Маскаляняцкі сельсавет — Вікіпедыя\nМаскаляня́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Маскаляняты.\nУтвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Даўгапольскага сельсавета.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Маскаляняцкі_сельсавет&oldid=3268389"\nБылыя сельсаветы Гарадоцкага раёна\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:37, 25 снежня 2018.


У 1588 годзе фактычны маскоўскі гаспадар Барыс Гадуноў запрасіў патрыярха канстантынопальскага Ерамію II у Маскву на перамовы пра магчымы пераезд з захопленага туркамі-асманамі Канстантынопалю. Аднак у самой Маскве Гадуноў на паўгода зьняволіў патрыярха і марыў яго голадам. Гэта прымусіла Ерамію II у 1589 годзе ня толькі фактычна вызнаць аўтакефалію Маскоўскай царквы, але і абвясьціць яе патрыярхатам. Пры гэтым у адрозьненьне ад іншых аўтакефальных цэркваў Маскоўская царква не атрымала ад Канстантынопалю томасу аб аўтакефаліі. У 1606 годзе маскоўскі гаспадар Васілі Шуйскі пазбавіў патрыяршага пасаду другога патрыярха маскоўскага Ігнація за тое, што ён сустракаў і узьвёў на гаспадарскі пасад Дзьмітрыя Самазванца. Нягледзячы на цалкам беспадстаўнае з пункту гледжаньня царкоўных канонаў пазбаўленьне пасаду, патрыряха Ігнація выкрасьлілі з сучаснага афіцыйнага пераліку патрыярхаў маскоўскіх.\nПатрыярхат аднавіўся толькі па распадзе Расейскай імпэрыі ў 1917 годзе. На патрыяршы пасад абралі Ціхана, мітрапаліта маскоўскага. Неўзабаве ў 1918 годзе савецкія ўлады афіцыйна аддзялілі Маскоўскі патрыярхат ад дзяржавы. У 1922 годзе патрыярх Ціхан у сваім афіцыйным лісьце вызнаў справядлівай просьбу ўраду БНР пашырыць ужываньне беларускай мовы, дазволіў выкарыстоўваць яе ў беларускіх праваслаўных япархіях. Таксама ён паабяцаў, што у час прызначэньня герархаў Праваслаўнай царквы ў Беларусі перавага будзе аддавацца тым, хто валодае беларускай мовай. Пры канцы ліста патрыярх блаславіў беларускі народ і ўрад Беларускай Народнай Рэспублікі.\nПа сьмерці патрыярха Ціхана ў 1925 годзе савецкія ўлады не дазволілі правесьці сабор дзеля абраньня новага кіраўніка царквы. Месцаахоўнікам патрыяршага пасаду стаў мітрапаліт Пётар (Палянскі), якога неўзабаве арыштавалі і закатавалі. Мітрапаліту Пятру ўспадкоўваў мітрапаліт Сергій (Страгародзкі) (зь снежня 1925 да 27 сьнежня 1936 году называўся намеснікам патрыяршага месцаахоўніка). У 1927 годзе мітрапаліт Сергій выдаў Пасланьне (вядомае як «Дэклярацыя»), у якім прызнаў Савецкі Саюз грамадзянскай радзімай, заклікаў япіскапаў, сьвятароў і прыхаджанаў да грамадзянскай ляяльнасьці савецкай уладзе, а таксама запатрабаваў ад замежнага духавенства поўнай палітычнай ляяльнасьці да савецкага ўраду. Пасланьне і наступныя звальненьні пэўных нязгодных япіскапаў прывяло да пратэстаў і адмове падпарадкаваньня Сергію (Старагародзкаму) з боку шэрагу групаў унутры Царквы і да ўтварэньня іншых «старацаркоўных» арганізацыяў, якія не прызналі законнасьці царкоўнай улады намесьніка месцаахоўніка, а таксама да «спыненьня дачыненьняў» з Маскоўскім патрыярхатам большасьці расейскіх япіскапаў у эміграцыі.\nПатрыярх кіеўскі Філярэт зьвінавачвае Маскоўскі патрыярхат у парушэньні царкоўных канонаў і прыводзіць у прыклад наступны эпізод з найноўшай гісторыі: у 1992 годзе Харкаўскі сабор склікалі незаконна, бо згодна з канонамі, яго мусіў склікаць мітрапаліт кіеўскі, а яго склікаў япархіяльны архірэй харкаўскі. Апроч таго, ён зазначае, што Маскоўская (Расейская) праваслаўная царква сыстэматычна парушае царкоўныя каноны на працягу ўсёй сваёй гісторыі: калі Расейская імпэрыя захапіла Грузію, грузінскага патрыярхата-Каталікоса, які існаваў стагодзьдзямі, скасавалі, а замест яго прызначылі экзарха, прычым расейца, а не грузіна; аналагічная сытуацыя была з Малдовай па далучэньні да СССР, калі Малдаўскую царкву таксама далучылі да РПЦ, хоць яна была часткай Румынскай царквы; цэрквы балтыйскіх краін таксама далучылі да РПЦ, хоць яны былі ў складзе Канстантынопальскага патрыярхату. Аднак раней, паводле патрыярха Філярэта, ніхто ня мог запярэчыць гэтым відавочным парушэньням царкоўных канонаў, бо Расейская імпэрыя і пазьней СССР былі моцнымі дзяржавамі.\nУ сакавіку 2018 годзе ў час свайго візыту ў Баўгарыю Кірыл (Гундзяеў) выказаў у прысутнасьці прэзыдэнта краіны прэтэнзіі да баўгараў. Ён некалькі хвілін гаварыў пра сваё расчараваньне тым, як у Баўгарыі інтэрпрэтуецца вызваленне ад туркаў. Паводле кіраўніка Маскоўскага патрыярхату, пералічэньня ў сьпісе нацыяў, якім падзякавалі за вызваленьне, нароўні з расейцамі народаў былой Расейскай імпэрыі — беларусаў, палякаў, фінаў, летувісаў — зьяўляецца прымяншэньнем ролі Расеі ў гэтых падзеях. Гэта выклікала рэакцыю баўгарскіх уладаў. Віцэ-прэм'ер Валеры Сімяонаў упершыню на высокім узроўні агучыў інфармацыю пра тое, што Кірыла (Гундзяева) называюць тытунёвым мітрапалітам Расеі, бо з 1996 году ён завёз на 14 мільярдаў даляраў безакцызных цыгарэт. Таксама віцэ-прэм'ер зазначыў раней паказаную ў мас-мэдыя раскошу, якая атачае кіраўніка Маскоўскага патрыярхату (асабісты самалёт, гадзіньнік за 30 тысячаў даляраў). Апроч таго, ён зьвярнуў увагу на тое, што Кірыл (Гундзяеў) — даведзены агент КДБ СССР з пазыўным «Міхайлаў».\nУ 2018 годзе Нацыянальны архіў Латвіі апублікаваў засакрэчаныя дакумэнты КГБ Латвійскай ССР. У сьпісе завербаваных грамадзянаў знайшлі Аляксандра Кудрашова. Цяпер ён — кіраўнік Рыскай япархіі Расейскай праваслаўнай царквы (г.зв. «Латвійскай праваслаўнай царквы»). Высьветлілася, што Кудрашова ў 1982 годзе завербаваў супрацоўнік 5-га аддзелу 4-га аддзяленьня КГБ Латвійскай ССР Аляксандар Ішчанка, які надаў свайму агенту псэўданім «Чытач». У гэты час Кудрашоў працаваў бармэнам, аднак неўзабаве атрымаў сьвятарскае пасьвячэньне, а ў 1990 годзе ўзначаліў Рыскую япархію. У 1996 годзе Кудрашоў даручыў камэрцыйнай арганізацыі, створанай Ішчанкам у 1992 годзе, «кіраваць і атрымліваць прыбытак з жылых дамоў з гаспадарчымі пабудовамі, якія належаць Латвійскай праваслаўнай царкве».\n15 кастрычніка 2018 году ў зьвязку з прадстаўленьнем Украінскай праваслаўнай царкве аўтакефаліі Маскоўскі патрыярхат у аднабаковым парадку разарваў эўхарыстычныя дачыненьні з Канстантынопальскім патрыярхатам і фактычна выйшаў у схізму. Кіраўнік экзархату Канстантынопальскага патрыярхату ў Сідэ і Антальі зрабіў з гэтай прычыны наступную заяву:\n^ а б У Вселенському Патріархаті заявили, що не давали Томосу Російській Церкві(укр.). Релігійнo-Інформаційна Служба України. Праверана 2018-09-20 г.\n^ Віряни УПЦ МП перед вибором: схизма разом з РПЦ або єдність зі вселенським православ'ям, — Євстратій Зоря, LB.ua, 15.10.2018.\nАтрымана з «http://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Расейская_праваслаўная_царква&oldid=2039102»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 9 лютага 2019 году ў 21:24.


Ягор Маёрчык, Нацыянальны парк “Прыпяцкі”\nНацыянальнаму парку “Прыпяцкі”, які падпарадкоўваецца Кіраўніцтву справаў прэзыдэнта, карціць пашырыць свае тэрыторыі на 50 тысяч гектараў. Прэзыдэнцкія службы хочуць забраць частку Жыткавіцкага раёну. Супраць выступаюць мясцовыя паляўнічыя ў тым ліку й Аляксандар Пісараў.\n(Пісараў: ) “Яны хочуць адабраць у нас паляўнічыя тэрыторыі й пакінуць нас з голымі дарогамі, на асфальце. “Я мяркую, што на карысьць гэта ня пойдзе. Рака ўжо даўно іхная. Яны яе невадамі ўсю выцадзілі. Лес ужо забіралі. Вось так: кінуў капялюш, дзе зьвер ёсьць, тую зямлю й забралі. Кажуць, што браканьеры шмат зьнішчаюць зьвера й рыбы. Запаведнік больш вынішчае й рыбы, і зьвера. На тых тэрыторыях, якія хочуць у нас забраць, жывёлаў больш, чым у Нацыянальным парку. Бо ўся жывёла ад іх проста разьбеглася. Там шмат адбывалася загонных паляваньняў, ледзь ня штодня”.\n(Карэспандэнт: ) “Што вы зьбіраецеся рабіць, каб нейкім чынам абараніць свае тэрыторыі і свае правы?”\n(Пісараў: ) “Куды ні кінься — каменны мур. Толькі людзі могуць супрацьстаяць запаведніку. Людзі вельмі злыя. Нашая паляўнічая гаспадарка будзе змагацца зь імі да канца: будзем судзіцца. А большасьць — кіне паляваньне і займецца браканьерствам”.\nЗа некалькі дзён паляўнічыя сабралі 3 тысячы подпісаў супраць пашырэньня Нацыянальнага парку. Гэта не спыніла Жыткавіцкі райвыканкам, і ён падтрымаў прапанову Кіраўніцтва справаў прэзыдэнта. Застаўся апошні крок: рашэньне мусіць ухваліць новы склад раённага савету народных дэпутатаў, які зьбярэцца на сваё паседжаньне хутка пасьля мясцовых выбараў.\nУ Беларусі сустрэць прадстаўніка ўладнай вэртыкалі, не задаволеннага дзеяньнямі свайго начальства, а тым больш калі яна з шэрагу чыноўнікаў, якія беспасярэдне прадстаўляюць адміністрацыю кіраўніка дзяржавы — амаль неверагодна. Старшыню Тураўскага пасялковага савету Мікалая Арцюшку ў гэтым сэнсе можна лічыць выключэньнем. Тут я патлумачу, што сядзіба Нацыянальнага парку “Прыпяцкі” знаходзіцца менавіта ў гэтым населеным пункце.\n(Карэспандэнт: ) “Ці адчуваецца ў штодзённым жыцьці мястэчка, што тут знаходзіцца Нацыянальны парк? Гэта людзям дапамагае, ці не дапамагае?”\n(Арцюшка: ) “Адчуваецца. Вельмі нэгатыўна. Практычна нічым не дапамагае, а толькі можа абвострыць праблемы Турава. Зараз зямлю адбіраюць, і нічога не застаецца. Нашыя рыбакі стагодзьдзямі лавілі рыбу ў Прыпяці, а цяпер гэтага рабіць нельга”.\nЯ скіроўваюся ў Нацыянальны парк. Першы прыпынак — вёска Азяраны. Вольга Кулеш яшчэ памятае час, калі лясы ды палі, прылеглыя да Прыпяці, яшчэ не былі асабліва ахоўванымі тэрыторыямі.\n(Карэспандэнт: ) “Як зьмянілася жыцьцё пасьля таго, як тут зьявіўся Нацыянальны парк?”\n(Кулеш: ) “Горш людзям стала. А што ж яны забаранілі ў лес хадзіць? Мы тут нарадзіліся! Мы тут жылі. Наш лес. Нашыя бацькі яго і садзілі, той лес, а яны не пускаюць. Па канавах ды па лесе тулімся. Сем кілямэтраў несла тыя ягады, хавалася па лесе, па дарозе не йшла. А як выйшла на дарогу, яны ў мяне адабралі іх”.\n(Карэспандэнт: ) “І шмат разоў вас так лавілі?”\n(Кулеш: ) “Лавілі! Страхоцьцё ўсё гэта!!! Раней забаранялі. Цяпер ужо ня так. Людзі сталі лес паліць. Пабачылі, што людзей не адолеюць. Гады два, як дазволілі”.\n(Карэспандэнт: ) “А што з паляваньнем ды рыбалоўствам? Ці дазваляюць рыбу лавіць і паляваць?”\n(Кулеш: ) “Рыбалоўства таксама забараняюць: штрафуюць, сеткі забіраюць”.\n(Карэспандэнт: ) “Тое, што ловяць паляўнічых ды рыбакоў, гэта ж не перашкаджае, яны ўсё адно робяць сваю справу?”\n(Кулеш: ) “Вядома, украдкі”.\n(Карэспандэнт: ) “Як шмат людзей рыбу ловяць, паляваньнем займаюцца?”\n(Кулеш: ) “Уся вёска”.\n(Карэспандэнт: ) “Дык атрымліваецца, што ўсе жыхары як браканьеры…”\n(Кулеш: ) “Ну… не браканьеры, але ўсё роўна ўкрадкі ходзяць і вудзяць рыбу сеткамі”.\nПра гаспадарчую дзейнасьць Нацыянальнага парку можна распавядаць доўга. Але далёка не заўсёды ёсьць магчымасьць згадаць канкрэтныя лічбы. Прычына ў тым, што сынонімам слова “грошы” тут зьяўляецца такі панятак як “камэрцыйная тайна”. Яна тычыцца ўсяго: групавых экскурсіяў для турыстаў, гэтак званых “санітарных вырубак” векавых дубраваў, гандлю драўнінай. А яшчэ яна зьвязаная з манаполіяй. У навакольных вёсках парку належаць амаль усе крамы. Нават харчовыя.\nАле дакладна вядома, такая паслуга як валютныя паляваньні трымае адно зь першых месцаў паводле прыбытковасьці. На шматлікіх Інтэрнэт-старонках, якія распавядаюць пра элітарнае баўленьне часу, пазначана, што кошты на такія забавы ў кожным выпадку абмяркоўваюцца пэрсанальна. Часам яны перавышаюць 1 тысячу эўра за адну вандроўку. Ва ўсялякім разе, так цьвердзяць мясцовыя паляўнічыя.\nНа тэрыторыі Нацыянальнага парку пабудавана некалькі сядзібаў для адпачынкаў. Я вырашаю наведаць тую, што знаходзіцца ў закінутай вёсцы Хлупінская Буда.\nЗаблукаў у незнаёмай мясцовасьці. Каб запытацца пра дарогу, заходжу ў хату, якая першай кінулася ў вочы. У размове з гаспадыняй Зінаідай Чыжык высьвятляецца, што ейны дом у 1999 годзе на нейкі час пераўтварыўся ў штаб абароны кіраўніка Беларусі, калі той наведваў пацярпелыя ад паводкі раёны.\n(Чыжык: ) “Прыяжджаў да нас Лукашэнка. І тут міліцыянт сядзеў адзін на вуліцы, вартаваў, каб яго не забілі”.\n(Карэспандэнт: ) “Лукашэнку?”\n(Чыжык: ) “Ага. Такі маладзюсенькі міліцыянэрчык! Стаіць увесь дзень праз таго Лукашэнку. Яму загадалі, але есьці ніхто яму ня дасьць! Беднае тое дзіця!! Я яму кажу: хадзі ў хату, паесьці! “Не, бабушка, нельга мне. Трэба стаяць”. Шкада яго было. Адна жанчынка зрабіла з дошак плыт і плыве, хоча Лукашэнку пабачыць, і сабакі за ёй блёхаюць. А яны вось сюды й прыехала. Паставіла свой плыт тут, сабачка зьлез, і пайшлі яны разам да Лукашэнкі. Падышла ды кажа: “Прэзыдэнт, слухайце, у нас масла няма. Калі ласка”. А ён: “Бабушка, ня трэба масла есьці, у цябе будзе “абжырэньне” сэрца”. О то, Баклаіха пабачыла Лукашэнку! Чорт цябе бяры: “У мяне масла ё!” А другая жанчына кажа: “У нас цукру няма”. “Бабушка, ня трэба цукар есьці, дыябэт будзе”. Казаў: “Дошак я вам дам, людзей прышлю, каб прабудавалі ўсё”. І нічога — ні дошак ня даў, ні людзей. І да пабачэньня, жыві як хочаш”.\nЗараз я знаходжуся ў самым цэнтры Нацыянальнага парку “Прыпяцкі”. Гэта колькі соцень мэтраў ад хутару Хлупінская Буда. Я сяджу ў драўлянай вежы, зь якой звычайна паляўнічыя адстрэльваюць дзікоў і ваўкоў. Вежа ўяўляе сабой будку, якая ўзьнятая на дзясятак мэтраў, мае тры байніцы й фактычна адсюль прастрэльваецца любая кропка наваколіцы. Перада мной на некалькі дзясяткаў мэтраў поле, якое зьяўляецца своеасаблівым цірам. Лясьнічыя адмыслова падкормліваюць жывёлаў працяглы час. І аднойчы іх тут будзе падпільноўваць паляўнічы са стэльбай.\nПобач са мной знаходзіцца колішні супрацоўнік Нацыянальнага парку Міхал Козел:\n(Козел: ) “Лясьнікі забіраюць з логава ваўчыцы ваўчанятаў. І пэўны час выкормліваюць у няволі. А ўтрымліваюцца яны ў вельмі жахлівых умовах. Я быў сьведкам, калі ваўчаняты працяглы час жылі непасрэдна ў канторы Нацыянальнага парку “Прыпяцкі” пад пажарнай лесьвіцай. Іншы вывадак трымалі ў боксе гаражу. Калі ваўчаняты вырастаюць, падстаўляюцца пад стрэльбу паляўнічага. Ён лічыць, што палюе на сапраўднага воўка, які нейкім чынам зьявіўся ў дадзены момант у дадзеным месцы. Такія дзеяньні натуральныя, каб зрабіць паляваньне сапраўдным і ўзяць тую валюту, якую іншаземныя паляўнічыя плацяць. Гэта жах, бо адбываецца менавіта ў Нацыянальным парку!”\nДзясятак двухпавярховых катэджаў з гаспадарчымі пабудовамі й лазьня. Менавіта так у праекце выглядае паляўнічая кропка ў Хлупінскай Будзе. Але з усяго пералічанага давялі да ладу толькі чатыры домікі. У перапынках паміж заездамі турыстаў са стрэльбамі на гаспадарцы застаецца вартаўнік.\nМалады хлопец адмовіўся гаварыць пры мікрафоне. Адкрыта прызнаўся, што баіцца сказаць чаго залішняга. Зразумець яго можна: на новым месцы толькі месяц і ўжо атрымлівае 90 тысяч заробку, а раней працаваў у калгасе, дзе плацілі ў чатыры разы меней.\nЗгубіць працу ў Нацыянальным парку вельмі проста. Як доказ — гісторыя Івана Паклонскага. Аднойчы ён усяго толькі няправільна адказаў на тэлефанаваньне.\n(Паклонскі: ) “Дырэктар Нацыянальнага парку Бамбіза перавёў усю “кантору” ў Ляскавічы. З Кіраўніцтва справаў прэзыдэнта тэлефануюць і тэлефануюць: “Дайце тэлефон, дайце тэлефон”. Мне гэта надакучыла, я ім і сказаў: “Шукайце ў Ляскавічах”.\n(Карэспандэнт: ) “У Нацыянальным парку якая атмасфэра, як людзі пачуваюцца?”\n(Паклонскі: ) “Ня вельмі добра. Дырэктар абяцаў залатыя горы й рэкі, поўныя віна. А пасьля пайшла карусэль: хто не закладвае сваіх таварышаў, таго маглі й звольніць, а хто закладваў — той працуе добра. Тое, што там адбываецца, гэта не на карысьць Нацыянальнага парку і не на ягоны росквіт. Міжсобку такія размовы вядуцца, а каб сказаць наўпрост, усе баяцца, бо можна страціць працу”.\nЯ вельмі хацеў пачуць афіцыйны камэнтар кіраўніцтва Нацыянальнага парку “Прыпяцкі” й ягонага дырэктара Сьцяпана Бамбізы.\nЧаму забіраюць тэрыторыі ў паляўнічых?\nЧаму тутэйшаму насельніцтву не дазваляюць лавіць рыбу на ўласны стол?\nЧаму навуковым супрацоўнікам, якія мелі свой пункт погляду на падзеі ў Парку, не падоўжылі кантракты?\nЧаму сьпілаваныя дрэвы гніюць пад сьнегам? Чаму бракаваныя паркетныя дошкі, вырабленыя зь іх, употай спальваюць у кар’ерах? Чаму іх не прадаюць жыхырам навакольных вёсак, якія вымушаныя езьдзіць па дровы за дзясяткі кілямэтраў ў Калінкавіцкі раён?\nЯ некалькі дзён паляваў за спадаром Бамбізам па тэлефоне. Калі я ўрэшце яго злавіў, ён, выслухаўшы пытаньні, кінуў слухаўку.\nУ такой сытуацыі прыйдзецца задаволіцца толькі меркаваньнем колішняй супрацоўніцы навуковага аддзелу Інны Зенінай. У свой час яе звольнілі за ўдзел у пікеце з нагоды ўтварэньня БНР. І за тое, што яна падпісала зварот у абарону ад пілаваньня Белавескай пушчы, на чале якой, дарэчы, стаіць Мікалай Бамбіза — гэта колішні дырэктар Нацыянальнага парку “Прыпяцкі”, брат цяперашняга кіраўніка.\n(Зеніна: ) “Яны парушаюць закон пра асабліва ахоўваныя прыродныя тэрыторыі. Нацыянальны парк страчвае ўсё больш і больш у вачах грамадзкасьці як прыродаахоўная ўстанова. Нацыянальны парк, ён усё болей мае рэпутацыцю нейкай гаспадарчай адзінкі, якая досыць жорстка эксплюатуе прыроду. Гэта жорсткае гаспадараньне, накіраванае на прыбытак”.


