5 Ліпеня 2006\n[ 03/07/2006 13:47 ]\nДобры дзень, спадар Захар! Мяне таксама як і вас хвалюе праблема аднаўленьня гістарычнага цэнтру Мінска. Пытаньні ж такія: а ці дастаткова мы маем матэр'ялу, каб у дакладнасьці аднаўляць гэтыя помнікі? Напрыклад, Катэдральны Петрапаўлаўскі сабор. Ці маюцца пляны і чарцяжы першапачатковага выгляду храма, у тым ліку зьвесткі пра скульптуры, аздобу? І што вы прапануеце рабіць з савецкімі будынкамі, якія стаяць на месцы знішчаных старых? Міхал\nУ нас дастаткова матэрыялаў для аднаўленьня практычна любога гістарычнага аб'екту ў Менску. Яшчэ ў савецкія часы працавалі гістарычныя майстэрні, якія сабралі і рысункі, і матэрыялы апісальнага характару амаль што пра кожны дом дасавецкага Мінску. У нас дастаткова зьвестак, але недастаткова добрай волі і, відаць, рэсурсаў. Рэстаўрацыю любога гістарычнага помніка можна праводзіць ня толькі па чарцяжах, але і на аснове фундамэнту, калі захаваўся, і візуальных матэрыялаў. Але праблема яшчэ і ў тым, наколькі гэты буджынак уяўляе каштоўнасьць, каб ствараць яго муляж на аснове сучасных матэрыялаў. Што да савецкіх будынкаў на месцы старых, то той жа прынцып, які я згадаў вышэй, тычыцца і гэтай праблемы. Напрыклад, на плошчы Волі стаіць будынак Мінскпраекту. Ён парушае архітэктурны ансамбаль плошчы Волі. У іншых выпадках, можа, дастаткова павесіць на савецкім будынку мэмарыяльную шыльду, што тут знаходзіўся гістарычны будынак.\n[ 03/07/2006 14:45 ]\nДзень добры, паважаны Захар Васільевіч. У адным з Вашых інтерв'ю прачытала калісьці, што Вы за тое, каб сытуацыя з так званым раскулачваньнем была перагледжаная, а шляхце ў пэрспэктыве была вернутая адабраная маёмасьць. Вы па-ранейшаму прытрымліваецеся гэтага меркаваньня? І як гэта, на Ваш погляд, рэальна ажыцьцявіць? Дзякуй вялікі. Алена, Варшава.\nГэта быў бы сапраўды ідэальны варыянт, аддаць былым гаспадарам нарабаванае бальшавікамі. Гэта ўжо зрабіла Літва. І гэта справядліва, таму што, на мой погляд, самае вялікае злачынства бальшавікоў - гэта скасаваньне ўвогуле інстытуту прыватнай уласнасьці. Іншая справа, што ў нашых умовах гэта нерэальна. Чаму? Акцыю канфіскацыі праводзіла Расійская імпэрыя, а акцыю кампэнсацыі мусіць праводзіць маленькая Беларусь. Гэта для яе была б завялікая раскоша. Акцыю кампэнсацыі павінна была б ажыцьцяўляць пераемніца бальшавіцкай дзяржавы. Можа, Літва і пайшла на такі крок, таму што яна захавала свой залаты запас за межамі. Але гэта не адзіная праблема. Вяртаньне зямлі былой шляхце ўпіраецца ў тое, што яна была не праваслаўная і лічыцца традыцыйна польскай. Атрымліваецца, што беларуская дзяржава павінна нібыта вяртаць землі прадстаўнікам іншай нацыі, хаця гэта ня так. Але разуменьня, што гэта ёсьць нашая мясцовая беларуская аграрная эліта, якую бальшавікі вынішчылі, пакуль што няма. Гэты праект толькі на першы погляд можа ўяўляцца стратным. Вяртаньне зямлі гаспадарам дало б эканамічны эфэкт, маштабы якога мы пакуль ня можам уявіць сабе і ацаніць. Як гісторык магу сказаць, што вяртаньне былам памешчыкам маёнткаў магло б стаць магутным стымулем для замежных інвэстыцыяў у сельскую гаспадарку, у тым ліку і ў разьвіцьцё сельскага турызму. Ніхто не зацікаўлены так у аднаўленьні панскіх маёнткаў, як нашчадкі былых гаспадароў, і гэтыя маёнткі маглі б пакрыць Беларусь цэлай сеткай культурных цэнтраў, якія ўяўлялі сабой гэтыя маёнткі ў мінулым. Іэхнічна гэта таксама магчыма, таму што шляхта захавала і дакумэнты на сваю спадчыну. Цяжэй гэтую рэпрыватызацыю ажыцьцявіць у дачыненьні да заможных сялянаў, таму што яны ня маюць такіх дакумэнтаў. Ва ўсякім разе, калі ў нас будзе закон аб прыватызацыі зямлі, у ім трэба прадугледзець, каб яе былыя гаспадары мелі перавагу ў яе набыцьці. Калі не бясплатна, то за адпаведную ці ільготную плату.\n[ 03/07/2006 15:56 ]\nSP. Shebeka, jakimi zamezhnymi movami vy valodajece? Na jakih movah bolsh za use nedasledavanyh materyjalau pra Mensk?\nШчыра кажучы, ніводнай, бо савецкіх школьнікаў і савецкіх студэнтаў не навучалі замежным мовам. Зараз я пачаў ужо забывацца і рускую замежную мову, бо размаўляю па-беларуску. А калі сур'ёзна, то магу чытаць па-польску і па-ўкраінску.\nНайбольш нявывучаных матэрыялаў пра Менск - на старажытнабеларускай і лацінскай мовах.\n[ 03/07/2006 15:57 ]\nMinsk ci Mensk?\nНатуральна, што Менск, але я не прыхільнік таго, каб да афіцыйнай зьмены гэтай назвы ўжываць гістарычную назву Менск у гістарычных дасьледаваньнях, бо гэта ўскладняе чытачам магчымасьць арыентавацца ў гісторыі.\n[ 03/07/2006 16:11 ]\nPavazhany sp. SHybeka, jakija knihi ci publikacyji pra historyju Belarusi, jakija zjavilisia ciaham aposhnih piaci hadou, vyluchajucca i vam zapomnilisia? Volha Dmitruk\nЗ майго пункту гледжаньня, узьнікае парадаксальная сытуацыя, калі лепшыя кнігі па гісторыі Беларусі за апошнія 5 год напісаны замежнымі гісторыкамі. Гэта кнігі немца Бэрнгарда К'яры пра мінулую вайну, амэрыканскага гісторыка Тыматы Снайдэра пра Вільню як агульную спадчыну літоўцаў і беларусаў, беларускага гісторыка зь Беластоку Алега Латышонка пра гісторыю Беларусі ад сярэдзіны 18-га стагодзьдзя - прыклады можна працягваць. Чаму так адбываецца, думайце самі.\n[ 03/07/2006 17:03 ]\nЯк Вы успрымаеце так званы лiтвiнскi рух, тых беларусау, якiя радыкальна змянiлi сваю саманазву з беларусау на лiтвiнау. На маю думку гэта страшэнна можа у будучым пашкодзiць Беларушчыне (калi раптам гэты рух будзе пашырацца) i нават раскалоць Беларусь. Дзякуй богу што радыкальныя лiтвiны пакуль вельмi нешматлiкiя. Якая можа быць роля гiсторыкау, каб зберагчы унiтарнасць нашай нацыi i дзяржавы ад розных самазваных нацыянальных новатворау? З павагай Алег\nЛіцьвінскі рух я ўспрымаю як этнакультурны рух у межах беларускай нацыі. У сьвеце вельмі мала прыкладаў выключна гамагенных нацыяў. Існуе гіпотэза, што і беларуская нацыя ўзьнікла на аснове двух этнакультурных утварэньняў - ліцьвінаў і русінаў. Гэта зусім нармальная зьява. Цяперашняя Нямеччына ўтварылася на аснове больш 300 самастойных адзінак, але ніводная зь іх не імкнецца зараз дла незалежнасьці. Калі Беларусь пройдзе свой пераходны выпрабавальны пэрыяд, я думаю, што палітычнае адценьне ліцьвінскага руху зьнікне само па сабе. Палітызацыя рэгіяналізму ёсьць і прадуктам нашай культурнай недасьведчанасьці пра ўласную гісторыю і гісторыю іншых краінаў.\n[ 03/07/2006 17:18 ]\nJak vy acenґvaece jakasґcґ navuchannia u BDEU i ekanamichnaj adykacyi u Belarusi u celym?\nПраблема палягае ня толькі ў навучаньні ў БДЭУ і ў выкладаньні эканамічнай адукацыі, прабелмы ў нас ёсьць увогуле ў адукацыйнай сыстэме беларускай дзяржавы, як і ў любой іншай. Натуральна, мне б хацелася, што гэтая адукацыйная сыстэма з улікам нацыянальных асаблівасьцяў і традыцыяў набліжалася да эўрапейскай і была зь ёй параўнальная. Па-другое, мне б хацелася, каб дзяржава і грамадзтва з большай павагай ставілася да выкладчыкаў ВНУ, бо навучальнаы працэс у любой дысцыпліне залежыць ад таленту і прафэсіяналізму выкладчыка. Класны прафэсар, класны выкладчык ёсьць нацыянальным скарбам ня толькі ўнівэрсытэта, але і дзяржавы. Твар любога ўнівэрсытэту вызначае не яго адміністрацыя, а выбітныя прафэсары, вакол якіх ствараюцца міты. Такіх прафэсароў нашая адукацыйная сыстэма павінна выхоўваць ужо са студэнцкай лаўкі. У царскай Расеі была традыцыя: адкрываць унівэрсытэт толькі тады, калі ствараецца адпаведны набор прафэсуры.\n[ 03/07/2006 17:32 ]\nВаша замечательная статья в Русском Вопросе (2004, 2) заканчивается так: Пока немногие верят, что у РБ найдется достаточно сил и воли, чтобы пойти тем же путем, что и другие страны Центральной и Восточной Европы. Но так будет. Последние слова звучат как своего рода article of faith. Как отражается на этой вере наличие разных национальных проектов Беларуси, нативистско-проевропейского, московско-либерального и креольского? (Я использую термины, употребляемые Абушенко, Бобковым, Дынько и Булгаковым). Из перечисленных проектов, по-видимому только первый соответствует парадигме Центр и Вост Европы. Спасибо. Г.Иоффе, Рэдфорд, Вирджиния, США\nНа пытаньне, якое прагучала зь Вірджыніі, вельмі хвалюе зараз практычна ўсіх жыхароў Беларусі. Навукоўцы розных спэцыялізацый старанна аналізуюць прычыны слабасьці нацыянальнай самасьвядомасьці беларускага насельніцтва, яго, так бы мовіць, "непаўнавартасьці" на фоне эўрапейскіх народаў. У выніку атрымліваецца жахлівы малюнак: мы ззаду ўсіх. Але думаю, што справа тут у тым, што такія пасьпешлівыя высновы рабіць не зуісм карэктна, бо працэс фармаваньня сучаснай беларускай нацыі не завяршыўся. Мы маем нацыянальны будынак, але, можа, яшчэ ня маем яго фасаду. Можа прыдумаць розныя варыянты разьвіцьця гэтага працэсу ў будучым.\nНа маю думку, існуюць усё-ткі 2 варыянты разьвтцьця самасьцьвярджэньня беларусаў: на аснове нацыянальнай традыцыі, якая ідзе ад ВКЛ, "Нашай Нівы", БНР, - і на аснове расійскага правінцыяналізму, які ідзе ад БССР. Першы шлях, натуральна, быў бы хутчэйшым і больш арганічным. Але нават другі шлях ня ёсьць шлях у тупік: ён больш доўгі, але гэта ня значыць, што ён бязвыніковы.\nЯ не падзяляю пэсымістычныя погляды, што шлях беларускай нацыі можа ў той ці іншы момант перарвацца. У яе дастатковы патэнцыял, каб зрабіць гэты шлях бесперапынным і пасьпяховым. Нават нацыі зь меншым патэнцыялам духоўным, жканамічным, культурным, дасягаюць посьпехаў. Апошні прыклад - Чарнагорыя. Урэшце, гэта сусьветная тэндэнцыя станаўленьня новых нацый і новых дзяржаў, і мы знаходзімся якраз у рамках гэтага працэсу.\nБольш таго, у нас ёсьць нават нейкая перавага над ужо сфармаванымі эўрапейскімі нацыямі. Калі яны могуць толькі клапаціцца аб рэстаўрацыі і захаваньні свайго нацыянальнага дому, то беларуская нацыя знаходзіцца ў стадыі пошукаў і мабілізацыі для таго, каб гэты дом дабудаваць. Гэтая фаза патрабуе ад нацыі выяўленьня ўсіх яе здольнасьцяў і талентаў. Гэта фаза разьвіцьця і ўздыму, і ў гэтым наша перавага над іншымі нацыямі.\n[ 03/07/2006 19:16 ]\nСпадар Шыбека! Распавядзіце калі ласка пра тое як і хто бамбаваў Менск у час апашняй вайны? Справа ў тым, што старыя менчукі сьведкі бамбаваньняў расказвалі мне, што Менск на пачатку вайны немцы бамбілі адносна нязначна, а напрыканцы вайны вельмі было моцнае бамбаваньне авіяцыяй Чырвонай Арміі. За Менск баёў не было. Апрача таго, параўноваючы фотаздымкі разбурэньняў Менску, Варшавы, Дрэздэну, Нюрнбергу можна зрабіць выснову, што ў Менску (у параўнаньні з названымі гарадамі)разбурэньні былі ня моцнымі і аднавіць архітэктуру старога Менску было даволі проста (названыя гарады аднавілі архітэктурныя помнікі і будынкі літаральна з попелу). Ці так усё гэта, ці згодны Вы? Дзякуй, Юрась.\nЯ згодны са сп.Юрасём, бо сьведчаньні відавочцаў ваеннага часу ў Мінску - гэта вельмі важная крыніца для гісторыкаў, якую, на жаль, мы не заўсёды выкарыстоўваем і адпаведна ацэньваем.\nПасьляваеннае кіраўніцтва Беларусі мела заданьне аднавіць Мінск як узорную сталіцу Савецкай Беларусі, а старыя будынкі ім проста заміналі, і таму замест іх аднаўленьня яны зносіліся пад бульдозэр, і на іх месцы ўзьнікла зараз галоўная вуліца Менску - праспэкт Незалежнасьці.\n[ 03/07/2006 20:10 ]\nСпадар Шыбека! Калі б у 1918 годзе БНР не была зьнішчаная Леніным і ягонымі паплечнікамі-камуністамі, на якой ступені палітычнага, эканамічнага ды культурніцкага разьвіцьця мы б цяпер знаходзіліся?\nГісторыкі ня любяць рабіць прагнозы, што тычыцца будучага - што было, калі б... Такія прагнозы можа рабіць неабавязкова і прафэсіянальны гісторык. Калі хто хоча гэхтым займацца, то калі ласка, толькі як прафэсійны гісторык я хачу адзначыць дзьве абставіны: БНР абвяшчалася як сацыялістычная дзяржава, а таму куды б яе гэта завяло - гэта пытаньне. Па-другое, ня трэба думаць, што наша дзяржава была б сучаснай Нямеччынай ці Францыяй, бо ў нас не было імпэрскага рэсурсу, як у Францыі, Італіі ці нават Чэхіі (спадчына Габсбургаў). У гэтым пытаньні галоўнае, што высьвечваецца адмоўная роля бальшавізму ў гісторыі Беларусі, і гэтая роля была асноўнай у стрымліваньні станаўленьня беларускай нацыі. Найвышэйшая ступень бальшавізацыі беларускага грамадзтва якраз і адпавядае найвышэйшай ступені яго дэнацыяналізацыі.\n[ 03/07/2006 20:47 ]\nА. Дарэўскі, Менск Шаноўны спадар Шыбека, ці не лічыце Вы што прыспела неабходнасць напісаць кароткі агляд падзей у Беларусі ў 2002 - 2006 гадох? Мажліва гэта дапаможа дэмакратычнай грамадскасці больш эфектыўна дамагацца Свабоды?\nНа маю думку, просты кароткі агляд падзей ці хроніка гэтых падзей - слабая дапамога дэмакратычнай грамадзкасьці. Праблема гэтай грамадзкасьці заключаецца ня ў тым, што яны ня ведаюць гэтых падзей, а ў тым, што яна іх глыбока не асэнсоўвае. І ў гэтым праяўляецца адсутнасьць у нас высокакваліфікаваных палітолягаў. Ацэнка, асэнсаваньне сучаснасьці - гэта справа палітолягаў, а не гісторыкаў.