Залаты век для беларусаў яшчэ наперадзе | Общество | АиФ Аргументы и факты в Беларуси\nЗалаты век для беларусаў яшчэ наперадзе\n№ 11 от 13 марта 2013 года 13/03/2013\n- Калі б вы мелі магчымасць размяркоўваць дяржаўны бюджэт, на якія сферы б накіравалі больш за ўсё сродкаў?\n-Перш за ўсё я перакананы, што большасць сутнасных пытанняў грамадства і краіны нельга вырашыць вылучэннем фінансавых сродкаў. Разам з тым размеркаванне бюджэту адлюстроўвае прыярытэты дзяржавы. Дзве найбольш паважаныя ў кожным здаровым грамадстве катэгорыі людзей – настаўнікі і дактары - у Беларусі атрымліваюць прынізліва маленькія заробкі, і гэта выклікае вельмі вялікае пытанне адносна правільнасці прыярытэтаў нашага грамадства. Думаю, што правільна было б, каб першыя пазіцыі займалі асвета і ахова здароўя. Бо адна сфера ў вялікай ступені вызначае тое, якой будзе нашая краіна заўтра, а другая - паказвае, што мы разумеем каштоўнасць чалавека і яго жыцця сёння.\n- Якую мэту развіцця вы б вызначылі для Беларусі на бліжэйшыя сто год?\n- На жаль, першая і крытычная мэта для Беларусі і беларускага народа на бліжэйшыя сто год - гэта захавацца і выжыць. Калі ж казаць пра нешта большае, то я веру, што кожны чалавек мае вялікі творчы патэнцыял. І беларусы - не выключэнне. Мая мара ў тым, каб беларускі народ пастараўся не капіраваць нешта, створанае іншымі, перастаў разрывацца паміж Усходам і Захадам, а засяродзіўся на сабе і прыклаў намаганні, каб самому ствараць штосьці сваё, унікальнае, што само магло б быць выкарыстана іншымі.\n- Якога помніка недастае Беларусі, каб лепш засвойваць урокі гісторыі і рабіць правільныя высновы на будучыню?\n- Напэўна, я прапанаваў бы трошкi незвычайны помнік - якасны пераклад Бібліі з арыгіналу на жывую, сучасную беларускую мову. На жаль, сёння наш народ не мае такога перакладу. Мне падаецца, што гэта стала б і цудоўным напамінам пра залатыя часы мінуўшчыны, калі нашыя продкі былі адным з першых народаў свету, якія атрымалi Слова Божае на роднай мове. Таксама гэта стала б сведчаннем таго, што як народ мы жывыя і сёння, бо адчуваем патрэбу і маем здольнасці ажыццявіць такую Справу. Ну а ісціны і каштоўнасці, закладзеныя ў Бібліі, калі б аднавіліся ў свядомасці нашага народа, далі б надзею на тое, што Залаты век Беларусі яшчэ наперадзе.\n- Па якіх прычынах, на ваш погляд, можа надыйсці канец цывілізацыі?\n- Асноўнае «дасягненне», якое можна прыпісаць нашай цывілізацыі, - гэта тое, што зло набыло прыстойны выгляд. Для прыкладу: сёння ў свеце блізка да мільярда чалавек галадаюць. Пры гэтым харчоў вырабляецца столькі, што павінна б хапіць на ўсіх. І ёсць нейкая маўклівая згода, што гэта нармальна, бо гэта той кошт, які мы павінны плаціць за прагрэс і камфорт. У імя прагрэсу робіцца столькі зла, што складаецца ўражанне - камфортны канец і ёсць мэта нашай сённяшняй цывілізацыі. У ранейшых цывілізацыях зло таксама было, але было больш відавочным і таму несла меншую небяспеку.\nМы ўсе імкнемся перакласці адказнасць і спадзяванне на нейкую сістэму - эканамічную, палітычную. Але, па праўдзе, гэта ўсё вельмі кволыя сістэмы, заснаваныя на несправядлівасці, страхах і слабасцях чалавека. І для таго каб усё гэта пачало развальвацца, патрэбны толькі невялічкі штуршок. Я маю мізэрную надзею, што мы здолеем спыніцца і зразумець, да чаго мы рухаемся, і выправіць тыя сутнасныя хібы, якія кіруюць нашую цывілізацыю да яе, як падаецца, непазбежнага канца.\nГурт Vuraj святкуе 7 год на сцэне\nУ Мінску адбудзецца адкрыццё III Беларускай Трыенале графічнага дызайну\nЗамест бараў - бульбарыўм?\n«Актору 007» Генадзю Гарбуку споўнілася 80 гадоў!\nВершы Купалы цяпер можна атрымаць па электроннай пошце


Вітаўт Чаропка. Пакуль не сціхне дождж\nПакуль не сціхне дождж\nЁн нібыта сышоў з экранаў амерыканскіх баевікоў. Рослы, шыракаплечы, з вузкай таліяй - вылеплены з мускулаў, як элінскі атлет. Яго па-мужчынску суровы твар рамантычны. Ён смелы і дужы, валодае прыёмамі ўсіх школ барацьбы - ударамі далоні ломіць дошкі і цагліны, забаўляючыся, завязвае ў вузлы арматуру, кідае нажы на шоргат ды трапляе ў ціры толькі ў дзесяткі. Утаймоўвае дзікіх коней, можа тыднямі жыць без ежы і вады, умее кіраваць машынай, матацыклам, яхтай і самалётам. Ніколі нічога не баіцца: ні смерці - ні жыцця, ні закону - ні беззаконня. Ён эрудыт і палітолаг, гурман і меламан... Адным словам - Супермен.\nВось ён, нібы старшакласнік сярод малодшых вучняў, з пачуццём сваёй перавагі і абранасці крочыць па праспекце. Яму няма куды спяшацца: ні ў віна-гарэлачную краму, ні ў чаргу па цукар ды масла, ні на працу - Супермен далёкі ад штодзённай мітусні. Усё, што патрэбна для жыцця і прэстыжу, - мае.\nУ цьмяных шкельцах яго акуляраў адбіваецца людская плынь. Супермен нібыта не бачыць нікога і ў той жа час бачыць усіх. Жанчыны пажадліва паглядаюць на яго. Бывала і такое, што некаторыя з іх насмельваліся пазнаёміцца. Але Супермен прывык выбіраць сам...\nСёння ён выйшаў на шпацыр. Дзень не абяцаў нічога незвычайнага. Як надакучыў яму горад з будынкамі-скрынямі, плакатамі, што заклікаюць усіх выконваць пастановы ўрада, з гэтымі людзьмі-ценямі, якія сноўдаюць па вуліцах і спуджана зашываюцца ў натоўп, убачыўшы ахоўніка парадку. Рэдка хто з іх усміхаецца. І калі ў каго і блішчаць вочы, дык не ад нейкіх перажыванняў, а ад выпітага віна. Людзі баяцца моцных пачуццяў. Падыдзі да любога і прапануй самае лёгкае - плюнуць на партрэт прэзідэнта. Крый божа пачуць ім такое - як ад вар'ята пабягуць.\nНяўжо наканавана без прыгод туляцца па горадзе, а пасля гібець вечар у шынку, піць каньяк і назіраць за п'янчугамі? Усё гэта так надакучыла. Часам здаецца, што ён і сам падобны да іх, з выглядам шчасліўчыка сядзіць за сталом і з юрлівасцю пазірае на жаночыя ногі.\nСупермен збочыў з шумлівага праспекта на вузкую вулку старога горада. Абшарпаныя будынкі шчыльна туліліся адзін да аднаго, нібыта баючыся нападу сучасных хмарачосаў. Раптам за спінаю хлопца прагучаў патрабавальны аўтамабільны сігнал. Ён не звярнуў на гэта ніякай увагі. Сігнал паўтарыўся.\n- Гэй, таварыш, аглух?! - аклікнулі з аўто.\nСупермен азірнуўся на чорны лімузін - з акенца глядзела галава шафёра.\n- І што ты хочаш мне такое сказаць, чаго я не ведаю?\n- Таварыш, праезджая частка не для таго, каб па ёй прагульвацца, - павучальна, нібы настаўнік вучню, прамовіў шафёр.\nУладальнік лімузіна меў усе атрыбуты прадстаўнічага чалавека: добра выгалены падбародак, тройку, белую кашулю і гальштук. У ягоных вачах, здавалася б, нязлосных і прыяцельскіх, Супермен прачытаў: «Ну і што з таго, што ты малады і прыгожы. А вось я пры пасадзе, пры сувязях, я - валадар гэтага жыцця. Любое маё жаданне выконваецца».\nНа заднім сядзенні хлопец убачыў дзяўчыну гадоў васемнаццаці. Тая, адкінуўшыся на спінку, папыхвала цыгарэтай, выпускаючы з танклявых ноздраў прамога носіка струменьчыкі дыму. Прыжмурыўшы вочы, яна насмешліва паглядала на Супермена, нібы ацэньвала.\n- Ну што, прыяцель... - Супермен схапіўся за дзверцы машыны і рвануў іх на сябе.\n- Што вы робіце? - віскнуў шафёр.\nНе ведаў ён, што калі б хлопец захацеў - вырваў бы гэтыя дзверцы разам з завесамі. Кароткае імгненне барацьбы - і Супермен выцягнуў уладальніка з ягонага лімузіна, адштурхнуў убок, сеў у машыну, закрыў дзверцы. Рабіў ён усё спакойна, з поўнай абыякавасцю да скавытанняў прадстаўнічага чалавека, няўмольны ў сваёй саманадзейнасці. Рукі звыкла ўзяліся за баранку. Лімузін крануўся з месца, пакідаючы пасярод вуліцы свайго разгубленага гаспадара.\nПраз люстэрка Супермен паглядзеў на дзяўчыну. Збянтэжаная, тая пачырванела. Ён усміхнуўся і надаў хуткасці. Машына панеслася па вузкай брукаванцы.\nДзяўчына нарэшце апамяталася, выкінула ў акенца канчарык, таропка дастала з сумачкі пачак цыгарэт і зноў запаліла. Глыбока зацягнуўшыся, спытала:\n- Навошта ты гэта зрабіў?\n- Дух супярэчнасці прыносіць у наша жыццё гераічнае. Згадзіся, не кожны пойдзе супраць устаноўленых нормаў паводзін або насуперак свайму страху. - Ён зірнуў у люстэрка - дзяўчына дыміла цыгарэтай, абыякава паглядаючы яму ў патыліцу. - Зрабі што-небудзь у сваім жыцці насуперак агульнапрынятаму - і табе гарантавана слава героя або чалавека, які апярэдзіў свой час.\n- Хм... - азвалася дзяўчына. - Ты хоць ведаеш, хто ўладальнік гэтай машыны?\n- І не цікаўлюся. Лепш скажы, як цябе велічаць?\n- А я - Супермен.\n- Супермен... - захіхікала тая. - Шыза косіць нашы шэрагі.\n- Ты што, дзявуля, тармозіш па выпадку? Кажу табе: Супермен. - Ён вывеў лімузін на праспект, абганяючы адну машыну за другой.\n- Куды так спяшаемся? - запытала дзяўчына.\n- А так, едзем з вецярком. Я табе падабаюся?\n- У нейкім сэнсе - так.\n- Значыць, не супраць правесці са мною вечарок...\n- Абяцаеш нешта цікавае?\nПакінуўшы лімузін, яны пайшлі да Суперменавага дома - пяціпавярховага будынка, што нічым не адрозніваўся ад сваіх братоў-блізнятак.\nКватэра Супермена ўяўляла болей склад, чым чалавечае жытло. Відэа- і стэрэамагнітафоны, калонкі, пласткі, стосы часопісаў, керамічныя вазы, абразы на сценах. На століку - некалькі замежных выданняў, з вокладак якіх белазуба ўсміхаліся аголеныя дзявулі. Збоку стаялі дзве недапітыя бутэлькі віскі і два крышталёвыя келіхі, гіпсавая попельніца ў выглядзе чалавечага чэрапа. На запыленых паліцах роўнымі шыхтамі пакоіліся кнігі. На падлозе валяліся газеты. Гэты вэрхал як бы падкрэсліваў знявагу гаспадара кватэры да ўсялякага парадку.