Канвертаваць Чылійскія песа (CLP) і Мексіканскае песа (MXN) : Калькулятар абменнага курсу\nЧылійскі песа (CLP) і Мексіканскае песа (MXN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nЧылійскі песа (CLP) і Стары мексіканскі песа (MXP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Чылійскі песа і Мексіканскае песа пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 28 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Чылійскі песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Мексіканскае песа валюты па змаўчанні. Націсніце на Мексіканскае песа або Чылійскія песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nЧылійскі песа гэта валюта, у Чылі (CL, КХЛ). Мексіканскае песа гэта валюта, у Мексіка (MX, MEX). Сімвал CLP можа быць запісаная Ch$. Сімвал MXN можа быць запісаная Mex$. Чылійскі песа дзеліцца на 100 centavos. Мексіканскае песа дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Чылійскі песа Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Мексіканскае песа Апошняе абнаўленне 26 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. CLP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. MXN каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


«Гэта яго родная зямля і тут павінен быць помнік». У Гродне ўзгадалі Лейба Найдуса - Hrodna.life\n«Гэта яго родная зямля і тут павінен быць помнік». У Гродне ўзгадалі Лейба Найдуса\n30 кастрычніка 2018, 10:56\nУ 2018 годзе споўнілася 100 гадоў, як не стала гродзенскага паэта Лейба Найдуса. Сёння ён застаецца амаль забытым. Пра ідэю ўвекавечыць яго памяць нагадалі на прысвечаным яму вечары, які прайшоў 26 кастрычніка ў Музеі гісторыі рэлігіі.\nУ цэнтры Гродна ёсць маленькая вуліца, названая ў гонар віртуоза габрэйскай паэзіі Лейба Найдуса. Ён жыў і тварыў у Гродне ў пачатку XX стагоддзя, тут ён памёр ва ўзросце 28 гадоў і быў пахаваны на мясцовых могілках. Творы Найдуса былі перакладзены на многія мовы, у тым ліку і на беларускую. Імя Найдуса вядома ў габрэйскім свеце, але ў родным Гродне пра яго мала хто ведае.\nУ гэтым годзе да юбілею Найдуса ў музеі ў сінагозе сталі рыхтаваць вялікі стэнд прысвечаны паэту. На радзіму Найдуса прыязджаў яго ўнучаты пляменнік Яўген Смоляр. Вядомы ў мінулым польскі журналіст быў рады, што ў Гродне ёсць вуліца ў гонар яго дзеда.\nТады ж было ўзнята пытанне ўстаноўкі бюста паэту на гэтай вуліцы. Пытаннем заняўся гродзенскі дабрачынны фонд «Кіслеў». Цікавасць да гэтага праявілі і ў гарвыканкаме, і ў фірме ABC, чый гандлёва-офісны цэнтр знаходзіцца акурат на вуліцы Найдуса.\nВуліца імя Лейба Найдуса ў Гродне\nБеларускі літаратуразнаўца прафесар Аляксей Пяткевіч на вечары памяці ў музеі распавёў гроднецнам, чаму імя паэта павінна быць увекавечана.\n«Лейба Найдуса трэба аднесці да невялікай кагорты вялікіх паэтаў свету, якія сталі вялікімі не дажыўшы і да 30 гадоў, — распавядае Аляксей Пяткевіч. — Яго імя можна пералічваць у адным шэрагу з такімі выбітнымі людзьмі як Міхаіл Лермантаў, Максім Багдановіч і іншымі, чые працы сёння выдаюцца на розных мовах свету. Зборнікі гэтых паэтаў заўсёды перад намі, а Лейб Найдус абсалютна забыты. Што мы пра яго ведаем, акрамя вуліцы ў Гродне? На вялікі жаль, яго кнігі сталі бібліяграфічнай рэдкасцю, іх проста няма, няма магчымасці ўзяць у бібліятэцы і пачытаць».\nБеларускі літаратуразнаўца, доктар філалагічных навук Аляксей Пяткевіч\nЗа 10 гадоў актыўнай творчасці Найдус стварыў багаты матэрыял. Пасля смерці паэта ў 1918 годзе ў Вільні быў створаны камітэт імя Найдуса, які пачаў збіраць яго спадчыну. Але сабраны матэрыял згарэў падчас Другой сусветнай вайны.\n«Праз гады выпусцілі толькі дзве кнігі яго творчасці - і тое ў далёкай Аргенціне, — дадае Аляксей Пяткевіч. — Але і гэтых выданняў сёння не знайсці. Мы павінны вяртаць яго спадчыну. Першы крок ужо зроблены, гэта вечар яго памяці. Вядома, патрэбен памятны знак або помнік. А далей павінен быць збор твораў Найдуса, хоць бы лепшае з яго спадчыны, тое што трэба перакласці на беларускую мову. Гродна — гэта яго родная зямля і тут павінны памятаць імя Найдуса».\n« Трэнды змяняюцца. Google адсачыў, як працоўныя мігранты з Беларусі пераключыліся з Расіі на Польшчу


Будзьма беларусамі! » Віктар Марціновіч: На споведзь у аўталаўку\n11.07.2018 | "Культурызм" з Віктарам Марціновічам\nКалі ёсць два паняцці, якія добра тлумачаць рэальнасць, што паўстала ў нашай ганарлівай рэспубліцы за час ад распаду Саюза, словы, якія пры гэтым адрозніваюць нас ад усіх суседзяў, дык словы гэтыя будуць “аўтазак” і “аўталаўка”. Першае вы і так чуеце штодня, бачыце на любым канцэрце ці летнім фестывалі. А вось пра другое варта сказаць асобна. Бо каб зразумець выбітны статус аўталаўкі, гэтага тахікардычнага сэрца вёскі, якая памірае, трэба мець пільныя вочы і рухомую псіхіку.\nУ месцах, дзе да найбліжэйшага выканкама ходзіць аўтобус тры разы на тыдзень, дзе насельнікі не ведаюць, якога колеру форму носяць міліцыянеры (бо не бачылі іх з 1987 года, калі Чапля парэзаў Васю, за што сеў), аўталаўка — адзіная трывалая сувязь грамадзяніна і дзяржавы. Гэта камізэлька, у якую трэба плакацца, бо куды яшчэ плакацца, як не сюды? Гэта штотыднёвая абавязковая споведзь, па выніках якой у цябе ёсць права набыць бохан хлеба і цукерку “Чапелька і мядзведзь”.\nКалісьці ў вёсках былі цэрквы і касцёлы, і людзі сустракаліся ў нядзелі перад службай, апранутыя і прычасаныя. Пасля былі рынкі і гандлёвыя майданчыкі, куды можна было прыйсці па сала ці малако, калі сваё скончылася. Ва ўсіх гэтых месцах сутаргаваты паслядоўнік Хабермаса мог бы пабачыць парасткі публічнасці, сацыяльныя прасторы, дзе людзі на нейкі час робяцца грамадствам. Цяпер такое месца — чарга ў аўталаўку. Тут жаляцца і задаюць рытарычныя пытанні. Тут не разумеюць і патрабуюць тлумачэнняў. І калі сельскі настаўнік яшчэ можна пусціць пыл у вочы, бо яму ж яшчэ працаваць у выбарчай камісіі, лічыць галасы (а потым тлумачыць суседзям, чаму зноў адбылося так, як адбылося), то Рыта нікому анічога не вінная. У яе ёсць толькі адзін начальнік — графік руху па вёсках. Які ўвесь час правальваецца, бо да яе прыходзяць не набыць, а пагаварыць. То размовы тут, у чарзе, бываюць вельмі і вельмі цікавымі. Калі ў краіне недзе і засталася сацыялогія, дык шукаць яе варта тут.\nАмбон Рыты выбудаваны па ўсіх законах духоўнасці: узнёслая па-над натоўпам на вышыню кузава “Купава”, яна выглядвае з-за дзверцаў, застаўленых каштоўнасцямі: пакецікамі з насеннем, бутлямі з алеем, сечкай, рысам, здобай ды этыкеткамі марожанага. Алкаголь тут таксама ёсць: віно пладовае за 4 рублі, гарэлка за 7 рублёў і нават “каняк” з красівай хранцускай назвай “Версаль” за 14 рублёў. “Каняк” пакрыты пылам стагоддзяў. Сярод алкатронаў ён не карыстаецца павагай, бо “гэта для жанок” і яны “не любяць салодкага”. Але спіртное схаванае недзе ў вантробах прычэпа. Кожны раз, калі Рыта чуе замову на дзве паўтарахі “Жыгулёўскага”, яна адыходзіць у цемру, і карабель аўталаўкі танцуе пад яе крокамі, бы на марскіх хвалях.


