БелаПАН. У Мінску судзяць былога топ-менеджара "Беларусбанка"\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2017/09/08/919206_919207/\nДата раздрукоўкі: 28.02.2020 18:15\n08.09.2017 12:35 Грамадства\nУ Мінску судзяць былога топ-менеджара "Беларусбанка"\nМінск, 8 верасня. У судзе Маскоўскага раёна Мінска 8 верасня пачаўся чарговы працэс па справе аб карупцыі ў "Беларусбанку". На лаве падсудных — былы выканаўчы дырэктар банка Анатоль Багавік, якога абвінавачваюць у атрыманні хабараў і перавышэнні службовых паўнамоцтваў.\nСправу разглядае суддзя Вольга Лістраценка, абвінавачанне прадстаўляе пракурор Яўген Серакоў. Багавіка абараняюць два адвакаты: Андрэй Санковіч і Наталля Шэкіна.\nАбвінавачваны больш за год утрымліваецца пад вартай, затрымалі яго ў пачатку жніўня 2016 года. Да таго, як яго прызначылі выканаўчым дырэктарам "Беларусбанка", ён шмат гадоў узначальваў разліковы цэнтр пластыкавых карт банка.\nПракурор на пачатку судовага пасяджэння заявіў хадайніцтва, каб працэс праходзіў у закрытым рэжыме. Паводле слоў Серакова, у матэрыялах справы ўтрымліваецца інфармацыя, якая з`яўляецца банкаўскай тайнай: дадзеныя па рахунках, здзелках, праграмах і тэхніцы, якую выкарыстоўвае банк.\nХадайніцтва падтрымалі абаронцы Багавіка, адзначыўшы, што ў якасці сведак па справе праходзяць некалькі чалавек, у дачыненні да якіх вядзецца папярэдняе расследаванне. У прыватнасці размова ідзе пра былога гендырэктара Банкаўскага працэсінгавага цэнтра Генадзя Зубарава, якога таксама абвінавачваюць у карупцыі.\nАднак суддзя адхіліла хадайніцтва, працэс будзе праходзіць у адкрытым рэжыме.\nАдзначым, што цяпер у судзе Цэнтральнага раёна Мінска судзяць яшчэ двух былых топ-менеджараў "Беларусбанка" Генадзя Гаспадарыка і Мікалая Цырто, якія, паводле дадзеных следства, атрымалі ў якасці "адкатаў" больш за 500 тыс. долараў. Абаронцы Гаспадарыка і Цырто таксама настойвалі на закрытым працэсе, па той жа прычыне — у матэрыялах справы ўтрымліваецца банкаўская тайна, аднак пракурор гэта хадайніцтва не падтрымаў, суддзя яго адхіліла. Сёння Гаспадарыку і Цырто вынесуць прысуд.\nПятніца, 28 Люты 2020, 18:15


Галоўная ➠ Пліткі ➠ Ролю тынкоўкі ў вашым доме\nСумесь наносіцца лёгка і хутка, узяўшы ў руку шпатель вы можаце зрабіць гэта самастойна. Тынкоўка – гэта той выгляд сумесяў, які не патрабуе ад майстра якіх-небудзь высілкаў, яна простая ва ўжыванні і падрыхтоўцы. Калі вам трэба толькі пераляпіць шпалеры, і вы заўважылі, што сцены месцамі не роўныя, то ўсе гэтыя працы можна зрабіць сваімі рукамі. Такім чынам, тынкоўка сцен зэканоміць вам грошы і час на пошукі работнікаў.\nУ сучасным свеце існуе велізарная колькасць розных відаў тынкоўкі. Уся яна адрозніваецца сваёй структурай, колерам, а часам і фактурай. Знайсці такую вы можаце нават у сваім горадзе, варта толькі зайсці ў будаўнічы краму. Цяпер вялікай папулярнасцю абзавялася фактурная тынкоўка. Яна лёгка наносіцца на сцены, ўспрымальная да перападаў тэмпературы і вільготнасці, а самае галоўнае можна падабраць розныя фактуры. Такім чынам, можна атрымаць сапраўдны твор мастацтва на вашых сценах.\nВы, напэўна, часта бачылі, што тынкоўка ўжываецца не толькі як сумесь пад якой-то матэрыял, але і асобна. Так, напрыклад, многія жыхары загарадных дамоў актыўна выкарыстоўваюць тынкоўку звонку. Хутчэй за ўсё перад вамі была тынкоўка караед, забудзьцеся аб асацыяцыях з казуркамі, перад вамі звычайная сумесь проста з прыгожай фактурай. Яна лёгка наносіцца на сцены, хутка дубянее і сапраўды прыгожа выглядае. З дапамогай вопытных майстроў можна ўзнавіць свае самыя запаведныя мары па дызайне жылля.\nНе бярыце тынкоўку ў неправераных крамах. Як і любая іншая сумесь яна можа прадавацца пратэрмінаванай або першапачаткова не якаснай. Справа ў тым, што адразу вы не зразумееце добрая тынкоўка, якую вам прапануюць. Затое ўжо праз пару месяцаў вы ўбачыце, як яна адвальваецца з вашых сцен. Бярыце толькі правераныя матэрыялы і тады ваш дом будзе ў выдатным выглядзе, як унутры, так і звонку.\nУ апошні час тынкоўку сталі часта выкарыстоўваць як «падмурак» для фарбы. Фасадныя фарбы (megabud.com.ua) шырока выкарыстоўваюцца як у загарадных дамах, так і ў звычайных кватэрах. Еўрапейская мода здолела дабрацца ўжо і да нас, а там шпалеры не частыя госці. Людзям прасцей проста пафарбаваць сцены ў любімы колер. Пры гэтым такая фарба выдатна мыецца і не злазіць.\nЯна можа праслужыць вам некалькі гадоў, не отпадая і не выклікаючы расколін на сценах. Пры гэтым вы ў любы момант можаце перафарбаваць сцяну, калі вам надакучыў ранейшы колер. Фасадная фарба зможа вырашыць усе вашы праблемы з дызайнам памяшкання, а якасная тынкоўка ёй у гэтым дапаможа.


Беларусы Варшавы ўшанавалі памяць Алеся Чаркашына - Беларуская Праўда\nБеларусы Варшавы ўшанавалі памяць Алеся Чаркашына\nУ другую гадавіну смерці Алеся Чаркашына ў Беларускім Доме паказалі дакументальны фільм «Не здавайся» рэжысёра Антося Цялежнікава. Фільм прысвечаны гісторыі гераічнага змагання беларускага патрыёта, загінуўшага за незалежнасць Украіны, паведамляе Беларускае Радыё Рацыя.\nГаворыць сустаршыня Беларускага Дому Уладзімір Кобец:\n– Алесь Чаркашын – гэта прыклад мужнасці, прыклад унутранай трансфармацыі, перамогі самога над сабою. Ён закаляў свой дух, закаляў сваю душу крок за крокам праз усё сваё жыццё.\nАнтось Цялежнікаў, рэжысёр-дакументаліст: Шкадую, што не пазнаёміўся з ім раней, інакш мой першы фільм напэўна быў бы пра яго. Але так атрымалася, што ўжо постфактум я зняў фільм пра яго, бо ён варты ні аднаго фільма, ні адной кнігі.\nСвайго таварыша па арганізацыі «Зубр» узгадвае былы палітвязень Аляксандр Атрошчынкаў:\n– Пачаў сваё жыццё з самых нізоў. Але тое, што дасягнуў у духоўным плане, маральным плане, тое, што для многіх людзей ён герой. Ён шмат каму дапамог у жыцці. Гэта вялікае дасягненне. І гэта сапраўды вялікі прыклад жыцця вялікага чалавека. Спадзяюся, што прыйдзе час, калі на Беларусі будуць шанаваць гэтага безумоўна героя Беларусі і героя Украіны.\nАлесь Чаркашын і Віталь Ціліжэнка загінулі ў жніўні 2015 года падчас баявых дзеянняў на ўсходзе Украіны.


Кітайскі вобад пагрузчыка для Linde і BYD Кітайскі завод вытворцаў і вытворцаў | Hywg\nШто такое вобад пагрузчыка?\nпагрузчык вобад складаецца з шынамі, каб прыняць вялікую вагу транспартных сродкаў і хутка каціцца ў розных умовах. Вобад пагрузчыка мае вырашальнае значэнне для тэрміну службы пагрузчыка і эфектыўнасці працы, добры пагрузчык вобад можа перавозіць велізарны вага і дапамагаць пагрузчыку працаваць бесперабойна і эфектыўна. Для пагрузчыка вельмі важна мець трывалы, надзейны і просты ў мантажыпагрузчык вобад. Наш прадукт HYWGпагрузчык вобад з'яўляецца добрым выбарам для ўладальнікаў пагрузчыкаў, таму што мы даказалі якасць, добрую цану і поўны спектр дыскаў для пагрузчыкаў для большасці брэндаў. Мы з'яўляемся вытворцам абадкоў OEM для такіх вядомых імёнаў, як Linde і BYD.\nКолькі відаў дыскаў для пагрузчыкаў?\nЁсць шмат відаў вілы пагрузчыкаў, вызначаны структурай, гэта можа быць падзелены вобад, 2-ПК, 3-ПК і 4-ПК. Раздзелены вобад невялікі і лёгкі і выкарыстоўваецца невялікім пагрузчыкам, вобад з 2-х ПК лёгка мантаваць, вобад з 3-х і 4-х камп'ютэраў выкарыстоўваецца ў сярэдніх і буйных пагрузчыках, яны могуць вытрымліваць вялікую нагрузку і высокую хуткасць. Электрычныя пагрузчыкі, як правіла, выкарыстоўваюць вобад з 3-х і 4-х камп'ютэраў, таму што пры аднолькавых памерах вобад можа вытрымліваць вялікую нагрузку, і яны працуюць больш ціха, чым іншыя тыпы дыскаў.\nДля чаго выкарыстоўваецца абадок пагрузчыка?\nНашы пагрузчык вобад можа выкарыстоўвацца для розных марак, такіх як:\n3.00D-8 Спліт 5.00-8 Linde, Toyota, Nissan\n4.33R-8 Спліт 16х6-8 Linde, Toyota, Nissan\n4.00E-9 Спліт 6.00-9 Linde, Toyota, Nissan\n5.00F-10 Спліт 6.50-10 Linde, Toyota, Nissan\n5.00S-12 Спліт 7.00-12 Linde, Toyota, Nissan\n6,5-15-2PC 2PC 7.50-15 Ліндэ\n4.33R-8-3PC 3PC 16х6-8 Ліндэ\n4.00E-9-4PC 4PC 6.00-9 Ліндэ\n6.50F-10-4PC 4PC 23х9-10 Ліндэ\n7.00-15-4PC 4PC 250-15 Ліндэ\n7,00х20 2-ПК 9.00-20 КОШКА\nНашы перавагі пагрузчыка вобада?\n(1) Мы можам прапанаваць не толькі пагрузчык вобад поўны, але таксама пагрузчык вобад такія кампаненты, як стопорное кольца, бакавое кольца, фланцы і сядзенні для пацер.\n(2) Наша перавага ў тым, што мы маем уласную сталеліцейную фабрыку, якая вырабляе такія кампаненты, як замкавае кольца, фланец, бакавое кольца, сядзенне для пацерак на 100%, мы прапануем высокую якасць і разумную цану.\n(3) У нас ёсць поўны спектр пагрузчык вобад уключаючы прамысловыя раздзельныя вобады, абадкі з 2 шт, абадкі з 3-х ПК і 4-ПК, мы можам паставіць усе віды дыскаў для пагрузчыкаў.\n(4) Наша якасць была даказана буйнымі вытворцамі, такімі як Linde, BYD і іншымі вытворцамі пагрузчыкаў.\nПапярэдняя: Кіраўнічы майнинг ў Кітаі Памер вытворцы OEM ад 33 ″ да 63 ″\nДалей: Прамысловы вобад для пагрузчыка пад'ёмніка Tele вытворца Кітай


У Міёрскім райсудзе распачаўся працэс над журналістам Кастусём Шыталем\nhttps://spring96.org/be/news/46369 2011 2011-10-10T19:22:36+0300 2011-10-10T19:22:36+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/shytal.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЯго вінавацяць у дробным хуліганстве – нецэнзурнай лаянцы. З абвінавачаннем хлопец катэгарычна не згодны: ён запатрабаваў на суд супрацоўнікаў Шаркоўшчынскай ДАІ, якія сцвярджалі, што ён абражаў іх і не хацеў паказваць дакументаў.\nКастусь Шыталь не прызнае сябе вінаватым, ён лічыць, што абвінавачанне прыдумалі выключна для таго, каб затрымаць яго напярэдадні Народнага сходу – журналіст мусіў асвятляць гэтую падзею ў Дзісьне на рэгіянальным незалежным сайце westki.info .\nАле, як мы ўжо паведамлялі, увечары 7 кастрычніка, калі хлопец ехаў у бок Міёраў “аўтаспынам”, яго затрымалі ў дарозе: супрацоўнікі ДАІ спынілі прыватную машыну, змусілі Кастуся выйсці, заявіўшы, што ен падобны да злодзея, які скраў нейкія рэчы з чужога легкавіка.\nЯго нават былі павезлі ў Шаркоўшчыну нібыта на апазнанне да гаспадара скрадзеных рэчаў. Аднак потым перадумалі ды павезлі Кастуся ў Міёры, дзе ў пастарунку быў складзены пратакол пра дробнае хуліганства.\nБольш за двое сутак Кастусю Шыталю давялося правесці ў ізалятары часовага ўтрымання ў будынку Міёрскага РАУС. Хлопец з’яўляецца актывістам па стварэнні партыі БХД, і ягоныя аднадумцы з Міёраў штодня прывозілі яму перадачы, аднак цёплыя рэчы адміністрацыя ІЧУ не прымала. Усе, хто ведае Кастуся асабіста, абураныя абвінавачаннем: ён шчыры вернік, і ніхто ніколі ад яго не чуў дрэннага слова.\n10.10.2011 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


Таямніцы старажытных кніг ВКЛ – Наша Слова штодзень\n23 красавіка 2019, 20:33 Навука 9\nНавукоўцы з Усходняй Еўропы праяўляюць вялікую цікавасць да выданняў, якія друкаваліся ў Вялікім Княстве Літоўскім. Сярод іх – прафесар Вармінска-Мазурскага ўніверсітэта ў Ольштыне доктар габілітаваны Зоя Ярашэвіч-Пераслаўцаў. Амаль кожны год яна прыязджае ў Менск, каб падзяліцца сваімі здабыткамі з беларускімі калегамі. Сёлета яна распавядала пра спробу стварыць рэканструкцыю збору кірылічных кніг Жыровіцкага манастыра. Светлая, імклівая, поўная энергіі, пані прафесар падзялілася ведамі пра тое, якія кніжныя скарбы знаходзіліся ў бібліятэцы беларускай святыні.\nПані Зоя нарадзілася 30 лістапада 1954 года на Падляшшы. У 1979 г. яна скончыла Вышэйшую школу педагогікі ў Ольштыне ў галіне гуманітарных навук. У 1988 годзе яна абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме кніжнай культуры старавераў у Польшчы, у 2004 годзе атрымала дактаранцкую ступень, а ў 2006 г – званне прафесара.\nЗоя Ярашэвіч-Пераслаўцаў з’яўляецца аўтарам і рэдакта-рам больш за 50 публікацый па бібліялагічных пытаннях на старонках навуковых часопісаў і рэгіянальных газет. Пані прафесар таксама ўдзельнічае ў дзейнасці папулярызацыі спадчыны рэгіёна Варміі і Мазураў сярод моладзі.\nЗоя Ярашэвіч-Пераслаўцаў удзельнічае ў Міжнародных кнігазнаўчых чытаннях з моманту іх заснавання ў 1998 годзе.\n– Я была вельмі рада сустрэцца з беларускімі калегамі. Мы пачыналі нашу супрацу з Таццянай Іванаўнай Рошчынай. На Першых кнiгазнаўчых чытанях (Менск, 15 верасня 1998 г.) прагучаў мой даклад: “Дакументальная роля кірылічных кніг, выдадзеных у Вялікім Княстве Літоўскім у XVI – XVIII стст.”. На адной з канферэнцый я казала пра даследванні Радзівілаўскай бібліятэкі ў Польшчы.\nПра кірылічныя старадрукі з Вялікага Княства Літоўскага я звычайна распавядаю студэнтам Вармінска-Мазурскага ўніверсітэта на занятках па гісторіі кнігі. Знаёміла з імі студэнтаў Варшаўскага ўніверсітэта, калі выступала як прафесар-лектар (profesor wizytujoncy) у 2012 г. Як мне паведаміў Валеры Булгакаў, у гэтым годзе будзе выдадзена мая кніга ў перакладзе на беларускую мову: “Кірылічныя старадрукі з сядзіб Вялікага Княства Літоўскага ХVI-ХVIII cтагоддзяў”. (“Druki cyrylickie z oficyn Wielkiego Ksienstwa Litewskiego w XVI-XVIII wieku, Olsztyn”).


