14 лістапад 2018, 08:01\n«Жанчыны лепш адчуваюць сьвятло. Мужчыны лепш адчуваюць форму»\nГанна Соўсь: Рыхтуючыся да перадачы, я зьвярнулася да сяброў у Фэйсбуку і папрасіла назваць сваіх улюблёных мастачак. У выніку я была моцна ўражаная і захопленая тым, як шмат імёнаў беларускіх мастачак мне напісалі — больш за сотню. Ці ёсьць жаночае выяўленчае мастацтва? Ці ўсё ж ёсьць проста мастацтва, і гендэр ня мае значэньня?\nЗоя Луцэвіч: Я лічу, што жаночае мастацтва ёсьць, але я супраць жаночага мастацтва. Я за мастацтва ўсеагульнае, я б не хацела дзяліць яго на пол. І калі гэта моцна заўважна, то гэта ня добра. Мастацтва павінна быць моцным, крэатыўным, рука павінная быць цьвёрдай. Канешне, жанчыны надаюць многа вытанчанасьці, і гэта добра. Але ёсьць і мужчыны, якія таксама могуць тонка пісаць, таму тут павінна быць нейкая роўнасьць, хоць яна вельмі цяжка дасягаецца. Безумоўна, розьніца ёсьць, я яе бачу.\nЖанчыны, у адрозьненьне ад мужчын, лепш адчуваюць сьвятло. Мужчыны лепш адчуваюць форму. У мужчын мацней малюнак, крапчэйшая рука. Жанчыны больш апэлююць да нейкіх вытанчаных, тонкіх пяшчотаў, мужчыны ў меншай ступені робяць гэта. Хоць у сучасным сьвеце ўсё мяняецца, і часта ты не разумееш, гледзячы на чалавека, мужчына ён ці жанчына — настолькі ён закамуфляваўся.\n«Дэкаратыўным мастацтвам болей займаюцца жанчыны»\nГанна Соўсь: Ілона, калі вы паглядзіце на карціну і яшчэ ня ведаеце аўтара, ці можаце вы вызначыць, мужчына гэта ці жанчына? Ці ёсьць мужчынскае і жаночае выяўленчае мастацтва з вашага пункту гледжаньня?\nІлона Касабука: Ёсьць мастацтва і ёсьць яго падразьдзелы — дэкаратыўнае мастацтва, яшчэ нейкае. Можа быць, дэкаратыўным мастацтвам проста болей займаюцца жанчыны. Гледзячы на работы, інтуітыўна ўсё ж улоўліваеш, што гэта жанчына, сваёй, можа быць, пачуцьцёвасьцю. Паглядзім на сучасныя працы, дапусьцім, Джэні Сэвіль, карціны якой былі прададзеная за вельмі вялікія грошы на аўкцыёне Сотбіс. І ўсё роўна за гэтым выключным валоданьні малюнкам, колерам, жорсткасьцю формы, можа быць, брутальнасьцю, адгадваецца жанчына сваімі эмоцыямі.\n«Гендэр твору ніяк не зьвязаны з біялёгіяй аўтара»\nГанна Соўсь: Марта, ці мае гендэр значэньне?\nМарта Шматава: Безумоўна, жаночае мастацтва існуе. Існуе таму, што аўтарам зьяўляецца жанчына. Калі разглядаць твор у адрыве ад аўтарства, то сам па сабе твор можа несьці як маскулінныя, так і фэмінныя рысы. І гэта насамрэч далёка не заўсёды зьвязана зь біялягічным полам, а хутчэй з псыхатыпам аўтара і рознымі іншымі фактарамі.\n«Мастачкі і пісьменьніцы згінулі на кухні». Маркава, Парыжаская і Стужынская пра жанчын у падручніках\nНапрыклад, цалкам рэальна зрабіць адпаведную падборку твораў бяз вызначанага аўтарства і правесьці апытанку, чый гэтай твор — мастака ці мастачкі. І я ўпэўненая, што можна зрабіць падборку такім чынам, што абсалютная большасьць рэспандэнтаў дасьць памылковы адказ — жаночыя творы прымуць за мужчынскія, і наадварот. Гэта сьведчыць пра тое, калі можна так мэтафарычна выказацца, што гендэр твору ніяк не зьвязаны зь біялёгіяй аўтара.\nАле ж паралельна, паколькі мастачкі ўсё-такі існуюць, можна сапраўды назіраць супрацьлеглыя пазыцыі. Частка мастачак будзе прытрымлівацца катэгарычнай пазыцыі, што твор павінен быць цалкам і прынцыпова адарваны ад полу аўтара, а другая частка мастачак будзе адстойваць сваё права на фэміннасьць і гаварыць пра тое, што праблема знаходзіцца ў сфэры каштоўнасьцяў.\n«Часта мужчыны схільныя зьвяртацца да тэмы сьмерці, а жанчыны — да тэмы любові і радасьці»\nГанна Соўсь: Шмат гадоў таму я рабіла інтэрвію з мастачкай Жанай Будэйкай, якая аддае перавагу пастэлі. І мне запомнілася яе фраза пра тое, што пастэльлю пішуць пераважна жанчыны, бо гэты матэрыял патрабуе дакладнага веданьня ад самага пачатку канчатковай мэты, бо з гэтай тэхнікай фактычна немагчыма перамаляваць. Ці можна гаварыць пра пэўную гендэрную спэцыфіку ў выбары тэхнікі, жанраў, матэрыялу, сюжэтаў?\nЗоя Луцэвіч: Скажыце, Дэга быў жанчынай ці мужчынам? Калі мы кажам пра пастэльную тэхніку і наогул, мне здаецца гэтае выказваньне даволі дзіўным. Я ведаю больш мужчын, якія малююць пастэльлю, чым жанчын. Гэта проста маё назіраньне і жыцьцёвы досьвед.\nГанна Соўсь: Дык ёсьць гендэрная спэцыфіка ў тэхніцы, жанры?\nАртаб'ект: Мастак заўсёды мае рацыю. Зоя Луцэвіч\nЗоя Луцэвіч: Канешне, так. У мастацтве, як і ў жыцьці літаральна некалькі тэмаў разглядаецца. Гэта жыцьцё і сьмерць, каханьне і некаханьне. Часта мужчыны схільныя зьвяртацца да тэмы сьмерці, яны больш філязафічныя і трагічныя. А жанчыны — да тэмы любові і радасьці. Але гэта не сьцьверджаньне, гэта мне так думаецца, так бачыцца.\n«Дагэтуль мастакі-мужчыны часам абразьліва называюць "рукадзельле"»\nМарты Шматава: Гэта, сапраўды, дыскусійнае пытаньне. Адносна жанраў і тэхнікі — наўрад ці, таму што жанчыны выбіраюць любое, што ім цікава, і гэта можа быць усё што заўгодна. Зараз як у традыцыйных відах мастацтва, такіх як графіка, жывапіс, скульптура, так і ў фотаарце, відэаарце, пэрформансах, інсталяцыях — паўсюль мы сустрэнем мастачак.\nТрохкутнік. Марта Шматава\nМагчыма, гэта толькі гіпотэза — у жанчын можа назірацца большая ўвага да дэталяў у параўнаньні з мужчынамі. У крайняй форме гэта тое, што дагэтуль мастакі-мужчыны часам абразьліва называюць «рукадзельле». Аднак, як вядома, эўрапейскія і амэрыканскія мастачкі-фэміністкі даўно ўжо выкарысталі прынцып «рукадзельля», выявілі яго магутны творчы патэнцыял і вывелі на ўзровень высокага сучаснага мастацтва.\nІ нашы мастачкі па-новаму выкарыстоўваюць гэты забыты, як бы другасны від мастацтва, такі вечны папрок у бок жанчын-мастачак. Напрыклад, Ілона Касабука ў жаночым праекце «Чысьціня і гігіена» выкарыстала карункі, але выкарыстала гэта такім чынам, што яе праект ад гэтага толькі выйграў. У яе сапраўды быў жаночы погляд на праблему, якую яна ўздымала, і ён толькі глыбей раскрыў яе.\nШто датычыцца сюжэтаў, тэмаў і накірункаў творчых дасьледаваньняў, то можна гаварыць пра сьвядомую і падсьвядомую спэцыфіку. Абагульняць таксама складана, бо любыя тэмы могуць цікавіць жанчын. Можа быць, калі жанчыны-мастачкі ўсё ж набліжаюцца да фэміністычнага мастацтва, то будуць дамінаваць тэмы дасьледаваньня цялеснасьці, пошуку сапраўднасьці, сваёй ідэнтычнасьці.\nДоксы і парадоксы мастацкага ўвасабленьня чысьціні — унікальная выстава ў Менску\nАсабліва гэта выяўлена ў такіх новых формах, як фотаарт, відэаарт, у інсталяцыях, пэрформансах. Напрыклад, жаночыя выставы, якія мы праводзілі ў 2014 і 2017 гадах, «Клара і Роза» і «Чысьціня і гігіена». Сам прынцып арганізацыі выставы быў такім, што зьбіраліся некалькі мастачак, у адным выпадку сем, у другім адзінаццаць, мы выбіралі тэму, якая была б цікавая ўсім. І ў выніку ўзьніклі такія тэмы, у якіх мы, як жанчыны, а ня толькі як мастачкі і прафэсіяналы, маглі выявіць свой погляд на пастаўленую праблематыку.\nАлена Адамчык: Беларускі для мяне на першым месцы\nУ Японіі яшчэ ў 8-12 стагодзьдзі існавалі такія тэрміны, як жаночы жывапіс, называўся ён «Онна-э», і мужчынскі, «Отоко-э». І розьніца залежала не ад аўтара, а заключалася толькі ў адрозьненьні паміж інтравертнымі пачуцьцямі і далікатнасьцю стылю ў адным выпадку і экстравертнай фізычнай актыўнасьцю (напрыклад, тэме войнаў) у другім выпадку. І тое, і другое лічылася высокім мастацтвам.\n«Раней жанчынам было дазволена ўдзельнічаць на выставах толькі з пэйзажамі»\nІлона Касабука: Што да выбару тэм, тэхнік і матэрыялаў: узяць хоць бы францускага скульптара Луізу Буржуа. І тэмы, і яе глябальныя манумэнтальныя скульптуры — тут ня можам ніяк гаварыць проста пра жаночае мастацтва. Хоць ёй дазволілі выстаўляцца яе мужчыны-калегі, францускія скульптары, толькі калі ёй было ўжо 65 ці 70 гадоў. Калі яна ўпершыню ўдзельнічала ў выставе, гэта быў грандыёзны посьпех.\nКарціна мастачкі Ілоны Касабукі\nМожа быць, не ў нас, а на эўрапейскіх, сусьветных выставах — жанчыны ўжо кранаюць глябальныя тэмы: і жыцьцё, і нараджэньне, і сьмерць, усё што акружае. Але ёсьць і вельмі тактоўнае жаночае мастацтва. Ангельскі пэйзаж 17-18 стагодзьдзяў — толькі так жанчыны маглі выстаўляцца, дакладней ім было дазволена ўдзельнічаць на выставах толькі з пэйзажамі.\nЗараз у Пэкіне праходзіць выстава ангельскага пэйзажу з галерэі Tate. У асноўным гэта жаночыя пэйзажы, вельмі тонкія. Гэтая тэхніка пэйзажу больш тонкая. Але мы бачым, што і Дзюрэр зьвяртаўся да прыроды і да такіх нейкіх тонкасьцяў.\n«Ніколі не было жанчыны старшыні Саюзу мастакоў у Беларусі»\nГанна Соўсь: У сусьветна вядомых музэях сярод шэдэўраў, створаных 100, 200, 300, 500 гадоў таму, няма жаночых. Гэтаму ёсьць шмат тлумачэньняў. А ці можна ў 21 стагодзьдзі гаварыць пра пэўную гендэрную дыскрымінацыю, пра няроўнасьць у мастацтве? Не ў самім творчым працэсе, а ў доступе да рэсурсаў, рычагоў, фінансаў? У саюзе мастакоў больш за 1000 сяброў, прыкладна каля чвэрці складаюць жанчыны, у прэзыдыюме з 24 мастакоў — 4 жанчыны, старшыня саюзу і намесьнікі — мужчыны. Ці сьведчаць пра нешта гэтыя лічбы?\nЦар зьвяроў. Зоя Луцэвіч\nЗоя Луцэвіч: Зразумела, што ў гісторыі рулілі заўсёды мужчыны. Вядома, што жанчыне цяжка было прабівацца. Зараз напэўна больш-менш усё зраўнялася. Тым ня менш да жанчыны заўсёды больш пільны погляд. І каб ёй змагацца і выстаўляцца нароўні з мужчынамі, трэба быць яшчэ лепш, каб ніхто не сказаў: «Канешне, гэта бабскае мастацтва, што зь яе ўзяць». Нашы беларускія мастачкі вельмі моцныя, і дакладна ў гэтым сэнсе не слабейшыя за мужчын.\nВыйшла поўная храналёгія мастацкай суполкі «Пагоня» за 25 гадоў яе дзейнасьці\nА што да кіраваньня, то Беларусь вельмі моцная сваімі жанчынамі, і якраз на гэтай тэрыторыі магла б быць зьмена на карысьць жанчын, бо ніколі не было жанчыны старшыні Саюзу мастакоў у Беларусі, хоць у Латвіі Скулме гадоў 20 кіравала Саюзам, і яе пераабіралі неаднаразова. Я лічу, што ў нас таксама маглі б быць такія зьмены. Ва ўсялякім выпадку, намесьнікам кіраўніка абавязкова павінна быць жанчына. Як Клеапатра і Цэзар. Жанчына вельмі дакладна можа накіраваць мужчыну ў слушным кірунку і не дазволіць яму заблукаць, больш за тое, дыпляматычна вырашаць праблемы на любым узроўні. Я даўно гавару, вазьміце да сябе трох прыгожых жанчын, і ў нас у Саюзе мастакоў будзе ўсё добра.\nГанна Соўсь: Ці вам наўпрост даводзілася адказваць на рэплікі пра «бабскае мастацтва»? Якія аргумэнты вы прыводзілі, калі такое чулі?\nЗоя Луцэвіч: Ну канешне. А што сказаць, ну добра, давайце сядзем і будзем маляваць: ты і я, мужчына і жанчына. Такая сытуацыя была ў юнацтве з Зояй Літвінавай, нашай вядомай мастачкай. Калі на салідным пленэры сустрэліся два прафэсары, беларускі і расейскі, і вырашылі паспаборнічаць, хто з нас круцейшы прафэсар. Значыць, ты выстаўляй свайго найлепшага студэнта, а я свайго. І вось Літвінава спаборнічала з найлепшым студэнтам расейскай акадэміі. І калі яны паказалі малюнкі, то ён сам, гэты студэнт-хлопец, калені прыкланіў перад Літвінавай. Вось так трэба даказваць. Дайце намалюем проста і паглядзім хто лепшы.\n«Ёсьць ціск крытэрыяў патрыярхальнай эстэтыкі»\nГанна Соўсь: Марта, калі мы размаўлялі напярэдадні запісу перадачы, вы сказалі, што паспрачаліся б з тым, што ў выяўленчым мастацтве мала жанчын. На мой погляд, наадварот, у гэтай сфэры падступае матрыярхат. І гэта зьвязана з шэрагам фактараў, найперш з адсутнасьцю грошаў у гэтай сфэры.\nМарта Шматава: Я думаю, што гэтая статыстыка, якую вы прыводзілі, зьменіцца, і будзе большасьць жанчын, таму што зараз навучаюцца ў мастацкіх установах краіны пераважна дзяўчаты. Што да дыскрымінацыі ў самой творчасьці, усё ж ёсьць ціск на сьвядомасьць крытэрыяў патрыярхальнай эстэтыкі. Я маю на ўвазе значнасьць адных тэмаў і другаснасьць, як быццам бы, іншых, якія ня будуць узятыя на выставу. Такое як бы не наўпрост, але існуе.\nГанна Соўсь: Маглі б вы больш дэтальна пра другасныя і першасныя тэмы расказаць?\nГорад. Танец. Марта Шматава\nМарта Шматава: Ёсьць такія ўяўленьні, якім павінна быць сучаснае мастацтва. Калі жанчына праяўляе ўсе свае жаноцкія якасьці, нешта больш мяккае, нешта больш ідэалістычнае, то пад пытаньнем можа быць і праход на выставу, таму што гэта будзе аб’яўлена камэрцыйным ці дэкаратыўным, ці яшчэ знойдуць нейкія аргумэнты. Непажадана гэтыя рысы ў мастацтве праяўляць. Пажадана прытрымлівацца такой бясполавай пазыцыі. Тут жа некалькі падыходаў ёсьць, і некалькі поглядаў, і ўсё гэта спрэчна.