Агляд спартовых навінаў 24.02.2016\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 24.02.2016\nАб'ектыў\t24.02.2016 Агляд спартовых навінаў 24.02.2016\n<iframe class="tvp-video-embed" frameborder="no" scrolling="no" horizontalscrolling="no" verticalscrolling="no" width="640" height="360" src="https://www.tvp.pl/shared/details.php?copy_id=39000113&object_id=39000112&autoplay=false&is_muted=false&template=external-embed/video/iframe-video-embed.html"></iframe>\nСамая паспяховая гульнявая каманда нашай краіны – нацыянальнай жаночай зборнай Беларусі па баскетболе выйшла на першае месца ў групе G кваліфікацыйнага турніру да чэшскага ЕЎРА-2017.\nУ расейскай Цюмені распачаўся чэмпіянат Еўропы па біятлоне. Ці не ўпершыню за Беларусь у мікставай камандавай эстафеце не бегла ніводнага выхаванца нашай школы біятлону.\nПершыя чвэрцьфіналы згулялі сёння ў Экстралізе чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбаю. «Шахцёр» у Салігорску перагуляў «Ліду» 6:1, «Юнацтва» у Менску было мацнейшае за «Хімік-СКА» з Наваполацку 3:0, гарадзенскі «Нёман» перагуляў «Дынама» (Маладзечна) 1:0, а «Гомель» правёў цяжкі бой супраць жлобінскага «Металурга» з лікам 4:4. У Кубку Гагарына КХЛ «Сібір» ізноў нанесла паразу ўладзівастоцкаму «Адміралу», цяпер усухую, 4:0, а «Авангард» другі раз быў мацнейшы за «Нефтехимик» 4:2.\nТэгі: Алесь Пуціла, баскетбол, біятлон, спорт, хакей\n24.02.2016\tГлядзі выданне цалкам\nТаксоўцы супраць тэрміналаў\nЗалатая шайба Колі Лукашэнкі\nВыданне цалкам 24.02.2016


Як зрабіць кошык з кардоннай яйкі | cabredo.org\nНевялікую кошык, прыдатную да мініяцюрных шакаладных яек, малюсенькіх пачастункаў альбо невялікіх скарбаў, можна зрабіць з кардоннай асновы для яек. Дэкаратыўныя дапаўненні могуць быць такімі ж простымі або вычварнымі, як вам падабаецца, пры гэтым асноўная форма кошыка дае мноства магчымасцяў.\nПадрыхтоўка скрынкі для яек\nВыкарыстоўвайце кардонныя кардонныя яйкі. У той час як пластыкавыя, верагодна, могуць быць выкарыстаны, яны могуць расшчапляцца пры разразанні і быць больш акуратнымі, таму ў гэтым артыкуле гаворка ідзе пра кардонныя. Любы колер выдатны - калі вы збіраеце іх і ў вас ёсць розныя колеры, вы можаце скарыстацца некалькімі рознымі фарбамі, каб ажывіць кошыкі.\nВыражыце кубак з асновы яйкі. Выражыце столькі кубкаў, колькі вы хацелі б зрабіць. Наразайце асцярожна, каб захаваць грабеньчыкі вакол верхняй частцы шклянкі.\nНарэжце аснову для кубкі. Выражыце кружочкі з вечка яйкавай скрынкі. Круг павінен быць аднолькавым дыяметрам верхняй (адкрытай часткі) шклянкі.\nЗборка кошыка з яйкамі\nПрыляпіце круг да асновы кардоннай шклянкі. Гэта ўраўнаважыць кошык, гарантуючы, што ён не пераваліцца. Прыступайце да наступнага этапу, калі клей высах. (Гэта дапамагае націснуць на круг, паклаўшы палец у аснову кардоннай кубкі.)\nДадайце ручку кошыка.\nПраткніце два адтуліны па абодва бакі шклянкі, крыху ўніз ад верху шклянкі, роўнымі вышынямі.\nПрасуньце адзін канец ачышчальніка труб праз адтуліну і завесіце вакол, каб застацца на сваім месцы.\nНацісніце другі канец у іншы адтуліну, зноў зрабіўшы пятлю, каб трымаць яго на месцы. Ручка павінна ўтвараць дугу над верхняй часткай кардоннай кубкі, якая служыць ручкай кошыка. Цяпер гэта мініяцюрная кошык.\nУпрыгожванне кардоннай кошыка для яек\nУстаўце сакрэт у цэнтр кошыка, забяспечыўшы яго краю ўверх і па баках. Калі вам трэба выразаць, зрабіце так, але ўлічыце краю, каб пераканацца, што яны выглядаюць прыгожа. Калі замест гэтага выкарыстоўваецца тканіна, то добрай ідэяй абрэзаць тканіну ножкамі, каб забяспечыць даволі канчатковы выгляд.\nПрыляпіце яшчэ адзін сакрэт пад аснову круга пад кошыкам. Гэтая салфетка павінна зрабіць мяжу вакол звонку круга, шырэйшай за кошык.\nДадайце некалькі кветак і лісця. Прыляпіце або сшыйце на штучныя кветкі і лісце, каб скончыць кошык. Размясціце іх так, каб яны знаходзіліся ў баку, а не ў тым, каб класці рэчы ў кошык.\nКалі вы хочаце, завяжыце бант стужкі ў сярэдзіне ручкі, уверсе.\nМаркеры можна выкарыстоўваць для ўпрыгожвання бакоў кошыка. Намалюйце маленькія кветкі, божыя кароўкі, птушак і г.д., каб палепшыць знешні выгляд кошыка.\nДадайце смачнасці ў кошык. Ён можа ўтрымліваць любыя дробныя прадметы: ад мініяцюрных шакаладных яек, насення, пацерак, малюсенькіх алоўкаў, маленькіх лялек, цукерак, упрыгожванняў і шмат іншага.\nКалі вы шмат зарабляеце, іх можна выкарыстоўваць у якасці сумкі для прысмакаў для вечарынак, асабліва каля велікоднага часу альбо для чалавека, які любіць мілыя рэчы.\nГэта робіць добры класны праект для вучняў пачатковых класаў.\nЯк вырасціць вясновую ці велікодную кошыкіЯк зрабіць велікодную кошык


Калі цябе абражае, як у судах, на грамадскіх акцыях і выбарах асуджаюць бязвінных, збіваюць людзей і фальсіфікуюць вынікі, ёсць адзін з варыянтаў, як з гэтым працаваць, – грамадскае назіранне. Што гэта такое, навошта яно і як запісацца ў шчыльныя шэрагі ахоўнікаў справядлівасці ў краіне – чытай ніжэй.\nШто такое грамадскае назiранне?\nГрамадскае назіранне (або грамадскі кантроль) мае некалькі тлумачэнняў.\nУ шырокім сэнсе грамадскі кантроль – гэта назіранне за выкананнем любых норм, стандартаў і законнасці ў краіне, у тым ліку ў Парламенце, які гэтыя законы і прымае.\nУ больш вузкім сэнсе грамадскі кантроль – гэта незалежнае назіранне грамадзянскай супольнасцю за дзеяннямі або рашэннямі органаў улады. Інакш кажучы, грамадзяне сочаць за тым, каб у дзяржаве захоўваліся і абараняліся фундаментальныя правы і свабоды чалавека ў дзяржаве.\nНазіраць можна на выбарах, на мірных сходах ды ў судах. Яшчэ важна сачыць за дзеяннямі ўлады і ў турмах, вайсковых частках, псіхбальніцах.\nСамі назіральнікі – нейтральны, незаангажаваны бок. Яны сочаць за тым, каб мірны сход, выбары альбо суд адбываліся ў адпаведнасці з заканадаўствам.\nНавошта назiраць за ўладай?\nГрамадскае назіранне – гэта важная крыніца незалежнай інфармацыі. Звычайна пасля кожнага назірання складаецца спецыяльная справаздача, у якой выкладаюцца асноўныя парушэнні, якія былі заўважаныя падчас мерапрыемства.\nСправаздачы патрэбныя для таго, каб зафіксаваць хібы ў выбарчым працэсе ці ў працы міліцыі альбо іншых органаў. Галоўная мэта справаздачы – палепшыць тое, што зараз кепска. Сваім грамадскім кантролем мы нагадваем, за чые падаткі працуюць дзяржслужачыя і абараняем свае правы.\nВынікі справаздач публікуюцца праваабарончымі арганізацыямі на іх сайтах ды ў сацыяльных сетках.\nАсноўный прынцыпы назірання\nНезалежнае назіранне базуецца на пяці асноўных прынцыпах:\n- павага да закона;\n- клопат пра сваю бяспеку;\n- незалежнасць і палітычная нейтральнасць;\n- фіксацыя фактаў, а не меркаванняў;\n- адмаўленне ад любых формаў гвалту і дыскрымінацыі.\nНа масавых мерапрыемствах назіранне адбываецца і за ўдзельнікамі, і за арганізатарамі, і за дзяржавай (у выглядзе міліцыі).\nНа назіранні ў судзе назіранне адбываецца за працэдурнымі момантамі. Важна прасачыць, ці адкрыты і даступны судовы працэс, наколькі справядлівы суд і ці праходзіць ён у адпаведнасці з заканадаўствам.\nНа назіранні на выбарах (на ўсіх узроўнях) назіральнікі сочаць за тым, каб выбары не фальсіфікаваліся як з боку выбарчай камісіі, так і з боку самім выбарцаў.\nХто можа быць назіральнікам?\nНазіральнікам у Беларусі можна стаць любы чалавек ад 18 гадоў. Тваё грамадзянства не адыгрывае вялікай ролі. Толькі для назірання на выбарах трэба быць грамадзянінам Беларусі.\nНазіраць можна па сваёй уласнай ініцыятыве, але зручней ажыццяўляць грамадскі кантроль праз праваабарончыя арганізацыі.\nЗвычайна ў арганізацыях ёсць распрацаваная метадалогія назірання, і яны займаюцца асноўнай падрыхтоўчай працай – рэгістрацыяй назіральнікаў і інструктажам.\nНазіральнікі не могуць удзельнічаць у сходзе ці быць кандыдатамі падчас выбараў.\nПерад самой працэдурай кожны жадаючы праходзіць пэўны інструктаж, падчас якога распавядаюцца асноўныя прынцыпы назірання, правы і паўнамоцтвы кожнага з бакоў.\nНазіральнік павінен трымацца прынцыпаў грамадскага кантролю і метадалогіі назірання. Пасля мерапрыемства запоўніць анкеты (выдаецца арганізацыяй), апрацаваць іх і напісаць маніторынгавую справаздачу. На мірных сходах таксама яшчэ прааналізаваць паводзіны арганізатараў і ўдзельнікаў дэманстрацыі і міліцыянтаў. У прыватнасці, назіральнікі сочаць за дзеяннямі праваахоўных органаў і ўдзельнікаў.\nМенавіта незалежныя назіральнікі сочаць за тым, каб міліцыянты не збівалі дэманстрантаў, выбарчыя камісіі не падкідвалі лішнія бюлетэні, а суддзі не парушалі правы грамадзян. І за тым, каб не было наадварот.\nУ Беларусі падрыхтоўкай да назірання займаюцца Беларускі Хельсінкскі камітэт і праваабарончы цэнтр «Вясна». Таксама існуе ініцыятыва «Праваабаронцы за свабодныя выбары».\nПерад правядзеннем выбараў ці мірных сходаў трэба звязацца з адной з гэтых арганізацый, якія ўнясуць цябе ў спіс ахвотных.\nНаступны крок – відэакурс і інструктаж. Вуаля – можна ісці назіраць у поле.\nКаб назіраць у судзе, трэба проста прыйсці на паседжанне з пашпартам.\nЦі магу я назіраць у іншых краінах?\nТак, ты можаш паехаць назіраць, напрыклад, на прайд у Кіеве ці прэзідэнцкія выбары ў Расіі.\nДля назірання за судамі дастаткова проста прыехаць на судовае паседжанне з пашпартам.\nДля назірання за выбарамі неабходна рэгістравацца ці праз МЗС краіны, дзе ты хочаш назіраць, ці праз спецыяльны орган, аналаг беларускага ЦІК.\nКалі душа прагне назіраць за правядзеннем масавай акцыі, то лепш за ўсё звязацца з арганізатарамі акцыі, каб яны скіравалі цябе да профільных арганізацый. Бяспечней будзе назіраць пад эгідай нейкай арганізацыі.\nІснуе міжнародная сетка арганізацый ENEMO, якая дапамагае жадаючым назіраць у іншых краінах.\nВідэакурс па грамадскім кантролі\nСайт праваабарончай арганізацыі «Вясна»\nСтаронка ініцыятывы #controllby\nСтаронка Моладзевай праваабарончай групы\nКаб папрактыкавацца, вось табе спіс бліжэйшых акцый/выбараў для назірання:\n8 ліпеня 2017 – прайд у Таліне\n18 лютага 2018 – выбары ў мясцовыя саветы дэпутатаў у Беларусі\n18 сакавіка 2018 года – прэзідэнцкія выбары ў Расіі\nДзякуем за дапамогу ў падрыхтоўцы матэрыялу Насты Лойцы з праваабарончага цэнтра «Вясна»


Беларуская чыгунка завяршыла мадэрнізацыю інфармацыйна-даведачнай сістэмы Віцебскага вакзала - Беларуская чыгунка\nГалоўная / Карпаратыўны / Прэс-цэнтр / Навіны для пасажыраў / 2013 / Жнівень /\nБеларуская чыгунка завяршыла мадэрнізацыю інфармацыйна-даведачнай сістэмы Віцебскага вакзала\n09 жніўня 2013\nНа кожнай з чатырох пасажырскіх платформаў вакзалу станцыі Віцебск ўведзены ў эксплуатацыю па 4 інфармацыйна-даведачныя святлодыёдныя табло, якія адлюстроўваюць расклад руху цягнікоў, звесткi аб наяўнасці свабодных месцаў і іншую важную для пасажыраў інфармацыю.\nУ гэтым годзе таксама было ўстаноўлена і пачало працаваць інфармацыйнае табло новага пакалення ў цэнтральнай частцы вакзала. Табло складаецца з асобных LCD панэляў у бясшвовым выкананні — так званая «відэасцяна», якая дае магчымасць гібкай змены інфармацыі і малюнка. На табло прадстаўлена пашыраная інфармацыя аб раскладзе цягнікоў міжнародных, міжрэгіянальных і рэгіянальных ліній.\nПра адпраўленні цягнікоў пасажырам сёння таксама паведамляюць 5 сучасных святлодыёдных табло, усталяваных на пешаходным мосце.\nТакім чынам, на Віцебскім вакзале створана комплексная інфармацыйна-даведачная сістэма, якая забяспечвае аператыўнае забеспячэнне неабходнай пасажырам інфармацыяй.\nУ цэлым, інтэлектуальны складнік Віцебскага чыгуначнага вакзала сёння не саступае еўрапейскім аналагам. На вакзале ўстаноўлена сучасная сістэма відэаназірання; працуюць плацежна-даведачныя тэрміналы самаабслугоўвання, пры дапамозе якіх можна набыць білеты на цягнікі рэгіянальных ліній эканом-класа.\nНагадаем, Віцебскі вакзал — адзін з найстарэйшых на Беларускай чыгунцы. У гэтым годзе яму спаўняецца 147 гадоў. За гэты час вакзал неаднаразова абнаўляўся. Новае аблічча ён набыў і ў выніку рэканструкцыі, распачатай у 2007 годзе. У тым ліку рэстаўраваны фасад усяго будынка вакзала, рэканструявана яго цэнтральная частка, змантаваны два ліфта з панарамнымі кабінамі. Побач з галоўным корпусам ўзведзены сучасны будынак прыгарадных кас, у якім размясціліся кафэ, цырульня і іншыя аб'екты. Пабудаваны навесы над платформамі.\nУ гэтым годзе Віцебскі чыгуначны вакзал прызнаны пераможцам рэспубліканскага агляду санітарнага стану і добраўпарадкавання чыгуначных вакзалаў.\nТэгі: вакзал станцыі Віцебск


Лідарам стане той канкурсант, які набярэ найбольшую колькасць балаў за два дні выступленняў, а суддзі вырашаць, ці дастанецца яму Гран-пры. 15.07.2018, Sputnik Беларусь\n© Sputnik / Виктор ТолочкоСлавянскі базар у Віцебску - 2018\nМІНСК, 15 ліп — Sputnik. Пераможца XXVII Міжнароднага конкурсу выканаўцаў эстраднай песні "Віцебск 2018" стане вядомы сёння.\nДругі дзень фіналу адбудзецца ў нядзелю на сцэне Летняга амфітэатра.\nПа выніках выступленняў будзе вызначаны лідар — той, хто набярэ найбольшую колькасць балаў. Аднак ці дастанецца гэтаму выканаўцу Гран-пры, вырашыць прафесійнае журы.\nПа ўмовах конкурсу "Віцебск 2018", суддзі могуць не прысуджаць ніводнаму з удзельнікаў тытул Гран-пры, калі ніхто не будзе адпавядаць іх патрабаванням. Інтрыга захаваецца да закрыцця форуму.\nВыступленне ўдзельнікаў конкурсу пачнецца а 22:00.\nУ другім аддзяленні на сцэне выступяць Раберціна Ларэці, Роза Рымбаева, Наталля Арейра і іншыя музыкі. Акрамя таго, гледачы Амфітэатра змогуць атрымаць асалоду ад выступаў ансамбляў танца "Лявоніха", "На ростанях", студыі эстраднага танца "V.I.P.", тэатра-студыі сучаснай харэаграфіі, шоў-балета "Сенсация" і іншых калектываў.\nУ 18:00 у Летнім амфітэатры таксама адбудзецца канцэрт "Рытмы лета", у якім прымуць удзел Макс Барскіх, Alekseev, Аляксандр Панаётаў, Вольга Палякова, Ціна Караль, Алег Віннік, Арцём Півавараў, Estradarada, а таксама іншыя папулярныя выканаўцы і калектывы.


