Тренируются на итог » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nТрэніруюцца на вынік\nВучні Дзісенскай СШ даўно славяцца сваімі поспехамі на раённых спаборніцтвах і на абласных. Яны здольныя паказаць сябе ў розных відах спорту — гэта лёгкая атлетыка, лыжныя гонкі, спартландыі і іншае. Каманды і асобныя вучні, калі не займаюць пазіцыю абсалютнага лідара, то абавязкова ў ліку прызёраў. Займаюцца мэтанакіравана, рыхтуючы хлопчыкаў і дзяўчынак з пачатковых класаў да добрых вынікаў, настаўнікі Іван Іосіфавіч і Святлана Іосіпаўна Гіржды. Побач са школай знаходзіцца і спартзала ДЮСШ, дзе валейбольныя тонкасці юныя дзісенцы засвойваюць з навукі трэнера Вячаслава Казіміравіча Булаўскага. Спартыўнае жыццё, дзякуючы гэтым людзям, не стаіць на месцы, а развіваецца і ў самым маленькім гарадку краіны.\nПра гэтае падрабязней расказаў Іван Іосіфавіч Гіржда:\n— На працягу ўсяго навучальнага года акрамя ўрокаў фізкультуры займаемся з вучнямі і на факультатыве. Па многіх відах спорту наладжваем у школе турніры і спаборніцтвы: на катку—хакей, тэніс, крос, лыжныя гонкі і г. д. Цікава, але часам на факультатыў прыходзіць больш дзяцей, чым чакаем, а гэта ў сённяшняй сітуацыі добра, тым больш калі ўлічыць той факт, што ў цэлым назіраецца змяншэнне колькасці вучняў. Засмучае толькі, што мала абсалютна здаровых хлопчыкаў і дзяўчынак, а тыя, хто сапраўды шчыра зацікаўлены ў сваім развіцці, акрамя абавязковых нагрузак наведваюць яшчэ некалькі гурткоў ці музычную школу. У ФСК "Атлант" праводзяцца турніры па валейболе.\nДобра, калі супадаюць фізічныя здольнасці з жаданнем займацца і развіваць іх далей. Гэта бачна з пачатковых класаў, і як вынік—прызавыя месцы на раённых і абласных спаборніцтвах.\nУ сувязі з тым, што існуюць праблемы з дастаўкай, пераважную большасць спаборніцтваў праводзім на месцы. Так, напрыклад, было з восеньскім кросам, з лыжнымі гонкамі і нават са Святам снегу.\nКаго ўспомніце з выхаванцаў, якія паказалі сябе на высокім узроўні?tc "Каго ўспомніце з выхаванцаў, якія паказалі сябе на высокім узроўні?"\n—Вольга Дрыла вучыцца ў школе алімпійскага рэзерву ў Наваполацку. Яна выдатна кідае молат, а цяпер яшчэ займаецца цяжкай атлетыкай, і нядаўна заняла другое месца на рэспубліцы. Бачна, што хоча дасягнуць добрых поспехаў.\nПра кожную з лепшых спартсменак школы раскажам асобна.\nВікторыя Кецкіна вучыцца ў 10 класе.\nДобрыя поспехі паказвае не толькі ў спорце, але і ў вучобе. На раённых спаборніцтвах — часты пераможца і прызёр. Ужо тры гады ўдзельнічае ў абласных спаборніцтвах па лёгкай атлетыцы. З апошніх поспехаў 5 месца ў асабістым заліку па бегу на дыстанцыі 700 метраў на міжнародным спаборніцтве ў Віцебску, моцная каманда лёгкаатлетаў тады выступала са Смаленска і з'яўлялася адным з галоўных сапернікаў; другое месца на дыстанцыі 800 метраў па вобласці.\nЯк кажа Вікторыя, трэніроўкі і заняткі фізкультурай выпрацоўваюць сілу волі, даюць маральную і псіхалагічную разгрузку. Стараецца бегаць па 5 кіламетраў кожны вечар, а зімой, калі рана цямнее, то на прабежку — пасля абеду.Падабаюцца ёй і іншыя віды спорту, напрыклад, нядаўна пачала асвойваць тэніс. Сур'ёзная і адказная дзяўчына плануе вывучыцца і працаваць у міністэрстве па надзвычайных сітуацыях. Настойлівасць у рэалізацыі мары проста неабходна Вікторыі.\nКрысціна Шарыпава, 9 клас.\nЗвычайна ўдзельнічае ў чатырохбор'і і прадстаўляла раён на абласных спортсустрэчах. Па сілах ёй і "Снежны снайпер". Па лёгкай атлетыцы ў штурханні ядра заняла пятае месца. Акрамя таго, займаецца на секцыі па валейболе ў ДЮСШ у трэнера Вячаслава Казіміравіча Булаўскага. Восенню ў складзе зборнай раёна ўдзельнічала ў абласным турніры. Вось уражанні Крысціны: "Спачатку было крыху складана, бо без папярэдніх сумесных трэніровак даводзілася гуляць у адной камандзе з дзяўчатамі, якія трэніруюцца ў Міёрах. У валейболе свае правілы і гэта дапамагло нам знайсці агульную гульнявую "мову", і ўжо праз некаторы час мы добра згуляліся ў адну каманду."\nПастаянныя трэніроўкі дазваляюць Крысціне трымаць сябе ў тонусе. На валейболе сканцэнтроўваецца на гульні, а таму непатрэбным думкам няма месца ў яе галаве.\nГанна Сіцько, 9 клас.\nРаней удзельнічала ў раённых і абласных спаборніцтвах "чатырохбор'і" і "мнагабор'і". Запомнілася "Бухта капітанаў", дзе тры гады таму прымала ўдзел зборная Дзісенскай СШ. Любіць спорт і чатыры разы на тыдні наведвае трэніроўкі па валейболе разам з Крысцінай. Выдатныя поспехі паказвае юная спартсменка і ў вучобе. На раённай алімпіядзе па беларускай мове атрымала дыплом другой ступені, а на абласным выпрабаванні па працоўным навучанні заняла трэцяе месца. Прыклад Ганны дазваляе меркаваць, што трэніроўкі зусім не шкодзяць вучобе, а магчыма наадварот, калі вядзеш здаровы лад жыцця, многае лепш удаецца.\n» Спортсмены СШ №2


Як правільна адстойваць грамадскія інтарэсы і правы (відэа)\nhttps://spring96.org/be/news/53104 2012 2012-06-09T00:43:10+0300 2012-06-09T00:43:10+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/zavod_svetlagorsk.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНа пачатку году афіцыйныя ўлады Светлагорску паведамілі жыхарам пра намер будаваць каля гораду завод беленай цэлюлозы за кітайскі крэдыт. Планы будавання 4-га хімічнага прадпрыемства ў горадзе вельмі занепакоілі грамадскасць. Адразу была створана ініцыятыўная група па адстойванню права гараджан на атрыманне экалагічнай інфармацыі і права на чыстае навакольнае асяроддзе. Звыш за 10 тысяч чалавек, альбо амаль 15% жыхароў Светлагорску, падпісаліся супраць будаўніцтва ў горадзе заводу. Ініцыятыўная група накіравала подпісы ў адміністрацыю прэзідэнта, урад і ў пасольства Кітайскай Народнай Рэспублікі ў Беларусі.\nЦягам трох месяцаў актывісты праводзяць эфектыўную інфармацыйную кампанію. Пішуць лісты ў розныя інстанцыі, распаўсюджваюць інфармацыйны бюлетэнь "Праблема", зварот да грамадзян, актыўна асвятляюць праблему ў СМІ. Быў зняты ролік, у якім ставяцца пытанні: Чаму ў нас? Чаму за кітайскія грошы?\nНягледзячы перашкодыі затрыманні з боку ўладаў, кампанію можна лічыць паспяховай.\n09.06.2012 Тэгі: акцыі, грамадства, відэа


Вклад Гродненского РУП «Фармация» в расширение исторических маршрутов г. Гродно\nГорад Гродна з кастрычніка 2016 года з'яўляецца бязвізавай зонай для наведвання замежнікаў, якія прыязджаюць у наш горад у турыстычных мэтах. Гродна нездарма называюць каралеўскім: велічныя замкі, хупавыя касцёлы, ўражлівыя царквы прыцягваюць сюды падарожнікаў.\nСваю невялікую лепту ў пашырэнне цікавых гістарычных месцаў для наведвання турыстамі абласнога цэнтра ўнесла і Гродзенскае РУП "Фармацыя", адкрыўшы ў канцы траўня кабінет гісторыі аптэчнага справы на Гродзеншчыне. Падводзячы прамежкавы вынік працы за 2 месяцы, з радасцю адзначае, што з моманту адкрыцця гістарычнай экспазіцыі наведалі больш за 600 людзей.\nГродзенскае РУП "Фармацыя" стварыла дадзеную незвычайную экспазіцыю, закліканую зацікавіць не толькі спецыялістаў аптэчнага справы, але і звычайных наведвальнікаў. Кабінет гісторыі камфортна размясціўся на базе аптэкі № 3 г. Гродна, вул. Антонава, 4, якая сама справядліва ганарыцца сваёй больш чым 70-гадовай гісторыяй бесперапыннай працы.\nАфіцыйнага адкрыцця папярэднічала карпатлівая праца аптэчных работнікаў ўсёй вобласці, не засталіся ў баку і ветэраны галіны, якія знаходзяцца на заслужаным адпачынку. Экспазіцыя будзе цікава, без перабольшання, кожны. Наўрад ці знойдзецца чалавек, які ніколі не звяртаўся да дапамогі фармацэўтаў. Агульнымі намаганнямі створана экспазіцыя з прайграваннем розных аптэчных памяшканняў.\nАдразу пасля ўваходу патрапіць у выставачнай зале, абсталяваныя вітрыны, у якіх размешчаны экспанатах, якія маюць дачыненне да аптэчным справе рознага часоў.\nПрадстаўленыя экспанаты ставіцца да XIX-XX стагоддзяў: 4-ая Расійскай фармакапеі 1891 год выданне, Дзяржаўная фармакапея VII выданне - 1933 і 1942 гг.; Дзяржаўная фармакапея 8 выдання - 1946, 1952 гг. і інш., аптэчная начынне, аптэчныя склянкі, шалі настольныя, разак металічны для драбнення лекавых раслін, сфигмоманометр, мікраскоп, спиртометр (пазалочаны), сігнатуры розных аптэк г. Гродна той час (Аптэка Станіслава Швенгрубена, Клiнкаўштэйна, Шварца Саула, Новасвецкая аптэка В. Сакалоўскага ў Вільні, Аптэка № 2 г. Гродна вул. Hinderburgstrasse, 7 часоў ВАВ) і інш.\nУ вітрынах размешчаны таксама розныя прадметы, апараты, прыборы, якія маюць дачыненне да аптэчным справе і іншая аптэчная начынне.\nДля таго каб прадставіць, як відазмянялася аптэчнае справу, пачынаючы з эпохі сярэднявечча і да цяперашняга часу, можна азнаёміцца з гістарычнымі фактамі, выкладзенымі на стылістычна аформленых скрутках і стэндах, якія будуць цікавыя шматлікім людзям, бо не знойдзеш сёння чалавека, які не звяртаўся па дапамогу да аптэкара. Напрыклад, гэта: «Гісторыя зямлі Беларускай і Аптэчнае справа», «Першыя аптэкі на Гарадзеншчыне», «Клятва правізара - XVII стагоддзе», «Першы Аптэкарскімі Статут - 1789 год», «Гісторыя лекарствоведенья (з IV стагоддзя і да цяперашняга часу)» і многае іншае.\nАсаблівая ўвага нададзена і ветэранам аптэчнай службы прадпрыемства, якія ў розны час ўнеслі значны ўклад у развіццё і функцыянаванне аптэчных арганізацый нашай вобласці. Бо часцяком у працэсе розных пераўтварэнняў немалаважнае значэнне гуляе кіраўнік, а дакладней, рашэнні, ім прымаюцца, ад якіх у далейшым будзе залежаць вельмі многае.\nДадзеная інфармацыя прадстаўлена ў альбомах, фотаздымках аптэк і аптэчных работнікаў, кіраўнікоў аптэчнай службы Гродзенскай вобласці і БССР з пасляваенных гадоў і да сапраўдных часоў, у тым ліку «Кніга Народнай Славы» з фотаздымкамі і ўспамінамі удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны.\nПершае, з чым сутыкаецца просты абывацель, ва ўсе часы наведваючы аптэку, гэта гандлёвую залу.\nУ кабінеце гісторыі гандлёвую залу аформлены ў адпаведнасці з апісаннем аптэк 19 стагоддзя.\nУзноўлены працоўны прылавак аптэкара і вітрына. Дапаўняе тэматычная экспазіцыя аптэчнага посуду і розная аптэчная начынне.\nВыкліча цікавасць і працоўны стол загадчыцы аптэкі з кнігамі загадаў, напісаныя чарніла, «калькулятары» мінулае стагоддзе - драўляныя рахункі, старыя друку і штампы аптэкі.\nЗ некаторай часткай шырокага пераліку субстанцый парашкоў, вадкасцяў, мазевой асноў, з якіх вырабляліся ва ўмовах аптэк шматлікія лекавыя сродкі, можна азнаёміцца, прачытаўшы назвы на шкляных і керамічных штангласах. А атрутныя і наркатычныя («А» «Venena») і моцнадзейныя сродкі («B» «Heroica») у старыя часы захоўваліся ў скрынях, па-іншаму, у скрынях, якія былі каванымі і вельмі надзейнымі.\nВа ўсе часы ў лячэнні шырока выкарыстоўваліся розныя адвары і зёлкі з лекавага расліннага сыравіны. Дадзены раздзел прысвечаны невялікі, ўтульна абстаўлены каларытная мэбля ў сіле рэтра з элементамі кавання памяшкання - фітабар. Тут прадстаўлены инфундирные апараты і іншыя прыстасаванні, якія выкарыстоўваюцца для падрыхтоўкі гаючых напояў з травы. Адпачыўшы за кубкам гаючага гарбаты, наведвальнікі змогуць акунуцца ў атмасферу старадаўняй аптэкі.\nПра тое, як раслінны сыравіну здрабняецца і ператвараецца лекі, прадстаўлена ў памяшканні для драбнення і фасоўкі лекавага расліннага сыравіны. Тут прадстаўлены і разакі 19 стагоддзя і сучасныя драбнення, а таксама сіты, аптэчныя шалі.\nУ музеі прадстаўлены розныя прыборы і апараты, якія дапамагалі аптэкара ў працэсе вырабу лекаў. Гэта сушыльны шафу, аўтаклаў, дыстылятара, прыстасаванне для абціскання каўпачкоў, мешалкі, драбнення, ступкі розных велічынь і г.д.\nАзнаёміцца з аптэчным вырабам можна ў міні асістэнцкі, якая абстаўленая аптэчнае абсталяванне аптэк Савецкай перыяд: асістэнцкі стол, круцёлкі, штангласы, шалі, разновесы, цыліндры, ступкі, пилюльная машына, форма для вылівання свеч. На стэндзе фатаграфіі асістэнцкі, пачынаючы з пасляваенным да сучаснага, а таксама фотаздымкаў фармацэўтаў-асістэнтаў за працу з выкарыстаннем сродкаў малой механізацыі (дазатары вадкасцяў, электроотсасыватель хірургічны, дазатар парашкі) і г.д.\nДля праверкі кантролю якасці вырабленых у аптэцы лекавых сродкаў, ўзноўлены аналітычны кабінет, які мае ўсё неабходнае абсталяванне: рефрактометры, лабараторную посуд, першы аналітычны стол, титровальную ўстаноўку, спецыяльную літаратуру па кантролі якасці лекаў у аптэках.\nАсаблівыя словы хочацца сказаць аб асноўным арганізатарам музея, аб Галіне Міхайлаўне Пятрыща - гэта правізар вышэйшай катэгорыі, вялікі прафесіянал і энтузіяст аптэчнага справы. Шмат у чым дзякуючы яе мэтанакіраванасці, захопленасці гісторыяй сваёй прафесіі і жаданнем захаваць і перадаць маладому пакаленню гістарычную спадчыну, функцыянуе сёння кабінет гісторыі.\nГаліна Міхайлаўна аддала дзяржаўнай аптэчнай сеткі Гродзеншчыны больш за 45 гадоў, з іх - больш за 20 гадоў яно працавала на пасадзе намесніка генеральнага дырэктара Гродзенскага РУП "Фармацыя". Многія героі экспазіцыі - гэта былыя калегі, а экспанаты - гэта тое, з чым калі-то непасрэдна даводзілася працаваць. Таму пра гісторыю аптэчнага справы на вул. Антонава, 4 можна даведацца з першых вуснаў, групамі або ў індывідуальным парадку, уваход бясплатны, рэжым працы серада-пятніца з 10.00 да 18.00, субота з 10.00 да 16.00, кантактны тэлефон (0152) 75-81-17.