\n- Жыць можна, - вызначыла Вольга, села ў крэсла-гойдалку, адкінула галаву на спінку і манерна спытала:\n- Ну і што будзем рабіць?\n- Не пра Канта ж або Гегеля размаўляць...\nСупермен націснуў кнопку відэамагнітафона, і неонавая роўнядзь тэлеэкрана ажыла: замітусіліся ўзброеныя людзі, прагучалі стрэлы, звалілася некалькі забітых...\n- Віскі? Марціні? Ром? Гарэлка? Самагонка?.. А можа, чаго рэдзенькага? Шампанскае? Партвейн? Мускат? Лікёр?.. - прапанаваў хлопец.\nВыпілі. Яна - шампанскага, дробнымі глыточкамі, нібы гарачую каву, ён - келіх віскі, нагбом, нават і не вохнуў. Наліў зноў - выпілі.\n- Ну што, секс? - прамовіў Супермен.\nУ дзявочых вачах ён заўважыў расчараванне, нібыта Вольга чакала традыцыйных рытуальных кампліментаў, ну, на горшы выпадак, размоў пра культуру ці яшчэ пра штосьці адвольнае, а тут - адразу на канапу.\nВядома, хлопец мог пагаварыць пра мастацтва або палітыку. Але даўно ўжо так не робіць. Некалі часта заставаўся сам-насам з якой-небудзь знаёмай і любіў паказваць свой інтэлект - чытаў вершы, цытаваў на памяць выказванні вялікіх людзей... Але аднойчы чарговая дзяўчына, якой ён вечар «дурыў» галаву, развітваючыся з ім, спытала: «А ты што - ананіст?» Супермен тады пачырванеў... ад сораму за яе. Хіба такое кажуць юнаку? Што за вульгарнасць? Ён так і не зразумеў, чаму тая спытала. І вось праз колькі часу ўжо другая знаёмая, якая вечар пакорліва слухала яго, сказала тое ж самае. Ён таксама пачырванеў. Непрыемна было, што яго падазравалі ў сексуальных вычварэннях. Рашуча абняў дзяўчыну і пацалаваў, яна адказала тым жа... З таго часу хлопец засвоіў сабе: непатрэбна напускаць туману...\nВольга так і не адказала на яго прапанову, адно ўмольна глядзела ў вочы. Боязь перад чужой воляй прымушала яе падпарадкавацца, быць паслухмянай.\nЁн падышоў да дзяўчыны, паклаў рукі ёй на плечы. Лёгкая шаўковасць дзявочых валасоў прыемна казытала далоні.\n- Галоўная сіла ў свеце - не чалавечы розум, а секс... Забудзем пра ўсе ўмоўнасці, прымхі ды прытворную сарамлівасць, станем свабоднымі гаспадарамі саміх сябе, сваіх учынкаў і дзеяў, як ні пужалі б яны людзей. Толькі тады чалавек будзе весці здаровае жыццё ва ўсім, бо ён нешчаслівы не ад паняверкі ў будучыню ці маральныя ідэалы, а таму, што стрымлівае свае натуральныя патрэбы. Секс у сваёй вышэйшай праяве становіцца сродкам выказвання самых патаемных жаданняў, эмоцый і пачуццяў. Ён падымаецца над узроўнем існавання, - расшпіляючы гузікі дзявочай кофты, Супермен завучана вымавіў словы з «Плейбоя», якія ён казаў кожнай, каго раздзяваў упершыню.\n- Гэта ўжо напісана Фрэйдам, - прашаптала Вольга.\n- Ведаю, - адказаў Супермен і скінуў з яе кофтачку.\nПотым ён скінуў і станік, без усялякага ўнутранага хвалявання, нібы рабіў самую звычайную справу, правёў далонню па напружаных дзявочых грудзях. Вольга сарамліва апусціла вочы...\nУ гэты момант дзверы адчыніліся і ў пакой увайшоў цыбаты вырастак. Ніхто б не паверыў, што вось гэты худы хлопец з хваравіта-жоўтай скурай на твары і адтапыранымі вушамі - родны брат Супермена, настолькі рознымі знешне выглядалі яны.\n- І я хачу, - дурнавата ўсміхаючыся, прамармытаў ён.\n- Што ты хочаш? - раззлавана спытаў Супермен.\n- Рана табе, падрасці...\n- Ну хоць трошкі, - захныкаў той, капрызна надзьмуўшы вусны.\nБрат нясмела дакрануўся да дзявочых грудзей. Дурнаватая задаволеная ўсмешка агаліла яго жоўтыя буйныя зубы.\n- Пяшчотная, - шчаслівы, прамовіў ён.\nДзяўчына сарамліва тыкнулася тварам у далоні.\n- Хопіць, - загадаў Супермен.\nБрат неахвотна выйшаў з пакоя, але праз хвіліну вярнуўся назад і, паказваючы пальцам у акно, радасна ўскрыкнуў:\n- Парашутысты! Парашутысты! Вунь глядзі!\n- Што ты яшчэ выдумаў? - страціў вытрымку Супермен.\nЁн таксама падышоў да акна. І сапраўды - парашутысты. Удалечыні ператвараўся ў кропку двухкрылы «кукурузнік», а з нябёсаў апускаліся на белых парашутах людзі ў чорных камбінезонах. Некаторыя з іх ужо былі на даху паліклінікі, што знаходзілася насупраць. «Служба» не дрэмле. Паслалі па мяне. Ну што ж, вечар абяцае прайсці весела», - падумаў Супермен.\n- Ідзі пагуляй на вуліцу, - ён узяў брата за руку і вывеў з пакоя.\nКалі вярнуўся назад, яго чакаў сюрпрыз. Вольга паспела апрануцца і цяпер стаяла пасярод пакоя з наганам у руцэ.\n- Не рыпайся! Рукі ўгору!\n- Думаеш, так лёгка забіць чалавека?\n- А што тут цяжкага - націснуць на курок. Не падыходзь! Ну, не падыходзь, я прашу цябе...\nА ён з усмешкай ішоў на чорнага дула нагана, бо смерць для Супермена - спалохацца і падпарадкавацца дзяўчыне.\n- А ты смялей.\n- Не падыходзь!\nБез барацьбы яна выпусціла з кулачка зброю, калі хлопец узяў наган за дула.\n- Гэта цацка не для цябе, схавай яе.\nВольга ўзяла з яго рук наган і паклала ў сумачку.\n- Ты думаеш, я звычайная?.. - у яе голасе Супермен пачуў інтанацыю пакрыўджанай жанчыны, якой не далі сцвердзіць сваю адметнасць. - Я шмат магу. Загадаю - і гэтыя парашутысты знікнуць адсюль.\n- І пазбавіш мяне забавы на вечар.\n- А хочаш, Леў Іванавіч даруе табе, - яна ўмольна зірнула на Супермена і, убачыўшы, як ён пагардліва скрывіў вусны, прапанавала іншае: - Хочаш, цябе абвесцяць нацыянальным героем.\n- О Божа...\n- Жлоб! - істэрычна крыкнула Вольга і пад яго смех выйшла з пакоя. З помслівай радасцю ляпнула дзвярыма. «Ну, цяпер з нязначнымі справамі пакончана, пачнуцца - сапраўдныя», - падумаў хлопец.\nПаверхам вышэй раптам пачуліся нечыя мацюкі, валтузня і бразганне жалеза. Тут жа ў акно звесіліся ногі ў ботах. Супермен выбег на балкон. Зачапіўшыся, там на стропах павіс парашутыст.\n- Які чорт цябе сюды занёс? Ану давай!.. - хлопец схапіў чалавека за ногі.\n- А ты не адпусціш? - з недаверам спытаў той.\n- Не было клопату.\nПарашутыст дастаў з-за пояса нож, перарэзаў стропы і скочыў на балкон.\n- Заходзь, - запрасіў Супермен нечаканага госця.\nЯны ўвайшлі ў пакой.\n- Можа, пацягнеш чарачку? - гаспадар кіўнуў галавой на бутэльку віскі, што стаяла на стале.\n- Не магу. Пры выкананні службовых абавязкаў, - сурова адмовіўся парашутыст.\n- Ну, чарачку, - наліваючы ў келіх віскі, настойваў Супермен.\n- Калі толькі адну... - госць падняў келіх - і на яго доўгай шыі заскакаў коўцік. - А-а, - выдыхнуў парашутыст.\n- Што здарылася? Чаго мітусімся?\n- Забыўся, Супермен, у каго машыну забраў? У адказнай асобы. І сакратарку звёз. Вось і далі загад: «Спыніць нахабніка!»\n- Святое, святое... - згодна заківаў галавой хлопец. - Ды ты не саромейся, налівай яшчэ. Калі не падабаецца віскі, пакаштуй чаго іншага. - Супермен наліў у келіх каньяку. - Ты выпівай ды сяброў пакліч.\n- Я гэта ўмомант, - жуючы бутэрброд з чорнай ікрой, прагаварыў парашутыст, падняўся з-за стала і выбег на балкон. - Гэй, хлопцы, сюды! - замахаў ён рукамі.\nПакуль тыя збіраліся, Супермен выставіў на стол усё, што захоўваў у бары і халадзільніку. Відовішча ўражвала... Толькі пачаў расстаўляць шклянкі, як у кватэру ўваліліся парашутысты і навялі на яго свае наганы. Супермен налічыў шэсць чалавек, і стала нават крыўдна - так мала паслалі па яго.\n- Рукі ўгору!\n- Апусціце свае цацкі. Усё жыццё марыў пазнаёміцца з такімі смелымі хлопцамі. Я і стол падрыхтаваў.\n- Які стол? Цябе трэба звязеніць, - выступіў наперад сталы мужчына з закручанымі пышнымі вусамі.\n- Ды ты што, Сямёныч?! - закрычаў з пакоя першы парашутыст. Твар яго пачырванеў, а ў вачах заскакалі агеньчыкі. І гэта падзейнічала на астатніх - яны пахавалі наганы. - Звязеніць яго мы паспеем заўсёды. А чаму б і не выпіць, калі прапануюць, на халяву і воцат пітво, а тут - каньячок.\nПасля трэцяй шклянкі госці памякчэлі душой, весела загаманілі да гаспадара:\n- Клёвы ты хлопец.\n- Ідзі да нас працаваць. Лафа.\nПасля нехта з парашутыстаў прапанаваў купіць у яго наган. А Сямён Сямёнавіч, выпіўшы яшчэ шклянку віскі, прамямліў, што Леў Іваныч паслаў іх арыштаваць нейкага Супермена, але пачуў ад сваіх сяброў, што ён, Сямёныч, п'яны і яму больш не нальюць.\n- Сапраўды, мяне трэба звязеніць, - пацвердзіў гаспадар кватэры.\n- Кораш, ды мы... за цябе... - першы парашутыст на момант задумаўся, ікнуў. - Мы Льва Іванавіча на пенсію выправім і цябе на яго месца пасадзім. Будзеш нашым начальнікам!\n- Ды ну... - засмяяўся Супермен.\n- Ты нам не верыш?! Вось табе зуб! Ён нам не верыць, думае, што мы драбяза. Сямёныч, прачынайся! Ды мы... Прэч Льва Іваныча! - загаманілі парашутысты.\nІ дарэмна адгаворваў іх хлопец. Тыя вывалілі з-за стала і кінуліся адпраўляць свайго начальніка на пенсію. А Сямёныча ўзялі пад рукі і на развітанне запэўнілі Супермена: «Будзеш ты Іван Іванычам. Вось табе зуб. Магіла».\nНацыянальны герой Леў Іванавіч - якая бязглуздзіца. Ха-ха-ха! Але, здаецца, ён крыху ап'янеў. Трэба праветрыцца...\nНа вуліцы, дзе плаваў смярдзючы туман аўтамабільных газаў, Супермен, пазіраючы на паніклыя ад чорнага пылу дрэвы, раптам захацеў за горад, у лес. «Хачу хацець» - святы для яго прынцып.\nРасплаціўся з таксістам, на пероне сеў у першую ж электрычку. Загрукалі колы. За акном праплылі прывакзальныя будынкі, твары людзей, карабкі шматпавярховых дамоў. Потым пацягнуліся сумныя краявіды зжатых палеткаў.