Сенсацыя: падчас рэстаўрацыі адкрылі фрэскі часоў Еўфрасінні Полацкай\n07.09.2011 / 00:19\nСенсацыя: падчас рэстаўрацыі адкрылі фрэскі часоў Еўфрасінні Полацкай 12\nСярод іх — унікальныя выявы святых Барыса і Глеба, а таксама Вацлава Чэшскага.\nСенсацыйныя адкрыцці зробленыя падчас рэстаўрацыйных работ, якія вядуць у Спаса-Прэабражэнскай царкве Спаса-Еўфрасіннеўскага манастыра ў Полацку беларускія і расійскія спецыялісты, паведамляе БелТА.\nАдкрытыя выявы першых рускіх святых пакутнікаў Барыса і Глеба. У гэтым не было б нічога незвычайнага, калі б не час іх выканання — XII стагоддзе, трохі больш за сто гадоў пасля кананізацыі. Да гэтага часу самыя раннія выявы святых братоў датаваліся XIII стагоддзем.\nЯк адзначыў галоўны мастацтвазнаўца навукова-рэстаўрацыйнага мастацкага ўпраўлення Міністэрства культуры Расіі Уладзімір Сараб’янаў,\nвыявы Барыса і Глеба ў полацкім храме маюць партрэтнае падабенства. «Яны лічыліся мясцовымі сьвятымі, таму візантыйскім мастакам, што распісвалі храм, хутчэй за ўсё, прыйшлося скарыстацца не кананічнымі іканапіснымі малюнкамі, традыцыя якіх склалася значна пазней, а партрэтамі, якія былі ў Еўфрасінні Полацкай. Прапрадзед Еўфрасінні Полацкай, Ізяслаў, быў родным братам Барыса і Глеба.\nНасупраць сцяны, дзе адкрытыя партрэты Барыса і Глеба, знаходзіцца рэдкая выява святога пакутніка князя Вячаслава (Вацлава) Чэшскага, глыбока шанаванага ў Чэхіі. Полацкая фрэска — адзіная выява чэшскага святога ў праваслаўных храмах на тэрыторыі Беларусі, Расіі і Украіны.\n07.09.2011 / 01:04\nБудзьма спадзявацца што не замалююць....\n07.09.2011 / 01:33\nУ каго яшчэ могуць быць сумневы, што Беларусь - цэнтар усходнеславянскай культуры? З той старажытнай вялікай культуры, як з магутнага выбуху, які спарадзіў Усясьвет, выйшла й нашая мова Беларуская, і , як сьлед, нашая нацыя беларуская.\n07.09.2011 / 02:27\nМагчыма, пакутнікі з'явіліся, каб нешта сказаць кАтам?\nПяскоў распавёў, ці стаіць на парадку дня пытанне інтэграцыі Беларусі і Расіі\nЛаўроў патлумачыў, чаму Расія не прызнае «ДНР» і «ЛНР»\nУрад не рашыўся рабіць тыдзень выходных у маі 1\nРэдактар «Эха Москвы» Венядзіктаў назваў Дзмітрыя Кісялёва «смярдзючай мярзотай» 3\nВясковец з-пад Нясвіжа павесіўся на шнурках ад ботаў у міліцэйскай машыне? — падрабязнасці шакуючай гісторыі\nАнатоль Сідарэвіч. Мітрапаліт Кіеўскі зрабіў першую памылку 2\n17.12.2018 / 13:42\nДа нет правильно все сделал Епифаний, Москва отказалась поминать…\n17.12.2018 / 13:40\nПрабачце, але гэта дурдом!..\nКонтрольный пакет акций "радио Эхо Москвы" принадлежит Газпром-М…


Seat arosa - Агляды лепшых аўтамабіляў\nМадэль SEAT Arosa - гэта невялікі гарадскі аўтамабіль, які ўпершыню быў прадстаўлены іспанскай аўтамабільнай кампаніяй SEAT (даччыная кампанія Volkswagen Group) у 1997 годзе. Аўтамабіль быў названы ў гонар іспанскага муніцыпалітэта "Vilagarcia de Arousa". Да 1998 года гэтая мадэль выпускалася на заводзе Volkswagen ў нямецкім горадзе Вольфсбург. У траўні 1998 года ўсё вытворчасць было перанесена на завод SEAT ў горадзе Марторелле, Іспанія. Аўтамабіль быў пабудаваны на базе платформы А00 кампаніі Volkswagen Group. Скарочаная версія гэтай платформы - А03 выкарыстоўвалася ў такіх мадэлях, як Volkswagen Polo і SEAT Ibiza. Аўтамабіль SEAT Arosa выпускаўся ў 3-дзвярным кузаве хэтчбек. Колавая база "Arosa" складала 2 323 мм, даўжыня аўтамабіля - 3 551 мм, шырыня - 1 639 мм, а вышыня - 1 460 мм.\nДля аўтамабіля SEAT Arosa вытворцам прапаноўвалася цэлых пяць варыянтаў рухавікоў, сярод якіх былі як бензінавыя, так і дызельныя сілавыя агрэгаты. Да прапанаваным бензінавых матораў адносяцца: чатырохцыліндравыя 8-затамкавыя рухавікі OHC аб'ёмамі 1.0 і 1.4 літра магутнасцю 50 л.з. і 60 л.з., а таксама чатырохцыліндравы 16-затамкавы сілавы агрэгат DOHC аб'ёмам 1.4 літра, магутнасць якога складала 100 л.с .. У спіс дызельных рухавікоў ўваходзяць: чатырохцыліндравы 8-затамкавы сілавы агрэгат SDI аб'ёмам 1.7 літра магутнасцю 60 л.с . і трехціліндровым 6-затамкавы турбірованный рухавік TDI аб'ёмам 1.4 літра, магутнасць якога складае 75 л.з .. У стандартнай камплектацыі для ўсіх рухавікоў прапаноўвалася 5-ступеністая механічная скрынка перадач, аднак у якасці опцыі аўтамабілі ў камплектацыі з 8-затамкавым бензінавым рухавіком магутнасцю 60 л.з. маглі быць аснашчаны 4-ступеністай аўтаматычнай трансмісіяй. Разгон з месца да 100 км / ч у SEAT Arosa займае амаль 18 секунд.\nПярэдняя падвеска мадэлі SEAT Arosa была незалежная і ўключала ў сябе спружынныя стойкі, трохкутныя папярочныя рычагі, а таксама стабілізатар папярочнай устойлівасці. Задняя падвеска, у сваю чаргу, была паўзалежная і складалася з падоўжных узаемазвязанасці рычагоў, шрубавых спружын, тэлескапічных амартызатараў. Перадпакоі тормазы былі дыскавыя, а ззаду - барабаннага тыпу.\nУ 2001 годзе знешнасць аўтамабіля SEAT Arosa была абноўлена. Змены ў асноўным закранулі пярэднюю частку аўтамабіля: з'явіліся новыя фары (з асобнымі ліхтарамі блізкага і далёкага святла), новая форма радыятарнага кратаў і капота. Інтэр'ер аўтамабіля атрымаў новую прыборную панэль, якая была падобная на тую, што выкарыстоўваюцца ў мадэлі Volkswagen Polo.\nУ 2005 годзе вытворчасць SEAT Arosa было завершана.


Навукоўцы: еўрапейскія дрэвы пад пагрозай знікнення | Новы Час\nНавукоўцы: еўрапейскія дрэвы пад пагрозай знікнення\nУ Еўропе існуе 454 відаў дрэў, унікальных менавіта для гэтага кантынента, і 58% з іх могуць знікнуць, заявіла ў пятніцу адна з найстарэйшых у свеце экалагічных арганізацый — Міжнародны саюз аховы прыроды (МСОП). У асаблівай небяспецы знаходзяцца каштаны.\nГэтыя лічбы — вынік апошняга даследавання біяразнастайнасці ў Еўропе. У арганізацыі, з 1939 года вядучай «Чырвоную кнігу», адзначаюць, што 15% з гэтых відаў — літаральна ў кроку ад вымірання.\n«Дрэвы вельмі важныя для жыцця на Зямлі, а еўрапейскія дрэвы ва ўсёй іх разнастайнасці — гэта крыніца ежы і месца для жыцця незлічонай колькасці відаў жывёл, напрыклад, птушак і вавёрак. Таксама яны граюць ключавую ролю для эканомікі», — пракаментаваў даследаванне кіраўнік падраздзялення «Чырвонай кнігі» МСОП Крэйг Хілтан-Тэйлар.\nЗ усёй шматстатнасці дрэў, эндэмічных для еўрапейскага кантынента, гэта значыць не растуць ні на якім іншым, у небяспецы вымірання знаходзіцца 58% відаў. З дрэў, якія растуць на тэрыторыі Еўропы, але якія не з'яўляюцца для яе эндэмічных, знікнуць можа 42% відаў.\nУ асаблівай небяспекі знаходзяцца каштаны і каля 200 відаў дрэў сямейства каштанавых - іх колькасць у Еўропе імкліва памяншаецца.\nПа словах дырэктара еўрапейскага аддзялення арганізацыі Люка Баса, асноўным фактарам у памяншэнні папуляцыі гэтых відаў з'яўляецца дзейнасць чалавека, у тым ліку рост гарадоў і высечка.\n«Гэта даследаванне паказвае, у якой крытычнай сітуацыі знаходзяцца многія віды дрэў, пра якія часта проста не думаюць. Але яны ўяўляюць сабой хрыбет еўрапейскай экасістэмы і робяць нашу планету здаровай», — дадаў Люк Бас.\nУ марскіх чарапах з'явілася надзея на выжыванне


30.09.2014 16:09 Рознае, Спартыўныя падзеі\nМінулы тыдзень, які завяршаў першы месяц восені, прайшоў у Магілёве пад знакам спорту. У горадзе на Дняпры 23—28 верасня праходзіла спартакіяда навучэнцаў Саюзнай дзяржавы “Алімп”.\nСпартакіяда сабрала разам трыццаць каманд: пятнаццаць беларускіх з усіх абласцей і Мінска і пятнаццаць расійскіх — прадстаўнікоў Бранскай, Пензенскай, Разанскай, Смаленскай, Тамбоўскай, Варонежскай і Арэнбургскай абласцей, Масквы, Дагестана і Татарстана. Усяго ў спартыўных навыках у Магілёве спаборнічала больш за 220 беларускіх і расійскіх хлопчыкаў і дзяўчынак.\nСпартакіяда для дзяцей і юнацтва Саюзнай дзяржавы, арганізатарамі якой з’яўляюцца Міністэрства спорту і турызму Беларусі і Міністэрства спорту Расіі, набыла ўжо традыцыйны характар. Яна праводзіцца з 2003 года. За гэты час яе мерапрыемствы прайшлі больш чым у 20 гарадах Беларусі і Расіі.\nЦяперашняя, адзінаццатая, спартакіяда, як і папярэднія, праходзіць у чатыры этапы: спартакіяда дзяцей і падлеткаў — іх прымаў у красавіку расійскі Пскоў, спартакіяда студэнцкай моладзі, якая змагалася ў беларускім Пінску, спартакіяда навучэнцаў “Алімп”, што праходзіла ў Магілёве, а таксама спартакіяда вучнёўскай моладзі — яна адбудзецца ў кастрычніку ў Анапе.\nПраграма спартакіяды навучэнцаў “Алімп” уключала ў сябе спаборніцтвы па трох відах спорту. Гэта вулічны баскетбол, валейбол і настольны тэніс. Урачыстае адкрыццё спартакіяды было яркім і прынесла прысутным шмат станоўчых эмоцый. Што тычыцца юных спартсменаў, то ім, несумненна, запомнілася кароткае выступленне-пажаданне намесніка дзяржаўнага сакратара члена Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы Івана Бамбізы. Ён падкрэсліў, што на Магілёўшчыне створаны выдатныя ўмовы для развіцця фізкультуры і прафесійнага спорту. Гэта дазваляе правесці спартакіяду для навучэнцаў Саюзнай дзяржавы “Алімп” на самым высокім узроўні. Адзначыў Іван Міхайлавіч і той факт, што правядзенне такога маштабнага мерапрыемства, як спартакіяда для дзяцей і юнацтва, безумоўна, спрыяе рэалізацыі асноўных мэт Саюзнай дзяржавы ў галіне сацыяльнай палітыкі, у тым ліку па развіцці маладзёжнага фізкультурна-спартыўнага руху і грамадзянска-патрыятычнага выхавання маладога пакалення.\n— Як у Расіі, так і ў Беларусі развіццю спорту і масавага фізкультурнага руху ўдзяляецца вялікая ўвага: ствараюцца спрыяльныя ўмовы, удасканальваецца матэрыяльна-тэхнічная база. Менавіта такое стаўленне дазваляе выхоўваць моладзь, якая будзе фарміраваць спартыўныя дасягненні Саюзнай дзяржавы на сусветнай арэне. Але я хацеў бы пажадаць вам, каб удзел у спартакіядзе стаў не толькі шансам праявіць свае спартыўныя навыкі, але і магчымасцю набыць новых сяброў, — сказаў, звяртаючыся да ўдзельнікаў, Іван Бамбіза.\nАсобна варта сказаць аб культурным складніку цырымоніі адкрыцця. Гледачы былі ў захапленні ад усіх нумароў праграмы, якімі іх парадавалі творчыя калектывы Магілёва. Пасля яркага адкрыцця спартакіяды натуральна было чакаць, што і спартыўныя выступленні ўдзельнікаў будуць відовішчнымі і захапляльнымі. Гэтыя чаканні апраўдаліся. Барацьба за лідарства і прызавыя месцы ў спартыўным комплексе “Алімпіец” разгортвалася сур’ёзная па кожным з заяўленых у праграме відзе спорту. Школьнікі, якія прыехалі ў Магілёў, сапраўды вучыліся перамагаць і былі нацэлены толькі на перамогу. Выявіць наймацнейшую каманду аказалася справай няпростай.\nТрэба адзначыць, што сумаваць у вольны ад матчаў і выступленняў час камандам-удзельніцам не даводзілася, бо да прыёму гасцей магіляўчане падрыхтаваліся на высокім арганізацыйным узроўні. Юным спартсменам быў прапанаваны насычаны і цікавы вольны час: маладзёжная дыскатэка, масавае катанне на каньках, пазнавальныя экскурсіі. У ходзе такога сумеснага правядзення часу яны мелі магчымасць і адпачыць, і пагутарыць са сваімі аднагодкамі з іншых рэгіёнаў, што, несумненна, спрыяла ўмацаванню сяброўскіх сувязей паміж моладдзю Беларусі і Расіі.\nНепрыкметна праляцелі дні спаборніцтваў спартакіяды. Не паспелі ўдзельнікі азірнуцца, а іх ужо чакае цырымонія закрыцця і ўзнагароджання. Многія навучэнцы паказалі сябе ў Магілёве з лепшага боку, праявіўшы нядрэнныя спартыўныя якасці. Святкаваць перамогу ў валейболе сярод юнакоў давялося камандзе Рэспублікі Дагестан. Лепшай у гэтым відзе спорту сярод дзяўчат стала каманда Пензенскай вобласці. У спаборніцтвах па вулічным баскетболе сярод юнакоў не было роўных камандзе Рэспублікі Татарстан, а сярод дзяўчат — камандзе Магілёўскай вобласці. А вось у настольным тэнісе бясспрэчны лідар — каманда Варонежскай вобласці. Прычым прадстаўнікі каманды сталі першымі не толькі ў камандным першынстве сярод юнакоў і дзяўчат, а і ў асабістым заліку. Судзейскім складам былі таксама адзначаны лепшыя гульцы каманд па вулічным баскетболе і настольным тэнісе. Усе пераможцы спартакіяды атрымалі кубкі, медалі, дыпломы і каштоўныя прызы.\n“Алімп”баскетболвалейболДнепрМагілёўнастольны тэнісспаборніцтваспартакіяда навучэнцаў Саюзнай дзяржавыспорт


23:57 16 лістапада 2018\n© Photo: прес-служба Следственного комитета Беларуси\n11:02 02.03.2016 Атрымаць кароткую спасылку\nЦяпер юрыдычныя асобы, якiя абслугоўваюць жылы фонд, будуць плаціць амаль 54 тысячы рублёў за вываз кубаметра цвёрдых адходаў.\nМІНСК, 2 сак — Sputnik. Мінгарвыканкам усталяваў для сталіцы новыя тарыфы на паслугі па абыходжанні з цвёрдымі і вадкімі камунальнымі адходамі — адпаведнае рашэнне было апублікавана ў сераду на Нацыянальным-прававым інтэрнэт-партале.\nУ папярэдні раз тарыфы на вываз бытавых адходаў у Мінску даражэлі ў лістападзе 2015 года. Зараз для юрыдычных асоб, якія абслугоўваюць жыллёвы фонд, гранічны максімальны тарыф складзе 53.944 рублёў за кубаметр (раней — 38.948 рублёў), для іншых юрыдычных асоб, а таксама фізічных асоб (у тым ліку ІП), якія эксплуатуюць нежылыя памяшканні, — 57 090 рублёў за куб.\nТарыф на паслугі па абыходжанні з вадкімі камунальнымі адходамі для юрыдычных асоб, якія абслугоўваюць жыллёвы фонд, іншых юрыдычных асоб, фізічных асоб (у тым ліку ІП), якія эксплуатуюць нежылыя памяшканні, усталяваны верб памеры 73720 рублёў за кубаметр (раней — 61.430 рублёў).\nАплата ўсіх камунальных паслуг, акрамя ацяплення, у пачатку 2016 года ў Беларусі была набліжана да 100% ўзроўню кампенсацыі выдаткаў. Са студзеня беларусы пачалі аплачваць паслугі ліфта, іншыя ЖКП таксама падаражэлі — у сярэднім на 40-70%. Тарыфы на паслугі будуць падвышацца ў тры этапы. Чакаецца, што поўнасцю кампенсаваць затраты на паслугі ЖКГ беларусы будуць да канца 2018 года. Раней прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка раскрытыкаваў сітуацыю з тарыфамі ЖКГ і распарадзіўся публічна пакараць "дзясятак-другі" чалавек. ДФР КДК распачаў 17 крымінальных спраў за неабгрунтаваныя налічэння ў "жыроўках".


