Бытавыя прылады - тое, што вам трэба ў якасці асноўнага абсталявання\nГэтыя інструменты не павінны адсутнічаць ні ў адной гаспадарцы\nВажна для дзяцей у хатняй гаспадарцы - аптымальнае месца захоўвання\nУ кожнай хатняй гаспадарцы заўсёды ёсць меншыя або вялікія заданні, якія можна зрабіць самастойна, не патрабуючы заказу прафесійнага майстра. Але для гэтага вам заўсёды патрэбныя пэўныя прылады для хатняга ўжытку.\nСамыя важныя прылады для хатняга ўжытку\nДалей мы ўдакладнім у тэксце, ці заўсёды ён павінен быць электрычным. І ці сапраўды жанчыне ці мужчыну трэба мець дома ўсе магчымыя прылады, толькі таму, што нешта можна адрамантаваць, мы аддаем перавагу пакінуць гэта кожнаму чалавеку.\nБытавыя інструменты - © Dan Race / Adobe Stock\nАле, напрыклад, для ўкручвання новай стойкі для абутку, падвешвання лямпаў і малюнкаў альбо, магчыма, нават замены разетак - каб пералічыць толькі некаторыя з мноства магчымасцей, вам час ад часу спатрэбяцца прылады для дома.\nКаб зэканоміць выдаткі майстра, вельмі выгадна, калі ў вашым хатнім гаспадарцы ёсць добра ўкамплектаваны футляр для інструментаў з пэўным базавым наборам інструментаў.\nТакім чынам, шмат дробных работ, якія не патрабуюць вялікіх навыкаў ручной працы, можна зрабіць у любы час самім. Вы зэканоміце грошы, атрымаеце ўпэўненасць у сабе, калі гэта атрымаецца, і, магчыма, павялічыце выклік у наступны раз.\nМолат - Малаток - важная частка бытавога інструментальнага абсталявання. З яго дапамогай можна хутка ўбіць цвік у сцяну альбо зняць дошку з паліцы.\nАдвёртка або адвёртка - Яны даступныя ў розных памерах у выглядзе шчыліннай альбо папярочнай версіі. Паколькі шрубы заўсёды маюць розныя памеры і тыпы, адвёрткі павінны быць у некалькіх варыянтах. Пры неабходнасці з рознымі ўстаўнымі дадаткамі.\nШрубавы і шасцігранны ключ - Многія рэчы і матэрыялы ўтрымліваюцца разам з дапамогай спецыяльных нітаў або шасцігранных гаек. Вось чаму ў асартыменце не павінна адсутнічаць набор гаечных ключоў і куча гаечных ключоў.\nФазы або тэстар напружання - Кожны раз, калі вы кантактуеце з лініямі электраперадач або разеткамі, вам варта працаваць з тэстарам фазы ці напружання.\nСкладанае правіла або рулетка - да гэтага часу многія з пяшчотай называюць правіла складання. Для большасці работ ці рамонтаў трэба нешта вымераць. Арыенцір з'яўляецца стандартным і вельмі зручным. Перавагай рулоннай рулеткі з'яўляецца гнуткасць. І з ім лягчэй захоўваць.\nРамесны нож - Часта называюць дывановым нажом. Ляза ўзаемазаменныя і могуць уцягвацца. Гэтыя нажы патрэбныя, напрыклад, для адкрыцця пакетаў альбо для разразання кабеляў і клейкіх стужак.\nНевялікі нівелір - Прымацоўваючы малюнкі альбо палічкі, трэба звяртаць увагу на прамы кут. Нівелір гарантуе, што вам не давядзецца спадзявацца на пачуццё меры.\nАбцугі - Розныя тыпы абцугоў таксама патрэбныя зноў і зноў. Корпус інструмента павінен утрымліваць абцугі, гаечныя ключы і камбінаваныя абцугі.\nЭлектраінструменты - карысныя ці непатрэбныя?\nДля стандартнага асноўнага абсталявання "бытавыя інструменты" інструменты з электрычным прыводам не вельмі неабходныя, але ўсё роўна могуць быць вельмі карыснымі. Нярэдка можна сустрэць у хатніх гаспадарках такія класічныя прылады, як дрыль, акумулятарная адвёртка або лобзік.\nГэтыя прылады могуць надзвычай палегчыць працу. Бо мацаванне шматлікіх шруб на новай паліцы, напрыклад, можа заняць шмат намаганняў. Аднак, магчыма, прыйдзецца зарадзіць акумулятар.\nСвердзел неабходны для мацавання лямпаў альбо паліц да сцен. Аднак, паколькі такая праца не адбываецца рэгулярна, не заўсёды мае сэнс адразу набыць адпаведную прыладу. Вы часта можаце пазычыць гэтыя машыны ў будаўнічай краме альбо ў сябра.\nКалі ў гаспадарцы ёсць маленькія дзеці, вельмі важна скласці інструменты ў адно месца, каб яны былі недаступныя для малых. Асабліва дзяцей цікавіць посуд для інструментаў, асабліва калі ён для іх новы. Што і казаць, гэта можа прывесці да сур'ёзных траўмаў.\nУ якасці месца для захоўвання можа падысці скрыня альбо аддзяленне на зачыняецца на паліцы паліцы. Аднак ідэальнае месца - правільны корпус інструментаў. Тут вы можаце сартаваць усё абсталяванне і надзейна зафіксаваць яго. Такім чынам, уся посуд знаходзіцца ў адным месцы, і вы адразу ведаеце, куды дабрацца, калі трэба выканаць пэўную працу. Акрамя таго, у вас ёсць перавага ў тым, што вы можаце лёгка перавозіць усе інструменты ў розныя месцы.\nПры куплі новага чахла для інструмента: пусты ці ў наяўнасці?\nЗдзяйсняючы новае набыццё, вы сутыкаецеся з пытаннем, ці варта купляць ужо абсталяваны корпус альбо інструмент, альбо пусты футляр для інструментаў і купляць неабходныя інструменты індывідуальна. «Пусты» варыянт гаворыць сам за сябе, калі ў вас ужо ёсць асобныя інструменты і вы хочаце набыць толькі некалькі дадатковых дэталяў. Акрамя таго, вы можаце самі вызначыць, якое абсталяванне павінна быць у хатняй гаспадарцы, а якое на самой справе не патрэбнае.\nТым не менш, набыццё абсталяванага чахла для інструментаў з'яўляецца вельмі практычным. Такім чынам, вы атрымаеце поўны набор асноўнага абсталявання, у якім усе прылады ў корпусе дакладна размешчаны і акуратна адсартаваны. Цана на гэта таксама звычайна таннейшая, бо прапановы вельмі часта даступныя для поўнага асартыменту інструментаў. Калі вы хочаце доўга атрымліваць асалоду ад сваіх інструментаў, варта звярнуць увагу на добрую якасць і замест гэтага забраць яшчэ адзін-два еўра.\nАўтар супрацоўнікі рэдакцыіВызвалены кс 14. 2020. Dezember XNUMX Снежань XNUMX 15. Ліпеня 2021 катэгорыі хатняе гаспадаркаПазнакі DIY, Зрабі сам, Рамёствы, рамеснік, інструменты, Чахол для інструмента\nназад Папярэдні допіс: Арома-ванна для дзяцей\nбольш Наступны допіс: Фінская сауна - аздараўленне і здароўе


Мікалай Статкевіч і Марына Адамовіч узялі шлюб – Свабоду палітвязьням!\n22.12.2011 Апублікавана ў Навіны\nПалітзняволены кандыдат у прэзідэнты на мінулых выбарах Мікалай Статкевіч і Марына Адамовіч узялі шлюб у калоніі №17 горада Шклова. Ім чыніліся перашкоды цягам некалькіх месяцаў, адміністрацыя калоніі працяглы час не прадстаўляла неабходных дакументаў. Аднак у рэшце рэшт усё было пераадолена.\nХаця нават бацька Мікалая Статкевіча Віктар Статкевіч да самага апошняга моманту сумняваўся, што такі шлюб у калоніі магчымы.\n– Марына паехала. Што там будзе – ніхто не ведае. Дазволяць ёй ці не — яна гэтага не ведае. Я вельмі паважаю Марыну, і я вельмі рад быў бы, калі там у іх усё атрымалася. Усімі мерамі імкнуліся гэтага не дапусціць. Супраць яго там зладзілі нейкую сур’ёзную правакацыю. На яго там асаблівы ціск.\nПасля рэгістрацыі шлюбу Мікалаю Статкевічу і Марыне Адамовіч дазволена спатканне да 8 гадзін 30 хвілін 21 снежня. Пасля гэтага палітыка вернуць у памяшканне камернага тыпу, куды ён быў змешчаны быццам за грубае парушэнне парадку.\nСтаткевіч асуджаны да 6 гадоў зняволення па артыкуле аб масавых беспарадках за арганізацыю і ўдзел у мітынгу супраць фальсіфікацыі прэзідэнтскіх выбараў. Сваёй віны не прызнаў.


