Зрабіце сабе садовую печ Мастацкія пачуцці - ідэі для дома і саду\nЗрабіце сабе садовую печ\n22.07.2014 Апублікавана: Art Senses\nЗвонку, Сад, Для дома і саду, Зрабі сам\nЦі лёгка зрабіць уласную духоўку? Па сутнасці, выраб камінаў і ўсіх відаў камінаў - гэта карабель, які мае свае пэўныя сакрэты і дэталі, перададзеныя вучнем майстрам. Аднак, калі гаворка ідзе пра закрытую камеру згарання, усё прасцей. Рэалізацыя ідэі, прадстаўленай у садзе, - гэта пачатак, які можа быць паспяхова рэалізаваны непрафесіяналамі. Форма можа быць скляпеністай або набытай. Вядома, пры адсутнасці ведаў пра будаўніцтва будаўнічых канструкцый, неабходна звярнуцца па дапамогу да спецыялістаў. Выбар матэрыялаў таксама варта добра параіць, але, па сутнасці, гэтая духоўка - гэта адносна простая ў выкананні ідэя, і ўсе стравы, прыгатаваныя ў ёй, зачаруюць вас сваім водарам.\nЯк і ў выпадку наша прапанова для садовага мангаланеабходна ўлічваць шэраг дэталяў і, галоўнае, далёкіх ад гаручых матэрыялаў. Калі ў вас ёсць пастаянны паток на месцы будаўніцтва, разумна, што адкрыццё печы паралельна ёй, але гэта не так важна.\nДобрае планаванне працы - сакрэт поспеху. Бачачы свае памылкі перад тым, як зрабіць іх, вы зэканоміце грошы і час. Не існуе ідэальнага і універсальнага плана. Калі нешта трэба пабудаваць, ёсць тысячы дэталяў, якія трэба ўлічваць. Менавіта таму мы дамо вам ідэю і некаторыя дэталі, а на ўсё астатняе вам трэба будзе ўкласці ў працу і творчае мысленне. Памер печы найбольш важны. Яны таксама вызначаюць яго функцыянальнасць, г.зн. што будзе запечана альбо вэнджана ў ім.\nСпачатку вызначыце дыяметр ачага (G) і яго вышыню (E). У залежнасці ад іх таксама вызначаюцца знешнія памеры апорнай канструкцыі (A, B, C, D) і вышыня коміна (F). Таксама вылічыце памеры без абліцоўвання (a і b), калі вы прадугледжваеце яго, а таксама тып і перасек неабходнага мацавання (c) і фактычную таўшчыню элементаў (d). Пажадана, каб корпус дымавой трубы быў як мінімум на 50% вышэй, чым у печы, альбо калі вышыня (E) складае 50cm, то дымар павінен быць высокім (F) не менш 75cm (ад падставы). Шырыня і вышыня аркі / адтуліны (e і f) павінны быць пераважна прыблізна 50% ад яе вышыні (E). Адрозненні ў форме і памерах магчымыя, бо гэта ў асноўным залежыць ад дзвярэй, і праз іх можна рэгуляваць гарэнне. Яны, з іншага боку, ізалююць камеру згарання ад цела коміна, ствараючы герметычнае асяроддзе.\nВыберыце асноўныя будаўнічыя матэрыялы і разлічыце неабходныя колькасці.\nУ гэтага тыпу будаўніцтва, у адрозненне ад Садовая шашлык, пажадана зрабіць пастамент, бо агульная вага можа прывесці да яго падзення або павароту. Выліце ўзмоцненую армавальную аснову і дайце зацягнуцца. На ёй будуюць з блокаў ці цэглы тры апорныя сцены, кладуць апалубку і заліваюць другой армаванай плітой. Пасля таго, як ён высах, накрэсліце, уладкуйце і замацуеце аснову для будучай печы. Выкарыстоўвайце цеплатрывалыя цэглу. Пабудуйце круг з палоў суцэльных цэгл вакол іх, пакінуўшы месца для адтулін. На іх рабіце кут (для дасягнення сферычнай формы) наступныя шэрагі. Пажадана, дабраўшыся да другога ці трэцяга шэрагу, сфармаваць арку праёму. Часцей за ўсё гэта залежыць ад абранай дзверы або дзвярэй. Таксама добра падрыхтаваць шаблоны з шчыльнага кардона ці пенапласту з формай і дугой паўшар'я. Вы зможаце пакінуць іх у форме, каб накіроўваць вас, калі вы будуеце, падтрымліваючы сховішча. Працуйце павольна і метадычна; пакінуць дастаткова часу, каб зацягнуць кожны элемент. Калі вы скончыце печ і сумесі будуць шчыльнымі, вы зможаце разбіць гэтыя ўзоры і выцягнуць іх праз адтуліну. Выдаліце арку адтуліны каля 1 / 2 з яе шырыні за межамі паўшар'я, пакінуўшы адтуліну для коміна. Ён павінен быць размешчаны такім чынам, каб пры закрыцці адтуліны ў камеру згарання не трапляў кісларод. Часта забяспечваецца знешні, дадатковы ўцяпляльны пласт ваты, камянёў, гліны і нават мастацкае ўпрыгожванне са шкляной мазаікі або тэракотавай пліткі. Калі ўсё будзе гатова, дайце яму цалкам высахнуць каля тыдня і запаліце духоўку.\nсад, садовая печ для піцы, мурная печ, на двары ачаг, ідэі, ідэі для саду, ідэі для двара, ідэі для дома, ідэі для дома, ідэя печы, комін, зрабіць ачаг, зрабіць сабе печ, зрабі гэта самастойна, камін з дымаходам, печ, печ у садзе, печ у двары, печ для піцы, цагляная печ, дымавая печ, ідэі для дома, дызайн інтэр'еру, мэбля, Ідэі інтэр'еру, дызайнерскія ідэі, сучасны дом, ідэі дэкарыравання, мастацкія ідэі\nІдэі ганка для сучаснага, сучаснага дома. Зрабіце веранду дома прыгожай ...\nРаскоша ў ваннай\nРаскошная ванная пакой - мара для любога дома. Ён светлы і прасторны, упрыгожаны дарагім і ...\nХатнія ўпрыгажэнні з цэглы\nУ якасці элемента ў будаўніцтве цэгла выкарыстоўвалася са старажытных часоў. У пачатку мінулага ...\nЗімовы сад - рай у доме\nІдэя зімовага саду звяртаецца да нас як мінімум раз у год. Часцей за ўсё гэта адбываецца восенню ...\nВожык з кардонных каробак для яек\nЯк зрабіць сабе вожыка з кардонных скрынак для яек? Лёгка і вобразна, калі такія маюцца ...\nЧэшскі і славацкі велікодны пірог Мазанец\nТорты з козунакі ў Чэхіі і Славакіі традыцыйна рыхтуюцца як на Каляды, так і на Вялікдзень. ...\nЛаўка ідэй у садзе\nЗадумваючыся пра ўладкаванне адкрытага кутка, ідэі для лавак у садзе заўсёды могуць ...\nВыдатны праект дома з мансардай і гаражом\nСтыль, гармонія і практычны шарм пераплятаюцца ў гэтым цудоўным праекце мансарднага дома ...


Палітвязень Францкевіч зноў у карцэры – Свабоду палітвязьням!\n26.12.2012 Апублікавана ў Навіны\nПра гэта паведаміла маці зняволенага анархіста Таццяна Францкевіч. Паводле ейных слоў, Аляксандр Францкевіч быў змешчаны ў штрафны ізалятар на 10 дзён за адмову выконваць распараджэнне адміністрацыі Івацэвіцкай калоніі аб прыбіранні тэрыторыі. Такая праца сярод зняволеных уважаецца за абразлівую. Першы раз Аляксандр патрапіў у штрафны ізалятар у жніўні гэтага года з той жа прычыны. Другі раз – у лістападзе за адмову ад наведвання рэжымнага мерапрыемства, паведамляе «Радыё Рацыя».


У Мінэнерга растлумачылі прычыны частага адключэння першага блока БелАЭС | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Мінэнерга растлумачылі прычыны частага адключэння першага блока БелАЭС\nПершы энергаблок Беларускай АЭС 10 сакавіка ў чарговы раз планава адключылі ад сеткі. Міністэрства энергетыкі ў сваім тэлеграм-канале апублікавала тлумачэнне прычын частага ўключэння і адключэння блока.\nТак, у Мінэнерга нагадалі, што першы блок станцыі знаходзіцца на этапе доследна-прамысловай эксплуатацыі, які прадугледжвае паслядоўнае засваенне магутнасці рэактарнай устаноўкі (75—90—100% ад намінальнай магутнасці) з правядзеннем выпрабаванняў, „уключаючы рэжым з адключэннем ад сеткі і планавым спыненнем блока”.\n„Гэта неабходна для таго, каб старанна пратэставаць усе сістэмы і абсталяванне і пацвердзіць праектныя паказчыкі іх надзейнасці і бяспекі, — гаворыцца ў паведамленні. — Спецыялісты даследуюць нейтронна-фізічныя характарыстыкі актыўнай зоны рэактара, паводзіны рэактарнай устаноўкі ў розных сцэнарных умовах, выконваюць комплексныя выпрабаванні сістэм унутрырэактарнага кантролю, апрабуюць рэжым поўнага абясточвання блока, праводзяць і іншыя важныя даследаванні”.\nУ Мінэнерга падкрэслілі, што этап доследна-прамысловай эксплуатацыі „займае пэўны перыяд”. У энергетычным ведамстве звярнулі ўвагу на тое, што на першым блоку „285 тысяч адзінак рознага абсталявання і тэхнічных вузлоў”, і пасля асобных выпрабаванняў патрабуюцца „тэхналагічныя перапынкі для правядзення агляду і ацэнкі эфектыўнасці функцыянавання сістэм, іх карэкціроўкі пры неабходнасці”.\n„Гэтая работа выконваецца паэтапна, у тым ліку з адключэннем энергаблока, — растлумачылі ў міністэрстве. — Так робяць і ў іншых краінах, дзе будуюцца АЭС. Спецыялісты павінны цалкам пераканацца ў тым, што абсалютна ўсе сістэмы і абсталяванне будуць працаваць у адпаведнасці з праектам. Безумоўна, па выніках пусканаладачных работ па асобных элементах сістэм і абсталявання патрабуецца дадатковая наладка. Для гэтага тэставанне і праводзіцца. Усё павінна працаваць дакладна і надзейна, забяспечваючы поўную бяспеку блока”.\n„Дарэчы, з 394 запланаваных выпрабаванняў этапу доследна-прамысловай эксплуатацыі на першым энергаблоку станцыі паспяхова завершаны 259. Як відаць, працы ў спецыялістаў яшчэ нямала, у тым ліку ў рэжыме адключэння ад сеткі. Колькасць планавых прыпынкаў блока прывязаная да рэалізацыі праграм выпрабаванняў. Такі падыход адпавядае міжнароднай практыцы”, — запэўнілі ў Мінэнерга.\nУ папярэдні раз блок адключалі 20 лютага — для правядзення „рэгламентных работ, прадугледжаных этапам доследна-прамысловай эксплуатацыі”. У сетку яго паўторна ўключылі 8 сакавіка, пасля чаго пачалося павышэнне магутнасці рэактарнай устаноўкі.\nБеларуская АЭС узводзіцца паблізу Астраўца (Гарадзенская вобласць) пераважна за кошт крэдыту Расеі па расейскім праекце ВВЭР-1200 (першы блок гатовы на 99%, другі — на 78%). Генеральным праекціроўшчыкам і генпадрадчыкам збудавання станцыі выступае кампанія „АСЭ”, якая ўваходзіць у структуру дзяржкарпарацыі „Расатам”.\nВыпрацоўка электраэнергіі на першым блоку БелАЭС пачалася 3 лістапада мінулага года. 13 студзеня 2021 года блок вывелі на 100-працэнтную магутнасць. Зараз працягваецца перыяд яго доследна-прамысловай эксплуатацыі. Першы блок плануецца ўвесці ў камерцыйную эксплуатацыю вясной 2021 года, другі — у першай палове 2022 года.\nМінэнерга пацвердзіла прыпыненне вытворчасці электраэнергіі на БелАЭС\nЗміцер Кучук: Частае адключэнне рэактара на БелАЭС выклікае трывогу\nАстравецкую атамную станцыю зноў адключаць ад сеткі\nШто здарылася на БелАЭС? Мінэнерга абвяргае інфармацыю аб надзвычайным здарэнні


Фантаны сталіцы рыхтуюцца распачаць сезон\nМузычныя, святлодынамічныя і каскадныя – фантаны сталіцы рыхтуюцца распачаць сезон. Сёлета зацурчаць 34 водныя крыніцы. Кожная мае свае асаблівасці: у вадамёта “Сталіца” самая складаная падземная сістэма, якая размяшчаецца на глыбіні 20 метраў, вадамёт ля Тэатра оперы і балета – самы вялікі, яго плошчу складаюць 10 каскадаў, ужо ў пятніцу запрацуе фантан-шырма. Адзіны ў горадзе, які адной струёй стварае візуальны эфект веера. Напярэдадні адкрыцця гарадскія крыніцы пратэсціравала Юлія Токар.\nТры бронзавыя буслы, шкляны сферычны купал і выявы гербаў – кампазіцыя гэтай дэкаратыўнай крыніцы не толькі ўпрыгожвае падземны гандлёвы цэнтр, а ўсю плошчу Незалежнасці. Але ж мала хто ведае, што сэрца бурлівай крыніцы знаходзіцца на глыбіні 20 метраў.\nФантан і самы тэхнічна складаны. Серабрыстыя пырскі бурляць праз 800 адмысловых насадак. Вада да іх паступае з 60 помп. Падчас зімовай паўзы трубаправоды аднавілі, фарсункі прамылі, каб у красавіку струмені забілі з новай сілай.\nУсе 34 водныя крыніцы рыхтуюць да новага сезона – рэзервуары і гранітныя скульптуры ачышчаюць ад пяску і пылу.\nАпошні тэст-драйв прайшла і сінхранізацыя святла і музыкі на фантане з амфітэатрам. Аўтаматычная сістэма з відэакамерамі дазваляе кіраваць вадамётам дыстанцыйна.\nПад гукі джаза пенныя струмені нібыта затанцавалі ва ўнісон. Вада плаўна апускаецца і падымаецца ад 50 сантыметраў да 8 з паловай метраў. Такі святлодынамічны танец з першых акордаў прываблівае прахожых.\nНовы сезон, а значыць новыя водныя адкрыцці. Сёлета водных крыніц заб’е больш.\nА зараз пратэсціруем абноўлены фантан-шырму. Уручную запускаем усе тры помпы, атрымліваецца сапраўднае шоу. Водная феерыя нагадвае хвост паўліна. Такі візуальны эфект стварае літаральна адна бруя.\nФантан на вадзе, з амфітэатрам альбо каскадны – кожная з 34 бурлівых крыніц адрозніваецца сваёй тэхнічнай магчымасцю і адмысловым візуальным эфектам. Новы пенны сезон фантаны пачнуць ужо заўтра а 6-й гадзіне вечара ля Тэатра оперы і балета.\nКарпаратывы павышаюць прадукцыйнасць працы\nМЗС Беларусі заклікала сваіх дыпламатаў актывізаваць працу


