Восеньскія пазлы: Neo, the Matrix has you!\n01 верасень 2011, 00:01\nДар’я Каткоўская, блогерка, юрыст зь Менску\nПісаць пра будучыню, нават вельмі блізкую, у нашы нялёгкія часы — справа няўдзячная. Як казалі, калі я вучылася ў школе, — "экстрасэнсы ў адпачынку". Вось і мне здаецца, што адказаў на расклады "што было, што будзе і чым сэрца супакоіцца" ня ведаюць ні блогеры, ні экстрасэнсы, ні нават галоўны трэшмэйкер краіны.\nКаб зрабіць кароткатэрміновы прагноз, можна проста паспрабаваць па-рознаму скласьці пазл з галоўных навінаў у сродках масавай інфармацыі апошніх дзён. Такім чынам, мы маем наступныя кавалкі:\n— Стол нявызначанай геамэтрычнай формы (папярэдне — круглы або квадратны) і нявызначанае мэню для застольнай размовы;\n— Перадпродажная падрыхтоўка для чыста беларускага віду гандлю — палітвязьнямі;\n— Ад аднаго да чатырох курсаў даляра, якія мусяць стаць адзіным "на вобраз і падабенства";\n— Серада: хто будзе Бялінскім, хто Герцэнам і каго і навошта будзіць;\n— Валюта, мяса, грэчка, "чарГа і скварка".\nПазл першы — у гонар Аўгуста П. і "сфэрычнага каня ў вакуўме"\nКалі памарыць пра тое, што з заўтрашняга дня мы як жэншчына на дыеце раптам "пачнем новае жыцьцё" і з заўтрашняга дня ўсе будзе як па масьле і г.д., то я думаю, што гэты пазл складаецца так:\nДа канца верасьня будуць выпушчаныя ўсе палітвязьні, з улікам асуджаных ня толькі па 293-м артыкуле КК, а і па іншых артыкулах, а таксама тыя, хто яшчэ пад крымінальным перасьледам і не атрымаў прысуду.\nПрадстаўнікі апазыцыі абвесьцяць з гэтага дня ў сваім асяродку, па аналёгіі з "эканамічнай амністыяй капіталу", — амністыю палітычных капіталаў і ўчынкаў і нарэшце адзінай групай у паласатых купальніках як рыцары-неадмарозкі бяз страху і папроку адзін да аднаго сядуць за круглы стол перамоваў. Тэмай перамоваў, безумоўна, будзе перадача ўлады. Як і атрымалася ў старэчы Аўгуста, бліжэй да зімы будуць арганізаваныя выбары, на якіх элегантныя 83% раптам трансфармуюцца ў чэсныя 43%.\nБудзе ўсталяваны адзіны раўнаважны курс валюты, грэчкі і мяса, Крыстын Лягард па-жаночы змахне сьлязу замілаваньня, і далей мы зажывем так, што ні ў казцы сказаць, ні па БТ паказаць. А па серадах у прайм-тайм будуць паказваць цыкл перадач "Як гэта бы(д)ло", і вядучы, безумоўна як даніна жанру, будзе капіраваць расейскага Парфёнава.\nАле досьвед пераварочваньня віртуальных фігур у паветры кажа мне, што пазлы так не складаюцца.\nПазл другі, імені Нікалаэ Ч. або трох літараў для праверкі зроку\nАпошнія месяцы ў віртуальнай прасторы я часта бачу камэнтары пра румынскі гамбіт раскладкі пазлу. Я шчыра магу зразумець матывацыі такіх мараў: наступае літара "С" — і цела і душа былога гаранта прынесена ў ахвяру эгрэгору Плошчы, ачышчальнай крывёю абмыты наш сьветлы шлях і змыты ўсе грахі забыцьця і бязьдзеяньня.\nАле для мяне літара "С" не нясе ні сакральных сэнсаў, ні мараў пра memento mori. Магчыма, гэта прафэсійная і нават гуманістычная дэфармацыя, але я хачу, каб гаранты несьлі адказнасьць за свае ўчынкі, прычым зьдзейсьненыя — вядомыя і невядомыя, а ня толькі тыя, пра якія 16 гадоў я часта чытаю журналісцкія сачыненьні, не падмацаваныя фактамі, а толькі калектыўным бесьсьвядомым адчуваньнем, на вольную тэму ў незалежнай прэсе розных гатункаў.\nПры раскладцы румынскага пазлу мне вельмі цікава — ці думаў нехта пра тое, хто, як і якім чынам "ad hoc" будзе судзіць злачынцаў сёньняшніх дзён. Ці гатовы нехта паўтарыць лёс ня толькі Нікалаэ Ч., але і Джорджыцы Попа?\nПазл трэці — Wake up, Neo. The matrix has you\nВіртуальны пазл пра тое, чым сэрца сублімуючага беларускага блогера супакоіцца.\nУжо дакладна вядома, што апошнія паўгода курс даляра прывязаны да нумару месяца. Адпаведна, у верасьні — 9, у кастрычніку — 10, у лістападзе — 11, bingo!\nАдбудзецца круглы стол зь пятай калёнай. На круглы стол оп-позіцыя прыедзе ў картэжы зь белых аўтазакаў. Галоўнай тэмай абмеркаваньняў, вызначанай на плебісцыце, канечне, будзе "ротарная жатка ці неабмалот?". А праз паўтара-два месяцы вы забудзеце, што такое стол.\nНа дадатак да электроннага пункту наяўнага абмену валюты prokopovi.ch і электроннага пункту абмену мяса myasnikovi.ch будуць створаны дадатковыя інтэрнэт-сервісы для беларусаў:\n— jause.eu у якасьці пункту электроннага абмену вопытам работнічкаў у штацкім;\n— пры падтрымцы wikileaks паўстане сайт galavan.au для публікацыі эталённага банку дадзеных указаў пад грыфам "для служебного пользования";\n— у эквадорскай інтэрнэт-прасторы зьявіцца kotkov.ec як электронны пункт абмену грэчкі і цукру і вызначэньня сапраўдных рыначных "хаацічаскі сложэнных цэн";\n— адкрыецца першы электроны пункт збору макулятуры chergin.ec. Пазьней будзе дададзены разьдзел форуму для піраманаў;\n— панамскі інтэрнэт-партал пра навіны зь Беларусі zho.pa і ісьляндзкі tamkris.is;\n— сайт для тых беларусаў, хто плянуе шлюб — romanch.uk — усё пра вясельлі!\nНу што я магу сказаць наконт віртуальнага пазлу — сапраўды, прачынайся, Нэа, матрыца цябе паймела!\nПазл восеньска-дэпрэсіўны клясычны "Лепей ня будзе, будзе толькі горш, ад панядзелка льецца дробны дождж"\nЧатыры курсы даляра (Нацбанк, рынкавы наяўны, рынкавы безнаяўны, дадатковы-біржавы-незразумелы) — гэта няшмат, серада — гэта звычайны дзень тыдня, роўна як і ўсе астатнія, "ну і што, што на народны сход ніхто не прыйшоў, затое ідэя клясная", "усе вакол вядома хто, а я — віконт дэ Бражэлон", "заграніца нам дапаможа", "а ў Расеі ўсё роўна горш", "галоўнае, што вайны няма". Па вуліцах будуць хадзіць настаўнікі-вогнетушыцелі, на плошчы Каліноўскага ў намётах будзе жыць пэдактыў, праспэкты ніхто ніколі не перакрые, дохлыя пацукі ў вядры ачуняюць і выйдуць на сьцежку інфармацыйнай вайны, стол для перамоваў прыме форму ліста Мёбіюса і будзе працаваць па мэтодыцы батлейкі, цар Ірад паглуміцца і пераможа.\nЯ не разумею, чаму, калі летам людзі дзясяткамі штотыднёва сядалі на суткі, перад гэтым працягнутыя тварам па зямлі, не выказваючы ніякіх патрабаваньняў (а яны, паверце, ёсьць), зьбіраючыся разам, каб салідарна і разам паглядзець адзін адному ў вочы і проста пабыць разам, — ніводная, ніводная палітычная сіла не арганізавала палітычных акцыяў пратэсту, ня высунула палітычных лёзунгаў і патрабаваньняў да ўраду — хоць баяцца ўжо не было чаго, людзі дасьпявалі ў правінцыях і Менску, але не хапіла сілы і волі, якая павяла б іх за сабой.\nУсе партыі, рухі, групы, сходкі нагадваюць мне зараз жанчынку, якая зь першым мужам яшчэ не разьвялася, але ўжо выбірае сукенку, у якой яна пойдзе на спатканьне да другога — ужо каторы год пяецца песьня "што мы будзем рабіць, калі ў Беларусі наступяць першыя свабодныя выбары без Лукашэнкі". Алё, таварышы, "раніцай грошы, вечарам крэслы" — давайце, нарэшце, жыць днём бягучым і вырашаць цякучыя праблемы.\nПромнем сьвятла ў цёмным царстве дэпрэсіўнага пазлу я б хацела адзначыць зьмену ў грамадзкай думцы, якая была агучана ў шэрагу шырока чытаных у байнэце ў жніўні артыкулаў — уласна пра тое, "што кожны з нас будзе рабіць, калі заўтра на Кастрычніцкай будзе вялікі бясплатны канцэрт "Ляпіса Трубяцкога", а ўсім жанчынам і дзецям "раздадут леденец-петушок и брелок-фонарик?". І ў чым адрозьненьне гэтай прыўкраснай поліфанічнай будучыні ад нашага "чорна-белага сёньня?" (с) Сапраўды, будучыня — ёсьць, але на бліжэйшы і ня вельмі час яна зьнешне мала адрозьніваецца ад сёньня, і нарэшце час кідаць калектыўныя бесьсьвядомыя ўсім вядомыя мары і задаць пытаньне, чаго ты хочаш дасягнуць у гэтым жыцьці, адказваць і рабіць.\nПазл чацьверты і няскладзены: "умова неабходная, але недастатковая"\nУ матэматыцы есьць тэрмін "умова неабходная і дастатковая". На маё разуменьне, сёньня есьць дзьве абсалютна неабходныя ўмовы, настолькі ж абсалютна недастатковыя, каб ісьці нарэшце да выхаду з тунэлю:\n1. Вызваленьне палітвязьняў без прашэньняў і прызнаньняў і іх рэабілітацыя.\n2. Усталяваньне раўнаважнага адзінага рынкавага курсу нацыянальнай валюты. Я не эканаміст і ня ведаю канкрэтных хуткіх і прыгожых захадаў па стабілізацыі валютнага рынку, але як юрыст я магу прадбачыць наступствы бягучай сытуацыі — акрамя вар’яцтваў коштаўтварэньня з улікам невядомага курсу і камэрцыйных рызыкаў, напрыклад, на 1 студзеня 2012 году вялікая колькасьць суб’ектаў гаспадараньня, асабліва імпартэраў, могуць аўтаматычна быць ліквідаваныя, бо кошт актываў стане меншы за іх статутныя фонды, тое ж можа наўпрост тычыцца банкаў і страхавых арганізацый, і далей гэта пойдзе як прынцып даміно.\nУсе астатнія гульні, пацалункі, абяцанкі, сталы і словы нам, нас, Эўропе, Расеі бяз гэтых умоваў — крок наперад, два назад.\nІ апошняе. Як бы ні складаліся пазлы — галоўнае, як той казаў, пасьпець засьмяяцца, каб не пасьпець заплакаць… Так што восень павінна быць вясёлай, і гэта залежыць ад нас.


а е і л о р с у\nНа ваш запыт знойдзены 119 артыкулаў\nКалі надзеніш балахон, дык лезя дух вон. — Гэтак высьмейваюць таго, хто любе хвасьліва адзявацца, але пры гэтым церпіць стужу, ці іншую нявыгоду.\nКалі нам жаніцца, дык тады ноч мала. — Прыказвае той, хто бярэцца за паважную справу, а тут часу нехапае, ці здараюцца іншыя перашкоды. Магчыма гэтая прыказка паходзіць з старых часоў, калі ночы кралі дзяўчат на жонак.\nКалі ні грагала варона ўгору літучы, дык уніз літучы ўпагатовя грагаць ня будзя. — Калі нехта не дасягнуў славы маладым, калі ішоў угору - ішоў проці веку, дык упагатове не праславіцца, калі стаў старэць і дажываць свайго веку.\nКалі нідаясі, дык і сьвятога прадасі. — Калі прыцісьне голад, дык даводзіцца прадаць на хлеб і сьвятую (ня ў сэньсе рэлігійным) рэч.\nКалі німа хлеба, дык ня трэба было краўца прасіць. — Калі няма чым частаваць, дык ня трэба гасьцей запрашаць. (Кравец шыў у гаспадара на гаспадарскім хлебе).\nКалі ні наеўся, дык і ні наліжысься. — Калі нечым вялікім не запамогся, дык і крошкамі не надцягнешся.\nКалі ні намалоцім, дык і ні накалоцім. — Калі не намалацілі збожжа малоцячы снапы, тымбольш не дабыць яго трасучы віламі салому. Калі на вялікай справе была ўтрата, дык і з малой ня будзе запамогі.\nКалі ні папрала Піліпаўка, дык папрадзе ліпаўка. — Піліпаўка або Калядоўка, у сьнежні перад Калядамі, калі найдаўжэйшыя ночы й жанчыны шмат спрадаюць кудзелі. Калі гаспадыня не магла папрасьці кудзелі ў Піліпаўку, дык мусіць узяць збожжа зь ліпаўкі ды заплаціць нейкай кутніцы за пражу. Прыказваюць таму, хто не зрабіў нейкай работы ў сваім часе посьля мусіць за выкананьне гэтай работы дорага плаціць.\nКалі ні піраскочыў, дык ні кажы «гоц!». — Прыказваюць таму, хто хваліцца загадзя, недакончыўшы нейкае справы.\nКалінкай заламаў. — Калі нехта некуды зарокся хадзіць.\nКалі ня выпаўніліся рэкі вясной, дык выпаўнюцца летам. — Сялянская варажба: Калі зіма маласьнежная й вясной ня было паводкі, дык будзе дажджлівае лета й будуць паводкі летам.\nКалі ня поп, дык ні ўбірайся ў рызы. — Калі ня майстра пэўнай работы ці справы, дык за яе не бярыся.\nКалі няўрод, дык і ніўмалот. — Прыказваюць, калі мала намалоцяць.\nКалі пагонішся за двума зайцамі, дык ніводнага ня зловіш. — Прыказваюць таму, хто бярэцца выконваць дзьве справы адразу.\nКалі пагонішся за чужым, дык сваё страціш. — Калі зайздрывы захоча заўладаць чужым багацьцем, дык і сваё страце.\nКалі пан з паноў, дык аддасьць валоў. — Паважны й разважлівы чалавек ніколі ня будзе ўмешвацца ў дробязныя справы. Прыказка паходзе ад казкі: Валы аднаго селяніна зазыгавалі ды пабеглі праз дворную зямлю. Дворныя парабкі загналі валоў у панскі хлеў. Селянін пашоў у двор па валы там, стаўшы на ганку, у голас разважае: «Калі пан з паноў, дык аддасьць валоў, бо паны, што вышлі з прастакоў, дзёрскія й хамаватыя, а паны радавітыя людзі паважныя й бяз дай прычыны чапіцца ня будуць». Калі пан пачуў гэткія сялянскія разважаньні, сказаў аддаць валоў, бо кажны пан хоча, каб яго ўважалі за «пана з паноў».\nКалі пашоў ваяваць Кітай, дык жыць кідай. — Прыказка па паходжаньні можа й гістарычная, але цяпер ужываецца ў жартаўлівым тоне, калі слабы й недалужны чалавек ушчынае бойку.\nКалі піраначуім, дык болі пачуім. — Ня трэба сьпяшацца разьвязваць заблытаную справу, а лепш адкласьці яе на далейшы час і сабраць дакладнейшыя аб ей весткі.\nКалі пойдзіш нацянькі, дык праходзіш тры дзянькі. — Шукаючы новага, прасьцейшага шляху больш страціш часу, як ідучы старой, ведамай дарогай. Прыказваюць таму, што пробуе жыцьцё наладжваць новым, але не правераным спосабам.\nКалі прапаў мех, дык і на бацьку грэх. — Калі нейкая рэч зьгіне, дык у кражы падазраюць навет і роднага бацьку. Прыказваюць, калі шукаюць пакрадзеных рэчаў і ў паважных, шанаваных людзей.