\nСупермену не хацелася глядзець у акно, ён заплюшчыў вочы, каб падрамаць. Але перашкаджалі суседкі, якія сядзелі побач з ім. Адна паказвала другой кофту і выхвалялася:\n- Я ведаю ўсе крамы. Прыехала ў горад, набрала прадуктаў - і дадому. Што яшчэ ў горадзе рабіць...\n- Так, так, - згаджалася другая. - Раней лепш жыць было. А зараз... А кохта добрая... Багата ў гэтым годзе яблык у людзей. Можна капейку ўтаргаваць.\n- Сённі, ета, адзін там, на рабоце, грошы атрымаў - пяцьдзесят рублёў. Дзяцей двох. Галодны ходзіць. А я вось і кажу. Ета, на хлеб мала. Праўда?\n- Не дай Бог. Што ты. А вось забылася. Сонін Саша ажаніўся. З Агул узяў дзяўчыну.\nЗаснеш тут з такімі. Супермен расплюшчыў вочы. Усё той жа краявід зжатых палеткаў за акном. Нейкая птушка, з цяжкасцю ўзмахваючы крыламі, ляцела ўслед за вагонам. На памяць прыйшло: «Птушка з апаленымі крыламі». Некалі ён чытаў апавяданне з такой назвай. Ужо не прыгадае, хто яго напісаў, а вось назва спадабалася і запала ў душу. Расказвалася там пра школьнікаў, якія ў вандроўцы злавілі птушанё зязюлі. І гэтыя «правільныя» хлопчыкі, што пісалі ў сачыненнях прыгожыя і ўзнёслыя словы пра любоў да Радзімы, пра мужнасць, сумленне, душэўную прыгажосць, падпалілі зязюльчаня. Яно, маўляў, дрэннае, бо яго маці падкінула яйка ў чужое гняздо. Хлопчыкі рагаталі з таго, як ахопленае агнём птушаня з крыкам насілася па зямлі. І той, які быў адарвігалава, двоечнік, ганьба класа, не вытрымаў, падбег і забіў бездапаможную істоту, каб яна не пакутавала. Вось такое апавяданне. Кім сталі тыя хлопчыкі? Сапраўднымі мужчынамі? Кажуць, пэўна, зараз правільныя словы пра гонар, сумленне, любоў і вырашаюць, што ёсць добрае, а што - дрэннае. А той адарвігалава? Можа, гэта ён - Супермен? І вось цяпер вырашылі тыя мужчыны, што ён - нахабнік, жыць спакойна не дае. Але ў чым яго віна?.. Хіба зязюля па сваёй забаве падкідвае яйкі ў чужыя гнёзды? Не. Такі яе лёс - інакш яна не можа. Так і ён. Суперменства - яго жыццё... Але ж нахабнік - і паднесена запалка да яго крылаў, апаліў іх агонь, і што ж, у несуцешным сваім горы адчайна не рвацца ў нябёсы? Салодкі смак хлеба з рук чалавека прамяняць на спеў ветру і птушыны палёт?\n- Электрычка прыбывае на канцавую станцыю, - аб'явіў дынамік у вагоне.\nЗа акном замільгалі драўляныя хаткі, шэрыя двух- і трохпавярховыя будынкі нейкага мястэчка. Праехалі высокі пераходны мост, воданапорную вежу з чырвонай цэглы, пашарпаны будынак дэпо, перон, на якім стаяла купка людзей.\nВагон спыніўся далёка за станцыяй. Супермен пакрочыў уздоўж чыгункі, абыходзячы густыя мазутныя плямы. Злева, за півярняй, каля якой тупалі чырванатварыя мужыкі, цягнуўся высокі плот, справа, на запасных пуцях, знайшлі апошні прытулак старыя цягнікі. Глухая правінцыяльнасць кідалася ў вочы ва ўсім: у драўляных хатах, акружаных садамі, сумнай і ўбогай архітэктуры цагляных будынкаў, пакрытым пылам асфальце з выбоінамі, простай вопратцы людзей, адсутнасці няспыннай гарадской мітусні. Здавалася, час тут заблукаў і ніяк не мог выбрацца з лабірынтаў кладзішча цягнікоў.\nНа пераездзе панурыя мужыкі здымалі старыя знакі, вешалі на слупы новыя.\nГорад застаўся за спіной. Вузкая сцяжынка, па якой крочыў Супермен, пабегла ўніз з насыпу. Вось ён ідзе і не ведае - куды. Як хацеў. Насустрач яму - мужчына і кабета. У абодвух абветраныя і загарэлыя твары. Кабета апранута па-вясковаму сціпла і безгустоўна: паношаная чорная спадніца, выцвілая кофта, стракатая хустка, з-пад якой выбіліся пасмы сівых валасоў. На мужчыне - старыя афіцэрскія боты, галіфэ і зашмальцаваны пінжак. Фуражка са слядамі ад кукарды і раменьчыка. Паперадзе іх бегла малое кудлатае сабачанё. Супермен збочыў са сцяжынкі, прапускаючы сустрэчных. Тыя недаверліва зірнулі на яго. Пачуў, як кабета прыкрыкнула на сабачанё:\n- Жулік, хоць бы раз брахнуў. Што гэта такое?\nМужчына падтрымаў яе:\n- Ні разу не брахне...\nАд насцярожанасці ў іх вачах, ад гэтага шкадавання, што сабака нават не брахнуў на яго, Супермен адчуў сябе чужым і не патрэбным нікому ў свеце, самым звычайным прыніжаным чалавекам. І яму стала шкада сябе.\nЁн пайшоў далей. Роўныя, як нацягнутыя струны, рэйкі зіхацелі на сонцы. На дрэвах, што раслі абапал сцяжыны, чырванелі плямы дрывесных клапоў. У паветры гудзелі пчолы, кружыліся над кветкамі. З-пад ног з шоргатам разбягаліся яшчаркі, якія грэліся на сонцы. Сцяжына звярнула ў хвойнік. У лесе стаяў вільготны прыемны пах смалы, ігліцы і моху. Сонечныя промні прабіваліся праз зялёнае скляпенне і светлымі блікамі клаліся на сцяжыну. Хвойнік хутка скончыўся, і хлопец выйшаў да невялічкай вёсачкі. У крайняй хаце палілі ў печы. Пахла гаркаватым дымам, сенам. І гэты водар вясковага жыцця, і выгляд хат, кукарэканне, кудахтанне і рыканне - усё хвалявала Супермена. Нікому не прызнаваўся ён, што некалі ў маленстве, пакуль не пайшоў у школу і маці не забрала яго да сябе ў горад, жыў у вёсцы ў бабулі. У школе яго, «дзікаватага і грубага», які размаўляў «па-вясковаму», называлі «деревней» і не сябравалі з ім. Нямала папацеў, каб навучыцца казаць «па-гарадскому», і як ён ненавідзеў сябе, калі раптам у размове з кімсьці міжволі з вуснаў зрывалася «деревенское» слоўца. І вось цяпер ён, які столькі гадоў выракаўся ўсяго вясковага, які стаў Суперменам, трапіўшы ў вёску, раптам усхваляваўся. Крочыў па вуліцы і з прагнай цікавасцю азіраўся вакол, нібы адкрыў для сябе новы свет.\nВокны многіх хат былі забіты крыж-накрыж дошкамі. На пакінутых сядзібах вымахала ў чалавечы рост крапіва, агароды зараслі лебядою.\nСупермен параўняўся з натоўпам старых. Скручаныя гадамі дзяды і бабулькі абапіраліся на кійкі, моўчкі паглядалі ў двор сядзібы, каля якой сабраліся. Убаку ля пахіленага плота тупалі музыкі. На траве зіхацелі іхнія трубы. «Хаваюць некага», - падумаў хлопец.\nНа прызбе кабета ў чорнай вопратцы налівала з каністры мутную вадкасць у жбан, які трымала жанчына ў белым. Дзіўным і недарэчным быў кантраст іх адзення: чорнае і белае. Нібыта не ў жыцці ўсё адбывалася, а ў тэатры і жанчыны выконвалі ролі-сімвалы зла і дабра, жалобы і радасці. І кабета ў белым выйшла з двара і, беражліва прыціскаючы жбан да грудзей, падалася праз вуліцу. Яна ўвайшла ў хату, каля якой бавілася выпацканая ў пыл басаногая малеча. З расчыненых вокнаў чуліся п'яныя галасы і крыкі «горка!». «Баляванне пад час чумы», - падумалася Супермену.\nНешта знаёмае было і ў гэтай вёсцы. І ў краявідзе за яе ваколіцай. І здалося, некалі ён быў тут, бачыў вёску і луг за ёй, на якім адзінока рос дубок, і сцяну лесу за лугам, вербы, што нахіліліся над пыльным шляхам, і цагляны будынак крамы некалі бачыў. Ці не сюды прыходзіў ён з бабуляй з суседняй вёскі па хлеб ды газу... А пасля вось гэтым шляхам яны вярталіся дадому. Час ад часу сядалі на траву адпачыць. Дык няўжо трапіў у тыя мясціны, якія гадоў дваццаць як пакінуў? І гэтая рэчка, што нясе празрыстыя воды паміж зарослых ярнікам і вербалозам берагоў, знаёмая яму. Ён памятае, як кошыкам лавілі яны з сябрам рыбу. Якую радасць выклікала плотка ці пячкур, што біліся аб пруткія лазовыя галінкі. Ну а калі трапляў шчупак - стрымгалоў беглі яны да берага, каб, барані Божа, не выскачыў у ваду. Але ж якое імя сябрука? Даня? Гедзя? Ці яшчэ як?.. Маленства з ім правёў. Памятае, як той выбіў яму два зубы - каталіся з горкі на санках, як тады плакаў і харкаўся крывёю, а сябрук рагатаў.\nСупермен перайшоў драўляны, з дзіркамі, без парэнчаў, мост. Кіраваўся ён у бабуліну вёску. Як называлася яна, таксама дакладна не ведаў. Ці то Ліцвінава, ці то Лучыцы. Здаецца, Лучыцы; яшчэ было тады віно «Лучыстае», што ў вёсцы называлі на свой лад «Лучыцкім». Відаць, Лучыцы...\nХлопцу хацелася зірнуць на старую хату. Пасля смерці бабулі ён ужо ніколі не чуў, як рыпяць пад нагамі палавіцы, не грэўся на печцы, не паглядаў з акна на суседні двор, чакаючы ўбачыць суседскую дзяўчыну, не выбягаў ранкам у сад, каб назбіраць пад яблыняй сакавітых медавікоў, не слухаў, як спявае ў падпеччы цвыркун. Успомнілася, як цягнула яго з горада да бабулі, як першыя дні, уткнуўшыся ў сцяну, плакаў і канючыў: «Ба-а-ба», па-дзіцячы спадзеючыся, што яго слезы крануць маці і яна адвязе яго зноў у вёску, дзе ніхто не смяяўся з яго мовы. Ды матулю слёзы так і не кранулі. Яна раззлавана крычала, каб сціхнуў і не скуголіў - даў ёй спаць.\nТакое адчуванне, што ён вяртаўся ў мінулае, дзе не было ні расчараванняў, ні гора, ні суму, ні трывог, ні думак пра будучае. Ён - выгнаннік сённяшняга дня, і нічога ў яго не засталося, апроч маленства - там яго чакаюць, там радзіма і дом.\nЗамест старой бабулінай хаткі з крытым драніцай дахам, за высокім плотам, што ашчэрыў вострыя зубы, паверх якіх быў нацягнуты калючы дрот, стаяў прасторны цагляны дом. Высокія шчыльныя вароты, што пакоіліся на дубовых слупах, вартавалі ўваход у двор. Дзе тая старая хатка, у якой было столькі незвычайнага? Хлопчыкам ён верыў, што ў падпеччы жыве хатнік, а калі адчыніць паддзімала - адтуль выскачыць чорны, як саха, чорт. (Так казала яму бабуля.) Таямнічымі і непаўторнымі былі рэчы: вышыўкі ў партрэтных рамках, вялікі куфар, дзе ляжала адзежа, разныя паліцы, на якія бабуля хавала ад яго цукеркі і варэнне, дзверы, у якіх куля ў вайну прабіла дзірачку, партрэты бабулінай радні, што жыла ў Амерыцы, старыя кнігі з малюнкамі, абразы, абвешаныя ручнікамі, колкі вялікі альяс, што рос у дзежцы, шафа, у якой ляжалі розныя жалезныя прылады: малаткі, завесы, цвікі, замкі - яго цацкі.