Суцінскія недасекі | talka.info\nГлавная→Суцін→Даследаванні Віктара Крэса пра суцінскую шляхту→Суцінскія недасекі\nГэта новы артыкул і ў той жа час працяг эсэ «Мае Панятоўскія» Віктара Крэса. Аўтар расказвае пра лёс суцінскай шляхты ў ХІХ і ХХ стагоддзях. Нашчадак суцінскай шляхты па драбінках сабраў успаміны жывых суцінцаў пра падзеі апошняга стагоддзя, дадаў матэрыялы з архіваў, прыправіў неабыякавасцю, хваляваннем сваёй душы. Атрымалася памяць пра святых дзядоў.\nГод за годам павольна цячэ жыццё на сялянскіх падворках. Кароткія зімовыя дні са святочным Раством і Калядамі змяняюць вясновыя, з абуджанымі палеткамі, сонейкам, якое ўсё больш і больш радуе вока людское. Простыя чалавечыя радасці такія, здаецца, адвечныя, як гэты свет навокал нас. Калі гляджу на гэту ідылію, раз-пораз паўстае пытанне: а чаго не хапае людзям нашым, з-за чаго здараюцца войны, рэвалюцыі, з-за чаго ўзнікае варожасць паміж намі? З-за вызнання іншай рэлігіі, з-за іншага сацыяльнага паходжання, нацыянальнасці? У звязку з гэтым хачу распавесці адну гісторыю.\nЁсць на Беларусі такая вёска — Суцін. На першы погляд, такая ж, як і сотні іншых вёсак. Але толькі на першы. Даведаўшыся пра яе гісторыю, немагчыма не напісаць пра яе, на жаль, ужо былых жыхароў. Пра лёс мужных і гордых людзей, перажыўшых цяжкія выпрабаванні.\nАколіца Суцін, менавіта як аколіца, — паселішча дробнай шляхты — з’явілася ў сярэдзіне 18 стагоддзя. Да гэтага вёску Суцін набывалі і прадавалі неаднаразова. Апошнім пакупніком і ўладаром вёскі быў Стэфан Дамінік Панятоўскі, стражны Мсціслаўскага ваяводства, набыў яе ў 1700 годзе за 14 000 польскіх злотых у харунжага Менскага ваяводства Амброзія Краеўскага. Гэтая вёска з 7 дымамі, ці гаспадаркамі па-нашаму, была не адзіным яго ўладаннем. Акрамя яе яму належалі вёскі Любуж каля Магілёва, Вародзькаў, частка Шумячаў і Панятоўкі ў Мціслаўскім ваяводстве. Хутка пасля набыцця Суціна, у 1703 годзе, з прычыны цяжкай хваробы Стэфан адыходзіць у іншы свет, пакінуўшы Суцін свайму маленькаму сыну Базылю, ці па-нашаму, Васілю Панятоўскаму.\nЧас ідзе, Васіль падрастае, жэніцца, і ў яго нараджаюцца трое сыноў: Дамінік, Ян і Міхаіл. І яны, мяркуючы па дакументах, пасля 1725 года стала асядаюць у сваей вячыстай маёмасці Суцін. Дарэчы будзе сказаць, што Васіль, падпісваючы тагачасныя справавыя паперы, так і піша: Basil z Sucina Poniаtowski, Васіль з Суціна Панятоўскі па-нашаму. Подпіс, канечне, гучны, але справы, відаць, ідуць не так, як тое было пажадана. Таму пачынае Васіль прадаваць свой Суцін па частках, па некалькі валок зямлі. Вось такім чынам і ўзнікае аколіца Суцін: месца, дзе маюць зямлю і жывуць людзі шляхетнага стану, аколічная ці дробная шляхта. Дзякуючы гэтаму і з’явіліся тутака паны Вернікоўскія, Гурскія, Татуры, Корзюкі. Хто праз шлюб, ідучы да мужа ці да жонкі, хто набыўшы кавалак суцінскай зямлі. А людзі гэтыя былі ой якія ганарлівыя! У якой краіне такое было магчыма, каб на соймах і сойміках ваяводскіх і павятовых голас любога, напрыклад, суцінскага шляхціца, быў роўны голасу караля і вялікага князя літоўскага? Ох гэтыя вольнасці… Як кажуць, вязе на палетак уласны шляхціц гной, а ў ім шабля тырчыць, каб не замінала працы і ў патрэбную гадзіну прыдалася для абароны гонару шляхецкага. Вось такія людзі жылі ў суцінскай аколіцы. Натуральна, што яны косткай ў горле сталі расейскай уладзе, што прыбрала гэтыя землі да сябе ў 1793 годзе. Цяжка ўявіць, што ў 42 хатах, шчыльна прыціснутых адна ля адной на выспе сярод балотаў, жылі, адпаведна 42 двараніны, ці ўжо пацверджаных Пецярбургскім Сенатам, ці гадамі чакаючых пацверджання свайго шляхецкага, па-руску кажучы, дваранскага стану.\nА продкі ўсіх гэтых 42 суцінскіх дваран у жыцці сваім, толькі і рабілі, што сваю Радзіму ад Маскоўскай дзяржавы баранілі ў шматлікіх войнах. І аколіца нагадвала добраўмацаваны замак сярод лясоў і балот, з прыхаванай зброяй і літвінскім патрыятызмам у галовах жыхароў. Менавіта таму царскія ўлады адпаведна і ставіліся да суцінскіх месцічаў: за падтрымку паўстання Кастуся Каліноўскага палову суцінскай шляхты адправілі ў Сібір у 1864 годзе, перад гэтым поўнасцю абрабаваўшы жыхароў аколіцы, а пакінутых паставілі пад нагляд суцінскіх праваслаўных сялян.\nЗдаецца, ну што вам гэты Суцін, прадавайце зямлю і хутчэй на захад, бліжэй да Польшчы, да братоў-каталікоў. Але не, не толькі засталіся, а і сасланыя ў Сібір марылі аб вяртанні і вярталіся на сваю малую радзіму. Вярталіся, набывалі землю, і зноў расквітнела аколіца. Як вынік: па попісу землеўладальнікаў Менскай губерні, праведзенаму ў 1889 годзе, суцінцаў і жыхароў бліжэйшых засценкаў налічвалася 40 чалавек.\nДругая хваля ўтрасенняў прыйшла з Савецкай уладай, ды такая хваля, што царскія рэпрэсіі здаліся дзіцячай гульнёй. Большасць жыхароў аколіцы запісваліся ў дакументах як палякі, не ведаючы, што ў новых умовах гэта уласнаручны прысуд самому сабе. Першым гэта паказала так званая савецка-польская вайна 1920 года. Паўгода Суцін быў пад уладай польскай арміі, а калі гэтая армія пачала адыходзіць на захад перад наступаючай Чырвонай , разам з ёй пайшлі ў Польшчу і некаторыя суцінцы. Сярод іх былі і два мае стрыечныя дзяды: Браніслаў і Антон, сыны Ігнація Вікенцьевіча Панятоўскага. Бальшавікі, што прыйшлі, адразу пачалі наводзіць чырвоны парадак. Некалькі суцінцаў былі расстраляныя ў мястэчку Чэрвень, што на той час называўся Ігумен, за шпіянаж на карысць Польшчы, іх маёмасць была канфіскаваная. Далей ня лепш… З-за таго, што былыя шляхціцы і іх нашчадкі былі землеўладальнікамі, і большасць з іх засталіся пры новай уладзе так званымі аднаасобнікамі, ў 30-ыя гады яны станавіліся аўтаматычна ворагамі савецкай дзяржавы, як неаддаўшыя сваю зямлю ў створаныя калгасы. І зноў пакацілася хваля знішчэння па суцінскіх семьях… Я зацікавіўся лёсам жыхароў аколіцы, прозвішчы якіх былі ў дарэвалюцыйным перапісе землеўладальнікаў Менскай губерні, і мне адкрылася жахлівая карціна: у вёсцы, якая налічвала 40-50 двароў, было растраляна 18 чалавек, амаль што кожны другі, усе мужчыны, чыесьці бацькі, дзяды, дзеці… Толькі Скіндзераў было забіта сем чалавек. Уразіў трагічны лёс трох родных братоў Татураў: Антона, Віктара, Язэпа, сыноў Марціна, адпаведна 1905, 1902, 1909 гадоў нараджэння, маладых, моцных мужчын. Яны былі расстраляныя ў адзін дзень у Бабруйску, 13 студзеня 1938 года. Стары Новы Год… У той жа дзень, у тым жа будынку бабруйскага НКУС, які месціўся ў былой гасцініцы «Бярэзіна», разам з братамі Татурамі, былі забіты тры аднавяскоўцы-суцінцы: Панятоўскі Іосіф Вікенцьевіч (1894-13.01. 1938 г.), Мітрыкевіч Іван Андрэевіч (1899-13.01.1938 г.), Скіндзер Станіслаў Дзянісавіч (1870-13.01.1938 г.). Расстрэл, забойства ў адзін дзень шасці аднавяскоўцаў, целы якіх былі зарытыя недзе пад Бабруйскам, неяк не ўкладваецца ў галаве, не паддаецца асэнсаванню. Да гэтага часу ўлады адмаўляюцца назваць месцы пахаванняў нявінна забітых людзей, да гэтага часу іх родныя не могут пакласці кветкі на іх магілы, паставіць крыжы. Забівалі суцінцаў і далёка ад родных хат. Сумны прыклад: бацька і сын, Антон Францавіч і Альберт Антонавіч Скіндзеры, былі расстраляныя 15 лютага 1938 года на Поўначы, ў Пермскай вобласці.\nПра гэта цяжка пісаць, але гэты сумны мартыралог павінен убачыць свет, таму, што паціху адыходзяць ад нас дзеці гэтых нявінна закатаваных людзей, а з імі, пакрысе, знікае і памяць аб іх. Вось спіс суцінцаў, закатаваных у 1920-1930 гады. Адзначу, што ён няпоўны, гэта толькі прозвішчы людзей і іх нашчадкаў, якія мелі ўласную зямлю ў Суціне да 1917 года і былі каталікамі па веравызнанні. Акрамя іх былі таксама і суцінскія праваслаўныя, і людзі, што прыехалі на сталае жыхарства ў Суцін пасля рэвалюцыі, і суцінскія габрэі. Нікога не абмінула гэтая страшэнная навала. Таму гэты сумны спіс, безумоўна, няпоўны. Акрамя закатаваных, шмат людзей, якім «пашанцавала»: 3, 5 і 10 год высылкі ў паўночныя выправіцельна-працоўныя лагеры здаваліся ня самым горшым на той час.\nДата нараджэння ў Суціне — дата смерці. Месца пахавання. Крыніцы http://lists.memo.ru, Беларускі «Мемарыял», кнігі Памяці Пермскай і Арэнбургскай абласцей.\nСкіндзер Антон Францавіч (1880-21.02.1938 г.) п.Пугвін Мыс, Пермская вобласць\nСкіндзер Альберт Антонавіч (1908-21.02.1938 г.) п.Пугвін Мыс, Пермская вобласць\nСкіндзер Баляслаў Карлавіч (1910-31.08.1937 г.) г. Меднагорск, Арэнбургская вобласць\nСкіндзер Станіслаў Дзянісавіч (1870-13.01.1938 г.) г. Бабруйск\nСкіндзер Ян Уладзіслававіч (1892 — 01.10.1920 г.) г. Чэрвень\nСкіндзер Карл Францавіч (?-01.10.1920 г.) г. Чэрвень\nМітрыкевіч Іван Андрэевіч (1899-13.01.1938 г.) г. Бабруйск\nТатур Антон Мартынавіч (1905-13.01.1938 г.) г. Бабруйск\nТатур Віктар Мартынавіч (1902-13.01.1938 г.) г. Бабруйск\nТатур Іосіф Мартынавіч (1909-13.01.1938 г.) г. Бабруйск\nБулгак Геранім Станіслававіч (1855-01.10.1937 г.) г. Мінск\nГурскі Карл Ігнатавіч (?-01.10.1920 г.) г. Чэрвень\nГурскі Феліцыян Карлавіч (1884-01.10.1920 г.) г. Чэрвень\nЛеановіч Казімір Кіпрыянавіч (1908-21.02.1938 г.) п.Пугвін Мыс, Пермская вобласць\nСпакой іх душам\nПрайшло няшмат часу і пачалася Другая сусветная вайна, якая сабрала свoй сумны «ўраджай» жыццяў: загінуўшыя на франтах, забітыя пад час акупацыі з абодвух бакоў, памерлыя ад хвароб і нястачы ежы, як мая бабуля, Панятоўская Браніслава Юльянаўна з дому Скіндараў. Пасля вызвалення ад немцаў усе мужчыны прызыўнага ўзросту, якія не былі пад час акупацыі ў партызанах, былі прызваны ў савецкае войска і кінуты ў бой. Палова з іх засталася ляжаць у брацкіх магілах у Польшчы і Прусіі, як мой дзед, Панятоўскі Віктар Ігнацьевіч, ягоны брат Вікенцій, ды швагер дзеда, Скіндзер Антон Юльянавіч, загінуўшыя пры штурме вышыняў каля польскага гарадка Макув-Мазавецкі. Непадрыхтаваныя часці навабранцаў 102 і 413 стралковых дывізій кідалі ў атаку на нямецкія укрэпраёны, каб фіксаваць агнявыя кропкі ворага і далейшым артударам іх знішчаць. Гэта расказы аднавяскоўцаў, якія вярнуліся дадому з той вайны. Простая крывавая праўда вайны.\nЗдаецца ўсё, колькі можна трываць удары лёсу. Але ж чалавек такая істота, што глядзі ты, жыве, ды і нядрэнна жыве. Насамрэч жыццё бярэ сваё, ды, відаць і корні моцныя ў нашчадкаў суцінскай шляхты. Ніякая трасца іх не бярэ. І дзякуй Богу. Няхай яны будуць здаровыя на доўгія доўгія гады і абыйдуць іх бокам усялякія беды.\nА чаму назва такая, суцінскія «недасекі»? — магчыма, спытаеце вы. Апошні ўладальнік Суціна, Стэфан Дамінік Панятоўскі, стражнік мсціслаўскі і ўся радзіна Панятоўскіх, жыла і займала розныя ўрадавыя пасады ў Мсціслаўскім ваяводстве на працягу больш за 150 гадоў, з пачатку 17 стагоддзя i да канца існавання Рэчы Паспалітай як дзяржавы ў 1795 годзе. Усходні сусед ніколі не пакідаў у спакоі гэта памежнае ваяводства. Падчас «патопу» — вайны 1654-1667 гадоў — пасля аблогі і захопу горада Мсціслава камандуючы рускім войскам князь Трубяцкой, загадаў забіць, высекчы ўсіх ацалелых абаронцаў замка мсціслаўскага. Застаўшыхся жывымі пачалі зваць «мсціслаўскія недасекі». Так што відаць гены бяруць сваё.\nСуцін-старажытная вёска ў Пухавіцкім раёне Менскай вобласці. Упершыню ў пісьмовых крыніцах згадваецца ў 1560 годзе ў інвентары маёнтка Свіслач. НГАБ, ф.694, в.7,спр.936, арк.2. Гэтую згадку ў архіве знайшоў асіповіцкі краязнаўца Юры Клеванец.


15 чэрвеня – ПРАЦЯГ ПАЛІТЫЧНЫХ РЭПРЭСІЙ У БЕЛАРУСІ | ОДБ Брусель\n15 чэрвеня – ПРАЦЯГ ПАЛІТЫЧНЫХ РЭПРЭСІЙ У БЕЛАРУСІ\nсер, 2005-06-15 07:00\nЗАЯВА, ЗРОБЛЕННАЯ ПРЭЗІДЭНТАМ ПАРЛАМЕНЦКАЙ АСАМБЛЕІ НАТА СП. П’ЕРАМ ЛЕЛЮШЕМ (ФРАНЦЫЯ)\n“Я хачу выразіць глыбокую заклапочанасць тым, як беларускія ўлады абышліся з Андрэем Клімавым, Павлам Севярынцам і Міколам Статкевічам. Турэмнае зняволенне за арганізацыю пратэстаў супраць рэжыму Лукашэнкі з’яўляецца яшчэ адным прыкладам таго, як у Беларусі ігнаруюцца правы чалавека.\nЯк я ўжо казаў у сваім папярэднім звароце да Парламенцкай Асамблеі НАТА ў Любляне (Славенія), беларускі рэжым уяўляе сабой анахранізм у Еўропе. Мы павінны прадэманстраваць, што не забылі тых людзей у Беларусі, якія імкнуцца да дэмакратычных правоў і свабод, што мы ўспрымаем як натуральныя.\nЯ асуджаю гэты апошні выпад у бок дэмакратычных каштоўнасцей і заклікаю міжнародную супольнасць падвоіць свае намаганні з тым, каб падтрымаць беларускіх грамадзян, якія імкнуцца да дэмакратычных свабод, у якіх рэжым Лукашэнкі ім адмаўляе”.


Цэнтралізаванае тэставанне ў Магілёўскай вобласці прайшло спакойна і арганізавана – КДК | Магiлёўскi аблвыканкам\nЯк адзначыў старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю Магілёўскай вобласці, старшыня абласной камісіі Алег Садоўскі, тэставанне ў рэгіёне прайшло спакойна і арганізавана. Яўка абітурыентаў у асноўныя дні ў сярэднім па вобласці склала 92,3%, найбольшая – на тэставанне па рускай мове (96,3%). У рэзервовыя дні (19, 21 і 23 ліпеня) яўка абітурыентаў у сярэднім складала 92%.\nЯк і ў мінулыя гады, кантроль за правядзеннем тэставання ажыццяўляўся на ўсіх этапах і ў кожнай з задзейнічаных аўдыторый 7 пунктаў тэставання Магілёўшчыны. На самай масавым тэставанні (па рускай мове) у кантролі прыняло ўдзел больш за 200 чалавек.\nЗа парушэнні патрабаванняў парадку правядзення ЦТ (пранос мабільнага тэлефона ў аўдыторыю) ад удзелу ў ім быў адхілены адзін абітурыент на выпрабаванні па беларускай мове. Для параўнання: у мінулым годзе за падобнае парушэнне былі адхілены двое.\nНа наступным этапе ўступнай кампаніі будзе ажыццяўляцца кантроль за выкананнем вышэйшымі і сярэднімі спецыяльнымі навучальнымі ўстановамі парадку прыёму дакументаў, правядзення ўступных экзаменаў і залічэння абітурыентаў.\nЗ 20 ліпеня ва ўсіх установах сярэдняй спецыяльнай адукацыі, а з 25 ліпеня – у вышэйшых навучальных установах прыёмныя камісіі ажыццяўляюць прыём дакументаў.\nДа заканчэння ўступнай кампаніі ў Камітэце дзяржаўнага кантролю Магілёўскай вобласці працягнуць працаваць тэлефоны «гарачай лініі»: 8 (0222) 62-47-73, 62-47-75, 62-48-97. Па іх можна паведаміць інфармацыю аб парушэннях і недахопах у рабоце прыёмных і прадметных экзаменацыйных камісій навучальных устаноў.