Конкурс «Вясёлы Жужа» ў Гальшанах — сцежка на «Еўрабачанне» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Конкурс «Вясёлы Жужа» ў Гальшанах — сцежка на «Еўрабачанне»\nВыява працавітага чмяля першапачаткова была афіцыйнай эмблемай Гальшанскай дзіцячай школы мастацтваў. Пазней на ўваходзе ў будынак з'явіўся жартаўлівы чмель, які стаў талісманам і для школы, і для фестывалю-конкурсу для дзяцей дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту «Вясёлы Жужа», які праходзіць у аграгарадку Гальшаны апошнія пяць гадоў.\nДарэчы, выканаў Жужу, які з лёгкасцю заваяваў сэрцы маленькіх і дарослых прыхільнікаў, качагар школы літаральна з падручных матэрыялаў. Але ж такога абаяння і заліхвацкага выгляду вы не знойдзеце ні ў воднай моднай статуэтцы з крамы. Гэта яшчэ адзін доказ таго, што рэчы, якія зроблены з душой, і жывуць даўжэй, і прыносяць больш радасці.\nНа конкурсе хлопчыкі і дзяўчынкі прадстаўляюць свае творчыя здольнасці ў чатырох намінацыях: вакальны жанр, выяўленчае мастацтва, мастацкае слова і інструментальны жанр. Нават у сёлетні год пандэміі «Вясёлы Жужа» атрымаў 510 відэаролікаў ад канкурсантаў. Аўтарытэтнае журы прызнала пераможцамі ўсіх без выключэння ўдзельнікаў фестывалю.\n— Конкурс дае магчымасць самым маленькім далучыцца да мастацтва, паспрабаваць свае сілы, а таксама сустрэць сяброў. А яшчэ тутэйшае мерапрыемства становіцца стартавай сцежкай на дзіцячае «Еўрабачанне», — смяецца дырэктар школы Наталля ЯЛФІМАВА. — Людзі едуць сюды за атмасферай, бо да ўсіх канкурсантаў добразычлівае стаўленне, кожнага ўдзельніка заахвочваюць, кожнаму дораць увагу і салодкія падарункі, а таксама кубкі, статуэткі і дыпломы.\nЗа час існавання Гальшанскай дзіцячай школы мастацтваў 25 вучняў станавіліся стыпендыятамі спецыяльнага фонду Прэзідэнта па падтрымцы таленавітай моладзі.\nЗагаловак у газеце: «Вясёлы Жужа» — сцежка на «Еўрабачанне»\n4657 Месяц актыўных продажаў і ... танных кватэр ужо няма. У сталіцы ў жніўні амаль цалкам «вымылі» ўсё бюджэтнае жыллё


КАМІТЭТ ВЫКАНАНЬНЯ ПАКАРАНЬНЯЎ НЕ ЗАПЛАЦІЦЬ ЗА СЬМЕРЦЬ ВЯЗЬНЯ\nМы ўжо паведамлялі пра спробу Натальлі Капачовай праз суд спагнаць з турэмшчыкаў грошы. Спадарыня Капачова лічыць, што ў сьмерці ейнага сына Юрыя вінаватыя адміністрацыі аршанскіх 8-й і 12-й калёніяў, дзе ён адбываў пакараньне, а таксама турэмныя дактары.\nУ калёніі Юры захварэў на сухоты, але своечасовага лячэньня не атрымаў, — мяркуе жанчына. Яна згадвае, што калі Юрыя прывезьлі дамоў з турэмнага шпіталю, ён важыў толькі 30 кіляграмаў і да сьмерці з ложку ўжо не падняўся. Аднак судзьдзя Валянціна Крывая зь Ленінскага раённага суду ейныя прэтэнзіі да турэмшчыкаў не палічыла абгрунтаванымі.\n(Капачова: ) "Было бачна зь першага дня суду, што ўсё супраць нас. Таму нічога іншага я і не чакала. На судзе міліцыянты не прызналі, што шмат вязьняў хварэюць на сухоты, што ім не хапае лекаў, а атрыманьне лекаў часта ставяць у залежнасьць ад паводзінаў і яшчэ шмат ад чаго. Затое былі агалошаныя такія дакумэнты, паводле якіх усё там добра, як у санаторыі, аднак на самой справе нічога такога няма".\nПаводле зьвестак Камітэту выкананьня пакараньняў, Юры Капачоў за час адбыцьця тэрміну меў ажно 16 пакараньняў. Прыкладам, ён трапіў на 15 дзён ў карцар за тое, што гуляў у карты. Але Натальля Капачова лічыць, што адміністрацыя разьлічылася з сынам зусім за іншае.\n(Капачова: ) "Яго кінулі у карцар за тое, што ён дамагаўся, каб цыбулю аддалі ў сталоўку для ўсіх вязьняў, а не прадавалі праз краму. У гэтым — сапраўдная прычына карцара, а не гульня ў карты. Тым больш, што ён быў вернікам і картаў у рукі ня браў. А тое, што ў халодны карцар адправілі ўжо хворага чалавека, было наўпрост забойствам".\nНагадаю, працэс на пазоў Натальлі Капачовай быў абвешчаны закрытым з прычыны магчымага разгалошваньня сакрэтаў. Аднак жанчына лічыць, што і тут гэта не было сапраўднай прычынай.\n(Капачова: ) "Не было там агалошана ніякіх сакрэтных дакумэнтаў. Проста яны не хацелі, каб там прысутнічалі людзі з АБСЭ і журналісты. Яшчэ яны баяцца, што вязьням стане вядома пра тыя нормы харчаваньня, якія ёсьць у дакумэнтах. Бо вязьні не атрымліваюць і палову таго, што напісана ў гэтых паперах".\nПраваабаронца Беларускага Гельсынскага камітэту Алег Гулак лічыць, што адхіленьне пазову Капачовай не на карысць гуманізацыі турэмнай сыстэмы Беларусі.\n(Гулак: ) "Цяпер турэмшчыкі яшчэ больш пераканаюцца, што насамрэч яны не нясуць адказнасьці за захаваньне жыцьця і здароўя людзей, якія часова апынуліся пад іхнай ўладай".\nЁн згадвае, што ў турмах Беларусі цяпер сапраўдная эпідэмія некаторых хваробаў, якія на волі выяўляюць сябе рэдка. У прыватнасьці, гэта тычыцца сухотаў, на якія ў турмах хварэюць ледзь не ў 30 разоў часьцей, чым на волі. Паводле Гулака, прэцэдэнт судовай адказнасьці за жыцьцё вязьня стаўся бы такім жа важкім чыньнікам, як, напрыклад, павелічэньне колькасьці шпітальных ложкаў, ці плошчы камэры на аднаго вязьня.


Намаляваць партрэт наркамана без твару – у Астраўцы – RH.by\nНамаляваць партрэт наркамана без твару – у Астраўцы\nПаводле інфармацыі Астравецкага цэнтра дзяцей і моладзі\n18 сакавіка 2014 г.\nЗнясіленая, са сколатымі венамі рука. Адхілены погляд вачэй без усялякіх эмоцый. Бязладная гаворка, недарэчныя адказы на, здавалася б, самыя звычайныя пытанні.\nА галоўнае, поўная абыякавасць да таго, што адбываецца навокал і адсутнасць цікавасці да жыцця.\nІ ўсё гэта не ў глыбокай старасці, а ў 14-16 гадоў. Гэта страшная хвароба слабых, бязвольных і недальнабачных людзей. Гэта – наркаманія.\nЗа “круглым сталом”, які зладзіў Астравецкі цэнтр дзяцей і моладзі, для тых, хто стаіць на ўліку ў інспекцыі па справах непаўналетніх, хто знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, сабраліся 16 дзяцей. Сядзець ім не давялося.\nЯк правільна і своечасова адмовіцца ад наркотыкаў? Рашэнне дзеці шукалі самі. Яны разбіліся па двое, разыгралі сцэну з жыцця, калі адзін прапануе наркотыкі, а другі – адмаўляецца ад іх.\nСацыяльныя педагогі прапанавалі навучэнцам згуляць у “Партрэт наркамана”. Яго трэба было намаляваць. Прытым гэта не абавязкова павінен быў быць чалавек. Дзеці мусілі паказаць праз малюнак тыя эмоцыі, якія ў іх абуджаюцца, калі яны бачаць наркамана.\nСацыяльны педагог Астравецкага цэнтра творчасці Святлана Каспяровіч патлумачыла, наколькі праблема наркаманіі вострая ў нашай краіне.\nА што такое наркотыкі, на што сябе выракае наркаман, да якіх хвароб прыводзіць ужыванне наркотыкаў тлумачылі оперупаўнаважаны групы наркакантролю і процідзеяння гандлю людзьмі Уладзімір Мацкевіч з начальнікам інспекцыі па справах непаўналетніх Астравецкага РАУС Русланам Гайдулем.\nПапярэдні артыкулКаманда Мядзела перамагла ў чэмпіянаце раёна па міні-футболе\nНаступны артыкулПершыя буслы ўжо ў Беларусі


Гісторыя Аксаны: "Не хапае мамы» | Добрая воля\nГлавная » Блоги » Блог пользователя Young_mother » Гісторыя Аксаны: "Не хапае мамы»\nГісторыя Аксаны: "Не хапае мамы»\nАксана, 17 гадоў, не замужам, дачка\nСон ... дзяцінства мне ... Прыснілася.\nМама ... Побач са мной. (Ларыса М.)\nДзяцінства. Бацькі Аксаны пражылі ў шлюбе 23 гады, а затым развяліся. Па якой прычыне Аксана не ведае. Дзяўчынка засталася ўдваіх з бацькам, маці пайшла ад іх адразу ж пасля разводу. Цяпер мама з Аксанай не кантактуе, ня хоча. Яна жыве недзе ў Валожыне сваім жыццём.\nГісторыя знаёмства. Да цяжарнасці Аксана працавала ў сельскай гаспадарцы. З маладым чалавекам пазнаёмілася там жа, на працы. Аднойчы ён проста падышоў і прапанаваў дапамагчы. Хлопец апынуўся цыганам, хоць знешне зусім не быў на яго падобны. Сустракаліся маладыя людзі ўсяго толькі год. Праз некаторы час Аксана даведалася, што яе любы трапіў у зняволенне за бойку.\nПра тое, што цяжарная, Аксана даведалася толькі на трэцім месяцы. Калі на працы пасля цяжкіх нагрузак у Аксаны захварэў жывот, яна звярнулася да доктара. Ён пасля абследавання вынес вердыкт: «цяжарнасць, тэрмін - 3 месяцы». Тата Аксаны з радасцю прыняў навіну аб тым, што стане дзядулем. І паколькі Аксана была яго адзінай дачкой, - засцерагаў яе і падтрымліваў.\nУтварэнне сям'і. Бацьку дзіцяці Аксана паведаміла навіна адразу ж. Ён даволі спакойна ўспрыняў яе, ад бацькоўства не адмаўляўся. Разам з тым бацькам малады чалавек так і не стаў. Пасля вынясення рашэння суда аб яго працяглым зняволенні, Аксана перапыніла з ім любыя кантакты.\nПадчас цяжарнасці Аксана ўсё так жа працавала цялятніцай. На лёгкую працу яе так і не перавялі. Аргументавалі тым, што ў сельскай гаспадарцы лёгкай працы не бывае.\nАб дачцэ. Роды ў Аксаны пачаліся раптам, ноччу. Бальніца, страх, боль ... Усё скончылася толькі пад раніцу. Дзяўчына ўсё успамінае з трывогай.\nДачку Аксане паказалі толькі праз два дні. Дзяўчынка нарадзілася маленькай. Яна вельмі падобная на маму, і лёгкая смугласць - спадчына бацькі.\nУ радзільні Аксане дапамагала суседка па палаце, якая нарадзіла ўжо пятага дзіцяці і ахвотна дзялілася вопытам з маладзенькай мамай.\nКалі дачка падрасла, то стала больш падобнай на свайго бацьку. Цёмныя валасы, вочы. Аксана доўга не магла выбраць імя для дзіцяці. У гэтым пытанні дапамог дзядуля. Дзяўчынку назвалі Дашай.\nСамым складаным для Аксаны падчас цяжарнасці апынуўся перыяд, калі яна ляжала ў бальніцы: маленькі горад, ўплыў асяроддзя, цікаўныя погляды… Аднак чужыя намовы і плёткі не зачапілі дзяўчыну.\nПра будучыню. Аксана атрымлівае асалоду ад свайго мацярынства, але доўга сядзець у адпачынку па доглядзе за дзіцем не плануе. Бо па характары Аксана актыўная дзяўчына і часта не можа ўседзець на адным месцы.\nХоча яшчэ аднаго дзіцяці ... хлопчыка. Калі Даша пойдзе ў школу, Аксана хоча памяняць працу. У дзяўчыны ёсць дыплом швачкі-цырульніка і пасля адпачынку па догляду за дзіцем яна хоча пачаць працаваць па спецыяльнасці.\nНовых адносін Аксана ў бліжэйшы час не плануе. Усю сябе яна аддае дзіцяці. Замуж яна хоча выйсці, але пазней, калі дачушка трохі падрасце.\nАксана вельмі любіць сваю дачку і можа доўга расказваць пра яе. Апавядае, як дзяўчынка выскоквае з хадуляў, як з катом гуляе. «Яна ў мяне такая „вредина”», - смяецца Аксана, распавядаючы пра яе. А яшчэ маленькая ўнучка вельмі любіць свайго дзядулю, які амаль увесь свой вольны час праводзіць з ёй.\nДзяўчынка вельмі хутка расце. Трэба часта рэчы новыя купляць. Аксане вельмі дапамагаюць дзядуля і прабабуля. Сама Аксана атрымлівае дапамогу. Дзяржава прадастаўляе дзіцячае харчаванне бясплатна.\nМары ў Аксаны простыя ... Каб дачка вырасла шчаслівай. Каб вярнулася мама, якой дзяўчыне так не хапае.\nДзяўчынкам-падлеткам Аксана раіць пры любых абставінах захоўваць цяжарнасць. Бо дзіця - гэта велізарнае шчасце. Заўсёды знойдуцца тыя людзі, якія дапамогуць. А яшчэ Аксана раіць дзяўчатам не баяцца дзяліцца навіной аб цяжарнасці з бацькамі. Бо гэта самыя блізкія людзі, якія заўсёды прымуць сітуацыю, зразумеюць і падтрымаюць.\nСпасибо 5 дней 18 часов назад\nУчет нуждающихся 5 дней 19 часов назад\nГоспадзе,Божа літасцівы! 1 неделя 3 дня назад