Па маршруце з Гомеля ў Мінск пачаў хадзіць новы сучасны электрапоезд InterCity\nКамфорт і хуткасць — важныя складнікі\nОпубликовано: 05.09.2016 16:54:17\nПа маршруце з Гомеля ў Мінск пачаў хадзіць новы сучасны электрапоезд InterCity. Ён першапачаткова разлічаны на перавозку пасажыраў паміж абласнымі цэнтрамі і сталіцай.\nЭлектрапоезд бізнес-класа InterCity пачаў курсіраваць паміж Гомелем і Мінскам\nНовы фармат пасажырскіх перавозак у першую чаргу вызначаюць павышаны камфорт і высокія хуткасці. На дарогу InterCity трэба ўсяго 2 гадзіны 59 хвілін (раней яна займала на 45 хвілін больш). Сам састаў сабраны на заводзе “Штадлер Мінск” у Фаніпалі. І хоць пасажырам ужо добра знаёмыя новыя электрапаязды “Штадлер”, зялёны InterCity вылучаецца. У ім больш вагонаў — 7. 382 месцы, прычым 16 — сапраўдны бізнес-клас, у асобнай зоне ў першым вагоне, з куды больш зручнымі крэсламі.\nЗрэшты, і астатнія сядзенні пры жаданні можна адрэгуляваць пад свой густ, а па ўсім саставе даступны бясплатны Wi-Fi і забяспечваецца камфортная тэмпература прыкладна ў 22 градусы. У сярэдзіне поезда — невялікі бар з напоямі і лёгкімі закускамі. Таксама бармэн можа прайсціся з каляскай па салоне. Ёсць і шматфункцыянальная зона для людзей з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі, а да перона з дзвярэй высоўваецца пандус, па якім заехаць у поезд можна без старонняй дапамогі. Пералічваць тэхналагічныя новаўвядзенні можна доўга. Цеплавая заслона на ўваходзе, каб салон не ахалоджваўся ўзімку. Адчувальная электроніка ў дзвярах, якую нават выстаўлены мезенец прымусіць спыніцца. У кабіне ж машыністаў — амаль ніякіх кнопак, мінімум рычагоў і тры вялікія маніторы. Інфармацыя пра тэхнічны стан поезда, неабходнае абслугоўванне аддалена перадаецца спецыялістам з сэрвіснага цэнтра. Кіраванне цалкам камп’ютарызавана, расказвае машыніст электрапоезда Андрэй Бітус:\n— Прыборы кіравання размешчаны так, што я, не робячы ніякіх дадатковых рухаў, магу кіраваць і кантраляваць работу поезда. Дзякуючы сістэме дыягностыкі на маніторы тут жа з’яўляецца паведамленне пра любую няспраўнасць, прычым камп’ютар падказвае, што можна зрабіць у такой сітуацыі. Як правіла, дастаткова націску адной кнопкі, гэта значыць машыніст дае каманду сістэме, каб яна ўхіліла няспраўнасць.\nНі Андрэю, ні памочніку машыніста Дзмітрыю Галубовічу раней не даводзілася адкрываць новы маршрут. Безумоўна, гэта выклікала пэўнае хваляванне. Але сам поезд для іх ужо не ў навінку — брыгада прайшла навучанне на заводзе-вытворцы.


(Працяг. Пачатак у №№ 32 — 33.)\nНеўзабаве Канёнкаў і Зіменка скончылі абмяркоўваць свае справы і вярнуліся да нас. Размова працягнулася. Вядома, увесь яе змест я не запомніў. Затое ў памяці засталося іншае: расповед Сяргея Цімафеевіча пра яго сустрэчы з Ясеніным. Вось тут я навастрыў вушы: Ясенін для мяне ў той час (ды і цяпер) быў адным з самых любімых паэтаў ХХ стагоддзя. І сустрэча з чалавекам, якi асабiста яго ведаў, была падарункам лёсу.\nУ студыі на Прэсні\nА пачыналася ўсё так. Канёнкаў, адпіўшы глыток гарбаты, раптам павярнуўся да сваёй жонкі:\n— Маргарытачка, пачаставала б гасцей налівачкай...\nІ калі на стале з’явіліся графін з ружовай вадкасцю і кілішкі (сам Канёнкаў не піў), ён прамовіў са скрухай у голасе:\n— У маладосці і я быў вялікі мастак па гэтай частцы. Мы з Сярожам Ясеніным добра ўмелі пагуляць у маёй студыі на Прэсні.\nМаргарыта Іванаўна з дакорам паглядзела на мужа і ўздыхнула:\n— Вось, дзетачка, з-за твайго разгульнага жыцця і кінула цябе твая Таццяна.\n— Ну ты скажаш, Маргарытачка, — расхваляваўся Канёнкаў. — Зусім не з-за гэтага.\nІ працягнуў свой аповед:\n— У пачатку дваццатых я жыў і працаваў на Вялікай Прэсні. Гэта была двухпавярховая камяніца са шкляным двускатным ліхтаром на каньку даху, якая належала булачніку Ціхаміраву. Там я ў яго за 60 рублёў у месяц і арандаваў скульптурную майстэрню разам з куханькай, пакойчык для жылля з печкай-“пчолкай”. Да мяне тут працаваў Косця Крахт. Скульптар ён быў не вельмі высокага палёту, але затое на вячоркі ў сваю студыю мог сабраць такіх няпростых персон, як Андрэй Белы, Марына Цвятаева, Валерый Брусаў, Барыс Пастэрнак, Іда Рубінштэйн, Наташа Ганчарова, браты Макоўскія.\nПраўда, нядрэнная кампанія?\nПобач з домам праязджалі пралёткі, старадаўнія карэты і нават важныя “ролс-ройсы”. Грымеў трамвай. Насупраць — уваход у Заалагічны сад, непадалёк — Ваганькаўскія могілкі. Студыя добрая, утульная. Ганак, увіты дзікім вінаградам, панадворак, зарослы бэзам, язмінам і шыпшынай. За домам я пасеяў жыта, у якім летам раскашавалі мае любімыя валошкі і пунцовыя макі.\nВедаеце, мае мілыя сябры, які гэта быў час? Час баявы, вясёлы. Час вялікіх чаканняў. Прэсня для мяне стала раем зямным — і ў творчых адносінах, і ў чыста чалавечых стасунках. У мяне часта бывалі і Федзя Шаляпін з дзецьмі, і Ваня Шведаў, які шыкоўна выконваў шаляпінскую “Блыху”, і паэт Міша Герасімаў у сваім нязменным чырвонаармейскім шынялі, і скульптар Мітрафан Рукавішнікаў з братам паэтам Іванам, і сам наркам Луначарскі, і Пеця Канчалоўскі з Машковым, і Ізадора Дункан, якую я маляваў у яе балетнай студыі на Прачысценцы, дзе яна навучала маладзенькіх балерын-басаножак, а потым ляпіў яе з натуры ўжо ў майстэрні. Яркая была жанчына... Асаблівая, ні на кога не падобная.\nНеаднойчы заходзіў да мяне таленавіты і абаяльны дзівак Іткінд родам (звяртаючыся да мяне — Б.К.) з вашай Смаргоні. Ён вучыўся маляванню ў Рушчыца і скульптуры — у Валнухіна, але і ў мяне сяму-таму навучыўся, у тым ліку і тэхніцы ювелірнай разьбы па дрэве. Але ў яго была свая, асаблівая разьба... Разам з Горкім я дапамог яму зрабіць у тэатры “Габіма” на Ніжняй Кіслоўцы персанальную выставу. Поспех быў зайздросны, хаця яго звышарыгінальныя творы былі для маскоўскай публікі вой якія нязвыклыя. Ісаак быў вельмі захоплены паэзіяй Ясеніна, называў яго “самым рускім з усіх рускіх піітаў”, і Сярожа, які гасцяваў у мяне часцей за ўсіх, адказваў яму ўзаемнасцю.\nКніга, якой не было\n— Сяргей Цімафеевіч, раскажыце больш падрабязна пра ваша сяброўства з паэтам, — папрасіў я.\n— Мяне з Сяргеем пазнаёміў мой даўні прыяцель Клычкоў. Успамінаю, як яны — Ясенін, Клычкоў і Арэшын — моцна выпіўшы спірту і закусіўшы сабранымі ў дваровых пнях шампіньёнчыкамі, смачна прыгатаванымі жонкай дворніка “дзядзькі Грышы”, пахістваліся ля маёй кампазіцыі “Сцяпан Разін з грамадой”, спяваючы заліхвацкі разбойніцкі раманс “Живет моя отрада в высоком терему... ”, які сачыніў Арэшын.\n— Ды не, дзетачка, — паправіла мужа Маргарыта Іванаўна, — песню склаў Сярожа Клычкоў, а не Пеця Арэшын. А дакладней кажучы, Сярожа літаратурна апрацаваў вершы свайго цёзкі Рыскіна, які памёр ад сухотаў зусім маладым. Я ж табе пра гэта не раз казала. А музыку хутчэй за ўсё напісаў папулярны цыган-гітарыст Міхаіл Шышкін.\n— Хіба? Ну, значыць, прызабыў. Старасць... А наогул, “апошні паэт вёскі”, як сябе называў Сяргей Аляксандравіч, з’яўляўся заўсёды нечакана, бясшумна, без усялякага папярэджання. З’яўляўся адзін або з Ізадорай. Аднойчы прыйшлі два Сяргеі — Ясенін і Клычкоў. Такія сур’ёзныя, дзелавыя, цвярозыя. Паскардзіліся на “сухі закон”. Я ім нагадаў, што на Цвярской працуе шынок Аўтандылава — адзінае ў Маскве месца, дзе паводле дэкрэта дазволена продаж віна. Сябры засмяяліся: няхай, маўляў, гэта пойла п’юць арыстакраты. Ну, што мне заставалася рабіць: выцягнуў я з камода бутлю спірту.\nАказваецца, мэта іх прыходу была цалкам высакародная: яны вырашылі ўдваіх напісаць манаграфію пра маё жыццё і творчасць! Памятаю, у добрым падпітку яны на маіх вачах ударылі па руках: “Заўтра з раніцы пачнём, а сёння... сёння давайце песні спяваць!” Кнігу пра мяне яны так і не напісалі — хутчэй за ўсё таму, што справа гэтая, па сутнасці, ім была не ўласцівай.\nІ тут я хачу зрабіць маленькае адступленне. У зборы твораў Сяргея Ясеніна (Масква, 1962) у 5-м томе прыводзіцца заява на адрас аддзела выяўленчых мастацтваў Наркамасветы ад 19 кастрычніка 1918 года: “Просім аб выдачы нам, Сяргею Клычкову і Сяргею Ясеніну, якія працуюць над манаграфіяй пра творчасць Канёнкава памерам у два друкаваных аркушы, паводле разліку ў тысячу рублёў аркуш, авансу ў 1 тысячу (адну) рублёў. Сяргей Клычкоў, Сяргей Ясенін”.\nЦі ведаў сам скульптар пра такую заяву? Наўрад ці. І невядома, ці атрымалі паэты жаданы аванс. Але вядома іншае. У 1922 годзе выдавецтва імажыністаў абвясціла на вокладцы зборніка “Залаты кіпень” аб тым, што рыхтуецца да друку кніга Ясеніна і Анатоля Марыенгофа пра Сяргея Канёнкава. Аднак ніякіх звестак аб працы паэта над ёй я не знайшоў.\nСяргей Цімафеевіч працягваў:\n— Што яшчэ сказаць? Ясенін вельмі любіў мой прэсненскі маёнтак. Асабліва — свежы пах вычышчанага ад кары дрэва, шоргат габлюшкі пад нагамі, колер замешанай у збане чырвонай гліны. Мог гадзінамі скрупулёзна разглядаць мае працы. Асабліва падабаліся яму “лесавічкі”, кампазіцыі “Стрыбог”, “Еруслана Лазарэвіч”, “Царэўна”, “Жабрацкая браты”. Ён не мог ніяк зразумець, як з драўлянага цурбалка можна зрабіць жаночы торс і атрымаць за яго дзве тысячы рублёў! А вось скульптуры з майго “грэцкага цыклу” — паўпартрэты-\nпаўалегорыі кшталту “Эоса” або “Кары” — не вельмі былі яму даспадобы, хіба толькі “Жар-птушка” — аголеная мадэль, зробленая ў грэцкім стылі. І асабліва захапляўся ён маім “Паганіні”. Часам сядаў на клад дроў каля свірна і слухаў, як я сваім прыглушаным баском спяваў “Барыню”, падыгрываючы сабе на гармоніку-двухрадку, які Сярожа называў “лірай”. Часам падпяваў тэнарком, трохі ў нос.\nКанёнкаў замоўк, ледзь напружыўся, быццам нешта ўспамінаючы. Потым, убачыўшы, што яго жонка, ціха папрасіўшы прабачэння, паднялася і некуды выпырхнула, паважна пагладзіў бараду:\n— Напэўна, стамілася Маргарытачка... Яна ж з раніцы на нагах. Хай адпачне трошкі. Я вось у свае дзевяноста пяць пакуль на кані. Як вы думаеце, сябры, пратрымаюся яшчэ гадоў пяць? Не адказвайце. Я ведаю — пратрымаюся ды яшчэ пакажу пачэснай публіцы сваю юбілейную выставу, апошнюю, пэўна... Мне будзе што прадставіць! Так, пабачыў я ў жыцці ўсяго такога столькі, што іншаму не хопіць і трох жыццяў. Дык на чым гэта я спыніўся?\n— На ўспамінах пра Ясеніна...\n— Прыгадваю, як мы з Сярогам аднойчы хадзілі на жураўлінае паляванне ў Сергіева-Пасадскія ўгоддзі. Самае цікавае, што калі мы са стрэльбамі падыходзілі да поля, журавы тут жа ўзляталі. Але калі там працавалі сялянкі з сярпамі, птушкі іх чамусьці зусім не баяліся і хадзілі літаральна побач з імі. Магчыма, адчувалі, што мы чужынцы і прыйшлі не з дабром. Хаця страляць мы зусім не збіраліся. У нас не было таго тургенеўска-некрасаўскага азарту як мага больш набіць жыўнасці.\nЗдаецца, у 1921 годзе я выразаў з дрэва ясенінскі бюст. Працаваў без натуры, карэктуючы зроблены з натуры партрэт па тым моцным уражанні, якое жыло ўва мне з вясны 1918 года. Тады на маёй выставе ў Прэсні Сяргей чытаў вершы натоўпам наведвальнікаў. Валасы натапырыў, лоб наморшчыў… Партрэт яму вельмі спадабаўся, і ён па ўсёй Маскве разнёс, як яго, натхнёнага і гордага, увасобіў “цёзка”, “лепшы сябра” і “самы геніяльны расійскі мастак”.\nШмат пазней я даведаўся некаторыя новыя цікавыя факты пра ўзаемаадносіны Канёнкава і Ясеніна, пра якія Сяргей Цімафеевіч тады нам з Зіменкам не распавёў.\nТак, перад ад’ездам у ЗША Канёнкаў напісаў Ясеніну ліст, у якім былі такія радкі: “Вельмі сумна мне з’язджаць, не развітаўшыся з табой. Некалькі разоў я заходзіў і пісаў табе, але ты чамусьці зусім на мяне забыўся. Я па-ранейшаму люблю цябе і цаню як вялікага паэта”.\nА як цяжка скульптар успрыняў вестку пра яго смерць! 12 сакавіка 1926 года з Нью-Ёрку ён пісаў апошняй жонцы паэта Соф’і Андрэеўне Талстой-Ясенінай: “Я любіў Сярожу за яго выдатную чыстую душу і за цудоўныя вершы яго. Смерць Сярожы зрабіла на мяне ашаламляльнае ўражанне. Я доўга не верыў у гэта. Адчуваю, што палі і лясы маёй радзімы цяпер асірацелі. І тужліва вяртацца туды”.\nІ ў той жа дзень — прыяцелю-журналісту Івану Касаткіну: “Спачатку, чытаючы тутэйшыя газеты, я быў узрушаны і тупаў з кута ў кут, не давяраючы гэтаму. Затым толькі патроху да мяне даходзіла, што Сярожа даўно ўжо казаў у сваіх вершах пра надыход смерці, але ж гэта ў разлік ніяк не прымалася, па меншай меры, мной. Адным словам, гора выказаць я не здолею, і так яго шмат, што няма сілы”.\nУ гэтых лістах Канёнкаў прасіў даслаць матэрыялы (фатаграфіі, артыкулы, здымак магілы), паколькі меў намер стварыць помнік Ясеніну. На жаль, яны так і не ўрэчаісніліся.


