Харвацка-баснійскі канфлікт — Вікіпедыя\nВуліца ў Мостары\n19 чэрвеня 1992 — 23 лютага 1994\nЖаданне харвацкіх палітыкаў анексаваць «харвацкія» раёны Босніі і Герцагавіны\nБязвыхаднае становішча абодвух бакоў, Вашынгтонскае пагадненне, стварэнне Федэрацыі Босніі і Герцагавіны\nУзброеныя сілы Рэспублікі Сербскай Рэспубліка Боснія і Герцагавіна\nАрмія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна\nМусульманскія добраахвотнікі / маджахеды\nРатка Младзіч Алія Ізетбегавіч\nХарвацка-баснійскі канфлікт (19 чэрвеня 1992 — 23 лютага 1994) — узброенае супрацьстаянне паміж Рэспублікай Боснія і Герцагавіна і самаабвешчанай Харвацкай рэспублікай Герцаг-Босна, падтрыманай Харватыяй. Міжнароднаму трыбуналу па былой Югаславіі атрымалася паспяхова расследаваць большасць злачынстваў, здзейненных падчас гэтага канфлікту, пра што гавораць шматлікія абвінаваўчыя прысуды ў дачыненні да харвацкіх палітыкаў і ваенных. Харвацка-баснійскі канфлікт часта завуць «вайной у вайне», з прычыны таго, што ён з'яўляўся часткай вялікай Баснійскай вайны.\nНяма ніякіх дакладных статыстычных зветак адносна колькасці ахвяр гэтага канфлікту. Размешчаныя ў Сараеўскім архіўна-даследчым цэнтры (басн.: Istraživačko dokumentacioni centar) дакументы могуць служыць толькі для грубага падліку. Паводле іх, на першым месцы па колькасці ахвяр сярод ваенных і грамадзянскага насельніцтва ў Цэнтральнай Босніі знаходзяцца баснійцы (62 %), на другім — харваты (24 %), на трэцім — сербы (13 %). Усяго, паводле даных цэнтра на 2007 год, у канфлікце загінулі 10 448 чалавек. Варта адзначыць, што звесткі пра ахвяр у абшчынах Горні-Вакуф — Ускапле і Бугойна, таксама геаграфічна размешчаных у Цэнтральнай Босніі, уключаны ў іншую статыстыку — ахвяр на тэрыторыі Врбаса. Прыблізна 70-80 % ахвяр у Горнэ-Поўрбассе былі баснійцамі. У даліне ракі Нерэтвы з 6 717 ахвяр 54 % былі баснійцамі, 24 % — сербамі, 21 % — харватамі. Таксама неабходна патлумачыць, што, нягледзячы на вялікую колькасць ахвяр, не ўсе яны звязаны з Харвацка-баснійскім канфліктам у прыватнасці, а не з Баснійскай вайной у цэлым. Так, напрыклад, шмат сербаў было забіта ў чэрвені 1992 года ў вёсцы Чыпуліч, размешчанай у абшчыне Бугойна.\n2 Кароткая храналогія\n2.1 Абстрэл Горні-Вакуфа\n2.2 Этнічныя чысткі ў даліне Лашвы\n2.3 Баявыя дзеянні ў Герцагавіне\n2.4 Аблога Мостара\n2.5 Захоп «Канвою радасці»\n2.6 Контрнаступленне баснійцаў у чэрвені 1993 года\n2.7 Аперацыя «Нерэтва 93»\n2.8 Канчатак канфлікту\nАсноўны артыкул: Баснійская вайна\nПадчас Югаслаўскіх войн мэты нацыяналістаў Харватыі падзяляліся і харвацкімі нацыяналістамі, якія пражывалі ў Босніі і Герцагавіне. Кіруючай на той момант у Харватыі партыяй, «Харвацкай дэмакратычнай садружнасцю» (харв.: »Hrvatska demokratska zajednica«), было адкрыта аддзяленне ў Босніі і Герцагавіне. Да канца 1991 года кіраванне тэрыторыямі з перавагай харвацкага насельніцтва цалкам перайшло пад кантроль ХДС. Ключавую ролю ў даным працэсе адыгралі Матэ Бобан, Дарыа Кордзіч, Ядранка Прліч, Ігнац Коштраман, а таксама заграбскія кіраўнікі ХДС у асобе Франья Туджмана і Гойка Шушака.\nПасля аб'вяшчэння парламентам Сацыялістычнай Рэспублікі Боснія і Герцагавіна падрыхтоўкі да правядзення рэферэндуму аб аддзяленні рэспублікі ад СФРЮ (адбыўся 29 лютага і 1 сакавіка 1992 года), сербы, якія складалі траціну насельніцтва рэспублікі, пачалі фарміраванне паралельных органаў улады ў горадзе Лазня-Лука. Сараеўскае ўрад перастаў кантраляваць сітуацыю і ў рэгіёне, дзе, галоўным чынам, пражывалі харваты. Тагачасны лідар Харватыі Франья Туджман планаваў далучыць гэты рэгіён да Харватыі. За паўгода да гэтага, у сакавіку 1991 года, у ваяводзінскім сяле Караджорджаве прайшлі тайныя перамовы паміж Франья Туджманам і прэзідэнтам Сербіі Слабаданам Мілошавічам, на якіх ішла гаворка пра магчымасць анексіі «сербскіх» і «харвацкіх» раёнаў Босніі і Герцагавіны Сербіяй і Харватыяй адпаведна.\nНароды Рэспублікі Боснія і Герцагавіна ў 1991 годзе: Харваты — больш 66 % Харваты — 50—65 % Харваты — менш за 50 % Баснійцы — больш за 66 % Баснійцы — 50—65 % Баснійцы — менш за 50 % Сербы — больш за 66 % Сербы — 50—65 % Сербы — менш за 50 %\n18 лістапада 1991 года ў Мостары баснійскае аддзяленне ХДС пад кіраўніцтвам Матэ Бобана і Дарыа Кордзіча абвясціла незалежнасць Харвацкай рэспублікі Герцаг-Босна як асобнай «палітычнай, культурнай і тэрытарыяльна цэлай» дзяржавы. За тыдзень да гэтага, 12 лістапада, паміж Бобанам і Кордзічам адбылася гутарка, зафіксаваны дакументальна. Пасля фрагмент гэтай гутаркі ўвайшоў у абвінаваўчы прысуд у дачыненні аднаго з камандуючых Харвацкім саветам абароны палкоўніка Ціхаміра Блашкіча:\nХарваты Босніі і Герцагавіны павінны нарэшце правесці актыўную і рашучую палітыку, якая патрабуецца для рэалізацыі іх шматвяковай мары — аб'яднанай харвацкай дзяржавы.\nАрыгінальны тэкст (харв.)\n10 красавіка 1992 года прэзідэнт Харвацкай рэспублікі Герцаг-Босна Матэ Бобан абвясціў незаконнай на тэрыторыі рэспублікі любую дзейнасць сіл Баснійскай тэрытарыяльнай абароны, створанай днём раней. 11 мая палкоўнік Харвацкага савета абароны Ціхамір Блашкіч абвясціў незаконнай дзейнасць БТО на тэрыторыі абшчыны Кіселяк.\nДа чэрвеня 1992 года цэнтр супрацьстаяння паміж рэспубліканскімі ўладамі і кіраўніцтвам непрызнанай Герцаг-Босны перамясціўся ў Нові-Траўнік і Горні-Вакуф, дзе сілам Харвацкага савета абароны апынялася супраціўленне з боку БТА. 18 чэрвеня 1992 года аддзяленню Баснійскай тэрытарыяльнай абароны ў Нові-Траўніку быў прад'яўлены ўльтыматум з боку ХСА, які патрабаваў на працягу 24 гадзін зачыніць усе дзяржаўныя ўстановы Рэспублікі Босніі і Герцагавіны, прызнаць уладу прэзідэнта Бобана, падпарадкаваць мясцовыя аддзяленні БТА Харвацкаму савету абароны, а таксама выслаць за межы Герцаг-Босны усіх баснійцаў. 19 чэрвеня пачаўся наступ, падчас якога былі пашкоджаны мясцовыя пачатковая школа і паштовае аддзяленне. 20 чэрвеня адбыўся напад харватаў на Горні-Вакуф, аднак ён быў адбіты баснійцамі.\nЗняволенне 6 мая 1992 года Грацскага пагаднення паміж Матэ Бобанам і Радаванам Караджычам аб перамір'і і фактычным падзеле тэрыторыі, пакуль яшчэ занятай баснійцамі, выклікала далёка не адназначную рэакцыю ў харвацкім грамадстве, як у рэспубліцы, так і па-за яе межамі. У сутнасці, канфлікт адбываўся паміж прыхільнікамі дзвюх правых партый і іх баявых крылаў: ХДС (баявое крыло — Харвацкі савет абароны) цалкам падтрымлівала свайго лідара Матэ Бобана, «Харвацкая партыя права» (баявое крыло — «Харвацкія абарончыя сілы» (харв.: »Hrvatske obrambene snage«)) выступала за магчымасць саюза з баснійцамі супраць сербаў. Камандуючы «Харвацкімі абарончымі сіламі» генерал-маёр Блаж Кралевіч нават паспеў атрымаць прапанову ад Аліі Ізетбегавіча ўвайсці ў Генеральны штаб Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна. Аднак усяго праз тыдзень, 9 жніўня 1992 года картэж, у якім знаходзіўся Кралевіч, быў расстраляны 20 салдатамі Харвацкага савета абароны на дарозе ў раёне сяла Крушава на поўдзень ад Мостара. Пасля забойства камандзіра, «Харвацкія абарончыя сілы» (сярод байцоў якіх былі як харваты, так і баснійцы) спынілі сваё існаванне.\nНерэканструяваны дом у Траўніку\nУ кастрычніку 1992 года харваты атакавалі Прозар: мясцовыя баснійскія мірныя жыхары былі забіты, а іх дамы спалены. Паводле абвінаваўчага прысуду МТБЮ у дачыненні да Ядранка Прліча, аднаго з кіраўнікоў Герцаг-Босны, сілы ХСА ачысцілі ад баснійцаў не толькі Прозар, але і навакольныя сёлы. Да снежня 1992 года большая частка Цэнтральнай Босніі была ў руках харватаў, якія ўзялі пад кантроль абшчыны ў даліне ракі Лашвы. Сур'ёзнае супраціўленне з боку баснійцаў харватам было аказана толькі ў Нові-Траўніку і сяле Ахмічы.\nСяло Грахаўчычы, у абшчыне Траўнік\nУ абвінаваўчым прысудзе МТБЮ ў дачыненні да Кордзіча і камандуючага брыгадай ХСО Марыа Чэркеза гаворыцца, што ўсе сабраныя доказы відавочна паказваюць на пераслед баснійскіх мірных жыхароў у занятых сіламі Харвацкага савета абароны абшчынах Бусавача, Нові-Траўнік, Варэш, Кіселяк, Віцез, Крэшава і Жэпчэ. Аднолькавая ва ўсіх выпадках схема развіцця падзей паказвае на запланаванасць кампаніі супраць баснійцаў у разліку на аддзяленне Герцаг-Босны ад Рэспублікі Боснія і Герцагавіна з наступным далучэннем першай да Харватыі.\nТым не менш, да 1993 года Харвацкі савет абароны і Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна праводзілі сумесныя аперацыі супраць Арміі Рэспублікі Сербскай. Нягледзячы на распачатае ўзброенае супрацьстаянне і выкраданне баснійцамі начальніка ваеннай паліцыі ХСА у Зрэнцы Жыўка Тоціча, ХСА і Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна працягвалі сумесна ўтрымліваць Біхацкі карман на паўночным захадзе Босніі і Баснійскую Посавіну (поўнач краіны).\nКароткая храналогія[правіць | правіць зыходнік]\nАбстрэл Горні-Вакуфа[правіць | правіць зыходнік]\nУ студзені 1993 года харваты атакавалі Горні-Вакуф для злучэння Герцагавіны з Цэнтральнай Босніяй. Размешчаны на скрыжаванні дарог Цэнтральнай Босніі на поўдзень ад даліны ракі Лашвы, горад мае стратэгічнае значэнне, з прычыны таго, што знаходзіцца ў 48 кіламетрах ад Нові-Траўніка і ўсяго ў адной гадзіне язды на аўтамабілі ад Віцеза. Авалоданне горадам дазваляла звязаць паміж сабой дзве часткі самаабвешчанай Герцаг-Босны — даліну ракі Лашвы і Герцагавіну. Харвацкі абстрэл ператварыў у руіны большую частка асманскай архітэктуры горада.\n10 студзеня 1993 года камандуючы сіламі ХСА ў раёне Лука Шэкерыя накіраваў сакрэтны запыт Дарыа Кордзічу і палкоўніку Ціхаміру Блашкічу (пазней абвінавачанымі МТБЮ ў ваенных злачынствах, злачынствах супраць чалавечнасці і ў этнічных чыстках) выдаць яго падначаленым зарады для мінамётаў на ваенным заводзе ў Віцезе. Абстрэл пачаўся ўначы 11 студзеня пасля таго, як пры дапамозе загадзя закладзенай выбуховай прылады быў падарваны штаб Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна ў Горні-Вакуфе, які размяшчаўся ў мясцовай гасцініцы.\nПадчас перамоў пра перамір'е ў штабе брытанскіх міратворцаў UNPROFOR у Горні-Вакуфе палкоўнік Андрыч, які ўяўляў ХСА, запатрабаваў ад баснійцаў неадкладнага спынення агню і здачы горада, пагражаючы, у адваротным выпадку, разбурыць Горні-Вакуф дашчэнту. З прычыны таго, што Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна патрабаванне не прыняла, мінамётны абстрэл працягнуўся. Паралельна з ім адбывалася разня баснійскіх мірных жыхароў у прылеглых да горада сёлах: Быстрыцы, Узрыччы, Душы, Здрымчах і Храсніцы. Увесь гэты час (на працягу 7 месяцаў) даліна ракі Лашвы была акружана сіламі Арміі Харватыі і Харвацкага савета абароны. Акрамя мінамётаў выкарыстоўваліся танкі і снайперскія падраздзяленні. Харвацкі бок тлумачыў падобныя дзеянні тым, што мелася інфармацыяй пра скапленне ў даліне Лашвы маджахедаў, аднак камандуючы батальёнам брытанскіх міратворцаў UNPROFOR сцвярджаў, што ні ён, ні яго салдаты нікога з маджахедаў у раёне Горні-Вакуфа не бачылі. У выніку абстрэлаў і нападаў у даліне Лашвы былі забіты і паранены сотні чалавек, галоўным чынам, з ліку баснійскага мірнага насельніцтва.\nСалдаты UNPROFOR выносяць целы забітых баснійцаў у сяле Ахмічы\nБаснійскія бежанцы ў Траўніку ў 1993 годзе\n20 студзеня 1993 года харватамі быў высунуты ўльтыматум аб здачы баснійскай часткі горада Бусавача. Пасля адмовы баснійцаў, 25 студзеня пачаўся наступ, падтрыманы артылерыяй з бліжэйшых узгоркаў. Праз гучнагаварыцель перадаваўся зварот да баснійцаў здавацца. Паліцэйская справаздача паказвае, што ў студзені і лютым 1993 года ў Бусавачы былі забіты 43 чалавека. Астатнія баснійцы (каля 90 чалавек) былі акружаны ў раёне гарадской плошчы. Жанчынам і дзецям (каля 20) было дазволена выйсці з акружэння, мужчыны ж (70 чалавек), некаторым з якіх было ад 14 да 16 гадоў, былі вывезены на аўтобусах у канцлагер «Каанік».\nЭтнічныя чысткі ў даліне Лашвы[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўны артыкул: Этнічныя чысткі ў даліне Лашвы\nПлан этнічных чыстак у даліне ракі Лашвы распрацоўваўся палітычным і ваенным кіраўніцтвам Герцаг-Босны з мая 1992 па сакавік 1993 года, і пачаў рэалізоўвацца ў красавіку 1993 года. Баснійцы, якія пражывалі ў Даліне, былі падвергнуты пераследам па палітычных, расавых і рэлігійных матывах, а таксама наўмысна прадузятым адносінам, забойствам, згвалтаванням, зняволенню ў канцэнтрацыйныя лагеры, пазбаўленню прыватнай уласнасці. Часта гэта суправаджалася анты-баснійскай прапагандай, асабліва ў абшчынах Віцез, Бусавача, Нові-Траўнік і Кіселяк. Кульмінацыйным момантам чыстак стала разня ў сяле Ахмічы, падчас якой усяго за некалькі гадзін былі забіты 120 баснійцаў.\nМіжнародны трыбунал па былой Югаславіі прызнаў гэтыя падзеі злачынствамі супраць чалавечнасці і прысудзіў шматлікіх палітычных і ваенных кіраўнікоў, а таксама некаторых салдатаў да розных тэрмінаў турэмнага зняволення. Самае вялікае пакаранне, 25 гадоў пазбаўлення свабоды, атрымаў кіраўнік Харвацкага савета абароны Дарыа Кордзіч, прызнаны распрацоўшчыкам плана этнічных чыстак. Паводле даных Сараеўскага архіўна-даследчага цэнтра, каля 2 000 баснійцаў, якія раней пражывалі ў даліне Лашвы, былі забіты або згінулі без весткі.\nБаявыя дзеянні ў Герцагавіне[правіць | правіць зыходнік]\nСілы Герцаг-Босны ўзялі пад свой кантроль шмат якія абшчыны ў Герцагавіне, выганяючы ці фізічна ліквідуючы мясцовых баснійскіх лідараў. Таксама пад кантроль былі ўзяты СМІ, у якіх была разгорнутая анты-баснійская прапаганда. Паўсюдна ўводзіліся харвацкая валюта і дзяржаўныя сімвалы, навучанне ў школах пачало праводзіцца выключна на харвацкай мове. Шматлікія баснійцы і сербы былі выцеснены з органаў мясцовага самакіравання, бізнесу. Да размеркавання міжнароднай гуманітарнай дапамогі дапушчаліся толькі харваты. Таксама праводзілася дэпартацыя сербаў і баснійцаў у канцэнтрацыйныя лагеры «Геліядром», «Дрэтэль», «Габела», «Война» і «Шунье».\nПаводле абвінаваўчага прысуду МТБЮ ў дачыненні да камандзіраў ХСО Младзена Налеціліча «Туты» і Вінка Марцінавіча «Штэлы», раніцай 17 красавіка 1993 года харваты атакавалі сёлы Совічы і Доляні ў 50 кіламетрах ад Мостара. Напад быў часткай маштабнай аперацыі па ўзяцці Ябланіцы, асноўнага баснійскага горада ў гэтым раёне, распачатай 15 красавіка. Па прагнозах харвацкага камандавання, узяцце Ябланіцы павінна было скончыцца за 2 дні. Кантроль над Совічамі меў стратэгічнае значэнне для ўзяцця Ябланіцы. Для баснійцаў жа Ябланіца з'яўлялася ключом да плато Рысавац, валоданне якім давала перавагу пры прасоўвання да Адрыятычнага ўзбярэжжа. Харвацкай артылерыяй была разбурана верхняя частка Совічаў. Пасля некалькіх спроб супраціўлення, каля 17:00 камандуючы баснійскіх сіл у Совічах прыняў рашэнне здацца. У палон былі ўзяты каля 70 салдат, каля 400 баснійскіх мірных жыхароў былі затрыманы. Наступ на Ябланіцу было спынены з-за распачатых перамоў аб спыненні агню.\nАблога Мостара[правіць | правіць зыходнік]\nРазбураны будынак банка ў Мостары\nМостар быў акружаны харвацкімі войскамі на працягу 9 месяцаў, большая частка гістарычных збудаванняў, уключаючы знакаміты Стары мост, была знішчана артылерыяй. Камандуючы сіламі ХСА ў раёне Мостара генерал Слабадан Праляк быў абвінавачаны МТБЮ, апрача іншага, у аддачы загаду на разбурэнне моста, які меў вялікую гістарычную каштоўнасць (у 2005 годзе адноўлены Стары мост быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА).\nЗаходні Мостар у 1996 годзе\nСтары мост у 1998 годзе\nГорад быў паасобны на 2 часткі — заходнюю (харвацкую) і ўсходнюю (баснійскую). Аднак у Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна быў штаб і ў Заходнім Мостары, у комплексе «Враніца». Раніцай 9 мая 1993 года, выкарыстоўваючы артылерыю, мінамёты і іншае цяжкае ўзбраенне, злучэнні Харвацкага савета абароны пачалі наступ на баснійскую частку. Усе дарогі ў Мостар былі ачэплены харватамі і міжнародныя арганізацыі не мелі доступу ў горад. Па мясцовым радыё баснійцам прапанавалася вывесіць белыя сцягі над сваімі хатамі. Наступ на Мостар быў спланаваны і добра падрыхтаваны.\nЗаняўшы заходнюю (харвацкую) частка горада, ХСА выгнаў каля 1 000 баснійцаў ва ўсходнюю частку. Выгнанне суправаджалася забойствамі і згвалтаваннямі. Акружаны Усходні Мостар падвяргаўся пастаяннаму артылерыйскаму абстрэлу. Пазней, 9 лістапада 1993 года быў знішчаны Стары мост — адзіны з на той момант з тых, што захаваліся праз Нерэтву (іншыя — Царынскі, Цітаў і Луцкі — былі разбураны яшчэ Югаслаўскай народнай арміяй, якая пакінула горад незадоўга да наступу харватаў). Стратамі ад дзеянняў Харвацкага савета абароны сталі некалькі тысяч забітых і параненых.\nЗахоп «Канвою радасці»[правіць | правіць зыходнік]\n«Канвой радасці» (англ.: Convoy of Joy) уяўляў сабой некалькі сотняў грузавікоў агульнай даўжынёй у 7 кіламетраў з гуманітарнай дапамогай ад ЕС жыхарам Тузлы і навакольных сёлаў. 7 чэрвеня 1993 года прадстаўнікі ЕС, якія суправаджалі канвой, звярнуліся ў штаб Місіі па назіранні Еўрапейскай супольнасці (англ.: ECMM) у Зрэнцы з асцярогамі аб захаванасці канвою, які дасягнуў да таго моманту Траўніка і Віцеза. Асцярогі былі выкліканы пагрозамі з боку Матэ Бобана, з якім прадстаўнікі ЕС сустракаліся напярэдадні. ECMM было вырашана кантраляваць канвой. На пад'ездзе да Нові-Траўніка, у сяле Ранкавічі дарогу канвою заступіў натоўп харвацкіх жанчын. Пасля 8 вадзіцелей былі застрэлены, грузавікі былі адагнаны на спецыяльную стаянку, дзе іх разрабавалі салдаты і грамадзянскія асобы. Для вызвалення канвою брытанскаму батальёну UNPROFOR прыйшлося ўступіць у сутыкненне з сіламі Харвацкага савета абароны, у выніку якога двое салдат ХСА былі забіты. МТБЮ ўсталяваў, што захоп канвою праводзіўся людзьмі, якія падпарадкоўваліся Дарыа Кордзічу і палкоўніку Ціхаміру Блашкічу.\nКонтрнаступленне баснійцаў у чэрвені 1993 года[правіць | правіць зыходнік]\nНові-Траўнік падчас Баснійскай вайны\nУ чэрвені 1993 года асноўныя баявыя дзеянні адбываліся ў Цэнтральнай Босніі. Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна атакавала пазіцыі ХСА ў Траўніку ў першы тыдзень чэрвеня. Да 13 чэрвеня баснійцы занялі як сам Траўнік, так і прылеглыя да яго сёлы. Некаторыя сведкі сцвярджалі, што гэта прывяло да ўцёкаў каля 20 000 харвацкіх мірных жыхароў і разбурэнняў. Аднак, паводле даследаванняў ECMM, гэтыя даныя моцна перабольшаны. Так, напрыклад, правяраючы інфармацыю аб знішчэнні каталіцкай царквы і выгнанні некалькіх тысяч харватаў у выніку заняцця 8 чэрвеня сяла Гуча-Гора, прадстаўнікі ECMM выявілі каталіцкую царкву неразбуранай. Таксама было ўсталявана, што адыход мірнага насельніцтва быў арганізаваны ХСА. Заняцце Траўніка стала першым выпадкам у Харвацка-баснійскім канфлікце ў Цэнтральнай Босніі, калі баснійскай арміі атрымалася ўзяць ініцыятыву ў свае рукі. У Горні-Вакуфе, Віцезе і Мостары баснійцы толькі працягвалі абараняцца.\nУ адказ на контратаку, 9 чэрвеня 1993 года ХСА (у гэты раз сумесна з сербамі) пачаў наступ на пазіцыі баснійцаў у абшчыне Нові-Траўнік. 12 чэрвеня харваты атакавалі сяло Туліца ў абшчыне Кіселяк: пасля артабстрэлу, распачатага ў 10:00, сяло было практычна цалкам разбурана. У выніку загінулі каля 12 мужчын і жанчын. Выжылыя мужчыны былі пасаджаны ў грузавік і вывезены ў харвацкія казармы ў Кіселяку. Ацалелыя хаты былі падпалены салдатамі ХСА.\nУслед за заняццем Туліцы было атакавана суседняе сяло Хан-Плоча-і-Грахаўцы: пасля заканчэння тэрміна ўльтыматума да баснійцаў аб складанні зброі, сіламі Харвацкага савета абароны і Арміі Рэспублікі Сербскай быў праведзены артабстрэл, які прывёў да разбурэння сяла. Увойдучы ў сяло, салдаты ХСА паставілі да сцяны адной з хат і расстралялі 3 баснійскіх мужчын. У казармы ХСА ў Кіселяку гэтым разам былі вывезены мясцовыя жанчыны і дзеці. Усяго падчас захопу Хан-Плоча-і-Грахаўцаў загінулі 64 чалавека, уключаючы жанчын і дзяцей. Следствам было ўсталявана, што падзеі 12-13 чэрвеня былі загадзя спланаваны і падрыхтаваны.\nАперацыя «Нерэтва 93»[правіць | правіць зыходнік]\nДля разблакавання Мостара і вяртання пад рэспубліканскі кантроль раёнаў Герцагавіны, уключаных у самаабвешчаную Герцаг-Босну, у верасні 1993 года Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна пачала аперацыю, вядомую як «Нерэтва 93». Аперацыя была спынена ўладамі Босніі і Герцагавіны пасля атрыманых з фронту паведамленняў аб разні мірнага насельніцтва сяла Грабавіца і цяжкіх баях за сяло Уздал, якія прывялі да вялікіх страт абедзвух бакоў.\nКанчатак канфлікту[правіць | правіць зыходнік]\nЛінія фронту пасля заключэння Вашынгтонскага пагаднення ў сакавіку 1994 года: Харваты Баснійцы Сербы\nХарвацка-баснійскі канфлікт афіцыйна скончыўся 23 лютага 1994 года падпісаннем у Заграбе пагаднення аб спыненні агню камандуючым Харвацкім саветам абароны генералам Антэ Роса, з аднаго боку, і камандуючым Арміяй Рэспублікі Боснія і Герцагавіна генералам Расімам Дзелічам — з іншага. У сакавіку 1994 года дамоўленасці былі замацаваны на больш высокім узроўні: паводле падпісанага прэм'ер-міністрам Рэспублікі Боснія і Герцагавіна Харысам Сілайджычам, міністрам замежных спраў Харватыі Матэ Гранічам і прэзідэнтам Герцаг-Босны Крэшымірам Зубакам Вашынгтонскага пагаднення, тэрыторыі, якія ўтрымліваюцца пад кантролем харвацкіх і баснійскіх ваенных фарміраванняў, аб'ядноўваліся ў Федэрацыю Босніі і Герцагавіны, што падзялялася, у сваю чаргу, на 10 аўтаномных кантонаў. Напачатку Харвацка-баснійскага канфлікту ХСА кантраляваў больш за 20 % тэрыторыі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна, аднак да сакавіка 1994 года пад кантролем ХСА засталося толькі каля 10 %.\nКанфлікт прывёў да з'яўлення вялікай колькасці этнічных анклаваў і далейшага кровапраліцця ў і без таго разбуранай вайной Босніі. Асабліва разбуральным ён апынуўся для гарадоў Мостар і Горні-Вакуф.\nУ дачыненні да шматлікіх харвацкія ваенных і палітычных кіраўнікоў (Ядранка Прліча, Бруна Стоіча, Слабадана Праляка, Мілівая Петкавіча, Валянціна Чорыча і Бярыслава Пушыча) Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі былі прад'яўлены абвінавачванні ў злачынствах супраць чалавечнасці і парушэнні Жэнеўскіх канвенцый. Кіраўнік Харвацкага савета абароны Дарыа Кордзіч быў прызнаны вінаватым у злачынствах супраць чалавечнасці і арганізацыі этнічных чыстак, і прысуджаны да 25 гадоў пазбаўлення свабоды. У дачыненні да начальніка Генеральнага штаба Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна генерала Сефера Халілавіча МТБЮ таксама былі высунуты абвінавачванні ў парушэнні правілаў вядзення вайны, дапушчаных падчас аперацыі «Нерэтва 93», аднак, у выніку ён быў прызнаны невінаватым.\n↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 ICTY: Dario Kordić and Mario Čerkez judgement (PDF, 3.17 МБ) (англ.)\n↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 ICTY: Tihomir Blaškić judgement (PDF, 703.7 КБ) (англ.)\n↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 ICTY: Prlić et al. Case Information Sheet (PDF, 225.7 КБ) (англ.)\n↑ ICTY: Tužilac protiv Tihomira Blaškića. Presuda Pretresnog vijeća (PDF, 689.7 КБ) (харв.)\n↑ Vjesnik: Je li Tuta platio atentatorima po pet tisuća maraka (харв.)\n↑ SENSE Tribunal: Poziv na predaju (басн.)\n↑ SENSE Tribunal: Ko je poceo rat u Gornjem Vakufu (басн.)\n↑ SENSE Tribunal: «James Dean» u Gornjem Vakufu (басн.)\n↑ 14,0 14,1 ICTY: Mladan Naletilić, aka «Tuta» and Vinko Martinović, aka «Štela» judgement (PDF, 847.1 КБ) (англ.)\n↑ UNESCO: Раён Старога моста ў гістарычным цэнтры горада Мостар (руск.)\nIstraživačko dokumentacioni centar (басн.) (англ.)\nCentar za prikupljanje dokumentacije: Ratni zločini (харв.)\narhivcroTV (харв.) (англ.)\n22px Добраахвотнікі СРП\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Харвацка-баснійскі_канфлікт&oldid=3627483"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:55, 20 мая 2020.