Гук здольны прахадзіць праз большасць сцен і падлог, выклікаючы вібрацыю ўсёй канструкцыі. У сваю чаргу, гэта вібрацыя выклікае ўзнікненне новых гукавых хваляў меншай інтэнсіўнасці. Распаўсюджванне гука з крыніцы, размешчанай у адным памяшканні будынка, у другое памяшканне ці за межы будынка, называюць “гукаперадачай”.\nПаказчык страт пры распаўсюджванні гукавых хваляў, ці каэфіцыент гукапаглынання R (dB), прадстаўляе сабой меру эфектыўнасці супрацьдзеяння распаўсюджванню гука, якое аказваюць розныя перашкоды, такія як сцены, падлога, дзверы і г.д. Велічыня страт пры распаўсюджванні гукавых хваляў змяняецца ў залежнасці ад частаты, г.зн. павелічэнне частаты звычайна прыводзіць да павелічэння страт. У якасці адзінкі вымярэння страт пры перадачы гука прыняты “дэцыбел” (дБ). Чым больш каэфіцыент гукапаглынання сцяны, тым вышэй эфектыўнасць яе прымянення ў якасці бар’ера для супрацьдзеяння распаўсюджванню непажаданага шуму.\nУ будынках прымяняюцца два тыпы гукаізаляцыі, а менавіта: гукаізаляцыя ад паветранага і ад ударнага шуму. Гукаізаляцыя ад паветранага шума выкарыстоўваецца, калі распаўсюджанне гука, які створаны крыніцай, адбываецца непасрэдна ў паветры. Эфектыўнасць такой гукаізаляцыі вызначаецца з выкарыстаннем каэфіцыента аслаблення гука. Эфектыўнасць гукаізаляцыі ад ударнага шуму, якая прымяняецца пры ўладкаванні плаваючай падлогі, вызначаецца ўзроўнем гукавога ціску ў сумежным памяшканні, якое размешчана на паверх ніжэй.\nПрамая перадача гука\nБакавая перадача гука\nА) Гукаізаляцыя ад паветранага шуму\nПры пападанні гукавой хвалі на перагародку паміж двума памяшканнямі частка гукавой энергіі адлюстроўваецца, а другая частка перадаецца праз матэрыял перагародкі.\nУ выпадку аднаслаёвых канструкцый (так званая “маналітная бетонная сцяна”), перадача ажыццяўляецца ў адпаведнасці з “законам мас”, а менавіта чым больш масіўная канструкцыя, тым меншая колькасць перадаваемай гукавой энергіі.\nУ выпадку лёгкіх канструкцый, якія складаюцца з некалькіх слаёў, напрыклад, гіпсавых сценавых панэляў, прымяняецца закон узаемасувязі масы цела і энергіі сціснутай спружыны (spring-mass law). Прымяненне матэрыяла з высокай гукапаглынальнай здольнасцю, такога як базальтавая вата, у якасці элемента, які падспружыньвае, у двухслаёвай сценавай канструкцыі павышае яе гукаізаляцыйныя характарыстыкі. Чым шырэйшая замкнёная паверхня, якая належыць запаўненню, тым большы эфект дасягаецца дзякуючы прымяненню базальтавай ваты. Як правіла, запаўненне поласці забяспечвае павелічэнне каэфіцыента R на 5-10 дБ у параўнанні з паказчыкам для пустой поласці. Прадстаўленыя ніжэй дадзеныя ілюструюць характарыстыкі аднаслаёвай і двухслаёвай канструкцый з аднолькавай агульнай масай.\nРазлік каэфіцыента гукапаглынання R ажыццяўляецца на аснове вынікаў выпрабаванняў, якія атрыманы пры розных частотах. Вынікі прадстаўляюцца ў выглядзе графіка параўнання з эталоннай крывой для дыяпазона частот ад 100 Гц да 3150 Гц на інтэрвалах у 1/3-актаўнай паласы. Калі вымярэнні праводзяцца на месцы (у рэальным будынку), то атрыманыя значэнні абазначаюцца індэксам “R'”. Стандартная працэдура выпрабаванняў з апісаннем стандартных метадаў вымярэнняў у лабараторных і палявых умовах прадстаўлена ў EN ISO 140. Разыходжанні (у дБ) паміж дадзенымі лабараторных і палявых умоў могуць быць значнымі ў залежнасці ад характарыстык канструкцый і якасці выканання.\nКалі перагародка складаецца з элементаў розных тыпаў, як, напрыклад, у выпадку сцяны з вокнамі і дзвярамі, якія маюць розныя характарыстыкі гукаперадачы, павінен быць праведзены разлік агульнага каэфіцыента аслаблення гука.\nДля адтулін і зазораў каэфіцыент гукапаглынання практычна роўны 0. З гэтай прычыны вялікае значэнне можа мець улік уплыву адтулін і зазораў, напрыклад, у злучэннях паміж сценамі, у дзвярах і вокнах без ушчыльнікавых стужак, а таксама пры наяўнасці любых неабходных адтулін у перагародках. Запаўненне зазораў гукапаглынальным матэрыялам прывядзе да павелічэння каэфіцыента аслаблення гукавых хваль пры праходжанні зазораў.\nУзважаны каэфіцыент гукапаглынання (Rw)\nУ агульным выпадку пры вызначэнні эфектыўнасці гукапаглынання перагародкі можа апынуцца мэтазгодным звядзенне вынікаў да адзінага паказчыка. Узважаны каэфіцыент гукапаглынання (Rw) прадстаўляе сабой паказчык, які выкарыстоўваецца ў ацэнцы на аснове рэйтынгавага метаду, апісанага ў EN ISO 717-1. Гэты стандарт усталёўвае параметры стандартнай эталоннай крывой параўнання пры графічным прадстаўленні вынікаў вымярэнняў для вызначэння каэфіцыента аслаблення гука.\nУ стандарце EN ISO 717-1 таксама апісаны рэйтынгавы метад, у якім параметр Rw дадаецца двума паказчыкамі “С”, якія прымяняюцца для абазначэння двух тыпаў спектраў для розных тыпаў шумоў. Гэты два паказчыкі, Rw + C и Rw + Ctr, ахопліваюць частотны дыяпазон 100-3150 Гц, які, аднак, можа быць пашыраны да 50-5000 Гц. Паколькі прамысловыя і транспартныя шумы часта маюць высокія ўзроўні гукавога ціску, якія пры гэтым размяшчаюцца ніжэй за 100 Гц, рэкамендуецца выкарыстоўваць пашыраны частотны дыяпазон. Сумарнае значэнне Rw + C дае велічыню зніжэння в дБА для спектра з аднолькава высокім узроўнем ва ўсіх палосах частот адной трэцяй актавы. Гэты паказчык можа выкарыстоўвацца пры ацэнцы наступных тыпаў шумоў:\nШумы, звязаныя з паўсядзённым жыццём і дзейнасцю людзей (размова, музыка, радыё, тэлебачанне)\nШум чыгуначнага транспарта пры сярэдняй і высокай хуткасці руху\nРух аўтатранспарта па шашы пры хуткасці вышэй за 80 км/г\nШум рэактыўнага самалёта, які пралятае на блізкай адлегласці\nСярэдне і высокачастотныя шумы, якія звычайна ўтвараюцца абсталяваннем вытворчых прадпрыемстваў\nСумарнае значэнне Rw + C дае велічыню зніжэння ў дБА для спектра з дамініраваннем нізкіх частот, напрыклад:\nШум гарадскога аўтатранспарта\nШум чыгуначнага транспарта пры нізкіх хуткасцях\nНізка і сярэднечастотныя шумы вытворчага абсталявання\nБ) Гукаізаляцыя ад ударнага шуму\nКрыніца гука, якая знаходзіцца ў паветры, выклікае хістанні навакольнага паветра, распаўсюджванне якіх у сваю чаргу выклікае хістанні ў навакольных сценах і падлозе. Крыніца ўдарнага шуму выклікае хістанні непасрэдна ў элеменце, з якім адбываецца яго сутыкненне. Хістанні распаўсюджваюцца па ўсей паверхні гэтага элемента, а таксама перадаюцца ў звязаныя з ім элементы, такія як унутраныя сцены, падлога і ўнутраныя слаі вонкавых сцен. Хістанні ў элементах выклікаюць хістанні навакольнага паветра, якія даходзяць да нашых вушэй і мы чуем гук.\nПадлога павінна гасіць паветраны шум, а падлога вышэйразмешчанага паверха таксама павінна гасіць ударны шум у кватэры. Здольнасць суцэльнага машчэння гасіць паветраны шум залежыць ад яго масы, а здольнасць падлогі гасіць ударны шум залежыць ад наяўнасці і характарыстык мяккага пакрыцця.\nПлаваючая падлога мае слой высокаэластычнага матэрыяла, які ў значнай ступені ізалюе паверхню перамяшчэння ад аснавання, і гэта ізаляцыя спрыяе гашэнню як паветранага, так і ўдарнага шуму.\nВажна выбраць адпаведны матэрыял і ўпэўніцца ў адсутнасці абходных “мосцікаў цвёрдасці” у раёне мацавання крапяжоў і труб.\nВарта пазбягаць наяўнасці паветраных каналаў, уключаючы зазоры, якія ўтвараюцца ў выніку ўсадкі; порыстыя матэрыялы і зазоры ў злучэннях канструкцыі неабходна герметызаваць. Варта таксама пазбягаць узнікнення рэзанансу, што можа адбывацца ў выпадку моцнай вібрацыі часткі канструкцыі (напрыклад, абліцоўкі сцен) пры пэўнай гукавой частаце (вышыні гука) і на якой перадаецца большая колькасць энергіі.\nРазлік гукаізаляцыі ад ударнага шуму ажыццяўляецца на аснове вынікаў вымярэнняў узроўня гукавога ціску, якія праводзяцца стандартным метадам з прымяненнем малатка. Прадстаўленне гэтых вынікаў ажыццяўляецца ў выглядзе крывой, якая адпавядае дыяпазону частот 50-5000 Гц.\nПры разліку паказчыка Ln,W ці L’n,W ажыццяўляецца параўнанне ўзроўняў гукавога ціску для значэнняў 16 частот са стандартнай крывой аналагічна адпаведнай працэдуры пры разліку каэфіцыента аслаблення гука. Адзінае адрозненне заключаецца ў тым, што ўчастак адхілення ад крывой вынікаў вымярэнняў ад стандартнай крывой у гэтым выпадку размяшчаецца вышэй за стандартную крывую. Вымярэнні паказчыка Ln праводзяцца ў лабараторных умовах, а вымярэнні L’n – у палявых. Нізкія лікавыя значэнні Ln і L’n сведчаць аб эфектыўнасці гукаізаляцыі ад ударнага шуму.\nАкрамя таго, для разліку гукаізаляцыі ад ударнага шуму прымяняльна да падлогі з драўлянымі бэлькамі, неабходна прыняць два паказчыкі Ci,100-2500 і Ci,50-2500 для ўліку характарыстык спектра. Разыходжанні паміж вынікамі вымярэнняў у лабараторных і палявых умовах абумоўлена эфектам бакавой перадачы гука ў будынках. У рэальным будынку гук перадаецца не толькі праз праектуемую канструкцыю, напрыклад, праз падлогу, але таксама і праз сумежныя з ім злучальныя канструкцыі.\nДынамічная цвёрдасць прадстаўляе сабой вельмі значную ўласцівасць порыстых матэрыялаў, асабліва ў выпадку размяшчэння матэрыяла непасрэдна паміж двума шчыльнымі слаямі (у многаслаёвых канструкцыях, плаваючых падлогах). Паколькі мінеральная вата, як правіла, прадстаўляе сабой суцэльны матэрыял, для выражэння гэтага паказчыка для мінеральных ват выкарыстоўваюць адзінкі МН/м3.\nБазальтавая вата Paroc складаецца з цвёрдага матэрыяла і паветра. Пры яе выкарыстанні ў якасці эластычнага слоя патрабуецца па асобнасці ўлічваць дынамічную цвёрдасць як мінеральных валокнаў, так і паветра. Такім чынам: дынамічная цвёрдасць = sd + sa (дзе sd - цвёрдасць матэрыяла, а sa – цвёрдасць захопленага паветра).\nУ адпаведнасці са стандартамі на правядзенне выпрабаванняў, у выпадку ўкладкі базальтавай ваты пад плаваючай бетаніраваннай падлогай вызначэнне дынамічнай цвёрдасці базальтавай ваты павінна праводзіцца для нагрузкі 200 кг/м2. Чым ніжэй велічыня дынамічнай цвёрдасці, тым вышэй эфектыўнасць гукаізаляцыі ад ударнага шуму.\nВырабы з базальтавай ваты, якія выкарыстоўваюцца ў якасці ізаляцыі ад гука крокаў, спецыяльна прызначаны для прымянення ў канструкцыі падлогі. У адрозненні, напрыклад, ад дахавых ці фундаментных пліт, у дадзеным выпадку выкарыстоўваецца ў асноўным базальтавая вата з гарызантальнай арыентацыяй валокнаў. Пры гарызантальным размяшчэнні валокнаў гашэнне гука ажыццяўляецца больш эфектыўна. Выйгрыш ад прымянення такой ізаляцыі ў канструкцыі падлогі можа складаць 5 дБ і нават больш. Гэта адпавядае павышэнню класа ізаляцыі на адзін узровень.\nСістэма мас і спружын\nГалоўная ідэя, якая рэалізуецца ў канструкцыі плаваючай падлогі, зводзіцца да прымянення так званай “сістэмы мас і спружын”. Чым больш мяккая спружына, тым вышэй эфектыўнасць дэмпфіравання. У выпадку недастаткова масіўнага міжпавярховага перакрыцця прымяненне плаваючай падлогі аказваецца недастаткова эфектыўным з прычыны змянення сістэмы мас і спружын. На практыцы міжпавярховае перакрыццё павінна быць у пяць разоў больш цяжкае за плаваючую падлогу.\nВымярэнні для вызначэння эфектыўнасці ізаляцыі ад ударнага шуму праводзяцца з выкарыстаннем стандартызаванай машыны для імітацыі крокаў. Для забеспячэння эфектыўнай ізаляцыі ад ударнага шуму L'n,w патрэбна прымяненне наступных кампанентаў:\nБетонная падлога плаваючай канструкцыі:\nЦяжкае міжпавярховае перакрыцце\nМяккі і эластычны прамежкавы слой\nЦяжкая плаваючая падлога\nІдэальная сістэма мас і спружын, што азначае:\nУ момант максімальнай дэфармацыі цела (г.зн. маса) знаходзіцца ў нерухомым стане і не мае кінетычнай энергіі. Пры гэтым спружына максімальна сціснута і, такім чынам, уся механічная энергія сістэмы акумуліравана ў выглядзе патэнцыяльнай энергіі. Калі цела (г.зн. маса) знаходзіцца ў стане руху, пры дасягненні стану раўнавагі спружыны адбываецца поўнае пераўтварэнне механічнай энергіі сістэмы ў кінетычную энергію.\nУсе хістальныя сістэмы будуюцца на аснове ўзаемасувязі паміж энергаакумулюючым элементам і энерганясучым элементам.\nЧастата (колькасць хістанняў на адзінку часу, Гц) сістэмы мас і спружын вызначаецца як:\nДзе k – каэфіцыент цвёрдасці (мінеральнай ваты), а m – маса (міжпавярховага перакрыцця). Чым ніжэй значэнне f, тым вышэй эфектыўнасць гукаізаляцыі. Такім чынам, шляхам павелічэння масы ці змяншэння каэфіцыента цвёрдасці магчыма павышэнне эфектыўнасці гукаізаляцыі.\nВ) Бакавая перадача гука\nБакавая перадача гука прадстаўляе сабой больш складаны від шумаперадачы, пры якім перадача гукавых хістанняў ад крыніцы шуму ў іншыя памяшканні адбываецца праз элементы канструкцыі будынка. Так, напрыклад, значнае павышэнне ўзроўню шумаперадачы можа мець месца ў будынку са сталёвым каркасам, калі рухаецца сам каркас.\nПры распаўсюджванні гука ў будынку, па дасягненні гукам мяжы паміж двума памяшканнямі частка гука можа перадавацца па бакавому элементу канструкцыі, г.зн., напрыклад, па вонкавай сцяне ці па столі. Каб пазбегнуць гэтага, неабходна строга захоўваць інструкцыі вытворцы. На малюнку ніжэй прадстаўлены прынцыповыя рашэнні для вонкавай сцяны і рашэнні па зніжэнню рызыкі бакавой шумаперадачы.\nКаб пазбегнуць бакавой шумаперадачы, часта выдвігаюцца патрабаванні да гранічных узроўняў бяспекі розных шумавых паказчыкаў элементаў канструкцый.