Дзяржава — Вікіпэдыя\nАгітацыйны плякат будовы капіталістычнага грамадзтва\nДзяржа́ва, панства — арганізацыя палітычнай улады грамадзтва, што займае пэўную тэрыторыю, мае ўласную сыстэму кіраваньня, а таксама валодае ўнутраным і вонкавым сувэрэнітэтам. На цяперашні момант уся сухапутная частка плянэты Зямля, за выняткам Антарктыды, падзеленая паміж прыкладна 200 дзяржавамі. Дзяржава ёсьць палітычнай арганізацыяй з цэнтралізаваным урадам, які падтрымлівае манаполію на законнае прымяненьне сілы ў межах пэўнай тэрыторыі. Некаторыя дзяржавы маюць фэдэратыўны прынцып будовы ці ўдзельнічаюць у фэдэральным зьвязе. Таксама некаторыя краіны могуць быць суб’ектам вонкавага сувэрэнітэту або гегемоніі, калі канчатковы сувэрэнітэт мае іншая дзяржава.\nЧасьцяком зьвяртаюцца да панятку «сувэрэнная дзяржава» — тып дзяржавы, які характарызуецца сувэрэнітэтам, увасабляе ў сабе сувэрэнітэт нацыянальнасьцяў і народа. Сувэрэнная дзяржава ёсьць адмысловай палітыка-тэрытарыяльнай арганізацыяй, якая валодае сувэрэнітэтам спэцыяльнага апарата кіраваньня й прымусу й здольная падаваць сваім паводзінам агульнаабавязковы характар.\nТэрмін звычайна выкарыстоўваецца ў прававым, палітычным, а таксама сацыяльным кантэкстах. Адзінага й агульнапрызнанага вызначэньня панятку «дзяржава» не існуе ані ў навуцы, ані ў міжнародным праве.\n1 Вызначэньне дзяржавы ў міжнародным праве\n2 Функцыі дзяржавы\n3 Дзяржавы сьвету\nВызначэньне дзяржавы ў міжнародным праве[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nНа 2005 год не існуе юрыдычнага вызначэньня дзяржавы, прызнанага ўсімі краінамі сьвету. Арганізацыя Аб’яднаных Нацыяў, хоць і зьяўляецца найбуйнейшай міжнароднай арганізацыяй, ня мае паўнамоцтваў сьцьвярджаць, што штосьці зьяўляецца дзяржавай.\n«Прызнаньне новай дзяржавы або ўрада — акт, які могуць зьдзейсьніць або адмовіцца зьдзейсьніць толькі дзяржавы й урады. Як правіла, яно азначае гатоўнасьць усталяваць дыпляматычныя адносіны. Арганізацыя Аб’яднаных Нацыяў — не дзяржава й не ўрад, і таму яна не валодае ніякімі паўнамоцтвамі прызнаваць тую або іншую дзяржаву або ўрад.»\nАдзін зь нешматлікіх дакумэнтаў, што даюць вызначэньне тэрміну «дзяржава» ў міжнародным праве, гэта Канвэнцыя Мантэвідэо, падпісаная ў 1933 годзе некалькімі амэрыканскімі дзяржавамі. СССР і Беларусь яе не падпісвалі.\nФункцыі дзяржавы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nПершапачаткова любая дзяржава выконвала трыадзіную задачу:\nкіраваць гаспадаркай і грамадзтвам;\nабараняць уладу клясы эксплюататараў і душыць супраціў эксплюатаваных;\nабараняць уласную тэрыторыю і (калі маецца магчымасьць) рабаваць чужую.\nЗь цягам разьвіцьця грамадзкіх адносінаў зьявілася магчымасьць больш цывілізаваных паводзінаў дзяржавы. Прырода дзяржавы й ейнае становішча ў палітычнай сыстэме выклікаюць наяўнасьць шэрагу спэцыфічных функцыяў, якія адрозьніваюць яе ад іншых палітычных інстытутаў. Функцыямі дзяржавы завуцца асноўныя кірункі ейнай дзейнасьці, зьвязаныя з сувэрэнітэтам дзяржаўнай улады. Ад функцыяў адрозьніваюцца мэты й задачы дзяржавы, якія адлюстроўваюць асноўныя кірункі абранай тым або іншым урадам або рэжымам палітычнай стратэгіі, сродкі ейнай рэалізацыі.\nФункцыі дзяржавы клясыфікуюцца:\nпаводле сфэры грамадзкага жыцьця: на ўнутраныя й вонкавыя,\nпаводле працягласьці дзеяньня: на сталыя (якія ажыцьцяўляюцца на ўсіх этапах разьвіцьця дзяржавы) і часовыя (якія адлюстроўваюць вызначаны этап разьвіцьця дзяржавы),\nпаводле значэньня: на асноўныя й неасноўныя,\nпаводле ўплыву на грамадзтва: на ахавальныя й рэгулятыўныя.\nАсноўнай клясыфікацыяй зьяўляецца падзел функцыяў дзяржавы на ўнутраныя й вонкавыя. Да ўнутраных функцыяў дзяржавы ставяцца:\nПрававая функцыя — забесьпячэньне правапарадку, усталяваньне прававых нормаў, якія рэгулююць грамадзкія адносіны й паводзіны грамадзянаў, ахова правоў і воляў чалавека і грамадзяніна.\nПалітычная функцыя — забесьпячэньне палітычнай стабільнасьці, выпрацоўка праграмна-стратэгічных мэтаў і задачаў разьвіцьця грамадзтва.\nАрганізацыйная функцыя — парадкаваньне ўсёй уладнай дзейнасьці, ажыцьцяўленьне кантролю за выкананьнем законаў, каардынацыя дзейнасьці ўсіх суб’ектаў палітычнай сыстэмы.\nЭканамічная функцыя — арганізацыя, каардынацыя й рэгуляваньне эканамічных працэсаў з дапамогай падатаковай і крэдытнай палітыкі, плянаваньня, стварэньня стымулаў эканамічнай актыўнасьці, ажыцьцяўленьня санкцыяў.\nСацыяльная функцыя — забесьпячэньне салідарных адносінаў у грамадзтве, супрацоўніцтва розных плястоў грамадзтва, рэалізацыі прынцыпу сацыяльнай справядлівасьці, абарона інтэрасаў тых катэгорыяў грамадзян, якія ў сілу аб’ектыўных чыньнікаў ня могуць самастойна забясьпечыць годны ўзровень жыцьця (інваліды, пэнсіянэры, маці, дзеці), падтрымка жыльлёвага будаўніцтва, аховы здароўя, сыстэмы грамадзкага транспарта.\nЭкалягічная функцыя — гарантаваньне чалавеку здаровага асяродзьдзя пасяленьня, усталяваньне рэжыму прыродакарыстаньня.\nКультурная функцыя — стварэньне ўмоваў для задавальненьня культурных запытаў людзей, фармаваньне высокай духоўнасьці, грамадзянскасьці, гарантаваньне адчыненай інфармацыйнай прасторы.\nАдукацыйная функцыя — дзейнасьць па забесьпячэньні дэмакратызацыі адукацыі, ейнай бесьперапыннасьці й якаснасьці, падаваньне людзям роўных магчымасьцяў атрыманьня адукацыі.\nДа вонкавых функцыяў дзяржавы ставяцца:\nФункцыя забесьпячэньня нацыянальнай бясьпекі — падтрыманьне дастатковага ўзроўню абараназдольнасьці грамадзтва, абарона тэрытарыяльнай цэласнасьці, сувэрэнітэта дзяржавы.\nФункцыя падтрыманьня сусьветнага парадку — удзел у разьвіцьці сыстэмы міжнародных адносінаў, дзейнасьць па прадухіленьні войнаў, скарачэньню ўзбраеньняў, удзел у вырашэньнях глябальных праблемаў чалавецтва.\nФункцыя ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва ў эканамічнай, палітычнай, культурнай і іншых сфэрах зь іншымі дзяржавамі.\nТаксама праводзіцца падзел паміж дзейнасьцю па выпрацоўцы палітычных рашэньняў і дзейнасьцю па выкананьні гэтых рашэньняў, то бок дзяржаўнаму кіраваньню.\nДзяржавы сьвету[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nДзяржавы-чальцы ААН, а таксама залежныя тэрыторыі, на мапе сьвету\nНа ліпень 2011 году ў сьвеце існавала 194 дзяржавы, прызнаных абсалютнай большасьцю (больш за 2/3) іншых дзяржаваў. Зь іх у ААН ўваходзіць 193 дзяржавы-чальца.\nВатыкан як сувэрэнная тэрыторыя Сьвятога Пасаду мае палітычную сыстэму, падобную дзяржаве, але дзяржавай у поўным разуменьні дадзенага тэрміна не зьяўляецца. Ён афіцыйна прызнаны большасьцю дзяржаваў як сувэрэнная тэрыторыя, але не зьяўляецца чальцом ААН. Сталым назіральнікам у ААН зьяўляецца Сьвяты Пасад — унікальны сувэрэнны пэрсона (лац. Persona Sui Generis) у міжнародным праве. Дыпляматычныя адносіны дзяржаваў усталёўваюцца не з Ватыканам, а са Сьвятым Пасадам, і ўсе замежныя дыпляматычныя місіі акрэдытаваныя пры Дзяржаўным сакратарыяце Сьвятога Стальцу.\nКаля дзясятка дзяржаўных утварэньняў зьяўляюцца фактычна самастойнымі дзяржавамі, але альбо не прызнанымі іншымі дзяржавамі, альбо прызнанымі недастатковай колькасьцю іншых дзяржаваў, і іхны статут з-за гэтага спрэчны. Зь іншага боку, дзьве краіны (а таксама адно квазі-дзяржаўнае ўтварэньне) прызнаныя вельмі шматлікімі дзяржавамі, але фактычна не зьяўляюцца незалежнымі. Іхны статус не ўрэгуляваны. У шматлікіх частках сьвету існуюць і іншыя рэгіёны, насельніцтва якіх змагаецца за прызнаньне іхнай самастойнай дзяржаўнасьці.\nНарэшце, асобнымі асобамі або групамі людзей абвешчаныя таксама віртуальныя дзяржавы, якія ня маюць этнічнай, тэрытарыяльнай і гістарычнай легітымнасьці, а часьцяком — і тэрыторыі. Статус і катэгорыя некаторых тэрыторыяў і ўтварэньняў ня могуць быць адназначна ідэнтыфікаваныя. Таксама Эўразьвяз і Саюзная дзяржава Расеі і Беларусі маюць прыкметы дзяржавы й канфэдэрацыі, аднак у міжнародным праве не разглядаюцца як дзяржава або суб'ект міжнароднага права.\nДзяржавы, якія маюць вельмі малую тэрыторыю або колькасьць насельніцтва, мянуюць карлікавымі дзяржавамі. Моцныя незалежныя дзяржавы, якія валодаюць значнай перавагай над іншымі дзяржавамі, а таксама сталых чальцоў Савета Бясьпекі ААН называюць вялікімі дзяржавамі. Вялікія дзяржавы, якія валодаюць значнай перавагай над іншымі дзяржавамі, мянуюць звышдзяржавамі. Дзяржавы, якія валодаюць ядзернай зброяй, мянуюць ядзернымі дзяржавамі.\nУ апошнія гады ў міжнароднай палітычнай практыцы ўжываецца тэрмін «недзеяздольныя дзяржавы» (анг. Failed States), якім абазначаюцца дзяржавы, улады якіх ня здольныя кантраляваць цэласнасьць тэрыторыі, палітычную, эканамічную, крымінагенную, дэмаграфічную сытуацыю ў краіне. Да іх адносяць, у прыватнасьці, Самалі, Зымбабвэ, Чад, Ірак. Фактычна, размова ідзе ў такіх выпадках аб адсутнасьці дзяржавы.\n^ Якім чынам новая дзяржава або ўрад дамагаюцца прызнаньня з боку Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў? Якім чынам тая або іншая краіна ўступае ў ААН у якасьці дзяржавы-чальца? Неафіцыйны дакумэнт ААН для інфармацыі.\nДзяржава на slounik.org\nЛёгіка эвалюцыі палітычнай арганізацыі дзяржаваў\n«Дзяржава й рэвалюцыя». Ленін\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзяржава&oldid=2245250»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 16 жніўня 2021 году ў 09:03.


