Дзе можна набыць іголкі для ін'екцый HGH? Які памер HGH іголак n - HGH Bangkok\nДзе можна набыць іголкі для ін'екцый HGH? Якія памеры HGH іголкі патрэбныя для ін'екцый?\nДля ін'екцыі HGH неабходна выкарыстоўваць Ультратонкая ручка ігліца, альбо калібровак 29, калібр 30 альбо 31 калібра х 0,6-0,8 мм альбо іншых марак з аднолькавым памерам.\nДля кліентаў у Тайландзе мы прадастаўляем бясплатныя іголкі з кур'ерскай дастаўкай наяўнымі плацяжамі.\nДля міжнародных кліентаў мы не можам зрабіць дастаўку іголак разам з гармонам росту.\nЯк можна атрымаць іголкі HGH? У параў шляхі:\nПершы і просты спосаб , але іголкі ў мясцовай аптэцы, проста скажыце супрацоўнікам аптэкі, што вам патрэбныя іголкі для інсуліну - ручка Ultra-Fine ігліца, альбо калібровак 29, калібр 30 альбо 31 калібра х 0,6-0,8 мм альбо іншых марак з аднолькавым памерам.\nЗвычайна кошт каля $ 10- $ 15USD за скрынку адзінак 100.\nДругі шлях - мы можам даставіць іголкі да вас асобна, проста вы павінны заплаціць за дастаўку\nтаксама іголкі, даступныя для продажу на EBay ці Amazon, альбо на мясцовых інтэрнэт-сайтах па медыцынскім персанале\nнататка: У Канадзе, Францыі і шлюбных парах у Амерыцы і Аўстраліі ў аптэцы неабходна паказаць кнігі дыябетыкам, каб дастаць іголкі, у гэтым выпадку паспрабуйце знайсці іншую аптэку альбо скарыстацца спосабамі вышэй\nПададзены ў: HGH іголкі\nПапярэдняя артыкул Як перакласці інструкцыі HGH на не англійскую мову?\nНаступны артыкул HGH сіняк на скуры страўніка пасля ін'екцый гармона росту чалавека - рашэнне


Пра якую жонку мараць хлопцы-каталікі? | Каталіцкі Веснік\n– Я думаю, мая будучая жонка павінна мне перш за ўсё падабацца. Я б не хацеў, каб гэта было, скажам, каханне за грошы. Яна павінна быць вельмі прыгожай, не вельмі маленькага росту, бо мой рост два метры, колер валасоў не мае значэння. Я вельмі спакойны, памяркоўны, таму хацелася б, каб жонка па характары мне адпавядала. Не зусім спакойная, але з “агеньчыкам”. Пажадана каталічка, ну, можа, праваслаўная. Варыянтаў з атэізмам або з іншымі вераваннямі я не разглядаў бы (спадзяюся, гэта мяне абміне). Важна, каб яна мела таксама пачуццё гумару.\n– Мая будучая жонка павінна сачыць за сваёй знешнасцю. Трэба, каб яна была адукаванай. Такая жонка зможа падтрымаць любую тэму ў размове, падыскутаваць, выказаць сваё меркаванне. Дзяўчына не павінна быць грубай. Непрыгожа, калі яна мацюкаецца. Хацелася б, каб мяне і сваіх бацькоў шанавала і паважала. Не здраджвала мне. Была б у кожную хвіліну гатовая дапамагчы тым, хто мае патрэбу. Але, напэўна, выбіраеш жонку так, як падкажа сэрца, а не па пэўных параметрах. Каханне важнейшае за розныя іншыя крытэрыі.\n– Пра якую жонку я мару? Канешне ж, пра самую каханую. Ніякія якасці не перашкодзяць кахаць. Але ўсё ж сям’я – не толькі я… Гэта як мінімум два, а лепш тры, чатыры і больш родных людзей. Каб стварыць гармонію ў такой сям’і, мая жонка павінна любіць дзяцей… І не толькі сваіх, але ўсіх на свеце! Хачу, каб, гледзячы на нас, нашыя дзеці вучыліся любіць сваю будучую сям’ю, шанаваць яе, паважаць. Але ў мяне нічога не атрымаецца, калі мая жонка не зразумее гэтага. Буду паважаць яе пакорліваць. Я не заўсёды маю рацыю, таму ёй патрэбны дар мудрасці. Вельмі парадуе, калі яна будзе любіць Госпада больш за мяне. Бо той, хто любіць Яго, ніколі не развучыцца кахаць па-сапраўднаму.\n– Я, як і шмат маладых людзей, задумваўся пра тое, якой бы я хацеў бачыць тую, каторая пражыве са мною ўсё жыццё. Найчасцей гэта былі толькі знешнія вобразы. Але з узростам я ўсё больш стаў звяртаць увагу на ўнутраныя якасці. Шмат бачыў прыгожых, але пустых дзяўчат. Усё больш разумею, што дзяўчына павінна быць сабою. Не ствараць вобраз ідэальнай і правільнай. Мець унутраную свабоду ад стэрэатыпаў, самападману, навязаных каштоўнасцей і паводзін. Пры гэтым, прызнаючы свае слабасці і працуючы над сабой, развівацца як асоба.\nЗнешнасць? Яна проста павінна мне спадабацца сваёй натуральнай (нічога прыгожага не знаходжу ў вялікай колькасці касметыкі) прыгажосцю. Але знешнасць не галоўнае.\nНам павінна быць цікава разам, нашы жыццёвыя каштоўнасці павінны быць падобнымі. Слаба веру ў моц сям’і, дзе замест Госпада, Які аб’ядноўвае сэрца і душу, дамінуе штосьці іншае. Без Божага падмурку, на якім будуецца ўменне па-сапраўднаму кахаць, прабачаць і ахвяроўваць сабой, немагчыма захаваць шчаслівую сям’ю.\n– Маю шмат знаёмых мужчын-каталікоў, і ва ўсіх іх жонкі розныя. Яны розняцца як па знешнасці, так і па характары. Таму, відаць, агульнага закону тут няма. Што датычыцца мяне, дык магу распавесці пра сваю будучую жонку. Яе завуць Ганна. Яна прыгожая, разумная, мае моцны характар, яна крытычна глядзіць на свет, але пры гэтым ласкавая і пяшчотная. Мае добрае пачуццё гумару, у побыце практычная. Не баіцца шчыра выказваць сваю думку. Задужа крытычная ў адносінах да сябе. Трымаецца каталіцкай веры. Прагне падарожнічаць, спасцігаць сябе і свет.\nГутарыла Ірына Грэйць.\nабранніца будучыня моладзь\t2014-11-25


