьці, быццам ён напісаны рунічнымі знакамі, а не звычайнай беларускай мовай школьнага ўзроўню складанасьці. Аднак асабліва вострыя спрэчкі выклікаў і выклікае апошні радок верша – “Людзьмі звацца”. “А чаго ж, чаго захацелась ім, Пагарджаным век, ім, сьляпым, глухім?” – сьпявае саліст. Хор адказвае: “Людзьмі звацца”.\nТлумачэньні існуюць розныя. Нехта кажа, што гэта праграма ўсяго нацыянальнага адраджэньня. А нехта аспрэчвае, маўляў, мы і так людзі, і Купалавы радкі прыніжаюць нашую чалавечую годнасьць. Яшчэ нехта кажа, што ў гэтым радку хаваецца самаіронія аўтара або інтэлектуальная правакацыя, якая мусіць актывізаваць у беларусаў пачуцьцё самапавагі. Нарэшце, кажуць, што радок папросту састарэў за сто гадоў з таго часу, як быў напісаны. Верагодна, доля праўды ёсьць у кожным такім тлумачэньні, але... Ніводнага такога тлумачэньня недастаткова, інакш мы даўно б супакоіліся, і ані ўвесь Купалаў верш, ані гэты апошні радок не чаплялі нас за жывое, выклікаючы ў кім абурэньне, у кім захапленьне, а ва ўсіх астатніх проста жывую рэакцыю. Чаго няма ў нашых адносінах да “А хто там ідзе”, дык гэта абыякавасьці. Паспрабуем у сёньняшняй перадачы разгадаць таямніцу апошняга радка “Людзьмі звацца”.\n(Зьміцер Бартосік: ) “Як за апошнія дзесяць гадоў зьмяніўся Менск! Падсьветка фасадаў асьляпляе. Рэстарацыі самых экзатычных кухняў адчыняюцца адна за адной. Даўно ўжо прымільгаліся на вуліцах новыя “Мэрсэдэсы” і “Форды”. Мэлёдыі мабільных тэлефонаў гучаць часьцей за міліцэйскія сьвісткі. Ужо даўно забыліся чэргі па кілбасу і яйкі. Зараз трэба займаць чаргу ля шматлікіх банкаматаў. А як апранутыя нашыя людзі! У жыхара вуліцы Пікадзілі не павінна быць ніякага культурнага шоку, апыніся ён на праспэкце Скарыны. Сярод агромністай такой грамады. Дзе на нагах ужо даўно ня лапці. І рукі не ў крыві. І на тварах няма ніякага сьледу бяды-гора. Чаго можа захацецца ім? Хіба павячэраць у “Плянэце Сушы”? Ці, можа, наведаць касмэтычны салён? Ці памятаюць яны тое хрэстаматыйнае купалаўскае “Людзьмі звацца”? А калі памятаюць, дык што гэта для іх сёньня? Абраза? Паўзабыты радок са школьнай праграмы? Ці геніяльны заклік, напоўнены новым сэнсам? Вось што адказвалі мне яны самі”.\n(Галасы з вуліцы: )\n“Я думаю, што прапаганда любой ідэі, у тым ліку ідэі беларускай, нацыянальнай, вымагае ад людзей, якія гэтым займаюцца, прымальнага для эўрапейскага ўзроўню іміджу. Таму: добра выглядаць – так, безумоўна. Добра зарабляць? Напэўна, таксама. Бяз гэтага ня будзеш дастаткова добра выглядаць. А ўвогуле “звацца людзьмі”, на мой погляд – гэта камфортна пачувацца ў беларускай прасторы. І па магчымасьці пашыраць тое асяродзьдзе, у якім ты сябе пачуваеш камфортна”.\n“Я думаю, што па-першае “звацца людзьмі” – гэта быць у ладах са сваім сумленьнем. Падтрымліваць эстэтычны, этычны ўзровень культурны. Безумоўна, падтрымліваць сваё выхаваньне, якое павінна быць закладзенае яшчэ бацькамі. І падтрымліваць свой агульнакультурны, агульнаадукацыйны ўзровень. Калі чалавек цягнецца да ведаў. Калі ён не засяроджваецца на чымсьці адным. Калі яму цікава, што адбываецца ў сьвеце, што адбываецца ў яго роднай краіне. Я думаю, што гэта таксама будзе тым штуршком, які будзе яго наперад рухаць. Тады мы ўсе будзем звацца людзьмі, мы будзем жыць у краіне людзей”.\n“Прыстойны лад жыцьця весьці. Сумленнымі быць. Разумееце? І ўсё. Што яшчэ трэба? Працаваць. Хай невялікая зарплата. Ня красьці, ва ўсялякім выпадку”.\n“У нас у Канстытуцыі ёсьць такі запіс, што трэба жыць “дастойна”. Што кожны чалавек мае права на годнае жыцьцё. Дык вось вельмі б хацелася, каб беларусы ўсьведамлялі, што такое “дастойна”. Пакуль што адказу на гэтае пытаньне ў нашым грамадзтве няма. Пошукі гэтага пытаньня і ёсьць дастойнае жыцьцё. Дакладней, адказ на гэтае пытаньне”.\n“Гэта і зарабляць пэўныя грошы каб можна было… каб мець магчымасьць купіць за свае грошы сваё жыцьцё, адпачыць летам. Мець пэўную свабоду. Свабоду выбару”.\n“Калі мы ўжо пераходзім на нацыянальнасьці. Беларус, ён павінен добра ведаць сваю культуру, добра ведаць сваю родную мову. Гэта ў першую чаргу”.\n“Быць самім сабой. Гэта самае галоўнае. Рабіць тое, што ты хочаш, што ты лічыш правільным. У рамках прыстойнасьці. Мне здаецца так”.\n“Гэта адчуваць сябе ў сваёй краіне беларусам. Гэта тое, што я лічу “звацца людзьмі”.\n“Людзьмі звацца – гэта адчуваць гонар за свой народ. Што мы таксама на гэтай зямлі, пад сонцам маем месца. І мы павінны гэтым ганарыцца. Канечне, добра было б і някепска зарабляць, і апранацца. Але я думаю, што на першым пляне, калі ў нас будзе гонар за сваю радзіму, за сябе, дык і ўсё астатняе прыйдзе. Як і ў іншых народаў”.\n(Бартосік: ) “Ніводзін з апытаных мною мінакоў ніколі не ўспрымаў гэтае Купалава “Людзьмі звацца” як абразу. Толькі як заклік да нейкага неўсьвядомленага ідэалу. Да якога ня маюць вырашальнага дачыненьня грошы або зьнешнія прыкметы дабрабыту. Прамоўленае Купалам сто гадоў таму слова помніцца беларусамі да сёньня. Але, падобна на тое, ужо не ўспрымаецца з колішнім болем.\nА што думаюць пра Купалаў заклік ягоныя нашчадкі? Тыя, для каго звацца людзьмі – гэта значыць “быць беларусамі”? Паслухаем адказы творцаў, якія днямі па-партызанску сабраліся ў лесе, непадалёку ад Вязынкі, на прэзэнтацыю часопіса “Партызан”. Гаворыць мастацтвазнаўца Пётра Васілеўскі”.\n(Васілеўскі: ) “У кожным часе гэтае “людзьмі звацца” вызначаецца сваімі крытэрыямі. Маёмаснымі і, у першую чаргу, псыхалягічнымі. На сёньняшні момант, мне здаецца, мы сябе ўжо адчуваем у нейкай ступені Эўропай ці ўскраінай Эўропы. І ў гэтым сэнсе мы сябе людзьмі адчуваем у большай ступені, чым нашыя суседзі маскалі, ці Азія, якая за імі пачынаецца яшчэ далей. Але пры гэтым людзьмі называцца трэба ў кожным часе, псыхалягічна вельмі важна. Я так сказаў бы, калі чалавека пасадзіць за руль прыстойнай машыны, іншамаркі, “Мэрса” ці “Форда”, пасьля яго не загоніш назад у “Жыгулёнак”. Таму ніжэй нейкага ўзроўню ўпасьці немагчыма. Але ўвесь час пытаньне – як за гэта плаціць? Як за гэта плаціць – гэта “людзьмі звацца”. Я мяркую, што ёсьць такі момант, маральная прастора чалавека. Яна вызначаецца двума крытэрыямі – мяжа, якую ён не пяройдзе, хоць ты яго азалаці, і далей – якую не саступіць, хоць ты яго забі. Калі ў яго ёсьць вось гэтыя два моманты, ён можа чалавекам звацца, нават седзячы ў курнай хаце і зь небам над галавой. Зусім ня ў “Мэрсе”. І можна ў “Мэрсе” быць абсалютнай сьвіньнёй і падонкам. Калі ў цябе гэтая прастора ёсьць, табе ня важна ў якой ты машыне езьдзіш і ў якой хаце жывеш”.\n(Бартосік: ) “Пісьменьнік Барыс Пятровіч лічыць, што чым хутчэй мы забудземся на гэтыя словы, тым хутчэй станем людзьмі”.\n(Пятровіч: ) “Мне гэтыя словы заўсёды не падабаліся. Асабліва, калі я працаваў у ЛІМе, і гэта было дэвізам, ці галоўным слоганам ЛІМа. І я тады прапаноўваў памяняць гэта. І мы ўрэшце памянялі. На нейкі час у нас зьявілася “Каго любіш? Люблю Беларусь.” Знакамітыя словы касінераў Каліноўскага. Я выключыў бы гэты верш са школьнай праграмы. Як і астатнія, так званыя, мужыцкія вершы Купалы. Я пачаў бы зь іншага зусім нашую школьную праграму. Пачаў бы зь вершаў пра нашую годнасьць, пра нашую мужнасьць. А не пра тое, што мы мужыкі лапцюжныя. Дурныя, як вароны. Што сёньня наўмысна культывуецца ў школьных праграмах. Каб гэта не ўбівалася дзецям у галовы зь першых клясаў школы. Гэта можна пакінуць у праграмах унівэрсытэцкіх. Гэта нам трэба, гэта нашая гісторыя. Мы павінны гэта ведаць, але мы павінны да гэтага ставіцца з разуменьнем і павінны да гэтага прыходзіць праз гады. Гэта не павінна нам навязвацца. Што мы мужыцкая нацыя. Мы – нацыя шляхецкая. Мы нарадзіліся людзьмі. Хочам ці ня хочам, мы ёсьць людзі. Гэта проста абраза”.\n(Бартосік: ) “З Барысом Пятровічам не пагаджаецца літаратар Юрась Барысевіч”.\n(Барысевіч: ) “Я лічу, што для нас галоўнае адчуваць самапавагу. Неістотна – бедна мы жывем ці багата. Заўсёды можна пакрытыкаваць умовы свайго жыцьця. І думаю, мільянэры ці каралі таксама ня ўсім задаволены. Больш істотна ня дзе мы жывем, у якіх варунках, а што мы адчуваем усярэдзіне сябе. Наколькі мы паважаем сябе і верым, што нас паважаюць іншыя. На жаль, сёньняшняя дзяржаўная сыстэма стварае менш магчымасьцяў паважаць сябе, чым, я спадзяюся, магла б стварыць больш дэмакратычная, больш прагрэсіўная дзяржаўная сыстэма. Я думаю, што паважаць сябе можна пры любым рэжыме, але з рознымі высілкамі. Спадзяюся, мы збудуем такую дзяржаву, дзе паважаць сябе будзе лягчэй, чым нам гэта ўдаецца сёньня”.\n(Бартосік: ) “Кінарэжысэр Віктар Корзун лічыць, што “звацца людзьмі” – гэта, у першую чаргу, па меры сілаў зьмяняць імідж краіны”.\n(Корзун: ) “Краіна Беларусь асацыюецца з чым? Самае вялікае балота, самая вялікая катастрофа, тэхнагенная, і самае вялікае пахаваньне, гэта Курапаты. І самы апошні дыктатар Эўропы – беларус. Дык гэта ня ёсьць людзьмі звацца. Людзьмі звацца – гэта Быкаў, які сваім талентам увайшоў у кантэкст сусьветнай культуры. І апраўдаў існаваньне беларускай нацыі ў прынцыпе. Гэта і ёсьць людзьмі звацца. Калі кажуць – хто такі беларус? А у нас ёсьць Быкаў. Шагал з нашых...”\n(Бартосік: ) “Для калегі Віктара Корзуна, кінэматаграфіста Алега Дашкевіча Купалавы словы даўно згубілі ўсялякі сэнс”.\n(Дашкевіч: ) “Ну, праехалі мы ўжо гэта. Мы ўжо жывем у іншай цывілізацыі. А “людзьмі звацца” – гэта тое, што даўно зьмярцьвела. Гэта выкапні. Каторыя можна выстаўляць у музэі. А мы выцягваем яго ў сёньняшні рэальны кантэкст. Адбываецца сыстэмная памылка. Гэта музэйны заклік. Заходзьце ў музэй краязнаўчы. Часу нэаліту”.\n(Бартосік: ) “Але вось праблема: гаворачы зь мінакамі на вуліцы, я зусім не адчуў, што “людзьмі звацца” – мы гэта праехалі. Калі людзі жыва адгукаюцца на заклік клясыка, калі ахвотна бяруцца гаварыць пра тое, што гэта значыць асабіста для іх, дык можа быць ня час яшчэ сьпісваць Купалавы словы ў музэй нэаліту? Кажа філёзаф Алесь Анціпенка”.\n(Анціпенка: ) “Справа ў тым, што Купала абсалютна ня просты паэт. А эвалюцыя гэтага вершу ў маёй сьвядомасьці, яна мае сваю гісторыю. Калісьці я вельмі моцна пратэставаў супраць гэтага верша і казаў, што я, Алесь Анціпенка, чытаў Гегеля, Канта, і Купала мне кажа, што мы мусім людзьмі звацца... Я адукаваны чалавек, а тут гаворка ідзе пра “людзьмі звацца”. Потым, прачытаўшы Канта і Гегеля, я пачаў разумець, што… гэта проста прыкол. “Людзьмі звацца”. Я думаю, што наша праблема ў тым, што мы жылі і жывем у сытуцыі, калі нашыя патэнцыі невыразныя. Яны заўсёды былі рэпрэсаваныя, патэнцыі. І ў гэтым сэнсе Купала, ён прабіваецца з гэтымі рэпрэсаванымі патэнцыямі. Але ён мог гэта сказаць у сэнсе самаіроніі. “Людзьмі звацца”. Гэта вялікая самаіронія беларусаў. Сур’ёзна да гэтага ставіцца немажліва”.\n(Бартосік: ) “Калега Алеся Анціпенкі філёзаф Валянцін Акудовіч нібы паміж іншым заўважыў: рэч у тым, што вэрбальная цывілізацыя скончылася, і сьвет ужо зьмяняюць ня словы, а тэхнічныя вынаходніцтвы. Магчыма, і ў гэтай выснове філёзафа ёсьць рацыя. Бо калі ўся літаратура ад Гамэра да Быкава зьмяшчаецца ў адзін кампутар, дык рухавіком прагрэсу як нацыянальнага, так і сацыяльнага становіцца ня слова, а гэты самы кампутар. І дасланае на і-мэйл, ці прачытанае ў СМС “людзьмі звацца” ўжо не нясе той ролі, таго зараду, таго запалу, як калісьці. У тыя часы, калі беларусы хадзілі ў сапраўдных лапцях, з сапраўднымі крывавымі мазалямі, і сапраўды былі бітыя з нагоды і безь яе. І крыўда іх была сапраўдная. Сёньня – забытая. На шчасьце? На бяду? Здаецца, гэтага ня ведае ніхто”.\n(Дубавец: ) Такім чынам, мы зноў атрымалі мноства розных вытлумачэньняў, але сказаць, каб нейкага зь іх было дастаткова, не выпадае. Атрыманая SMS-ка “людзьмі звацца» настолькі ж залежыць ад таго, хто яе вам прыслаў, наколькі ў клясычным вершы гэтыя словы набываюць магічны сэнс, дзякуючы аўтарытэту іх аўтара. Згаданая “сьмерць вэрбальнае цывілізацыі” зусім не пазбавіла нас кантакту са словам, больш за тое, набіраць словы на клявіятуры пачалі нават тыя, хто ў ранейшыя часы ўжо назаўсёды забыў бы альфабэт.\nРазвагі людзей пра “людзьмі звацца” аказаліся карыснымі ў тым сэнсе, што яны высьвецілі зусім рознае разуменьне краіны і нацыі – зусім розныя погляды на тое, дзе мы знаходзімся. А гэтыя погляды – гэта наш выбар. Можна сказаць сабе, што краіна акупаваная чужынцамі і трэба ісьці ў глыбокае падпольле, каб распачынаць змаганьне за сапраўдную Беларусь. А можна разглядаць цяперашнюю сытуацыю як стан нацыянальнага дзяцінства з усімі адпаведнымі ўзросту выдаткамі. Можна проста чакаць, а можна ўкараняцца ў функцыянальныя сыстэмы краіны з мэтаю нешта зьмяніць у іх. Адначасова ўсе гэтыя погляды нясуць у сабе частку праўды, але мы ня можам сказаць, што які-небудзь зь іх утрымлівае ўсю праўду. Пры гэтым разуменьне Купалавага “людзьмі звацца” залежыць менавіта ад таго, які погляд вы абралі для сябе.\nНа маю думку, Купалаў радок трэба чытаць, паставіўшы яго ў літаратурны кантэкст. Верш “А хто там ідзе” за сваю стогадовую гісторыю друкаваўся сотні разоў, аднойчы нават з эпіграфам. Адбылося гэта ў 1912 годзе ў зборніку “З ваколіц Дзьвіны”, які выйшаў у Вільні. Тады над “А хто там ідзе” зьявіліся словы Францішка Багушэвіча. Ня ведаю, ці са згоды аўтара ці безь яе, але намёк тут зусім празрысты. Купалаў верш, які адразу стаў праграмным і да 1917 году выконваў функцыю нацыянальнага гімну Беларусі, трэба разглядаць як працяг праграмных твораў Францішка Багушэвіча – найперш ягонай Прадмовы да зборніка “Дудка беларуская”, дзе Багушэвіч пісаў: “...мова нашая такая ж людзкая і панская, як і француская, альбо нямецкая, альбо і іншая якая”.\nГэтыя словы, напісаныя больш за стагодзьдзе таму, таксама не перастаюць хваляваць і застаюцца ў самым эпіцэнтры сучаснае беларускае сытуацыі. Варта згадаць, што ўжо ў нашым часе іх з новай сілай аспрэчвае ўсенароднаабраны кіраўнік краіны, заяўляючы, што нешта людзкае можна выказаць толькі па-расейску ці па-ангельску. А гэта лішні раз сьведчыць, што праблема самаідэнтыфікацыі, праблема “людзьмі звацца” дагэтуль ня страціла ў нас сваёй вастрыні, і Купалаў верш ня можа перачытвацца без хваляваньня.\nХто мы такія ў сучасным сьвеце? Быццам бы людзі, але чаму мы не такія, як тыя палякі або расейцы, або літоўцы – нашы суседзі? Толькі таму, што не гаворым па-свойму, цураемся сваёй роднай мовы. Выходзіць, Купалаў верш мае шанец страціць сваю актуальнасьць толькі тады, калі беларусы загавораць па-беларуску, гэта значыць, стануць у поўнай меры беларусамі.