Будзьма беларусамі! » Дзіяна Серадзюк: На Акрэсціна амаль уся камера была беларускамоўная\nЖурналістка «Новага Часу» Дзіяна Серадзюк была затрыманая разам з мужам Яўгенам Батурам 3 сакавіка на выхадзе з царквы, дзе мусіў адбыцца малебен супраць вайны ва Украіне. 18 сакавіка, праз 15 сутак адміністрацыйнага арышту, Дзіяна і Яўген выйшлі на волю. Крысціна Бандурына папрасіла Дзіяну расказаць пра сваё зняволенне.\nДзіяна Серадзюк. Фота Генадзя Верацінскага\n— 3 сакавіка ўвечары мы пайшлі гуляць на плошчу Свабоды, зайшлі ў Свята-Духаў кафедральны сабор, пабылі там хвілін 10. Усё вакол было ўжо ў міліцыі, бо там павінна была быць малітва супраць вайны. На выхадзе з царквы нас акружылі трое ў цывільным: «Здравствуйте, мы сотрудники милиции. Можно ваши документы?» Дакументаў у нас з сабой не было. «Пройдёмте тогда с нами». Заднім чыслом пасля я зразумела, што можна было паспрабаваць не пайсці. Але не ведаю: ці было б гэта непадпарадкаваннем?\nПавялі нас у аўтобус, адразу тэлефоны сказалі выключыць, забралі, паклалі на сядзенне. Сядзім. Адчыняюцца дзверы — заходзіць у аўтобус хлопец, размаўляе па тэлефоне. Праз некалькі секунд паднімае вочы: «Ой, а гэта што, не экскурсіённы аўтобус?» (смяецца)\nПасля нас перавялі ў бус. Завялі туды яшчэ трох дзяўчатак: адной 18, дзвюм — па 17. Яны вучацца на экскурсаводак у каледжы, прыйшлі ў ратушу на практыку — іх там і ўзялі. Павезлі нас усіх у Цэнтральны РАУС.\nУ Цэнтральным РАУСе пра нас сказалі: «Это с площади». То-бок там была канкрэтная аблава. У калідорчыку ляжаў парваны плакат «Не вайне».\nНас адразу пасадзілі ў «клетку», а побач з «клеткай» сядзеў нейкі «цывільны» міліцыянт. Мужу ён сказаў:\n— Я буду на вас складаць пратакол за непадпарадкаванне. — Якое непадпарадкаванне? — абурыліся мы. — Не было ж нічога такога! — Ну, вы ж разумееце: мая справа проста напісаць.\nПотым Жэню забралі, а ў мяне зрэзалі шнуркі. Я спытала, навошта гэта.\n— Такія правілы ўтрымання ў камеры. — У якой камеры? — Пройдёмте.\nІ павялі мяне ў бетонную каробку: 4,5×5 крокаў, бруднага цёмна-шэрага колеру, бетонныя сцены, кафля на падлозе, халодная бетонная лава. Памяшканне гэтае знаходзіцца каля прыбіральні, вентыляцыя працуе, і таму ўсе пахі цыркулююць па гэтай каробцы. Там сядзела адна жанчына без пэўнага месца жыхарства, з якой мы пасля на Акрэсціна апынуліся. Прывялі таксама адну з «экскурсаводак» — 18-гадовую.\nЯ думала, што мяне адпусцяць, бо на мяне не склалі пратакол. Але не: выклікаюць і складаюць пратакол, што я была затрыманая па падазрэнні ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (кшталту «имела намерение»), а на выхадзе з машыны каля РУУса я «пачала аказваць непадпарадкаванне». Я сказала, што гэта ўсё няпраўда, і ў пратаколе напісала, хаця разумела, што гэта нічога не дасць. Але агучыць трэба было.\nПотым жанчыну асацыяльнага выгляду забралі, і мы з 18-гадовай дзяўчынай былі ўдвох у бетоннай каробцы. Спалі на бетоннай лаўцы. Сну амаль не было. Раніцай нас павезлі — восем чалавек: мы ўдвох, Жэня, астатнія мужчыны. Калі выводзілі, нас называлі «кантрольнымі», а «непалітычных» — «бічамі».\nПрыкавалі адно да аднаго кайданкамі і павезлі ва «ўазіку» ў Цэнтральны суд, куды перадалі нашы справы. З суда — у ЦІП на Акрэсціна. Адзін міліцыянт нас з маёй суседкай называў «бабкамі», а мужчын — «дзядзькамі»: «Бабки, сюда! Бабки, стоять! Дядьки, лицом в стену!»\nСудзілі па скайпе. Больш за ўсё на судзе запомнілася, што туды здолелі трапіць мама і Аксана (Колб, галоўная рэдактарка «Новага Часу». — НЧ). Вырак мяне не здзівіў, бо я ведала, што ўсім папярэднім далі па 15 сутак. То чаму і мне не маглі даць.\nПотым мяне прывялі ў камеру на трэцім паверсе. Камера вясёленькая: з жоўтымі сценамі, там да мяне было ўжо 11 чалавек на два месцы (плошча ўсёй камеры прыкладна 9 «квадратаў»), я дванаццатая. Дзве бяздомныя жанчыны (у тым ліку тая, з якой я была ў «клетцы»). Дарэчы, са знакамітай Алай Ільінічнай, пра якую расказвала Вольга Хіжанкова, мы пазней таксама сядзелі.\nКалі мяне забралі, я разумела, што ўнутры мяне ўжо нейкі пералом адбыўся: я да гэтага была гатовая. Падумала: «Ну, вось яно. Сказала, што гатовая, — калі ласка». У мяне ўжо не было трывожнасці, я ўсё ўспрымала як дадзенасць. Трымцела толькі, калі затрымлівалі і перавозілі, і асабліва калі выпускалі, хвалявалася: выпусцяць ці не? Усё роўна арганізм рэагуе на стрэс, а так, у прынцыпе, я ведала, што я гэта перажыву, нічога смяротнага тут няма.\nПераймалася адно, каб не білі, бо і на Акрэсціна, і пазней у Магілёве мужчын збівалі — «непалітычных», наколькі я разумею. Было чуваць крыкі, з імі па-быдляцку абыходзіліся.\nУ душ нас не вадзілі, перадач у ЦІПе не было, але была гарачая вада і можна было хоць неяк з бутэлек мыцца. Як скарб у нас была зубная паста, што засталася ад кагосьці з «непалітычных». Зубы чысцілі пры дапамозе ахоўных масак. Іх жа можна было выкарыстоўваць у якасці вяхотак, гумак для валасоў, губак для мыцця посуду, замест шнуркоў, у якасці фіксатараў для дзвярэй у прыбіральні... Плюс яшчэ мы маглі прыбірацца.\nСпалі збольшага на падлозе. Нары там з жалезнымі рашоткамі, на іх немагчыма нават сядзець, не тое што ляжаць. Дзяўчаты, якія спалі на іх, потым усе ў сіняках былі. А я спала на самым класным месцы — пад нарамі на падлозе.\nНа Акрэсціна было вельмі душна. Адной дзяўчыне стала кепска, і мы папрасілі, каб выклікалі доктара. Прыйшлі міліцыянты, вывелі яе з камеры, сказалі: «А чего это тебе плохо, а остальным — нет?» Яна расплакалася, ледзь не страціла прытомнасць. Далі ёй нейкую таблетку, прывялі назад. «Ой, а что это у вас тут разве окно открывается?» Акно гэтае, па-мойму, у жыцці ніколі не адчынялася, але яны вырашылі яго адчыніць. Прывялі нейкага манцёра, выгналі нас з камеры, ён доўга калупаўся, але ў выніку адчыніў. Мы абрадаваліся: свежае паветра!\nВечарэе, пачынае халадаць. Зачыніць мы, натуральна, не можам, бо спачатку ідуць краты, а пасля — акно. Прасілі-прасілі зачыніць яго, ды нам сказалі, што ніхто сёння не зачыніць ужо. Ну ладна, апранулі ўсё што можна было — бо курткі, у нас, канечне, забралі. Але і гэта не надта ратавала.\nНам хлеб давалі ў пакетах. І дзяўчаты прыдумалі парваць гэтыя пакеты і прычапіць на акно, каб не сіфоніла. Да дзвюх гадзін ночы — да першай пабудкі — яны амаль што ўсё акно закрылі. І тут адчыняюцца дзверы, прыходзяць міліцыянты і кажуць: «Выходите все». Мы думалі, нас у карцар павядуць, таму што ўжо быў адбой, а мы тут нешта вошкаемся. «Сейчас вам закроют окно». І мы такія: «Ура! Перамога!»\nЗабілася неяк ракавіна, і мы ўсё прасілі-прасілі прачысціць, а яны толькі абяцалі зрабіць. Далі нам вантуз — стала яшчэ горш. У выніку дзяўчаты проста самі раскруцілі калена, прачысцілі і скруцілі назад.\nАд «непалітычных» з іншай камеры дзяўчаты змаглі перацягнуць вялікую кніжку філвордаў на 450 старонак, і асадка таксама была, таму некалькі дзён у нас нават быў нейкі інтэлектуальны занятак. Але неўзабаве падчас «шмону» яе забралі.\nТрындзелі. Трошкі спявалі, трошкі балбаталі. Жанчына з Расіі, якая выйшла на вакзал расклейваць налепкі «НЕ вайне», прыгожа чытала нам вершы на памяць: «Маналог Гамлета» Шэкспіра — «быть или не быть», яшчэ нешта пра вайну... Яна лічыць, што Ленін — гэта добра, што трэба вярнуцца ў камунізм, але пры гэтым яна і супраць Пуціна адначасова.\nА так займаліся нічым, тупа нічым. Чакалі сняданку, чакалі «шмону», абеда, вячэры, адбою...\nТак я праседзела ў ЦІПе з 4 па 12 сакавіка, а 12-га нас удвох з «экскурсаводкай» забралі на этап. Мы думалі, што павядуць у Жодзіна, а выявілася, што мы едзем на Магілёў, бо жодзінская турма перапоўненая.\nСупрацоўнікі паўсюль збольшага хамаватыя, асабліва мужчыны, лаянка праз слова. Але і сярод персаналу часам сустракаліся добрыя людзі. На Акрэсціна кожную раніцу перад сняданкам у нас быў «шмон», нас выводзілі з камер, рукі за спіну, тварам да сцяны, абмацвалі металадэтэктарамі і потым заводзілі назад. Ноччу таксама па два разы будзілі — здаецца, а 2-й і а 4-й гадзіне, і трэба было называць сваё прозвішча, імя, імя па бацьку. Пад’ём а 6-й, адбой — а 22-й. Адносна ежы на Акрэсціна — выжыць можна. Але ў Магілёве кормяць лепш, хоць і там, і там за харчаванне вязням налічваюць па 16 рублёў на дзень. У астатнім у Магілёве канцлагер — у параўнанні з Акрэсціна.\nУ магілёўскую турму нас перавозілі ў аўтазаках (дарэчы, першы раз ехала ў аўтазаку). Прывезлі — адразу ў кайданкі, «лицом к стене», лаянка. Павялі на дагляд. На Акрэсціна дагляд з распрананнем быў толькі адзін раз. А ў Магілёве гэта тры разы на дзень.\nТам нас кожны дзень пераводзілі ў новую камеру — каб не прывыкалі, каб не было камфортна. Магілёўская турма вельмі брудная, там усё старое, вельмі холадна, мы моцна мёрзлі. Канечне, ніякіх пасцеляў, нічога такога нам не давалі, але, з іншага боку, і дзякуй Богу, бо невядома што водзіцца ў тых матрасах. Не было гарачай вады, таму памыцца нават з бутэлькі было цяжка. Вельмі хацелася ў душ і... фруктаў. Там жа адны кашы-кашы-кашы, страшна не хапае чагосьці жывога.\nСамым складаным было ноччу спаць — таму што холад. Калі не рухаешся, ён яшчэ ўзмацняецца. Нары ў іх драўляныя, не жалезныя, але яны ўсё адно халодныя і жорсткія. Спалі па два чалавекі. Можна было на падлозе, каля батарэі, але там таксама ад дзвярэй дзьмула, мы затыкалі гэтыя шчыліны як маглі.\nКалі нас было 8, мы былі ў чатырохмеснай камеры, а калі нас стала 5, яны пачалі цягаць нас па двухмесных.\nНа Акрэсціна дні досыць хутка ішлі. Там можна было днём спаць. На нарах ляжаць нельга, сядзець можна, а на падлозе ўдзень можна было драмаць. У магілёўскай турме час цягнуўся вельмі марудна. Нам забаранялі ўдзень і сядзець на нарах, і ляжаць на падлозе, і спаць. А ноччу спаць ад холаду немагчыма!\nА яшчэ там з 6 вечара да 10 раніцы грае Першы нацыянальны канал Беларускага радыё. Пачынаецца ўсё з гімна, і потым цэлы дзень прапаганда — за рэдкімі выключэннямі ў выглядзе культурніцкіх і віншавальных перадач.\nУ камерах са мной былі людзі ад 18 да 70 гадоў — такая вось разбежка. Адна жанчына выйшла з плакатам «Нет войне», яна прашла літаральна трошкі, спусцілася ў падземны пераход, там міліцыянты падышлі і папрасілі прыбраць плакат, а пасля дагналі і забралі яе. Далі 10 сутак. 70 гадоў жанчыне.\nБыла з намі іншая жанчына, якая ўсім міліцыянтам гаварыла: «Приходите ко мне на чашку чаю» (смяецца). Яшчэ адной далі 10 сутак за тое, што яны з сяброўкай ішлі міма ўкраінскай амбасады і проста затрымаліся паглядзець на развешаныя там цацкі. Яе сяброўцы далі 100 базавых штрафу — таму што ў яе непаўнагадовае дзіця.\n18-гадовую студэнтку, якая каля кінатэатра «Беларусь» хацела наклеіць «Не вайне», схапілі літаральна праз хвіліну. Судзілі яе не за пікетаванне, не за налепкі, а за «непадпарадкаванне». Яна абуралася: чаму нельга было асудзіць за тое, што ёсць, навошта такая няпраўда?\nМне цяжка сказаць, што адбываецца ўнутры сістэмы цяпер, але некаторыя з турэмшчыкаў разумеюць усё, што адбываецца, спачуваюць. Яны проста робяць сваю працу, таму што ўсё роўна «так трэба». Тыя, хто робяць па-быдляцку, не разумеюць. Былі такія, хто пыталі: «А за што вас?» Мы адказвалі, што фактычна ні за што. «А што, так можна было? Я б тады палову Магілёва перасадзіў бы!»\nАле за кратамі сядзяць класныя людзі. У нас камера на Акрэсціна была амаль уся беларускамоўная, дык і міліцыянты сталі нам па-беларуску адказваць, хоць гэта нібыта з іх боку сцёб, але ўсё ж.\n— Мы спадзяёмся, вы ж нам дасцё туалетную паперу? — Спадзявайцеся!\nЖанчыне-расіянцы, якую затрымалі на вакзале за ўлёткі, міліцыянт так і сказаў: «За ўлёткі!» (смяецца). Таму працэсы ідуць, як бы там ні было. Нас — большасць, бо каго ні затрымай — усе «нашы». Гэта надае нейкай надзеі.\nНе магу сказаць, што гэта быў для мяне траўматычны досвед. Бо ў мяне неяк псіхіка адключылася, і я ўсё гэта ўспрымала як сон. Я ведаю, што мая рэальнасць іншая, я жыву ў іншым свеце, а гэта — нейкі сюр, які трэба проста перажыць, і ўсё. І выйсці з яго.\nАдзінае, за што я перажывала, — гэта за свой фізічны стан, таму што калі было холадна, я думала, што застудзіла сабе ўсё, што толькі можна.\nАпошнія хвіліны былі хутчэй трывожнымі, чым радаснымі. Цяжкімі. Я хвалявалася, што не выпусцяць, бо на Акрэсціна дзвюх дзяўчын, якія адсядзелі 15 сутак, выклікалі трошкі раней і далі ім яшчэ па 15. Гэта такая рулетка, калі ты не ведаеш, што табе могуць прыдумаць. Дзяўчыну, якую са мной затрымлівалі, павінны былі выпусціць праз 10 хвілін пасля мяне, а яе пасля абеду забралі, і я думала, што гэта падазрона рана — напэўна, яе на новы пратакол павезлі. Але абышлося. Выпусцілі.\nПершыя дні на Акрэсціна я не магла думаць пра дом — гэта было штосьці недасяжнае. А ўжо апошнія дні я ўяўляла пастаянна, як вы мяне сустракаеце. Я адчувала вашу салідарнасць, пачынаючы з таго, што на суд прыехалі. Я была ўпэўненая, што вы ведаеце, што вы падымаеце нейкі шум, таму салідарнасць адчувалася. Дзякуй вялікі ўсім, хто падтрымліваў, і асабліва маім родным!


Праязныя на гадзіну і паўгадзіны з'явяцца ў Мінску\nПраязныя на гадзіну і паўгадзіны могуць з'явіцца ў Мінску\nЗараз мінчане і госці сталіцы могуць карыстацца праязнымі на суткі і больш. 24.02.2018, Sputnik Беларусь\n18:00 24.02.2018 (абноўлена: 18:01 24.02.2018)\n© Sputnik / Виктор ТолочкоПрыпынак транспарту, архіўнае фота\nЗараз мінчане і госці сталіцы могуць карыстацца праязнымі на суткі і больш.\nМІНСК, 24 лют — Sputnik. Новыя віды праязных білетаў на наземныя віды грамадскага транспарту збіраюцца ўвесці ў Мінску ў гэтым годзе, паведамляе агенцтва "Минск-Новости".\nУ суботу дырэктар ГУ "Сталічны транспарт і сувязь" Валерый Шкуратаў правёў прамую лінію, у ходзе якой анансаваў з'яўленне новага віду праязных. Паводле яго слоў, у гэтым годзе могуць быць уведзеныя праязныя квіткі на 30 і 60 хвілін. На працягу гэтага часу пасажыры змогуць здзяйсняць перасадкі, выкарыстоўваючы толькі наземны транспарт: аўтобус, тралейбус і трамвай. Ці кране новаўвядзенне метро, пакуль невядома. Не паведамляецца таксама пра кошт новых відаў праязных. Дарэчы, падобныя праязныя дзейнічаюць у розных краінах Еўропы, у прыватнасці ў Чэхіі і Польшчы.\nУ цяперашні час у сталіцы можна набыць "аднаразовы" талончык (на наземны транспарт — 60 капеек, на метро — 65), а таксама праязныя на 1, 2, 3, 10, 15, 30 і 90 сутак. Кошт праязнога на суткі без уліку метро складае два рублі 97 капеек, на метро — восем рублёў 47 капеек на трое сутак.