\nСупермен хацеў зайсці ў двор, але за варотамі пачулася бразганне ланцуга і пагрозлівы сабачы брэх. Хлопец пашукаў вачыма, куды прысесці, але нідзе паблізу лаўкі не было, сеў на траву каля плота. Прыгадаў, як калісьці выбягаў з двара і лавіў у траве конікаў.\nЁн запаліў. «Адшукаць бы сябра. Цікава, ці пазнае мяне?» - падумаў і падняўся з долу. Як памятаў, сябар яго жыў недзе ў канцы вёскі.\nНа выгане ўбачыў людзей, падышоў да іх. Ніхто на яго не звярнуў увагі. Большасць з іх былі старыя. Людзі акружылі чырвоны «МАЗ», на кабіне якога красаваўся белы надпіс «Агітацыя». На кузаве стаялі пяць чалавек. Супермен адразу пазнаў уладальніка лімузіна. Той, апрануты ў чорную тройку з белай кашуляю, пры гальштуку, трымаючы за спіной рукі, сумна пазіраў паверх людскіх галоў. Побач з ім стаяла Вольга. Гледзячы на яе сур'ёзны, заклапочаны твар, нельга было і паверыць, што яшчэ нейкую гадзіну назад гэтая дзяўчына без асаблівага сораму ледзь не легла на канапу з чалавекам, якога ўпершыню ўбачыла. За спінамі ўладальніка лімузіна і Вольгі тупалі два здаравенныя дзецюкі ў форме ахоўнікаў парадку з доўгімі чорнымі дубінкамі ў руках. А перад мікрафонам выступаў юнак у галіфэ і фрэнчы без пагонаў. На нагах былі ялавыя боты. На грудзях ярчэй за люстэрка на сонцы зіхацеў ордэн. Людзі адводзілі вочы ад прамоўцы.\n- Вы бліжэй, бліжэй да мяне, - казаў юнак, і калонкі далёка навокал разносілі ўзмоцнены апаратурай голас: - ...Гэй, да мяне-е-е.\nЛюдзі без ахвоты зрабілі некалькі крокаў наперад, спыніліся.\n- Вы ведаеце мяне. Я вам усю праўду распавяду пра тых экстрэмістаў, якія рвуцца да ўлады і хочуць быць авангардам грамадства. Вы верце мне. Гэта жменька адшчапенцаў, маральных вырадкаў, правакатараў.\nПрысутныя, нібыта выконвалі непрыемны абавязак, панура апусціўшы галовы, слухалі агітатара.\nСупермен здрыгануўся. Хто паклікаў яго? Хто мог пазнаць? Сябра?.. Ён азірнуўся. З-пад расхрыстанай фуфайкі, што была на чалавеку, выглядала брудная кашуля, заплямленыя мазутам парты запраўлены ў кірзавыя боты. На няголеным жаўтавата-матавым твары выступаў мясісты чырвоны нос; з ноздраў тырчалі чорныя сцяблінкі валасоў. Пуставатыя вочы, пад якімі ляжалі зямлістыя кругі, абыякава глядзелі на хлопца.\n- Дай запаліць, - голас прагучаў глуха і стомлена.\nІ гэта «дай запаліць» болей за ўсё ўразіла Супермена. Сябра (а што гэта ён, не было сумневу) не здзівіўся, не ўзрадаваўся і нават не прывітаўся, а, як у свайго суседа, якога бачыў штодня, прасіў цыгарэту. І ўсяго...\nСупермен падаў яму пачак «Мальбара».\n- «Беламора» няма?\nБруднымі, мазутнымі пальцамі той выцягнуў з пачка цыгарэту і, згорбіўшыся, пашыбаваў па вуліцы. Супермен падумаў, што так ходзяць людзі, якія страцілі ўсялякае адчуванне жыцця, абыякавыя да ўсяго, людзі без надзеі і радасці. Ён хацеў паклікаць сябра, але так і не прыгадаў яго імя.\n- Таварышы, сярод нас прысутнічае нацыянальны герой, - гэта ўжо казаў Леў Іванавіч, і казаў пра яго, Супермена. - Сваёй смеласцю ён кліча нас на подзвіг, сваімі подзвігамі сцвярджае ідэалы высакароднасці, сваім жыццём ён даказвае, што і адзін чалавек здольны шмат здзейсніць. Папросім яго на трыбуну.\nПрысутныя без ахвоты запляскалі ў далоні. А побач з Львом Іванавічам пераможна ўсміхалася Вольга.\nДа натоўпу пад'ехала чорная крытая машына, спынілася, і з яе вылезлі п'яныя парашутысты.\n- Іваныч, збірайся на пенсію! - крычалі яны, ідучы да трыбуны.\nЦяпер ён стане яшчэ Львом Іванычам. А што? Хоць нечым можна змяніць гэтае жыццё ў лепшы бок. Толькі навошта гэта людзям - ім не трэба «Мальбара», яны задаволены «Беламорам».\n- Ах, ліха маці вашай! Спыніцца! - грымнуў Леў Іванавіч, і голас яго, узмоцнены дынамікамі, як удар перуна, страсянуў паветра.\nПарашутысты быццам ацверазелі, спыніліся каля трыбуны і спуджана ўталопіліся на начальніка.\n- Смаркачы! - загрымеў той. - Ды я вас у парашок сцерушу!\nВось і ўсё. Кожнаму сваё... Супермен пайшоў прэч, радуючыся, што Леў Іванавіч не бачыць яго і не кліча на трыбуну.\nЗа бетонным мостам, што злучаў берагі рачулкі, ён спыніўся і пазнаў месца, дзе знаходзіўся. Шмат гадоў таму быў тут, дзе зараз стаіць. Памятае, пасвіў тады кароў і, каб тыя не лезлі ў шкоду, старэйшыя пастухі паслалі яго сюды, на шлях, а самі гулялі ў карты. І тады, як і цяпер, удыхаў гаркавата-п'янкі водар лугу. Па шляху праходзілі аднавяскоўцы, як з дарослым, віталіся з ім, размаўлялі, цікавіліся, ці спраўляецца пасвіць. І ён, узрадаваны іхняй увагай, адказваў, што спраўляецца.\nТады пайшоў цёплы летні дожджык - цыганскі - і на нябёсы рознакаляровай дугой легла вясёлка. Аднавяскоўцы казалі яму, што трэба спяшацца падняцца на яе, каб быць шчаслівым, - такое існавала паданне.\nІ вось - ён зноў тут. Вецер гойдае ля ног палын. Здаецца, ён па-ранейшаму хлапчук-падпасак, які ніколі не пакідаў вёскі, і не насіла яго па чужых дарогах, і не забыўся ён «деревенской» мовы, і не гандляваў памяццю...\nІ раптам цёплая капка ўпала на твар, за ёй - другая, трэцяя. Пайшоў дожджык, цыганскі - лёгкі і цёплы. І з-за лесу, што пачынаўся за лугам і цягнуўся за далягляд, узышла вясёлка і выткала неба рознакаляровай сцяжынкай. Супермен пабег туды, да яе. Трэба было паспець трапіць на вясёлку, пакуль не сціхне дождж.


Ватныя палачкі могуць быць небяспечнымі для здароўя | zviazda.by\nВатныя палачкі могуць быць небяспечнымі для здароўя\nАчыстка вушных каналаў ад серы адбываецца самастойна. Таму ўсё, што патрабуецца зрабіць чалавеку, гэта акуратна і правільна выдаліць назапашаны сакрэт. Часцей за ўсё для дасягнення гэтай мэты прымяняюцца ватовыя касметычныя палачкі, што з'яўляецца вялікай памылкай. Пра гэта распавяла оталарынголаг Вікторыя Халімоўская, перадае ТСН.\nВыкарыстоўваючы ватовыя касметычныя палачкі, чалавек сапраўды часткова ачышчае вуха ад серы, пры гэтым "утрамбоўваючы" частку сакрэту ўглыб вушнога канала. Гэта можа прывесці да стварэння сернай коркі або справакаваць развіццё запалення сярэдняга і вонкавага вуха.\nПа дадзеных The Journal of Pediatrics, у ЗША ў перыяд з 1990 да 2010 года 263 338 тыс. дзяцей да 18 гадоў мелі траўмы вуха, звязаныя з ужываннем ватных палачак. Ватовыя палачкі прызначаюцца для кропкавага нанясення на скуру лекавых прэпаратаў ці касметычных сродкаў, карэкцыі макіяжу.\nУ Кітаі вуха вырасцілі на руцэ\nНавошта капаць кроплі ў нос, калі баліць вуха?


Прадпрымальнікі гатовы правесьці мітынг, нягледзячы на перашкоды\n09 сакавік 2007, 15:22\nАлесь Дашчынскі, Менск Менскія ўлады дазволілі правесьці мітынг прадпрымальнікаў 12 сакавіка ў парку Дружбы народаў. Аднак заяўнікі цьвердзяць, што, нягледзячы на дазвол, чыноўнікі спрабуюць чыніць перашкоды\nУ мітынгу гатовыя ўзяць удзел прадстаўнікі ўсіх буйных гарадоў Беларусі. Яны будуць патрабаваць адмены апошніх рашэньняў улады адносна прадпрымальніцтва, якія лічаць дыскрымінацыйнымі. Пра гэта заявіў старшыня рэспубліканскай каардынацыйнай рады прадпрымальнікаў Анатоль Зьмітровіч.\n"Прэзыдэнцкі дэкрэт пагражае нам банкруцтвам"\n“Бо ўвядзеньне прэзыдэнцкага ўказу № 760, які фактычна забараняе выкарыстоўваць наёмную працу, пагражае нам банкруцтвам. Павінен быць адменены і дэкрэт №20 аб забароне гандляваць парфумай ад 1 красавіка, таксама складанай бытавой тэхнікай, мабільнымі тэлефонамі, футрам і гэтак далей. У нас скарачаецца пералік тавараў, якімі прыватныя прадпрымальнікі могуць гандляваць. Мы патрабуем яго не скарачаць. Калі ўмовы для ўсіх суб’ектаў гаспадараньня аднолькавыя, то чаму нас выводзяць з гэтых умоваў?”\nАрганізатары акцыі прасілі дазволу на правядзеньне мітынгу на плошчы Якуба Коласа. Аднак Мінгарвыканкам дазволіў, як звычайна, плошчу Бангалёр – ад 12 да 17 гадзіны. Прычым, у ідэалягічнай управе ніякай інфармацыі пра лёс заяўкі не падавалі і пра дазвол заяўнікі даведаліся выпадкова. Супрацоўнікі гарадзкой міліцыі запрасілі іх на сустрэчу для абмеркаваньня мераў бясьпекі. Там заяўнікі й атрымалі копію дазволу.\nУлады зацягвалі выдачу дазволу\nАдзін з заяўнікаў, прадпрымальнік Сяргей Балыкін сказаў:\n“Улады цягнулі з выдачай дазволу на правядзеньне акцыі. Такім чынам яны спрабавалі схаваць, што далі дазвол. Бо сам дазвол быў выдадзены рашэньнем гарвыканкаму яшчэ 6-га сакавіка. І ён быў накіраваны нам на хатні адрас у той жа дзень. Але ж зразумела, што за такі кароткі час лісты не змаглі дайсьці. Гэты дазвол нам быў выдадзены напярэдадні чатырох выходных дзён”.\n"Мэта мітынгу – свабода прадпрымальніцтву!”\nАрганізатары мусяць яшчэ ўзгадніць правядзеньне акцыі з шэрагам гарадзкіх установаў і гэта будзе магчыма толькі ў панядзелак. Таксама ўзьніклі праблемы з выпускам інфармацыйных матэрыялаў - у выходныя ні друкарні, ні мэдыі не працуюць. Адзін з заяўнікаў мітынгу Аляксандар Макаеў распавёў:\n“Мы на “Дынама” хацелі даць па радыё аб’яву. Дырэктар “Дынама” афіцыйна адмовіў мне, каб у рубку мы далі аб’яву пра мітынг. Хаця мітынг санкцыянаваны. Улады ўсё ж перашкаджаюць, дробна шкодзяць. Мэта мітынгу – свабода прадпрымальніцтву!”