Да 600-годдзя Глыбокага: Ісус, Мюнхаўзен і фантан з падсветкай - Новости - Туризм и Отдых\nДа 600-годдзя Глыбокага: Ісус, Мюнхаўзен і фантан з падсветкай\nУ Глыбокім правялі штаб па падрыхтоўцы да святкавання 600-годдзя горада, паведамляе «Веснік Глыбоччыны»\nВялікая работа прадстаіць нам напярэдадні 600-гадовага юбілею горада. Сустрэць гэтую гістарычную дату найдастойнейшым чынам – наш абавязак і гонар. Вопыт работы ў гэтым плане мы маем багаты, і таму ў многім паспрыяла падрыхтоўка да Свята беларускага пісьменства, якое праходзіла ў Глыбокім у 2012 годзе. На плошчы 17 Верасня плануецца ўстанавіць скульптуру «Ісус і самарыцянка». Выбрана месца ўстаноўкі.\nНа возеры Кагальнае за ратондай у сарака метрах ад берага будзе ўстаноўлены фантан на вадзе з падсветкай. Тут жа непадалёку размесцяцца пляцоўкі, на адной з іх будзе ўстаноўлена рарытэтная тэхніка, а на другой будзе абуладкаваны сквер маладажонаў.\nАпошняй, акорднай кропкай стане ўстаноўка спецыяльнага знака, які будзе сімвалізаваць цэнтр горада. Хутчэй за ўсё яго ўстановяць на Цэнтральнай плошчы альбо паблізу яе.\nІ яшчэ адзін цікавы момант: да юбілею горада ў раёне вуліцы Горкага будзе размешчана кампазіцыя Мюнхаўзена, над якой працуе прадпрымальнік Юрый Татарыновіч, а на вежы, што ў цэнтры горада, будзе ўстаноўлена каляровая падсветка.\nУ ходзе работы выязнога штаба па падрыхтоўцы да юбілейнай даты абмеркаваны варыянты лагатыпа і эскізы медаля.\nДа юбілейнай даты горада засталося 128 дзён.


1 траўня | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nУ гэты дзень, 1 траўня\nНарадзіўся Джозэф Адысан (анг. Joseph Addison, памёр 17 чэрвеня 1719), публіцыст, драматург, палітык і паэт, які стаяў ля вытокаў ангельскага Асветніцтва. Разам з Рычардам Стылам і Даніэлем Дэфо лічыцца адным з заснавальнікаў журналістыкі. Таксама вядомы як аўтар папулярнай у XVIII ст. трагедыі “Катон” (Cato, a Tragedy, 1713), заснаванай на апошніх днях старажытнарымскага палітычнага дзеяча Марка Порцыя Катона.\nНарадзіўся Гвіда Гезэле (нід. Guido Gezelle, памёр 27 лістапада 1899), фламандскі паэт, філолаг, фалькларыст, каталіцкі святар. Пісаў па-нідэрландску. Ведаў 15 моваў і лічыўся адным з найлепшых знаўцаў старажытнагерманскіх тэкстаў. Паэзія Гезэле зрабіла рэвалюцыю ў фламандскай літаратуры: у перыяд панавання рамантызму ён пісаў свабодным вершам. Гезэле быў папярэднікам натуралізму, які стаў папулярным толькі праз 30 гадоў. Гезэле стварыў школу фламандскіх паэтаў, сярод якіх найбольш заўважным быў Хуга Вэрыст.\nНарадзіўся Іньяцыё Сілонэ (італ. Ignazio Silone, памёр 22 жніўня 1978), італьянскі пісьменнік, публіцыст, палітычны дзеяч сацыялістычнай арыентацыі. Выступаў з публіцыстыкай, накіраванай супраць таталітарызму (Школа дыктатараў, La scuola dei dittatori, 1938), актыўна выступаў супраць сталінізму. Разам з Андрэ Жыдам, Артурам Кестлерам і інш. удзельнічаў у знакамітай антытаталітарнай анталогіі “Бог, які пацярпеў крах” (The God That Failed, 1949).\nНарадзіўся Аляксандр Ват (польск. Aleksander Wat, сапр. Хват; памёр 27 ліпеня 1967), польскі пісьменнік, перакладчык, адзін з пачынальнікаў польскага футурызму. Рэдактар авангардысцкіх часопісаў “Новае мастацтва” і “Альманах новага мастацтва”. Вядомы як аўтар адной з найлепшых аўтабіяграфічных кніг “Маё стагоддзе”, запісанай у якасці дыялогу з ініцыятывы і з дапамогай Ч. Мілаша.\nНарадзіўся Яніс Рыцас (грэч. Γιάννης Ρίτσος, памёр 11 лістапада 1990), грэцкі паэт, празаік, перакладчык, левы палітычны дзеяч, удзельнік грэцкага Супраціву падчас Другой сусветнай вайны. Лічыцца адным з чатырох вялікіх нацыянальных паэтаў ХХ стагоддзя. Ранняя паэзія друкавалася ў камуністычнай прэсе, прысвечаная ідэалам камунізму, СССР, барацьбе пралетарыяту ў розных краінах, познія творы адзначаюцца рысамі сюррэалізму. Дзевяць разоў намінаваўся на Нобелеўскую прэмію па літаратуры, лаўрэат Ленінскай прэміі міру (1977). Пераклаў верш Я. Купалы “А хто там ідзе?” на грэцкую (1983). На беларускую мову вершы Рыцаса перакладала А. Кобец-Філімонава.\nНарадзіўся Алесь Салавей (сапр. Альфрэд Радзюк, памёр 21 студзеня 1978), беларускі паэт. У 1945 — 1949 гг. жыў у Зальцбургу (Аўстрыя), дзе выйшаў з друку зборнік яго вершаў “Сіла гневу” (1948), паэмы “Домік у Менску”, “Звіняць званы Святой Сафіі”, прысвечаная Юрку Віцьбічу, а таксама паэма “Сын” (надрукаваныя ў 1949) У 1949 разам з сям'ёй выехаў у Аўстралію. Жыў у Адэлаідзе (Заходняя Аўстралія), Мельбурне (Вікторыя). Пахаваны на беларускай частцы могілак Фолкнер у Мельбурне. Пасмяротны збор вершаў “Нятускная краса” (1982) выйшаў у Аўстраліі, том выбранага — у 2010 годзе ў Мінску (выдавецтва “Лімарыус” серыя “Галасы Айчыны”).\nНарадзіўся Джозэф Хелер (анг. Joseph Heller, памёр 12 снежня 1999), амерыканскі пісьменнік-сатырык, драматург. Знакаміты сатырычным антываенным раманам “Выкрут 22” (Catch 22, 1961). Аўтар вядомых раманаў “Нешта здарылася” (Something Happened, 1974), “Бог ведае” (God Knows, 1984), “Гэта не жарт” (No Laughing Matter, 1986), “Партрэт мастака ў старасці” (Portrait of an Artist as an Old Man, 2000).\nНарадзіўся Віктар Астаф’еў (руск. Виктор Астафьев, памёр 29 лістапада 2001), рускі пісьменнік, аўтар шматлікіх аповесцяў пра вайну і сібірскую вёску (“Крадзеж”, 1966, “Пастух і пастушка”, 1971), цыклу аўтабіяграфічных апавяданняў “Недзе грыміць вайна” (1967), “Апошні паклон” (1968 — 1978). Узнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй СССР за раман “Цар-рыба” (1976).\nНарадзіўся Алег Лойка (памёр 19 лістапада 2008), беларускі паэт, празаік і літаратуразнавец. Доктар філалагічных навук, прафесар. Аўтар зборнікаў паэзіі “На юначым шляху” (1959), “Задуменныя пералескі” (1961), “Блакітнае азерца” (вершы і паэмы, 1965), “Калі ў дарозе ты...” (выбранае, 1971), “Шчырасць” (1973), “Пачуцці” (вершы і паэма, 1976), “Скрыжалі” (выбранае, 1981), “Няроўныя даты” (1983), “Грайна” (1986), “Балады вайны і міру” (1989), “Талая вясна” (вершы і паэмы, 1990), у т.л. для дзяцей: “Як Тоня рэха шукала” (1962), “Карагод дзівосных прыгод” (1966), “Дзе хто начуе?” (1977), “Пра дзеда Аяяй і бабку Оёёй” (1984) ды інш. Напісаў раманы-эсэ “Як агонь, як вада” (1984) і “Францыск Скарына, або Сонца маладзіковае” (1990), аповесць “Скарына на Градчанах” (1990), сцэнар дакументальнага фільма “Максім Багдановіч” (зняты ў 1990). Аўтар 100 кніг, апошняя прыжыццёвая выйшла ў 2003. Перакладаў на беларускую мову П. Вэрлена, Ё. В. Гётэ, асобныя творы рускіх, украінскіх, літоўскіх, латышскіх, польскіх і іншых паэтаў. Перакладчык і ўкладальнік 2-томнай анталогіі польскай паэзіі “Ад Буга да Віслы”.