Працяг анлайн-чытанняў польскай літаратуры па-беларуску 12 траўня | Созвучие\nТут мы рэактывуем мінулы час\nПадчас наступнай сустрэчы Андрэй Хадановіч раскажа пра культавага польскага паэта ХХ ст. Збігнева Герберта (1924-1998).\nЧаму менавіта ён – найулюбёнейшы лірык у шматлікіх польскіх чытачоў, якія мроілі пра Нобелеўскую ўзнагароду менавіта для яго? Іпастасі Герберта – эрудыта, рамантыка, эксперыментатара, сюррэаліста, (сама)іраніста, класіка, маральнага аўтарытэта. Аўтар між класічным вершам і вершам у прозе. «Прайсці праз вернасць»: тры формулы Герберта. «Гісторыя пішацца пераможцамі» – ці здольны паэт змяніць гэтую логіку? Як Пан Когіта ўвайшоў у сусветную паэзію і чаму вучыць ягонае «пасланне»? Як Герберт зрабіўся «прынцам паэтаў» і чаму паўстала Ліга абароны польскай паэзіі ад Герберта? Як склалася кананічнае «дзевяцікніжжа» паэта і ці змяніла яго партрэт публікацыя вершаў, не сабраных у кнігах пры жыцці аўтара? Вандроўная эсэістыка «варвара» ў садзе еўрапейскай культуры. «Спроба апісання краявіду»: як стварыць травелог і вербалізаваць візуальнае без інтэрнэта і гаджэтаў? Як рэканструяваць Гамэра і Сакрата з дапамогай радыёп’ес? Тры выданні Герберта па-беларуску: ад «Рапарта з Горада ў аблозе» да новага двухтомніка.\nСустрэча ў прамым эфіры 12 траўня а 17-ай на старонцы Польскага Інстытута ў Мінску ў Фэйсбуку\nДругие материалы в этой категории: « Лісты драматычнай памяці «Альпійскую баладу», «Мёртвым не баліць» і «Знак бяды» на ўкраінскай мове прэзентуюць у Палтаве »


LLM Хельсінкі - LLM праграм у Хельсінкі - LLM Хельсінкі - LLM 2018\nLLM Хельсінкі - LLM праграм LLM Хельсінкі, Хельсінкі\nLLM Хельсінкі - Вазьміце LLM у Хельсінкі. Атрымаць усе праграмы LLM і школьных інфармацыі. Эканомце час і звярнуцца школу прама тут!\nМагістр навук у галіне Yritysjuridiikka\nВа ўніверсітэце August 2018 Фінляндыя Эспо Хельсінкі Пори Миккели + 1 more\nМова навучання ў гэтай праграме з'яўляецца фінскім. Калі ласка, глядзіце інфармацыю аб праграме на фінскай мове. [+]\nПраграма магістра ў галіне камерцыйнага права (Yritysjuridiikka) прапануецца толькі на фінскай мове.\nМова навучання ў гэтай праграме з'яўляецца фінскім. Калі ласка , звярніцеся да інфармацыі аб праграме на фінскай мове .\nLink to and share "LLM Хельсінкі - LLM праграм у Хельсінкі - LLM Хельсінкі - LLM 2018"


20 красавік 2020, 12:10\nБюст Алеся Адамовіча ў Глушы\nФармальна ягоны ўладальнік — лідэр суполкі, створанай дзеля ўшанаваньня Адамовіча, Андрусь Архіпенка. Ініцыятары ўсталяваньня бюсту не адзін месяц дамагаюцца, каб дзяржава ўзяла помнік на свой балянс, і ўжо самі падрыхтавалі неабходныя паперы.\n«Бюст лічыцца на Андрусю, і чыноўнікі ў любы момант могуць сказаць, што гэта ягоная ўласнасьць, якая стаіць на іхнай зямлі, таму мусіць плаціць падаткі», — тлумачыць Свабодзе сытуацыю Ванда Архіпенка, якая ў суполцы адказвае за кантакты з уладай.\nПаводле яе, акт дарэньня і перадачы бюста падрыхтаваны, але чыноўнікі не сьпяшаюцца дакумэнты падпісваць.\nНа запыт Свабоды намесьніца старшыні Бабруйскага райвыканкаму Тацяна Варанко адказала, што «на 14 красавіка 2020 году ўсе дакумэнты для перадачы бюсту Алеся Адамовіча падрыхтаваныя, і адразу пасьля іх падпісаньня ён будзе пастаўлены на балянс дзяржаўнай установы культуры «Цэнтралізаваная клюбная сыстэма раёну». У лісьце тэрміны падпісаньня дакумэнтаў не пазначаныя.\nАдкрыцьцё бюста Алеся Адамовіча (1927-1994) адбылося 9 лістапада 2019 году на радзіме пісьменьніка і грамадзкага дзеяча ў пасёлку Глушы. Паставілі яго на пляцоўцы перад пасялковым Домам культуры з дазволу раённай улады. Выраб і ўстаноўка каштавалі 6,5 тысячы даляраў, якія былі сабраныя ў 2018 і 2019 гадах. Ахвяравалі сродкі больш за 300 чалавек. Аўтары бюсту — скульптары Гэнік Лойка і Яўген Білей.


На фоне недахопу працоўнай сілы сеткі хуткага харчавання супрацоўнічаюць са шматлікімі стартапамі, каб аўтаматызаваць працэс на кухні.\nУ адным з рэстаранаў папулярнай амерыканскай сеткі хуткага харчавання White Castle ужо год працуе незвычайны работнік з выключнай працаздольнасцю — кухар-робат Фліпі. Ён працуе 23 гадзіны на суткі (адна гадзіна вылучаецца на чыстку) і забяспечвае цэлы рэстаран бульбай фры.\nРука прамысловага робата, абцягнутая тлушчанепранікальным рукавом, рухаецца па рэйцы, прымацаванай да столі і самастойна падымае і апускае кошыкі з бульбай фры, калі яна прыгатуецца. Акрамя бульбы, Фліпі можа прыгатаваць большасць гарніраў рэстарана. Гэта значыць, што людзі, якія працуюць разам з робатам, маюць больш часу для ўзаемадзеяння з кліентамі, піша The Wall Street Journal.\nWhite Castle настолькі задаволены працай Фліпі, што, разам з яго вытворцам Miso Robotics, плануе выпусціць палепшаную версію робата і распаўсюдзіць яго ў іншых рэстаранах сеткі.\nУ рэстаранах і гатэлях свету апошнім часам назіраецца недахоп працоўнай сілы. Усё больш людзей задаюцца пытаннем, ці варта ўладкоўвацца ў сферу грамадскага харчавання з пазменным графікам, адносна нізкім заробкам і высокай фізічнай нагрузкай. Гэта вымушае прадпрымальнікаў выкарыстоўваць кіёскі самаабслугоўвання і аптымізоўваць анлайн-замовы. Аднак кіраўнікі гэтай галіны спрабуюць вырашыць больш складаную праблемы: аўтаматызаваць непасрэдна вытворчасць прадуктаў харчавання.\nРэстараны хуткага харчавання ўжо даўно выкарыстоўваюць аўтаматызацыю ў той ці іншай форме на сваіх кухнях. Але тая тэндэнцыя, якая назіраецца цяпер, іншая. У эпоху пандэміі, калі значна вырас попыт на вынас і дастаўку, рэстаратары пачалі разглядаць новыя, яшчэ больш дасканалыя тэхналогіі.\nАдна з галоўных праблем, з якой сутыкаюцца інжынеры пры аўтаматызацыі прыгатавання ежы, у тым, што ежа не падобная да металічных панэляў, з якімі прасцей навучыць робатаў працаваць, напрыклад, на аўтамабільным заводзе.\n«Сапраўдная складанасць у тым, каб стварыць машыну, якая б магла кіраваць рэчывам, што пастаянна дэфармуецца ў працэсе прыгатавання», - сцвярджае Барні Раг, выканаўчы дырэктар лонданскай кампаніі Karakuri robotics, якая распрацоўвае рабатызаваную сталовую ў адной з кавярань. Да гэтага яшчэ дадаюцца праблемы бяспечнага абыходжання з харчовымі прадуктамі і пастаянны змены тэмператур падчас працэсу прыгатавання.\nАднак робат Каракуры можа прыгатаваць самыя розныя стравы, дзе трэба змяшаць прадукты ў місцы. Сваёй рабатызаванай рукой Каракуры змешвае розныя інгрыдыенты ў адпаведнасці з патрэбным рэцэптам.\nПа такім жа прынцыпе працуе і робат Beastro ад ізраільскай кампаніі Kitchen Robotics, толькі выглядае ён інакш. Beastro напаўняе міскі патрэбнымі інгрыдыентамі і самастойна перадае іх на стужку, дзе ежа працягвае гатавацца.\nВытворцы кухоннай рабататэхнікі арыентуюцца на тое, каб гадзіна працы робата-кухара абыходзілася танней, чым людзей, якіх ён замяняе. Робата Beastro можна арандаваць за 7500 тысяч даляраў у месяц, у тым ліку забяспечваецца яго тэхнічнае абслугоўванне. Адзін робат можа замяніць працу 2-3 чалавек.\nDel Taco, сетка з прыкладна 600 мексіканскіх рэстаранаў хуткага харчавання, супрацоўнічае з Miso Robotics, каб стварыць робата, які б мог самастойна разліваць напоі. Гэта паскорыць хуткасць выканання замоў, бо сістэма будзе аўтаматычна браць кубак, выбіраць патрэбны напой, дадаваць лёд і аддаваць людзям.\nНа сёння аўтаматызацыя кухні разглядаецца рэстаратарамі як магчымасць сэканоміць грошы і час. Таму гэта тэндэнцыя сведчыць пра будучыню, дзе гатаваць і падаваць ежу будуць у многіх выпадках робаты.


У Варонежы дырэктар будаунічай фірмы скрау 15,4 мільёнау рублёу дзяржсродкау\nГалоўная ➠ Навіны ➠ У Варонежы дырэктар будаунічай фірмы скрау 15,4 мільёнау рублёу дзяржсродкау\nУ такой суме быў кампенсаваны ПДВ з бюджэту па ілжывым звестках ў падатковай дэкларацыі.\nВаронежскія сілавікі выявілі шматмільённае махлярства з падаткамі ў будаўніцтве. Падчас праверкі аператыўнай інфармацыі, было ўстаноўлена, што дырэктар адной з будаўнічых кампаній Варонежа ўказаў у падатковай дэкларацыі ілжывыя звесткі. У студзені ён падаў у раённую інспекцыю федэральнай падатковай службы заведама фіктыўныя дакументы. У іх былі ўнесены ілжывыя звесткі, якія панесла кампанія. Дырэктар паказаў, што купіў недабудаваны шматпавярховы дом, каб дабудаваць яго. Паводле дакументаў, яму павінны было быць вернута больш за 15 мільёнаў рублёў у выглядзе падатку на даданую вартасць.\nАднак на самай справе ніякія працы на аб'екце ня вяліся і ня планаваліся, і фактычных затрат арганізацыя не панесла - толькі на паперы. У выніку шкоду бюджэту склаў 15,4 мільёна рублёў. У злачынную схему былі ўцягнутыя некалькі арганізацый.\nПа факце махлярства ў асабліва буйным памеры (ч. 4 арт. 159 КК РФ) распачата крымінальная справа. Падазраванаму абраная мера стрымання ў выглядзе падпіскі аб нявыездзе. Праводзяцца следчыя дзеянні, накіраваныя на ўсталяванне падрабязнасьцяў махінацыі. У паліцыі ёсць падставы меркаваць, што ў падазраванага былі саўдзельнікі. Вядзецца следства.\nУ Новохоперском раёне цыганкі абкрадаюць адзінокіх пенсіянерау