Ратацыйны лазерны нівелір тахеометр 400 mp\nГалоўная ➠ Асаблівасці ➠ Ратацыйны лазерны нівелір тахеометр 400 mp\nАпублікавана 26.10.2015 16:47\nПрызначэнне: гарызантальная і вертыкальная разметка пры будаўнічых і аздобных працах ўнутры памяшканняў і на адкрытых пляцоўках.\nДзе прымяняецца прыбор: «ротационник» Sokkia MP 400 абсталяваны лазерам бачнага дыяпазону і з роўным поспехам падыходзіць для работ як унутры памяшканняў, так і на адкрытых пляцоўках.\nПрыбор забяспечаны прымачом выпраменьвання, які «па сумяшчальніцтву» служыць таксама пультам дыстанцыйнага кіравання. Дзякуючы гэтаму кіраваць нівелірам (а такім чынам, і праводзіць усе разметачныя працы) можа адзін супрацоўнік. Акрамя плоскасці, прыбор «высвятляе» і вертыкальны прамень, выступаючы ў ролі адвеса. Таксама калі у мяне ў доме ўсталёўвалася www.nyamnyamushka.ru я таксама часта выкарыстоўваў дадзены прыбор, ён вельмі зручны і практычны.\nШто тычыцца функцыянальных магчымасцяў, то яны ў 400 MP вельмі шырокія. «Базавай» працай для яго з'яўляецца «адбіванне» гарызантальнай або вертыкальнай плоскасці па акружнасці. Перайсці ад адной плоскасці да артаганальнай вельмі проста - дастаткова паставіць прыбор на бок, балазе ў яго дзве роўныя «ўсталявальныя» паверхні. Паколькі нівелір ставіцца да класа высокадакладных прыбораў, цалкам натуральна, што ён абсталяваны электронным кампенсатарам, «скрадывающим» нахіл падставы. Дыяпазон працы дадзенай прылады - да 4,5 градуса ў любую бок. Калі адхіленне перавышае паказаную велічыню, прыбор праінфармуе аб гэтым (галоўка перастане круціцца, а дыёд пачне міргаць).\nНівелір таксама «выдае» строга вертыкальны (або гарызантальны) прамень, перпендыкулярны высвечиваемой плоскасці. Гэтая функцыя дазваляе пазначаць прамыя куты ці ж ўжываць МР 400 у якасці адвеса для пераносу адзнак з аднаго гарызонту на іншы. Асабліва карысны такі рэжым пры будаўніцтве будынкаў.\nЁсць яшчэ некалькі важных функцый. Рэжым ручнога горизонтирования забяспечвае аўтаматычны пошук нівелірам мішэні па камандам з пульта кіравання. Прыклад: усталяваў прыбор, адышоўся на патрэбную адлегласць, «злавіў» прамень, а затым даў каманду і «прывёў» яго да патрэбнай кропцы. «Галава» з лазерам нахіляецца на зададзены кут, і нівелір «адбівае» лінію на патрэбным карыстачу узроўні. Зразумела, што плоскасць, у якой круціцца прамень, пры гэтым будзе нахіленая ў адносінах да далягляду.\nЁсць таксама рэжым сканавання, калі «вежа» не круціцца на 360 градусаў, а ў зададзеным вуглавым сектары. Гэта асабліва карысна, калі трэба атрымаць параўнальна кароткую, але яркую адзнаку. У рэжыме сканавання частата «прабегаў» прамяня наперад-назад значна вышэй, чым пры кругавым кручэнні. Як следства, «отбиваемая» лінія атрымліваецца нашмат ярчэй, што спрашчае працу пры моцнай знешняй засветке.\nФункцыя Tilt выкарыстоўваецца втех выпадках, калі прыбор усталяваны на няўстойлівай паверхні. На будпляцоўцы прычын для гэтага нямала: праязджаюць грузавікі і іншая цяжкая тэхніка здольныя стварыць моцную вібрацыю. З ёй-то і змагаецца функцыя Tilt, адсочваючы трасяніну і адключаючы прыбор, калі раптам яго паказанні збіліся з-за вонкавага ўздзеяння. Зрэшты, такое адбываецца толькі пры асабліва моцных штуршкі, ва ўсіх жа астатніх выпадках Tilt карэктуе становішча галоўкі і кірунак святлення з дапамогай убудаванай электронікі і сервопривода, аператыўна рэагуючы на зменлівыя знешнія ўмовы.\nКанструкцыя: МР 400 дапускае ўстаноўку не толькі на гарызантальнай (ну, ці амаль гарызантальнай) паверхні, але і на геадэзічным штатыве. Апошні зручны яшчэ і тым, што дазваляе змяняць вышыню, не «збіваючы» паказанняў нівеліра. Кіруюць прыборам з дапамогай клавіятуры або пульта дыстанцыйнага кіравання. Да МР 400 падыходзіць камбінаваны пульт-прыемнік выпраменьвання Тахеометр TRG-R80 (зрэшты, ён з роўным поспехам выкарыстоўваецца і для іншых «ротационников», якія працуюць у бачным дыяпазоне). Іншыя цікавыя асаблівасці: два дысплея (на пярэднім і на тыльным баку), якія спрашчаюць «лаўлю» адзнакі; рэжым рэгулявання адчувальнасці (нізкая або высокая); гукавы «індыкатар» з трохступеністай рэгуляваннем гучнасці.\nЛАЗЕР: дыяпазон — бачны; даўжыня хвалі — 635 нм; магутнасць выпраменьвання — 2 мВт.\nДАЛЕКАСЦЬ ДЗЕЯННЯ: з прымачом — да 150 м. Дакладнасць: 1,5 мм на 10 м.\nРЭЖЫМЫ ПРАЦЫ: гарызантальная або вертыкальная плоскасць; сканаванне; ручное горы-зонтирование; функцыя Tilt (падаўленне скажэнняў, выкліканых вібрацыяй).\nМАНТАЖ: на гарызантальнай плоскасці або геадэзічным штатыве.\nХАРЧАВАННЕ: 2 батарэі тыпу LR20 або акумулятар TRG-BDC40. Час бесперапыннай працы: з батарэямі — да 160 г, з акумулятарам — да 40 ч.\nГАБАРЫТЫ (ДхШхВ): 170х150х160 мм. Вага: 1,3 кг. АСАБЛІВАСЦІ: аўтаматычны электронны кампенсатар (дыяпазон працы — ±4,5 градуса);\nпульт дыстанцыйнага кіравання, сумешчаны з прымачом выпраменьвання; ручка для пераноскі.\nКАМПЛЕКТАЦЫЯ: нівелір; мішэнь; зарадная прылада; перахаднік для выкарыстання батарэй тыпу LR20; футляр.\nТЫП ІНСТРУМЕНТА: прафесійны.\nПрыблізны кошт: 27760. руб.\nДарожкі з дрэва асаблівасці ўладкавання\nЗдача металалому рэальны даход і чысціня тэрыторыі\nРамантычны стыль у ландшафтным дызайне\nДрылі black&decker kr 850 ck - kr 1000 ck