Прыгожыя туфлі - 84 фота самых прыгожых туфляў для дзяўчат - Confetissimo - жаночы блог\nГалоўная » Мода і стыль » абутак\nПрыгожыя туфлі - 84 фота самых прыгожых туфляў для дзяўчат\nНовыя прыгожыя туфлі здольныя цалкам змяніць жыццё сваёй уладальніцы і падарыць ёй проста незямныя эмоцыі. У калекцыях сусветных знакамітасцяў і зорак шоу-бізнесу сабраны сотні пышных пар, сярод якіх вельмі не проста падабраць падыходную. Тым не менш, выдатныя дамы пастаянна набываюць новыя туфлі для розных сітуацый.\nПрыгожыя туфлі 2018\nУ кожным модным сезоне актуальныя тэндэнцыі на жаночую абутак прыкметна змяняюцца. Тым не менш, класічныя туфлі-лодачкі застаюцца папулярнымі ва ўсе часы і займаюць большую частку асартыменту модных брэндаў. Акрамя таго, у пэўныя перыяды жыцця на модным Алімпе аказваюцца і іншыя мадэлі, якія карыстаюцца папулярнасцю ў вядомых стылістаў і дызайнераў.\nАдным з галоўных трэндаў насталага сезона прыгожыя туфлі на тоўстым абцасе 2018, якія вырабляюцца з самых разнастайных матэрыялаў - натуральнай скуры і замшу, аксаміту, тэкстылю, дэніму і гэтак далей. У модзе фантазійныя абцасы, незвычайны дэкор, кантрасныя ўстаўкі, шнуровка, танкетка, трактарная платформа і многае іншае.\nПрыгожыя дэмісезонныя туфлі\nЗ заканчэннем халоднай зімы кожнай выдатнай паненцы хочацца пераабуцца ў прыгожыя вясновыя туфлі, якія дэманструюць навакольным стройныя і прывабныя ножкі. Такія вырабы, як правіла, вырабляюцца з натуральнай скуры, якая надзейна абараняе сваю уладальніцу ад вільгаці, бруду і холаду. У модзе жаночай абутку для дэмісезонныя перыяду 2018 будуць пераважаць спакойныя колеру, блізкія да універсальным - чорны, бэжавы, шэры, карычневы, бардовы і іншыя.\nНеверагодна актуальнай стане імітацыя скуры леапарда, кракадзіла або змеі. Навінкай сезону стануць вырабы з фларыстычнага прынтам, якія глядзяцца вельмі рамантычна, жаноцкі і элегантна. У халодную пару яны дададуць вобразу сваёй уладальніцы пяшчоты і цеплыні, якіх так не хапае да наступу гарачага лета.\nАкрамя таго, вясной і восенню 2018 года ўмацуюць свае пазіцыі туфлі, чаравікі і ботильоны на трактарнай падэшве. Адным з галоўных трэндаў стануць вырабы на схаванай танкетцы або платформе, простыя і лаканічныя закрытыя варыянты са шнуроўкай або зашпількай на ліпучцы і неверагодна элегантныя лодачкі, па праву адносяцца да класікі.\nПрыгожыя летнія туфлі\nЦёплым летам у прыгожыя туфлі апраналіся ўсе прадстаўніцы прыгожага полу па ўсім свеце. Яны падыходзяць і для працы, і для шпацыраў, і для рамантычных спатканняў, і для сустрэч з сябрамі ў вольны ад працы час. У сезоне 2018 года стылісты і дызайнеры паставілі перад сабой задачу стварыць яркую і эфектную, але ні ў якім разе не нязручны абутак. Па гэтай прычыне самыя прыгожыя туфлі ў гэтым годзе пераважна маюць тоўсты ўстойлівы абцас або танкеткі, тады як тонкая шпілька адышла на другі план і сустракаецца пераважна ў вячэрніх варыянтах.\nПры стварэнні летняга абутку ў гэтым сезоне асаблівая ўвага надаецца матэрыяле выраба і спосабу дэкарыравання. Так, для таго каб ножка модніцы адчувала сябе максімальна камфортна, яркія і арыгінальныя туфлікі дапаўняюцца перфарацыяй, шнуровкой, адкрытым наском або пяткай. Вітаюцца і любыя жаноцкія ўпрыгожванні - кветкавыя прынты, вышыўка, аплікацыя і многае іншае.\nРаім прачытаць: Чорныя басаножкі - якімі іх бачаць сучасныя дызайнеры?\nПрыгожыя модныя туфлі\nАпранаючы прыгожыя туфлі, прадстаўніца прыгожага полу імгненна змяняецца не толькі вонкава, але і ўнутрана. Так, у паненкі павышаецца самаацэнка, змяняецца хада, з'яўляецца непераадольная упэўненасць у сабе і ўласнай прывабнасці. Прыгожыя жаночыя туфлі здольныя надаць вобразу модніцы вытанчанасці, вытанчанасці і элегантнасці. Сёння ў гардэробе сучаснай модніцы абавязкова прысутнічае некалькі пар, якія прыкметна адрозніваюцца адзін ад аднаго.\nЭлегантныя і ўніверсальныя туфлі-лодачкі па праве адносяць да класікі, таму яны не згубяць сваёй актуальнасці ніколі. Велізарнай папулярнасцю ў дзяўчат і жанчын карыстаюцца неверагодна прыгожыя туфлі-лодачкі на шпільцы, прызначаныя для выхадаў у свет і вячэрніх мерапрыемстваў. У вясенне-летні перыяд стыльныя вобразы пышна дапаўняюць традыцыйныя мадэлі цялеснага адцення і яркія лакаваныя вырабы, якія могуць мець Градыентнае расфарбоўку.\nПрыгожыя туфлі на платформе\nДзякуючы абутку на высокай платформе выдатныя дамы могуць адчуць сябе вышэй ростам і пры гэтым адчуць максімальную ўпэўненасць пры хадзе. У гарачы час года на пярэдні план выходзяць мадэлі з адкрытым наском і пяткай, якія выдатна спалучаюцца з жаноцкімі сукенкамі і спадніцамі. У дэмісезонны перыяд многія паненкі выбіраюць прыгожыя чорныя туфлі на платформе, надзейна абараняюць ножкі ад вільгаці і забруджванняў і здольныя дапоўніць сабой мноства яркіх і стыльных вобразаў.\nПрыгожыя туфлі на высокім абцасе\nАбутак на высокім абцасе - сапраўднае ўвасабленне жаноцкасці і сэксуальнасці. Яна выцягвае сілуэт і робіць постаць сваёй уладальніцы прыкметна больш стройнай і прывабнай у вачах прадстаўнікоў супрацьлеглага полу. Тым не менш, падобная абутак не падыходзіць для працяглай шкарпэткі, паколькі можа выклікаць дыскамфорт і цяжар у нагах.\nЯк правіла, вырабы на высокім абцасе прызначаюцца для разавых выхадаў у свет і ўрачыстых мерапрыемстваў. Яны пышна глядзяцца ў камплекце з вячэрнімі сукенкамі і камплектамі, якія складаюцца з пышнай спадніцы і топу. Самыя прыгожыя туфлі на высокім абцасе багата упрыгожваюцца яркім дэкорам - пацеркамі і шклярусам, пайетками і стразамі, празрыстымі ўстаўкамі, кветкавым прынтам або вышыўкай.\nРаім прачытаць: Джынсавыя слипоны на тоўстай падэшве\nПрыгожыя туфлі на шнурках\nМодныя туфлікі са шнуроўкай заўсёды выглядаюць вельмі ярка, кідка і сучасна. У калекцыях знакамітых брэндаў яны прадстаўлены ў самых розных варыяцыях - на высокім або сярэднім абцасе, плоскай або трактарнай падэшве, на схаванай або відавочнай танкетцы. Шнуровка ў такіх вырабах можа размяшчацца выключна па паверхні абутку ці ж працягвацца ўверх па шчыкалатцы. Так, для вячэрніх мерапрыемстваў або выхадаў у свет дзяўчыны ў большасці выпадкаў выбіраюць прыгожыя туфлі на абцасах з вытанчанымі тоненькімі шнуркамі, абліпальныя стройную ножку.\nПрыгожыя туфлі без абцаса\nДля паўсядзённай шкарпэткі стылісты і дызайнеры прапануюць прыгожыя жаночыя туфлі без абцаса, у якіх можна з лёгкасцю знаходзіцца хоць цэлы дзень, не адчуваючы дыскамфорту. Хоць некаторыя дзяўчыны мяркуюць, што мадэлі без абцаса выглядаюць занадта проста і асэксуальным, у рэчаіснасці, гэта зусім не так. Знакамітыя брэнды ў сваіх калекцыях ўяўляюць вельмі прыгожыя туфлі на плоскай падэшве, якія могуць мець адкрыты шкарпэтку або пятку, вытанчаны дэкор з страз або пайеток, чароўныя прынт ці вышыўкі і многае іншае.\nПрыгожыя замшавыя туфлі\nСтыльныя і прыгожыя туфлі для дзяўчат вырабляюцца з розных матэрыялаў, сярод якіх асаблівай папулярнасцю карыстаюцца мадэлі з натуральнай замшу. Дзякуючы неверагодна мяккай і прыемнай тэкстуры замшавыя вырабы выглядаюць вельмі жаноцкі і рамантычна, таму ідэальна падыходзяць для стварэння вобразаў на аснове сукенак і спадніц. Паколькі натуральная замша не трывае кантакту з вільгаццю і брудам, такія туфлікі лепш не апранаць на вуліцу.\nПрыгожыя лакавыя туфлі\nЛакаваная паверхня абутку заўсёды прыцягвае да сябе ўсеагульную ўвагу. Яна прызыўна блішчыць, таму прыгожыя туфлі на шпільцы катэгарычна не падыходзяць ў якасці варыянту на кожны дзень. Мадэлі на плоскай падэшве не выклікаюць дыскамфорту, але ў паўсядзённым жыцці яны таксама могуць быць не дарэчныя.\nАкрамя таго, туфлікі з лакіраванай паверхняй стылісты не рэкамендуюць апранаць на вуліцу, паколькі яны вельмі капрызныя, і самы нязначны негатыўнае ўздзеянне умоў надвор'я можа імгненна сапсаваць іх знешні выгляд. Так, лакавая скура не трывае занадта высокіх або нізкіх тэмператур, вільгаці і ўздзеяння любых агрэсіўных хімічных рэчываў, таму іх лепш выкарыстоўваць у закрытых залах для правядзення урачыстасцяў.\nРаім прачытаць: Брэндавыя красоўкі - лепшыя маркі і як адрозніць арыгінальныя вырабы ад падробкі?\nПрыгожыя туфлі на танкетцы\nДля жанчын, якім цяжка хадзіць на абцасах, падыдуць прыгожыя зручныя туфлі на танкетцы. Такая абутак візуальна павялічвае рост сваёй уладальніцы і робіць яе сілуэт стройным і прывабным, таму яна так падабаецца прадстаўніцам прыгожага полу. Пры гэтым дыскамфортныя адчуванні гэтыя вырабы не выклікаюць, нават калі вышыня танкеткі перавышае 10 сантыметраў.\nГэтыя прыгожыя туфлі могуць мець любое каляровае і стылістычнае выкананне. Так, у сучасных модніц вельмі папулярныя лаканічныя варыянты з багата аздобленай танкетка, вырабы на драўлянай падэшве, мадэлі са схаванай танкетка або, наадварот, прадметы з кантрасным афармленнем. Усе яны карыстаюцца заслужаным попытам у выдатных дам, таму стылісты і дызайнеры ў кожным сезоне прапануюць сваім прыхільніцам новыя яркія варыяцыі для розных жыццёвых сітуацый.\nПрыгожыя туфлі на трактарнай падэшве\nСтыльныя прыгожыя туфлі на трактарнай падэшве з'яўляюцца адным з самых спрэчных відаў жаночай абутку. Шматлікія дзяўчыны лічаць іх занадта грубымі і масіўнымі, таму не разумеюць, як правільна ўпісаць гэтую мадэль у свой штодзённы лад. Іншыя модніцы, наадварот, аддаюць перавагу прыгожыя туфлі на трактарнай падэшве ўсім астатнім прадстаўленым варыянтам.\nТак ці інакш, падобныя вырабы нікога не пакідаюць абыякавымі. Сучасная мода дазваляе ствараць на іх аснове яркія і стыльныя вобразы для любых сітуацый. Хоць вырабы на трактарнай падэшве карыстаюцца максімальным попытам у дэмісезонны перыяд года, летам яны таксама знаходзяць сваё ўжыванне. Так, прыгожыя жаночыя туфлі на трактарнай падэшве пышна глядзяцца ў спалучэнні з доўгай плиссированной спадніцай, рознымі мідзі-сукенкамі, Ультракароткімі джынсовымі шортах і завужаную джынсамі традыцыйных каляровых адценняў.\nПрыгожыя вясельныя туфлі\nПадчас падрыхтоўкі да вяселля будучыя нявесты да драбнюткіх дэталяў прадумваюць свой вобраз і, у тым ліку, надаюць вялікую ўвагу падборы абутку. Стылісты і дызайнеры прапануюць прадстаўніцам прыгожага полу мноства цікавых варыянтаў, у якіх кожная жанчына зможа адчуць сябе сапраўднай прынцэсай.\nсамыя прыгожыя вясельныя туфлі прадстаўлены наступнымі варыяцыямі, большасць з якіх прысутнічаюць у калекцыях ўсіх знакамітых брэндаў:\nкласічныя беласнежныя лодачкі;\nчароўныя балеткі на плоскай падэшве з рамантычнай дэкорам;\nрозныя арыгінальныя варыяцыі. Так, самыя прыгожыя туфлі ў свеце былі прадстаўлены брэндам Gucci і ўяўлялі сабой вырабы неверагоднай прыгажосці з фантазійным абцасам і дэкорам у выглядзе сэрца.\nМодная абутак 2021 - актуальныя абутковыя трэнды вясна-лета\nПераменлівая мода адлюстроўвае гучныя павевы грамадскасці. Бягучыя сезоны фармуюць наступныя, і настроі, пануючыя ў\nЛепшыя вячэрнія туфлі\nНа вячэрні выхад вам спатрэбяцца вячэрнія туфлі, якія павінны адрозняцца асаблівым фасонам, прыгожым і\nКаму падыдуць боты без абцаса і з чым іх насіць - 50 фота\nДля многіх дзяўчат новы сезон гэта доўгачаканы час. Так як змяняецца сезон - мяняецца\nМодныя боты восень-зіма 2020-2021 - 9 лепшых мадэляў\nПапулярная абутак на восень - боты. Яны высокія і зручныя, саграваюць нагі і абараняюць\n10 модных мадэляў абутку восень-зіма 2020-2021 - навінкі і актуальныя трэнды\nАбутак - важны элемент ладу. Модніцы падбіраюць яе так, каб яна гарманічна спалучалася з\nМодныя жаночыя чаравікі і ботильоны восень-зіма 2020-2021\nЯшчэ зусім нядаўна чаравікі лічыліся спецыялізаваным выглядам абутку, які насілі спартсмены, аматары падарожжаў і