26 жнівень 2016, 14:38\nЗлавілі недзе за кілямэтар — каля «дому камуны». Натуральна, гэта была выпадковасьць, але ўсё скончылася добра. Самае сьмешнае, што праз тры дзясяткі гадоў я паўтарыла татава дасягненьне — праўда, мне было паўтара года, але ўцякла я прыкладна на такую самую адлегласьць. І ўсё таксама скончылася добра. Аднак у маёй сям’і ў такіх выпадках не казалі, што ў здарэньні вінаваты нехта яшчэ, апроч бацькоў.\nПрадугледзець усё немагчыма, але ёсьць набор стандартных сытуацый, у якіх бацькі могуць мінімізаваць рызыку для сваіх дзяцей\nУвогуле маё дзяцінства было цалкам нармальнае: мне даводзілася глытаць капеечную манетку, падаць у аглядную яму гаража, наступаць босай нагой на пчол, на яд якіх я маю страшную алергію, есьці нясьпелыя ягады, трапляць пад абстрэл з рагаткі і атрымліваць раненьне ў галаву жалезным шарыкам ад падшыпніка. З іншага боку, я ўжо гады ў тры ведала, што запалкі — ня цацка, што дзецям ня варта браць у рукі нож або гуляць там, дзе езьдзяць машыны, а чужыя дзядзі і цёці могуць мяне скрасьці, калі іх паслухацца і пайсьці куды скажуць.\nПрадугледзець усё немагчыма, але ёсьць набор стандартных сытуацый, у якіх бацькі могуць мінімізаваць рызыку для сваіх дзяцей. Напрыклад, зрабіць так, каб малое ня выскачыла з акна на высокім паверсе.\nНедзе ў траўні ў Беларусі адкрываецца сэзон «дзетападу» — з розных рэгіёнаў краіны прыходзяць навіны, ад якіх стыне кроў. Вельмі маленькія дзеці залазяць на падваконьне, высоўваюцца ў адчыненае акно і падаюць уніз. У большасьці выпадкаў фінал трагічны. У верасьні такія гісторыі цалкам зьнікаюць са стужак навінаў, каб у траўні распачаўся новы сэзон — з новымі бязьвіннымі ахвярамі бацькоўскай нядбайнасьці.\nЧаму я так упэўнена кажу пра бацькоўскую нядбайнасьць? Бо на сёньня гэта і ёсьць стандартная сытуацыя, дзе цалкам рэальна ўберагчы дзяцей ад экстрыму. Калі трагічныя выпадкі здараюцца 1-2 разы на летні сэзон, то гэта менавіта трагічныя выпадкі. Калі ж пачынаецца люты «дзетапад», гэта ўжо сыстэма.\nгенпракурор Беларусі Аляксандр Канюк днямі прыгразіў крымінальнай адказнасьцю прадаўцам маскітных сетак\nТак, сучасныя вокны са шклопакетамі занадта лёгка адчыняюцца, і ўжо ў тры-чатыры гады дзіця цалкам можа даўмецца, як гэта робіцца (як залезьці на падваконьне, прыставіўшы крэсла ці зэдлік, малыя разумеюць яшчэ раней). Але ж маскітныя сеткі ў якасьці абарончага сродку — гэта нядбайнасьць у квадраце. Першапачатковая функцыя гэтай сеткі — не дапусьціць у памяшканьне жамяру, а не стрымаць дзіця ад падзеньня. Маскітная сетка не павінна вытрымліваць нават хатняга ката, які рвецца за птушкай або матыльком, для гэтых істотаў робяць адмысловыя сеткі і, дарэчы, «котапад» — асобная тэма, хоць і не такая трагічная.\nТым ня менш, генпракурор Беларусі Аляксандр Канюк днямі прыгразіў крымінальнай адказнасьцю прадаўцам маскітных сетак: маўляў, большасьць загінулых дзяцей жыла ў кватэрах, дзе паставілі менавіта такія прылады, а значыць прычынна-выніковая сувязь магчымая.\nКалі так разабрацца, што гэта, мякка скажам, лёгіка нездаровага чалавека: прадаўцоў тавару, функцыя якога не прадугледжвае ўтрыманьне 10-15 кіляграмовага дзіцяці ад падзеньня, гатовыя судзіць за сьмерць малых. Вытворцы ні пры чым. Бацькі пагатоў ні пры чым. Бацькоў падманулі — сказалі, што сетка надзейная, а яна выскачыла з акна разам зь дзіцем, хоць камары і мухі ў пакой сапраўды не заляталі.\nДавайце тады прыцягнем да адказнасьці прадаўцоў асьпірыну, бо камусьці ён не дапамог ад запаленьня лёгкіх. Або прадаўцоў зімовых паліто, бо даводзяць да цеплавога ўдару ў сьпёку. Ці прадаўцоў прэзэрватываў, якія пазбаўляюць жанчын шчасьця мацярынства. А бацькі няхай чакаюць, што ў продажы зьявяцца надзейныя маскітныя сеткі, зь якімі можна трымаць акно расчыненым хоць круглыя суткі. Заплаціў — і забыўся. Гэта такая псыхалёгія сучаснага нясьпелага чалавека, які хіба што біялягічна дарос да бацькоўства, але не заўсёды можа паклапаціцца нават пра самога сябе.\nДавайце тады прыцягнем да адказнасьці прадаўцоў асьпірыну, бо камусьці ён не дапамог ад запаленьня лёгкіх\nМіж тым па сеціве гуляюць карысныя артыкулы пра адмысловыя блякіратары, якія не дазволяць малому адчыніць акно, пастаўленае толькі на рэжым праветрываньня. Ёсьць вэнтылятары, якія дапамагаюць перажыць сьпёку, а для больш заможнай публікі прадугледжаныя і кандыцыянэры. І тым ня менш толькі ў самых скандальных выпадках віну ўскладаюць на бацькоў, а калі «сям’я характарызуецца станоўча», то трэба шукаць вінаватых з боку, чым генпракуратура і занялася на радасьць інфантыльным суграмадзянам.\nАпроч самых элемэнтарных захадаў, кшталту блякіратараў на вокнах, варта проста размаўляць з уласнымі дзецьмі і тлумачыць ім базавыя прынцыпы бясьпекі. На жаль, людзі — самыя недасканалыя з прыматаў, таму ўсе веды пра навакольны сьвет і спосабы рэагаваньня ў іх перадаюцца толькі праз навучаньне, а не закладваюцца ў інстынктах. Досьвед набываецца на ўласных гузаках і на досьведзе іншых людзей. Лепей, калі гузакоў будзе зусім мала.


24 кастрычнік 2017, 08:00\nАмэрыканскі пісьменьнік Джордж Сондэрс\nУ кастрычніку ў мяне былі дзьве прыемныя нечаканасьці. Чытацкія. Даюць Нобэлеўскую прэмію па літаратуры Кадзуа Ісігуры, і многія ў зьбянтэжанасьці: а хто гэта? Я, аднак, знаёмы зь ягонай творчасьцю. Цяпер Букераўскую прэмію атрымаў Джордж Сондэрс (George Saunders). Нібыта імя не на слыху. У нашых мясьцінах. І зьнянацку ўсьведамляю, што чытаў яго і бяру з паліцы кніжку. Пад вокладкай два зборнікі апавяданьняў амэрыканскага празаіка.\nА Букера яму далі за раман, за першы. Выйшаў сёлета. «Лінкальн у бардо». Назва дзіўная. Аб чым ён? Калі адразу, дык — пра прэзыдэнта Абрагама Лінкальна. Постаць вядомая, постаць паважаная за ягоную ролю ў гісторыі. Аднак, што ў зьмесьце? Прэзыдэнт прыходзіць на магілу сына ўначы. 1862 год. «Ён урываецца ў склеп і бярэ нежывое цела сына на рукі. Гэтая падзея, дарэчы, пацьвярджаецца гістарычнымі дадзенымі», сказаў аўтар у інтэрвію Бі-Бі-Сі пасьля ўзнагароджаньня. Як удакладняе The Guardian, гэта адбылося на могілках у Вашынгтоне. Памерламу сыну прэзыдэнта было толькі адзінаццаць год.\nпамерлы трапляе ў гэтае «бардо» на шляху да пераўвасабленьня\nУ нявызначаным стане пад назваю «бардо», у які трапляюць душы памерлых, зь імі пры вялікім жаданьні можна пагутарыць і даведацца аб іхніх гісторыях, ва ўсякім разе, пачуць іх, прыслухацца да нараканьняў. Памерлы, ці ягоная душа, трапляе ў гэтае «бардо» на шляху да пераўвасабленьня. Згодна з адной галінай будызму, тыбэцкай. Такім чынам, «бардо» — прамежкавы стан паміж жыцьцём і сьмерцю.\nДля мяне асабіста, як для чалавека эўрапейскага, усходнія рэлігіі — рэч далёкая, экзатычная і, калі шчыра, не цікавая. І першая мая рэакцыя: ў Англіі далі прэмію за раман — у якім амэрыканскі прэзыдэнт, мякка кажучы, у досыць нетрадыцыйным становішчы — магчыма, зь нейкім намерам. Але кніга Сондэрса, нагадваю я сабе, была перш адзначана менавіта ў Злучаных Штатах, таму, выходзіць, яе і ангельцы заўважылі.\nмноства галасоў нябожчыкаў, страчаныя жыцьці, урыўкі з газэтных тэкстаў\nНаступны мой крок: а калі ўявіць, што падобны прыём ужыты, скажам, адносна вядомай асобы зь Беларусі — якой можа быць мая рэакцыя? Я абражуся, мне будзе непрыемна? Адмоўлюся чытаць? Немагчыма дакладна сказаць, пакуль такога раману няма. Аднак як літаратар, я мушу прызнаць цікавым прыём, выкарыстаны Джорджам Сондэрсам. Мноства галасоў нябожчыкаў, страчаныя жыцьці, урыўкі з газэтных тэкстаў, лістоў, дзёньнікаў — усё гэта можа быць даволі цікава, трэба прызнаць. Нездарма ж, зьмест характарызуюць як унікальны і экстраардынарны.\nІ яшчэ адно маё пытаньне да сябе: каб замест Лінкальна Сондэрс узяў чалавека прыдуманага, чытачам было б аднолькава цікава? І літаратурным крытыкам? Калі тое ж самае, але безь вядомай гістарычнай асобы? Напэўна: калі сама па сабе кніга добрая, то яна б зацікавіла таксама. Але знакамітае прозьвішча ў загалоўку, якое вабіць, забясьпечыла раману дадатковую ўвагу. Прадуманы камэрцыйны крок… Сам прэзыдэнт меў трапіць у славутае «бардо» праз тры гады, калі загінуў ад кулі забойцы. Калі, канечне, даваць веры будызму.\nаднойчы вырашыў для сябе, што трэба пісаць сьмешна\nДжордж Сондэрс — інжынэр-геафізык. Але яго вабіла літаратура. Пісаць пачаў даволі рана. У рэалістычным ключы. Маючы ў галаве за прыклад прозу Гэмінгуэя. Аднак аднойчы вырашыў для сябе, што трэба пісаць сьмешна, трэба пісаць незвычайна. І стаў вядомым.\nВось цытата з вокладкі кнігі ягоных апавяданьняў: «Сёньня ў краіне нарэшце выбары. І чым бы яны не закончыліся, нельга траціць дух. Што б ні здарылася, мы нібы ў Хрыста за пазухай. Слушна, крыжы нашы цяжка цягаць, але харчаваньне тры разы на дзень, драбязы атрымаеш, а ў дадатак ніхто не перашкаджае нам часаць языкамі ў надзейных сьценах барака, за які мы нічагусенькі ня плацім». Прачытаеш такое і задумаесься: пра каго гэта?\nгледачам даецца магчымасьць паназіраць, як жылі першабытныя людзі\nУ двух зборніках апавяданьняў Сондэрса асноўны твор прысьвечаны таму, што ўмоўна можна назваць «паркам атракцыёнаў» альбо, хутчэй, запаведнікам. У першым выпадку, у «Пастараліях», на кавалку тэрыторыі гледачам даецца магчымасьць паназіраць, як жылі першабытныя людзі. Апавядальнік жыве ў пячоры. З напарніцай яны робяць выгляд для экскурсантаў, што ловяць жучкоў для ежы, смажаць казу на вогнішчы. Размаўляюць гукамі, мовай карыстацца нельга. Ніякай ангельскай!\nУ чалавека дома сям’я, вельмі хворы сын, трэба іх забясьпечваць. У напарніцы сямейных праблемаў яшчэ больш. Але калі яму няцяжка выконваць свае абавязкі згодна з інструкцыяй, то напарніца — чалавек менш дысцыплінаваны, які ўпадае ў журбу. Адміністрацыя прагне эканоміць, лічба экскурсантаў падае, значыць — скарачэньні. У жыхара пячоры патрабуюць, каб ён паведамляў пра напарніцу сумленна — у чым яна не выконвае свае абавязкі. Яму ня хочацца, каб яе звольнілі, але заканчваецца гэтым.\nУ другім выпадку, у «Зямлі Грамадзянскай вайны ў стане заняпаду» (так называўся першы зборнік апавяданьняў, які выйшаў у 1996 годзе) мова пра іншы «гістарычны запаведнік» — часоў засваеньня тэрыторый і ўмацаваньня Злучаных Штатаў.\nтворы адлюстроўваюць амэрыканскі лад жыцьця, масавую культуру\nГэтыя творы ў пэўным сэнсе адлюстроўваюць амэрыканскі лад жыцьця, масавую культуру. Мільённыя гарады. Натоўпы, як заўсёды, прагнуць хлеба і відовішчаў, ім хочацца пастаянна масавых забаваў. «Дыснэйлэнд», тэлевізійныя ток-шоў — гэта ўсё прыдуманае і раскручанае ў Штатах для натоўпаў. Той, хто працягвае любіць літаратуру, для яго моцна распаўсюджаныя масавыя захапленьні — чужое. Чытаць раман — забава індывідуальная, скажам так.\nУважлівы крытык сказаў бы, што Джордж Сондэрс звычайна паказвае людзей незаможных у складанай для іх сытуацыі. Калі грошай не хапае, а ўвесь час пагражае скарачэньне. У іншым апавяданьні, «Дуб ля мора», выступае сям’я, у якой па сутнасьці няма сталых заробкаў. Раптоўна памірае цётка Бэрні. Напярэдадні яна гаварыла: «Ведаеце, што я раблю, калі здараецца што-небудзь дрэннае? Я папросту аб гэтым ня думаю. Не прымаю ўсур’ёз. Бо да канца сьвету яшчэ далёка. Я заўсёды такой была, таму ў мяне ўсё добра».\nі раптам — магіла раскапаная\nАднак гэта толькі словы. Жыцьцё насамрэч не ўдалося. Грошай няма, але яе сяк-так хаваюць. І раптам — магіла раскапаная, а сама яна апынаецца ў фатэлі дома. І пачынае камандаваць, як нарэшце па-сапраўднаму наладзіць жыцьцё, зарабіць і пераехаць у лепшае месца. Аднак запозна: яна развальваецца на кавалкі.\nЯ б назваў для сябе такую прозу ня проста абсурдысцкай, а — знарочыстай. Такая літаратура мне ня блізкая. Хаця першы з працытаваных урыўкаў сапраўды цікавы. Але, дапусьцім, наступны не выклікае ў мяне жаданьня працягаць чытаць, гэта пачатак апавяданьня «Буйны начальнік»: «Апоўдні прыбывае чарговы груз янотаў, Клёд адцягвае іх на задворкі нашай канторы і ўчыняе пакараньне сьмерцю, працуючы манціроўкай. Потым, нацягнуўшы пальчаткі, спраўджвае, ці застаўся хто жывы…»\nзусім неабавязкова пачынаць пісаць у 22 гады\nАднак буйны пісьменьнік — гэта заўсёды цікава. У згаданым інтэрвію Бі-Бі-Сі Сондэрс сказаў, што выкладае ў Сыракюскім унівэрсытэце і заўсёды кажа студэнтам, што «цікава і насычана пражытае жыцьцё само па сабе зьяўляецца выдатным матэрыялам для кнігі», і дадае: «Зусім неабавязкова пачынаць пісаць у 22 гады. Наадварот, калі вам 80, то, верагодна, вы ўжо чагосьці дасягнулі і вам ёсьць што распавесьці».\nСам ён чакаць ня стаў, Джорджу Сондэрсу 58 год.\nЛяўрэату Букераўскай прэміі выдаюць пяцьдзесят тысяч фунтаў. «Лінкальн у бардо» ў Англіі добра прадаецца.