15 мая, 2022 | Ангеліна Марцішэўская | Інтэрв'ю\nПра страчанае і набытае размаўляем з пробашчам бялыніцкай парафіі кс. Юзафам Сярпейкам.\n– Копіі абразоў Маці Божай Бялыніцкай захоўваюцца ў касцёлах Беларусі, Польшчы і нават у праваслаўных святынях. Аднак сёння пашана да Мадонны з Бялынічаў не мае адпаведнай моцы. Кс. Юзаф, які гістарычны момант, на Вашую думку, стаў пераломным у заняпадзе культу?\n– Сапраўды, Маці Божую Бялыніцкую ўшаноўвалі нават пратэстанты, улічваючы, што яны ўвогуле не вызнаюць Марыю. Цяпер няма той моцы, якая была папярэдне. Даследуючы асабіста гісторыю культу Маці Божай Бялыніцкай, я звязваю яго заняпад з датай 10 лютага 1876 года – днём смерці апошняга перад доўгім перапынкам пробашча мясцовай парафіі кс. Люцыяна Гадлеўскага. Чаму я так лічу? Бо пасля яго смерці маёмасць Касцёла перайшла ў праваслаўнае ведамства. Згодна з адной з навуковых крыніц аўтарства Вацлава Навакоўскага, кс. Гадлеўскага, які быў чалавекам харызматычным і вялікім дабрадзеем, атруцілі. Дарэчы, тады ў Бялынічах ужо была праваслаўная царква. І парадаксальна тое, што пабудаваў яе менавіта кс. Люцыян – знайшоў спонсараў. Святыню ўзвялі мураваную. З тых жа крыніц В. Навакоўскага, які наведаў Бялынічы праз 23 гады пасля смерці кс. Люцыяна, мы ведаем, што ён “з вялікім смуткам назіраў за ўсім, што там адбывалася (пасля адыходу касцёла праваслаўным – заўв. аўт.)”. Праваслаўныя спрабавалі развіваць культ, але яго папярэдняй моцы амаль не засталося. Пры царскай уладзе яны былі вымушаны нават прадаць карону, якой быў каранаваны абраз Маці Божай Бялыніцкай, бо колькасць пілігрымаў паменшылася і адпаведна стала менш матэрыяльнай падтрымкі.\n– Сёння ў Беларусі вялікай пашанай цешыцца Маці Божая Будслаўская, а Яе санктуарый лічыцца галоўнай святыняй краіны. Як мяркуеце, ці можа гэта замінаць вяртанню былой усебеларускай славы Маці Божай Бялыніцкай?\n– Гэта гучыць не па-хрысціянску. Так сталася, што паводле Провіду развіўся культ Маці Божай Будслаўскай. Напрыклад, нішто не замінае Марыі, якая аб’явілася ў Лурдзе, аб’явіцца ў Фаціме ці ў Гвадэлупе. Калі справа сапраўды Божая – яна будзе развівацца. Калі мае настаяцелі, біскупы – а яны з’яўляюцца наступнікамі Хрыста на зямлі – бачаць патрэбу ў тым, каб развіваць культ у Бялынічах, то я лічу, што гэта Божая воля.\n– У крыніцах шмат узгадак пра цуды праз заступніцтва Маці Божай Бялыніцкай. Сярод іх маштабныя, як цуд у Ляхавіцкім замку, і прыватныя. Падзяліцеся, калі ласка, цікавым з апошніх.\n– Перад каранацыяй абраза (1761 год – заўв. аўт), каб спраўдзіць, што Маці Божая Бялыніцкая сапраўды цудатворная, у 1750 годзе была склікана камісія ксян- дзоў. Разглядаліся ў асноўным цуды фізічнага аздараўлення. Мне на думку прыходзіць узгадка пра выпадак ацалення, калі пэўная праваслаўная сям’я прывезла да абраза амаль мёртвае дзіця. Што магло стаць прычынай такога стану? Ды нават невылечаная прастуда з-за халоднай земляной падлогі ў хаце.\n– Нядаўна каля бялыніцкага абраза былі змешчаны вота – срэбныя бляшкі ў форме сэрцаў, ружанец і заручальны пярсцёнак. То-бок, цуды працягваюцца?\n– Цуды – гэта заўсёды плён малітвы. А вота – форма падзякі за іх. Напрыклад, згаданыя Вамі вота ў форме сэрцаў – гэта падзяка ад сужэнскай пары Тумаш. Я іх добра ведаю, гэта здарова набожныя людзі. У інтэнцыі іх аздараўлення ад цяжкіх наступстваў кавіду было ахвяравана 30 св. Імшаў. Аднак памятаю, як яна (Галіна Тумаш – заўв. аўт.) пазваніла мне і вельмі кволым голасам пачала развітвацца. Шчыра кажучы, пасля я чакаў званка ад іх дзяцей з паведамленнем, што маму і тату пахавалі. Аднак здарыўся цуд. Вота – гэта таксама просьбы. Мы маем яшчэ заручальны пярсцёнак ад мужчыны, які просіць аб добрым мужы для сваёй дачкі. Маем залаты пярсцёнак ад жанчыны, якая моліцца аб навяртанні сваіх дзяцей.\n– Якія крокі прымаюцца з боку вернікаў і духавенства, каб культ Маці Божай Бялыніцкай пачаў набіраць былую моц?\n– Наколькі мы адважныя, каб казаць, што хочам адраджаць культ? Я не ведаю, якая далей будзе Божая воля. Але бачу: Марыя дае намацальныя знакі, што хоча вярнуцца ва ўсёй велічы. Напрыклад, адзін са святароў дае сведчанне, што ў Новай Мышы, дзе таксама размяшчаецца абраз Маці Божай Бялыніцкай, шматлікія вернікі пішуць запіскі з просьбамі, закладваюць за ікону, а пасля ўжо прыносяць шматлікія запіскі з падзякамі. Я чуў, што там мноства яскравых цудаў.\nГэты давер да Марыі і з’яўляецца крокам з боку вернікаў. Мы таксама намагаемся распаўсюджваць інфармацыю даступнымі сродкамі – сайт, кнігі і г. д. Будзем рабіць надалей, што магчыма. Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў Беларусі надала таксама тытул Каралевы Беларусі Маці Божай Бялыніцкай. Апостальская Сталіца пасля зацвердзіла гэта. Адпаведны тытул быў дададзены і ў Літанію.\n– У 2017 годзе з боку ксяндза біскупа Аляксандра Яшэўскага SDB прагучалі словы, што беларускі Касцёл плануе аднавіць санктуарый у Бялынічах. Што адносна гэтага чуваць на дадзены момант?\n– Так супала, што ў 2017 годзе мяне папрасілі стаць пробашчам у бялыніцкай парафіі, і я прыняў прапанову з вялізным энтузіязмам.\nКаб атрымаць зямлю пад святыню, нам патрэбна звярнуцца ў райспалком, але папярэдне атрымаць дазвол ад апарату Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей. Там яны вырашаюць, ці патрэбна католікам святыня і ці не ўзнікне пагроза даўгабуду. Мы звярнуліся туды адзін раз – нам адмовілі. Другі – адмовілі. Аднак у выніку мы атрымалі згоду на пабудову касцёла! Цяпер знаходзімся на этапе падрыхтоўкі ўсіх патрэбных дакументаў, пасля – праектныя працы.\nКалі мы звярталіся за дазволам і атрымлівалі адмовы, я ўбачыў, як людзі пачалі апускаць рукі, яны не хацелі такой сітуацыі. Але мяркую, што Госпаду было важна ведаць, наколькі трывалы наш намер. Ці годныя мы ўдзельнічаць у такой вялікай справе, як будова касцёла. Усе замінкі – гэта Божая справа, бо Ён хоча адпаведна нас падрыхтаваць.


«Цімураўцы» ды «квакінцы»\nЦімураўцы ды квакінцы\nНе паспелі адгрукатаць святочныя салюты ды перазвон келіхаў з шампанскім віном, як перад беларусамі паставілі новую планавую задачу: новы год павінен стацца «Годам народнага адзінства»! Хто, як і з кім павінен яднацца – пытанне складанае.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар. Фота: ТК / Белсат\nУ маім савецкім дзяцінстве было шмат цікавых пісьменнікаў. Вось, напрыклад, Гайдар. Не расейскі рэфарматар Ягор, а ягоны дзед Аркадзь. Калі прыбраць камуністычны ідэалагічны налёт, то ягоныя кнігі былі пра звычайныя чалавечыя рэчы: сяброўства, любоў, адданасць, шчырасць, справядлівасць, сумленнасць, вернасць і г. д.\nНапэўна, у самай вядомай аповесці Аркадзя Гайдара «Цімур і ягоная каманда» Цімур і ягоныя сябры-піянеры абаранялі сады аднавяскоўцаў ад нападаў аматараў чужых яблык на чале з хуліганам Мішкам Квакіным. Аднаго разу цімураўцы напісалі квакінцам ультыматум. Падчас яго чытання адзін з хуліганаў, не ведаючы дакладнага значэння слова «ўльтыматум», інтэрпрэтаваў яго наступным чынам: «Такое міжнароднае слова. Біць будуць!»\nУ Беларусі б’юць ужо даўно. І віртуальна, і натуральна. Сучасныя цімураўцы не ведаюць ніякіх правілаў сумленнасці ды чалавечнасці. Асабліва тады, калі паняцці «дабра» і «зла» перакуленыя з ног на галаву, а за тое, што ты б’еш па той галаве, табе нічога не будзе. Закон? Хто моцны – той і закон! Праўда? Праўда ў таго, у каго ў руках гумавая дубінка!\nСучасныя квакінцы – таксама не тыя вясковыя гайдараўскія боўдзілы. Акурат гэтыя «хуліганы» спрабуюць дагрукацца да той летуценнай свабоды і амаль нябачнай справядлівасці. Не, вядома, трапляюцца адзінкавыя індывіды, якія спрабуюць дзеяць цімураўскімі метадамі, але гэта больш праз адчай.\nБо ў гэтай «аповесці» ўсё няпроста з гэтай самай справядлівасцю. Асабліва, калі пачынаеш разумець, што вас не 97 % адсоткаў, а значна менш. І нават з тых магчымых 60-70 % незадаволеных толькі драбніца гатовая надалей грукацца ў дзверы «справядлівасці» ды змагацца за яе. Вось і атрымоўваецца, што едуць-ляцяць беларускія «хуліганы» туды, дзе спадзяюцца яе знайсці.\nАле ж важна цяпер падумаць пра тых, хто застаецца. Як гэты Загад № 1 будуць прыводзіць у выкананне? Якім чынам і якімі шляхамі беларускае грамадства аб’яднаецца? Ніхто ж не супраць жыць у квітнеючай Беларусі, дзе людзі і ўлады адно аднаго паважаюць, а народ аб’яднаны любоўю ды павагаю да сваёй краіны.\nПершы варыянт – шчыры дыялог паміж рознымі коламі грамадства і ўладамі, дэмакратызацыя, супольны пошук выхаду з крызісу. Кропка. На гэтым можна скончыць. Думаю, што нічога не трэба тлумачыць. Варыянт з вобласці фантастыкі.\nДругі варыянт – «васкрасенская дэмакратызацыя». Гэта як млявапраяўная шызафрэнія. Ствараюцца нейкія «круглыя сталы», «камітэты для выратавання краіны»; усе кажуць пра «палітычныя рэформы» ды «ўнутрыграмадскі дыялог», а воз стаіць на месцы. Такая грамадска-палітычная кансервацыя. Але на гэта патрэбныя час і грошы. І першага, і другога ў сённяшняга рэжыму няма. Тым больш, што некаторыя палітолагі падкрэсліваюць, што нават сённяшняе кіраўніцтва РБ, здаецца, прызнае той факт, што Беларусь ужо ніколі не будзе такой, як да жнівеньскіх выбараў. А большасць народу не аб’яднаеш такім чынам. Тупіковы варыянт.\nТрэці варыянт – таталітарная нацы-дыктатура. Чым не «народнае адзінства»? Бо пры падобных дыктатурах, кшталту нямецкай у часы Гітлера, у нейкім сэнсе адбывалася яднанне народу. Большасць немцаў сапраўды шалела ад ідэяў «звышдзяржавы», нямецкага «звышчалавека» і «вялікага германскага народу» ды шчыра іх падтрымлівала. А хто ў іх сумняваўся, тыя рабілі выгляд, што вераць. А ў каго не атрымоўвалася, ехалі ў канцлагеры. У Беларусі падобнага тыпу дыктатура немагчымая. Няма ў беларусаў імперскіх амбіцыяў. Няма ідэі сусветнага месіянства. Няма нацыяналістычнае нянавісці да іншых народаў.\nЧацверты варыянт – вайсковая дыктатура лева-таталітарнага тыпу. Падмурак з «людзей у балаклавах», якія не ў чым не сумняюцца, ужо створаны. Фінансавыя і прававыя прэферэнцыі людзям у форме падараваныя. Далей – моцнае ідэалагічнае апрацоўванне. Максімальнае «пракачванне» вобразу ворага ў выглядзе Захаду, Польшчы, Літвы, байдэнаўскіх ЗША, а галоўнае – «унутраных свалачэй», якія проста жадаюць «аддаць любімую» на згвалтаванне «геям-вычаварэнцам-буржуям». Глядзіш, а тая частка квакінцаў, якая сумнявалася, пачне сапраўды верыць у свае памылкі. Ці рабіць выгляд. Галоўнае, каб закрылі свае паганыя раты. Хто не навучыцца маўчаць, пачнуць паціху знікаць у турмах. Паганым квакінцам – паганае квакінскае месца! Тэарэтычна, у выніку можна атрымаць максімальна магчымае «народнае адзінства»…\nІ вяртаючыся да Аркадзя Гайдара. Шмат хто з тых, гайдараўскіх, цімураўцаў»таксама, трапляючы ў жорны савецкай сістэмы, забываўся пра юнацкія рамантычныя ідэалы. Дзеля квітнення святой ідэі рэвалюцыі, дзеля перамогі над ворагамі народу… хтосьці пісаў даносы, хтосьці арыштоўваў, хтосьці прыводзіў у выкананне смяротныя пакаранні. А тых, хто не мог развітацца са сваймі рамантычнымі юнацкімі ідэаламі… ну, вы зразумелі. Што можа быць важнейшым за загад? Што можа быць важнейшым за стабільнасць сістэмы?\nПрабач мяне, Аркадзь Гайдар, што выкарыстоўваю тваю светлую аповесць у сваіх чорных справах! Але і ты, калі яе пісаў у далёкім 1940 годзе, таксама не заўважаў масавых рэпрэсіяў, ГУЛАГу, жахлівае фінскае вайны і… сваіх цімураўцаў, шмат хто з якіх ператварыўся ў пачвараў…\nТэгі: Аркадзь Гайдар будучыня год народнага адзінства дыктатура прагноз раскол