Ракетны комплекс урэзаўся ў дом у Асіповіцкім раёне: паўдома няма, гаспадыня цудам | Новы Час\nУ вёсцы Маісеевічы Асіповіцкага раёна раніцай 5 красавіка ракетны комплекс урэзаўся ў прыватны дом — і знёс ледзь не палову будынка. 85-гадовая гаспадыня дома цудам ацалела: яна ў гэты момант выйшла на вуліцу. На месцы аварыі працавала ДАІ. Прыязджала і «хуткая», бо пенсіянерцы стала дрэнна — падняўся ціск.\nЯк распавяла TUT.BY дачка ўладальніцы дома, яна была ў маці — знаходзілася ў двары, — калі каля 10-й раніцы пачула жудасны трэск і ўдар. Выбегла за плот — і ўбачыла ваенную тэхніку, што ўехала ў сцяну дома. Па шчаслівым супадзенні яе маці, 85-гадовая Ганна Мікалаеўна, якая звычайна жыве ў доме адна, якраз у гэты момант выйшла ў двор. І тым самым выратавалася.\n— Кіроўца гэтай ваеннай машыны — зусім малады хлопец, тэрміновік, напэўна. Сказаў, што яны з асіповіцкай вайсковай часці 61 732. Кажа, ехалі кудысьці ў бок Слуцка: ці то пераганялі машыну, ці то яшчэ што. А тут у нас у вёсцы паварот круты. Я не ведаю, з якой хуткасцю яны ехалі, хоць у нас стаіць абмежаванне ў 40 км/г, але, відавочна, не справіліся з кіраваннем і ўрэзаліся ў дом, — кажа дачка Валянціна Рыгораўна.\nВаенная тэхніка, што ўрэзалася ў дом, — гэта тактычны ракетны комплекс «Кропка-У».\nРакетны комплекс са сцяны дома вайскоўцы ўжо выцягнулі з дапамогай грузавіка. Яны сказалі, што пакрыюць шкоду, дадала жанчына. Пры гэтым на ацэнку шкоды чакаюць страхоўшчыка. Паводле слоў Валянціны Рыгораўны, жыць у хаце немагчыма, яна пакуль забярэ маці да сябе ў Асіповічы.\n— У доме і печка паехала, і сцяны няма. Я не ведаю, у якім стане знаходзяцца канструкцыі ў цэлым, для ацэнкі гэтага патрэбныя спецыялісты, — сказала жанчына. — Але вось візуальна дом «паехаў» — ён перакошаны.\nУ доме сям'я нядаўна рабіла рамонт: у мінулым годзе змянілі шыфер, умацавалі бярвёны перакрыцця, у гэтым — абшылі сцены і столь гіпсакардонам, змянілі падлогі, літаральна заўтра збіраліся ляпіць шпалеры.\nПаводле слоў дачкі гаспадыні дома, ваенная тэхніка асіповіцкіх ваенных частак часта ездзіць праз вёску, па якой праходзіць былая дарога ваеннага прызначэння.\nМінабароны пакуль не выказвалася адносна інцыдэнту.\nКамплектуючыя для ваеннай тэхнікі дасылалі з Расіі ў Беларусь па пошце


03.05.2021 / 12:09\nМёрмейдынг, ці, як яго яшчэ клічуць, русалчын дайвінг — новы стыль падводнага плавання. Гэты стыль не прадугледжвае карыстанне балонамі з кіслародам ці нейкім іншым абсталяваннем для дайвінгу. Усё, што ёсць у дайвера, — гэта русалчын хвост.\nУ адрозненне ад іншых відаў дайвінгу, падчас мёрмейдынгу плывец не можа свабодна рухаць нагамі, бо яму перашкаджае хвост. Таму асноўная нагрузка ў сучасных русалак ідзе на мускулы прэса. Патрэбна практыка, каб навучыцца прыгожа плаваць у такім стылі, нібыта дэльфін, распавядае CNN.\nУ апошнія некалькі гадоў мёрмейдынг атрымлівае ўсё большую папулярнасць ва ўсім свеце. У краінах ад Сінгапура да ЗША з’яўляюцца школы русалачынага дайвінгу, але менавіта ў Кітаі мёрмейдынг зрабіўся адным з самых гарачых трэндаў.\nСусветная сетка камерцыйных цэнтраў і школ дайвінгу PADI нядаўна запусціла ў Кітаі чатыры курсы, прысвечаныя мёрмейдынгу. Прайшло чатыры месяцы, і цяпер 30% усіх сертыфікатаў, што выдаюць выпускнікам курсаў цэнтры PADI, звязаныя з русалчыным трэндам. Кампанія SSI, якая таксама навучае дайвінгу, цяпер мае ў Кітаі больш за тысячу інструктараў па мёрмейдынгу, і пры гэтым від спорту не спыняецца ў росце. Некаторыя філіялы SSI нават працуюць толькі з мёрмейдынгам — і працуюць паспяхова.\nУ Кітаі не так шмат часу вядзецца падрыхтоўка дайвераў, але за апошнія дзесяць год іх колькасць у Паднябеснай моцна ўзрасла. У 2018 годзе ва ўсім свеце рост колькасці выдадзеных сертыфікатаў у дайвінгу склаў 5%, у Кітаі гэты ж паказчык набраў ажно 40%. Кітайскія дайверы — самыя маладыя ў свеце, а кітаянкі складаюць амаль 50% з усіх дайвераў свету. Магчыма, хутка праз папулярнасць мёрмейдынгу гэтая лічба будзе яшчэ вышэйшай.\nАле русалчын дайвінг — гэта занятак не толькі для жанчын. Аматары клічуць мёрмейдынг відам спорту для кожнага, а таксама сцвярджаюць, што на курсах па такім дайвінгу шмат увагі надаецца бяспецы, у дадатак яны даюць добры настрой.


Будзьма беларусамі! » Вампіры з Іванска і зніклыя лісты Барбары Радзівіл. Вандроўка ў Іванск\n28.09.2021 | Гісторыя Вандруем разам\nІ было сонца, і была яшчэ не кранутая восеньскім сумам лістота, і была дарога..., піша Людміла Рублеўская для «Звязды».\nСпрадвечная беларуская дарога, якая шчымілася праз каржакаватае кустоўе і слізгала шэрай змяёй між высокіх ліп і таполяў, збочвала да балачавін і караскалася на пагоркі, дзе, схаваная ў траве, чырванела цэгла падмуркаў...\nШыльда на абочыне змусіла прыпыніцца: Іванск.\nНі разу тут не апыналіся... Хоць па Лепельшчыне ўжо прыстойна паездзілі. Ці не ад Івана якога назва? Тым больш была тут у 1564-м бойка з войскамі Івана Грознага.\nАле Адам Мальдзіс сцвярджае, што Еванск (так раней называўся той Іванск) сустракаецца ў летапісах куды раней за шаснаццатае стагоддзе... Магчыма, назва пайшла ад манастыра святога Іаана, які нейкі час тут уладарыў? І раскопкі сведчаць, што людзі тут сяліліся ці не ў далетапісную эпоху...\nАле прывялі нас сюды не каменны ці бронзавы век, а часы куды пазнейшыя, хаця і аддзеленыя ад нас стагоддзямі... Калі паўстала тут сядзіба паноў Валадковічаў, якую набыў у 1774 годзе крайчы менскага ваяводства Тадэвуш Валадковіч.\nПершае, што пабачылі на месцы, дзе квітнела тая сядзіба, — гатычны слуп з буслянкай.\nДакладней, не слуп, а агрызак сцяны. Цэгла змрочна шчэрыцца на пустэльныя краявіды, наверсе весела шчоўкае дзюбамі бусліная сям’я. Госці тут нячастыя, таму птахі не вельмі прыветныя, але і не надта пужлівыя...\nАбыходзім па высокай траве паселішча даўгалыгіх беларускіх сімвалаў, зладжанае на аскалёпку некалі шыкоўнага палаца.\nПерад намі адзіны ацалелы будынак — флігель. Магчыма, менавіта яго гаспадары збудавалі для зладжання там сталовай і скарбніцы?\nА гаспадары ж былі якія! Дзеля аднаго іх прозвішча варта прыехаць. Валадковічы... Мала які род налічвае столькі асоб з, так скажам, неардынарным характарам... Трохі пашукаеш — адразу процьма фактаў. Вось у 1739 годзе войт менскі Станіслаў Бужынскі па запатрабаванні менскіх месцічаў вінаваціць Андрэя Валадковіча, плябана Менскага, Тэклю Валадковічаўну, старэйшую за ўсіх менскіх базыліянак, Лявона Валадковіча, стольніка Менскага, Міхала, старасту Гаенскага і яшчэ шмат іх родзічаў, што не плацяць гарадскіх падаткаў. І, што вы думаеце, заплацілі? Не тае натуры паны.\nАдзін з Валадковічаў, вядомы па мянушцы Генрых Прыгажунчык, быў удзельнікам паўстання Касцюшкі, потым стаў ад’ютантам Напалеона, камандаваў палком, заснаваў галіну роду ў Францыі. Ягонае імя выбітае на Трыумфальнай арцы ў Парыжы. Другі, удзельнік паўстання 1831 года, стаў паслом Францыі ў Швецыі, загадаў выразаць пасля смерці сабе сэрца і пахаваць у радавой усыпальніцы ў Іванску.\nАле найбольш вядомы з роду, бадай што, Міхал Валадковіч, сябар Пане Каханку.\nУ паэме «Пан Тадэвуш» Адам Міцкевіч так распавядае пра Міхала вуснамі свайго героя, вознага Протаса, якому не пашчасціла прывезці судовую позву гэтаму буяшу:\nЦі як пасля таго\nдругі ўжо чорт зяркаты,\nПерад якім дрыжэлі шляхта\nНа сейміках і нават суддзі\nПан Валадковіч здзекаваўся,\nЁн позву на шматкі парваў,\nсхапіўшы з ножнаў\nРапіру, размахнуўся —\nтут абмерці можна — і крыкнуў:\n«Альбо ты з’ясі сваю паперу,\nАльбо я зараз жа ссяку\nПрыйшлося для прыліку есці,\nбо з кіямі\nСтаялі гайдукі ў дзвярах,\nа за плячамі\nАкно расчыненае. Возны, як у пельку,\nШугель у палісаднічак —\nды ў канапельку.\nЦі не праўда, каларытны персанаж? А ён яшчэ і не адзін такі быў — брат Юзаф адрозніваўся гэткім жа буйным норавам. Адам Мальдзіс так пісаў аб гэтых братах: «Безумоўна, гэта былі людзі неардынарныя, вынаходлівыя, энергічныя. Але іх энергія ішла яўна не ў той бок. Яны сталі ахвярай той жа самай «шляхецкай вольнасці», якая іх нарадзіла, якой яны верай і праўдай служылі».\nПісьменнік Ігнацы Ходзька ў аповесці «Успаміны квестара» піша пра Міхала, што той «палюбіў сабе часта напівацца ў дугу. Тады ён станавіўся такім вар’ятам, што трэба было альбо яму дапамагаць, альбо ўцякаць... Не раз лятаў уночы як шалёны, з голаю шабляю па палях, па балотах, па могілках ды выклікаў упыроў і д’яблаў на двубой...» А гэта таму, што Пане Каханку, патрон Міхала, любіў расказваць пра сябе неверагодныя гісторыі: то з русалкай зблытаўся, і ад гэтага селядцы нарадзіліся, то з нячысцікам у двубой уступіў і перамог... Як жа верны сябра Валадковіч мог не паспрабаваць паўтарыць ягоны подзвіг?\nСкончыў буяш кепска — стаўся прывідам Мінскай ратушы. Пасля асаблівых выбрыкаў яго арыштавалі і расстралялі ў сутарэннях той ратушы. Вось як апісвае Ходзька сцэну арышту:\n«Ледзь зачыніў за сабой Валадковіч дзверы, як пачаўся там шалёны шум, потым звон шабляў, урэшце нечакана адчыніліся дзверы і крыкнулі: «Варта! Варта!»\nМы ўбачылі нашага пана, прыпёртага да сцяны; у яго адабралі шаблю, а ён тузаўся з усімі і стараўся дабрацца да дзвярэй...\n— Крымінал! — крычалі з усіх бакоў. Кроў цякла з рукі пана Длускага, лідскага дэпутата, а горш за ўсё — адсечаны кавалак рукі крыцыфіксу срэбранага Пана Езуса ляжаў на стале.\nСхапіў Краеўскі са сваімі Валадковіча, але з цяжкасцю, бо гэта быў чалавек малады, моцны і рашучы... Пасек бы і жаўнераў, каб Швыкоўскі, дэпутат і слаўны асілак, не вырваў у яго з рук шаблю. Калі ўжо яго схапілі абвалаю і вялі ці то неслі гвалтам, дык ён рукамі ўпёрся ў дзвярах, аж вушакі зрушыў, і са злосці пеніўся і хрыпеў, пагражаючы д’ябламі так, што вушы сохлі...»\nДарэчы, Пане Каханку да канца жыцця сумаваў па верным сябруку і сцвярджаў, што яго прывід з’яўляецца да яго начамі.\nНаколькі я зразумела, гэтая сядзіба ў Іванску належала пляменніку Міхала Валадковіча, Вінцэнту, сыну яго брата Юзафа. Апошнім жа гаспадаром быў унук таго Вінцэнта, яго цёзка, які з’ехаў адсюль у 1918-м.\nАрхіў полацкіх езуітаў і каралеўскія пасланні\nІдзём па высокай траве — палын, крапіва... Не верыцца, што меўся тут вялікі пейзажны парк з ліпавай алеяй і экзатычнымі кветкамі, а дарожкі былі пасыпаныя бітай чырвонай цэглай.\nФлігель уяўляе з сябе двухпавярховы будынак з такой цэглы, якая ад часу пацямнела, а месцамі й пазелянела. Дзесьці яна сутыкаецца з белай сілікатнай, якой спрабавалі залатаць прагалы. Вокны і дзверы часткова пазабіваныя... Але трапіць унутр можна. Па сценах відаць, як мянялі планіроўку, — цямнеюць сляды ад лесвічных пралётаў, закладзеныя колішнія дзверы... Няма і перакрыцця другога паверха. Па адной з версій, жыла тут прыслуга і хатнія настаўнікі. Па другой — была вялізная сталовая зала, упрыгожаная радавымі партрэтамі... А яшчэ арачныя сутарэнні. Можна пабачыць іх і сёння — вядома, не такія прасторныя, як калісь, назапасілася смяцця і глею... Але пазелянелая цэгла складаецца ў дасканалыя зводы.\nІ вось тут пачынаецца вялікая таямніца, якую спрабаваў разблытаць Адам Мальдзіс. Я прачытала ў розных крыніцах, што ў скляпеннях пабудаванага побач з аднапавярховым сядзібным домам флігеля Валадковічы захоўвалі свае рэліквіі. Не вельмі ўпэўненая, што менавіта ў гэтым будынку... Але гаворка пра неверагодныя багацці, але не золата і срэбра (хаця і гэтага хапала). Была тут частка архіваў полацкіх езуітаў, перапіска кароннага падканцлера Гераніма Радзеёўскага з каралём Янам Казімірам і, уявіце сабе, лісты Марыны Мнішак і яе мужа Дзмітрыя Самазванца, некалькі лістоў Барбары Радзівіл, аўтографы караля Жыгімонта Аўгуста, наданні і прывілеі Стэфана Баторыя, ліст князя Мікалая Радзівіла Сіроткі... Перад Першай Сусветнай вайной з гэтымі дакументамі працаваў знакаміты кракаўскі гісторык Ян Дамброўскі.\nАдам Мальдзіс, які апантана шукаў вывезеныя з Беларусі калекцыі, натрапіў на след іванскіх скарбаў, пра што быў змешчаны артыкул у газеце «Советская Белоруссия». На пошукі слыннага навукоўца падштурхнуў нарыс мясцовага настаўніка Віктара Грыбко, які даследаваў шмат крыніц. Напрыклад, у дзённікавых запісах мастацтвазнаўцы Ялавецкага, якія цудам захаваліся ў яго дачкі ў Іспаніі, маюцца апісанні сямейных скарбаў Валадковічаў. Шмат дэталяў: партрэты змяшчаліся ў сталовай, абабітай дубовымі дошкамі, у зборы кніг былі старадрукі з камплектам звода законаў Volumіna Legum, у адной з залаў захоўвалася парцаляна, у другой — зброя, упрыгожаная каштоўнымі камянямі, куфры са срэбнымі вясельнымі сервізамі, залатыя падсвечнікі, багатая калекцыя слуцкіх паясоў... Калекцыі папаўняліся яшчэ і тым, што апошні ўладальнік, Вікенцій Валадковіч, раскопваў курганы і месцы бітваў і здабываў адтуль панцыры, шаблі, гарматныя ядры ды іншыя рэліквіі.\nДык куды ўсе гэтыя калекцыі падзеліся? Пошукі прывялі да высновы, што зборы Валадковічаў разам з фондамі Віцебскага абласнога музея на пачатку Вялікай Айчыннай вайны былі вывезеныя ў Саратаў. А яшчэ ў часы Грамадзянскай вайны знойдзена частка архіва Полацкай езуіцкай акадэміі ў цэхгаўзе Сімбірска, і верагодна, гэта таксама з Іванска\nДарэчы, Мальдзіс звярнуў увагу, што да таго, як стаць уладаннем Валадковічаў, Іванск належаў Полацкай езуіцкай калегіі, што тлумачыць, як да Валадковічаў трапілі езуіцкія архівы.\nЧаму Валадковічы не спалі па начах?\nНа захаваных фрагментах тынкоўкі ў пустэльным доме Валадковічаў наведвальнікі накрэмзалі сваіх роспісаў... Дзіўлюся жаданню суайчыннікаў увекавечыць сябе такім чынам. Добра, тут проста дом — а падобныя надпісы знаходзіш і на сценах капліц, радавых усыпальніц... Злавесна гучыць у падобных месцах: «Тут быў Пеця з Магілёва.\nПраз пазбаўленыя шыб аконныя праёмы флігеля бачныя па той бок рэчкі рэшткі гаспадарчых пабудоў з такой жа чырвонай цэглы... Што ж, гаспадарка мелася добра наладжаная.\nДарэчы, жыхары бліжніх вёсак стагоддзе таму былі ўпэўненыя, што паны Валадковічы — неадменна вупыры. Да гэтай жа высновы прыйшоў бы і сучасны тынейджа, нагледзеўшыся блабастараў пра вампіраў.\nСправа ў тым, што пры Вінцэнту Валадковічу-малодшым сям’я вяла незвычайны лад жыцця. Валадковічы ўдзень спалі, а ноччу актыўна займаліся справамі.\nКлаліся спаць а 10-й раніцы, прачыталіся а 16-й, абедалі а шостай вечара, і давай шчыраваць... Пострах у месцічаў абвастраўся яшчэ ад таго, што Валадковічы першымі ў акрузе правялі электралінію і тэлеграф, і да раніцы ў вокнах іх палацагарэла святло.\nВінцэнт Валадковіч, адзін з найбагацейшых прадпрымальнікаў краю, аб’язджаў ноччу свае шматлікія прадпрыемствы — дарэчы, заснаваная ім папяровая фабрыка ў Чашніках дзейнічае і дасюль пад назвай «Чырвоная зорка», і, кажуць, там працуе набытая заснавальнікам у 1912 годзе машына фірмы «Мантэль». Не закрыўся і спіртавы завод...\nПраўда, у кожнага медаля заўсёды ёсць і другі бок... У дарэвалюцыйным часопісе «Писчебумажник» вось што пісалі пра ўмовы працы на той фабрыцы: «Самы дужы вясковы хлопец, адпрацаваўшы два-тры месяцы ў адбельвальных ролах, дзе брудная ануча адбельваецца расчыннем хлорнай і сернай кіслаты, робіцца худым і амаль жоўтым. Амаль усе гэтыя рабочыя пакутуюць ад задушлівага кашлю, некаторыя перхаюць крывёй».\nКалі пан Вінцэнт з’язджаў у 1918-м, прыхапіў з сабой табун коней — разводзіў іх, так што можна ўявіць, як гойсаюць вараныя па берагах Улы, ганяюць на іпадроме, які таксама быў тут... А на вялізных чоўнах-лайбах па гэтай рэчцы адвозілі выгадаваных тут быкоў ажно ў Рыгу.\nНічога не засталося і на месцы радавога склепа Валадковічаў — таго самага, дзе было пахаванае сэрца Генрыха Прыгажунчыка, ад’ютанта Напалеона.\nМы з’язджаем з сядзібы, нас праводзяць раздражнёным клёкатам буслы, што пасяліліся на рэштках палаца дзіўных паноў Валадковічаў. А цень аднаго з іх нас чакае ў родным Мінску, у ратушы.