\n[ 03/07/2006 21:53 ]\nДобры дзень паваханы прафесар! Адкажыце калі-ласка, ці вы маеце нейкія кантакты з праф. Эмануілам Йофэ з пед.універсітэту? Дзе вы нарадзіліся? Дзе ваша малая радзіма? Дзякуй, Мігаль-Вішнеўскі, Бярэзань (ака Беразіно)\nДоўгі час я не заўсёды афішаваў, што я нарадзіўся ў, можа, самай глыбокай беларускай правінцыі, у невялічкай вёсцы Асінаўка што на Сеньненшчыне, Віцебская вобл., але калі я стаў дасьведчаным чалавек, мяне цешыла, што я належу да беларускіх крывічоў, што я родам з тых жа крывіцкіх абшараў, зь якіх родам Васіль Быкаў, Рыгор Барадулін, Уладзімір Караткевіч, Уладзімір Арлоў, Генадзь Бураўкін... Неяк Рыгор Барадулін назваў Віцебшчыну "цемечкам Беларусі". Мне падаецца, што ў гэтым ёсьць нешта такое сакральнае, таму што пра сваіх землякоў я магу сказаць, што гэта людзі вельмі сумленныя і вельмі духоўныя. Шкадую, штоя яшчэ не дабраўся да таго, каб нешта напісаць пра сваю малую радзіму, бо лічу гэта абавязкам кожнага адукаванага чалавека. Калі б кожны адукаваны чалавек нешта зрабіў у гэтым кірунку, наша гісторыя і культура адразу б вельмі ўзбагаціліся.\nЗьвесткі пра мае кантакты з праф. Эмануілам Йофэ можна атрымаць па электроннай пошце.\n[ 04/07/2006 11:36 ]\nPavazhany sp. Shybeka, chmau pobach z domam uradu zahavausia chyrvony kascel -- chmau ne zniscyli?\nАтрымалася вельмі цікавая сытуацыя - у міжваенны пэрыяд Дом Урада пасьля пабудаваньня з двух бакоў быў аточаны храмамі: зь левага боку праваслаўная Казанская, ці прывакзальная царква, а справа - каталіцкі касьцёл сьвятых Сымона і Алены. Натуральна, што такое суседзтва было для бальшавікоў непрымальным. Таму Казанскую царкву ўзарвалі яшчэ да вайны. Чырвоны касьцёл спрабавалі зьнішчыць пасьля вайны двойчы. Выходзіць, што ўратавалі яго нават не архітэктары, а кінэматаграфісты Савецкай Беларусі, якія ўгаварылі Пятра Машэрава разьмясьціць там Дом кіно.\n[ 04/07/2006 11:38 ]\nJaki byu by vash spis 10 najvazhnejshyj knih pa historyju Belarusi 20 stahoddzia (za vyklucg=hennem vashyh)?\nУ кожнага гісторыка, у кожнага адукаванага чалавека ёсьць свае лепшыя 10 кніг па гісторыі Беларусі, таму меркаваньне гэта абсалютна суб'ектыўнае. Мне хацелася б зірнуць на гэты рэйтынг шырэй і вылучыць 10 найлепшых гісторыкаў, якія напісалі не адну, а некалькі кніг. Да такіх гісторыкаў у ХХ стагодзьдзі належаць, безумоўна, Мікола Ермаловіч, Генадзь Сагановіч, Уладзімір Арлоў, Юры Туронак, Алесь Смалянчук і тыя замежныя гісторыкі, пра якіх я ўжо вёў гаворку вышэй. Хоць я перакананы ў тым, што ўсё-ткі найлепшыя кнігі па гісторыі Беларусі будуць напісаны ў ХХІ стагодзьдзі.\n[ 04/07/2006 12:17 ]\nУважаемый профессор! Как Вы считаете, чем можно объяснить проявление бытового антисемитизма на Беларуси преимущественно со стороны русских, а не беларусов? Александр.\nЯ хачу падкрэсьліць у сувязі з гэтым пытаньнем выключную талерантнасьць беларусаў да яўрэяў на працягу ўсёй гісторыі, што тлумачыцца іх векавым супольным жыцьцём. Рускія ня мелі такога вопыту супольнага жыцьця. Дарэчы, бытавы антысэмітызм - гэта не выключна руская зьява. У шэрагу іншых краінаў ён сілкаваўся самабытнасьцю яўрэйскага народа, іх непадабенствам да іншых, іх адданасьцю сваім нацыянальным традыцыям. Гэты народ традыцыйна выступае як аб'ект усемагчымых палітычных спэкуляцый. Можна толькі парадавацца, што адносіны беларусаў да яўрэяў адпавядаюць эўрапейскаму стандарту. Можна сказаць, так склалася, што цывілізаванасьць кожнай нацыі вызначаецца яе адносінамі да яўрэяў.\n[ 04/07/2006 14:17 ]\nДобры дзень. Дзе можна набыць “Нарыс гісторыі Беларусі. 1795-2002”? Сяргей, Вiлейка\n[ 04/07/2006 16:54 ]\nCi adchuvaece vy siabe svabodnym u Belarusi? Napryklad, adkazvajuchy na pytanni udzelnikau foruma?\nКалі быць шчырым, не адчуваю сябе свабодным, бо ў Беларусі ёсьць спэцыфічныя законы, якія я, як грамадзянін Беларусі, мушу выконваць. У мяне, як і ў іншых людзей, ёсьць шмат нараканьняў да ўласнай дзяржавы, але ў мяне ў той жа час ёсьць разуменьне, што ў мяне лепшай дзяржавы няма, таму я, жывучы ў гэтай дзяржаве, павінен улічваць яе спэцыфіку.\n[ 04/07/2006 20:10 ]\nПрывітанне! Перш за ўсё хачу выказаць Вам падзяку за тое, што адкрываеце нам сапраўдную гісторыю Беларусі. У мяне да Вас некалькі пытаньняў. 1. Як вы ставецеся да помніка Леніну на пляцу Незалежнасьці? Ці не належыце Вы да тых радыкалаў, якія патрабуюць яго зносу? Усё ж, Лангбард задумваў Дом Урада суцэльна з гэтым помнікам. Ды і гэты помнік - наша гісторыя... Ці праўда, што гэта самы старэйшы з помнікаў Леніну на тэрыторыі былога СССР? 2. Як Вы лічыце, ці магчыма сёньня аднавіць былы пляц Волі, старую Нямігу і Ракаўскае прадмесьце, ці захаваліся фотаздымкі, чарцяжы старых будынкаў? Наколькі гэта наогул рэальна... 3. Ці можна лічыць адноўленную Ратушу і гандлёвыя рады гісторыка-культурнымі каштоўнасьцямі, ці гэта, як з той жа "Эўропай" (ну, там зусім...), не інакш як варыяцыя на тэму архітэктуры былых будынкаў? 4. Наконт музея горада Менска... Ужо колькі год менскія ўлады то кідаюць намер яго зрабіць, то зноўку вяртаюцца да гэтага пытаньня. Нажаль, як ня сорамна, яго як ня было, так і няма. Здаецца, у папярэднім годзе газэта Менгарвыканкама "Менскі кур'ер" прапанавала яго зрабіць у будынках былой Пушкінскай бібліятэкі і флігеля сядзібы Ваньковічаў. А як Вы лічыце, які б будынак найбольш бы падыйшоў для музэя горада? 5. Чуў, што рыхтуецца да перавыданьня Вашая кніга “Менск. Старонкі жыцьця дарэвалюцыйнага горада”, калі яна будзе выдадзенана? Ці будзе гэта хутчэй новае выданьне, у незалежнай Беларусі? Вялікі дзякуй! Xenos, мянчук.\nУ адным пытаньні адразу пяць, таму мушу быць кароткім. 1. Да помніка Леніна я адношуся больш станоўча, чым да яго тэарытэчнай спадчыны. Хай пакуль стаіць там, дзе месца яму прадугледзеў Лангбард. Сапраўды, помнік зараз выглядае старэйшым з усіх помнікаў на тэрыторыі былога СССР, бо ў большасьці краінаў такія помнікі зьнесеныя.\n2. Іхнае аднаўленьне зусім рэальнае, за выключэньнем хіба што Нямігі, якая зараз ператвараецца ў шчыліну паміж унівэрсамам на Няміpе і паркінгам, што будуецца.\n3. Адноўленую Ратушу і бэрнардынскія рады нельга лічыць гісторыка-культурнымі каштоўнасьцямі, як любыя муляжы ў гістарычным музэі ня лічацца арыгіналамі. Гэта помнікі рэстаўрацыйнага майстэрства.\n4.Музэй горада Менска можа быць адкрыты на плошчы Волі ў Палацы прафсаюзаў Мінскай вобласьці. Акрамя суб'ектыўных прычынаў, гэтай справе перашкаджае адсутнасьць у Менску такіх знакамітых палацаў. Найлепшы варыянт, на маю думку - гэта пабудаваць сучасны будынак для гарадзкога музэю. Гэта можна зрабіць нават на народныя сродкі менчукоў, зрабіць гэта народнай справай жыхароў сталіцы.\n5. Мая кніжка пра Менск выглядае што ня будзе выдадзеная ў бліжэйшы час, бо дырэктар дзяржаўнага выдавецтва "Беларусь", які браўся за гэтую справу, ужо не займае гэтую пасаду.\n[ 05/07/2006 00:54 ]\nЧым быў выкліканы росквіткультуры і эканомікі ў 16 - м стагодздзі і чаму ён знік, чаму яго няма зараз? Дзякую.\nНа мой погляд, росквіт культуры і эканомікі на землях Беларусі ў 16 стагодзьдзі быў выкліканы Рэнэсансам і Рэфармацыяй, якія спрычыніліся да разьняволеньня творчых сілаў асобы. Ня выключана, што беларускі Рэнэсанс можа паўтарыцца. Як і ў выпадку зь першым, можа спрацаваць эфэкт адкладзеных жаданьняў. Пасьля паласы забаронаў, абмежаваньняў і наступленьня ўмоваў для свабоднай творчасьці Беларусь можа чакаць новы ўздым рэалізацыі сваіх творчых магчымасьцяў.\n[ 05/07/2006 02:16 ]\nПрывітаньне шаноўны прафэсар Захар Шыбека, скажыце калі ласка як вашыя справы, чым маецеся, ці пішаце Вы штосьць новае??? Адкажыце калі ласка яшчэ і на такое пытаньне: на колькі я ведаю, у вас ёсьць прынцыповыя разыходжаньні з дзяржаўнае гістарычнае палітыкай ідэялёгіяй, Вы можаце канкрэтна адзначыць хаця б найбольш прынцыповыя, з вашага пункту гледжаньня, рызыходжаньні, і больш канкрэтна пра дзенйнасьць калабарыцыяністаў, ды й увогуле пазыцыі выкладаньня Другой Сусьветнай вайны. І шчыра дзякуй Вам за тое, што Вы такі які Вы ёсьць, заставайцеся самім сабой, творчых посьпехаў і, як Вы падпісалі мне ў кнізе, вялікага й шчырага каханьня!! ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ!! антось п.\nЯ маюся добра, апошнім часам захапляюся разьвіцьцём у сабе супэрінтэрінтэлектуальных і супэрфізычных магчымасьцяў, бо хочацца зрабіць як мага болей.\nУласны пункт гледжаньня на гэтую праблему ў мяне сапраўды існуе, ня выключана, што ён існаваў бы, калі б у нас была зусім іншая дзяржава, гэта нармальная зьява. Гістарычная навука ня можа разьвівацца толькі на ўзроўні дзяржаўнай замовы. Упэўненая ў сабе дзяржава адпускае гісторыкаў на волю і не навязвае ім нейкія свае каноны. Яна проста карыстаецца тымі здабыткамі, якія гісторыкі напрацоўваюць. Мне падаецца, што гэты варыянт больш прадуктыўны і яе дзяржаўнай ідэялогіі, бо ва ўмовах свабоднай творчасьці гісторык стварае большы рынак тавараў, зь якіх дзяржава можа выбраць тое, што ёц неабходна, і кожны новы кіраўнік знаходзіць у гэтай скарбніцы тое, што адпавядае яго палітыцы. Гісторыя павінна быць па-за палітыкай. Савецкая традыцыя залежнасьці гісторыі ад палітыкі, ад кіраўніцтва дзяржавы, асабліва ярка выяўляецца ў выкладаньні падзеяў Другой сусьветнай вайны. Гэтая савецкасьць праяўляецца ў тым, што гісторыя Камуністычнай партыі выдаецца за гісторыю Беларусі, гісторыя Ўсходняй Беларусі - за гісторыю ўсёй Беларусі без уліку Заходняй. Крок адчаю беларускіх нацыяналістаў у супрацоўніцтве з нацыстамі становіцца падставай для абвінавачаньня ўсго нацыянальнага руху ў сувязі з нацызмам.\nУ ацэнках калябарантаў павінен быць дыфэрэнцыянаваны падыход. У цэлым гэта, канечне, выявіўся не гераізм, а трагедыя беларускага народа, шо ён мусіў ісьці на супрацоўніцтва са сваімі ворагамі, нацыстамі. Але нельга ўсіх калябарантаў лічыць здраднікамі. Ёсьць такія асобы, якія ішлі на гэта супрацоўніцтва дзеля свайго народа і гінулі за гэтую ідэю, і яны ёсьць сапраўднымі нацыянальнымі героямі беларускага народа, бо яны гінулі за гэты народ.\n[ 05/07/2006 09:57 ]\nСёння шмат беларускіх палітыкаў, гісторыкаў працуюць, вучацца, праводзяць даследванні на тэрыторыі Польшчы. У сувязі з гэтым у мяне пытанне: ці Вы не баіцеся таго, што пасля магчымай змены ўлады ў Беларусі, беларуская гістарычная навука пачне асвячаць стасункі Беларусі і Польшчы не зусім аб’ектыўна, памінаючы складаныя моманты, прымаючы ў некаторых прынцыповых пытаннях польскае гледзішча?\nТакога кшталту апасеньні грунтуюцца на савецкай традыцыі. Я не выключаю, што дасьледчык у нейкай ступені залежны ад таго, хто яму плоціць, але ў Польшчы існуюць і недзяржаўныя фонды, незалежныя фонды, якія не патрабуюць ангажаванасьці, а толькі дасьведчанасьці. Я шмат кантактаваў з польскімі гісторыкамі, меў стажыроўку ў Польшчы, але праз гэта ня стаўся прапольскім гісторыкам. Больш таго, мая незалежная пазыцыя была адной з прычынаў таго, што выданьне майго "Нарыса гісторыі Беларусі" ў Польшчы нейкі час затрымлівалася. Больш таго, такія міжнародныя кантакты дазваляюць даводзіць нашым суседзям наш, беларускі погляд на гісторыю. Атрымліваецца адваротны эфэкт: ня мы робімся прапольскімі, а нашы суседзі пачынаюць лепш разумець спэцыфіку нашай гісторыі. Таму такія кантакты, я лічу, вельмі неабходныя.\n[ 05/07/2006 09:58 ]\n2.\tПараўноўваючы сённяшні стан беларускай гістарычнай навукі з украінскай у вочы кідаецца адна рэч: у любой эўрапейскай бібліятэцы можна знайсці гістарычную літаратуру, выдадзеную ў асяродках украінскай эміграцыі. У нас становішча выглядае куды горш: даследванні нашых гісторыкаў-эмігрантаў амаль немагчыма адшукаць нават у замежных бібліятэках, няма сумесных канфэрэнцыі, гісторыкі з Беларусі едуць працаваць хутчэй у Літву, Польшчу, Расею, чым у беларускія інстытуты Канады і ЗША, часта увогуле слаба сабе ўяўляюць гістарычную пазіцыю нашых эмігрантаў. Ці Вы не бачыце ў гэтым праблемы і не лічыце, што беларусам патрэбная нейкая форма супрацоўніцтва паміж гісторыкамі эміграцыі і Беларусі? Дзе выхад?\n[ 05/07/2006 09:59 ]\n3.\tКалі паглядзець на гістарычныя навукі нашых суседзяў: украінцаў, палякаў, дык бачны такі момант: кожная з гэтых краін мае “свайго” замежнага гісторыка (украінцы – італійца Грацыёні, палякі – амэрыканца Нормана Дэйвіса), які, маючы імя, прадстаўляе навукова-папулярны погляд на падзеі адпаведна ўкраінскай і польскай гісторыі на міжнароднай арэне, маючы, так бы мовіць, імідж аб’ектыўнага гісторыка. У нас такой постаці няма. Ці ёсць у ёй патрэба і як можна вырашыць гэтую праблему пры адсутнасці інтарэса дзяржавы да нацыянальнай гісторыі?\nНа пыт.2,3. Не зусім згодзен, што мы ня маем за мяжой нашых выбітных гісторыкаў - можна сказаць Янку Запрудніка, Юрыя Туронка, Алега Латышонка. Праблема нашай эміграцыі ня ў тым, што яны не цікавяцца гісторыяй Бацькаўшчыны, а ў тым, што яны ня маюць сродкаў для рэальнай дапамогі беларускім гісторыкам. Гэтыя гісторыкі-эмігранты мелі значэньне асабліва ў першыя гады незалежнасьці. Зараз я лічу, што нашу гістарычную навуку трэба разьвіваць непасрэдна ў Беларусі, абапіраючыся ў тым ліку і на незалежныя структуры.