Геркулесовой дыета для пахудання - Дыеты 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дыеты 2017 ⇒ Геркулесовой дыета для пахудання\nгеркулесовой дыета - цяжкая, але, адначасова, і вельмі эфектыўная. Страта вагі пры яе выкананні складае каля 1 кг у дзень. Да геркулесовой дыеце для пахудання звяртаюцца ў выпадку тэрміновай неабходнасці пазбавіцца ад некалькіх кілаграмаў. Яна адносіцца да катэгорыі монодиет. Таму лекары не рэкамендуюць знаходзіцца на гэтай дыеце больш за тыдзень і вяртацца да яе можна не часцей, чым 1 раз у 2-3 месяцы. Больш пераважны такі рэжым харчавання для разгрузных дзён.\nГеркулес - вельмі карысны для чалавека прадукт харчавання, які змяшчае шмат жалеза і нармалізуе дзейнасць печані, нырак, страўнікава-кішачнага гасцінца. Акрамя гэтага, геркулес спрыяльна ўздзейнічае на скуру і валасы. І хоць ён і не карыстаецца вялікай любоўю, каша з яго - ідэальнае страва для пахудання. Геркулес змяшчае мінімум калорый, спрыяе ачышчэнню сасудаў і зніжэння халестэрыну ў крыві.\nЯк прыгатаваць асноўнае страва геркулесовой дыеты? Вазьміце жменю геркулеса і заліце халоднай, загадзя кіпячонай вадой. Змяшайце і пакіньце на ноч. З раніцы каша будзе гатовая да ўжывання. Калі часу для такога спосабу падрыхтоўкі няма, можна заліць геркулес кіпенем і даць трохі пастаяць. Геркулесовой кашу на працягу дыеты можна ёсць у любым колькасці, але без солі і цукру. Дазволены ў гэтыя дні зялёны чай. Таксама варта піць шмат вады - не менш як 2 літраў у дзень.\nКалі вам складана прытрымлівацца такой дыеты на працягу тыдня, існуе яе зберагалы варыянт. На сняданак - геркулесовой каша на вадзе з даданнем яблыкаў і мёду, зялёны чай. На абед - геркулесовой каша з дабаўленнем мёду, 200 г абястлушчанага ёгурта або кефіру. На вячэру - геркулесовой каша, 200 г малака, 50 г арэхаў, 1 яблык.\nНягледзячы на карыснасць геркулеса, гэтая дыета, як і любая іншая, мае супрацьпаказанні. Перад яе пачаткам варта пракансультавацца са спецыялістам-дыетолагам, які ацэніць стан вашага здароўя. І калі, нягледзячы на станоўчую рэкамендацыю лекара, падчас дыеты вы адчулі сябе дрэнна, ад яе варта адразу ж адмовіцца. І не забывайце, што знаходзяцца на любы дыеце пацыентам лекары рэкамендуюць ужываць полівітаміны.\nПапярэдні Тэкст Дыета на 1200 калорый меню\nНаступная Артыкул Крамлёўская дыета: як схуднець без рызыкі


210 тысяч працоўных месцаў на «Яншыпінь» -- мультымедыйная платформа Медыякарпарацыі Кітая запусціла кірмаш вакансій\n2020-03-24 10:40:20 cri [ Паслаць сябру ] [ Раздрукаваць ] [ шрыфт : A A A ]\nПраз 20 з лішнім дзён пасля таго, як мультымедыйная платформа Медыякарпарацыі Кітая «Яншыпінь» сумесна з Кітайскай інвестыцыйнай карпарацыяй і Камітэтам па кантролі і кіраванні дзяржмаёмасцю Дзяржсавета КНР запусцілі анлайн-акцыю «Вясновы кірмаш вакансій», пляцоўка прадаставіла звыш 210 тысяч працоўных месцаў; для ўдзелу зарэгістраваліся 3200 кампаній.\nВа ўмовах аднаўлення дзелавой актыўнасці анлайн-акцыя па працаўладкаванні дапаможа вырашыць праблему дэфіцыту працоўных рук для прадпрыемстваў і знайсці працу для тых, хто ў ёй мае патрэбу. Мерапрыемства стартавала 2 сакавіка. Вядучыя прадпрыемствы цэнтральнага падпарадкавання, дзяржаўныя і прыватныя прадпрыемствы правялі 31 прэзентацыю сваіх рэсурсаў. Сярод такіх прадпрыемстваў -- найбуйнейшыя прадпрыемствы ваенна-прамысловага комплексу, лідары сярод авіяперавозчыкаў, аператары мабільнай сувязі, прыватныя прадпрыемствы, а таксама Нацыянальны музей і іншыя арганізацыі.\nЗ моманту свайго запуску электронны кірмаш вакансій прадаставіў звыш 210 тысяч працоўных месцаў. Прадпрыемствы штодня праводзяць прэзентацыі ў інтэрнэце, каб стварыць сувязь паміж працадаўцамі і суіскальнікамі. Да цяперашняга часу электронны кірмаш вакансій набраў больш за 35 млн праглядаў, 18 млн наведванняў, свае рэзюмэ падалі звыш 750 тысяч суіскальнікаў.\nКолькасць працадаўцаў, якія жадаюць прыняць удзел у праекце, пастаянна расце. Запампаваўшы дадатак «Яншыпінь», можна праглядаць прэзентацыйныя рэсурсы 3200 кампаній, а таксама падаць рэзюмэ, устанавіць прамую сувязь з аддзелам кадраў.


"Бяседа" з кампазiтарам\n
"Звязда", 16 студзеня 2007 г.
Юбiлеi\n"Звязда", 16 студзеня 2007 г.\nТакая доля кампазiтара: пiсаць розную музыку - камерную, харавую, музыку да фiльмаў... Але вядомым i любiмым сёння можна стаць, ствараючы песнi. Такi час цi такая чалавечая рыса - любiць тое, што блiжэй, што прасцей для ўспрымання? А мiж тым адзiн з самых народных кампазiтараў - Леанiд Захлеўны - лiчыць, што ў наш час кампазiтар перш за ўсё павiнен быць прафесiяналам, якi ведае нотную грамату. Нават калi пiша песнi. I да гэтай думкi варта прыслухацца.\nМожа, Леанiд Канстанцiнавiч i строгi ў нейкiм сэнсе да сучаснай папулярнай музыкi, таму што сам прафесiянал, якi гэтаму майстэрству вучыўся ў кансерваторыi, ды яшчэ ў якiх настаўнiкаў! Цi не таму ж класiку беларускай музыкi Анатолю Багатырову трэба быць удзячным за тое, што многiя яго вучнi навучылiся прыслухоўвацца да народнай творчасцi, натхнялiся ёю i потым пiсалi свае сачыненнi. Адзiн з тых вучняў - Леанiд Захлеўны, якi ўдастоены звання народнага артыста Беларусi, станавiўся лаўрэатам Дзяржаўнай прэмii краiны ў галiне музычнага мастацтва, прычым, менавiта за песенную творчасць. Можа таму, што нават свае ўласныя песнi стварыў такiмi, што iх сёння многiя лiчаць народнымi - настолькi блiзкiмi яны сталi за гады свайго гучання. Блiзкiя, - таму што прыгожыя i вельмi меладычныя, узгадайце хаця б песнi "Азёры дабрынi", "Зорачка мая", "Каля чырвонага касцёла".\nПеснi Леанiда Захлеўнага спявалi ў свой час Вiктар Вуячыч, Яраслаў Еўдакiмаў, ансамбль "Сябры". Сярод iх былi i патрыятычныя цыклы аб вайне (апошнi такi напiсаны да 60-годдзя Перамогi), i лiрычныя творы пра цёплыя чалавечыя пачуццi. Найчасцей iмя кампазiтара звязваюць з ансамблем народнай музыкi i песнi "Бяседа", вялiкая частка песень гэтага ансамбля напiсана Захлеўным. Ён - мастацкi кiраўнiк калектыву, лiчыце, з моманту заснавання. З таго вельмi драматычнага моманту, калi месца некалi вядомага ансамбля "Жывiца" заняў зусiм новы калектыў. А каб адразу ўсiм было зразумела, што ў iм усе свае, назву вырашылi ўзяць простую. "Бяседай" у народзе называюць задушэўныя пасядзелкi, сямейныя святы, дзе абавязкова гучаць песнi. Простыя, душэўныя i зразумелыя для ўсiх песнi выконвае ансамбль "Бяседа".\nНапрыканцы мiнулага года "Бяседа" адзначыла сваё 15-годдзе. 16 студзеня кампазiтару Леанiду Захлеўнаму спаўняецца 60 гадоў. Калi калектыў i яго мастацкi кiраўнiк столькi гадоў разам, цi не значыць, што гэта лёс?..