Ахове працы — штодзённая ўвага - Трыбуна працы\nНа працягу лістапада доўжыўся месячнік бяспечнай працы ў жывёлагадоўлі. Якая работа ў сувязі з гэтым у раёне праведзена і праводзіцца, наколькі адказна падыходзяць у сельгасарганізацыях да выканання патрабаванняў аховы працы — гэтыя і іншыя пытанні мы задалі галоўнаму спецыялісту па ахове працы ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама Мікалаю Голубу.\n— Мікалай Мікалаевіч, ведаю, у раёне створана мабільная група, якая на працягу года сочыць за выкананнем патрабаванняў аховы працы ў сельгаспрадпрыемствах, аказвае практычную і метадычную дапамогу арганізацыям у вырашэнні гэтых пытанняў. Як вядома, у бягучым месяцы павышаная ўвага надавалася аб’ектам жывёлагадоўлі. Калі можна, падрабязней, якая дакладна работа праведзена?\n— Па-першае, да ўсіх сельгаспрадпрыемстваў была даведзена інфармацыя аб правядзенні месячніку. Быў складзены раённы план мерапрыемстваў, на яго аснове на ўсіх прадпрыемствах былі распрацаваны свае планы і мерапрыемствы з улікам спецыфікі вытворчасці на канкрэтным сельгаспрадпрыемстве. Былі праведзены размовы з работнікамі малочна-таварных фермаў і свінакомплексаў, пазапланавыя інструктажы з працаўнікамі. Даведзена інфармацыя аб няшчасных выпадках, якія мелі месца ў краіне менавіта ў дадзенай галіне. Былі абмеркаваны і прааналізаваны прычыны іх узнікнення.\nПа-другое, да работнікаў даведзена наглядная агітацыя: на фермах устаноўлены плакаты з папярэджаннем няўхісна выконваць меры бяспекі на вытворчасці.\n— Непасрэдна падчас выезду мабільнай групы на аб’екты жывёлагадоўлі, на што ў асноўным звяртаеце ўвагу?\n— Асаблівая ўвага ўдзяляецца спраўнасці тэхналагічнага абсталявання, выкарыстанню спецыяльнага адзення, наяўнасці мыйных сродкаў, стану бытавых памяшканняў і г.д. Работа, якая ў сельгаспрадпрыемствах у гэтым накірунку праводзіцца, правяраецца ўсебакова: у склад мабільнай групы ўваходзяць прадстаўнікі Бабруйскай міжраённай інспекцыі па працы, санітарна-эпідэміялагічнай службы і пажарнага нагляду.\nЯкраз на гэтым тыдні адбудзецца выезд мабільнай групы, падчас якога будзем імкнуцца абследаваць як мага большую колькасць жывёлаводчых аб’ектаў.\nАдзначу таксама, што інфармацыя аб праведзенай рабоце, аб выездах мабільнай групы напрыканцы месячніка будзе перададзена ў інспекцыю па працы, прафсаюзныя арганізацыі. Абавязкова будуць прааналізаваны памылкі, якія дапускаюцца, і ўлічаны лепшы вопыт.\n— Мікалай Мікалаевіч, мяркуючы па тых выездах, якія ваша група ажыццявіла, ці можна з упэўненасцю сказаць, што ў раёне, у прыватнасці на аб’ектах жывёлагадоўлі, сапраўды выконваюцца неабходныя ў часці аховы працы патрабаванні?\n— Магу сказаць, што адзінкавыя факты невыканання патрабаванняў былі выяўлены. Да прыкладу, няпоўная забяспечанасць спецадзеннем: замест ботаў работніку выдалі іншы абутак, не выдалі рукавіцы… А ўвогуле, сітуацыя нядрэнная.\n— Як рэагуеце на выяўленыя парушэнні?\n— Падчас выяўлення тых ці іншых парушэнняў даем пісьмовыя рэкамендацыі, якія дасылаюцца кіраўнікам прадпрыемстваў за подпісам кіраўніка мабільнай групы — першага намесніка старшыні райвыканкама, начальніка райсельгасхарча Валерыя Сяргейчыка. На выпраўленне недахопаў даецца канкрэтны тэрмін. Затым кіраўнікі робяць справаздачу аб ліквідацыі недахопаў, або — калі вырашыць праблему тэрмінова немагчыма — указваюцца распрацаваныя мерапрыемствы па іх ліквідацыі, крыніцы фінансавання мерапрыемстваў і дакладныя тэрміны іх выканання. Такім чынам, работа мабільнай групай вядзецца рэгулярная.\n— З практыкі — ці хутка, з гатоўнасцю рэагуюць кіраўнікі сельгасарганізацый на заўвагі мабільнай групы?\n— Не скажу, што ўсе аднолькава, але рэагуюць. А куды дзецца. Падчас невыканання рэкамендацый райвыканкам мае права ініцыіраваць пазапланавую праверку прадпрыемства інспекцыяй па працы, пажарнага нагляду і іншымі кантралюючымі органамі. А гэта зачастую суправаджаецца немалымі штрафамі. Таму рэагаваць прыходзіцца. А ўвогуле, любы кіраўнік — у першую чаргу чалавек, які разумее (і пасада абавязвае), што неабходна несці адказнасць за людзей, якія ў яго працуюць. Разумее значнасць выканання даведзеных заданняў без чалавечых страт, траўматызму.\nШто да няшчасных выпадкаў, то іх мы, на жаль, цалкам пакуль не можам выключыць. Нават падчас правядзення месячніка і той немалой, здавалася б, работы, якую правялі, няшчасны выпадак тым не менш здарыўся, зараз ён расследуецца. Падчас кантакту з жывёлай аператар машыннага даення малочна-таварнай фермы Пабокавічы ААТ “Агракамбінат “Бабруйскі” пашкодзіла руку. Ступень віны пакуль не выяўлена: выпадак адбыўся нядаўна, кваліфікуецца як цяжкі. Папярэдне ўстаноўлена, што алкаголь ў крыві работніка адсутнічае. Гэта пакуль усё, што магу сказаць па дадзеным няшчасным выпадку.\n— Мікалай Мікалаевіч, нашую газету чытаюць многія работнікі сельскагаспадарчай галіны, у тым ліку жывёлагадоўлі. Напэўна ёсць тое, з чым, карыстаючыся магчымасцю, хацелі б да іх звярнуцца?\n— Вынікі няшчасных выпадкаў папярэдніх гадоў паказваюць, што іх прычынай зачастую становяцца самі работнікі, якія пагарджаюць выкананнем правілаў бяспекі на вытворчасці. Таму сёння хачу заклікаць усіх працаўнікоў жывёлагадоўлі памятаць пра тое, што якія б намаганні па ахове працы не прадпрымалі райвыканкам, члены нашай мабільнай групы, наймальнікі, спецыялісты па ахове працы, неабходна, каб найперш я ны самі строга выконвалі інструкцыю па ахове працы, нормы паводзінаў на тэрыторыі жывёлаводчых аб’ектаў. Калі так будзе, то колькасць няшчасных выпадкаў, без сумнення, будзе зніжацца.\n← Презентация уникального издания\nПрайшлі спаборніцтвы па стральбе →\nОснова семьи — любовь и доверие


ІД узяла адказнасць за выбух дома ў расійскім Магнітагорску\n18.01.2019 / 08:40\nТэрарыстычная арганізацыя «Ісламская дзяржава» ўзяла на сябе адказнасць за выбух жылога дома і маршруткі ў расійскім Магнітагорску. Пра гэта паведамляе арганізацыя Site Intelligence Group, якая адсочвае інфармацыю пра дзейнасць тэрарыстаў.\nТелеграм-канал Directorate 4 таксама пацвярджае гэтую інфармацыю са спасылкай на публікацыю ў газеце Al Naba.\nВыбух у жылым дзесяціпавярховым доме ў Магнітагорску адбыўся раніцай 31 снежня. У выніку абрушэння пад'езда дома загінулі 39 чалавек. Паводле афіцыйнай інфармацыі,прычынай абвалу стаў выбух бытавога газу.\n1 студзеня ў Магнітагорску загарэлася і ўзарвалася маршрутка, як заяўлялі ў МУС, з-за няспраўнасці газавага абсталявання. У выніку загінулі тры чалавекі.\n18.01.2019 / 08:59\nУсё проста, калі мэра і газаўшчыкоў пасодзяць то хлусіць ІДІЛ, калі не то ФСБ.


19 снежня 2010 года, Плошча Незалежнасці, фота - Аляксандр Саенка\nАляксандр Лукашэнка падчас прызначэння шэрагу чыноўнікаў 13 лістапада заявіў, што Беларусь неўзабаве чакае «палітычная вакханалія» і працягнецца яна «мінімум паўтара года», а выбарчая кампанія «ніколі не дадавалі стабільнасці грамадству».\nЗвяртаючыся да новапрызначаных «кіраўнікоў на месцах» Лукашэнка сказаў, што «палітычная кампанія – гэта іспыт», і такіх іспытаў давядзецца здаваць адразу два.\n«Будучы год – гэта год сур’ёзны. У нас пачынаецца палітычная «вакханалія«, якая працягнецца мінімум паўтара года. І выбары парламента, і прэзідэнта. Яны ніколі не дадавалі стабільнасці і спакою ў нашым грамадстве», – цытуе кіраўніка краіны яго прэс-служба.\nПаводле Лукашэнкі, трэба будзе «даваць справаздачу перад народам», а «нашы людзі ўмеюць пытаць».\nУ сваёй прамове ён у чарговы раз падкрэсліў намер змагацца з карупцыяй.\n«Барацьба з карупцыяй – гэта непахіснае маё патрабаванне і мае дзеянні з першага дня майго прэзідэнцтва. Не таму, што я хачу здацца такім крутым. Пытанне не ў гэтым. Карупцыя зʼядае ўсё. Гэта іржа», – сказаў Лукашэнка.\nЁн таксама запатрабаваў ад новапрызначаных чыноўнікаў праяўляць уласную ініцыятыву.\n«Працаваць па прынцыпе «чаго жадаеце?« катэгарычна забараняецца. Вы павінны быць актыўнымі ў прыняцці рашэнняў».\n«Адзінае, пра што я вас папрашу: каб вы, прыйшоўшы на працу, не займаліся паднясеннем нейкіх папераў. Вы кіраўнікі, і ў рот глядзець, нават начальству, забараняецца».\nНагадаем, 13 лістапада Лукашэнка правёў шэраг кадравых перастановак. Сярод іншых, былі прызначаныя новыя намеснікі міністраў культуры, эканомікі, фінансаў і энергетыкі.\nТэгі: выбары, заявы Лукашэнкі, палітыка кадравая