\n[ 05/07/2006 11:37 ]\nВітаю Вас шаноўны сп. Захар. Якую, на вашу думку, ролю мае нацыянальная царква ў справе нацыянальнага станаўленьня народаў і што ў гэтай сувязі можна сказаць пра Беларусь і беларусаў, як у гісторыі, так і на сёньняшні дзень. Дзякуй! Вінцэсь\nХоць любая царква заўсёды дэкляруе сябе па-за нацыянальнымі рамкамі, яна адыграе ў фармаваньні нацыі выключную ролю, асабліва на першапачатковых этапаў яго станаўленьня. Ва ўмовах сучаснай атэізацыі грамадзтва гэтая роля зьмяншаецца. Гісторыя ведае шмат спробаў беларусаў ператварыць у нацыянальную царкву уніяцтва, але цяпер украінцы фактычна "прыватызавалі" уніяцтва і называюць яго Украінскай каталіцкай царквой. Была спроба ператварыць у нацыянальную рэлігію пратэстантызм - гэта мне падаецца больш рэальная справа, але яна знаходзіць жорсткае супраціўленьне з боку традыцыйных хрысьціянскіх канфэсіяў. У такіх умовах найбольш пэсрпэктыўнай для кансалідацыі беларускага грамадзтва зьяўляецца не нацыянальная царква, а экумэнізм.\n[ 05/07/2006 12:12 ]\nШаноўны спадар Шыбека, ці пагодзіцеся Вы з вызначэньнем шаноўнага Зянона Пазьняка, што Беларусь два стагодзьдзі знаходзілася ў стане пэрманэнтнай вайны з Расеяй (здаеца, ён нават ужыў слова "знаходзіцца"). Дзякуй за адказ.\nНе як палітык, а як гісторык магу сказаць, што Расея сапраўды на працягу двух стагодзьдзяў самым істотным чынам уплывала на гістарычны лёс беларускага народа і знаходзілася калі ня ў стане вайны, то ў стане пэрманэнтнага захаваньня ці нявырашанасьці праблем расейска-беларускіх узаемаадносінаў. На працягу гэтых двух стагодзьдзяў Расея ніколі не прызнавала права беларусаў на сувэрэннае жыцьцё. І ў гэтым, дарэчы, віна ня толькі Расеі, але і саміх беларусаў. Да любога народа і суседзі, і міжнародная супольнасьць адносяцца так, як ён таго заслугоўвае, які імідж мае.\n[ 05/07/2006 14:06 ]\nПаважаны Захар, як вы лічіце, гэты сёнішні чорны перыяд нашай гісторыі - лукашэнкайскае праўленьне ёсць заканамерная з'ява ці ўсё ж надарэчнасць ? І мо прайшоўшы гэтае выпрабаваньне, і атрымаўшы нарэшце чаканую перамогу, народ ніколі ўжо так не памыліцца ? Мо і на карысць - прайсці праз такое, каб зразумець назаўсёды сапраўдную каштоўнасць СВАБОДЫ ? Дзякуй. Туравец Віктар.\nНе для ўсіх беларусаў сёньняшні пэрыяд зьяўляецца чорным. Нельга сказаць, што праўленьне сёньняшняга кіраўніка дзяржавы ёсьць нейкая недарэчнасьць. Думаю, што гэта ў нейкай ступені лягічны этап нашай гісторыі, бо ў свой час беларускі народ падтрымаў палітыку цяперашняга кіраўніка супраць фармаваньня алігархічнай Беларусі. У той час ён ня ведаў эўрапейскіх узораў, каб іх падтрымліваць - ён ня мог падтрымліваць таго, чаго ня ведаў. Зараз сытуацыя паціху мяняецца.\n[ 05/07/2006 18:11 ]\nДобры дзень, спадар Шыбека! Як, на Вашую думку, трэба разглядаць беларускі рух падчас нямецкай акупацыі Беларусі? Якое стаўленьне мусіць быць да яго ў беларускай гісторыяграфіі? Ян Ч-н, Менск\nПра гэта можна доўга разважаць. Часткова пра гэта тут ужо гаварылася, а гаварыць больш - няма магчымасьці.\n[ 05/07/2006 18:51 ]\nДзень добры сп. Шыбека, Ня згодны з "Беларусы — не зусім добрыя воіны" , 1) якжа ВКЛ стварылi ? 2) Мангольскае нашэсьце , як пазьбеглi? 3) А Грунвальд , Орша ? "8 верасня (1514 г.) - Свята Аршанскае перамогі (Дзень беларускай вайсковай славы). Беларускае войска ўшчэнт разбіла ўтрая большае войска Маскоўшчыны і на пэўны час спыніла расейскую агрэсію на Беларусь." 4) Нават у савацкiм войску жаунеры з Беларусi лiчылicя добрымi жаунерамi. Абгрунтуйце калi ласка.\nЯ пацьвярджаю сваё меркаваньне. Добрымі воінамі былі продкі беларусаў, але ад канца ХІХ стагодзьдзя, калі беларусам патрэбна было бараніць сваю адметнасьць і права на дзяржаўную сувэрэннасьць, яны аказаліся дрэннымі воінамі. Можа, і не заўсёды па ўласнай віне.\n[ 05/07/2006 19:21 ]\nShanouny spadar Захар Шыбека! Ci ne khochace Vy paraunac DENACYIANALIZACYIU BELARUSAU SMALENSKAIvoblasci I BELASTOCKAGA vaevodstva? DZE BOLSHA NADZEI DLA BELARUSAU? SPADAR LYCH PAPEREDZHVAU , SHTO BELARUS CHAKAE LIES SMALENSCHYNY. CI ZHODNY VY? VITAUT\nНяма вялікага сэнсу пра гэта разважаць, таму што Беларусь не прэтэндуе пашыраць свае межы на аснове гістарычнага права. Захаваньне беларускай супольнасьці на памежных тэрыторыях суседніх дзяржаў будзе залежаць ад посьпехаў станаўленьня Беларусі як нацыянальнай дзяржавы, якая задаволіць культурныя запатрабаваньні беларусаў замежжа.\n[ 06/07/2006 14:10 ]\nМагiлёў цi Магiлеў?\nШто тычыцца Магілёва, то гэта пытаньне такога ж парадку, як Менск-Мінск. На жаль, у нас у краіне ўзьнікаюць філялягічныя барыкады. Я зноў пацьвярджаю, што я - прыхільнік гістарычных назваў мясьцін, і позна ці рана яны ўсё роўна вернуцца, калі ў грамадзтва будзе пашыраная гістарычная сьвядомасьць, то яны абавязкова вернуцца.\n[ 06/07/2006 14:14 ]\nМагiлёў трымаўся супраць фашыстаў больш за 20 дзен. Менск захапiлi амаль без боя. Чаму Менск - горад-герой, а Магiлёў не?\nУ гэтым пытаньні прэтэнзіі павінны прад'яўляцца былому савецкаму кіраўніцтву. Для незалежнай Беларусі гэтае пытаньне неактуальнае. Ці варта надаваць Магілёву званьне героя дзяржавы, якая не існуе? Хоць, безумоўна, уклад Магілёва ў арганізацыю супраціву нямецкім акупантам варта прызнаць істотным. І гэта справа гісторыкаў.\n[ 06/07/2006 14:38 ]\nШто вы думаеце на конт знішчэння гістарычнага цэнтра Гародні мясцовымі ўладамі? Што, на ваш погляд, трэба рабіць у гэтай ситуации гісторыкам, архітэктарам, археологам, политактивистам, астаткам незалежных смі? Сытуацыя вельмі цяжкая, але грамадства маўчыць, дзяржаўныя газеты "реконструкцию" апраўдваюць. Іван І., Гародня\nЯ ня менш заклапочаны гэтай праблемай, чым Вы. У нашым грамадзтва пакуль няма разуменьня, што ў гістарычным цэнтры дзяржава павінна ахоўваць ня толькі будынкі, але і зямлю, тэрыторыю, якая мае такую ж гістарычную каштоўнасьць, як і будынкі. Адсутнасьць гістарычнай культуры ў мясцовага кіраўніцтва і камэрцыялізацыя рэстаўрацыйных работаў - ня лепшыя спадарожнікі ў справе захаваньня нашай гістарычнай спадчыны. Мясцовыя гісторыкі, Краўцэвіч, Смалянчук, наколькі мне вядома, імкнуцца гэта ззахаваць, робяць прэс-канфэрэнцыю, выпускаюць спэцыяльную кнігу аб гістарычным цэнтры, але праблема ў тым, што ўлады не прыслухоўваюцца да меркаваньня прафэсійных гісторыкаў. На маю думку, у агульнанацыянальных справах не павінна быць падзелу на нашых і вашых. У такіх справах павінен быць толькі агульнанацыянальны інтарэс.\nДзень добры! Мяне усе больш непакоiць, а цi зможам мы адрадзiць нашу мову, культуру i традыцыi, калi нарэшце да улады прыйдуць сапраудныя патрыеты. Ужо так мала носьбiтау беларускай мовы. Цi былi увогуле у гiсторыi Беларусi падобныя моманты, цi у гiсторыi iншых дзяржау? Што для гэтага патрэбна i колькi часу спатрэбiцца на адраджэнне? Вялiкi дзякуй.\nВа ўмовах глябалізацыі гэтая праблема выглядае вельмі складанай. У фармаваньні сучасных нацыяў на першы плян выступаюць палітычна-дзяржаўныя моманты яднаньня нацыі, а не этнакультурныя. Сучасныя нацыі робяцца настолькі прагматычнымі, што для іх становяцца важнейшымі перамога краіна ў футболе ці ў тэнісе, чым нейкія артэфакты культуры і мовы. Мова, традыцыя, сьцяг, гімн захоўваюцца як сымбалі нацыі.\nСытуацыя склалася такім чынам, што беларускай мова больш выкарыстоўваецца як сымбаль нацыі чым як сродак камунікацыі. Але калі нават такая сытуацыя і завахаецца ў далейшым, усё роўна беларускую мову і традыцыю трэба захаваць і адраджаць. Фактычна, трэба зрабіць тое, што іншыя нацыі зрабілі ўжо даўно, тым больш што гістарычных прыкладаў поўна. Яўрэі аднавілі фактычна ўжо мёртвую мову, іўрыт. Басьнійская мова канчаткова кадыфікавалася пасьля абвяшчэньня Босьніі незалежнай дзяржавай. Адраджэньне беларускай мовы пойдзе хутчэй, калі грамадзяне Беларусі зразумеюць, што гэта ня толькі прагматычны сродак камунікацыі, але і справа гонару, той сымбаль, які выдзяляе нацыю ў суквецьці іншых нацыяў. Усе свае нацыянальныя справы беларусы павінны вырашаць у сваёй роднай мове. Наша дзьвюхмоўнасьць - гэта кансэрваваньне савецкага абсурду. Ні ў адной краіне няма такой сытуацыі, калі нацыя, якая мае сваю ўласную мову, размаўляе на замежнай. Руская нацыя ня можа разглядацца роўнапраўнай беларускай, бо рускія ніколі не былі аўтахтоннымі жыхарамі Беларусі, у адрозьненьне ад іншых краінаў, дзе існуе білінгвізм - як Швэцыя і інш. краіны.\n[ 06/07/2006 14:52 ]\nЦі ведаеце што робіцца з тварам нашай Горадні ? Мясцовых гісторыкаў улады ня чуюць, праект перабудоў цэнтра горада з імі не абмяркоўвалі. Можа пачуюць голас навукоўцаў з Менска ... IМА,Горадня\nВедаем, глядзіце адказ на гэтае пытаньне вышэй.\n[ 06/07/2006 15:01 ]\nДобры дзень. Можа падкажыце ў якой часткі Кальварыйскіх могілак пахаваны Янка Лучына? Як магілу знайсьці? Дзякуй..\nДумаю, што гэта заняло б шмат часу, зарыентаваць Вас цяпер. Раю зьвярнуцца да кнігі сп-ні Сакалоўскай - пра гэтую кнігу можна спытацца ў Чырвоным касьцёле.\n[ 06/07/2006 15:18 ]\nЧаму ў cённяшнiх планах па аднаўленню цэнтра Мiнска не прадугледжваецца адбудовы касцёлаў дамiнiканцаў i бенедыктынак, а таксама Халоднай сiнагогi? Няўжо ix нельга ўзнавiць на ранейшым месцы? Цiкава, а цi магчыма таксама ўзнавiць велiчны Казанскi сабор на плошчы Мяснiкова? Цi хопiць яму тут тэрыторыi?\nЯк ужо Вы самі бачыце, Дамініканскі касьцёл аднавіць немагчыма, таму што на ягоным месцы пасаджаны Палац рэспублікі. Я ўжо выказваўся ў друку, што пры адраджэньні архітэктурнай спадчыны Менска трэба пачынаць не з грандыёзных парграмаў, якія патрабуюць вялікіх грошай, а з адраджэньня канкрэтных гістарычных помнікаў. Пачынаць гэтую справу трэба якраз з узнаўленьня духоўных храмаў усіх канфэсіяў.\n[ 06/07/2006 15:34 ]\nУ розных выданнях па-рознаму гаворыцца аб тых будынках, дзе адбылicz самыя значныя падзei ў гicторыi Мiнска XX стагоддзя. Дык усё ж, дзе была абвешчана 7 кастрычнiка Савецкая ўлада - у будынку на цяперашняй Ленiнградскай цi на плошчы Свабоды (якi называюць беларускiм Смольным)? I дзе ж усё-такi абвясцiлi незалежнасць БНР - у нядаўна адрамантаваным будынку па Валадарскага цi ў так званым Юбiлейным доме?\nРозначытаньне патрабуе дадатковага дасьледаваньня. На маю думку, Мінскі Смольны знаходзіцца ў доме Ашкеназі на плошчы Волі, а БНР абвешчаная ў доме на вуліцы Валадарскай.\n[ 06/07/2006 15:43 ]\nЯкія загадкі гісторыі Беларусі, на Ваш погляд, найперш патрабуюць вывучэньня? Якія тэмы Вы б параілі маладым дасьледчыкам?\nСамай вялікай загадкай у гісторыі Беларусі зьяўляюцца самі беларусы. Таму вельмі акутуальнымі зьяўляюцца дасьледаваньні ў галіне этнагісторыі. Існуе яшчэ шэраг актуальных праблем, вырашэньне якіх як паветра патрэбна для самасьцьвярджэньня беларускай нацыі і беларускай дзяржавы. Гэта месца Вялікага Княства Літоўскага ў беларускай гісторыі, гэта праблема беларуска-расійскіх узаемаадносінаў, гэта нэгатыўная роля бальшавізму.\nЯ назваў толькі ключавыя праблемы, яны павінны дапаўняцца ісьці паралельна з зусім канкрэтнымі дасьледаваньнямі кожнай вёскі, кожнага горада, зьявы, кожнага традыцыйнага беларускага прадмета. Любы прадмет нацыянальнага ўжытку, любая зьява маюць гістарычную вартасьць. Напрыклад - гісторыя бульбы. Іншая справа, што ў нашых умовах ня ўсе тэмы падтрымліваюцца на дзяржаўным узроўні. Іншая справа, што кваліфікаваныя гісторыкі пазбаўленыя магчымасьці набіраць сабе вучняў. Таму сярод гэтых гісторыкаў ужо даўно высьпела мара - ўаймець для сябе альтэрнатыўны Інстытут гісторыі ці нейкую гістарычную лябараторыю, якая змагла б атрымаць падтрымку нейкіх грамадзкіх фондаў.\n[ 06/07/2006 15:44 ]\nДобры дзень. У адной тэлеперадачы па гiсторыi Мiнска гаварылася, што Эйнштэйн некалi нават хацеў працаваць у Беларускай Акадэмii навук. Цi праўда гэта, альбо я нешта не так зразумеў?\nЯк у кожнай гісторыі, у гісторыі Менску існуюць шмат міфаў. Дарэчы, гэта ня так ужо і дрэнна, бо сур'ёзныя навуковыя посьпехі часам становяцца эфэктыўнымі тады, калі пачынаюцца зь міфу.\n[ 06/07/2006 16:29 ]\nМы завяршаем нашу онлайн-канфэрэнцыю. Вэб-рэдактар\nЯ хацеў бы падзякаваць маім чытачам, слухачам, знаёмым і незнаёмым удзельнікам канфэрэнцыі, сярод якіх я пазнаю сваіх студэнтаў. Хоць тэматыка была вызначаная зусім канкрэтная, спэктар пытаньняў намнога яе пераўзыходзіў, і гэта мяне вельмі радуе. Прыемна ўсьведамляць, што ў Беларусі ўзрастае цікавасьць да гісторыі і разуменьня яе грамадзкай важнасьці. Спадзяюся, што сярод маіх слухачоў і чытачоў знаходзіцца нямала будучых вядомых дасьледчыкаў гісторыі Беларусі. Перафразуючы Багушэвіча, магу выказаць такое пажаданьне: "Не пакідайце ж нашай гістарычнай спадчыны, каб ня ўмёрлі!"