Ірына ВЕЧАР, Слуцкий край 283-288 (16039-16044) от 29 ноября 2018 Скачать номер\t29 ноября 2018 09:08 Калейдоскоп\tБеларуская\nУ форуме прынялі ўдзел намеснікі старшыні Слуцкага райвыканкама, начальнікі аддзелаў і ўпраўленняў райвыканкама, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Валянціна Вітальеўна Ражанец, прадстаўнікі галіновых прафсаюзаў, БРСМ, кіраўнікі арганізацый і ўстаноў раёна. Падчас гэтага традыцыйнага ўжо мерапрыемства маладыя спецыялісты наведваюць прадпрыемствы, арганізацыі і ўстановы Случчыны, знаёмяцца з аб’ектамі сацыяльна-культурнага прызначэння. Гэта таксама магчымасць задаць пытанні прадстаўнікам службаў і ведамстваў, знайсці сяброў, аднадумцаў, прадэманстраваць свае творчыя здольнасці, прапанаваць цікавыя ідэі для развіцця інфраструктуры раёна. Звычайна на форуме адбываецца дыялог.\nМаладыя спецыялісты сельскагаспадарчай, будаўнічай, прамысловай, гандлёвай сфер, сфер адукацыі, аховы здароўя, культуры пабывалі ў ААТ «Аграфірма «Лучнікі», на цукроварафінадным камбінаце, хлебазаводзе, сыркамбінаце, РУП «Слуцкія паясы», у занальным дзяржаўным архіве, Слуцкім дзяржаўным каледжы, дзіцяча-юнацкай школе алімпійскага рэзерву, цэнтры дзіцячай творчасці і цэнтры традыцыйнай культуры, азнаёміліся з асноўнымі напрамкамі дзейнасці, арганізацыяй работы з моладдзю.\nТаццяна Палівода і Таццяна Дзябкіна, бухгалтары ДП «Саўгас «Рачкавічы» Беларускай чыгункі, задаволены экскурсіяй на сыркамбінат (вельмі спадабаліся слуцкія сыры, якія прапанавалі на дэгустацыі), уражаны ўмовамі для навучання ў Слуцкім дзяржаўным каледжы. Лічаць падобныя мерапрыемствы карыснымі для моладзі, якая нядаўна прыехала на працу ў раён. Самі дзяўчыны з Клецка і Чэрвеня. На Случчыне ўладкаваліся добра: маладых спецыялістаў сельгасарганізацыя забяспечыла жыллём, умовы працы, заработная плата задавальняюць. Ці застануцца на Случчыне пасля абавязковай адпрацоўкі, не загадваюць.\nЗавяршылі форум маладых спецыялістаў у гарадскім Палацы моладзі. Тут працавалі інфармацыйна-кансультацыйныя групы райкама прафсаюза аграпрамысловага комплексу, аддзяленняў Беларусбанка і Белаграпрамбанка. Прадстаўнікі БРСМ ладзілі інтэрактыўную выстаўку-прэзентацыю «Моладзь – гэта наша будучыня». У спецыяльнай скрыні можна было пакінуць пытанні.\nДругая частка мерапрыемства пачалася з творчага конкурсу «Pro-выбар». У прэзентацыях маладым спецыялістам трэба было «прарэкламаваць» сваю прафесію.\nЯк заўсёды, выдатна выступілі маладыя спецыялісты сферы адукацыі. Яны і атрымалі дыплом «За яскравае ўвасабленне вобраза «мая прафесія». Дыплом у намінацыі «За гумар і выканальніцкае майстэрства» атрымала каманда маладых спецыялістаў сельскагаспадарчай галіны, прадстаўнікі Слуцкай ЦРБ адзначаны ў намінацыі «Маладыя кадры – перспектыўны рэзерв», у намінацыі «За самы яркі і творчы нумар» дыплом атрымала каманда Слуцкага хлебазавода, дыплома «За арыгінальнасць і сцэнічную культуру» ўдастоены прадстаўнікі сферы культуры, маладыя спецыялісты прадпрыемства электрасетак – «За невычэрпны аптымізм і энергічнасць», каманда мясакамбіната атрымала дыплом у намінацыі «За творчы падыход і крэатыўнасць», «За імкненне да высокіх стандартаў і прафесіяналізм» – спецыялісты камбіната хлебапрадуктаў.\nВітаў удзельнікаў форуму першы намеснік старшыні райвыканкама Дзмітрый Сяргеевіч Каралёў.\nУсяго за апошнія тры гады на Случчыну прыбылі каля 700 маладых спецыялістаў, 200 – сёлета, з іх 114 з вышэйшай адукацыяй і 86 з сярэдняй спецыяльнай, паведаміў Д.С. Каралёў. Найбольшая колькасць маладых кадраў – у сферах адукацыі, аграпрамысловага комплексу, прамысловасці. Для замацавання моладзі ў раёне стараюцца рабіць усё магчымае: забяспечваюць жыллём, прадастаўляюць іншыя сацыяльныя гарантыі.\nУсё ў руках маладых, адзначыў Д.С. Каралёў, для дасягнення прафесійнага росту, уздыму па кар’ернай лесвіцы. Ад іх актыўнасці і ініцыятыўнасці залежыць і тое, як будзе развівацца Случчына.\nПытанні маладых спецыялістаў тычыліся развіцця раёна, заработнай платы, жылля і іншага. Загадчык жыллёва-камунальнага аддзела райвыканкама Людміла Міхайлаўна Папчэня адказала, хто мае права на атрыманне жылля камерцыйнага карыстання (арэнднага): маладыя спецыялісты, якія атрымалі адукацыю за кошт бюджэту, размеркаваны ў Слуцкі раён, не маюць ва ўласнасці і ў карыстанні жылля. Арэнднае жыллё прадстаўляецца на тэрмін працоўных адносін з арганізацыяй, ад якой яно атрымана. Пра наяўнасць жылля камерцыйнага карыстання можна даведацца на сайце райвыканкама.\nДарэчы, паводле анкетавання маладых спецыялістаў, якое правялі падчас мерапрыемства, большасць з іх задаволена ўмовамі пражывання. Немалая частка маладых людзей мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, але чамусьці яны дагэтуль не становяцца на ўлік.\nУмовы і рэжым працы, сацыяльны пакет, узаемаадносіны з кіраўніцтвам і калектывам задавальняюць большую частку апытаных.\nЯк правесці вольны час, маладыя кадры амаль заўсёды ведаюць, згодна анкетаванню. Яны наведваюць забаўляльныя мерапрыемствы, займаюцца творчасцю і спортам, многія – у сацыяльных сетках.\nІнжынер-будаўнік ААТ «Ісерна» Мікалай Цярэшчанка, напрыклад, свабодны час аддае заняткам спортам. Ён кандыдат у майстры спорту па паўэрліфтынгу, рыхтуецца павысіць свой разрад, атрымаць званне майстра спорту. Таму пераехаць з выдзеленага гаспадаркай жылля прыйшлося ў горад: тут больш магчымасцяў для заняткаў. Увогуле Мікалаю падабаецца працаваць, у прафесію прыйшоў свядома: спачатку атрымаў прафесійную адукацыю муляра і зваршчыка, наступная ступень – па спецыяльнасці прамыслова-грамадзянскае будаўніцтва, а пасля скончыў і вышэйшую навучальную ўстанову. Для пачатку дзейнасці, лічыць, умовы мае нядрэнныя. А як складзецца ўсё далей, пакажа час.\nСапраўды, з часам кожны з маладых спецыялістаў вызначыць, і чаго хоча дабіцца, і чаго варты сам. Таму поспехаў, многае залежыць ад вас саміх!


Трое мужчын спрабавалі ўтапіць у возеры скрадзеную машыну\nАфіцыйны прадстаўнік Цэнтральнага РУУС Мінска Таццяна Абозная распавяла радыё Sputnik Беларусь падрабязнасці няўдалага злачынства: трое раней судзімых маладых... 14.04.2017, Sputnik Беларусь\nздарэнні, у беларусі, навіны , беларусь, таццяна абозная, даі\n15:18 14.04.2017 (абноўлена: 15:29 14.04.2017)\n© Sputnik / Юрий Абрамочкин / Перайсці ў фотабанкВАЗ, архіўнае фота\nАфіцыйны прадстаўнік Цэнтральнага РУУС Мінска Таццяна Абозная распавяла радыё Sputnik Беларусь падрабязнасці няўдалага злачынства: трое раней судзімых маладых людзей з трэцяй спробы выкралі аўтамабіль, а потым тапілі яго ў возеры.\nКриминальная троица пыталась утопить угнанную машину\nУладальнік аўтамашыны "ВАЗ 21063" звярнуўся ў міліцыю з заявай аб знікненні свайго транспартнага сродку. Машына знікла з двара ўначы 13 красавіка. Згоншчыкі былі ўсталяваныя і аператыўна затрыманыя. У працэсе затрымання выявіліся цікавыя дэталі гэтага злачынства.\n16 сакавіка 2017, 08:53\nТрое раней судзімых прыяцеляў 19, 25 і 35 гадоў спрабавалі скрасці "Жыгулі", разбіўшы вадзіцельскае шкло. Але завесці машыну ім не ўдалося — у ёй адсутнічаў акумулятар. Тады ў тым жа двары іх увагу прыцягнуў аўтамабіль "Таўрыя". Але яго таксама не атрымалася завесці. У рэшце рэшт у тым жа самым двары яны ўскрылі "ВАЗ 21063", не абсталяваны сігналізацыяй.\n"На выкрадзенай машыне прыяцелі паехалі ў Пухавіцкі раён, дзе абрабавалі лецішча, забралі тэлевізар, алкаголь, адзенне, музычны цэнтр, карціну. Частку гэтых рэчаў мужчыны прадалі ў Слуцкім раёне. Па дарозе машына зламалася, і мужчыны вырашылі яе ўтапіць у возеры. Але зрабіць гэта ім не ўдалося. Пільная грамадзянка ўбачыла, як гэтыя мужчыны штурхаюць машыну да возера, і выклікала ДАІ, якія іх і затрымалі", — распавяла Таццяна Абозная.\nУ цяперашні час за здзяйсненне серыі злачынстваў у дачыненні да фігурантаў распачатыя крымінальныя справы. Падазраваныя затрыманы і змешчаны ў ізалятар часовага ўтрымання.\nПадрабязнасці здарэння ў Слуцкім раёне ад афіцыйнага прадстаўніка Цэнтральнага РУУС Мінска Таццяны Абознай слухайце на радыё Sputnik Беларусь.


05.12.2014 536 Нясвiжскiя Навiны Комментариев нет\nСёння ў Маладзечне праходзіць урачыстае абласное мерапрыемства — ушанаванне заслужаных людзей, ветэранаў аграпрамысловага комплексу, якія ўнеслі значны ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё Міншчыны. Аб некаторых дэлегатах Нясвіжскага раёна мы расказваем ў сённяшннім нумары “Нясвіжскіх навін”.\nІван Аляксандравіч Ціхон нарадзіўся ў Міцькавічах і жыве тут усё сваё жыццё. Калгас, у якім ён пачаў працаваць у далёкім 1951 го-дзе, называўся тады імя Леніна, меў адміністрацыйны цэнтр у вёсцы Вялікая Быхаўшчына. Малады калгаснік выконваў розныя палявыя работы. Адсюль юнак пайшоў служыць у армію, сюды ў 1957-м вярнуўся. Вывучыўшыся ў Нясвіжскай МТС на трактарыста, там і працаваў, потым перайшоў у свой калгас.\nЗ таго часу мінула шмат гадоў. Калгас імя Леніна аб’ядналі з суседнім “Ленінскім шляхам”, з цэнтрам у вёсцы Лань. Мяняўся юрыдычны статус гаспадаркі, мянялася яе назва. У механізатара Івана Ціхона мяняліся маркі трактароў: Т-14, Т-25, МТЗ-50, экскаватар. А задача была адна — выконваць адвечную хлебаробскую справу. Іван Аляксандравіч з’яўляўся звеннявым па вырошчванні цукровых буракоў у пятай паляводчай брыгадзе. І ўвесь сезон праводзіў на гэтых плантацыях: сеяў буракі, рыхліў некалькі разоў міжрадкоўі, а ўвосень, калі надыходзіла пара ўбіраць ураджай — трактарам падкопваў радкі, з якіх калгаснікі ўслед убіралі і чысцілі карэнне, здавалі яго на цукровы завод. Рабіў ён усё вельмі акуратна, якасна, дабіваўся высокіх ураджаяў салодкага кораня. Таму і заслужыў павагу людскую і дзяржаўныя ўзнагароды. У 1975 годзе яго ўзнагародзілі ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, у 1983-м — медалём “За працоўную доблесць”.\nЧалавека з высокім пачуццём адказнасці, яго прызначылі на пасаду механіка вытворчага ўчастка. Іван Аляксандравіч забяспечваў бесперабойную работу тэхнікі ў сваім падраздзяленні, адказваў за працу калег-механізатараў.\nАформіўшыся на пенсію, ён працягваў працаваць механізатарам, а калі пакінуў трактар, выконваў розныя работы ў паляводчай брыгадзе.\nЦяпер Іван Аляксандравіч — на заслужаным адпачынку. Робіць, што трэба, па гаспадарцы. Наступным летам адзначыць свой 80-гадовы юбілей.\nПовысить эффективность свеклосеяния →