16 кастрычнік 2008, 14:50\nЯн пісаў, што любая эміграцыя мае свае мінусы і плюсы. Ягонае матэрыяльнае становішча ў замежжы палепшылася, як і ў пераважнай большасьці эмігрантаў, але пры гэтым ён лічыць, што за ад'езд з Радзімы заўсёды прыходзіцца нечым расплаціцца, што “эміграцыя – ці то палітычная, ці эканамічная – заўсёды зьвязаная з духоўным і сацыяльным выкараненьнем як сваім, гэтак і сваіх дзяцей”.\nМая эміграцыя не была ні палітычнай, ні эканамічнай. Калі ў ліпені 88-га году я зьяжджаў у ЗША, ня ехаў туды дзеля заробку. Як сьвятар у Беластоку я зарабляў няблага і цягам 10-ці гадоў здолеў памяняць тры аўтамабілі. Не зьяжджаў я і з прычыны непрыманьня камунізму, бо я зь ім ніколі і не змагаўся. Ён быў для мяне ідэалягічны чужы, але проста абыякавы, ды і ў самым адыёзным, савецкім вырыянце ў Польшчы яго наагул ніколі не існавала, а да таго ж у канцы 80-х ён ужо канаў. Я проста уцёк ад свайго япіскапа з прычыны асабістага канфлікту зь ім, з прычыны празьмернай эксплюатацыі і адначасовага зьдзеку зь ягонага боку, ня маючы магчымасьці адвязацца ад яго па-добраму. Гэты быў акт роспачы. Я добра ведаў, што за гэтае непаслушэнства прыйдзецца заплаціць забаронай выконваньня сьвятарскіх абавязкаў ува ўсіх так званых “кананічных” цэрквах. Шчыра веруючы, аўтар некалькі падручнікаў для навучаньня рэлігіі, іканапісец, папулярны духаўнік моладзі і з рэпутацыяй добрага прапаведніка, у адзін момант я стаў для сваёй царквы дэзэртэрам ды рэнэгатам і застаюся ім да сёньняшняга дня. Вось тая была першая цана, якую прыйшлося заплаціць за сваю эміграцыю.\nПасьля была разлука з жонкаю і 10-гадоваю дачкою, якія далучыліся да мяне ў Чыкага толькі праз год. Сьвятарская служба ў беларускай царкве (якая, як і большасьць цэркваў у ЗША, не пераймалася аніякімі забаронамі і анафемамі з Польшчы) не давала задавальненьня. Вернікаў мала. Ня было да каго прамаўляць. Сьвятарская служба была непаўнавартасная, заробак сымбалічны. Дзеля ўтрыманьня прыходзілася цяжка і з пачуцьцём прыніжэньня працаваць на фабрыцы свайго ж парафіяніна. Жыльлё горшае, чым у Беластоку, і да таго ж у дрэнным, задрыпаным раёне. Расчараваньне жонкі, пачуцьцё адчужанасьці, дэградацыі і бяссэнсоўнасьці такога жыцьця, маё і ейнае (за выключэньнем дачкі) няўменьне асымілявацца ў чужое асяродзьдзе – гэта тая другая цана, якую прыйшлося заплаціць за сваю эміграцыю.\nВыратаваньнем стаў пераезд у 91-м у Мюнхэн і праца на беларускай "Свабодзе". Стала бліжэй да Беласточчыны, пачасьціліся кантакты са сваякамі і сябрамі. Палепшылася матэрыяльнае становішча. Журналісцкая праца, у прыватнасьці рэлігійныя перадачы, давала мне як чалавеку з літаратурнымі зацікаўленьнямі і пэўным досьведам задавальненьне і адчуваньне, што раблю нешта карыснае і пры тым для беларускай справы, якая была для мяне блізкай зь юнацтва, раблю тое, што люблю і ўмею рабіць. Аднак і жыцьцё ў Мюнхэне, паўсюль чуючы пагардлівае слова “auslender” (чужынец) не давала поўнага задавальненьня. Ужо тады я пачаў думаць, як бы купіць хату на Беласточчыне і вярнуцца дадому.\nЯшчэ 13 з 20-ці гадоў эміграцыі я пражыў зь сям'ёю ў Празе. Праца тая ж, што і ў Мюнхэне, толькі больш актыўная і плённая, ва ўзорным калектыве таленавітых, адданаых сваёй журналісцкай прафэсіі і беларускай справе людзей. Прыгожы горад, адсутнасьць моўнага бар'еру і яшчэ бліжэй да Беласточчыны. У Празе мая дачка атрымала англамоўную вышэйшую адукацыю і выйшла замуж. Я зразумеў, што яна ўжо даўно не падзяляе маёй тугі за роднымі мясьцінамі. Яна можа жыць і адчуваць сябе аднолькава камфортна ў любой краіне, што, дарэчы, і адбылося, бо жыла ў Партугаліі, а цяпер жыве ды працуе ў Маямі (ЗША). Затое мы з жонкай далей лічылі, што нават цікавая праца ў прыязным асяродзьдзі і калектыве ды жыцьцё ў Празе ў нас часовыя, што ўсё ж нашае месца на Беласточчыне – з думкай аб чым і загадзя, восем гадоў таму, купілі там хату.\nУладкоўваючыся “на сваім”, зноў зь цяжкасьцю прызвычайваемся да новых рэаліяў. Цягам 20-ці гадоў усё тут зьмянілася. Шмат хто нас ня памятае. Як пісаў Ясенін, “в стране своей я словно иностранец”. Нават кантакты са сваякамі і жменькай верных сяброў не такія і частыя. Усе занятыя, усе працуюць. Усе скардзяцца на дарагоўлю і малыя заробкі, прапанова відавочна первышае попыт, але вілаў і дарагіх аўтамабіляў безьліч, а традыцыйна бедная Беласточчына ўся выразна багацее. Мае некаторыя знаёмыя са сваімі бізнэсамі жывуць больш заможна, чым мы з жонкай, хаця і ніколі не выяжджалі на Захад. Проста Захад прыйшоў да іх. Зь немалым зьдзіўленьнем назіраю, што агрэсіўны капіталізм з багатымі супэрмаркетамі і назойлівымі рэклямамі адносна лёгка прыжыўся і ўпісаўся ў тутэйшы сялянскі мэнталітэт.\nТакая была мая эміграцыя, а насамрэч “доўгая дарога дадому”. Цяпер, падсумоўваючы яе вынікі, неаднойчы думаю: “А можа і ня варта было нікуды зьяжджаць? Праўда, эміграцыя ўзбагаціла жыцьцё, задаволіла прагу пазнаньня сьвету і не была страчаным часам. Асабліва цёпла ўспамінаю працу на “Свабодзе”, але і з улікам гэтага, на падставе уласнага досьведу, за Янам Максімюком магу кожнаму параіць, што, перш чым зьехаць за мяжу, няхай ён добра падумае.


Уручаны пасведчанні «Ганаровы грамадзянін Гарадоцкага раёна» Асіціс Анастасіі і Скарынкіну Ўладзіміру\nУ Гарадоцкім раённым выканаўчым камітэце 10 жніўня ва ўрачыстай абстаноўцы ўручаны пасведчанні «Ганаровы грамадзянін Гарадоцкага раёна». Гэта званне з’яўляецца вышэйшай ступенню удзячнасці жыхароў нашага раёна людзям, якія ўнеслі значны ўклад у яго развіццё і росквіт.\nЗа асабісты ўклад ва ўмацаванне духоўнай спадчыны Гарадоччыны і дабрачынную дзейнасць рашэннем Гарадоцкага раённага Савета дэпутатаў званне «Ганаровы грамадзянін Гарадоцкага раёна» прысвоена Асіціс Анастасіі Пятроўне — доктару філасофіі, прафесару, Прэзідэнту Фонду равноапостальных Канстанціна і Алены, Прэзідэнту Групы кампаній «АСВТ». Анастасія Пятроўна пастаянна аказвае дапамогу сваім землякам — жыхарам Бычыхінскага сельсавета. Па ініцыятыве Анастасіі Пятроўны і непасрэдным яе ўдзеле ў Бычысе пабудаваны храм Святой вялікапакутніцы Анастасіі Вызваліцельніцы.\nПасведчанне ганаровага грамадзяніна Гарадоцкага раёна за асабісты ўклад у культурна-грамадскае жыццё і развіццё духоўнай спадчыны Гарадоцкага краю ўручана таксама і нашаму земляку Уладзіміру Максімавіча Скарынкіна, паэту, перакладчыку, члену Саюза пісьменнікаў Беларусі, Лаўрэату дзяржаўнай прэміі імя Янкі Купалы. На працягу ўсяго свайго жыцця Уладзімір Максімавіч, займаючыся паэзіяй і літаратурным творчасцю, у сваіх творах апяваў прыгажосці Гарадоччыны. Ён упершыню выканаў пераклад на беларускую мову «Боскай камедыі» Дантэ, за што быў удастоены нацыянальнай прэміі Італіі. Уладзімір Максімавіч — часты госць у Гарадку, прымае ўдзел ва ўсіх гарадскіх і раённых святах, сустракаецца са школьнікамі, жыхарамі горада.\nЦудоўным падарункам для ўсіх стала кампазіцыя «Вальс на пятачку`» ў выкананні вакальнай групы народнага ансамбля песні і танца «Яблынька» гарадскога Дома культуры на словы Уладзіміра Скарынкіна і музыку Вячаслава Мурашкевіча.\nАд імя ўсіх жыхароў нашага раёна мы віншуем Настассю Пятроўну і Уладзіміра Максімавіча з прысваеннем звання «Ганаровы грамадзянін Гарадоцкага раёна» і жадаем новых здзяйсненняў на карысць і росквіт нашага краю.\nФота Анастасіі Бяроза\nПаводле сайта ў перакладзе з расейскай: http://gorodok.vitebsk-region.gov.by