Cleanvision для паляпшэння вастрыні гледжання і зняцця стомленасці з вачэй\nCleanvision - гэта прадукт у форме капсул, прызначаны для людзей, якія перш за ўсё хочуць абараніць свае вочы ад напружання. Гэтая дабаўка выкарыстоўвае сілу актыўных інгрэдыентаў для паляпшэння зроку і прадухілення ўзнікнення захворванняў, якія ўплываюць на вочы. Cleanvision зніжае внутріглазное ціск, змагаецца з дзеяннем свабодных радыкалаў і аднаўляе зрок пасля аднаго курса лячэння. Гэта лекі дапамагае вярнуць чалавеку зрок без хірургічнага ўмяшання. Сродак аднаўляе трываласць крывяносных сасудаў і мяккіх тканін вочнага яблыка, тым самым ухіляючы парушэнні ў працы глядзельнага нерва.\nНекаторыя людзі лічаць, што ў пэўным узросце іх зрок пагаршаецца натуральным шляхам. Эластычнасць крышталяў, на якую ўплываюць многія фактары, у тым ліку ўзрост, запаленчыя працэсы, цягліцавая слабасць, сарамлівасць вачэй і недастатковае кровазабеспячэнне, можа быць памылкай.\nТаксама пры паразе вочных цягліц зрок становіцца слабым. Парушэнні ў цягліцавым балансе аказваюць празмернае ціск на вочны яблык, і зрок пагаршаецца. Многія носяць акуляры, каб пазбавіцца ад гэтых праблем, але часам ім не ўдаецца дасягнуць жаданых вынікаў.\nкапсулы Cleanvision дапамагаюць аднавіць зрок нават пры самых сур'ёзных афтальмалагічныя захворваннях. Калі чалавек знайшоў у сваёй хаця б самае нязначнае пагаршэнне працы органаў глядзельнага апарата, то прыступаць да лячэння вачэй трэба неадкладна. Прыём прэпарата рэкамендуецца пры ўзнікненні наступных сімптомаў:\nНечаканае з'яўленне складанасці разглядзець прадметы з блізкай і далёкай адлегласьці;\nКалі ўсё вакол становіцца бляклым і размытым;\nКалі з'яўляецца частая неабходнасць выкарыстання ачкоў;\nУ выпадку ўзнікнення непрыемных адчуванняў у вобласці вачніц і ілба;\nКалі часта ўзнікае стомленасць, слязістасць і паленне ў вачах.\nКаб дапамагчы тым, хто хоча палепшыць сваё зрок, вытворцы кампаніі Bernadette Corporation стварылі прэпарат Cleanvision. У гэтым артыкуле рэдакцыя часопіса MedEurope.info прадаставіць падрабязную інфармацыю пра ўласцівасці капсул для аднаўлення зроку.\nКароткая інфармацыя пра прэпарат Cleanvision\nЯкі чакаць эфект ад прымянення Cleanvision?\nЯк працуе Cleanvision?\nЯкі склад капсул Cleanvision?\nІнструкцыя па дазоўцы і ўжыванні прэпарата\nВодгукі аб Cleanvision - цана ў Еўропе?\nCleanvision - гэта біялагічна актыўны дадатак для паляпшэння вастрыні гледжання і зняцця стомленасці з вачэй. Ужо праз 5 хвілін пасля прыёму першай капсулы напружанне і боль за прафесійным шарам паляпшаюцца, а пасля поўнага курса лячэння, зрок паляпшаецца на 99%, так запэўніваюць вытворцы. Ужываючы гэтую дабаўку, вы зведзяце да мінімуму рызыку развіцця захворванняў вачэй. так як Cleanvision валодае здольнасцю рэгуляваць актыўнасць цягліц вочнага яблыка, ён аднаўляе нармальны фокус і вяртае выразнае зрок і яркае ўспрыманне навакольнага свету.\nЭфект ад прымянення гэтай дабаўкі будзе адчувацца адразу: напружанне і запаленне вачэй ліквідаваны, сятчатка ўмацуецца і, такім чынам, палепшыцца вастрыня гледжання. Акрамя таго, дзякуючы ўменню стымуляваць нервовыя сінапсы, Cleanvision улучшаеть выразнасць ўспрымання адценняў.\nГэтыя лекі рэкамендавана ў якасці агульнаўмацавальнага сродкі, дадатковай крыніцы антаціанамі, «вітаміна А» і селену. Clean Vision спрыяе павышэнню вастрыні гледжання, памяншэння стомленасці вачэй у выніку працяглай работы пры цьмяным і штучным асвятленні, а таксама садзейнічае здольнасці абвастрэння начнога гледжання.\nпрэпарат Cleanvision выдатна спалучаецца з гімнастыкай вачэй, што прыводзіць да ўзрушаючых вынікаў за кароткі прамежак часу. Таму пацыенту больш не спатрэбіцца насіць акуляры штодня і тым больш звяртацца да хірургічнага ўмяшання.\nЛюдзі, якія вырашылі выкарыстаць капсулы Cleanvision, Неўзабаве змогуць зноў атрымліваць асалоду ад прыгажосцю фарбаў і адценняў навакольнага свету. Гэта магутны сродак аднаўляе зрок і абараняе вочы, паколькі змяшчае старанна адабраныя інгрэдыенты. Дастаткова спажываць дзве капсулы ў дзень, каб адчуць дзіўны эфект дабаўкі Cleanvision. Дзейнічаючы непасрэдна на крыніцу праблемы, капсулы зніжаюць внутріглазное ціск, абараняюць вочы ад шкоднага ўздзеяння вольных радыкалаў і мінімізуюць рызыка небяспечных захворванняў. Вытворца сцвярджае, што эфектыўнасць гэтай дабаўкі была прадэманстравана клінічнымі выпрабаваннямі ў 2020 годзе.\nУдзельнікі даследаванні з рознымі парушэннямі органаў зроку паведамілі аб значным паляпшэнні ўсіх сістэм арганізма, што забяспечвае аптымальнае функцыянаванне глядзельнага апарата. Акрамя таго, 90% добраахвотнікаў заявілі, што яны аднавілі выразнасць ўспрымання малюнка. На жаль, інфармацыя аб гэтым даследаванні была знойдзеная толькі на афіцыйнай старонцы Cleanvision, Таму мы не можам быць упэўнены, што вынікі на 100% рэальныя.\nПа словах вытворцаў, для стварэння дабаўкі Cleanvision выкарыстоўваліся выключна раслінныя і мінеральныя інгрэдыенты, таму капсулы можна выкарыстоўваць практычна ўсім людзям, бо адзінае, якое маецца ў іх супрацьпаказанне: індывідуальная непераноснасць кампанентаў. Аднак у любым выпадку пажадана атрымаць кансультацыю афтальмолага перад выкарыстаннем гэтага прадукту.\nДзякуючы экстракту чарніцы, што ўваходзіць у склад Cleanvision адбываецца аднаўленне гледжання за кароткі прамежак часу. Спецыяльныя кампаненты, старанна падабраныя навукоўцамі, дапамагаюць ліквідаваць асноўныя праблемы, якія ўплываюць на вастрыню зроку. Калі актыўныя рэчывы трапляюць у арганізм, яны ўздзейнічаюць на вочныя цягліцы, аднаўляючы іх нармальнае функцыянаванне. Акрамя таго, яны паляпшаюць стан крышталіка, таму пасля ўсяго толькі аднаго курсу лячэння дастаткова для таго каб зрок зноў стала ясным і выразным.\nУвага! Напружанне якое ўзнікае на адваротным баку вочнага яблыка ўстараняецца не раней чым праз 5 хвілін пасля ўжывання капсулы. Прымаючы гэтую дабаўку, вам больш не прыйдзецца турбавацца пра хваробы, якія могуць паўплываць на ваш зрок, таму што унікальная формула Cleanvision прадухіляе развіццё гэтых станаў, запэўніваюць вытворцы.\nПершы эфект ад прымянення капсул Clean Vision можна заўважыць ўсяго праз некалькі дзён. Курс тэрапіі працягласцю 30 дзён забяспечыць поўнае аднаўленне гледжання. Для эксперыменту, Вы можаце папрасіць у сваіх сяброў 1 капсулу і пераканайцеся, што пасля разавага ўжывання гэтага лекі, імгненна знікае боль, рэзь, і непрыемныя адчуванні ў вачах. Вытворца гарантуе, што Вам не прыйдзецца часта насіць акуляры і марнавацца на дарагія лінзы і тым больш на бескарысныя кроплі для вачэй.\nРэкамендуецца выкарыстоўваць гэты прэпарат, калі ў Вас вочы ўвесь час чырвоныя і апухлыя, а таксама калі вы выпрабоўваеце працяглыя галаўныя болі або адчуваеце, што вашыя вочы стамляюцца занадта хутка\nCleanvision змяшчае натуральныя інгрэдыенты, карысныя для здароўя вачэй і ўсяго арганізма. Распрацоўшчыкі падабралі спецыяльную сумесь раслінных кампанентаў, якія паляпшаюць стан крышталіка і якія аднаўляюць працу вочных цягліц:\nЭкстракт журавін - валодае супрацьвіруснымі, заспакаяльнымі і абязбольвальнымі ўласцівасцямі, выводзіць таксіны з арганізма, павышае імунітэт і абараняе арганізм ад уздзеяння свабодных радыкалаў.\nЛісце мірта - зніжаюць нагрузку на вочы і абараняе сятчатку ад шкоднага ўздзеяння ультрафіялету.\nЭкстракт папаі ўздзейнічае на слізістую абалонку вачэй і паляпшае кровазварот, тым самым прадухіляючы развіццё ракавых клетак.\nЧорная парэчка - абараняе арганізм ад хвароб, прадухіляе заўчаснае старэнне, умацоўвае сардэчна-сасудзістай і імуннай сістэмы арганізма.\nЭкстракт ружы - ліквідуе адклады халестэрыну, аднаўляе эластычнасць крывяносных сасудаў і забівае бактэрыі.\nДапаможныя кампаненты: антоціаны ў выглядзе экстракта пладоў чарніцы, «Вітамін А», натрыю селеніт.\nКаб атрымаць асалоду ад эфектам ад выкарыстання гэтага прэпарата, вы павінны выкарыстоўваць дзве капсулы ў дзень і ўжо праз 1 месяц зрок вернецца. Чалавек зноў зможа ясна глядзець на свет, шырока адкрытымі вачыма.\nПрынцып дзеяння прэпарата наступны:\nCleanvision здымае стомленасць і напружанне вачэй пры падвышанай нагрузцы;\nПаспяхова ліквідуе змена рагавіцы вочы;\nЗніжае верагоднасць развіцця глаўкомы на 60%;\nХутка здымае запаленчыя працэсы;\nПрадухіляе верагоднасць змены структуры сятчаткі вочы.\nУ адной скрынцы знаходзіцца 30 капсул: гэтай колькасці дастаткова для праверкі эфектыўнасці дзеяння прэпарата. Рэкамендуемы курс тэрапіі па аднаўленні зроку складае 1 месяц. Калі ласка, уважліва прачытайце інструкцыю на пакаванні прадукта перад яго выкарыстаннем.\nМногія з тых, хто ўжо паспрабаваў гэтыя капсулы для паляпшэння вастрыні гледжання і зняцця стомленасці з вачэй, кажуць, што яны захопленыя іх эфектыўнасцю. Сапраўды, ёсць людзі, якія незадаволеныя, але іх колькасць даволі нікчэмна. Тым не менш, мы павінны ведаць, што вынікі прымянення аднаго і таго ж прэпарата могуць адрознівацца, у залежнасці ад некалькіх фактараў.\nПаколькі гэты прадукт адсутнічае ў аптэках, людзі, якія хочуць яго набыць, павінны наведаць афіцыйны сайт Cleanvision і запоўніць бланк замовы са сваімі кантактнымі дадзенымі. Праз некалькі хвілін пасля афармлення замовы з імі звяжацца аператар, каб усталяваць ўсе дэталі, звязаныя з дастаўкай пасылкі. Цана прадукту 39 еўра. Аплата вырабляецца пры атрыманні тавару.


Круцяць педалі у трэнажорнай зале | ДЯТЛОВЩИНА\nУ Цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раёна клапоцяцца пра здароўе сваіх наведвальнікаў, па магчымасці ствараюць умовы для яго падтрымання і ўмацавання. Так, зусім нядаўна тут пачаў працаваць кабінет для заняткаў на трэнажорах. Падрабязней пра яго расказала загадчыца аддзялення для грамадзян пажылога ўзросту Галіна Касцюк:\n- Трэнажоры ў Цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва з'явіліся некалькі гадоў таму. Яны стаялі ў актавай зале, што было вельмі нязручна, карысталіся імі рэдка. У мінулым годзе мы актыўна наведвалі трэнажорную залу ў аддзеле адукацыі, але наш дырэктар Таццяна Нікіпорчык, каб многім было зручней займацца на месцы, знайшла кабінет, і ўсе трэнажоры паставілі там. Мы склалі графік заняткаў, бо ў нашу так званую міні-спартыўную залу ходзяць не толькі пажылыя людзі - удзельнікі клуба "Нам гады - не бяда", але і наведвальнікі аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў "Праменьчык". Мы часта праводзім для іх і сумесныя мерапрыемствы, спаборніцтвы па тэнісе, шашках.\nДа фізічных нагрузак мы адносімся сур'ёзна, распрацавалі памятку па самакантролі пры занятках фізічнымі практыкаваннямі, заўсёды робім размінку. Адна з нашых наведвальніц нядаўна была ў санаторыі, прыехала і паказвала практыкаванні, якія неабходна рабіць для размінкі. Усім вельмі спадабалася, старанна выконвалі.\nУ нас распрацаваны фізічныя практыкаванні пры болях у паясніцы, для мышцаў спіны. I ўвогуле, заўжды гаворым, каб кожны глядзеў на свой стан здароўя. Перш чым займацца на трэнажорах, абавязкова неабходна было прайсці медагляд, прынесці даведку аб стане здароўя, ці можна наведваць трэнажорную залу. У некаторых былі абмежаванні, але мы не бралі вялікія снарады, а выбіралі, што лягчэй: хто ў тэніс гуляе, шахматы, ёсць дартс, нека-торыя займаюцца скандынаўскай хадзьбой.\nЗагадчыца аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў "Праменьчык" Алена Калюцік дадала, што і маладыя інваліды таксама ахвотна займаюцца ў трэнажорнай зале, выконваюць розныя практыкаванні па сваіх сілах і магчымасцях. Вельмі любяць і яшчэ адзін від спорту - тэніс, у які гуляюць у актавай зале, дзе стаіць тэнісны стол. Рэгулярна ўдзельнічаюць у спартакіядах, абласных спаборніцтвах па тэнісе. Нядаўна шэсць чалавек ездзілі ў Гродна, занялі другое месца па настольным тэнісе.


Прыватныя лабараторыі пачалі рабіць тэсты COVID-19 | Новы Час\nПершай тэставанне запусціла лабараторыя «Синэво». Яно пачата з 3 жніўня, паведамляецца ў Instagram кампаніі. Тэст можна здаць у любым аддзяленні па ўсёй Беларусі ў любы працоўны час, папярэдні запіс і заказ анлайн не робяцца. Аналіз могуць прайсці ўсе жадаючыя, у тым ліку дзеці з двух гадоў, іншагароднія і замежныя грамадзяне.\nЭкспрэс-тэст праводзіцца метадам ИХА і вызначае наяўнасць у крыві антыцелаў класа M і G, то-бок выяўляе іх наяўнасць або адсутнасць. Колькасць антыцелаў не вызначаецца.\n«Па дадзеных вытворцы, характарыстыкі тэст-сістэмы (IgG/IgM): адчувальнасць 100%/95%, спецыфічнасць 98%/97%, дакладнасць 98,4% / 95,9%», — распавялі ў «Синэво». Тэсты вырабляе беларуская кампанія «Мульты Лаб».\nПа выніках тэсту можна зрабіць тры высновы:\nIgG+ і IgM+ або IgG- і IgM + — хутчэй за ўсё, вы хворыя COVID-19 і можаце заражаць іншых. Пры IgG+ і IgM+ патрэбная дадатковая дыягностыка, каб зразумець, ці з’яўляецеся вы крыніцай інфекцыі;\nIgG- і IgM- — хутчэй за ўсё, вы здаровыя, ці тэст праведзены занадта рана — рэкамендуецца паўтарыць праз 5-7 дзён;\nIgG+ і IgM- — хутчэй за ўсё, вы перахварэлі COVID-19 і не заразныя.\n«Тэст не павінен выкарыстоўвацца як адзіны крытэр у дыягностыцы каронавіруснай інфекцыі, вынік павінен быць інтэрпрэтаваны лекарам», — падкрэсліваюць у лабараторыі.\nДля афармлення замовы трэба мець пашпарт або яго ксеракопію (фотакопію), паведаміць свой тэлефон, адрас пражывання і нумар паліклінікі. Таксама кліент павінен даць пісьмовую згоду на перадачу дадзеных. Калі яго тэст будзе станоўчым, у адпаведнасці з патрабаваннямі Міністэрства аховы здароўя інфармацыю пра яго перададуць у дзяржустанову аховы здароўя.\nКроў трэба здаваць кроў нашча або праз мінімум 4 гадзіны пасля прыёму ежы.\nПравядзенне даследавання ў лабараторыі будзе каштаваць 25,87 рублёў, таксама трэба будзе аплаціць каля 5 рублёў за рэгістрацыю замовы і ўзяцце біяматэрыялу.\nАкрамя таго, з 5 жніўня здаць экспрэс-тэст можна будзе і ва ўсіх аддзяленнях лабараторыі «Сінлаб».


Катаванні. Гісторыя аднога дня | Малады Фронт\nAnatol Starkou (Mar 04, 2014:13:30)Адказаць\nЗМАГАР і ЗМАГАРКА\nвыйшаў – сеў напісаў артыкул – сеў\nвыйшла – села напісала артыкул – села\nЯК ГЭТА МОЖНА НАЗВАЦЬ, АПРОЧ ЯК ЗМАГАР і ЗМАГАРКА?\nAgressor (Mar 04, 2014:20:37)Адказаць\nAnatol Starkou, ідзі сам ведаеш куды!!!!!!!\nAnatol Starkou (Mar 04, 2014:22:22)Адказаць\nДзеткі-змагары-тутэйшыя б-ч-б демакраты (і дарослыя такія ж самыя змагары таксама),\nВы не адцягвайцеся на Старкова, не звяртайце ўвагу на Старкова, не чытайце Старкова, плюйце на Старкова і пасылайце Старкова!\nАле калі наплюецеся ды наклавіятурыцеся ў змаганні ЗА БЕЛАРУСЬ!!! да маіх старых гадоў, то не ўспомніце пра тое, што я вам тут ужо казаў:\n– вы пушачнае мяса ў палітыцы;\n– дарэмна марнуеце час свайго жыцця, якога болей не будзе;\n– вас (як таго Сьвятога Зя з яго Зя-Адраджэннем) беларускі народ ніколі не прасіў за сябе клапаціцца, НЕ ДАВАЎ ВАМ НА ГЭТА ПРАВА, а таму насамрэч вам патрэбен ПІЯР и БОЛЬШ НІЧОГА, і каб не СМІ, да якіх пара-тройка з вас МФ-аўцаў прыляпілася аж жыць без гэтай штодзённай піяр-СМІ-наркаты ўжо не можа, то, мае даражэнькія змагары і змагаркі з МФ, ніхто аб вас і не ўспомніў бы і забыліся б людзі аб вас, дый вы самі.\nБо народу беларускаму вы не патрэбны. Вы самі сабе патрэбны ды сваёй секце патрэбны. Ды сваёй клавіятуры.\nЯК ГЭТА МОЖНА НАЗВАЦЬ, АПРОЧ ЯК ДУРАСЦЬ? Не ведаю.\nСлова “дзяцінства” ці наўрад тут падыйдзе.\nПрачынайцеся. Бо я такім жа змагаром быў, як вы, і таму ведаю, што кажу. Хіба што прачнуўся праз 20 год. А вы праз колькі прачнецеся?\nAnatol Starkou (Mar 04, 2014:22:34)Адказаць\nпрабачце, але як заўсёды мой тэкст апынуўся з памылкай друку,\nа таму чытайце вышэйпрыведзены абзац так:\nАле калі наклавіятурыцеся ў змаганні ЗА БЕЛАРУСЬ!!! да маіх старых гадоў, то ўспомніце пра тое, што я вам тут ужо казаў:\n– вас наш беларускі народ ніколі не прасіў за сябе клапаціцца,\nі НЕ ДАВАЎ ВАМ НА ГЭТА ПРАВА.\nАлесь (Mar 04, 2014:22:44)Адказаць\nОоооо, без цябе было сумна. Мы ўжо пачалі хвалявацца. Часцей заходзь ды каментуй!\nМожа таблеткі якія трэба? Скінемся!\nAnatol Starkou (Mar 04, 2014:23:50)Адказаць\nТаблетак не трэба. Але просьба сур’ёзная ёсць:\nУ хуткім часе дашлю на ваш MФ-аўскі e-майл тры-чатыры сваіх артыкулы, каб пачыталі дзеткаМФ услых, а то і надрукавалі на сваім сайце, бо вы ж, я недзе чуў, дэмакраты, блін!!!\nДык вось, хачу стаць такім жа як вы – прапіяранам наскрозь – пасля чытання ці публікацый сваіх артыкулаў.\nГлядзіш хто-небудзь з вас у тых артыкулах што-небудзь й знойдзе, дый розум пачне ў чэла з’яўляцца. Не, не адразу, а праз лят так 40-50.\nРаней ніяк. Бо мне трэба было да вас гадоў 20-25 таму падабрацца.\nДык я ж вашага сайту тады шчэ не ведаў…\nАлесь (Mar 05, 2014:11:31)Адказаць\nНе-е, твае каменты ніхто да канца дачытаць не можа, а ты тут пра артыкулы. Пост зараз – нельга ругацца. Таму пра тваё здароўе і клапоцімся\nAnatol Starkou (Mar 05, 2014:13:55)Адказаць\nДобра. Артыкулы дасылаць не буду.\nКлапаціцеся надалей аб б-ч-б здаро’і беларускай нацыі, і не забывайце піярыцца ў б-ч-б СМІ, то бок не забывайце аб наркаце, ад якой вы ўжо ніколі не пазбавіцеся, маладыя фронтаўскія змагары і змагаркі.