Ліздзейка з дачкой на руінах храма Перуна — Вікіпедыя\nЛіздзейка з дачкой на руінах храма Перуна\n«Ліздзейка з дачкой на руінах храма Перуна» (польск.: Lizdejko na gruzach świątyni Peruna) — карціна Казіміра Альхімовіча, напісаная ў 1876 годзе. Створана паводле гістарычнай аповесці «Паята, дачка Ліздзейкі» (польск.: Pojata, córka Lezdejki), якая была напісана Феліксам Бернатовічам(польск.) бел. у 1826 г., але не мела такога шырокага грамадскага рэзанансу, як жывапісны твор. Палатно ўпершыню было выстаўлена ў 1876 годзе ў парыжскім салоне і мела вялікі поспех.\nЛіздзейка з дачкой на руінах храма Перуна. 1876\nпольск.: Lizdejko na gruzach świątyni Peruna\nУ аснову карціны была пакладзена легенда пра час, калі Ягайла пачаў сілай уводзіць хрысціянства на землях Літвы, знішчаючы язычніцкія ахвярнікі. На палатне паказаны самы складаны момант у жыцці вярхоўнага жраца Ліздзейкі — руйнавання храма Перуна. У цэнтры кампазіцыі постаць мудрага і велічнага старца ў доўгім адзенні, якая ўспрымаецца як сімвал болю, роспачы. Прыгажуня-дачка ўвасабляе светлыя пачаткі жыцця і надзеі. Іх чыстыя гарманічныя вобразы складаюць рамантычныя кантраст з руінамі храма, таемна-змрочным свяшчэнным дубовым гаем навокал.\nК. Альхімовіч у сваім палатне ўздымаецца ды шырокага мастацкага абагульнення, паказваючы не толькі асабістую трагедыю чалавека, але пераломныя змены ў жыцці цэлага народа.\n↑ 1,0 1,1 1,2 Марына Загідуліна. Казімір Альхімовіч як ілюстратар польскіх пісьменнікаў // Гісторыя, культуралогія, мастацтвазнаўства: Матэрыялы ІІІ Міжнар. кангрэса беларусістаў «Беларуская культура ў дыялогу цывілізацый» (Мінск, 21-25 мая, 4-7 снеж. 2000 г.). — Мн.: Беларускі кнігазбор, 2001. — ISBN 985-6638-35-6.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ліздзейка_з_дачкой_на_руінах_храма_Перуна&oldid=2155226"\nАпошнія змены 17 кастрычніка 2015 а 13:13\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:13, 17 кастрычніка 2015.


У апошні раз трапляў у стартавы склад «Гарадзеі» 27 жніўня ў матчы супраць мінскага «Дынама» (2:4) Уладзіслаў Васілючак у мінулую пятніцу адыграў у браме цукравікоў ўсе 90 хвілін у паядынку 26-га тура вышэйшай лігі. Яго цяперашняя каманда ў Мінску рашуча разабралася з «Крумкачамі» (3:0), а кіпер запісаў на свой рахунак чацвёрты ў сезоне «сухар».\nСтатыстыка за сезон: ВАСІЛЮЧАК – 9 матчаў (9 ву стартавым складзе; 810 хвілін; 13 прапушчаных мячоў; 4 матча на нуль).\nЦЕСЛЮКЕВІЧ Павел, ЗАБЕЛІН Павел, СЯНКЕВІЧ Ян, КВЕНЦАР Максім, ШЫШЛОЎ Максім\nМатч 27-га тура Першай лігі з «Асіповічамі» быў для «Граніта», мабыць, апошнім шанцам зачапіцца за шанец вярнуцца ў наймацнейшы дывізіён краіны. Мікашэвічцы, дзякуючы галу з пенальці Паўла Забеліна, атрымалі ў гэтым матчы мінімальную перамогу, а сам Павел адыграў усе 90 хвілін і быў пакараны за неспартовыя паводзіны папярэджаннем. Таксама ад званка да званка на полі правялі Шышлоў і Цеслюкевіч, а Сянкевіч быў заменены на 88-й хвіліне. Дадамо, што Максім Квенцар гэты матч прапускаў з-за перабору жоўтых картак.\nВяртаючыся да шанцаў «Граніту» на павышэнне ў класе, то яны зніклі пасля таго як «Прамень», «Смалявічы-СТІ» і мінскае «Тарпеда» свае паядынкі выйгралі. Такім чынам, як мінімум наступны сезон «Граніт» зноў правядзе ў другім дывізіёне.\nСтатыстыка за сезон: КВЕНЦАР – 24 матча (усе – у стартавым складзе; 2017 хвілін; 2+4; 5/0/1); ЦЕСЛЮКЕВІЧ – 27 (27 у стартавым складзе; 2353 хвіліны; 4+8; 1/0/0); СЯНКЕВІЧ – 26 (26 у стартавым складзе; 2203 хвіліны; 11+7; 5/0/0); ЗАБЕЛІН – 27 (27 у стартавым складзе; 2408 хвілін; 12+5; 1/0/0); ШЫШЛОЎ – 6 (6 у стартавым складзе; 540 хвілін; 7 прапушчаных галоў,адзін з іх з пенальці; 2 матча на нуль).\n«Ліда» у хатнім паядынку не змагла зламаць супраціў «Оршы» (0:0). Увесь матч з гродзенскага квартэта адыграў толькі Лешка. Якія выйшлі таксама ў стартавым складзе Гольцаў і Лукашын былі заменены адпаведна на 75-й і 85-й хвілінах. Аляксандр Буцько назіраў за гульнёй партнёраў з лаўкі запасных. Дадамо, што на 44-й хвіліне сустрэчы Гольцаў за зрыў перспектыўнай атакі суперніка атрымаў папярэджанне.\nСтатыстыка за сезон: ЛУКАШЫН – 26 (з іх 21 у стартавым складзе; 1591 хвіліны; 1+2; 1/0/0); ГОЛЬЦАЎ – 24 матча (16 у стартавым складзе; 1416 хвілін; 0+0; 5/0/0); БУЦЬКО – 23 (7 у стартавым складзе; 974 хвіліны; 2+4; 1/0/0); ЛЕШКА – 9 (7 у стартавым складзе; 725 хвілін; 0+0; 1/1/0).\nУ пераможным матчы супраць «Слоніма-2017» (1:0) «Смалявічаў-СТІ», якія змагаюцца за выхад у Вышэйшую лігу Дземідовіч прыняў удзел, хутчэй, фармальна, выйшаўшы на замену на 90-й хвіліне.\nСтатыстыка за сезон: 25 матчаў (23 у стартавым складзе; 1927 хвілін; 2+0, 3 папярэджання).\nПравёўшы ў складзе «Смаргоні» увесь матч Кірыл Ганчарук не дапамог сваёй цяперашняй камандзе пазбегнуць разгромнай паразы ад мінскага «Тарпеда» з лікам 0:6. Акрамя таго, у пасіў хаўбека дадалася жоўтая картка, якая стала для яго чацвёртай у сезоне. Наступны матч сваёй каманды Кірыл прапусціць.\nСтатыстыка за сезон: 24 матчы (22 у стартавым складзе; 1861 хвіліна; 0+0; 4 папярэджання).\nУ 12-м туры 4-й польскай лігі (Д5) «Зніч» у гасцях разышоўся мірам (1:1) са сваім непасрэдным канкурэнтам па турнірнай табліцы клубам «Тэнча» (Біскупец). Васіль Журневіч з'явіўся на полі на 66-й хвіліне паядынку. Дадамо, што «Зніч» працягвае лідзіраваць у лізе.\nСтатыстыка за сезон: 11 матчаў (8 у стартавым складзе; 550 хвілін; 3+0, 2/0/0). У матчах Кубка Польшы правёў 1 матч (0 у стартавым складзе; 45 хвілін; 1+1; 0/0/0).\nарэнда Забелін Сянкевіч Квенцар Цеслюкевіч Шышлоў Лукашын Буцько Лешка Гольцаў Дземідовіч Ганчарук Журневіч\n«Нёман» з «Мінскам» рассудзіць Павел Каранец Лепшы гулец матча


Навіны Германіі. Прэзідэнты Беларусі, Германіі і Аўстрыі адкрылі «Дарогу памяці» ў лагеры смерці «Трасцянец»\n29 чэрвеня ў лесе пад Менскам сустрэліся прэзідэнты Беларусі, Германіі і Аўстрыі. Аляксандр Лукашэнка, Франк-Вальтар Штайнмайер і Аляксандр Ван дэр Белен прынялі ўдзел у адкрыцці другой часткі мемарыяльнага комплексу «Трасцянец». Ён створаны на месцы аднайменнага канцлагера — чацвёртага па ліку ах-вяр пасля Асвенцыма, Майданека і Трэблінкі.\nПад Менскам тры прэзідэнты адкрылі «Дарогу памяці» ў мемарыяльным комплексе «Трасцянец», дзе за два гады вайны немцамі былі знішчаны звыш 200 тысяч чалавек. «Дарога памяці» — гэта ўсяго 800 метраў: ад маленькага «пляца жыцця», куды прывозілі вязняў і дзе яшчэ была надзея, да чорнага пятака «пляца смерці», адкуль іх вялі на расстрэл. Па словах архітэктараў, гэтага досыць, каб усвядоміць маштаб трагедыі.\nЛагер смерці «Трасцянец» — чацвёрты па колькасці знішчаных фашыстамі вязняў і найбуйны на тэрыторыі Беларусі. У сутнасці, гэта не адно, а тры месцы, непадалёк адзін ад аднаго. Урочышча Благаўшчына — проста паляна ў невялікім лесе. Але толькі там нем-цы расстралялі і атруцілі газам 150 тысяч чалавек. А затым, каб схаваць сляды масавых забойстваў, выкопвалі целы і спальвалі.\n— Маючы ўнікальную магчымасць ведаць праўду той краіны з аповядаў відавочцаў, галоўнае, што мы павінны зрабіць, — гэта захаваць гэтую праўду, не дапусціць адраджэння страшнага. Гісторыя жорсткім чынам паказала, што нельга ігнараваць зло, нават існае на стадыі ідэі. Яго трансфармацыя ў рэальную пагрозу ў та-кім разе — толькі пытанне часу.\nБеларусь заклікае да маштабнага, адкрытага гістарычнага дыялогу. Ніхто не супраць, але разыходжанні бачныя адразу. Прэзідэнт Аўстрыі ў сваім выступе назваў іншыя лічбы пра загінулых ў «Трасцянцы».\n— Нацыянал-сацыялісты стварылі сетку тэрору, якая накрыла ўсю Еўропу. Веды пра гэта мы павінны ў нашых жа ўласных інтарэсах захаваць у калектыўнай памяці Еўропы як перасцярогу. У Малым Трасцянцы ў 1941-1944 гадах былі забіты ад 40 да 60 тысяч чалавек.\nПытанне з лічбамі, сапраўды, з’яўляецца дыскусійным. Праверыць і ўдакладніць іх сёння не ўяўляецца магчымым. Пры гэтым частка гісторыкаў схіляецца да таго, што ў «Трасцянцы» было знішчана значна больш вязняў — да паўмільёна чалавек.\n— Чым бліжэй падыходзіш да гэтага месца, тым з большай цяжкасцю даецца гэты шлях. Веды пра тое, што тут адбылося, кладуцца на плечы шматтонным гнётам. Хто прыходзіць сюды, той чытаў ці чуў пра злачынствы, якія немцы здзейснілі ў адносінах да беларусаў, сваіх еўрапейскіх суседзяў і сваіх жа землякоў. Той ведае, які спусташальны след пакінула на гэтай зямлі апошняя жудасная вайна. Больш чвэрці насельніцтва Беларусі не перажыло германскую акупацыю.\nШтайнмайер нагадаў пра сюжэт фільма «Ідзі і глядзі» рэжысёра Элема Клімава, знятага ў 1985 годзе.\n— Гэта быў год, калі жалезная заслона пачала пры-ўздымацца, і фільм гэтага віднага савецкага рэжысёра паказвалі ва ўсёй Еўропе — як на Ўсходзе, так і на Захадзе. Гэта была сустрэча тварам да твару з вайной. Не такой вайной, якая была вядомая да гэтага. Не! З той вайной, якая зацямніла сабой памяць аб усіх папярэдніх войнах, якая траўміравала цэлыя пакаленні і сказіла аблічча нашага кантынента: гэта быў паход германскага вермахта супраць Савецкага Саюза, і мэтай гэтага паходу было знішчэнне, — падкрэсліў ён. — «Ідзі і глядзі»! Так, цяжка прыслухацца гэтаму клічу. Усё яшчэ цяжка. У нас усяляюць жах сотні тысяч ахвяр, якіх паглынула гэтае пекла, якія сталі людзьмі без імя, перш чым іх заштурхалі ў лагеры, атруцілі газам ці адразу з перона чыгуначнай станцыі ў Малым Трасцянцы пагналі на край рова і там расстралялі. У нас усяляе жах вайна, планы, загады і метады вядзення якой мелі на ўвазе татальнае знішчэнне. Беларусі прыйшлося на сабе выпрабаваць, што гэта азначае. Больш за 600 вёсак разам з усімі жыхарамі былі сцёртыя з твару зямлі, — заявіў Штайнмайер.\n— Гэтае мястэчка, Малы Трасцянец, захопленае вермахтам як «жыццёвая прастора на ўсходзе», стала месцам смерці. Яно знаходзілася на самым канцы ланцужка дырэктыў, не было пазначана ні на адной геаграфічнай карце, затое значылася ў плане канчатковага рашэння габрэйскага пытання. Ужо даўным-даўно трэба было вярнуць яго ў гістарычную свядомасць Еўропы, — заявіў федэральны прэзідэнт. — Тое, што адбылося тут, пакінула глыбокія раны. Іх бачаць усе, хто жадае бачыць. «Ідзі і глядзі!» — гэты заклік, які б пакутлівы ён ні быў, звернуты да нас, да пакаленняў, якія нарадзіліся пазней.\n— Часткай гэтай гістарычнай памяці еўрапейцаў, а ў першую чаргу немцаў, непазбежна з’яўляецца і гісторыя Беларусі. Пасля амаль трох дзесяцігоддзяў незалежнасці прыйшоў час для таго, каб гэтая краіна ў нашай свядомасці і разуменні выйшла з ценю Савецкага Саюза, але першым чынам — каб Беларусь успры-малася як дзяржава з уласнай гісторыяй, сапраўдным і будучым, — падкрэсліў палітык.\nПрэзідэнт Германіі адзначыў, што мемарыяльны комплекс «Трасцянец» увасабляе не толькі жудасную старонку беларускай гісторыі, але і агульную памяць.\n— Гэта вынік сумесных высілкаў беларускіх і германскіх гісторыкаў і грамадскіх груп, такіх як міжнародныя адукацыйныя цэнтры ў Беларусі і Германіі. Без волі Беларусі да прымірэння гэта супрацоўніцтва было б немагчыма. Мы ніколі не павінны забываць: мэта вайны на знішчэнне, развязанай Германіяй, складалася ў тым, каб са свету сцерці краіну і людзей, якія ў ёй жылі. Тым глыбей мая пакора, тым больш я ўдзячны людзям у Беларусі за іх волю да прымірэння, — падкрэсліў ён.