Гомельскія журналісты напісалі ліст палітвязню Леаніду Судаленку - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГомельскія журналісты напісалі калектыўны ліст палітвязню, праваабаронцу і журналісту Леаніду Судаленку. Такім чынам, гомельская філія Беларускай асацыяцыі журналістаў вырашыла выказаць падтрымку сябру сваёй арганізацыі, які цяпер знаходзіцца ў ізалятары часовага ўтрымання. Журналістка Ларыса Шчыракова адзначае, што для зняволеных вельмі важна атрымліваць лісты:\n– Для іх гэта падзея, і яны вельмі радыя, калі атрымліваюць лісты падтрымкі ад знаёмых і незнаёмых людзей. Канешне ж, ад знаёмых яшчэ прыемней атрымліваць, а тут калектыўны зварот. Леанід – даўні сябра нашай арганізацыі, ён працаваў на праваабарончым сайце „Вясна”. Пісаў шмат публікацый на праваабарончую тэму. Яму будзе надзвычай прыемна, гэта будзе вестачка ад усіх нас.\nПраваабаронца Леанід Судаленка з 18 студзеня знаходзіцца ў ізалятары часовага ўтрымання. Яго абвінавачваюць у парушэнні першай і другой часткі артыкула 342 Крымінальнага кодэксу “Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх”.


Творчасць Ліліі Радзівонаўны Зарэцкай – майстрыхі з Пастаўшчыны – зачаравала вельмі многіх на сваёй радзіме і ў суседніх краінах.\nУ яе калекцыі некалькі соцень работ. У экспазіцыі раённага Дома рамёстваў, якая нядаўна адкрылася, выстаўлена прыкладна 200 – пачынаючы з першай «Карзіны з кветкамі», якую вышыла 16-гадовай дзяўчынай, і заканчваючы сурвэткай, апошні сцяжок на якой паклала вечарам напярэдадні адкрыцця выставы. Ручнікі, абрусы, падушкі, дываны, абразы, карціны і самыя дарагія сэрцу вышывальшчыцы маштабныя работы «Дрэва жыцця сям’і Лапачонак», «Карта Беларусі», «Вянок паэтаў – класікаў Беларусі», «Гербы гарадоў-пабрацімаў Пастаў», «Карта Пастаўшчыны» занялі некалькі пакояў.\nЛілія Радзівонаўна – чалавек, апантаны сваім захапленнем. З іголкай у руках праводзіць па 12 – 14 гадзін. Вышыванне – праца тонкая, карпатлівая і цяжкая.\n– Але любімая, – кажа майстрыха. – Па гаспадарцы ўжо нічога практычна сама не раблю, наогул не так часта пакідаю дом – баляць ногі. Жыву тым, што кладу на палатно вобразы, якія малюе фантазія. На белым палатне стаўлю пасярэдзіне крыжык, і паступова ад яго нараджаецца ўзор. Адзін і той жа не паўтараю. Самае вялікае задавальненне — прыдумваць новы. Люблю яркія колеры, што абуджаюць, ствараюць радасны настрой. У мяне ж ён заўсёды добры, калі ў руках іголка. А работы – любімыя дзеці, выпешчаныя, выгадаваныя і пушчаныя ў свет.\nПадарункамі яны разляцеліся па Беларусі, Расіі, ёсць у Літве, Латвіі, Польшчы, Германіі, Венесуэле. Нават Прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку падчас яго наведвання раёна Лілія Радзівонаўна падарыла карціну «Куточак роднай зямлі».\nУсе яе вышыванкі, нібы вясёлка, радуюць вока, праганяюць сум, нясуць станоўчую энергетыку, і жыццё набывае светлыя аптымістычныя фарбы.\n«Зачараваная вашым мастацтвам», «Дзякуй за залатыя рукі. Цудоўныя вырабы радуюць вока», «Бог адарыў вас незвычайным талентам. Дзякуй за вашы працавітыя рукі», «Такую прыгажосць можа стварыць толькі чалавек высокай духоўнасці» – такімі запісамі поўніцца кніга водгукаў у Доме рамёстваў.\nШмат узнёслых слоў прагучала і на адкрыцці выставы, якая сабрала людзей, нераўнадушных да народнай творчасці, знаўцаў і проста аднадумцаў, у ліку якіх былі і родныя Ліліі Зарэцкай. А сям’я ў майстрыхі вялікая – пяць дзяцей, 10 унукаў, сямёра з якіх ужо жанатыя, шэсць праўнукаў… Усяго ж на сямейным дрэве жыцця ёй вышыта ажно 116 дубовых лісцікаў-імён, і з кожным годам іх прыбаўляецца. Род разгаліноўваецца, прырастае новымі асобамі, дарагімі яе сэрцу.\n– Майстрыха стварыла такі скарб, які не па сіле быў бы і дзясяткам чалавек, – лічыць дырэктар Дома рамёстваў Таццяна Петух. – Яго трэба бачыць. І тады зразумееш вялікую ўлюбёнасць Ліліі Радзівонаўны ў людзей, родны край, яе захопленасць, самаадданасць і працавітасць.\nПочтальон с 20-летним стажем Марина Богодевич: «Мне нравится приносить добрые вести в каждый дом»\nО визах, бизнесе и культурных связях рассказала глава Консульства Латвийской Республики в Витебске Синтия Паура


смута. 1919 год. 100 гадоў таму, у маі 1919 года, белая армія пайшла на штурм петраграда. Паўночны корпус родзянко пры падтрымцы эстоніі і вялікабрытаніі пачаў наступ на нарвско-пскоўскім кірунку. Маючы трохразовы перавагу ў сілах, белыя прарвалі абарону 7-й чырвонай арміі і 15 траўня ўзялі гдов, 17 мая – ямбург і 25 траўня – пскоў.\nУ канцы мая – пачатку чэрвеня 1919 года белагвардзейцы выйшлі на подступы да гатчыне, у пачатку чэрвеня — да ропше, ораниенбауму і форта «чырвоная горка».\nпрыбалтыка ў агні\nу канцы 1918 года ў прыбалтыцы пераважалі тры ваенна-палітычныя сілы: 1) германскія войскі, якія пасля капітуляцыі германіі яшчэ не былі цалкам эвакуіраваны. Немцы ў цэлым падтрымлівалі мясцовых нацыяналістаў, каб мясцовыя дзяржаўныя адукацыі арыентаваліся на германію; 2) нацыяналісты, якія абапіраліся на знешнія сілы, германію, а затым антанту (у асноўным англію); 3) камуністы, якія збіраліся стварыць савецкія рэспублікі і уз'яднацца з расіяй. Такім чынам, пад прыкрыццём германскіх штыкоў у прыбалтыцы фармаваліся нацыяналістычныя і белыя атрады. Мясцовыя палітыкі стварылі «незалежныя» дзяржавы. У той жа час прадстаўнікі рабочага і камуністычнага руху імкнуліся стварыць савецкія рэспублікі і аб'яднацца з савецкай расеяй.\nПа меры эвакуацыі германскіх войскаў масква атрымала магчымасць вярнуць пад сваю ўладу прыбалтыку. На тэрыторыі рсфср былі сфармаваныя савецкія нацыянальныя арміі, каб вызваліць і замацаваць прыбалтыйскія тэрыторыі за сабой. Найбольш магутнай сілай была латышская стралковая дывізія (9 палкоў), якая стала асновай чырвонай арміі савецкай латвіі. Эстонію павінны былі заняць чырвоныя эстонскія часткі пры падтрымцы 7-й чырвонай арміі і чырвонага балтыйскага флоту.\nГалоўны ўдар наносіўся на нарвском кірунку. Латвію павінны былі заняць латышскія стралковыя часткі. У студзені 1919 года была створана армія латвіі. Яе ўзначаліў вацетис, які заставаўся ў той жа час галоўнакамандуючым усімі ўзброенымі сіламі рсфср.\nАперацыі па вызваленні літвы і беларусі павінна была правесці заходняя армія. У пачатку снежня 1918 г. Чырвоныя паспрабавалі ўзяць нарву, але аперацыя правалілася. Там яшчэ заставаліся нямецкія падраздзяленні, якія разам з эстонскімі войскі адстаялі нарву.\nБітва за эстонію прыняла зацяжны характар. Нацыяналістычны эстонскі ўрад, абапіраючыся на рэшткі нямецкіх войскаў, рускіх і фінскіх белых з фінляндыі стварыла даволі моцную армію, якая паспяхова супраціўлялася. Эстонскія атрады паспяхова выкарыстоўвалі ўнутраныя аперацыйныя лініі, абапіраючыся на дзве скразныя чыгуначныя магістралі, якія ідуць ад рэвель (талін), і шырока выкарыстоўвалі бронецягніка. Чырвоным войскам прыйшлося адмовіцца ад ідэі «маланкавай вайны» і метадычна наступаць на ревельском, юр'еўская і перновском напрамках.\nДля падаўлення суперніка спатрэбіліся значныя сілы. У гэты ж час ішло вызваленне латвіі. Тут чырвоныя латышскія часткі наступалі на трох напрамках: 1) пскоў – рыга; 2) крейцбург – мітава; 3) поневеж – шаўлоў. Асноўная частка насельніцтва, сяляне, якія пакутавалі ад засілля памешчыкаў і буйных землеўладальнікаў-арандатараў, падтрымалі чырвоных.\nУ рызе фармаваліся часткі самаабароны – балтыйскага ландсвера, у складзе якога былі германскія, латышскія і рускія роты. Узначаліў іх генерал фон лорингофен. Тут жа стваралі германскую жалезную дывізію маёра бишофа – дабраахвотніцкая частка накшталт карнілаўскі ўдарнага палка, якая павінна была падтрымаць парадак у старой германскай арміі, якая ў ходзе эвакуацыі хутка раскладалася і ўсё больш паддавалася рэвалюцыйным настроям. Аднак гэта не перашкодзіла чырвонай арміі ўзяць горад.\nНа ўсход ад рыгі чырвоных спыніць не ўдалося. Толькі што сфармаваныя роты ландсвера не змаглі спыніць рэгулярныя паліцы. 3 студзеня 1919 г. Чырвоныя занялі рыгу.\nГэтаму спрыяла паспяховае паўстанне рыжскіх рабочых, якое пачалося за некалькі дзён да прыходу чырвоных войскаў і дезорганизовавшее тыл праціўніка. Балтыйскі ландсвер і германскія добраахвотнікі паспрабавалі ўтрымацца ў мітава, і чырвоныя праз некалькі дзён занялі і митаву. У сярэдзіне студзеня 1919 г. Пачалося наступу ў курляндыю на шырокім фронце виндава — лібаве.\nНадыходзячыя чырвоныя войскі занялі виндаву, пагражалі лібаве, але на рубяжы р. Виндавы іх спынілі. Нямецкае баронство ў саюзе з прыбалтыйскай нацыяналістычнай буржуазіяй аказвала ўпарты супраціў. З чырвонымі змагаліся не толькі мясцовыя фарміраванне, але і наемно-добраахвотніцкія атрады з складу рэшткаў 8-й германскай арміі.\nНаступ чырвонай арміі ўжо выдыхалось. Першы наступальны парыў вычарпаўся. Латышскія стрэлкі, патрапіўшы на радзіму, хутка страцілі ранейшую баяздольнасць. Пачаліся сімптомы раскладання старой арміі – падзенне дысцыпліны, масавае дэзерцірства.\nФронт стабілізаваўся. Акрамя таго, барацьба ўскладнялася тым, што прыбалтыка была ўжо спустошана сусветнай вайной і германскімі акупантамі. Германцы падчас акупацыі сістэматычна рабавалі рэгіён, а падчас эвакуацыі паспрабавалі забраць усё, што можна (хлеб, жывёлу, коней, рознае дабро і г. Д. ), свядома разбуралі дарогі і масты, каб абцяжарыць прасоўванне чырвонай арміі.\nСмута прывяла да разгулу розных банд. Голаду і эпідэмій. У выніку матэрыяльнае забеспячэнне чырвонай арміі рэзка пагоршылася, што таксама самым негатыўным чынамадбівалася на маральным духу чырвонаармейцаў. Савецкая расія, якая вяла барацьбу на паўночным, паўднёвым і ўсходнім франтах, не магла аказаць сур'ёзнай матэрыяльнай дапамогі.\nУ выніку фарміраванне новай савецкай латвійскай арміі ішло цяжка. Барацьба за літву працякала ў яшчэ больш нездавальняючых умовах. Савецкі ўрад літвы з-за адсутнасці дастатковай колькасці кадраў не здолела сфармаваць сваё войска. У мясцовым насельніцтве былі моцныя дробнабуржуазныя настрою, падтрымка бальшавікоў была мінімальнай.\nТаму на дапамогу мясцовым саветам прыйшлося накіраваць 2-ю пскоўскую дывізію. Барацьба была цяжкай, як і ў эстоніі. Акрамя таго, на дапамогу літоўскім нацыяналістам прыйшлі немцы. Неўзабаве на змену германіі, якая капітулявала і была занятая сур'ёзнымі ўнутранымі праблемамі, прыйшла вялікабрытанія.\nБрытанскі флот панаваў на балтыцы. Дэсанты антанты захапілі прыбярэжныя гарады: рэвель, усць-дзвінск і либаву. Урад улманиса замацавалася ў лібаве, пад абаронай брытанцаў. Тут працягнулася фарміраванне латвійскай арміі. Пры гэтым па-ранейшаму асноўную дапамогу аказала германія, якая хацела стварыць буфер ля межаў усходняй прусіі, каб да яе не выйшлі чырвоныя.\nНямеччына дапамагла латвійскаму ўраду фінансамі, амуніцыяй і зброяй. На службу латвіі перайшла і значная частка добраахвотніцкай жалезнай дывізіі. Нямецкім салдатам паабяцалі латвійскае грамадзянства і магчымасць набыцця зямельных участкаў у курляндыі. Тут жа ствараўся белы рускі либавский атрад.\nнямецкі трафейны бранявік ландсвера «titanic» на рыжскай вуліцы, 1919 г.\nасаблівасцю тагачаснай прыбалтыкі было перавага немцаў і рускіх у культурным і эканамічным жыцці рэгіёну.\nЭстонцы і латышы тады былі адсталымі і прымітыўнымі ўскраіну народнасцямі, больш цёмнымі, чым асноўная маса сярэднярускага сялянства. Яны былі вельмі далёкія ад палітыкі. Мясцовая інтэлігенцыя была вельмі слабой, толькі пачала фармавацца. Практычна ўвесь культурны пласт эстоніі і асабліва латвіі быў руска-нямецкім.\nПрыбалтыйскія (балтыйскія, остзэйскія) немцы складалі тады значны адсотак мясцовага насельніцтва. Нямецкія рыцары заваявалі прыбалтыку ў сярэднія стагоддзя і стагоддзямі былі пануючым пластом насельніцтва, аказаўшы моцны ўплыў на культуру і мову мясцовых жыхароў. Таму балтыйскія немцы і ў пачатку xx стагоддзя складалі ў рэгіёне пануючы ў культурным і эканамічным адносінах клас – дваранства, духавенства, вялікую частку сярэдняга саслоўя – гарадскіх жыхароў (бюргераў). Яны не асіміляваліся з эстонцамі і латышамі, захоўваючы становішча сацыяльнай верхавіны.\nПаміж немцамі і латышска-эстонскімі сялянамі і гарадскімі нізамі ляжала векавая варожасць. Яна была пагаршаючы аграрных перанасяленне. Так, да пачатку хх стагоддзя немцы па-ранейшаму валодалі амаль усімі лясамі прыбалтыкі і 20 % ворных зямель. А колькасць карэннага насельніцтва, беззямельных сялян пастаянна расла (што выклікала масавае перасяленне прыбалтыйскіх сялян ў рускія губерні).\nНе дзіўна, што маладыя прыбалтыйскія дзяржавы правялі аграрныя рэформы, накіраваныя на радыкальную экспрапрыяцыю нямецкіх маёнткаў. Такім чынам, у грамадзянскай вайне ў прыбалтыцы эстонцы, латышы, літоўцы, немцы і рускія белыя мелі зусім розныя інтарэсы. Праціўнікі бальшавікоў не былі адзіным фронтам, і ў іх была маса супярэчнасцяў. Аднак у пачатку, калі паўстала пагроза «чырвонага бліцкрыгу», праціўнікі бальшавікоў ўсё ж змаглі аб'яднацца.\nчырвоны бронецягнік на фронце 7-й чырвонай арміі.\nЯмбург. 1919 г.\nагульная сітуацыя вясной 1919 года. Паўночны корпус\nу канцы сакавіка 1919 года ў руках чырвоных была ўся латвія, акрамя раёна либавы, дзе запраўлялі інтэрвенты. Але стратэгічнае становішча чырвонай арміі было цяжкім, так як сітуацыя ў эстоніі і літве была небяспечнай.\nЛатвійскім чырвоным стрэлках давялося выдзяляць войскі на флангі, супраць эстоніі і літвы. У выніку і так адносна слабыя сілы латвійскай арміі былі раскіданыя на шырокім фронце. Асабліва слабым быў цэнтр, курляндскае кірунак. Рэзерваў не было, фарміраванне 2-й дывізіі ішло дрэнна, з-за праблем у матэрыяльным забеспячэнні.\nЭстонія была зручная для абароны. Яна была прычынена чудским і пскоўскія азёрамі, рэкамі і балотамі. Да таго ж галоўны ўдар чырвонай арміі прыйшоўся на рыгу, тут былі сканцэнтраваны лепшыя чырвоныя часткі. Кірунак на рэвель было дапаможным.\nНа эстонію наступалі больш слабыя часткі, у асноўным з петраградскага акругі, якія захавалі адмоўныя рысы ранейшых расклалі сталічных палкоў. Эстонскія войскі зімой былі значна ўзмоцнены за кошт фарміравання белых рускіх атрадаў. Яшчэ восенню 1918 года пры падтрымцы германскіх інтэрвентаў пачалося фарміраванне «рускай добраахвотніцкай паўночнай арміі». Фарміраванне першай дывізіі ішло ў пскове, востраве і режице (пскоўскі, астроўскі і рэжыцкі паліцы, усяго каля 2 тыс.\nШтыкоў і шабляў). Таксама ў склад «паўночнай арміі» ўвайшлі атрады розных авантурыстаў, накшталт атамана булак-балаховіча, якія спачатку ваяваў за бальшавікоў, а затым перабег да белым (чырвоныя яго планавалі арыштаваць за крывавыя дзеянні ў вёсцы і крадзеж). Корпус павінен быў узначаліць граф к. А.\nКеллер (таленавіты камандзір кавалерыйскай дывізіі, а затымконнага корпуса, «першая шашка расеі»), але не даехаў да месца прызначэння і быў забіты ў кіеве пятлюраўцамі. Часова камандаваў белым фарміраваннем палкоўнік нава. У лістападзе 1918 года касцяк пскоўскага корпуса белых пакінуў пскоў і стаў адыходзіць услед за немцамі, так і не быў здольны самастойна супрацьстаяць чырвонай арміі. У снежні 1918 года корпус перайшоў на эстонскую службу і быў перайменаваны з пскоўскага у паўночны.\nУ снежні корпус сумесна з эстонскімі войками супрацьстаяў чырвоным на юр'еўская кірунку. Прыбалтыйскія дзяржаўныя адукацыі актыўна падтрымлівала англія. У першую чаргу эстонію, дзе тутэйшае ўрад адразу павяло нацыянальна-шавіністычную палітыку ў дачыненні да немцаў і рускіх. Зямлі нямецкага дваранства былі нацыяналізаваны, немцаў-чыноўнікаў звальнялі, немцаў выцяснялі.\nЛондан быў зацікаўлены ў раздзяленні і паслабленні расіі, таму дапамагаў нацыяналістычным рэжымам. Брытанскі флот скоўваў дзеянні чырвонага балтфлота. Ангельцы аказвалі дапамогу мясцовым рэжымам зброяй, боепрыпасамі, рыштункам, і ў ярдзе выпадкаў прамой ваеннай сілай, у першую чаргу гэта тычылася прыбярэжным пунктаў. Пры гэтым брытанцы да лета 1919 года не дапамагалі рускім белым, так як паўночны корпус быў заснаваны германцамі, і белагвардзейцы выступалі за «адзіную і непадзельную расію».\nБелыя не прызнавалі самастойнасці эстоніі, якая стала іх базай. Гэта значыць белыя былі патэнцыяльнымі супернікамі мясцовых нацыяналістаў. Значную дапамогу эстонскім фарміраванням таксама аказвалі нямецкія і латвійскія землеўладальнікі, прадстаўнікі буржуазіі, якія збеглі з латвіі, дзе перамаглі чырвоныя. У выніку спробы праціўнікаў чырвоных перайсці ў наступ ад нарвы на ямбург і далей мелі поспех.\nПоспехам суправаджаліся іх наступ на хістка і верро. Гэта вымусіла камандуючага арміі латвіі (на гэтую пасаду ў лютым 1919 г. Быў прызначаны слаўны) вылучыць супраць белоэстонцев дадаткова тры стралковых палка. Поспехі чырвоных войскаў на літоўскім напрамку таксама прыпыніліся, так як у раёне ковенскай губерні з'явіліся нямецкія добраахвотнікі, якія ўмацавалі становішча мясцовага літоўскага ўрада.\nТаксама ў літве супраць чырвоных ваявалі і польскія войскі. Пры гэтым трэба адзначыць, што вясна 1919 года стала для савецкай расіі часам крайняга напружання ўсіх сіл на паўднёвым і усходнім франтах. На поўдні і ўсходзе ішлі вырашальныя бітвы грамадзянскай вайны, таму чырвоная стаўка не магла накіраваць на заходні фронт дастатковыя сілы і сродкі. Пры гэтым у непасрэдным тыле чырвоных, па ўсім паўночна-захаду расіі палыхалі стыхійныя «кулацкія» бунты, часта іх узначальвалі дэзерціры, якія мелі ваенную падрыхтоўку і збеглі з зброяй.\nУ краіне працягвалася сялянская вайна, сяляне бунтавалі, незадаволеныя палітыкай «ваеннага камунізму», харчразвёрсткай і мобилизациями ў войска. Да прыкладу, у чэрвені 1919 года па трох губерням петраградскага ваеннай акругі было ўлічана больш за 7 тыс. Дэзерціраў. Асабліва вылучалася пскоўская губерня, бунты у якой насілі бесперапынны характар.\nБаявы атрад адказных работнікаў прафсаюзаў і совнархоза\nгрупа камандзіраў і чырвонаармейцаў. Абарона петраграда працяг варта.\nПавел Фитин. Чалавек, які зрабіў савецкую разведку лепшай\n80 гадоў таму, 13 мая 1939 года, савецкую знешнюю разведку ўзначаліў Павел Міхайлавіч Фитин — адзін з самых эфектыўных ў гісторыі айчынных спецслужбаў кіраўнікоў. Нягледзячы на складаную абстаноўку ў краіне, і ў свеце, Паўлу Фитин...