Лукашэнка сустрэўся з экс-прэзідэнтам Латвіі Гунцісам Улманісам | Падзеі, Беларусь | Belarus.by\n16 лістапада, Мінск /Уладзімір Мацвееў - БЕЛТА/. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка сёння ў Палацы Незалежнасці сустрэўся з экс-прэзідэнтам Латвіі Гунцісам Улманісам, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nАляксандр Лукашэнка і Гунціс Улманіс цёпла паразмаўлялі, успомнілі сустрэчы мінулых гадоў. "Я з такім жаданнем сёння сюды прыйшоў, як да блізкага знаёмага чалавека. Успомніў усе гэтыя моманты, калі мы сустракаліся, - адзначыў экс-прэзідэнт Латвіі. - Мне ніхто ніколі не сапсуе тыя сардэчныя ўзаемаадносіны, якія былі і ёсць".\n"Добра, што ёсць што ўспомніць", - згадзіўся Прэзідэнт Беларусі.\nГунціс Улманіс нагадаў, што кіраўніка беларускай дзяржавы чакаюць з візітам у Рызе: "Мой калега (дзеючы Прэзідэнт Латвіі) выказаў гэту прапанову, з міністрам замежных спраў Беларусі таксама ўчора гаварылі, што ў Рызе вы павінны пабываць".\n"Абавязаны", - сказаў кіраўнік беларускай дзяржавы.\nАляксандр Лукашэнка і Гунціс Улманіс абмеркавалі розную тэматыку, у тым ліку былі адзначаны цесныя кантакты паміж грамадзянамі абедзвюх краін.\nЯк паведамлялася БЕЛТА, Гунціс Улманіс знаходзіцца ў Беларусі для ўдзелу ў мерапрыемствах, прысвечаных 100-годдзю абвяшчэння незалежнасці Латвіі, якое будуць адзначаць 18 лістапада. Ён першы прэзідэнт Латвіі пасля аднаўлення незалежнасці ў 90-я гады XX стагоддзя і траюрадны пляменнік старшыні Часовага ўрада, які ўдзельнічаў у абвяшчэнні Латвійскай Рэспублікі ў лістападзе 1918 года, Карліса Улманіса.


Пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты пераскочылі акулу | Martech Zone\nПастаўшчыкі паслуг электроннай пошты пераскочылі акулу\nСубота, люты 20, 2010 Monday, May 16, 2022 Douglas Karr\nУ выпадку, калі вы так і не даведаліся, што гэта за тэрмін Перайсці Акула значыць... гэта значыць, што гэта пачатак канца. Тэрмін адносіцца да шчаслівых дзён, калі Fonz скакаў на акулу на водных лыжах, кідаючы шоў у смяротнае кручэнне, ад якога ён так і не ачуняў.\nКалі вы пастаўшчык паслуг электроннай пошты, не крычыце на мяне яшчэ.\nРаней электронная пошта была вельмі складанай працай, і толькі самыя вялікія адпраўшчыкі мелі талент, абсталяванне і прыкладанні для адпраўкі вялікай колькасці электроннай пошты пастаўшчыкам Інтэрнэт-паслуг для кампаній з велізарным спісам абанентаў. Талент пачаў рухацца ў індустрыі, апаратнага забеспячэння стала мноства (асабліва ў воблаку), і прыкладання з'яўляюцца ўлева і направа для адпраўкі электроннай пошты.\nІндустрыя электроннай пошты змянілася ... цяпер яна танней і прасцей\nТое, што адбываецца ў гэтай галіне, - гэта распаўсюджванне малога пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты выскакваць. Яны фантастычныя - маюць выдатныя прыкладання, адпраўляюць вельмі складаныя дынамічныя паведамленні, выдатна адсочваюць, апрацоўваюць адскокі, праблемы дастаўкі, выконваюць правілы спаму і маюць вельмі надзейныя метадалогіі інтэграцыі, якія, як правіла, бясплатныя. І яны робяць гэта з доляй кошту вялікіх хлопчыкаў.\nВось прыклад: Newsberry толькі што стаў спонсарам Martech Zone (гэта маё раскрыццё). Калі я заглядаў на іх сайт, перш чым зацвярджаць рэкламу, я праверыў іх старонку цэн і быў здзіўлены цэнамі:\nЯ магу мець спіс падпісчыкаў да 100,000 XNUMX і адпраўляць неабмежаваную колькасць паведамленняў электроннай пошты ім за $ 530 у месяц? Гэта крыху больш за 6,000 долараў у год. Памятаю, калі я працаваў у пастаўшчыка паслуг электроннай пошты, штогадовая плата за малы бізнес складала прыблізна ... плюс плата за абмен паведамленнямі ... плюс API доступ… плюс, плюс, плюс…\nГэтыя неверагодна надзейныя пастаўшчыкі электроннай пошты будуць працягваць яе выцягваць, і прадпрыемствы, якія адпраўляюць электронныя лісты, стануць галоўнымі пераможцамі. Прайграў вельмі буйны пастаўшчык паслуг электроннай пошты, які ўжо даўно існуе - нешта трэба мяняць.\nБуйныя пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты завышаюць сваю значнасць дастаўкі\nШмат хто з буйных пастаўшчыкоў паслуг электроннай пошты скажуць вам, што аб'ём электроннай пошты, які яны адпраўляюць, забяспечвае ім вялікую моц у гэтай галіне, і яны маюць лепшыя паказчыкі дастаўкі і адносіны з пастаўшчыкамі Інтэрнэт-паслуг.\nГэта няпраўда. Невялікія пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты могуць зрабіць такую ж вялікую працу.\nМой добры сябар Грэг Краёс кіруе часткай гэтых адносін паміж пастаўшчыкамі паслуг электроннай пошты і Інтэрнэт-правайдэрамі са сваёй кампаніяй, Лёг дастаўляльнасці. Ён нават дапамагае кампаніям, якія кіруюць уласнай электроннай поштай, дабрацца да правайдэраў! Для гэтага не патрэбна вялікая кампанія - патрэбны выдатны эксперт па дастаўцы і добрыя адносіны - і ў Грега яны ёсць.\nШто трэба кліентам электроннай пошты\nПастаўшчыкі паслуг электроннай пошты павінны бесперашкодна (і я маю на ўвазе бесперашкодна) інтэгравацца ў сістэмы кіравання кантэнтам, сістэмы кіравання ўзаемаадносінамі з кліентамі, інструменты аптымізацыі мэтавай старонкі і аналітыка прыкладанняў. Аўтаматызацыя маркетынгу пастаўшчыкам падабаецца Апрымо і Элоква ужо выходзяць у лідэры па гэтых пытаннях. Недастаткова адпраўляць і вымяраць электронную пошту ... кампаніям трэба больш!\nЗ'яўляюцца нават невялікія рашэнні для аўтаматызацыі электроннай пошты з невялікай цаной! Infusionsoft гэта рашэнне з поўнай інтэграцыяй рашэнняў па электроннай пошце і кіраванні адносінамі з кліентамі.\nКліенты павінны лёгка перапрафіляваць змест з усіх асяроддзяў, дынамічна аптымізаваць змест на лета, вымераць вынікі - і нават атрымліваць зваротную сувязь пра тое, што выйграла і прайграла. У нас няма часу, каб перайсці ад пастаўшчыка да пастаўшчыка на працягу дня ... і паспрабаваць звязаць усё аналітыка радкі запытаў ... і прааналізуйце магчымасці. Пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты павінны развівацца з улікам нашых патрэб.\nНастаў час для пастаўшчыкоў паслуг электроннай пошты, каб зрабіць скачок, або яны збіраюцца быць падарваным. Mailchimp абвясціў аб 250,000 7 уліковых запісаў, дададзеных за XNUMX месяцаў да іх рашэння. Але нават Mailchimp стаў страшэнна дарагім, калі мы паспяхова раслі наш спіс. Мы стаміліся ад вялікіх штомесячных рахункаў, таму мы стварылі CircuPress - прыгожае, цалкам інтэграванае ў WordPress рашэнне электроннай пошты, якое эканоміць нам набор і аўтаматызуе нашы інфармацыйныя бюлетэні.\nЗрабі сам. Пастаўшчык паслуг электроннай пошты\nЭлектронная пошта была доўгай, прыбытковай, але яна амаль скончылася. Стварэнне і падтрыманне ўласнай службы электроннай пошты ў нашы дні не патрабуе вялікіх намаганняў. Сябру Адаму Смолу надакучылі цэны і адсутнасць метадаў аўтаматызацыі, што нядаўна ён стварыў уласны для AgentSauce... Цяпер у яго цалкам інтэграваныя мабільныя прылады, кіраванне кантэнтам, Facebook, Twitter і электронная пошта для сваіх кліентаў па нерухомасці. Ён нават можа кантраляваць дастаўляльнасць, адсочваць адкрыццё і клікі і кіраваць адскокамі!\nКалі вы не таленавіты, як Адам, можаце пайсці купіць скрынка з такіх людзей, як Моцная пошта, падключыце яго, уключыце і стварыце ўласную службу электроннай пошты. Яны нават дапамогуць вам пачаць працу.\nЗрабі для вас пастаўшчыкоў паслуг электроннай пошты\nМногія пастаўшчыкі паслуг і агенцтвы электроннай пошты на самай справе дадаюць абслугоўванне да ўпакоўкі таксама. Яны прызнаюць, што стварэнне прыгожых, пераканаўчых паведамленняў электроннай пошты патрабуе як часу, так і вопыту - і мае вялікую аддачу ад інвестыцый, таму яны распрацоўваюць праграмы для сваіх кліентаў, якія даступныя па цане і здымаюць усе намаганні з рук кліентаў. Я ведаю пару прыкладаў Індымаркі і Памідоры.\nЯк выжывуць пастаўшчыкі паслуг электроннай пошты\nМая парада буйным пастаўшчыкам паслуг электроннай пошты - знайсці сістэму кіравання кантэнтам і купіць яе. Знайдзіце пастаўшчыка кіравання ўзаемаадносінамі з кліентамі, з якім вы цесна інтэгруецеся... і зліцеся з імі. Атрымаць аналітыка пастаўшчык, і лёгка інтэграваць. І рабіце гэта з дапамогай надзейных рашэнняў для таргетынгу, сегментацыі і тэставання. Калі вы не зробіце, хтосьці хутка будзе!\nКлючавыя словы: цыркупреспастаўшчык паслуг электроннай поштыespMailChimp\nЧатыры рэкамендацыі для чытання вэб-зместу\nІнтэграцыя нерухомасці і сацыяльных сетак\n20 лютага 2010 г. у 3:44\nГэта выдатны артыкул Дуг. Зараз даступна так шмат рашэнняў, якія дапамагаюць бізнесу драпаць паверхню маркетынгу па электроннай пошце. Я шчыра веру, што магчымасць для многіх ESP - гэта менавіта тое, чаго яны шмат гадоў пазбягалі - і гэта паслугі. Хоць прадаваць і падтрымліваць праграмнае забеспячэнне больш выгадна, усё больш складана прадаваць, калі рынак становіцца настолькі насычаным, наколькі ён стаў. Калі ESP могуць рэальна забяспечыць кампаніям адчувальны поспех (акрамя праграмнага забеспячэння, але купляць планаванне, дызайн і выкананне кампаніі "суп-арэшкам") - гэта варта значна больш, чым пошук інструмента для адпраўкі электроннай пошты (90% функцыянальнасці праграмнага забеспячэння для маркетынгу электроннай пошты). сапраўды тое ж самае). Аб'яднайце гэтыя паслугі з моцнымі кропкамі інтэграцыі, за якія вам варта заплаціць пакет.\n22 лютага 2010 г. у 10:11\nГэта адзін з маіх новых улюбёных артыкулаў, і не толькі таму, што вы кідаеце Indiemark. 🙂\n24 лютага 2010 г. у 5:05\nЯ часта люблю ствараць электронныя лісты ў кароткіх шортах і скураной куртцы. Гэта не крута? Выдатны артыкул. У раздзеле "Зрабі для вас" я хацеў бы дадаць davemail (www.mydavemail.com) як варыянт. Нашы кліенты часта адмаўляюцца ад спробы зрабіць гэта самі. Як бы складаныя ні былі інтэрнэт-правайдэры самаробкі, яны не для ўсіх. Дзякуй за тлумачэнне варыянтаў.\nMar 19, 2010 ў 1: 47 PM\nЯкасныя дадзеныя кліентаў - гэта залог поспеху ў любых маркетынгавых кампаніях. Ёсць літаральна занадта шмат кампаній, якія прадастаўляюць маркетынг па электроннай пошце з самаабслугоўваннем альбо робяць маркетынг з поўным спектрам паслуг для вас. Але ніхто з іх не можа прыдумаць дадзеныя кліентаў, акрамя вас і вашага бізнесу.\nБізнэсу (у прыватнасці, перад крамай) трэба знайсці спосаб "сабраць" інфармацыю пра кліента і "прывязаць" яе да пакупак (гэта даволі проста для інтэрнэт-крам, але не зусім для фізічных крам) у вашых сістэмах POS. і зрабіце гэтую інфармацыю даступнай для вашай маркетынгавай платформы (электронная пошта, смс альбо іншае). Сапраўдная сіла маркетынгу заключаецца ў аналізе сімпатый і антыпатый кліентаў і, адпаведна, арыентацыі на іх з дапамогай адпаведных прапаноў.\n13 чэрвеня 2012 г. у 12:56 раніцы\nПрывітанне дзякуй за патрабавальны допіс, я сапраўды знайшоў ваш блог памылкова падчас пошуку чагосьці іншага ў Google .... Я зрабіў ваш сайт у закладках .. працягвайце дзяліцца ..\nКрасавік 29, 2013 у 1: 29 AM\nЯ шукаю, ці ёсць пастаўшчыкі вэб-пошты, якія дзеляць прыбытак з людзьмі, якія перадаюць свае даменныя імёны для выкарыстання пошты?


Слова Жыцця, 11 (493) 2018 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nЗнаходзячыся ў раі, Адам і Ева парушылі наказ Стварыцеля і з’елі плод з забароненага дрэва, здзяйсняючы такім чынам першародны грэх. Мы, патомкі зямных прабацькоў, унаследавалі ад іх гэтую віну. Аднак хрост абмывае нас ад бруду непаслухмянасці, каб упоўні маглі цешыцца бязмежнай любоўю Усемагутнага. Прыняцце гэтага сакраманту з’яўляецца пачаткам новага жыцця – мы назаўсёды становімся дзецьмі Бога. І вызнаём гэтую праўду кожны раз, калі паўтараем словы малітвы, якой навучыў нас Езус Хрыстус: “Ойча наш, каторы ёсць у Небе”.