Як лячыць хвароба вальгусная дэфармацыі ступні ў дзяцей - Hondrocream\nЯк лячыць хвароба вальгусная дэфармацыі ступні ў дзяцей\nЛячэнне вальгусной ступні ў дзіцяці ва ўзросце 1 года і ледзь старэй прыводзіць да спрыяльнаму прагнозу — верагоднасць поўнага ліквідацыі праблемы набліжаецца да 100%.\nСярод артапедычных захворванняў у дзяцей змена ступні – самая распаўсюджаная паталогія. Ўяўляе сабой скрыўленне ніжняй канечнасці ва ўнутраную бок. Развіваецца пад уздзеяннем розных знешніх і ўнутраных фактараў. Змяняецца форма ступні: ссоўваюцца восі, пятка глядзіць вонкі, унутраная паверхня ступні — ўнутр, дэфармуюцца пальцы. Пры шчыльна сціснутых каленях адлегласць паміж лодыжкі складае 4-5 см.\nПры познім выяўленні, у запушчаных выпадках хваробы ў падлеткавым узросце ўзнікаюць праблемы з хрыбетнікам. Чым пазней пачата лячэнне, тым менш верагоднасць поўнага выздараўлення.\nФАКТАРЫ, ЯКІЯ ЎПЛЫВАЮЦЬ НА РАЗВІЦЦЁ ВАЛЬГУСНАЯ ДЭФАРМАЦЫІ Ў ДЗІЦЯЦІ\nДэфармацыя ступні ў дзяцей бывае прыроджанай анамаліяй або набытай паталогіяй. Ва ўсіх выпадках – гэта няправільнае размяшчэнне стоп па адносінах адзін да аднаго. Змены прыводзяць да таго, што асноўная нагрузка пры хадзе прыходзіцца на іх ўнутраную паверхню ступні. Наяўнасць сімптомаў у дзяцей да 3 гадоў кажа аб зменах на стадыі цяжарнасці. Дыягназ ставіцца артапедам пасля стараннага абследавання.\nДа фактараў, якія з'яўляюцца штуршком да развіцця паталогіі, адносяцца:\nнедахоп вітамінаў і мінералаў у арганізме (дэфіцыт кальцыя і/або вітаміна D), якая прыводзіць да ломкасці і мяккасці касцяной тканіны;\nранняе вставание дзіцяці на ногі;\nняправільна падабраная абутак;\nтраўмы галёнкаступнёвага сустава;\nпрацяглая нерухомасць ніжняй канечнасці з-за знаходжання ў гіпсе.\nКалі дзіця пачынае рана хадзіць (да 1 года) або да гэтага яго прымушаюць бацькі, у многіх выпадках ступня дэфармуецца. У раннім узросце адбываецца фарміраванне звязкаў, якія часта не бываюць гатовыя да нагрузак.\nПРЫЧЫНЫ АДУКАЦЫІ ВАЛЬГУСНАЯ СТУПНІ\nПрыроджаныя анамаліі развіцця касцёва-цягліцавага апарата дзяцей — дэфармацыі, якія развіваюцца падчас цяжарнасці ў мамы, а выяўляюцца пасля нараджэння. Ступень скрыўлення ў выпадку прыроджанай вальгусная дэфармацыі вельмі выяўленая. Гэта звязана з разнастайнымі заганамі развіцця асобных элементаў апорна-рухальнага апарата, анамаліямі ў плёну генаў або храмасом. Адбываецца парушэнне размяшчэння костак ступні і іх формы ўнутрычэраўна. Дэфармаванне стоп выяўляецца ўжо ў першыя месяцы пасля з'яўлення дзіцяці на святло.\nПрыкладам генетычнага парушэння з'яўляецца сіндром Эдвардса – анамалія пэўнай храмасомы, пры якой сустракаецца цяжкая ступень скрыўлення ступні нованароджанага – ступня-пампавалка.\nДа іншым прычынах прыроджанай вальгусная ступні ў дзіцяці ставіцца яшчэ шэраг паталогій, якія дыягнастуюцца з першых тыдняў жыцця:\nу 80% выпадкаў — дісплазію злучальнай тканіны з прыроджанай траўмай сцягна;\nполіяміэліт і іншыя інфекцыі цэнтральнай нервовай сістэмы;\nнейропатии – паталогія перыферычных нерваў.\nНабытая форма — вынік ўздзеяння аднаго або некалькіх фактараў ўжо пасля нараджэння дзіцяці. Першапачаткова галоўная прычына — слабы апарат ступні, з-за чаго адбываецца парушэнне яе правільнага становішча. Гэта стан дыягнастуецца ў першыя дні пасля нараджэння дзіцяці. На развіццё паталогіі могуць уплываць:\nнедоношенность або нараджэнне з маленькай масай цела;\nзалішняя вага ў дзіцяці;\nэндакрынная паталогія (цукровы дыябет, гіпатэрыёз);\nпарушэнні абмену рэчываў (астэапароз, парушэнні тлушчавага і вугляводнага абмену).\nБАЧНЫЯ ПРЫКМЕТЫ ПАТАЛОГІІ\nБоль у нагах у канцы дня – самая частая скарга дзіцяці пры дэфармацыі ступні. Аб'ектыўна паталогія выяўляецца наступнымі агульнымі прыкметамі:\nняўстойлівай хадой пры хадзьбе з боку ў бок;\nадукацыяй на падэшве мазалеў;\nпастаянна разведзенымі пальцамі;\nцяжкасцямі пры спробе паставіць пяткі разам.\nВызначаецца тры выгляду хваробы:\nПапярочны — пашырэнне пярэдняга аддзела ступні з выяўленым напругай цягліц і сухажылляў, якія адказваюць за разгінанне пальцаў. Гэта выклікае ў дзіцяці боль.\nПадоўжны — выяўляецца змяненнем хады, формы ступні (пры яе пальпацыі з'яўляецца моцная боль), стомленасцю ад доўгага знаходжання на нагах з-за дыскамфорту і болю.\nРазвіваюцца ў асноўным два выгляду дэфармацыі ступні:\nХ-вобразная (пры прамых сціснутых каленях адлегласць паміж ўнутранымі паверхнямі паміж лодыжак больш за 5 см, ступні як бы глядзяць вонкі);\nvarus – О-вобразная.\nСТУПЕНІ РАЗВІЦЦЯ І ЦЯЖКАСЦІ ЗАХВОРВАННЯ\nАдрозніваюць чатыры стадыі развіцця паталогіі:\nI — легкая форма захворвання — характарызуецца дэфармацыяй ступні не больш за 15°, добра лечыцца;\nII стадыі — скрыўленне да 20°, прымяняецца тэрапеўтычнае лячэнне;\nIII ступень — дэфармацыя да 30°, патрабуе працяглай інтэнсіўнай тэрапіі;\nIV стадыя — цяжкая – адхіленне ад нормы складае больш 30°.\nПАТАЛОГІЯ ВЯЛІКАГА ПАЛЬЦА СТУПНІ\nДэфармацыя вялікага пальца ступні ў дзіцяці можа быць самастойнай паталогіяй. Крывізна першага пальца залежыць ад занядбанасці паталогіі. Выпраўленне костачкі праводзіцца з прымяненнем:\nЧЫМ І ЯК ЛЯЧЫЦЬ?\nКарэкцыя змены стоп ў дзяцей мае на ўвазе аднаўленне нармальнага становішча суставаў, цягліц і звязкаў ног. Мэта лячэння — магчымасць хады без болю і дыскамфорту. Тэрапія павінна быць комплекснай. Для лячэння вальгусная ступні ў дзіцяці выкарыстоўваюцца:\nальтэрнатыўны метад (остеопатія – дазваляе вылечваць практычна любую, акрамя генетычна абумоўленай, паталогію).\nМедыцынскія прэпараты пры Х-вобразным парушэнні ніжніх канечнасцяў прымяняюцца для зняцця запалення і болю суставаў. Прыём НПВС (нестероідных супрацьзапаленчых прэпаратаў) або ГКС прызначаецца з мэтай сімптаматычнай. Яны дзейнічаюць кароткачасова, небяспечныя для дзіцячага арганізма пабочнымі эфектамі.\nСучасным метадам лячэння з'яўляецца kinesiotherapy — інавацыйная методыка лячэння і прафілактыкі захворванняў касцёва-мышачнай сістэмы. У яе аснове – ўздзеянне на мышцы з дапамогай адмысловай стужкі – kinesiotherapy. Назва метаду ўтварылі з двух слоў: «kinesiot» азначае рух, «teip» – уласна стужка. Заключаецца ў накладанні спецыяльных стужак з эластычнага матэрыялу на клейкай аснове, не выклікае алергіі. Метад teip распрацаваны некалькі гадоў таму японскім лекарам Кензо Касі для лячэння спартыўных траўмаў. У далейшым атрымаў шырокае распаўсюджванне. Kinesiotherapy пры вальгусная дэфармацыі ступні ў дзяцей шырока ўжываецца ў апошні час. Гэта звязана з бяспекай методыкі: пры яе выкарыстанні адсутнічаюць абмежаванне рухаў, дыскамфорт, не ўзнікаюць алергіі.\nТканіна, з якой вырабляецца teip:\nмае структуру валокнаў;\nдобра прапускае паветра;\nне затрымлівае пот;\nне прыводзіць да болю або дыскамфорту;\nне скоўвае рухаў;\nне баіцца вады – можна купацца, не здымаючы стужку.\nПравільнае наклейванне teip паскарае аднаўленне суставаў, звязкаў і цягліц без выкарыстання лекавых прэпаратаў, можа спыніць прагрэсаванне паталагічных змен. Гэты бяспечны метад спрыяе:\nпрадухіленні далейшага прагрэсавання хваробы;\nteip накладваецца толькі на чыстую сухую скуру;\nдля больш працяглай эксплуатацыі kinesiotype неабходна яго краю рабіць круглымі;\nпасля налепвання teip расціраюць, актывуючы яго.\nПры плоскім зборы ступні змяняецца цягліцавая тканіна, што прыводзіць да парушэння кровазвароту, а ў далейшым – да развіцця незваротных працэсаў. Таму масаж з'яўляецца незаменнай часткай лячэння. Гэта адзін з фізіятэрапеўтычных метадаў ўздзеяння. Асаблівых навыкаў для яго выканання не патрабуецца, таму можна рабіць у хатніх умовах. Курс складае 10 сеансаў, пры неабходнасці яго рэкамендуецца паўтараць кожныя 3-4 месяцы. Агульны час правядзення аднаго сеансу – 20-30 хвілін. Пачынаць варта з агульнага масажу – дзіця ў становішчы лежачы на жываце з выцягнутымі ўздоўж цела рукамі і павернутай набок галавой. Руху і ціск рук павінны прычыняць боль.\nмышцы і суставаў ног, ступняў.\nВыкарыстоўваюцца наступныя спосабы:\nўдары тыльным бокам далоні;\nУжыванне масажу павінна:\nліквідаваць павышаны тонус цягліц ступні і галенкі;\nдапамагаць пазбаўляцца ад лішняга напружання;\nўмацоўваць слабыя мышцы, што спрыяе правільнай працы ўсяго цягліцавага апарата;\nпаляпшаць кровазабеспячэнне цягліц, звязкаў, костак – гэта ўзмацняе іх харчаванне, нармалізуе рост і развіццё ніжніх канечнасцяў;\nвылечваць паталогію на ранніх стадыях.\nУ маляняці ва ўзросце да 2 тыдняў такім метадам ўхіляюцца самыя сур'ёзныя праблемы са здароўем, уключаючы дісплазію тазасцегнавых суставаў. У гэтым выпадку ўжываецца структурная тэрапія – гэта спецыяльна распрацаваныя методыкі кропкавага і вібрацыйнага масажу. З іх дапамогай пераразмяркоўваецца нагрузка на суставы. Вынік ўздзеяння – паляпшэнне кровазабеспячэння і знікненне боляў.\nПрымяненне фізіятэрапіі пры вальгусная дэфармацыі ступні ў дзяцей дазваляе выпраўляць парушэнні ў суставах і вылечваць хваробу на ранніх этапах. Шырока выкарыстоўваюцца:\nабкручванне стоп воскам;\nэлектрафарэз з ужываннем кальцыя;\namplipulse therapy(ўздзеянне на арганізм сінусоіднымі токамі, вырабатываемыми апаратам Amplipulse);\nнашэнне правільнай абутку;\nПРЫЕМНАЯ І КАРЫСНАЯ ГІМНАСТЫКА\nНа ранніх этапах дэфармацыя ступні ў дзіцяці лечыцца выкананнем спецыяльных практыкаванняў. Іх рэгулярнае ўжыванне дапамагае выправіць практычна ўсе парушэнні ў суставах. Для гэтага элементы лячэбнай гімнастыкі трэба выконваць штодня. Прызначэнне курсу ЛФК індывідуальна, залежыць ад асаблівасцяў дэфармацыі. Ўключаюцца элементы гульні, каб дзіця мог выконваць элементы патрэбнае колькасць разоў.\nхадзіць на дыбачках і пятках (спачатку з паднятымі, затым сціснутымі пальцамі ног) на працягу 5 хвілін;\nсціскаць і расціскаць пальцы ног, седзячы на падлозе з выцягнутымі нагамі;\nпадымаць з падлогі невялікія прадметы;\nхадзіць басанож па няроўнай паверхні (гэта можна рабіць дома па гальцы, ), на вонкавым краі ступні;\nкатаць нагамі валік або маленькі шарык з дрэва;\nкруціць ступнямі злева направа і наадварот;\nпрысядаць без адрыву стоп ад падлогі.\nшпацыраваць па вузкай сцежцы – яе можна зрабіць дома з тканіны або проста намаляваць;\nхадзіць па бардзюру на вуліцы, а ўлетку – басанож па зямлі, пяску, траве.\nПРАВІЛЬНАЯ АБУТАК У ЛЯЧЭННІ ВЕЛЬМІ ВАЖНАЯ\nНяправільна падабраная абутак з цягам часу можа дэфармаваць ступню і перакрыўляць вялікі палец на назе. Якасная абутак спрыяе нармальнаму развіццю цягліц ступні. Пры яе выбары трэба ўлічваць:\nадпаведнасць памеру ногі, зручнасць і камфорт;\nвыраб з натуральных матэрыялаў;\nадсутнасць вострых насоў і абцаса ў абутку для падлетка.\nПравільная абутак павінна мець закрытую жорсткую пятку, супинатор. Не дапускаецца доўгі нашэнне басаножак без фіксаванай пяткі.\nДля лячэння ступні рэкамендуюцца спецыяльныя артапедычныя прыстасаванні:\nХАДЗІЦЬ ЦІ НЕ ХАДЗІЦЬ БАСАНОЖ?\nЛепшая прафілактыка праблем са ступнямі — хаджэнне басанож. Гэта трэба рабіць не толькі па роўнай паверхні (падлогу ў кватэры), але і па перасечанай мясцовасці. Калі няма магчымасці дзіцяці пабегаць па зямлі, траве і розных купінах, альтэрнатывай з'яўляецца шведская сценка, якую бацькі могуць купіць і змантаваць у дзіцячым пакоі дзіцяці. У яго працуюць усе цягліцы і звязкі ступні пры лажанні па ёй. Рэкамендуюцца для хадні басанож дзіцячыя кілімкі з выпуклымі элементамі, якія можна купіць у дзіцячым краме або артапедычным салоне.\nКАЛІ ПАТРАБУЕЦЦА ХІРУРГІЧНАЕ ЛЯЧЭННЕ?\nЛячэнне скрыўлення ступні ў дзіцячым узросце праводзіцца кансерватыўным шляхам. Радыкальнае ўмяшанне ўжываюць пры адсутнасці эфекту ад праводзіцца лячэння ў дзяцей старэйшага ўзросту, калі аснова апорна-рухальнага апарата ўжо сфарміравана, няма актыўнага росту звязкаў. Хірургічная карэкцыя складаецца з некалькіх этапаў аператыўных умяшанняў і доўгага тэрміну рэабілітацыі, праводзіцца на чацвёртай стадыі захворвання, калі:\nінтэнсіўная боль у стопе турбуе пастаянна;\nразвіваецца рыгіднасць (тугоподвіжносць) сустава.\nВідаў непасрэднага аператыўнага ўмяшання шмат. Таму аперацыя плануецца зыходзячы з ступені хваробы ступні, наяўнасці кута адхіленні канечнасці.\nМАГЧЫМЫЯ НАСТУПСТВЫ ВАЛЬГУСНАЯ ДЭФАРМАЦЫІ СТУПНІ Ў ДЗЯЦЕЙ\nХворыя ступні прыводзяць да змены ва ўсім musculoskeletal апараце. Гэта звязана з нераўнамернай нагрузкай. Узнікае:\nўкарачэнне або дэфармацыя ног;\nскаліёз розных аддзелаў пазваночніка.\nстановяцца немагчымымі фізічныя нагрузкі (бег, актыўныя гульні) з-за болю і запалення ў суставах.


Апошняе абнаўленьне: 30 ліпень 2016, 19:15\nУ Ерэване ўзброеная група, якая захапіла будынак паліцыі, адкрыла агонь. У выніку стрэлу снайпэра загінуў паліцыянт, перадае армянская рэдакцыя Свабоды.\nРаней у суботу армянскія спэцслужбы паставілі ўзброеным людзям, якія захапілі будынак паліцыі, ультыматум. Захопнікі павінны былі здаць зброю да 16 гадзін па маскоўскім часе. Рэакцыі на высунутыя ўмовы не было.\n«Быў забіты службовец ўнутраных войскаў Юра Тепанасян 1986 г. н., які знаходзіўся ў машыне на адлегласьці 350-400 мэтраў ад палка ППС», — паведаміў прэс-сакратар паліцыі Армэніі Ашот Агаранян Ашот Агаранян.\nУ Арменіі дзясяткі людзей параненыя ў сутыкненьнях з сілавікамі\nУвечары 29 ліпеня ў Ерэване адбыліся сутыкненьні паміж дэманстрантамі і паліцэйскімі. Мітынгоўцы выступалі ў падтрымку ўзброенай групы, якая ўтрымлівае будынак палка патрульна-паставой службы. Супраць удзельнікаў шэсьця паліцэйскія ўжылі спэцыяльныя сродкі. Пацярпела каля 60 чалавек, у тым ліку журналісты.\nСутыкненьні падчас акцыі пратэсту ў Ерэване\nПрадстаўнік партыі «Спадчына» Армэн Марцірасян заявіў, што сутыкненьні былі справакаваныя паліцыянтамі ў цывільным. Паліцыя гэтую інфармацыю абвергла.\nСутыкненьні ў Ерэване\n17 ліпеня група ўзброеных людзей захапіла будынак палка патрульна-паставой службы з патрабаваньнямі вызваліць каардынатара апазыцыйнай грамадзянскай ініцыятывы «Устаноўчы парлямэнт» Жырайра Сэфіляна. У выніку быў забіты палкоўнік паліцыі, чацьвёра паліцэйскіх атрымалі раненьні. Нападнікі ўзялі ў закладнікі сем чалавек і ўтрымлівалі іх амаль тыдзень.\nЖырайр Сефілян быў арыштаваны ў чэрвені на два месяцы. Апазыцыянэра абвінавацілі ў незаконным набыцьці і захоўваньні зброі. Праваахоўныя органы лічаць, што ён разам са сваімі прыхільнікамі плянаваў захапіць некаторыя аб'екты ў Ерэване.\nСефілян удзельнічаў у самаабароне армянскай абшчыны падчас грамадзянскай вайны ў Лібане. З 1991 года ён удзельнічаў у баявых дзеяньнях у зоне Нагорнага Карабаху, дзе ўзначальваў адзін з найбуйнейшых атрадаў. Затым ён на некалькі гадоў ад'яжджаў у Лібан, а па вяртаньні займаў камандныя пасады ў Арміі абароны НКР.\nЖырайр Сефілян з 2000 году займаецца апазыцыйнай палітыкай. Яго неаднаразова арыштоўвалі. У 2006 годзе яго разам з паплечнікам Варданом Малхасяном затрымалі за публічныя заклікі да гвалтоўнай зьмены канстытуцыйнага парадку, а пазьней асудзілі на паўтара года па іншым артыкуле - незаконнае захоўваньне зброі.\nУ папярэдні раз Сефіляна і чатырох яго прыхільнікаў арыштавалі ў красавіку 2015 гадуы па падазрэнні ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў.