Национальный исторический музей Республики Беларусь Минск Выстаўка "Сцежкі творчасці. Фрагменты"\n29 лістапада 2011 г. а 17-й гадзіне ў Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь адкрываецца выстаўка Яўгена Казюлі "Сцежкі творчасці. Фрагменты".\nБольш за пяцьдзесят гадоў у фатаграфіі – гэта не проста лічба, якая падкрэслівае ўзрост, а звілістая сцежка жыцця, падобная на бясконца доўгую стужку фотаплёнкі, на якой дзень за днём, крок за крокам адбіліся падзеі, вобразы, пачуцці ад сустрэч на творчым шляху Яўгена Казюлі. Аўтар імкнуўся не проста паказаць зробленае, а як даследчык, аб’яднаўшы шматлікія фрагменты, стварыць карціну шматгадовай творчасці фатографа. Такім чынам нарадзілася выстаўка "Сцежкі творчасці. Фрагменты".\nМастацтву фатаграфіі Я.Казюля аддаў амаль 50 год жыцця — спачатку як фотааматар, а потым – фотакарэспандэнт газеты «Голас Радзімы» і інфармацыйнага агенцтва БелТА. Фатаграфія заўсёды была асноўнай любоўю Яўгена Казюлі, праз якую ён выяўляў любоў да людзей, прыроды, Беларусі.\nЯго ўклад у беларускую фатаграфію можна падзяліць па роўнаму паміж асабістай творчасцю і дзейнасцю арганізатара фатаграфічнага руху ў краіне. Фатограф –– член рады аб’яднання "Фотамастацтва". Заўсёды актыўны ўдзельнік мерапрыемстваў фотаклуба "Мінск", зараз з’яўляецца старшынёй яго праўлення. Фотаклуб –– важная частка жыцця Яўгена Казюлі. Уяўленне аб дзейнасці фотаклуба можна скласці па яго ўдзелу больш чым у 400 нацыянальных і міжнародных выстаўках.\nЯўген Казюля – удзельнік 100 рэспубліканскіх, рэгіянальных і міжнародных фотапаказаў. Яго персанальныя выстаўкі –– "Хатынь" (1973), "Мая Беларусь" (1978), "Вытокі" (1996 ), "Браслаўшчына" (1998), "Нёманскі шлях" (2000), "Ад прадзедаў спакон вякоў…" (2004 ), сааўтар выставы "Час цішыні" (1999) разам з Маракам Далецкім (Польшча) і Загвардам Шмітцам (Германія).\nЧас работы: 11.00 да 19.00, выхадны – панядзелак


У горадзе Наваполацку вядзецца актыўная прафілактычная праца па навучанні насельніцтва асновам бяспекі жыццядзейнасці. Начальнік Наваполацкага гарадскога аддзела па надзвычайных сітуацыях наведаў з выступам працоўны калектыў дзіцячага садка №12.\nДзмітрый Уладзіміравіч напачатку сустрэчы азнаёміў прысутных з аператыўнай абстаноўкай у Віцебскай вобласці, у рэгіёне і па краіне ў цэлым. Канкрэтныя надзвычайныя сітуацыі з падрабязным каментаром ад ратавальніка, як падстава задумацца аб уласнай бяспецы, бяспецы родных і блізкіх людзей.\nАсаблівая ўвага была ўдзелена мерам пажарнай бяспекі ў побыце. Кіраўнік гарадскога падраздзялення МНС папярэдзіў аб небяспецы выкарыстання няспраўных бытавых электрапрыбораў, электрычных сетак, неасцярожнага абыходжання з агнём.\nАсобна спыніўся на тэме выпальвання сухой расліннасці, бо ўсталявалася цёплае надвор'е і адсутнасць ападкаў у сукупнасці з парушэннем людзей правілаў бяспекі прыводзіць да таго, што ад выпальвання сухой расліннасці пакутуе не толькі навакольнае прырода, а людзі застаюцца без прытулку.\nШто такое аўтаномны пажарны апавяшчальнік ведаюць многія, але ўсталяваны ён далёка не ў кожнай кватэры. І ў гэтым кірунку трэба будзе яшчэ шмат зрабіць, у першую чаргу, інфармуючы аб станоўчых прыкладах спрацоўкі гэтага важнага для кожнай сям'і прыбора. У пацверджанне важнасці ўстаноўкі дадзенага прыбора, ратавальнікі прыводзяць прыклады спрацоўкі аўтаномнага пажарнага апавяшчальніка з пачатку года, дзякуючы якім былі выратаваны чалавечыя жыцці.\nБяспека на працоўным месцы-неад'емная частка працоўнага працэсу. Выкананне элементарных правілаў пажарнай бяспекі рэжымнага характару на аб'екце-аснова бяспекі. Асобная ўвага была ўдзелена першасным сродкам пажаратушэння-вогнетушыцелям.\nУ завяршэнні сустрэчы ратавальнік правёў прэзентацыю мабільнага дадатку " МНС Беларусі: Дапамога побач", які можа дапамагчы знайсці выхад з многіх існуючых надзвычайных сітуацый.