Любоўны гармідар сустрэў танцамі ў дзень усіх закаханых | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nЛюбоўны гармідар сустрэў танцамі ў дзень усіх закаханых\nУ дзень усіх закаханых сардэц, 14-лютага, АРР “Дзедзіч” ладзіла незвычайную для берасцейскай публіцы імпрэзу пад назвай Любоўны гармідар. Не гледзячы на тое, што ў святочны дзень у горадзе праходзілі і іншыя цікавыя вечарыны, на Маякоўскага, 46-1 прыйшло прыблізна 15 пар.\nАдразу паўстае пытанне ў недасведчаных асоб: пра што Любоўны гармідар? Гэта тэматычны майстар-клас па традыцыйных беларускіх танцах і гульнях прысвечаны да дня усіх закаханых.\nІдэя імпрэзы – распавесці і паказаць берасцейцам у музыкальнай форме, як забаўляліся беларусы ў безінтэрнэтны час.\nСпецыяльна да берасцейцаў у госці завіталі мінскія аматары беларускай музыкальнай гісторыі і танцаў – Антось Бельскі і Сяржук Місюкевіч. Хлопцы прыехалі с сапраўднай беларускай дудой, таму танцы праходзілі з удзелам “жывой” гульні інструменту сумесна з mp3-запісамі.\nСяржук Місюкевіч распавёў чытачам АРР “Дзедзіч” гісторыю знаёмства з танцамі, чаму яго з сябрам занесла ў Берасце і пра жыццё-быццё.\nМы пазнаёміліся з дзяўчынамі з Дзедзіча: Аленай і Ірынай, калі святкавалі Новы год 2015 у Залессі. Тады яшчэ Антось браў сваю дуду, мы танчылі і ўсім спадабалася. Адгэтуль пайшла ідэя зладзіць такую вечарыну, калі ёсць і памяшканне, і жаданне людзей.\nДаведка: як АРР “Дзедзіч” і сябры адсвяткавалі першы Новы год у Доме еўрапейскіх сустрэч у Залессі можна прачытаць па спасылцы: У Доме еўрапейскіх сустрэч адсвяткавалі Новы год, як сто гадоў таму.\nДалей Сяржук кажа, што яму і яго сябру Антосю спадабалася супольнасць Дзедзіча. Дзяўчыны запрашалі мяне на фестываль мабільнасці Самаход, дзе я распавядаў пра ўласныя першыя вандроўкі.\nДаведка: пра першы ў Берасці фестываль мабільнасці Самаход можна даведацца па спасылцы: У Берасці ўпершыню прайшоў фестываль мабільнасці Самаход.\nСяржук адзначае, што яны зусім не прафесіяналы, а аматары традыцыйных беларускіх танцаў. У Менску ёсць людзі, якія танчаць куды лепей, чым мы. Напрыклад, танцавальны клуб СІТА і гурт GUDA, дзе людзі паглыбляюцца ў традыцыю танца, намагаюцца танчыць у архаічнай манеры, запісваюць свае творы, ходзяць у экспедыцыі. А мы больш аматары, якім цікава наша культура.\nАдкуль прыйшла любоў да танцаў?\nКалі я быў студэнтам, у нас было мерапрыемства “корч”. Ладзілі танцы, прыходзілі дудары, фаяршчыкі. Сустракаліся мы каля мінскай нацыянальнай бібліятэцы, дзе калісьці быў яблыневы сад. Зараз замест саду пабудавалі шмат павярховак. Прыходзіла дзесьці пад 100 чалавек. Сустрэчы адбываліся кожную сераду.\nЧастка людзей прыходзіла патанчыць, частка проста пазнаёміцца, паразмаўляць ці піва папіць на прыродзе. Сёння “корч” існуе таксама, як і раней прыходзяць маладыя танцоры і дудары. У гэтым месцы і я пазнаёміўся са шмат цікавымі людзьмі і пачаў займацца танцамі. У Менску шмат чаго адбываецца і прасцей знайсці тое, што бліжэй. Існуе ў Менску студэнцкае этнаграфічнае таварыства. Я шмат з імі камунікую, езджу на Купалле і Каляды, збіраемся разам і спяваем песні.\nЯ больш тусовачны чалавек, не паглыбляюся, таму што экспедыцыі, часу няма.\nУ жыцці Сяржук водзіць людзей у горы, а Антось – праграміст.\nНа будучыню хлопцы не супраць правесці для жадаючых тусовачныя імпрэзы на прыкладзе Любоўнага гармідару.\nУ гэты вечар на імправізаванай танцавальнай пляцоўцы Дзедзіча кожны быў з парай. Дапамаглі і латарэя, і знаёмства, і атмасфера свята.\nАрганізатары зрабілі дзве зоны, каб кожнаму ў гэты вечар было ўтульна. Першая – для танцаў і гульняў, другая – тусовачная (можна пасмакаваць пунш, абмеркаваць любоўныя навіны ці пакінуць след ад памады на лысіне Саладухі).\nСаша прыйшла на Любоўны гармідар з хлопцам. Кажа, што іх запрасіла сямейная пара і паабяцала беларускія танцы.\nЯ ўпершыню так святкую дзень Святога Валянціна. Мой хлопец прыцягнуў мяне да ўсяго беларускага, гісторыі. Танцы і гульні – добрыя, атмасфера – прыемная, цёплая і сяброўская. Спачатку мне было няёмка, а напрыканцы вечарыны ўжо расслабілася, бо людзі прыветлівыя. Свята ўсіх закаханых у гэтым годзе, мне здаецца, самае цікавае з усіх мінулых.\nУ купе на ўсё пра ўсё спатрэбілася 2,5 гадзіны. Разагрэтыя берасцейцы так пайшлі ў пляс, што танцавальнай пляцоўцы стала мала. Нават калі прыйшло бы чуць болей чалавек, спатрэбілася бы арганізаваць яшчэ адну пляцоўку.\nАндрэй прыйшоў на вечарыну з жонкай.\nЯ заўсёды за ўсе “движухи”, дзе ёсць беларускае. Гэта весела і неардынарна, не ўсе на гэта здольныя. Кампанія добрая: усе інтэлігентныя, адукаваныя.\nЯ вельмі люблю беларускую мову. Вучуся ў беларускай школцы. Нажаль няма з кім размаўляць па-беларуску, таму ўжываю рускую. Прынцыпова чытаю толькі беларускіх пісьменнікаў, ужываю беларускую мову ў банкамаце, каб трошкі аддаць павагу да беларускасці.\nЖонка ставіцца да ўсяго гэтага неяк аддалена, яе гэта не вельмі цікавіць. Але сёння яна пасміхалася і ёй было весела. Думаю на наступныя імпрэзы яна пойдзе без усялякіх дамаўленняў.\nНапрыканцы імпрэзы арганізатары выбралі лепшую пару вечарыны – Мікола і Юля. Цікава, што рабята прыйшлі паасобку, а латарэя іх звязала.\nПачуцці цудоўныя, нават і словамі не перадаць. Танцы спадабаліся больш, чым гульні. Мяне цягне да іх, асабліва парамі. Лепей было бы, каб мы не абменьваліся дзяўчынамі ў танцах, таму што больш практыкуесся, калі адна і тая ж дзяўчына, а так блытаесся і не атрымоўваееца ўвогуле.\nМікола адзначыў, што сёння яго цікавяць танцы, таму з усіх імпрэз у гэты дзень ён менавіта выбраў Любоўны гармідар.\nТак, а танчылі берасцейцы: кракавяк, крэўскую польку, лявоніха і шмат іншых.\nАўтар тэксту: Наталля Гарайкіна\nбеларуская дуда Дзень Святога Валянціна Любоўны гармідар танцы\nКаханне, фільмы, падарожжы


25.07.2020 18:42 4857 просмотров Минск\nПочему власти выбрали путь уголовного преследования и вброса компромата против своих оппонентов? Удастся ли разгонами напугать новую генерацию поклонников перемен? Каков путь дальнейшего участия в избирательной кампании наиболее соответствующий настроениям общества? Отвечают политический аналитик Юрий Дракохруст и лидер Движения «За Свободу» Юрий Губаревич.\nпасля адмовы ў рэгістрацыі і акцыяў аптымізму стала болей ці меней\nлегальныя формы пратэсту пад час кампаніі\nхто не спойлер\nці трэба супольны штаб\nагентаў Масквы і Пазняка\nяк будзе разгортвацца кампанія\nЦі не стала пасля акцыі 14 ліпеня больш песімізму і аптымізму?\nДракахруст: Большым песімістам я не стаў, але і большым аптымізмам таксама. Відавочна, гэта пэўны момант ісціны. Я згодны з тым, што сказаў Дзмітрыеў: Выбары скончыліся ўчора.\nЯкая рэакцыя грамадства. Людзі выйшлі. Але выйшлі не дзясяткі тысячаў. Плошчы 2 не адбылося. Быў ахоп. Але гэта не майдан, гэта не плошча ў Арменію, гэта нават не тое, што мы назіраем у Хабараўску. Людзей не настолькі шмат, каб чагосьці дамагчыся.\nВажны момант – гэтыя пратэсты ў значнай ступені стыхійныя. Людзі выйшлі па зову сэрца. Каманды Бабарыкі і Цапкалы не выступаюць як арганізатары гэтых пратэстаў. А стыхійны пратэст, які не мае размаху, цяжка сказаць, ці можа ён нешта змяніць.\nГэта не Плошча 2006, гэта не Плошча 2010. Паглядзім, што будзе ў жніўні. А можа і нічога не будзе. Магчыма, «гадзіна Ч» ужо і была.\nГубарэвіч: Калі для Дзмітрыева выбары скончыліся ўчора, то хай бы ён здаў сваё пасведчанне. Буду казаць пра беларускае грамадства, і падставы для аптымізму ёсць. Тое, што адбыліся пратэсты, не арганізаваныя, спантанныя – у гэтым ёсць пэўная моц. Гэта значыць, што ўлада дэзарыентаваная, не можа дзейнічаць паводле старых схемаў, калі было дастаткова заблакаваць лідараў, якія ўсе стаяць на ўліку. Зараз супраціўленне можа ўспыхваць у любым нечаканым месцы.\nАле ёсць і слабасць. Любы стыхійны пратэст, калі ён адбываецца па-за межамі заканадаўства, улады пераўтвараюць у крымінальную справу ў адносінах да ўдзельнікаў. Тое, на што я рабіў стаўку пад час выбарчай кампаніі, легальныя нешматлікія магчымасці, якія дае нам беларускае заканадаўства пад час выбараў. Мы скарысталіся з правацэнтрыстамі – пікет салідарнасці спарадзіў выбуховую рэакцыю, калі людзі пачалі выходзіць і станавіцца ў ланцугі. Пра гэта штабы дзеючых кандыдатаў ні слова не казалі.\nНа сёння ў нас няма легальных магчымасцяў. Але для тых кандыдатаў, якія атрымалі корачкі, настаў момант Х. Яны маюць магчымасці сябе праявіць. Нават тры тыдні да дня выбараў – цудоўная магчымасць вярнуць беларускаму грамадству адчуванне большасці і моц. Гэта тое, супраць чаго змагаецца дзяржаўны апарат.\nДа канца градус не збіты. І гэтую іскру можна пераўтварыць у полымя.\nШто рабіць пры сённяшнім развіцці кампаніі?\nГубарэвіч: Я глыбока ўпэўнены, калі беларусы за гэты месяц, які застаўся да канца кампаніі, беларусы не пераканаюць сябе, што тых, хто выступае за перамены, большасць. Калі яны не пераканаюць у гэтым выбарчыя камісія, што праўда на баку грамадства. Калі ў гэтым яны не пераканаюць сілавы апарат... а пераканаць можна толькі праз візуалізацыю – масавыя сходы і мітынгі.\nМенавіта з гэтай атмасферы можна казаць пра наступны крок. Калі мы не зробім зараз, можна забыць пра нейкія перспектывы, звязаныя з гэтай кампаніяй.\nГлядзіце ўсю размову на відэа\nЛюди: Юрий Губаревич 962 Юрий Дракохруст 12\n#1174 04.10.2020 00:00 @ Claudia Klein\nПрывітанне і Сардэчна запрашаем у Spotlight Global Financial Services, мяне завуць Клаўдыя Кляйн, я крэдытор, а таксама фінансавы кансультант.\nВам вельмі патрэбна фінансавае ўзмацненне? Вам патрэбен крэдыт на розныя мэты? калі ваш адказ станоўчы, я параю вам звязацца з маёй фірмай праз | [email protected] | альбо напішыце нам на WhatsApp: 4915758108767 | і мець пазыку на вашым рахунку на працягу 24 гадзін, таму што мы прапануем выдатныя паслугі па пазыцы па ўсім свеце.\nМы прапануем усе віды крэдытных паслуг (асабісты крэдыт, крэдыт на бізнес і шмат іншага), мы прапануем доўгатэрміновыя і кароткатэрміновыя крэдыты, а таксама вы можаце пазычыць да 15 мільёнаў еўра. Мая кампанія дапаможа вам дасягнуць мэты з дапамогай шырокага спектру крэдытных прадуктаў.\nМы ведаем, што атрыманне законнай пазыкі заўсёды было велізарнай праблемай Для людзей, якія маюць фінансавыя праблемы і маюць патрэбу ў іх вырашэнні, многім так складана атрымаць пазыку ў мясцовых банках альбо іншых фінансавых установах з-за высокіх працэнтаў. стаўка, недастатковае забеспячэнне, стаўленне запазычанасці да даходу, нізкі крэдытны бал альбо любыя іншыя прычыны.\nНяма больш чакання альбо стрэсавых наведванняў банкаў. Наш сэрвіс даступны кругласутачна і без выходных - вы можаце атрымаць крэдыт і завяршыць транзакцыі, калі і дзе вам гэта трэба.\nМы даем паслугі пазыкі сусветнага класа на працягу 24 гадзін. Для даведак / пытанняў? - Адправіць ліст на | [email protected] | альбо напішыце нам на WhatsApp: 4915758108767 | & атрымаеце адказ імгненна\nВы можаце лёгка праверыць нас на нашым сайце праз: https://spotlightglobalfin.wixsite.com/financial\nВашай сям'і, сябрам і калегам не трэба ведаць, што ў вас мала грошай, проста напішыце нам і вы атрымаеце крэдыт.\nВаша фінансавая свабода ў вашых руках!


Пагадненне паміж Урадам Рэспублікі Беларусь І Урадам Французскай Рэспублікi\nСпампаваць 92.12 Kb.\nПамер 92.12 Kb.\nпаміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Французскай Рэспублікi\nаб міжнародных аўтамабiльных грузавых перавозках\n2. З гэтай мэтай кампетэнтныя органы абодвух Дагаворных Бакоў абменьваюцца неабходнымі друкаванымі бланкамі.\n3. Кампетэнтныя органы Дагаворных Бакоў бясплатна абменьваюцца дазволамі, якія прадугледжаны гэтым Пагадненнем.\nПа ўсіх пытаннях, якія не ўрэгуляваны гэтым Пагадненнем або міжнароднымі канвенцыямі, удзельнікамі якіх з'яўляюцца Дагаворныя Бакі, будзе прымяняцца заканадаўства, якое дзейнічае на тэрыторыі кожнага з Дагаворных Бакоў.\nПалажэнні гэтага Пагаднення прымяняюцца без урону для правоў і абавязацельстваў Дагаворных Бакоў, якія вынікаюць з іншых міжнародных дагавораў, удзельнікамі якіх яны з'яўляюцца, у прыватнасці, для Французскага Боку, у сувязі з прыналежнасцю яго да Еўрапейскага Саюза.\nаб прымяненні Пагаднення паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Французскай Рэспублікі аб міжнародных аўтамабільных грузавых перавозках