\n«На мой погляд, мастачак у прынцыпе не цікавіць улада»\nГанна Соўсь: А што да доступу да кіраўніцтва Саюзу мастакоў, доступу да ўлады фактычна, то якая ваша пазыцыя?\nМарта Шматава: Вы слушна сказалі пра ўладу. На мой погляд, мастачак у прынцыпе не цікавіць улада. І я сабе не магу ўявіць сытуацыю на дадзены момант, пакуль матрыярхат яшчэ не адбыўся, каб мастачка захацела біцца за пасаду. Бо часу і так ні на што не хапае, і для такога кроку вельмі вялікая матывацыя трэба. Магчыма, нейкая моцная грамадзянская пазыцыя, жаданьне нешта зьмяніць.\nУ Беларусь вярнулі тры карціны беларуска-францускай мастачкі Надзеі Хадасевіч-Лежэ\nКалі б і знайшлася такая кандыдатка, то абсалютна неверагодна, каб яна атрымала перамогу. Бо не трэба забываць, што зараз сярэдні ўзрост сяброў Саюзу мастакоў — 40 гадоў, думаю, самае малое. А гэта і погляды суадносныя. А што пра рэсурсы, гэта ж таксама трэба быць байцом. Жанчына можа мець дачыненьне да падзелу гэтых рэсурсаў, і найперш гэта напэўна будуць рэсурсы і замовы — закупкі там усякія. І жанчына проста ня хоча ўвязвацца ў гэтую барацьбу, а аддае перавагу больш чыстым спосабам заробку.\nАле ж калі яна мае дачыненьне да гэтага працэсу, то хутчэй за ўсё гэты працэс баданьня, трэньня плячыма і ўсякіх паддывановых гульняў возьмуць на сябе мужчыны, бацька ці муж. А жанчына зоймецца чыста творчым працэсам выкананьня. Але калі жанчына хоча, то яна можа быць такім байцом, пры гэтым трэба прыняць правілы гульні, навязаныя патрыярхальным сьветапоглядам.\nІлона Касабука: Я лічу, што ўсё роўна для жанчыны галоўнае — творчасьць. Не ўлада, не доступ да дабротаў, нейкіх дадатковых сродкаў. У нас быў прыклад Улады Стэфановіч, яна была старшынёй сэкцыі манумэнтальнага мастацтва, але нядоўга ёй там удалося пратрымацца, яе проста перавыбралі з фармулёўкай «за ўладарнасьць». Так што розныя бываюць прыклады падыходу да ўлады. Кіраўніцтва і грошы — гэтым павінныя займацца мэнэджэры, не мастакі. Павінныя займацца прафэсіяналы кожны ў сваёй вобласьці. Ня думаю, што тут гендэрнае пытаньне.\n«Цімохаў разумеў сьвет жанчыны і мог трансфармаваць яго праз сябе, праз свае работы»\nСяржук Цімохаў, "Блакітны дзень як сны начныя".\nГанна Соўсь: Я калісьці запыталася мастака Сержука Цімохава, якога ўжо няма з намі, пра тое, каго ён малюе ў сваёй сэрыі «ню», якая жанчына натхніла яго на гэты вобраз. На што ягоная жонка, мастачка Рыта Цімохава адказала, што ва ўсіх жаночых вобразах Сяржук маляваў сябе. Кожная з вас малюе жаночыя партрэты. З вашага гледзішча, ці мяняюцца канцэпцыі жаночага партрэту са зьменай часу, грамадзтва, ролі жанчыны?\nПершая сукенка. З сэрыі "Чысьціня". Ілона Касабука\nІлона Касабука: Мяняецца зараз усё, і роля жанчыны дома, у сям’і зьмянілася абсалютна на 180 градусаў. Жанчына бярэ на сябе адказнасьць за дом, сям’ю, за фінансы. І ад мужчыны «я стаміўся» мы чуем часта, часта, часта, а тут ты проста ня маеш права стаміцца, бо на табе ўсё.\nХацелася б пару словаў сказаць пра Сержука Цімохава, таму што гэта рэдкая і выключна тонкая асоба, якая разумела сьвет жанчыны і магла яго трансфармаваць праз сябе, праз свае работы. Канешне, хацелася б бачыць больш такіх мастакоў, якія разумеюць нас і якія не адштурхоўваюць гэты глябальны бок, названы жаночым мастацтвам.\n«У мяне жаноцкі, фэмінны сьвет, таму любыя формы агрэсіі ў ім адсутнічаюць»\nМарта Шматава: Я партрэты не пішу. Я 4-5 разоў бралася за партрэты, і тое выключна з аўтарскім падыходам. Але ёсьць у мяне сэрыя, якую я ўмоўна называю «Мэтафары сьвятла», і большая частка маёй творчай біяграфіі зь ёй зьвязана. І там самы галоўны пэрсанаж — гэта амаль заўсёды жанчына. Раней у думках я замахвалася на нейкую ўнівэрсальнасьць, і часам сутыкаюся з тым, што мужчыны мяне таксама цалкам разумеюць, але ж часам пераглядаюцца нейкія пазыцыі. І зараз я ўпэўнена сьцьвярджаю, што гэта ў мяне найперш жаноцкі сьвет, дакладней, фэмінны, і таму любыя формы агрэсіі ў ім адсутнічаюць.\nГлядачка. Марта Шматава\nГэты сьвет — ілюзорны, утапічны, але я адстойваю яго абсалютную рэальнасьць, бо веру ў магутную сілу ідэалу і мары. Што да нашага пытаньня, то часам такі падыход не прызнаваўся, і такое ўтапічнае адлюстраваньне сустракалася крытычна, далучалася то да жаночага, то да камэрцыйнага мастацтва. А зараз нельга сказаць што праблема зьнятая, але шмат што памянялася ўва мне самой у тым ліку. І я маю магчымасьць паказваць свае творы амаль на любых выставачных пляцоўках, і карыстаюся гэтым.\nШто датычыцца ўвогуле жаночага партрэту, і тых, хто гэтым займаецца, то я не экспэртка, але зразумела, што канцэпцыя мяняецца разам са зьменамі ў грамадзтве і ў мастацтве. Калі раней жаночы партрэт насіў пераважна рысы ідэалізацыі альбо эратызацыі вобразу, то зараз спэктар пашырыўся, і партрэт можа быць любым, адлюстроўваць ня толькі псыхалягічны стан гераіні, але і ўвогуле стан жыцьця, думкі мастачкі альбо мастака адносна сыстэмы існаваньня. Глыбей і больш шматмерным стаў жаночы партрэт.\n«Маім аўтапартрэтам быў партрэт індзейца, вельмі яркага і стракатага, з барадой»\nРоспіс, кераміка, эмаль, золата. Зоя Луцэвіч\nЗоя Луцэвіч: Я вельмі люблю партрэт. Наогул у мастацтве я не прызнаю натуралізму. Я лічу, што гэта да мастацтва ня мае ніякага дачыненьня. Асабліва партрэт патрабуе псыхалягізму, і лепш за ўсё атрымліваецца партрэт, калі ты ведаеш гэтага чалавека. А сябе ты ведаеш лепш за ўсіх, ці ня ведаеш наогул сябе.\nБыла ў мяне такая гісторыя. Я выпусьціла каталёг, прыйшоў мог найлепшы сябар, які вельмі даўно і добра мяне ведае і вывучыў. Я дала яму каталёг і гавару, што тут ёсьць мой аўтапартрэт. Калі ты мяне сапраўды так добра ведаеш, як кажаш, знайдзі. Ён ведае, што ў гэтым ёсьць доля іроніі, бо там не было фатаграфічнага партрэту ў лоб, і ён адразу знайшоў. Гэта быў партрэт індзейца, вельмі яркага і стракатага, з барадой. Ён кажа, гэта ты. Я гавару, абсалютна слушна, гэта я. Вось такі мой адказ.\nМенская рэклямшчыца напісала містычна-дэтэктыўную аповесьць пра Алену Кіш\nМастачка з Бабруйску рысуе палітыкаў, каб «дадаць у творчасьць пярчынку»\nЛета мастачкі Вольгі Ўгрыновіч: «Ня трэба эканоміць на адпачынку»


Беларус Антон Кушнір узяў срэбра на этапе Кубку свету па фрыстайле\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 21.01.2018\nАб'ектыў\t21.01.2018 Беларус Антон Кушнір узяў срэбра на этапе Кубку свету па фрыстайле\n<iframe class="tvp-video-embed" frameborder="no" scrolling="no" horizontalscrolling="no" verticalscrolling="no" width="640" height="360" src="https://www.tvp.pl/shared/details.php?copy_id=39039893&object_id=39039892&autoplay=false&is_muted=false&template=external-embed/video/iframe-video-embed.html"></iframe>\nНе абышлося сёння і без медаля ў беларускай скарбонцы і на этапе Кубка свету па фрыстайле, што праходзіў у Злучаных Штатах Амерыкі, а дакладней, у Лэйк-Плэйсідзе. Гэта таксама быў апошні старт перад зімовай Алімпіядай, а на другую прыступку п’едэсталу ўзняўся Антон Кушнір.\nНаш лыжны акрабат выканаў скачок з даволі высокім каэфіцыентам складанасці, за што атрымаў адзнаку ад суддзяў 126 цэлых і 50 сотых бала. Першынстваваў тут расяянін Максім Бураў, які апярэдзіў Кушніра на 3 пункты, бронза дасталася японцу Наоя ТабАра. Яшчэ адзін наш фрыстайліст Максім Гусцік размясціўся на шостым радку.\nУ прыгожай паловы сёння ўсіх за спінаю пакінула кітаянка Сюй Мэн Таў, якая апярэдзіла срэбную прызёрку аўстралійку Лідыю Ласіла ажно на 22 балы, замкнула тройку яшчэ адна прадстаўніца Зялёнага кантыненту Лора Піл. Наша Ганна Гуськова трошкі не дацягнула да п’едэсталу – у яе чацвёрты вынік, а Аляксандра Раманоўская сёмая.\nАпошнюю гонку на этапе Кубка свету па біятлоне ў Антгольц-Антэрсэльве, перад Алімпіядай у Пхёнгчхангу, выгуляла Дар’я Домрачава. Беларуска да ўчорашняй бронзы ў пэрсьюце сёння дадала і золата ў масавым старце.\nПачатак гонкі для Дар’і атрымаўся не вельмі паспяховы з гледзішча стральбы, бо на першай лежцы наша суайчынніца ўжо зарабіла адно штрафное кола. Аднак далей Домрачава хібаў не дапускала, закрыла ўсе астатнія 15 талерак мішэні і заваявала доўгачаканае золата ў сёлетнім сезоне, а з ім і наўпроставы пропуск на гонку з масавым стартам на Алімпіядзе. За ёй фінішавала славачка Настасся Кузьміна, тройку замкнула фінка Кайса Мякярэйнэн. Іншая беларуска Ірына Крыўко таксама з адным промахам размясцілася на 12-ай пазіцыі. У мужчынаў масавы старт выгуляў лідар сезону Мартэн Фуркад, далей размясціліся два нарвежцы Тар’е Бё і Эрлен Б’ёнтегар. Адзіны наш суайчыннік у гонцы Уладзімір Чапелін намазаў 7 разоў і фінішаваў апошнім, трыццатым.\nРафаэль Надаль, які дакрочыў да чвэрцьфінальнай стадыі турніру серыі «Вялікага шлема» Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі па тэнісе, па выніках гэтых спаборніцтваў у любым выпадку захавае за сабою статус першай ракеткі свету. Цяпер у іспанца 9760 балаў, і нават калі Роджэр Фэдэрэр і абароніць тытул на кортах Мельбурну, у ягоным актыве стане 9606 пунктаў.\nНадаль у 1/8-ай фіналу сустракаўся з аргентынцам Д’ега Шварцманам, які ў рэйтынгу АТП займае 26-ты радок. У гэтым супрацьстаянні іспанец прагуляў толькі другі сэт, і той на тайбрэйку 6:7, а ў астатніх трох быў мацнейшы з аднолькавым лікам 6:3. За выхад у паўфінал мэйджара Рафаэль пазмагаецца з харватам Марынам Чылычам.\nУ жаночым адзіночным разрадзе трэцяе кола скарылася другой ракетцы свету Каралінэ Вазняцкі. Датчанка без праблемаў амаль за гадзіну, 6:3, 6:0, разабралася са славачкай Магдаленай Рыбарыкавай, якая ў спісе ВТА на 21-ай пазіцыі. Статыстыка Каралінэ: зрабіла 2 эйсы, тройчы памылілася пры падачы і рэалізавала 5 брэйк-пойнтаў. У 1/4-ай фіналу Вазнцякі згуляе з іспанкай Карлай Суарэс Навара.\nФотаздымак на застаўцы да відэа Звязда\n21.01.2018\tГлядзі выданне цалкам\nРэгіянальныя кандыдаты: Выбараў няма, але проста сядзець – не выйс ...\nBelsat Music Live Пятро Клюеў у #BML – пра Пагоню, ЛСП і дзяўчат\nГарачы каментар Дырэктарка дзіцячага госпісу ў Горадні: 10 гадоў мы тлумачым, што госпіс – гэта не месца смерці\nПраСвет Лукашэнка хоча перасядзець Пуціна, а Мясніковіч на калене ў Польшчы. «Прасвет» з Сяргеем Пелясою


Catholic.by - Мітрапаліт Кандрусевіч пра актуальныя падзеі ў Касцёле ў Беларусі. Інтэрв’ю Catholic.by (частка І)\nМітрапаліт Кандрусевіч пра актуальныя падзеі ў Касцёле ў Беларусі. Інтэрв’ю Catholic.by (частка І)\nМагчымая сустрэча Папы і Патрыярха Кірыла ў Беларусі «магла б распачаць новую старонку ў адносінах паміж Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой», — паведаміў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч у інтэрв’ю для Catholic.by.\nНа думку Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча, візіт кіраўніка беларускай дзяржавы ў Ватыкан павінен прынесці добры плён\n— 27 красавіка Святы Айцец даў аўдыенцыю Прэзідэнту нашай краіны. Гэты візіт быў адказам на запрашэнне Папы ці ініцыятывай кіраўніка нашай дзяржавы?\n— Папа дае аўдыенцыю, таму лагічна, што аб гэтым трэба яго прасіць. Звычайна ўлады пэўнай дзяржавы звяртаюцца да Святога Айца, каб у межах прабывання ў Італіі мець магчымасць атрымаць аўдыенцыю. Папа разглядае гэтую справу, пасля чаго дае аўдыенцыю. Гэта быў прыватны візіт, першы візіт кіраўніка нашай дзяржавы ў Ватыкан. Сёння мы бачым развіццё адносінаў паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам. Амаль што кожны тыдзень хтосьці з Еўрасаюза прыязджае ў Беларусь. Таксама Беларусь была запрошана прыняць удзел ва «Усходнім партнёрстве», прыняць удзел у сустрэчы ў Празе, якая адбудзецца 7 мая. Усё гэта гаворыць пра тое, што адносіны развіваюцца, і гэта вельмі добра. Гэта падкрэслівае той факт, што ўся Еўропа не будзе поўнай без Беларусі, якая з’яўляецца нібы шляхам на Усход. Папа — гэта Pontifex. Pontifex ад слова pontis — мост. Беларусь з’яўляецца ў пэўным сэнсе мастом, бо тут сустракаюцца хрысціянства ўсходняе, візантыйскае, з хрысціянствам лацінскім. Гэта лагічна і вельмі добра, што гэтыя працэсы развіваюцца.\nВядома, што Ватыкан, гэта невялікая дзяржава, але Ватыкан адыгрывае дзве ролі: з аднаго боку гэта цэнр кіравання, духоўны цэнтр Каталіцкага Касцёла, дзе знаходзіцца яго кіраўнік — Папа, наступнік святога Апостала Пятра, а з іншага боку, гэта дзяржава, суб’ект міжнароднага права. Вядома, які аўтарытэт мае Ватыкан, таму гэтая сустрэча вельмі важная для нашай краіны, для развіцця працэсаў інтэграцыі, а таксама для развіцця экуменічных адносінаў паміж праваслаўнымі і католікамі. Я вельмі рады таму, што гэты візіт адбыўся, і думаю, што ён прынясе добры плён для Беларусі, а таксама для Каталіцкага Касцёла і для нашых адносінаў з Еўрасаюзам. Касцёл хоць і не з гэтага свету, але ў гэтым свеце. Ён таксама павінен жыць праблемамі гэтага свету. Пра гэта гаворыць сацыяльная дактрына Каталіцкага Касцёла.