Акрамя сузірання неймаверна прыгожых пейзажаў, якімі багата Сан-Марына , турысты едуць у гэтую краіну з мэтай шопінгу . І гэта нядзіўна, бо светлых Рэспубліка з'яўляецца бяспошліннага зонай, і гэта адразу аўтаматычна памяншае усе дзейсныя тут цэны на 20% у параўнанні з Італіяй , напрыклад.\nУ Сан-Марына прадстаўлена каля 10 сярэдніх і вялікіх аутлет, у якіх круглы год дзейнічаюць скідкі на дызайнерскія калекцыі мінулых сезонаў ад 30% да 70%. Падчас перыядычных распродажаў цэны ў аутлет памяншаюцца яшчэ ў два разы ў параўнанні з цэлы год. Гэта, як правіла, адбываецца ў студзені, лютым, ліпені і жніўні.\nАутлет Сан-Марына розныя як па памерах і арганізацыі гандлёвага прасторы, так і па асаблівасцях калекцый, выстаўленых на продаж. Разгледзім найбольш прывабныя і папулярныя з іх:\nSan Marino Factory Outlet (па-іншаму - Big Chic) - гэта адзін з самых старых аутлет, які карыстаецца вялікай папулярнасцю сярод турыстаў. Тут каля 40 крам, у якіх прадстаўлена мужчынская, жаночая, дзіцячая вопратка італьянскіх і сусветных марак, парфумерыя, сумкі, аксэсуары, ювелірныя ўпрыгажэнні і многае іншае. Ён вам падыдзе, калі вы шукаеце якасную адзежу і абутак са сферы мас-маркет па ўмераных цэнах сегмента трохі вышэй за сярэдні (Elena Miro, Calvin Klein, IceBerg, Anna Rachele, Cerruti, Facis, Datch, Borbonese). Выбар люксовых брэндаў (такіх, як Armani, Baldinini, Lacoste, Pollini, Prada, D & G) тут невялікі. Калі ж для вас у прыярытэце не брэнд, а якасць і прымальны кошт, то сардэчна запрашаем у San Marino Factory. Гандлёвы комплекс працуе кожны дзень, акрамя панядзелка, з 10.00 да 19.30. У суботу і нядзелю - на паўгадзіны даўжэй.\nArca International Megastore - гэта аутлет, у якім прадстаўлены дызайнерскія калекцыі люксовых брэндаў: Just Cavalli, Versace, Armani, Ferre, Blumarine, Galliano і іншыя. Тут вы знойдзеце рэчы не толькі з папярэдніх калекцый, але і з бягучых. Аднак варта ўлічыць, што гэты аутлет прадстаўлены не ў выглядзе пэўнага колькасці магазінаў, а ў фармаце аднаго вялікага гандлёвага залы. Таму калі вы патрабавальны пакупнік і прывыклі апранацца ў модных буціках, то абстаноўка можа вас расчараваць. Вам падыдзе аутлет Arca, калі вы хочаце купіць рэчы вядучых сусветных дызайнераў па недарагім цэнах. Аутлет працуе з панядзелка па суботу з 09.00 да 20.00.\nQueen Outlet мае статус аднаго з самых вытанчаных і фешэнэбельных аутлет. Тут вы знойдзеце як люксовые і дарагія, так і дэмакратычныя брэнды для масавага пакупніка. Аутлет арганізаваны ў выглядзе магазінаў і буцікаў італьянскіх і іншых еўрапейскіх марак. Ён працуе з 10.00 да 20.00 і толькі ў панядзелак - з 16.00.\nЯк дабрацца да аутлет?\nАутлет San Marino Factory і Arca International Megastore знаходзяцца адзін насупраць аднаго, таму да іх вы дабярэцеся на адным транспарце. Звычайна сюды едуць на аўтобусе №7, які адпраўляецца з Рыміні з прыпынку №4 перад чыгуначным вакзалам. Выйсці трэба на прыпынку №7 на strada Rovereta і прайсці хвілін 7 па вуліцы Censiti да аутлет. Кошт праезду на аўтобусе скласці € 1,2 і зойме 30-40 хвілін. На таксі вы дабярэцеся за 20-25 хвілін, і паездка абыдзецца вам у € 35-40.\nАутлет Queen знаходзіцца ў 10 км ад Рыміні і ў 1 км ад мяжы Сан-Марына. Вы лёгка даберацеся на аўтамабілі да населенага пункта Серравалле па шашы А14, а далей вам варта ехаць па адрасе: Tre Settembre, 3.\nАдпраўляючыся за пакупкамі ў Сан-Марына, трэба ўлічыць, што з чэрвеня па пачатак верасня тут асабліва вялікі наплыў турыстаў. Гэта прыводзіць да таго, што хадавыя памеры адзення вельмі хутка раскупляюцца. Таму калі вы не гатовыя да магчымых падобным расчараванняў, у гэты перыяд варта наведаць невялікія або менш папулярныя сярод турыстаў аутлет: Atlante Shopping Center, Azzurro Shopping Center, Outlet Calzaturificio. Калі вас цікавіць бытавая тэхніка і тэлефанія, да вашых паслуг адкрыты Electronics Shopping Center.\nАдпачынак у Чарнагорыі\nЭкскурсіі ў Швейцарыі\nШвейцарыя - славутасці\nДа чаго сніцца дым?\nАдиантум - сыход у хатніх умовах\nАляскінскі маламут - характар\n30 жудасных вінтажныя касцюмаў на Хэлоўін\nУгги - зіма 2016-2017\nЖаночыя духі Бос\nНапой для пахудання з імбірам і лімонам\nПадарунак мужчыну на 50 гадоў\nДыета пры раку страўніка\nХалязион ніжняга стагоддзя\nЧым можна карміць дзіця ў 7 месяцаў?\nАд чаго дапамагае парацэтамол?\nМалочнік са свістком\nТорт з безэ\nМайстар-клас: салёнае цеста


10 чэрвень 2013, 17:18\nРаз на месяц у Горадні пануе «шэнгенская ліхаманка». Перад абвешчаным днём, калі адкрыецца інтэрнэт-рэгістрацыя віз у польскім Генконсульстве. Напярэдадні абмен зьвесткамі: у які час павінен адбыцца «выкід» тэрмінаў падачы дакумэнтаў і як лепей запаўняць анкеты. Выкід – нібы ўспышка на Сонцы – хуткі і моцны. Выпрабаваньне не абы-якое. Раней начамі сядзелі за кампутарам. Цяпер нібы ўдзень трэба лавіць удачу, але на гэта бывае ўсяго некалькі хвілін, калі тысячы людзей адначасова падлучаюцца да сайту консульства.\nЖыць каля мяжы і ня мець магчымасьці яе перасячы – адчуваньне няўтульнае. Польскае генконсульства ў горадзе як Мэка, у акенцах якой можна атрымаць «шэнген». Раней былі чэргі, каб здаць дакумэнты, якіх шугаўся і якія ўспамінаеш цяпер амаль з настальгіяй. Цяпер рэгістрацыя праз інтэрнэт. Нібыта палёгка! Насамрэч гульня ў кошкі-мышкі. Супраць цябе будуць няўлоўныя непрыяцелі, яны зробяць усё, каб ты не зарэгістраваўся.\nУся Горадня, здаецца, заклапочаная тым, як перайграць нябачнага «электроннага рэгістратара», які ўвесь час зьбівае цябе, устаўляе палкі ў колы. Ты маеш запоўніць анкету, націснуць і зарэгістраваць яе, каб атрымаць штрых-код і канкрэтную дату здачы дакумэнтаў. Гэта можна зрабіць толькі раз на месяц. Не атрымалася, чакай наступныя трыццаць дзён.\nФармальна ты маеш на запаўненьне анкеты гадзіну, але гэта ілюзія. Ты павінен быць падрыхтаваным дзейнічаць хутка, як пры зборцы-разборцы «калашнікава» на час. Чым хутчэй запаўняеш анкету. Скончыў, сайт не завіс, анкета сама не зачынілася, удалося! Але ж не: пярэчыць, што запоўнена з памылкамі. Падкрэсьлена чырвоным. Напрыклад: краіна Беларусь «не існуе», Горадні «няма» і гэтак далей. Ён можа напісаць, што й ваша прозьвішча выклікае пытаньні.\nНэрвы патрэбныя жалезныя, прычым табе ніколі невядома – ці будзе канчатковы вынік. Бо калі ўдалося дайсьці да апошняга разьдзелу, дзе можна выбраць дату падачы дакумэнтаў, але зарэгістраваць анкету табе перашкодзілі, пры наступнай спробе ўсе «тэрміны» або месцы ў чарзе ўжо могуць быць «расхапаныя». Але ўсё роўна спрабуй зноў закаціць на гару свой ненадзейны «камень», раптам не сарвецца. Змагайся да апошняга! Дзеля гэтага існуюць хітрыкі: ты павінен разгарнуць чым болей анкет – адна зачыняецца, ты бярэсься адразу запаўняць наступную – раптам пашанцуе! Сустрэў знаёмага, яму ўдалося зарэгістравацца. Але дзеля гэтага ён трымаў разгорнутай візавую анкету адразу ў пятнаццаці вокнах!\nУ інтэрнэце тым часам абвесткі: калі ласка, ёсьць магчымасьць зарэгістравацца на бягучы месяц на любы дзень. Цана: 124 эўра. Так, гэта больш, чым у два разы перавышае консульскі збор. Але попыт — зашкальвае! А вось іншая абвестка: 280 эўра. Кажуць, што й даражэй просяць. Як ні дзіўна: Беларусь у два з паловай разы апярэдзіла ў гэтай справе, напрыклад, суседку Украіну, на тысячу жыхароў РБ выдаецца шэсьць дзясяткаў шэнгенскіх візаў. Два гады назад іх атрымалі каля шасьцісот тысяч чалавек, летась – прыблізна на сто тысяч больш. Каля паловы зь іх выдаюць палякі.\nГарадзенцы варожаць на кавовай гушчы: хто ставіць фільтры, адных прапускае, іншым блякуе магчымасьць запоўніць анкету для атрыманьня візы? Спэцслужбы? Мэта? Стварыць напружанасьць, выклікаць незадаволенасьць Польшчай? І прымусіць купляць «шэнгенскі тэрмін» у «шэрай сфэры»? Выходзіць, што «людзі ў цывільным» (калі гэта яны) ствараюць перашкоды, каб нехта незаконна зарабляў грошы? А яны што з таго маюць? «Маральнае» задавальненьне? Пры ўсім тым, што маюць абавязак самі менавіта змагацца з хакерамі, а не заахвочваць, не даваць ім поўную свабоду? Адзін з наведнікаў сайту s13.ru падлічыў, што гэта бізнэс на мільёны і мільёны эўра: «І скажаце, што такі пірог праходзіць міма нашай улады?», не дае веры ён.\nА можа маёры самі локці кусаюць ад бязраднасьці? Наіўна?! Кантроль у беларускім інтэрнэце суцэльны. Значыцца ня могуць яны не разумець, ня ведаць: што, як і якім чынам адбываецца. Беларусы мусяць карыстацца інтэрнэтам з ласкі дзяржаўнай службы, усё – толькі празь яе каналы сувязі. Там як на далоні – якую куды вы дасылаеце пошту, якія сайты наведваеце. Само сабой, і – вашыя спробы зарэгістраваць шэнгенскую анкету.\nАпошнім разам доступ з Польшчы быў спэцыяльна закрыты польскім правайдэрам. Дзеля «чысьціні экспэрымэнту». Каб ня думалі, што ў закуліснай гульні ўдзельнічаюць таксама Зьбігнеў або Яцэк з Варшавы. Атрымалася! Сакрэт полішынэля раскрыўся! На гарадзенскім блогу s13.ru зьявіліся інтэрнэт-адрасы, уладальнікі якіх зарэгістравалі мноства анкет, завалодаўшы вялікай колькасьцю месцаў у чарзе ў польскае консульства. Адрасы, ясна, беларускія.\nМногія гарадзенцы ўздыхнулі з палёгкай: ну, хоць польскі бок не замяшаны ў гэта. Аднак больш абазнаныя лічаць, што хтосьці з палякаў таксама мачае пальцы ў калявізавы бізнэс. Не абавязкова мова можа быць аб супольных дзеяньнях. Проста кожны хапае сваю частку пірага, сказаў мне адзін супрацоўнік невялікай турфірмы, дзе таксама спрабуюць афармляць візы «на закупы», шэнгенскія.\nМагчымасьць запоўніць візавую анкету са свайго кампутара ў інтэрнэце не зьяўляецца таварам і платнай паслугай таксама. Вось у чым соль. Гэта не прадаецца, бо – бясплатна. Грошы бяруцца за афармленьне візы, за яе зьяўленьне ў вашым пашпарце. Хаця нямала візаў палякі таксама выдаюць бясплатна. Словам, узьнік падпольны бізнэс на тым, што не прадаецца, грошай каштуе немалых, абарот мае таксама, мабыць, нежартоўны.\nУ вас ёсьць кампутар, вы карыстаецеся пастаянна інтэрнэтам і ня хочаце пераплачваць немаведаму каму. Аднак ёсьць мноства людзей сталага веку, вясковых жыхароў, якія самастойна нізавошта ня здолеюць запоўніць анкету. І кампутара няма і пра інтэрнэт паняцьця ня маюць. А значыць падпольны бізнэс мае неабмежаваныя абсягі для існаваньня. Калі толькі яго не перапыняць гэтак званыя «кампэтэнтныя органы». Але ці зьбіраюцца яны гэта рабіць? Вось пытаньне! Падобна, мы так і не даведаемся – хто пастаянна робіць беларусам перашкоды на шляху да шэнгенскай візы, хто – за кулісамі.