Любоў і нянавісць у Ала-Арчы | Альпинизм в Беларуси\nЧарговая смена ў Ала-Арчы на гэты раз прайшла пад дэвізам “Што я тут раблю зноў?!”. Гэтае пытанне я сабе занадта часта задавала, і часам было нялёгка знайсці адказ… Калі ў першы раз было проста вырашыцца паехаць у невядомасць – у зімовыя горы, то другі раз я ўжо дакладна разумела, што мяне чакае боль і пакуты ў холадзе.\nАўтар — Ганна Александронец\nЗа некалькі дзён да паедзкі нервавалася так, што перастала спаць і есці. Мой летні звязак жартаваў, каб я яшчэ завязвала мыцца, і тады насамрэч буду гатова да гор. А потым я прыехала ў Маскву, дзе мяне сустрэў наш любімы інструктар Кожухаў, і супакоілася: я ж буду пад яго наглядам.\nПакуль хадзіла па Заалагічнаму музею, у наіспраўным хабе інструктара, дзе ён жыве, бурлілі моцныя пачуцці: альпіністы збіраліся на Паўночны Цянь-Шань. Увечары і я ўз’ядналася з камандай: пазнаёмілася з цудоўным Алежкай Івановым, з якім хутка я павінна была мясіць снег і есці лёд; прыгожай Таццянай і якуцкім Яўгенам; пабачыла майго любімага зімовага звязка Алега Бялова!\nУ Шарамецьева адбылася невялічкая бойка з пагранічнікамі, якія падазрона глядзелі на мае турэцкія і ўкраінскія візы ў пашпарце. Рабяты, я проста люблю вандраваць, а не тое, што вы падумалі ў меру сваёй сапсаванасці. Добра, што пагранцы паверылі, што я мірны грамадзянін і адпусцілі мяне ў Бішкек.\nУ сталіцы Кыргыстана аб’ядналася ўся наша група, і мы накіраваліся на Ошскі рынак. У мяне на руках быў спіс прадуктаў, якія неабходна было купіць, што раптоўна зрабіла мяне загадчыкам гаспадаркі!\nКалі затаварыліся амаль усім неабходным, высветлілася, што Акела прамахнуўся: то аднаго не хапала, то іншага было з лішкам. Пачалі прылетаць скаргі-пытанні на мой адрас: а дзе тушонка? а дзе губкі для мыцця посуда? Я турбавалася і нервавалася, таму што інструктар папярэдзіў, калі мы будзем галадаць, то мяне, зачараванага вегана, з’ядуць у першую чаргу! Але Алежка мяне падтрымаў, аббяццаў, што калі хоць адзін валасок упадзе з маёй галавы, то з крыўднікам ён сам расправіцца.\nУ выніку ў БЛ мы знайшлі, што ў нас ёсць 15 кг цукру, 8 кг гарбаты і цэлая батарэя маргарыну (які купілі замест сметанковага масла), і гэта ўсё на 13 чалавек! Акела моцна даў маху! Але прадпрыемлівыя хлопцы нядоўга сумавалі і прадалі лішак прадуктаў мясцовым у гасцініцу.\nА быць вялым заггас я больш не буду: мне больш падабаецца есці прадукты, чым імі “кіраваць”.\nНаступныя два дні былі прысвечаны актыўнай акліматызацыі і заброскам на хіжыну Рацэка начыння ды прадуктаў. Я люблю актыўную акліматызацыю і імкненне Кожухава хутчэй разварушыць нашы цела ў зоне высакагор’я, але! не зімой жа! Я прачыналася з посным тварам а 6.45, запіхвала сваё цела ў цёплае адзенне і а 7.00 займалася хадзьбой, расцяжкай, сілавымі практыкаваннямі ў снезе. Упершыню ў горным жыцці не я скакала раніцай ад захаплення, пасміхаючыся над кіслымі мінамі напарнікаў; на гэты раз усе астатнія атрымлівалі асалоду ад падбадзёрваючых арганізм практыкаванняў, а я была шэрай хмаркай. АА – актыўная акліматызацыя…\nПасля таго, як мы атабарыліся ў хіжыне, у нас пачаліся лядовыя заняткі – адна з нагод, чаму я апынулася ў зімовай Арчы. На першым занятку я паводзіла сябе як напужаная лань, не давяраючы ні кошкам, ні фіфам. Ды яшчэ наглядзеўшыся на палёты Сяргея, майго калегі із НП-аддзялення, я зусім без энтузіязму глядзела на лёд… А мае сябры скочылі па лёдзе, быццам былі тут народжаны! Ды і Сяргей, які праляцеў 10 метраў з лядовай сцяны, не разгубіў энтузіязм у палёце і ўсё роўна рваўся ў бой.\nЛёха і Міха на занятках.\nДраматызм нават на занятках\nДругі дзень заняткаў для мяне прайшоў больш плённа. Кожухаў нашае СП-аддзяленне зацягнуў у глухі лёд: гэты няёмкі момант, калі трэба правешваць парэнчы, каб дабрацца да трэніровачных сценак… Спачатку злавалася, працуючы на 50-градуснам лёдзе і не разумеючы: ці то проста крочыць у кошках, ці то сваёй нязграбнай тэхнікай на фіфах ісці? Але калі мяне пагналі на 90-градусны лёд, жыццё заззяла новымі фарбамі: мяне раптам прарвала, і я палюбіла лёд! Такая казка храбусцець фіфамі на 90-градуснай сценцы!!! Раю ўсім! Я зараз веру ў ачышчэнне душы і цела праз фіфінг на добрай сцяне.\nВяроўка колеру вырвівочы.\nТрэніроўка трэніроўкай, але ежа па раскладзе\nШчаслівы ледалаз Таня\nПершай гарой зімовага сезона, вядома, стаў пік Настаўнік, 4527 м, 1Б. З мінулага года мяне звязваюць няцёплыя адносіны з гэтай верхавінай, дзе мяне круціла горная хвароба, таму падчас другога ўзыходжання на гэтую гару ў мяне на твары натуральна посны выраз.\nНа плячы ў Настаўніка\nВыхад а 7.00, і мы пенсіянерскім ходам цягнемся па кучы брна на верхавіну. Супакоіваюць толькі шыкоўныя краявіды і тое, што тупанню па каменням калі-небудзь прыйдзе канец. Ды каб нецікавы маршрут змяніўся для мяне, я пайшла ў заклад з Кожухавым: ён сцвярджаў, што да трох гадзін мы будзем у хаціне, а я (вопытны ўдзельнік, які наеўся прыгодамі з Кожухавым) сцвярджала, што раней чатырох у хаціне нас не будзе. На кон паставілі масаж – занадта сур’ёзны лот!\nДобрай раніцы, альпіністы\nПрыкладна а 12.00 мы апынуліся на верхавіне. Народ вакол весяліцца, робіць сэлфі і панарамныя фотаздымкі; віцебскі егер Коля частуе народ “ласінымі піпіськамі” (handmade каўбасой з ласінага мяса), а я радуюся таму, што на гэты раз усё ж такі дацягнулася да верхавіны. Так, і Кожухаў выйграў заклад.\nПанарамы з маршруту\nНаступнай верхавінай у нашых планах стала Цеке-Тор (4441 м, 3А). Хаця імкнення пакарыць яе ў мінулым годзе ў нас не было, але пачуццё дэжавю я перажыла: у тую смену спрабавалі ўскараскацца на суседнюю верхавіну, Бокс, але патанулі ў снезе на ледавіке…\nНа гэты раз ледавік быў амаль чысты, але нас чакала снежная мешаніна на 600-мятровым узлёце. Затое на гэты раз людзей было больш: нас сем і пяць НПшнікаў, якія штурмавалі Бокс па 2А пад кіраўніцтвам Паяшава Ю.М., — таму трапіць было лягчэй. Вось прыйшла і мая чарга папрацаваць лідэрам і патрапіць. Я той шэрцяны ваўчара з моцнымі лапамі… Ззаду ішоў Міха і прасіў мяне ўступіць месца яму, бо, па яго прызнанню, яму было балюча глядзець на тое, як я спрабую зрабіць хоць адну выразную ступень. Картошка не смогла, — як сказаў бы мне адзін мой знаёмы.\nЛедавік. Да маршрута.\nНа перамычкі пасля пераадолення ўзлёту можна было перавесці подых, развітацца з НПшнікамі, якія бадзёра кінуліся лезці па скалах. А мы крыху падсілкаваліся, паслухалі крыкі Алежкі: “Ды я на гэтым узлёце свае кішкі пакінуў!”, і палезлі па прыпарушаным снегам скалах.\nНПшнікі ўскакалі на Бокс.\nЧалавек і параход – Ю.М. Кожухаў.\nПад снежна-лядовай сценкай звязаліся: я, вядома, увязалася ў вяроўку, якая аб’ядноўвала Алежку і віцебскага лася Колю. Яны заявілі, што збіраюцца зрабіць з мяне цётку і штурхнулі нагамі, каб я ішла лідэрам. Ну я што? Мне-та лёгка ісці па слядах першага звязка: Яўген-Таня-Кожухаў-Андрэй. Яўген, лідэр першага звязка, ідзе як танк, пакідаючы ланцужок слядоў у неглыбокім снезе – так што толькі паспявай скочыць па сцежцы.\nВіды надзвычайныя і зносяць дах! Усё зіхаціць, вакол снег і лёд, Карона як на далоні. Так вось навошта я сюды лазаю! – праносіцца ў мяне ў галаве.\nНаступная частка маршруту не асабліва складаная: ідзі сабе па снезе ды пералазь праз лядовыя сценкі часам. Але да самога верху мы не дабраліся і развярнуліся з-за каманды інструктара валіць уніз! Выявілася, што пад ключом на грэбні немагчыма было арганізаваць страхоўку: любая спроба зрабіць кропку страхоўкі прыводзіла да спаўзання пластоў снега. І перафразоўваючы С. Жадана: тут я зразумела, чым гэта пахне: лавінай та праблемамі…\nВось ён, ключ Цеке-Тора\nЗатое мы пакарылі як сапраўдныя горныя турысты перавал Цеке-Тор: нават капсуль без запіскі там знайшлі. Пасмяяліся над тым, што цётку з мяне не зрабілі і што я даволі трапна ўпала з двухмятровай сценцы прама на “палічку”, нават не тузануўшы вяроўку. Чакалі першы звязак, які затрымаўся з-за прыгод Яўгена: той таксама зваліўся на той сценцы, але ўжо зкульбітамі і стратай горных акуляраў.\nБяжым уніз, а Таццяна не хоча.)\nКалі мы ўсе сустрэліся на перамычкі, то паехалі на попе ўніз да ледавіка. Я радавалася як дзіця, калі кацілася на пятай кропцы ўніз, — чыцерскі спосаб скінуць вышыню! Я і Алега падштурхнула саставіць нам кампанію, каб ён не крочыў як важны сэр па снежнаму схілу:\n— Сядай на зад і каціся! Твой сын будзе табой ганарыцца! – крычала я любаму звязку.\nНаспех перакусілі ў хаціне і збеглі ўніз, у БЛ. Я крочыла па знаёмай дарозе ўжо пад ззянне месяца і ў прыемнай кампаніі Алежкі, Лёшы і Сяргея. Спыняліся, каб падсілкавацца і атрымаць асалоду ад начных краявідаў.\nНа наступны дзень ледзьве прымусілі сябе выйсці з БЛ наверх: нас зусім расцягнула. Асабліва добра было грэцца ў сталоўкі з яечней у зубах.\nА чацвёртай выштурхнулі свае целы з Алегам з 2100 м і прыпыніліся каля таблічкі з апісаннем Ак-Сайскай кругасветкі:\n— У які раз мы робім гэтую кругасветку?! – гучна запытаўся Алег.\n— У чарговы. І яшчэ не раз ажыццявім.\nУ хаціне вырашылі, што раз спрабавалі схадзіць 3А, то потым трэба ісці на 3Б, маршрут Акімава, 2-я башня Кароны. Тааак, тут я ўжо была, але ў якасці цела, якое ўвесь час жумарыла. На гэты раз настрой быў іншы: натачыць фіфы, звязацца з Алегам і лезці з пераменным лідэрствам. Што і было здзейснена.\nДаскочылі да бергшрунда. Адпусцілі Яўгена лідэрам, які на першай вяроўцы калупаўся ў снезе і капаў шурфы, каб укруціць буры. Ён працаваў так люта, што мы думалі: якуцкі альпініст шукае алмазы…\nЯ застрахавалася за вяроўку Яўгена, паспрабавала перапрыгнуць берг і звалілася ў яго. Здаецца, цягнулі мяне ўсе, хто толькі мог. Не адчуўшы прыліву страха, з покерфейсам з другой спробы адолела берг і пакрочыла ўверх.\nПотым пачалася аднастайная праца, якая перапынялася лядовымі асколкамі, якія свісцелі паблізу нас. У выніку такі асколак зарадзіў у твар Алегу. Чую крыкі Алега ўнізе – заміраю.\nАле Алег – трывучы баец: сціснуў страховачную вяроўку яшчэ мацней, і я прадоўжыла працаваць. Калі сустрэліся на станцыі, выявілася, што ў яго рассечаны падбародак, а кроў усюды: на вяроўцы, заплечніку, нават на касцы. Затое мы даведаліся, што на марозе кроў, не паспяваючы згусаць, замярзае ярка-аранжавымі кроплямі.\nЗаключная вяроўка. Алежка ўжо навярху, а я апошні ўдзельнік на маршруце. У твар нясецца снег, я злуюся на сябе, бо марудна цягнуся. Перавальваюся праз перагіб, чытаю мінілекцыю пра тое, што на мае каманды трэба адказваць, і адключаюся.\nАле яшчэ спуск… Пагрэліся ў Каронскай хаціне і зноў папрыгалі ўніз. Праўда, у якасці ўзнагароды мы пабачылі неабсяжнае мора аблокаў пад намі! Усе знерухомелі, сочачы за дзіўнай з’явай…\nТанец жоўтых Коflach.\nУ лагеры нас чакалі ўдзельнікі НП-аддзялення. Традыцыйныя прывітанні і віншаванні з верхавінай – і я ажываю. Хтосьці з альпіністаў казаў, што ён ходзіць у горы, каб вярнуцца. Здаецца, тады я зразумела, што гэта значыць. Пасля нялёгкага маршруту вярнуцца ў цёплыя абдымкі калег і сяброў – вось дзеля чаго трэба было цярпець цяжкасці. Ды я адчувала поўнае задавальненне ад супрацоўніцтва з барадатым Алежкай: лепшага зімовага звязка не знайсці!\nНаступнай раніцай адбыўся парад апухлых твараў. Такое пачуццё, што мяне білі і ламалі, а раніцай часткі няўдала склеілі… Але пасядзеўшы на сонцы з цукеркамі, грабатай ды рабятамі, я зноў увасхрэснула і пацягнула Алежку на скалы круціць паліспасты і іншыя альпштучкі – нам жа яшчэ экзамен па выратавальным працам сдаваць!\nТвой твар, калі ты не можаш сдаць экзамен, а “пацыент” і рады\nВосьмае сакавіка атрымалася вельмі захапляючым. Двойка Кожухаў-Давадаў а трэццяй гадзіне ночы пачалі рухацца ў бок Вольнай Карэі, каб прайсці маршрут Барбера 5Б. А мы як самастойныя дзеці Кожухава па дамоўленасці з інструктарам накіраваліся хадзіць кіраўніцтва Алежке па маршруце Траверс Любві (п. Настаўнік- п. Байчычыкей).\nЗнаёмая і нецікавая дарога да Настаўніка… Толькі ўглядаюся ў Вольную Карэю і шукаю там дзве маленькія постаці. Якая была радасць, калі беларуская двойка паказалася на маршруце! Яны працавалі з фенаменальнай хуткасцю!\nВо тьме ночной, при свете дня альпинизмом занимаюсь я.\nА вось нас далей чакалі прыгоды. Пастаянна зазіраем у гайд і шукаем тры жандарма, якія павінны абыходзяцца злева… Кожная гіганцкая фалічная балда здаецца тым самым жандармам… Але іх па апісанню тры, а мы ўжо з ліку збіліся… Усё гэта пачынала раздражняць. Ды і непрыемнасць грэбнявога маршруту ў тым, што зімой ён пакрыты вялікай колькасцю снега, і мы як кацята лапкамі разграбалі зачэпкі. І чым далей мы лезлі, тым цяжэй станавілася лазанне: зуууууусім не 2Б.\nІ тут я зноў зразумела, што пахне праблемамі. Прамурлыкала, што нам трэба паварочваць, калі мы так дрэнна арыентуемся і час набліжаецца да кантрольнага, а мы нават не пад верхавінай…\nСпрэчкі вяртацца ці тапіць далей не спыняліся. Атмасфера напальвалася нават у мароз. Наш мудры кіраўнік угаворваў вяртацца па знаёмаму маршруту, а не шукаць халодны начлег у невядомых мясцінах.\nРозум перамог. А сёмай былі ў лагеры. Без верхавіны, затое здаровыя. А Настаўнік і Байча як стаялі, так і будуць стаяць – заўсёды ёсць магчымасць паўтарыць узыходжанне па Траверсе нянавісці, як пасля назваў гэты маршрут Алежка.\nУ лагеры нас зноў сустракаюць радяты з НП-аддязлення, якія схадзілі 2Б на Рацэка! Малайцы! Яны нават паспелі для дам “спячы” святочны торт. І я з Таццянай атрымлівала асалоду ад рэдкага торта, які быў згатаваны ў лепшых традыцыях альпінісцкай кулінарыі і які ўсе чэрпалі лыжкамі. Упершыню так радавалася 8-му сакавіку!\nНа наступны дзень усе адпачывалі і чакалі нашых беларускіх ласей: Кожухаў і Давыдаў вальнулі маршрут за 24 гадзіны ў рэжыме нон-стоп!\nПраседзела на марэне, выглядаючы двойку альпіністаў і робячы ўсялякія дзённікавыя запісы. Пасля абеду вярнуліся нашыя героі. Абодва былі задаволены і маршрутам, і сваёй працай, а я змагла паабдымацца з суровымі альпіністамі і павіншаваць іх з паспяховым узыходжаннем.\nПасля наш хітры інструктар прапанаваў мне, Андрэю і Коле (так склаліся абставіны) схадзіць 4А па маршруце Плотнікава на Карону. Я ў першыя хвіліны была ўсхвалявана, у мяне загарэліся вочы: лядовая 4А, першая 4-ка ў жыцці! Але потым са мной пачаў гаварыць мозг: сілы на тое, каб пралезці 12 вяровак у мяне няма, а жумарыць – збаўце мяне! І я адмовілася. Тым больш у выніку ўсе былі не супраць схадзіць 3Б на Байчу.\nСП-аддзяленне сустракае НП.\nПаяшаў Ю.М. – кіраўнік НП-банды.\nАмаль усю ноч я не спала, прыслухоўвалася да завывання ветру і думала: пойдзем ці не на штурм? А пятай раніцы паснедалі, інструктар даў адбой з-за ўмоў надвор’я, і мы заляглі спаць.\nХутка вярнуліся нашыя калегі з НП-аддзялення з Каронскай хаціны, паведамілі, што бачнасць метраў 15-20 наверсе. Расказалі пра дзівосную ноч пад нарамі: выявілася Hotel Карона можа ўмясціць 12 чалавек, — і памчаліся ў БЛ. А мы рабілі выгляд, што чакаем добрае надвор’е і спадзяемся паспытаць шчасця заўтра – у апошні дзень смены.\nАле каб не марнаваць час дарэмна, інструктар правёў заняткі па тэхніцы альпінізму прама ў хаціне. Усё ішло добра, пакуль Кожухаў не вырашыў згатаваць гарбаты… У руках інструктара ўсё гарыць: у тым ліку і балоны з бензінам. Нейкая дэталь ад гарэлкі адвалілася, праліўся бензін, і гэта ўсё весела зайграла полымем. Лятаючыя балоны, палаючая падлога, суседзі знізу – наш фінальны акорд! Так хутка мы рэчы яшчэ не збіралі: патушаны пажар даў нам зразумець, што час валіць уніз.\nКоля прыгатаваў вячэру.\nСпускаемся з Алежкай марудна, смакуючы віды. Чакаем, калі амаль поўны месяц усплыве над Байчычыкей. Байча, мы яшчэ вернемся!\nАпошні дзень адпачываем у БЛ, але я не даю супакою інструктару і цягну яго на экзамен. Як раз Андрэй паведаміў нам, што недалёка ад БЛ ёсць скалы, дзе я і ратавала Алега, які іграў ролю пацыента.\nУжо ніхто не памятае, які раз я спрабую здаць экзамен па выратавальным працам, але раз наццаты дакладна, і ён стаў тым самым, калі “картошка смогла”! Зараз я дакладна бясстрашны другаразраднік!\nШто датычыцца смены ў цэлым, то думала пра тое, што зімовая Арча – гэта не для мяне, але потым узгадала, што купіла сабе вечныя жоўтыя Кофлачы, а гэта значыць, што іх трэба вадзіць у зімовыя горы! *жарт*\nНатхняльная выйшла смена: столькі запалу з’явілася, памацнела жаданне вярнуцца і схадзіць той жа маршрут Плотнікава на Карону ці Селіверстава на Байчычыкей.\nГэтая смена падарыла новых сяброў і знаёмых; а яшчэ падцвердзілася мудрая думка: калі жадаеш праверыць чалавека – схадзі з ім у горы.\nДы і эмпірычна даказала, што Алежкі – лепшыя звязкі на планеце! Чуеце, Бялоў, Іваноў ды Даўжэнка, гэта я вам!)\nУвогуле, горы – гэта бясцэнны вопыт!\nАла-Арчаальпинизмальпинизм в минскеКиргизияКожухов\n← Правила совершения восхождений в горах (редакция 2017г.)\nЯк «беларусізавалі» Эверэст ды Эльбрус? Распавядае герой Кнігі рэкордаў Гінэса — Эдуард Ліпень →