Главная/Происшествия/Трапіла ў вытворчасць 400 крымінальных спраў\nДва гады прайшло з таго часу, як падпісаны Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь аб стварэнні Следчага камітэта. Пра дзейнасць структуры, якая павінна аптымізаваць работу следчых, павысіць аператыўнасць расследавання злачынстваў і пазбавіць сферу папярэдняга расследавання, дасудовай крымінальнай вытворчасці прыкмет валакіты і бюракратызму, вядзем размову з начальнікам раённага аддзела падпалкоўнікам юстыцыі Юрыем МАРТЫНКОЎСКІМ:\nСледчы камітэт утварыўся ў выніку адасаблення следчых апаратаў з сістэмы органаў пракуратуры, падраздзяленняў папярэдняга расследавання органаў унутраных спраў, а таксама органаў фінансавых расследаванняў КДК. На сённяшні дзень можна з упэўненасцю сказаць, што ўсе задачы, якія ставіліся пры стварэнні камітэта, паспяхова выконваюцца. Забяспечана аператыўнасць, усебаковае і аб’ектыўнае расследаванне крымінальных спраў, створана годная матэрыяльна-тэхнічная база. Кожны работнік забяспечаны сучаснымі сродкамі крыміналістычных даследаванняў, а таксама аргтэхнікай. Штат раённага аддзела – 22 чалавекі, у іх ліку 17 следчых. Расследуем крымінальныя справы ўсіх катэгорый, за выключэннем падследнасці КДБ, праводзім даследчыя праверкі. У нашай кампетэнцыі тыя, што звязаны са смерцю чалавека, супраць палавой недатыкальнасці, учыненыя службовымі асобамі, якія займаюць адказнае становішча і іншыя.\n– Колькі крымінальных спраў трапіла ў вытворчасць сёлета?\n– На тэрыторыі Лунінеччыны не назіраецца рост злачыннасці. За 8 месяцаў прынята да вытворчасці 400 крымінальных спраў, больш як 200 у адносінах 260 асоб закончана і накіравана ў пракуратуру для перадачы ў суд. На жаль, сёлета больш зарэгістравана злачынстваў з удзелам непаўналетніх. У адносінах трох падлеткаў, якія дзейнічалі ў групе, завершана вытворчасць крымінальнай справы па 18 фактах. Юнакі мелі дачыненне да ўгону аўтатранспарту, а таксама крадзяжоў з аўтамабіляў асабістых рэчаў іх уладальнікаў на тэрыторыі нашага раёна і суседняй Гомельскай вобласці.\n– Крадзяжы па-ранейшаму застаюцца самым распаўсюджаным відам злачыннасці?\n– Так. Але апошнім часам паявілася новая спакуса ў нячыстых на руку грамадзян. Гэта – маламерныя судны. Сёлета зарэгістравана 6 фактаў крадзяжоў лодак і матораў з іх. Усе выпадкі адбыліся на рацэ Прыпяць непадалёк ад порта ў Мікашэвічах. Пакуль раскрыта толькі адно злачынства. Аднак зараз вядуцца актыўныя следчыя дзеянні, назначаны шэраг экспертыз, у тым ліку па слядах біялагічнага паходжання. Упэўнены, што гэта будзе спрыяць станоўчым вынікам, і ўсе віноўныя адкажуць па закону. Раней да разгляду справы ў судзе пад варту заключалася прыкладна 5 працэнтаў падазраваемых, цяпер гэтая лічба павялічылася ў 2 разы.\n– Што можна сказаць пра аператыўнасць?\n– Асноўныя намаганні былі сканцэнтраваны на абароне правоў і законных інтарэсаў грамадзян, павышэнні якасці і аператыўнасці дасудовай крымінальнай вытворчасці. Кожная другая справа зараз расследуецца не больш як 1 месяц.\n– Біч усіх сур’ёзных структур – звароты грамадзян не па адрасе. Мяркую, што і ў Следчы камітэт ідуць «хадакі», якія скардзяцца, умоўна кажучы, на не ўкручаную ля пад’езда лямпачку.\n– Як і іншыя дзяржаўныя органы, мы таксама атрымліваем пэўны працэнт зваротаў не па адрасе, а часам і проста кур’ёзных. Работа з імі адбірае час і не ідзе ў плюс у рамках аптымізацыі дзейнасці следчых. Па-за кампетэнцыяй Следчага камітэта прызнана каля чвэрці зваротаў грамадзян. Павінен канстатаваць: Следчы камітэт разглядае толькі пытанні, звязаныя з учыненымі злачынствамі і дзеяннямі следчых у працэсе збору матэрыялу.\n– Трэба думаць, што і меры па прафілактыцы чалавечай даверлівасці таксама яшчэ не прынеслі чаканага выніку. Па-ранейшаму становіцца вядома пра людзей, якія пускаюць ашуканцаў пад выглядам работнікаў сацыяльнай абароны ў дом, або пра людзей, якія нібы здымаюць нагаворы і пазбаўляюць адначасова буйных сум грошай і г.д.\n– Прафілактычнай рабоце надаем шмат увагі. І ўсё ж, нягледзячы на ўвесь спектр мерапрыемстваў, ажыццяўляемых намі і іншымі праваахоўнымі органамі, грамадзяне павінны больш уважліва ставіцца да захавання сваёй маёмасці. Пры гэтым, кожны чалавек павінен хаця б адзін раз у дзень задаць сабе пытанне і даць на яго адказ: што я зрабіў для абароны сваёй кватэры, дома, офіса?\nШто датычыць махлярства, то гэта – распаўсюджанае злачынства. Як ні парадаксальна, але праблема існуе ў нас саміх: у нашым характары, у структуры асобы. Ахвяра сама ў нейкай ступені прыцягвае махляра, валодаючы негатыўнымі ўласцівасцямі характару: прагнасцю, авантурызмам, сквапнасцю.\n– Многія ведаюць пра работу следчых з дэтэктыўных серыялаў, якімі перапоўнены тэлеканалы. А ў рэальнасці?\n– Параўноўваць «кіношных» следчых з рэальнымі складана. Фільм – гэта перш за ўсё дзеянне, а наша работа больш звязана з замацаваннем доказаў. І менавіта на падставе гэтых дакументаў робіцца вывад аб наяўнасці віны, вырашаецца чыйсці лёс.\n– А як жа інтуіцыя?\n– Яна можа часам дапамагчы ў расследаванні, але далёка не заўсёды варта разлічваць на яе. Сапраўдным прафесіяналам становіцца толькі той, у каго ёсць жаданне працаваць. А ў нашай прафесіі да гэтага трэба абавязкова дадаць высокую адказнасць, сумленнасць і аб’ектыўнасць.\nНапярэдадні прафесійнага свята – дня ўтварэння Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь – у “ЛН” прайшла “прамая лінія”.\nТэлефануе пенсіянерка Надзея Мікалаеўна Цыбульская з Лунінца. Калісьці ў “Лунінецкіх навінах” прачытала пра падзёж жывёлы ў гаспадарках раёна. Работнік пракуратуры расказаў аб праверках. Але ў матэрыяле не было сказана, ці былі прыцягнуты да крымінальнай адказнасці віноўныя. Чаму кіраўнікоў не караюць за халатныя адносіны да сваёй справы?\n– Следчы камітэт адказвае за расследаванне крымінальных спраў. Што датычыць падзяжу жывёлы, то такія матэрыялы да нас не паступалі. Упэўнены, што віноўныя панеслі пакаранне, але не крымінальнае. Па пытанню прыцягнення да адказнасці вам могуць растлумачыць у пракуратуры.\n– У мяне яшчэ пытанне. Нас выключылі з чаргі на кааператыў, але мы ўнеслі 300 тысяч рублёў. Гэтыя грошы нам ніхто не збіраецца вяртаць. Ці па закону гэта?\n– Складана адназначна адказаць на ваша пытанне. Трэба ведаць прычыну, па якой вас выключылі з кааператыва, што гэта быў за ўзнос. Калі ў вас ёсць час, прыходзьце ў ад-дзел з усімі дакументамі, мы дэталёва вывучым вашу праблему і дадзім адказ.\n– Дзякуй. Абавязкова прыйду.\nТурбуе Валянціна Іванаўна з Палескага. Скажыце, ці панёс адказнасць віноўны за дарожна-транспартнае здарэнне, што адбылося вясной каля чыгуначнага пераезда ў Палескім? Наколькі ведаю, у аварыі пацярпелі 5 чалавек.\n– Следства па гэтай крымінальнай справе ішло 4 месяцы. Справа ў тым, што ўдзельнікі ДТЗ знаходзіліся ў цяжкім стане, і пра следчыя дзеянні весці гутарку не даводзілася. Цяпер жа правялі не менш за 10 розных экспертыз, а таксама следчы эксперымент. Справа накіравана ў пракуратуру, далей – у суд.\nТэлефануе Галіна. Мы, жыхары раёна, аказваем давер нашай міліцыі. І заўсёды спадзяемся, што ў складаныя моманты супрацоўнікі РАУС прыйдуць на дапамогу. Але чаму па нумары “102” іншы раз нельга дазваніцца?\n– Гэта пытанне не зусім па адрасе, але накіруем яго ў РАУС.\nАдказвае намеснік начальніка, начальнік крымінальнай міліцыі Пётр ДАНІЛОВІЧ:\n– Праблема сапраўды ёсць. Справа ў тым, што паўгода таму ўзніклі тэхнічныя непаладкі з сувяззю. Дагэтуль працуе толькі адна лінія. Калі яна занята, а ў гэты час яшчэ нехта спрабуе дазваніцца, то не атрымліваецца. Гудкі ідуць, а трубку ніхто не бярэ. Нашы спецыялісты разам з прадстаўнікамі РВЭС перыядычна аднаўляюць сувязь, але праблема час ад часу ўзнікае зноў. Просім прабачэнні за часовыя складанасці.\nБеларусь ЛН Лунинец Лунінецкія навіны Палески\nсегодня проверял, сегодня брали. Уже не безнадега.\nОтвет с дозвоном на “102” просто порадовал. “Калі яна занята, а ў гэты час яшчэ нехта спрабуе дазваніцца, то не атрымліваецца. Гудкі ідуць, а трубку ніхто не бярэ”. Если линия занята – автоинформатор об этом говорит или идут короткие гудки. Здесь же милиция признала то, что “трубку ніхто не бярэ”?


Беларусы Чарнігава адзначаюць Дзень Незалежнасці Украіны » Черниговский инфо-медиа портал | Чернигов\nЧерниговский городской портал » Все новости » Новости Чернигова » Беларусы Чарнігава адзначаюць Дзень Незалежнасці Украіны\nБеларусы Чарнігава адзначаюць Дзень Незалежнасці Украіны\nБеларуская дыяспара Чарнігава традыцыйна адсвяткавала Дзень Незалежнасці Украіны.\nУ сваю чаргу ўкраінскія актывісты горада заўсёды дапамагаюць тутэйшым беларусам адзначаць Дзень Волі. Чаму пераважная большасць беларусаў Чарнігаўшчыны горача падтрымлівае ўкраінскую незалежнасць? Колькі этнічных беларусаў Сівершчыны ваюе на ўсходзе Украіны супраць прамаскоўскіх баевікоў? Ці самаідэнтыфікуюцца карэнныя беларусы Чарнігаўшчыны менавіта беларусамі?\nНаш украінскі карэспандэнт Марцін Война гутарыць са святаром Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхату, пратаіерэем Кацярыненскай царквы горада Чарнігава а. Яўгенам Ордам.\nРР: Беларусы, якія жывуць у Чарнігаве і ўвогуле на Сівершчыне, ва ўкраіна-расейскім канфлікце падтрымліваюць Украіну. Чаму так?\nа. Яўген Орда: Гэта гістарычна. Насельніцтва тут пераважна мясцовае. Тут мала расейцаў, якія прыяжджалі на нашу зямлю, тут мала вайсковых пенсіянераў савецкай арміі. Жывуць тут людзі, якія тут нарадзіліся, чые продкі спрадвеку жылі на гэтай Палескай зямлі. Зямля гэтая беларуска-ўкраінская, яна змяшаная. Лёсы людзей пераплеценыя, людзі трымаюцца разам, і тутэйшыя адну думку маюць.\nРР: Вы ездзілі вайсковым капеланам у добраахвотны батальён “Айдар”. Там ёсць людзі з беларуска-ўкраінскага памежжа?\nа. Яўген Орда: Я быў вайсковым капеланам у трох батальёнах: “Айдар”, “АУН” і цяпер я капелан у добраахвотным украінскім корпусе “Правы Сектар”, 21-шы батальён. Беларусаў шмат. Гарадзенская вобласць, Менск, ёсць Рэчыца і Гомель. Вядома ж, ёсць беларусы і з Чарнігаўскай вобласці, пры тым менавіта тыя, якія самаідэнтыфікуюцца беларусамі. Тут з намі ёсць хлапчына, які ваяваў у Першай танкавай брыгадзе, таксама беларус. Ведаю двух чарнігаўскіх беларусаў, якія ваююць у “Айдары”, але там ёсць і менскія беларусы. Ведаў беларуса аднаго ў ДУК “Правы Сектар”, ён сам з Жытомірскай вобласці, ён саманазываецца менавіта беларусам. З Чарнігава загінуў тутэйшы беларус, продкі якога з-пад Кобрыня, ён ваяваў у 13-м батальёне. Загінуў за Украіну.\nРР: Беларусы, якія жывуць у Чарнігаве, ёсць прыхільнікамі маскоўскага праваслаўя ці Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхату? Я кажу толькі пра праваслаўных, а не пра каталікоў і ўніятаў…\nа. Яўген Орда: Тых, каго ведаю я асабіста, ходзяць у царкву Кіеўскага патрыярхату, канкрэтна – сюды, у Кацярыненскую. Яны патрыятычныя, ведаюць пра сваё беларускае паходжанне, і, вядома ж, яны любяць украінскую зямлю, на якой жывуць. Безумоўна, ёсць беларусы- прыхільнікі Маскоўскага патрыярхату. Але яны, пэўна, нават не ведаюць пра свае карані. Гэта, прабачце, “вата”, звычайныя савецкія людзі… Паводле розных дадзеных, у Чарнігаве ад 12 да 16 тысяч беларусаў, якія менавіта так самаідэнтыфікуюцца. У Рэпкінскім, Менскім і Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці беларусы складаюць да 30 адстокаў ад агульнай колькасці насельніцтва.\nГутарыў Марцін Война, Беларускае Радыё Рацыя * * *\nСёння ў чарнігаўскай Кацярыненскай царкве адбудзецца ўрачыстая служба, прысвечаная 24-годдзю незалежнасці Украіны. Службу мае весці айцец Яўген (Орда), святар Украінскай Праваслаўнай Царквы Кіеўскага Патрыярхату, нашчадак слыннага роду Ордаў, з якога паходзіць мастак, літаратар, музыка і кампазітар Напалеон Орда. На службе будуць прысутныя чарнігаўскія беларусы, а таксама епіскап БАПЦ Святаслаў, які прыехаў у Чарнігаў з Нью-Йорку, і айцец Леанід (Акаловіч), які прыбыў з Беларусі. Пасля гэтага беларусы з нацыянальнымі сцягамі возьмуць удзел ва ўрачыстасцях. Беларускай дыяспары Чарнігава традыцыйна дапамагаюць і мясцовыя ўкраінскія актывісты.шаблоны для dle 11.2\nЦе не чаклунство – так діють гроші\nНа Чернігівщині 11-класник вбив молотком вчительку.\nЯценюк сам мав би скласти мандат через "тушок", - експерт