Ці можна класці ламінат на ламінат - Блог пра рамонт\nНа рынку падлогавых аздобных матэрыялаў сёння прадстаўлены велізарны асартымент прадукцыі. Але калі казаць аб даступным і практычным варыянце, то варта вылучыць ламінат. Яго эксплуатацыйны тэрмін досыць вялікі, асабліва калі з ім беражліва звяртацца і даглядаць за ім. Праўда, рана ці позна яго таксама прыходзіцца змяняць, так як паверхня прыходзіць у непрыдатнасць і губляе свой прывабны выгляд. У гэтым выпадку прыхільнікі практычнага матэрыялу задумваюцца, а ці можна класці ламінат на ламінат? Гэта зэканоміла б і час, і сродкі, якія спатрэбіліся б на дэмантаж старога пакрыцця. Варта ўважліва вывучыць гэтае пытанне і высветліць усе за і супраць.\nАсаблівасці падлогавага пакрыцця\nПрактычны матэрыял у большасці выпадкаў вырабляецца са штучных матэрыялаў, таму ён мае бясспрэчную перавагу перад дарагім паркетам. Так, сярод яго добрых якасцяў можна вылучыць:\nводанепрымальныя ўласцівасці і многія іншыя.\nПа рэкамендацыях вытворцаў і спецыялістаў укладваць ламінат на ўжо наяўнае падлогавае пакрыццё можна. Але не кожны матэрыял падыдзе для гэтых мэтаў. Так, у спіс такіх варта аднесці пакрыцця, якія маюць гладкую паверхню, гэта:\nТаксама сюды адносяць і сам ламінат, але ў гэтым выпадку ўлічваецца мноства нюансаў і патрабаванняў, інакш вынік будзе сумным.\nЗвярніце ўвагу! З-за сваёй тонкай структуры і ў выпадку невыканання рэкамендацый мантажу другога пласта, дошчачкі ламінату могуць спружыніць, што прывядзе да дэфармацыі і пашкоджання фінішнага падлогавага пакрыцця.\nКалі было вырашана пакласці ламінат на стары ламінат і пры гэтым атрымаць якаснае падлогавае пакрыццё, то варта прытрымлівацца пэўнай паслядоўнасці. Як і ў любой будаўнічай (мантажным) працэсе, неабходна пачаць з падрыхтоўкі паверхні. Так, у першую чаргу, варта правесці аналіз стану наяўнага пакрыцця. Калі ёсць істотныя дэфекты, прыйдзецца ўсё разбіраць і ўстараняць. Гаворка ідзе пра такія недахопах пакрыцця:\nпадняццi або ўздуцці;\nадсутнасці некаторых элементаў.\nСпецыялісты рэкамендуюць ацаніць плошчу з дэфектамі, і калі гэты паказчык будзе роўны або больш за 40%, то мэтазгодней разабраць стары ламінат, і сфармаваць роўная падстава. Ёсць і неістотныя недахопы, якія можна ліквідаваць без дэмантажу:\nУсе яны, у большасці выпадкаў, з'яўляюцца з-за працяглай эксплуатацыі, таму досыць іх выправіць з дапамогай шпаклявання. Пасля таго як старое пакрыццё будзе выраўнавана, можна прыступаць да далейшых работ. Спачатку ўкладваюць амартызацыйную падкладку, толькі пасля гэтых дзеянняў варта пераходзіць да непасрэднага мантажы новага пакрыцця з ламінату. На заключным этапе усталёўваюць плінтус. Неабходна прытрымлівацца тэхналогіі кладкі і рэкамендацый, названым на ўпакоўцы.\nЗвярніце ўвагу! Вельмі важна правесці ўмацаванне і выраўноўванне перападаў вышыні. У адваротным выпадку новы пласт ламінату дрэнна ляжа і на працягу года канструкцыя разламалі.\nЯк ужо было сказана вышэй, гэты спосаб дазволіць зэканоміць сродкі і сілы, што вельмі важна. Але, акрамя гэтага, варта адзначыць яшчэ шэраг пераваг, якія атрымае карыстач у выпадку кладкі ламінату на цалкам падрыхтаванае і роўнае падстава:\nУ памяшканні зменшыцца колькасць пылу, бруду і рэшткаў матэрыялу.\nСкарачэнне часу на правядзенне аздобнага працэсу.\nЗ працай справіцца адзін чалавек за адзін-два дні, у залежнасці ад плошчы пакоя.\nВыдаткі таксама будуць скарочаныя на прыстойную суму, так як паўнавартасны рамонт ўключае ў сябе: дэмантаж, ачышчэнне, выраўноўванне і мантаж полу.\nДадатковыя гука-і цеплаізаляцыйныя ўласцівасці. За кошт наяўнага падлогавага пакрыцця можна палепшыць гэтыя паказчыкі ў некалькі разоў.\nЗвярніце ўвагу! Для павелічэння цеплаізаляцыі падлогі паміж пластамі трэба абкласці теплоотражающий матэрыял, які не дасць цяпла сыходзіць у падмурак.\nТэхналогія мантажу ламінату на ламінат мае некалькі мінусаў, якія варта ўлічыць, перш чым заняцца працай. Самым асноўным недахопам з'яўляецца тое, што пры наяўнасці якіх-небудзь «болек» старога пакрыцця, яны пяройдуць на новае, незалежна ад наяўных слаёў падкладкі.\nКалі рэстаўрацыйныя работы па выраўноўванню падставы былі праведзены не цалкам або няякасна, то ў бліжэйшы час на новым ламінаце з'явяцца такія ж дэфекты:\nпрагіны ў месцах з пустэчамі;\nЗвярніце ўвагу! Пры вывучэнні пытання, рацыянальна Ці мантаваць ламінат на ламінат, важна вывучыць плюсы і мінусы, каб засцерагчы сябе ад дадатковых выдаткаў.\nЗараз можна падвесці вынікі і зрабіць выснову: класці ламінат на ламінат можна, але толькі пры наяўнасці ідэальна роўнай і гладкай паверхні. На ёй не павінна быць ніякіх дэфектаў, нават нязначных, інакш з часам яны пяройдуць на новы падлогу. Атрымаць новае пакрыццё з ламінату можна пры жорсткім, добра замацаваным і нерухомым падставе.\nАд якасці кладкі ламінату будзе залежаць даўгавечнасць гэтага падлогавага пакрыцця. Прапануем вам паглядзець відэа пра тое, як правільна пакласці ламінат на роўную падставу:


Канвертаваць Мараканскіх дирхамов (MAD) і Veritaseums (VERI) : Калькулятар абменнага курсу\nМараканскія дирхам (MAD) і Veritaseum (VERI) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Мараканскія дирхам і Veritaseum пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Мараканскія дирхам. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Veritaseum валюты па змаўчанні. Націсніце на Veritaseums або Мараканскіх дирхамов канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМараканскія дирхам гэта валюта, у Марока (Масачусэтс, MAR). The Veritaseum гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал MAD можа быць запісаная DH. Сімвал VERI можа быць запісаная VERI. Мараканскія дирхам дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Мараканскія дирхам Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Veritaseum Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. MAD каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. VERI каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


У Мінск прыбыла прадстаўнічая дэлегацыя Кітая\n28.06.2010 / 10:39\nСёння ў Мінску пройдзе 11‑е пасяджэнне беларуска‑кітайскай камісіі па гандлёва‑эканамічным супрацоўніцтве. Для ўдзелу ў ім у Беларусь прыбыла дэлегацыя КНР у складзе прадстаўнікоў Міністэрства камерцыі, Экспартна‑імпартнага банка і Дзяржаўнага банка развіцця Кітая, а таксама кітайскіх галіновых асацыяцый і буйных кампаній.\nБеларускую частку камісіі ўзначальвае старшыня Камітэта дзяржкантролю Зянон Ломаць, кітайскую — намеснік міністра камерцыі Гао Хучэн.\n«Асноўнай тэмай пасяджэння камісіі стане рэалізацыя заключаных у апошнія паўгода беларуска‑кітайскіх рамачных пагадненняў аб актывізацыі крэдытна‑інвестыцыйнага супрацоўніцтва, якія прадугледжваюць рэалізацыю сумесных праектаў», — паведаміў на мінулым тыдні на брыфінгу ў МЗС Беларусі прэс‑сакратар знешнепалітычнага ведамства Андрэй Савіных.\nАкрамя ўдзелу ў пасяджэнні камісіі кітайская дэлегацыя сустрэнецца з прэм’ер‑міністрам Беларусі Сяргеем Сідорскім і яго першым намеснікам Уладзімірам Сямашкам. У праграме візіту таксама значыцца наведванне шэрагу беларускіх прадпрыемстваў.\n25 чэрвеня Аляксандр Лукашэнка правёў нараду па пытаннях супрацоўніцтва з КНР, на якой заявіў: супрацоўніцтва з Кітаем, краінамі Карыбскага басейна, Блізкага Усходу і Афрыкі — гэта пытанне выжывальнасці Беларусі як суверэннай і незалежнай дзяржавы.\n«Вырашым гэтую праблему — не толькі наша пакаленне, але і наступнае будуць жыць нармальна. Не вырашым — будзем куляцца, і нас будуць штурхаць у спіну так, як нас штурхаюць дагэтуль, будуць накідваць пятлю на шыю і зацягваць яе так, што хрыпець пачнем. Потым, магчыма, адпусцяць. А магчыма, і не. Вось чаму я так настойліва патрабую ад усіх дзяржслужачых і людзей, хто мае дачыненне да гэтага, больш актыўна дзейнічаць у гэтым кірунку», — сказаў Лукашэнка.\nЁн падкрэсліў, што супрацоўніцтва з Кітаем мае «выключна стратэгічны характар» — «на самым высокім узроўні» створаны »ўсе неабходныя ўмовы для далейшага пашырэння ўзаемадзеяння як у палітычнай, так і эканамічнай сферах».\nУ канцы 2009 года, нагадаў прэзідэнт, былі дасягнуты дамоўленасці аб адкрыцці для Беларусі льготных крэдытных ліній урада і банкаў Кітая на агульную суму прыблізна 15 млрд. долараў для рэалізацыі інвестыцыйных праектаў паводле заявак беларускага боку. Гэта амаль у два разы больш, чым усе замежныя інвестыцыі, укладзеныя ў эканоміку Беларусі ў 2009 годзе, у 4,5 разу больш за тое, што Беларусь атрымала ад МВФ, і ў 10 разоў больш за крэдыт, выдзелены «братэрская Расіяй», дадаў Лукашэнка.\nЯк паведаміла прэс‑служба прэзідэнта, падчас нарады была адзначана неабходнасць пераадолення стэрэатыпаў адносна кітайскай прадукцыі. Сёння гэта «ўжо зусім іншы Кітай», большасць паставак якога, у тым ліку ў Еўрасаюз, складаюць высокатэхналагічныя тавары: машыны, транспартнае абсталяванне, хімічная прадукцыя. Адным з перспектыўных праектаў было названа стварэнне ў Беларусі вытворчасці кітайскіх легкавых аўтамабіляў.\nЛукашэнка запатрабаваў, каб да яго візіту ў КНР, які павінен адбыцца ў кастрычніку, былі дакладна прапрацаваны канкрэтныя перспектыўныя праекты будучага супрацоўніцтва.


Клімаў: Нават нашчадкі алігархаў не адмыюцца ад «чорнага сьпісу»\n23 сакавік 2012, 16:53\nДа аднаго з самых заможных беларускіх бізнэсоўцаў Уладзімера Пефціева, які летась трапіў пад эканамічныя санкцыі Эўразьвязу за фінансавую падтрымку рэжыму Лукашэнкі, сёньня дадалася яшчэ пара алігархаў — Юрый Чыж і Анатоль Тарнаўскі. Ці насамрэч адчувальна ўдараць эўрапейскія абмежаваньні па «кашальках Лукашэнкі» ды іхніх замежных праектах?\nУсе тры прадпрымальнікі, на якіх пашырыліся санкцыі Эўразьвязу, уваходзяць у лік найбольш пасьпяховых і ўплывовых бізнэсоўцаў Беларусі. Іхнія супольныя актывы складаюць мільярды даляраў, а дзелавыя інтарэсы сягаюць далёка за межы краіны. Але, паводле дадзеных эўрапейскіх аналітыкаў, усе звышпрыбыткі нажытыя не без спрыяньня з боку ўладаў, а таму наўпрост ці ўскосна ідуць на падтрымку рэжыму.\nАдзін з самых пасьпяховых на пачатку і ў сярэдзіне 1990-х гадоў менскі бізнэсовец Андрэй Клімаў пачынаў набіраць капітал паралельна зь цяперашнімі алігархамі. Але ад таго часу, як Клімаў тройчы быў зьняволены паводле палітычных матываў, ягоны бізнэс пры непасрэдным удзеле дзяржаўных структураў быў развалены:\n«Наколькі я інфармаваны наконт бізнэсу, якім займаецца той жа Чыж ці той жа Тарнаўскі, вядома ж, бяз пэўных прэфэрэнцыяў з боку дзяржавы справу з такім размахам весьці было б складана. Але ж рэч у іншым: Чыж — гэта прыдворны бізнэсовец, прыгонны, я б нават так сказаў. Мала хто ведае, што ён таксама ў турме пасядзеў. Так, без сумневу, гэта заможны чалавек, так, па мерках Беларусі мала хто можа зь ім параўнацца. Але гэта, хутчэй, нават пасада. То бок ён па сутнасьці сваёй не незалежны чалавек. Відавочна, што празь яго такім чынам плянуюць увесьці пэўныя абмежаваньні на распараджэньне сродкамі рэжыму. Канечне ж, тыя людзі, якія прымалі гэтае рашэньне, кіраваліся пэўнымі меркаваньнямі, якія мелі посьпех у мінулым».\nКарэспандэнт: «А вось што тычыцца Тарнаўскага. Некаторыя лічаць, што ў „чорным сьпісе“ гэта збольшага выпадковая фігура...»\nКлімаў: «Наколькі ведаю, Тарнаўскі — гэта адзін зь вядучых бізнэсоўцаў у нафтавай галіне Беларусі: пастаўка, продаж нафтапрадуктаў і г. д. Таму гаварыць, выпадкова гэта ці не, мне складана, але такіх людзей на пальцах рукі можна пералічыць. Я нават не бяруся яшчэ сказаць, хто зь іх больш пасьпяховы — Тарнаўскі ці Чыж, хоць у іх і розныя сфэры бізнэсу».\nБізнэсоўцы на санкцыі Эўразьвязу адрэагавалі па-рознаму. Уладзімер Пефціеў пры ўдзеле літоўскай адвакацкай канторы яшчэ летась ініцыяваў адразу чатыры судовыя працэсы ў люксэмбурскім судзе, патрабуючы выдаленьня яго прозьвішча з «чорнага сьпісу» і выключэньня адтуль трох ягоных кампаній — «Белтэхэкспарт», «БТ Тэлекамунікацыі» і «Спорт-пары».\nВідавочна, што замарожваньне актываў і забарона на ўезд у Эўразьвяз ня сталі для бізнэсоўца пустым гукам. Так, МЗС Мальты заявіў пра крымінальную адказнасьць за ігнараваньне санкцыяў ЭЗ супраць беларускіх чыноўнікаў і прадпрымальнікаў. У Пефціева з гэтай астраўной дзяржавай даўнія сувязі, ён там пражыў некалькі гадоў, разглядалася нават пытаньне наданьня яму статусу ганаровага консула Беларусі на Мальце. Аднак блізкасьць да рэжыму паламала ўсе пляны. Ён хоць і застаецца дырэктарам кампаніі «Samuel International», але любая камэрцыйная сувязь зь фірмай ці яе шэфам пагражае штрафам звыш 100 тысяч эўра ці нават зьняволеньнем.\nА вось Юрый Чыж у размове са «Свабодай» напярэдадні заявіў, што яму «да аднаго месца», хто якія абмежаваньні супраць яго ўводзіць. Магчыма, яшчэ разьлічвае на сваіх лабістаў, якія аднойчы ўжо дапамаглі выйсьці зь непрыемнага становішча. Ягоная кампанія «Трайпл» рэалізуе шматмільённыя праекты са Славеніяй і Латвіяй, афіцыйныя прадстаўнікі якіх і выказваліся супраць унясеньня Чыжа ў «чорны сьпіс».\nДа прыкладу, славенская кампанія «Rico d. o. o.» мае два кантракты з «Трайплам» на агульную суму 150 мільёнаў эўра. Славенцы выйгралі тэндэр на будоўлю элітнага гатэля «Kempinski» ў цэнтры Менску. Апроч «Rico», да рэалізацыі праекту прыцягнутыя яшчэ некалькі тамтэйшых фірмаў.\nУ Латвіі Юрыю Чыжу належаць дзьве кампаніі — «Mamas D» і «Latgales Alus D». У Даўгаўпілсе падразьдзяленьні «Трайпла» ціснуць з рапсавых семак аліву, якая зьмешваецца з таннай беларускай саляркай. Атрыманае біяпаліва потым рэалізуецца ў Латвіі і Эстоніі.\nМае пэўныя віды беларускі бізнэсовец і на Нямеччыну — ён сустаршыня беларуска-нямецкай дзелавой рады. На гэтай пасадзе яму ўжо ўдалося прыцягнуць у Беларусь гатэльную сетку «Kempinski». Магчыма, былі і іншыя пляны.\nАндрэй Клімаў лічыць, што для любога бізнэсоўца трапіць у «чорны сьпіс» — ня толькі кляймо на бізнэс, але і пляма на ўсё астатняе жыцьцё:\n«Канечне, усе разумеюць, што гэта ж ня проста абмежаваньне на выезд, гэта чорны сьпіс Эўразьвязу. Адпаведна, гэта Інтэрпол, гэта фінансавыя расьсьледаваньні, гэта замарожваньне сродкаў. А ў свой час — ня важна, будзе гэты прэзыдэнт пры ўладзе ці не — можна пайсьці „пад раздачу“ судовымі рашэньнямі. Натуральна, тыя людзі, якія зараз унесеныя ў сьпіс, — іх лёс у будучым незайздросны. Зрэшты, як і іх сем’яў. Магчыма, многія яшчэ не разумеюць гэтага, але, думаю, Чыж здае сабе справу, што зараз і ён, і чальцы яго сям’і, і нават ягоныя нашчадкі на некалькі пакаленьняў не расхлёбаюцца з гэтым. У прынцыпе, гэта як гісторыя зь Піначэтам і ягонымі прысьпешнікамі. Гісторыя паўтараецца. І калі хтосьці думае, што гэта толькі палітычныя гульні, дарэмна ён так думае. Бо такія палітычныя гульні заканчваюцца чалавечымі трагедыямі. Але, на жаль, гэта правілы гульні вялікай палітыкі».\nШто да яшчэ аднаго фігуранта «чорнага сьпісу» Эўразьвязу, кіраўніка групы кампаніяў «Юнівест» Анатоля Тарнаўскага, то свае мільёны ў Беларусі ён здолеў зарабіць за апошнія 10 гадоў, перавёўшы бізнэс з Расеі і Ўкраіны. Ягоная фірма — буйны пастаўшчык, перапрацоўшчык і экспартэр нафты, а таксама магутны гулец на рынку нерухомасьці Беларусі. Адзін з апошніх маштабных праектаў Тарнаўскага — перанос турмы зь менскай вуліцы Кальварыйскай і пабудова на вызваленым месцы элітнага жылога кварталу «Каскад» з забаўляльнымі комплексамі. Права на забудову тэрыторыі ён атрымаў бяз конкурсу.\nТарнаўскаму належыць шэраг рэстарацыяў і аб’ектаў адпачынку. Ён узводзіць жыльлё, гатэлі, гандлёва-забаўляльныя і фізкультурныя комплексы па ўсёй Беларусі.