Хранічны уреаплазмоз ў мужчын: прычыны і лячэнне\nХранічны уреаплазмоз - запаленчы працэс у органах мочавыдзяляльнай і палавой сістэмы, які характарызуецца чаргаваннем перыядаў рэмісіі і рэцыдываў. У аснове такой з'явы можа ляжаць недастаткова якасна праведзенае лячэнне вострай формы, невыкананне прафілактычных мер і іншыя прычыны. Захворванне ўскладняецца тым, што можа праходзіць пад выглядам прастатыту, цыстыту, ўрэтрыту і іншых паталогій. Таму важна правесці правільную дыягностыку і комплексную тэрапію.\nПрычыны захворвання уреаплазмы\nШляху перадачы захворвання\nСімптомы хранічнай уреаплазмы\nМетады лячэння захворвання\nПрэпараты для лячэння уреаплазмоза\nСярод асноўных фактараў, абумаўляльных развіццё хранічнага уреаплазмоза ў мужчын, можна вылучыць наступныя:\nзмена палавых партнёраў;\nлекі на аснове гармонаў;\nранняе палавое жыццё;\nпалавыя кантакты без ахоўных сродкаў;\nнізкі ўзровень гігіены і ўмоў жыцця;\nчастыя стрэсавыя сітуацыі і гэтак далей.\nПрычынай ўзнікнення уреаплазмоза ў толькі што народжаных дзяцей з'яўляецца хранічная форма гэтага захворвання ў маці. Дзеці заражаюцца падчас родаў, праходзячы праз родавыя шляху.\nНа дадзены момант хранічны уреаплазмоз лічыцца венерычным захворваннем, таму перадавацца ён можа шляхам сэксуальнага кантакту. Іншым спосабам з'яўляецца перадача ўзбуджальніка ад маці нованароджанаму дзіцяці. Іншых спосабаў пранікнення бактэрыі ў арганізм аднаго чалавека ад іншага невядома. Поціску рукі, пацалунак, агульныя прадметы і іншыя шляхі на магчымасць заражэння ніяк не ўплываюць.\nДля хранічнага уреаплазмоза характэрная наступная клінічная карціна:\nчастыя пазывы да адтоку мачы;\nз палавога органа вылучаюцца кроплі гною або слізі;\nўрэтра азызлая, гіперэмаванай;\nпаленне пры адтоку мачы;\nболевыя адчуванні ў паясніцы, нізе жывата, пахвіннай вобласці;\nцяжкасці з мачавылучэння;\nазызласць і гіперэмія галоўкі пеніса;\nсляды крыві ў мачы, сперме;\nболевыя адчуванні пры палавым кантакце;\nЗ часам можна назіраць такія наступствы уреаплазмоза у мужчын, як парушэнне палавой функцыі, развіццё паталогій органаў мочавыдзяляльнай сістэмы, значнае зніжэнне імунітэту і далучэнне іншых інфекцый.\nАдным з самых сур'ёзных ускладненняў хранічнага уреаплазмоза з'яўляецца зніжэнне палавой актыўнасці і бясплоддзе. Народкі не могуць нармальна развівацца, так як бактэрыі парушаюць працэс іх фарміравання. Акрамя таго, хвароба змяняе хімічны склад насеннай вадкасці, што абмяжоўвае рухомасць палавых клетак і прыводзіць да іх паслаблення і заўчаснай гібелі.\nСярод іншых, не менш небяспечных, ускладненняў:\nрэўматоідны артрыт і іншыя.\nПры выяўленні вышэйпералічаных сімптомаў мужчыну трэба звярнуцца ў клініку, запісацца на прыём і правесці дыягностыку. Пры гэтым да лабараторным даследаванням прад'яўляюцца пэўныя патрабаванні: неабходна ня проста ўсталяваць факт прысутнасці бактэрыі ў доследным матэрыяле, а вызначыць іх актыўнасць. Гэта звязана з умоўна-патагеннай прыродай мікроба. Для аналізу бяруць кроў, мачу, сперму.\nДыягностыка хранічнага уреаплазмоза заснавана на ўжыванні некалькіх метадаў даследавання.\nІмунаферментны аналіз. Паказвае прысутнасць антыцелаў да уреаплазмамі, а таксама актыўнасць мікроба.\nПалімеразную ланцуговая рэакцыя. У аснове ляжыць выяўленне генетычных часцінак бактэрыі. Дае магчымасць вызначыць колькасць мікраарганізма ў адзінцы вымярэння.\nИммунофлюоресценция. Выяўляе антыцелы ў крыві.\nБактэрыяльны пасеў. Складаецца ў размяшчэнні биоматериала на асаблівай асяроддзі з наступнай ідэнтыфікацыяй мікроба і падлік колькасці.\nНа падставе атрыманых дадзеных лекар прызначае тэрапію.\nТэрапія уреаплазмы, асабліва пры хранічным плыні захворвання, праводзіцца ў некалькіх кірунках. У першую чаргу паказаны прыём лекавых антыбактэрыйных сродкаў, накіраваных на знішчэнне бактэрыі. Прыдатны прэпарат можна вызначыць з дапамогай аналізу на бакпосев. Паралельна прызначаюць прэпараты для ўзмацнення імуннай сістэмы. Паскорыць аднаўленне тканін пасля перанесенай інфекцыі дапамагае прызначэнне падтрымлівае тэрапіі.\nПры лячэнні хранічнага уреаплазмоза працягласць прыёму лекаў можа быць нашмат даўжэй, чым пры вострай плыні хваробы. Больш за тое, трэба абавязкова паведаміць лекару, якія антыбіётыкі былі выпісаныя ў папярэднім выпадку абвастрэння захворвання. Так як мікраарганізмы падчас тэрапіі набываюць устойлівасць да медыкаментозным сродках, лекі не павінна паўтарацца. Пасля праходжання поўнага курсу тэрапіі мужчыну трэба здаць кантрольныя аналізы.\nДля лячэння хранічнага уреаплазмоза выкарыстоўваюць наступныя прэпараты.\nАнтыбіётыкі: Докисциклин, Азитромицин, Кларитромицин, Офлоксацин, Левафлаксацын;\nІмунамадулюючыя: Імунал, Имудон, УРО-Вакс, Изофон, Циклоферон;\nАдаптогены: Жэньшэнь (настойка), Эхінацея (настойка).\nГаленовые прэпараты, атрыманыя з экстрактаў раслін: Prostero, Prostatricum изготавлеваемые ў форме капсул для перорально прымянення.\nКожнае з лекавых сродкаў мае сваю схему прыёму, карэктаваць якую можа толькі спецыяліст. Самастойнае ўжыванне антыбактэрыйных і іншых лекаў недапушчальна.\nНа меркаванне лекара мужчыну могуць быць паказаны дадатковыя фізіятэрапеўтычныя сеансы або працэдуры, якія ўзмацняюць імунны статус арганізма. Абавязковай умовай з'яўляецца адначасовае лячэнне палавой партнёркі, так як яна можа з'яўляцца носьбітам інфекцыі.\nПапярэдзіць хранічную форму уреаплазмоза можна, калі няўхільна выконваць рэкамендацыі лекара пры першасным звароце. Акрамя таго, неабходна старанна прытрымлівацца прафілактычных мер, падвышаючы імунітэт і не дапушчаючы выпадковых палавых сувязяў.


Bluetooth | April 2020\nНалада лакальнай сеткі ў Windows 8\nНя выключаецца цалкам ноўтбук (кампутар)\nДобрага дня. Параўнальна часта, карыстальнікі ноўтбукаў (радзей ПК) сутыкаюцца з адной праблемай: пры выключэнні прылады - яно працягвае працаваць (г.зн. альбо наогул не рэагуе, альбо, напрыклад, згасае экран, а сам наўтбук працуе далей (можна пачуць якія працуюць кулеры і ўбачыць падпаленыя святлодыёды на корпусе прылады)).\nНе працуе клавіятура на ноўтбуку, што рабіць?\nДобры дзень. Клавіятура наўтбука перастае працаваць так жа часта, як і клавіятура звычайнага стацыянарнага кампутара. Праўда, калі клавіятуру звычайнага ПК лёгка і хутка можна адлучыць і падключыць новую (хоць бы для праверкі), то з ноўтбукам некалькі складаней ... Наогул, прычын, па якіх не працуе клавіятура на ноўтбуку досыць шмат.\nЯк раздаваць інтэрнэт з тэлефона па Wi-Fi\nДобрага ўсім дня. У кожнага бываюць такія сітуацыі, што патрэбен тэрмінова інтэрнэт на кампутары (або ноўтбуку), а інтэрнэту няма (адключылі або знаходзіцеся ў такой зоне, дзе яго "фізічна" няма). У гэтым выпадку можна выкарыстоўваць звычайны тэлефон (на АНДРОІД), які лёгка можа быць выкарыстаны ў якасці мадэма (кропкі доступу) і раздаць інтэрнэт на іншыя прылады.\nЯк ўключыць Bluetooth у Windows 10\nДобры дзень. Bluetooth вельмі зручная штука, якая дазваляе перадаваць лёгка і хутка інфармацыю паміж рознымі прыладамі. Амаль усе сучасныя ноўтбукі (планшэты) падтрымліваюць гэты тып тып бесправадной перадачы дадзеных (для звычайных ПК ёсць міні-адаптары, па выглядзе не адрозніваюцца ад "звычайнай" флэшкі). У гэтым невялікім артыкуле я хацеў па кроках разгледзець ўключэнне Bluetooth ў "навамоднай" АС Windows 10 (досыць часта сустракаю падобныя пытанні).\nЯк павялічыць час працы наўтбука ад акумулятара\nДобрага дня. Час працы любога мабільнага прылады (у тым ліку ноўтбука) залежыць ад двух рэчаў: ад якасці зарадкі акумулятарнай батарэі (ці поўнасцю зараджана; не села яна) і ступені загрузкі прылады пры працы. І калі ёмістасць акумулятарнай батарэі павялічыць нельга (калі толькі не замяніць яе на новую), то вось аптымізаваць нагрузку розных прыкладанняў і Windows на ноўтбук - цалкам!\nЯк падключыць бесправадную клавіятуру па Bluetooth да планшэт, ноўтбука\nДобры дзень. Я думаю ніхто не будзе адмаўляць, што папулярнасць планшэтаў за апошні час моцна вырасла і многія карыстальнікі наогул не ўяўляюць сваю працу без гэтага гаджэта :). Але ёсць у планшэтаў (на мой погляд) істотны недахоп: калі вам трэба напісаць, нешта даўжэй, чым 2-3 прапановы - то гэта становіцца сапраўдным кашмарам.\nЯк ўключыць Bluetooth на ноўтбуку. Што рабіць калі Bluetooth не працуе?\nМногія сучасныя мадэлі наўтбукаў абсталёўваюцца ўбудаванымі Bluetooth адаптарамі. Дзякуючы гэтаму можна лёгка абменьвацца файламі, напрыклад, з мабільным тэлефонам. Але часам атрымліваецца так, што Bluetooth на ноўтбуку не працуе. У гэтым артыкуле я хацеў бы спыніцца на асноўных прычынах гэтага, разабраць варыянты рашэнняў, каб вы хутка змаглі аднавіць працаздольнасць свайго ноўтбука.\nЯк падключыць планшэт да ноўтбука і перадаць файлы праз Bluetooth\nДобрага часу сутак. Падключыць планшэт да ноўтбука і перадаць з яго файлы - прасцей простага, дастаткова ўжыць звычайны USB-кабелем. Але здараецца часам так, што запаветнага кабеля з сабой няма (напрыклад, вы ў гасцях ...), а файлы перадаць трэба. Што рабіць? Амаль усе сучасныя ноўтбукі і планшэты падтрымліваюць Bluetooth (тып бесправадной сувязі паміж прыладамі).\nЯк па фота вызначыць узрост чалавека? онлайн сэрвісы\nЧым адкрыць файлы фармату BUP\nЯк самастойна зрабіць дызайн-праект кватэры\nАдпраўка відэа ў паведамленні ў Аднакласніках\nКожны кампутар мае патрэбу ў абароне. Антывірус яе дае, дапамагаючы карыстачу абыйсці бокам або прадухіліць заражэнне. Некаторыя маюць яшчэ цэлы арсенал карысных інструментаў і прыязны інтэрфейс на зразумелай мове. Але калі казаць пра антывіруснай праграме Tencent або «Сіні шчыт», як яе яшчэ называюць, то можна з поўнай упэўненасць сказаць, што нічога карыснага вы ад дадзенага прадукту не атрымаеце. Чытаць Далей\nhttps://termotools.com termotools.com © Bluetooth 2020


У мiнскiм кiнатэатры «Перамога» адкрываецца тыдзень нямецкага кiно | Беларусь и белорусы: новости и аналитика | DW | 07.11.2005\nУ мiнскiм кiнатэатры «Перамога» адкрываецца тыдзень нямецкага кiно\nУсяго ў праграме сем фiльмаў, якiя сталi хiтамi ў Нямеччыне i распавядаюць пра сённяшнюю сiтуацыю ў краiне i яе жыхарах.\nМiнскi кiнатэатр «Перамога» - адзiны ў Беларусi кiнатэатры, якi ўваходзiць у Мiжнародную асацыяцыю Еўропа – сiнема», якая прапагандуе еўрапейскае кiно.\nТыднi нямецкага кiно праходзяць у Мiнску ўжо больш за 10 гадоў. Папярэднiя кiнапаказы былi пераважна рэтраспектыўныя, арганiзаваныя пры ўдзеле Iнстытута Гётэ i амбасады Нямеччыны ў Беларусi. Цяперашнi тыдзень, як распавяла «Нямецкай хвалi» дырэктар кiнатэатра «Перамога» Святлана Саўчык, - гэта калекцыя стужак, створаных у 2004 – 2005 гадах i адзначаных узнагародамi прэстыжных кiнафорумаў. Гэтыя фiльмы, якiя сталi хiтамi ў Нямеччыне, распавядаюць пра сённяшнюю сiтуацыю ў краiне i яе жыхарах. Мiнская публiка ўбачыць новае нямецкае кiно дзякуючы супрацы арганiзатараў з расiйскiмi фiрмамi, што закупаюць фiльмы на найбуйнейшых кiнафестывалях.\nТыдзень адкрываецца стужкай «Знаёмства з Цукерамi» рэжысёра Дэнi Левi. Ёй спадарожнiчае камерцыйны поспех i лепшыя адзнакi крытыкi. Стужка фiгуруе ў шасцi намiнацыях на прэмiю Нямецкай Кiнаакадэмii: лепшы фiльм, лепшы сцэнар, музыка, касцюмы, акторская гульня. «Знаёмства з Цукерамi» - гэта камедыя, у якой шмат кур`ёзных гiсторыяў, што ўзнiклi з-за дзеляжу спадчыны мацi галоўнага героя, якому даводзiцца высвятляць стасункi з немаведама адкуль узнiклымi сваякамi.\nНовы погляд на падзеi Другой Усясветнай вайны прадстаўляе фiльм «Акадэмiя смерцi», якi паказвае гiтлераўскi рэжым знутры. Аўтары скрыжавалi жорсткi ваенны трылер з кранальнай драмай аб узрасленнi. Дзеянне разгортваецца ў адной з элiтных нацысцкiх школ, дзе выхоўваецца будучае кiраунiцтва Трэцяга рэйху. У фiльме знялiся маладыя акторы – надзея новага нямецкага кiно.\nАвантурная камедыя «Адзiн дзень у Еўропе» рэжысёра Ханэса Штэрна, якую мiнчукi ўбачаць 9 i 12 лiстапада, упершыню была паказаная на Берлiнскiм кiнафестывалi ў гэтым годзе. Фiльм прымеркаваны да Чэмпiяната Сьвету па футболе, якi пройдзе ў Нямеччыне ў 2006 годзе. Гэта стужка пра жыхароў Масквы, Стамбула, Берлiна ды Санцьяга Дэ Кампастэла, якiя жывуць адным памкненнем, адной рэлiгiяй – любоую да футбола, як, мiж iншым, i мiльёны iншых людзей.\nУсяго ў праграме сем фiльмаў. Апрача тых, аб якiх мы вам распавялi, меладрама «Басанож па маставой», цiкавая з пункту гледжання развiцця iндустрыi нацыянальнага нямецкага кiно. Гэта рэжысёрскi дэбют нямецкай кiназоркi Тыля Швайгера, вядомага сваiмi акторскiмi працамi ў Галiвудзе, якi аднак пераважае ўкладаць назапашаныя веды i сродки ў нацыянальную кiнавытворчасць. Два фiльмы – мiстычная стужка «У ложку з д`яблам» з тыпова нямецким персанажам Доктарам Фаўстам i камедыя ў стылi Люка Бесона «Каралi хуткасцi» - па задумцы складальнiкау гэтай кiнакалекцыi знойдуць водгук у моладзевай аудыторыi.\nПостоянная ссылка https://p.dw.com/p/7QJ1


06 кастрычнік 2021, 13:12\nСяргей Шайгу і Ўладзімір Пуцін назіраюць за манэўрамі "Захад-2021"\n«Падчас вучэньняў „Захад-2021“ мы праверылі функцыянаваньне двух ствараных вучэбна-баявых цэнтраў на тэрыторыі Беларусі, а таксама арганізацыю баявога дзяжурства ў адзінай рэгіянальнай сыстэме СПА Расейскай Фэдэрацыі і Рэспублікі Беларусь. Досьвед, набыты экіпажамі зьнішчальнікаў, будзе улічаны ў далейшай рабоце па ахове паветраных межаў саюзнай дзяржавы», —заявіў міністар абароны Расеі Сяргей Шайгу на падвядзеньні вынікаў манэўраў.\nРаней паведамлялася, што на тэрыторыі Беларусі будзе функцыянаваць адзін навучальны цэнтар для сумеснай падрыхтоўкі вайсковых спэцыялістаў. Міністры абароны дзьвюх краін у пачатку сакавіка дамовіліся аб стварэньні трох такіх цэнтраў — у Ніжагародзкай і Калінінградзкай абласьцях Расеі, а таксама на Горадзеншчыне. Месца другой беларускай лякацыі пакуль не ўдакладняецца.\nПершага верасьня Аляксандар Лукашэнка праанансаваў, што Расея неўзабае паставіць «дзясяткі самалётаў, верталётаў, сродкі СПА, у тым ліку сыстэмы С-400 і комплексы „Панцыр-С“».\nРасея заплянавала перамовы аб працягу арэнды двух вайсковых аб’ектаў у Беларусі\n9 верасьня для сумеснага баявога дзяжурства ў складзе нядаўна створанага вучэбна-баявога цэнтру сумеснай падрыхтоўкі Вайскова-паветраных сілаў і войскаў супрацьпаветранай абароны Беларусі і Расеі заступілі зэнітна-ракетныя і авіяцыйныя падразьдзяленьні дзьвюх краін.\nПра гэта паведаміла раней беларускае вайсковае ведамства. 9 верасьня на аэрадроме в/ч 54804 Узброеных сілаў Беларусі ў Баранавічах прайшоў «урачысты рытуал» заступленьня на баявое дзяжурства для аховы паветраных межаў так званай «саюзнай дзяржавы». Адначасова ў гэты ж час на Горадзеншчыне заступілі на баявое дзяжурства спэцыялісты расейскіх зэнітных ракетных войскаў.\nАд сярэдзіны 1990-х у Беларусі разьмяшчаюцца два расейскія вайсковыя аб’екты — 43-і вузел сувязі Ваенна-марскога флёту «Вілейка» і радыёлякацыйная станцыя «Волга» ў складзе сыстэмы папярэджаньня аб ракетным нападзе.\nАкрамя таго, функцыянуе рэгіянальная расейска-беларуская групоўка войскаў.