Галоўны трэнер нацыянальнай зборнай па канькабежным спорце Сяргей Мінін: Я не раблю з дзяцей чэмпіёнаў | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » Галоўны трэнер нацыянальнай зборнай па канькабежным спорце Сяргей Мінін: Я не раблю з дзяцей чэмпіёнаў\nСакрэты здаровых адносін са спортам ад бацькі і трэнера\nДля Сяргея Мініна спорт — не прафесія, а спосаб жыцця. На рабоце ён — галоўны трэнер нацыянальнай зборнай па канькабежным спорце, кіраўнік уласнай ролер-школы, а дома — бацька чатырох дзяцей, муж знакамітай фрыстайлісткі, удзельніцы Алімпійскіх гульняў Асоль Слівец. У Сяргея і Асоль нават не стаяла пытанне, будуць займацца іх дзеці спортам ці не. Чацвёра малодшых Мініных, як і бацькі, з малых гадоў ведаюць пра трэніроўкі і спаборніцтвы. Шматдзетны бацька падзяліўся сакрэтамі выхавання спартыўных, шчаслівых і ўсебакова развітых дзяцей.\nСпорт з першых гадоў жыцця\n— Мы з Асоль прытрымлiваемся наступнага прынцыпу ў фiзiчным выхаваннi дзяцей: развiць каардынацыю, дыхальную сiстэму, мозг i ўжо пасля даваць целу нагрузкi. Наша мама працуе ў каардынацыйным спорце. А для зусiм малых дзяцей каардынацыйны спорт неабходны для гарманiчнага росту i развiцця. Таму ўсе нашы дзецi пачыналi з гiмнастыкi, батутаў. Мне спадабаўся эксперымент, калi яны займалiся брэйк-дансам. Музыка, танцы далi свае плады для развiцця каардынацыi, рухальных навыкаў. З дзяцiнства дзецi плаваюць, гэта абавязкова. Усе трэнiруюць мозг шахматамi, што важна для ўсебаковага развiцця. Спартыўная база ў iх каласальная — брэйк-данс, гiмнастыка, батуты, акрабатыка, плаванне, шахматы. Зараз Асоль вучыць дзяцей катацца на снаўбордзе з усiмi вiнтамi, сальта, скачкамi. У два гады яна паставiла дзяцей на лыжы. У Еўропе гэта папулярна. Лыжы для дзяцей бяспечныя, чаго нельга сказаць пра канькi цi ролiкi. Ступня ў лыжных бацiнках стаiць надзейна, самi бацiнкi да калень, iнструктар усё кантралюе, i дзецi проста слiзгаюць. Яны, можа, i самi яшчэ не разумеюць, што адбываецца, але iм падабаецца.\nПакуль вынiкi нашага падыходу я магу назiраць толькi ў старэйшага Радамiра, яму 12 гадоў. Ён ужо выбраў, што падабаецца найбольш. Мне асаблiва прыемна, што сын абраў канькi — канькабежны спорт, шорт-трэк, ролер-спорт. У другога сына, Елiсея, астма, i яму рэкамендавана перыядычна ездзiць на мора, ён актыўна займаецца парусным спортам. Ад плавання паступова адыходзiць — мабыць, стала сумна, але мне заўжды здавалася, што плаваць весела. Ходзiць з мамай на снаўборд, на батуты, i... iграе на флейце. Але на каньках i ролiках катаецца мала. Пяцiгадовы Мiраслаў i трохгадовая Мiя яшчэ вельмi маленькiя, таму разам з мамай развiваюць каардынацыю, ходзяць у басейн. Мiраслаў часам можа на каньках пакатацца. На дзень нараджэння вельмi прасiў хуткасныя канькi. Я ў Галандыi купiў яму добрыя, дарагiя канькi, ад душы падарылi. А ён некалькi разоў пакатаўся, а потым згубiў. Праз месяц знайшлi, але яны яго ўжо не цiкавяць, мабыць, яшчэ да канца не разумее, навошта яны патрэбныя i якое задавальненне могуць прынесцi.\nСпаборнiцтвы павiнны быць у радасць\nЯ заўсёды вучу дзяцей успрымаць спаборнiцтвы як свята i стараюся iх такiмi зрабiць. Я рэкамендую ўсiм бацькам не рабiць з дзяцей чэмпiёнаў у раннiм узросце. Чалавек павiнен вучыцца перамагаць у 18-20 гадоў. А ў дзяцiнстве ён павiнен палюбiць спорт, навучыцца правiльна выконваць практыкаваннi, авалодаць тэхнiкай. А часцей за ўсё мы бачым, што бацькi на спаборнiцтвах ганяюць дзяцей, як ганчакоў, i хiба што не робяць стаўкi. I гэта абсалютна няправiльна, так робяць бацькi, якiя праз дзяцей жадаюць пацешыць сваё самалюбства i задаволiць амбiцыi. Гэта негатыўна ўплывае на псiхiку дзяцей. Я бачыў шмат малых, якiя, заняўшы трэцяе месца, рыдаюць так, нiбыта яны Алiмпiйскiя гульнi прайгралi. Я катэгарычна супраць такога падыходу, мы прыязджаем на спаборнiцтвы, як на свята. Для нас спаборнiцтвы — своеасаблiвы рытуал, свята, каб зарадзiцца энергiяй, добра правесцi час. Радамiр да 10 гадоў на ролiках нiчога не выйграваў, але цяпер уваходзiць у тройку лiдараў. Елiсей i Мiраслаў таксама часта аказваюцца ў тройцы найлепшых. Усе дзецi хочуць перамагаць, але i пройгрышы — не катастрофа, i навучыць гэтаму — адказнасць бацькоў.\nАдзнакi ў школе не галоўнае\nНашы дзецi вучацца ў 29-й гiмназii Мiнска, i настаўнiкi з разуменнем ставяцца да iх спартыўных заняткаў, заахвочваюць гэта. Пакуль школьнiкi толькi Радамiр i Елiсей, i яны вучацца нядрэнна. У старэйшага пачаўся перыяд, як у прыказцы «вучань без двойкi — як салдат без аўтамата», але ў цэлым усё добра. Адзнакi кантралюе мама, у мяне крыху iншы падыход. Я лiчу, што важныя не адзнакi, а сам працэс, бо школа павiнна выхоўваць асобу. Я не сваруся на сыноў за дрэнныя адзнакi. Я разам з дзiцем аналiзую, дзе ён памылiўся, недавучыў, i прапаную гэта абмеркаваць з настаўнiкам. I такiм чынам чалавек у 12 гадоў сам шукае рашэнне сваёй праблемы. Ён разумее, у чым яго памылка, i сам яе выпраўляе. Запамiнае, што для таго, каб чагосьцi дасягнуць, трэба прыкладаць намаганнi. Я не радуюся добрым адзнакам, я радуюся працэсу iх дасягнення.\nКанешне, многае залежыць i ад настаўнiка. Школьны настаўнiк падобны на спартыўнага трэнера. Менавiта трэнер прывiвае любоў да спорту, развiвае тэхнiку, матывуе спартсменаў. Калi б я не зараджаў сваiх спартсменаў энергiяй, не праяўляў сваю зацiкаўленасць, яны б нiводнага медаля не заваявалi. I ў школе гэтаксама, дзiця праяўляе цікавасць да вучобы, калi бачыць зацiкаўленасць настаўнiка. Я ў школе быў троечнiкам, настаўнiкi былі незацiкаўленыя, а я дэматываваны. А калi ў восьмым класе перайшоў у вучылiшча алiмпiйскага рэзерву i ўбачыў iнтарэс настаўнiкаў, атрымаў ад iх зваротную сувязь, стаў вучыцца. Вучылiшча скончыў без адзiнай тройкi ў атэстаце.\nТайм-менеджмент i самастойнасць — наша ўсё\nСпорт развiвае ў дзяцей самастойнасць i адказнасць. Старэйшыя хлопцы з сямі-васьмі гадоў самастойна ездзяць на грамадскiм транспарце на трэнiроўкi, вучобу. Для мамы i бабуль — гэта, канешне, стрэс, але спраўляюцца. Больш цяжкасцяў узнiкае з бытам. Калi мяне няма дома, хлопцы часта сварацца, спрачаюцца памiж сабой. Я iм адкрыта кажу: «Вы мае тры асiлкi, якiя павiнны дапамагаць. Я зарабiў грошы, схадзiў у краму, прыгатаваў ежу. Я стамiўся, давайце кожны памыем па дзве талеркi». I iх зацягвае такi гульнявы фармат, яны ўсё робяць — i смецце выносяць, i з сабакам гуляюць, i ў краму ходзяць. Галоўнае — даць дзецям матывацыю i не забываць хвалiць.