Святы Айцец даў усёабдымнае інтэрв’ю мексіканскаму тэлебачанню - print - Vatican News\nСвяты Айцец даў усёабдымнае інтэрв’ю мексіканскаму тэлебачанню\nНіхто не можа сумнявацца ў добрай волі і святасці Яна Паўла II. Яго святасць была вельмі вялікай, - сказаў Францішак у інтэрв’ю мексіканскаму тэлебачанню. Яно выйшла ў эфір 28 мая 2019 г.\nПантыфік падкрэсліў, што ў барацьбе з сексуальнымі злоўжываннямі ў Касцёле былі адважнымі як кардынал Ёзэф Ратцынгер, пазнейшы Бэнэдыкт XVI, так і Ян Павел II. “Мы таксама павінны зразумець стаўленне Яна Паўла II, таму што ён прыбыў з замкнёнага свету, з-за жалезнай заслоны, калі камунізм быў яшчэ моцны. Гэта быў абарончы менталітэт”, - заўважыў Святы Айцец.\nФрагмент інтэрв'ю з Францішкам\nІнтэрв’ю з Францішкам атрымалася ўсёабдымным. Пантыфік пракаментаваў сітуацыю ў Лацінскай Амерыцы, казаў пра праблемы Касцёла. Ён запэўніў, у прыватнасці, што нічога не ведаў пра сітуацыю вакол былога кардынала Тэадора МакКарыка. Таксама распавёў пра праблемы са сродкамі масавай інфармацыі і людзьмі, якія наведваюць яго, а затым на хвалі энтузіязму кажуць больш, чым на самой справе чулі ад Святога Айца.\nПантыфік прызнаўся, што застаўся ў захапленні ад апошняй кнігі Зыгмунта Баўмана, напісанай у сааўтарстве з яго італьянскім асістэнтам, “Nati liquidi” (Вадкія ад нараджэння). Па словах Папы, яна ўздымае важнае пытанне аб адмове новых пакаленняў ад сваіх каранёў.


Славаміра Адамовіча даставілі ў «псіхушку»\nПаэта і грамадскага дзеяча Славаміра Адамовіча даставілі ў цэнтр псіхічнага здароўя ў «Навінках».\nПаводле паэта, спачатку яго павезлі ў Мядзель на медагляд, а пасля даставілі ў сталіцу ў псіхіятрычную лякарню. Іншыя падрабязнасці інцыдэнту не паведамляюцца.\nНагадаем, што Адамовіча затрымалі ў Будславе 1 ліпеня падчас урачыстасцяў у гонар абраза Маці божай Будслаўскай. Яго спынілі людзі ў цывільным і прапанавалі даглядзець яго сумку. Пасля адмовы праходзіць дагляд Адамовіча скруцілі і пасадзілі ў машыну хуткай дапамогі. Затым яго павезлі на медагляд у суправаджэнні міліцыянта.\nЧытайце таксама >>> У Будславе па «наводцы» БРСМ затрымалі Славаміра Адамовіча\nУ лістападзе 1995-га Славамір Адамовіч напісаў верш «Убей президента!», за які быў арыштаваныю. Праз 10 месяцаў яго выпусцілі пад падпіску пра нявыезд. У жніўні 1997-га на адным з апазіцыйных мітынгаў публічна зашыў сабе рот. Некалькі гадоў жыў у эміграцыі, але пасля вярнуўся ў Беларусь.\nЮВ, belsat.eu, паводле belprauda.org\nТэгі: паэты, Славамір Адамовіч


Марына Золатава падала скаргу ў Генпракуратуру | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМарына Золатава застаецца апошняй абвінавачванай па „справе БелТА” – частка другая артыкула 425 Крымінальнага кодэксу (бяздзейнасць службовай асобы).\nЯна двойчы падавала хадайніцтва аб спыненні крымінальнана пераследу пасля заканчэння расследавання, але следчыя гэтага не зрабілі. Намеснік старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Барыс Гарэцкі лічыць, што органы адмыслова цягнуць «справу БелТА».\n– У гэтым кейсе ёсць шэраг падводных камянёў. Найперш, наперадзе выбары, і тое, што крымінальная справа не спыняецца, знак не столькі Марыне Золатавай, колькі ўсім медыя, што мы будзем пад прыцэлам, пад пільным наглядам усе гэтыя бліжэйшыя гады. Ніхто не будзе нам ніякіх паблажак рабіць, зачыняць крымінальныя справы. Будуць ціснуць, будуць назіраць.\nГалоўны рэдактар партала tut.by Марына Золатава і яе адвакат падалі скаргі ў Генеральную пракуратуру на паўторную адмову Следчага камітэта ў спыненні крымінальнага пераследу. Cкаргі пададзеныя на імя генеральнага пракурора Аляксандра Канюка. Золатава просіць адмяніць рашэнне следчага і задаволіць яе хадайніцтва спыніць вытворчасць па крымінальнай справе, ужыўшы меры адміністрацыйнага спагнання. Па такой працэдуры раней Следчы камітэт вызваліў ад крымінальнай адказнасці іншых фігурантаў «справы Белта».\nЛукашэнка: Пра аб’яднанне Беларусі з Расеяй гаворкі няма


Беларусы Даўгаўпілса павіншавалі Екабпілскае “Спатканне” з наваселлем - Цэнтр беларускай культуры\nБеларусы Даўгаўпілса павіншавалі Екабпілскае “Спатканне” з наваселлем\n28 Жнівень 2020\n7 жніўня 2020 года прадстаўнічая дэлегацыя Даўгаўпілскага Цэнтра беларускай культуры і беларускага таварыства “Уздым” пабывала ў гасцях у сваіх екабпілскіх сяброў – у беларускім таварыстве “Спатканне”, якое нядаўна пераехала ў новы офіс.\nСпатканне значыць сустрэча. Сяброўскія партнёрскія сустрэчы беларусаў Даўгаўпілса і Екабпілса адбываюцца рэгулярна на рознага роду мерапрыемствах і сустрэчах – мы падтрымліваем цесныя культурныя сувязі, абменьваемся вопытам, выступленнямі творчых калектываў, спевакоў і паэтаў.\nЕкабпілчане традыцыйна выступаюць на фестывалі “Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе”, Днях беларускай культуры, юбілейных канцэртах, а даўгаўпілчане – пастаянныя ўдзельнікі “Свята бульбы”, свята народнага касцюма і іншых творчых мерапрыемстваў сваіх партнёраў. Таму мы з задавальненнем адправіліся ў няблізкі шлях, каб павіншаваць сваіх сяброў з наваселлем: хлебам-соллю, сардэчнымі пажаданнямі і ўпрыгожыць іх новы беларускі дом у Екабпілсе аўтарскай латгальскай керамікай.\nНашы партнёрскія сувязі правераныя часам, і радасцю, і горам. Прайшло 40 дзён, як не стала нязменнай заснавальніцы і кіраўніцы Екабпілскага беларускага таварыства “Спатканне” Валянціны Іванаўны Дорашчонак. Гэта быў чалавек з вялікай літары; вакол яе “круцілася” і кіпела бурнае жыццё ў беларускай суполцы. Яе раптоўны адыход з жыцця стаў вялікай стратай не толькі мясцовага грамадства, але і ўсіх беларусаў Латвіі. Таму наша дэлегацыя пабывала на могілках, дзе пахавана В.Дорошчонак, усклала кветкі, у малітве выказала сваю журбу і смутак.\nАле жыццё працягваецца, нягледзячы ні на што. І мы жадаем сваім сябрам, каб новы дом стаў для іх тым родным кутком, дзе свята захоўваюцца беларускія традыцыі і звычаі, дзе кожны знойдзе сабе занятак па душы, дзе будуць панаваць творчая атмасфера, згода, паразуменне, спрадвечна беларуская гасціннасць, дабрабыт і, вядома ж, здароўе.\nЗ наваселлем, сябры!