У кожнага медыцынскага работніка была свая дарога да Перамогі - Новости города Крупки и Крупского района | Сайт газеты "Крупскі веснік"\nАвтор Марина Бородавко / Паралелі часу / Суббота, 25 апреля 2020 11:07\t/ Просмотров: 483\nПраз дзеючую армію, падпольнае супраціўленне, партызаны… Дзейнасць медыкаў падчас Вялікай Айчыннай вайны выклікае сапраўдны гонар за іх гераізм, мужнасць, міласэрнасць і самаахвярнасць.\nУ летапісу, што сабраў ветэран працы, былы галоўны ўрач Крупскай цэнтральнай раённай бальніцы Міхаіл Паўлавіч ВАЙЦЯХОВІЧ, старонкі вайны гучаць надзвычай пранікнёна. Адразу адчуваецца, што прайшлі яны праз сэрца і душу аўтара, пакінуўшы там глыбокі след. Міхаіл Паўлавіч падзяліўся з намі сваім даследаваннем. Ізноў ён – у суаўтарах нашага праекта і вось што апавядае:\n– Напярэдадні вайны цэлая група крупскай моладзі закончыла медыцынскія навучальныя ўстановы. Гэта Станіслаў Вікенцьевіч Бабіцкі з Гапонавіч, Таццяна Мароз і Тамара Кушнер з Начы, Іван Сідаравіч Чартовіч з Дубоў, Іван Елісеевіч Гвоздзік з Ігрушкі, Іван Рыгоравіч, Пётр Рыгоравіч і Зоя Рыгораўна Івановы з пасёлка Крупскага, Вольга Андрэеўна Мікуліч, Раіса Паўлаўна Лапарэвіч са Стараселля, Паліна Данькова з Бабра і многія іншыя.\nАдным з першых крокаў акупацыйных ваенных улад была ліквідацыя органаў Савецкай улады і ўсталяванне сваіх. 18 ліпеня 1941 года ў Крупках была ўтворана раённая ўправа – 10 аддзелаў, у тым ліку і аддзел аховы здароўя, які ўзначаліў фельчар раённай амбулаторыі Арсеній Андрэевіч Чайкін. Гэты мужны чалавек з першых жа дзён сваёй работы пачаў арганізоўваць падпольнае супраціўленне акупантам. На найбольш важныя ўчасткі накіраваў надзейных і правераных людзей, сваіх верных памочнікаў.\nА раённай амбулаторыяй стаў загадваць фельчар Сцяпан Давыдавіч Філонаў, паплечнік Чайкіна. Яму дапамагалі старшая медсястра Вера Герасімаўна Шчамялёва і малады фельчар Яўгенія Максімаўна Салаўёва (у шлюбе Шаўчэнка). Раённай аптэкай загадвала жонка Чайкіна, Вольга Лукінішна, ёй дапамагала дачка Ірына.\nЯгор Захаравіч МІКУЛЬСКІ з жонкай Клаўдзіяй Піліпаўнай перад выхадам на Свята 9 Мая.\nУ медустановах працавала шмат смелых людзей, дзякуючы якім выратавана нямала жыццяў.Так, у Крупскай і Абчугскай бальніцах затрымалася вялікая колькасць параненых салдат і афіцэраў, частка знаходзілася ў дамах мясцовых жыхароў. Дні і ночы медыкі, рызыкуючы сабой, знаходзіліся ля параненых, рабілі ўсё, каб вылечыць і паставіць іх на ногі . Як тыя крыху папраўляліся, забяспечвалі іх прадуктамі, грамадзянскім адзеннем, праводзілі каго на ўсход да лініі фронту, каго ў партызаны, якія сталі з’яўляцца ў мясцовых лясах.\nЧаста за гэта яны плацілі сваімі жыццямі. Разам з дзецьмі была расстраляна галоўны ўрач Крупскай раённай бальніцы Рахіль Ізраілеўна Левіна. Пасля яе гэту пасаду заняў Мікалай Мікалаевіч Кабылянц, а хірургічным аддзяленнем стаў загадваць Уладзімір Андрэевіч Баярынцаў- Мезенцаў – абодва з акружэнцаў.\nПрацаваць было цяжка, не хапала медработнікаў і медыкаментаў, усе віды дапамогі былі платнымі. У бальніцу клаліся са сваёй пасцельнай бялізнай. Рызыкуючы, дапамагалі і тым, каму не было чым заплаціць.\nУ канцы 1941 года пайшлі тыф, дзіцячыя інфекцыі, туберкулёз і іншыя хваробы. Акупацыйныя ўлады, баючыся іх распаўсюджвання, дазволілі дадаткова разгарнуць інфекцыйныя койкі пры бальніцах і ФАПах. Напрыклад, у Сакалавічах і Абчузе для шпіталізацыі былі створаны, як называлі іх у народзе, «заразныя баракі» – у простых сялянскіх хатах, часцей расстраляных жыхароў… Замест ложкаў – драўляныя «казлы», на якія клалі дошкі, засцеленыя сплеценымі з саломы матрацамі, або проста сенам.\nНам зараз нават немагчыма ўявіць тыя ўмовы, у якіх даводзілася жыць і працаваць медработнікам. Медыкаментаў – мінімум, перавязачны матэрыял выкарыстоўвалі некалькі разоў, добра памыўшы. Адшуквалі любыя магчымасці, каб папоўніць запас медыкаментаў, да таго ж яшчэ і сэканоміць, каб перадаць іх у лес партызанам.\nНемагчыма падлічыць, колькі подзвігаў здзейснена медыцынскімі работнікамі! Шмат дапамогі партызанам аказаў фельчар Георгій Буракоў, які не здаўся пад катаваннем на допытах.\nДваццацігадовая медыцынская сястра з Дакудава Дар’я Моніч з пачатку акупацыі стала членам маладзёжнай падпольнай групы, затым была актыўнай партызанскай сувязной, а пасля – партызанкай атрада імя Кірава.\nА вось што ўспамінаў адзін з ветэранаў-партызан: «Мы ўтраіх уцяклі з пункту адпраўкі ў Германію. Доўга блукалі па лесе, пакуль не выйшлі на сувязь з медыцынскай сястрой, партызанскай сувязной Нінай Безручонак з Заполля. Яна накіравала нас у атрад імя Варашылава». Было што ўспомніць і самой Ніне Сяргееўне, ветэрану аховы здароўя раёна, ветэрану Вялікай Айчыннай вайны, адной з лепшых медсясцёр хірургічнага аддзялення Крупскай раённай бальніцы. Гледзячы ў яе добрыя вочы, слухаючы мілагучны голас, проста немагчыма было ўявіць яе пасярод разрываў бомб і снарадаў, акрываўленых і скалечаных цел. Ніна Сяргееўна была сувязной атрада імя Варашылава брыгады імя Шчорса, на яе рахунку шмат адказных і небяспечных заданняў. А затым працягвала свой баявы шлях у складзе дзеючай арміі. Дзень Перамогі сустрэла ў Германіі, а з паходным шынялём змагла развітацца толькі ў 1948 годзе, тады і вярнулася на Крупшчыну.\nАсабліва цяжка было з медыцынскай дапамогай партызанам. Даводзілася нават вучыць найбольш здольных партызанак, і ў гэтым дапамагалі нашы медыкі. Медсёстры і фельчары ў партызанскіх атрадах не толькі лячылі, але і хадзілі на баявыя заданні. У Самаседаўцы ўсе гады акупацыі дапамагала партызанам медсястра Валянціна Марковіч. У Скакоўцы – фельчар Уладзімір Пратасевіч, ён ведаў нямецкую мову.\nШмат зрабілі падпольшчыкі Чайкін, Філонаў, Салаўёва і іншыя. Іх памочнікамі былі медсёстры, санітаркі.\nВетэран вайны і ветэран аховы здароўя Іван Міхайлавіч СМАРГОВІЧ.\nПасля вайны Крупскі раён стаў ініцыятарам па актыўным вывядзенні\nФАПаў з наёмных памяшканняў, і доктар Смарговіч быў першым.\nВельмі цёпла ўспамінаюць усе загадчыка хірургічнага аддзялення Уладзіміра Андрэевіча Баярынцава-Мезенцава. Да Крупак ён прайшоў цяжкія выпрабаванні першых месяцаў вайны, акружэнне, Барысаўскі лагер для ваеннапалонных. У Крупках стаў надзейным памочнікам Арсенія Андрэевіча Чайкіна. Пад выглядам жыхароў аддаленых вёсак Уладзімір Андрэевіч лячыў партызан, выратаваў ад адпраўкі ў Германію маладых крупчан, што Чайкін і Філонаў перавялі з крупскай турмы пад відам аказання экстраннай хірургічнай дапамогі. Падтрымліваў пастаянную сувязь з партызанамі, кіраўніцтва вельмі цаніла яго. Нярэдка ён рызыкаваў і звяртаўся да медработнікаў, якія працавалі ў немцаў, з просьбай дапамагчы медыкаментамі. І тыя адгукаліся на яго просьбу, не падазраючы, што гэта – для партызан.\nФельчар Крупскай раённай амбулаторыі Яўгенія Салаўёва, падпольшчыца, партызанская сувязная і разведчыца, а затым партызанская медсястра выратавала больш за 700 партызан, з поля бою вынесла 139 параненых.\nАктыўную падпольную дзейнасць вяла група медыцынскіх работнікаў Халопеніцкай бальніцы.\nНялёгкі шлях прайшла ваеннымі дарогамі медсястра Крупскай раённай бальніцы Надзея Андрэеўна Канашэвіч. Працаваць на гэтай пасадзе яна пачала ў далёкім 1938 годзе. У 1939-м яе прызвалі ў Чырвоную Армію і накіравалі ў войскі, якія ўдзельнічалі ў вызваленні Заходняй Беларусі і Украіны. Вярнулася ў Крупкі, у канцы 1940 года выйшла замуж і пераехала ў горад Ваўкавыск, дзе працавала ў ваенным шпіталі. На вайне – з першага яе дня. Ваўкавыск, Баранавічы, Мінск, Магілёў, Орша, Смаленск, Гжатск, Масква… Надзея Андрэеўна стала старшай медсястрой шпіталя. А разам з тым выконвала абавязкі аперацыйнай медсястры.\nФрантавая медсястра Вера Васільеўна Гаўрылюк таксама з першых дзён вайны мабілізавана ў дзеючую армію. Яна – фельчар асобнага зенітна-артылерыйскага дывізіёна, што быў накіраваны пад Ленінград, дзе і знаходзіўся да прарыву блакады. Вера Васільеўна ўспамінала, што па баявой трывозе яны павінны былі быць на баявых пастах у поўнай гатоўнасці ноччу за адну хвіліну, удзень – за 30 секунд. І ўсе паспявалі. Усё пасляваеннае жыццё гэтай мужнай жанчыны прайшло на Крупшчыне, 46 гадоў яна служыла ахове здароўя жыхароў раёна.\nУспаміны ветэрана, урача Івана Сідаравіча Чартовіча, ярка сведчаць, якой мужнасці і сілы вайна патрабавала ад людзей. Мясцовы, з Дубоў, скончыў медінстытут. Пачаў службу палкавым урачом у Картуз-Бярозе. Разам з часцямі Чырвонай Арміі спазнаў увесь цяжар бамбёжак, акружэння, адступлення, цудам застаўся жывым. Пад Смаленскам яго часць была поўнасцю разбіта, урача направілі ў Ярцава, дзе ішлі жорсткія баі. Падчас бамбёжкі быў цяжка паранены, і сам стаў пацыентам шпіталя. Доўга і цяжка лячыўся, але зноў стаў у строй. Падчас аперацыі «Баграціён» вызваляў Крупскі раён. Прайшоў дарогамі Прыбалтыкі, пра Перамогу даведаўся ў Прусіі, мае шматлікія ўзнагароды. Больш за 30 гадоў адпрацаваў у Халопеніцкай бальніцы.\nКавалер ордэна Чырвонай Зоркі, заслужаны ўрач БССР, былы загадчык Халопеніцкага райздраўаддзела, галоўны ўрач Халопеніцкай бальніцы, урач Крупскай раённай бальніцы Еўдакім Іванавіч Віталёў пражыў цяжкае і годнае жыццё. Вайну сустрэў у Оршы, пешшу дайшоў да Ліпецка, дзе быў сфарміраваны сапёрны батальён. Служыў у 30-м Уральскім дабравольным танкавым корпусе ваенфельчарам, затым у зенітнай брыгадзе. Вызваляў Венгрыю і Чэхаславакію.\nПершы галоўурач Дубаўскай бальніцы Іван Фядосавіч Барчонак у дзеючай арміі з 1941 года. Зведаў адступленне, палон, пабег. Ваяваў у партызанскай брыгадзе імя Дзяржынскага, затым на другім Беларускім фронце.\nУрач Станіслаў Вікенцьевіч Бабіцкі з Гапонавіч. Ліда, Смаленск, Масква, Баку – куды толькі ні закідвалі яго дарогі вайны. Вызваляў Беларусь, затым Югаславію, Аўстрыю. Пасля вайны загадваў райздраўаддзелам, быў галоўным урачом раённай бальніцы, мае узнагароды.\nКавалер ордэнаў Славы і Чырвонай Зоркі і шматлікіх медалёў фельчар Іван Міхайлавіч Смарговіч пасля вайны загадваў Выдрыцкім ФАПам. У самых цяжкіх умовах лячыў людзей, арганізаваў будаўніцтва новага будынка медустановы.\nЦяжкімі дарогамі вайны прайшлі фельчар Ягор Захаравіч Мікульскі і яго жонка, франтавы фельчар Клаўдзія Піліпаўна.\nМожна ўзгадваць яшчэ вельмі шмат медыкаў, сапраўдных герояў, што самааддана выратоўвалі людзей, змагаліся з ворагам. І таксама самааддана стаялі на варце здароўя ў цяжкія пасляваенныя гады.\nДобрая памяць пра іх подзвігі будзе заўсёды ў нашых сэрцах. Шчырая ўдзячнасць ім і нізкі паклон!\nФота з архіва Міхаіла ВАЙЦЯХОВІЧА.\nВ июне 41-го Мальвине Ивановне Гармазинской из Соколович было почти 18