У чым розніца паміж спадчынай і спадчынай?\nНаследаванне - гэта назоўнік, які азначае нашы прыроджаныя ўласцівасці. Гэта тое, што мы спадчынна генетычна ад нашых продкаў. Спадчыннасць можа вызначыць наш колер валасоў або інтэлект, памер ці колер скуры.\nНаследаванне - гэта дзеяслоў, які азначае атрымаць што-небудзь ад сваіх продкаў. Я атрымаў у спадчыну кучаравыя валасы ад генетычных ліній абодвух маіх бацькоў. Вы таксама можаце ўспадкаваць рэчы. Калі мама памерла, я атрымаў у спадчыну яе любімы пярсцёнак.\nІншае слова ў групе, якое можа вас засмуціць, гэта "атрыманне ў спадчыну" супраць "атрыманне ў спадчыну". Тут таксама спадчыннасць генетычная. Наследаванне - гэта фізічныя прадметы, грошы і маёмасць.\nНазоўнік, множны лік er · гніль · i · сувязь. Біялогія.\nперадача генетычных прыкмет ад бацькоў нашчадкам: гэта залежыць ад падзелу і рэкамбінацыі генаў падчас меёзу і апладнення і прыводзіць да з'яўлення новага індывіда, які падобны на іншыя падобнага роду, але мае пэўныя варыяцыі, якія ўзнікаюць у выніку адпаведнай сумесі генаў і іх узаемадзеяння з навакольным асяроддзем. Генетычныя сімвалы так перадаюцца.\nДзеяслоў (выкарыстоўваецца з прадметам)\nатрыманне ў спадчыну альбо захаванне ў спадчыну праз спадчыну альбо завяшчанне (маёмасць, права, права і г.д.): успадкаваць сямейны бізнес. як атрымаць ад пераемнікаў папярэднікаў: праблемы, якія новая ўлада атрымала ў спадчыну ад сваіх папярэднікаў. быць паспяховым у якасці спадчынніка (адзін чалавек). атрымаў у якасці сваёй долі; прыйсці ў валоданне: успадкаваць старую вопратку брата.\nДзеяслоў (ужываецца без прадмета)\nЗабраць альбо захаваць маёмасць і таму падобнае, таму што гэта спадчына. Захоўвайце якасці, паўнамоцтвы, абавязкі і г.д., як праз спадчыну (далей). Мець спадчыну як спадчыннік.\nНу, першы - прыметнік, другі - назоўнік, - але яны звязаныя паміж сабой. Адзіны раз, калі я памятаю, гэта тэрмін «спадчынны тытул» - гэта значыць каралеўскі тытул, які можа перадавацца з пакалення ў пакаленне. (У біялогіі гэта той самы бізнэс, як і ў спадчынных прыкметах.) У спадчыну - гэта сума ўсіх тавараў, сродкаў і г.д., атрыманых ад памерлага чалавека, як паказана ў іх завяшчанні. Калі дзед памёр, ён пакінуў мне наручны гадзіннік\nУ іх агульны сэнс перадачы ад пакалення да пакалення, але яны дзейнічаюць па-рознаму ў граматыцы сказа.\nУ спадчыну ёсць дзеяслоў і распавядае тэму: "Я перадаў гэты гадзіннік ад дзядулі".\nСпадчыннасць - гэта назоўнік, які апісвае якасць таго, што перадаецца, альбо стан, які ўзнікае ў выніку перадачы: "Колер скуры вызначаецца па спадчыне". "Некаторыя біёлагі спецыялізуюцца на вывучэнні спадчыны".\nУ чым розніца паміж лінейнай і папярочнай спражэннем?У чым розніца паміж DVD + R і DVD-R?Якая розніца паміж "свінцовымі рабрынкамі для барбекю" і "што было добра" з свінымі рабрынкамі для барбекю?Калі радыеактыўныя элементы даўгавечнага не з'яўляюцца шкоднымі радыеактыўнымі, таму што яны, відавочна, павольна распадаюцца, чаму Чарнобыль, ядзерныя адходы і ядзерныя збоі з'яўляюцца доўгачасовай праблемай? У чым розніца паміж імі і іншымі радыеактыўнымі элементамі?У чым розніца паміж белым і чорным кунжутным насеннем?У чым розніца паміж "у сваім доме" і "ў сваім доме"?У чым розніца паміж нефармальнай і нефармальнай адукацыяй?


Музыка супраць смяротнай кары | Новы Час\nМузыка супраць смяротнай кары\nШэраг вядомых беларускіх музыкаў выказаліся супраць смяротнага пакарання. І атрымалі ў выніку ўнікальны для Беларусі праект. Прэзентацыя «Апошняга золку» прайшла ў клубе «Графіці» 17 чэрвеня.\nНагадаем, што «Апошні золак» над якім працавалі Ганна Хітрык, Аляксандр Памідораў, Зміцер Вайцюшкевіч, Наста Шпакоўская, Віктар Рудэнка, і Лявон Вольскі, напачатку быў сумесным «анлайн-канцэртам». Канцэрт стаў прадаўжальнікам традыцый супольных праектаў, закладзеных ў свой час «Народным альбомам», «Я нарадзіўся тут», «Святым вечарам». Толькі гэтым разам праект быў прысвечаны не забаўкам, а сур’ёзнай праблеме адмены смяротнай кары.\nУ межах праекта беларускія выканаўцы прадставілі свае песні, у якіх распавялі пра асноўныя спосабы прывядзення ў выкананне выключнай меры пакарання. Палова з 14 песень былі новымі кампазіцыямі, другая палова — вядомыя песні, але ў новых версіях. 5 кастрычніка мінулага года ў Варшаве музыкі выйшлі на сцэну, дзе не было гледачоў. Гледачы сядзелі ў інтэрнэце і ў анлайне глядзелі гэты канцэрт. Яго паказвалі tut.by, naviny.by, nn.by, euroradio.fm, svaboda.org, spring96.org.\nТакі канцэрт для інтэрнэт-аўдыторыі Беларусі праходзіў упершыню.\nАнлайн-канцэрт атрымаўся настолькі канцэптуальным, што па ім выдалі аж дзве версіі: СD i DVD\nПершапачаткова планавалася гэтым і абмежавацца, але каардынатару праекта Сяргею Будкіну падалося гэтага недастаткова. І зараз на дысках выйшла фінальная версія праекта. Відэа перамантажавалі, мастачка Наста Шастак наноў стварыла своеасаблівыя кліпы на месні малаваннем па пяску. Быў дапрацаваны і перазапісаны аўдыёматэрыял, дадалося відэа іншых вядомых людзей і музыкаў, яктія запісвалі відэазвароты супраць смяротнага пакарання. І атрымалася ўнікальнае выданне.\nПа-першае, унікальнае тым, што сумяшчае ў сабе CD і DVD, а па-другое (чаго ў Беларусі яшчэ ніхто не рабіў) з’явіўся мультыракурсны DVD. Гэтая тэхналогія дазваляе абіраць крыніцу відэасігналу. То бок, калі хочаш — глядзі канцэрт. Калі не хочаш канцэрту — можаш паглядзець кліпы з песочнага шоў.\nНу, хаця б так…\nЗразумела, пад час прэс-канферэнцыі музыкі не маглі абыходзіць бокам тэму смяротнага пакарання. Усе яны ўжо выказаліся супраць ягонага прымянення, але, як адзначылі амаль усе, і працаваць над праектам было цікава.\nВіктар Рудэнка паведаміў, што ён не першы раз піша песні на замову. «Але гэтым разам мне прыемна, што замова была менавіта такой. Мы ведаем, якія песні замаўляюць для напісання ў Беларусі. Як музыка, не вельмі часта думаеш пра такую праблему, не асэнсоўваеш яе. А тут цікава было пасядзець і падумаць, і атрымаўся цэлы шэраг, я лічу, файных кампазіцый», — адзначыў музыка.\nНаста Шпакоўская адзначыла, што тэма, якая была паднятая ў праекце, «для кожнага адэкватнага і думаючага чалавека неабыякавая». «Мне падаецца, што гэта справа творцаў — сваёй творчасцю змяняць свет. І гэта была тая магчымасць, калі людзі, дзякуючы свайму таленту могуць даць надзею, што гэты свет можа стаць лепш», — лічыць спявачка.\n«На жаль, я разумею, што гэты праект не зменіць заканадаўства Беларусі, але я разумею, што я зрабіла хоць штосці, каб смяротнай кары ў Беларусі не было», — цвяроза ацаніла сітуацыю Наста.\nЗміцер Вайцюшкевіч быў поўнасцю салідарны з Настай Шпакоўскай\nЗміцер Вайцюшкевіч таксама заўважыў, што тэма для працы была актуальнай і складанай. «Але мне падабаецца працаваць над складанымі тэмамі, бо свет жыве фарматам прыемных забавак. Усім хочацца бавіцца, ніхто не хоча размаўляць пра смерць, пра сур’ёзныя рэчы. Мне было цікава. Калі мы хоць паўтара чалавека звернем увагу на гэтую праблему — гэта ўжо не мала для жыцця аднаго артыста», — адзначыў Вайцюшкевіч.\nА вось Аляксандр Памідораў прызнаўся, што ён не можа сказаць, што ён цалкам падтрымлівае ідэю адмовы ад смяротнай кары. «Але тут трэба разбірацца. З нашым заканадаўствам мы ўсе ў групе рызыкі. Мы ніяк не застрахаваныя ад таго, што ты не вінаваты, але будзеш абвінавачаны, і атрымаеш пакаранне смерцю, як гэта ўжо не аднойчы было ў гісторыі. Нават і сучаснай, калі людзі проста гінулі ў турмах, а потым высвятлялася, што яны невінаватыя. На гэтым маім стаўленні палягаў мой удзел у гэтым праекце», — адзначыў Памідораў.\nАляксандр Памідораў: "Я не магу сказаць, што цалкам падтрымліваю ідэю адмены смяротнай кары"\nЯму спадабалася, па ягоных словах, што гэты праект, па-першае, меў дакладную ідэю, а па другое, ў ім «сапраўды панаваў калектыўны дух». «Ён рэалізаваны ў нармальныя тэрміны. Бо апошні супольны праект, які мы рабілі ў 2004 годзе, так і не выйшаў. Нягледзячы на тое, што кожны пісаў і выконваў сваю песню, пад час канцэрту ў нас было адчуванне, што вярнуўся час лёгкай эйфарыі, калі была прэм’ера «Народнага альбому» ці «Святога вечара». Нейкая панавала супольная свядомасць, гэта было вельмі файна», — адзначыў Памідораў.\nПаўлу Бандзічу важна было паказаць, што смяротнае пакаранне ў жыцці нічога не мяняе\nДарэчы, рэжысёрам-пастаноўшчыкам канцэрту быў Павел Бандзіч, вядомы па стужцы «Сэрца за кратамі», якая перамогла ў намінацыі «Лепшы публіцыстычны фільм» на фэсце «Залаты бубен» ў Ханты-Мансійску. «Для мяне важным было звярнуцца да гісторыі гэтай праблемы. Смяротнае пакаранне існавала заўсёды, і нічога не змяніла ў адносінах людзей. Тое, што яно існуе зараз — яно таксама нічога не змяняе. Яно не выпраўляе людзей, і яго існаванне непатрэбнае ні ў якім сэнсе. Трэба ўжо адмовіцца ад смяротнага пакарання. І мы павінны быць застрахаваныя ад ілжывага абвінавачвання і быць спакойнымі за сваё жыццё», — адзначыў Бандзіч.\nІ яшчэ раз пра ўнікальнасць\nПраваабаронца Валяцін Стэфановіч адзначыў, што гэты праект увойдзе ў гісторыю яшчэ і дзякуючы таму, што ўпершыню ў Беларусі музыкі стварылі такі супольны канцэрт і супольны альбом, прысвечаны адмове ад смяротнай кары.\n«Дастаткова шмат вядома музычных праектаў такога кшталту за межамі Беларусі, а ў нас такога альбо не было, альбо не было так шмат. І для мяне важныа было пачуць такое творчае і філасофскае асэнсаванне гэтай тэмы. І мне запомніліся словы Ганны Хітрык, якая казала, што ўсе мы абсалютна псіхічна здаровыя, свядомыя людзі, не дэкласаваныя алкаголікі, але мы сядзім і вырашаем, жыць чалавеку ці не жыць. У такім разе грамадзства нічым не адрозніваецца, не мае маральнай перавагі над тым, каго яно забівае. А мы мусім мець гэтую маральную перавагу, таму што мы людзі. І я дзякую зараз музыкам, якія выказалі свае думкі на гэтую вельмі складаную тэму», — сказаў Стэфановіч.\nСуддзі пакуль маўчаць\nКанешне, цікава, як слухачы і прыхільнікі музыкаў паставіліся да іх удзелу ў падобным праекце. Ці стала больш прыхільнікаў адмены смяротнага пакарання, альбо іх аўдыторыя вырашыла, што яны «улезлі не туды»?\nАляксандр Памідораў адзначыў, што рэакцыю публікі музыкі, пэўна, адчуюць пасля распаўсюджвання дыскаў, бо, фактычна, песні супраць смяротнага пакарання прагучалі толькі адзін раз — пад час анлайн-канцэрту 5 кастрычніка. «Канцэртнае відэа можна было паглядзець пэўны час у інтэрнэце. Зараз мы маем дакладны канцэртны запіс і дакладны студыйны варыянт. Розгалас, можа быць, пойдзе толькі зараз. Варта зазначыць яшчэ і тое, што тут мы выступалі не гуртамі — гэта ўсё ж праект выканаўуаў, і нават старыя песні тут гучаць па-іншаму», — лічыць Памідораў.\nНаста Шпакоўская, Зміцер Вайцюшкевіч і Аляксандр Памідораў разважаюць над рэакцыяй сваіх "фанатаў"\nЗміцер Вайцюшкевіч з ім не пагадзіўся: «Рэакцыя была, і досыць неслабая. Збольшага негатыўная, калі навіна пра канцэрт усё ж пайшла. Кшталту таго, што «Вольскі, куды ён палез, я яго слухаць больш не буду», і ўсё такое. У мой адрас таксама шмат было сказана… Таму, канешне, тэма складаная. І я вяртаюся да свайго тэзісу, што такія складаныя тэмы ў Беларусі проста не прагаворваюцца. Як і не прагаворваюцца любыя складаныя тэмы».\nАляксандр Памідораў адзначыў, што ён увогуле мала звяртае ўвагі на інтэрнэт-каментары. «Хутчэй за ўсё, гэта было «на замову», бо каментары пачалі з’яўляцца гадзіны за дзьве да пачатку трансляцыі», — заўважыў ён.\nАндрэй Палуда не хавае сваёй задаволенасці працаю музыкаў\nАле ж праваабаронцы, па ініцыятыве якіх быў рэалізаваны праект «Апошні золак», відавочна, засталіся задаволеныя вынікам. Як адзначыў каардынатар праекта «Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання» Андрэй Палуда, толькі ў апошнія часы гэтая тэма становіцца медыйнай і публічнай.\n«Нашай кампаніі ўжо пяць год. І, калі мы толькі пачыналі, мы сутыкнуліся з тым, пра што кажа Зміцер Вайцюшкевіч — тэма смяротнага пакарання па вялікім рахунку не абмяркоўвалася. Яна была не цікава ні публіцы, ні медыям, ні дзяржаўным, ні недзяржаўным, нават нягледзячы на вялікую колькасць даволі рэзанансных крымінальных справаў з такім сыходам. На сённяшнім этапе для нас нават не важна, якога кшталту былі каментары пасля анлайн-канцэрту. Для нас больш важна, што, ў тым ліку дзякуючы праекту, ідзе гэтае абмеркаванне праблемы смяротнага пакарання ў грамадстве. Каб неабходнасць адмены смяротнага пакарання даходзіла да розума людзей і да сэрца», — сказаў ён.\nПрацягу не будзе?\nПакуль праваабаронцы і музыкі не прадугледжваюць працягу гэтага праекта. То бок, «Апошняга золку — два», ці тры, ці чатыры не плануецца. І не таму што «Золак» сапраўды «Апошні», гуляе ў словы Андрэй Палуда. «Магчыма, што будзе іншы сумесны праект, іншая сумесная праца з музыкамі ў гэтым кірунку, але «Апошні золак» — праект унікальны, і ён мусіць быцть толькі адзін», — лічыць Палуда.\nАляксандр Памідораў адзначыў, што праект — гэта мастацкі твор, і ён будзе актуальны нават калі смяротнае пакаранне ў Беларусі будзе адмененае. «Творы, якія тут прадстаўленыя, не маюць вызначанага часу жыцця. Тут ёсць новыя творы, і добра вядомыя творы, а як можна казаць, як доўга будзе жыць праект? Як доўга жыве «Народны альбом»? Не будзе такой сітуацыі калі «усё, гэта ўжо неактуальна» — і ў сметніцу. Тут ёсць вельмі цікавыя рэчы, вельмі файныя прыклады і музычныя, і літаратурныя, і выкананне, і гэты праект вельмі дасканалы. Казаць пра нейкі абмежаваны тэрмін ягонага жыцця немагчыма. Гэта адвечная тэма — жыццё смерць, казханне», — лічыць ён.\nВалянцін Стэфановіч і Сяргей Будкін думаюць над працягам праекту\nДарэчы, Сяргей Будкін адзначыў, што «калі нейкая пляцоўка рызыкне прыняць гэты праект у выглядзе канцэрту — чаму б і не?». А Зміцер Вайцюшкевіч прапанаваў правесці яго ў ягоным хутары ў Вайцюшках. Так што, з гэтай спантаннай ідэі, можа быць, нешта і выкалупнецца.\nРасія без смерці\n«Выбачаць нельга, іх трэба судзіць»: Ганна Хітрык пра злачынцаў, ліст у турму КДБ і купалаўцаў