Спампаваць 316.93 Kb.\nПамер 316.93 Kb.\nВёска Курані стаяла сярод балот, як на востраве, большую частку года адрэзаная ад усяго свету. У гэту чэрвеньскую раніцу куранёўцы збіраліся на сенакос. На ганак выйшаў «хлопец з хмурнымі заспанымі вачыма, з калматай не то русявай, не то цёмнай чупрынай, з упартымі, невясёлымі губамі». Васіль не задаволены, што маці, шкадуючы яго, не пабудзіла раней. За снеданнем просіцца на балота меншы брат Васіля Валодзька, але яго пакідаюць дома ў дапамогу дзеду.\nПа дарозе Васіль нагнаў фурманку Чарнушкаў. Убачыўшы на возе сваю равесніцу, задзіру Ганну, якая «у апошні час Васілю проста жыць не давала, пры кожнай сустрэчы, калі б ні трапіўся ёй — смяялася ці нават здзеквалася з яго», хлопец вырашыў абагнаць суседа. Але парвалася супонь і Дзятлікі прыехалі на сенажаць пазней за Чарнушкаў.\nГэта першы самастойны сенакос у жыцці Васіля, ён хоча выглядаць сапраўдным гаспадаром. «Усё мацней угравала. Пот мачыў цвёрдыя, двух колераў валасы, поўз на лоб, абпалены сонцам, засцілаў вочы, цёк на кволыя, яшчэ амаль дзіцячыя грудзі, прыклейваў да спіны ўшчэнт змакрэлую сарочку. Каса станавілася ўсё цяжэйшая. Рукі наліваліся ўтомаю, балелі ў локцях і плячах, слабелі, нагам было млосна». Але Васіль трываў. Гэтаму яго вучыла маці, вучыў не багаты і не малы горкі вопыт.\nВечарам стары Чарнушка і Васілёва маці вяртаюцца ў вёску. Васіль застаўся з Ганнай і яе меншым братам Хведзькам. Хлопец вырашыў трымацца свайго воза, але за ім прыбег Хведзька. «Нічога асаблівага не было ў гэты вечар, але памяць пра яго грэла і трывожыла іх потым многія гады». Там, на лузе, Ганна папрасіла хлопца не крыўдзіцца на яе: «Як што за язык цягне мяне — каб цябе зачапіць... Я не ад зла на цябе... А што вочы такія ў цябе — дык мне ето, папраўдзе, да спадобы! Такіх ні ў кога няма болей! I сам ты — харошы, толькі што маўклівы, унурысты. Усё адно як грэбуеш дзеўкамі ці баішся!»\nРаздзелы другі, трэці\nУсё лета перад хатай Чарнушкаў ціха грэлася на сонцы маладзенькая рабіна. Нікому яна не кідалася ў вочы, пакуль не заружавела ў жнівеньскім росквіце гарачым полымем агністых гронак. Як тая рабіна, цвіла ў гэтае лета Ганна.\nХлопцы гарнуліся да яе і пабойваліся, асабліва яе вострага язычка.\nГарачы жнівеньскі час быў не для кахання, але Васіль, ледзь толькі пачне гусцець поцемак, бег да жардзянага плота каля Чарнушкавага агарода. Там чакала Ганна. Нібы праз туман, даходзіла да хлопца, як жылі гэтымі днямі Курані.\nУ адну з восеньскіх начэй да Васіля з Ганнай падыйшлі трое з абрэзамі і прымусілі хлопца паказаць хату вясковага актывіста Ахрэма Грыбка. Грыбку нічога не зрабілі, толькі папалохалі, каб сядзеў ціха, бо перадзел зямлі атаман Маслак адмяняе. Назаўтра Васіля арыштавалі. Міліцыянеру Шабету ўнурысты, унутрана насцярожаны Дзятлік падаўся падазроным чалавекам.\nГанніну душу поўняць самыя розныя пачуцці да Васіля: і шкадаванне, любасць да яго, і непрыязнь (спалохаўся, павёў бандытаў), і крыўда (нават не глянуў, ні слова не сказаў, калі ішоў куранёўскай вуліцай у Алешнікі), і адчуванне віны. Ганна вечарам пайшла да Хадоські, спадзеючыся пачуць, што Васіля адпусцілі. Сяброўкі дома не было, яна, ідучы назад, натрапіла на гурт моладзі. Хадоська паклікала пасядзець з імі. Прыйшоў Яўхім, сын першага куранёўскага багацея Глушака. Ён наўмысля зачапіў дзяўчыну, тая ў даўгу не засталася, высмеяўшы яго чуб, «святую мужчынскую красу». Калі Ганна паднялася ісці дамоў, Яўхім пайшоў за ёй, быў нечакана лагодны, прасіў не злаваць на яго.\nНазаўтра Ганна з Хадоськай ідуць працаваць да Глушакоў, адрабляць за пазычанае вясной. Душа Хадоські трымціць ад радасці, усё, што робіцца ў Глушакоў, выклікае ў яе зачараванне і страх. «Усё адно як не Корч стары, а цар перад ёй!» — мімаволі ўсміхнулася Ганна. Яна ведае, што сяброўка сохне па Яўхіму. Ганне тут быццам не хапае паветра, такая гнятлівая атмасфера. Глушакі малоцяць. У іх — свая малатарня. Пры машыне — стары з Яўхімам, Ганна зверху падае снапы. «Пахадзіла, пабегала так — дыхаць пачала часта, засаплася, рукі, ногі, спіна наліліся цяжарам устомы... Але яна як бы і не заўважала ўтомы: не ў навіну гэта... Калі стары махнуў ёй, што падаваць ужо не трэба, Ганна ледзь магла стаяць на нагах».\nЗа дзень змалацілі ўсё. «На другі дзень да самага вечара круцілі веялку, ссыпалі чыстае збожжа ў мяхі... Стары Корч рабіў усё разам з іншымі, і сам хвіліны не пастаяў, і другім стаяць не даў».\nУсе два дні Яўхім не спускаў вачэй з Ганны, што ўрэшце заўважыў бацька, адвёў сына «за рог гумна і стукнуў па галаве лапаткай», потым адаслаў яго падалей ад дзяўчат. Вечарам Яўхім з'явіўся зноў. Застаўшыся ўдваіх з Ганнай, палез да яе цалавацца, дзяўчына ледзь вырвалася. Закаханая ў яго Хадоська была ласкавай і падатлівай. Паабяцаўшы жаніцца, Яўхім дамогся ад яе чаго хацеў.\nВасіля з Алешнікаў на фурманцы завезлі ў Юравічы, у турму. Самае цяжкае для хлопца ў турме было «проста сядзенне, сядзенне без звычайных клопатаў, без працы». Аднойчы ён нават не вытрымаў, папрасіўся на працу. Вартавы адрэзаў: не загадана.\nПрыйшла маці, расказала пра вясковыя навіны. Усхвалявала з іх Васіля адна — тое, што за Ганнай пачаў улягаць Яўхім. Праўда, маці супакоіла, што дзяўчына не надта горнецца да маладога Карча.\nНа другі дзень Васіля ўпершыню выклікалі працаваць. «Забыўшыся на становішча сваё, ён пілаваў з тою заўзятасцю і ахвотай, з якімі робіць чалавек, што ўзяўся за жаданы занятак. У гэты час на яго радасна было глядзець, ён нібы пахарашэў: стаяў жвавейшы, паружавеў і падабрэў». Нечакана Васілю дапамагае аднавясковец Косцік Хвост, які жыў і працаваў у мястэчку. Ён паручыўся за Васіля перад Апейкам. Старшыня валвыканкома Апейка сустрэўся з хлопцам, пагаварыў з ім, пагаварыў з начальнікам міліцыі Харчавым. Васіля адпусцілі дамоў.\nЁн быў ужо блізка каля хаты, калі раптам пачуў Ганнін голас. Яна ішла з Яўхімам. «Яны ішлі асобна, не вельмі блізка адно ад аднаго... Ішлі проста як знаёмыя. I ўсё ж і гэта апаліла Васіля гарачай рэўнасцю, пякучай крыўдай...»\nНа наступны дзень першым Васіля ўбачыў сусед Міканор, які ў яго адсутнасць вярнуўся з арміі. Васіль на яго пакрыўдзіўся за «арыштанта», сказанага жартам. Маці доўга давялося ўгаворваць сына, каб зайшоў да Міканора пагаманіць, бо той запрашаў, маці падтрымаў дзед Дзяніс.\nУ Міканора сабралася шмат аднавяскоўцаў. Прыйшлі Хоня і вясковы гармоніст Алёша Губаты запрашаць на вячоркі, з'явіўся Грыбок, з якім больш за ўсё не хацеў сустракацца Васіль, Ганнін бацька. Гаворка заходзіць пра асушэнне балота, пра добрыя землі. Ніхто не верыць, што куранёўцы нешта змогуць зрабіць. Асцярожна гавораць пра бандытаў, але Васіля не чапаюць.\nУ Ігнатавай хаце збіраецца сход. Выступае настаўнік з Алешнікаў: з Куранёў ходзяць у школу толькі двое з тых, хто павінен вучыцца. Пад грозным позіркам старшыні сельсавета Дубадзела ўсе паднялі рукі за тое, каб куранёўскія дзеці ішлі ў школу. З'явілася Ганна, і Васіль не мог уважліва слухаць нават тое, што цікавіла яго на сходзе, — пытанне пра падатак. Ганна нават не глянула ў той бок, дзе сядзеў Васіль, праціснулася да Хадоські і села з ёй на ложак.\nЗ Юравіч на сход прыехаў Апейка, ён спазніўся і нейкі час ціха і непрыкметна стаяў сярод людзей. Старшыня валвыканкома выступіў з прапановай пабудаваць грэблю. Першая рэакцыя куранёўцаў — нязгода:\n«— Тут і без таго: куды ні кінь — клін!.. Етаго шчэ толькі і не хапало!..\n— I без таго, як уюн круцішся!\n— Не мела, грэц яго, баба клопату!\n— Столькі сілы ўняць! Перарвацца! Коней замучыць.\n— ...Жылі, тым часам, і так! I нічога.\n...Не першы раз бачыў Апейка — на добрую, карысную для сябе справу, людзі не хацелі даваць згоды». Ён пачакаў, хай нагаворацца. Спакойна павёў размову далей: «Анігадкі жылі бацькі і дзяды, як паны жылі! Душыліся дымам, пухлі з голаду, мерлі без помачы. Калі ж вельмі прыпякала, прабіваліся і цераз гэту душагубку. Ламалі калёсы, коней тапілі, самі, мусіць, тапіліся?!» Людзі пачалі думаць па-іншаму. Горача агітаваў за грэблю Міканор, нават загаварыў пра асушку балота. Праўда, хутка зразумеў, што гэта пакуль лішняе і прапанаваў утварыць на першым часе меліярацыйнае таварыства. Ніхто яго не падтрымаў.\nСход прыняў рашэнне — вясной, адсеяўшыся, рабіць грэблю. Па прапанове Апейкі старшым выбралі Міканора.\nВасіль дачакаўся, пакуль Ганна выйшла ад Хадоські, павітаўся, але дзяўчына адказала няласкава, моўчкі пайшоў побач. Хутка іх дагнаў Яўхім, прыстроіўся з другога боку. Васіль адчуў сябе лішнім.\nКалі вазілі галлё к грэблі, да Васілёвага воза падышоў стары Чарнушка, спытаў, чаму ён перастаў да іх заходзіць. Сказаў, каб хлопец не думаў чаго пра Ганну, яна чакае яго, а Яўхім — пустое.\nМіканор рыхтуецца да будаўніцтва грэблі. Падабаецца яму калоць і складаць дровы, бачыць зімовую прыгажосць лесу, лугу. Ён на вячорках прыглядаецца да куранёўскіх дзяўчат і вылучае сярод усіх «бялявую «канапляначку» Хадоську і Чарнушкаву Ганну... Асабліва ўпадабалася Міканору Хадоська». Але нядаўняму чырвонаармейцу, як і найлепшаму яго сябру Хоню, тут не пашчасціла.\n«...I з Міканорам Канапляначка не павесялела: ішла ў кароценькім кажушку з чорным барановым каўнерыкам, у акуратных лапціках і белых анучках... быццам і слухала Міканораву гаворку, а сама — чулася —... абыякавая была». Цікавей было з вясёлай, дасціпнай Ганнай, аднак тут ён быў «не тое што трэці, а — чацверты лішні». Побач з ёю заўсёды тапталі снег «хмурны, насцярожаны сусед Васіль... і ганарлівы, упэўнены, нахабны Яўхім Глушак».\nШмат што Міканору паўставала ў родных Куранях не такім, як павінна быць. «Пасля мазырскага бруку... прыпяцкага вясёлага прастору — як бы сплюшчаным, затопленым гразёю, дрымотным і балюча бедным убачылася дарагое сяло. Сум зашчымеў яшчэ горш, калі ступіў на родны ганак, у сенцы — якая ж яна крывая і гнілая, бацькава хата! I цесная, і цёмная якая!..»\nМіканорава душа не прымае і затхлы хатні пах, і свіней у сенцах, а то і разам з людзьмі. I лазні няма, і школы, і чытальні, і крамы. Разумее Міканор, што «і вінаваціць людзей нельга — беднасць, нішчымніца... б'юцца, як рыба аб лёд, каб скарынку хлеба, расол мець...»\nЗмаганне са старымі парадкамі і звычаямі Міканор пачаў са сваёй хаты. «Багі і ўсялякія святыя — от з чым ваяваць трэба». Але маці Міканор не перамог і ўрэшце, пашкадаваўшы старую, адступіў з атэістычнымі пропаведзямі. Мала хто падтрымаў Міканора ў гэтым і сярод моладзі.\nПачаліся зімовыя святы — памінанне продкаў, каляды. Хаваючыся ад сына, бацькі ўчынілі брагу, закалолі парсюка. «Мала калі выпадала Міканору столькі расчаравання, як у гэтыя дні. Колькі ні стараўся, а перадсвяточная вясёлая ліхаманка ў Куранях не толькі не ападала, а — было чутна — усё мацнела».\nМарудна і нудна цягнуліся для Міканора перадкалядныя дні. У калядную ноч дзеці, падлеткі, моладзь ходзяць па хатах. Прыязджае з суседняй вёскі замужняя Міканорава сястра, збіраюцца іншыя сваякі. Маці просіць сына памаўчаць перад гасцямі пра Бога і пра святых.\nНа вуліцы пачынаецца бойка. Білі «чужакоў» з Глінішчаў, аднаму з хлапцоў гасцяванне ў Куранях ледзь не каштавала жыцця.\nМіканор з нецярплівасцю чакаў, калі можна будзе вывесці куранёўцаў на будаўніцтва грэблі. Цёплым майскім днём ён выбраўся ў Алешнікі. Зайшоў на пошту, куранёўцы тры месяцы былі адрэзаны ад усяго свету. Сустрэўся з Апейкам, з сакратаром партячэйкі Гайлісам. Апейка абяцаў прасачыць, каб Алешнікі выйшлі на будаўніцтва ў адзін дзень з Куранямі.\nМіканор зноў хадзіў па хатах, збіраў куранёўцаў на грэблю. Пасварыўся з Васілём, у якога «тут работы — па горла».\nКуранёўцы збіраліся доўга і неахвотна. Міканор размеркаваў абавязкі. Узяўся капаць канаву сам — «рынуўся ў рудую з прозеленню твань — уехаў аж па грудзі». Але хутка яго адправілі наверх, каб увесь час людзей бачыць. Калі адпачывалі, Міканор адчуў, што настрой у людзей змяніўся, нешта ў іх скранулася. «I нашы куранёўцы не горай за другіх», — плылі думкі ў Міканора.\nАмаль два тыдні дзень у дзень збіраліся куранёўцы на грэблі. Але падступіла касавіца і работа спынілася.\nІшоў жнівень. Амаль ва ўсіх куранёўцаў жыта не ўрадзіла. «Чэзлыя, рэдкія бабкі, што нядружна ўставалі пад сумныя, падобныя на ціхае галашэнне песні жанок-жней, былі як страшныя знакі марнасці, няспраўджанасці чалавечых надзей». Ганна жала разам з мачыхай. На сваёй палосцы шчыраваў Васіль з маці.\nГлушакі звозілі збожжа, у іх яно ўрадзіла. На Чарнушкавай паласе Яўхім заўважыў побач з гаспадарамі Дзятлаў, што яго непрыемна ўкалола.\nЁн сам не заўважыў, як захапіўся Ганнай усур'ёз. Не мог дараваць «няўклюду, галяку» Васілю, што дзяўчына хінецца да яго. Колькі ён папахадзіў за Ганнай, але нічога не змянілася. Вырашыў плюнуць на ўсё і забыцца. З'явілася леснікоўна Верачка, «лагодная, пяшчотная, радая яму». Але хутка «хвароба» вярнулася зноў, з-за гэтай ганарліўкі вечарам не сядзелася ў хаце, начамі не спалася. Яўхім вырашыў дзейнічаць рашуча — не дабіўся дабром, даб'ецца сілай.\nКладучы снапы на воз, ён убачыў, што Ганна ўзмежкам падалася да лесу. Знайшоўшы прычыну (арэшынкі нагледзеў), пайшоў праз нейкі час за ёй. Але каля лесу да яго кінулася Хадоська. Яна вельмі змянілася: «...Твар яе бляклы, нездаровы, вочы запалі, шчокі абвіслі — нібы не дзяўчына, яблыка наліўное, а чэзлая падалка». Яўхім які ўжо раз пашкадаваў, што звязаўся з ёю, «плаціў за рэдкія ўцехі... такой вялікай цярплівасцю, слухаў яе бясконцыя страхі, папрокі, напамінкі...» Хадоська з плачам, з вялікай пакутай у голасе паведаміла, што цяжарная. Яўхім адказаў, што ад яго яна не магла зацяжарыць, потым дадаў, што ў Глінішчах ёсць знахарка. I пайшоў, злосны на сябе і на Хадоську. Трывожыўся ён нядоўга. «Сама прыдбала, сама няхай і думае, як збыць».\nГанна збірала маліны. Убачыўшы Яўхіма, не здзівілася, не спалохалася. Нейкі час Яўхім абіра ў ягады і ссыпаў у гладышку. Раптам абхапіў яе адной рукой за плечы, другой — за шыю. Убачыўшы поўныя нянавісці вочы, падумаў, можа і праўда пусціць, лепей па-добраму з ёй. Але загаварыла мужчынскае самалюбства.\nСаўладаць з Чарнушкай ганарліўкай ён не здолеў і на гэты раз. На момант узняў руку, каб выцерці вочы, і ад болю аж заняло дыханне, так Ганна стукнула па носе.\nК вечару Курані гулі пра Яўхіма і Ганну. Грозны Чарнушка пашыбаваў да дачкі, якая разам з Хадоськай корпалася на бульбянішчы. Ганна сказала, што нічога не было. Бацька паспакайнеў, пайшоў к гумну ўжо ціха.\nГанна заўважыла няшчасны Хадосьчын твар. Сяброўка адвярнулася і затрэслася ад плачу, потым моўчкі пайшла дамоў.\nУ той жа вечар Ганна сустрэла Васіля. Раўнівы Васіль паверыў плёткам, абазваў «багацейкай», «Карчыхай». Пакрыўджаная Ганна, каб дапячы хлопцу, сказала, што «па-добраму, па згодзе ўсё було!»\nСтары Глушак, пачуўшы, пра што гудуць Курані, наляцеў на Яўхіма. Грозна крыкнуў: «Жаню!!!» Яўхім згадзіўся. Але паставіў умову: «Кеб з тым, з кім хочу!» Ен назваў Чарнушкаву Ганну.\nНекалькі дзён у Глушакоў ішла вайна. Нарэшце стары здаўся, што ў яго хату прыйдзе галадранка.\nГанна ўбачыла Глушакоў з агарода, на якім брала буракі. «Як жа адступіцца ад гэтых сватоў, ад бяды гэтай, — каб бацька зразумеў, ухваліў яе, каб мачыха не асудзіла? »\nБацька асабліва не ўгаворваў, насядала мачыха, нагадала пра Васіля (Чаго ён круціць пачаў, за вярсту аббягае?), і пра старога бацьку, і пра малога Хведзьку. «Яна потым багата разоў успамінала гэты момант, успамінала з болем і шчымлівым шкадаваннем. Думала, балела душой: як багата бяды выпадае чалавеку за іншы адзін крок».\nПераапрануўшыся, Ганна выйшла да сватоў. Назаўтра, у нядзелю, былі змовіны. «Глушакі, дзядзькі, цёткі Глушакоў пілі ў цеснай Чарнушкавай хаце самагонку, елі так упраўна, што наганялі на мачыху страх, бязладна і голасна гаманілі». Потым пачалі дамаўляцца пра вяселле. Бацька хацеў адкласці вяселле тыдні на два-тры, Яўхім настойваў, каб хутчэй. Дамовіліся гуляць праз два тыдні.\nГанна вышла на вуліцу. «Васіль... Васіль...» — уварвалася, пранізала ўсю яе, неяк асабліва, да болю дарагое... Кончылася. Не суджано, значыцца. Бувай!.. Бывайце, грушы шапаткія, вербы ціхія, маладыя, вольныя вечары!.. Кончылася воля дзявочая — спатканні, мілаванні, развітанні!» Паўз плот хтосьці ішоў. Ганна пазнала Васіля. Была думка — выйсці, пагаварыць, памірыцца. Але не зрабіла гэтага, яны былі ўжо чужыя.\nВельмі цяжка было ў той вечар і Васілю. Супакойваў сябе, што не такая яму жонка трэба, што ён пакажа сябе, стане гаспадаром, тады і Ганна пабачыць.\nЧарнушкі жывуць клопатам, як і чаго назбіраць на вяселле. «Разорыць нас вяселле етае! Толькі ж і паддавацца вельмі — сарамата! Зяць такі!..», — кажа мачыха. Чарнушка адмаўляецца купляць «гарадскую гарэлку», гаворыць пра Ганніна адзенне.\nУ нядзелю Чарнушкі выпраўляюцца ў Юравічы на кірмаш. Гандаль ідзе вяла, збыць авечак дапамагаюць Яўхім і Ларывон, якія таксама з'явіліся на кірмаш. Яўхім па праву жаніха забірае Ганну «пахадзіць, паглядзець, што робіцца». Дзяўчыне непрыемна, што ён чапляецца да людзей, строіць злосныя кепікі. Яўхім, Ларывон і Ганна абедаюць у Ёселевай «сталоўцы», потым ідуць у краму і жаніх купляе нявесце падарунак. Прымяраючы хустку перад люстэркам («Ах, якая квяцістая, якая вогненна-яркая, цудоўная, век такой хусткі не насіла!»), яна раптам убачыла Васілёў твар. Адразу зніклі святочная весялосць і ўзрушанасць.\nПерад самым ужо ад'ездам дамоў, мех бульбы купіла «чарнявенькая, кволая дзяўчына ў кароценькім гарадскім паліто і шапачцы». Калі Чарнушка падвозіў дзяўчыне бульбу, разгаварыліся. Дзяўчына спытала Ганну, ці любіць яна жаніха. «...Кеб усе ішлі толькі тыя, што любяць, дык болей за палавіну ў дзеўках век сядзела б!.. Сцерпіцца — злюбіцца, кажуць», — гаворыць Ганна. Параска, так звалі дзяўчыну, вынесла падарунак на вяселле — кнігу. Ганна, як сама прызналася, чытаць амаль не ўмела.\nНа другую раніцу Чарнушка выправіўся купляць Ганне на кофту. Бацька, хоць для яго гэта і дорага, набраў па парадзе Ёхіма «саціны атласнай з самога Кіева».\nПерад самым вяселлем прыйшла ў дом Глушака яшчэ адна непрыемнасць, чутка, што будуць рабіць перадзел зямлі. У вёсцы гэтая чутка не абышла нікога.\nХутка склікалі сход і выбралі камісію, якая павінна была перамераць нанова зямлю. Камісія знайшла лішняе ў Глушака, лесніка Міці, Пракопа. Халімон бушаваў, выліваў свой гнеў на жонцы. Раптам за маці ўступіўся меншы сын Сцяпан, ён папракнуў бацьку таксама зямлёй. Стары Глушак, не помнячы сябе ад шаленства, «даў сыну па твары. Той не зварухнуўся, слова не сказаў, толькі штосьці нядобрае, непрымірымае ўспыхнула ў незнаёмым — дарослым і самастойным — позірку». Бацька заявіў Сцяпану, што вучыцца ён больш не пойдзе, будзе дома за парабка, калі такі разумны стаў.\nСтары шкадуе, што няма Маслака, інакш бы пацішэлі гарлапаны. Яўхім адказвае, што атаман можа раптам і аб'явіцца. «Яўхім так спрытна пусціў чутку, што пад поўдзень у Куранях не было чалавека, які б не ведаў, што Маслак — жывы і здаровы — аб'явіўся зноў...»\nГлушак падкупляе Зайчыка, каб той уступіўся за яго на сходзе, адпраўляе Яўхіма запрасіць на вяселле Дубадзела, спадзеючыся на яго дапамогу.\nІдучы на сход, Халімон Глушак адчуваў сябе вельмі дрэнна. Увагу старога прыцягнуў незнаёмы чалавек у прызідыуме. «Позірк быў востры, пранізлівы, нібы прабіраўся ў сярэдзіну, і такі ўпэўнены, што рабілася нядобра».\nЗ’вілася адчуванне, што ён гэтага чалавека ўжо дзесьці бачыў. Сход быў бурны, тыя, у каго знайшлі не ўлічаную зямлю, нездаволены працай камісіі. Парадак наводзіць вайсковец, які так зацікавіў Глушака, упаўнаважаны з воласці Зубрыч. Ён адказвае і на пытанні пра Маслака, заклікае «грамадзян» не баяцца «нейкага пігмея». Пасля выступлення Зубрыча куранёўцы сталі больш маўклівыя і насцярожаныя. Упаўнаважаны яўна перастараўся, заступаючыся за дзяржаўныя інтарэсы ў правядзенні землеўпарадкавання. Пачуліся прапановы пачакаць з перадзелам. Але ўскочыў «нецярплівы, ашалелы Васіль: «Чакаць, чакаць! Усё чакаць!» —крыўда, роспач і лютасць кіпелі ў яго ляманце».\nСход вырашыў пачаць перадзел заўтра.\nВяртаючыся са сходу, Васіль трывожыўся, але не шкадаваў, што не ўтрымаўся і загаварыў. Дома яго падтрымаў дзед, наказаў, каб і заўтра, пры дзяльбе, не драмаў.\nВасіль прачнуўся вельмі рана. «...Жыла ў ім, цешыла і вярэдзіла душу турбота пра зямлю. Да ўчарашняга дня ён толькі марыў пра яе, а цяпер яна была ўжо ледзь не ў яго руках». Раптам прыйшла думка — узяць каня і заараць кавалак, стаць такім чынам гаспадаром.\nЧым больш святлела на зямлі, тым больш мацнела ў душы Васіля трывога. Першымі заўважылі Васіля з канём і плугам на Глушаковай зямлі Ларывон і Зайчык. Ларывон хутка падаўся да сяла.\nМаці прыйшла з клуначкам, прынесла есці. У гэты момант Васіль убачыў Яўхіма, але з баразны не сышоў. На падмогу сыну бег стары Глушак. Яўхім ударыў першы. Дзятліха кідалася то да аднаго, то да другога, але ашалелым мужчынам даць рады не магла. Нечакана з'явіўся Сцяпан, ён пачаў адцягваць брата ад Васіля. Дзятліха паклікала людзей, што ўжо сабраліся на полі, на дапамогу. Хлопцаў ледзь расцягнулі. Падышлі Дубадзел і Зубрыч.\nЗубрыч затрымаў Васіля і Яўхіма. Дзятліку ён нагадаў пра турму, паабяцаў вярнуць яго назад і загадаў ісці дамоў, чакаць рашэння. Яўхіму ён перадаў прывітанне ад Маслака. Назваў пароль, з якім прыйдзе да Глушака чалавек, калі Яўхім ім спатрэбіцца.\nНа наступную раніцу Васілёва маці заўважыла на дзвярах хаты вялікі чорны крыж. Маці і дзед раяць Васілю быць асцярожным.\nЯўхіма падпільнавала Хадоська. Губы яе дрыжалі, на вачах былі слёзы, але сказала цвёрда: «...Няхай табе на тым свеце будзе так, як мне — на етым... От і ўсё маё слово! Астатняе!.. Болей не прычаплюся! Можаш не баяцца!.. I не пабачыш болей!»\nБылі ў Хадоські думкі пайсці да Ганны і расказаць усё. Аднойчы нават рашылася ісці да старога Карча, «ён слухаецца бога, па-божаму жыць стараецца, няхай і рассудзіць па-божаму!» «Крыўдна. Ой, як крыўдна. Ад крыўды слёзы ўсе выплакала. А боль пякучы ў грудзях не ўціхае, не ападае». З'явілася думка пра самагубства. Успомніла пра Захарыху.\n«Усё аказалася такім страшным, такім балючым, што дзіва, як выцерпела. Балела, як ніколі, нішто. Але горш за ўсё — было страшэнна брыдка, агідна, сорамна». Вярнуўшыся дамоў, «хадзіла, завіхалася, як магла», са страхам заўважыла, што ўсё больш слабее. Назаўтра бацькі выклікалі ўрача і той загадаў неадкладна везці дзяўчыну ў бальніцу. На грэблі фурманку Ігната сустрэлі Чарнушкі. Ганна падбегла да Хадосьці. «Яна быццам не адразу пазнала яе, але, калі пазнала, ажыла, павекі варухнуліся трывожна, непрыхільна».\nМачыха выпраўляе бацьку пазычыць на вяселле штаны ў Грыбка. Чарнушка раззлаваўся: «I так — чорт душу скрабе! Не да штаноў паганых, каб яны згарэлі! Тут на душы такое, а яна, грэц ёй, —штаны, латы!..»\nМачыха і дружкі ўбіраюць маладую. Убачыўшы дачку ў вянку, у вэлюме, ён, «як ніколі яшчэ, пачуў бяду... страшную, грозную». Прыязджае малады з дружынай «выкупляць» нявесту. Яўхім падарыў мачысе боты і яна рада, як дзіця.\nУ царкву ехалі трыма вазамі, паперадзе ішлі музыкі. Па дарозе ўграз воз маладой, Яўхім і іншыя хлопцы, правальваючыся ледзь не да поясаў балотную твань, выцягваюць яго. Потым, насухім, чысцілі коней, вазы, прыбіраліся самі, хлопцы «з рогатам завіхаліся каля Яўхіма: здымалі боты, выкручналі анучы, абціралі штаны».\nСамым важным момантам вянчання Ганне здаўся, калі бацюшка надзяваў Яўхімаў персцень ёй на палец, а яе персцень — Яўхіму.\nДома госці дружна накінуліся на яду. Калі сталі сварыцца прыпеўкамі сваты і дружкі, Ганна зноў убачыла Васілёвага браціка. Яна глушыла ў сабе жаданне падыйсці да малога. «Ледзь толькі перасталі спяваць, за сталамі зрабілася вельмі сумна. Усё было з'едзена, гарэлкі не налівалі. «Як ні пяліся, не хапіло!» — прайшло ў Ганнінай галаве».\nПадзялілі каравай. Засмучоны Ганнін бацька, якога ахапіла вялікае шкадаванне да дачкі, даў маладому «бедны падарунак, на які толькі і наскраблі грошай — картовыя штаны ўпасачку». Госці ахвотна пачалі вылазіць з-за стала: наперадзе была і лепшая гарэлка, і закускі шмат.\nМаладую і скрыню з пасагам вязуць у дом маладога. У хаце Глушакоў усе былі ціхія і паважныя, амаль і не гаварылі голасна. Адзін Дубадзел трымаўся вольна, аглядваў Ганну так, што ёй было няёмка. Ён, парушыўшы парадак, падняўся першым віншаваць маладых. Потым загадаў Ганне сесці паміж ім і Яўхімам. Яўхім не пярэчыў «уладзе», і Ганна не адразу, але паслухалася, перасела. Дубадзел пачаў чапіцца з гарэлкай. Ганна адмовілася піць, што не спадабалася Яўхіму. «Яшчэ не згулялі вяселля, а ўжо счапіліся, так счапіліся, што, відаць, і адзін не саступіць, і другая не паддасца».\nМаладых неяк памірылі і астатак вечара прайшоў як трэба. Кладучыся спаць, Яўхім нагадаў спрэчку, але без злосці.\nСказаў, што слухацца яго павінна. Ганнат ўспомніла яму тое, што ўжо калісьці гаварыла: «...Са мной трэба — кеб па-добраму!»\nНа трэці дзень, калі вясельны тлум сціх, свякруха разбудзіла Ганну яшчэ на досвітку і загадала карміць свіней.\nКуранёўцы і алешнікаўцы, што рабілі грэблю, нарэшце, сышліся. Праз дзень, у нядзелю быў мітынг, народу сабралася, як у кірмашовы дзень. З Юравіч на свята прыехалі Апейка і двое рабочых. Было весела, ігралі гармонікі. Васіль спадзяваўся ўбачыць Ганну, але ўбачыў Яўхіма.\n3 мітынга Васіль вяртаецца разам з Міканорам і Хонем. Ён скардзіцца, што грэблю зрабілі, а Глушак як сядзеў на зямлі, так і сядзіць. Міканор пераводзіць гаворку на Ганну, што такую дзеўку ўпусціў. У словах Васіля пачуўся такі сум, такі боль, што Міканор сумеўся.