Толькі летась у Беларусі было прынята больш за 730 дзяржаўных стандартаў | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Толькі летась у Беларусі было прынята больш за 730 дзяржаўных стандартаў\nНа выніковай калегіі Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі старшыня гэтага ведамства Валянцін Татарыцкі адзначыў, што за мінулую пяцігодку сістэма Дзяржстандарта практычна з усімі паказчыкамі справілася.\nТолькі летась у нашай краіне было прынята больш за 730 дзяржаўных стандартаў. У прыватнасці, былі прыняты 158 СТБ, а таксама 575 ДАСТаў. З іх 106 СТБ і 278 ДАСТаў гарманізаваны з міжнароднымі і еўрапейскімі патрабаваннямі. «Гэта прыстойны ўзровень, які зняў напружанасць па розных кірунках у машынабудаванні, дрэваапрацоўцы і іншых галінах», — заявіў Валянцін Татарыцкі. Асобна старшыня камітэта адзначыў дынаміку росту інвестыцый — 250 % за пяць апошніх гадоў.\nБыло заўважана, што ўжыванне гарманізаваных стандартаў дае беларускім вытворцам гатовыя тэхнічныя рашэнні, распрацаваныя сусветнымі лідарамі прамысловасці і прызнаныя на міжнародным ці рэгіянальным узроўні. Пры выкарыстанні такіх стандартаў ствараюцца ўмовы для выпуску прадукцыі, канкурэнтаздольнай не толькі на ўнутраным рынку, але і за яго межамі.\nНовыя стандарты датычыліся розных галін эканомікі і сацыяльнай сферы. Так, прынята восем дзяржстандартаў, накіраваных на садзейнічанне паэтапнаму зніжэнню выкарыстання палімернай упакоўкі з замяшчэннем яе на экалагічна бяспечную. Гэтыя стандарты датычацца пацвярджэння біяраскладальнасці пластмас і дазволяць стварыць сістэму кантролю пры вытворчасці біяраскладальных матэрыялаў у нашай краіне.\nУ адпаведнасці з дзяржпраграмай «Навукаёмістыя тэхналогіі і тэхніка» на 2016—2020 гады распрацавана 48 праектаў дзяржаўных стандартаў у галіне электратранспарту. Таксама зацверджаны два дзяржстандарты на спартыўныя трэнажоры.\nУ планах на будучую пяцігодку — развіццё сістэмы фонду стандартаў. Кіраўнік камітэта рэкамендаваў усім галінам, канкрэтным прадпрыемствам актыўна ўключацца ў гэтую работу. І калі ёсць прапановы і ідэі, то такія праекты можна і трэба рэалізоўваць. Ён адзначыў, што прапрацоўваецца пытанне стымулявання суб'ектаў гаспадарання, якія актыўна займаюцца пытаннямі стандартызацыі. Дзяржстандарт мае намер ініцыіраваць стварэнне механізмаў для кампенсацыі дзяржавай часткі выдаткаў кампаній пры фінансаванні такіх распрацовак.\nСёлета прадугледжаны работы па 414 тэмах. Сярод іх — распрацоўка васьмі змяненняў да тэхнічных рэгламентаў ЕАЭС (Мытнага саюза) на парфумерна-касметычную прадукцыю, маркіроўку харчовай прадукцыі, цацкі, машыны і абсталяванне, змазачныя матэрыялы, упакоўку, абмежаванне прымянення небяспечных рэчываў у вырабах электратэхнікі і радыёэлектронікі.\nДля розных галін эканомікі будуць распрацаваны 309 дзяржаўных стандартаў (СТБ, ДАСТ) і змяненняў да іх, з якіх 234 будуць гарманізаваны з міжнароднымі і еўрапейскімі стандартамі.\nЗагаловак у газеце: Каб выходзіць на знешнія рынкі з канкурэнтаздольнай прадукцыяй


Дзяржаўная ўстанова культуры "Бераставіцкая раённая бібліятэка імя В.М.Кавалеўскага": 27.02.2019г. Урок інфармацыйнай культуры“Выбар кніг у бібліятэцы. Алфавітны каталог”\n27.02.2019г. Урок інфармацыйнай культуры“Выбар кніг у бібліятэцы. Алфавітны каталог”\nУ філіяле “Малабераставіцкая інтэграваная сельская бібліятэка” прайшоў урок інфармацыйнай культуры “Выбар кніг у бібліятэцы. Алфавітны каталог”. Адбылося знаёмства з кніжным фондам праз алфавітны каталог, наведвальнікі знаходзілі патрэбную літаратуру па фаміліі аўтара і назве кнігі. Спаборнічалі на хуткасць адшуквання патрэбнай карткі. На прыканцы ўрока пазнаёміліся з электронным каталогам “Бераставіцкай раённай бібліятэкі імя В.М.Кавалеўскага”.


Вісарыён Гарбук. Касмічная тайна\nСа мной здарылася неверагоднае. Я стаў мурашыным царом. І ўсё — праз Дзімку. Як гэта здарылася? Ды зусім нечакана.\nДзімка жыве ў суседнім доме. І ўсяго яму шэсць гадоў. Наогул, нядрэннае хлапчаня. Але толькі не любіць мурашоў. Ні вялікіх, ні малых. Было — топча іх на кожным кроку. Дзе толькі ўбачыць.\nА я мурашоў паважаю. Ваююць яны, як сапраўдныя салдаты. Нават палонных захопліваюць. Сады і гароды ўласныя маюць.\nЁсць мурашкі, якія вісяць у спецыяльных сутарэннях на столі, а іх таварышы збіраюць з кветак нектар і кормяць іх, кормяць, пакуль тыя ў бочачкі не раздуюцца. А зімой з гэтых бочачак уся мурашыная сям’я ласуецца. Вось здорава!\nПра ўсё гэта я расказаў Дзімку. Расказаў, што мурашкі і шкоднікаў знішчаюць, што яны — санітары зямлі. Нават сваіх нябожчыкаў хаваюць. А яму — быццам да сценкі гарох. Як ні зірну — топча мурашак і топча. Мала таго, дык іншых яшчэ падбухторвае. Малечу розную.\nАднойчы не вытрымаў я і ў лесе на сцежцы падступіўся да Дзімкі. Адлупцаваць або за вушы надзерці? Ды стрымаўся: хіба так трэба выхоўваць!\nТрымаю браканьера за каўнер, а сам разважаю: «І што ты за дзіва такое?! Нейкая дашкольная драбяза, ані пераканаць, ані выхаваць! Ці я сам ні на што не здольны?..» Зірк — рыжы лясны мураш вусеня цягне. І проста на нас! Вусень то ляжыць нерухома, а то як выгнецца, як падскочыць! Разы са два вырываўся са сківіц мураша, але і паляўнічы не здаваўся.\nЯ тут жа адпусціў Дзімку. Якая цікавая барацьба ідзе! А Дзімка р-раз! І — нагой! Я нават аслупянеў ад разгубленасці, а потым раззлаваўся ўжо не на жарт:\n— Гэтага я табе ніколі не дарую! Ты не ведаеш, што я вучу мурашыную мову? Ужо нават размаўляю. Буду іх уладаром, мурашыным царом! Сёння ж, зараз жа збяру ўсіх мурашак, запрашу да сябе іх мурашыную царыцу і раскажу, які ты дрэнны хлопчык! Потым пакажу царыцы пакой, дзе ты спіш. А мурашы самі прыдумаюць табе пакаранне.\nДзіўна, але пагроза так падзейнічала, што Дзімка, гэты неслух, раптам звярнуўся да мяне, нібы да дарослага:\n— Не кажы, калі ласка, пра мяне царыцы! Я ніколі не буду нішчыць мурашоў!\nІ, нібы піянер, ускінуў правую руку.\n— Чэснае слова!\n— Ладна,— строга сказаў я.— Пра нашу размову нікому ні слова! Можаш ісці!\nДзень мінае, другі. Бачу з акна, Дзімка ля дома ўсю малечу сабраў.\n— Мурашкі — санітары зямлі,— тлумачыць дзецям.— Будзем ім домікі будаваць! Насіце пясок!\nПотым сам падбег да мяне.\n— Я ні аднае мурашкі не забіў! — пахваліўся ён і ціхенька пытаецца:\n— А як цябе мурашкі клічуць: уладаром ці царом Валодзем Першым?\n— Пра гэта нават на Марсе нельга ні пытацца, ні адказваць! — папярэдзіў я.— Гэта касмічная тайна!\n— А мне можна мурашынай мове навучыцца? — пытае Дзімка.\n— Калі будзеш ахоўваць мурашоў, думаю, можна...\nПрыбег я дамоў, кінуўся на канапу, смяюся да слёз!\nРасказаў пра Дзімку тату, маме. Яны таксама пасмяяліся. Толькі тата сказаў, што я ўжыў антыпедагагічны прыём. Нельга ашукваць малых. Трэба іх толькі пераконваць.\nДык я ж усё лета пераконваў, і якая карысць! А тут невялічкі ўзлёт фантазіі, і адразу дапамагло. Нават сапраўды захацелася зрабіцца мурашыным уладаром. Царом Валодзем Першым!\nЯкое гэта ашуканства?..


Всегда среди людей »\n» Вясковае жыццё » Всегда среди людей\n12-04-2013, 10:31 [ Вясковае жыццё ] • Всегда среди людей |\nНазва: Заўсёды сярод людзей\nУсім нашым вяскоўцам па іх жаданні выдзелены зямельныя ўчасткі для вядзення асабістай падсобнай гаспадаркі, сенакашэння і пасьбы жывёлы. Гаспадаркі дапамагаюць у апрацоўцы агародаў, прадаюць насенны матэрыял, аказваюць ветэрынарныя і транспартныя паслугі па прыемлемых цэнах. Каардыную закуп малака, узгадняю ўсе арганізацыйныя пытанні ў час сходаў з малаказборшчыкамі і малаказдатчыкамі. У выніку летась закуп павялічыўся на 3% і дасягнуў 1026,4 тоны. Пры гэтым у разліку на карову ён вырас на 15% — да 3265 кілаграмаў ад кожнай.\nІстотна павялічыўся закуп мяса ў насельніцтва, за год ён перавысіў 20 тон. Сельсавет па гэтым паказчыку займае другое месца ў раёне.\nСумесна з настаўнікамі, медработнікамі і ўчастковым інспектарам штомесяц наведваем нядобранадзейныя сем'і. Вынікі акцыі "Сям'я без насілля" рэгулярна абмяркоўваюцца з вызначэннем мер уздзеяння да нядобранадзейных бацькоў. Цесны кантакт з камісіяй па справах непаўналетніх і школамі дазваляе звяртаць увагу на з'яўленне негатыўных парасткаў, якія ў далейшым могуць прывесці да непажаданых вынікаў у выхаванні дзяцей, да разбурэння сем'яў.\nУ сваёй рабоце лічу асноўным своечасова рэагаваць на запыты насельніцтва і ўцягваць вяскоўцаў у вырашэнне сацыяльна-эканамічных праблем. А іх таксама хапае. У ліку першачарговых — перадача артэзіянскай свідравіны ў вёсцы Завуцце на абслугоўванне УП ЖКГ, добраўпарадкаванне дарогі Чарапы-Папшулі.\nдэпутат раённага Савета\nпа Завуццеўскай выбарчай акрузе,\nстаршыня Завуццеўскага сельскага Савета.\nРезультаты активного взаимодействия\nПа ініцыятыве старэйшын


1500 мінскіх школьнікаў узялі ўдзел у праекце «Чытаем па-беларуску з velcom» | МОВА НАНОВА\n1500 мінскіх школьнікаў узялі ўдзел у праекце «Чытаем па-беларуску з velcom»\n1 500 мінскіх школьнікаў узялі ўдзел у майстар-класах па беларускай мове ад вядомых пісьменнікаў.\nЦягам кастрычніка 10 школ беларускай сталіцы сталі ўдзельнікамі новага адукацыйнага праекта «Чытаем па-беларуску з velcom». Перад вучнямі 2–3 класаў выступілі знакамітыя пісьменнікі і акцёры, якія пазнаёмілі дзетак з сучаснай дзіцячай літаратурай і скарбамі беларускай культуры. Наперадзе мінскіх школьнікаў чакаюць новыя сюрпрызы. У лістападзе разам з вядомымі пісьменнікамі яны перамесцяцца ў свет беларускай паэзіі і казак.\nПраект «Чытаем па-беларуску з velcom» – гэта ўнікальны для Беларусі сацыяльна-арыентаваны і адукацыйны праект з удзелам вядомых беларускіх дзіцячых пісьменнікаў. Цягам 3-х месяцаў больш як у 30-ці школах Мінска, а таксама ў 2-х школах для дзяцей з асаблівасцямі развіцця адбываюцца урокі для вучняў 2–3 класаў, якія знаёмяцца з сучаснай беларускай літаратурай і атрымліваюць практычныя лінгвістычныя навыкі. Першая частка праекта ахапіла 10 мінскіх школ, а слухачамі ўрокаў сталі 1 500 вучняў-пачаткоўцаў. У якасці настаўнікаў праекта выступілі вядомы пісьменнік, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Уладзімір Ліпскі і беларускі акцёр і тэлевядучы Юрый Жыгамонт.\nУ лістападзе мінскія школы чакаюць новыя ўрокі ў межах праекта «Чытаем па-беларуску з velcom», а таксама новыя настаўнікі. Навучаць дзетак асаблівасцям беларускай культуры будуць паэтка і публіцыстка Таццяна Сівец і паэтка, лаўрэатка Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Раіса Баравікова.\n«Мовай трэба авалодваць з ранняга дзяцінства, і чым раней, тым лепш, – адзначае Раіса Баравікова. – Улічваючы той факт, што ў Беларусі не так шмат беларускамоўных сем’яў, асабліва сярод гарадскога насельніцтва, гэтую праблему мы павіны вырашаць агулам, усім грамадствам. У нас цудоўная дзіцячая літаратура, выдатныя пісьменнікі, і разам мы можам паўплываць на сітуацыю ў моўным асяродку. Гэта выдатна, што такая знакамітая кампанія як velcom узялася за такі гучны праект. Сёння ён вельмі неабходны і патрэбны. Я думаю, што гэта першая ластаўка, калі вялікі бізнес прымкнуў да вельмі высакароднай і патрэбнай справы – прышчапляць дзецям любоў да беларускай мовы. Таму я з вялікай ахвотай і задавальненнем удзельнічаю ў гэтым праекце».\nАрганізатарам адукацыйнага праекта выступіла кампанія velcom з падтрымкай Камітэта па адукацыі Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта. У лістападзе слухачамі беларускамоўных урокаў стануць вучні 2–3 класаў дзесяці агульнаадукацыйных школ Мінска, а таксама навучэнцы дзвюх школ для дзяцей з асаблівасцямі развіцця.\n«Кампанія velcom заўсёды надавала ўвагу папулярызацыі беларускай мовы сярод маладога пакалення, – каментуе кіраўнік аддзела карпаратыўных камунікацый кампаніі velcom Вячаслаў Смірноў. – Гэта не толькі важны пункт у рамках карпаратыўнай сацыяльнай адказнасці кампаніі, але і наш рэальны унёсак у захаванне нацыянальнай культуры і традыцый. Праект «Чытаем па-беларуску з velcom» ахапіў ужо 10 школ, і, як паказала рэакцыя дзяцей, ён з’яўляецца вельмі запатрабаваным».