\nУзаемаадносіны Каталіцкага Касцёла ў Беларусі з дзяржавай можна ахарактарызаваць як шматвектарныя\n— Як Вы ацэньваеце ўзаемаадносіны Каталіцкага Касцёла ў Беларусі і беларускай дзяржаўнай улады?\n— Шматвектарныя! Ёсць цяпер такое моднае слова (смяецца). Намі актыўна цікавяцца сродкі масавай інфармацыі. Напэўна, не шмат краінаў, у якіх адбываецца прамая трансляцыя набажэнстваў па радыё, а таксама на тэлебачанні ва ўрачыстасці Божага Нараджэння і Вялікдзень. Адбываецца таксама трансляцыя і іншых набажэнстваў, хоць і часткова. У эфір выходзяць рэлігійныя праграмы, у якіх закранаецца тэматыка Каталіцкага Касцёла.\nДзяржаўнае кіраўніцтва падкрэслівае, што Каталіцкі Касцёл і Праваслаўная Царква — гэта дзве хрысціянскія канфесіі, як кажуць, гістарычныя або традыцыйныя. Напэўна, 8–9 стагоддзяў Каталіцкага Касцёла на беларускай зямлі — гэта ўжо гісторыя немалая, гісторыя багатая і часам трагічная. Напэўна, ёсць праблемы. Недастаткова яшчэ касцёлаў, існуюць персанальныя праблемы. Хоць тут дынаміка вельмі добрая. Ва ўсёй Беларусі 20 гадоў таму было каля 60 мясцовых святароў, сёння іх — 280. На дадзеным этапе ў гродзенскай і пінскай семінарыях навучаюцца каля 90 семінарыстаў, а таксама каля 50 семінарыстаў з манаскіх супольнасцяў. У Заходняй Еўропе гэтыя лічбы ўспрымаюцца як немалыя. Не нашая віна, што ў нас мала святароў, бо на працягу 70 гадоў не было семінарый, а Касцёл перажываў ганенні. Аднак тут ужо відаць пэўны прасвет. Напрыклад, святар з Барысава, якому не прадоўжылі дазвол на далейшае прабыванне тут, можа быць заменены іншым, які будзе прадстаўлены кангрэгацыяй марыянаў, бо ім даручана гэтая парафія. Гэта важны і вялікі крок наперад. Таксама мы ўжо атрымалі некалькі пляцовак пад будаўніцтва касцёлаў у Мінску. Так, ёсць праблемы, але самае важнае, што ёсць нейкі напрамак і ёсць тэндэнцыі да іх вырашэння. Маю надзею, што дадзены візіт дапаможа ў вырашэнні тых праблемаў, якія яшчэ застаюцца.\nВарта было б адзначыць, што ідзе падрыхтоўка да падпісання пагаднення паміж Ватыканам і Беларуссю. Многія кажуць, што ўжо прайшло 10 месяцаў з часу візіту ў нашу краіну кардынала Бэртонэ, а справа стаіць на месцы. Гэта можа працягвацца некалькі гадоў, таму, думаю, што ўсё ідзе сваім парадкам. Трэба памятаць пра тое, што тут рыхтуецца дакумент, пагадненне паміж двума суб’ектамі міжнароднага права — Беларуссю і Ватыканам.\nМагчымая сустрэча Папы і Патрыярха Кірыла ў Беларусі «магла б распачаць новую старонку ў адносінах паміж Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой»\n— Якімі Вы бачыце міжканфесійныя адносіны ў Беларусі?\n— Міжканфесійныя адносіны складваюцца добра, назіраецца добрая дынаміка. На маім інгрэсе быў праваслаўны епіскап, на іншых набажэнствах таксама нярэдка прысутнічаюць прадстаўнікі Праваслаўнай Царквы і іншых хрысціянскіх канфесій. Нярэдка і мяне запрашаюць на набажэнствы ў Праваслаўнай Царкве, на сімпозіумы і канферэнцыі. Шмат арганізуецца супольных канферэнцый, асабліва на тэму прафілактыкі СНІДу.\n7–10 чэрвеня ў нас будзе прабываць арцыбіскуп Ліона (Францыя — рэд.) кардынал Філіп Барбарэн. Ён прыедзе па запрашэнні Мітрапаліта Філарэта, але таксама наведае і нас, будзе цэлебраваць святую Імшу, сустрэнецца са мною. Гэты візіт адбудзецца ў межах міжканфесійнага дыялога. Сёння трэба далей развіваць гэтыя адносіны, бо выклікі нашага часу вельмі сур’ёзныя, таму трэба разам абараняць хрысціянскія каштоўнасці. Думаю, што ў гэтай справе ёсць добрае ўзаемаразуменне. Спадзяюся, што з новым Маскоўскім Патрыярхам Кірылам, якога я добра ведаю, мы знойдзем агульную мову ў справе абароны хрысціянскіх каштоўнасцяў, асабліва сёння.\n— У мас-медыя з’явіліся меркаванні пра магчымую сустрэчу Папы і Патрыярха Кірыла ў Беларусі...\n— Дай Бог! Сапраўды, такая сустрэча патрэбна. Гэтай сустрэчай мы маглі б распачаць новую старонку ў адносінах паміж Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой. З іншага боку, такая сустрэча павінна быць добра падрыхтавана. Гэтая сустрэча павінна прынесці свой плён і ў адносінах паміж нашымі супольнасцямі, і ў справе адказу на выклікі нашага часу, сярод якіх лібералізм, секулярызм, рэлятывізм, абарона жыцця, кланаванне. Сённяшняя навука настолькі даследавала геном, што можна, напрыклад, вызначыць, зможа пэўны чалавек быць спартсменам ці не. Гэта вельмі небяспечна і неэтычна! Кожны павінен мець аднолькавыя правы. Я думаю, што адносна гэтага пытання ў нас з Праваслаўнай Царквою таксама будзе аднадушная пазіцыя.\nБылы старшыня Папскай рады пастырства работнікаў сферы аховы здароўя наведае Беларусь\n— Стала вядома, што ў хуткім часе з візітам у Беларусь прыбудзе былы старшыня Папскай рады пастырства работнікаў сферы аховы здароўя кардынал Хав’ер Ласано Барраган. На якім узроўні будзе адбывацца гэты візіт? Ці вядома мэта і праграма візіту?\n— Так, карданал Хав’ер Барраган прылятае ў пятніцу 29 мая. У суботу, 30 мая, ён будзе прымаць удзел у канферэнцыі ў Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. Ён быў запрошаны на яе яшчэ як старшыня Папскай рады пастырства работнікаў сферы аховы здароўя. У нядзелю кардынал наведае віцебскія парафіі. Вечарам гэтага ж дня ён прыбудзе ў Мінск. Іерарх выказаў жаданне сустрэцца са студэнтамі і медработнікамі. Арганізаваць лекцыю не складана, аднак ёсць невялікая праблема, бо ў студэнтаў распачынаецца сесія. Таму пакуль што працуем над гэтым. Плануецца сустрэча кардынала з міністрам аховы здароўя. У аўторак, 2 чэрвеня, ён ужо адлятае. Кардынал Хав’ер быў запрошаны біскупам Уладыславам Блінам і рэктарам Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага універсітэта.\nСёлетняя сустрэча моладзі ў Івянцы супадзе з 20-гадовым юбілеем біскупскага пасвячэння Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча\n— Не менш важнай падзеяй у нашай архідыяцэзіі з’яўляецца сустрэча моладзі ў Івянцы. Пад якім дэвізам яна будзе праходзіць? Можа, ужо запланаваны пэўныя цікавыя мерапрыемствы?\n— Гэтая сустрэча будзе праходзіць на ўзроўні архідыяцэзіі, аднак яна будзе адкрыта і для моладзі з іншых дыяцэзій. Гэта будзе моладзевая малітоўная сустрэча, дэвіз якой — «Quis ut Deus» («Хто ж, калі не Бог»). Так сталася, што гэтая сустрэча будзе праходзіць 25–26 ліпеня, і акурат 20 гадоў таму, 25 ліпеня, Папа ўзвысіў мяне да годнасці біскупа. А мой дэвіз — «Quis ut Deus». Многія цікавіліся, чаму я выбраў гэты дэвіз. Тады іншы час быў, 1989 год... Праз гэты дэвіз мне хацелася сказаць, што ў цяжкія часы, нягледзячы на пераслед веры, ганенне Касцёла, людзі сваім жыццём прамовілі гэтыя словы: «Quis ut Deus» — «Хто ж, калі не Бог». Таксама і сёння, ужо ў іншых абставінах, хацелася б, каб моладзь паўтарыла гэтыя словы — не таму, што гэта мой дэвіз, але таму, што калі яна паўторыць іх сваім жыццём, напэўна, яна будзе іншай, будзе будаваць сваю будучыню на хрысціянскіх каштоўнасцях.\nСучасныя мас-медыя — добры сродак для евангелізацыі\n— Ваша Эксцэленцыя, калі Вы вярнуліся ў Беларусь, з новымі тэмпамі пачалі развівацца касцёльныя СМІ, у прыватнасці сайт Catholic.by. Дзякуючы Вашай ініцыятыве свет убачылі Дакументы ІІ Ватыканскага Сабору на беларускай мове. Таксама Вы заклікаеце да выкарыстання сучасных мас-медыя ў евангелізацыйных мэтах. Якія планы, праекты чакаюць свайго здзяйснення ў гэтай галіне?\n— Так, я заклікаю да выкарыстання сучасных сродкаў мас-медыя для евангелізацыі, бо практыкуючыя вернікі, і нават тыя, хто прыходзіць на Вялікдзень і Божае Нараджэнне — гэта кропля ў моры ў параўнанні з тым, колькі яшчэ людзей не ведае Бога або ведае пра Яго вельмі мала. Таму я ўпэўнены, што сёння нельга абысціся без мас-медыя.\nЯ не магу таксама ўявіць працы біскупа без Інтэрнэта. Я сустракаюся з рознымі людзьмі, і калі не буду валодаць інфармацыяй, я нічога не змагу ім сказаць. Некалькі разоў на дзень я праглядаю навіны, каб ведаць, што адбываецца ў свеце. Найхутчэй пра ўсё гэта я даведаюся праз Інтэрнэт. Таксама калі мне трэба выслаць Пастырскія пасланні або даць нейкую інфармацыю святарам, якім чынам я магу перадаць сваё слова? Калі высласць інфармацыю па пошце, яна можа страціць сваю актуальнасць, а праз Інтэрнэт — гэта секунды. Таму для абвяшчэння Божага слова, нават для навучання, для пастырскага слова трэба выкарыстоўваць гэтыя тэхналогіі.\nДобра было б стварыць сучасны медыя-цэнтр. Ці ўдасца нам гэта, я не ведаю, бо справа вельмі каштоўная. У медыя-цэнтры мы маглі б рэгулярна праводзіць прэс-канферэнцыі, брыфінгі і г. д. Трэба займацца падрыхтоўкай спецыялістаў. Важна таксама, каб у беларускай секцыі Ватыканскага радыё быў святар-беларус. Хацелася б, каб была штотыднёвая газета, аднак усё ўпіраецца ў кадры і фінансавыя сродкі. У гэтым годзе, як вядома, выйшлі Дакументы ІІ Ватыканскага Сабору на беларускай мове, цяпер мы працуем над выданнем «Літургічнай агенды». Трэба выдаць Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, прынамсі ўжо перакладзены яго Кампендыум, трэба таксама выдаць Сацыяльнае вучэнне Касцёла. Не так даўно да мяне звярнуліся з Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь з просьбай напісаць для іх артыкул пра сацыяльнае вучэнне Каталіцкага Касцёла. Як бачым, людзі цікавяцца і жадаюць чуць падобную інфармацыю. Было б таксама добра, каб у парафіях выпускалася невялікая газета. Гэта сведчыла б пра магчымасці і патэнцыял парафіі, а таксама пра актыўны ўдзел у жыцці парафіі саміх вернікаў, бо святар адзін усяго не зробіць. Трэба заклікаць, а парафіяне, як дабравольцы, увайшлі б у гэты «team» — каманду.\n«Сужэнскія Сустрэчы» запрашаюць сужонкаў і кансэкраваных асоб на рэкалекцыі, якія пройдуць у Баранавічах\nПапа Францішак: толькі любоў можа прыцягнуць і змяніць сэрца чалавека\nАдышла ў вечнасць мама ксяндза Дзяніса Шастаковіча MSF, пробашча ў Фаніпалі


Апошні туз у рукаве Лукашэнкі. Падсумаванне 2017-га ў энергетыцы\nВольга Жарнасек – пра адзіны поспех беларускага ўраду.\nБой крамлёўскіх курантаў шмат у каго ў Беларусі асацыюецца не толькі з салатам аліўе і шампанскім. Неаднойчы ў апошнія хвіліны старога года вырашаўся кошт расейскага газу для нашай краіны.\n«Памятаю, быў час, калі падпісвалі 31 снежня. І ўсе мы там сядзелі чакалі, колькі будзе каштаваць газ і ўсё астатняе», – узгадвае Леанід Заіка з аналітычнага цэнтру «Стратэгія».\nПрынамсі сёлета Новы год беларусы сустрэнуць спакойна, бо ўрад ужо дамовіўся пра кошт. Цана расейскага газу на 2018 г. складзе 129 долараў за тысячу кубаметраў – гэта на 17 долараў меней, чымся Беларусь плаціць цяпер. Захаваецца і аб’ём паставак расейскае нафты на ўзроўні 24 млн тонаў. Гэта стала вынікам напружаных перамоваў, якія цягнуліся ўвесь год.\n«Расея часта хапалася за газавую трубу, за нафтавую трубу, што адбываецца і цяпер. Гэта ўжо звычка такая. Хаця пасля ўсялякіх такіх канфліктаў, няхай і не публічна, але мне казалі: так, мы пагарачыліся і так далей. Але навошта хапацца за жывое? Навошта нас браць за горла?», – заяўляў Аляксандр Лукашэнка 3 лютага.\nНафта і газ для Крамля – перадусім інструмент палітычнага ціску. А таму па ўсім свеце ідзе тэндэнцыя да змяншэння энергетычнай залежнасці ад Расеі. Сёлета значныя поспехі ў гэтым кірунку зрабіла суседняя Літва. У жніўні порт Клайпеды атрымаў першую партыю амерыканскага звадкаванага газу.\n«Звадкаваны газ са Злучаных Штатаў здольны канкураваць з газам, які ідзе праз трубаправоды з Расеі. Гэта быў першы груз, за якім прыйшоў другі. І я спадзяюся, што ў наступным годзе мы будзем мець падобную сітуацыю ў гэтым сектары – больш канкурэнтную і больш арыентаваную на спажыўца. Такім чынам мы развіваемся», – кажа міністр энергетыкі Літвы Жыгімантас Вайчунас.\nЯшчэ адным крокам у развіцці мае стаць пашырэнне рынку электрамабіляў. Згодна з планам літоўскага ўраду, цягам бліжэйшых сямі гадоў кожнае дзясятае новае аўта ў Літве будзе мець электрарухавік.\n«Гэта вялікая матывацыя для ўсіх сектараў – эканамічнага, транспартавага – ісці наперад да чыстых і больш танных энергарэсурсаў. Найперш гэта важна для вялікіх гарадоў, бо выкіды СО2 ёсць ключавою праблемаю для зменаў клімату і нашага здароўя», – дадаеЖыгімантас Вайчунас.