Як навучыцца кахаць чалавека - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Як навучыцца кахаць чалавека\nДля таго каб палюбіць, трэба прыняць. А для гэтага трэба адкрыцца. Быць адкрытым - азначае быць шчырым. А з шчырасці заўсёды нараджаецца ўзаемная адкрытасць пачуццяў. Людзі становяцца радней і бліжэй адзін да аднаго. Варта быць цярплівым. Трэба навучыцца цаніць чалавека за тое, што ён проста ёсць. Такі, які ён ёсць. Рэальныя людзі, якія складаюцца з плоці і крыві, некалькі адрозніваюцца ад прыдуманых або знойдзеных у кнігах рамантычных вобразаў. Трэба аддаваць сабе ў гэтым справаздачу, і тады "сцерпіцца-злюбіцца».\nКалі ўвесь час праяўляць клопат пра чалавека, імкнуцца яму ў чым-небудзь дапамагчы, паступова з'явіцца і любоў да яго. Гэта ўласцівасць чалавечай псіхікі вядома са старажытных часоў. Любоў да таго, пра каго клапоцяцца, заснаваная на базавых чалавечых інстынктах, гэта самае моцнае пачуццё. Не так проста расстацца з чалавекам, у якога ўкладзена шмат клопату і душэўных высілкаў.\nВарта памятаць, што чалавечыя ўзаемаадносіны маюць на ўвазе адказнасць. Пачуццё адказнасці парою прывязвае больш, чым закаханасць, а затым і выклікае яе. Ад закаханасці ж да кахання адзін крок.\nКалі ёсць у чалавеку або яго паводзінах нешта моцна раздражняльнае вас, паспрабуйце тактоўна гэта абмеркаваць. Варта паспрабаваць разам вызначыць недахопы адзін аднаго і вырашыць, што з імі зрабіць: з некаторымі павінен справіцца хтосьці сам, з іншымі разам і разам, а з якімі-то трэба змірыцца. Такім чынам, не застанецца месца для дробных папрокаў, губячы вялікае пачуццё.\nКаханне азначае ўзаемную аддачу. Гэта значыць таксама, што трэба турбавацца, перш за ўсё, аб тым, як аддаць, а не ўзяць. Такія думкі, як «Я пра яго ўсё, а ён пра мяне няма або клапоціцца менш», варта выкінуць з галавы. Людзі - істоты, якія пераймаюць адзін аднаму. Што ў галаве ў аднаго, то і ў іншага. Калі думаць толькі аб тым, як бы больш узяць, то і партнёр будзе наладжаны так жа. Пра каханне тады казаць не прыходзіцца.\nКаханне - пачуццё, што вырастае на глебе саюза. А ён, у сваю чаргу, узнікае і мацнее дзякуючы таму, што двое з'яўляюцца ў чымсьці адзінымі. І чым больш таго, у чым яны адзіныя, тым мацней саюз.\nПапярэдні Тэкст Як прыгатаваць шпроты ў хатніх умовах\nНаступная Артыкул Да чаго сняцца памерлыя сваякі, людзі\nАдзенне для бегу вясной