* ЕРУСАЛІМ. Ізраільскія генэтыкі дасьледуюць тысячы пробаў крыві габрэяў усходнеэўрапейскага паходжаньня для выяўленьня генэтычных прычынаў такіх хваробаў, як схізафрэнія, астма і хвароба Паркінсана. Генэтычная інфармацыя хворых на гэтыя хваробы параўноўваюцца зь інфармацыяй здаровых людзей для выяўленьня спэцыфічных адхіленьняў. Дасьледаваньням спрыяе генэтычная аднастайнасьць усходнеэўрапейскіх гэбраяў — ашкеназаў, якія паходзяць ад невялікай колькасьці старажытных мігрантаў і на працягу стагодзьдзяў ня зьмешваліся зь іншымі этнічнымі элемэнтамі.\n* МАКОКУ (ГАБОН). Улады Габону выказалі неспакой з прычыны таго, што хвароба эбола, ад якой за апошні месяц у краіне памёрла 11 чалавек, можа пашырыцца на суседнія краіны, бо некаторыя хворыя пакінулі свае мясьціны і перайшлі праз слаба ахоўваную мяжу ў Рэспубліку Конга. У самым Габоне працуе група экспэртаў Сусьветнай Арганізацыі Аховы Здароўя, а таксама прадстаўнікі міжнародных няўрадавых арганізацыяў «Лекары бязь межаў» і «Эпіцэнтар». Эбола — невылечная хвароба, упершыню выяўленая 25 гадоў таму ў Заіры. На позьняй стадыі хваробы вірус разьядае вены і артэрыі, што прыводзіць да ўнутранага крывацёку. Да 90 працэнтаў хворых памірае.\n* ВЕНА. Аўстрыя пацьвердзіла ў пятніцу, што ў краіне выяўлены першы выпадак каровінага шаленства. Такім чынам, адзінай краінай Эўрапейскага Зьвязу, дзе не было зарэгістравана гэтай хваробы, застаецца Швэцыя. Хворая шасьцігадовая карова нарадзілася і была выгадаваная ў самой Аўстрыі, якая доўгія гады лічыцца краінай арганічнай сельскай гаспадаркі з высокімі вэтэрынарнымі стандартамі. Тыдзень таму першы выпадак каровінага шаленства быў таксама зафіксаваны ў Фінляндыі.\n* ДАНВЭРС (МАСАЧУСЭТС). Кампанія ABIOMED, паведаміла пра сьмерць яшчэ аднаго пацыента зь імплянтаваным штучным сэрцам. 74-гадовы мужчына памёр праз 56 дзён пасьля імплянтацыі з прычыны спыненьня дзеяньня ўнутраных ворганаў. Такім чынам з шасьці чалавек, якім было імплянтаванае сэрца з плястыку і тытану, распрацаванае кампаніяй, застаюцца жывыя толькі трое. Першы пацыент памёр 30 лістапада, пражыўшы са штучным сэрцам 151 дзень. Яшчэ адзін не перажыў апэрацыю перасадкі.\n* ЛЁНДАН. Дасьледнікі Брытанскага Цэнтру Практычнай Мікрабіялёгіі прыйшлі да высновы, што ў выпадку выкарыстаньня біятэрарыстамі бактэрыяў воспы, ад аднаго хворага чалавека могуць заразіцца ад 6 да 12 іншых. Воспа была выкараненая ў сьвеце больш за 20 гадоў таму, у сувязі з гэтым былі адмененыя абавязковыя прышчэпкі ад гэтай хваробы. Адзіныя ў сьвеце дазволеныя ўзоры бактэрыяў воспы маюць Злучаныя Штаты і Расея, аднак навукоўцы занепакоеныя, што пэўныя запасы вірусу могуць мець такія краіны, як Ірак або Паўночная Карэя.\n* ТАПІКА (КАНЗАС). Улады штату Канзас паведамілі, што ў злоўленага канзаскага лася былі выяўленыя сымптомы хваробы, падобнай да каровінага шаленства. Хвароба хранічнай атрафіі мозгу тыдзень таму была выяўленая ў чатырох белахвостых аленяў у штаце Нэбраска. Гэтая хвароба была вядомая ў заходніх штатах ЗША дзесяцігодзьдзямі, аднак апошнім часам колькасьць і арэал захворваньняў пашырыўся. У адрозьненьне ад каровінага шаленства, яна ніяк не зьвязаная з захворваньнямі чалавека.\n* МЭДЫСАН (ВІСКОНСЫН). Лекары ў штаце Вісконсын распрацавалі мэханічную піяўку для выкарыстаньня ў хірургіі. Мэханічная піяўка ўводзіцца пад скуру і можа «высмактаць» любую колькасьць крыві, не даючы ёй згортвацца. Выкарыстаньне мэханічнай піяўкі зьмяншае рызыку інфэкцыі, апрача таго, паводле сьведчаньня дактароў, яна не выклікае ў пацыентаў агіду, як сапраўдная жывая піяўка.


Удзельнікаў мітынгу салідарнасці з прадпрымальнікамі ў Жодзіне пакаралі вялізнымі штрафамі\nСёння суд Жодзіна разгледзеў адразу шэсць адміністрацыйных справаў супраць грамадскіх актывістаў.\nУ іх вызначаўся прысуд удзельнікам мітынгу салідарнасці з прадпрымальнікамі, які прайшоў у Жодзіне ў суботу. На 6 удзельнікаў акцыі склалі пратаколы аб удзеле ў несанкцыянаваным мерапрыемстве. Грамадскія актывісты і прадпрымальнікі Алесь Макаеў, Павел Пракаповіч, Павел Старавойтаў, Алесь Абрамовіч і Міхась Латышаў былі да суду ўзятыя пад варту і правялі выходныя ў ізалятары часовага ўтрымання. Яшчэ адзін удзельнік мітынгу па стане здароўя быў адпушчаны да суду дадому.\nУ нашым відэасюжэце можна пабачыць, як праходзіла сама акцыя:\nАлесю Макаеву прызначылі штраф у памеры 50 базавых велічынь (Br 10,5 млн ), Алесю Абрамовічу – 40 (Br 8,4 млн), Паўлу Пракаповічу – 25 (Br 5,25 млн), Міхасю Латышову і Паўлу Старавойтаву – 15 (Br 3,15 млн). Справа Івана Помаза пакуль не разглядалася.\nАктывісты патрабуюць адмены ўказу N 222 Аляксандра Лукашэнкі, які забараняе гандляваць на рынку таварамі лёгкай прамысловасці без адпаведных сертыфікатаў.\nНМ, belsat.eu, паводле ПЦ «Вясна»


Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як сяло Крыўча ў валоданні князя Вішнявецкага, з 2-й палове XVII стагоддзя — Каняцпольскіх. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, валоданне Ракіцкіх. У 1897 годзе знаходзіўся хлебазапасная крама, вятрак. У 1908 годзе ў Брагінскай воласці.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Крыўча&oldid=3720171"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 07:58, 31 кастрычніка 2020.


Паміж Карымавым і Мірзіёевым | Новы Час\n— Ці змянілася што-небудзь ва Узбекістане смерці Карымава?\n— На першы погляд, усё застаецца па-ранейшаму. Уся дзяржаўная машына і вертыкаль працуюць у звычайным рэжыме. Нейкая палітызацыя адчуваецца, аднак, думаецца, толькі таму, што людзі не адышлі ад шоку. На 4 снежня прызначаныя прэзідэнцкія выбары. Адпаведна, пад іх грамадства таксама штучна палітызуюць: ствараецца масоўка жадаючых стаць кіраўнікамі краіны. Хаця пераможца тых выбараў загадзя вядомы. Гэта прэм’ер Шаўкат Мірзіёеў, які ўжо выконвае абавязкі прэзідэнта.\n— Што думаюць людзі пра спадчыну Карымава?\n— З побытавых размоў можна зразумець, што ў большасці ўзбекі шкадуюць, што прэзідэнт памёр. Тлумачыцца гэта тым, што Карымаў памёр у час, калі ў свеце і рэгіёне існуе моцны запыт на стабільнасць і бяспеку. Як следства, ва Узбекістане перамен хутчэй баяцца, чым прагнуць. На «карымаўскі міф» працуе нізкі ўзровень злачыннасці і хоць нейкая сацыяльная стабільнасць.\n— Тое, што адбываецца ў Ташкенце, чымсьці нагадвае туркменскія падзеі 2006 года, калі пасля смерці Туркменбашы эліта аб’ядналася вакол Бердымухамедава. Вынікам стаў дэмантаж культу Ніязава на карысць культу Ардагада (афіцыйны тытул Бердымухамедава). Ці будуць намагацца новыя ўлады прымушаць узбекаў забыцца пра Карымава?\n— Культ Карымава быў не такі моцны, як культ Ніязава. Прынамсі, помнікаў і манументальных комплексаў, тым больш з золата, нябожчыку ніхто не будаваў. Абмяжоўваліся білбордамі з прэзідэнцкімі цытатамі. Цяжка сказаць, як будзе далей. Аднак пакуль, каб умацаваць сваю легітымнасць у вачах народа, улада намагаецца выкарыстоўваць імідж Карымава.\nЁн ужо атрымаў тытул «Першы прэзідэнт». 5 верасня адбылося ўсенароднае развітанне з Карымавым, калі, паводле традыцыі, раздавалі памінальны плоў. Тыражуюцца ўсякія байкі пра праявы народнай любові да Карымава. Напрыклад, пра нейкага пенсіянера, які на ровары чатыры дні ехаў да магілы прэзідэнта, каб прачытаць там малітву. Культ любімага ўсімі ўзбекамі Карымава таксама дапамагае Мірзіёеву трымаць у межах мясцовыя кланы. Калі прэзідэнт памёр, шмат хто чакаў канфліктаў паміж прэм’ерам і сілавікамі (яны належаць да розных кланаў), аднак усё пакуль спакойна.\n— Ці можна прагназаваць, якім будзе курс прэзідэнта Мірзіёева?\n— Гэта загадка. З аднаго боку, ёсць выразны прарасійскі трэнд, які ўвесну ініцыяваў сам Карымаў. З іншага боку, кампанентам спадчыны Карымава з’яўляецца нейтралітэт краіны. Не выключана, што Мірзіёеў не будзе ламаць традыцыю, каб не правакаваць канфлікт унутры эліты.\n— Асноўным кандыдатам на месца пераемніка Карымава доўгі час разглядалася яго дачка Гульнара, якую ў выніку не дапусцілі да падзелу бацькоўскай палітычнай спадчыны. Што думае пра гэта ўзбекскі абывацель?\n— Як палітыка яе не разглядаюць, хаця яшчэ прыкладна пяць гадоў таму Гульнара лічылася кандыдатам у пераемнікі «нумар адзін». На той момант яна не толькі займала важнае месца ў мясцовых палітычных раскладах, але таксама мела свой буйны бізнес. Аднак у выніку маштабныя амбіцыі Гульнары, спробы маніпуляваць імем бацькі, пачалі кепска ўплываць на аўтарытэт Карымава, які сам паставіў крыж на яе палітычных апетытах. Наколькі вядома, зараз Гульнара ў Лондане, дзе супраць яе распачаты шэраг крымінальных спраў. Ва Узбекістан яна наўрад ці вернецца. Не толькі таму, што супраць яе тут таксама заведзена справа. Шмат буйных прадпрымальнікаў, у якіх Гульнара калісьці «аджала» бізнес, маюць на яе зуб.\n— Ці паўплывалі падзеі ва Узбекістане на палітычную сітуацыю ў суседніх краінах?\n— Відавочна. Туркменскі парламент прагаласаваў за адмену абмежавання, паводле якога прэзідэнт не можа быць старэйшым за 70 гадоў. Прыняцце новага дакумента азначае, што Бердымухамедаў зможа заставацца кіраўніком дзяржавы да канца жыцця.\nАдбыліся істотныя кадравыя ратацыі і ў Казахстане. Старэйшая дачка Елбасы Дарыга Назарбаева ў імгненне ператварылася ў дэпутата сената. Не выключана, што гэта — уверцюра абрання Дарыгі на пасаду спікера. Менавіта спікер верхняй палаты валодае правам выконваць абавязкі прэзідэнта ў выпадку датэрміновага сыходу кіраўніка дзяржавы. Людзі, блізкія да Дарыгі, таксама з’явіліся ў кіраўніцтве ЦВК, што гарантуе патрэбную лічбу за патрэбнага кандыдата ў выпадку папярэдніх выбараў. Мяркую, што з-за смерці Карымава ў казахстанскім парламенце ўзнік і свежы законапраект «аб супрацьдзеянні тэрарызму», які дазваляе спецслужбам нават адключаць інтэрнэт у краіне.\nАдным словам, можна казаць пра выбудоўванне ў рэгіёне новай сістэмы пераемнасці ўлады. Толькі незразумела, ці спрацуе гэты алгарытм у «час Х». Ніхто не ведае, калі той час праб’е і які тады будзе настрой у грамадстве. Так, на 26 верасня ў Азербайджане прызначылі рэферэндум наконт паправак у Канстытуцыю, што здымуць усе абмежаванні для кандыдата ў прэзідэнты па ўзросце і фактычна дазваляць у хуткім часе балатавацца на гэтую пасаду дзецям прэзідэнта. Ініцыятыва нечакана абурыла грамадства. Нягледзячы на паліцэйскі характар рэжыму Аліева, у краіне праходзяць масавыя маніфестацыі пратэсту, ёсць арыштаваныя.\nБеларус у бігмаках багацейшы за ўзбека ў 2,6 раза