Мастацтва - Альтэрнатыва змаганню з ветракамі\nГалоўная / Мультымедыя\nАльтэрнатыва змаганню з ветракамі\nпраект «Aortha + Goron»\nМедытатыўная, трохі «шурпатая» электронная музыка, прасякнутыя прыгожай пачуццёвасцю фотаздымкі, а таксама паэтычныя словы, якія лепей за ўсё шаптаць на вушка невыпадковаму чалавеку... Мультымедыйны праект «Aortha + Goron» літаральна занурвае ў сваю сатканую з гукаў, сэнсаў і выяваў прастору, далікатна, але па максімуме ўздзейнічаючы на эмоцыі рэцыпіента. Гэта акурат той выпадак, калі сінтэз мастацтва не з’яўляецца проста механічным спалучэннем розных яго відаў, але прыводзіць да паўстання чагосьці прынцыпова новага.\nПраект, які стаў для мяне адным з сапраўдных адкрыццяў мінулага года, з’явіўся на свет у той час, калі творчая прастора, здавалася б, незваротна падзялілася на дробныя атамізаваныя суполкі-тусоўкі. Прычым гэта сімбіёз не толькі розных граняў мастацтва, але і даволі розных людзей. Яўген Горан — малады паэт, які піша пераважна па-руску. «Aortha» (aka Дзмітрый Ладзес) — электронны праект, які стварае музыку на аснове запісаў, зробленых у натуральным асяроддзі (field recording). І Дзіна Даніловіч — вядомая фатографка і куратарка штогадовай «Анатоміі».\nШто ж іх лучыць?\nЯўген Горан: Наша знаёмства пачалося з узаемных «лайкаў» у сацыяльных сетках. Я пісаў тэксты, Дзіма — музыку. Пабачыўшы ягоны жывы выступ, я зразумеў, што гэтая музыка ідэальна падыходзіць да маіх тэкстаў. Вось пакуль што і ўся гісторыя.\nДзмітрый Ладзес: У гэтым суплёце трох відаў мастацтва кожны з іх набывае новыя незвычайныя кантэксты. Вельмі здорава, што эстэтычна мы непадобныя — у адваротным выпадку атрымалася б нейкая таўталогія. Але калі індывідуальныя практыкі наслойваюцца, ураўнаважваюць адна адну альбо нават уступаюць паміж сабою ў пэўнае супрацьстаянне, вынік куды цікавейшы.\nА што першаснае ў гэтым трыумвіраце?\nДзіна Даніловіч: Тут няма падзелу на першаснае і другаснае: мы робім цэласны сінтэтычны прадукт. Прыблізна як у кіно, дзе ёсць рэжысёр, аператар, мастак па касцюмах... Мы ўтрох нібы распавядаем адну і тую самую гісторыю, але кожны на сваёй мове. І ў выніку нейкім чарадзейным чынам усё складаецца даволі гарманічна.\nНапэўна, мы добра адчуваем адно аднаго, і менавіта таму паміж намі не ўзнікае канфліктаў.\nДмітрый Ладзес: Гэта вельмі няўстойлівая форма, і менавіта такія нязмушанасць і спантаннасць прыносяць асаблівае задавальненне ад працэсу. Урэшце, праект не камерцыйны, і таму мы можам сабе дазволіць нічога не планаваць ды прасоўвацца наперад без канкрэтных арыенціраў.\nЧасам узнікае ўражанне, нібы музыка, літаратура, візуальнае мастацтва існуюць у нас, бы паралельныя прамыя. Нібыта ідуць у адным напрамку, але... ніколі не перасякаюцца.\nДзіна Даніловіч: Мы яркі прыклад таго, што людзі, якія належаць да розных кам’юніці, могуць плённа паміж сабой супрацоўнічаць. Увогуле для мяне дзіўна, калі тыя ці іншыя праекты ствараюцца па прынцыпе прыналежнасці да адной тусоўкі. Тады ўзнікае многа асабістага, у самым дрэнным сэнсе слова. Мастака А я не запрашу, бо з ім не сябрую, з мастаком В я сябрую болей, чым з мастаком С, і таму павешу ягоныя творы бліжэй да цэнтра... Я не ўтрырую, але кажу пра канкрэтныя рэчы, якія даводзілася назіраць на ўласныя вочы. Гэта акурат тыя асабістыя стасункі, якія перашкаджаюць выбудоўваць здаровы прафесійны працэс і рабіць нешта сутнаснае. Важны талент, а агульную мову можна знайсці з любым адэкватным чалавекам.\nДзмітрый Ладзес: Для мяне гэта выйсце з зоны камфорту і ламанне правілаў гульні, прынятай у нашай прасторы. Мне не хочацца існаваць у гета, якім, па сутнасці, з’яўляецца кожная тусоўка са «сваіх» паэтаў або музыкантаў. Гэта проста сумна.\nЯўген Горан: Калі ты варышся ва ўласным саку, вельмі цяжка расці і набываць новы досвед.\nАле ж незалежныя творцы вельмі часта хаўрусуюцца ў тусоўкі перадусім таму, што разам неяк прасцей выжываць...\nЯўген Горан: Добра, што ў нас ёсць магчымасць ні ад каго не залежыць. Раней і сапраўды трэба было належаць да той ці іншай тусоўкі — прынамсі дзеля таго, каб мець магчымасці недзе выступаць. Але сёння ты можаш дазволіць сабе быць ні да каго не прывязаным, рабіць нешта сваё, і яно будзе знаходзіць водгук, збіраючы аншлагі на тых невялікіх пляцоўках, на якія наша дзея, уласна кажучы, і разлічаная.\nЯшчэ параўнальна нядаўна арт-працэс зазвычай апісваўся з дапамогай бінарных апазіцый: «традыцыяналіст-наватар», «дзяржаўны-незалежны»... Сёння першая пара ўжо, здаецца, страціла актуальнасць, ды і ў другім выпадку нібы ўсё да гэтага ідзе. А вы, дарэчы, з якога лагера?\nЯўген Горан: Шчыра кажучы, ніколі пра гэта не задумваўся. Мы неяк самі па сабе.\nДзіна Даніловіч: Наўрад ці варта траціць энергію на барацьбу ды канфлікты ўнутры арт-асяроддзя. І так даводзіцца змагацца — з чыноўнікамі, якія не разумеюць мастацтва, з бракам грошай, з самім сабою, з вечна дрэнным надвор’ем... Навошта штучна выдумляць сітуацыю і выдаткоўваць свае сілы на глупства?\nДзмітрый Ладзес: Прасцей змагацца «супраць», чым «за» — за стварэнне прасторы, кантэксту, арт-рынку і г.д. Калі ты б’ешся з ветракамі, дык ад пачатку разумееш, што нікога не пераможаш, але пры гэтым маеш дужа гераічны выгляд. А вось калі ты сціпла робіш нейкі канкрэтны творчы прадукт, твой імідж куды менш прывабны. Да таго ж з цябе потым будуць і пытаць. Таму прасцей за ўсё казаць, нібы нічога ў нас наогул рабіць немагчыма. Ды, адпаведна, нічога і не рабіць.\nЯўген Горан: Але ж мы — робім...\nДзмітрый Ладзес: Дарэчы, што да наватарства... Я лічу сябе цалкам традыцыйным музыкантам, бо тое, чым займаюся, бярэ свае карані яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя. І вельмі дзіўна, што камусьці «палявыя запісы» дасюль здаюцца нейкай экзотыкай.\nА ўласна, чаму «палявыя запісы»? У часы, калі электроннаму музыканту даступны вялізныя бібліятэкі сэмплаў, з якіх, бы з канструктару, можна рабіць што заўгодна, гэта падаецца нейкім «рэтра-выбрыкам».\nДзмітрый Ладзес: «Палявыя запісы» — гэта мой творчы метад. Ён вынікае з маёй дзіўнай любові ўслухоўвацца ў тыя гукі, якія я чую на вуліцы. Магчыма, у гэтым нават ёсць нешта хваравітае, але хутчэй — проста індывідуальная асаблівасць. Параўнальна нядаўна я ўсвядоміў, што насамрэч з’яўляюся аўдыялам, якога грамадства і адукацыя гвалтам перавучылі ў візуала — прыблізна гэтак, як леўшуноў у нас перарабляюць на праўшуноў.\nУ тых гуках, якія іншыя ўспрымаюць за аўдыяльнае смецце, мне чуецца сапраўдная музыка. Уласна, гэта і ёсць музыка — чаргаванне гукаў і цішыні. Проста трэба ўмець услухоўвацца, знаходзіць у ёй свой рытм і... урэшце, мець уяўленне. І мне цікава працаваць менавіта з такім матэрыялам, а не з гатовымі сэмпламі, запісанымі нейкімі невядомымі для мяне людзьмі ў стэрыльных умовах студыі. Тут важнае само дачыненне да матэрыялу, які ты бярэш наўпрост з навакольнай рэчаіснасці, з нейкага моманту «тут і цяпер». Для мяне гэта жывыя гукі.\nЁсць такі гендарны стэрэатып: адлюстроўваць у сваёй творчасці інтымныя пачуцці пасуе толькі дзяўчатам...\nДзмітрый Ладзес: Спадзяюся, нам удасца яго парушыць і давесці, што мужчына таксама мае права гаварыць пра тое, што ён адчувае.\nЯўген Горан: Я імкнуся пісаць пра тое, у чым кампетэнтны. Ёсць ты і жыццё, ёсць ты, тваё жыццё і нехта яшчэ... І гэтага даволі вузкага тэматычнага калідора мне цалкам дастаткова. У мяне ніколі нават думкі не ўзнікала напісаць тэкст на сацыяльную тэму.\nА хіба лірыка — гэта не буржуазная «папса»?\nЯўген Горан: Мая прыяцелька Інэса Кур’ян перакладала кнігу «І ў геце было каханне», якая распавядае пра асабістыя пачуцці ў Варшаўскім гета. Адпаведна, жудасць рэчаіснасці і каханне — усё ж не ўзаемавыключальныя рэчы. Таму я не разумею, чаму мастак не можа казаць пра асабістае і з якіх часоў гэтая праблематыка раптам стала дробнай і буржуазнай?\nМногія лічаць, што галоўная функцыя сучаснага мастацтва — біць па балючых месцах грамадства. А вы ж нікога не б’яце...\nДзіна Даніловіч: Падобныя папрокі былі і на адрас выстаўкі «Анатомія». Хтосьці лічыць, што яна неактуальная, бо там няма фота, здатных шакаваць: інвалідаў, бамжоў і г.д. Прабачце, але мне хацелася зрабіць выказванне трохі на іншую тэму.\nТы ўстаеш ранкам, табе нешта баліць, у грамадскім транспарце парушаюць тваю асабістую прастору... Штодня мы перажываем нейкія маленькія трагедыі, мы павінны з нечым змагацца. Няўжо гэта не з’яўляецца важнай для мастацтва тэмай? Іншая справа — як пра гэта апавядаць: лозунгамі, банальнымі фразамі альбо шукаць сваю інтымную мову.\nА як жа тады наша спрадвечнае памкненне адпавядаць замежным трэндам у сучасным мастацтве?\nДзіна Даніловіч: Усе яны — такі самы шоу-бізнэс, як і поп-музыка. Гэта рашэнні галерэй, буйных гульцоў арт-рынку і г.д. Нельга казаць, што чалавек, які выказваецца на вострасацыяльную тэму, — па вызначэнні шчыры мастак. Шчырасць — гэта, напэўна, усё ж трохі іншае.\nЯўген Горан: І менавіта шчырасць для нас — самае галоўнае.


Ім па сіле любая работа\nАдзначылі сваё прафесійнае свята меліяратары. Людзі гэтай прафесіі здаўна лічацца надзейнымі партнёрамі работнікаў аграпрамысловага комплексу. Дзякуючы іх руплівай працы, падтрымліваецца аптымальны водна-паветраны рэжым, а меліярацыйныя сістэмы і збудаванні прыносяць неацэнную карысць сельскай гаспадарцы.\nНяпростая гэта работа — не дапускаць зніжэння прадукцыйнасці кожнага гектара меліяраваных земляў, асабліва тых, якія былі здадзены ў эксплуатацыю дзясяткі гадоў таму назад. Але рупліваму дружнаму калектыву Ганцавіцкага ПМС яна па сіле. За гады паўвекавога існавання арганізацыі тут набыты каштоўны вопыт вытворчай дзейнасці, які не губляецца з часам, а наадварот, удасканальваецца. І нават у самыя няпростыя часіны ў калектыве захаваўся асноўны касцяк рабочых, якія любяць сваю прафесію, не здраджваюць ёй.\nЗараз у ПМС працуюць 93 чалавекі. Гэта крыху менш, чым летась, бо маладыя спецыялісты, якія ўліліся ў калектыў нядаўна, пайшлі служыць у армію. У арганізацыі спадзяюцца, што яны вернуцца на прадпрыемства. Ну, а ў жніўні тут прымуць новых выпускнікоў нашага прафліцэя, з якім пастаянна падтрымліваюцца надзейныя партнёрскія сувязі.\nЯк я ўжо адзначала, у ПМС працуе нямала вопытных меліяратараў, якія не баяцца работы і, будзем спадзявацца, часовых цяжкасцей і пра якіх з асаблівай цеплынёй згадваў кіраўнік арганізацыі Аляксандр Шут і спецыялісты вытворча-тэхнічнага аддзела. Сярод іх машыністы экскаватара Канстанцін Сайка, Васіль Голуб, машыніст крана Юрый Наумік (на здымку), дыспетчар Святлана Муха, трактарысты Міхаіл Завадскі і Мікалай Каско, машыніст бульдозера Уладзімір Цупрык. Гэта ў іх вучацца працаваць адказна, сумленна, па-гаспадарску берагчы давераную тэхніку маладыя спецыялісты. Нядаўна працуюць у сістэме меліярацыі машыніст экскаватара Ігар Ярашэвіч, а таксама машыніст бульдозера Яўген Буракоўскі, але па тым, як ахвотна яны імкнуцца пераняць майстэрства сваіх старэйшых калег і як працуюць, і выконваюць даведзеныя заданні, можна смела сцвярджаць: у славутых меліяратараў Ганцаўшчыны ёсць прадаўжальнікі добрых спраў. І, нягледзячы на тое, што гэты год выдаецца для калектыву няпростым — змяншаецца амаль напалову фінансаванне — даведзеныя аб’ёмы работ яны выконваюць паспяхова.\nТак, за прайшоўшыя пяць месяцаў гэтага года калектыў ПМС выканаў аб’ём работ на суму 9719 мільёнаў рублёў. Працуюць меліяратары сёлета на некалькіх аб’ектах. У чэрвені імі будзе здадзены ў эксплуатацыю аб’ект “Меліярацыйная сістэма “Чудзін” ААТ “Райаграсэрвіс”, вялікі аб’ём работ выкананы сёлета на рыбгасе “Лактышы” — на суму 1669 мільёнаў рублёў; на такую ж суму выкананы работы і на аб’екце “Чудзін” СВК “Крышылавічы”, дзе здадзены ў эксплуатацыю землі на плошчы 254 гектары.\nНядаўна меліяратары пачалі новы аб’ект “Боркі”, на якім у маі асвоена 125 мільёнаў рублёў. У другім квартале гэтага года калектыў чакае яшчэ адзін новы аб’ект — у СВК “Раздзялавічы”, дзе плануецца правесці рэканструкцыю зямель на плошчы 260 гектараў. Намечанае меліяратары выканаюць з лёгкасцю, бо, як ужо адзначалася, калектыў гэты працаздольны, мае добры парк патрэбнай тэхнікі, якую ўмеюць шанаваць і даглядаць іх гаспадары. Дарэчы, кожны год ён папаўняецца. Вось і сёлета прадпрыемства набыло за кошт уласных сродкаў экскаватар карэйскай вытворчасці “Хундай”, прадукцыйнасць якога даволі высокая. Галоўнае, каб была работа руплівым рукам меліяратараў, а яны — не падвядуць.