28 студзень 2009, 13:14\nПадчас сустрэчы, якая адбылася па ініцыятыве старшыні ТБМ, былі разгледжаны сем прапаноў кіраўніцтву дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі.\nПаводле А.Трусава, дасягнутая дамоўленасьць заснаваць 10—15-хвілінную перадачу "Гаворым па-беларуску", стварыць цыкл перадач на беларускай мове на гістарычную тэматыку, прычым першы зь іх прысьвяціць 600-годзьдзю перамогі беларусаў у складзе войскаў Вялікага княства Літоўскага ў Грунвальдзкай бітве. Таксама сумесна з Інстытутам мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы Акадэміі навук будзе падрыхтавана перадача да 10-х угодкаў Міжнароднага дня роднай мовы. Штомесяц плянуецца ладзіць тэматычныя тэледыскусіі па пытаньнях беларускай мовы і культуры з удзелам грамадзкіх арганізацый, у тым ліку ТБМ, Таварыства беларускай школы і Згуртаваньня беларусаў сьвету "Бацькаўшчына". Дамоўлена аднавіць дубляж замежных фільмаў на беларускую мову з паказам на айчынных тэлеканалах.\nАднак дзьве прапановы ТБМ зрабіць у пэрспэктыве цалкам беларускамоўным Першы нацыянальны канал Беларускага тэлебачаньня, а беларускамоўную рэкляму даваць па крыху меншым кошце, чым расейскамоўную, паводле А.Зімоўскага, патрабуюць асобнага разгляду.


Лукашэнка не супраць таго, каб вярнуць ранейшы механізм аплаты бальнічных\n08.10.2013 / 15:14\nЛукашэнка не супраць таго, каб вярнуць ранейшы механізм аплаты бальнічных 5\nАляксандр Лукашэнка не выключае вяртання да ранейшага механізму аплаты бальнічных лістоў. Аб гэтым ён заявіў сёння ў час сустрэчы з працоўным калектывам ААТ «БелАЗ».\n«Мы можам вярнуцца да таго, што было, — сказаў ён. — Але не трэба спяшацца, давайце паглядзім, што атрымаецца (з новага механізму). Калі гэта будзе на шкоду людзям і сацыяльнай палітыцы, тады адменім».\nАляксандр Лукашэнка прапанаваў разгледзець варыянт аказання захварэламу работніку матэрыяльнай падтрымкі непасрэдна тым прадпрыемствам, на якім ён працуе. «А там, на прадпрыемстве, разбяруцца, каго падтрымаць», — сказаў ён.\nНагадаем, што 11 ліпеня было ўведзена ў дзеянне новае Палажэнне аб парадку забеспячэння дапамогамі па часовай непрацаздольнасці і па цяжарнасці і родах, зацверджанае пастановай Савета Міністраў № 569 ад 28 чэрвеня 2013 г.\nТак, з 11 ліпеня за першыя 12 дзён дапамога разлічваецца ў памеры 80% ад сярэдняга заробку (раней было — 6 дзён ў памеры 80%, а наступныя — 100%).\nДапамога па доглядзе за хворым членам сям’і, як і раней, разлічваецца ў памеры 100%. Але сам разлік сярэдняга заробку істотна змяніўся. Раней сярэдні заробак за дзень разлічваўся за апошнія 2 месяцы дзяленнем даходу за гэты перыяд на фактычна адпрацаваную колькасць дзён. Пры гэтым ужываліся павышаючыя каэфіцыенты, калі аклад (тарыф) у дадзены перыяд павышаўся.\nЦяпер жа сярэдні заробак разлічваецца зыходзячы з заробку за шэсць месяцаў без усялякіх каэфіцыентаў.\n08.10.2013 / 15:58\nЗ "рынкавага сацыялізму" паступова выдаляецца сацыялістычны складнік. Я ўпэўнены, што гэта да лепшага. Можа людзі, нарэшце, зразумеюць, што трэба самім пра сябе (і адзін пра аднаго) клапаціцца, а не на дзяржаву разлічваць.\n"Спяшацца не будзем, калі будзе горш - адменім" І праўда, мо людзям лепей будзе, калі ім менш заплоцяць.\n08.10.2013 / 19:30\nНе супраць, але не вене.


04 сакавік 2008, 11:25\nЭрых з бацькам і ягонай жонкай\nТрохгадовы хлопчык з Магілёўшчыны ўжо некалькі тыдняў жыве ў баварскіх Альпах. Ён мае адразу два пашпарты – беларускі і нямецкі.\nКалі малому споўніцца 16 гадоў, ён, паводле беларускага заканадаўства, будзе выбіраць: грамадзянінам якой менавіта краіны яму стаць.\nCуразмоўца Свабоды – актывіст кёльнскай дабрачыннай ініцыятывы “Hilfe fur Tschernobyl–geschadigte Kinder“ Вілі Фрон – параўноўвае гэтую гісторыю з казкай.\nГод таму ў часе наведаньня дзіцячага дому на Магілёўшчыне ў Чарнобыльскай зоне, яго пазнаёмілі з маленькім Эрыхам Эрыхавічам – двухгадовым сымпатычным хлопчыкам–сіратой. “Адкуль такое небеларускае імя?” – пацікавіўся спадар Фрон. У адказ пачуў, што бацька сіраты, нібыта – немец. Аднак дакладна гэтага ніхто ня ведае, бо маці хлопчыка памерла неўзабаве пасьля яго нараджэньня.\nДаволі выпадкова ён даведаўся прозьвішча меркаванага бацькі. Яно было даволі распаўсюджаным для Нямеччыны – Шорц.\nКалі я ўзяў малога на рукі, у мяне ўсё абарвалася ўнутры – я адразу адчуў сябе бацькам\nКалі Шорц пачуў пра існаваньне Эрыха Эрыхавіча, ён доўга маўчаў у слухаўку. Пасьля таго, як атрымаў ад Фрона фотакартку малога, зразумеў: “гэты хлопчык – копія ён у дзяцінстве”.\nСпачатку абодва немцы накіравалі афіцыйны запыт у Магілёў – горад, дзе нарадзіўся хлопчык. З адказу даведаліся пра адрас бацькі памерлай жанчыны. Фрон і Шорц адразу выехалі ў Беларусь.\n“Мы знайшлі бацьку жанчыны. Ён жыве ў маленькай вёсцы на Магілёўшчыне, – распавядае Фрон. – Гэты чалавек мае праблемы з алькаголем. Распавёў няшмат: дачка вярнулася зь Нямеччыны цяжарнай, прабыла ў бацькоўскай хаце ўсяго некалькі дзён. Адтуль зьехала невядома куды. У іншай вёсцы, на наша шчасьце, жыў дзядуля жанчыны. Ён ведаў больш: неўзабаве ўнучка нарадзіла дзіця, а праз два месяцы пасьля яго нараджэньня памерла. Хлопчыка перадалі ў дзіцячы дом”.\nНарэшце адбылася сустрэча двух Эрыхаў.“Калі я ўзяў малога на рукі, у мяне ўсё абарвалася ўнутры – я адразу адчуў сябе бацькам”, – узгадваў потым Шорц.\nДзеля ўстанаўленьня ўласнага бацькоўства баварац мусіў неаднойчы прыяжджаць у Беларусь. Кожны раз у паездках яго суправаджаў новы сябар з Кёльну – Вілі Фрон.\n“Дакладна 13 сьнежня мы ізноў прыбылі ў Беларусь, у Менскі інстытут судовай медыцыны. Туды ж з Магілёву прывезьлі малога. Як паказалі вынікі экспэртызы, Шорц – 100% бацька, – распавядае Фрон. – Напярэдадні Новага году, 29 сьнежня, суд у Магілёве прызнаў яго біялягічнае бацькоўства.. Гэта азначала, што грамадзянін Беларусі Эрых Эрыхавіч, у тым ліку і паводле беларускага заканадаўства, аўтаматычна атрымлівае нямецкае грамадзянства”.\n“Сёлета 30 студзеня мы чарговым разам прыбылі ў Беларусь. Напачатку трэба было перакласьці на беларускую мову пашпарт спадара Шорца. Потым хлопчыку трэба было зрабіць беларускі пашпарт з адпаведным дазволам на выезд. Потым нам трэба было наведаць беларускія МЗС і міністэрства юстыцыі. Потым ізноў вярнуцца ў Магілёў, бо ў пастанове суду былі некаторыя памылкі. Потым ізноў Менск. У нямецкай амбасадзе малому выдалі ўжо другі па ліку – нямецкі пашпарт для выезду ў Нямеччыну.”\nПаводле Эрыха–старэйшага, кожны раз у часе візытаў у Беларусь, надзеі на посьпех то пакідалі яго, то вярталіся ізноў. “Але, дзякуй Богу, што ўсё атрымалася”, – кажа шчасьлівы баварац.\nЯк нам паведамілі, Эрыху Эрыхавічу вельмі ўтульна ў сваім бацькоўскім доме ў Альпах. Ён часта гуляе ў вялікім сялянскім двары, які месьціцца на трох тысячах квадратных мэтраў. Малы адчувае шмат любові. У тым ліку, і з боку новай бацькавай сяброўкі. Хлопчык наведвае дзіцячы садок і ўжо ведае некалькі нямецкіх словаў: “Auto, Banane und Schwimmen gehen” (аўта, банан, ісьці плаваць). Шорц–старэйшы надзвычай ганарыцца такімі моўнымі посьпехамі сына.