"Добры дзень. Што па турах?” Шукаем турфірмы, якія размаўляюць па-беларуску - туристический блог об отдыхе в Беларуси\n"Добры дзень. Што па турах?” Шукаем турфірмы, якія размаўляюць па-беларуску\nЗабудземся на тое, што беларуская мова – наша родная (бо гэта мала для каго сёння аргумент), і спынімся на меркаванні, што наша мова папулярная. У сацыяльнай рэкламе, на паліўных станцыях А-100, у “Лідскім піве” ўжо не першы год прытрымліваюцца беларускамоўнай стратэгіі. А што адбываецца з гэтым трэндам у турыстычнай вобласці? Вызначаем!\nСпойлер: пасля дваццатай размовы з кансультантамі турфірм стала страшна. Асабліва, калі доўга думалі над адказам (быццам я не па-беларуску, а па-шумерску ім там штосьці распавядаю).\nЯ выбрала пяцьдзясят найбольш папулярных турфірм з каталога Holiday.by. Іх ацэньвалі на 10.0, мінімум – 9.7. Добрыя адзнакі за добрыя кансультацыі, ці не так? У сэнсе інфарматыўнасці, безумоўна, размовы былі вартыя вышэйшай адзнакі. Тут вам не толькі туры на Новы год (звярталася менавіта з такім пытаннем), але і на Каляды, і на заўтра прапануюць. І гутараць так доўга, ладна, бесперапынна. Але ж падладзіцца пад беларускую мову ніхто (!) ніяк (!) не хацеў.\nКансультанты абмяжоўваліся фразай “Добры дзень!” (дарэчы, не ўсе). Некаторыя проста выкарыстоўвалі мае беларускія словы ў сваім падрыхтаваным рускім тэксце:\n– 300 даляраў? Сейчас мы вам что-нибудь подходящее подберем...\nІ калі размова зноў не атрымалася, я пачала звяртацца да іншых сродкаў сувязі: viber, telegram, skype, электронная пошта, дыялогі на сайце. І (слава нябёсам, мору і паўднёваму сонцу) знайшліся беларускамоўныя турфірмы. Дарэчы, у анлайне яны выкарыстоўваюць мову ахвотнее.\nТаму, калі вам прынцыпова атрымаць кансультацыю на сваёй мове, звяртайцеся да “правераных і рэкамендаваных” беларускамоўнай службай Holiday.by.\nТурфірма працуе з 1994 года (прым. аўт. – калі яшчэ была адзіная дзяржаўная мова – беларуская). Здаецца, таму яны прытрымліваюцца традыцый з мовай. Хочаш па-беларуску – адкажуць па-беларуску. Як мінімум за аднаго спецыяліста магу паручыцца. Вольга ў дыялоге на сайце дала паўнавартасную кансультацыю наконт тураў на Новы год, прапанавала альтэрнатыўныя варыянты, на рускую мову не сышла.\nДарэчы, яна рэкамендавала тур у Прагу. Кошт 399 EUR/чалавека. Калі няма планаў на Новы год, можаце ехаць.\nКалі бачыце частку “бел” у назве турфірмы, спрабуйце. Таму што “Бел-Ориентир” таксама можа адказаць па-беларуску. Калі гэта будзе адбывацца ў чаце на сайце, адразу падрыхтуйцеся, што можаце не ўбачыць знаёмых “і”, “ў” і гэтак далей.* Адказ будзе падобны да “Прапануем тур у Польшу альбо у Чэхию. Кали брать далей, то выйдзе даражэй”. Але ён загучыць па-беларуску, і гэта супер!\n* Так было ў маім выпадку.\nНа Новы год тут прапануюць бюджэтны тур у Чэхію і Францыю. Каштуе 256 EUR/чалавека. У праграме нават DisneyLand, але за наведванне прыйдзецца плаціць асобна.\nТаксама існуе з 1994 і таксама размаўляе па-беларуску. Мне адказала спецыяліст Алена. Напісала “Добры дзень” і знікла на некаторы час. Думаю: усё, зноў размова скончыцца прывітаннем. Але не ў гэты раз. Чую нейкі гук, заходжу на сайт, а там:\n– Мяне завуць Алена. Як я магу звяртацца да вас?\nКарацей, павіталіся, пазнаёміліся – усё, як мае быць у ветлівых беларусаў. “Вокруг света” прапануе шмат цікавых тураў на Новы год, усе не пералічыш. Бліжэйшыя можаце шукаць тут.\nХутка адказваюць і хутка даюць кансультацыю. Па-беларуску. Як мінімум на сайце.\n– Добры дзень. Ёсць шмат тураў, якія падыходзяць пад вашыя запросы. Можаце заставіць кантактныя дадзеныя, каб я магла даслаць інфармацыю?\nДалей пераходзім да камунікацыі па электроннай пошце. На жаль, ужо не на беларускай мове, але таксама прыемна, што добра ставяцца да турыстаў і індывідуальна падыходзяць да кожнага пытання. Туры на Новы год яшчэ чакаю, таму прапаную пакуль паглядзець бліжэйшыя на сайце.\nСмела звяртайцеся да іх у Вайберы! Адкажуць на ўсе пытанні, перанакіруюць да спецыялістаў (калі трэба) і раскажуць дзе, што і калі знайсці. Беларускай валодаюць добра, таму наш тэст “на мову” прайшлі на выдатна.\nТуры на Новы год на сайце яшчэ не прадстаўлены. Але (раскрываем таямніцы) з’явяцца пасля 27 верасня. Найтаннейшымі будуць вандроўкі ў Польшчу. Калі вас не прывабліваюць краіны-суседзі ці не можаце болей чакаць, шукайце іх бліжэйшыя туры тут.\nТуры ў каталозе партала Holiday.by\nТэги: сервис, туризм, турфирмы\nТур для эстетов: прокатитесь дорогами искусства с ТурТрансРу!\nБродить за Ренуаром по Парижу. Отправиться в парижские предместья за Сезанном и Моне. Заглянуть в мастерскую Моне в Живерни. Уехать в Нормандию за отражениями Руанского собора. Взять кисть и запечатлеть белые скалы Этреты. Пообедать устрицами в Онфлере - как это делали Сезанн и Сера.


0 664 20 Мар 2020\nУ Капыльскім раёне птушкай-сімвалам выбралі вясковую ластаўку. Гэты від ластавак з глыбокай старажытнасці прывык да чалавека і да яго дома. Прыхільнасць да чалавечага жытла абумовіла ёй нашу любоў.\nЯк правіла, вясковыя ластаўкі будуюць гнёзды на драўляных будынках, а такія дамы часцей будуюць у сельскай мясцовасці. Адсюль пайшла назва. Гняздо мае цікавую будову. Аснова зроблена з зямлі і нагадвае чвэрць спадзістага шара. У сярэднім на пабудову гнязда адной парай сыходзіць восем дзён.\nУ паўночных краінах людзі лічаць прылёт ластаўкі пачаткам вясны, а адлёт — з пачаткам восені. Дарэчы, вясковая ластаўка лічыцца адной з птушак-вестуноў вясны. Калі ўбачыш яе сёлета першы раз, занясі сваё назіранне на анлайн-карту “Жывой вясны”.\nЛастаўкі сілкуюцца выключна насякомымі. У рацыён уваходзяць мухі, матылькі, камары і жукі. Іх ластаўкі ловяць проста ў палёце, дзе праводзяць 95% свайго часу.\nСіняя сініца. Фота Мікалая Вараб’я\nДзяржынскі раён правёў інтэрнэт-галасаванне, у якім перамагла сіняя сініца. Гэта вельмі прыгожая птушка з цікавым спалучэннем блакітнага і жоўтага колеру ў апярэнні. Дзякуючы сваёй высокай «камунікабельнасці» сіняя сініца добра адаптавалася да гарадскіх умоў і звычайна селіцца ў садах і парках, дзе людзі зрабілі для іх шмат кармушак. Лёгка засяляе штучныя домікі.\nЗвычайны рацыён сіняй сініцы на 70-80% складаецца з жывёльнай ежы: ад лічынак разнастайных насякомых да павукападобных і лятучых казурак.\nЗа дзень птушка ў залежнасці ад памеру здабычы з’ядае ад 600 да 1600 насякомых, а ў ачагах размнажэння шаўкапрадаў — да 20 000 яечкаў гэтых матылькоў, чым прыносяць велізарную карысць.\nКаб пазнаёміць жыхароў бліжэй з птушкамі-сімваламі, у раёнах запланаваныя конкурсы, акцыі, выставы, асветніцкія лекторыя і майстар-класы і іншыя мерапрыемствы.\nКарына Салавей, кіраўнік аддзелу развіцця:\nАмаль 20 раёнаў Беларусі ўжо маюць сваю птушку-сімвал! Навошта гэта рабіць? Кожны раён Беларусі – непаўторны, і яму ёсць, што паказаць і чым пахваліцца, але важна прыцягнуць увагу, запомніцца, выклікаць як у мясцовых, так і замежных турыстаў жаданне туды прыехаць і аднойчы вярнуцца. Менавіта праз птушак-сімвалы можна распавядаць пра адметнасць раёна, у тым ліку дзікапрыродную, стварыць на гэтай аснове цэлы брэнд, які будзе пазнавальны ў нашай краіне і за мяжой. Гэта багатая глеба для ідэй майстрам, мясцоваму бізнэсу – выявы з птушкай раёна можна выкарыстаць як для існуючай, так і новай, у тым ліку сувенірнай, прадукцыі.\nЗаклікаем і іншыя раёны Беларусі выбраць птушку-сімвал, які дапаможа раёну стаць больш адметным. Спецыялісты АПБ заўжды гатовыя дапамагчы з выбарам кандыдатур.