15 сакавік 2010, 14:30\n15 сакавіка прэзыдыюм Гомельскага абласнога суду разгледзіць крымінальную справу супраць верніка “Сьведкі Яговы” Зьмітра Смыка.\nРаней суд Цэнтральнага раёну аштрафаваў Зьмітра Смыка на 3,5 мільёна рублёў за тое, што той ўхіліўся ад прызыву на вайсковую службу.\nГэта будзе ўжо другі разгляд справы у абласным судзе. Летась у сьнежні калегія крымінальных справаў Гомельскага абласнога суду на чале з Аленай Ткачук адхіліла касацыйную скаргу Зьмітра Смыка на пакараньне штрафам.\nСпадар Смык паводле артыкулу 57 Канстытуцыі хоча прайсьці альтэрнатыўную службу, паколькі веравызнаньне не дазваляе яму браць у рукі зброю.\nАльтэрнатыўнай службы дамагаецца і гомельскі актывіст стваранай партыі “Беларуская хрысьціянская дэмакратыя” Яўген Якавенка. У лютым суд Савецкага раёну аштрафаваў Якавенку на 175 тысяч рублёў за тое, што той не зьявіўся ў ваенкамат. Аднак 12 сакавіка абласны суд адмяніў адміністрацыйны штраф і накіраваў справу на перагляд у Савецкі суд.\nЗаяву на альтэрнатыўную службу падаваў у Гомельскі гарадзкі ваенкамат і актывіст “Маладога фронту” Андрусь Цянюта. Аднак летась восеньню яго прызвалі служыць у вайсковую частку, разьмешчаную пад Полацкам.\nАндрусь Цянюта абскардзіў дзеяньні ваенкамату ў суд Савецкага раёну. Але старшыня суду Аляксандар Кострыкаў адхіліў прэтэнзіі прызыўніка да ваенкамату. Наколькі вядома, гэтая справа вывучаецца зараз у Вярхоўным судзе.\n10 сакавіка вызвалены з турмы 21-гадовы Іван Міхайлаў. Вернік суполкі “Новы запавет” Іван Міхайлаў адмовіўся праходзіць тэрміновую службу ў беларускім войску з рэлігійных перакананьняў і папрасіў накіраваць яго на альтэрнатыўную службу. У гэтым яму было адмоўлена з прычыны адсутнасьці такой службы ў Беларусі, якая, аднак, прадугледжана артыкулам 57 Канстытуцыі.


Галоўная ➠ Ногі ➠ Разуваеў, праходзім. Як пазбавіцца аб потлівасці.\nУсё б нічога, ды ў хлопца праблема - моцна пацеючае ногі. Наўрад ці ён пагодзіцца, ведаючы, як толькі здыме чаравікі, пакой ператворыцца ў падабенства газавай камеры. Пах ног бывае гэтак смуродным, што даводзіцца закрываць нос. Як жа пазбавіцца ад потлівасці ступняў?\nМаім, чысцім, дезодорируем\nПраца потовых залоз на нагах паддаецца карэкцыі. Калі выконваць усе ніжэйпададзенаму рэкамендацыі, не прыйдзецца чырванець з-за дрэнна пахнуць ног.\n1. Рэгулярнае мыццё\nІнтэнсіўнае потаадлучэнне - нагода часцей мыць ногі з мылам. Менавіта мыла вырашае праблему, так як забівае хваробатворныя бактэрыі, з-за якіх узнікае благі пах.\nКаб ногі не так моцна пацелі, трэба праводзіць працэдуры ачышчэння эпідэрмісу ад рагавога пласта. Эфектыўныя ў гэтым плане пемзы, спецыяльныя таркі, якія выдаляюць не толькі лупіцца скуру, але і сухія мазалі, натоптышей і проста невялікія патаўшчэнні. Можа здацца, што потлівасць ног не звязаная з змярцвелымі клеткамі скуры, аднак бактэрыі часцей за ўсё рассяляюцца менавіта сярод іх.\n3. Выдаленне вільгаці\nМежпальцевые вобласць на ступнях - самае ўтульнае месца для грыбка, бактэрыяльнай інфекцыі. На гэтых участках скуры затрымліваецца вільгаць, якую так любяць названыя мікраарганізмы. Зрабіць сераду менш спрыяльнай можна з дапамогай сухога ручнікі. Калі добра высушваць ступні пасля кожнага мыцця, яны будуць лепш пахнуць.\n4. Лячэнне грыбка ступні\nСмурод, якое зыходзіць ад ног, можа быць нічым іншым, як вынікам грыбковага заражэння стоп. Балазе, існуе процьма мазяў, крэмаў якія пазбаўляюць ад гэтай хваробы. Не лішнім будзе выкарыстанне прафілактычных складаў, якія не дазваляюць грыбковай інфекцыі паражаць скуру ступняў. Лячэбна-прафілактычныя спрэі, мазі трэба наносіць на чыстыя і старанна прасушаныя ўчасткі. Падабраць падыходны прэпарат Вам дапамогуць у цэнтрах прыгажосці масквы і\nЎзмацненне непрыемнага паху, з'яўленне свербу - прыкметы актыўнага размнажэння грыбка. У гэтым выпадку трэба абавязкова наведаць дэрматолага.\n5. рэгулятарнай дезодорирование\nСпецыяльныя дэзадаранты для ног разлічаны на хуткае ліквідацыі непрыемнага паху і вяртанне свежасці скуры. Да таго ж падобныя сродкі фармуюць ахоўную плёнку, якая не дазваляе інфекцыі свабодна рассяляцца.\n6. Змяняць шкарпэткі\nДля пацеючае ног пераважныя шкарпэткі, пашытыя з гіграскапічную матэрыялу. Яны ўбіраюць лішнюю вільгаць і паглынаюць непрыемны пах, таму можна праходзіць у іх цэлы дзень. Звычайныя шкарпэткі не спраўляюцца з такімі задачамі. Толькі частая змена гэтай дэталі гардэроба (да трох раз у суткі) дапаможа часткова нейтралізаваць наступствы узмоцненай працы потовых залоз. Паколькі паход у госці можа быць незапланаваныя, лепш заўсёды насіць запасную пару шкарпэтак з сабой.\nКолготы гэтак хутка не памяняеш, ды і кожны раз браць з сабой запасныя неяк няёмка. Каб пах да канца працоўнага дня быў ніштаватым, трэба з раніцы апрацаваць іх крэмам з утрыманнем алюмінія і цынку або простым антыперспіранты. З іх дапамогай вылучэнне поту будзе менш інтэнсіўным.\n7. Мяняць абутак\nАдной пары абутку мала, калі маецца праблема потлівасці ног. За ноч яна не паспявае выветрыцца і просохнуть. Чаргаванне некалькіх пар часткова вырашае праблему - ногі не так моцна пахнуць. Яшчэ можна скарыстацца адмысловымі отдушкі або ядлаўцовымі распоркамі.\nПерыядычна трэба мыць абутак для выдалення назапашаных бактэрый, грыбкоў. На які час любімыя пары перастануць быць крыніцай брыдкага паху і спыняцца катаванні для нюху навакольных.


Культура - Зазірнулі ў “Port Mone”\nТрое пра трох: пра канцэртную версію "Альбома года"\nЗапіс альбома "Thou" трыа зрабіла ў лесе. / Фота прадастаўлена гутром\nПарадаксальная рэч: пры ўсім тым, што ў краіне хапае адораных, годна падрыхтаваных музыкантаў, амаль абсалютная большасць калектываў папулярнай музыкі ўяўляе з сябе больш-менш удалыя копіі сваіх заходніх калег. У такой сітуацыі прыходзіш да несуцяшальнай высновы адносна таго, чаму айчынныя групы не ў стане скласці канкурэнцыю на хоць бы еўрапейскім музычным рынку. Бо найбольш істотнае, што адсутнічае ў іх творчасці, — гэта арыгінальная, дакладна вызначаная і дасканала ўвасобленая аўтарская ідэя. Тое, што безумоўна прысутнічае ў творчасці трыа “Port Mone”.\nГрупа гэта ўтварылася 10 гадоў таму як квартэт, у якім лідзіруючымі інструментамі выступалі акардэон і флейта. Аднак хутка флейтыст пакінуў калектыў, і “Port Mone” пачалі намацваць уласную музычную стылістыку. На цяперашні час іх музыку немагчыма паставіць на нейкую адну палічку, прымацаваць да яе нейкі адназначны цэтлік. Ужо хоць бы таму, што ў выніку спалучэння многіх складнікаў удзельнікі калектыву вынайшлі ўласную музычную мову, з дапамогай якой яны вядуць шчырую, пранікнёную гаворку са сваімі слухачамі. У музыцы “Port Mone” можна пачуць і элементы этнікі, і безумоўныя ўплывы world-м’юзік, і элементы імправізацыі, характэрныя для інструментальнага джаза. Дарэчы, дзякуючы прысутнасці апошняга “Port Mone” выступілі ўжо на шэрагу менавіта джазавых фестываляў, хоць, канешне ж, да прадстаўнікоў джазавага цэху адназначна іх аднесці немагчыма. Бясспрэчна адно: выканальніцкі ўзровень музыкантаў і індывідуальнасць творчага выказвання калектыву як аднаго цэлага плюс, я б сказаў, універсальнасць іх музыкі дазваляюць “Port Mone” пераканаўча прысутнічаць на сцэнах самых розных фестываляў, галоўная мэта якіх паказаць творчасць ансамбляў вельмі высокага мастацкага ўзроўню.\nЯ асабіста не распытваў музыкантаў адносна таго, што яны імкнуцца закладаць ва ўласную творчасць і якім чынам прыйшлі менавіта да такой стылістыкі. Яно, магчыма, і не надта патрэбна. Куды больш істотна тое, што музыка “Port Mone” безумоўна надзвычай актыўна і паспяхова ўплывае на свядомасць і эмоцыі слухачоў. Бо яна вельмі маляўнічая, вобразная і цалкам паспяхова можа быць выкарыстана, скажам, для патрэб кінематографа. І не толькі: “Port Mone” ўжо суправаджалі спектаклі айчыннай трупы “Skvo’s Dance Company”. Музыканты адкрытыя і для іншых эксперыментаў. Дастаткова згадаць сумесны запіс праграмы і гастрольныя туры з украінскім фольк-гуртом “ДахаБраха”. Лідар трыа акардэаніст Аляксей Варсоба паўдзельнічаў у студыйным праекце “New Image Orkestra” разам з Андрэем Жукавым (запіс, электронныя эфекты) і Ірэнай Катвіцкай (вакал). Неўзабаве ён жа прадставіць новую праграму з Ірэнай...\nВось назваў Аляксея лідарам трыо і раптам задумаўся: а ці дакладна гэта? Бадай што не. Бо ў калектывах падобнай інтэграцыі і арганізацыі відавочных лідараў, відаць, не бывае. Хоць бы таму, што тут няма такой завядзёнкі, калі ўвесь калектыў працуе на нейкага аднаго выканаўцу. “Port Mone” дэманструе менавіта такое ўзаемадзеянне, якое ўласцівае найперш для джазавай музыкі, дзе ўсе ўдзельнікі калектыву працуюць адзін на аднаго. Пры гэтым кожны з трох можа альбо падтрымліваць рытмічную арганізаванасць той ці іншай п’есы, альбо саліраваць у ёй, не зважаючы, ці здольны на тое інструмент. Вось і атрымліваецца, што бас-гітара Аляксея Ванчука пры некаторым ужыванні апрацоўкі гуку часам проста вядзе рэй на фоне сціплай падтрымкі акардэона, а філасофская перкусія Сяргея Краўчанкі можа смела саліраваць у той момант, калі ягоныя калегі проста слухаюць тое, што яму неабходна выказаць. Музыканты ўмела аперыруюць тэмпамі, тэмбрамі, здольныя ствараць як ледзь не рокавай энергетыкі п’есы, так і празрыстыя, акварэльныя эцюды, якія бязважка плывуць недзе пад столлю канцэртных залаў.\nПадпісаная нядаўна дамова “Port Mone” з аўтарытэтным канцэртным агенцтвам “Charmenko” выводзіць нашых музыкантаў на прынцыпова новы ўзровень іх творчасці. Раней яны самі шукалі магчымасць паказацца на сцэнах розных краін. Цяпер іх справамі прафесійна будуць займацца адмыслоўцы ў гэтай галіне, а музыкантам “Port Mone” застаецца адно і самае неабходнае: ствараць надалей тую сваю музыку, якая безумоўна ўражвае і запамінаецца.\nГурт “Port Mone” амаль не падуладны класіфікацыі. Нават на фоне іншых праектаў “абоймы Папы Бо”, якія арганічна ды вынаходліва спалучаюць усё, што заўгодна (рок, джаз, кабарэ, дыска…), стварыўшы тым самым на постсавецкай прасторы ўстойлівы вобраз сучаснай беларускай музыкі, гэта трыа выглядае неяк адасоблена.\nПадобна на тое, што гурт наўмысна адмаўляецца ад усіх вербальных канцэптаў і прывязак да тых ці іншых сэнсавых кантэкстаў. Назвы кампазіцый — падкрэслена лаканічныя, і ніякіх тлумачэнняў музыканты не даюць. Шоу? Адсутнічае як такое. Імідж? Які імідж? Цягам мінскага канцэрту лідар “Port Mone” Аляксей Варсоба прамовіў хіба некалькі слоў, і было гэта нешта кшталту “Дзякуй вялікі!”. Гурт грае музыку ні пра што — проста музыка як цалкам самадастатковая стыхія. І сваім талентам ён даводзіць, што “проста музыка” не толькі мае права на існаванне — яна здольная ўзрушваць да глыбіні душы.\nФеномен “Port Mone” патлумачыць няпроста — асабліва ў наш час, калі “безыдэйная” інструментальная музыка падаецца нечым анахранічным. Тым больш, удзельнікаў гурта наўрад ці можна назваць віртуозамі: яны “бяруць” зусім не выкшталцонай тэхнікай. Урэшце, і творчасць “Port Mone” не вызначаецца асаблівай складанасцю. Атмасферная, аструктурная, прасякнутая непадуладнымі вытлумачэнню эмоцыямі, яна патрабуе таго, ад чаго публіку паспяхова адвучваюць вытворцы фонавых гукаў — услухоўвання.\nПазбаўлены і намёку на шоу канцэрт стаў чарадзейным досведам паўстання гэтай музыкі ў рэальным часе. Літаральна кожны з удзельнікаў гурта навучыўся сапраўды “прамаўляць” сваім інструментам — хай гэта будуць бас-гітара альбо перкусія. Творы з апошняга альбому “Thou”, які спарадзіў дзясяткі станоўчых рэцэнзій па ўсім свеце, кажуць, запісваліся непасрэдна ў лесе. Але цяпер яны гучалі пад гатычнымі скляпеннямі “свецкага храма”.\nПапярэдні, леташні сольнік трыа ў Мінску адбыўся на трыбунах стадыёна “Трактар”, дзе абсталявана імправізаваная тэраса “ды-джэй-бару”. Музыкі прагучалі нават у такім даволі “прыстасаваным” месцы але… яны ўжо тады марылі сыграць у культавым будынку. Выбіраць асабліва не даводзілася — выступы “Port Mone” здаваліся справай, з камерцыйнага пункту гледжання сумнеўнай, нягледзячы нават на стабільны поспех гурта за мяжой. Колькасць слухачоў на тэрасе вымяралася дзясяткамі.\nІ вось, праз год гэтая мара ўвасобілася. Канцэртная зала “Верхні горад”, якая з’яўляецца архітэктурнай рэплікай знакамітай Свята-Духавай царквы — пэўна, найлепшае месца для правядзення такіх імпрэз. Квіткі каштавалі нятанна, але вольных месцаў не было — нават пыталіся ля ўваходу лішні.\nІ тут варта прыгадаць кароткую гісторыю канцэрта. Паколькі адмоўны ўплыў мас-медыя на фармаванне музычных густаў публікі наўрад ці хто будзе адмаўляць, кожны адваротны прыклад вымагае асаблівай увагі. І аншлагавы канцэрт зусім “нефарматнага” калектыву — акурат той выпадак.