\nНе спортам адзiным\nЯк бацька я мару, каб хоць нехта з маiх дзяцей займаўся спортам найвышэйшых дасягненняў. Было бы выдатна, як у легендах цi казках — я i мае тры сыны-волаты, якiя ўсiх перамагаюць. Але гэта толькi мары, я iмкнуся не быць надта ўцягнутым у спартыўную кар'еру сваiх дзяцей. На спаборнiцтвах я за iмi назiраю, ганаруся, але я нi ў якiм разе не шалёны тата-трэнер. I ўвогуле на турнiрах я перадаю сыноў iншаму трэнеру, а сам адыходжу. Я разумею, што чым больш я буду займацца з iмi спортам, тым больш балюча мне потым будзе. Я буду ўскладаць на iх вялiкiя спартыўныя надзеi, а яны могуць iх не апраўдаць, i дрэнна будзе ўсiм. Не хачу такога. У мяне няма мэты зрабiць са сваiх дзяцей чэмпiёнаў. Я хачу дапамагаць сваiм дзецям, накiроўваць iх, каб яны самi iшлi да сваiх мэтаў i заваёўвалi медалi сваёй працай.\nРадамiр у канькабежным спорце — адзiн з найлепшых у краiне ў сваiм узросце. Але я хачу, каб мае дзецi не былi зацыкленыя толькi на спорце. Я iнвестую ў тое, каб яны абавязкова ведалi англiйскую мову. Я iнвестую ў iх развiццё ў камп'ютарных тэхналогiях, бо за гэтым будучыня. У сучасным свеце чалавек з такiмi ведамi запатрабаваны ўсюды. I гэта лёгка сумяшчаць са спортам. Можна, знаходзячыся на спаборнiцтвах, вечарам спакойна працаваць за камп'ютарам, зарабляць грошы, а ранiцай — выходзiць i перамагаць. Такiя прыклады ёсць. Таму мае дзецi развiваюцца i ў гэтым кiрунку.\nДзецям патрэбны не мульцiкi, а мультыспорт\nУ ролер-школе Сяргея Мiнiна мы развiваем канцэпцыю мультыспорту, калi дзецi займаюцца рознымi вiдамi. У нашай краiне да гэтага ставяцца неяк насцярожана, але гэта папулярная i эфектыўная практыка замежных спартсменаў. Дзецi не павiнны займацца адным i тым жа спортам з самага пачатку, можа хутка надакучыць. Мультыспорт прадугледжвае розныя практыкаваннi на кожным занятку. А пасля можна выбiраць занятак па душы i здольнасцях. Амаль уся беларуская нацыянальная каманда па канькабежным спорце прайшла праз мультыспорт, ён робiць тэхнiку больш пластычнай, павышае каардынацыю. Нiхто б не ведаў Вiталiя Мiхайлава, якi прывёз столькi медалёў з мiжнародных спаборнiцтваў, калi б ён у свой час не зацiкавiўся ролiкамi. Марафоны на ролiках дапамаглi яму зразумець тэхнiка-тактычныя аспекты катання на лёдзе. Марына Зуева нiколi б не вярнулася ў канькабежны спорт без ролiкаў. I цяпер усе мае спартсмены займаюцца чатырма вiдамi спорту — канькабежным, шорт-трэкам, ролер-спортам i веласпортам. Мультыспорт у цыклiчных вiдах спорту дае магчымасць пераключыцца — вельмi цяжка пастаянна рабiць адно i тое ж. I гэта дарослым спартсменам, а як дзецям!\nЗ ролер-школай цесна супрацоўнiчае 29-я гiмназiя, у якой вучацца мае дзецi. I гэта вельмi добра, я ўжо пяць гадоў прапаноўваю ўвесцi на школьных уроках фiзкультуры катанне на ролiках. Ролiкi i ўсё, што звязана з ходам канькоў, — выдатная магчымасць для фiзiчнага развiцця. Гэты навык патрэбны ў лыжах, бiятлоне, хакеi, фiгурным катаннi, канькабежным спорце. Такiм чынам, на ўроках фiзкультуры з дапамогай адных толькi ролiкаў можна закласцi дзецям базу для шасцi-васьмi вiдаў спорту.\nГалоўнае — прыклад дарослых\nКалi ў сям'i спортам займаюцца не толькi дзецi, але i бацькi, можна гаварыць пра культуру сям'i. У нас былi прыклады, калi бацькi прыводзiлi дзяцей у школу i самi пачыналi катацца на ролiках. А потым заўважылi, што фiгура падцягнулася, з'явiлася больш сiл. Канешне, дзецi будуць браць прыклад з мамы i таты, якiя займаюцца спортам. Не трэба сябе напружваць. Лёгкага бегу, катання на каньках цi ролiках, плавання, лыжаў, ровара будзе дастаткова. Важна, каб добра працавала сардэчна-сасудзiстая сiстэма, суставы не зношвалася, для гэтага дастаткова лёгкай фiзiчнай нагрузкi. Нельга забываць пра культуру харчавання, не трэба многа есцi вечарам. На снеданне — каша з мёдам цi арэхамi. А ў нас людзi не заўсёды сочаць за тым, што ядуць.\nЯ скончыў спартыўную кар'еру ў 2006 годзе. I не магу сказаць, што з таго часу вяду вельмi правiльны i спартыўны спосаб жыцця. Але ў мяне не падае мышачная маса, не пагаршаецца здароўе, магу праехаць 150 кiламетраў на веласiпедзе, падцягнуцца. Я проста два-тры разы на тыдзень займаюся фiзiчнай актыўнасцю. Нядаўна вярнуўся дамоў вельмi стомлены, энергii зусiм не было. Але вырашыў 20—30 хвiлiн пакатацца на ровары. Тое, што адбываецца ў арганiзме ў гэты момант, проста здзiўляе. Пачынаюць выдзяляцца гармоны шчасця, i сiлы вяртаюцца, унутры столькi таго шчасця i энергii, што можна працаваць яшчэ некалькi гадзiн.\nПамятаю, былi на спаборнiцтвах у Нарвегii. З ранiцы ў 5.30 я пайшоў пабегаць вакол возера. I не перадаць маё здзiўленне, калi я ўбачыў шмат людзей сталага ўзросту, якiя бегалi, выконвалi фiзiчныя практыкаваннi. Вечарам карцiна паўтарылася. I на маё пытанне, як такое магчыма, нарвежская каляжанка дала цудоўны адказ: «Мы вельмi хочам жыць, таму i займаемся». Гэта культура ўсяго народа, яны так жывуць.\nI калi дарослыя людзi будуць вельмi хацець жыць i падтрымлiваць для гэтага фiзiчную актыўнасць, дзецi будуць браць з iх прыклад. I тады ў нас таксама будзе культура здаровага спосабу жыцця ў кожнай сям'i асобна i ва ўсёй краiне ў цэлым.\n3702 Чаму на захадзе Беларусі «праклятыя салдаты» і сёння ўзгадваюцца з жахам?\n2751 Снежань сёлета чакаецца цяплейшым за звычайны. Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n2640 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)


Крэмль пагражае адказаць, калі Захад пашырыць санкцыі\nМасква не пакіне без адказу пашырэнне санкцый супраць Расеі ў выпадку, калі Захад усё ж такі пойдзе на такі крок, заявіў прэс-сакратар расейскага прэзідэнта Дзмітрый Пяскоў.\nПрадстаўнік Крамля нагадаў, што расейскі бок ужо ўводзіў у адказ абмежавальныя захады ў дачыненні краінаў, якія раней абклалі яе санкцыямі, і цяпер гатовы працягнуць гэты працэс, падае Бі-Бі-Сі.\nЁн не стаў удакладняць, якія менавіта санкцыі Расея можа ўвесці супраць Захаду. Мінулым летам абмяркоўваліся адразу некалькі варыянтаў наступнага этапу расейскіх контрзахадаў, сярод якіх была забарона на ўвоз у краіну еўрапейскіх і амерыканскіх аўтамабіляў.\nРаней пашырэннем санкцый Расеі прыгразілі краіны «Вялікай сямёркі». Па выніках іх сустрэчы канцлер Нямеччыны Ангела Мэркель паведаміла пра гатовасць увесці ў дачыненні да Масквы новыя абмежавальныя захады ў выпадку, калі канфлікт ва Украіне разгарыцца з новай сілай.\nСанкцыі ў дачыненні да Расеі увялі ў некалькі этапаў летась ЗША, Еўразвяз і яшчэ некалькі краін. Прычынай санкцый сталі ваенныя дзеянні ў Данбасе і далучэнне Крыму да Расеі.\nУ адказ Расея летась забараніла ўвоз шэрагу прадуктаў харчавання з краін, якія ўвялі супраць яе санкцыі. Расейскія ўлады лічаць, што ўсе неабходныя прадукты можна імпартаваць з дружалюбных дзяржаў.