09 сакавік 2010, 21:21\nНе падкажаце, колькі цяпер градусаў ніжэй нуля?\n“Апэрацыя Ы…” (рэж. Л. Гайдай)\nПа краіне пракацілася адно зь сьвятаў, якія патрабуюць максымальнай сабранасьці й волатаўскага здароўя. У гэтыя суровыя, мужныя дні пытаньне мясцовых выбараў мела для значнай часткі беларускіх грамадзян сэнс смакавы й эстэтычны. Менавіта яго за добрыя два тыдні да сьвяточных працэсаў прадчуваў ales-chyhir, які ўгледзеў на родных прылаўках тавары, выкананыя ў духу новага курсу на саграваньне адносін з Захадам. Адважымся забясьпечыць арыгінальную фатаграфію блогера сваім кароткім камэнтаром на чорным фоне:\nАднак ня ўсё ў гэтыя дні зводзілася да ўжываньня айчынных сэнсаў у эўрапейскай абгортцы. Як вядома, 7-га чысла крохкую судзіну беларускай дзяржаўнасьці (а менавіта — комплекс “Менск-Арэна”) скаланала цалкам аўтэнтычнае спараджэньне сучаснага эўрапейскага духу — “Таранны камень” з радзімы Канта й Крупа. Выбар месца правядзеньня вольнага часу для беларускага грамадзяніна ўскладніўся да неймавернасьці. Бо ня толькі нямецкія госьці разважліва прызначылі свой агітацыйны мітынг эпахальны канцэрт на 7-га, калі электарат яшчэ цьвярозы ды ўспрымальны, але ўжо разьмякчаны прадчуваньнем лішняга выходнага. Маленькае аўтадафэ, якім так даўно пагражаў lipkovich захавальніку маладой беларускай маральнасьці Чаргінцу, таксама адбылося за дзень да сьвята ў невялікай, але цёплай дзякуючы вогнішчу з кніг кампаніі на ўлоньні Севастопальскага парку. Мала таго, у той жа дзень група пасіянараў зь беларускай нацыянал-бальшавіцкай партыі афіцыйна перайшла ў апазыцыю да афіцыйнай улады шляхам урачыстай прэс-канфэрэнцыі. Пра гэта паведамляе revanshist у допісе з хрэстаматыйнай назвай “На ростанях”, і калі прайсьціся па пададзеных тамака спасылках, то высьветліцца, што новыя Лабановічы ня столькі рупяцца аб традыцыйна грозным рэнамэ нацыянал-бальшавізму, колькі заклапочаныя тым, як бы “дамагчыся вольных выбараў з удзелам усіх палітычных сіл, якія рэальна існуюць”.\nУ гэты ж час некаторыя “палітычныя сілы, якія рэальна існуюць”, знаходзяцца ў зьдзіўленьні і бясьсільнай злосьці ад нечаканага разьвіцьця акцыі “Говори правду!” Паштоўкі канфіскаваныя, некалькі актывістаў арыштаваныя. І вось мароз прайшоў па скуры ва ўсіх палітычна-задуменных блогераў, нягледзячы на першыя пошугі вёсны і бадзёры бразгат крышталя з боку “Менск-Арэны”.\n“За тым кандыдатам ёсьць “палітычная сіла”, а ў таго няма”! Ну і ШТО?! Вынік жа — АДНОЛЬКАВЫ! … Нават выбары ў нікчэмныя мясцовыя Саветы павінны быць паводле сьпісу! Аніякай вольнасьці! Усё пад кантролем!” — усклікае патэнцыйны прэзыдэнт “незалежнай дэмакратычнай багатай Беларусі” grycuk.\nСынхронна й сынаптычна адзначае пахаладаньне novosiad у нататцы: “Мясцовыя выбары: ледніковы пэрыяд”. Інтанацыі яго нашмат больш стрыманыя, але высновы таксама маласуцяшальныя:\n“Па сутнасьці, нічога не адбылося. Выбарчая машына, як і раней, паедзе тым жа савецкім маршрутам па аднапартыйнай каляіне з прадказальным пераможным вынікам для блёку працаўнікоў сфэры адукацыі й аховы здароўя. Аднак ня будзем забегаць наперад. Для канчатковых высноў дачакаемся заканчэньня выбарчай кампаніі”\nЗначыць, прынамсі, застанемся сяк-так здаровыя і сяму-таму навучаныя. А калі яшчэ спраўдзяцца надзеі krasotaeu, то будзем атрымліваць асалоду ад рэштак прыгажосьці роднага гораду яшчэ некаторы час. Ды яшчэ кандыдатка спадзяецца канчаткова разьвеяць уласьцівыя шмат каму дзіцячыя аблуды:\n“Дзякуй майму сыну Елісею, якому ў траўні будзе 4 гады і які спачатку вельмі не жадаў, каб мама была дэпутатам, тлумачачы гэта тым, што “дэпутат — гэта дзядзька”, але зараз ужо ня крыўдзіцца, што мне прыходзіцца зьбіраць подпісы да позьняга вечара і значна менш праводзіць зь ім часу ў выходныя дні”.\nДэпутат — ня дзядзька, голад — ня цётка, і наогул надышоў час спыніць спробы магічнага прыручэньня стыхійных сіл з дапамогай уяўнага прыняцьця іх у родапляменны гурт. Сардэчна запрашаем на вуліцу, дзе адразу ж чуваць зіма — падыхаць градусамі рэальнасьці!


Адам Глобус: Колькі можна жраць?\n01.03.2009 / 12:56\nАдам Глобус: Колькі можна жраць? 21\nКрызіс зробіць нас больш сціплымі і патрабавальнымі да сябе. Гутарка з пісьменнікам і выдаўцом Адамам Глобусам пра сусветны крызіс і пра грошы.\nАдам Глобус. Фота Андрэя Лянкевіча.\n«Наша Ніва»: Беларусы баяцца крызісу?\nАдам Глобус: За ўсіх не скажу, але я не баюся. Можа быць, беларусы баяцца яго найменш, бо ў нас мала што ёсць, каб згубіць. Мы сціпла жылі, сціпла жывем. Не баяцца.\n«НН»: А па Вас асабіста крызіс ударыў?\nАГ: Гэта сусветны крызіс, ён ударыць па ўсіх. Сказаць, што гэта не пра мяне, то пра мяне. Ударыў моцна і прымусіў задумацца шмат над чым.\nАГ: Ёсць такая формула, што 30 капеек значна лепш за 20 капеек. Мы жывем у такі час, які можна назваць часам лічбаў. Нам не важна, якая лічба, галоўнае, каб яна была большай. Прычым большая лічба ва ўсім. Цяпер жа высветлілася, што 30 проста больш за 20 капеек, але не лепш. Мы трапілі ў крызіс з прычыны перавытворчасці. Мы нарабілі ўсяго значна больш, чым нам трэба. Нам не трэба дваццаці аднолькавых па цане чайнікаў, якія прапануюць у краме. Дастаткова было б пяці. Нам не трэба столькі машын, газет, кніжак. Мы нарабілі сабе на тры жыцці наперад. Але мы адно жыццё жывем. Але чалавецтва пайшло іншых шляхам. Вось збудаваў чалавек кватэру, а чаму б яшчэ адну не збудаваць, чаму тры не збудаваць?\n«НН»: Кажуць жа, запас бяды не чыніць.\nАГ: Ведаеш, чыніць. Як высветлілася, вось такі неразумны запас начыніў нам гэтай бяды. Чыніць запас бяду. Асабліва ядзерны.\n«НН»: Кніжак падчас крызісу чытаць стануць меней?\nАГ: Чытаць павінны болей, але чамусьці не чытаюць. Падчас крызісу павінен вызваліцца час, усе павінны менш працаваць. Адпаведна, што рабіць? Хадзіць глядзець футбол, больш чытаць, больш глядзець кіно. Мусіць, крызіс яшчэ не такі моцны, каб чытаць кніжкі. Але наступіць. Спадзяюся, што чытаць будуць больш.\n«НН»: А хіба падчас крызісаў людзі думаюць пра мастацтва, а не пра свой жывот?\nАГ: Дык назапасілі ж ужо. Колькі можна жраць? Тут сапраўды можна задумацца, што рабіць далей, хопіць займацца вытворчасцю. Можа, варта падумаць пра нешта лепшае? Таму ілюзорны свет, які прапануе мастацтва, робіцца больш прывабным. Ён уратоўвае псіхіку чалавека. Сапраўды ж, лепш музыку паслухаць ці дзяўчыну ў тэатр звадзіць.\n«НН»: А для творчасці крызіс — зручны час?\nАГ: Для мастацтва крызіс не такая ўжо і спакуслівая тэма. Літаратура заўсёды цікавілася і цікавіцца тэмай кахання, любові, смерці. А што крызіс? Раман «Фінансіст» напісаць. Ну, напішам.\n«НН»: У Беларусі Вы ўжо адчуваеце пачатак крызісу?\nАГ: Адчуваю. Уласна, мне даводзіцца скарачаць вытворчасць, калектыў. А калі хто гэтага не робіць, то гэта глупства. Што станоўчага ў крызісе, дык гэта тое, што мы павінны спыніцца і паглядзець, дзе можам быць больш сціплымі. Мільянер павінен навучыцца ездзіць у трамваі, як у Швейцарыі. І гэта нармальна. А вайскоўцам трэба навучыцца насіць адзін пагон, навошта ім два?\n«НН»: А хто, багатыя ці бяднейшыя, лягчэй перажыве крызіс?\nАГ: Усе аднолькава будуць перажываць. Багатыя будуць калаціцца за гэтыя свае 30 капеек. Бедныя будуць перажываць за кавалак хлеба. Я стаяў у чарзе па хлеб, стаяў падоўгу, па пяць гадзінаў. Ведаю, як гэта цяжка — стаяць зімой у чарзе па хлеб. Не хачу цяпер, каб мой унук стаяў. Але гэта яшчэ не вайна. Проста ёсць выхад з сусветнага крызісу — развязанне сусветнай вайны. Вайна — гэта самае страшнае.\n«НН»: А ўцякаць людзі з Беларусі будуць у пошуках лепшай долі?\nАГ: Не буду рабіць такі прагноз. Я вось працую ў Маскве, дык там горш. Горш у настроях. Там крызіс абмяркоўваюць ва ўсіх СМІ, і гэта прыгнятае. Зрэшты, там лягчэй растлумачыць такія рэчы, як звальненні 30% супрацоўнікаў прадпрыемства. І там зразумеюць. У нас жа, калі я прыйду і скажу, што пакіну дзве траціны, а траціне давядзецца шукаць працу, то на мяне будуць глядзець досыць здзіўлена.\n«НН»: І як кажаце супрацоўнікам, што яны звольненыя? Людзі крыўдзяцца?\nАГ: Крыўда — гэта ўвогуле асноўнае пачуццё беларусаў, яны крыўдзяцца на ўсё. Я стараюся патлумачыць. Ну калі няма з чаго плаціць? Я працую ў рэальнай эканоміцы, колькі кніжак прадалося, столькі мы атрымаем грошай. І гэтыя грошы будуць размеркаваныя так і так. Нам ніхто не плаціць стыпендыі, пенсіі, нейкіх датацый. Не з радасным пачуццём людзі сыходзяць, канечне. Разумнейшыя ўжо рыхтаваліся, беларусы ціха рыхтуюцца. Даведваліся, высвятлялі, шукалі іншыя месцы. Трэба асобна разглядаць кожную сітуацыю.\n«НН»: А якія шляхі выхаду з крызісу Вам бачацца?\nАГ: Па‑першае, трэба на сябе паглядзець і навучыцца жыць адно нашае жыццё, а не на тры жыцці наперад. Спыніць гэтае назапашванне. Па‑другое, навучыцца радавацца таму жыццю, якое ў нас ёсць цяпер, а не якое будзе ці ўжо было. Навукоўцам заўсёды трэба нешта паляпшаць, нешта падкручваць у гэтым свеце. Вось для мяне, напрыклад, Мічурын не аўтарытэт, бо мне здаецца, што яблыні і так добра квітнеюць. І колер неба мяне задавальняе такі, як ёсць, я не збіраюся яго перафарбоўваць. Зрэшты, Апакаліпсіс таксама не трэба выбудоўваць. Што вось крызіс, і пасля яго мы жыць не будзем. Проста я лічу, што навуковыя і рэлігійныя каштоўнасці падчас крызісу будуць меншымі, а мастацкія і эратычныя — большымі.\n«НН»: А Вы самі адмаўляецеся ад чаго‑небудзь?\nАГ: Канечне. Напрыклад, я, хутчэй за ўсё, закрыю сваё выдавецтва «Сучасны літаратар» і перайду працаваць у «Харвест». Утрымліваць дзве структуры ўсё ж не вельмі добра ў дадзеных умовах. Я ўвогуле люблю адмаўляцца ад чаго‑небудзь. Чаму беларусы ў больш выгадных умовах? Бо яны ніколі не шыкавалі. Пантоў менш. Тыя ж прыбалты лічылі, што заўтра яны стануць Галандыяй, а народ расчараваўся, што Галандыяй яны не сталі. Была ў нас спакуса — пакіраваць Расіяй, але хутка прайшла. Беларусы заўсёды вылучаліся гэтай адпаведнасцю сітуацыі, прыстасавальніцтвам. І раптам высветлілася, што гэта не так і кепска. У нас няма гэтага дурнога футурыстычнага аптымізму, што заўтра ўсё будзе выдатна. Мы разлічваем на сярэдняе. Ну, трошкі будзе лепш, трошкі горш. Мы не разлічваем схапіць, заваяваць, забраць, жыць за кошт крэдытаў. У Беларусі ніколі не любілі пазычаць грошы, гэта на побытавым узроўні. Потым саромеліся спытацца, а калі ты мне вернеш, чырванелі, бо няёмка. І піраміды фінансавыя ў нас былі значна ніжэйшыя, але і падаць з іх менш балюча.\n«НН»: А як увогуле беларусы ставяцца да грошай?\nАГ: Добра. Як мяне дзяды навучылі, так і я цяпер унука вучу. Я ніколі не выкідаў грошай. Чаму? У майго дзеда былі царскія, польскія капейкі. І ён паказваў, у што можа ператварыцца гэтая капейка. Калі прабіць гэтую капейку, то ў гаспадарцы будзе выдатны цвік з шырокай шляпкай. І так можна выкарыстоўваць грошы. Усе дзяды і бабы спрадвеку вучылі шанаваць грошы, давалі грошы дзецям на касцюм, на адукацыю, хто на што мог. Проста ў нас вялікіх грошай ні ў кога не было і вялікай спадчыны. Насамрэч, у нас і сёння няма багатых і бедных людзей, таму што ні ад аднаго, нават самага багатага, грошы не пераходзілі ў спадчыну.\n«НН»: А чаму спадчыны няма?\nАГ: Было 70 гадоў Савецкай улады. І што ты мог бы аддаць у спадчыну? Мы і сёння зямлю яшчэ не можам набываць. А што такое грошы? Я набываю зямлю, і гэта мая спадчына. Нашы беларускія грошы яшчэ наперадзе. Гэта тыя грошы, якія прайшлі ад дзеда ці прадзеда да ўнукаў і праўнукаў. Чаму чалавек у Швейцарыі банкір? Бо ў яго прадзед быў банкір. А чаму ў нас банкір? Ну бо так атрымалася, што сярод пацаноў самы разумны. У савецкі час у нас былі не зусім грошы. Былі нейкія чэкі, купоны. Нас вучылі, што мастак за свой твор атрымлівае не грошы, а ўзнагароду. А ягоны твор належыць савецкаму народу. Дык па савецкім законе я нават апавяданне ў спадчыну пакінуць не магу.\n«НН»: А што б Вы, як мастак, адлюстравалі на беларускіх грошах?\nАГ: Шчыра кажучы, я не прыхільнік таго, каб на грошах былі твары нашых вялікіх паэтаў. Мне вельмі падабаецца гісторыя з мастамі, якая адлюстраваная на еўра. Гэта падабаецца мне больш за партрэты прэзідэнтаў. Не таму, што я прэзідэнтаў не люблю. Я лічу, што чалавек на грошах — не зусім пра¬вільна, лепш абысціся нейкімі знакавымі сімваламі, архітэктурай, нават абстрактнымі арнаментамі. Яшчэ на грошах павінна быць выразная, вялікая, добра намаляваная лічба, яна першасная. Бацька хацеў, каб я стаў матэматыкам, а я не паслухаўся і стаў мастаком. Можа, і дарма.\n«НН»: Бо грошы б лепш лічылі?\nАГ: Ну. У наш час матэматычны жыў бы лепш. Не перажываў бы.\n«НН»: А так перажываеце?\nАГ: Перажываю. За людзей перажываю. Мяне найбольш у свеце хвалюе чалавек. Жывы чалавек, не той, які быў, які будзе, а той, з якім я жыву на гэтым свеце. Хацеў бы жыць з Дантэ, але я жыву з Віцем Шніпом. І гэта добра.\n«НН»: Дык які Ваш прагноз, што нас чакае?\nАГ: Крызіс будзе паглыбляцца. Грошай будзе ўсё менш і менш. Да новага году гэта не скончыцца. Будзе цяжка. Але мы навучымся паводзіць сябе адпаведна сітуацыі. Мы станем больш сціплымі і больш патрабавальнымі да сябе.\n01.03.2009 / 13:23\nАскетычная парада ад "Нашай нівы" на пачатак Вялікага посту: "Колькі можна жраць?"\n01.03.2009 / 17:18\nБыло б дзіўна, каб на Нашай Ніве нехта не падрэдагаваў тэкст АГ. Тыпу "Колькі можна жэрці?"\nцікавая размова / Адказаць\n01.03.2009 / 17:21\nале ці варта хадзіць на футбол ў час крызісу? Ці ў кіно? Бо там таксама "перавытворчасьць" :) Лепш самаму пачаць гуляць - двор на двор :)