«Наша мова — ня сэксі» — Generation.by\n«Ірляндзкая мова — гэта ня сэксі», — 42-гадовы ірляндзец, у мінулым бармэн, а цяпер студэнт паліталёгіі Ўнівэрсытэту Корку, Дэклан Кіцін разважае пра лёсы яго сям’і, яе мовы і краіны ў ХХ стагодзьдзі. У новай правастырновай хондзе мы едзем па хуткасным аўтабане ў самым сэрцы Ірляндыі, за дзьве гадзіны перасякаючы амаль усю выспу ў кірунку сталіцы рэспублікі — Дубліну. Вакол мяне плывуць краявіды, што дзіўным чынам нагадваюць беларускія, і ў галаву прыходзяць думкі аб падабенстве маёй радзімы і гэтай выспы на ўскрайку Эўропы. Адно з галоўных падабенстваў хаваецца ў моўным пытаньні: ні беларусы, ні ірляндцы дагэтуль ня вырашылі, што рабіць зь іх нацыянальнымі мовамі.\n«Гэта шляхетна — мець уласную мову, — працягвае разважаньні Дэклан. — Таму гэта і жудасна, што такая сытуацыя склалася з гэльскай мовай [гэта другі назоў ірляндзкай]. Але размаўляць па-ірляндзку ня сэксі, — відавочна, гэтаму бацьку двух дзяцей падабаецца прыдуманая ім аналёгія. — Вось таньчыць ірляндзкія танцы — гэта сэксуальна. А па-ірляндзку казаць — не».\nАле моўныя пытаньні паўсталі ў гэтай былой ангельскай калёніі ня ўчора. Ужо з канца 17 стагодзьдзя ірляндцы мелі вялікая праблемы з мовай: брытанцы не дазвалялі ім кіраваць сваёй краінай, а тым больш выкарыстоўваць нацыянальную мову ў афіцыйных зносінах і адукацыі. «Калі ты жадаў атрымаць адукацыю, то мусіў размаўляць па-ангельску, калі ты жадаў мець добрую працу — тваёй мовай мусіла быць усё тая ж ангельская, — кажа Дэклан. І цяпер, дарэчы, тое ж самае: калі жадаеш зарабіць хоць троху грошай, ты мусіш ведаць ангельскую. Ніякіх кантрактаў на ірляндзкай».\nУсе афіцыйныя надпісы ў Дубліне, у тым ліку на гэтым турыстычным указальніку, прадубляваныя па-ірляндзку\nСапраўды, энцыкляпэдыя кажа, што доўгія стагодзьдзі Ірляндыя знаходзілася пад акупацыяй Англіі. Нашмат большы час, дарэчы, чым Беларусь — пад расейскай акупацыяй. Хоць пісьменнасьць была ў кельтаў здаўна (цяперашнія ірляндцы лічаць сябе спадкаемцамі гэтых колісь магутных плямёнаў), але першая друкаваная кніга па-ірляндзку выйшла на 50 гадоў пазьней за беларускую, а ўнармаваньне ірляндзкага правапісу адбылося толькі пасьля канчатковага разрыву зь Вялікабрытаніяй — у 1949 годзе. Вялікую шкоду ірляндзкай мове нанёс голад і павальная міграцыя другой паловы 19 стагодзьдзя. А таксама масавая ангельскамоўная адукацыя.\nПрафэсар эканомікі з унівэрсытэту Ольстэра Вані Боруг кажа, што цяпер валоданьне ірляндзкай у Ірляндыі — гэта прыкмета, паводле якой чалавека можна аднесьці да эліты. Таксама, як і слуханьне клясычнай музыкі альбо веданьне Шэксьпіру.\n«Нават калі браць у разьлік толькі сацыяльна-эканамічныя паказчыкі, то з двух людзей з аднолькавым статусам той, хто валодае ірляндзкай, будзе мець невялікую, але істотную перавагу над другім», — кажа прафэсар.\nДасьледаваньне, якое ён з калегамі апублікаваў год таму, руйнуе даўні міт аб тым, што ірляндзкая — гэта мова бедных жыхароў аддаленых вёсак. Сапраўды, рэгіёны, дзе людзі дагэтуль карыстаюцца ірляндзкай штодзень, захаваліся. Але знаходзяцца яны далёка ад сталіцы на атлянтычным узьбярэжжы. Па выніках апошняга перапісу, з 6-мільённага насельніцтва востраву прыкладна 72 тысячы выкарыстоўваюць гэльскую як мову штодзённага ўжытку. І толькі каля 1.5 мільёна валодаюць гэтай мовай на добрым узроўні, а 4 мільёны ірляндцаў могуць сказаць на гэльскай літаральна толькі некалькі словаў.\nАле вольстэрскі прафэсар даволі аптымістычна глядзіць на сытуацыю. Паводле яго дасьледаваньня, з тых, хто займае найлепшыя пасады ў краіне, 42% лёгка могуць размаўляць па-гэльску. Супраць 27% тых, хто ня здольны размаўляць на ёй увогуле. Прасьцей кажучы тыя, хто ведае ірляндзкую, зарабляе болей за тых, хто ёй не валодае.\nЭлітнай мовай, але зь іншым адценьнем «элітнасьці» лічыць ірляндзкую і Дэклан:\n«Існуе пэўны снабізм вакол ірляндзкай: калі ты робіш памылкі ў ёй ці вымаўляеш няправільна словы, то цябе могуць абвінаваціць у тым, што ты зусім не валодаеш гэльскай, — тут мужчына прыгадвае выпадак са свайго ўласнага школьнага вопыту. — Мой школьны настаўнік гэльскай быў з тых ірляндцаў, што зь дзяцінства штодня карысталіся менавіта гэтай мовай. І ён часта агрэсіўна дакараў мяне за маўленчыя памылкі: „Чаму ты адкрываеш рот, калі ня можаш нармальна размаўляць па-гэльску?“ — чуў я ад яго ўвесь час, калі рабіў чарговую памылку ў вымаўленьні. Гэты чалавек адбіў у мяне ўсялякае жаданьне размаўляць па-ірляндзку на доўгія гады.\n„Ты ня добры ірляндзец, калі ня здольны размаўляць па-ірляндзку“, — кажуць у нас. Але мой дзед не размаўляў па-гэльску, затое быў жаўнерам Ірляндзкай рэспубліканскай арміі (у пачатку 20 стагодзьдзя змагалася за незалежнасьць Ірляндыі ад Вялікабрытаніі), і тры разы быў арыштаваны. Таму для мяне неістотна: можа чалавек размаўляць па-ірляндзку, ці не. Галоўнае — гэта тое, што ён, як мой дзед, можа аддаць жыцьцё за сваю краіну», — кажа Дэклан.\nСтаў прэзыдэнтам? Вучы мову!\n«Майкл Дзі Хігінс набраў 701 101 голас», — за трыбунай з выявай залатой арфы — герба Ірляндыі — прыгожая кіраўніца ірляндзкага цэнтрвыбаркаму па-гэльску абвяшчае першыя вынікі падліку галасоў на прэзыдэнцкіх выбарах. Я стаю ля сцэны прэс-цэнтру ЦВК як адзін з удзельнікаў місіі па назіраньні за выбарамі, арганізаванай у межах праекту «Назіранне за выбарамі: тэорыя і практыка». Вакол мяне — некалькі дзесяткаў рэпарцёраў, што нястомна шчоўкаюць затворамі камэраў і ўслухоўваюцца ў лічбы, абвешчаныя па-ірляндзку. Узьнікае адчуваньне, што адзінкі з прысутных разумеюць «гэльскія» вынікі: замест сьлёзаў радасьці ці гора ў залі ў адказ на агучаныя лічбы вісіць трунная цішыня. Але як толькі абвяшчэньне вынікаў пераходзіць на ангельскую, усё становіцца на свае месцы: прыхільнікі кандыдатаў пляскаюць кожнай лічбе свайго фаварыта, а рэпарцёры занатоўваюць іх у нататнікі.\nУ вуснах беларускага прэзыдэнта нацыянальная мова — мова нянавісьці, абразы тых, хто думае інакш. У вуснах афіцыйных ірляндзкіх асобаў гэльская мова — справа звычайная, але гэткая ж нежывая, як і мова школьных падручнікаў на ўроках гэльскай, якія там абавязковыя. Новаабраны прэзыдэнт — 73-гадовы англамоўны паэт Майкл Дзі Хігінс — колісь займаў пасаду міністра гэльскай мовы. У сярэдзіне 90-х ён нават спрычыніўся да заснаваньня першага ірляндзкамоўнага ТБ-каналу. Цяпер яму, у адрозьненьні ад яго асноўнага суперніка на тых выбарах — маладой тэлезоркі і прадпрымальніка Сіна Галахера — ня прыйдзецца вучыць ірляндзкую, як тое рабілі, у адпаведнасьці з патрабаваньнямі статусу, двое ягоных папярэднікаў.\nПерадвыбарчая кампанія, як, здаецца, і ўсё ірляндзкае жыцьцё, праходзіла амаль выключна на ангельскай. Аднак адныя дэбаты вырашана было арганізаваць па-ірляндзку. Атрымалася і камічна, і трагічна адначасова: вядоўца задаваў пытаньні па-ірляндзку, а кандыдаты адказвалі па-ангельску. Знайшліся нават такія кандыдаты, што ня здолелі ніводнага слова сказаць на нацыянальнай мове ў інтэрвію перад дэбатамі. Зрэшты, яны, як і прадстаўнік троху табуяванай палітычнай нацыяналістычнай сілы Ірляндзкай рэспубліканскай арміі, ня здолелі набраць шмат галасоў. Тамтэйшы нацыяналізм амаль не асацыюецца зь нейкім асабліва пяшчотным стаўленьнем да мовы.\n«На вуліцы лягчэй пачуць кітайскую, чым ірляндзкую»\nЗа некалькі гадзін да таго, каб сесьці ў машыну і адправіцца ў Дублін, мы зь Дэкланам заходзім у будынак школы ў Корку на поўдні Ірляндыі, якую ён калісьці наведваў. Сёньня дзень выбараў, і цяпер у гэтай школе месьціцца выбарчы ўчастак. Аб гэтым сьведчыць шыльда, на якой ангельскамоўнае «Polling Station» абавязкова прадубляванае ірляндзкім «Stáisiún vótála». Тое ж самае і з усімі вуліцамі ў гарадах, афіцыйнай інфармацыяй, вітаньнямі ў аэрапорце нарэшце. Ірляндзкая разам з ангельскай мае статус дзяржаўнай, але ірляндзкая — усё ж «першая афіцыйная». Да гэтага шыльдавага дзьвюхмоўя не адразу прызвычайваесься, але з часам перастаеш заўважаць іншы шрыфт незнаёмых ірляндзкамоўных надпісаў на будынках.\nШкола, у якой дзеці вучацца выключна па-ірляндзку\nДэклан заходзіць у сваю школу са зьмяшанымі пачуцьцямі: тут яго навучылі ірляндзкай («Мой дзядуля нарадзіўся ў 1900 годзе, і ніхто зь яго сям’і не размаўляў па-ірляндзку, тое ж было і зь яго дзецьмі»), і тут жа яму прывілі нелюбоў да яе.\n«Мой бацька і маці вырасьлі ў горадзе, і яны былі часткаю гарадзкой брытана-амэрыканскай культуры. Мая школа, і школа маіх дзяцей — ангельскамоўная. Я нават ірляндзкую вучыў па-ангельску», — кажа ён.\n«І яны ня здолелі навучыць мяне ірляндзкай за 14 гадоў. Можа быць, я надта лянівы, каб вучыць гэту мову. Але мая гэльская цяпер выпраўляецца, бо я мушу дапамагаць зь ёй дзецям у іхніх хатніх заданьнях». Дзеці Дэклана ходзяць у ангельскамоўную школу, дзе па-ірляндзку выкладаецца толькі некалькі гадзінаў на тыдзень. Многія бацькі адпраўляюць дзяцей у выключна ірляндзкамоўныя школы, бо лічаць тамтэйшы ўзровень адукацыі лепшым. Але вышэйшая адукацыю ўсё роўна даступная толькі на ангельскай.\n«Неяк аднаму з кандыдатаў у прэзыдэнты ў час сустрэчы ў маім унівэрсытэце задалі пытаньне па-ірляндзку, — распавядае Дэклан. — „Я вучыў ірляндзкую мову ў школе, але адказаць на пытаньне па-ірляндзку не магу“, — сказаў кандыдат тады. Калі ж ён запытаў іншых прысутных на сустрэчы студэнтаў і выкладчыкаў, ці зразумелі яны гэта гэльскае пытаньне, адзінкі адказалі станоўча».\nНатальля, 27-гадовая армянка, ужо некалькі гадоў жыве ў Ірляндыі са сваім расейскім мужам. Па яе словах, усе знаёмыя ірляндцы, якіх яна распытвала пра веданьне мовы, казалі толькі аб школьных ведах, на якія з часам забываліся. А адна маладая пара неяк заявіла, што хоць і лічаць сябе нацыяналістамі, размаўляюць яны выключна па-ангельску. «На пытаньне, „чаму ж не па-ірляндзку?“ пара ганарліва заявіла, што, маўляў, брытанцы скралі ў іх мову», — кажа Натальля. Ірляндцы імкнуцца давесьці, што «акупанты» — так дагэтуль называюць тут брытанцаў — не адразу «пазбавілі» іх мовы. Спатрэбіліся стагодзьдзі: яшчэ ў пачатку 20-га ст. за вымаўленьне ірляндзкага (і беларускага!) ‘г’ у ангельскіх словах можна было атрымаць штраф. Але фрыкатыўнае ‘г’ можна пачуць з вуснаў ірляндцаў дагэтуль.\nПацешнае відэа пра тое, што здараецца з тымі, хто наважваецца вучыць ірляндзкую\n«Больш верагодна, што вы пачуеце кітайскую мову ў цэнтры Дубліна, чым ірляндзкую», — мы з Дэкланам стаім у цэнтры вячэрняй сталіцы Ірляндыі. Я аглядаюся навокал, і бачу сярод мінакоў амаль адных тыповых ірляндцаў: прадстаўнікоў іншых расаў тут, параўнальна зь іншымі эўрапейскімі сталіцамі, няшмат. Але тое ня надта павялічвае мае шанцы ўсё ж пачуць ірляндзкую — калі яшчэ не памерлую, то амаль згубленую яе народам мову.\nмова,\tІрляндыя,\tлюдзі,\tпалітыка\nАлесь Герасіменка 14:56, 05.12.2011 | Артыкулы |\nIn 0.1868 seconds.


Apple адрамантуе MacBook Pro Retina 13 "з дапамогай" Staingate "| Я з Mac\nМігель Анхель Юнкас | | яблык, MacBook Pro, навіны, Кампутары Mac\nЗ некаторага часу форумы падтрымкі Apple пачалі запаўняцца скаргамі на вельмі канкрэтную праблему на экране 13 ″ MacBook Pro Retina, асабліва ў мадэлі, прададзеныя ў канцы 2013 годаБыло так, што на экранах пачалі выяўляцца прыкметы зносу, відавочна нічога не робячы з імі, вынікаючы лісту ўказанням па чыстцы, якія Apple дала на сваім сайце.\nКарыстальнікі пракаментавалі, як пасля выцірання мяккай і сухой анучай паверхняй (максімум вільготнай) экраны пасля часу выцерліся яны страцілі антырэфлекснае пакрыццё, пакідаючы вельмі пачварныя сляды на ўсёй паверхні экрана, быццам бы выкарыстоўваўся нейкі абразіўны прадукт. j\nУ гэтую суботу кампанія Apple запусціла якасную праграму для вырашэння гэтай праблемы антыблікавыя пакрыцця пацярпелага MacBook Pro Retina.\nНаколькі вы можаце зразумець, Apple заменіць экраны бясплатна, але не публікуе яго з устаноўленым тэрмінам для рэгістрацыі ў гэтай праграме. адзін год з 16 сакавіка 2015 года альбо на працягу першых трох гадоў пасля першапачатковай пакупкі. У любым выпадку не высветлена, пры якіх умовах Apple дазволіць рамантаваць экраны альбо як будзе працаваць праграма рамонту і замены.\nБольш за тое, некаторыя карыстальнікі нават атрымалі па электроннай пошце ад Apple пацверджанне інфармацыі, якую яны змаглі атрымаць з розных інфармацыйных носьбітаў у Інтэрнэце.\nКолькасць пацярпелых MacBooks не выявілася, але калі ўзяць у якасці спасылкі, сайт Staingate.org і фэйсбук-суполка створаны па гэтай прычыне, акрамя карыстальнікаў на форумах Apple, можна сказаць, што будзе каля 5.000 карыстальнікаў.\nАпошняя кампанія па рамонце заводскіх дэфектаў, у якой Apple адкрыла чарговую праграму замены, была звязана з праблемамі аптычная стабілізацыя у камеры нейкага iPhone 6 Plus.\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » Кампутары Mac » MacBook Pro » Apple клапоціцца пра тое, каб скончыць з праблемай экрана прыблізна 13-дюймовым MacBook Pro Retina\nУ мяне такая праблема з маёй 15-цалевай сятчаткай MacBook Pro, і я зразумеў, што прачытаў гэта, патэлефанаваў на Apple, і яны кажуць, што для гэтага выпадку не існуе падаўжэння гарантыі. Як мне зарэгістравацца? Калі я пайду ў тэхнічную службу Apple, яны будуць браць плату толькі за тое, што я паказаў ім інцыдэнт ... ..\nАдказ на jocker46\nЛуіс Апаблаза сказаў\nКалі яны мне адказалі, на самой справе я ў працэсе замены, і я купіў яго ў канцы лістапада 2014 года\nАдказ Луісу Апаблазе\nПраз тры месяцы пасля пакупкі Macbook Pro 13 ″ мне прыйшлося ўзяць яго, каб замяніць экран, таму што з'явіліся гэтыя адлюстраванні. Праз тыдзень без ноўтбука яны бясплатна змянілі мой экран. Цяпер, праз 6 месяцаў, у мяне зноў узніклі тыя ж праблемы ... шчыра кажучы ... Я выбраў не лепшае па лепшай цане, каб мець у руках пасрэдны прадукт.\nАдказ на JMG7\nЯ маю гэтыя праблемы, і я толькі што патэлефанаваў ... Мне сказалі ўзяць, не хвалюйцеся, гэта на гарантыі. Я купіў яго паўтара года таму.\nВікент Галіяна сказаў\nСа мной гэта таксама пачало здарацца з MacBook Pro Retina 13 ″, набытым у жніўні 2015 г. Яшчэ ўчора яны змянілі экран, не ствараючы праблем (лагічна, пайшлі)\nАдказ Vicent Galiana\nЯ раздражняю іх, каб яны, калі ласка, сказалі мне, як прад'явіць прэтэнзію (я купіў сваю кнігу Macbook у Чылі ў снежні 2013 г.).\nУ мяне такая ж праблема, калі ласка, каментуйце, каму я павінен указаць сваю праблему.\nУ мяне такая ж праблема. Плямы з'яўляюцца пад вуглом экрана. Macbook Pro retina ў сярэдзіне 2014 г. Я клапачуся пра яго цалкам. Набыты ў Іспаніі. У цяперашні час я пражываю ў Аргенціне, дзе няма афіцыйнага дома Apple. Любое рашэнне? Хто-небудзь з Аргенціны з гэтай праблемай? Расчараваны, тым больш, калі мы гаворым пра кампутары высокага класа і пра тое, што ў маім выпадку ён быў абраны, таму што ён мае экран сятчаткі.\nГэтая праблема здарылася і са мной. Я зрабіў прэтэнзію добразычліва (без барацьбы), і сёння яны яе змянілі. Дзякуй за паведамленне\nДзякуй вам за чытанне і віншаванні з новым экранам.\nКуды мне патэлефанаваць ці пайсці, каб вырашыць гэтую праблему?\nДобры дзень, я растлумачыў сваю праблему ў чаце тэхнічнай падтрымкі, і пасля запыту некаторай інфармацыі, напрыклад, серыйнага нумара Macbook, яны пацвердзілі, што я пацярпеў, і што яны адрамантуюць экран, падоўжыўшы гарантыю да 3 гадоў (у цяперашні час) Я прайшоў 3 месяцы з 2-х гадоў).\nЦяпер мне давядзецца схадзіць у Apple Store ...\nУ мяне ёсць MacBook Pro (Retina, 13-цалевы, пачатак 2015 г.), і я думаю, што ў мяне падобная праблема на экране. Я спрабаваў звязацца са службай падтрымкі, але яны кажуць мне, што мне трэба заплаціць 29 еўра, каб запытаць падтрымку.\nЯ хацеў бы ведаць, ці мае мадэль Mac бясплатны рамонт экрана. Калі так, то як я павінен гэта зрабіць, а калі не, колькі каштуе замена экрана.\nДжэйсан Хаўер сказаў\nЯ пайшоў сёння ў краму Apple, каб убачыць, што яны могуць парэкамендаваць мне за тое, што ў мяне ёсць на экране, і яны сказалі мне, што ў мяне быў перыяд 3 гады з моманту пакупкі 13-дюймовага MacBook Pro Retina, каб зрабіць змены эфектыўнымі, яны сказалі, мне, што ў аўторак на наступным тыдні гэта трэба, яны атрымалі яго, каб перадаць мне новы Macbook бясплатна. Паглядзім, ці праўда, у аўторак я вам скажу\nАдказ Джэйсану Хаўеру\nЯ жыву ў Гандурасе, і я набыў гэты MacBook Pro з экранам сятчаткі ў гэтым годзе 2019. Mac толькі 4 месяцы, і ён ужо стагнаваў. я не ведаю, што рабіць\nФільм "Новыя вакансіі", новы iMac Retina, абнаўленне iWork і многае іншае. Лепшае за тыдзень на "Я з Mac"