Артроз каленнага сустава сімптомы і лячэнне | Афіцыйны сайт Artrovex\nАртроз - досыць распаўсюджанае захворванне, справакаванае парушэннем абмену рэчываў, перанесенай траўмай або неспецыфічныя інфекцыйным артрытам. Хвароба выклікае дэфармуецца змены ў тканінах суставаў і навакольных іх касцяных злучэннях.\nШто ўяўляе сабой артроз?\nАртроз - досыць сур'ёзная хвароба, якая дасягаюць суставы. Пры захворванні пашкоджаныя суставы і навакольныя яго косткі патаўшчаюцца. Узнікае боль пры нагрузцы, якая паступова суціхае ў спакоі.\nАртроз каленнага сустава, прычыны якога досыць розныя, не выклікае запаленчага працэсу, таму не выяўляецца ў выглядзе ацёкаў і пачырваненняў, чым і адрозніваецца ад артрыту ці поліартрытах.\nВарта адзначыць, што сярод пацыентаў досыць шмат жанчын, якія пакутуюць захворваннямі - варыкозным пашырэннем вен і атлусценнем.\nЧаму з'яўляецца хвароба?\nАртроз - непрадказальнае захворванне, якое ўзнікае з прычыны:\nАртроз каленнага сустава 1 ступені - пачатковая стадыя захворвання, пры якой своечасова пачатае лячэнне здольна працаздольнасць сустава. На пачатковым этапе руху становяцца абмежаванымі, а ўчасткі суставаў пачынаюць касцянець. Выявіць артроз каленнага сустава, лячэнне якога досыць разнастайна, на дадзенай стадыі практычна немагчыма: рэнтгеналагічнае даследаванне не пакажа бачных касцяных разрастанняў. Асноўнымі прыкметамі з'яўляюцца завастрэння сустаўных краёў і звужэнне межсуставной шчыліны, якія падчас агляду можа выявіць лекар. Для ўдакладнення дыягназу прызначаюць дадатковае абследаванне УГД і МРТ суставаў.\nЗвычайна пацыенты заўважаюць кароткачасовае паколванне ў суставе і які выдаецца падчас руху храбусценне. Болевыя адчуванні ўзнікаюць пасля спакою, а пры хадзе хутка праходзяць. Такія «стартавыя» болю праяўляюцца ў выніку трэння суставаў, на якіх абсоўваюцца храстковая і касцёва дэструкцыя (дэтрыт).\nНа пачатковай стадыі артроз не выклікае істотных нязручнасцяў, таму і хворыя не звяртаюць увагу на якія ўзніклі сімптомы. Таму, калі паўсталі найменшыя падазрэнні на артроз каленнага сустава, лячэнне неабходна праводзіць неадкладна.\nПерш чым вы пачнеце барацьбу з захворваннем, паспрабуйце знайсці добрага лекара і пасля поўнага абследавання складзіце сумесны план лячэння. Не ўстанаўлівайце сабе дыягназ самастойна, гэта можа толькі пагоршыць сітуацыю. Існуюць мноства падобных захворванняў, таму без абследавання можна памыліцца ў вызначэнні хваробы.\nПры пацверджанні дыягназу артроз каленнага сустава, лячэнне прызначаюць у залежнасці ад стадыі захворвання. На пачатковым этапе, калі сустаў яшчэ больш - менш захаваны, прапануюць правядзенне лекавай тэрапіі хондропротекторными прэпаратамі. На сённяшні дзень яны прадстаўлены ў досыць шырокім асартыменце. Па-за залежнасці ад выбару, прымаюць прэпараты да 6 мес. Праз паўгода рэкамендуецца зноў паўтарыць курс лячэння. Працягласць лячэння складае ад 3х да 5ти гадоў.\nВарта адзначыць, што крэму і мазі не здольныя пазбавіць пацыента ад артрозу, аднак яны могуць палегчыць болевыя адчуванні. Рэкамендуецца выкарыстоўваць сагравальныя прэпараты, якія дапамогуць палепшыць кровазварот.\nХворым людзям, якія маюць пацверджаны дыягназ артроз каленнага сустава, лячэнне можа прадпісаць толькі лечыць лекар. Ім рэкамендуецца штодня выконваць аздараўленчую гімнастыку і прытрымлівацца складзенай дыеты. Паспрабуйце не перагружаць свае суставы нагрузкай. Падобныя дзеянні могуць негатыўна адбіцца на вашым здароўе. Пасля выздараўлення старайцеся паступова нарошчваць нагрузку і не дапускаць ўзнікнення болевых адчуванняў.


Что такое баллистическая экспертиза, как распознать фальшивые деньги и по пуле найти преступника, узнали гимназисты во время экскурсии к пружанским криминалистам\n25 мая 2017 Общество Беларуская 0\nЭкскурсію для сямікласнікаў з гімназіі арганізавалі крыміналісты Пружанскага міжраённага аддзела Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз.\nЗ абсталяваннем, якое дагэтуль бачылі толькі ў фільмах, падлеткі атрымалі магчымасць пазнаёміцца ў рэальным жыцці.\nГімназістам расказалі пра магчымасці Пружанскага экспертнага падраздзялення. Але найбольшую цікавасць выклікала, канешне, крыміналістычная лабараторыя: юным экскурсантам паказалі, як робіцца выяўленне слядоў пальцаў рук на месцы злачынства, што ўяўляе сабой дактыласкапічная экспертыза.\nНекаторыя нават змаглі паспрабаваць гэтую працэдуру на сабе. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам расказалі, як адбываецца распазнанне фальшывых грошай, што такое балістычная экспертыза і як па кулі знаходзяць злачынцу.\nЭкскурсанты, узброіўшыся ведамі пра новую для іх прафесію — эксперт-крыміналіст, нават зацікавіліся, дзе можна атрымаць адпаведны дыплом і якім прадметам падчас школьнай вучобы трэба ўдзяляць асаблівую ўвагу, каб звязаць свой лёс з судовымі экспертызамі.\nХто ведае, магчыма хтосьці з гэтых гімназістаў, якія з такім інтарэсам пазнавалі азы крыміналістыкі, стануць кваліфікаванымі спецыялістамі ў гэтай галіне.\nГенадзь Пракаповіч, начальнік Пружанскага міжраённага аддзела Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз.\nАвтор: Генадзь ПракаповічРаённыя будні


Назва Вынікі страйку прадпрымальнікаў\nСёньня ў Беларусі адбыўся аднадзённы агульнарэспуліканскі страйк прадпрымальнікаў. Паводле старшыні аргкамітэту грамадзкага аб’яднаньня “За свабоднае разьвіцьцё прадпрымальніцтва” Віктара Гарбачова, у акцыі пратэсту ўзялі ўдзел каля 30 000 чалавек. Як ацэньваюць вынікі страйку ўлады і лідэры прадпрымальніцкага руху? З працягам тэмы Алесь Дашчынскі.\nПрадстаўнік Дэпартамэнту па прадпрымальніцтву міністэрства эканомікі Аляксандар Тапілін спаслаўся на тое, што абласныя выканкамы пакуль не падалі зьвесткі пра колькасьць удзельнікаў страйку:\n“Магілёўскі аблвыканкам нам даслаў інфармацыю пра тое, што былі факты нявыхаду. Ну, там зьвязана з рознымі прычынамі. Дзесьці там прадпрымальнікі на хаўтурах, недзе прарвала трубы, не было вады. Нехта па прычыне хваробы. Такіх, што там страйкуюць па Магілёўскай вобласьці не заяўлена. Па іншых аблвыканкамах мы толькі атрымоўваем інфармацыю. Так што ня ведаю, хто там заяўляў 30 тысяч”.\nВіктар Гарбачоў не пагаджаецца з такой ацэнкай:\n“У адным Бабруйску каля 50 працэнтаў спынілася. Выстаўкі стаялі, ніколі раней не стаялі. Таму па Магілёўскай вобласьці – гэта поўны падман таксама. Цяпер будуць ізаляваць інфармацыю, скажаць яе”.\nПаводле зьвестак з рэгіёнаў улады вельмі нэрвова паставіліся да страйку прадпрымальнікаў. Чыноўнікі наведвалі рынкі і высьвятлялі хто не працуе і чаму. Віктар Гарбачоў сказаў:\n“Улады, у прынцыпе, напужаныя. Вось чаму яны сёньня пайшлі па рынках. Яны хочуць ведаць рэальную сытуацыю, што будзе, калі гэты ўказ ня зьменяць. І самае страшнае для іх, што кансалідаваліся “Паркінгі”, “Зеркала”, “Купалаўскія” рынкі і так далей. Менск пачынае спыняцца і іх гэта палохае. Яны плян зараз складуць каго як зачыніць, каму што падкінуць. Таму мы гатовыя да ўсяго”.\nЧыноўнікі даводзяць, маўляў, прадпрымальнікі ня хочуць працаваць па дакумэнтах, таму і не пагаджаюцца з тым жа ўказам №760. Прадстаўнік Менскага гарвыканкаму Аляксандар Каліноўскі заявіў падчас сустрэчы з удзельнікамі страйку:\n“У Менску 17 з паловай тысяч юрыдычных асобаў. На іх працуе каля 170 тысяч чалавек. Большая палова зь іх працуе ў сфэры гандлю і грамадзкага харчаваньня. Гэта 80 тысяч чалавек. І спакойна яны возяць тавар. Па дакумэнтах, растаможваюць. Вас у Менску 40 тысяч індывідуальных прадпрымальнікаў. Каля 20 тысяч плацельшчыкаў адзінага падатку. Зь іх палова занятая ў сфэры гандлю. 10 тысяч індывідульных прадпрымальнікаў сёньня плацяць адзіны падатак і возяць тавар без дакумэнтаў. 80 тысяч працуе нармальна, па дакумэнтах растаможвае і так далей. 10 тысяч кажа не, мы будзем як і раней з чаркізаўскай памойкі вазіць невядома што і так далей”.\nАднак удзельнікі страйку асьцерагаюцца, што застануцца ўвогуле без працы. У Менску ля гандлёвага цэнтру “Паркінг” у страйку брала ўдзел Сьвятлана. Яна працуе ў гандлёвых цэнтрах “Рыга” і “Эўропа”:\n“Тыя дэкрэты, якія выдалі наш урад, прэзыдэнт не дазваляюць далей працаваць прадпрымальнікам. Той указ, які забараняе наймаць на працу, а толькі родных, прыніжае чалавека і яго правы. А што рабіць астатнім людзям, такому штату гандляроў. Што іх звальняць? Яны таксама людзі і хочуць есьці. Мы дастаткова плацім падаткаў дзяржаве за права працаваць”.\nhttp://www.svaboda.org/articlesfeatures/economics/2007/10/0CDCF560-6B29-4DF6-A847-2564830B380B.html Фотарэпартаж са страйку прадпрымальнікаў02.10.2007\nДэпартамэнту па прадпрымальніцтву міністэрства эканомікі.\nЦі будзе мець плён страйк прадпрымальнікаў?