Веліч іх подзвігу — Кричев. Новости Кричева. Кричевская жизнь\nВеліч іх подзвігу\n29.04.2019 264 Кричевская жизнь 0 Comment\nМарыя Талкачова да 1941 года працавала бухгалтарам у ДЭУ. Калі ў горад прышлі гітлераўцы, яна па заданню партызанскага штаба стала супрацоўніцай гітлераўскай камендатуры. Заўсёды вясёлая, Марыя не раз чула, як услед ёй кідалі зняважлівыя словы жыхары горада. І мала хто ведаў, што вечарамі Марыя, сеўшы на веласіпед, выязджае за горад, забірае ва ўмоўленым месцы лістоўкі і распаўсюджвае іх па гораду, суправаджае ў партызанскія атрады ваеннапалонных, якія ўцякалі з Крычаўскага лагера смерці. Марыя дастаўляла штабу партызанскага руху на Магілёўшчыне каштоўныя даныя аб ліку і складзе варожых войск, праходзячых праз Крычаў.\nНезадоўга да смерці Марыя Талкачова ўступіла ў рады Ленінскага комсамола і адразу ж была ўведзена ў склад Крычаўскага падпольнага райкома ЛКСМБ. Здраднік-сусед данёс на Марыю ў гестапа. Цяжка ўявіць тыя пакуты, якім падверглі бясстрашную партызанку фашысцкія каты. Але Марыя не вымавіла ні слова. Яна загінула ў Рослаўльскай турме напярэдадні прыхода Совецкай Арміі.\nТакіх адважных жанчын-патрыётак у Крычаўскім раёне было многа. Сярод іх – Ольга Раманенка з вёскі Паклады. Яна займалася зборам разведвальных даных і, трапіўшы ў рукі палявой жандармерыі, была пакарана смерцю за адмову даваць паказанні.\nТаццяна Гіндзіна, раней працаваўшая старшынёй Сакольніцкага сельсовета, у час акупацыі ўзначаліла групу совецкіх парашутыстаў, якая аперыравала ў раёне Крычаў-Чэрыкаў-Чаусы, наносячы ворагу вялікія страты ў баявой тэхніцы і жывой сіле.\nВеліч подзвігу слаўных партызанак мы ніколі не забудзем.\n30 верасня 1956 г.\n← Каб горад рос, прыгажэў\n«Спасибо первому тренеру…» →


Галоўная ➠ Анонсы ➠ Характарыстыкі розных відаў натуральных шпалер\nГэта азначае, што хаця б нейкія іх выгляд варта спачатку старанна разглядзець на практыцы.\nДля пачатку варта называць шпалеры з бамбука. Такі экзатычны варыянт пакрыцця для сцен валодае найвышэйшай шумаізаляцыяй, абараняе падстава сценак ад розных уздзеянняў. У той жа час, трыснёг не можа глядзецца як-то вельмі арыгінальна. Ён досыць абмежаваны ў размалёўцы і заўсёды мае падобную фактуру. Пасля рамонту можна набыць набор запавес цэны на іх сярэднія.\nЯшчэ даволі цікавыя коркавыя шпалеры. У іх выпадку таксама сочыць не дрэнная шумаізаляцыя. Затое працаваць з імі істотна цяжэй. Буковые шпалеры вельмі далікатныя. Ўсяго-толькі з-за 1-га не вельмі акуратнага руху можна разарваць цэлае палотнішча. Іншымі словамі яны могуць даставіць праблем.\nМожна аднесці ў дадзеную катэгорыю і тэкстыльныя шпалеры. Толькі не з сінтэтычных тканін, а з натуральных. Натуральна, глядзяцца яны шыкоўна, але з пункту гледжання практыкі ў асаблівасці нічым не могуць пахваліцца. Іх вельмі цяжка замацоўваць на сьценах, а пыл яны ўбіраюць неапісальна імкліва і патрабуюць складанай уборкі.\nСамастойная падмена радыятара ацяпляльнага\nРамонт у новабудоўлі з чаго пачаць


Пры высокай актыўнасці выбаршчыкаў - Кировская районная газета\nАктуально Выборы в районный Совет депутатов\nПры высокай актыўнасці выбаршчыкаў\nАрганізавана, зладжана, пры высокай актыўнасці выбаршчыкаў прайшлі ў раёне выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў дваццаць сёмага склікання. Жыхары Кіраўшчыны ў чарговы раз прадэманстравалі сваю палітычную свядомасць, адказнасць за далейшае развіццё рэгіёна і Рэспублікі Беларусь у цэлым.\nМногія грамадзяне пажадалі выказаць сваё волевыяўленне адносна таго ці іншага кандыдата ў дэпутаты падчас датэрміновага галасавання, якое праводзілася з 18 па 22 сакавіка ўключна: у гэты перыяд прагаласавала 48,2% выбаршчыкаў раёна. Актыўнасць на ўчастках для галасавання назіралася і ў дзень выбараў, 23 сакавіка.\nЗгодна паведамлення Кіраўскай раённай выбарчай камісіі па выбарах дэпутатаў раённага Савета дэпутатаў дваццаць сёмага склікання, з агульнай колькасці выбаршчыкаў па раёне — 16042 чалавек удзел у выбарах прыняў 14181 чалавек, што складае 88,4%.\n23 сакавіка на ўсіх 27-мі ўчастках для галасавання раёна панавала святочная і ў той жа час дзелавая атмасфера.\nЗ самай раніцы актыўна ішлі выбаршчыкі на Кіраўскі ўчастак для галасавання №3, размешчаны ў гарадской гімназіі. У ліку першых выбаршчыкаў удзел у галасаванні прыняў старшыня райвыканкама Уладзімір Піскіжаў. Мы папрасілі яго падзяліцца ўражаннямі і даць ацэнку рабоце па падрыхтоўцы і правядзенні выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў па нашым раёне:\n— Выбары для мяне, як і для любога грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, вельмі важная палітычная падзея. Самае галоўнае, што кожны з нас, прымаючы ўдзел у галасаванні, адчувае сваё дачыненне да агульнай адказнай справы кіравання краінай. Таму пераважная большасць грамадзян разумее важнасць гэтай падзеі. Гэта мы бачылі па актыўнасці выбаршчыкаў, якую яны праявілі падчас датэрміновага галасавання.\nБеларусы, ведаючы пра тыя падзеі, якія адбываюцца зусім непадалёку за межамі нашай краіны, яшчэ больш згуртаваліся. І яшчэ большай стала ўпэўненасць у тым, што іх волевыяўленне вельмі важнае, важкае і неабходнае, а ад кожнага з іх многае залежыць у захаванні стабільнасці і міру.\nЯ перакананы ў тым, што кіраўчане, жыхары раёна выберуць дастойных дэпутатаў, а выбіраць ёсць з каго: у нас няма ніводнай безальтэрнатыўнай акругі па выбарах у абласны, раённы, сельскія Саветы дэпутатаў.\nУ раёне выбарчая кампанія праходзіць у спакойным, дзелавым рытме, у адпаведнасці з выбарчым заканадаўствам. Раённы выканаўчы камітэт пастараўся стварыць неабходныя матэрыяльна-тэхнічныя ўмовы для плённай работы раённай і ўчастковых выбарчых камісій, усё было зроблена своечасова, і нейкіх нараканняў з боку камісій не паступала.\nЗаўсёды з жонкай прыходзім галасаваць непасрэдна ў дзень выбараў, каб адчуць святочную, урачыстую атмасферу. Настрой у нас добры, прыўзняты. З пачуццём адказнасці прагаласавалі за дэпутатаў, якім давяраем далейшую работу па нашай выбарчай акрузе.\nЛюдна было на Кіраўскім участку для галасавання №1, размешчаным у раённым Доме культуры. Мы сустрэлі тут ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Рыгора Іванавіча Куцілкіна.\nПасля таго, як Рыгор Іванавіч Куцілкін прагаласаваў, мы папрасілі падзяліцца думкамі, што значыць для яго гэты дзень:\n— Я прыйшоў на выбары з добрым настроем, таму што сёння вельмі важны дзень. Усе галасуюць, робяць свядомы выбар. Роля мясцовых Саветаў дэпутатаў вялікая, усё пачынае рашацца менавіта на іх узроўні, бо яны бліжэй за ўсіх да народа. Дэпутаты мясцовых Саветаў звязаны з людзьмі, і яны ведаюць, як трэба дапамагчы вырашыць тое ці іншае пытанне. Яны павінны актыўна і дзейсна працаваць, каб наша жыццё станавілася лепш.\nНа гэтым жа ўчастку галасавала старшыня раённага Савета дэпутатаў Надзея Каранкевіч. І ёй мы адрасавалі просьбу падзяліцца сваімі ўражаннямі ад гэтага дня:\n— Я родам з Савецкага Саюза, таму для мяне выбары — гэта важная падзея, гэта свята. Я заўжды галасую менавіта ў дзень выбараў, таму што на душы — святочны настрой, гучыць музыка, ва ўсіх на тварах — усмешкі, можна сустрэцца з многімі знаёмымі людзьмі.\nРоля мясцовых Саветаў дэпутатаў вельмі значная, і тут важна тое, што людзі, якія выбіраюцца ў гэтыя Саветы з народа, ведаюць праблемы тых, хто пражывае з імі па суседству, у адным населеным пункце, і гэтыя праблемы вельмі важна данесці да выканаўчай улады, каб іх аператыўна вырашыць. Трэба, каб дэпутаты працавалі актыўна, і не толькі праблемы, а таксама ініцыятывы, якія зыходзяць з месц, былі даведзены да ведама выканаўчай улады.\nАктыўны ўдзел у галасаванні прынялі і сельскія жыхары.\nНа Мышкавіцкім участку для галасавання № 6, які размясціўся ў мясцовым Доме культуры, па словах старшыні ўчастковай выбарчай камісіі Галіны Басак, людзі актыўна галасавалі датэрмінова. З агульнай колькасці выбаршчыкаў у 1370 чалавек, амаль 50% прынялі ўдзел у датэрміновым галасаванні. Шматлюдна тут было і ў асноўны дзень выбараў. Святочны настрой надавала гучаўшая музыка.\nНа пытанне “Якім вяскоўцы бачаць свайго абранніка?” у большасці сваёй можна было пачуць прыкладна такія адказы: мясцовы, вопытны, адукаваны, адказны, чалавек, які сваёй плённай працай прынясе карысць нашаму рэгіёну і ўвогуле краіне.\nНа Баравіцкім участку для галасавання №19 колькасць зрабіўшых свой выбар загадзя склала 346 чалавек з агульных 675. Як адзначыла старшыня выбарчай камісіі Алена Іванова, прычыны для гэтага ў кожнага свае: хтосьці, дзякуючы ўсталяваўшамуся цёпламу надвор’ю запланаваў на выхадныя работы ў агародзе, некаторыя адзначалі асабістыя святы, акрамя таго палявыя работы распачаліся і ў мясцовай гаспадарцы СВК “Бераснёўскі”. Аднак у нядзелю народ таксама актыўна выкарыстоўваў сваё грамадзянскае права, прыйшоўшы прагаласаваць за свайго абранніка.\nЗладжана, у спакойнай атмасферы праходзілі выбары на Капусцінскім участку для галасавання №23, які размясціўся ў мясцовым сельскім клубе. Як адзначыў у размове з карэспандэнтам “раёнкі” старшыня камісіі Васіль Капцялоў, 46% выбаршчыкаў скарысталіся магчымасцю датэрміновага галасавання. На 11 гадзін раніцы ў нядзелю колькасць прагаласаваўшых была ўжо амаль 80%.\nЯк станоўчае, Васіль Піліпавіч адзначыў тое, што многія сяльчане прыходзілі на ўчастак для галасавання ўжо з сфарміраваўшымся меркаваннем, за каго аддаць свой голас.\nЦудоўнай музыкай сустракалі вяскоўцаў на Барчыцкім участку для галасавання №25, які размясціўся ў мясцовым Доме культуры. З агульнай колькасці 294 выбаршчыкаў на 12 гадзін дня 23 сакавіка прагаласавала ўжо 230 чалавек.\nСяльчане адзін за адным наведваліся на ўчастак, каб аддаць голас за “свайго” кандыдата ў дэпутаты. Варта адзначыць, што некаторыя прыходзілі цэлымі сем’ямі. А пасля таго, як бацькі рабілі свой выбар, малашы з задавальненнем апускалі бюлетэні ў урны для галасавання.\nСяргей Тарабуеў, які працуе ў СВК “Калгас “Беларусь” загадчыкам майстэрні, прыйшоў на выбары разам з сынам Раманам. Яго жонка прагаласавала датэр-мінова таму, што ў гэты дзень знаходзілася на рабоце.\n— За каго галасаваць — вызначыўся яшчэ да прыходу на ўчастак для галасавання, — адзначыў Сяргей Васільевіч. — Лічу, што дэпутатам павінен быць чалавек, які ўжо нечага дасягнуў у сваім жыцці і мае за плячыма пэўны працоўны вопыт.\nУрачыста была ўшанавана Наталля Спіжар-ская, якая ўпершыню прымала ўдзел у галасаванні. Старшыня камісіі Тамара Маслава павіншавала дзяўчыну са знамянальнай падзеяй у яе жыцці і ўручыла ёй памятныя сувеніры.\n— Гэты дзень для мяне асаблівы. Крыху хвалявалася, усё ж такі ўпершыню ўдзельнічаю ў палітычнай падзеі — выбарах, — прызналася Наталля.\nУ гэты дзень дзяўчына спецыяльна прыехала дадому (яна працуе поварам у дзіцячым садку г.Бабруйска), каб прагаласаваць.\n— Вельмі прыемна і надзвычай адказна, — працягвала яна. Разумееш, што твой голас важны, і менавіта ты сам выбіраеш будучыню сваёй малой радзімы, яе развіццё і дабрабыт.\nСкарысталіся сваёй магчымасцю прыняць удзел у выбарах і тыя, хто па стане здароўя не змаглі прыйсці на ўчастак для галасавання. Такіх на Барчыцкім участку было 27 чалавек, усе яны прагаласавалі ў нядзелю дома, калі іх наведалі члены ўчастковай выбарчай камісіі.\nВарта адзначыць, што на кожным участку было арганізавана дзяжурства супрацоўнікаў райаддзелаў унутраных спраў і па надзвычайных сітуацыях, медработнікаў. У дзень правядзення выбараў на ўчастках для галасавання праходзілі канцэрты мастацкай самадзейнасці. Гандлёвыя кропкі прапаноўвалі наведвальнікам шырокі выбар разнастайнай прадукцыі.\n← Общественная приемная: правовая помощь гражданам\nУ дружнай сям’і медыкаў Кіраўшчыны — папаўненне\nО ходе избирательной кампании в Могилевской области