Генэтычнае адзінства беларускага мастацтва. Гутарка з Івонкай Сурвіллай\n24 лістапад 2002, 15:00\nЯк жа пакутна адбываецца ў нас станаўленьне нацыі! Улады заганяюць у кут і мову беларускую, і школу, і высакародную мінуўшчыну – нібы каб наўмысна сябе ж прынізіць. А сьведамая апазыцыя змагаецца за тое ж – дзяруць чубы за правапіс, за ідэйныя шляхі ці за самую назву краіны і нацыі. Далібог, як дзеці. Але ж мабыць не было б гэтага ўсяго, каб ня клікала на бой – хай сабе наіўны і бязмэтны – самая душа, або нават генэтыка, якая спраўна выяўляецца, кім нас ні назаві, якую гісторыю нам ні напішы, на якую мову нас ні перавядзі – яна, тая адметная душа кліча дзейнічаць, выяўляцца, быць. Беларус, як той казаў, і ў Афрыцы беларус, і зусім не таму, што сьведамы, а таму што пазнавальны.\nЗгадваецца эпізод з раману Алеся Адамовіча, цытую:\n"Трапіўся на вочы мне ён у Нью-Ёрку, у вэстыбюлі Калюмбійскага коледжу: я падышоў да ліфта, а там ужо чакае чалавек. Зірнулі адно на аднаго: дзе ж я цябе бачыў? Падумаў я не пра чалавека — пра нос. Успамінаў нядоўга: Якуб Колас! Да чаго ж падобны гэты амэрыканец на яго! Зрэшты, ці амэрыканец? Яны таксама бяз гальштукаў больш любяць, але каб так вось шэранькую кашулю зашпіліць на крайні гузічак, ажно пад горла (худое, жылістае, старэчае), — ці ня наш, ці ня мой зямляк?\nІ ўявіце: так яно і выйшла. У залі коледжу мяне чакала яшчэ ня менш за пяць дзясяткаў беларусаў. Але самая вялікая нечаканка — я сапраўды сустрэў Міцкевіча, брата Якуба Коласа. Той, каля ліфта, — адзін з уцекачоў ад паўторнага вызваленьня. Бо, калі ў 1939 годзе Заходнюю Беларусь вызвалілі, яго (хаця і брат клясыка беларускай літаратуры, а, магчыма, менавіта таму) нашы энкавэдысты мардавалі, як адно яны ўмелі, робячы вакол яго кругі і петлі. Другога нашэсьця “саветаў” вырашыў чалавек не чакаць. Можа, і менскага брата пашкадаваў: не хапала яму мець у родзе высланага ў Сыбір “ворага народу”.\nЁсьць мноства прыкметаў, зь якіх можна пазнаць беларуса. Але ёсьць цэлае мастацтва – калі беларус усё жыцьцё праводзіць у Аўстраліі ці Канадзе, а ўсё адно ягоныя творы супастаўныя толькі з творамі землякоў, што малююць у Менску, Гомелі ці Маладэчне. Вось жа пра гэтую супастаўнасьць і пойдзе гаворка ў сёньняшняй перадачы.\nМастацтвазнаўца Сяргей Харэўскі праясьняў генэтычнае адзінства беларускага мастацтва ў размове з мастачкай Івонкай Сурвіллай у часе яе побыту ў Вільні.\n(Харэўскі: ) "Адзін з парадоксаў беларускага мастацтва ХХ стагодзьдзя – гэта еднасьць эстэтычных і ідэйных прынцыпаў творцаў, што жылі й стваралі ў розных сацыяльных сыстэмах. Перад вайною гэта была лучнасьць мастакоў з БССР і з Заходняе Беларусі. Абапал савецка-польскае мяжы, у буржуазнай Вільні і ў камуністычным Менску пісаліся партрэты Скарыны й Каліноўскага, апяваліся гераічная беларуская мінуўшчына, хараство беларускага краявіду і прыгажосьць беларускага чалавека.\nПасьляваенная гісторыя стварае амаль непераадольныя бар'еры паміж творцамі, што засталіся на радзіме й тымі, якія мусілі стаць выгнанцамі. На паўстагодзьдзя кантакты між імі перарваліся. Там можна было выяўляць сваю рэлігійнасьць ці сваю беларускасьць, быць авангардыстам ці рэалістам, свабодна выстаўляць свае творы. Можна было сутыкацца з рознымі мастацкімі плынямі й мець уласнае меркаваньне на іхны конт. Тут трэба было працярэбліваць дарогу па-іншаму. Альбо станавіцца шчырым канфармістам, альбо абіраць сабе бяскрыўдныя жанры краявіду ці нацюрморту.\nДзесяць гадоў таму адбылося іхнае спатканьне. І стала відавочным, што іх лучыла й лучыць шмат рысаў. Нашмат болей, чым адрозьнівае. Скульптуры Міхася Наўмовіча аказаліся блізкімі па плястыцы да твораў Анатоля Анікейчыка. Пэйзажны жывапіс Тамары Стагановіч падобны да пэйзажаў Кастуся Харашэвіча. Пагатоў гэта ўражвае, калі вядзецца пра мастакоў маладзейшых генэрацыяў. Варта параўнаць графіку Сяргея Балянка зь Менску з графікай Анатоля Чайкоўскага зь Мюнхену. Ці жывапіс Дзімітрыя Башко, які цяпер жыве ў Чыкага, з графікай Уладзімера Вішнеўскага.\nУ адным са сваіх артыкулаў доктар Янка Запруднік зь Ню Ёрку гэтак вытлумачвае ролю беларускіх мастакоў у замежжы:\n"Для беларусаў на чужыне мастацтва выконвала падвойную ролю: яно служыла эмацыйным лучнікам са страчанай Радзімай і адначасна сродкам інфармацыі пра яе ў чужамоўным асяродзьдзі, дзе часта не ставала веданьня мовы, каб расказаць пра край свайго паходжаньня... А дзеля таго, што Бацькаўшчына ў новым сьвеце, як правіла, была амаль зусім невядомая, інфармаваць пра яе найлягчэй унівэрсальнай моваю мастацтва".\nЗгаданае вышэй адзінства беларускага мастацтва, таго, якое стваралася на чужыне і таго, што нараджалася дома, робіцца зразумелым, калі дапусьціць, што вытлумачэньне доктара Запрудніка ў роўнай ступені можа датычыць і ролі беларускага мэтрапольнага мастацтва. Давесьці сваю этнічную тоеснасьць, паказаць нацыянальныя традыцыі й знайсьці адметную, уласную плястычную мову – хіба ня гэткія задачы вырашалі і найлепшыя зь беларускіх савецкіх мастакоў? Насуперак зьліцьцю ў кактэйль адзінага савецкага народу і адзінай савецкай культуры. Ад выставы да стагодзьдзя Цёткі ў 1976 годзе й да канца 80-х гадоў усё самае адметнае, што мы маем прапанаваць сьвету, самыя выбітныя дасягненьні ў розных відах мастацтва, зьвязаныя менавіта зь беларушчынай.\nНя маючы магчымасьці кантактаваць, а нават і ня ведаючы пра творчасьць адны адных, беларускія мастакі на Ўсходзе й на Захадзе йшлі паралельным шляхам да адзінае мэты. Яскравы прыклад таму – творчасьць мастачкі з Канады Івонкі Сурвіллы, дачкі мастака й грамадзкага дзеяча Ўладзімера Шыманца. У яе творах, найперш графічных, вычуваецца арганічны, падставовы ўплыў традыцыяў беларускага мастацтва. Хоць непасрэдных сувязяў з гэтымі традыцыямі, а пагатоў – з жывым мастацкім працэсам на Бацькаўшчыне не было.\nУ зробленым цянькімі паўпразрыстымі штрыхамі малюнку "Вільня зімою"... У танаваным афорце "Ішкалдзь", дзе старадаўні касьцёл – між сьнежных гурбаў, на тле начнога неба, зь якога сыплюцца сьняжынкі-зоркі... У бездакорным паводле кампазыцыі афорце з акватынтаю "Белая вежа", дзе старадаўні гмах сягае ў неба не раўнуючы, як вежа Бабілёну, па-над шыхтом старых голых дрэваў і сьцюдзёным даляглядам... У простым афорце "Беларусачкі" – там тонкай упэўненай лініяй, падобнай да графікі Пікаса – дзьве дзяўчынкі ў народных строях...\nСпадарыня Сурвілла і сёньня лепей вядомая ў Беларусі як палітычная дзяячка, старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі. Між тым, мастацтва было зьместам усяго ейнага жыцьця – ад самага пачатку".\n(Івонка Сурвілла: ) "З татам ня можна было йначай жыць, як мастацтвам. Люўр можа зьведала якіх сотні разоў. Пасьля пайшла вучыцца на мастацтва. Праз пэўны час такое ўражаньне мела, што ня дам рады сабе з мастацтвам. Таму што ў Парыжы была страшэнная прадукцыя мастакоў, нешта пад 70 тысяч, штось такое. І ўсе яны амаль спалі пад мастамі, былі вартаўнікамі фабрыкаў. Не маглі пражыць з мастацтва. І добрыя былі мае калегі, добрыя мастакі. І абсалютна не маглі жыць гэтым. І тамака не было такой сыстэмы, як у Савецкім Саюзе – курсы, дапамога, апека мастакоў. Там кожны сам сабе і кожны робіць што можа. І падумала, што трэба было знайсьці спосаб пражыць сваёй працаю. І перайшла на Сарбону, вучыцца моваў. І з гэтага, фактычна, усё жыцьцё жыла. Але адначасна ўсё жыцьцё малявала. Брала ўдзел у больш за трыццаць выстаўках. І чатыры былі індывідуальныя".\n(Харэўскі: ) "Па вайне, у Францыі, апроч Уладзімера Шыманца, працавалі таксама беларускія мастакі Віктар Жаўняровіч і Міхась Наўмовіч. У гэтай краіне ў тыя часы запанавалі нэакансэрватыўныя густы. Катастрафізм экспрэсіяністаў, кшталту Эдварда Мунка ці Хаіма Суціна, альбо дэканструктывізм позьніх кубістаў, гэткіх як Хуан Грыс ці Жак Ліпшыц, выйшлі з моды. Магчыма, гэта была падсьведамая, пасьля вайны, прага нармальнасьці. Публіка зноў захацела пабачыць фігуратыўнае мастацтва, блізкае да рэалізму. У дызайн і архітэктурныя аздобы вярнуўся аптымістычны стыль ар-дэко, што спалучаў мінімалізм канструктывізму з выкшталцонай жыцьцядайнасьцю, са скругленымі кутамі й кідкай арнамэнтыкай. А ў мастакоўскай адукацыі перавагу наноў аддавалі нэаклясыцызму".\n(Івонка Сурвілла: ) "Мастацтву я, фармальна, вучылася ў Парыжы, у Вышэйшай школе мастацтва, у Ecole superieure des beaux-arts. Дзе мела за настаўніка, там была такая сыстэма, дзе студэнт ёсьць асыгнаваны да аднаго мэтра (metres). Мой быў Жан Сувэрбі. Гэта быў сябра Акадэміі, нэаклясык. Я вельмі любіла ягоны падыход да мастацтва! Ён разумеў найперш мадэрнае мастацтва. Напрыклад, калі ён тлумачыў, чаму Пікаса маляваў каня з адным вокам збоку каля каня, то гэта было такое натуральнае й нармальнае. І адначасна вельмі паважаў клясыцызм у ягоных лепшых рысах. Гэта быў вельмі добры мой прафэсар, я яго вельмі моцна любіла. І ён не прызнаваў, такі схіл быў нэаклясыка, пэйзажу. Для яго было толькі вартае ўвагі людзкое цела, партрэты, жанравыя кампазыцыі. Гэтага я й вучылася. Моцна гэта люблю й да гэтага часу, рабіць партрэты".\n(Харэўскі: ) "Наколькі ж плюралістычна выглядае паваенная акадэмічная адукацыя ў Францыі. Цяжка ўявіць, каб у тыя гады ў Савецкім Саюзе тлумачылі творчасьць Пікаса, якога пачалі згадваць толькі пасьля таго, як ён раптам стаў камуністам. Пра іншых мадэрністаў гаворкі не магло быць увогуле. Пра Далі студэнцкая моладзь у Беларусі дазналася літаральна за колькі гадоў да ягонае сьмерці".\n(Дубавец: ) “Сапраўды, можна нарадзіцца ня ў Менску, усё жыцьцё пражыць у Заходняй Эўропе і за акіянам, атрымаць мастацкую адукацыю ў Парыжы і нічога ня ведаць, што малююць калегі ў сучаснай Беларусі, але пры гэтым быць часткаю агульнага мастацкага працэсу. Усё адно як голас крыві кіруе тваёй рукою. Працягвае Сяргей Харэўскі”.\n(Харэўскі: ) "Жывучы ў Францыі, атрымліваючы прафэсійную мастацкую адукацыю, спадарыня Сурвілла мела магчымасьць спрычыніцца да сусьветных клясычных узораў. І заходняе мастацтва моцна паўплывала на яе сьветапогляд і на эстэтычныя прынцыпы..."\n(Івонка Сурвілла: ) "Перадрэнэсанс мне падабаецца больш, чым сам Рэнэсанс і час пасьля Рэнэсансу. Але мне адкрыла вочы да мастацтва й колеру – то гэта ёсьць імпрэсіянізм. Як я першы раз пабачыла імпрэсіяністаў, то я пабегла дадому й пачала маляваць. Да якой ступені мяне захапіла гэта!..\nУсе сьцены ў мяне былі завешаныя Гагенам, падабаўся моцна. Пасьля, фактычна ў кожнага, і ў Моне, і ў Манэ, і ў Рэнуара, і ў постімпрэсіяністаў былі рэчы, што мяне захаплялі. Адна карціна "Нацюрморт зь сіняй вазай" Сэзана, таксама вісела ў мяне на сьцяне. Таксама Пікаса! Ня ўсімі рэчамі. Тое, што было ў апошніх гадох было замоцна неахайнае. Але ягоная графіка – гэта было штосьці цудоўнае".\n(Харэўскі: ) "Уплыў папярэднікаў італьянскага Рэнэсансу й францускіх імпрэсіяністаў-рамантыкаў – вельмі сьцьвярджальны – адчуваецца ў жывапісных палотнах мастачкі, найперш у партрэтах сваякоў. Напрыклад, у жаночым партрэце, напісаным у традыцыях раньніх італьянскіх абразоў – на глыбокім, лякальным чырвоным фоне, у спалучэньні з чыстымі залацістымі танамі, якімі напісаны твар, графічна аблямаваны цёмнымі абрысамі прычоскі й адзеньня. Гэты ж рэнэсансны дух чуваць і ў невялікім, адным з раньніх партрэтаў мужа, напісаны на глыбокім цёмным тле, што стварае драматычную ілюзію паралельнай прасторы, у якой існуе пэрсанаж. А вось апошні партрэт мужа, 1994 году, зроблены ў іншай манеры: лёгка й паўпразрыста, літаральна чатырма-пяцьцю колерамі".\n(Сурвілла: ) "Цяперака была ў Даніі й пазнаёмілася з мастаком, якога абсалютна ня ведала перад тым. Ён паходзіў выспы Борнхольм. Зваўся Олюф Гест. І ён маляваў пераважна пэзажы, дзе ён жыў, ён меў ферму. І маляваў тую фэрму сотні разоў. Ёсьць карціны, зробленыя трыма-чатырма колерамі. У кожным часе жыцьця можна раскрыць новыя захапленьні".\n(Харэўскі: ) "У савецкай Беларусі ў 70-я-80-я гады становіцца больш даступны сусьветны мастацкі даробак. У выніку якіх толькі цытатаў не зьяўляецца ў нашым мастацтве! Ад мэксыканскіх муралістаў да індыйскага батыка. Няма сумневу, што на творчасць Селяшчука, Тоўсьціка, Скрыпнічэнкі паўплываў заходні сюррэалізм, а на Славука, Савіча, Адамчыка ўплывала мастацтва японскіх графікаў... Інтэнсыўнымі сталі і кантакты беларускіх мастакоў з калегамі з краінаў Балтыі. Знаёмства з мастацтвам чужым спрыяла крышталізацыі ўласнае нацыянальнае сьведамасьці.\nАле ў мастакоў на эміграцыі абвастраецца іншая праблема – адсутнасьць кантактаў з мастакамі ў Беларусі. Знаёміцца з тым, што рабілася па гэты бок Буга можна было хіба па рэпрадукцыях. Тым больш нечакана было адкрываць у далёкіх супляменьніках нібыта самых сябе".\n(Івонка Сурвілла: ) "Быў час, калі я чулася блізкаю да Алесі Пасьлядовіч. Я глядзела на яе графіку й мне выдавалася, што калі б я гэта зрабіла, то адчувала поўнасьцю, што гэта маё. І, фактычна, як я пачала рабіць графіку, то нешта супольнае было..."\n(Харэўскі: ) "Уплыў графікі Алесі Пасьлядовіч 60-70-х гадоў – у малюнку тушам, на якім – сама мастачка са сваім братам Лявонам, яшчэ малымі, адразу па вайне. І ў невялікай акватынце "Вялікдзень", з цалкам этнаграфічным сюжэтам, дзе хлапец дорыць дзяўчыне велікоднае яечка. А таксама – у вельмі дынамічным паводле кампазыцыйнага вырашэньня афорце "Маладая беларуска".\nБлізкасьць – у дакладным абрысе аб'ектаў, ляканічным штрыху, які ўзбагачаецца глыбокай танавой мадэліроўкаю, часам заснаванай на вохрыстых, карычневатых танах, што стварае эфэкт дадатковае глыбіні пласкасных графічных выяваў. Тут не ўласьцівыя імпэтныя дынамічныя ракурсы. Спалучэньне мякка танаваных плямаў і рэзкіх, глыбокіх лініяў стварае той патрэбны кантраст, пры якім нават невялікія па фармаце творы набываюць манумэнтальнасьць. Гэтая манумэнтальнасьць у абодвух мастачак падтрымліваецца кампазыцыйна. Аб'екты шчыльна разьмешчаныя ў фарматах аркушоў. І сам адбор аб'ектаў вельмі дакладны, што не адцягвае ўвагу ад галоўнага зьместу.\nБлізкасьць творчасьці Пасьлядовіч і Сурвіллы – яшчэ і ў лірычнай статыцы іхных твораў, пэўнай мэлянхалічнасьці. Івонка Сурвілла кажа, што ў графіцы Алесі Пасьлядовіч ёсьць багата чаго, што дадае моцы. Можа гэтыя спрацаваныя рукі кабетаў? Беларушчына Пасьлядовіч поўная сілы, годнасьці й спакою. Хоць, на думку спадарыні Сурвіллы, тут вычуваецца боль і смутак.\nАлеся Пасьлядовіч мела зусім іншы век і лёс. Нарадзілася ў Менску ў 1918-м. Вучылася ў даваенным Віцебску, у славутым мастацкім тэхнікуме, па вайне – у Леніградзе, у Акадэміі мастацтваў. Маючы цалкам савецка-расейскую адукацыю, яна, аднак фактычна й запачаткавала найноўшую школу беларускага нацыянальнага рамантызму ў графіцы...\nІвонка Сурвілла на пачатку нашае гаворкі зьвярнула ўвагу на ўтрыманскі статус мастакоў за Саветамі. Большасьці зь іх давялося расплочвацца перад дзяржавай душою. Маляваць і ляпіць клясыкаў марксізму-ленінізму альбо паказваць бестурботнае шчасьлівае жыцьцё савецкага народу. То бок, ствараць рэчы, якія нічога супольнага з мастацтвам ня мелі.\nНа думку Івонкі Сурвіллы, мастацтва, калі яно зробленае не пад прымусам, абавязкова выяўляе мэнтальнасьць мастака, ягоную душу, якая ёсьць часткаю душы ягонага народу. "Мы, відаць, ня ўмеем хлусіць", – гэтак мастачка падсумавала размову пра беларушчыну ў мастацтве.\nУ мінулым, ХХ стагодзьдзі, любоў на канкрэтнай радзімы, бацькаўшчыны, стала неад'емнай часткаю мэнталітэту беларускіх мастакоў, як на чужыне, гэтак і ў Беларусі. Гэта было новае пачуцьце, калі параўноўваць яго з папярэднімі эпохамі, што былі схільныя абасалютызаваць найперш высокі стыль.\nЯно выказвалася рознымі спосабамі. Перадусім праз тэматыку. Калі Алеся Пасьлядовіч апранала сваіх пэрсанажаў у беларускія ўборы, то гэта была ўжо дэклярацыя... Як і пазьнейшыя пошукі Селешчука, які ці ня ў кожны свой твор уплішчваў матывы старасьвецкага беларускага дойлідзтва. Па другое, гэта выказвалася ў пошуках нацыянальна адметнай мастацкай мовы, ад часоў Міхася Філіповіча на Ўсходзе й Язэпа Драздовіча на Захадзе. У выніку клясычнае беларускае мастацтва стала паводле сваёй плястыкі й калярыту гэткім жа пазнавальным як, скажам, румынскае ці нямецкае.\nВарта сказаць, што большасьць мастакоў у самой Беларусі за савецкімі часамі жыла ва ўмовах унутранае эміграцыі. Ва ўмовах скрадзенае радзімы. Іхная беларускасьць, гэтаксама часам сэнтымэтальная й анахранічная, лягала ў падмурак нечага большага, чым абставіны канкрэтнага часу.\nКалі па вайне на Захадзе вобразы ідэальнае Беларусі стваралі, напрыклад, Галіна Русак і Тамара Стагановіч, то гэткімі ж ірэальнымі вобразамі краю, у якім жылі рэальна, напоўненыя творы Яўгена Куліка й Міколы Селяшчука..."\n(Сурвілла: ) "Калі я малюю, дык гэта пэўны ідэалізаваны сьвет. Стараюся бачыць прыгаство".\n(Харэўскі: ) "Што лучыць міжсобку творы Шагала й Філіповіча, Драздовіча й Кудрэвіча, Чайкоўскага й Сергіевіча, ды многіх іншых беларускіх мастакоў, што жылі ў розныя часы ў розных краінах? Найперш ідэя беларускасьці, як арганічнай патрэбы мець арганічнае адзінства з краем свайго паходжаньня. Гэтая самаідэтыфікацыя спрыяла росквіту іх талентаў і іх адметнасьці ад ад іншых. Што б засталося з даробку, напрыклад, Шагала без Віцебску? Па другое – блізкасьць іхнае эстэтыкі, чужае, да прыкладу арабескавай эстэтыкі Ўсходу ці рацыянальнасьці індустрыйнага Захаду. Беларускія мастакі не ставілі сабе за мэту стварыць больш яркія колеры, чым у Маціса ці больш паталягічныя сюжэты чым у Далі. Калі Малевіч і напісаў "Квадрат", то паралельна ён пісаў дзясяткі партрэтаў і сюжэтаў з цалкам традыцыйным бачаньнем. Гэтак не рабілі Ван Дуйсбюрг ці Мандрыян, прынцыповыя галяндзкія гэамэтрысты. У выніку мы маем адзінае, суцэльнае палатно беларускага мастацтва, што не падзялілі ні межы, ні палітычныя перакананьні".\n(Дубавец: ) Магчыма, мы сёньняшнія яшчэ не дарасьлі да разуменьня нашага нацыянальнага адзінства. Прыдумляньне нейкіх новых нацыянальных ідэяў для Беларусі, бясконцае спатыканьне адзін аб аднога, шматслоўнае згадваньне нацыянальных інтарэсаў – мноства, вялікае мноства бясплённых захадаў, якія не назапашваюцца, але абяртаюцца марнаваньнем часу – усё гэта іншы раз і прымусіць некага задумацца – а ці ёсьць насамрэч такая беларуская нацыя і такая мова, ці гэта не прыдумкі і ці не прыдумка сама ідэя беларускай дзяржаўнасьці, незалежнасьці, нацыянальнасьці. Прычым найбольш актыўна такі сумнеў наведвае ўсялякія ўладныя галовы. Але варта пазнаёміцца з творчасьцю беларускіх мастакоў, якія жывуць у Беларусі ці ў Амэрыцы ці хоць на Марсе, і адразу адчуваеш, бачыш адметнае і падобнае выказваньне, якое ідзе нібыта з тваёй уласнай душы. І тады разумееш, што ўсё не прыдумка. Што наша адметная мэнтальнасьць існуе насамрэч і пры ўсіх самых, здавалася б, незваротных гістарычных і нацыянальных катастрофах, яна ўсё адно выявіцца ў нейкім наступным пакаленьні і прымусіць адстойваць сваё на самым нават падсьведамым узроўні хоць зь пяром, хоць з пэндзлем у руках. І рана ці позна такое адстойваньне дасьць свой плён.