Калі меркаваць па прозвішчы, дык ён павінен быў выглядаць так, як выглядае каратканогі, чарнява-лысаваты чалавек з жывоцікам, якому каля сарака. Ён так і выглядаў. Прозвішча ягонае было Марыш. Венгерскае нейкае. Скуль яно, ён не высвятляў, яго мала цікавіла мінулае. Дый будучае цікавіла не надта, хоць цыганка на вакзале, якой ён не даў сябе абабраць, злосна ў спіну яму сказала, што ён заб’е чалавека і будзе сядзець. Забіць-то ён, калі ф... Болей »


Доступ на рынак - Пасольства Рэспублікі Беларусь у Канадзе\nРазглядаючы магчымасці арганізацыі экспарту прадукцыі ў Канаду, варта ўлічваць, што гэтая краіна прызнаецца эканомікай сярэдняга памеру. Доля Канады ў сукупным ўнутраным валавым прадукце краін-удзельніц НАФТА / USMCA складае каля 8%. Пры гэтым канадскі рынак насычаны прадукцыяй высокай якасці і характарызуецца досыць развітой канкурэнцыяй.\nУваходжанне беларускай прадукцыі на канадскі рынак, як правіла, звязана з высокімі рызыкамі, значнымі выдаткамі па ацэнцы адпаведнасці і прасоўванні тавараў, а таксама высокімі транспартнымі расходамі. На пачатковым этапе для вызначэння магчымасці і мэтазгоднасці вываду сваёй прадукцыі на канадскі рынак беларускім экспарцёрам рэкамендуецца выканаць маркетынгавае даследаванне стану адпаведнага рынку ў Канадзе і яе правінцыях (тэрыторыях). Для ацэнкі аб'ёмаў паставак таго ці іншага тавару на канадскі рынак зручна выкарыстоўваць статыстычную сістэму Trade Data Online, размешчаную на сайце Міністэрства інавацый, навукі і эканамічнага развіцця Канады. Варта адзначыць, што ў Канадзе досыць развіты рынак кансалтынгавых паслуг у сферы ажыццяўлення маркетынгавых даследаванняў. Пры выбары пастаўшчыка такіх паслуг мэтазгодна кіравацца дадзенымі адпаведных рэйтынгаў. Адным з аўтараў такіх рэйтынгаў з'яўляецца кампанія Clutch, якая размясціла на сваім сайце спіс аўтарытэтных арганізацый, якія ажыццяўляюць даследаванні рынку краіны знаходжання.\nПры разглядзе мэтазгоднасці паставак тавараў з Рэспублікі Беларусь неабходна ўлічваць мытны рэжым і імпартныя пошліны, якія дзейнічаюць у Канадзе ў дачыненні да нашай краіны. Мытны тарыф знаходзіцца ў адкрытым доступе на сайце Агенцтва памежных службаў Канады.\nУ галіне нетарыфнага рэгулявання знешнегандлёвай дзейнасці Канады выкарыстоўваецца нацыянальная сістэма пацвярджэння адпаведнасці. Забеспячэнне функцыянавання сістэмы стандартызацыі ажыццяўляе Федэральнай каралеўскай карпарацыяй Standards Council of Canada (SCC, Канадскі савет па стандартызацыі). Дадзеная карпарацыя падсправаздачная Парламенту Канады і па шэрагу напрамкаў дзейнасці падкантрольная Міністэрству інавацый, навукі і эканамічнага развіцця Канады.\nКанадскі савет па стандартызацыі з'яўляецца членам такіх міжнародных галіновых арганізацый, як Міжнародная арганізацыя па стандартызацыі (International Organization for Standardization, ISO), Міжнародная электратэхнічная камісія (International Electrotechnical Commission, IEC), Міжнародны форум па акрэдытацыі (International Accreditation Forum, IAF), Міжнароднае супрацоўніцтва па акрэдытацыі лабараторый (International Laboratory Accreditation Cooperation, ILAC) і шэрагу іншых. Акрамя таго, карпарацыя Standards Council of Canada выконвае функцыі Нацыянальнага органа па акрэдытацыі.\nНа сайце Канадскага савета па стандартызацыі размешчаны спісы акрэдытаваных органаў, якія ажыццяўляюць правядзенне работ па ацэнцы (пацвярджэнні) адпаведнасці прадукцыі і паслуг устаноўленым патрабаванням, а таксама спісы акрэдытаваных органаў па ацэнцы адпаведнасці сістэм якасці. Дадаткова на сайце названай каралеўскай карпарацыі можна аформіць заяўку на набыццё стандартаў, якія ўстанаўліваюць абавязковыя для прымянення і выканання патрабаванні да аб'ектаў тэхнічнага рэгулявання.\nПасля правядзення даследаванняў і прыняцця прынцыповага рашэння аб мэтазгоднасці паставак прадукцыі на канадскі рынак мэтазгодна пачаць актыўную працу па пошуку і прыцягненню імпарцёраў і дыстрыб'ютараў з Канады. Для пошуку патэнцыяльных партнёраў можна выкарыстоўваць базы дадзеных Міністэрства інавацый, навукі і эканамічнага развіцця Канады (база кампаній-імпарцёраў, база канадскіх кампаній), а таксама платныя сэрвісы, якія прадстаўляюцца спецыялізаванымі кансалтынгавымі кампаніямі.\nВарта адзначыць, што асноўным інструментам пашырэння дзелавых кантактаў у Канадзе застаецца актыўны ўдзел айчынных прадпрыемстваў пры садзейнічанні Пасольства Беларусі ў Канадзе ў міжнародных і нацыянальных галіновых выставачна-кірмашовых мерапрыемствах, якія праводзяцца ў краіне знаходжання на рэгулярнай аснове. Удзел у падобных мерапрыемствах дазваляе хутчэй усталяваць асабістыя кантакты з патэнцыяльным партнёрам, правесці прэзентацыю сваёй прадукцыі і, у выпадку ўзаемнай зацікаўленасці, абмеркаваць умовы супрацоўніцтва.


Берлусконі прысудзілі да трох гадоў турмы за подкуп сенатараў\n08.07.2015 / 23:12\nБерлусконі прысудзілі да трох гадоў турмы за подкуп сенатараў 6\nУ лістападзе 2009 года Сільвіа Берлусконі наведваў Мінск\nСуд Неапаля прызнаў былога прэм'ер-міністра Італіі Сільвіа Берлусконі вінаватым у подкупе сенатараў з мэтай змяшчэння ўрада Рамана Продзі і прысудзіў да трох гадоў турмы. Пра гэта ў сераду, 8 ліпеня, паведамляе газета La Stampa.\nСуд таксама забараніў Берлусконі займаць дзяржаўныя пасады на працягу пяці гадоў. Іншы фігурант справы, Вальтэр Лавітола, таксама атрымаў тры гады турмы.\nАдвакат Берлусконі Нікола Гедыні назваў рашэнне суда «відавочна несправядлівым і неабгрунтаваным».\nЁн падкрэсліў, што тэрмін іскавай даўнасці па гэтай справе скончыцца 6 лістапада — гэта дазволіць былому прэм'еру пазбегнуць зняволення.\nНягледзячы на хуткае заканчэнне тэрміну іскавай даўнасці, абарона Берлусконі мае намер аспрэчваць рашэнне суда. Гедыні выказаў надзею, што Апеляцыйны суд здыме з яго абвінавачванні.\nПракуратура прасіла прысудзіць Берлусконі да пяці гадоў зняволення. Па версіі ведамства, у 2008 годзе ён падкупіў некалькі сенатараў, каб дамагчыся падзення ўрада Рамана Продзі. Сам Продзі, даведаўшыся пра рашэнне суда, заявіў, што да гэтага часу дакладна не ведаў, ці падкупляў Берлусконі сенатараў.\n08.07.2015 / 23:32\nГэта той выпадак, калі мэта апраўдвае сродкі. Правы палітык Берлусконі ўзяў на сябе адказнасць і прыдушыў лявацкі ўрад Продзі. Чакаем на беларускі аналаг - Сымона Берлушэвіча.\n08.07.2015 / 23:38\nА калі наступны раз агра-фюрэр павязе Папе рымскаму буквар ён наведае другана?\n08.07.2015 / 23:41\nА ён жа с Пуцiным сустракаўся!


Акрылавая шматузроўневая выставачная падстаўка, пастаўшчыкі - Кітай\nСкладаны акрылавыя ювелірныя завушніцы каралі бранзалет вешалка\n1. Змяшчае да 260 завушніц (130 пар). Таксама падыходзіць для бранзалетаў і караляў. 2. Ідэальнае дрэва-завушніца для большасці фасонаў завушніц, уключаючы шпількі, кроплі і абручы. 3. Чатыры панэльныя канструкцыі ў стылі канцэртыны, вырабленыя з трывалага празрыстага фармаванага акрылу. 4. Выдатна падыходзіць для хатняга і камерцыйнага выкарыстання ў буціках і кірмашах рамёстваў. 5. Цалкам адкрыты памер: 17,13 х 11,22 х 0,8 цалі прыбл.\nРаскошны індывідуальны памер празрысты плексігласавы падстаўка для шчоткі, 5 скрынь, акрылавы кантэйнер для захоўвання макіяжу\nНазва элемента Раскошны нержавеючы шчотка з плексігласа, акрылавы арганайзер для скрынь для макіяжу з вечкам Матэрыял Ручны заказны празрысты скрыню з аргшкла для дома / кухні, які ўкладваецца, акрылавы шафа для захоўвання перадача, УФ-друк, лазерная або ЧПУ гравіроўка, налепкі для паперы Экспартная ўпакоўка Упаковачная плёнка + мяшочак + кардон на кардоннай аплаце Аплата T / T, Western Union ...\n123 акрылавая падстаўка для гадзін\nГэты выраб зроблены з супер чыстай акрылавай панэлі. Гэта дазваляе адлюстраваць асартымент прадукцыі ў акуратнай і арганізаванай расстаноўцы. Забяспечце лёгкі доступ да прадуктаў, максімальна павялічваючы прастору. Гэты 3-ступеністы акрылавы пад'ёмнік, укамплектаваны адвёрткай і ачышчальнай тканінай, просты ў мантажы і дазваляе ўвесь час вызваляць ад пылу.\nАкрылавы дысплей для аксесуараў для мабільных тэлефонаў 5-ярусны стэнд для дысплея аўтамабільнага зараднай прылады\nМатэрыял Высакаякасны ліццёвы акрыл Памер W200 * D150 * H600MM альбо індывідуальная Таўшчыня 3 мм Прыкладанне для паказу USB (насценны USB, аўтамабільны USB), кабелі для перадачы дадзеных, партатыўны акумулятар і г.д. Грашовы грам Час ўзору ўзору: 5-7 рабочых дзён; кошт узору: $ 35,00 (кошт узору можа быць вернута, калі ваша масавая колькасць дасягае 200шт) Дастаўка 200шт: 12-15 рабочых дзён, 5 ...\nАрганізатар стэнда для акрылавага лака для пазногцяў 5 стэлажоў\nПадстаўка для акрылавага лаку для пазногцяў у стылі прыступкі з бакавымі накіроўвалымі, якая дазволіць захаваць вашыя рэчы прыгожа і ідэальна на месцы. Акрыл чысты, як крышталь, выглядае вытанчана і не расколваецца як пластык. Распрацаваны, каб утрымліваць усе вашы любімыя аксэсуары для макіяжу і вашы лепшыя прадукты, уключаючы лакі для пазногцяў, эфірныя алею і шмат іншага, каб пакінуць у вашым пакоі і ваннай мітусні.\nВысокая празрыстая ўпрыгожванне 3-ступеністая акрылавая цацка для паліцы Партатыўная падстаўка для дысплея\nГэты выраб выраблены з супер чыстай акрылавай панэлі таўшчынёй 5 мм. Дзве ножкі, каб утрымліваць акрылавы стаяк з 3 прыступак, каб адлюстраваць мноства розных прадметаў. Выразныя акрылавыя дысплеі Niubee дазваляюць адлюстраваць асартымент прадукцыі ў акуратнай і арганізаванай кампазіцыі. Забяспечце лёгкі доступ да прадуктаў, максімальна павялічваючы прастору. 3-ступеністы акрылавы стаяк Niubee з адвёрткай і ачышчальнай тканінай, просты ў мантажы і дазваляе ўвесь час вызваляць ад пылу.\nТрымальнік знака з акрылавага блока, Трымальнік знака для стальніцы, Акрылавы паваротны дысплей гадзінніка, Дысплей акрылавых акуляраў, Магнітныя акрылавыя падстаўкі для знакаў, Насценны трымальнік шыльды,