Апошняе абнаўленьне: 27 чэрвень 2014, 14:28\nСуд Цэнтральнага раёну Менску адмовіў у задавальненьні грамадзянскага пазову Хрысьціянскай злучнасьці «Курапаты» супраць Генэральнай пракуратуры ў справе абароны Курапатаў.\nАктывісты Хрысьціянскай злучнасьці «Курапаты» дамагаліся, каб суд абавязаў Генэральную пракуратуру прыняць меры для выканьня свайго ж распараджэньня. У ім вялася гаворка пра тое, каб з ахоўнай зоны Курапатаў былі прыбраныя чатыры дамы, якія належаць забаўляльна-гатэльнаму комплексу «Бульбаш-хол». Пракуратура вынесла гэтую пастанову яшчэ ў 2012 годзе на падставе рашэньня дзяржаўных органаў улады, але яно не было выкананае.\nПрысутныя ў судзе прадстаўнікі адказчыка — Генэральнай пракуратуры, а таксама Менскага аблвыканкаму, Міністэрства культуры, Управы лесапаркавай гаспадаркі мусілі прызнаць факт незаконнага будаўніцтва на тэрыторыі ахоўнай зоны Курапатаў. Адначасна чыноўнікі ня мелі пэўнага адказу: чаму парушэньні дзейнага заканадаўства ня выпраўленыя і чаму пабудовы да гэтага часу не прыбраныя з ахоўнай зоны.\nУ рашэньні суду гаворыцца, што распараджэньне Генэральнай пракуратуры застаецца правамоцным і знаходзіцца ў стадыі выкананьня. Менавіта на гэтай падставе было адмоўлена ў задавальненьні пазову.\nЗаяўнікі ня згодныя з такім рашэньнем суду Цэнтральнага раёну Менску. Паводле іх словаў, рашэньне незаконнае. Яны лічаць, што чыноўнікі адміністрацыйных структураў, у тым ліку суду і пракуратуры, ухіляюцца ад выкананьня сваіх абавязкаў кантраляваць захаваньне законнасьці, і маюць намер абскардзіць гэтае рашэньне ў судзе вышэйшай інстанцыі. Адзін з заяўнікаў, Марат Гаравы, камэнтуючы судовае рашэньне сказаў: «Гэтае рашэньне сьведчыць пра дэградацыю беларускай дзяржавы, у якой суд мае абавязкі не выконваць закон, а пакрываць беззаконьне».\n«Абараняюць Гарвыканкам і Генпракуратуру, а хто будзе абараняць Курапаты?»


Савецкія крыўды, еўрапейскія спадзяванні | Новы Час\nСавецкія крыўды, еўрапейскія спадзяванні\n«Латышы, як і беларусы, — цярплівая нацыя. Вам гэта перашкаджае зрабіць крок да развіцця, а нам дапамагло перажыць крызіс», — гаворыць латышскі гісторык Імантс Брэйдакс, разважаючы пра нацыянальныя адметнасці характару сваіх суайчыннікаў.\nІншыя суразмоўцы адзначаюць, што жыхары Латвіі моцна прывязаныя да савецкага мінулага і крыўдаў, датычных таго часу, што перашкаджае краіне рухацца наперад. Тым не менш выказваецца надзея, што праз 20 гадоў Латвія адступіць ад падзелу «рускі-латыш», які цяпер закранае многія сферы жыцця. Ды стане падобнай да паспяховай Эстоніі, якая не замарочвалася на гэтым пытанні, а знайшла сабе «куміра» і паспяхова рухаецца ў бок топавых Nordic countries.\nЛатышска-руская тэма за час візіту ў Латвію гучала ад пачатку і даволі часта. Аж да выразаў, што тут «латыш — не нацыянальнасць, а прафесія», маўляў, толькі гэта гарантуе табе і прывілеі, і шанцы на дабрабыт.\n— Фактычна ад 1991 года ў кіраўніцтве Латвіі былі правыя. Склалася так, што правыя — гэта традыцыйна латышы, а левых поглядаў трымаюцца выхадцы з постсавецкіх краін. Латвія многа ў чым жыве мінулым — затаіла крыўду яшчэ з часоў СССР і вакол гэтага круціцца. І людзі цяпер не жывуць будучым, а жывуць мінулым. Адпаведна, партыі, якія граюць на гэтых пачуццях, знаходзяць свой водгук, — разважае пра адметнасці падзелу грамадства Яніс Кузінс, адзін з кіраўнікоў «Аб’яднання супраць нацызму ў Латвіі», па сумяшчальніцтве прафсаюзны лідар і былы дэпутат юрмальскай думы. Кузінс бачыць незбалансаванасць у знешняй палітыцы дзяржавы акурат з-за старых крыўдаў і жадання зрабіць нешта ў піку «вялікаму суседу».\n«Мы вяртаемся да рэваншызму — далей ад Расіі і бліжэй да Захаду. Я думаю, што нам трэба актыўна супрацоўнічаць з Расіяй і больш адстойваць сябе ў ЕС. У гэтым можна браць прыклад з Польшчы, якая добра змагаецца за свае інтарэсы. Нашаму кіраўніцтву цяпер галоўнае — увайсці ў еўразону. Але, мяркую, па пытанню ўвядзення еўра варта было б правесці рэферэндум, добра падумаць перад такім крокам, бо гэта традыцыйна прыводзіць да росту цэн. А Латвія цяпер па ўзроўню жыцця недзе побач з Румыніяй», — гаворыць малады палітык. Яніс Кузінс крытыкуе найперш не сам факт уступлення ў ЕС, а недальнабачнасць кіраўніцтва дзяржавы, з-за чаго цяпер трэба думаць пра тое, як вырашаць новыя праблемы.\nАдна з іх, характэрная для многіх краін другога эшалону ў ЕС, — міграцыя моладзі. «Нешта рабіць у гэтым кірунку для ўтрымання эканамічна актыўнага насельніцтва ўжо позна, — перакананы Кузінс. — Гэтыя людзі там аселі, завялі сем’і і наўрад будуць масава вяртацца. А краіне не хапае працоўнай сілы, каб забяспечваць працу вытворчасцяў. Нам застаецца хіба што адкрываць межы для эмігрантаў. Я не ведаю прыхільнікаў ідэі пускаць сюды пакістанцаў, але, каб краіна развівалася, патрэбныя людзі, якія будуць працаваць, напаўняць бюджэт».\nАндрыс Спрудс, прафесар Рыжскага ўніверсітэта імя Страдыня, кіраўнік Латвійскага інстытута міжнароднай палітыкі падкрэслівае, што міграцыйныя працэсы цяпер характэрныя для ўсяго свету, які стаў глабальным і адкрытым. Аднак сяброўства ў важкай геапалітычнай структуры дае маленькай Латвіі і свае бонусы. «Людзі едуць з Латвіі не таму, што мы ў ЕС. Пытанне ў дабрабыце і свабодзе: калі тут беспрацоўе, але ёсць магчымасць паехаць у іншую краіну і там атрымаць і працу, і большы заробак, то чаму не? Многія з гэтых людзей вяртаюцца. Статыстыка паказвае, што пасля ўступлення ў ЕС з Латвіі з’ехалі блізу 250 тысяч чалавек, гэта прыкладна 10 працэнтаў ад колькасці ўсяго насельніцтва. Вярнуліся прыкладна 50–60 тысяч чалавек, у іншых еўрапейскіх краінах таксама ёсць падобныя праблемы, — адзначае Андрыс Спрудс. — Адкрыты рынак — гэта важная і пазітыўная рэч, на 70–80 працэнтаў знешні гандаль завязаны на ЕС. Мы атрымліваем субсідыі на дарогі і іншыя сацыяльныя праекты. Так, ёсць выклікі, напрыклад, больш складана стала выкарыстоўваць інструменты пратэкцыянізму. Але ў цэлым мы больш атрымалі, чым страцілі ад сяброўства ў Еўрасаюзе. І галоўнае — у нас ёсць выбар, хоча чалавек з’ехаць — свет адкрыты, хоча гандляваць з іншай краінай — межаў няма».\n— Мы сталі больш заходнімі, пачалі жыць, як у Еўропе, але народ гэтага асабліва не адчуў, бо пенсіі і заробкі нізкія. Пенсія ў Латвіі складае блізу 300 долараў, але аплата камунальных можа забіраць амаль усю пенсію. Сярэдні заробак прыкладна 600–800 долараў, там нам цяпер не хапае добрага кіраўніцтва, якое б думала пра свой народ, — падкрэслівае Яніс Кузінс.\nДа слова, Латвійская канфедэрацыя незалежных прафсаюзаў, якую ўзначальвае Кузінс, пачала збор подпісаў за роспуск парламента. Аргумент: абраннікі народа не апраўдалі чаканняў.\nСупольная спадчына СССР\nГісторык Імантс Брэйдакс робіць невялікі экскурс у мінулае Латвіі, тлумачыць, чаму такая моцная зачэпка за СССР і крыўды, звязаныя з той эпохаю: «Латышы мелі сваю дзяржаву, савецкая ўлада прыйшла сюды, калі мы развіваліся, і гэта спыніла. Таму ўвесь гэты час нацыянальна арыентаваныя сілы мелі крыўду, адчуванне абарванага палёту. І вось хіба што цягам апошніх гадоў з’явілася ўпэўненасць, што мы можам нагнаць страчаныя гады магчымасцяў».\nАбмяркоўваючы адметнасці нацыянальнага характару латышоў, Імантс смяецца, калі распавядае, што і ў іх ёсць прымаўка пра шчасце латыша, калі «карова ў суседа здохла».\n— З часоў СССР у нас засталося негатыўнае стаўленне да дзяржавы. Цяпер нашы жыхары вельмі скептычна глядзяць на кіраўніцтва Латвіі. Тым больш, што ў нас няма абавязковага пазітыўнага прамывання мазгоў, як тое ёсць у Беларусі. І вось людзям можа б і хацелася пачуць пазітыўную прапаганду, да якой яны прывыклі, але няма. І падаецца, што ўсё вакол кепска. Яшчэ мы за савецкі час навучыліся быць цярплівымі. Як і беларусы, — усміхаецца гісторык. — Толькі вам гэта перашкаджае ў руху наперад, а нам, можна сказаць, дапамагло перажыць эканамічны крызіс. У Францыі ці Грэцыі людзі думаюць, што ўрад ім вінен і мусіць іх баяцца, таму адразу ідуць змагацца на вуліцы. А латышы, як і беларусы, у негатыўных сітуацыях трываюць і чакаюць.\nУзор латышскай мары\nЦярплівыя латышы маюць аб’ект для зайздрасці, свой узор маленькага Эдэму. Гэта — Эстонія. Нават жарт ёсць наконт таго, каб «пазычыць эстонскага кіраўніка латышам».\n— Эстонія абрала сабе куміра, на якога раўняецца, — скандынаўскія краіны. Ёсць забаўны прыклад з працы эстонскага парламента: была дыскусія па пытанню сэксуальных меншасцяў, і дэпутаты не хацелі прымаць пазітыўнае рашэнне, трымаліся кансерватыўнай пазіцыі. Довады, што гэта правы чалавека, што ЕС не зразумее, плёну не мелі. Калі ж сказалі, што не ўхваліць Фінляндыя, то парламентарыі хутка прыйшлі да кансенсусу. Гэта працуе, дапамагае краіне развівацца ў зададзеным кірунку. У нас няма падобнага арыенціру. Мы — неаднародная нацыя, таму ўзяць нейкі прыклад нам складана. У 1990-я гады ў нечым за прыклад мы ўзялі Амерыку. Але гэта было не вельмі слушна, бо амерыканская мадэль суперсвабоднай эканомікі не пасуе для еўрапейскай краіны, тым больш з постсавецкага лагеру. Нам усё ж патрэбная дзяржава ў ролі начнога стоража, — разважае гісторык Імантс Брэйдакс.\nАндрыс Спрудс таксама ўзгадвае як прыклад Эстонію. «Латвія мусіць быць арыентаваная на сферу паслуг, балтыйскія краіны ніколі не будуць прамыслова арыентаванымі, бо яны невялікія, не маюць патрэбнага сыравіннага рэсурсу. Пасля эканамічнага крызісу нашы вытворцы зразумелі, што трэба спецыялізавацца, а не рабіць нешта распаўсюджанае. Эстонія, напрыклад, заўсёды падкрэслівае, што іх вынаходніцтва skype стала папулярным сервісам ва ўсім свеце. Эстонія, дарэчы, за час паспяховых гадоў змагла стварыць сабе запас, каб перажыць крызіс, чаго не зрабілі мы. Канешне, мы вельмі залежныя ад таго, што адбываецца ў Еўрасаюзе, але і без сяброўства гэта ўплывала б на нас», — падкрэслівае кіраўнік Латвійскага інстытута міжнароднай палітыкі.\nВарта адзначыць, што сярод маіх візаві еўрааптымістамі былі ў асноўным маладыя, адукаваныя людзі. Старэйшае пакаленне ці з жалем узгадвала савецкую веліч, ці пакорліва распавядала пра праблемы, з якімі давялося сутыкнуцца пасля набыцця незалежнасці. І ЕС тут сапраўды не пры чым. Пра гэтыя прэтэнзіі да ўладаў Латвіі распавядзём у наступных артыкулах. Цяпер жа слова дадзім тым, хто бачыць у сяброўстве ў Еўрасаюзе перавагі.\nАндрыс Спрудс, прафесар Рыжскага ўніверсітэта Страдыня, кіраўнік Латвійскага інстытута міжнароднай палітыкі:\n— Для мяне пытанне мэтазгоднасці сяброўства ў ЕС не стаіць увогуле. Я мяркую, той факт, што мы ўступілі ў Еўрасаюз, — адзін з найлепшых у гісторыі Латвіі за апошнія 20 гадоў. Канешне, нам давялося ў некаторай ступені дэлегаваць свой суверэнітэт, і таму цяпер па шэрагу пытанняў мы мусім кансультавацца з Брусэлем, наша эканоміка завязаная на Еўрасаюз. Часта як негатыўны вынік уступлення ў ЕС згадваецца цукровая прамысловасць, якую Латвія закрыла. Але была магчымасць гэтыя фабрыкі ці рэфармаваць, ці атрымаць кампенсацыю і зачыніць. Кіраўніцтва вырашыла іх зачыніць, і гэта рашэнне не ЕС, а ўладальнікаў. Кожная краіна ў Еўрасаюзе мае сваю армію, культуру, сістэму адукацыі, палітычную сістэму. Гэта засталося суверэнным. І ўзровень развіцця гэтых сфер залежыць ад таго, які кірунак абірае кіраўніцтва дзяржавы.\nЦяпер наш свет арганізаваны так, што нельга збудаваць мур і забараніць людзям выязджаць, нешта браць ад іншых культур. Цяпер, можа, усё не так проста, як было за савецкім часам, калі працавала тэза: «мы савецкія людзі, мы будуем камунізм». Цяпер усё выглядае інакш. Можа, людзям сталага веку гэта няпроста прыняць, але моладзь — яны размаўляюць на некалькіх мовах, вольныя ў перамяшчэнні — гэта людзі іншай фармацыі, і гэта іхні свет.\nГісторык Імантс Брэйдакс:\n— Латышы застаюцца еўраскептыкамі. Хаця за сем гадоў нашага сяброўства ў Еўрасаюзе мы атрымалі каля мільярду еўра ад ЕС на розныя праекты. Калі пахадзіць, напрыклад, па школах ды спытаць, за чые грошы зробленыя новаўвядзенні, то ў пераважнай большасці выпадкаў гэта будуць сродкі Еўрасаюза. Сяброўства ў ЕС ёсць адным з фактараў даверу да краіны з боку інвестараў. Мы ўдзельнічаем у Балонскім працэсе, ёсць больш руху, цыркуляцыі ідэй.\nУ нас быў вялікі спад, беспрацоўе, што спрыяла адтоку людзей. Хаця цяпер некаторыя вяртаюцца. Пачаўся павольны пад’ем эканомікі. Праз пяць гадоў панічныя настроі ў эканоміцы будуць меншыя, хаця дэпрэсіўнасць у нашым грамадстве была і ў часы эканамічнага росту. Людзі мелі негатыўныя чаканні, а потым казалі: «Вось, мы ж прадракалі». Добра, што наш урад пасля гэтых узрушэння зразумеў, што пераграваць эканоміку не варта, лепш развіваць яе больш павольнымі тэмпамі, затое з меншымі рызыкамі. Гэта быў балючы ўрок, але карысны.\nЯшчэ адзін плюс інтэграцыі з Еўрасаюзам: калі Латвія ўступіла ў ЕС, то колькасць тых, хто прайшоў працэдуры на атрыманне грамадзянства, вырасла, з’явіўся дадатковы стымул. А гэта важна для вырашэння праблемы са статусам «неграмадзянаў».\nУ нас ёсць паказальны прыклад: Ніл Ушакоў — мэр Рыгі, этнічны рускі. А плач па прыгнёту рускіх мне нагадвае пра імперскае мысленне, што мы больш не ўладная каста. У часы СССР тут дамінуючую ролю адыгрывала руская культура, мова. Цяпер жа няма рэцэпту, як жыць, разумець сваю краіну. Я ўсё чакаю, калі наша руская супольнасць прыдумае прывабную канцэпцыю для рускамоўных. Бо рускі ў Расіі і рускамоўны ў Латвіі — абсалютна розныя паняцці.