\nНечакана для ўсіх, “Port Mone” стаў абсалютным фаварытам бадай самай кваліфікаванай і выразнай музычнай прэміі Беларусі, якую ўручае партал “Experty.by” па меркаванні тых самых экспертаў — крытыкаў і журналістаў (зразумела ж, зусім не ананімных, як гэта часам здараецца ў Сеціве). І вось, аўтарытэтнае журы адсунула ў бок ключавыя фігуры айчыннага рок- і поп-майнстрыму, якія збіраюць ледзьве не стадыёны, аддаўшы перавагу тым, пра існаванне каго “паспаліты люд” нават і не здагадваўся: маладому гурту “TonqiXod”, які адрадзіў зусім, здавалася б, атавістычны арт-рок, і нашым героям.\nСам факт ужо варты ўвагі — без сумневу, экспертная і медыйная супольнасць павінна быць свайго кшталту амартызатарам паміж мастацтвам і бязлітасным рынкам. Але адным узнагароджваннем справа не скончылася. Матэрыяльны складнік прэміі роўны нулю, аднак пераможцу абяцаюць інфармацыйную падтрымку канцэрта. Слова было стрымана: хвалю ўдалося ўзняць… І як вынік — поўная зала. Вельмі прыемна, калі добрыя канцэрты яшчэ і запатрабаваныя — што, на жаль, здараецца ў нас далёка не заўсёды.\nМузыка “з лесу”\nКанцэрт “Port Mone” ў зале “Верхні горад” стаўся знакавай падзеяй культурнага жыцця сталіцы. Бо колькі ні выпускалася б запісаў (а новы кампакт “Thou” гэтага гурта, на думку некаторых крытыкаў, стаўся альбомам года), жывое выкананне заўсёды надае ўспрыманню адценне творчага адкрыцця.\nРаптам заззяла новымі гранямі сама назва гурта. Сапраўды, у словазлучэнні “Port Mone” так і хочацца пачуць не толькі згадкі пра грошы, пакладзеныя ў кішэню ці, з інтэлігентнай вытанчанасцю, у “партманэ”, але і прозвішчы двух знакамітых мастакоў-імпрэсіяністаў — Клода Манэ і Эдуарда Манэ. Ну і хай у французскім арыгінале яны пішуцца зусім іначай! У рускамоўнай версіі гульня слоў скіроўвае нас да Клода. Але па-беларуску, калі абодва пішуцца праз “а”, мастакі быццам “ўраўнаважваюцца”, бо на першы план выступаюць не адрозныя рысы іх творчасці, а тое, што іх злучае — імпрэсіянізм. Першая ж частка назвы — Port — так і вядзе да караблёў, рамантычных ветразяў і, галоўнае, да разумення гэтага слова як прыстанішча, дзе можна адпачыць пасля бураў-ураганаў. Так што назву гэтага інструментальнага трыа мы і раней падсвядома “перакладалі” як гэткі “адпачынак з імпрэсіянізмам” (на што, пэўна, разлічвалі і самі музыканты). Але на гэты раз шляхі ў бок выяўленчага мастацтва вялі, як ні дзіўна, акурат да Казіміра Малевіча з яго супрэматызмам.\nПаралелі ўзнікалі невыпадкова, бо ў музыцы “Port Mone” дасягнута штосьці аналагічнае! У аснове — усё тыя ж найпростыя “цаглінкі”, толькі замест колераў — музычныя тэмбры. А замест геаметрычных фігур — самыя простыя, ледзь не збітыя інтанацыі: ходы на секунду, тэрцыю, па гуках трохгучча. І іх пастаянныя паўторы з мінімальнымі зменамі, якія і забяспечваюць развіццё. Потым — змена “карцінкі”. І такі ж прынцып далейшага разгорту.\nМінімалізм? Так. Але са сваімі асаблівасцямі. Выкарыстанне гэтай тэхнікі не надакучвае — за кошт удалай змены рытмічных фігур і цікавай тэмбравай драматургіі. Кожны інструмент выступае ў некалькіх функцыях, быццам замяняючы яшчэ некалькі. Акардэон (Аляксей Варсоба) можа замяняць і арган і духавыя. Бас-гітара (Аляксей Ванчук) — быць і ўласна струнным, і ўдарным інструментам. Адзін і той жа бонг (Сяргей Краўчанка) з безліччу рытмаформул і “напаўінтанавання” — “трансфармавацца” ў самыя розныя ўдарныя, ад эстрадных да акадэмічных і народных.\nЗамест віртуознасці, адкрыта скіраванай на гледача (маўляў, глядзіце, як я ўмею!), якая звычайна спалучаецца з элементамі спаборніцтва, канцэртавання, прыёмамі інструментальнага тэатра, “Port Mone” выводзіць на першы план пачуццё ансамбля — больш дакладна, дзівосную гармонію паміж інструментамі і выканаўцамі. Акардэон, да прыкладу, можа цягнуць ды цягнуць адзін гук, а корпус гітары — быць своеасаблівым рэзанатарам, выклікаючы нечаканыя, не ўласцівыя самому акардэону абертоны.\nТворчасць гурта, як і яго “назва-шыльдачка”, пабудавана на разнастайных асацыятыўных шэрагах. Але пры ўсіх гэтых “адгалінаваннях”, што вядуць у розныя бакі, новы альбом “Port Mone”, як і яго творчасць увогуле, застаюцца вельмі цэласным. І скіраваным на разбурэнне межаў між сцэнай і залай (невыпадкова “Thou” можа перакладацца як “твае”…).\nСтрумень музіцыравання не прыпыняўся каментарыямі, аб’яўкамі ды іншымі “знакамі” непасрэднага звароту да публікі. Гурт граў быццам папраўдзе “ў лесе” (дзе і запісваўся, паводле анонсаў, альбом “Thou”) — на фоне шырмы, якая была і тэатральным “заднікам” з выявай лесу, і сродкам паляпшэння акустыкі, вымушаючы гук наўпрост ісці ў залу, а не “распыляючы” яго ў глыбіні сцэны. Такая “дэкарацыя” паслужыла нават сапраўднай шырмай лялечнага тэатра — незапланаванага. У фінале адзін з карэспандэнтаў вырашыў зрабіць здымак зверху, і над шырмай з’явіліся рукі з фотаапаратам — бы “зайчык” ці нейкі іншы персанаж лялечнага тэатра. Чым не ідэя? Можа, і падхопіць яе хтосьці з кампазітараў?..


Вада ў Мінску супер – па версіі камітэта прыродных рэсурсаў | greenbelarus.info\n20.04.2021 Экалогія горада Аўтар: Надзея Анісовіч\nВадаёмы ў парадку\nЗа 2020 год і пачатак 2021 перавышэнне нарматываў на выкіды ў Свіслач не ўсталявана. Найбольшая антрапагенная нагрузка ідзе на гарадскую раку на ўчастку пасля Мінскай ачышчальнай станцыі аэрацыі ў Шабанах. Да гэтай мяжы гідрахімічны статус ракі ацэньваецца як выдатны і добры. А вось ніжэй, побач з Каралішчавічамі, статус мае толькі задавальняючую ацэнку.\nКаб знізіць нагрузку, Мінсквадаканал рэалізуе праект па рэканструкцыі ачышчальных збудаванняў. Яго павінны завершыць да 2025 год. Зараз ідуць толькі перадпраектныя і праектныя работы.\nЯк паведамляе старшыня Мінскага гарадскога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Сцяпан Дубніцкі, размеркаванне аб’ёмаў выкідаў рэчываў, якая забруджваюць ваду, па тэрыторыі горада нераўнамернае. Найбольшая эмісія характэрна для Завадскога, Фрунзенскага і Партызанскага раёнаў.\nАлена Багадзяж, начальніца службы экалагічнай інфармацыі Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролю радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя, канкрэтызуе, што назіранне за паверхневымі водамі вядзецца па гідрахімічных і гідрабіялагічных паказчыках. Пробы бяруцца на раках Свіслач і Лошыца, у вадасховішчах Лошыца і Дразды.\nГідрахімічны паказчык даволі шырокі: даследуюцца асноўныя элементы салявога складу, цяжкія металы, арганічныя, біягенныя рэчывы, ПАР і іншае. Назіранні праводзяцца штомесячна.\nПа гідрабіялагічных паказчыках назіранні праводзяцца раз на год, паколькі яны адлюстроўваюць нагрузку, якая склалася за даволі вялікі адрэзак часу, за некалькі папярэдніх гадоў. У вадацёках ацэньваецца наяўнасць фітаперыфітону і макразаабэнтасу, а ў вадасховішчах – фітапланктону і зоапланктону.\nАлена Багадзяж пацвярджае, што на тэрыторыі Мінска якасць вады па гідрахімічных паказчыках добрая і выдатная. Асноўная нагрузка ідзе на участак бліз Каралішчавічаў.\nЛетась у краіне назіралі заморы рыб, але для паверхневых вод сталіцы гэта было не характэрна. Зніжэнне кіслароду не адзначалася.\nПараўнаць гэтыя даныя не з чым, бо недзяржаўныя арганізацыі не вядуць маніторынг паверхневых вод сталіцы на пастаяннай аснове.\nВыкіды ў паветра скарачаюцца\nАд аўтатранспарту найбольш цярпіць цэнтральная частка горада і буйныя транспартныя магістралі.\nЯк паведамляе Сцяпан Дубніцкі, асноўная крыніца забруджвання паветра ў Мінску – транспарт, на долю якога прыходзіцца больш за 80% ад агульнай эмісіі выкідаў. Усяго ў 2020 годзе ў паветры апынулася 113,8 тыс. тон выкідаў ад мабільных крыніц, што на 12,5% менш, чым у 2019-м.\nСтаноўчая дынаміка абумоўлена абнаўленнем парку механічных аўтатранспартных сродкаў, аптымізацыяй арганізацыі дарожнага руху, а таксама павелічэннем колькасці людзей, якія абіраюць грамадскі транспарт і ровар. Акрамя таго, на тэндэнцыю ўплывае паляпшэнне якасці маторнага паліва і пашырэнне сеткі электразарадных станцый.\nБуйныя прамысловыя прадпрыемствы ў горадзе негатыўна ўплываюць на стан паветра. Але ж апошнія гады не назіраецца значнага росту выкідаў брудных рэчываў у паветра ад заводаў і фабрык.\nПа папярэдніх ацэнках, валавы агульны выкід ад стацыянарных крыніц за 2020 год склаў 134,4 тыс тон, што менш на 9,6% у параўнанні з 2019-м. Скарачэнне выкідаў рэчываў, якія забруджваюць паветра, у першую чаргу абумоўлена мадэрнізацыяй прадпрыемстваў, усталяваннем пылагазаачышчальнага абсталявання, пераходам на выкарыстанне водарастваральных фарбаў. Сёння на ўсіх асфальтабетонных заводах сталіцы стаяць фільтры, якія дазваляюць забяспечыць на выхадзе канцэнтрацыю цвёрдых часцін не больш за 100 мг/м3.\nАлена Багадзяж дадае, што, нягледзячы на агульныя выдатныя адзнакі за 2020 год, летась у Мінску было два непрацяглых перыяду з умеранай і здавальняючай якасцю паветра.\nУ канцы сакавіка – пачатку красавіка назіраўся рост мелкіх часцінак, менш за 2,5 мк, на працягу аднаго-двух тыдняў. Гэта было звязана з пад’ёмам пылу.\nУ канцы верасня – пачатку кастрычніка павелічэнне колькасці цвёрдых часцінак у паветры было выклікана трансгранічным пераносам попелу ад пажараў у Варонежскай вобласці. Забруджванне паветра назіралася па ўсёй краіне, але з большага – на поўдні.\nУвогуле ў Мінску, у параўнанні з паўднёвымі гарадамі, напрыклад, Гомелем, утрыманне цвёрдых часцінак у паветры нашмат ніжэй. На поўдні іх рост звязаны з меліярацыйнымі работамі.\nАкрамя таго, на працягу года былі заўважаны адзінкавыя павелічэнні ўтрымання діаксіду азоту ў паветры. Яны звязаны з больш буйным рухам транспартнай плыні раніцай і ўвечары. Зараз доля электратранспарту (электробусы, тралейбусы) у Мінску складае 40% ад агульнай колькасці. Сцяпан Дубніцкі кажа, што гэты адсотак трэба павялічваць, але канкрэтнай мэты, якім ён павінен быць у ідэале, няма.\nІніцыятары грамадзянскага маніторынгу якасці паветра пагаджаюцца, што паветра ў Мінску і ўвогуле ў Беларусі даволі якаснае, але ж у дзяржаўных даследаванняў ёсць свае мінусы. Асноўныя – мала станцый і неаператыўнасць.\nМенавіта таму быў запушчаны прыватны праект AirMQ, у якім можа паўдзельнічаць кожны: усталяваць сабе асабісты датчык і перадаваць даныя аб якасці паветра ці проста сачыць за абстаноўкай навокал анлайн. Датчыкі даюць кропкавую інфармацыю па ўсім горадзе.\nНапрыклад, 26 сакавіка ў 13:00 у раёне бульвара Мулявіна была крыху павышаная наяўнасць цвёрдых часцінак у паветры. І для людзей з захворваннямі дыхальнай сістэмы такая абстаноўка ўжо неспрыяльна. У гэты час ім лепш было не гуляць у гэтым раёне або застацца дома.\nЛетась актывісты AirMQ таксама праводзілі даследаванне паветра на ўтрыманне дыаксіду азота. У Мінску былі сабраныя даныя з 29 пунктаў. Самым брудным аказалася паветра на вул. Няміга, 2.\nЯшчэ адна праблема дзяржаўных даследаванняў – дэталёвасць ацэнкі. Назіранне за часцінамі велічынёй 2,5 мк праводзіцца толькі на адной станцыі ў сталіцы – ва Уруччы. На астатніх фіксуюцца толькі часцінкі ў 10 мк. Калі параўнаць даныя з датчыкаў праекта AirMQ, бачна, што на ўзроўні 10 мк якасць паветра сапраўды выдатная, а на ўзроўні 2,5 мк – ужо ёсць пытанні.\nвоздух загазованность выбросы мониторинг\n03.05.2021 Как поиски могилы Чингисхана помогли белым медведям\n24.03.2021 УЕФА проведет экологическую кампанию «Чище воздух – лучшая игра»


Catholic.by - Санктуарый у Фаціме зноў могуць наведваць вернікі\n26.05.2020 13:07 Паводле: KAI / Catholic.by\nЯк са спасылкай на рэктарат санктуарыя паведамляе Каталіцкае інфармацыйнае агенцтва КАІ, у першую чаргу будзе адкрыты доступ для пілігрымаў у музейныя часткі. Затым у суботу ў Фаціме будзе адноўлена цэлебрацыя святой Імшы з удзелам вернікаў.\nУ бліжэйшыя тыдні большасць набажэнстваў будзе арганізоўвацца на галоўнай плошчы санктуарыя або ў базыліцы Найсвяцейшай Тройцы, якая з’яўляецца самай вялікай святыняй Партугаліі.\nУмовай удзелу ў набажэнствах у Фаціме будзе нашэнне масак. Іх можна будзе здымаць толькі ў момант прыняцця святой Камуніі.\nСвятары будуць удзяляць яе, кладучы гостыю на далонь таго, хто прыступае да Эўхарыстыі.\nСёлета 13 мая святкаванне гадавіны аб’яўленняў, якія адбыліся ў 1917 г., упершыню ў гісторыі санктуарыя ў Фаціме прайшло без удзелу пілігрымаў. Хоць гэта дазваляў урад Партугаліі, але рэктарат санктуарыя не рашыўся на масавы ўдзел вернікаў, патлумачыўшы, што не мае магчымасці выканання санітарна-эпідэміялагічных патрабаванняў.\nАбноўлена 26.05.2020 13:42