12 жніўня — Дзень будаўніка. УП “Сяннобудмеліяводгас” перажывае “эфект Фенікса” — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПятница, 10 авг., 2012 87 admin\nБудаўнічая арганізацыя УП «Сяннобудмеліяводгас» за перыяд свайго існавання не раз перажывала неспрыяльныя часы і цяжкасці. Негатыўна адбіўся на становішчы прадпрыемства і апошні эканамічны крызіс. Але будаўнікі не апусцілі рукі. Робяць усё магчымае, каб з годнасцю выйсці са складанага становішча, захаваць працаздольнасць калектыву, забяспечыць эфектыўнасць работы.\nУ няпросты перыяд арганізацыю ўзначаліў Васіль Кошалеў, які да гэтага працаваў галоўным інжынерам. Васіль Уладзіміравіч удзячны работнікам, якія не здрадзілі арганізацыі, не паехалі на заробкі ў замежжа, засталіся і працуюць на яе карысць. Дзякуючы агульным намаганням, справы пайшлі на лад.\nПра гэта сведчаць і лічбы вытворчых паказчыкаў. За першае паўгоддзе бягучага года аб’ём падрадных работ выкананы больш як на 2 млрд рублёў (выкананне плана склала 119%). З пачатку года сярэднямесячная заработная плата ў сярднім па арганізацыі налічвае 2,014 млн рублёў. У параўнанні з адпаведным перыядам мінулага года рост склаў 139%. Вытворчасць працы — 26,1% (рост — 1243%).\nАрганізацыя аказвае платныя паслугі насельніцтву (транспарт, сталярныя вырабы, рамонт дахаў). Выручка ад гэтай дзейнасці сёлета склала больш за 346 млн рублёў.\nСёння будаўнікі будмеліяводгаса працуюць на розных аб’ектах раёна. Вядзецца будаўніцтва трох індывідуальных жылых дамоў. Брыгады прадпрыемства займаюцца мантажом арачных збудаванняў на малочна-таварных фермах. У вёсках Ульянавічы і Савінічы арачнікі ўжо зроблены. У Белай Ліпе работы працягваюцца. У планах — устаноўка яшчэ каля дзесяці такіх канструкцый. Выконваецца заказ ДЛГУ «Багушэўскі лясгас» на ўзвядзенне доміка паляўнічага ў раёне возера Кічына. Мадэрнізуецца адміністрацыйны будынак Сенненскага лясніцтва. Вядзецца бягучы рамонт фермы ў в.Канева.\nПаспяхова і ў тэрмін завершана будаўніцтва фундамента пад зернесушыльны комплекс у в.Студзёнка. Усведамляючы важнасць своечасовай здачы аб’екта першаступеннай важнасці ў час уборачнай кампаніі, будаўнікі Аляксандр Парылаў, Сяргей Шабалін, Міхаіл Фрыдман і Аляксандр Астрашаб земляныя работы выканалі ўручную, бо экскаватар быў тэрмінова задзейнічаны ў іншым месцы.\nСтаранна і з адказнасцю працуюць і іншыя работнікі прадпрыемства. Напрыклад, брыгада Пятра Камандышкі, каб скончыць рамонт даху фермы ў в.Оўсішча ў запланаваны тэрмін, у гэтыя дні працуе без выхадных.\nПрацягваецца і добраўпарадкаванне вытворчай базы і тэрыторыі вакол адміністрацыйнага будынка. Плануецца набыць абсталяванне для трэнажорнай залы.\nАдным словам, жыццё наладжваецца, нягледзячы на тое, што прадпрыемства яшчэ адчувае недахоп кадраў рабочых спецыяльнасцей. Выхад з гэтай сітуацыі знайшлі ў абучэнні новых работнікаў спецыяльнасцям муляра, зваршчыка, цесляра, аддзелачніка і іншым прама на рабочых месцах. Настаўнікаў, якія перадаюць свае веды і ўменні пачынаючым, стараюцца заахвоціць матэрыяльна.\nДарэчы, некаторыя са спецыялістаў вярнуліся ў арганізацыю. Іншыя яшчэ вагаюцца, чакаюць, што будзе далей.\nА калектыў прадпрыемства, тым часам, сустракае прафесійнае свята, кіраўніцтва адзначае лепшых. У першую чаргу, гэта тыя работнікі, партрэты якіх змешчаны на Дошцы гонару УП «Сяннобудмеліяводгас»: інжынер па ахове працы Анатоль Гардзецкі, старшы майстар Віктар Дзядун, інжынер планава-эканамічнага сектара (ПЭС) Ірына Зелянцова, брыгадзір цесляроў Пётр Камандышка, цясляр Аляксандр Кіслякоў, брыгадзір муляраў Сяргей Латышаў, цясляр Сяргей Любашоў, вадзіцелі Віктар Бянцяй і Леанід Русін, маляр-тынкоўшчык Ірына Валадзько. Большасць з іх шмат гадоў аддалі будаўнічай справе.\nСлоў удзячнасці за сваю работу, як адзначае кіраўніцтва арганізацыі, заслугоўваюць і маладыя работнікі. Па размеркаванні першы год працуе ў калектыве Вячаслаў Мішук. Праходзіў у час вучобы вытворчую практыку на прадпрыемстве, а цяпер працуе тут пасля заканчэння навучальнай установы Мікалай Бацянкоў. Адпрацаваўшы два гады па размеркаванні, засталася ў арганізацыі інжынер ПЭС Ганна Падалінская.\nВажкі ўклад у развіццё будаўнічай справы ў раёне ўнеслі ветэраны прадпрыемства П.Т.Юнчык, Л.С.Сідунова, Т.Я. Кузьмініч, Н.А. Макаўцова, Л.І.Хурко, А.К.Сандрыгайла, В.І.Прышчэпава, Н.І.Ладыжына, П.С.Зязюлін. Усіх іх і іншых ветэранаў-будаўнікоў добрым словам успомняць на калектыўным сходзе, прысвечаным прафесійнаму святу.\nНа ўрачыстасць будуць запрошаны педагогі і навучэнцы Цэнтра дзяцей і моладзі — падшэфнай арганізацыі, якой будаўнікі аказалі істотную дапамогу ў падрыхтоўцы памяшкання да новага навучальнага года. Дзіцячая ўстанова аддзячыць шэфам канцэртам мастацкай самадзейнасці, які стане падарункам да прафесійнага свята.\nУсе матэрыялы нумара чытайце ў “ГС” №63 за 11 жніўня 2012 года\n← У Сенненскай ПМК-64 працуюць “няправільныя” сантэхнікі\nЗабруджаны меліярацыйныя каналы, рака Абалянка Сенненскага раёна не пацярпела →


Галоўная АФРЫЙСКІЯ ІНСТРУМЕНТЫ ФУТБОЛА Футбалісты Сенегалы Гісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс нераскрытыя факты біяграфіі\nLB прадстаўляе гісторыю футбаліста з мянушкай «Хабіба«. Гэта поўнае асвятленне гісторыі дзяцінства Хабіба Дыяла, яго біяграфіі, бацькоў, фактаў сям'і, ранняга жыццёвага досведу і іншых прыкметных падзей з таго моманту, калі ён быў Нулявы каб, калі ён стаў Герой.\nРанні перыяд жыцця і ўздым Хабіба Дыяла. Крэдыты: HITC, FootSenegal і Picuki\nТак, футбаліст з Паходжанне сямейнага сенегала вядомы як надзвычай таленавіты, з вялікім вокам забіваць галы. Аднак толькі мала хто лічыць нашу версію Біяграфіі Хабіба Дыяла даволі цікавай. Зараз без лішніх слоў, пачнем.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Ранняе жыццё і сямейны фон\nПачаўшы, бацькі Хабіба Дыяла далі яму імёны- Хабібу Муамаду Дыяла пасля яго нараджэння. The імя "Хабіба”, Які мы ўсе ведаем, толькі мянушка. Хабіб Дыяла нарадзіўся 18 чэрвеня 1995 г. у горадзе Тыс, Сенегал. Зыходзячы з фотаздымкаў яго братоў і сясцёр, футбаліст нарадзіўся як другое дзіця і сын яго бацькоў. Ніжэй фотаздымак бацькоў Хабіба Дыяла, якія паходзяць з сям'і Thiès, Сенегал.\nБацькі Хабіба Дыяла. Крэдыт: Thies 24\nАб сямейных каранях Хабіба Дыяла: Горад [Тиеса], адкуль паходзіла сям'я Хабібу Мухамаду Дыяла, лічыцца трэцім па велічыні горадам Сенегала, колькасць насельніцтва якога ў 320,000 годзе афіцыйна ацэньваецца ў 2005 67.3 чалавек. Горад знаходзіцца ў XNUMX км ад Дакара, сталіцы краіны. Зараз, у чым асаблівасць горада Тыес? ... Яна вядомая за яе габелен- Від тэкстыльнага мастацтва, які традыцыйна ткаўся ўручную на станку.\nХабіб Дыяла паходзіць з сямейнага паходжання з Сенегала, з Каранямі, датычна да Тыеса, Сенегала. Крэдыт: SkyScraperCity\nЯк і большасць футбалістаў, якія паходзяць з Сенегала, бацькі Хабіба Дыяла кіравалі сямейным домам ніжэйшага сярэдняга класа. Гэта наводзіць на думку, што футбаліст родам з сярэдняй сям'і. Хабіб Дыяла вырас разам са сваімі братамі і сёстрамі, старэйшым братам і некалькімі малодшымі, як мужчынамі, так і жанчынамі, якіх мы прадставілі ў гэтым артыкуле.\nРаннія гады Хабіба Дыяла: Бацькі Хабіба Дыяла, якія выраслі ў Тыі, былі тыпам людзей, якія не маглі сабе дазволіць, найноўшыя калекцыі цацак. У яго быў толькі футбольны мяч, які ён гуляў часцей за ўсё на працягу ўсяго дня.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Адукацыя і кар'ера Buildup\nЗ дзяцінства Хабіба Дыяла ніколі не было цікавасці да адукацыі, бо малады хлопец аддаваў перавагу гуляць у футбол, чым што-небудзь іншае. Ён ведаў, што ў яго ёсць талент і можа зрабіць нешта з футбола.\nПакідаючы сваю сям'ю: У баку Габелена, працуючы ў політэхнічным універсітэце, горад Тыес ніколі не прапаноўваў Хабібу таго, што хацеў. Пачуўшы футбольныя гісторыі поспеху са сталіцы Сенегала (Дакар), хлопец прыняў рашэнне пакінуць сям'ю, каб рэалізаваць свае мары. Юнак пасля паспяховай заяўкі быў запрошаны на выпрабаванні ў клуб "Дакар" (сталіца Сенегала), заснаваны Мэдзі Турэ ў 2000 годзе.\nНаш уласны Diallo атрымаў футбольную адукацыю ў Generation Foot. Крэдыт: CNN і SoccerUncle\nЯк і многія, хто спрабаваў дасягнуць поспеху перад ім, а менавіта; Sadio Mane і Папіс Сісэ, і г.д., Хабіб Дыяла таксама прайшоў паспяховы суд з Generation Foot. Тады і зараз у кожнага гульца Generation Foot было адно агульнае - "Еўрапейская мара ». Для Хабіба яго рашучасць гуляць у еўрапейскім клубе ніколі не ўспрымалася як мімалётная місія.\nВы ведалі? ... З 2003 года Generation Foot зарабіла рэпутацыю за ўзаемадзеянне з французскім клубам FC Metz. Для многіх, "Пакаленне ногі" разглядаецца як Афрыканскі басейн ФК Мец. Клубныя скаўты з Меца часта прыязджаюць выбіраць гульцоў Generation Foot's, каб гуляць за іх у Еўропе.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Пачатак кар'еры Жыццё\nКалі ён стварыў сваю сям'ю: У той час як у Generation Foot, Хабіб Дыяла працягваў з упэўненасцю гуляць у футбол, фарміруючы звычку пераступаць сваю пазіцыю і рабіць рэчы нечакана з футбольным мячом. Неўзабаве ён стаў самым каштоўным уладаннем акадэміі. Мясцовы хлопчык з Тыя ўбачыў, як яго лёс перабудоўваўся, як ён вітаў добрыя навіны.\nВы ведалі? ... Гонару бацькоў і членаў сям'і Хабіба Дыяла не было мяжы ў той час, калі яго абралі скаўты ФК Мец, каб паехаць гуляць у іх акадэмію ў Еўропе. На малюнку ніжэй здаецца, што мясцовы хлопец можа стаць першым у цэлым радавая сям'я прызямліцца ў Еўропу.\nЗдаецца, мясцовы хлопец першы ў сваёй сям'і прызямліўся ў Еўропе. Крэдыт: Imago\nХабіб Дыяла рушыў услед Rigobert песні, Кулибали, Papiss Cissé і Sadio Мане якія, як кажуць, былі папярэднімі пладамі пагаднення паміж ФК Мец і афрыканскімі клубамі. Вы ведалі? ... Яго поспех у Generation Foot праклаў шлях для падобных Ісмайла Сарр прытрымлівацца.\nСпачатку гэта было няпроста, але Хабібу Дыяла давялося прымусіць сябе адаптавацца да адзінокага жыцця ў Францыі, нягледзячы на тое, што вакол яго не было членаў сям'і. Малады чалавек не прайшоў шмат часу, каб зрабіць уражанне ад клуба - подзвіг, які вельмі хутка падняў шэрагі.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Дарога да славы\nКалі Going G Tough: Пасля ўражання сваіх маладых трэнераў, Хабіб Дыяла забяспечыў выпуск у акадэміі ў 2014 годзе. Пасля заканчэння вучобы быў накіраваны гуляць у Мец II (ФК Мец да 23-х гадоў). Трапіць у старэйшую каманду клуба было складаней, чым ён чакаў. Расчараваны Хабіб заўважыў, што не можа канкураваць і ўтрымліваць вароты сапернікаў у старэйшай частцы ФК Мец. Ён прайграў у спаборніцтвах першай каманды Меца.\nКалі Going стаў жорсткім. Аўтар: SoccerManager\nЁн пачаў плаціць свой збор: У іншым выпадку, каб атрымаць больш вопыту, Хабіб Дыяла вырашыў пачаць будаваць сябе, калі пайшоў на крэдыт. Ён быў адпраўлены ў Брэст Стэд, французскі футбольны клуб, які, як вядома, падняў Франк Рыберы. У Брэсце Дыяла прыклаў нястомныя намаганні, каб назапасіць свой досвед, спадзеючыся перамагчы першае каманднае спаборніцтва ФК "Метц". Імкнучыся дамагчыся поспеху, ён аднойчы сказаў сваімі словамі;\n«Як і многія гульцы, вы не заўсёды будуеце за адну ноч. Вы не адразу дабярэцеся да вяршыні. Часам даводзіцца будаваць сябе павольней ».\nАбгрунтаванне ягонага адклікання: На працягу сезона Лігі 2017 18-1 ФК "Мец" перажыў жудасную кампанію, прайграўшы адзінаццаць з першых дванаццаці матчаў. Кіраўнік клуба Фрэдэрык Ганца знаходзілася ў адчайным пошуку гульца, які б прынёс заўзятары надзеі. Гэта бачыла, як Хабіб вяртаецца ў арэнду, каб атрымаць апошнюю магчымасць.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Падымайцеся Fame Story\nФутбол сенегалаў, замест таго, каб рассыпацца, перайшоў з моцы ў моц, калі дапамагаў клубу акрыяць ад сваіх пакут. Пасля вяртання Хабіб Дыяла стаў звяром - браканьерам у скрыні і сімвалам новага пакалення ФК Мец. Яго адзначылі за сваё стыль гульні- фізічная сіла, хуткасць, здольнасць у паветры (як C Ronaldo), + магутныя і дакладныя ўдары накшталт Дыдзье Драгба.\nКанчатковы ўзлёт сенегальскай зоркі з горада Тыес. Ён стаў героем ФК Метц. Крэдыт: imago\nВы ведалі? ... Зорка прарыву і машына галоў забілі дзіўныя 26 галоў дзякуючы прывітаннюS цудоўна культурнае спалучэнне дакладнасці і магутнасці. На ц26-га красавіка 2019 года Хабіб Дыяла дапамог свайму клубу выйграць прасоўванне ў Лігу 1. Яго партыя ФК Мец заняла першае месца ў табліцы Ligue 2.\nСенегальская зорка дасягнула метэарытнага ўздыму з ФК Мец, што прывяло яго каманду да дасягнення асноўных ушанаванняў. Крэдыт: Пікукі\nФранцузская ліга сапраўды адна з лепшых у Еўропе па выхаванні талентаў, як гэта відаць Mbappe, Небяспека, Бензема, Нікаля Pepe, дембеле і нядаўна Віктар Ашамен. Спіс працягваецца. мы ўпэўненыя, што Хабіб Дыяла будзе дададзены да іх. Праўда ёсць, у яго ёсць патэнцыял для будучыні афрыканскага футбола. Дыяла можа стаць наступным Драгба... проста кажу. Астатняе, як кажуць, - гэта гісторыя.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - адносіны Жыццё\nУзыходжанне на руль сенегальскіх футбольных спраў, безумоўна, робіць Хабіба паспяховым чалавекам. Адсюль напэўна, што большасць прыхільнікаў (асабліва жанчын-фанатаў з Сенегала) напэўна, пачаў задумвацца над наступнымі пытаннямі; Хто такая сяброўка Хабіба Дыяла?.... Хто такая жонка Хабіба Дыяла? ... Хіба Хабіб Дыяла жанаты ?.\nАматары футбола (асабліва жанчыны) разважалі над любоўным жыццём сенегальскай суперзоркі. Крэдыт: Пікукі\nТак !! Нельга адмаўляць той факт, што мілы знешні выгляд Дыяла ў спалучэнні з яго прафесійным поспехам не паставіў бы яго на першае месца ў спісе пажаданняў любой патэнцыйнай дзяўчыны ці жонкі.\nПраўда, за паспяховым футбалістам упэўнена існуе жанчына, якая бы там ні была жонка або мама немаўля. Яна маці яго дзяцей (на фота ніжэй). Адносіны Хабіба Дыяла з жонкай ці мамай напэўна пазбягае ўвагі грамадскасці проста таму, што яна прыватная і, магчыма, не драматургія. Наша даследаванне паказала, што ён з'яўляецца бацьком двух цудоўных дзяцей (хлопчык і дзяўчынка) ад меркаванага жонкі ці немаўляці.\nНа фота Хабіб у святочным настроі разам з дачкой і сынам. Крэдыт: Пікукі\nЁн добры бацька: Кожнай шчаслівай сям'і патрэбен клапатлівы любячы бацька, і Хабіб Дыяла падыходзіць аднаму. Толькі ганарлівы тата падзяліўся шыпячай фатаграфіяй на сваёй старонцы ў Instagram, дзе ён, здаецца, цалкам спакойна атрымлівае асалоду ад сонечнага адпачынку са сваёй выдатнай дачкой.\nЁн сапраўды паказаў свету, што ён цудоўны бацька для сваіх дзяцей. Крэдыт: Пікукі\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Lifestyle\nСпытайце каго-небудзь з вуліцы Сенегала, ці варта таго, каб быць галодным футбалістам, і яны, хутчэй за ўсё, скажуць НЕ. Хабіб Дыяла - цудоўны прыклад таго, хто прыйшоў з нічога, каб стаць футбалістам-мільянерам. Падчас напісання ён вядзе раскошны лад жыцця, які лёгка прыкметны сваім экзатычным аўтамабілем сярод іншых прыгожых рэчаў, якія ён мае.\nЁн жыве раскошнымі фактамі ладу жыцця, лёгка прыкметнымі яго экзатычным аўтамабілем, якім ён матае па горадзе. Крэдыт: Пікукі\nПасля назіранняў за яго экзатычным ладам жыцця шмат прыхільнікаў, асабліва тых, хто бачыў яго машыну, напэўна спыталі ... Якія заробкі і гадавы заробак Хабіба Дыяла ?.\nНа момант запісу футбаліст зарабляе заработную плату ў памеры 18,500 XNUMX XNUMX еўра і гадавы аклад.€962,000K, Ого! ... паказальнік яму, які вядзе экзатычны лад жыцця. Вы ведалі? ... Сярэдняму чалавеку ў Сенегале трэба працаваць як мінімум 9 гадоў, каб зарабіць тое самае, што зарабляе Хабіб за месяц.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - сямейнае жыццё\nЯк вы адчуваеце сябе паспяховым футбалістам у якасці сямейнага карміцеля? ... У гэтым раздзеле ўсё гэта тлумачыцца. Тут мы прапануем вам больш фактаў пра членаў сям'і Хабіба Дыяла, пачынаючы з яго бацькоў.\nБольш падрабязна пра бацьку Хабіба Дыяла: Вядома, што Усейно Дыяла - ганарлівы тата Хабіба. Сціплы і прызямлены чалавек, як адзначана ніжэй, адмовіўся змяніць свой лад жыцця, нягледзячы на тое, што ў футболіста з'явіўся сын мільянера.\nУ бацькі Хабіба Дыяла бяруць інтэрв'ю. Крэдыт: Thies Info\nУсейноў Дыяла прымае журналістаў у свой старамодны дом, дзе абмяркоўвае поспех сына і футбол. Ну, гэта толькі пытанне часу, калі яго Хабіб прымусіць бацьку перасяліць сям'ю ў асабняк.\nБольш падрабязна пра маці Хабіба Дыяла: Вялікія афрыканскія маці нарадзілі вялікіх сыноў, і шчаслівая мама Хабіба Дыяла не стала выключэннем. Размаўляючы з журналістам Тыеса, матуля выліла ў яе сэрца пра тое, як яна ганарыцца тым, што стала маці Хабіба Дыяла.\nМаці Хабіба Дыяла размаўляе з журналістам пра поспех сына. Credit: Thies Info\nХабіб Дыяла прыпісвае вялікую частку свайго поспеху выхаванню, якое яму дала яго маці. Адданая маці заўсёды хацела бачыць, як яе сын расці і быць шчаслівым з таго, што ён стаў.\nБраты і сястра Хабіба Дыяла: Дзякуючы Інфармацыя СМІ, браты і сёстры Хабіба Дыяла Ёан Дыенг Хабіб і Таіці Хабіб вельмі ганарацца дасягненнямі свайго старэйшага брата. Вельмі верагодна, што адзін ці абодва браты паспрабуюць пайсці па слядах Хабіба.\nПазнаёмцеся з братамі і сястрой Хабіба Дыяла. Крэдыт: Thies Info\nВялікі брат Хабіба Дыяла: Хабіба Дыяла бя брат з'яўляецца адным з галоўных яго прыхільнікаў на радзіме. Вядома, што ў суперстарэйшага брата лепшы момант, калі яго ўбачаць у нацыянальных колерах сваёй краіны. Наяўнасць члена сям'і ў нацыянальнай камандзе Сенегала выклікае для яго пачуццё гонару.\nПазнаёмцеся з чалавекам, які, верагодна, будзе старэйшым братам альбо дзядзькам Хабіба Дыяла. Крэдыт: Thies Info\nМяркуемая мачыха Хабіба Дыяла: Часта сустракаецца побач з бацькам Хабіба Дыяла, мамай і ў сямейным доме не пакідае сумненняў у тым, што яна магла б стаць мачахай футбаліста. Яна таксама можа быць мамай аднаго з маленькіх дзяцей, намаляваных вышэй.\nПазнаёмцеся з жанчынай, якая, верагодна, стане Мамай-мамай Хабіба Дыяла. Крэдыт: Thies Info\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Асабістае жыццё\nЗнаёмства з асабістым жыццём Хабіба Дыяла дапаможа вам атрымаць лепшае ўяўленне пра яго асобу з поля. АДарэчы, з футбола, Хабіб - гэта той, хто любіць быць у кампаніі людзей, асабліва тых, хто мае падобнае сямейнае паходжанне. Ён любіць выяўляць сціпласць сярод тыповай славы сучаснага футбаліста.\nЗнаёмства з асобай Хабіба Дыяла. Крэдыт: Thies 24\nПа-другое, Хабіб прыглядаецца да свайго асабістага жыцця Дыдзье Драгба, яго кумір і кар'ерны апякун. Яго захапленне кс Драгба выцякае з Сенегала- Пачынаючы з тых часоў, ён жыў з бацькамі і наведваў прэм'ер-лігу праз аглядныя цэнтры.\nНарэшце, у асабістым жыцці Хабіба Дыяла - яго падабенства з сабакамі. Fаматары, а менавіта; Месі, Блинд, Марсело, Аарон Рэмсі і Джэймс Радрыгес і г.д. усе любяць сваіх хатніх жывёл (сабак). Хабіб Дыяла, які намаляваны ніжэй, не з'яўляецца выключэннем. На малюнку ніжэй сенегальская няня, якая няне свайго цудоўнага шчанюка.\nМногія футбалісты любяць сабаку, і наш уласны Дыяла не з'яўляецца выключэннем. Крэдыт: Thies 24\nНават у вас ёсць прыказка, што ў сучаснай гульні не застаецца лаяльнасці, гэта, безумоўна, не ўлічвае адносіны паміж Хабібам і яго мілым сабакам.\nРэлігія Хабіба Дыяла: Як і большасць сенегальскіх футбалістаў, хутчэй за ўсё, бацькі Хабіба Дыяла выгадавалі яго прыняць Ісламскія рэлігійныя дактрыны. Мы паведамім вам, як толькі з'явяцца фотадоказы таго, што Хабіб вызнае сваю рэлігію.\nГісторыя дзяцінства Хабіба Дыяла плюс невыказаныя факты біяграфіі - Untold Факты\nФутбалісты футбаліста Меца перад ім: Да Хабіба Дыяла былі і іншыя ФК Мец, Легенды, якія таксама разбуралі пляцоўкі ўражлівымі п'есамі і МЭТЫ. Зверху налева направа знізу, у нас ёсць Кулибали, Эмануальны Адэбаёр, Sadio Mane, Рыберы і Луі Саа.\nВыбітныя футбалісты, якія пасвілі ФК "Мец". Крэдыты: FC Metz, Ebay, Twitter, FootMercato, HighburyInn, FB & Irish Sun\nЗнізу справа налева Rigobert песні, Вильтор, Роберт Пірэс, Миралем Пьянич і Папіс Сісэ.\nТату: Культура татуіровак вельмі папулярная ў сучасным футбольным свеце, бо часта выкарыстоўваецца для адлюстравання рэлігіі альбо людзей, якіх яны любяць. Хабіб Дыяла не мае татуіровак. Яго татуіроўка «ІНАЯ- XIIIXIMMXVI»Заўважыў ягоную левую руку - гэта малюнак, які адлюстроўвае нешта, альбо той, каго ён трымае, адважыцца на сэрца.\nПра значэнне яго тату вядома мала. Але мы ведаем, што ён трымае гэта вельмі блізка да сэрца. Аўтар: Lavoixdunord\nЗаніжаныя рэйтынгі FIFA: Абноўленыя рэйтынгі гульцоў заўсёды папулярныя тэмы для абмеркавання, калі выходзіць новы FIFA, і FIFA 20 не адрозніваецца ад Хабіба Дыяла. У сенегальскага футбаліста было няшчасце даведацца, што ён недаацэнены, нягледзячы на тое, што за адзін сезон забіў 26 галоў у лізе.\nHabib Diallo FIFA Ratings паказвае, што ён вельмі недаацэнены. Крэдыт: SoFIFA\nБольшасць геймераў FIFA 20 не задаволілася б рэйтынгамі Хабіба Дыяла. Было адчуванне, што ён не атрымаў заслужанага прызнання.\nЁн з'яўляецца асобай карпарацыі шматузроўневага маркетынгу: Хабіб зарабляе не толькі тым, што проста наносіў мяч па полі. Грошы ад спонсарства гуляюць вялікую ролю ў яго крыніцах даходу. На момант напісання артыкула Хабіб нядаўна заключыў спонсарскае партнёрства з Herbalife International of America, Inc.\nХабіб Дыяла быў бы не супраць запусціць рэкламу, каб пакласці грошы ў кішэню. Крэдыт: Пікукі\nФАКТ ПРАВЕРКА: Дзякуем, што прачыталі нашу гісторыю дзяцінства Хабіба Дыяла плюс неправераныя біяграфічныя факты. У LifeBogger, мы імкнемся да дакладнасці і справядлівасці. Калі вы выявілі нешта, што выглядае не так, калі ласка, падзяліцеся з намі, каментуючы ніжэй. Мы заўсёды будзем шанаваць і паважаць вашыя ідэі.