\nКанец нафтавай эры прадракаюць і аналітыкі «Bloomberg». Згодна з прагнозам найбуйнейшага ў свеце інфармацыйнага агенцтва, цягам наступнага дзесяцігоддзя танныя электрамабілі будуць дамінаваць на аўтарынку і зменшаць попыт на нафту.\nЦягам пяці гадоў еўрапейцы сталі набываць у пяць разоў больш аўтамабіляў з электрычнымі рухавікамі\nЯк паказвае еўрапейская тэндэнцыя, попыт на электрамабілі імкліва расце. У 2012 г. у Еўразвязе зарэгістравалі каля 23 тыс. электракараў. За пяць гадоў гэты паказнік вырас у разы.\n«У шмат якіх краінах Еўропы рухавікі ўнутранага згарання будуць забароненыя. Перспектыва ў электрарухавіках. Нам трэба пачынаць з электрасамакатаў – вось я набыў сыну электрасамакат. Электраровары, электраматацыклы, электрамабілі… Час ёсць, мазгі ёсць, але не ўва ўсіх, вядома. Чым раней пачнем, тым лепш», – кажа Леанід Заіка.\nПра неабходнасць стварэння беларускага электрамабіля загаварыў нават кіраўнік краіны, натхнёны тэставаннем найноўшай мадэлі кампаніі «Тэсла» – амерыканскага лідара на рынку электрамабіляў.\n«Па-першае, хуткасць набірае, што ўсе нашыя тэставаныя нямецкія аўтамабілі на рухавіках унутранага згарання засталіся імгненна ззаду і не змаглі дагнаць. Стартуе ён, як касмічны карабель, і яшчэ мацней», – казаў Аляксандр Лукашэнка 31 жніўня.\nПаводле А. Лукашэнкі, развіццё рынку электрамабіляў якраз супадае з будаўніцтвам атамнай электрастанцыі ў Астраўцы. Набываць энергію з будучай АЭС ужо адмовіліся Літва і Польшча, а таму магутнасцяў з пэўнасцю хопіць на тысячы электрамабіляў. Але паставіць крыж на амбітных планах можа залежнасць ад паставак расейскае нафты.\n«У выпадку Беларусі сектар перапрацоўвання нафты – гэта апошняе сямейнае срэбра. Перапрацоўчыя заводы, якія мае Беларусь, – гэта апошні туз у рукаве ў стасунках з расейцамі, якія жадаюць усё больш ўзамен саступак у перамовах пра цану газу і нафты. Таму не ведаю, ці развіццё электрамабільнасці было б згоднае з энергетычнай палітыкай у цэлым», – лічыць Войцех Якубік, польскі эксперт у пытаннях энергетыкі, рэдактар парталу «BiznesAlert.pl».\nТаму, калі падсумоўваць гэты год у сферы энергетыкі, адзіны поспех беларускага ўраду – 17-доларавая зніжка на расейскі газ. Далейшае зніжэнне кошту кіраўнік краіны звязвае са стварэннем супольнага з Расеяй энергарынку. Разам з гэтымі планамі імкліва знікае і надзея на незалежнасць Беларусі ў энергасферы. Гэтак жа хутка, як і «Тэсла», што так палюбілася Лукашэнку.\nІнтэрв’ю паказалі 22 снежня 2017 г. у праграме «Прасвет» з Сяргеем Пелясою\nТаксама ў праграме – падсумаванне году ў стасунках з Расеяй і Украінай:\nГвалт, пакуты, непрызнанне межаў. Пра ўплыў расейскай культуры – інтэрв’ю з Наталляю Зубар;\nЯк Расея псуе дачыненні Беларусі з Украінай.\nTags: Tesla, Войцех Якубік, газ, Жыгімантас Вайчунас, Леанід Заіка, нафта, электракар


Палёт душы юных тэатралаў — Городок. Новости Городка. Гарадоцкi весник. Городокский вестник\n30.04.2015 Гарадоцкi Веснiк225Комментарии on Палёт душы юных тэатралаў\nЧарговы конкурс навучэнцаў, што займаюцца на тэатральным аддзяленні Гарадоцкай дзіцячай школы мастацтваў у настаўніка А.У. Бязгінава, «Залатая-маска-2015» сабраў у глядзельнай зале Дома культуры аматараў тэатральнага мастацтва. Далучэнне да яго можна параўнаць з пранікненнем у чароўны свет, дзякуючы якому можна пражыць жыццё іншага чалавека, жывёлы ці нават прадмета. Усё можа стаць адушаўлёным, напоўніцца фарбамі і дзіўнымі вобразамі, калі ўкласці ў творчасць душу. Ды ці і можа быць творчасць без душы?\nНавучэнцы тэатральнага аддзялення рыхтавалі на конкурс аж 15 работ, але да паказу на сцэне былі дапушчаны дзевяць лепшых урыўкаў са спектакляў паводле знакамітых і малавядомых п’ес і кніг. Яскрава былі прадстаўлены дзяўчаты, якія на гэты раз выступалі ў ролі рэжысёраў. Вядучыя падкрэслілі, што тэатр сінтэзуе розныя віды мастацтваў, а вяршыню айсберга вянчае акцёр. Менавіта ён — галоўны выразны сродак тэатра, здольны прымусіць гледача суперажываць, радавацца, адчуваць эмоцыі героя.\nЖуры, якое ўзначальвала намеснік начальніка аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама В.У. Каўрыга, жыва абмяркоўвала прапанаваныя работы, адзначаючы іх годны ўзровень, рэжысёрскія прыёмы і рашэнні, акцёрскую ігру.\nГран-пры конкурсу дастаўся рабоце Юліі Патапавай паводле твора Я. Стэльмаха «Спытай калі-небудзь у траў», які распавядаў аб трагічным лёсе ўчарашніх школьніц, што сталі падпольшчыцамі ў гады вайны, і пасля катаванняў былі растраляныя. Аднак, і гледзячы ў твар смерці, дзяўчаты-патрыёткі не змянілі сваім ідэалам і баяліся толькі аднаго — занядбання. Таксама лепшай была прызнана сцэнаграфія гэтай пастаноўкі.\nПершае месца было аддадзена Арыне Груганавай і яе рабоце«Вялізны кавалак майго жыцця» паводле твораў П. Санаева — цікавых і складаных, што распавядаюць аб дарослых, пазбаўленых сэнсу жыцця, радасці і любові да сваіх жа дзяцей і аб тым, як такімі адносінамі калечыцца дзіцячая псіхіка. Пастаноўка захапіла дынамізмам дзеяння, праўдзівай ігрой акцёраў, беларускай мовай. Дарэчы, Аляксандр Ніканенка і Аксана Башмакова, што былі заняты ў гэтай пастаноўцы, сталі пераможцамі адпаведна ў намінацыях «Лепшая мужчынская роля» і «Лепшая жаночая роля».\nДругое месца прысуджана Ксеніі Башэкінай з работай «Падарунак» (аўтар В. Камароў), якая распавядала аб сапраўдных марах выхаванцаў дзіцячых дамоў.\nТрэцяе месца падзялілі Ксенія Тутава з яе «Гісторыяй двух сабак» (Я. Конеў), што ўзняла праблему гуманістычных адносінаў да братоў нашых меншых, і Анастасія Палянская з работай «Дарога на Віфлеем» (С. Кавалёў) аб духоўных пошуках. Прыз за лепшае музычнае афармленне атрымала пастаноўка Лікі Шлюевай «Пэпі Доўгая панчоха» паводле твора А. Ліндгрэн. Самым эмацыянальным акцёрам названа Кацярына Нечытайла. Прыз за лепшую ролю другога плана атрымала Аліна Чарткова. Адзначаны яркі дэбют юнай актрысы Лікі Шлюевай і мастацкая выразнасць ігры Марыі Фурманавай і Вікторыі Івановай.\nКалі малодшыя рэжысёры і акцёры спынілі свой выбар на творах жартоўнага, гарэзлівага характару, што адлюстроўваюць свет іх бесклапотнага дзяцінства, старэйшыя паспрабавалі ўзняць праблемы, што хвалююць іх. Кожная пастаноўка была добра прадумана, адрэпеціравана, падрыхтавана, на конкурсе ўсе выклаліся спаўна, каб данесці пастаўленыя ў ёй ідэі. Таленавітым дзецям і падлеткам гэта ўдалося, так што спадзяёмся: святло іх захапленняў не згасне, а будзе ўзбагачацца з кожным годам правядзення «Залатой маскі».\nНа здымках: на першым плане ў сцэне з работы «Спытай калі-небудзь у траў» — А. Башмакова;\nсцэну з «Вялізнага кавалка майго жыцця» іграюць А. Груганава і А. Ніканенка;\nу сцэне з «Падарунка» занятыя М.Фурманава, А. Чарткова, Л. Шлюева.\n«Азерыца» (г.п. Езерище) выступила на фольклорном фестивале в Пскове\nРаботать не хуже «Вировлянского»


Новая эканамічная палітыка (нэп), трэсты, сіндыкаты, “прышчэпаўшчына”, кааперацыя, камуна, сельскагаспадарчая арцель, таварыства па сумеснай апрацоўцы зямлі, электрыфікацыя, аўтарытарызм, Усесаюзная камуністычная партыя (бальшавікоў), Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік, Канстытуцыя СССР 1924 г., узбуйненне БССР, адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа 1924-1927 гг., Канстытуцыя БССР 1927 г, беларусізацыя, “карэнізацыя”, ІІ канферэнцыя Рады БНР, тэхнікумы, Беларускі дзяржаўны універсітэт, Інбелкульт, Акадэмія навук БССР, Дзяржаўная бібліятэка БССР, Дзяржаўнае выдавецтва БССР.\nАхарактарызуйце асноўныя перадумовы ўвядзення новай эканамічнай палітыкі на тэрыторыі Беларусі?\nЯкія асноўныя мерапрыемствы прадугледжвала новая эканамічная палітыка?\nУ чым заключалася адрозненне харчовага падатку, уведзенага падчас нэпа, ад харчразвёрсткі?\nПадумайце, чаму бальшавіцкія ўлады, якія ў перыяд “ваеннага камунізму”, вялі барацьбу супраць прыватнай уласнасці ў розных сферах эканомікі, падчас нэпа дазволілі дзейнасць прыватнага сектару ў эканоміцы?\nШто такое трэсты і сіндыкаты? Чым сістэма кіравання дзяржаўнай прамысловасцю ў перыяд нэпа адрознівалася ад “ваенна-камуністычнай” сістэмы?\nПадумайце, як мерапрыемствы нэпа маглі паўпываць на адносіны розных сацыяльных груп насельніцтва да бальшавіцкай улады? Абгрунтуйце сваю пазіцыю.\nКалі сельская гаспадарка БССР дасягнула даваеннага ўзроўню? Якія галіны аграрнай вытворчасці БССР найбольш развіваліся ў 1920-я гг.?\nЯкія формы землекарыстання існавалі ў сельскай гаспадарцы БССР у 1920-я гг. Якія з іх былі пераважаючымі?\nШто такое “прышчэпаўшчына”? Чым можна патлумачыць падтрымку дзяржаўнымі ўладамі БССР у 1920-я гг. хутарскіх гаспадарак?\nЯкія формы сельскагаспадарчай кааперацыі развіваліся ў БССР у перыяд нэпа?\nЯкім чынам адбывалася аднаўленне прамысловасці БССР у 1920-я гг.? Як паўплывалі на аднаўленчыя працэсы мерапрыемствы нэпа?\nДайце характарыстыку развіцця прыватнага сектара ў прамысловасці і гандлі БССР ва ўмовах нэпа?\nАхарактарызуйце асноўныя праблемы, якія мелі месца ў эканоміцы БССР у 1920-я гг.? Як можна вызначыць узровень яе развіцця ў кантэксце станаўлення індустрыяльнага грамадства?\nРастлумачце, што такое аўтарытарны рэжым? Ці можна вылучыць адзнакі падобнага рэжыму ў БССР у 1920-я гг.? Абгрунтуйце сваю пазіцыю.\nКалі быў створаны СССР? Якім чынам Дагавор пра стварэнне СССР размяжоўваў кампетэнцыю саюзнай і рэспубліканскіх улад?\nКалі адбывалася ўзбуйненне БССР? Якія тэрыторыі былі далучаны да беларускай савецкай дзяржавы ў гэты час?\nЯкімі фактарамі было выклікана ўзбуйненне БССР? Які ўплыў гэта мела на адносіны да БССР прадстаўнікоў беларускага нацыянальнага руху?\nКалі была прынята другая Канстытуцыя БССР? Якія яна ўтрымлівала асноўныя палажэнні?\nЯкую ролю ў палітычным жыцці БССР у 1920-я гг. мела бальшавіцкая партыя? Чым быў абумоўлены т.зв. самароспуск апазіцыйных да яе палітычных партый?\nШто такое беларусізацыя? Якія яна мела асноўныя накірункі?\nРастлумачце сутнасць палітыкі “карэнізацыі”? Ці можна бачыць у дадзенай палітыцы дыскрымінацыю нацыянальных меншасцяў у БССР?\nЯкія вынікі мела палітыка беларусізацыі ў БССР у 1920-я гг.? Ці можна яе лічыць эфектыўнай?\nРастлумачце, якое значэнне мела палітыка беларусізацыі для развіцця працэсу фарміравання беларускай нацыі?\nАхарактарызуйце сістэму адукацыі, якая ўзнікла ў БССР у 1920-я гг.\nПадумайце, чаму ў адрозненне ад царызму, які варожа ставіўся да развіцця адукацыі, бальшавіцкая ўлада ўсяляк гэтаму садзейнічала?\nУ межах якіх устаноў адбывалася развіццё навукі ў БССР у 1920-я гг.?\nДайце характарыстыку развіцця культурна-асветніцкай дзейнасці ў БССР у 1920-я гг.\nУ якой ступені ў культурным жыцці БССР 1920-х гг. захоўвалася інтэлектуальная свабода? Якія меліся элементы ідэалагічнага кантролю?\nНовая эканамічная палітыка ў БССР: заканадаўчая база, этапы, вынікі.\nРазвіццё кааперацыі ў БССР у перыяд нэпа.\nФінансава-крэдытная сістэма ў БССР у перыяд нэпа.\nЗемлеўпарадкаванне ў БССР у 1920-я гг.\nУзбуйненне БССР: перадумовы, этапы, вынікі.\nУстанаўленне манаполіі КП(б)Б на ўладу ў першай палове 1920-х гг.\nБеларусізацыя ў сістэме дзяржаўнага справаводства: ход, вынікі.\nБарацьба з непісьменнасцю ў БССР як элемент культурна-адукацыйнай палітыкі Савецкай улады.\nТэма 19: БССР у 1930-я гг.\n1. Індустрыялізацыя ў БССР у 1930-я гг.\n2. Калектывізацыя сельскай гаспадаркі БССР.\n3. Усталяванне таталітарнага палітычнага рэжыму ў БССР.\n4. Адукацыя і культура.\n19.1. Індустрыялізацыя ў БССР у 1930-я гг.\nПераважна аграрны характар эканомікі СССР, невысокі ўзровень развіцця прамысловасці ў параўнанні з эканамічна развітымі краінамі Захаду рабілі відавочнай адсталасць савецкай эканомікі. У гэтых умовах бальшавіцкае кіраўніцтва дзяржавы прыняла курс на паскарэнне працэсаў мадэрнізацыі, галоўным элементам якой выступала індустрыялізацыя – працэс пераўтварэння прамысловасці ў вядучую галіну эканомікі. Такім шляхам бальшавіцкія ўлады спадзяваліся пераўтварыць СССР у буйную прамысловую і ваенную дзяржаву. Ва ўмовах нэпа працэс індустрыялізацыі адбываўся павольна; стварэнне буйной прамысловасці патрабавала значных сродкаў, якіх у тагачасных сацыяльна-эканамічных умовах было недастаткова для выканання пастаўленых задач; традыцыйныя крыніцы індустрыялізацыі, такія як прыцягненне замежных інвестыцый і прыватнага капіталу бальшавіцкімі ўладамі даспускаліся толькі ў абмежаваным аб’ёме.