Інтэр'ер у скандынаўскім стылі - мяккія колеру, арганізаванасць і ахайнасць, лёгкасць і свежасць | Інтэр'Ерныя Штучкі\nЖыхары скандынаўскіх краін - Швецыі, Даніі і Нарвегіі - вынайшлі арыгінальныя спосабы павялічыць асветленасць памяшканняў, нават у асенне-зімовы перыяд, калі светлавы дзень становіцца карацей.\nВядома ж у нашай кліматычнай зоне мы таксама можам запазычыць некалькі прыёмаў і дэталяў для сваёй кватэры ці дачнага дома. Лёгкія, асвяжальныя колеру, мэбля з простымі лініямі, парадак і арганізаванасць - галоўныя рысы скандынаўскага стылю.\nДарэчы, прыклады кватэр у скандынаўскім стылі: 1, 2, 3\nТакім чынам, каб стварыць інтэр'ер у скандынаўскім стылі вам трэба:\nБольш святла. Светлы і аптымістычны дом - выдатны ўзор скандынаўскага інтэр'еру. Светлыя тоны афарбоўкі сцен і падлог, лёгкія фіранкі на вокнах, люстэркі і элементы са шкла - усё адлюстроўвае святло і дапамагае павялічыць асветленасць пакояў.\nСветлы і аптымістычны скандынаўскі інтэр'ер\nАдсутнасць бязладзіцы. Кожны куток у стакгольмскай кватэры адлюстроўвае імкненне да парадку. Аднолькавыя скрыначкі, акуратныя вочкі і свежыя адценні зялёнага і жоўтага колераў робяць гэты куток ахайным і мілавідны.\nСкандынаўскі інтэр'ер - адсутнасць бязладзіцы\nПростая абстаноўка. У гасцінай на фота ніжэй, мінімум аксесуараў. Чысціня белага колеру мэблі з простымі формамі падкрэслена вадзяніста-блакітным адценнем сцен і падушкамі цытрусавых тонаў. Гэта тэндэнцыя характэрна для многіх скандынаўскіх інтэр'ераў - выкарыстоўваць асноўную мэбля белага колеру або бледных нейтральных адценняў і дадаваць рознакаляровыя аксэсуары ў адпаведнасці з сезонам. Зімой будуць нядрэнна глядзецца цёплыя пакрывалы, шмат свечак і чароўных агеньчыкаў.\nСартаваць і ўладар. Тыя, хто не памяшаны на парадку, не заўважаць тут нічога незвычайнага. Але прысвечаныя адразу ўбачаць, што гэтая пральня здольная выклікаць захоплены трапятанне ў перфекцыяніста. Сартавальныя ёмістасці для бялізны з драўляных каркасаў і белай парусіны, прасторная рабочая паверхню і мінімум дапаможных аксесуараў ствараюць адчуванне ідэальнай арганізаванасці.\nБольш белага - больш святла. У скандынаўскіх інтэр'ерах выкарыстоўваецца шмат белага, і гэта нездарма. Падчас доўгіх, халодных зім, калі сонца ледзь паказваецца з-за гарызонту, вялікія вокны, белыя падлогі і сцены ствараюць аптымістычную атмасферу нават у самых маленькіх пакоях. І на самай справе, з белым колерам складана памыліцца - ён усюды дарэчны.\nМяккая свежасць. Сцены па-вясноваму свежага зялёнага колеру, белая аздабленне і бледныя шэра-блакітныя падлогі ў хаце даказваюць, што не толькі белы добра адлюстроўвае святло. Несумненна, многія аддадуць перавагу гэтыя мяккія жыццярадасныя тоны строгаму беламу афармленні. Яны вырабляюць амаль той жа эфект і ўносяць у інтэр'ер тонкія ноты настрою.\nМалому прасторы - вялікі парадак. Арганізаванасць і ахайнасць - неад'емная ўласцівасць скандынаўскай эстэтыкі. Дом на фота наглядна дэманструе, што дадатковыя шафкі і палічкі можна размясціць нават у самых цесных кутках. Калі Вы валодаеце абмежаваным прасторай, такім як гарышча з нахільнай столлю, або ніша пад лесвічным маршам, прафесійны столяр дапаможа арганізаваць там мястэчка для захоўвання рэчаў.Гэтыя работы абыдуцца не так ужо дорага, а эфектыўнае выкарыстанне прасторы, несумненна, апраўдае гэтыя выдаткі.\nНатуральнае дрэва і свежае паветра. Скандынаўскія інтэр'еры часта натхнёныя прыродай - мэбля з натуральнымі тэкстурамі натуральнага дрэва, акуратныя стосы дроў ля невялікай печы і шырокія дзьверы, якую можна цалкам расхінуць ў добрае надвор'е.\nАдкрытыя інтэр'еры. Архітэктурная студыя з Капенгагена LASC Studio аформіла гэты курортны катэдж у Швецыі ў простым вясковым стылі. Шырокія вокны ўпускаюць у памяшканні шмат святла, а аздабленне выканана вельмі проста - сасновы падлогу, беленыя сцены і столі і простая ярка-блакітная мэбля.\nХатні ўтульнасць. Нават калі Вы жывяце не ў Скандынавіі, гэта не замінае Вам выкарыстоўваць элементы скандынаўскага стылю ў сваім інтэр'еры. Шведская эмігрантка Моніка клаасс жыве ў штаце Вашынгтон, але скандынаўскі дух праяўляецца ва ўсіх элементах яе дэкаратыўнага стылю - ад гамы шэрых і белых адценняў да текстурных слаёў і простага дрэва.\nТакім чынам, ці падабаецца Вам скандынаўскі стыль у інтэр'еры? Што з прапанаванага Вам спадабалася?\nЯк узнавіць класічны інтэр'ер у кватэры? →


І БУДЗЕ ВАМ ПРЫЧОСКА — Techkrait . "",\n08.12.2010 271 Анжелика 0 Comment\nЖыхары аграгарадка “Олтушскі”, а статус яго вёска атрымала адной з першых у раёне, маюць магчымасць карыстацца бытавымі паслугамі, як гараджане. І яны хочуць імі карыстацца, як сцвярджае цырульнік Вольга Бягеза (на здымку). Кожны раз яна абслугоўвае па 10-15 кліентаў. “А як жа, — пажартавала адна з наведвальніц. – У жыхара аграгарадка павінен быць парадак не толькі ў галаве, але і на галаве”.\nЦырульня, якая знаходзіцца ў мясцовым комплексным прыёмным пункце, дзе аказваюцца многія віды паслуг, працуе тры дні ў тыдзень – сераду, чацвер і пятніцу.\n— Гэта дастаткова, — гаворыць Вольга. – Тым больш, што кліенты на стрыжку ці прычоску могуць запісацца загадзя.\nСваю справу Вольга Бягеза любіць. Закончыўшы ў свой час вучылішча па спецыяльнасці “цырульнік”, працуе ім вось ужо 22 гады.\n← А Ў НАС У ВЁСЦЫ ГАЗ…\nНеацэнны здабытак →