Снайперы, БТР, шматтысячны мітынг апазіцыі: як праходзіў першы «Усебеларускі сход» + шмат архіўных ФОТА\nАтмасфера самага першага «Усебеларускага сходу» чымсьці нагадвае сёлетнюю, але са сваімі нюансамі. І тады, і цяпер Лукашэнка вырашае правесці мерапрыемства, каб развязаць палітычны крызіс унутры краіны. У 1996 годзе Лукашэнку ўдалося выйсці пераможцам, што будзе гэтым разам?\nТой сход стаў наступствам супрацьстаяння маладога прэзідэнта Лукашэнкі з парламентам. Фактычна, Лукашэнка вырашае ісці на абвастрэнне і прапаноўвае засяродзіць амаль усю ўладу ў руках прэзідэнта. На «сходзе», які адбываўся 19-20 кастрычніка, ён агучвае для шырокай аўдыторыі (амаль 5 тысяч гледачоў у зале, а таксама жывыя трансляцыі на ўсіх тэлеканалах) свае прапановы па змене ў Канстытуцыю. У лістападзе таго ж года гэтыя змены былі падтрыманыя на рэферэндуме, ёсць мноства фактаў «фальсіфікацый» вынікаў ужо тады.\nНазваць тую палітычную сітуацыю спрыяльнай для Лукашэнкі цяжка. На яго ціснуць з Захаду, дэпутаты Вярхоўнага Савета блізкія да таго, каб пачаць працэдуру імпічменту. 16 кастрычніка Лукашэнка нечакана прылятае ў Маскву, тады мала хто разумеў такія рухі, але выглядае, што ляцеў ён для таго, каб заручыцца падтрымкай Ельцына і Расіі.\nАб’яднаная апазіцыя не спіць у шапку. Напярэдадні, 18 кастрычніка, яна праводзіць Нацыянальны кангрэс «У абарону Канстытуцыі», у гэтым мерапрыемстве ўдзельнічаюць усе, апроч камуністаў. Пляцоўку для выступаў апазіцыі дае Палац прафсаюзаў на Кастрычніцкай плошчы — уявіць сабе такое сёння немагчыма. Лукашэнкаўцы ж збіраюцца ў Палацы спорту на Нямізе.\nЮрый Захаранка, Генадзь Карпенка, Генадзь Бураўкін. У прэзідыуме Нацыянальнага кангрэса. Фота vytoki.net.\nАрганізатарамі Кангрэса апазіцыі былі намеснік старшыні Вярхоўнага Савета Генадзь Карпенка, а таксама былы міністр унутраных спраў Юрый Захаранка. У прэзідыуме былі Станіслаў Шушкевіч, Генадзь Бураўкін, Юрый Хадыка, Янка Брыль, Мечыслаў Грыб, Ніл Гілевіч і іншыя.\nГісторык Мікола Ермаловіч і калекцыянер Анатоль Белы на Кангрэсе. Фота vytoki.net.\nЛагічным працягам Кангрэса стала шэсце і мітынг апазіцыі на наступны дзень. Сабрацца нязгодным з Лукашэнкам далі на плошчы Якуба Коласа, а потым калона дайшла да Опернага тэатра, каля якога адбыўся мітынг. Прыйшло каля 30 тысяч чалавек. Уражвала, што ў той час так побач маглі праходзіць настолькі розныя мерапрыемствы.\nШматтысячны мітынг ля Опернага. Фота vytoki.net.\nУсебеларускі сход ахоўваўся па поўнай праграме, яшчэ ад самага ранку па тагачасным праспекце Скарыны (сёння — Незалежнасці) паехалі грузавыя аўто з АМАПам. Палац спорту па перыметры быў узяты аўтаматчыкамі, поўна АМАПа было ў Траецкім прадмесці, снайперы, сабакі. Па сканчэнні мітынга самыя гарачыя галовы пайшлі бліжэй да афіцыйнай сходкі, але спроб прарыву так ніхто і не рабіў. «Халуі!» — крычалі яны ўдзельнікам «сходу».\nПадыходы да Палаца спорту ачэпленыя міліцыяй і АМАПам. Фота Уладзіміра Сапагова, vytoki.net.\nШто тычыцца афіцыйнага мерапрыемства, вось так яго апісвала агенцтва БелТА: «На сходзе з дакладам «Толькі народ мае права вырашаць свой лёс» выступіў прэзідэнт Беларусі. Адкрываючы сход, Аляксандр Лукашэнка сказаў: «З хваляваннем пачынаю свой даклад на першым у гісторыі Усебеларускім народным сходзе. Мы стаім перад выбарам: альбо Беларусь будзе заставацца закладніцай у руках палітыкаў, што жадаюць рэваншу за свае паражэнні, альбо ж мы ўсталюем належны правапарадак і накіруем усе сілы народа на вырашэнне неадкладных праблем. Гэтымі днямі вырашаецца лёс не прэзідэнта, не інстытута прэзідэнцтва, а лёс усяго беларускага народа, будучыня нашых дзяцей і ўнукаў. У гэтай зале — паўнамоцныя выбраннікі народа, дэлегаваныя ўсёй працоўнай Беларуссю. Менавіта ваша меркаванне будзе мець вызначальнае значэнне для мяне пры прыняцці найважнейшых палітычных рашэнняў».\nЦікава, што на той момант яшчэ існаваў адносны плюралізм: супраць выніковай рэзалюцыі прагаласавалі 11 удзельнікаў Сходу з 4700, а яшчэ 47 устрымаліся! Кропля ў моры, але цяпер няма і такіх.\n«Любы просты грамадзянін, які паглядзеў па тэлебачанні так званы «народны сход», павінен быў зразумець, што гэта было патрэбна для замбавання насельніцтва, каб пераканаць народ прыняць Канстытуцыю дыктатуры. Такім шляхам насоўваецца дзяржаўны пераварот», — пісаў у газеце «Свабода» Генадзь Таразевіч.\nМіліцыя ачапіла ўсю Нямігу. Фота Уладзіміра Сапагова, vytoki.net.\nСтаршыня Канстытуцыйнага суда Валерый Ціхіня ацаніў выступ Лукашэнкі як «поўны канфрантацыі». «У прэзідэнцкім праекце Канстытуцыі гнілая сарцавіна», — афарыстычна сказаў Ціхіня.\nАпазіцыя намаганнямі Анатоля Лябедзькі і Мечыслава Грыба тэрмінова спрабавала ўнесці праўкі ў Канстытуцыю, каб не было патрэбы ў рэферэндуме, аднак той усё ж адбыўся пры канцы лістапада 1996 года. І гэта быў адным з першых масавых пагромаў свабоды і дэмакратыі ў Беларусі, умацаванне аўтарытарнага рэжыму Лукашэнкі.


Валанцёрка: Харкаў зараз квітнеючы і прыгожы, але разбомбленыя будынкі выглядаюць жахліва - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВаланцёрка: Харкаў зараз квітнеючы і прыгожы, але разбомбленыя будынкі выглядаюць жахліва\nЖыхарка Берасця Аксана паехала валанцёрам ва Украіну. Бліжэй да мужа ўкраінца, які служыць у ВСУ. Спачатку яна дапамагала бежанцам на вакзале ў Львове, потым па асабістых справах прыехала ў Харкаў і зноў дапамагае людзям. Гаворыць Аксана:\n– Я жыла ва Украіне практычна год, я выехала з Беларусі ў 2021 і Украіна для мяне другі дом, і таксама мае бацькі – украінцы. Я не магла спакойна сядзець і назіраць за тым, што адбываецца, я адчувала, што я патрэбна там і вырашыла ехаць, нягледзячы на тое, што было страшна, і дзейнічаць на месцы.\n– Вы замужам за украінцам, які цяпер ваюе?\n– Так, ён на кантракце, ужо два гады адслужыў, быў на Данбасе. Яму заставаўся год да заканчэння кантракта і вось пачалася вайна. Яму, як і мне, 23 гады.\n– Вы не ў адным месцы знаходзіцеся?\n– Ён пад Мікалаевым, а я ў Харкаве. Мы не бачыліся тры месяцы. Я прыехала сюды тры тыдні таму, дапамагала з гуманітаркай. Але цяпер пачалі інтенсіўна бамбіць Харкаў, таму цяпер я больш сяджу ў бомбасховішчы сяджу, мы на пару гадзін у дзень выязджаем у крамы ці па справах, таму не скажу, што зараз я карысная, хаця можа быць і карысная, я тут стрыгу людзей у бомбасховішчы, валасы растуць нягледзячы на вайну (смяецца – заўв.).\n– А вы парыкмахер?\n– Проста праходзіла курсы для сябе, пакуль вучылася на інязе, і вось спатрэбілася.\n– Як цяпер выглядае Харкаў?\n– Зараз вельмі квітнеючы, прыгожы, але кідаюцца ў вочы разбомленыя будынкі, асабліва ў цэнтры адміністрацыйныя будынкі – выглядае непрыгожа і жахліва. Я чула, што ў Харкаве засталося каля мільёна чалавек, а да вайны было каля 1,5, то бок адна траціна пакінула горад.\nАксана верыць у перамогу сваёй другой Радзімы. Яны з мужам маюць планы на мірнае жыццё. А пакуль абое ўсё робяць для таго, каб Украіна перамагла расейскіх акупантаў.\nЦі бачылі ў пасёлку Шчасце польскіх добраахвотнікаў?\nУ Харкаве актывісты скінулі помнік Жукаву\nПаліна Бродзік: Людзі, якія з’ехалі ў першы тыдзень, перавялі дух і пачынаюць валанцёрыць


У Мінску стартавала акцыя «Клас» кіроўцу | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » У Мінску стартавала акцыя «Клас» кіроўцу\nЦікавая і карысная ва ўсіх сэнсах акцыя запушчана 15 жніўня сталічным ДАІ і мабільнай праграмай па ПДР «АўтаКлас». Накіравана яна на тое, каб зменшыць колькасць ДТЗ на дарогах, у прыватнасці, на нерэгулюемых пешаходных пераходах. Сутнасць у тым, каб пешаходы дзякавалі кіроўцы, які прапусціў іх на пераходзе, жэстам: падымалі вялікі палец — ставілі яму «клас». Такая абавязковая мадэль узаемнай ветлівасці, якая павінна прыйсціся даспадобы і аўтамабілістам, і пешаходам.\nЯк заўважыў намеснік начальніка УДАІ ГУУС Мінгарвыканкама Андрэй Зыранаў, за першае паўгоддзе адбылося 106 ДТЗ з удзелам пешаходаў. Пытанне ўзаемнай ветлівасці важнае перш за ўсё на пешаходных пераходах. Часта бывае так, што пешаход ідзе па «зебры» па ўсіх правілах дарожнага руху і «забывае» аб машынах, а кіроўца, па няўважлівасці або з іншай прычыны, налятае на яго. Неабходна, каб і аўтамабіліст, і пешаход бачылі адзін аднаго, не выпускалі з-пад увагі і зводзілі да нуля магчымасць ДТЗ. Таму вітаюцца любыя акцыі, здольныя знізіць аварыйнасць і павысіць увагу ўдзельнікаў дарожнага руху.\nЯк растлумачыла адзін з арганізатараў акцыі, выканаўчы дырэктар ТАА «Аўтамабайл» Вераніка Гапеева, асноўная ідэя — устанаўленне дыялогу паміж кіроўцам і чалавекам, які пераходзіць вуліцу. А паколькі вярбальны дыялог у гэтым выпадку немагчымы, знайшоўся выхад у выглядзе візуальнага дыялогу. Гэта значыць, пешаход, які крочыць па нерэгуляваным пераходзе, павінен паглядзець на кіроўцу і паказаць яму «клас» — падняць вялікі палец рукі. Сказаць своеасаблівае «дзякуй». Такім чынам, у пешаходаў з'явіцца звычка дзякаваць кіроўцам і ўважліва чакаць, пакуль кіроўца іх прапусціць. А кіроўцам, у сваю чаргу, будзе больш прыемна прапускаць пешаходаў, і яны таксама будуць больш пільныя.\nУ падтрымку гэтай акцыі па горадзе развесяць білборды і ўсталююць дарожныя знакі з хэштэгам #клас_вадзіцелю — яркія і пацешныя малюнкі «палец уверх», а таксама іншыя выявы. «Візуалы» паставяць так, каб не адцягваць увагу кіроўцы: на пешаходных дарожках паблізу ажыўленых нерэгулюемых пераходаў. Якіх-небудзь змяненняў у ПДР не адбудзецца. Акцыя носіць адукацыйны і выхаваўчы характар і скіравана больш на пешаходаў. Хоць, як было сказана, яна заклікана павысіць культуру паводзінаў абсалютна ўсіх удзельнікаў руху. Таму як ні ўдасканальвай тэхнічны бок працэсу, маральна-этычны аспект заўсёды стаіць на першым месцы. Людзі павінны быць перш за ўсё ветлівыя і ўважлівыя ў адносінах адзін да аднаго, і гэта вельмі важная, калі не першарадная, умова бяспекі дарожнага руху.\nАкцыя «Клас кіроўцу» будзе доўжыцца 21 дзень. За гэты час у людзей фарміруецца новая звычка, і арганізатары спадзяюцца, што жэст «клас» кіроўцу, які прапусціў пешахода, стане добрай традыцыяй у нашага насельніцтва. Работнікамі ДАІ будзе праводзіцца адпаведная работа сярод аўтамабілістаў, каб яны з разуменнем рэагавалі на незвычайную ініцыятыву.\nПакуль акцыя пройдзе на сталічных дарогах. Але арганізатары плануюць распаўсюдзіць сваю ідэю па ўсёй Беларусі. Улічваючы, што пачынанне гэта датычыцца кожнага з нас і накіравана на нашу бяспеку, можна не сумнявацца, што планы будуць увасоблены ў жыццё.