Камунальны профіль. Ляхавіцкаму жылкамунгасу – 70 гадоў — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nКамунальны профіль. Ляхавіцкаму жылкамунгасу – 70 гадоў\n19/05/2017 42 redakcyja 0 Comment\nУ 1985 годзе ў райцэнтры па Чкалава ўвялі ў дзеянне кацельню, якая замяніла 60 цвёрдапаліўных кацельняў у жылых і адміністрацыйных будынках Ляхавічаў. Сёння магутная цеплавая гаспадарка – адно са шматлікіх падраздзяленняў КУМВП ЖКГ “Ляхавіцкая ЖКГ”, якое днямі адзначае 70-гадовы юбілей.\nЗа 7 дзесяцігоддзяў дзейнас-ці прадпрыемства неаднойчы ўзбуйнялася, тэхнічна ўмацоў-валася. З аддзела камунальнай гаспадаркі Ляхавіцкага райвыканкама Баранавіцкай вобласці ўжо ў 1965 годзе “вырас” камбінат камунальных прадпрыемстваў, які яшчэ праз 20 гадоў быў пераўтвораны ў раённае вытворчае аб’яднанне ЖКГ. У 1996 годзе прадпрыемства пераўтворана ў камунальнае многагаліновае вытворчае прадпрыемства жыллёва-камунальнай гаспадаркі “Ляхавіцкая ЖКГ”.\nУ пасляваенныя няпростыя гады службу ўзначаліў Іван Кешка. Прадоўжылі справу Уладзімір Грыгарэнка, Пётр Букач, Пётр Логінаў, Леанід Шынгель, Аляксандр Скорын, Павел Міхалюк, Васілій Царук. З 1995 па 2005 гады дзявятым у спісе кіраўнікоў – Уладзімір Гурскі. Час ля руля ўспамінае з настальгіяй, абмяжоўваецца кароткім: “Працавалі!”. Тады да гарадской гаспадаркі далучалі сельскую, патрабаваліся спецыялісты, фінансы. Але згуртаваны калектыў пераадольваў цяжкасці, дасягаў поспехаў і вынікаў. У сваіх падраз-дзяленнях у вобласці ляхавічане былі ў пяцёрцы лепшых.\n– Канешне, не заўсёды атрымлівалася так, як хацелася. Стараліся, каб было менш мінусаў, нараканняў на работу службы, – адзначае Уладзімір Канстанцінавіч і ўзгадвае лю-дзей, з якімі давялося працаваць поплеч. З асаблівай цеплынёй называе слесара аварыйнай службы Мікалая Зайца, эканаміста Таццяну Царук, узнагароджаных нагрудным знакам “Заслужаны работнік ЖКГ”, майстра жылфонду Зінаіду Кабяшову, начальніка ВТА Валянціну Ідрысаву, зваршчыка аварыйнай службы Фелікса Бельмача, начальніка водаканала Віталія\nСяргея, работнікаў гасцініцы Зінаіду Яраш і Валянціну Ракашэвіч. Наогул, многія, хто сёння працуе ў камунгасе, прыйшлі сюды ў гады кіраўніцтва Гурскага.\nНекалі кантора камунальнікаў знаходзілася на вуліцы Камсамольскай, там размяшчаліся і гасцініца, гаражы. У 80-ыя мінулага стагоддзя гады ЖКГ пераехала на Южакова. Напрыканцы 60-х на вуліцы 17 Верасня пабудавана гасцініца. Для Зінаіды Яраш яна на працягу 41 года з’яўлялася літаральна другім домам. Прыйшла сюды зусім маладой, у падначаленні былі 4 пакаёўкі і 3 прыбіральшчыцы. Да сваёй начальніцы яны ставіліся з павагай і душой, як да дачкі. Яна падмяняла калег у водпуску, дзяжурыла, калі была неабходнасць. Ва ўтульнай і гасціннай установе спыняліся камандзіровачныя і турысты з усіх куткоў Саюза. 61 ложка-месца заўсёды было запатрабавана. Зінаіда Макараўна прыгадвае, што ў іх начавалі і падарожнікі, якія прыязджалі ў іншыя раёны, і вадзіцелі аўтобуса “Брэст-Ляхавічы”, што раней курсіраваў па маршруце, і бацькі салдат, якія служылі на тэрыторыі раёна, і многія іншыя. З павагай узгадвае калег Сафію Пашко, Лідзію Іусаву, усіх, з кім давялося працаваць. Калектыў жыў не толькі гасцінічнымі інтарэсамі. Разам з іншымі выязджалі на сельгасработы ў калгасы: ірвалі лён, збіралі яблыкі, бульбу.\nЗвязаны з камунальнай гаспадаркай больш за 4 дзесяцігоддзі працоўнай біяграфіі Леаніда Бельмача, які працаваў вадзіцелем на “бочцы”. Адказны і надзейны, з раніцы спяшаўся падрыхтаваць машыну, праверыць яе “здароўе”. Неаднойчы яго партрэт упрыгожваў Дошку гонару прадпрыемства, станавіўся ўдарнікам пяцігодкі. Ганарыцца важкай узнагародай – ордэнам Працоўнай Славы III ступені. Леанід Міхайлавіч памятае часы, калі ў іх арганізацыі працавала крыху больш за 50 работнікаў зімой і чалавек 30 летам, а парк тэхнікі складаўся з пяці машын і двух трактароў.\n33 гады працы ў камунгасе галоўным бухгалтарам Марыя Казлова была звязана з лічбамі. І сёння яна памятае паказчыкі, тарыфы, расцэнкі на паслугі ў той час. А яшчэ расказвае, як ездзілі на так званыя экскурсіі выхаднога дня: у Кіеў, Палангу, Рыгу … Разам адпраўляліся па грыбы-ягады.\nЁсць пра што ўспомніць Аляксандры Багеша, якая займалася афармленнем дакументаў на прыватызацыю жылля, Вользе Бубен, якая дакладна налічвала квартплату, і іншым ветэранам камунгасаўскай вытворчасці.\nГісторыя камунальнай гаспадар-кі – гісторыя раёна і нашых землякоў. Многія з іх працавалі і працуюць у камунгасе сем’ямі. Напрыклад, сям’я Несцяровічаў. Іх бацькі Барыс і Кацярына заклалі працоў-ную дынастыю, а сёння начальнікам участка “Добраўпарадкаванне” і слесарам участка кацельнай гаспадаркі працуюць сыны Уладзімір і Аляксандр.\nНа стэндзе ў камунгасе – фотаздымак Арсенія і Ніны Рагацэвічаў, якія доўгі час таксама шчыравалі разам: ён майстрам участка “Вадаканал”, яна там жа кантралёрам. Дарэчы, прадстаўнік адной з самых вялікіх дынастый – дырэктар прадпрыемства.\nРаслі Ляхавічы, разам з імі павялічвалася і камунальная служба, у якой шануюць традыцыі, памятаюць калег. У пярвічнай ветэранскай арганізацыі, расказвае яе старшыня Валянціна Гатоўчыц, каля 150 чалавек. Яны – гонар ЖКГ, заўсёды шаноўныя і чаканыя госці.\n← Лета. Дзеці. Увага\nКамунальны профіль →\nЛяхавіцкая ПМК-17 працягвае будаваць родныя горад і раён\n10/08/2012 redakcyja 0\nУчастак. Яго поўная назва – Рэйтанаўскі вытворчы ўчастак ААТ “Баранавіцкі камбінат хлебапрадуктаў”\nГлавным для ТБЗ «Ляховичский» является свой потребитель, хотя и экспортные поставки растут\n02/10/2012 redakcyja 0


Уладзімір Мароз і Аляксей Нежавец выступілі ў Навагрудку\nГалоўная » Навіны » Уладзімір Мароз і Аляксей Нежавец выступілі ў Навагрудку\nДата публікацыі: 07.06.2013\nСустрэча ў Навагрудскім дзяржаўным гандлёва-эканамічным каледжы праходзіла ў актавай зале, прысутнічалі навучэнцы і выкладчыкі каледжа. Уладзімір Мароз прэзентаваў сваю новую кнігу “Шляхцянка-восень”, чытаў ранейшыя і новыя вершы.\nАляксей Нежавец выконваў аўтарскія песні на творы беларускіх паэтаў Францішка Багушэвіча, Генадзя Бураўкіна, Яўгеніі Янішчыц, Алеся Пісьмянкова, Навума Гальпяровіча.\nДругая сустрэча адбылася ў сярэдняй школе №1 горада Навагрудка, якая знакамітая тым, што ў гэтай школе ў 1939 годзе працаваў Барыс Кіт — тут ёсць музей славутага земляка.\nКніга Уладзіміра Мароза мае падзагаловак “Лірыка любові і кахання”. У сваім выступленні паэт звярнуў на гэта ўвагу.\n“Наша беларуская мова старажытная, мілагучная і багатая. У рускай мове падзагаловак гучаў бы “Стихотворения о любви”. Мы ж у сваёй мове падзяляем паняцці “любові” як вышэйшай духоўнай субстанцыі і “кахання” як адносін паміж мужчынам і жанчынай. Гэта больш правільна і глыбока”.\nАкром вершаў, у сваім выступе Уладзімір Мароз згадваў аб сваёй працы ў дакументальным кіно. Па яго сцэнарыях знята звыш 60-ці дакументальных фільмаў, у асноўным звернутых да гісторыі і культуры Беларусі.\n“Для чаго мы павінны ведаць сваю гісторыю? Каб яскрава ўсведамляць, што мы не першыя на сваёй зямлі і не апошнія, што тут стагоддзямі жылі людзі, кахалі і нараджалі дзяцей, будавалі жытло, храмы і замкі, працавалі, ваявалі, у змаганні стваралі і мацавалі беларускую дзяржаву. Веданне мінуўшчыны, адчуванне непарыўнай повязі часоў і падзей, памкненняў людскіх дае чалавеку трывалы грунт яго існавання на зямлі, дазваляе ясна глядзець у будучыню. Гісторыя – наш бясцэнны духоўны скарб, які мы павінны зберагчы і перадаць нашчадкам”.