\nПраблема шляхоў і метадаў індустрыялізацыі выклікала шырокую дыкусію сярод бальшавіцкага кіраўніцтва, якая суправаджалася барацьбой за ўладу паміж рознымі групоўкамі ўнутры партыйнай эліты. Устанаўленне напрыканцы 1920-х гг. аднаасобнай дыктатуры Іосіфа Сталіна (генеральны сакратар ВКП(б) у 1922-1953 гг.) суправаджалася пачаткам паскоранай індустрыялізацыі. Для яе ажыццяўлення былі згорнуты нэп і створана новая эканамічная сістэма. Да аб’ектыўных фактараў, якія прывялі да ліквідацыі нэпа і пераходу да стратэгіі паскоранай індустрыялізацыі, трэба залічыць:\n- хранічнае невыкананне планаў нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі, якая была галоўным экспартным прадуктам, за кошт чаго фарміраваліся сродкі на індустрыялізацыю. Гэта было абумоўлена нізкімі ўнутранымі цэнамі на сельскагаспадарчую прадукцыю ў параўнанні з прамысловай, а таксама беднасцю большасці сялянскіх гаспадарак;\n- стварэнне пасля прыходу да ўлады бальшавікоў новага бюракратычнага апарату, прадстаўнікі якога не мелі, як правіла, адпаведнага прафесійнага і адукацыйнага ўзроўню (каля паловы кіраўнікоў адміністрацыйнага апарату мелі толькі пачатковую адукацыю). У выніку новая бюракратыя была больш схільная да кіравання эканомікай камандна-адміністрацыйнымі, а не рыначнымі метадамі.\nДа асноўных крыніц правядзення паскоранай індустрыялізацыі належаць:\n- выкачванне сродкаў з сельскай гаспадаркі ў прамысловасць шляхам канфіскацыі сельскагаспадарчай прадукцыі з далейшым яе продажам на знешнім рынку ў абмен на прамысловае абсталяванне (з мэтай больш эфектыўнай і планамернай экспрапрыяцыі аграрнай прадукцыі праведзена прымусовая калектывізацыя сельскай гаспадаркі);\n- прымусовыя ўнутраныя пазыкі (аблігацыі), у выніку чаго адбывалася фактычная канфіскацыя грашовых зберажэнняў насельніцтва;\n- стварэнне “лагернай эканомікі” (ГУЛАГ), якая прадугледжвала выкарыстанне рабскай працы зняволеных на будоўлях індустрыялізацыі. У 1930-1940-я гг. праз ГУЛАГ прайшло каля 600 тыс. жыхароў БССР (асноўныя лагеры ГУЛАГ размяшчаліся ў Сібіры, Казахстане, Урале);\n- выкарыстанне “стаханаўскай сістэмы”: з’яўляліся т.зв. ударнікі вытворчасці, якія ў некалькі разоў перавыконвалі пастаўленыя планы – пасля гэтага на прадпрыемствах істотна павышаліся нормы выпрацоўкі прадукцыі за ранейшую зарплату, што дазваляла эканоміць на заробках рабочых.\nПравядзенне індустрыялізацыі суправаджалася ўзмацненнем кантролю дзяржаўных органаў над эканамічным жыццём. Развіццё вытворчасці ажыццяўлялася ў адпаведнасці з загадзя вызначанымі і абавязковымі для выканання канкрэтнымі суб’ектамі эканамічнай дзейнасці пяцігадовымі планамі. Першая пяцігодка была праведзена ў 1928-1932 гг.\nПры ажыццяўленні індустрыялізацыі ў БССР галоўная ўвага надавалася развіццю лёгкай, дрэваапрацоўчай, харчовай, гарбарнай прамысловасці, што было абумоўлена наяўнасцю мясцовай сыравіны, склаўшыміся кадрамі. Разам з тым прадугледжвалася стварэнне галін прамысловасці, заснаваных на прывазной сыравіне, у першую чаргу сельскагаспадарчага машынабудавання і станкабудавання, а таксама развіццё паліўна-энергетычнай базы. У той жа час індустрыялізацыя ў БССР некалькі стрымлівалася дырэктывай урада СССР аб забароне будаўніцтва ў заходніх памежных раёнах буйных прамысловых прадпрыемстваў.\nПравядзенне індустрыялізацыі ў БССР у 1930-я гг. прынесла наступныя вынікі:\n1) На працягу 1929-1940 гг. былі пабудаваны і рэканструяваны 1863 прамысловыя прадпрыемствы, якія выпускалі 90% усёй прадукцыі ў БССР. Сярод найбольш буйных прадпрыемстваў, пабудаваных у гэты час, можна адзначыць такія як швейная фабрыка “Сцяг індустрыялізацыі” і панчошна-трыкатажная фабрыка “КІМ” у Віцебску, Магілёўская фабрыка штучнага валакна, Бабруйскі і Гомельскі дрэваапрацоўчыя камбінаты, Гомсельмаш, Аршанскі ільнокамбінат і інш. шэраг цеплавых і гідраэлектрастанцый.\n2) Новая індустрыя вызначыла спецыялізацыю прамысловасці БССР у агульнасаюзным падзеле працы: у 1940 г. у БССР выраблялася 34% усёй фанеры ў СССР, 27% – запалак, 17% – панчошна-трыкатажных вырабаў, 10% – торфу, 10% – металарэзных станкоў.\n3) У структуры прамысловасці сталі пераважаць буйныя прадпрыемствы, на якіх у 1940 г. выраблялася 57,3% прадукцыі, было занята больш паловы прамысловых рабочых. Амаль усе дробныя прыватныя прадпрыемствы зачыніліся ў выніку непасільных падаткаў і адміністрацыйнага ціску.\n4) Аб’ём валавай прадукцыі прамысловасці перавысіў аб’ём валавай прадукцыі сельскай гаспадаркі.\n5) Паскарэнне працэсу урбанізацыі – перасялення насельніцтва з вёскі ў горад. Калі ў 1913 г. гарадское насельніцтва склала 14%, то ў 1940 г. – 21%. Такія гарады як Мінск, Віцебск, Магілёў, Гомель пераўтварыліся ў буйныя індустрыяльныя цэнтры.\nУ ходзе правядзення індустрыялізацыі была сфарміравана камандна-адміністрацыйная сістэма кіравання эканомікай, якая ў розных гістарычных даследаваннях атрымала розныя назвы (дзяржаўны капіталізм, дзяржаўны сацыялізм, політарызм). Асноўнымі рысамі дадзенай сістэмы з’яўляюцца:\n- манапольная дзяржаўная ўласнасць на сродкі вытворчасці і вынікі працы;\n- цэнтралізаванае размеркаванне ўсіх відаў рэсурсаў і прадукцыі;\n- дырэктыўнае планаванне ўсіх відаў вытворчасці;\n- іерархічная вертыкальная структура кіравання эканомікай;\n- наяўнасць шматлікага бюракратычнага апарату, які распараджаўся дзяржаўнай уласнасцю і кадрамі;\n- шырокае выкарыстанне прымусовых форм працы.\nУ 1930-я гг. адбыліся істотныя змены ў структуры насельніцтва. Былі амаль цалкам ліквідаваны некаторыя сацыяльныя групы, такія як прыватныя гандляры, рамеснікі і г.д. У якасці новай пануючай сацыяльнай эліты пачынае выступаць дзяржаўная бюракратыя (наменклатура), кадры якой вельмі хутка раслі. Хутка павялічваўся рабочы клас, які на 1940 г. налічваў да 700 тыс. чалавек. У структуры рабочага класа 2/3 складалі былыя сяляне, якія не мелі дастатковай кваліфікацыі. У выніку хуткага прамысловага будаўніцтва амаль цалкам знікла беспрацоўе. Стварэнне буйной прамысловасці абумовіла фарміраванне значнай сацыяльнай групы інжынерна-тэхнічных рабочых. У той жа час большая частка насельніцтва да пачатку 1940-х гг. заставалася працаваць у сельскай гаспадарцы.\nМетады правядзення індустрыялізацыі прывялі да пагаршэння матэрыяльнага становішча працоўных. Выкарыстанне “стаханаўскай сістэмы”, фактычнае павелічэнне працоўнага дня, а таксама рост цэн і інфляцыя, садзейнічалі паніжэнню рэальнай заработнай платы прамысловых рабочых. У 1928-1935 гг. дзейнічала картачная сістэма на асноўныя тавары спажывання. Хуткая урбанізацыя абумовіла вострую жыллёвую праблему.\nДадзеныя з’явы абумовілі рост рабочага руху на пачатку 1930-х гг., які выяўляўся ў забастоўках на шэрагу прамысловых прадпрыемстваў БССР. Аднак станаўленне таталітарнага рэжыму ў 1930-я гг. зрабіла практычна немагчымым выказванне незадаволенасці з боку насельніцтва. Бюракратычная сістэма кіравання прадугледжвала рэпрэсіўныя санкцыі ў дачыненні кіраўнікоў прадпрыемстваў, інжынерна-тэхнічнага персаналу і рабочых за невыкананне планаў, фабрыкаванне карнымі органамі “спраў” т.зв. “шкоднікаў” і “ворагаў народа”. Так, атрымалі шырокае распаўсюджанне судовыя працэсы над “шкоднікамі”, яны былі “знойдзены” ў Віцебскім чыгуначным дэпо, на фабрыцы “Сцяг індустрыялізацыі”, Гомельскім вагонарамонтным заводзе.\nДа пачатку 1940-х гг. стала больш жорсткім працоўнае заканадаўства. У 1940 г. быў уведзены сямідзённы працоўны тыдзень. Адначасова забаранялася самавольна пакідаць прадпрыемствы і ўстановы; устанаўлівалася крымінальная адказнасць за спазненні на працу і парушэнні працоўнай дысцыпліны.\nТакім чынам, на працягу 1930-х гг. у БССР адбывалася правядзенне паскоранай індустрыялізацыі, як і ў цэлым у СССР. У выніку яе БССР ператварылася ў індустрыяльна-аграрную рэспубліку; значна ўзрос аб’ём вытворчасці ў буйной прамысловасці. Была сфарміравана камандна-адміністрацыйная сістэма кіравання эканомікай. Разам з тым большая частка насельніцтва заставалася працаваць у сельскай гаспадарцы. Узровень развіцця прамысловай вытворчасці заставаўся значна ніжэйшым, чым у большасці еўрапейскіх краін. Захоўвалася адставанне ў эканамічным развіцці БССР ад прамыслова развітых рэгіёнаў СССР.\n19.2. Калектывізацыя сельскай гаспадаркі БССР.\nПравядзенне паскоранай індустрыялізацыі з боку дзяржавы ажыццяўлялася пераважна за кошт рэалізацыі сельскагаспадарчай прадукцыі на знешніх рынках. У перыяд нэпа органы дзяржаўнай улады арганізоўвалі масавыя закупкі збожжа ў сялянства. Аднак дадзеныя закупкі ажыццяўляліся нярэдка з вялікімі цяжкасцямі, прычынамі якіх з’яўляліся беднасць большасці сялянскіх гаспадарак і заніжаныя закупачныя цэны на сельскагаспадарчую прадукцыю. Напрыканцы 1920-х гг., калі адбывалася згортванне нэпа, было прынята рашэнне аб правядзенні калектывізацыі сельскай гаспадаркі. Сутнасць яе заключалася ў ліквідацыі дробных індывідуальных сялянскіх гаспадарак і ўключэнні іх у склад буйных адзяржаўленых калектыўных і дзяржаўных гаспадарак – калгасаў. Стварэнне такіх гаспадарак адпавядала спецыфіцы камандна-адміністрацыйнай сістэмы кіравання эканомікай, якая сцвярджалася ў гэты час і дазваляла ўладам манапольна кантраляваць працэс вытворчасці і рэалізацыі сельскагаспадарчай прадукцыі.\nНепасрэднай перадумовай усеагульнай калектывізацыі стаў хлебанарыхтоўчы крызіс 1927-1928 гг., у выніку якога рэзка знізіўся экспарт збожжа. Рэакцыяй на крызіс з боку ўладаў стала правядзенне надзвычайных мер: гвалтоўная канфіскацыя збожжа ў сялян, крымінальныя пераследаванні ў адносінах да ўкрывальнікаў збожжа.\nПачатак усеагульнай калектывізацыі быў распачаты зімой 1929/30 г. Асобныя сялянскія гаспадаркі пры іх уключэнні ў калгасы ліквідаваліся; зямля, рабочая жывёла і асноўныя прылады працы пераходзілі ва ўласнасць калгасаў. Фармальна гэта выглядала як аб’яднанне індывідуальных гаспадарак у калектыўныя, фактычна – як дзяржаўная канфіскацыя маёмасці індывідуальных гаспадарак і пераўтварэнне сялян у пазбаўленых уласнасці сельскагаспадарчых рабочых буйных гаспадарак.\nСяляне, якія адмаўляліся ўваходзіць у калгасы, абкладаліся надзвычай высокімі падаткамі; для іх ствараліся неспрыяльныя ўмовы гаспадарання, што прыводзіла да разарэння. Дадзены фактар, а таксама адміністрацыйны націск, небяспека рэпрэсій вымушалі сялян да ўваходжання ў калгасы. Паралельна праводзілася т.зв. раскулачванне – прымусовая канфіскацыя маёмасці сялян, якіх улады адносілі да ліку заможных і называлі “кулакамі”. На практыцы да “кулакоў” залічвалі таксама тых сялян, якія супраціўляліся ўступленню ў калгасы. Сем’і раскулачаных сялян вывозілі ў паўночныя раёны Расіі, на Урал, у Казахстан, або пасялялі на спецыяльна выдзеленых тэрыторыях пад адміністрацыйным наглядам у якасці спецпасяленцаў. Частка раскулачаных сялян, перш за ўсё актыўныя праціўнікі калектывізацыі, былі зняволены і накіраваны ў лагеры ГУЛАГ або расстраляны.\nПераважная большасць сялянства адмоўна ставілася да масавай калектывізацыі, што прыводзіла да развіцця сялянскага руху. За зіму 1929-1930 г. адбылося 520 узброеных выступленняў сялян, якія былі падаўлены ўладамі. У той жа час частка бяднейшага сялянства падтрымлівала калектывізацыю пад уплывам агітацыі бальшавікоў і спадзяванняў на атрыманне долі падчас падзелу маёмасці “кулакоў”.\nУсеагульная калектывізацыя прынесла наступныя вынікі:\n- да 1939 г. было створана звыш 10 тыс. калгасаў, у якія было ўключана звыш 90% сялянскіх гаспадарак; у карыстанні калгасаў знаходзілася каля 96% пасяўных плошчаў;\n- на працягу 1930-х гг. было раскулачана каля 10-15% сялянскіх гаспадарак; каля 600-700 тыс. чалавек былі вывезены за межы БССР;\n- былі ўведзены абавязковыя пастаўкі сельскагаспадарчай прадукцыі з боку калгасаў па цэнах, ніжэйшых ў 10-12 разоў за рыначныя, у выніку чаго дзяржава атрымлівала значныя сродкі для паскоранай індустрыялізацыі;\n- паскараецца працэс перасялення працоўных з вёскі ў горад; былыя сяляне, якія не жадалі ўваходзіць у калгасы, папаўняюць шэрагі рабочага класа ў прамысловасці;\n- некалькі паляпшаецца матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне сельскай гаспадаркі; цэнтрамі канцэнтрацыі новай тэхнікі становяцца дзяржаўныя машынна-трактарныя станцыі (на 1940 г. ва ўсходняй частцы БССР іх налічвалася 236 з трактарным паркам да 9,7 тыс. машын); аднак у цэлым тэхнічны ўзровень сельскай гаспадаркі заставаўся невысокі;\n- узровень сельскагаспадарчай вытворчасці ў цэлым заставаўся на ўзроўні да правядзення калектывізацыі, а ў некаторых яе галінах нават назіраецца заняпад (гэта тлумачыцца цяжкім эканамічным становішчам калгасаў, адсутнасцю у калгаснікаў стымулаў да працы).