Назва Ня трэба ісьці на фальшывае галасаваньне, гэта наша законнае права. Няхай Лукашэнка І яго рэжым застаюцца самы з сабой. Няхай увесь сьвет пабачыць што "цар" голы, што ўвесь яго "гандаль" беларускай зямлёй, нетрамі, заводамі, маёмасьцю з расейцамі, кітайцамі І прайдзісьветамі незаконны\nУсім прыслужнікам трэба паслухаць песьню Сяргея Міхалка “Ня быць скотам” на словы Янкі Купалы. Скацінства ёсьць непавага да людзей. Што значыць ашукваць, фальсіфікаваць і прымушаць усіх да галасаваньня насуперак закону, лічыць людзей “за быдла”? Прыслужнікі, прагматыкі і згоднікі, паспрабуйце глянуць на сябе з боку. Гэта ваша пазыцыя ёсць быдлячая. Куды вас пхнуць, што загадаюць, тое вы і робіце. Прыйдзе час, даволі хутка, і вам будзе сорамна перад сваімі ж дзецьмі. Будзеце апраўдвацца, але людзі, якіх вы лічыце “быдлам”, вам гэтага не даруюць, не забудуць.\nІніцыятыва “Беларуская салідарнасьць http://www.bielarus.net/\nАдміністрацыйнае права І дзяржаўнае кіраванне цесна звязаныя паміж сабой з'явы. Адміністрацыйнае права рэгулюе кіраўнічую дзейнасць,...\nНяхай на плоскасці дадзен відарыс некаторай фігуры. Гэты відарыс з’яўляецца поўным, калі да яго можна далучыць відарыс некаторага...


У Магілёве пачынаецца фэстываль “Магутны Божа”\n24 травень 2005, 08:37\nМарыя Ўсьціновіч, Магілеў 24 траўня ў Магілёве пачнуцца мерапрыемствы міжнароднага штогадовага фэстывалю духоўнай музыкі і сьпеваў “Магутны Божа”. Ён праводзіцца ў абласным цэнтры 13-ы раз.\nУ сёлетнім фэстывалі “Магутны Божа” возьме ўдзел больш за паўтысячы удзельнікаў і гасьцей з усіх абласьцей Беларусі, з Расеі, Украіны, Польшчы, Нямеччыны і ЗША, як паведамляе управа культуры Магілёўскага гарвыканкаму. Фэстываль працягнецца 5 дзён, і ў архікатэдральным касьцёле Небаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, канцэртных залях і адкрытых пляцоўках Магілёва будуць праходзіць канцэрты духоўнай музыкі. Праслаўленьне Бога – асноўная тэма магілёўскага сьвята музыкі.\nФэстываль “Магутны Божа” ствараўся як экумэнічны: у ім бяруць удзел прадстаўнікі ўсіх хрысьціянскіх канфэсіяў: католікі, праваслаўныя і пратэстанты. Але ініцыятарам і заснавальнікам фэстывалю з”яўляецца Магілёўская каталіцкая парафія.\nАсновай ідэі магілёўскага фэстывалю стаў рэлігійны гімн “Магутны Божа” на словы Натальлі Арсеньневай і музыку Міколы Равенскага. 13 гадоў таму фэстываль пачынаўся на хвалі дэмакратыі і нацыянальнага адраджэньня, яго гасьцямі калісьці былі Зянон Пазьняк і Юры Хадыка.\nТады фэстываль рабілі грамадзкія актывісты, энтузіясты і там была асаблівая адраджэнская атмасфэра. А потым фэстываль узяла ў свае рукі улада: спачатку “вертыкаль” забараніла канцэрт беларускіх рок-гуртоў, паступова ўзяла пад кантроль увесь фэстываль і цяпер фінансуе яго і арганізуе разам з касьцёлам. І гэта сытуацыя зьмяніла ягоны твар.\nГавораць даўнія прыхільнікі фэстывалю “Магутны Божа” Міхась Раманаў і Алена Барысава.\n(Барысава: ) “Гэта было яднаньне людзей розных веравызнаньняў, розных узростаў. Цяпер гэтага няма, зараз гэта проста канцэрты. Я не магу казаць, што гэта кепскія канцэрты, але гэта канцэртныя нумары, гэта не фэстываль”.\n(Раманаў: ) “Канечне, цяпер фэстывалі адрозніваецца ад тых, якія былі раней. Можа, у іх менш ідэі, але я бачу, што людзі спяваюць “Магутны Божа” і я спадзяюся, што будуць спяваць яго і надалей. І гэта добра для горада Магілёва і Беларусі”.\nСёлета ўсе чакаюць сольнага канцэрту нямецкага арганіста Томаса Херцера. Летась упершыню і з вялікім поспехам на фэстывалі выступіла сьпявачка з ЗША Кока Ёрк і цяпер усе цікавяцца выступленьнем новага госьця са Штатаў сьпевака Кларэнса Боера.\nСёлета ўпершыню ў гісторыі фэстываля будзе прадстаўлена тэатральная пастаноўка: рэспубліканскі цэнтар беларускай драматургіі пакажа спэктакль па п”се Андрэя Курэйчыка “П”емонцкі зьвер”.\nА сёньня ў межах фэстывалю адбудзецца адкрыцьцё выставы ў музэе гісторі горада “Хрысьціянская спадчына Магілёва”, а ўвечары пройдзе сольны канцэрт Нацыянальнага акадэмічнага вялікага тэатра оперы. Таксама ўвечары ў цэнтры горада на плошчы Зорак магілёўцаў чакае канцэрт.


Мышка Пік-Пік і мыла <<\n>> Тата лечыць мышку Пік-Пік\nУ Веранічкі было шмат прыгожых сукенак і спаднічак. Яна любіла іх прымерваць перад люстэркам. А яшчэ больш падабалася ёй надзяваць Мамін капялюш, Маміны туфлі і бліскучы шалік. Паглядзела аднойчы Пік-Пік, як Веранічка круціцца перад люстэркам, і падумала: «А я ж таксама пекная паненка! Прыгожая, фігурыстая! Чаму ж не маю розных апранах?»\nЗажурылася мышка, крыўдна ёй зрабілася. Вырашыла пайсці на кухню і з’есці штонебудзь з гора. А па дарозе заўважыла Вераніччыны лялькі. Іх было шмат, і ўсе шыкоўна апранутыя.\n«Вось бы мне такія сукенкі!» – пазайздросціла мышка. Зайздросціла доўга, да ночы... А ноччу, калі ў мышкі з’яўляўся самы вялікі апетыт і самыя разумныя думкі, прыйшло рашэнне: адабраць у лялек адзенне! Яны гэта, нягодніцы, заслужылі – вунь калісьці мышка запрасіла іх у госці ў сваю норку, а тыя ледзь яе з уласнага жытла не выгналі.\nЯк адбіраць чужыя рэчы, мышка выдатна ведала з кінастужак і таму пачала сур’ёзна рыхтавацца. З раніцы скрала Вераніччын пісталецік, які страляў пластмасавымі шарыкамі, і чырвоную шкарпэтку. І вось, калі ўсе разышліся з дому, рушыла Пік-Пік «на справу»: на галаву надзела шкарпэтку з дзвюма дзіркамі для вочак, у правай лапцы сціскала пісталет, а ў левай – мех для здабычы.\nЛялькі спакойна драмалі, як раптам маленькі рабаўнік з чырвонай шкарпэткай на галаве наставіў на іх пісталет:\n– Рукі ўгору! Гэта рабаўнік! Здымайце сукенкі!\nАле лялькі, відаць, аслупянеўшы ад страху, не варушыліся. Давялося мышцы самой збіраць здабычу. У мяшэчак улезла шмат сукенак, спаднічак, фартушкоў, гарсэтаў, туфелек, шкарпэтак. «Гангстэр» павалок усё ў норку, на радасцях забыўшыся на пісталет.\nУ норцы мышка доўга перабірала ўборы, прымярала, круцілася перад люстэркам, узятым з Мамінай сумкі. Але хутка ёй гэта надакучыла і захацелася каму-небудзь паказацца ў новай вопратцы. Але тут Пік-Пік з засмучэннем зразумела, што паказацца ў нарабаваным нікому ў доме яна не можа!\nЗахацелася мышцы есці. Але што, калі па дарозе на кухню сустрэне яна каго-небудзь, а той і папытаецца: «Пік-Пік, ці не ты ўзяла ляльчыну адзежу?» Фу, як сорамна!\nПаспрабавала мышка паспаць і ў сне ўбачыла, як лялькі шукаюць сваю вопратку.\nПрачнуўся бедны гангстэр ад страху. Не, ад такога жыцця толькі пахудзееш! Сабрала мышка ў мех сваю здабычу і аднесла, адкуль узяла.\nI больш ніколі не спрабавала быць гангстэрам.


16 сьнежань 2018, 14:20 абноўлена 16 сьнежань 2018, 16:05\nУпершыню Расея выкарыстоўвае эканамічны шантаж дзеля прымушэньня Беларусі здаць сувэрэнітэт.\nАд незалежнага грамадзтва Лукашэнка бачыць пагрозу большую, чым ад Расеі.\nЧаму першай рэакцыяй улады Беларусі была спроба прыхаваць пагрозу.\nГалоўны спосаб выйсьця для Лукашэнкі такі: паеду да Пуціна і там неяк усё вырашым.\nГісторыя з скульптурай «Менскі гарадавы» выклікала ў грамадзтва большую цікавасьць, чым лёс беларускага сувэрэнітэту.\nУ Беларусі няма грамадзтва як супольнасьці людзей, аб’яднаных пачуцьцём агульнасьці гістарычнага лёсу.\nУпершыню за ўсе гады «братэрскай інтэграцыі» Расея выкарыстоўвае эканамічны шантаж дзеля прымушэньня Беларусі здаць сувэрэнітэт. Менавіта так трактаваў гэта Лукашэнка, выступаючы перад расейскімі журналістамі 14 сьнежня: "«Я разумею гэтыя намёкі: атрымайце нафту, але давайце разбурайце краіну і ўступайце ў склад Расеі... Ня кіем, дык палкаю інкарпаруюць краіну ў склад іншай краіны».\nЛукашэнка кажа расейскім журналістам: я ж цалкам «за», але, маўляў, прапаную іншы альгарытм гэтага працэсу, трэба заходзіць з другога боку — спачатку роўныя ўмовы гаспадараньня і толькі потым стварэньне сумесных дзяржаўных інстытутаў. (І пры гэтым заяўляе: «Сувэрэнітэт для Беларусі — гэта сьвятое!») Галоўны спосаб выйсьця зь няпростай сытуацыі для Лукашэнкі такі: паеду да Пуціна і там неяк усё вырашым.\nТо бок пазыцыя Лукашэнкі і пазыцыя грамадзтва тут супалі! У гэтым пункце супадзеньня і ёсьць сёньняшні фэномэн Беларусі. Беларуская драма палягае ў тым, што ня толькі існы рэжым адмаўляе грамадзтву ў праве быць суб’ектам палітыкі.\nСытуацыя больш трагічная. Праўда ў тым, што ў Беларусі насамрэч няма грамадзтва як супольнасьці людзей, аб’яднаных пачуцьцём агульнасьці гістарычнага лёсу. Праблема ня толькі ў тым, што цяперашні рэжым непадсправаздачны грамадзтву.