29 лютага ў Рызе на Міжнароднай выставе кнігадбылася прэзентацыя кнігі “Беларускія мастакі ў Латвіі. 1920–1990”. Гэтую інфармацыю паведаміў аўтар кнігі – вядомы маста, кавалер Ордэна Трох Зорак, сябра Рады ЗБС “Бацькаўшчына” Вячка Целеш. 29 лютага ў Рызе на Міжнароднай выставе кнігадбылася прэзентацыя кнігі “Беларускія мастакі ў Латвіі. 1920–1990”. Гэтую інфармацыю паведаміў аўтар кнігі – вядомы мастак, кавалер Ордэна Трох Зорак, сябра Рады ЗБС “Бацькаўшчына” Вячка Целеш. “Гэта не альбом пра...\n... Пскоўскай вобласьці Расеі (раёны Себежа і Невеля). Прыналежнасьць гэтай тэрыторыі да трох дзяржаў (Беларуская ССР / Беларусь, Латвійская ССР / Латвія, Расейская СФСР / Расея) прывяло з цягам часу да пэўнага адрозьненьня беларускіх гаворак. Самая моцная русіфікацыя назіраецца на тэрыторыі ...\nМузыка Станіслава Клімава, словы Станіслава Валодзькі. Выконвае ансамбль “Спадчына” Даўгаўпілскага цэнтра беларускай культуры і беларускага таварыства “Уздым”. Ансамбль “Спадчына” Даўгаўпілскага цэнтра беларускай культуры і беларускага таварыства “Уздым” (мастацкі кіраўнік Яніна Юзэфовіч) выконвае песню “Бацькоўскі кут” – музыка Станіслава Клімава, словы Станіслава Валодзькі. Да песні ёсць мінусоўка. Станіслаў Валодзька, Беларускае таварыства “Уздым”, малюнак Галіны Жэлабоўскай\nТэгі: Даўгаўпілс, Латвія, Беларускае таварыства “Уздым”\nПра тое, як развіваюцца адносіны паміж Латвіяй і нашай краінай, распавёў Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Латвійскай Рэспублікі ў Беларусі Марціньш Вірсіс. Пра тое, як развіваюцца ...\nЛатышскаму мастаку-медальеру Янісу Струпулісу – 70 гадоў\n... Алена Ляшковіч, побач Яніс Струпуліс, пасол Латвійскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь Міхаіл Папкоўс, старшыня таварыства “Беларусь—Латвія” Сяргей Панізьнік, мастак Рыгор Сітніца. 1.04.2014 г. Скарбы Яніса Струпуліса, кавалера Ордэна Трох Зорак, ганаровага сябра Акадэміі навук ...\n12 снежня ў Даўгаўпілскім Цэнтры беларускай культуры ў фармаце літаратурнай гасцінай прайшоў вечар, прысвечаны 125-годдзю з дня нараджэння Паўліны Мядзёлкі. 12 снежня 2018 года ў Даўгаўпілскім Цэнтры беларускай культуры (ЦБК) у фармаце літаратурнай гасцінай прайшоў вечар, прысвечаны 125-годдзю з дня нараджэння Паўліны Мядзёлкі (1893-1974) – Заслужанага дзеяча культуры Беларусі, вядомай беларускай актрысы, літаратара, педагога. Яе імя звязана з беларускай асветай у Латвіі ў міжваенны перыяд. Круглая...\nСузаснавальнік Таварыства беларускай культуры «Сьвітанак» у Латвіі, кіраўнік аб’яднаньня беларусаў-мастакоў Балтыі «Маю гонар» Вячка Целеш уганараваны Думай (гарадкой радай) Рыгі. Сузаснавальнік Таварыства беларускай культуры «Сьвітанак» у Латвіі, кіраўнік аб’яднаньня беларусаў-мастакоў Балтыі «Маю гонар» Вячка Целеш уганараваны Думай (гарадкой радай) Рыгі. Мастак і выкладчык атрымаў прыз году ў намінацыі «За шматгадовы ўнёсак у адукацыю», узнагароду ўручыла старшыня Камітэту па адукацыі, культуры...\n25 верасьня 80-гадовы юбілей адзначае адзін з найбольш актыўных і пасьлядоўных рупліўцаў беларушчыны за мяжой Вячка Целеш. 25 верасьня 80-гадовы юбілей адзначае адзін з найбольш актыўных і пасьлядоўных рупліўцаў беларушчыны за мяжой Вячка Целеш. Ён аб’яднаў самыя розныя сфэры дзейнасьці на карысьць беларускай справы: мастак, адзін з заснавальнікаў Таварыства беларускай культуры «Сьвітанак» і аб’яднаньня беларусаў-мастакоў Балтыі «Маю гонар», арганізатар і дырэктар першай беларускай школы ў Рызе;...\n25 верасня 80-гадовы юбілей святкуе сябра Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” Вячка Целеш (Латвія). 25 верасня 80-гадовы юбілей святкуе сябра Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” Вячка Целеш (Латвія). Спадар Вячка ...\n... карты, з якой вобласці ён родам. Атрымалася, большасць - выхадцаў з Віцебшчыны, што, зрэшты, нядзіўна, бо менавіта Віцебская вобласць мяжуе з Латвіяй і Літвой. «Ансамблі Цэнтра беларускай культуры добра ведаюць у Даўгаўпілсе і Латвіі, яны рэгулярна выступаюць на фестывалях у Літве ...\n... Спявайма разам песню "Матулін пірог"! Музыка Анатоля Мядзведзева, словы Станіслава Валодзькі. Выконвае Аляксандр Лапа (Даўгаўпілс, Латвія).\nТэгі: Даўгаўпілс, Латвія, Станіслаў Валодзька\n... інфляцыю. Ці рапартуюць, што ў Латвіі падае беспрацоўе. Ну так, калі 400 тысяч зьехалі, можна і ў заслугу занесьці». Рыскія краявіды У 2021 годзе Латвія і Беларусь упершыню ў гісторыі сумесна правядуць буйны спартовы форум — чэмпіянат сьвету па хакеі. Ці паспрыяе прыезд турыстаў капіталізацыі?...\nКонкурс даследчых работ, які праводзіцца па ініцыятыве Саюза беларусаў Латвіі, дае новыя пацвярджэнні актыўнага ўдзелу беларусаў у жыцці суседняй краіны. Пра тое, што беларусы — гэта частка мінуўшчыны, сучаснасці, а таксама будучыні Латвіі, гаварылі ўдзельнікі ўрачыстасці ў Генеральным консульстве Беларусі ў Даўгаўпілсе. Там прайшло ўручэнне сертыфікатаў лаўрэатам конкурсу даследчых работ “Беларусы Латвіі. Мінулае і сучаснасць”, які ўжо чатыры гады праводзіць Саюз беларусаў Латвіі пры падтрымцы...\nУ Даўгаўпілскім Цэнтры беларускай культуры (ЦБК) стартаваў праект “Куфар беларускіх скарбаў”. Гэтая мастацка-краязнаўчая акцыя прысвечана 100-годдзю Латвійскай Рэспублікі, прадоўжыцца яна ўвесь год. Будзе шмат вечарын, сустрэч, канцэртаў — каб знаёміць жыхароў горада з матэрыяльнай і нематэрыяльнай спадчынай беларусаў. Праект мяркуецца завяршыць яркім фестывальным канцэртам “Беларускага кірмашу” ды адкрыццём музейнай экспазіцыі. Нядаўна ў нашым Даўгаўпілскім Цэнтры беларускай культуры (ЦБК) стартаваў...\nУ Рызе святкавалі 500-годзе беларускага кнігадрукавання — і прэзентавалі кнігу, прысвечаную беларуска-латышскім культурным узаемасувязям. Цікавыя імпрэзы ладзіць суполка “Сьвітанак” з Рыгі — старэйшае Таварыства беларускай культуры ў Латвіі. Дарэчы, паэт Сяргей Панізьнік склаў і разаслаў сябрам грунтоўны Даведнік-напамінальнік “На румах Дзвіны-Даўгавы: Памятныя даты 2018 года”, які прысвяціў “Беларускаму культурнаму мацерыку ў Латвіі”. (Ёсць файл і ў рэдакцыі нашай газеты — звяртайцеся. — Рэд...\n... “песенна-паэтычны дыялог” надзвычай важны для пашырэння духу паразумення, сяброўства паміж латышамі й беларусамі, паміж краінамі-суседкамі Латвіяй і Беларуссю. Мы згадвалі цікавыя моманты з біяграфіі паэта, гаварылі пра кірункі ягонай творчасці, слухалі вершы ў аўтарскім выкананні....\n2017 год у Беларусі і па за яе межамі шырока адзначаўся як 500-ыя ўгодкі з моманту выдання ў Празе Францыскам Скарынам друкаванай Бібліі на беларускай мове. „500-ГОДНАСЦЬ” - пад такім дэвізам ладзіліся па ўсяму свету і ў гарадах, пасёлках і вёсках нашай Радзімы шматлікія імпрэзы. Не засталіся ў баку і ад такой даты і сябры Латвійскага таварыства беларускай культуры „Сьвітанак”. 2017 год у Беларусі і па за яе межамі шырока адзначаўся як 500-ыя ўгодкі з моманту выдання ў Празе Францыскам Скарынам...\n... вайны заставаўся на акупаванай тэрыторыі, служыў у адноўленым вернікамі касцёле Найсвяцейшай Тройцы ў Росіцы. З 1943 – у вёсцы Бальбінава (Латвія). У 1949 г. арыштаваны органамі МДБ па абвінавачанні ў “правядзенні антысавецкай агітацыі” і высланы ў Мардовію на 10 гадоў, дзе знаходзіўся ...


MASITA - афіцыйны тэхнічны спонсар ФК Ашмяны-БДУФК - Ашмяны-БДУФК - Блоги - BY.Tribuna.com\nMASITA - афіцыйны тэхнічны спонсар ФК Ашмяны-БДУФК\nФК Ашмяны-БДУФК і кампанія LUXVEND, якая з'яўляецца афіцыйным прадстаўніком нідэрландскага брэнда Masita ў Рэспубліцы Беларусь, рады аб'явіць аб доўгатэрміновым супрацоўніцтве.\n- Мы рады супрацоўніцтву з Masita, кампаніяй, вядомай сваімі інавацыямі і эксклюзіўным падыходам да патрэб і пажаданням кожнага партнёра, - сказаў Максім Матукевіч , дырэктар ФК Ашмяны-БДУФК. Мы разлічваем на сумесную працу па стварэнні ўзаемавыгаднага праекта.\n- Супрацоўніцтва з такой камандай як ФК Ашмяны-БДУФК вельмі натхняе нас, - кажа Віталь Гутнік, дырэктар кампаніі LUXVEND. За кароткі перыяд часу ўжо ўсталявалі трывалыя працоўныя адносіны з новымі партнёрамі, і я перакананы, што разам мы будзем яшчэ мацней.\nПрацэс падпісання прайшоў у цёплай, сяброўскай абстаноўцы, у інтэр'еры, напоўненым сэнсамі стабільнага шляху і надзейнасці. Спадзяемся, што гэта прадвесціць доўгатэрміновае і плённае супрацоўніцтва двух зацікаўленых у развіцці беларускага футбола арганізацый.\nФК Ашмяны-БДУФК сумесна з брэндам Masita крок за крокам ідуць да новых вяршыняў!\nВіталь Гутнік (дырэктар кампаніі LUXVEND), Дзмітрый Фалей (прадстаўнік брэнда Masita) і Максім Матукевіч (дырэктар ФК Ашмяны-БДУФК)\nФк-Ашмяны Бдуфк Автор\nПра «спартанскае» выхаванне, ФК Мінск і ФК Ашмяны-БДУФК. Інтэрв'ю з Аляксеем Маліноўскім\nПра падарожжы з Браслава ў Мінск, «Тарпеда Жодзіна», сумяшчэнне вучобы і футбола. Інтэрв’ю з Яўгенам Пракопчыкам 2\nПра ФК Мінск, юнацкую Лігу чэмпіёнаў, тэкбол і жаночы футбол. Інтэрв’ю з Аляксеем Нікуліным 1\nПра Дынама (Мінск), шанец ад Гурэнкі, вайсковую часць 3214. Інтэрв'ю з Аляксандрам Кучынскім\nПра сотню галоў за ФК Ашмяны-БДУФК, першую і другую лігі, навуку Пятра Качуры. Інтэрв’ю з Дзмітрыем Купнеўскім 1\nПра Віцебск і Еўропу, “здзекі” ад Стасевіча і вярблюдаў на полі. Інтэрв'ю з Сяргеем Мельнікам 1


07 травень 2012, 18:10\nЗдымак з газэты "Kurier Poranny"\nНа мінулым тыдні нехта замазаў зялёнай фарбай 12 дзьвюхмоўных дарожных знакаў ў гміне Орля на Падляшшы. Замазаныя былі толькі кірылічныя назвы, якія знаходзіліся пад польскімі. Паліцыя шукае вінаватых. Дарожныя знакі пачысьцілі адразу пасьля таго, як быў выяўлены гэты акт вандалізму.\nПольскі закон «Аб нацыянальных і этнічных меншасьцях ды рэгіянальнай мове» з 2005 году дазваляе нацыянальным меншасьцям у тых гмінах, дзе яны складаюць ня менш за 20 адсоткаў насельніцтва, карыстацца мовай меншасьці як «дапаможнай» у кантактах зь мясцовымі ўладамі ды зьмяшчаць на дарожных знаках з назвамі мясцовасьцяў традыцыйныя назвы, побач з польскімі. Каб гэтыя рэчы аформіць, патрэбна адпаведнае рашэньне гміннай рады, якое зацьвярджаецца Міністэрствам унутраных справаў. Выраб і выстаўленьне дзьвюхмоўных знакаў фінансуецца зь дзяржаўнага бюджэту.\nБеларускім актывістам удалося пакуль намовіць толькі дэпутатаў гміннай рады ў Орлі, каб яны справілі сабе такія дзьвюхмоўныя дарожныя паказальнікі (паводле перапісу 2002 году, у гміне Орля амаль 69% насельніцтва складаюць беларусы). Па закону, дзьвюхмоўныя знакі можна было б паставіць на Падляшшы ў дзесяці вясковых гмінах і дзьвюх гарадзкіх (Бельск і Гайнаўка), калі б мясцовыя дэпутаты прынялі адпаведныя рашэньні. Але ці прымуць?\nЗамаляваньне такіх знакаў у гміне Орля — гэта, хутчэй за ўсё, аргумэнт супраць іх выстаўленьня для беларускіх дэпутатаў у іншых падляскіх гмінах. Навошта, як той казаў, яшчэ мацней падаграваць абстаноўку?\nНезалежна ад таго, хто ўчыніў гэты вандалізм — мясцовыя неарганізаваныя хуліганы ці нейкая нацыяналістычная і правая групоўка, якім цяпер у Польшчы і ліку няма — то падляскія беларусы і так будуць думаць, што гэта зрабілі «палякі», якія ня любяць «рускіх» і «праваслаўных».\nПытаньне ня менш важнае пры нагодзе гэтага інцэдэнту — а што думаюць самыя палякі пра такія выбрыкі ў адносінах да нацменшасьцяў? Ня так даўно дзьвюхмоўныя дарожныя паказальнікі былі замаляваныя і ў гміне Пуньск на поўначы падляскага ваяводзтва, дзе жывуць літоўцы (то бок, ня «рускія» і не «праваслаўныя»).\nДарэчы, літоўцы пасьля таго, як ім замазалі іх назвы на дарожных знаках, зьнялі тыя паказальнікі наогул. У гэткай форме яны заявілі свой пратэст супраць штораз больш выразнай у грамадзтве хвалі нецярпімасьці да нацменшасьцяў.\nПэўны погляд на тое, што могуць думаць палякі пра дзьвюхмоўныя назвы мясцовасьцяў у Польшчы, даюць камэнтары пад паведамленьнем аб замаляваньні знакаў у гміне Орля ў беластоцкай газэце «Кур’ер Поранны».\nДыскутантаў, якія на форуме беластоцкай газэты спрабавалі знайсьці нейкае апраўданьне ці, лепш сказаць, «рацыяналізацыю» для гэтага вандалізму, можна збольшага падзяліць на тры групы.\nУ першай групе знаходзяцца тыя, якія адкрыта сьцябаюцца з усёй сытуацыі. А што, маўляў, беларусы не маглі патрапіць дахаты, калі ім замалявалі кірылічныя назвы і пакінулі толькі польскія? Яны і да гэтай пары ня вывучылі польскую мову?\nДругая група імкнецца знайсьці для інцыдэнту «палітычную рацыяналізацыю»: а чаму ж гэта Польшча мае выстаўляць беларусам ці літоўцам паказальнікі на іхных мовах, калі ні Беларусь, ні Літва не выстаўляюць такіх знакаў сваім палякам на польскай мове?\nДа трэцяй групы належаць тыя, якія лічаць, што Польшча — гэта краіна для палякаў, і ніякімі меншасьцямі ня трэба дурыць сабе галавы ні, тым больш, даваць ім такія прывілеі, як дзьвюхмоўныя дарожныя знакі ці шыльды. Тое, што адбываецца ў краіне цяпер, паводле гэтых «радыкальных патрыётаў», зьяўляецца вынікам кіраваньня Грамадзянскай плятформы, у якой насамрэч за ніткі цягаюць варожыя Польшчы эўрапейскія цёмныя сілы. Вось прыйдзе да ўлады Права і справядлівасьць, тады і навядуць парадак з усімі гэтымі «рускімі», «хахламі» і «жыдамі»...\nПершую са згаданых групаў можна альбо адукаваць альбо проста праігнараваць. З трэцяй, якая ходзіць пад сваімі чорнымі штандарамі па вуліцах і заяўляе , што «Польшча — для палякаў», разьбірацца трэба польскай паліцыі і польскім палітыкам.\nА вось найбольш складана з другой групай. Ім можна паспрабаваць нешта растлумачыць. Калі, зразумела, вы ведаеце, як растлумачыць, чаму ў Літве і Беларусі ўвогуле няма такіх дзьвюхмоўных дарожных знакаў, або чаму ў польскай школе ў Горадні ўводзяць клясы з расейскай мовай навучаньня.