Замак, які ўжо ніколі не вернецца. Топ-10 гарадзенскіх вітрынаў, якія нельга забыць\nСтары Замак у Горадні знаходзіцца ў стане рэканструкцыі, якая пакуль яшчэ не закранула фонды і выставачныя залі. Але ўжо праз месяц экспазіцыя зачыніцца, а ў памяшканнях былога палаца Баторыя пачнуцца даследаванні і рамонтныя працы.\nСупрацоўнікі музею вырашылі адзначыць закрыццё экспазіцыі, якая стваралася пачынаючы з 1930-х гадоў. Некаторыя стэнды засталіся цалкам некранутымі ажно з 1960-х гадоў. Навуковы супрацоўнік Андрэй Вашкевіч правёў з гэтай нагоды «настальжы-экскурсію».\nСупрацоўнік музею Андрэй Вашкевіч падчас экскурсіі. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nМузейшчык адзначыў, што недзе праз месяц з вітрынамі і экспанатамі ў сённяшнім выглядзе можна будзе развітацца. Нешта ў перспектыве застанецца ў «абноўленым» палацы Баторыя пасля яго адкрыцця. Нешта можа пераехаць у іншыя будынкі ў Горадні, перададзеныя гісторыка-археалагічнаму музею. Нешта можа знікнуць з вачэй наведнікаў назаўсёды, бо будзе схаваным у фондах.\nМы вырашылі сабраць Топ-10 вітрынаў замку, якія памятае са школы кожны гарадзенец, ды распавесці пра іх.\n1. Крыжацкі меч, які зусім не крыжацкі\nПра гэты меч падчас экскурсіяў і ў музейных буклетах заўжды казалася канкрэтна: такімі мячамі, маўляў, нямецкія рыцары забівалі нашых продкаў падчас «Крыжацкай навалы». Надпіс на мячы «Пі кроў» па-нямецку меўся наганяць яшчэ больш жаху. Па факце апынулася, што гэта двуручны меч «фламберг», якімі карысталіся нямецкія ландскнехты ад ХVI ст. і пазней, то бок да нашых мясцінаў ён наўрад ці меў нейкае дачыненне.\nДвуручны нямецкі меч з надпісам «Пі кроў». Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nНаагул, у музейшчыкаў узнікала пытанне: ці гэта не пазнейшая падробка, напрыклад, ХІХ ст.? Бо меч сапраўды агромністы і карыстацца ім мог толькі ваяр-«монстр» тыпу Грэгара Клігана з «Гульні тронаў». Звычайныя «фламбергі», што можна ўбачыць у еўрапейскіх арсеналах меншыя і танчэйшыя.\n2. Гармата за 50 рублёў\nУ музейным архіве захоўваюцца тры даволі дзіўных пратаколы фондава-закупачных камісіяў. Уявіце: лета 1966-га году. Рабочыя, якія чысцяць Нёман, прывозяць у музей гармату. Ім вылучылі каля 50 рублёў у якасці прэзенту. Праз два тыдні тыя ж рабочыя прывозяць яшчэ адну гармату. Ім даюць ужо крыху меншую суму. Яшчэ праз пару тыдняў гісторыя паўтараецца. Грошаў даюць яшчэ менш. Музейшчыкі жартавалі, што каб сума не змяншалася, то ў музеі магло б быць можа і 10 такіх гарматаў.\nУваход у музей: знакамітыя прыступкі з гарматамі. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nАртылерыйскую зброю знаходзілі ў Нёмне за чыгуначным мостам, дзе ў часы Паўночнай вайны былі расейскія бастыёны. Войскі Пятра І адступалі, таму са свайго часовага мосту і паскідвалі гарматы, каб зброя не дасталася шведам.\n3. «Царскія вароты» з паддашша\nУ гісторыка-археалагічнага музею некалі быў папярэднік: царкоўны музей, які фармаваўся ў будынку бернардынскага кляштару, на месцы якога сёння стаіць Драматычны тэатр. Музей так і не паўстаў, затое на паддашшы таго кляштару гэтыя вароты ў 1930-х знайшоў Юзэф Ядкоўскі, стваральнік музею ў Старым замку. Знайшоў, праўда, у вельмі благім стане.\nСаламяныя «царскія вароты». Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nУ 1970-я вароты аднавіла народная майстрыха, якая працавала з саломай. У беларускіх вёсках сапраўды часцяком рабілі царкоўныя інтэр’еры з саломы! Адно, што захавалася іх вобмаль. Яшчэ адныя «царскія вароты» ёсць у Менску ды ва Украіне два экзэмпляры. Менавіта гэтыя вароты паходзяць з Палесся, з ваколіцаў Іванава, датуюцца пачаткам ХІХ ст.\n4. Пас, які цудам не сышоў за мяжу…\nНеяк увечары ў 1998-м годзе некалькі чалавек прынеслі згорнутую тканіну ў музей. Каляровы сувой апынуўся… слуцкім поясам. Дакладней, поясам па тыпу слуцкага, бо зроблены ён быў не ў слуцкіх мануфактурах. Хлопцы, якія яго прынеслі, разумелі, што рэч каштоўная, але чамусьці вырашылі звярнуцца ў музей, а не да дзялкоў, што займаліся антыкварыятам і вывозілі такія рэчы за мяжу. У музеі гэта адзіны падобны пас, які нават і разгарнуць цалкам немагчыма праз ягоную даўжыню.\nШляхецкі пас, зроблены на ўзор слуцкіх паясоў. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nЦікава, што даследчыца царкоўнага мастацтва Любоў Зорына, якія шмат год займалася прадметамі мастацтва ў цэрквах і касцёлах, пісала, што па храмах Гарадзеншчыны зусім нядаўна было мноства сапраўдных слуцкіх паясоў. Але за апошнія 30 год яны наўпрост… зніклі невядома куды. Таму і захаванасць у Горадні гэтага пасу – вялікая ўдача!\nСтэнд з рэліквіямі Паўстання Каліноўскага. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\n5. Паўстанцкая шабля з Калугі ды два мужы Элізы Ажэшкі\nНа невялічкай вітрыне сабраныя некалькі ўнікальных артэфактаў часоў Паўстання Каліноўскага. Ці не самы шыкоўны – гэта цэлы альбом з фотаздымкамі паўстанцаў ХІХ ст. Сярод іншых персаналіяў, побач тут стаяць здымкі двух мужоў паэткі Элізы Ажэшкі. Ніжэй месціцца паўстанцкая шабля з гербамі і патрыятычным надпісам. Неймаверна, але яе перадалі ў Горадню… з Калугі. Як яна туды трапіла? Невядома. Дарэчы, гэта таксама сведчанне ўжо забытая традыцыі абменаў экспанатамі паміж музеямі, якая існавала ў часы СССР.\n6. Дываны ды посцілкі: памяць пра экспедыцыі\nПерад тым, як выставіць экспанаты, іх трэба яшчэ сабраць. З 1950-х да пачатку 1990-х паездкі па збору і выкупу экспанатаў, якія ладзіліся па вёсках, былі рэгулярнай з’явай. Традыцыю музейшчыкі адрадзілі ўжо ў 2000-х. З большага ў такіх паездках збіраюцца этнаграфічныя рэчы: ткацкія станкі, верацёны, дываны, збаны, ручнікі і г.д. Нешта людзі гатовыя аддаць за дарма, нешта – прадаць.\nЭтнаграфічныя стэнды: памяць пра шматлікія этнаграфічныя вандроўкі па вёсках. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nБываюць і камічныя выпадкі, калі нехта з супрацоўнікаў ці іхных сяброў тэлефануе, стоячы на… сметніцы. Туды могуць выкінуць нешта з мэблі або старых прадметаў інтэр’еру. Збіраць тыя ж тканыя дываны па вёсках зручна, калі іх сушаць ці трасуць ад пылу бабулькі. Застаецца адно знайсці машыну, прыехаць і забраць.\n7. Ордэнскія «іканастасы» на тысячы долараў\nЭкспазіцыя, прысвечаная Другой Сусветнай, у музеі стваралася, як кажуць, яшчэ «па гарачых слядах». І падзеі прайшлі нядаўна, і ветэраны яшчэ былі маладыя. Галоўнай персонай на ёй быў, зразумела, Сталін: вялізны бюст ды партрэт ва ўвесь рост. Калі Сталін памёр, то да бюста прыносілі вянкі. Пасля ссохлыя вянкі музейшчыкі былі змушаныя …здаць у фонды як рэліквіі, але пасля «развянчання культу асобы» – выкінулі з лёгкім сэрцам.\nФорма, узнагароды ды асабістыя рэчы савецкіх афіцэраў. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nСёння экспазіцыя па вайне – гэта ў асноўным кіцелі, узнагароды і асабістыя рэчы высокапастаўленых вайскоўцаў, павязаных з Горадняй. Напрыклад, у музеі стаіць здаравенны стол са скульптурай ільва, які належаў генералу Антонаву. Той усю вайну правёў пры Сталіне, кансультуючы і дапамагаючы галоўнакамандуючаму. Дагэтуль нашчадкі ветэранаў нясуць у музей узнагароды. Калі гэта камплекты з ордэнамі Кутузава ці Хмяльніцкага, то па рынкавых коштах падобныя падарункі цягнуць на тысячы долараў…\n8. Нямецкія сцягі ды крыжы Булак-Балаховіча\nНевялічкі стэнд, адмыслова размешчаны амаль на падлозе, прысвечаны пераможанаму нацызму. Нямецкія сцягі, зброя, узнагароды. Цікава, што сцягі несапраўдныя, а зробленыя ўжо пасля вайны. У СССР для патрэбаў музеяў ды кіно існавала цэлая індустрыя па вытворчасці не толькі нямецкай формы, але і сцягоў ІІІ Райху.\nНямецкі куточак: штучныя сцягі і сапраўдная зброя. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nА вось узнагароды Германіі ды Японіі – сапраўдныя. Смешна, але сярод іх доўгі час таксама ляжаў і крыж генерала Станіслава Булак-Балаховіча. Белы эмаляваны крыж меў выяву чэрапа, таму супрацоўнікі ў савецкі час, відаць, і запісалі яго аўтаматычна ў лік «эсэсаўскай сімволікі».\n9. Дыназаўры ды «фота першабытнага чалавека»\nДаследчыца Ванда Юркевіч разам з мастаком Кузняцовым у 1967-м годзе стварылі ў музеі экспазіцыю, прысвечаную прыродзе, пачаўшы ад зараджэння жыцця на Зямлі. Іклы мамантаў, скамянелыя малюскі, прыклады геалагічных пародаў – усё тут. У 1981-м тут прайшоў усесаюзны семінар супрацоўнікаў музеяў прыроды, а гэтая экспазіцыя прызнаная лепшай у СССР. Магчыма таму яе і не змянялі з таго самага 1967-га году.\nЭкспазіцыя па дагістарычных часах трымаецца з 1967-га году. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nЦікава, што недзе ў фондах дагэтуль захоўваецца экспанат з загадкавым подпісам: «Фота першабытнага чалавека». Зразумела, што фота датычыцца не самой істоты, але рэканструкцыі ягонага выгляду, але жарт пра таямнічы здымак гуляе сярод супрацоўнікаў дагэтуль.\n10. Пушчанскі волат з глінай пад поўсцю\nЭкспазіцыя, прысвечаная прыродзе, мабыць, адзіная цалкам дэідэалагізаваная. Бо і ў міжваенны час, калі музей ствараўся, і ў часы СССР, і зараз, так ці інакш, маюць месца ідэалагічныя ацэнкі ды «выхаваўчая роля». А вось пудзілы дзікоў, соваў і зуброў знаходзяцца паза палітыкай і часам.\nПудзіла агромністага зубра з Белавежскай пушчы. Фота – Васіль Малчанаў/«Белсат»\nСярод іншых пудзілаў вылучаецца агромністая постаць зубра, які важыў не менш за тону. Сучасныя зубры, якія водзяцца ў Белавежскай пушчы, драбнейшыя амаль на траціну, бо з’яўляюцца помессю з каўказскімі зубрамі. Гэтае ж пудзіла было зроблена з нашага сапраўднага насельніка пушчы. Самі старыя пудзілы, як не дзіўна, вельмі цяжкія, бо ўсярэдзіне маюць металічны каркас і гліну. Пераносіць іх для супрацоўнікаў музею – сапраўднае выпрабаванне, параўнальнае з пераносам піяніна для піяніста.\nЗрэшты, у перспектыве пераезду экспазіцыі, долі гэтай ані супрацоўнікам музею, ані зубрам, не абмінуць.\nТэгі: Андрэй Вашкевіч Гісторыя Беларусі гісторыя БССР Горадня музеі нацыянальная гісторыя Стары замак Стары замак у Горадні Эліза Ажэшка


Жаданьне Югаславіі далучыцца да саюзу Беларусі і Расеі выклікала розную рэакцыю ў расейскіх палітыкаў. Як і варта было чакаць, актыўна падтрымалі яе палітыкі "левай" арыентацыі. Генадзь Селязьнёў заявіў, што стварэньне саюзу з Югаславіяй прадугледжвае і ваенную падтрымку.\n"Калі мы створым агульны саюз, - адзначыў кіраўнік Дзяржаўнай думы Расеі, - дык там будзе і нашая армія, і наш флёт будзе плаваць у адпаведным моры. Там можа быць і нашая ваенная база".\nПра гэтую ж магчымасьць у інтэрвью радыё "Свабода" заявіў і адзін з лідараў Народна-патрыятычнага саюзу Расеі Аляксей Падбярэзкін: "Калі ў Адрыятычным моры ёсьць база Чацьвертага флёту ЗША, дык чаму там ня можа быць базы нашага Чарнаморскага флоту?".\nТое, што ў Югаславіі зараз ідуць вайсковыя дзеяньні, не засмучае прыхільнікаў новага саюзу. Падбярэзкін заявіў: "Іншыя краіны заўсёды імкнуліся далучыцца да Расеі пад узьдзеяньнем зьнешняй пагрозы. Так у свой час сфармавалася Расейская імпэрыя".\nМагчымасьць таго, што Расея можа быць уцягнутая ў вайну на Балканах, робіцца галоўным аргумэнтам праціўнікаў саюзу з Югаславіяй.Дэпутат дзяржаўнай Думы Расеі Сяргей Юшанкоў у інтэрвью беларускай службе радыё "Свабода" заявіў, што яго зьдзівіла станоўчая рэакцыя прэзыдэнта Ельцына на прапанову Мілошавіча. "Калі Ельцын сапраўды падтрымаў гэтую прапанову,- лічыць Юшанкоў, - дык гэта значыць, што дзеля захаваньня ўлады ён здрадзіў інтарэсам дэмакратыі". Далей Сяргей Юшанкоў сказаў: "Расея аб'ядноўваецца толькі з дыктатарскімі, жабрацкімі рэжымамі. Калі, акрамя Беларусі, Расея створыць саюз і з Югаславіяй, то яна будзе супроцьстаяць усяму сьвету, а гэта будзе шкодзіць нацыянальным інтарэсам Расеі".\nАтачэньне Барыса Ельцына ўжо паспрабавала растлумачыць пазыцыю кіраўніка Расеі. Намесьнік кіраўніка прэзыдэнцкай адміністрацыі Сяргей Прыходзька заявіў, што галоўная мэта на сёньня - гэта вяртаньне ў Косава міру. Толькі дасягненьне міру, заявіў Прыходзька, дазволіць рабіць крокі на шляху інтэграцыі Расеі і Беларусі з Югаславіяй. Такім чынам, Крэмль даў зразумець, што пакуль баявыя дзеяньні ў Косаве не спыняцца, далучэньне Югаславіі да саюзу Расеі і Беларусі нерэальнае.\nСёньня ж сам Барыс Ельцын заявіў, што лічыць немагчымым пастаўкі зброі ў Югаславію. Відавочна, што і ідэя пашырэньня беларуска-расейскага саюзу ня мае адназначнай падтрымкі Барыса Ельцына. Назіральнікі адзначаюць, што, сказаўшы Генадзю Зюганаву пра падтрымку далучэньня Югаславіі да саюзу, Ельцын проста спрабаваў спыніць працэдуру імпічманту. І сапраўды, адразу пасьля таго, як прэзыдэнт падтрымаў Югаславію, фракцыя "Наш дом - Расея" у Думе вылучыла прапанову спыніць працэс імпічманту. Але Дума на гэта не пагадзілася.