Марыя Калеснікава даслала ліст: усе, хто мяне выкрадалі, неверагодна слабыя і ў істэрыцы\nБацька Марыі Калеснікавай атрымаў ліст ад дачкі з бел-чырвона-белымі сэрцайкамі і белай стужкай у канверце.\nВось некалькі цытат з ліста: «Са мной усё ў парадку, умовы памяркоўныя і новыя сяброўкі выдатныя. Мы займаемся фітнесам на вуліцы падчас прагулкі і шмат ямо. Вельмі сумую па табе і Тані. Я вельмі спадзяюся, што з ёй і камандай усё ў парадку. Абдымаю дужа іх усіх.\nАбавязкова скажы ім не здавацца, толькі наперад! Гэтыя ўсе, хто мяне выкрадалі, неверагодна слабыя і ў істэрыцы. Яны нават не ўмеюць рабіць сваю працу добра. У іх усюды бардак і хаос. І гэта не жарт».\n21 верасня Менскі гарадскі суд адмовіў змяніць меру стрымання сябру Каардынацыйнай рады Марыі Калеснікавай. Яна надалей застанецца ў Жодзінскім СІЗА, распавяла «Белсату» адвакат Марыі Калеснікавай Людміла Казак.\nУдзельніца прэзідыума Каардынацыйнай рады Марыя Калеснікава па дарозе на допыт у Следчы камітэт. 27 жніўня 2020 года. Фота: Таня Капітонава / Belsat.eu\nТэгі: выбары-2020 Генеральная пракуратура Каардынацыйная рада крымінальная справа Марыя Калеснікава\n11:30 Норд-Ост. Тэатр смерці (Nord Ost. Teatr śmierci), д/ф: ч. 1 цяпер\n12:15 Норд-Ост. Тэатр смерці (Nord Ost. Teatr śmierci), д/ф: ч. 2


Савецкія партызаны, Клецкая бітва 1506-га, гродзенскі слоўнік — выдавецкія навінкі Arche\n16.03.2018 / 16:49\nРэдакцыя часопіса Arche прэзентуе шэраг новых гістарычных выданняў, якія нядаўна выйшлі з друку.\nБогдан Мусял — Савецкія партызаны ў 1941—1944 гг. Міфы і рэчаіснасць\nУ гэтай працы на прыкладзе Беларусі шырока даследуецца гісторыя савецкага партызанскага руху ў час Другой сусветнай вайны. Робіцца гэта на аснове крыніц з беларускіх, расійскіх, нямецкіх, а таксама часткова польскіх і літоўскіх архіваў, якія да гэтага часу не былі ўведзеныя ў шырокі навуковы ўжытак.\nУ кнізе храналагічна рэканструюецца развіццё савецкага партызанскага руху ў Беларусі ад яго пачатку летам 1941 г. да роспуску летам 1944 г., а таксама аналізуюцца яго сацыяльна-гістарычныя ды этнічныя аспекты. Акрамя пытанняў, на якіх традыцыйна акцэнтуюць увагу беларускія даследчыкі, аўтар кнігі не абыходзіць увагай і тыя праблемы, якія традыцыйна лічацца на постсавецкай прасторы «нязручнымі».\nВыданне прызначана для ўсіх, хто цікавіцца гісторыяй Другой сусветнай вайны.\nУладзімір Канановіч — Рыцар на полі бітвы: Клецк, жнівень 1506 года\nУ кнізе рэканструюецца ход і характар бітвы пад Клецкам 1506 г., якая была адной з найбольш важных і знакамітых у вайсковай гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Гэтая падзея разглядаецца на фоне агульнага ваенна-палітычнага становішча ва Усходняй Еўропе на мяжы XV—XVI стст.\nДаследаванне праведзена з выкарыстаннем метаду гістарычнай антрапалогіі: адзін з яго раздзелаў уяўляе сабой палітычную біяграфію галоўнага героя бітвы пад Клецкам Міхаіла Глінскага, не абмінутыя таксама ўвагай і іншыя найбольш яркія палітычныя постаці тагачаснай дзяржавы Ягелонаў.\nАкрамя таго, аналізуецца гісторыя стварэння памяці пра Клецкую бітву 1506 г.: складванне вобразу бітвы, а таксама яе галоўнага героя, у свядомасці сучаснікаў і нашчадкаў, а таксама трансфармацыя гэтага вобразу на працягу стагоддзяў.\nТаццяна Сцяшковіч — Слоўнік Гродзенскай вобласці\nСлоўнік раскрывае лексічнае і фразеалагічнае багацце Гродзеншчыны. Першае выданне было надрукавана ў 1983 годзе накладам 600 асобнікаў.\nАдна з каштоўнасцяў працы — у дакладным адлюстраванні фанетычных, марфалагічных і сінтаксічных асаблівасцяў мясцовага маўлення. У папраўленым выданні галоўным заданнем было запісаць ілюстрацыйны матэрыял спрошчана, набліжана да арфаграфічнага пісьма.\nПраца разлічаная не толькі на мовазнаўцаў. Разгарніце слоўнік — і з вамі загавораць жыхары Гродзеншчыны, паўстане беларуская вёска з тагачасным побытам ды рэаліямі. Ідэя зрабіць слоўнік зручнейшым у выкарыстанні і тым сама даць яму другое жыццё належыць беларускаму мовазнаўцу Змітру Саўку, які, на вялікі жаль, не паспеў падрыхтаваць да друку гэтае працы. У папраўленым варыянце да загалоўнага слова, запісанага ў літаратурнай форме, у дужках падаецца спрошчаная транскрыпцыя мясцовага вымаўлення. Удакладненыя тлумачэнні загалоўнага слова або яго літаратурныя адпаведнікі. Галоўныя змены зазнаў ілюстрацыйны матэрыял: цяпер ён запісаны спрошчанаю фанетычнаю транскрыпцыяй.\nArche № 5 (155) — 2017. Старонкі ваеннай гісторыі. Акупацыйная палітыка, савецкая партызанка і мясцовая калабарацыя\nТэматычны нумар Arche працягвае традыцыю ваенных выпускаў, прысьвечаных тым аспэктам гісторыі апошняй акупацыі Беларусі, якія былі невядомыя, забытыя або нават адмыслова выкрасьленыя з калектыўнай памяці.\nКрысьціян Герлах на аснове рэальных фактаў піша пра нямецкія пляны калянізацыі Беларусі ў 1941—1944 г., Юры Грыбоўскі — пра нацыянальную актыўнасьць беларусаў на паўднёвым Падляшшы (раён Белай Падляскай) у 1940—1944 гг., якая выявілася ў вострай канкурэнцыі з украінскімі актывістамі за сьвядомасьць тамтэйшага карэннага насельніцтва.\nЗавяршаецца нумар публікацыяй Кацярыны Кедынг пра прадстаўленьне нямецкай акупацыі, савецкага партызанскага руху і калябарацыі ў музэях Віцебшчыны.\nАзнаёміцца з падрабязным зместам выданняў і даведацца, як іх атрымаць, можна на сайце часопіса Arche.


Вечар Норы, Блюмаў дзень\n16 чэрвень 2013, 00:01\nУ сусьветнай літаратуры іншага такога дня няма і, хутчэй за ўсё, ужо ня будзе. Магчыма, ён доўжыцца дагэтуль.\nТак кажуць пра сёньняшні дзень — і ўсе астатнія падзеі згасаюць, варта ўспомніць, што 16 чэрвеня ўсё прагрэсіўнае чалавецтва адзначае Bloomsday. Дзень, калі адбываецца дзеяньне найвялікшага ў сьвеце раману «Уліс», дзень, калі Джэймс Джойс пазнаёміўся з сваёй Норай. Будучай жонкай, якая не чытала ягоных кніг і зь якой ён, вечна п’яны, хворы, вясёлы, усё больш сьляпы і нязьменна геніяльны, пражыў усё жыцьцё. Потым яна скажа: «Джэймс зрабіў мне нямала благога — але такога чалавека, як ён, я больш не сустракала і ніколі не сустрэну».\nШто і дзе адбываецца ў рамане на працягу аднаго чэрвеньскага дня 1904 году, усе ведаюць. Хто ня ведае — што ж, ім не пашанцавала. А вось што ж адбылося ў гэты дзень у так званай рэальнасьці?\nНа той час ён ня жыў ні ў якіх вежах і быў закаханы ў дачку аднаго музыкі. Або думаў, што закаханы. Раніцай ён разважаў пра Шэксьпіра: пра тое, што аўтара «Гамлета» варта атаясамліваць не з самім прынцам, а зь ягоным бацькам. І пра тое, што сам Шэксьпір зрабіўся ахвярай здрады: з боку ўласнай жонкі. Такі вось занятак на ўвесь дзень. Пра гэта ён распавядае сваім прыяцелям.\nЯны ў курсе, што яшчэ 10 чэрвеня Джойс пабачыў на Насаў-стрыт маладую жанчыну і пазнаёміўся зь ёй. Яна мела каштанавыя валасы, незалежны характар і працавала ў гатэлі «Фін». Імя яму спадабалася — Нора, а вось прозьвішча — не. Бо Барнакл азначае нешта, што лепіцца, чапляецца і не адпускае. Джойсаў бацька, пачуўшы, як завуць новае каханьне сына, прабурчаў: «Вось пабачыце, гэтая ад яго ніколі не адчэпіцца». Як на ваду глядзеў. Джэймс і Нора дамовіліся спаткацца 14 чэрвеня на рагу Мэрыён-сквэр, але ці то яна не прыйшла, ці то ён спазьніўся. 15-га ён даслаў ёй цыдулку.\n«Мусіць, я асьлеп. Так доўга глядзеў на рудыя валасы і намагаўся вызначыць, ці Вам яны належаць. Дамоў я вярнуўся маркотны. Я зноў бы прызначыў Вам спатканьне, але, магчыма, Вам будзе нязручна. Спадзяюся, Вы самі прызначыце яго мне — калі яшчэ мяне не забылі.\nДжэймс А. Джойс».\n16-га ўвечары яны сустрэліся і шпацыравалі па Рынгс-энд. Яна скончыла ўсяго толькі звычайную школу, той літаратурай, якая хвалявала Джойса, не цікавілася, і наогул была праставатая — але Джойс ніколі не пераймаўся адукацыяй і паходжаньнем тых, каго любіў. Чым скончылася тое спатканьне? Адны кажуць, першым пацалункам. Другія прыгадваць гэта, знакамітае, балючае, жарснае, пра што нікому нельга ведаць:\n«Ты, бессаромнае, шкоднае дзяўчо, першая пайшла на ўсё, ты прасьлізнула рукой мне ў нагавіцы, ніжэй, ніжэй, потым адвяла кашулю, дакранулася да майго чэлеса казытлівымі, доўгімі пальцамі і паступова ўзяла ва ўсю руку цалкам, ён быў тоўсты, цьвёрды, і ты, не сьпяшаючыся, пачала дзейнічаць...»


Няма Дэпазіт Інтэрнэт казіно бонусы ў Таго\nЛепшыя бонусныя коды Інтэрнэт казіно для Таго карцёжнікаў\nТаго онлайн казіно ў багацці, і вы не будзеце мець ніякіх праблем з пошукам казіно, якія з улікам патрэбаў таго гульцоў, як і вы. З-за канкурэнцыі сярод казіно, паспрабуйце засяродзіцца на пэўных нішах, каб звярнуцца да некаторых краін або людзям у гэтых краінах. Яны маглі б зрабіць гэта, даючы мясцовым гульцам спецыяльнага бонуса на аснове канкрэтнай гульні, дэпазітны бонус або будуць адзначаць святы, якія з'яўляюцца спецыфічнымі для Таго. Працягвайце чытаць, каб даведацца, чаму вы павінны выбраць, каб гуляць на казіно Таго, калі вы гулец з гэтай краіны.\nПеравагі Выбар Таго казіноПрасцей кажучы, не выкарыстоўваючы Таго ня дэпазіт казіно як сродак мець доступ да казіно, які быў распрацаваны адмыслова з улікам вашых патрэбаў. Гэта будзе ўключаць у сябе мясцовы персанал падтрымкі, каб пагаварыць з на працягу гадзіны, да якога большасць людзей у Таго прачынаецца, наяўнасць мясцовых спосабаў аплаты і магчымасць выкарыстання мясцовай валюты. Гэта таксама выгадна гуляць з людзьмі з вашай краіны. Гэта асабліва добра, калі гуляць у онлайн Housie.\nНяма Дэпазіт Казіно Бонусы У Таго\nНенадзейны казіно бонус, Таго


ААТ «Хацілы» Пастаўскага раёна: грошы не на вецер, а на самае перадавое\nОпубликовано: 27.09.2013 18:32:45\nАдна экскурсія змяняе другую. Прычына таму — 12 робатаў, якія абслугоўваюць дойны статак гаспадаркі. Надоі малака перавалілі за 7 тысяч кілаграмаў на карову і прадукцыя толькі сорту «экстра». На вышыні і хацілаўскія хлебаробы. Яны, можна сказаць, «прыжыліся» на рэспубліканскіх «Дажынках». Вось і сёлета занялі першае месца ў вобласці па ўраджайнасці зерневых. На круг сабрана 45,7 цэнтнера. Дзяржзаказ па продажы хлеба дзяржаве перавыкананы ў... 5 разоў!\nДАРОГУ ў ААТ «Хацілы» Пастаўскага раёна ведаюць ва ўсёй краіне\nПАЧАЦЬ, напэўна, трэба з таго, што ААТ «Хацілы» з’яўляецца элітнай насенняводчай гаспадаркай. Прыйшлі яны да гэтага яшчэ ў 2000 годзе даволі нечакана. Як апавядае галоўны аграном Надзея Брыльянтава-Кірплюк, паехалі аднойчы за элітным насеннем у элітгас на Аршаншчыну за сотні кіламетраў. А былі гады цяжкаватыя, дэфіцыт саляркі. І дарога да таго ж выдалася дрэнная. Вось і выказалі хацілаўцы сваё незадавальненне. Маўляў, несправядліва гэта, што ўсе элітгасы ў адным «кутку» вобласці. Тады і паступіла прапанова з Міністэрства сельскай гаспадаркі арганізаваць ім элітгас у сябе. НДІ земляробства правёў абследаванне зямель у Хацілах, паступіла насенне з гадавальнікаў першага года размнажэння.\nКалі ж гаварыць пра сарты, то тут культывуюць толькі беларускія. Напрыклад, пшаніцы — «оду» і «ядвісю».\n— Я прынцыпова не працую з іншаземнымі сартамі, — падкрэслівае галоўны аграном Надзея Брыльянтава-Кірплюк. — Нашы беларускія сарты пшаніцы цудоўна падыходзяць для нашых беларускіх зямель. А на Віцебшчыне даюць ад 50 да 80 цэнтнераў з гектара.\nНа сваіх палях хацілаўцы сеюць гадавальнікамі другога года размнажэння і суперэлітай, а прадаюць эліту.\nУ Хацілах знайшлі «лекі» і ад засухі. Тут, калі праводзілі хімпраполку, унеслі ў глебу і амінакіслоты, так званы стымулятар росту. Або яшчэ як па-простаму называюць — антыстрэсавы прэпарат. І хімікаты, і засуха — гэта сапраўды для раслін стрэс. Пераадолець яго якраз і дапамаглі амінакіслоты. Каштавалі яны дорага, 158 мільёнаў. Затое эфект далі ў шмат разоў большы. Дарэчы, прэпарат гэты выкарыстоўвае ўвесь Захад і наша Гродзенская знакамітая хлебаробская вобласць.\nХто-ніхто дырэктара гаспадаркі Вячаслава Крыштафовіча называе скупаватым. Так, ён не выкідвае грошы на вецер, але затое бачыць далёка наперад і схоплівае самае перадавое.\nЗусім нядаўна на двары майстэрняў з’явілася незвычайная тэхніка на такіх высокіх колах, што пад ёй можна спакойна прайсці чалавеку. Гэта «Мекасан» — агрэгат для ўнясення гербіцыдаў. Каштуе 2,5 мільярда рублёў. Камусьці стане блага, пачуўшы такую лічбу. Але Крыштафовіча ў адваротным не пераканаеш, бо без гэтага агрэгата далей ісці нельга. Узяць рапс. Ён вырастае высокі, і калі апрацоўваць супраць кветкаеда звычайнымі агрэгатамі, то збіваюцца самі кветкі. «Мекасан» жа «праплывае» над імі.\nАднак тэхніка тэхнікай, а ўрэшце рэшт усё вызначаюць людзі. Той жа дырэктар, чалавек года «Віцебшчыны-2012», Вячаслаў Крыштафовіч, які вывеў гаспадарку на самыя перадавыя рубяжы, яго намеснік па эканоміцы Ганна Шубелька, якая не толькі ўмее лічыць рубель, але і ведае, як яго зарабляць, галоўны аграном Надзея Брыльянтава-Кірплюк... Механізатарскі атрад не такі і вялікі, але ўсе хлопцы, як на падбор: Андрэй Малец, Валерый Сіта, Анатоль Мезін, Міхаіл Ярашэвіч, Павел Валадзько, Дзмітрый Кузняцоў, Андрэй Калінскі, Віктар Кобзік, Генадзь Антух, Мікалай Пабядзінскі...