4000 візытовак. прыемна... вельмі прыемна...\nу гадзіну ночы да мяне на падваконьне зваліўся майскі жук. ужо цёпла, і апроч форткі, я адчыняю ўначы і вакно, каб працавалася лепш. і вось ён грохнуўся. расправіў крылы, склаў. пасьля зваліўся на падлогу. та-акі прыгожы! я злавіў яго, пасадзіў на жоўты аркуш паперы і наладзіў жуку фотасесію. жывёлка апынулася неспакойнай, але колькі разоў ён удала застываў перад аб'еквывам... Чытаць далей »\nна адноўленай Магілёўскай ратушы ўсталяваная вэб-камэра, якая абнаўляецца кожныя 10 сэкундаў. я зайшоў паглядзець -- а там муха сядзіць. пасьпеў захаваць карцінку да наступнага абнаўленьня. дзялюся 😉\nабвестка з сайту "Твой стыль"\nУдзельнікі даведаюцца пра асаблівасці напісання артыкулаў: будову матэрыялу, этапы падрыхтоўчай працы, праца з людзьмі, комплекс "загаловак-лід", нюансы тэхнікі рэпартажу.\nВядучы - Глеб Лабадзенка. Спецыяльны карэспандэнт газеты "Звязда". Друкаваўся больш чым у 40 беларускіх і замежных выданнях.\nЧатыры гады працаваў у "Комсомольской правде" в Беларуси".\nТройчы атрымліваў прэмію БАЖ "Вольнае слова "За найлепшы інфармацыйны матэрыял (2008- 2-е месца, 2009 -- 1-е месца, 2010 год -- 3-е месца), быў намінаваны на Нацыянальную прэмію "Залатая літара" як найлепшы рэпарцёр году (2007).\n10 траўня 2010, Менск, кінатэатр "Перамога"\nпажар быў за некалькі кварталаў ад майго дома, на заводзе вылічальнай тэхнікі, які відаць з майго вакна...\nУзята з "Нашай Нівы"


Дзяржава гатова ісці насустрач прадпрымальным людзям\nГлавная→Новости→Экономика и сельское хозяйство→Дзяржава гатова ісці насустрач прадпрымальным людзям\nДзяржава гатова ісці насустрач прадпрымальным людзям\n13:30 / 22.04.2011\nНа тэрыторыі Астравецкага раёна дзейнічаюць больш за 90 камерцыйных арганізацый і больш за 320 індывідуальных прадпрымальнікаў. У 2010 годзе камерцыйныя арганізацыі выплацілі 2,7 мільярда рублёў падаткаў, што склала 13,5 працэнта паступленняў у бюджэт нашага раёна, а індывідуальныя прадпрымальнікі забяспечылі 5 працэнтаў паступленняў у бюджэт – выплачана больш за 1 мільярд рублёў розных падаткаў і плацяжоў. Нядаўна створаныя прадпрыемствы ў бягучым годзе забяспечылі 6,7 працэнта паступленняў – гэта лепшы паказчык у вобласці.\nАб развіцці дзелавой актыўнасці раёна ў год прадпрымальнасці гутарка з начальнікам аддзела эканомікі Астравецкага райвыканкама Андрэем Віктаравічам Зоркам\n– Як, на ваш погляд, адаб’ецца год прадпрымальнасці на эканоміцы краіны? Якія меры прымаюцца органамі ўлады для паляпшэння прадпрымальнасці нашых суайчыннікаў?\n– Стварэнне спрыяльных умоў для развіцця і праяўлення прадпрымальнасці і дзелавой ініцыятывы на ўсіх узроўнях кіравання, ва ўсіх сферах працоўнай дзейнасці, безумоўна, станоўча адаб’ецца на развіцці эканомікі і грамадства ў цэлым. Год прадпрымальнасці мае на мэце развіццё інтэлектуальнага, творчага патэнцыялу чалавека, пошук новых ідэй, тэхналогій і інавацый, пераадоленне псіхалогіі сацыяльнай інерцыі, спрыянне прыняццю рызыкоўных, але абгрунтаваных і перспектыўных рашэнняў. У гэты год кожны з нас павінен праявіць кемлівасць і актыўнасць, каб павысіць узровень і якасць свайго жыцця.\nЗразумела, гэта павінна быць двухбаковая работа: дзяржава гатова ісці насустрач прадпрымальным людзям. У гэтай сувязі прадугледжваецца прыняцце мер па лібералізацыі дзяржаўнага кіравання, недапушчэнні фактаў валакіты, бюракратызму ў рабоце дзяржаўных органаў, па выкараненню іх празмернага ўмяшання ў дзейнасць прадпрымальнікаў.\n– Куды падацца прадпрымальнаму чалавеку, у якога ёсць цікавая ідэя, перспектыўны бізнес-план, але недастаткова сродкаў для адкрыцця сваёй справы? Ці ідзе дзяржава насустрач тым, у каго ёсць жаданне адкрыць свой бізнес?\n– Дзяржава праяўляе зацікаўленасць у развіцці прадпрымальніцкай дзейнасці. Сёння прадпрымальнік можа атрымаць інфармацыйную, маёмасную і фінансавую падтрымку ў мясцовых органах улады. Мы пастаянна інфармуем насельніцтва аб наяўнасці маёмасці, якая не выкарыстоўваецца ці выкарыстоўваецца неэфектыўна. Зараз мы рыхтуем дакументы на 4 зямельныя ўчасткі, што будуць выстаўлены на аўкцыён для будаўніцтва аб’ектаў гандлю і абслугоўвання.\nГрамадзянам, якія стаяць на ўліку як беспрацоўныя, пры жаданні адкрыць свой бізнес і зарэгістравацца ў якасці прадпрымальнікаў выдаецца незваротная субсідыя ў памеры 11 бюджэтаў пражытачнага мінімуму для адкрыцця бізнесу ў горадзе і 15 бюджэтаў пражытачнага мінімуму – у сельскай мясцовасці. На сённяшні дзень гэта складае 3,3 мільёна і 4,4 мільёна рублёў адпаведна. У мінулым годзе мы выдалі 7 такіх субсідый, у гэтым годзе плануецца выдаць 9. Для атрымання такой дапамогі беспрацоўнаму неабходна скласці бізнес-план у вольнай форме і прадаставіць яго ў райвыканкам.\nІнфармацыйную падтрымку пачынаючы прадпрымальнік можа атрымаць як у райвыканкаме, так і ў цэнтрах падтрымкі малога прадпрымальніцтва, якіх у Гродзенскай вобласці ўжо шэсць (бліжэйшы знаходзіцца ў Смаргоні). Задача цэнтра – інфармацыйная падтрымка прадпрымальнікаў, кансультаванне па арганізацыі бізнесу, прававое і бухгалтарскае забеспячэнне. Пачынаючыя прадпрымальнікі могуць звярнуцца ў цэнтр падтрымкі малога бізнесу, дзе ім дапамогуць скласці бізнес-план, падрыхтаваць дакументы для атрымання крэдытаў, выбраць найбольш выгадную сістэму падаткаабкладання, акажуць паслугі па перакладу, бухгалтарскія паслугі.\n– Ці ёсць прэферэнцыі для развіцця бізнесу ў малых і сярэдніх гарадах?\n– Тым, хто адкрывае бізнес у малых і сярэдніх гарадах, прадастаўляюцца льготныя стаўкі падаткаабкладання, розных узносаў і плацяжоў. Да прыкладу, калі вы вырашылі заняцца бізнесам у сферы гандлю, то сума адзінага падатку для адкрыцця сваёй справы ў Мінску будзе істотна большай, чым у Астраўцы.\n– Якая задача ў год прадпрымальнасці пастаўлена перад кіраўнікамі прадпрыемстваў раёна?\n– Год прадпрымальнасці патрабуе ад кіраўнікоў прадпрыемстваў нестандартных падыходаў да арганізацыі работы. Стаўку варта рабіць на прыбытковую вытворчасць, нарошчванне экспартнага патэнцыялу, а гэта магчыма пры ўмове выпуску запатрабаванай, якаснай і канкурэнтаздольнай па цане прадукцыі.\n– Якія прадпрыемствы раёна рэалізоўваюць новыя праекты?\n– Паспяхова ў гэтым годзе працуе жыллёва-камунальная гаспадарка. Для развіцця сваёй вытворчасці і паслуг прадпрыемства набыло машыну гарызантальнага бурэння для пракладкі камунікацый, шчападрабільную машыну высокай прадукцыйнасці. На падыходзе рэалізацыя праекта па арганізацыі лесапільнай і дрэваапрацоўчай вытворчасці на свабодных плошчах былога камбіната будаўнічых матэрыялаў.\nЗавод “Радыёдэталь” набыў лінію па вырабу новай для нашага рэгіёна прадукцыі – металапрофілю і металачарапіцы.\nАстравецкае райспажыўтаварыства працуе ў гэтым годзе над рэалізацыяй трох праектаў: рэканструкцыя сталовай “Лаванда” ў пасёлку Гудагай, будаўніцтва новага магазіна па вуліцы Валадарскага і новага магазіна ў Бялькішках на месцы старога.\nПрыватнае прадпрыемства “ДзяткоБуд” з мэтай развіцця вытворчасці набыла растворабетонны вузел, формы для вытворчасці жалезабетонных вырабаў для круглых калодзежаў водаправода і каналізацыі, накрывак да іх, блокаў фундаментных. Акрамя таго, прадпрыемства развівае сваю дзейнасці і ў сферы будаўніцтва – выступае генеральным падрадчыкам будаўніцтва 5 дамоў для сельскагаспадарчых арганізацый, плануе заключыць дагаворы яшчэ на 5 дамоў. У перспектыве – набыццё лентачнай піларамы, а таксама абсталявання для вырабу вокнаў і дзвярэй з ПВХ – зараз вядзецца будаўніцтва яшчэ аднаго цэха. Кіраўнік прадпрыемства рыхтуе дакументы на адкрыццё фермерскай гаспадаркі для вядзення рыбнай гаспадаркі, наладжванне агратурызму. Плануемы тэрмін рэалізацыі гэтага праекта – 2014 год.\nБезумоўна, усё гэта стала магчымым найперш дзякуючы ініцыятыўнасці і энтузіязму кіраўнікоў гэтых прадпрыемстваў.\n– Якія яшчэ цікавыя праекты будуць рэалізоўвацца ў раёне ў бліжэйшым будучым? Ці будуць развівацца міжнародныя кантакты?\n– У сувязі з тым, што наш горад у перспектыве будзе расці і развівацца, інвестары сталі праяўляць цікавасць да Астравецкага раёна. Мы ўжо заключылі тры інвестыцыйныя дагаворы з кампаніяй з турэцкім капіталам па будаўніцтву гасцініцы ў Астраўцы, аб’ектаў прыдарожнага сэрвісу ў Катлоўцы, фізкультурна-аздараўленчага комплексу ў Альхоўцы. Ужо вядзецца распрацоўка праектна-каштарыснай дакументацыі.\nДа 2012 года плануем рэалізаваць 10 прыярытэтных праектаў розных накірункаў у сферы прыдарожнага сэрвісу, па васьмі з іх работа ўжо вядзецца.\nПаступае шмат прапаноў ад літоўскіх кампаній па арганізацыі ў нас свайго бізнесу, але яны пакуль у стадыі прапрацоўкі.\nТак што людзям ініцыятыўным, прадпрымальным ёсць дзе рэалізаваць свае праекты і планы. І не толькі ў год прадпрымальнасці.\nГутарыла Вольга ШОЎКУН.\nПланёрка у председателя: где отдыхают дети и как работают взрослые


Хрыстос нарадзіўся – слаўце! — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n07.01.2018 05.01.2018 Марина Маглыш-Калинина703Комментарии on Хрыстос нарадзіўся – слаўце!\n«Христос родился – Бог воплотился…»\nГэтымі радаснымі словамі народных ражджэственскіх песнапенняў сардэчна вітаю ўсіх вас у дзень слаўнага Ражджаства Госпада Бога і Збаўцы нашага Іісуса Хрыста!\nУ гэты дзень радасная ўрачыстасць светлага і вялікага свята аб’ядноўвае ўсіх нас у духоўным перажыванні свяшчэннай падзеі Ражджаства Хрыстовага.\nУ гэтай, чаканай вякамі, найслаўнейшай і цуднай падзеі нараджэння на зямлі Сына Божага і Збавіцеля свету, чалавецтву адкрываецца найвялікшая любоў Божая да нас.\nМы схіляем калені нашага сэрца перад Богадзіцем Хрыстом, Які нарадзіўся ў яслях віфліемскіх і па найвялікшай Сваёй любові да рода чалавечага дзеля нас, людзей, дзеля нашага выратавання і будучага вечнага блажэнства, сышоў з нябёс. І ўсе, хто шчыра і цвёрда веруе, ведаюць гэта і пастаянна адчуваюць гэтую любоў Божую, якая шчодра абгортвае ўсіх людзей.\nАднак адчуць гэтую любоў усёю душою і ўсім сэрцам сваім магчыма, калі ты сам любіш Бога.\nБез сапраўднай любові немагчыма з пакорай прыйсці і пакланіцца яслям, у якіх ляжала Богадзіця Хрыстос, як гэта зрабілі пастухі. Немагчыма без любові да Бога пакінуць усё і адправіцца ў далёкі шлях, указаны незвычайнаю зоркаю, якая вядзе да народжанага Цара Іўдзейскага, і прынесці Яму найкаштоўныя дары, як гэта зрабілі ўсходнія мудрацы.\nДай Бог усім нам, дарагія браты і сёстры, мець у сэрцы сваім сапраўдную любоў, якая б і да ясляў Нованароджанага Богадзіцяці прывяла нас, і навучыла б у духу ісціны Яму пакланяцца, праслаўляючы Яго Ражджаство.\nТолькі чыстае і дасканалае пачуццё любові да Госпада можа свабодна пабудзіць нас прынесці Яму ў дар самае каштоўнае, што ёсць у нас, – само жыццё наша прысвяціць Богу, Творцу, грознаму Суддзі, Які ў падзеі Ражджаства з’яўляецца нам Дзіцем.\nГэтае прабыванне ў любові Божай дае чалавеку магчымасць па-сапраўднаму адчуць сябе шчаслівым ад блізкасці да яго Госпада і дапамагае ўвайсці ў радасць Ражджаства Хрыстовага, адкрыць сваё сэрца насустрач Хрысту і ўбачыць шлях, указаны Госпадам, які дапамагае наблізіцца да Яго: «Калі запаведзі мае захаваеце, будзеце ў любові Маёй» (Ін.15,10). Захаванне запаведзяў Божых – гэта шлях да зносін з Богам, шлях да новага жыцця з Ім і ў Ім, а ў гэтым сапраўднае шчасце хрысціяніна.\nНягледзячы на ўсю суровасць нашых будняў, на іх мітуслівасць і складанасць, заклікаю вас не падаць духам, але па слову апостала Паўла, любоўю служыць адзін аднаму, бо ўвесь закон заключаецца ў адным слове: «любі бліжняго свайго, як самога сябе» (Гал. 5, 14). Таму, «не будзем ганарыцца, адзін аднаго раздражняць, адзін аднаму зайздросціць» (Гал. 5, 26), але «пакуль ёсць час, будзем рабіць дабро ўсім…» (Гал. 6, 10).\nУ духу гэтай запаведзі апостала я сардэчна віншую са святам Ражджаства Хрыстовага і Новым годам усіх вас і заклікаю захоўваць мір у сэрцах сваіх, несці гэты мір людзям. Ад усёй душы жадаю вам не стамляцца ў справах дабра і памнажэнні любові. Духоўнага і цялеснага здароўя, дапамогі Божай, шчодрых Яго міласцей у вашых клопатах аб выратаванні душы і на ўсіх шляхах вашага зямнога жыцця.