Hanya — Страница 5 — Дзедзіч\nАРР “Дзедзіч” і Еўрапейскі дом сустрэч – Фундацыя “Новы Стаў” запрашаюць маладых выканаўцаў, а таксама ўсіх, хто цікавіцца музыкай, для ўдзелу ў міжнародным моладзевым абмене „Songs from Europe”, які пройдзе 10—16 ліпеня 2017 года ў Насутаве (недалёка ад Любліна).\n156 музэяў працуе ў Беларусі. Штогод іх наведвае больш за 6 мільёнаў чалавек. Зусім нядаўна адкрыўся музэй пісанкі (фарбаваных велікодных яек) у Сапоцкіне, музэй марозіва ў Менску. У Міжнародны дзень музэяў, які адзначаўся 18 траўня, Свабода сабрала ідэі для новых музэяў.\nНавакольны свет змяняецца куды хутчэй, чым можна ўявіць, але ці можа пры гэтым чалавек заставацца нязменным? Як паказвае практыка, не толькі ня можа, але і не павінен. Бо са з’яўленнем і развіццём наваколля пачалі з’яўляцца і людзі, чые думкі і лад жыцця выходзяць са звыклых нам межаў. Людзі часам стараюцца не стасавацца з людзьмі выходзячымі\nУпершыню ў Брэсце адбудзецца творчая сустрэча з фіналістамі прэміі «Дэбют» імя Максіма Багдановіча. Вас чакае цікавая размова з пісьменнікам Уладзімірам Садоўскім і перакладчыцай Сюзаннай Паўкштэла. Яны прадставяць свае дэбютныя кнігі. Уладзімір – зомбі-хорар “1813”, Сюзанна – пераклад з літоўскай мовы кнігі “Бог дажджу” Альвідаса Шляпікаса.\nОсталось 10 дней до велосипедного фестиваля «Без матора»\n7. Свіслач — 6 481 чалавек Горад месціцца ў Гродзенскай вобласці ля самай мяжы з Польшчай. Менавіта ў Свіслачы знаходзіцца адзіны ў Беларусі помнік-бюст нацыянальнаму герою Беларусі Кастусю Каліноўскаму, які скончыў Свіслацкую гімназію, і адзіны ў Беларусі помнік Сталіну. З цікавай архітэктуры можна адзначыць Свята-Крыжаўзвіжанскую царкву 19 стагоддзя. Маляўнічасці Свіслачы дадае аднайменная рака, што працякае праз горад,\n«Это подарок судьбы». Как 600 бездомным животным из Бреста нашли новые дома в Германии и Австрии\nСёння — 31-я гадавіна катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Падзеям чарнобыльскай трагедыі прысвечана шмат мастацкіх твораў і дакументальных кніг. Але сярод усіх твораў пра Чарнобыль, мусіць, асаблівае месца займае кніга Святланы Алексіевіч «Чарнобыльская малітва». Аўтар кнігі неаднаразова пабывала ў чарнобыльскіх раёнах, на свае вочы бачыла пакуты і смерць тысячы нявінных ахвяр мірнага атама. Вытрымкі з «Чарнобыльскай\nКалі вас спытаць, то якая першая асацыяцыя звычайна ўзнікае пры слове “экскурсія”? Адразу ўзгадваюцца сумуючыя школьнікі перад музейнымі экспанатамі, альбо група інтурыстаў, якія бавяць свой час у адпачынку на цэнтральнай плошчы горада, у Міры ці Нясвіжы. Але далоў стэрэатыпы! Фэст экскурсаводаў-2017 прэзентуе 10 незвычайных аб’ектаў экскурсій гэтага года, якія канчаткова пераканаюць вас у тым, што\nВ мае информационно-просветительского учреждения «ЗА ВЕЛО БРЕСТ» приглашает посетить мероприятия:\nДиректор по маркетингу из Амстердама брестчанам: Не сидите сложа руки, действуйте!\nКультуролог и заместитель директора Фонда развития Брестской крепости Алина Деревянко встретилась с директором Ассоциации музеев Амстердама Бьерном Стенверсом, чтобы получить ответы на актуальные для города вопросы: чего не хватает Бресту для привлечения туристов? Чем заняться креативной и образованной молодежи и как найти своё место под солнцем? А также немного о подготовке Бреста к 1000-летию: какова\n#АдметныяМесцы — конкурс на веданне гарадской мясцовасці\nВось ужо і наступіла сапраўдная вясна, а гэта значыць, што пара выходзіць на вуліцу. Таму мы падрыхтавалі для вас конкурс на веданне гарадской мясцовасці, для ўдзелу ў якім вам трэба будзе выйсці за межы ўтульнай кватэры.


...Мы ажывілі казкі\nНу якія ж гэта цудоўныя святы — Каляды, Новы год, калі ўсе чакаюць чагосьці незвычайнага, усміхаюцца і адзін аднаму жадаюць дабра, калі дарослыя мараць вярнуцца ў дзяцінства!\nІ многія вяртаюцца: прыбіраюцца ў розных дзядоў, ваўкоў ды тыграў, пачынаюць выступаць, забаўляцца, дурэць... І ніхто тады нават не падумае папракнуць іх альбо асудзіць, а вось далучыцца гатовы многія.\nУ маёй мамы ў маленстве было шмат цацак з пап'е-машэ. Я спытала, што гэта такое, і яна расказала пра вельмі старажытны спосаб нештачка зрабіць, прычым досыць хутка і амаль з... нічога. Маўляў, кавалачкі паперы слаямі наклейваюцца на гатовую форму ў выглядзе розных цацак, шкатулак, збаночкаў, потым высушваюцца і разразаюцца, рэч знутры дастаецца, а атрыманая форма зноў склейваецца і размалёўваецца.\nМне захацелася паспрабаваць, і мы з мамай і татам узяліся за справу. Так у нашым доме з'явіліся Снежная Каралева і Кай, чароўная Танцоўшчыца і Стойкі алавяны салдацік, Пастушка і Камінар.\nПра ўсё гэта я расказала ў школе і тым самым зацікавіла сваіх аднакласнікаў. Разам з імі мы сталі ствараць маленькія ёлачныя цацкі. А мама ў гэты час прыдумала зрабіць вялікія... Напрыклад, ляльку, якая ростам была б... з мяне.\nТак у нас атрымаўся яшчэ і Снегавік, якога мы прыбралі ў ільняны каптан з каляровымі латкамі і адмысловы капялюш-кацялок. Яго (а таксама венік) зрабіў мой тата Васіль Мікалаевіч…\nЗ нашых твораў атрымалася ўжо цэлая калекцыя, аднак спыняцца нам усё роўна не хацелася. А паколькі для пап'е-машэ неабходна шмат паперы, то «падносіць» яе ўзяліся бацькі іншых вучняў — Дашы Ананіч, Насты Анташук, Лізы Цыберавай...\nУ выніку ў нашым класе з'явіўся сімвал Новага 2021 года — Бычок, а каб яму аднаму не сумаваць, я зрабіла цэлую сямейку — з воўны.\nНаша школа накіравала яе на раённы конкурс, і яна заняла там першае месца. Другое было на гарадскім. Цяпер «статак» нашых бычкоў — недзе на рэспубліканскім. Вынікі яго пакуль невядомыя. Ды і не яны нам важныя... Галоўнае, што мы ажывілі казку і нават знайшлі работу для Снегавіка: ён цяпер вартуе нашу школу.\nНастасся Зубок, вучаніца СШ № 69, г. Мінск\nДобрыя людзі тут недалёка\nТут і цяпер гэта дарэчы: «Вітаю, спадарства!», «Добрым людзям (дрэнныя «Звязду» наўрад ці чытаюць) добрых дзён!», «Маё шанаванне!» і, вядома ж, «Добрага здароўя!»