Hotels.com Купоны, Код Скідкі, Прома-Код\nКупоны > Hotels.com\nHotels.com Купон, Код Скідкі, Прома-Код ✅\nHotels.com Купоны На Зніжку, Прома-Код\nЗапушчаны ў 1991 як браніраванне гасцініц сеткі, Hotels.com стаў вядомы пад гэтым імем у 2002 калі ён вырас і дасягнуў больш за 300 тысяча гатэляў у 19 000 месца. Для зручнасці браніравання, Hotels.com дазваляе як онлайн, так і тэлефон браніравання ў 34 мовы. Выкарыстоўваючы код зніжкі дазволены штодня і прадставіць апошні Hotels.com купоны тут.\nУсе 8 Коды 7 Продажу 1 Версія для друку 0\nДа 60% зніжка пры браніраванні Hotels.com\nПродаж Мінае Чэрвеня 30, 2018\nДля Hotels.com заказы вы будзеце атрымліваць да 60% зніжка з...Больш\nДля Hotels.com заказы вы будзеце атрымліваць да 60% зніжка гадовая распродаж здзелак! Менш\n458 Выкарыстоўваецца - 2 Сёння\nДля Hotels.com заказы вы будзеце атрымліваць да 60% зніжка гадовая распродаж здзелак!\n5 % зніжка на браніраванне гатэляў\nКод Мінае Красавіка 30, 2019\nВыкарыстоўвайце гэты промокод, каб атрымаць 5 % зніжка на браніраванне...Больш\nВыкарыстоўвайце гэты промокод, каб атрымаць 5 % зніжка на браніраванне гатэля hotels.com Менш\nCOMEASIA Убачыць Код\n1552 Выкарыстоўваецца - 1 Сёння\nВыкарыстоўвайце гэты промокод, каб атрымаць 5 % зніжка на браніраванне гатэля hotels.com\nМінае: Красавіка 30, 2019\n7% браніраванне гатэля\nOMGAPR18 Убачыць Код\n23 Выкарыстоўваецца - 1 Сёння\nМінае: Красавіка 14, 2018\nПрадстаўлены:2 тыдня таму\nGENIE318 Убачыць Код\n114 Выкарыстоўваецца - 0 Сёння\nСэкономьте да 60% і 10% Зніжкі з купонам\nЗніжка Класіфікацыі: Увесь магазін, Hotels.com Ранні Доступ, Велікодны Сюрпрыз!*\nBLOOM Убачыць Код\n134 Выкарыстоўваецца - 0 Сёння\nКватэра 7% зніжка на браніраванне гатэляў\nOMGMAR18 Убачыць Код\n144 Выкарыстоўваецца - 0 Сёння\nМінае: Сакавіка 14, 2018\n123 Выкарыстоўваецца - 0 Сёння\nТ & CS можа быць знойдзены на лесвічнай пляцоўцы...Больш\nТ & Cs можна знайсці на старонцы прызямлення 10% Ваўчар На Гатэль! Менш\nGENDE218 Убачыць Код\nТ & Cs можна знайсці на старонцы прызямлення 10% Ваўчар На Гатэль!\nМінае: Лютага 25, 2018\nКод Скідкі Hotels.com ✅\nЗ дапамогай сістэмы браніравання онлайн ў Hotels.com кожны 10 начэй пражыванне атрымаеце 1 ноч бясплатна. Гэта пастаяннае прапанову Hotels.com Ўзнагароды, зрабілі гэтую сістэму анлайн-браніравання, каб стаць хутка густы турыстаў з усяго свету, якія хочуць праверыць у па выдатнай цане.\nЗніжкі на пражыванне ў сярэднім 40% зніжка ад коштаў, якія вы сустракаеце, калі вы бронируете непасрэдна ў гатэлі, and you should know that this site is part of the largest tourism group in the world: Expedia.com\nYou can choose and install version for mobile phone applications, Hotels.com app for both owners of mobile phones with the Android operating system and for those with iOS ад Apple. Гэта дадатак ідэальна падыходзіць для вывучэння, таму што вы можаце лёгка адшукаць гатэль лепш за ўсё падыходзіць для вас у залежнасці ад месца, дзе вы знаходзіцеся.\nЗаказ можна зрабіць праз онлайн Hotels.com купон код у любым месцы ў свеце, як у ЗША, Еўропы і Азіі, у такіх краінах, як Японія, Паўднёвая Карэя, Сінгапур, Ганконг, Малайзія, Кітай, Макао, В'етнам, Тайланд або Індыя.\nУ Сацыяльных Сетках, Сайт Hotels.com вельмі добра прысутнасць: цяпер на Facebook, дзе амаль 3 мільёны людзей аддалі б старонку, а дзе можна паглядзець прапановы і акцыі для пражывання, Ютуб відэа прадстаўлены розныя гатэлі і наваколлі-ідэальнае месца для адпачынку і Твітэр прадстаўлены найноўшыя купоны на зніжку, прапановы і акцыі для онлайн браніравання сістэмы.\nБраніраванне любога гатэля, віла, гасцявой дом або кватэру можна зрабіць онлайн, запоўніўшы форму замовы і па тэлефоне па тэлефоне 0044 203 564 5228, нумар тэлефона, па якім можна казаць 24 гадзіны ў суткі / 7 дзён у тыдзень / на англійскай ці арабскай мове. Калі вы вылучыце канкрэтную старонку Вашай краіны, нумар тэлефона мясцовы. Ці браніраванне ў рэжыме онлайн або па тэлефоне, цэны ідэнтычныя. Розніца толькі ў тым, што онлайн браніраванне можа быць выкарыстаны толькі код скідкі Hotels.com па цане яшчэ ніжэй.


Як зрабіць бірманскі салата з лісця гарбаты | l-groop.com\nЯк зрабіць бірманскі салата з лісця гарбаты\nСалата з бірманскага гарбаты - гэта смачнае спалучэнне гарбаты і інгрэдыентаў салаты. Гэты рэцэпт спатрэбіцца загадзя, бо чайныя лісце трэба закісаць некалькі дзён, перш чым дадаваць у салату.\nЗакісанне лісця гарбаты\nПраверце гарбатныя лісце на непатрэбныя рэчы. Выдаліце ўсё, чаго там не павінна быць, напрыклад, галінкі, сцеблы або іншародныя рэчывы.\nДавядзіце ваду да кіпення ў чайніку або рондалі. Дайце настаяцца некалькі хвілін, каб трохі астыць, а затым пераліце ў гарачатрывалую міску, у якую вы ўжо дадалі гарбатныя лісце. Настойвайце 10 хвілін.\nЗліце ваду з лісця гарбаты. Замяніце халоднай вадой. Дайце настаяцца на працягу гадзіны.\nЗліце гарбатныя лісце пасля гадзіны замочвання. На гэты раз націсніце іх праз дробную сеткаватую падсітак, націскаючы ўніз, каб зліць столькі вады, колькі вы можаце.\nНаканечнік зліваюць чайныя лісце ў кухонны камбайн або блендер. Дадайце ў сок 1/2 цытрыны, 4 зубчыкі свежага часныку, палову нарэзанага кубікамі перац джалапеньо і зялёны лук і 1 сталовую лыжку свежага здробненага імбіра.\nАпрацоўваем або змешваем, пакуль не ўтворыцца паста, падобная па кансістэнцыі песта. Калі ў вас ёсць паста, перанясіце яе ў керамічную або шкляную герметычную ёмістасць і ўшчыльніце.\nАдкладзеце на два дні для закісання. Пастаўце ў прахалодным і цёмным месцы, удалечыні ад цяпла і крыніц святла.\nПадрыхтоўка сачавіцы і часныку\nЗварыце сачавіцу спачатку. Зварыце іх, як указана ў камплекце альбо глядзіце як прыгатаваць зялёную сачавіцу . Як варыянт, выкарыстоўвайце кансерваваную сачавіцу. Пасля падрыхтоўкі сачавіца гатовая да наступнага этапу.\nНагрэйце арахісавае алей у глыбокай рондалі. Выкарыстоўвайце моцнае цяпло. Асцярожна дадайце сачавіцу і абсмажвайце 4 да 5 хвілін. Яны будуць шыпець і плюнуць, таму будзьце ўважлівыя. Абсмажце да хрумсткай скарыначкі, пасля чаго дастаньце шчылінай; не дазваляюць ім гарэць. Пакладзеце смажаную сачавіцу на кухонны папяровы ручнік, каб насыцілася алеем і астудзіце.\nПрыгатуйце часнык. Дадайце астатнія 8 здробненых зубчыкаў часныку ў кунжутнае алей, у іншую рондаль. Абсмажце на сярэднім агні, пакуль часнык не стане хрумсткім, але не падпалены. Зніміце з агню і пакіньце ў баку, каб астыць.\nЗбярыце салата. Гэты салата змяшчаецца ў пучкі або камячкі. Зрабіце салата наступным чынам:\nПакладзеце нарэзаны салата па ўсёй талерцы. Гэта стварае аснову салаты.\nКаля салата пакладзеце кавалачкі памідораў, абсмаленыя арахіс, смажаны часнык, абсмаленую сачавіцу, кунжут, кубікі джалапэньо, нарэзаныя кубікамі зялёны лук і цытрынавыя брусочкі вакол салаты, захоўваючы кожны інгрэдыент у выразнай камяку або кучы.\nДадайце савок кісламалочнай сумесі з гарбатнага ліста ў сярэдзіну салаты. Гэта стварае галоўную прывабнасць стравы, таму будзьце шчодрымі.\nВыцісніце цытрынавы сок па ўсёй салаце. Гэта дапамагае дадаць густ і захаваць салата ў добрай форме для падачы на стол. Цяпер у вас ёсць два варыянты:\nАльбо падавайце салата ў такім выглядзе, асобнымі, характэрнымі камячкамі.\nКідайце салата разам, выкарыстоўваючы салатнік або відэльцы, цалкам змешваючы.\nПадаваць. Падавайце адразу; Цяпер салата гатовы да задавальнення. Дадайце трохі арахіса для храбусцення, калі хочаце!\nЯк дадаць бялок у салатуЯк павялічыць салаты з цэльнага збожжаЯк упрыгожыць салатаЯк упрыгожыць талерку з агародніннага салатыЯк апрануць салата з ядомых кветакЯк захаваць свежую сумесь у мяшкахЯк захаваць Салаты халестэрынамЯк зрабіць восеньскія салатыЯк зрабіць салата з буракоўЯк прыгатаваць вінаградны салата з брокаліЯк зрабіць салата з яек