\nНа працягу 1930-х гг. адбылася уніфікацыя ўнутранай структуры калгасаў. У калгасным карыстанні захоўваліся большая частка калектывізаванай зямельнай плошчы, працоўнай жывёлы, асноўныя прылады працы. У карыстанні індывідуальных гаспадарак калгаснікаў заставаліся сядзібы з невялікімі зямельнымі надзеламі, частка жывёлы, некаторыя прылады працы. Кіраўніцтва калгасаў прызначалася партыйнымі і дзяржаўнымі органамі ўлады і пільна кантралявалася з іх боку. Умовы працы калгаснікаў былі цяжкімі. Аплата працы была нізкай (у сярэднім у 3 разы ніжэй, чым у прамысловасці), у многіх калгасах яна мела натуральны або паўнатуральны характар; адсутнічалі абмежаванні працоўнага дня, аплочваемыя водпускі, сацыяльнае страхаванне, пенсіі для састарэлых. Асноўнай крыніцай для існавання калгаснага насельніцтва з’яўляліся прысядзібныя гаспадаркі, хаця іх прадукцыя таксама ўключалася ў планы абавязковых дзяржаўных паставак. У выніку дзяржаўных рэквізіцый сельскагаспадарчай прадукцыі ў 1932-1933 гг. у многіх рэгіёнах СССР, асабліва ва Ўкраіне, узнік голад, які закрануў таксама некаторыя паўднёвыя раёны БССР. З мэтай недапушчэння крадзяжоў дзяржаўнай і калгаснай маёмасці партыйна-дзяржаўныя ўлады ў 1932 г. прынялі пастанову, вядомую як “закон пяці каласкоў”. Яна прадугледжвала крымінальную адказнасць за крадзяжы ў любых памерах у выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін не ніжэй 10 гадоў або нават расстрэл. У БССР толькі ў 1933-1934 гг. паводле гэтай пастановы было асуджана каля 10 тыс. чалавек.\nЦяжкія ўмовы жыцця і працы ў калгасах вымушалі калгаснікаў накіроўвацца на працу ў прамысловасць, на будаўнічыя работы, лесараспрацоўкі. У той жа час улады імкнуліся не дапусціць бескантрольнага перамяшчэння рабочай сілы з вёскі ў гарады. З гэтай мэтай сялянам не выдаваліся пашпарты, што фактычна азначала пазбаўленне іх грамадзянскіх правоў. Выхад з калгасаў былі магчымы толькі паводле спецыяльнага дазволу адпаведных улад.\nТакім чынам, у выніку усеагульнай калектывізацыі 1930-х гг, якая ажыцяўлялася прымысовымі метадамі, была ліквідавана маса дробных сялянскіх гаспадарак, на месцы якіх сфарміраваліся буйныя адзяржаўленыя аграрныя гаспадаркі. Сельская гаспадарка была ўключана ў камандна-адміністрацыйную сістэму кіравання эканомікай; яе рэсурсы выкарыстоўваліся пераважна для ажыццяўлення індустрыялізацыі.\n19.3. Усталяванне таталітарнага палітычнага рэжыму ў БССР.\nАднапартыйная сістэма ў БССР усталявалася пасля разгрому асноўных небальшавіцкіх сіл на пачатку 1920-х гг. У 1923 г. савецкія улады абвесцілі амністыю дзеячам антысавецкіх рухаў і арганізацый, многія з якіх занялі пачэсныя пасады ў сферы навукі і культуры БССР.\nАднак у 1930-я гг. адбылася эвалюцыя аўтарытарнага палітычнага рэжыму ў СССР і БССР да таталітарнага. Адметнай рысай таталітарызму з’яўляецца жорсткі дзяржаўны кантроль над усімі сферамі жыцця грамадства. У СССР таталітарны рэжым атрымаў у гістарычнай і палітычнай літаратуры назву сталінізму, паколькі фарміраванне рэжыму суправаджалася ўстанаўленнем асабістай дыктатуры і культу асобы І. Сталіна.\nФармальна ў СССР і БССР дэклараваліся дэмакратычныя прынцыпы грамадска-палітычнага жыцця. У 1936 г. была прынята новая Канстытуцыя СССР, а ў 1937 г. у адпаведнасці з ёй новая Канстытуцыя БССР. Згодна з ёй, вышэйшым органам дзяржаўнай улады абвяшчаўся Вярхоўны Савет БССР, які выбіраўся на 4 гады. Ён фарміраваў урад – СНК БССР. Усе вышэйшыя і мясцовыя органы ўлады ствараліся на аснове ўсеагульнага, роўнага, прамога выбарчага права пры тайным галасаванні. Былі адменены выбарчыя абмежаванні для пэўных катэгорый насельніцтва. У канстытуцыі дэклараваліся шматлікія грамадзянскія і палітычныя правы і свабоды, якія не выконваліся ў рэальным жыцці.\nУ 1930-я гг. была праведзена адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа, згодна з якой замест акруг у БССР ствараліся вобласці, што адлюстравала тэндэнцыю да ўніфікацыі адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу ў межах СССР.\nХарактэрнымі з’явамі, якія адлюстроўвалі фарміраванне таталітарызму ў грамадска-палітычнай сістэме БССР, як і ў цэлым у СССР, з’яўляюцца:\n1) Зрошчванне партыйнага і дзяржаўнага апарату кіравання. На ўсіх узроўнях цэнтральнага і мясцовага кіравання дзейнасць дзяржаўнай адміністрацыі рэгулявалася і кантралявалася камітэтамі бальшавіцкай партыі. Фарміраванне Саветаў і іх выканаўчых камітэтаў адбывалася на аснове безальтэрнатыўных выбараў; кандыдаты загадзя вызначаліся адпаведнымі партыйна-дзяржаўнымі органамі ўлады.\n2) Пераўтварэнне ВКП(б)-КП(б)Б з палітычнай партыі ў масавую структуру, для кіраўніцтва якой стваралася вялікая бюракратычная іерархія, падначаленная непасрэдна І.Сталіну. У дадзеных умовах прыналежнасць да партыі з’яўлялася абавязковым атрыбутам дзяржаўнай кар’еры і крыніцай атрымання сацыяльных прывілеяў. З мэтай умацавання партыйнага адзінства перыядычна праводзіліся “чысткі” шэрагаў партыі. Выключаліся “старыя” бальшавікі і былыя дзеячы іншых рэвалюцыйных арганізацый, якія маглі стварыць ідэйную апазіцыю ўладзе, а моладзь, якая прыходзіла на іх месца, была асабіста ўдзячная за сваю кар’еру, пазбаўленая палітычнай волі і сувязяў. Самая вялікая хваля чыстак КП(б)Б адбылася ў 1933 – 1937 гг., калі колькасць камуністаў у БССР скарацілася з 65 тыс. да 24,5 тыс., але ўжо ў 1941 г. у шэрагах КП(б)Б знаходзілася звыш 72 тыс. чалавек.\n3) Фарміраванне і развіццё масавых дзяржаўных грамадскіх арганізацый, якія ахоплівалі практычна ўсё насельніцтва: прафсаюзы, камсамол, абаронныя таварыствы і г.д. Іх дзейнасць строга кантралявалася і рэгламентавалася з боку партыйна-дзяржаўных органаў улады; структура будавалася на ўзор ВКП(б)-КП(б)Б. Галоўнай задачай гэтых арганізацый было забеспячэнне кантролю над рознымі сацыяльнымі групамі насельніцтва (ідэалагічная апрацоўка, стварэнне атмасферы ўсеагульнай падазронасці).\n4) Згортванне палітыкі беларусізацыі. Адлюстраваннем гэтага стала правядзенне працэсу па сфабрыкаванай справе “Саюзу вызвалення Беларусі” (1930-1931), у ходзе якога былі асуджаны вядучыя дзеячы беларускай нацыянальнай інтэлігенцыі (В. Ластоўскі, С. Некрашэвіч, Я. Лёсік і інш.), абвінавачаныя ў імкненні да звяржэння савецкага ладу. Далейшым вынікам сталі рэпрэсіі 1930-х гг., накіраваныя супраць беларускай інтэлігенцыі і часткі партыйна-дзяржаўных дзеячаў, якія праводзілі палітыку беларусізацыі, пад лозунгам барацьбы з т.зв. “нацыянал-дэмакратызмам”. У 1933 г. была праведзена рэформа правапісу беларускай мовы, якая наблізіла яе нормы да рускай мовы. Пануючы статус беларускай мовы ў афіцыйным справовдстве, друку, сферы адукацыі ў 1930-я гг. яшчэ захоўваўся, аднак, пераважнай становіцца тэндэнцыя павольнай русіфікацыі адміністрацыйнай і адукацыйнай сістэмы.\n5) Культ асобы І. Сталіна, звязаны з гіпербалічным ухваленнем яго дзейнасці ў афіцыйнай прапагандзе і недапушчэнні крытыкі ў яго адрас.\n6) Масавыя рэпрэсіі ў адносінах прадстаўнікоў розных сацыяльных груп насельніцтва, уключаючы прадстаўнікоў партыйна-дзяржаўнага апарату, западозраных у нелаяльнасці да існуючага рэжыму. Ажыццяўленне рэпрэсій ускладалася на спецыяльныя карныя органы, назва якіх некалькі разоў змянялася: ЧК, ОГПУ, НКВД. Ахвярамі рэпрэсій станавіліся ў першую чаргу прадстаўнікі былых пануючых сацыяльных груп (дваранства, буржуазіі), сяляне, якія супраціўляліся ўваходжанню з калгасы, інжынерна-тэхнічныя кадры, інтэлігенцыя, духавенства розных канфесій. Пасля 1934 г. следства па палітычных справах спрашчалася і перадавалася нарадам з 3-5 асоб мясцовых кіраўнікоў партыі і НКВД. “Тройкі” без прысутнасці абвінавачаных завочна выносілі прысуды, уключаючы смяротныя. Найбольш масавы характар рэпрэсіі набылі ў 1937-1938 гг. У гэтыя гады былі рэпрэсіраваны большасць кіраўнікоў партыйна-дзяржаўнага апарату БССР, шматлікія кіраўнікі гаспадарчых і грамадскіх арганізацый, вышэйшыя ваенныя кадры, вядомыя навукоўцы і дзеячы культуры. Для абгрунтавання рэпрэсій НКВД праводзілася фабрыкаванне спраў розных “шпіёнска-дыверсійных”, “тэрарыстычных”, “шкодніцкіх” арганізацый, якія нібыта імкнуліся да звяржэння існуючага ладу і супрацоўнічалі з разведкамі замежных дзяржаў. Сярод іх справы “Саюза вызвалення Беларусі”, “Працоўнай сялянскай партыі”, беларускага філіяла “Прампартыі”, беларускага філіяла “Саюзнага бюро РСДРП (меншавікоў)”, “Аб’яднанага антысавецкага падполля”, “Беларускай аўтакефальнай царквы”, “Беларускага нацыянальнага цэнтра” і інш. Усяго ахвярамі сталінскіх рэпрэсій у 1920-1950-я гг. стала каля 600 тыс. чалавек. Большасць рэпрэсіраваных накіроўваліся ў лагеры ГУЛАГ; значная частка была пакарана смерцю: толькі на працягу другой паловы 1930-х гг. было расстраляна каля 30 тыс. чалавек.\nГалоўнымі мэтамі палітычных рэпрэсій з’яўляліся папярэджанне і знішчэнне магчымага супраціўлення таталітарнаму рэжыму, забеспячэнне таннай паднявольнай працоўнай сілай буйных будоўляў індустрыялізацыі.\nТакім чынам, на працягу 1930-х гг. на тэрыторыі БССР сфарміраваўся сталінісцкі таталітарны рэжым. Стварэнне строга цэнтралізаванай іерархічнай партыйна-дзяржаўнай сістэмы ўлады, а таксама масавыя рэпрэсіі абумовілі стабільнасць дадзенага рэжыму і немагчымасць існавання істотнага антыўрадавага руху.


01 лістапад 2008, 21:03\n1 лістапада на магіле Васіля Быкава запалілі сьвечкі\n2 лicтапада ў Беларусi будуць адзначаць адно з самых аўтэнтычных i асабiстых сьвятаў — Дзяды. Традыцыйна Дзяды спраўляўся да шасьцi разоў на год: масьленiчныя, радаўнiцкiя, траецкiя (духаўскiя або стаўроўскiя), пятроўскiя, але галоўнымi лiчылiся менавiта Восеньскiя Дзяды. Сёньня праваслаўныя адзначаюць менавіта Зьмiтраўскiя Дзяды — першая субота перад 8 лістапада. У каталікоў 1 лістапада — Дзень усіх сьвятых. Звычайна ў гэты дзень і каталікі, і праваслаўныя прыходзяць на могілкі, наводзяць парадак, прыбіраюць магілы продкаў.\nУ Курапатах усё прыбрана, наведзены парадак, заўтра людзі сюды прыйдуць каб ушанаваць памяць рэпрэсаваных, усталяваць новыя крыжы. Там я сустрэла Пятра Шашкеля, які бывае ва ўрочышчы кожную суботу:\n“Я быў рэпрэсаваны. Рэабілітаваны толькі праз 50 гадоў.\n...і ягонае асьведчаньне з закрэсьленымі льготамі\nАсуджаны быў у паўтарагадовым узросьце, сасланы разам з маці ў Сібір. І толькі праз 50 гадоў рэабілітаваны.\nДзяды — гэта памяць пра нашых продкаў, пра родных, блізкіх, якія памерлі, якія загінулі. І мы павінны пра іх памятаць. Бо калі не памятаць пра продкаў, пра Дзядоў, мы ня будзем мець ні будучыні, ні нават сёньняшняга дня. Бачым, у якім стане наша краіна, так яно і ёсьць. Уладзе не патрэбна наша гісторыя, наша мінулае — вось так мы і жывём”.\nСпадар Шашкель паказаў пасьведчаньне аб ільготах. Як зьдзек — увесь пералік ільготаў — на праезд, на лекі, на камунальныя паслугі і гэтак далей — перакрыжаваны. Ільготаў у рэпрэсаваных больш не засталося…\nШматлюдна сёньня на Ўсходніх могілках. Жанчына сталага веку прыбірае лісьце з магілак родных. Пытаюся, што для яе Дзяды:\nСпадарыня: “Дзяды — найперш наша памяць, нашы продкі. І ў сувязі з гэтым, гэта наша будучыня. Бо калі мы ня будзем памятаць тое, што было раней, усе нашыя беды паўторацца, ня будзе каму замовіць за нас слова. Найперш я зьвязваю мінулае з будучым. Гэта сувязь такая непарыўная, наша памяць”.\nКарэспандэнтка: “Кажуць, што ў асноўным старэйшае пакаленьне ведае ўсе такія сьвяты, ходзіць на могілкі. А тут шмат моладзі. Вось што для вас Дзяды?”\nЮнак: “Наведваньне магілаў бацькоў, дзядоў — у традыцыі маёй сям’і. І кожны год мы з бабулямі, дзядулямі езьдзім на могілкі, магілы продкаў прыбіраем. Але гэта не адзіны дзень ў годзе, калі я згадваю сваіх папярэднікаў. Проста ў гэты дзень, як у ніякі іншы, адчуваецца лучнасьць народа, адчуваецца тая повязь, якая яднае ўсю нашу нацыю, наш народ з нашымі дзядамі, з нашымі папярэднікамі, з тымі, хто стварыў, збудаваў нашу краіну”.\nХлопец: “Пабываў на могілках у сваіх родных, і зараз заехаў сюды, каб пакласьці кветкі знакамітым людзям Беларусі.\nКарэспандэнтка: “А каму канкрэтна?”\nХлопец: “У першую чаргу, да Быкава, бо ён сымбаль усяго беларускага і змагар за Беларушчыну”.\nСпадар: “Для мяне Дзяды — гэта памяць, гэта сакральнае сьвята, якое нагадвае нам аб нашых памылках, памылках нашых продкаў і ў нейкім сэнсе задае нам шлях наперад. Мы ня можам рухацца наперад, калі мы ня будзем час ад часу азірацца назад. Для мяне Дзяды — гэта ў нейкім сэнсе азіраньне назад”.\nУ нядзелю беларусы таксама будуць наведваць могілкі, узгадваць пра памерлых.