24 жнівень 2010, 01:55\n10 красавіка 1983 году нас, дзевяціклясьнікаў Дзярэчынскай сярэдняй школы, адпусьцілі дадому на гадзіну раней – быў адменены ўрок расейскай літаратуры. Настаўнік Пятро Мікалаевіч Марціноўскі езьдзіў у недалёкую Зэльву, на пахаваньне Ларысы Геніюш. Назаўтра ён запрасіў мяне да сябе дахаты, расказаў пра ўбачанае і даў прачытаць аддрукаваныя на тонкай папіроснай паперы вершы паэткі. Найбольш уразіў мяне твор, жанр якога я і сёньня не бяруся вызначыць – ці то нізка вершаў, ці то паэма. У ім апісваўся допыт паэткі ў менскай турме:\nСтаю, бы ў боі, не з палахлівых,\nА ён – як зьвер:\n“Дзе ёсьць архівы, аддай архівы\nЁн – гэта Цанава, міністар дзяржбясьпекі БССР, якога за вочы называлі Лаўрэнцій ІІ. Першым быў Берыя”, – тлумачыў настаўнік.\nПраз два гады з "турэмным" творам Ларысы Геніюш пазнаёміліся мае аднакурсьнікі на філфаку БДУ. Мы нават надрукавалі яго ў студэнцкім самвыдатаўскім часопісе “Парсуна”.\nУ сваёй “Споведзі” Ларыса Антонаўна падрабязна апісвае, як яны зь Міколам Абрамчыкам аглядалі архіў БНР, пазасталы пасьля сьмерці Васіля Захаркі. Агляд рабіўся з мэтай выбраць самыя каштоўныя дакумэнты і вывезьці іх у больш бясьпечнае месца.\n“Сартаваць архіў нам ніхто не перашкаджаў. Адкідаючы непатрэбнае, Мікола адсунуў убок пудэлачак ад запалак. Я падняла яго і знайшла там цудоўныя беларускія значкі з Пагоняю – яшчэ з 1918 году. Узяўшы ў рукі дзяржаўную пячаць, я пацалавала яе”, – успамінала Ларыса Геніюш.\nДва чамаданы архіўных матэрыялаў Мікола Абрамчык вывез у Парыж. Усё астатняе трапіла ў рукі Івана Ермачэнкі – кіраўніка Беларускай народнай самапомачы і дарадцы гаўляйтэра Вільгельма Кубэ. Гаўляйтэр таксама цікавіўся архівам і нават пасылаў у Прагу свайго ўпаўнаважанага Рыхеля, які нібыта перадаў бэнээраўскія дакумэнты ў праскі Расейскі архіў. Пасьля вайны гэты архіў быў вывезены ў Маскву, дзе ўсе датычныя БНР матэрыялы зьніклі ў невядомым кірунку. Даследчыца Ганна Сурмач знайшла толькі іх вопіс.\nПрапалі некуды і “два чамаданы” Міколы Абрамчыка. Да нядаўняга часу лічылася, што іх ніхто, апрача Ларысы Геніюш і самога Абрамчыка, ня бачыў. На шчасьце, іх ня толькі пабачыў, але і патрымаў руках Янка Запруднік, калі ў 1970 годзе адведваў удаву прэзыдэнта БНР у Вільпінце пад Парыжам. Ніна Абрамчык, хоць і неахвотна, але дазволіла яму падняцца на гарышча дому і агледзець архіў. Праўда, на тым гарышчы Янка Запруднік пабачыў ужо толькі адзін чамадан.\nШаснаццаць дакумэнтаў, датычных дзейнасьці БНР, дасьледчык апублікаваў у гадавіку “Запісы БІНіМ” за 2009 год. Гэтая публікацыя засьведчыла рэальнае існаваньне “парыскага” архіву БНР, які з-за сваёй недаступнасьці на працягу дзесяцігодзьдзяў ледзь ня стаў лічыцца легендарным.\nНягледзячы на ўсе просьбы і дамаганьні беларускай дыяспары, Ніна Абрамчык так і не перадала архіў новаабранаму старшыні Рады БНР. Пасьля сьмерці маці ў 2002 годзе не сьпяшаецца зрабіць гэта і сын чацьвёртага прэзыдэнта БНР Альгерд Абрамчык, які, па ўспамінах відавочцаў, яшчэ хлопчыкам на пытаньне “Хто ты?” ўпэўнена адказваў: “Я – грамадзянін Беларускай Народнай Рэспублікі!”\nМесцазнаходжаньне архіву, які адыграў не апошнюю ролю ў трагічным лёсе Ларысы Геніюш, да гэтай пары застаецца невядомым.


Мяжа, 12 / 2016 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nМясцовыя «пупкі» думаюць, што без іх карова ня будзе даіцца і жыта каласіцца Фермер Пётр Бабко з вёскі Чыжэвічы Брэсцкага раёна больш за 20 гадоў таму адным з першых на Брэстчыне рашыўся ўзяць у арэнду зямлю. Фэрмэрствуе амаль столькі, колькі існуе Рэспубліка Беларусь. У 1994-м годзе ён павіншаваў Аляксандра Лукашэнку з інагурацыяй і падарыў яму пасля выбараў 30 тон зерня са свайго фермерскай ўраджаю, пра што паведаміў кіраўніку дзяржавы віншавальнай тэлеграмай. Пасля чаго збожжа з радасцю прынялі на Брэсцкім камбінаце хлебапрадуктаў. На максімуме прадпрымальніцкага ўзлёту ён апрацоўваў пад сотню гектараў зямлі. Бліснуў у Брэсцкай вобласці таксама вайной з браканьерамі і дзікімі свіннямі, удалым вырошчваннем грэчкі... «Сапраўды, Пётр Кірылавіч - адзіны з фермераў Прыбужжа, сур'ёзна заняўся грэчкай, - так пісала газета «Рэспубліка» яшчэ ў 2011 годзе, гаварыў начальнік сельхозуправления Брэсцкага райвыканкама Віктар Лукашэвіч. - Гэтага гаспадарніка адрознівае зайздроснае ўменне трапляць у мэта пры штогадовым перакройваннем структуры сваіх пасяўных палёў. Ўмее прадбачыць ён і эканамічную сітуацыю маючай адбыцца восені. Таму кіраўніцтва аграрнай галіны раёна яму заўсёды ахвотна дапамагае ... Такія фермеры, як Бабко, ўносяць істотны ўклад у забеспячэнне харчовай бяспекі рэспублікі»


Нізкі кошт наземнага якара - вытворца, завод, пастаўшчык з Кітая\n(Усяго 24 Прадукты для Нізкі кошт наземнага якара)\nАцынкаваныя сталёвыя спіральныя анкеры Q235 Нізкі кошт\nАцынкаваныя сталёвыя спіральныя анкеры Q235 Нізкі кошт Шруб з квадратным фланцам зазямляе іншы тып злучэння з апорай. Калі ў вас квадратная стойка і вам неабходна ўсталяваць і замацаваць, шруба з квадратным фланцам можна прасвідраваць у глебу, каб зрабіць апору. Дысплей заземленага шрубы Шрубавы ворсавы фланец...\nАцынкаваная спіральная палі з нізкай коштам\nАцынкаваная спіральная палі з нізкай коштам Ацынкаваная таўшчыня шрубы заземлення мы абяцалі не ніжэй за 60 мкм. Большасць нашых шрубавых паль можа дасягаць 80-90 мкм. Такім чынам, ацынкаваная якасць вельмі дасканалая, чым на іншых заводах. Ацынкаваная паверхня можа абараніць шруба зазямлення, каб доўга не ржавець. У...\nНізкі кошт наземнага якара\nНяма капання наземнага якара\nВызначэнне наземнага якара