Бялыніцкая святыня — Виктор Альшевский\n«Пазік» — аўтобус з сямейства «Запарожцаў», моцна заезджаны і які ўсю дарогу несціхана, як трактар, тарахцеў,— выруліў нарэшце на шумную плошчу раённага цэнтра. Тут былі і вакзал, і мясцовы базар, і цэнтр культурнага жыцця Бялынічаў. Карціна ў перапоўненым аўтобусе нагадвала перасяленне цыганскага табара. Калі «пазік» адчыніў вузкія дзверцы, з яго нутра паваліў народ з кошыкамі гародніны, жыўнасцю. У мяшках вішчалі маленькія парсючкі, якіх вяскоўцы прывезлі на продаж, у кошыках гагаталі гусі, кракалі качкі, кудахталі куры. Людзі хваляваліся, чамусьці ўсім хацелася выйсці з душнага чэрава «пасажыркі» адначасова. І яны штурхаліся, тузалі адно аднаго, ні з чаго раптам пачыналі сварыцца. Гэтак, напэўна, паводзяць сябе пасажыры ў момант пасадкі, калі іхні транспарт вось-вось ад’едзе, а яны спазніліся. Кожны імкнуўся як мага хутчэй ушчаміцца ў вузкі праём дзвярэй, а нехта спрабаваў выпхнуць сваю валізку праз адчыненае акно…\nБацька наказаў, каб я стаяў на відным месцы, нікуды не адыходзіў ад аўтастанцыі, пакуль ён возьме білет на Мінск і даведаецца расклад аўтобусаў. Я паслухмяна стаяў на вуліцы ў чаканні бацькі. Сонечныя прамяні ўжо досыць прыпякалі. Яны адбіваліся ў вялікіх паслянавальнічных лужынах, і мне было цікава назіраць, як сачылася ў блакітнай прасторы гэтае залатое святло. Птушкі заліваліся шчэбетам. Цвілі дрэвы, водар іхняй квецені змяшаўся ў агульны вясновы букет пахаў, і я на поўныя грудзі, ажно раздзімаліся ноздры, удыхаў святочнае паветра.\nПлошча жыла сваім жыццём, віравала ў ранішніх клопатах, гандлявала, гаварыла, смяялася, турбавалася пра дзень заўтрашні. Раптам магутная сіла падняла мой позірк па-над людскім мурашнікам. І я ўбачыў руіны святыні! Вялізныя глыбы развалін былі загадкавымі, велічнымі. Як зачараваны, я рушыў да іх. Сілуэт разбуранага храма дамінаваў па-над плошчай, ён быў нібыта з іншай цывілізацыі. Павольна абышоў вакол вялікага сабора, уважліва ўзіраўся ў кожны ацалелы фрагмент. Каля параскіданых каменных глыбаў пачуваў сябе маленькай істотай. Высока ўздымаліся абломкі тоўстых сценаў з арачнымі праёмамі вокнаў. Угару імкнуліся калоны, з зямнога друзу яны неслі пад промні сонца таямніча-прыгожыя роспісы. Аб’ёмныя пілястры, стройныя і ўзнёслыя, залівала сонечнае святло, але раз-пораз яны абрываліся вышчарбленымі абломкамі чырвонай цэглы, якая на фоне блакітнага неба, змочаная навальнічным дажджом, нагадвала крывавыя кульцяпкі. Рудыя пісягі сцякалі па выцвілых белых сценах. Смяротна паранены храм захоўваў жыццёвую сілу. На сценах з ацалелых фрагментаў фрэсак на мяне пазіралі святыя, ангелы, апосталы. Я сустрэўся вачыма з Дзевай Марыяй, Божай Маці… і застыў.\nНапаўсцёртыя, патрэсканыя, пабітыя рукою чалавека і непагаддзю роспісы сабора пакідалі ў маім сэрцы сумную карціну разбурэння. Амытыя вясновым дружным навальнічным дажджом, яны зараз нібыта ажывалі — зазіхацелі вясёлкавымі колерамі, заіскрыліся святлом. Месцамі былі відаць лесвічныя пралёты — і яны вялі ў неба. Я таксама паглядзеў у блакіт. Божа літасцівы, сапраўдны цуд! Якраз у гэты момант засвяцілася ў паслянавальнічнай прасторы вясёлка, яна ўзнесла сваю дугу па-над разбураным храмам. Я неадрыўна глядзеў у неба, у якім ззяў, іскрыўся ў яркім святле сяміколерны купал па-над развалінамі сабора. Ад святла пачало рэзаць вочы, і я заплюшчыў іх. Калі ж узняў павекі, цяпер перада мною чарнелі паўпадвальныя праёмы, засыпаныя бітай цэглай і тынкоўкай. У гэтым друзе паблісквалі пад сонцам рассыпаныя дробныя пацеркі і маленькія аскепачкі прыгожых некалі фрэсак — як дыяменты былой цывілізацыі.\nНехта паклаў мне руку на плячо — гэта быў бацька. Ён даўно мяне шукаў. Ужо былі куплены квіткі, і праз некалькі хвілін адпраўляецца наш аўтобус, які ішоў з Магілёва на Мінск праз Бялынічы. Аўтобус «ЛАЗ» быў паўнюткі, мы ледзь ушчаміліся і так, стоячы на адной назе, ехалі насустрач майму лёсу…\nЗ гадамі тыя даўнія ўражанні ад разбуранага храма не пакідаюць мяне ні на імгненне. Яны ўва мне, пакуль жыву. Нават калі ў частых вандроўках захапляюся прыгажосцю іншай зямлі і гмахамі чужаземных дойлідаў, як сполах, паўстае перад вачыма Бялыніцкі — мой! — узарваны ўжо пры маім жыцці сабор. І боль гарачаю востраю іголкай глыбока працінае сэрца. Гэй вы, «майстры новага жыцця» — тыя, што пераўтваралі людзей у друз зямны, каб пасля з «гэтага матэрыялу вылепіць новага чалавека», тыя, што руйнавалі святыні, каб узвесці на іх месцы свае саркафагі,— дзе вы сёння, няшчасныя? Сярод нас… Думаючы пра вас, я дзякую Богу, што ніколі не зарабляў горкі рубель — тыя ж трыццаць сярэбранікаў?! — за працу, скіраваную на разбурэнне. Я толькі ствараў, і ўсе парыванні душы былі да прыгажосці, хараства, гармоніі. Цяпер мара майго жыцця — убачыць узняты з руінаў Бялыніцкі храм, вялікую святыню беларускай зямлі і народа.\nБялынічы зведалі шмат гістарычных падзей. Яны заснаваны продкамі на прыгожым узвышшы, якое дамінуе па-над наваколлем з далінай рэчкі Друць. Некалі былі вотчынай Льва Сапегі, які ў гонар перамогі над казакамі збудаваў драўляны касцёл і манастыр для ксяндзоў-кармелітаў. У 1653 годзе былі адпісаны ўчасткі зямлі ў Бялынічах, а таксама вёскі Царкоўшчына, Цяхцін і Вугольшчына. Напачатку тутэйшыя землі належалі Сапегам, Агінскім, Кансухоўскім. Пасля паўстання 1863—1864 гадоў былі канфіскаваныя царскімі ўладамі, выкупленыя С. Мясаедавым, а потым перайшлі да новых гаспадароў.\nУ 1756—1761 гадах драўляныя пабудовы ў Бялынічах разабралі, узвялі мураваныя. Фундатарамі былі пераважна Сапегі, Агінскія і Радзівілы, а такая кардынальная перабудова мястэчка была прымеркаваная да святочнай каранацыі іконы Бялыніцкай Божай Маці. Пра з’яўленне цудатворнага Бялыніцкага абраза ў манастыры кармелітаў існуе некалькі паданняў. Да таго ж кажуць, што святы абраз раней знаходзіўся ў бялыніцкай праваслаўнай царкве — Ільінскай.\nЗ 1877 года ў сценах кармеліцкага манастыра размясціўся праваслаўны Мікалаеўскі мужчынскі манастыр з Мсціслаўля. Архіўныя дакументы сведчаць: «Царква манастыра каменная, а трох главах, прыгожая і высокая, відаць за дзесяць вёрстаў, асабліва з усходняга і паўднёва-заходняга бакоў… надзвычай характэрная пярэдняя частка храма зблізку. Над галоўным двух’ярусным фасадам, упрыгожаным калонамі і пілястрамі, узвышаюцца дзве стройныя чатырохвугольныя вежы, пакрытыя васьміграннымі купаламі, гэтыя вежы служаць званіцамі. Па цэнтры фасада, перад уваходнымі варотамі, зроблены высокі каменны тамбур, плоская кроўля якога ўяўляе сабою балкон. Паміж вежамі знаходзіцца невялікі, амаль трохкутны франтон, ён увенчаны фігураю Хрыста Збаўцы ў цярновым вянцы, які трымае высокі васьміканцовы крыж». (Іераманах Васілій. Бялыніцкі Ражаства-Багародзіцкі манастыр. Ч. 2. Магілёў-на-Дняпры, 1911. С. 7.)\nХрам уяўляе сабою трохнефную базіліку з трансептам і паўкруглай апсідай, дзвюма чатырохвугольнымі вежамі. Вертыкальная трох’ярусная двухвежавая кампазіцыя з трохкутным франтонам, увенчаным скульптурнай постаццю Хрыста. Па словах іераманаха Васілія, інтэр’ер манастырскай царквы меў наступны выгляд: «Усярэдзіне храм падзяляецца на тры так званыя караблі, або нефы; сярэдні неф значна шырэйшы і вышэйшы, чым бакавыя, і аддзяляецца ад іх слупамі (па два з кожнага боку), якія падтрымліваюць аркі. Заканчваецца сярэдні неф паўкружжам, або так званай апсідай; насупраць алтара, над уваходам, у храме ўстроеныя хары, якія абапіраюцца на рад калонаў. У бакавых нефах устроена па аднаму «пределу» — у гонар святога прарока Іллі і ў гонар Свяціцеля і Цудатворца Мікалая; галоўны ж прастол устроены ў гонар Ражаства Прасвятой Багародзіцы.\nХрам змяшчае ў сябе больш за тры тысячы чалавек, асвятляецца вялікімі вокнамі. Сцены і слупы, што падтрымліваюць аркі, упрыгожаны розных памераў іконамі, напісанымі як на палатне, так і прама на тынкоўцы (alfresco), жывапіс гэтых абразоў даволі добры, а некаторых нават вельмі добры; асабліва чатыры вялікія выявы св. Евангелістаў, змешчаныя на слупах сярэдняй часткі храма… Цудатворная ікона размяшчаецца на вышыні амаль 4,3 метра ад падлогі; для подступу да яе на вышыні болей за 2,1 метра ва ўсю шырыню алтарнай апсіды збудаваная пляцоўка з поручнямі; справа і злева на гэтую пляцоўку вядуць чыгунныя лесвіцы з поручнямі…\nКаля цудатворнай іконы, па абодва бакі ад яе, звяртаюць яшчэ на сябе ўвагу 4 вялізныя, значна вышэйшыя за чалавечы рост, гіпсавыя скульптурныя выявы, якія ў народзе называюць «апосталамі» (выявы нейкіх святых рымска-каталіцкай царквы); калі касцёл быў перададзены праваслаўным у 1876 г., дык галовы з гэтых скульптур знялі, а адзін скульптар з Вільні прымайстраваў да тулаваў новыя галовы біблейскага тыпу…»\nШанаванне праваслаўнымі і католікамі іконы Божай Маці Бялыніцкай было надзвычай вялікім. Цудадзейны абраз ведалі далёка па-за межамі Вялікага княства Літоўскага, славіліся і Бялынічы — іх называлі «другім Чанстахова». У час Вялікай Айчыннай вайны храм быў пашкоджаны. А ў 60-я гады ХХ стагоддзя — узарваны і зруйнаваны… Як і многія іншыя святыні на Беларусі.


24 студзеня 2020, 12:21\n24 студзеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. РУП "Белпошта" з 30 студзеня павысіць кошт некаторых паслуг па перасылцы пошты ўнутры краіны, паведамляе БЕЛТА са спасылкай на сайт прадпрыемства.\nКошт перасылкі заказнога пісьма масай да 20 г для фізічных асоб павялічыцца на 8 капеек і будзе каштаваць Br1,98, для юрыдычных асоб - Br2,04. Тарыфы на перасылку ўнутраных адпраўленняў ЕМS, адпраўленняў "Е-commerce", паслугі лінейкі "Камфорт", паслугі "Паштовы кур'ер" павысяцца ў сярэднім на 5 працэнтаў.\n"Тарыфы на некаторыя паслугі паштовай сувязі зменяцца ў межах зацверджанага параметрамі прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі на 2020 год індэкса спажывецкіх цэн", - звярнулі ўвагу на "Белпошце".\nПры гэтым тарыфы на ўніверсальныя паслугі (перасылка простай паштовай карткі, простага пісьма (бандэролі)), перасылку адпраўленняў "1 клас", дадатковыя паслугі паштовай сувязі не зменяцца.\nАкрамя таго, "Белпошта" вырашыла не браць камісію пры прыёме плацяжоў праз АРІП у касах за паслугі, якія аказваюць тэрытарыяльныя цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва. Гэта зроблена з улікам сацыяльнай накіраванасці паслуг, растлумачылі ў кампаніі.\nУсе змяненні будуць актуалізаваны 30 студзеня на сайце "Белпошты" ў раздзеле "Тарыфы".-0-


Капуснік пяцікурснікаў факультэта аховы раслін і прысвячэнне першакурснікаў у студэнты - Гродненский государственный аграрный университет\nКапуснік пяцікурснікаў факультэта аховы раслін і прысвячэнне першакурснікаў у студэнты\nНа гэтую імпрэзу, якая адбылася 29 лістапада, запрасіў мяне дэкан факультэта аховы раслін Павел Уладзіміравіч Барадзін. З мінулых гадоў ведаю, што на факультэце прысвячэнне першакурснікаў у студэнты праходзіць цікава. Прычым, кожны раз па рознаму, што падцвердзіла і сёлетняя праграма, падрыхтаваная пяцікурснікамі.\nАктавая зала нарэшце амаль цалкам запоўненая студэнтамі ўсіх курсаў і выкладчыкамі, што працуюць на факультэце. На сцэне выступаюць спевакі, танцоры. Калі раней факультэт лічыўся жаночым, то зараз на ім добра прадстаўлена і мужчынская палова. Таму на сучасны танец выходзяць сапраўдныя атлеты, якіх здаецца і не заўважаў падчас правядзення заняткаў. Але тое было на першым курсе. Да пятага курса кожны студэнт пазаймаўся ў розных спартыўных секцыях і набыў прыглядны спартыўны выгляд.\nНекалькі сцэнак нагадваюць моманты са студэнцкага жыцця. Першым прадстаўляецца слова дэкану факультэта. Затым запрашаюцца выкладчыкі кафедр універсітэта, якія таксама гавораць добрыя словы ў адрас пяцікурснікаў. Нарэшце для загадчыкаў кафедр ладзіцца гульня тыпу “Што, дзе, калі?”. Перажываю за калегаў, бо пытанні прыдумвалі канкрэтныя студэнты. Пытанні звязаныя з прафесіяй, якую студэнты атымалі на факультэце. Але яны годна трымаюцца. Нейкае пытанне выклікае цяжкасьць. Спрабуюць папрасіць дапамогу зала.\nУ завяршэнне капусніка на сцэну запрашаюцца старасты груп, якія выконваюць нейкае заданне. Па чарзе заходзяць на сцэну групы першакурснікаў, якім пяцікурснікі кожнаму ўручаюць асабістыя падарункі. На высокай ноце духоўнага ўздыму мерапрыемства песняй “Самый лучший день” завяршаецца, але яно застанецца на доўга ў памяці кожнага ўдзельніка і прысутнага.\nТэги #ФЗР #Капустник