Пра непатрэбную «Фантастычную чацьвёрку» і статкавы інстынкт - пра кіно\nПраз 11 гадоў нехта Цім Сторы бярэ другі раўнд. Переснятая «Фантастычная чацвёрка» ж выпадае на экраны, і на гэты раз усё ўвагу на зборы: будзе сіквел ці не? Нажаль, будзе. У 2007 Цім жа Сторы, каб яго, здымае «Уварванне Срэбнага серфераў» - сумнае і пасродкавае, як зорка запасу футбольнай каманды, якая гуляе ў чацвёртым дывізіёне.\nНа шчасце, пасля гэтага на нейкі час ідэя аб чатырох дебиловатого выгляду мутантаў пакідае хворыя розумы галівудскіх прадзюсараў. Цэлых сем гадоў трымаюцца - пакуль, нарэшце, у кагосьці не вытрымліваюць нервы. Справа даручаюць Джош Транк, які да гэтага паспеў адзначыцца фільмам «Хроніка». І вось калі да «Хроніцы» пытанняў ні ў кога не ўзнікла, то «Фантастычная чацвёрка» прымусіла шугаць не адзін мільён задніц па ўсім свеце.\nА што, уласна адбылося?\nХлопцы, у што гэта я ўступіў?\nСправа ў тым, што новы фільм пра прыгоды чацвёркі не паспеў яшчэ толкам выйсці ў пракат, як яго абасраць літаральна ўсё. Натуральна, не было ніводнага чалавека, які б сказаў нешта накшталт: «Ну, так сабе кіно» - і гэта не кажучы ўжо пра хвалах. Кожны палічыў сваім абавязкам изойти атрутай з нагоды шалёнага сцэнара, каравай пастаноўкі, тупалычых герояў, несур'ёзнай акцёрскай гульні і пластылінавых спецэфектаў. І вось "Фантастычная чацвёрка» стала ў сваім родзе рэкардсменам па частцы гнілых памідораў - як з боку гледачоў, так і з боку крытыкаў.\nГэта выглядае справядліва. Кіно Джоша Транк сапраўды вельмі і вельмі так сабе - асабліва калі памятаць, колькі на яго выдаткавалі. 120 мільёнаў даляраў без уліку выдаткаў на рэкламу - сёння гэта не занадта залімітава, але і не мала. А бо сюды нават не запрасілі акцёраў першай велічыні - самымі шматспадзеўнымі павінны былі быць Майлз Тэлер (Эндру ані з «апантанасць») і Тобі Кеббелл (Джоні Фунт з «Рок-н-рольшчыка»). Так на што сышоў ўвесь чортаў бюджэт?\nГрымёра! Грымёра, тваю маць!\nВось гэта - сапраўдная загадка стагоддзя. «Фантастычная чацвёрка» выглядае танней прастытуткі з ўскраіны раённага цэнтра. Танныя акцёры, танныя касцюмы, але самае галоўнае - танныя эфекты. Чорт вазьмі, гэта фантастыка, знятая па коміксах Marvel, гэта сраный брэнд, дык чаму наогул паўстаў гэтая размова? Эй, містэр Транк, куды вы падзелі ўсю гэтую кучу бабла?\nДобра, бог з імі, з грашыма - ёсць жа сцэнар, ён мог бы выратаваць фільм ад катастрофы. Мог бы - але, верагодна, у іншай Сусвету, у якой Джош Транк і яго соавторам не прыйшло ў галаву трэці раз распавядаць нам гісторыю станаўлення супергерояў. Вашу маці, людзі! Мы ў курсе, як гэта бывае! Сраный няўдачнік ўдзельнічае ў сратым эксперыменце - вуаля, каб вас! На якіх дэбілаў вы разлічвалі? Чаму хоць раз нельга было абысціся без тлумачэнняў? Зрэшты, я, здаецца, ведаю, навошта гэта ўсё. І тутэйшых імбецыльнасці дыялогі падмацоўваюць мае падазрэнні: увесь сцэнар - чыстай вады сабатаж.\nЗдаецца, гэта наш сцэнар. Бяры яго вельмі асцярожна, ён сьмярдзіць\nАле калі не змог сцэнар, магчыма, у нас ёсць, нарэшце, цікавыя персанажы? Дайце-ка я гляну, хто тут: чацвёра няўдачнікаў, якія атрымалі вельмі дзіўныя суперспособности і не дасведчаных, што з гэтым рабіць. Нічога новага, калі не лічыць таго, што словы «харызма» і «цікавы» з гэтымі прыдуркамі не маюць нічога агульнага. Ёсць яшчэ абавязковы для такіх фільмаў персанаж - пажылы мудры мужык, звычайна сваяк аднаго з галоўных герояў. Рэг Кэці, які спрабуе яго гуляць (дарэчы, хто гэта наогул?), Мае такі сумны выгляд, як быццам яму не заплацілі ганарар - і мне здаецца, гэта цалкам верагодна.\nА што потым? Сіквел? Ок, няхай. Потым яшчэ адзін? Я што, так і памру з гэтым выразам на твары?\nНу, і, вядома, злыдзень. Тобі Кеббелл - вельмі нядрэнны кандыдат на такую ролю, вось ужо каму харызмы не займаць. Ды толькі ў тутэйшага злыдня адабралі магчымасць выглядаць крута: яго твар цалкам ўтоена, а ў такіх абставінах палохаць здольны толькі Дарт Вейдер. Таму мясцовы дум больш за ўсё нагадвае Растова ляльку. (Мяркую, гэта ўлічвалі пры выплаце ганарару - пытанне бабла не дае мне спакою.)\nЭх, лепш бы я здох у «Рок-н-рольшчыка»\nТакім чынам, мы атрымалі нецікавае таннае кіно з невыразнымі героямі і несур'ёзным злыднем. Пашанцавала нам, а?\nАле ведаеце што? Сёння кожны другі фільм - менавіта такі. Мы не асабліва гэта заўважаем, таму што наша ацэнка вельмі моцна залежыць ад чаканняў, а яны вечна гуляюць з намі злы жарт. Мы чакаем ад перазапуску «Гадзіла» нейкіх новых адкрыццяў - але Гарэт Эдвардс срать хацеў на нашы спадзяванні і надзеі, і фільм аказваецца адкрытым лайном. Мы спім і бачым свет, у якім Майкл Бэй здолеў затармазіць пасля першых «Трансформераў» - але вось прыходзіць раніцу, а з ім і пахмелле ад «Эпохі вынішчэньня» .\nШто ж, гэта працуе і з першапачаткова дрэннымі чаканнямі, і такі настрой перабіць вельмі цяжка. Калі ўжо нам здаецца, што добрага ад фільма чакаць не даводзіцца, мы гатовыя ўтаптаць яго ў гаўно яшчэ да прагляду. Таму што, эй, крытыкі ж ужо сказалі сваё слова. Ім-то варта верыць, бо так?\nБыла ж і «Апантанасць». У які момант я павярнуў не туды?\nНе, не так. Верыць можна толькі сваім вачам, толькі яны не падмануць. Яны, уласна, і раскажуць усё, што трэба ведаць пра фільм «Фантастычная чацвёрка»: што гэта сумнае, другаснае, нікому не патрэбнае кіно, не здольнае даць справаздачу па сваім бюджэце. Не больш за тое. Нічога сверхуёбищного тут няма, і чацвёртыя «Трансформеры» разам са «шпіёна» па-ранейшаму дзеляць першынство.\nАле вы мне на слова не верце. Зірніце самі - усё-ткі антитоп у кожнага свой.\n«Фантастычная чацвёрка» Джош Транк Майкл Б. Джордан Майлз Тэлер Рэг Кэці Тобі Кеббелл\nРэйф Файнс Майкл Бэй Тэнди Ньютан Дын Девлін Майкл Фассбендер «Па меркаваннях сумлення» Патрык Уілсан Нікалас Холт Элісан Толман Вудзі Харрельсон Гарэт Эдвардс DC Comics «Фантастычная чацвёрка» Вінцэнт Д'Онофрио Элізабэт Дебики Майкл Пенья Джэрэмі Рэннера «Фокус» Марк Уолберг Том Хэнкс "Прыбыццё » Марго Робі « Тэрмінатар: Генезіс » Мэт Рыўз Брэд Піт « Шпіён » Калеб Лэндру Джонс « Варкрафт » Марк Стронг « Пікавая дама: Чёрный абрад » Розамунд Пайк « Агенты А.Н.К.Л. » Юэл Киннаман Колін Ферт Дрю Годдард « антураж » « Атрад самагубцаў » Віёла Дэвіс Джейс ён Момо Эрык Хайссерер «Гульня на паніжэнне» «Галаваломка» Вінг Реймс Марк Хэмилл Руперт Фрэнд браты Коэн «Фарго» «Вострыя брылі» Галь Гадот «Робат па імі Чаппи» Сільвестр Сталонэ «Агідная васьмёрка» М. Найт Шьямалан Джордж Клуні Робін Райт Харысан Форд «Марсіянін» Білі Боб Торнтон «Свет Дзікага Захаду» «Вельмі дзіўныя справы» Бэн Уитли Дарыюш Вольскі Адам Скот «Чалавек-мурашка" Антуан Фукуа Клінт Мэнселл Джына Кара Джым Стёрджесс Дыяна Кругер Эмілі Блант Тыльда Суінтан Гай Рычы «Разлом Сан-Андрэас» Рыдлі Скот «Міньён» Нік Офферман Кэры Фішэр Джон Гудман Крыс Эванс «Интерстеллар» Джэйсан Стейтэм Крыстоф Вальц Уілам Дэфо Раян Рейнольдс «Эверэст» Меліса Макарці Сэм Уортынгтан Аннабеллой Уоліс Дэйзі Рыдлі Эмануэль Любецкі Марк Райлэнс «28 панфиловцев» Эд Харыс Мануэль Рульфо Мэттью Вунь Гільерма дэль Тора Наташа Брайер Майкл Кітан Роўз Бірн Тэса Томпсан «Бабадук» Энтані Макі Крыс Прэтт Фелісіці Джонс «І згасае святло» Джэймс Ван Стывен Спілберг «Місія невыканальная: Племя ізгояў» Пол Дуль Джон Бернтал Пол Беттани Аляксандр Яцэнка Ханс Цымер «лядок л » Тобі Кеббелл Дж. К. Сіманс « Драпежнік » « Першы помсьнік: Супрацьстаянне » « 007: Спектр » Роберт Дэ Ніра Том Хиддлстон Дэвід Тьюлис Оскар Айзек « Мабільнік » Дэні Вільнёў Клінт Іствуд Сігурні Уівер Андрэй Золотарев Форэст Уітакер « Зорныя войны: Абуджэнне сілы » Джон Майкл Макдон Рэбека Фергюсон Цім Рот « Дуэлянт » « Кловерфилд 10 » Джон Логан " Не дыхай » Курт Расэл Адам Драйвер Рыз Ахмед Лоўрэнс Кэздан Эндзі Сёркис « Вялікая гульня » « Суцэльнаметалічная абалонка » Джоні Дэп Sony Pictures Entertainment Х'ю Джэкман Брэдлі Купер Він дызель «Тэрмінатар» Джэйк жилленхол Пенелопа Крус Даніла Казлоўскі «Ідзі і глядзі» «Неонавы дэман» Дуэйн Джонсан Том Хардзі Тэрэза Палмер «Kingsman: Сакрэтная служба» Крыстафэр Ламберт Андрэй Курэйчык «Крид: Спадчына Рокі» Джай Кортні Кіану Рыўз «Джон Уік» Арнольд Шварцэнэгер «Доктар Стрэндж» Донал Глісан Фрэнсіс МакДорманд «Паляўнічыя за прывідамі» Святаслаў Подгаевский «Трансформеры» Дж. Дж. Абрамс «гмах» «ГараШ» Пол Верховен Генры Кавилл Мэл Гібсан Джон Фавро «Дэдпул» Джуд Лоў Бэн Аффлек «Вар'яцкі Макс: Дарога лютасьці» Том Круз Джарэд лета Квенцін Таранцей але Элем Клімаў Джэрэмі Айронс Джудзі Дэнч Illumination Entertainment «Атака тытанаў. Фільм першы: Жорсткі свет » Уолтон Гоггинс « Свет Юрскага перыяду » Сіена Мілер « Бэтмэн: Забойная жарт » Дензел Вашынгтон Марцін Фрыман Армі Хамер Marvel Мэттью Модайн Уладзімір Машкоў Олдэн Эренрайк Ен Макшэйн Бенедыкт Камбербэтч « Слаўныя хлопцы » « Браты з Гримсби » Киллиан Мёрфі « прагулка » Энтані Хопкінс Майкл Б. Джордан « Гараскоп на поспех » « Заклён 2 » Кевін Діллон Аляксандр Скарсгард Эмілія Кларк Шарліз Тэрон « Навіны з планеты Марс » Стывен Лэнг Джон Спэйтс Крыс О'Дауд Крыс Хемсворт « Экіпаж » Алісія Викандер Раян Гослінг Джэйсан Да Ларк «Няхай жыве Цэзар!» Джэрэмі Пивен Уіл Сміт Нік Пиццолатто Дэйв Батыста «Вялікі ураўняльнікаў» Бенісіа дэль Тора «Барвовы пік» Чэнінг Тейтум Януш Камінскі Дэвід Эйер Джэйн Голдман Бэтмен Леанарда Ды Капрыа Крыстафер Маккуорри Сайман Пегг Кім Дружынін Том Холанд «Ведзьма з Блэр : Новая кіраўнік » Франсуа Дам'ен Гай Пірс Адам МакКей Джэймс Макэвой « Новая эра Z » Роберт Даўні малодшы « Бёрдмэн » Мадс Миккельсен « Людзі Ікс: Апакаліпсіс » Крыстафэр Меледандри « Снайпер » « Цуд на Гудзон » Роланд Эммеріх « Прэч » Тоні Гилрой Лі Бён Хон Элизаб ет Олсен Крыстафер Нолан «Ровер» Пётр Фёдараў Грант Хеслов «Цудоўная сямёрка» Стывен Кінг Гэры Олдман Скарлет Ёхансан «Стрынгер» Ігар хрыпуноў Эн Хэтэуэй Мэттью Маконахі «Вар'яцкі спецназ» «Забойца» «З машыны» Джэніфер Лоуренс Чиветел Эджиофор Венсан Кассель Мэт Дэйман Disney Джош Бролін «Дзень незалежнасці: Адраджэнне» Расэл Кроў Джон Бойега Хэйлі Беннетт Брэндан Глісан «яна» Шэйн Блэк Пол Радд Шарлто Коплі Дон Чидл Демиан Бишир Шая ЛаБаф «Кніга джунгляў» «Джэйсан Борн» Сэмюэл Л. Джэксан «стажоры» Алехандро Гансалес Инья рриту «Фарсаж 7»


Шропшыр — Вікіпедыя\n52°37′ пн. ш. 2°43′ з. д.HGЯO\n2 унітарныя адзінкі\n449 тыс.*/288 тыс. (42-е*/34-е месца)\nШропшыр на Вікісховішчы\nШропшыр (англ.: Shropshire) — цырыманіяльнае графства і ўнітарная адзінка (як частка) на захадзе Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Уэст-Мідлендс. Сталіца — Шрусберы, найбуйнейшы горад — Тэлфард.\nЦырыманіяльнае графства Шропшыр займае тэрыторыю 3487 кв. км (13-е месца) і мяжуе на захадзе з Уэльсам, на поўначы з цырыманіяльным графствам Чэшыр, на ўсходзе з цырыманіяльным графствам Стафардшыр, на паўднёвым усходзе з цырыманіяльным графствам Вустэршыр, на поўдні з цырыманіяльным графствам Херэфардшыр.\nЦырыманіяльнае графства Шропшыр складаецца з палітычна незалежных адна ад адной унітарных адзінак Шропшыр і Тэлфард і Рэкін.\nУнітарная адзінка Шропшыр займае тэрыторыю 3197 кв. км (14-е месца) і яе межы амаль цалкам супадаюць з межамі цырыманіяльнага графства, за выключэннем таго, што на паўночным усходзе ўнітарная адзінка Шропшыр мяжуе з унітарнай адзінкай Тэлфард і Рэкін.\nСуднаходнай ракой Северн графства падзелена на дзве часткі: паўночную, раўнінную, апрацаваную пад раллі, і паўднёвую, пагорыстую, больш прыдатную для жывёлагадоўлі.\nУ паўднёвай частцы праходзяць горныя ланцугі Лонг-Мінд (617 м) і Клі-Гільс (550 м). У цэнтры графства гара Врэкін (377 м).\nНа тэрыторыі цырыманіяльнага графства Шропшыр пражывае 449 тыс. чалавек (42-е месца сярод неметрапольных графстваў; даныя 2004 г.), пры сярэдняй шчыльнасці насельніцтва 129 чал./км².\nУ складзе графства да 2009 года было вылучана 5 адміністрацыйных раёнаў і адна ўнітарная адзінка.\nПаўночны Шропшыр (раён неметрапольнага графства)\nОсвестры (раён неметрапольнага графства)\nШрусберы і Этчэм(раён неметрапольнага графства)\nПаўднёвы Шропшыр (раён неметрапольнага графства)\nБрыджнарт (раён неметрапольнага графства)\nТэлфард і Рэкін (унітарны)\nПасля рэформы 2009 года, 5 адміністрацыйных раёнаў неметрапольнага графства ператвораны ва ўнітарную адзінку Шропшыр. Такім чынам у наш час цырыманіяльнае графства Шропшыр уключае дзве ўнітарныя адзінкі, а неметрапольнае графства было скасавана.\nЦырыманіяльнае графства Шропшыр не мае адзінага органа муніцыпальнай улады. Улада падзелена паміж незалежнымі адзін ад аднаго саветамі ўнітарных адзінак Шропшыр і Тэлфард і Рэкін.\nСавет унітарнай адзінкі Шропшыр складаецца з 74 дэпутатаў, абраных у 63 акругах. У выніку апошніх выбараў 52 месцы ў савеце займаюць кансерватары.\nУ горадзе Шрусберы, сталіцы Шропшыра, грунтуецца прафесійны футбольны клуб «Шрусберы Таўн», выступоўца ва Другой Футбольнай Лізе. «Шрусберы Таўн» прымае супернікаў на стадыёне Нью Мідау (9 тыс. гледачоў).\n↑ 1,0 1,1 Шропшир // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.) . — СПб., 1890—1907.\n↑ Дэпутаты савета ўнітарнай адзінкі Шропшыр Архівавана 16 чэрвеня 2010.\nАфіцыйны сайт савета ўнітарнай адзінкі Шропшыр\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Шропшыр&oldid=4030189"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:34, 22 студзеня 2022.