\nПа-рознаму, карацей, віталіся і вітаюцца ў Беларусі, па-рознаму віншуюць са святамі. У свежай рэдакцыйнай пошце — не адзін дзясятак лістоў і паштовак з найлепшымі пажаданнямі, кароткімі і вельмі каштоўнымі прыпіскамі: «Жывём са «Звяздой» 28 гадоў», «Чытаем, каб помніць мову», «Дзякуем за дапамогу», за «Нефармат» Святлане Яскевіч, за артыкулы Алене Ляўковіч, за рубрыку «Так гаварыў...», за фота на першай старонцы, за «Чырвонку» і «Сямейную газету»...\nАсобным радком — падзяка «аўтарскаму цэху» Валянціны Доўнар... Гэта значыць, усім, хто пісаў нам (і, хочацца верыць, будзе пісаць) — лісты, праўдзівыя гісторыі, вершы, замалёўкі, усім, хто друкаваўся ў рубрыках «Алё, народ на провадзе!», «Хто каго?», на адмысловых старонках «Што людзі пішуць»... Яна, вось гэта зваротная сувязь з чытачамі, у «Звязды» заўсёды была і, спадзяёмся, будзе! Пішыце. І помніце (як помнім мы і сям'я Літошыкаў з Мінска):\nДобрыя людзі тут недалёка.\nЗ вамі так светла ў свята і ў будзень —\nДзякуй за гэта, добрыя людзі!\nА таму ўсім нам добрых навін, уражанняў і шчырых усмешак у новым 2021-м!\nАпошнім часам я двойчы і з камфортам, можна сказаць (бо на машыне), з'ездзіла ў Баранавічы: спачатку — на могілкі да бабулі-дзядулі, потым — на прыём да акуліста. У першым выпадку кіроўца быў з вялікім вопытам, машына добрая, але мне ўсю дарогу здавалася, што еду не на ёй, а на нервах... А вось другі раз...\nНа прыём да акуліста мы запісаліся ледзь не ўсёй сям'ёй і сталі думаць, як да яго дабрацца? Маршруткі ў Баранавічы ад нас не ходзяць, цягнік у будныя дні адпраўляецца ў шэсць гадзін раніцы, а вяртаецца толькі вечарам. Значыць, хочаш не хочаш, а мусіш ехаць на машыне, хоць гэта і вельмі няпроста: і сын, і нявестка за рулём менш чым год, а Баранавічы, як вядома, горад немалы... Добра яшчэ, што на ўездзе жыве наша сваячка.\nВырашылі, што спачатку завітаем да яе, пакінем гасцінцы, машыну, а далей будзем дабірацца на грамадскім транспарце.\nУсё, відаць, так і было б, калі б...\nСпачатку мы затрымаліся з выездам, потым (дарога для сына зусім незнаёмая) праскочылі паварот на аб'язную. Зразумеўшы гэта, прамарнавалі час, яе шукаючы...\nКарацей, у Баранавічы мы ўехалі не з усходу, як планавалі, а з поўдня і ледзь не адразу ў цэнтр. Машын там — процьма, святлафораў таксама, а вось часу ў нас — з гулькін нос...\n— Можа, папярэдзіць доктара, што спазняемся? Папрасіць, каб пачакаў, — стала непакоіцца нявестка. — А то раптам сыдзе? Мы ж апошнія ў чарзе.\n— Не бойся, — папрасіў яе сын. — І ўключы навігатар.\nЯ ведала, што гэта разумная прылада, але ж тут убачыла, наколькі! «Праз сто метраў павярніце направа, — камандавала яна. — Праз дзвесце — налева, едзьце прама...»\nУнукі сядзелі, як мышы пад венікам. Ды і я толькі бога прасіла, каб нам дапамог!\nІ што вы думаеце? «Спрацавала»: мы даехалі, прычым за пяць хвілін да прыёму!\n...Пасля яго адразу ж пазванілі нашай сваячцы. Яна, бедная, у свае 90 (дай бог ёй здароўя!) ужо выходзіла нас шукаць.\n...Па дарозе дамоў і потым, прыехаўшы, я неяк па-новаму паглядзела на сына і падумала, як жа добра, што ён вось такі: што за ўсю вось гэту досыць доўгую і цяжкую дарогу нікога ні ў чым не папракнуў, не страціў раўнавагі, не спасаваў, што мы з ім усё паспелі. Нават пагасціць у сваячкі.\nНехта можа сказаць, што ў гэтым няма нічога незвычайнага. Для старонніх людзей — магчыма, а вось для мяне...\nАдзін з найлепшых успамінаў 2020-га.\nА зіма тады прыходзіла чыстай\nУ шасцідзясятыя-сямідзясятыя гады мінулага стагоддзя ў маёй вёсачцы Грабава, што на Іўеўшчыне, былі дзве вуліцы з пачатковай школай, магазінам, хатай-чытальняй, з дружнымі, руплівымі людзьмі, з дзецьмі.\nУ цяплейшыя часіны мы, яшчэ малыя, днямі гулялі на выгане, да пасінення плавалі ў рэчцы, загаралі, пасля дажджоў — басанож гойсалі па лужынах, якія тады не прасыхалі, як здавалася, круглы год, а таму ўздоўж платоў на вуліцах ляжалі кладкі. Дзеці, дурэючы, неаднойчы звальваліся з іх, траплялі ў гразь і потым «адграбалі» ад бацькоў за спэцканыя адзенне і абутак...\nА зіма тады прыходзіла чыстай — з моцнымі маразамі і глыбокімі снягамі. Аж не верыцца: намятала да самых стрэх, і вяскоўцы, каб прайсці да хлявоў ды на вуліцу, пракопвалі сцежкі-тунэлі, каб узняцца на гурбы, «высякалі» ў снезе прыступкі.\nГэта быў мой любімы час, любімая пара. Калі пачынала цямнець, мы, малыя (расчырванелыя, шчаслівыя, мокрыя ад снегу), адпраўляліся па дамах і вечарамі на цёплых печах чыталі кніжкі.\n...Так успамінаецца маё дзяцінства, бо іншых — вясковых успамінаў — амаль няма: пасля школы, у 17 я пакінула сваё Грабава і потым не так часта, як хацелася б, прыязджала туды: не адпускалі работа і свая сям'я, трымала гаспадарка, палохала адлегласць. А калі не стала бацькоў, у лік перашкод дадаўся і звычайны страх...\nНе сцерці з памяці, як аднойчы пад'ехалі да нашага падворка, а насустрач нам сусед выводзіць каня — ён гаспадарыць на сядзібе. Ад неспадзеўкі, ад болю страты палыхнула жарам у твар, аднекуль з'явіліся, наплылі радкі:\nРупліва працуе чужы\nЛя роднай бацькоўскае хаты.\nТуга мне з дакорам\nглядзела ў твар\nВачыма матулі і таты.\nТут кожны куточак\nШто хваляй ахутае сэрца.\nЯк добра калісьці... калісьці\nБыло... Чую гукі, здаецца...\nПахадзіла я тады па апусцелым двары, пастаяла на ганку, аглядаючы ўсё вакол, каб запомніць... Як найлепшую сяброўку, абняла старую грушу.\nЗ'ездзіла тады і ў канец вёскі, каб яшчэ раз пабачыць выган ды тую дарогу да рэчкі, якая так часта клікала ў снах... І зноў затрымцела сэрца: бур'ян да пояса, дрэвы ў абхват на месцы выгана, а дарога — яе проста няма.\nІ толькі ў памяці вёска застаецца ранейшай — прыгожай, гаманкой, працавітай. Яна і сёння з надзеяй углядаецца ў будучыню.