У Лідзе стварылі сучасную калекцыю адзення з элементамі беларускага ткацтва (фота) - Новости - Туризм и Отдых\nУ Лідзе стварылі сучасную калекцыю адзення з элементамі беларускага ткацтва (+фота)\nНовая калекцыя аб’яднала дзве эпохі: мінулае і сучаснае. Але самае галоўнае – гэтае адзенне можна насіць: хоць зараз апранай і ідзі на вуліцу\nМайкі, якія носіць сучасная моладзь, «крычаць»: «Інтым не прапаноўваць, я кахаю мужа», «Сапраўдны мужчына на дарозе не валяецца, а валяецца на канапе» і т. п. Што можна падумаць пра носьбітаў гэтых рэчаў? Як мінімум – уявіць той самы «інтым». Можна прыводзіць яшчэ шмат прыкладаў – моладзь расхоплівае і лічыць за «моду» ўсё тое, што прывезена з-за мяжы. Чаму так? Існуе ж у нас і свая, беларуская мода... Рашэнне гэтай праблемы знайшлі супрацоўнікі Цэнтра рамёстваў і традыцыйнай культуры «Спадчына», якія ствараюць калекцыю адзення для моладзі з элементамі беларускага традыцыйнага ткацтва. Новая калекцыя аб’яднала дзве эпохі: мінулае і сучаснае. Але самае галоўнае – гэтае адзенне можна насіць: хоць зараз апранай і ідзі на вуліцу.\nАпрануцца сучасна і па-беларуску паспрабаваў і карэспандэнт «Лідскай газеты».\nУ той час, калі ўмельцы ўзнаўляюць беларускія нацыянальныя касцюмы і выкарыстоўваюць іх ва ўстановах культуры ў якасці дэманстратыўных экспанатаў, лідскія майстры, адзіныя на Гродзеншчыне і адны з нямногіх у рэспубліцы, прыстасавалі іх да паўсядзённага жыцця сучаснай моладзі. На нядаўнім фестывалі «Скарбы Гродзеншчыны» ў цэнтры «Спадчына» адбыўся паказ часткі калекцыі – у выніку знайшліся людзі, якія тут жа гатовыя былі гэтае адзенне купіць. Сёння, зараз! Гэта яшчэ раз сведчыць аб тым, што творцы на правільным шляху.\n– Калекцыя прадугледжвае 25 мадэлей, – расказвае яе аўтар, малодшы навуковы супрацоўнік Цэнтра рамёстваў і традыцыйнай культуры «Спадчына» Ірына Вашкевіч. – Пакуль жа створаны шэсць з іх. У працэсе група супрацоўнікаў, а гэта Ірына Вашкевіч, якая стварае эскізы, майстар па ткацтву Дар’я Маташук, майстры па шыццю Валянціна Сільвановіч і Таццяна Грыцук, вывучаюць энцыклапедычныя варыяцыі, арнамент, падбіраюць колеравую гаму, разлічваюць, як можна ўкрапіць у будучы камплект адзення нацыянальную сімволіку, спалучыць элементы ручнога ткацтва, вышыўкі, набіўнога малюнка і сучасную тканіну. Здараецца, у працэсе аўтары адыходзяць ад эскіза – усяго адзін лапік вытканай уручную тканіны можа стварыць зусім новы эфект, і касцюм бачыцца ўжо па-іншаму. Што тычыцца матэрыялу, то разглядаецца эканамічны варыянт: касцюм з тканіны ручнога ткацтва нятанны, таму спалучаюцца віскоза, паўшарсцяная тканіна, скура і, вядома, палатно. Ірына Вашкевіч паказвае мадэлі, якія можна ўжо сёння прымяраць і выходзіць на вуліцу. Вось хаця б футболка: звычайная, маладзёжная, але ўпрыгожаная старажытным арнаментам у форме манішкі. Верхнюю частку замест стандартных узораў упрыгожвае арнамент – у комплексе глядзіцца стыльна, эфектна. Або – мужчынскія штаны з элементамі галіфэ: з сучаснага матэрыялу, які імітуе джынс, са скуранымі ўкрапленнямі і заклёпкамі па баках. Побач – кашуля: тканіна – цалкам ручное ткацтва, аздобленае ўзорам. Між іншым, гэтая ж кашуля – сучаснай формы з адваротнымі рукавамі, якія зашпільваюцца вышэй локця на гузік. У мужчынскі падлеткавы камплект уваходзяць брыджы, завужаныя знізу, і жакет з кароткім рукавом і капюшонам. У жаночых камплектах вельмі часта можна ўбачыць шнуроўку, якая нагадвае традыцыйны гарсэт. Прыгожа глядзіцца спадніца, выкананая метадам лапікавага шыцця з кавалачкаў тканіны розных ткацкіх тэхнік. Яшчэ адзін жаночы касцюм – шырокія штаны і баваўняны жакет – імітацыя гарсэта са шнуроўкай ззаду і замочкам спераду. З тканіны выкарыстаны лён, паўшэрсць, тканае палатно. У якасці аксэсуараў – тканыя паясы, якія потым трансфармуюцца ў рамяні і ручкі да сумачак, падвескі.\n– У распрацоўцы калекцыі ўлічваліся розныя густы, – расказвае Ірына, – сваё адзенне знойдзе ў ёй той, хто аддае перавагу спартыўнаму стылю, і той, хто носіць класіку. Асноўная ідэя – паказаць, якія розныя варыяцыі ёсць у спалучэнні сучаснага і традыцыйнага элементаў. Гэта стыльна і прыгожа, гэта тое, чым беларусам можна ганарыцца.\nПершая калекцыя – як першая ластаўка. Зразумела, невялікі калектыў цэнтра рамёстваў не зможа наладзіць прамысловы выпуск такога адзення і забяспечыць ім кожнага лідчаніна, хто пажадае яго ў свой гардэроб. А вось швейным фабрыкам варта было б узяць яе на заметку, каб урэшцэ парадаваць беларусаў беларускім.


27 люты 2015, 18:22\nПэрспэктыва збыту камбайнаў — туманная\nНа бягучым тыдні найбуйнейшае ў Беларусі прадпрыемства сельскагаспадарчага машынабудаваньня — вытворчае аб’яднаньне «Гомсельмаш» — зноў прастойвала. Працавалі сельмашаўцы толькі ў аўторак, сераду ды чацьвер. 27 лютага бальшыню рабочых зноў выправілі ў адпачынак — на дзьве траціны тарыфнай стаўкі альбо наагул за свой кошт нібыта па сямейных абставінах.\n27 лютага ўсе заводы «Гомсельмашу» — галаўны, самаходных камбайнаў, ліцьця і нармаляў, спэцынструмэнту і тэхналягічнай аснасткі — афіцыйна не працавалі. Адпачывалі яны таксама 20 і 23 лютага. Задзейнічаныя былі толькі службы забесьпячэньня ды некаторыя лініі, якія працуюць паводле графіку.\nАдна зь іх — на заводзе самаходных камбайнаў. Яе наладчык, які не схацеў афішаваць сваё імя, апавядае, як адбіваюцца прымусовыя адпачынкі на працоўным чалавеку:\n«У завода сёньня — афіцыйны выходны дзень. У нас проста асобная лінія — мы працуем пазьменна паводле графіку. Я наладчык. Вельмі ўсё кепска. Затрымліваюць заробкі, аплату працы зьніжаюць. Заробак не расьце, а зьніжаецца. Аб’ёмы вытворчасьці зьнізіліся — адкуль жа будзе заробак?»\nЗавод самаходных камбайнаў\nМалады тэрміст, які заняты на вытворчасьці кармаўборачнай тэхнікі, кажа, што лепей у начальнікаў запытаць, як жыць. Ягоная сям’я — толькі ён сам ды жонка. Але нават і такая сям’я мусіць перапазычаць грошы, калі не дапамогуць бацькі:\n«Трэба ў начальства спытаць, як жыць. Заробак да гэтага часу не даюць. Абяцалі за студзень да 25 лютага выплаціць, але няма. У людзей крэдыты — няма чым гасіць. Набягае пеня. Усе скардзяцца, што няма чым плаціць. Ня могуць нашу прадукцыю збыць. Перабіваемся — пазычаем, перапазычаем. Ну, і бацькі дапамагаюць. Я на „Кармашы“, тэрміст. Працы няма. Калі няма заказаў, то нам, адпаведна, не прывозяць дэталі. Гуляем і маем дзьве траціны ад тарыфнай стаўкі, у мяне — 40 тысяч на дзень».\nСтаіць сёньня й галаўны завод:\n«Токарам працую на галаўным заводзе. Няма мэталу, камплектуючых. Вялікія даўгі за электраэнэргію, за ўсё. Мэтал нібыта павінны купіць, але не было перадаплаты. А так ніхто ж не дае. Тэхніку мы пастаўлялі найперш у Расею ды Ўкраіну. Ва Ўкраіне самі ведаеце што. А Расея — Расея кажа: мы вам рублямі заплацім, а нашы ў адказ: давайце даляры».\nСуразмоўца ня мае ўпэўненасьці, што дапрацуе да пэнсіі, хоць да яе й няшмат засталося. Маладзейшым яшчэ горш. Што будзе далей, прадбачыць цяжка. У цэху ніхто нічога не тлумачыць:\n«Мой майстар кажа: „Ідзіце да начальніка“, а начальнік: „Ідзіце да дырэктара і дамагайцеся“. Замкнёнае кола. Сёньня 27 лютага — абяцалі заробак за студзень да 25, але яго й цяпер няма. У нас заробак ад разраду — у мяне шосты. Калі дзьве траціны, то гэта ў мяне 120 тысяч. Калі ходзім у такія „адпачынкі“, то заробкі, вядома ж, падаюць. У мінулым годзе за месяц па мільёну, паўтара недаатрымлівалі. Гэта па сямейным бюджэце вялікі ўдар».\nСтаршы токар не дае веры запэўніваньням, што сытуацыя ў беларускай эканоміцы стабільная і не такая ўжо й кепская:\n«Гэта толькі кажуць, што ў нас прыгожа, але насамрэч гэта ня так. У Менску, наколькі ведаю, такая самая сытуацыя на заводах. І ва ўсёй Беларусі такая. Мне два гады да пэнсіі — хоць бы дапрацаваць. А што там далей — хто ж ведае. Моладзі што рабіць? Людзі кватэры будуюць — крэдыты трэба сплачваць 20–25-га. Сёньня ўжо 27 лютага, а заробку не даюць».\nМне два гады да пэнсіі — хоць бы дапрацаваць. А што там далей — хто ж ведае. Моладзі што рабіць?\nПрацаўніца «Гомсельмашу» апавяла, што далёка ня ўсім, хто выпраўлены ў прымусовы адпачынак, плацяць дзьве траціны заробку:\n«Пішам заявы на адпачынак за свой кошт па сямейных абставінах — і не выходзім на працу. Альбо на дзьве траціны. Прымушаюць пісаць. На тым тыдні ў пятніцу гулялі, на гэтым — у панядзелак і сёньня. Такая вось сытуацыя на заводзе — жахлівая сытуацыя».\nСтраціўшы дзяржаўныя прэфэрэнцыі, аб’яднаньне «Гомсельмаш» пакацілася па нахіленай. Яго цяпер пераўтварылі ў холдынг, але істотных зьменаў не адбылося. Камбайны неахвотна бяруць нават расейцы, а на эўрапейскім рынку яны неканкурэнтаздольныя. Аб’яднаньне ў даўгах, нібы ў шаўках. Экс-прэм’ер, цяперашні сьпікер верхняй палаты парлямэнту Міхаіл Мясьніковіч, які наведаў «Гомсельмаш» два тыдні таму, агучыў лічбу доўгу — звыш 5 трыльёнаў рублёў.\nСельмашаўцы пасьля прыезду сьпікера крыху абнадзеіліся: дапаможа! Цяпер, як сьцьвярджае сельмашаўская працаўніца, надзеі растаюць, як ранішні сьнег:\n«Мясьніковіч нібыта абяцаў нас падтрымаць. А потым патэлефанавалі: самі шукайце, куды збываць вашу тэхніку — камбайны вашы нікому не патрэбныя. Пераабсталёўвайце заводы на іншую тэхніку. І круціцеся як хочаце — вось і ўсё».\nЯк і чым лячыць эканоміку, ня ведае нават сельмашаўскі Айбаліт\nЯкую б ацэнку вы паставілі ўладзе за яе эканамічную палітыку? Адказваюць магілёўцы


Давыдзька: Беларусь на вачах ператвараецца ў сусветную перагаворную пляцоўку | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\nДавыдзька: Беларусь на вачах ператвараецца ў сусветную перагаворную пляцоўку\n28 ліпеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларусь на вачах ператвараецца ў сусветную перагаворную пляцоўку, адзначыў старшыня Белтэлерадыёкампаніі Генадзь Давыдзька, выступаючы на форуме кіраўнікоў вядучых СМІ дзяржаў - членаў ШАС. Аб гэтым паведамляе агенцтва навін Sputnik.\n"З Беларусі доўгі час рабілі "бабая", - заявіў Генадзь Давыдзька. - Але мінуў час, і намі перасталі палохаць". Паводле яго слоў, цяпер Беларусь ператварылася ў сусветную перагаворную пляцоўку. "Гэты пераварот успрымання адбываецца на нашых вачах", - падкрэсліў кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі.\nГенадзь Давыдзька выказаў меркаванне, што незалежных СМІ не існуе. Ён назваў "вышэйшым задавальненнем" для журналістаў - "залежаць толькі ад праўды, сумлення і працаваць у тым выданні, чые погляды ён падзяляе".\nЗ гэтым пунктам гледжання згадзілася і прадстаўніца Казахстана Дана Рысмухамедава. "Прынцып свабоды слова не можа быць вышэйшым за каштоўнасць чалавечага жыцця, гэта не свабода дэструктыўнай дзейнасці", - заявіла яна, выступаючы з трыбуны форуму кіраўнікоў вядучых СМІ дзяржаў - членаў ШАС.\nУ сваю чаргу Аляксей Ніколаў, генеральны дырэктар канала RT, адзначыў, што "новая інфармацыйная рэальнасць складаецца з мноства "маленькіх праўд", якія могуць быць у кожнай краіны свае".\nКіраўнікі вядучых СМІ краін ШАС, абмяркоўваючы шляхі да агульнай інфармацыйнай прасторы, таксама закранулі тэму гібелі журналістаў у гарачых кропках. Генадзь Давыдзька адзначыў: "Журналістаў сёння на вайне забіваюць не выпадкова, іх забіваюць, як баявую адзінку".


Дажджлівае і ветранае надвор'е чакаецца ў Беларусі на гэтым тыдні | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Дажджлівае і ветранае надвор'е чакаецца ў Беларусі на гэтым тыдні\nДаволі дажджлівае і ветранае надвор'е чакаецца ў Беларусі на гэтым тыдні, паведамляе намеснік начальніка службы метэаралагічных прагнозаў Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды Святлана Рыбакова.\nУ найбліжэйшы час на Беларусі чакаецца сырое ветранае надвор'е з тэмпературным фонам, блізкім да кліматычнай нормы. У аўторак раніцай і днём пад уплывам франтальных падзелаў, якія перамяшчаюцца з Заходняй Еўропы, у заходніх і цэнтральных раёнах краіны пройдуць кароткачасовыя дажджы, якія будуць суправаджацца парывістым ветрам. Максімальная тэмпература паветра ўдзень будзе ад плюс 8 да плюс 13 градусаў, па паўднёвым усходзе — да плюс 15 градусаў. Ужо ў сераду атмасферныя франты абумовяць дажджы на большай частцы тэрыторыі краіны. Уначы і раніцай у асобных раёнах чакаецца туман. Тэмпература паветра ўначы складзе 5—10 цяпла, а ўдзень — ад плюс 9 да плюс 15 градусаў.\nПаводле папярэдніх прагнозаў, у чацвер і пятніцу чакаецца сырое і ветранае надвор'е, на большай частцы тэрыторыі пройдуць дажджы. Тэмпература паветра ўначы складзе 5—11 цяпла, удзень будзе ад плюс 8 да плюс 14 градусаў.\nЗагаловак у газеце: Холадна і сыра...