Пятро Ламан: нацыянальны артыст, выбітны паэт і апантаны рыбак\nНародныя навіны Віцебска Новости Витебска | 06-10-2014\nНа свой бенефіс артыст Нацыянальнага тэатра імя Якуба Коласа Пятро Ламан запрасіў гледачоў 5 кастрычніка, хаця юбілейны дзень нараджэння адсвяткаваў нашмат раней – 11 ліпеня.\nУ якаці бенефіснага быў абраны спектакль паводле аповесці Паўла Санаева “Пахавайце мяне за плінтусам”.У пастаноўцы бенефіцыянт паўстаў адразу ў дзвюх іпастасях: выканаўцы ролі дзеда і аўтара трапнага, дасціпнага перакладу. А напярэдадні бенефісу артыст Пятро Ламан згадзіўся сустрэцца з намі, каб расказаць чытачам “ННВ” пра свой творчы лёс, жыццёвыя планы і спадзяванні.\nАртыст, ягоны тэатр і ролі\n— Юбілей ужо адзначаны. Тым не менш, бенефіс – своеасаблівая акцёрская справаздача. З якім вы настроем яго чакаеце? Пра што марыць напярэдадні свята артыст Пятро Ламан?\n— Вось чакаю, калі ролю дадуць.\n— Спадзяецеся атрымаць нешта канкрэтнае, падзяліцеся, на што “паклалі вока”?\n— Справа ў тым, што ў тэатры можна класці вока на што заўгодна. А тое, што табе дадуць, будзе абсалютна нечаканым. І для цябе, і можа быць, для ўсіх. Хочаце, я вам раскажу, што адбылося з “Несцеркам”?\nКалі рэжысёр Віталь Баркоўскі аднаўляў спектакль, ён прапанаваў падаваць заяўкі. І дадаў, што ніводны з тых акцёраў, хто меў ролі, тыя ролі іграць не будзе. Усё будзе па-новаму. Напачатку ў “Несцерцы” я іграў Юрася, потым “даслужыўся” да ролі Бацькі. А на момант аднаўлення вырашыў не падаваць заяўку наогул. І што ў выніку? Іграю галоўную ролю – Несцерку.\nВось і атрымліваецца, як у народе кажуць: хочаш насмяшыць Бога, раскажы пра свае планы. Таму ні пра якія планы гаварыць не буду.\n— Вы ў тэатры з 1971 года. Наколькі гэта цяжка ці проста – працаваць усё жыццё ў адным калектыве?\n— Пасля заканчэння інстытута ў мяне быў выбар: Мінск, Магілёў або Віцебск. Я выбраў Віцебск па дзвюх прычынах: па-першае, гэты тэатр больш знакаміты, а па-другое, ён працуе на беларускай мове. Гэта стала вызначальным. А наогул тэатр для мяне ніколі не быў работай. На работу я хадзіў адзін год, гэта было да інстытута.\nКанечне, прапановы змяніць калектыў у свой час у мяне былі: рэжысёр Валерый Маслюк пасля пастаноўкі спектакля “Клеменс” паводле Казіса Саі запрашаў паехаць разам з ім ў Магілёў, дзе планаваў мяне выкарыстоўваць у якасці вядучага акцёра. Я доўга думаў. А потым вырашыў, што ад дабра дабра не шукаюць, бо мой тэатр для мяне заўсёды быў родным домам.\n— Ці ёсць у вас настальгія па нейкіх часах, па рэжысёрах? Калі вам у тэатры было асабліва ўтульна?\n— Утульна мне тут было заўсёды. Адзіная ў мяне настальгія — па раённых гастролях. Была такая практыка работы тэатра — мы на месяц сяліліся ў нейкім з райцэнтраў і ездзілі па вясковых клубах. На іх невялічкіх пляцоўках ствараўся эфект камернай сцэны. І глядач вясковы быў вельмі ўдзячны. Мне здаецца, варта было б аднавіць гэтую практыку. Я разумею, што цяпер існуе тэлевізар. Але ж і тады тэлебачанне было, але калі мы прывозілі спектаклі, пагалоска ішла адразу, і збіраліся ўсе вяскоўцы. А потым казалі: “Мы ж і не ведалі, што ў вас такі харошы спектакль, калі вы будзеце яшчэ і ў той вёсцы, дык мы і туды прыедзем”. Прыезд тэатра ў вёску быў вялікай падзеяй. Наш тэатр вельмі адказна ставіўся да такой работы: дэкарацыі прыстасоўвалі для малых сцэн, рабіліся карэктывы п’есы.\n— Быў у вас “свой рэжысёр”, з якім вы да канца разумелі адно аднаго?\n— Гэта быў Валерый Маслюк. Ён паверыў у мяне, даручыўшы галоўную ролю Скалнаса ў спектаклі “Клеменс”. На жаль, працаваў ён тут нядоўга. Спачатку пераехаў у Магілёў, а потым у Мінск, стаўшы галоўным рэжысёрам Рускага тэатра. У мяне з ім былі вельмі і вельмі добрыя стасункі — і творчыя, і чалавечыя.\n— Вы казалі, што беларуская мова ў тэатры для вас стала важкім аргументам у выбары калектыву…\n— Вы ж ведаеце, як раней вучылі ў школах. Вось і мне здавалася, што гісторыя беларускага народу пачалася толькі ў 17 годзе. Разуменне і нацыянальны гонар прыйшлі, калі я сутыкнуўся з нашай сапраўднай гісторыяй. Беларускія гарады маюць вельмі паважны ўзрост, а замкі на нашай зямлі былі праз кожныя 40 кіламетраў. Мая вёска Турэц, што на Навагарадчыне, упамінаецца ў летапісах з 15 стагоддзя. І, калі я зацікавіўся гісторыяй, калі зразумеў, што гэта за зямля і што за народ, прыйшло разуменне, што гісторыя майго народа можа скласці гонар любой нацыі. А фальклорны пласт культуры Беларусі? Вазьміце народныя казкі. Колькі сюжэтаў! А калі прыйшла самасвядомасць, я стаў займацца і літаратурай.\n— Вы вельмі шчыра і пранікнёна чытаеце не толькі свае вершы, але і другіх паэтаў. Каго вы адчуваеце найлепш?\n— Караткевіча, Барадуліна, Куляшова, Панчанку, Купалу. Купалу, напэўна, я павінен быў бы назваць першым. Але я пачаў з тых людзей, якіх ведаў асабіста. Мне давялося вельмі блізка быць знаёмым з Барадуліным. А Караткевіч павінен быў рэдагаваць мой першы зборнік. Але захварэў і перадаў рукапіс Рыгору Барадуліну. Пуцёўку ж у літаратуру мне даў народны пісьменнік Беларусі Янка Брыль. З яго падачы з’явілася першая грунтоўная публікацыя ў часопісе “Маладосць”. Страшэнна мне падабаецца “Сказ пра Лысую гару” Ніла Гілевіча. Цяпер ўжо дакладна вядома аўтарства гэтага дасціпнага твора. Там вельмі трапна, з вялікім гумарам паказаны зрэз калялітаратурных стасункаў.\n— Напэўна, вы чытаеце і маладых паэтаў. Як вы думаете, беларуская літаратура мае будучае ў асобе гэтых людзей?\n— Канечне мае. Сапраўднай асобай у маладой літаратуры я лічу Анатоля Сыса. Нажаль, яго ўжо няма з намі. Пакуль вышэй за яго з маладых я не чытаў. Маладая беларуская проза, на маю думку, мае вельмі вялікія перспектывы. Не буду называць імёны. Раптам, кагосці прапушчу. Але шчыраваннямі маладых празаікаў ніва беларускай літаратуры дакладна быллём не зарасце.\n— Не многія відаць ведаюць, што вы шмат пішаце песень і перакладаеце для беларускага тэатра “Лялька”. Праца для дзяцей — што гэта для вас?\n— Ад свайго педагога Уладзіміра Андрэевіча Маланкіна я чуў такія словы: для дзяцей трэба працаваць гэтак жа, як і для дарослых, толькі у два разы лепей. А пасля таго, як я зрабіў пераклад “Брэменскіх музыкаў”, рэжысёр Віктар Клімчук неяк мне расказаў, што да яго падыходзілі людзі і пыталіся, як калектыву ўдалося дабіцца таго, што беларускі варыянт не выклікае ніякіх пытанняў і вельмі натуральна ўспрымаецца. Гэта для мяне было найлепшай пахвалой.\nНаогул жа перакладамі я займаюся даўно. Першы твор, які я пераклаў — гэта “14 чырвоных хацінак” Платонава. Платонаў жа ўсе свае творы пісаў белым вершам. А мне наогул здаецца, што любы літаратурны твор — гэта па вялікаму рахунку паэзія. Таму што ўздзейнічае не само слова, а ягоны рытм і вібрацыя. І ў нашым тэатры я ведаю два проста геніяльных пераклады. І абодва зроблены паэтамі. Гэта “Клеменс” Казіса Саі, які пераклаў паэт Алесь Разанаў і “Тайбеле і яе дэман” – пераклаў Рыгор Барадулін. Я часам думаю, што калі паэзія – гэта песня, то проза – гэта сімфонія. Дык той, хто бярэцца перакладаць сімфонію, павінен добра перакладаць песні.\nДубальтовы дзед, захоплены рыбалкай\n— Вы – творчы чалавек з няўрымслівым тэмпераментам. Як сталася, што выша галоўнае захапленне – рыбалка?\n— Найперш, думаю, праз імя. Яно ўздзейнічае на лёс чалавека, і гэта неаднойчы было заўважана. Калі чалавек стрыжэцца ў манахі, то першае, што робяць – мяняюць яму імя.\nЯ ведаю такі выпадак: у Алега Бембеля была ракавая пухліна, ледзь не апошняя стадыя, урачы казалі, што жыць яму не больш за 2 гады. Ён паехаў у Жыровічы, стаў манахам. Яму памянялі імя і хвароба знікла.\nЧаму ж са мной павінна быць інакш? Памятаеце, кім быў апостал Пётар? Гэта першае. А па-другое, грэцкі філосаф Платон казаў: “Час, праведзены на рыбалцы, на нябёсах не залічваецца”. Так што, дзялюся парадай: хочаце жыць як мага даўжэй — станавіцеся рыбакамі і часцей ездзіце на рыбалку. Будзеце жыць доўга і шчасліва і мець добрае здароўе. Да таго ж я прывожу рыбу. І таму ўсе мае хатнія вельмі разумныя: і жонка, і дачушка, і унучка.\n— Ваша ўнучка, да якой вы вельмі пяшчотна ставіцеся, ужо дарослая. Зараз у вас нарадзіўся ўнук…\n— Так, я цяпер дубальтовы дзед. Канечне, я вельмі рады малому мужчыне ў нашай сям’і і буду яго песціць і ім займацца. Хлопчыка яшчэ не ахрысцілі, але імя ўжо абралі. Ён будзе Святаславам.\n— На жаль, не Пятром…\n— Чаму на жаль? Дачка, дарэчы, хацела даць сыну маё імя. Але тут ужо я быў супраць. Традыцыйна лічыцца, што не варта даваць дзецям імёны ў гонар таты або дзеда. Гэта можа не добра паўплываць на лёс. Во калі у мяне народзіцца праўнук, я буду вельмі рады, калі яму дадуць імя Пятро.\n— А вы наогул верыце у сакральныя рэчы?\n— Вядома. Разам з нашым светам прысутнічае іншы свет. І ён уздзейнічае на нас. Пра гэта і вера хрысціянская гаворыць: жыве не толькі цела, але і душа чалавека. Душу можна выхаваць, узняць. А можна і загубіць. Калі я задумваўся над тым, нашто чалавек прыходзіць на зямлю, то зразумеў, што хутчэй за ўсё ад чалавека тут патрабуюцца творчыя, духоўныя здабыткі. Ты прыходзіш у гэты свет дзеля таго, каб удасканальваць сваю душу. Яшчэ Хрыстос казаў: не збірайце скарбы зямныя, збірайце скарбы духоўныя. Зямныя могуць згніць, іх могуць украсці, яны могуць згарэць. А духоўнае заўсёды будзе з табой.\nА яшчэ, калі я малы пытаўся, што такое Бог, мая баба Каця гаварыла: калі Бог ёсць у тваім сэрцы, значыць ён ёсць, калі там яго няма, то яго няма наогул. Мне здаецца, гэта геніяльная выснова. Другімі словамі гэта можна назваць сумленнем. Калі яно ёсць у чалавека, то яно ёсць. Калі не – значыць, чалавек з другімі сіламі мае стасункі…\nАртыст, паэт, перакладчык Пятро Ламан. Глыбока нацыянальны чалавек не толькі на сцэне, але і ў жыцці. Цудоўны суразмоўца. Яго можна адкрываць бясконца. І калі вам раптам надарыцца пазнаёміцца з гэтай выбітнай асобай – на рыбалцы ці на творчым вечары, усё адно, — не ўпусціце магчымасць з ім пагаварыць, яго паслухаць. І вы будзеце заварожаны не толькі яркімі сцэнічнымі вобразамі, не толькі пранізлівым чытаннем вершаў, але і глыбокай народнай мудрасцю.


Знаёмім з прафесіяй. Кансьерж | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Знаёмім з прафесіяй. Кансьерж\nДваццацітрохгадовы Багдан ЦІХАНОВІЧ добра ведае свой горад і памятае звычкі пастаянных гасцей. Ён імкнецца зрабіць часовае пражыванне пастаяльцаў незабыўным і ўвасабляе ў жыццё любыя іх пажаданні. Хлопец працуе кансьержам у адным са сталічных пяцізоркавых гатэляў. Што ўяўляе з сябе гэтая рэдкая для краіны прафесія? Пра гэта мы даведаліся ў нашага суразмоўніка.\n— У Беларусі няма спецыяльнай установы, дзе рыхтуюць кансьержаў, — кажа Багдан. — Не ўсе гасцініцы хочуць мець у сябе гэтую пазіцыю — вялікую частку абавязкаў звычайна выконвае адміністратар. Таму і прадстаўнікоў прафесіі ў сталіцы няшмат — нас усяго пяць чалавек.\nПасля вучобы ў школе асноўнай мэтай для сталічнага хлопца было ўдасканаленне валодання англійскай мовай. Таму ён паступіў у Лінгвагуманітарны каледж. Калі надышоў час праходзіць першую практыку, уладкаваўся ў гасцініцу афіцыянтам. Але выйсці на змену так і не атрымалася — пазнаёміўся з кансьержам, які хутка прапанаваў стаць яго памочнікам.\n— Менавіта гэта прафесія мяне вельмі зацікавіла, таму застаўся ў гасцініцы на некаторы час. Паралельна завочна атрымліваў вышэйшую адукацыю ў Лінгвістычным універсітэце. Зараз я аддаў перавагу пяцізоркаваму гатэлю ў цэнтры Мінска, у ім працую больш за год, і ў найбліжэйшай будучыні хачу развівацца менавіта тут, — працягвае хлопец.\n— Як выглядае твой рабочы дзень?\n— Усе абавязкі можна падзяліць на дзве часткі. Першая — штодзённая руціна: арганізацыя дзелавых сустрэч, экскурсій па горадзе, рэзерваванне столікаў у рэстаране, браніраванне квіткоў, трансферы, праверка пошты, адказы на званкі. Але ёсць і тыя, што «з разынкай». Яны складаюць другую частку абавязкаў — гэта незвычайныя пажаданні пастаяльцаў. Адмаўляць ім мы не маем права, акрамя тых запытаў, якія супярэчаць закону. Аднойчы для госця гатэля я адшукаў школьнае каханне. З адной дзяўчынай ён 30 гадоў таму разам вучыўся. З прадстаўленай інфармацыі былі толькі імя і прозвішча. На жаль, у сацсетках кантакту жанчыны не аказалася, прыйшлося скарыстацца тэлефонным даведнікам. Трубку падняў яе бацька, даў кантакт дачкі. Дагэтуль не ведаю, ці сустрэліся былыя закаханыя ці не, але было прыемна чуць словы падзякі.\n— Чула, што сярод кансьержаў існуе такое паняцце, як «Служба праз сяброўства»...\n— Сувязі і карысныя знаёмствы — тут ледзь ці не самае галоўнае. З усімі калегамі знаходжуся ў добрых адносінах, у нас нават ёсць мабільны чат, куды паведамляем важную інфармацыю накшталт: «У гэтым рэстаране не вельмі смачна гатуюць, нікога туды не пасылайце», і наадварот. Калі трэба тэрмінова знайсці нейкі кантакт або даставіць падарунак, напрыклад, у Вільнюс, прашу дапамогі ў замежных калег — яны не адмаўляюць, нават у нерабочы час.\nБагдан дзеліцца, што ў рабоце яму вельмі дапамагаюць камунікабельнасць, стрэсаўстойлівасць і павага да людзей.\n— Кансьерж — гэта той, хто не саромеецца завесці размову з любым госцем гатэля. Бо пастаяльцы бываюць розныя, і трэба ўмець кантраляваць свае эмоцыі. Вядома, часам свой характар даводзіцца стрымліваць, праяўляць цярпенне. Мяне не сустрэнеш у гатэлі ў дрэнным настроі, я заўсёды ветлівы. Працаваць толькі дзеля грошай — лічу, дрэнная ідэя, так доўга на службе не пратрымацца, хутка наступіць эмацыянальнае і прафесійнае выгаранне.\n— Як часта за работу табе кажуць «дзякуй»?\n— Амаль заўсёды. Бо кожны з кансьержаў імкнецца зрабіць так, каб госці прыехалі да нас ізноў. Трэба вывучаць звычкі пастаяльцаў гасцініцы, умець прадбачыць, што ім неабходна менавіта цяпер. Тады чалавек адкрыецца з найлепшага боку. Дарэчы, я дагэтуль сутыкаюся з тым, што людзі не ведаюць, хто такі кансьерж. Часам пытаюцца: «Ты дзверы ў гатэлі адчыняеш?» Але пасля таго, як я ім расказваю аб сутнасці прафесіі, здзіўляюцца і пачынаюць ставіцца да яе з павагай.\n— І ўсё ж — ёсць тое, што можа вывесці цябе з раўнавагі?\n— Засмучаюць неарганізаванасць і безадказнасць. Напрыклад, госць прыходзіць з нейкай просьбай, і калі я выконваю вялікую частку работы, паведамляе мне аб тым, што перадумаў. Але чалавека таксама можна зразумець. Можа, у яго рэзка змяніліся планы?\n— А што наконт знешняга выгляду? Могуць звольніць за татуіроўку або зялёны колер валасоў?\n— Калі ёсць тату, іх трэба абавязкова хаваць пад адзеннем, на твары яны — табу. Яркія валасы, манікюр, макіяж таксама пад забаронай. Пірсінг падчас змены прыйдзецца здымаць. Усё павінна быць максімальна натуральна.\n— У далейшым хацеў бы атрымаць вопыт работы ў гатэлях сусветнага ўзроўню?\n— Кансьерж будзе на сваім месцы там, дзе вырас. Бо ён ведае, якія падзеі перажыла краіна, чым можна здзівіць гасцей — зможа расказаць аб усім. Таму ў найбліжэйшыя гады я планую засяродзіцца на рабоце ў сталічным гатэлі, тым больш што ён нічым не адрозніваецца ад замежных. Праўда, было б выдатна, калі б рух кансьержаў развіваўся ў нас больш актыўна. Напрыклад, у той жа Расіі ёсць прадстаўніцтва Міжнароднага саюза атэльных кансьержаў «Залатыя ключы» — закрытай прафесійнай супольнасці, якая аб'ядноўвае больш за чатыры тысячы работнікаў найлепшых гатэляў з больш чым 80 краін. Амаль кожны з нас хоча трапіць туды. На жаль, у Беларусі свайго прадстаўніцтва пакуль што няма.\n— Калі знаходзішся ў падарожжы, зазіраеш у гасцініцы, каб завесці новыя знаёмствы?\n— О, гэта мой галоўны пункт у паездках! Радуе тое, што ўсе заўсёды ветлівыя, зацікаўленыя ў абмене вопытам. Але наогул, калі гаварыць пра хобі, то я вельмі люблю гатаваць, прысвячаю гэтаму шмат вольнага часу. І яшчэ мне падабаецца авіяцыя.\n774 Усходні гараскоп на наступны тыдзень