«Каго нам прадалі?». Падрабязнасці пра мужчыну, які збыў сотні шчанюкоў пад выглядам аўчарак\n27 верасня 2019, 08:40\nСправай прадпрымальніка Васіля Тумаша са Смаргонскага раёна зараз займаецца Следчы камітэт, мужчына затрыманы – яго абвінавачваюць у махлярстве.\nВасіль прадстаўляўся заводчыкам пародзістых сабак, казаў, што прадае аўчарак, у тым ліку і сілавым ведамствам. На словах у сабак былі ўсе дакументы і радавод – пакупнікам Васіль абяцаў паперы абавязкова перадаць, але ўсё заставалася на ўзроўні абяцанняў, распавядае «Камсамолка».\nАдзін шчанюк каштаваў ад 100 да 300 долараў. Каб увайсці ў давер да пакупнікоў, абвінавачаны прапаноўваў купіць шчанюкоў ў растэрміноўку. У дагаворы, які многія пакупнікі падпісвалі не чытаючы, было сказана «шчанюк сабакі», а вось канкрэтная парода не ўдакладнялася. Таму, калі пакупнікі, назіраючы за сабакамі, разумелі, што гэта не аўчаркі, і пераставалі плаціць, заводчык звяртаўся ў суд і справы часта выйграваў.\n– Мы куплялі ў Тумаша нямецкую аўчарку, у распісцы мама паказала, што павінна заплаціць за яе ў растэрміноўку 200 долараў, – распавядае Ганна з Ліды. – Калі сабака падрос, мы сталі падазраваць, што нешта не так. Мой знаёмы, які раней быў кінолагам, убачыўшы нашага сабаку, сказаў пра тое, што гэта звычайная дварняжка. Мама не стала плаціць за яе грошы, пасля гэтага Тумаш падаў на яе ў суд. На пасяджэннях прысутнічаў прафесійны кінолаг – яна пацвердзіла, што гэта не нямецкая аўчарка. Затым было яшчэ некалькі экспертыз – усё пацвердзілі, што гэта не аўчарка, а сумесь дварнягі з аўчаркай. Мы выйгралі суд, з Тумаша спагналі грошы ў прымусовым парадку, таму што ў распісцы мы пісалі, што купляем менавіта нямецкую аўчарку.\nВольга Гермашук з-пад Баранавічаў таксама трапілася на выкрут мужчыны.\n– Прачытала аб’яву ў газеце аб тым, што прадаюцца шчанюкі нямецкай аўчаркі. Умовы былі выгадныя: адразу ўсю суму можна не плаціць, растэрміноўка на год. Мы пагадзіліся, купілі сабаку. Ён рос, і падабенстваў з аўчаркай было ўсё менш: вушкі не ўставалі, сабака быў баязліўкам, баяўся ўсяго. Мы думалі, што трэба яшчэ пачакаць. Калі зразумелі, што нічога не мяняецца, патэлефанавалі Тумашу, сказалі, што сабака на аўчарку не падобны, прыязджайце паглядзіце, каго вы мне прадалі. Ён мне адказаў, што, калі яшчэ раз пазваню, сустрэнемся ў судзе. Грошы я яму не плаціла – ён падаў у суд, і мяне абавязалі выплаціць за шчанюка $ 400 – гэта сума разам з пеняй. Таму што ў дамове парода ўказаная не была. Нядаўна мы яму выплацілі ўсю суму. Мне прыйшлося прадаць усё золата.\n– Ён першапачаткова быў увесь у ранах. Але тады мы вырашылі, што гэта пройдзе, можа быць, шчанюка пакусалі насякомыя. А потым пачаліся праблемы сур’ёзнейшыя: шчанюк пачаў сябе грызці. На хвасце літаральна не было воўны, таму што ён усё выгрыз. Потым пачалі гніць кіпцюры, хоць, здавалася б, як гэта магчыма ў маладога сабакі. Грошай на лячэнне сышло вельмі шмат. Але я ўсё роўна рада, што гэтая аўчарка дасталася мне – не ўсім хочацца даглядаць хворага сабаку, марнаваць прыстойныя сумы. Яго маглі б проста выкінуць. Таму фармальна ён ўмовы дагавора не парушыў, за тое, што сабака апынуўся хворым, мне відавочна ніхто плаціць не будзе.\nУ групе ў сацсетцы, якую стварылі пацярпелыя, такая гісторыя – не адзіная. Марыя з Мінска распавядае, што на куплю і лячэнне сабакі выдаткавалі ў суме 500 – 600 долараў. Ірыне дастаўся шчанюк з прыроджанай эпілепсіяй, сабака памёр. Заводчык заявіў, што прадаваў сабаку здаровым, і грошы вяртаць не стаў – замест гэтага, не дачакаўшыся платы за шчанюка, падаў у суд і выйграў яго.\nGallery image with caption: Лідская міліцыя: двух людзей пакараюць за жорсткае абыходжанне з жывёламі ў забойным цэху\nGallery image with caption: «Не кранай, не гладзь, не кармі»: у Расіі забаранілі кантактныя заапаркі. А ў нас?\nМілата дня: на Савецкай зноў шпацыруюць качкі\n7 красавіка 2020, 18:04\nУ Гродне адмянілі “Адкрыццё мотасезона 2020”\n7 красавіка 2020, 17:45\nУ Беларусі 861 хворых на каронавірус. Дзе больш за ўсё выпадкаў заражэння?\n7 красавіка 2020, 17:04\n“Жэстачайшэ шчаміць гэтыя крамы і аптэкі». Прэзідэнт – пра цэны на імбір, лімоны і маскі


Беларуская чыгунка вызначыла лепшых рацыяналізатараў 2014 года - Беларуская чыгунка\nУ 2014 годзе рацыяналізатары Беларускай чыгункі ўнеслі важкі ўнёсак у павышэнне надзейнасці работы тэхнічных сродкаў, аўтаматызацыю і механізаванне рамонтных работ. Усяго ў арганізацыях і адасобленых структурных падраздзяленнях БЧ летась было ўкаранёна больш 890 рацыяналізатарскіх прапаноў. Атрыманы ў выніку эканамічны эфект перавысіў 22 млрд рублёў. У распрацоўцы і ўкараненні рацпрапаноў прынялі ўдзел больш 940 чыгуначнікаў.\nНовыя рашэнні былі накіраваны на забеспячэнне бяспекі руху, эканомію і рацыянальнае выкарыстанне працоўных, паліўна-энергетычных і матэрыяльных рэсурсаў, удасканаленне працэсаў рамонту і эксплуатацыі цягавага рухомага састава, паляпшэнне ўмоў працы і інш.\nЛепшыя вынікі рацыяналізатарскай дзейнасці па выніках мінулага года прадэманстравалі Гомельскае, Віцебскае і Баранавіцкае аддзяленні Беларускай чыгункі.\nТэгі: вынікі Лепшы рацыяналізатар


Прамая кааперацыя павінна стаць рухаючай сілай супрацоўніцтва Беларусі і Таджыкістана - Лукашэнка | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\nПрамая кааперацыя павінна стаць рухаючай сілай супрацоўніцтва Беларусі і Таджыкістана - Лукашэнка\n28 чэрвеня, Мінск /Міхаіл Маціеўскі - БЕЛТА/. Прамая кааперацыя і сумесная вытворчасць канкурэнтных тавараў павінны стаць рухаючай сілай далейшага развіцця эканамічнага супрацоўніцтва Беларусі і Таджыкістана. Аб гэтым Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заявіў журналістам па выніках перагавораў з Прэзідэнтам Таджыкістана Эмамалі Рахмонам, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\n"Прамая кааперацыя, сумесная вытворчасць якасных канкурэнтных тавараў павінны стаць рухаючай сілай далейшага развіцця эканамічнага супрацоўніцтва нашых краін", - сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nПрэзідэнт нагадаў, што ў Таджыкістане ўжо другі год паспяхова функцыянуе сумесная зборачная вытворчасць беларускай сельгастэхнікі, пашыраецца пералік выпускаемай прадукцыі. Паводле яго слоў, гэты праект стаў зыходнай кропкай для нарошчвання доўгатэрміновага і ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва і ў іншых сферах. "У пачатку гэтага года ў Душанбэ створана першае сумеснае прадпрыемства па перапрацоўцы малака. Прадукцыю будуць вырабляць з выкарыстаннем беларускай сыравіны і тэхналогій. Ёсць планы развіваць гэты напрамак, а таксама іншыя праекты ў галіне агракомплексу", - адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nРазвіццё эфектыўнага гандлёва-эканамічнага ўзаемадзеяння для Беларусі і Таджыкістана застаецца ў ліку прыярытэтных задач. Аляксандр Лукашэнка лічыць, што ўзровень тавараабароту паміж краінамі, які ў мінулым годзе склаў $37,5 млн, катастрафічна не адпавядае патэнцыялу і ўзроўню супрацоўніцтва. "Для яго павелічэння ёсць усе неабходныя перадумовы, - сказаў Прэзідэнт. - Упэўнены, сумеснымі намаганнямі мы зможам і павінны павялічыць двухбаковы гандаль. Гэта адпавядае інтарэсам і Беларусі, і Таджыкістана".\nПаводле слоў кіраўніка дзяржавы, паміж краінамі з кожным годам пашыраюцца гуманітарныя кантакты. У Беларусі навучаюцца больш за пяцьсот грамадзян Таджыкістана, ёсць салідная дагаворна-прававая база прамога міжвузаўскага ўзаемадзеяння, створаны сумесныя факультэты ў пяці беларускіх ВНУ. У мінулым годзе ў Таджыкістане з поспехам прайшлі дні культуры і кіно Беларусі. У гэтым годзе ў Мінску чакаюць у госці таджыкскіх майстроў мастацтваў. "Сімвалам дружалюбных сувязей паміж нашымі народамі стане закладзены вясной гэтага года ў Брэсцкай вобласці сад беларуска-таджыкскай дружбы. Яшчэ адзін такі праект будзе рэалізаваны ў Гомельскай вобласці", - дадаў беларускі лідар.\nАляксандр Лукашэнка падзякаваў Эмамалі Рахмону за візіт у Беларусь у дні правядзення II Еўрапейскіх гульняў. Кіраўнік дзяржавы таксама лічыць сімвалічным, што візіт праходзіць напярэдадні святкавання 75-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. "Мы свята захоўваем памяць аб воінах-вызваліцелях, у ліку якіх былі ўраджэнцы Таджыкістана", - заявіў Прэзідэнт.\nЁн перакананы, што вынікі праведзеных перагавораў адкрыюць новыя гарызонты для развіцця ўсебаковага супрацоўніцтва, а падпісаныя дакументы ўмацуюць узаемадзеянне ў розных сферах.


Навіны - Мабільная дызельная каменная шчаковая драбнілка адпраўлена на Філіпіны\nПадвойная вальцевая драбнілку\nДвухступенчатая молотковая драбнілку\nУдарная драбнілку з вертыкальным валам\nДрабнілку для вырабу пяску\nМабільная драбнільная ўстаноўка\nЗавод па перапрацоўцы золата\nЗалаты шлюз скрынкі\nЗалаты цэнтрабежны канцэнтратар\nЗалатая машына кача\nЭлектрычная плавільная печ\nБочка для змешвання золата ртуці\nМабільная дызельная каменная шчаковая драбнілка адпраўлена на Філіпіны\nМабільныя каменныя драбнілкі - гэта машыны для драбнення пароды, усталяваныя на дарожцы або на прычэпе, якія лёгка перамяшчаюцца на вытворчых пляцоўках і паміж імі. Яны шырока выкарыстоўваюцца ў вытворчасці агрэгатаў, утылізацыі і ў горназдабыўных работ. Мабільныя драбнілкі могуць замяніць стацыянарныя сістэмы драбнення, што зніжае патрэбу ў перавозцы і, такім чынам, скарачае эксплуатацыйныя выдаткі.\nУ пачатку 2021 года мы атрымалі запыт ад нашага пастаяннага кліента з Філіпін. Яму трэба здрабніць горны камень на будаўнічыя агрэгаты. Яго неабходная магутнасць складае 30-40 тон у гадзіну, з памерам уваходу каля 200 мм і канчатковым памерам выхаду менш за 30 мм. А яшчэ яму неабходна, каб драбнілку можна было перамяшчаць з аднаго месца на іншае.\nТаму пасля ўзаемных перамоваў мы робім для яго комплексную перасоўную щековую драбнілку з дызельным рухавіком. Завод уключае ў сябе мабільную апору прычэпа, вібрападатчык, щековую драбнілку, істужачны канвеер. А паколькі ў горнай мясцовасці няма электразабеспячэння, таму мы абсталёўваем щековую драбнілку дызельным рухавіком і генератарам, а вібрадар і канвеер сілкуецца ад генератара для працы.\nТэхнічныя характарыстыкі мабільнай щековай драбнілкі наступныя:\n1. Тэхнічныя характарыстыкі абсталявання\nПункт Мадэль Максімальны памер уваходу/мм Выхадны памер/мм Магутнасць/Л.з. Магутнасць (т/г) Вага/тона\nВібрадавальнік VF500x2700 400 / 1.5KW 40-70 1.1\nЩековая драбнілку PE300×500 250 0-25 30HP 25-50 5,9\nІстужачны канвеер B500x5,5m 400 / 3 30-40 0,85\nГабарыты прычэпа 5,5×1,2×1,1 м, 1,8 тоны з коламі і чатырма апорнымі нагамі пры працы драбнілкі.\nПасля завяршэння вытворчасці мабільную драбнілку разабралі, каб яе можна было лёгка загрузіць у 40-футовый кантэйнер. Нашы работнікі разгрузілі вібрацыйную кармушку, затым плаўна паставілі ў кантэйнер драбнілку, а затым таксама загрузілі кармушку.\nПасля прыбыцця водгукі кліентаў выдатныя. Пасля выпрабавальнага запуску драбнілку цалкам уводзяць у эксплуатацыю. А працоўныя характарыстыкі даволі стабільныя і камень здрабняецца да патрэбных памераў. Дызельны рухавік значна дапамагае ў сілкаванні щековой драбнілкі і пазбегнуць праблем без электрычнасці.\nЧас паведамлення: 25.06.21\nЗона высокіх тэхналогій, горад Чжэнчжоў, Кітай\nДля запытаў аб нашай прадукцыі або прайс-лісце, калі ласка, пакіньце нам свой электронны ліст або звяжыцеся з намі непасрэдна па WhatsApp +86 18221130967.\nПакіньце сваё паведамленне:\nНапішыце сваё паведамленне тут і адпраўце яго нам.


Будзьма беларусамі! » «Крама» выступіць з праграмай юбілейнага канцэрту 26 сакавіка\n03.03.2017 | Афіша Музыка\nГурт «Крама» дасць вялікі “вясновы канцэрт” у бровары «Друзья» 26 сакавіка. Са слоў лідэра гурта Ігара Варашкевіча, гэта першы канцэрт у такім фармаце, але гурт плануе і ў далейшым збіраць сяброў і прыхільнікаў творчасці ранняй вясной.\nТым жа аматарам сапраўднага класічнага року і якаснай беларускай музыкі, хто па нейкіх прычынах не змог павіншаваць «Краму» з 25-годдзем у prime-hall, ёсць магчымасць праслухаць юбілейную праграму 26 сакавіка.\nВарашкевіч распавёў, што юбілейны канцэрт у prime-hall планавалася здымаць на відэа. Але падчас канцэрту здарылася катастрофа – завіс лічбавы гукавы пульт, і гук быў запісаны з бракам.\n«Сутнасць не ў тым, хто быў вінаваты ў той сітуацыі, а тым, што ўжо нічога не паробіш. Было шмат ідэй, да прыклад, запісаць гук для відэа ў студыі. Мы ад яе адмовіліся, таму што гэта будзе не сумленна. Таксама была ідэя перайграць гэты ж канцэрт у пустым prime-hall, але, вядома, энэргетыка будзе зусім не тая, і мы таксама ад гэтага адмовіліся», – распавёў Ігар Варашкевіч.\nПерабраўшы мноства ідэй, група вырашыў паўтарыць юбілейную праграму на вясновым канцэрце, у надзеі, што на гэты раз з гукам будзе ўсё добра. Атрыманы гук будзе змантаваны з відэа, знятым у лістападзе 2016-га.\n«Канцэрты бываюць розныя, але гэта быў адзін з тых рэдкіх канцэртаў, калі ты проста купаешся ў гуку, выходзіш – і з першай песні ў цябе кантакт з залай, а свята доўжыцца дзве гадзіны. Таму губляць яго нельга, і мы вырашылі пайсці на такі кампраміс. Усё будзе па-сумленнаму. Проста гук будзе з іншай пляцоўкі», – падзяліўся Варашкевіч.\nАдзінае адрозненне – на вясновым канцэрце не будзе запрошаных гасцей для выступлення з “Крамай” на адной сцэне, як гэта было ў Prime-hall.\n«Гэта фізічна не магчыма. Мы, уласна кажучы, і ўвесь канцэрт не зможам паўтарыць, таму што ёсць песні, сыграныя ад пачатку і да канца, як на плытцы, пад метраном, а ёсць песні, якія маюць свой канцэртны варыянт: «Гэй, налівай», напрыклад, «Што дапаможа нам», дзе з залай ёсць пэўныя пераклічкі, там, дзе мы спяваем разам. На кожным канцэрце гэта адбываецца па-рознаму, і паўтарыць гэта немагчыма, тут законы матэматыкі не дзейнічаюць»,– падзяліўся лідар «Крамы».\nКалектыў спадзяецца, што дзякуючы «вясноваму канцэрту» ўдасца выратаваць хаця б 70 % ад юбілейнага.\nВарашкевіч таксама адзначыў, што, магчыма, з цягам часу ў вясновых канцэртаў складзецца свая ўласная тэматыка.