Вадалажская: “У нейкі момант нам трэба было быць больш рашучымі” | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Вадалажская: “У нейкі момант нам трэба было быць больш рашучымі”\nВадалажская: “У нейкі момант нам трэба было быць больш рашучымі”\nТаццяна Вадалажская / Еўрарадыё\nСацыёлаг расказала, ці маглі беларусы пайсці на змену ўлады гвалтоўным шляхам.\nКандыдатка сацыялагічных навук, экспертка Агенцтва гуманітарных тэхналогій, праграмная каардынатарка Лятучага ўніверсітэта Таццяна Вадалажская ў эфіры Еўрарадыё выказала меркаванне, што беларусы не маглі па-іншаму дзейнічаць у жніўні 2020 года.\n— Мне падаецца, што, па-першае, не маглі, па-другое, я вялікі праціўнік такіх рашэнняў. Гвалт ніколі не прыводзіць да чагосьці станоўчага. Ён выклікае адваротны гвалт і гэтак далей. Але ў Леніна быў не толькі гвалт, а вось пра тэлефон і тэлеграф гэта яшчэ і прадуманае дзеянне. Вось разумееце, гвалтоўнасць гэта не азначае, што няма рашучасці. Можна выйсці і рашуча стаяць і не сыходзіць. І гэта не гвалт, гэта не штосьці кепскае. Гэта пэўная рашучасць, і я думаю, што пытанне не ў тым, што кветачкі ці не кветачкі. А пытанне ў стратэгіях і тактыках. У нейкі момант нам трэба было быць больш рашучымі ў сэнсе стаяння на сваім. Хаця даволі складана сказаць, у які момант гэта было.\nМы даволі шмат з калегамі казалі пра гэта і пісалі пра гэты грамадскі i палітычны рух, пра тое, што адбываецца на вуліцы. Грамадскі рух — гэта заўсёды аргумент у палітычных дзеяннях. Умоўна кажучы, калі на вуліцах у цябе 500 тысяч, то ў гэты момант трэба прад'яўляць патрабаванні, трэба прымушаць да перамоваў. Але гэта не людзі на вуліцах павінны рабіць, гэта павінны рабіць палітыкі. Тыя, хто бярэ на сябе гэтыя функцыі. Мне падаецца пытанне — гвалтоўна, негвалтоўна — гэта ж пытанне, якое нас адводзіць ад сутнасці разумення таго, чаго нам яшчэ не хапае.\nНа думку Вадалажскай, беларусам трэба было зрабіць звязку паміж гвалтоўнымі дзеяннямі і добра прадуманай тактыкай і стратэгіяй: “На жаль, у нас была асінхроннасць гэтых працэсаў, людзі на вуліцах, а палітычнай прапановы ці палітычнага ціску — няма. Там шмат чыннікаў у гэтага было, але я думаю, што гэтая асінхроннасць і несупадзенне, яно значна больш згуляла ў кепскі бок, чым тое, што кветачкі былі. Кветачкі — гэта добра, гэта наша сутнасць”.\n— Хто вінаваты ў тым, што гэта не зрабілі?\n— Я не ведаю. Мне падаецца, што было шмат палітычных герояў. У тым ліку змяняліся такія лідарскія функцыі, спачатку гэта быў штаб Віктара Бабарыкі, потым больш штаб Святланы Ціханоўскай. Напэўна, рахунак будзе выстаўлены амаль усім. Адна праблема — гэта нескаардынаванасць.\nАле я спадзяюся, што гісторыя пойдзе ў такі бок, што мы не будзем выстаўляць рахункі, а будзем радавацца, — заключае экспертка.\nЦі не паспяшаўся Дылеўскі з абвяшчэннем нацыянальнай забастоўкі? Эфір у 17:00


У сеніцкім садку калядавалі ды шчасця жадалі - Пристоличье\nУ сеніцкім садку калядавалі ды шчасця жадалі\n14 студзеня у дзіцячым сад Сеніцы прайшло фальклорнае свята “Прыйшла Каляда – адчыняй варата!”\nДа Каляд рыхтаваліся сур’ёзна: дзяцей знаёмілі з гісторыяй свята, яго традыцыямі, развучвалі з імі калядныя песні, беларускія народныя танцы і вершы.\nТак, дзеці старэйшых групы, пераапранутыя ў нацыянальныя касцюмы, прыйшлі калядаваць у хату да дзеда і бабы. З сабой калядоўшчыкі прывялі казу. Гаспадары пачаставалі яе, і козачка стала гуляць з дзеткамі ў розныя гульні. Пасля на свята да дашкалят завіталі цыган і цыганка, якія прывялі з сабой вучонага мядзведзя. Яны таксама парадавалі дзетак гульнямі, танцавалі і спявалі.\nХачацца адзначыць, што мерапрыемства праходзіла на беларускай мове і было бачна, што для дзяцей моўнага бар’еру з дарослымі не існавала, яны самі чыталі вершы і спявалі на роднай мове. А напрыканцы свята ўсіх чакаў стол з рознымі беларускімі прысмакамі.\n“Правядзенне мерапрыемстваў па матывах народных свят мае не толькі культурнае і эстэтычнае, але і велізарнае выхаваўчае значэнне. Зараз ва ўсіх дашкольных установах, у тым ліку і ў нашай, вялікая ўвага надаецца фарміраванню ў дзяцей нацыянальнай самасвядомасці, гонару за свой народ і краіну.” – лічыць загадчык дзіцячым садам Вольга Васільеўна Мяльніцкая.\n“Патрыятычнае выхаванне ў нас прысутнічае ва ўсіх відах дзейнасці. Кожную пятніцу у садку праходзіць дзень беларускай мовы, калі педагогі паміж сабой і з дзецьмі размаўляюць на роднай мове. А фальклорныя святы далучаюць дзяцей да беларускай культуры і традыцый”. — дадае намеснік зададчыка па асноўнай дзейнасці Юлія Сяргееўна Кандратовіч.\nМы верым, што правядзенне беларускіх народных святаў – Каляды, Масленіца, Купалее, Багач… – стануць традыцыйнымі ў сценах нашай новай дашкольнай установы адукацыі.\nТэкст: Ілона КРАУЦОВА\nФота: Ілона КРАУЦОВА\nПредыдущая: В пристоличье опрокинулась легковая машина. Пассажир – в больнице\nСледующая: Выяснили, какие обновления ждут Михановичи


Пасля тэрактаў у Францыі і Бруселі ў польскай прэсе асабліва абмяркоўваецца ахова Сусветных Дзён Моладзі.\nІнструкцыяў для пілігрымаў, што рабіць у неспадзяванай сітуацыі, не было. Мясцовыя апекуны груп і валанцёры спакойныя і ветлівыя.\nУсё ж падвышаныя меры бяспекі відаць і няўзброеным вокам. Уваход на поле Блоня, дзе адбываліся масавыя малітвы з удзелам Папы Рымскага, быў магчымы толькі па спецыяльных білетах. Асабістага догляду пілігрымаў ніхто не рабіў. Гэта месца, як і ўвесь горад ужо тыдзень, патрулююць нават верталёты. Паліцыянты апранутыя ў форму, аднак хапае і ў штацкім: верагодна, для нябачнага назірання за сітуацыяй усярэдзіне сектараў. У некаторых месцах вялізнага луга Блоня пабудаваныя вышкі, на якіх я заўважыла па некалькі моцных людзей у цёмна-зялёнай палявой форме з балаклавамі.\nВядома, што на гэтым тыдні ў Кракаве працуюць больш за 6 тыс. паліцыянтаў, а ўсе сілавыя службы знаходзяцца ў стане найвышэйшай гатовасці.\nТаксама сітуацыю круглыя содні пільнуюць медыкі. Іх цяпер тут каля 3,5 тыс. У горадзе абсталяваныя мабільныя шпіталі, а на палях масавых малітваў дзяжурыў нават спецыяльны квадрацыкл з прычэпам. На маіх вачах да медычнага намёту на ім прывезлі чалавека без прытомнасці. Супрацоўнікі ў чырвонай форме тут жа абкружылі яго ды транспартавалі пад навес.\nЯк паведамляюць кракаўскія СМІ, задоўга напярэдадні тыдня «X» шпіталі пачалі папаўняць свае запасы крыві. Яны могуць спатрэбіцца ў выпадку тэрарыстычнага замаху.\nУ так званых «кампусах», дзе праходзяць масавыя малітвы, дзяжураць валанцёры-харцэры. У іх яркія камізэлькі і вялікія заплечнікі са сродкамі першай дапамогі і лекамі.\nВерагоднасць тэрарыстычнай пагрозы стала нават нагодай для крытыкі цяперашняга ўраду Польшчы з боку апазіцыі. Маўляў, Сусветныя Дні Моладзі неабходна адмяніць.\nПад час самай першай імшы гучалі малітвы за душы застрэленага святара ў Францыі. Часта тэма тэрарызму ўзгадваецца ў казаннях розных святароў. На жаль, выглядае на тое, што ў Еўропе больш не засталося гарантавана бяспечнага месца.\nКалі я спыталася ў пілігрыма з Францыі, што магло сапраўды вырашыць гэту страшную праблему, 21-гадовы Антуан не задумваючыся гаворыць:\n-А я магу сказаць «малітва»?\nХрысціна Марчук, belsat.eu, фотаздымкі Вячаслаў Радзіміч\nТэгі: Польшча, рэлігія, Сусветныя дні моладзі


19 чэрвеня 2019Архіў...\nБДУ паводле сусветнага рэйтынгу QS устойліва ўваходзіць у 1,5 % вядучых універсітэтаў свету\nАбноўленая версія рэйтынгу найлепшых універсітэтаў свету QS World University Rankings 2020 апублікавана 18 чэрвеня.Сярод 1000 ранжыраваных ВНУ БДУ заняў 351 месца, палепшыўшы свае паказчыкі на тры пазіцыі. Усяго ў свеце налічваецца каля 30 000 ВНУ. Такім чынам, БДУ на працягу апошніх трох гадоў паводле QS устойліва ўваходзіць у 1,5 % вядучых ВНУ свету. Нагадаем, у 2018 годзе БДУ размяшчаўся на 354 месцы, 2017 - 334. З іншых беларускіх ВНУ ў QS прадстаўлены толькі БНТУ, які захаваў свае пазіцыі ў групе 801-1000.\nПаводле новай версіі рэйтынгу БДУ апярэджвае ВНУ Латвіі, Літвы і Украіны: Рыжскі тэхнічны ўніверсітэт (701-750), Вільнюскі ўніверсітэт (458), Харкаўскі нацыянальны ўніверсітэт (491). З польскіх універсітэтаў нязначную перавагу маюць Ягелонскі (338) і Варшаўскі ўніверсітэт (349). Расійскі спіс ВНУ ў рэйтынгу QS прадстаўлены 25 установамі. У першую тройку з іх увайшлі МДУ імя М. В. Ламаносава (87), Новасібірскі дзяржаўны ўніверсітэт (231) і Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт (234).\nТройку лідараў у абноўленым рэйтынгу склалі амерыканскія ВНУ: Масачусецкі тэхналагічны інстытут, Стэнфардскі ўніверсітэт, Гарвардскі ўніверсітэт.\nУ рэйтынгу QS улічваюцца колькасныя дадзеныя пра вышэйшую навучальную ўстанову, апытанні незалежных экспертаў і працадаўцаў з усяго свету, цытаванне навуковых прац за апошнія 5 гадоў, лік замежных выкладчыкаў і студэнтаў і інш.\nРэйтынг QS разам з Шанхайскім і THE уваходзіць у "вялікую тройку" самых аўтарытэтных сусветных рэйтынгаў. Гэтыя вядомыя рэйтынгавыя агенцтвы ўзаемадзейнічаюць толькі з 3 % найлепшых універсітэтаў свету і ацэньваюць дзейнасць першай тысячы. Прадстаўленасць у дадзеным "шорт-лісце" з'яўляецца паказчыкам прызнання ВНУ ў сусветнай адукацыйнай прасторы. Акрамя таго, міжнародная рэйтынгавая ацэнка ў апошні час істотна ўплывае на выбар ВНУ замежнымі абітурыентамі. Дарэчы, у Туркменістане будуць прызнавацца толькі дыпломы замежных універсітэтаў, якія ўваходзяць у першую 1000 ВНУ.\nЗаўважым, усяго існуе больш за 20 разнастайных глабальных рэйтынгаў. БДУ ўдзельнічае ў рэйтынгах 11 агенцтваў, займаючы месцы ў ліку 2 % найлепшых універсітэтаў свету.


Кітай 201 гарачакачаная катушка з нержавеючай сталі Вытворчасць і вытворчасць | Хуасяо\nКітайская ёмістасць з нержавеючай сталі пра 201 Гарачая рулонная шпулька з нержавеючай сталі , 201 ПЦ\nПростае параўнанне пра 201 і 304\nУ вачах многіх спажыўцоў 304 з нержавеючай сталі і 201 з нержавеючай сталі амаль не адрозныя, і іх цяжка адрозніць няўзброеным вокам. Тут мы прадставім некалькі метадаў адрознення паміж 304 і 201.\n1. Спецыфікацыі: Звычайна выкарыстоўваюцца пласціны з нержавеючай сталі дзеляцца на два тыпы 201 і 304, фактычны склад розных, 304 добрай якасці, але цана дарагая, 201 горшая. 304 уключае імпартныя і айчынныя пласціны з нержавеючай сталі, а 201 - айчынныя пласціны з нержавеючай сталі.\n2. Склад 2 201 складае 17Cr-4,5Ni-6Mn-N, які з'яўляецца альтэрнатыўнай сталлю для эканоміі сталі Ni і 301. Магнітна апрацавана пасля халоднай апрацоўкі для чыгуначных транспартных сродкаў.\nСклад 3.304 - гэта 18Cr-9Ni, які з'яўляецца найбольш распаўсюджанай нержавеючай і тэрмаўстойлівай сталлю. Для абсталявання для вытворчасці прадуктаў харчавання, хімічнага абсталявання Xitong, атамнай энергетыкі і гэтак далей.\n4.201 - высокае ўтрыманне марганца, паверхня светлая, цёмная, яркая, з высокім утрыманнем марганца лёгка іржавее. 304 змяшчае больш хрому, паверхня матавая, не ржавее. Існуе два віды. Самае галоўнае - гэта розная ўстойлівасць да карозіі, 201 - да дрэннай, таму кошт будзе значна таннейшай. А паколькі 201 утрымлівае нізка нікеля, таму цана ніжэйшая за 304, таму ўстойлівасць да карозіі не такая добрая, як 304.\n5. Розніца паміж 201 і 304 заключаецца ў праблеме нікеля і марганца. І цана 304 цяпер даражэйшая, але па меншай меры 304 можа гарантаваць, што яна не будзе ржавець падчас выкарыстання. (Выкарыстоўвайце для эксперымента зелле з нержавеючай сталі)\n6. Нержавеючая сталь не проста іржавее, таму што адукацыя аксіду хрому на паверхні сталёвага корпуса можа абараніць сталёвы корпус, 201 матэрыял - гэта высокая цвёрдасць 304 з нержавеючай сталі марганца, высокая вугляроднасць і нізкая колькасць нікеля.\n7. Склад адрозніваецца (у асноўным ад вугляроду, марганца, нікеля, хрому, які змяшчае 201 нержавеючую сталь да 304).\nПапярэдняя: 316Ti халоднакатаная катушка з нержавеючай сталі\nДалей: Гарачакачаная катушка з нержавеючай сталі 310-х гадоў