Агрогородок Узмены и его жители: история деревни на холмах\nДалячынь з Узмёнскага узвышша\nОпубликовано: 25.11.2016 20:06:03\nНазва Узмёны пайшла, як тлумачаць мясцовыя гісторыкі, ад слова “ўзмень”, што па-мясцоваму — узвышша\nАГРАГАРАДОК Узмёны, што ў Міёрскім раёне, стаіць ля самай Заходняй Дзвіны. На другім яе беразе ўжо іншы раён. Калі моста праз раку яшчэ не было, узмёнцы, каб трапіць да суседзяў, перапраўляліся на лодках і іншых зручных сродках, а ўзімку прама па лёду — пешшу, на конях і нават на тэхніцы. Не абыходзілася без трагедый. І толькі паўтара дзясятка гадоў таму два берагі звязаў магутны прыгажун-мост.\nАдна са старэйшых жыхарак Узмёнаў былы палявод Альдона НЕВЯРОЎСКАЯ\nНАЗВА Узмёны пайшла, як тлумачаць мясцовыя гісторыкі, ад слова “ўзмень”, што па-мясцоваму — узвышша. Вёска і сапраўды стаіць на схілах вельмі высокай гары, па якіх і рассыпаліся самыя розныя будынкі: ад драўляных хат да шыкоўных мураваных катэджаў. Апошнія, праўда, з’явіліся нядаўна, калі Узмёны сталі аграгарадком.\nА ўвогуле пасяленне старажытнае. Людзі тут жылі яшчэ 4—5 тысяч гадоў таму. У мясцовым школьным музеі захоўваюцца выкапаныя ў наваколлі сякеры з каменю і стрэлы з крамянёвымі наканечнікамі. І таму невыпадкова, што і сёння гісторыя цесна пераплятаецца з сучаснасцю: гучаць званы старажытнай Свята-Мікалаеўскай царквы, вабіць да сябе ў спёку цяністая шматвекавая ліпавая алея, і нават тутэйшая школа, якой за сотню гадоў, месціцца ў былым доме святара. Праўда, у нашы дні зроблена прыбудова з дадатковымі класнымі пакоямі і спартыўнай залай.\nЁсць у аграгарадку ўсё, што неабходна жыхарам: Дом культуры з бібліятэкай, дзіцячы садок, ФАП, пошта, комплексна-прыёмны пункт, крама. Адно, што на першы погляд здалося дзіўным, — адразу за жылымі дамамі выпасваўся вялікі, дзесьці за паўсотні кароў, статак. Міжволі падумалася, што магла б тутэйшая гаспадарка “Узмёнскі край” і далей зрабіць свае выпасы. Якое ж было здзіўленне, калі пры сустрэчы старшыня сельсавета Таццяна Смулько сказала, што гэта ўласныя каровы ўзмёнцаў. I гэта яшчэ не ўсе: другая чарада пасецца ў іншым месцы. Усяго — 74 галавы. Некаторыя вяскоўцы трымаюць па 2—3 каровы. У іх ліку — сям’я педагогаў Алы і Аляксандра Гагалінскіх, з якімі неўзабаве і давялося пазнаёміцца.\nАла — настаўнік пачатковых класаў. Аляксандр у мінулым таксама педагог, але цяпер працуе на мытні.\nСядзелі мы ў вялікай альтанцы ля дагледжанага дома з рознымі прыбудовамі, які дастаўся Але па спадчыне ад бацькоў. Давялося яго поўнасцю рэканструяваць, дабудаваць дадатковыя памяшканні.\nНашу гутарку раз-пораз перабіваў галасісты певень у двары.\n— Ведаеце, як у настаўнікаў, — даводзіла Ала, — атрымалі адпускныя — яны імгненна “бліснулі”, і тут жа іх не стала. А трэба ж усё лета жыць. Вось кароўкі і дапамагаюць. У нас іх дзве, бо ўсё роўна ўставаць трэба рана, а палове пятай. Так што адна карова ці болей, якая розніца!..\nАла доіць кароў, а Аляксандр даглядае свінаматку і іншую жыўнасць, якой таксама нямала. Сена рыхтуе ўся сям’я: самі і дзве дачкі. Дзялянку выдзяляе Савет, а для касьбы набылі мотаблок.\nПрадаюць Гагалінскія не толькі малако, але і тварог, які ідзе нарасхват.\nАла не прамінае падкрэсліць, што падсобная гаспадарка ніяк не перашкаджае асноўнай рабоце — у школе, якая, вядома, на першым месцы. Калі там заняткі, то доіць кароў не тры, а толькі два разы на дзень — раніцою і вечарам.\nНа пытанне, як рэагуюць вяскоўцы, што педагогі гадуюць кароў і іншую хатнюю жывёлу, Ала, не задумваючыся, адказвае:\nВетэран працы Ксенія КАНАХ з унукам Арцёмам і дачкамі Галінай, Алай і Таццянай\n— Ва Узмёнах любяць працавітых.\nІ пераводзіць позірк на старшыню сельвыканкама, якая таксама трымае карову.\nТаццяна Смулько нагадвае, што летась атрымала ад здадзенага малака больш за дзве тысячы рублёў. У таго ж, хто трымае па 2—3 каровы, месячны даход дасягае ад 400 да 600 рублёў.\nА чаму іх не трымаць, калі ёсць добрыя выпасы, электрапастух, падвозіцца вада. Членам гаспадаркі кіраўніцтва ААТ “Узмёнскі край” выдзяляла гатовае сена, іншым — тэхніку.\nМалако акуратна збіраюць, няма затрымак з яго аплатай.\nНА РАЁННЫМ свяце “Журавы і журавіны Міёрскага краю” запомніўся адзін даволі незвычайны момант: прыезджыя цесна абступілі падворак Узмёнскага сельсавета, хаця там, на першы погляд, нічога асаблівага не было. Даволі прывабная кабета прапаноўвала пучкі сушанай травы, нешта бойка тлумачыла. Пасля яе слоў тыя пучкі ледзьве не вырывалі з рук.\nАказалася, што набор траў быў не проста ад хваробы, а ахова ад бясшлюбнасці.\nЛекі прывезла галоўны аграном ААТ “Узмёнскі край” Ганна Барэйша. (Два месяцы таму яна прызначана намеснікам дырэктара. — Аўт.) Збор розных лекавых траў — яе хобі. Перадалося гэта захапленне ад бабулі. На пытанне, ці сапраўды можна травамі вылечыць ад бясшлюбнасці, Ганна загадкава ўсміхнулася.\nЦікава, што яе родная сястра Таццяна Галыня — галоўны заатэхнік гаспадаркі. Вось такі тандэм, такая дынастыя.\nКалі распавядаць пра дынастыі, то няма роўных тут Канахам.\nНа тым жа свяце ўшаноўвалі якраз працоўныя дынастыі. І калі выклікалі Канахаў, то яны ледзь не ўсю сцэну занялі.\nСтарэйшая, Ксенія Канах, цяпер на пенсіі. А да гэтага звыш трох дзясяткаў гадоў адпрацавала даяркай.\n— Пайшла ў васямнаццаць гадоў, — прыгадвае яна. — Усё ж было ўручную — і даілі, і кармілі, і паілі вёдрамі. А да фермы ж яшчэ восенню ці вясной дабрацца праблема была: не дарога — балота. Памятаю, аднойчы старшыня калгаса, калі ішоў да нас, бот у гразі згубіў. Усёй фермай яго тады шукалі... У Ксеніі — пяцёра дзяцей: тры дачкі і два сыны. Дочкі засталіся ва Узмёнах. Дзве — Галіна і Таццяна — пайшлі па яе дарозе: аператары машыннага даення, а трэцяя — Ала — аграном, у гарачы час пасяўной і ўборкі займае пост дыспетчара. Ну і, канечне, перажывае за сыноў-механізатараў Дзмітрыя і Віктара. Абодва маюць добрую рэпутацыю, могуць сесці за штурвал любой сельгастэхнікі. А Віктар некалькі гадоў таму разам з Віктарам Шамёнкам сталі пераможцамі ў вобласці сярод маладзёжных экіпажаў і трапілі на рэспубліканскія “Дажынкі”.\nГалоўны аграном ААТ “Узмёнскі край” Ганна БАРЭЙША\nТады Канах быў памочнікам. Сёлета ён ужо сам камбайнер і паказаў не толькі майстэрства, але і вытрымку.\nВА УЗМЁНАХ існуе добрая традыцыя: выбраная ў сям’і прафесія перадаецца з пакалення ў пакаленне. Так здарылася і з Андрэем Сцепулёнкам. Яго бацька Аляксандр Парфенцьевіч быў у свой час калгасным пчаляром і славіўся на ўсю аколіцу.\nСямейную эстафету перадаў сыну. У гаспадарцы сельгаспрадпрыемства 140 пчоласямей. Размешчаны яны ў васьмі месцах. Летам, як прызнаецца Андрэй, спраў пад завязку. Даводзіцца браць памочніка.\nУ мінулым годзе ўзялі каля дзвюх з паловай тон мёду. Штосьці прадалі на прадпрыемствы хлебапрадуктаў, каля тоны на лікёра-гарэлачны завод “Крышталь”. Мясцоваму насель- ніцтву аддавалі літр за 5 рублёў.\nАле лепш за ўсё салодкі тавар ішоў на бартэр — на запчасткі для сельгасмашын, абсталяванне для жывёлагадоўчых ферм...\nМНОГІЯ ўзмёнцы адкрылі сваю справу. Павел Смулько пасадзіў сад, у якім каля 600 дрэў, і ўжо збірае добрыя ўраджаі яблыкаў.\nВіктар Сауціч адкрыў аграсядзібу “У Пятровіча”. Віталь Лазур сталярнічае і шмат дапамагае сельвыканкаму.\nЯшчэ адна асаблівасць Узмёнаў — шматдзетныя сем’і. Я ўжо расказваў пра Канахаў. Па трое дзяцей у Святланы і Аляксандра Дзямідаў, Ірыны і Аляксандра Кузьміцкіх, Вольгі і Віталя Лазураў, Наталлі і Віктара Шадурскіх, чацвёра — у Людмілы і Аляксандра Махонькаў, пяцёра — у Зоі і Івана Пузакаў. У мясцовай базавай школе — дзіцячым садку ў наступныя гады чакаюць рост вучняў…


Асноўным памылкай многіх жанчын можна лічыць наступную думку: каб выглядаць дагледжана, трэба мець шмат сродкаў. Больш за тое, дзяўчыны гатовыя марнаваць немалыя грошы на салонныя працэдуры ачышчэння, танізаваньню, харчавання. Многія забываюць, што ўсё неабходнае - побач, трэба толькі ведаць, як правільна выкарыстоўваць гэта. Касметычныя працэдуры, праведзеныя ў хатніх умовах, здольныя надаць скуры асаблівую ззянне і прыгажосць, вярнуць ёй здаровы выгляд. Маскі для рук сваімі рукамі і хатнія касметычныя працэдуры - праўдзівы шлях да дасканаласці.\nКаб вярнуць скуры эластычнасць змяшайце цёплае малако і дрожджы ў такой колькасці, каб сумесь па кансістэнцыі нагадвала смятану. Дадайце некалькі кропель перакісу вадароду. Старанна змяшайце. Трымаеце маску на папярэдне вычышчанай скуры асобы на працягу 20 хвілін. Змыйце прахалоднай вадой.\nКалі вы жадаеце надаць скуры здаровы колер і насыціць яе карыснымі рэчывамі, то выдатным рашэннем будзе зрабіць маску па дадзеным рэцэпце: да невялікай колькасці мёду і вяршкоў дадайце 13 таблетак дрожджаў, змяшайце і дайце настаяцца сумесі каля дваццаці хвілін. Трымаеце маску на твары на працягу 15 хвілін, змывайце злёгку цёплай вадой.\nКалі вы з'яўляецеся ўладальніцай сухой скуры, схільнай лушчэнне, то на 30 хвілін нанёс на твар маску, якая складаецца з чайнай лыжкі мёду, сталовай лыжкі талакна, сланечнікавага алею і трох сталовых лыжак малака. Дадзены рэцэпт змякчае скуру, робіць яе пяшчотнай і аксаміцістай.\nВыдатным рашэннем для бляклай скуры, схільнай да пігментацыі, высыпанні, пашыраным порам з'яўляецца прымяненне маскі для асобы сваімі рукамі з агурка. Рэцэпт яе вельмі просты: натрыце агурок на дробнай тарцы, змяшайце атрыманую кашыцу з пшанічнай мукой і нанёс на 30 хвілін. Змываць прахалоднай вадой. Можна карыстацца любымі дарамі прыроды, выкарыстоўваць у сыходзе за скурай не толькі агурок, але і, напрыклад, памідор, апельсін, лімон, парэчку, вішню. Калі інгрэдыенты вылучаюць вялікая колькасць соку, намочыце ў такім соку марлю і прыкладзеце да твару. Альтэрнатывай марлі можа паслужыць вата.\nЯк вядома, рукі жанчыны - кароткая аповесць пра яе жыцця, таму вельмі важна рабіць маскі для рук. Народная медыцына прадугледжвае велізарная колькасць выдатных рэцэптаў. Скура рук мае патрэбу ў дбайным сыходзе, але дзяўчаты пра гэта часта забываюць. І да трыццаці гадам маюць вытанчанай, пігментаваную скуру, якая выдае ўзрост сваёй уладальніцы. Каб гэтага пазбегнуць, неабходна рабіць маскі для рук. Сваімі рукамі іх зрабіць зусім не складана і абсалютна нядорага.\nКалі вашай праблемай з'яўляецца састарэлая скура, то ўтрыце ў рукі сумесь аднаго жаўтка і лыжкі натуральнага мёду, на ноч надзеньце тканкавыя (х / б) пальчаткі. Раніца парадуе вас прыгожымі рукамі з разглаженный зморшчынкамі.\nМаскі для рук сваімі рукамі зрабіць вельмі проста! Для доказу выкарыстоўвайце бульбу. Зрабіце пюрэ і нанёс яго на скуру на 20 хвілін. Дадзены рэцэпт добра выкарыстоўваць пасля працы, пры якой рукі падвергліся ўздзеянню бытавой хіміі.\nСапраўдным памочнікам у вызваленні ад лушчэння можа стаць сумесь гліцэрыны і вады (1: 2) з даданнем мукі. 25 хвілін ўздзеяння такой маскі выкараніць праблему на доўгі час!\nРабіць маскі для рук сваімі рукамі важна. Бо нашы ручкі асабліва часта падвяргаюцца ўздзеянню неспрыяльных фактараў. Пакахаеце натуральныя кампаненты ў сродках па догляду за сабой. Будзьце прыгожыя!\nСакрэты азиаток: як падоўжыць маладосць скуры\nЯк зразумець, што вы патрапілі ў непрафесійны тату-салон?\nБелыя татуіроўкі - новая модная тэндэнцыя\nАлей шыпшынніка: прымяненне і ўласцівасці. Алей шыпшынніка для скуры асобы - водгукі\nУсе падрабязнасці пра ноўтбук Asus X75V\nКазлабарода лугавой - карысныя ўласцівасці і прымяненне\nДзіўны камень - бычыны вачэй\nХатні дэкаратыўны трусік. Колькі жыве гэта пухнатае цуд.\nЗамак Сфорца (Мілан)\nПаэт Мікалай Маёраў: біяграфія, творчасць\nЯк аптымізаваць аб'ём вытворчасці ў высокатэхналагічных галінах эканомікі Расіі\nСоцыум: А Хто Ёсць Я?\nМёд, лімон і часнык: чыстка сасудаў ў хатніх умовах


Гарачы час для паштальёнаў — Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\n27.12.2012 310 Анжелика 0 Comment\nПадпісная кампанія ў разгары. Яна для работнікаў аддзяленняў сувязі — заўжды гарачы час. Падпіску можна параўнаць з уборкай ураджаю, бо паштальёны ў такі перыяд звычайна працуюць у рэжыме павышанай гатоўнасці.\nУ мінулую суботу, бліжэй да абеду, мы завіталі ў аддзяленне паштовай сувязі в. Олтуш. Тут было не вельмі шматлюдна, аднак некаторыя вяскоўцы сюды спецыяльна зайшлі, каб аформіць падпіску па перыядычныя выданні.\n— Якія газеты і часопісы карыстаюцца папулярнасцю? – цікавімся ў Святланы Андрас, начальніка АПС.\n— З рэспубліканскіх перавага аддаецца “Советской Белоруссии”, з абласных – газеце “Заря”, — кажа Святлана Аляксееўна. – Любяць вяскоўцы і “Голас часу”. За сённяшні дзень ужо выпісана некалькі экзэмпляраў.\n— Раённую газету я параўнала б з хлебам, які патрэбен кожны дзень, — гаворыць Вольга Ляшчынская, паштарка, якая абслугоўвае вёскі Дворышча, Лазіца і Яблычна. – У той жа час ёсць і такія выданні, што імкнуцца стварыць сабе імідж салодкага перніка. Ён, на жаль, вельмі хутка прыядаецца. “Голас часу” заўсёды знаходзіцца на вышыні. Маім падпісчыкам падабаецца, што газета на сваіх старонках пастаянна змяшчае матэрыялы пра цікавых людзей. Ды і галоўныя навіны раёна можна прачытаць толькі ў “Голасе часу”.\nНа маім участку таксама не адзін прыхільнік і пастаянны чытач “раёнкі”. Некаторыя, ведаю, сябруюць з “Голасам часу” шмат гадоў.\nМіж іншым, Вольга Васільеўна ў “свае” вёскі дастаўляе 85 найменняў перыядычных выданняў у агульнай колькасці 320 экзэмпляраў, з іх 250 – гэта газеты.\nКаб кожнаму вяскоўцу данесці свежыя навіны, а таксама пенсію, Вользе Ляшчынскай штодзень, у любое надвор’е, даводзіцца прайсці не адзін дзясятак кіламетраў.Жанчына заўжды рада кожнай сустрэчы са сваімі падпісчыкамі. Ды і яны чакаюць свайго паштальёна з аўторка да суботы.Бо сёння пошта – гэта не толькі дастаўка перыядычных выданняў, пасылак, бандэроляў, пісем… Прафесія паштальёна шматгранная. Ён яшчэ і псіхолаг, сацыяльны работнік. І гэта неабходна абавязкова ўлічваць.\nНа здымку: Вольга Ляшчынская, паштальён, афармляе падпіску на раённую газету “Голас часу” Аляксандру Пракаповічу.\n← Першая ластаўка на Маларытчыне\nФАБРЫКА МАЛАКА →