Samsung Galaxy S10 з 5G выйдзе летам | Androidsis\nGalaxy S10 - адзін з самых чаканых тэлефонаў гэтага 2019 года, як мы вам сказалі на гэтым тыдні. Элітны Samsung будзе шмат у чым абноўлены. У дадатак да новага дызайну і зменаў у яго тэхнічных характарыстыках, фірма пакіне нам некалькі мадэляў. Чакаецца, што будзе таксама версія Lite, у чыстым стылі Huawei. Акрамя таго, будзе прэміум-версія, якая будзе з 5G.\nСёння брэнды Android рыхтуюцца запуск першых тэлефонаў 5G. У выпадку з Samsung гэта будзе гэтая спецыяльная версія Galaxy S10, якая ў нас ёсць размаўлялі з нагоды. Здаецца, ужо вядома, калі гэтая версія з'явіцца ў крамах.\nЧакаецца, што з'явіцца новая лінейка Galaxy S10 будзе афіцыйна прадстаўлена на MWC 2019. Samsung звычайна прадстаўляе свой высокі клас на тэхналагічным мерапрыемстве ў Барселоне ў першай палове. Такім чынам, чакаецца тое ж самае з гэтым абноўленым асартыментам. Сярод іх была б мадэль з 5G.\nХоць запуск гэтай 5G-версіі Galaxy S10 адбудзецца да лета. Прынамсі, у выпадку з ЗША, дзе гэта зрабіў бы аператар Sprint. Такім чынам, гэты тэлефон паступіць на пару месяцаў пазней, чым астатнія мадэлі гэтай сям'і.\nРазвіццё сетак 5G ва ўсім свеце ён усё яшчэ ў курсе і, як чакаецца, будзе гатовы да 2020 года. Такім чынам, мы бачым, што брэнды выпусцяць свае першыя тэлефоны да сярэдзіны гэтага года. Такім чынам, Samsung стане адным з першых у гэтым плане, калі гэтыя даты будуць захаваны.\nКожны тыдзень ад карэйскай фірмы паступаюць новыя дадзеныя пра гэтыя Galaxy S10. Але пакуль няма звестак, якія мы можам з пэўнасцю пацвердзіць на гэты конт. Ясна толькі тое, што брэнд імкнецца абнавіць свой высокі клас у 2019 годзе, пасля дрэнных продажаў, якія меў Galaxy S9 у мінулым годзе.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Galaxy S10 з 5G прыбудзе летам


Зеляніна, кроп, пятрушка, шпінат, зялёная цыбуля. Карысць.Зеляніна, кроп, пятрушка, шпінат, зялёная цыбуля. Карысць.\nШто трэба ведаць пра COVID-19 пнеўманію. Адказвае пульманолаг\nВіншуем з 8 Сакавіка!!! (+відэа)\nДавайце дазволім сабе святкаваць!\nЗдаровыя людзі. — Харчуйся правільна — Выбірай прадукты — Молада – зелена. Карысць свежай зеляніны\nМолада – зелена. Карысць свежай зеляніны\nНіводны штучны дадатак не параўнаецца з яркімі, чыстымі, насычанымі водарам і смакам свежай зеляніны. Нездарма ў кулінарыі ёй адведзена асаблівая роля. Гэта ўніверсальны інгрэдыент, які адначасова і ўзбагачае смак гатовых страў, і ўпрыгожвае іх. Для многіх гурманаў сезон вясна-лета па-сапраўднаму адкрыты толькі тады, калі на стол свежая зеляніна трапляе прама з сонечнай градкі.\nАле акрамя бясспрэчных кулінарных добрых якасцяў у «зелянушкі» ёсць яшчэ адна важная перавага: гэта надзейная крыніца вітамінаў і мінеральных рэчываў, а значыць, і карысці для здароўя.\nУ свеце налічваецца велізарная колькасць відаў ядомай зеляніны, г.зн. раслін, лісце і парасткі якіх можна есці. Ад кантынента або рэгіёну іх знаходжання залежаць кулінарныя перавагі мясцовых жыхароў. Беларусы, напрыклад, для падрыхтоўкі і ўпрыгожвання страў актыўна выкарыстоўваюць цыбулю ў пёрах, пятрушку, кроп, ліставую салату, кінзу, шпінат, шчаўе, салеру, мяту, базілік… Усё тое, што, па сутнасці, расце само, без лішніх клопатаў і асаблівых намаганняў з боку чалавека.\nМіж тым, сціплая зеляніна, якая займае на нашым стале не самае цэнтральнае месца, і тое не заўсёды, заслугоўвае большай да сябе ўвагі. Вось толькі некалькі прыкладаў, чым карысная свежая зеляніна.\nЦыбуля ў пёрах\nПрарошчваць напрыканцы зімы на падаконніку рэпчатую цыбулю дзеля зялёных пёраў – традыцыйная забаўка многіх гараджан. Калі вы не з іх ліку, настойліва раім з наступнага года абзавесціся карыснай звычкай. Справа ў тым, што зялёныя пёры рэпчатай цыбулі – гэта лёгкі і хуткі спосаб пазбегнуць авітамінозу ў міжсезонне.\nЦыбуля надзвычай багатая на вітамін С. Але таксама ў ёй ёсць вітаміны А і В, мікраэлементы кальцый, жалеза, фтор, цынк, магній, сера, фосфар і флаваноіды (раслінныя антыаксіданты). Прычым канцэнтрацыя карысных рэчываў у пёрах нашмат вышэйшая, чым у цыбуліне! Багаты вітамінна-мінеральны комплекс і ёсць галоўная каштоўнасць зялёнай цыбулі. Што немалаважна, яе карысць для здароўя, у прыватнасці, ва ўмацаванні касцяной тканкі, навукова даказана.\nНягледзячы на тое, што цыбуля валодае рэзкім, «уедлівым» пахам, яна можа стаць эфектыўным памочнікам для тых, хто адчувае цяжкасці з зачаццем. А ўсё дзякуючы цынку, які паляпшае рэпрадуктыўныя функцыі жанчыны, дабратворна ўплывае на актыўнасць сперматазоідаў і выпрацоўку тэстастэрону ў мужчын.\nАсцярожна! Залішне захапляцца зялёнай цыбуляй усё ж не варта. Карысці ад пераядання ніякай, а вось шкода можа быць: занадта шмат зялёнай цыбулі можа выклікаць раздражненне СКТ, парушэнне кіслотнасці страўнікавага соку і нават павышэнне артэрыяльнага ціску.\nУжо адно тое, што пятрушка ўваходзіць у склад шматлікіх біялагічна актыўных харчовых дабавак, кажа пра многае. Яна змяшчае практычна ўсе карысныя рэчывы са стандартнага набору вітамінна-мінеральных комплексаў. Асабліва багатая зеляніна пятрушкі на вітаміны К, А, С, Е, В2, калій, кальцый, натрый, фосфар і фоліевую кіслату. Па сутнасці, усе пералічаныя інгрэдыенты адносяцца да раслінных рэчываў з магутным антыаксідантным дзеяннем, якое тармозіць дэгенератыўныя працэсы і стымулюе аднаўленчыя, умацоўвае сасуды, нармалізуе работу страўнікава-кішэчнага тракту, служыць прафілактыкай дысфункцый нервовай сістэмы.\nРэгулярна ўключаць у рацыён свежую зеляніну пятрушкі карысна і мужчынам, і жанчынам. Апіёл, які змяшчае рэзкая трава, з’яўляецца раслінным аналагам гармону эстрагену. Адпаведна, пятрушка аказвае прамы ўплыў на жаночае здароўе і знешнасць: зніжае рызыкі аменарэі, змякчае дыскамфорт падчас клімаксу, памяншае верагоднасць узроставай пігментацыі на скуры. Што тычыцца мужчын, дык для іх зеляніна пятрушкі можа служыць сродкам прафілактыкі прастатыту і, што асабліва прыемна, выступаць прыродным афрадызіякам.\nАсцярожна! Самае малое, што можа пацягнуць залішняе ўжыванне пятрушкі нават для здаровых людзей, – млоснасць і галавакружэнне. Так што галоўнае – мера ва ўсім. А наогул выключыць пятрушку з рацыёну, нягледзячы на яе карысны склад, варта людзям, якія пакутуюць ад паталогіі нырак.\nДаволі часта яго па няведанні завуць акультураным шчаўем. Але гэта дзве цалкам розныя і самадастатковыя культуры. У адрозненне ад шчаўя, шпінат не ўтрымлівае ў смаку рэзкай кіслінкі. Хутчэй ён пазбаўлены смаку наогул. Тым не менш, гэта ніяк не адбіваецца на яго карысных уласцівасцях.\nЛісце шпінату – маст хэў для жыхароў Беларусі, улічваючы, наколькі распаўсюджаныя сярод нашых суайчыннікаў паталогіі шчытападобнай залозы. Адна з уласцівасцяў зеляніны – дабратворна ўплываць якраз на функцыі ўнікальнай фабрыкі гармонаў.\nАкрамя таго, высокае ўтрыманне жалеза ў лісці шпінату прадухіляе з’яўленне анеміі і яе негатыўных наступстваў.\nВітаміны групы В (В1, В2, В6), фалаты і нікацінавая кіслата, на якія багаты шпінат, ідуць на карысць цяжарным жанчынам, паколькі перашкаджаюць развіццю дэфектаў нервовай трубкі ў плода. Дарэчы, пятрушка таксама валодае гэтымі ўласцівасцямі, але дзякуючы фоліевай кіслаце ў складзе.\nАсцярожна! Для людзей, якія пакутуюць ад мочакаменнай хваробы і падагры, шпінат шкодны, а не карысны. Прычына – высокае ўтрыманне ў лісці расліны шчаўевай кіслаты.\nЗусім непатрабавальная зеляніна, якую нават сеяць не трэба – яна з поспехам гэта робіць сама пры найменшым павеве ветрыку, калі выспявае насенне. Уладальнікі дач і прысядзібных участкаў не дадуць схлусіць: калі рэгулярна не прачышчаць градкі ад кропу, ён можа запаланіць сабой усю прастору.\nМожа быць, стаўленне да кропу зробіцца лепшым, калі ўлічыць, што гэтая зеляніна валодае выключна каштоўнымі ўласцівасцямі для здароўя чалавека і аказвае ўплыў на ўсе органы і сістэмы. У 100 грамах свежага кропу, напрыклад, утрымліваецца амаль 25% сутачнай патрэбы арганізма ў кальцыі, больш за 60% сутачнай патрэбы ў марганцы. Абодва мінералы неабходныя для моцных костак і здаровых зубоў.\nКроп дапамагае падтрымліваць нармальны ўзровень цукру ў крыві, таму надзвычай карысны для людзей з цукровым дыябетам.\nРазнастайны вітамінна-мінеральны склад кропу спрыяе прафілактыцы атэрасклерозу, нармалізуе работу нервовай сістэмы, дапамагае змагацца з праблемамі сну, дазваляе захаваць востры зрок да глыбокай старасці. Кроп – правераны дзесяцігоддзямі і не адным пакаленнем мачагонны сродак, а таксама «лекі» ад павышанага газаўтварэння. І гэта, зразумела, далёка не ўсе перавагі для здароўя і агульнага самаадчування, якія нясе ў сабе рэгулярнае ўжыванне ў ежу звычайнага, здавалася б, кропу.\nАсцярожна! У вялікіх колькасцях кроп амаль гэтак жа шкодны, як карысны ў разумных. Лішак вострых прыпраў прыводзіць да расстройстваў стрававання, можа выклікаць рэзкае зніжэнне ўзроўню цукру ў крыві, парушыць работу мачагоннай сістэмы. З асцярожнасцю і без фанатызму варта есці свежы кроп жанчынам на ранніх тэрмінах цяжарнасці.\nЯк правільна выбіраць і захоўваць свежую зеляніну\nІдэальна, калі ў вас ёсць магчымасць вырошчваць яе самому – на дачы ці прысядзібным участку. Калі няма, скарыстайцеся нашымі парадамі, як выбраць сапраўды свежую зеляніну ў краме.\nабавязкова правярайце тэрмін прыдатнасці і ўмовы захоўвання зеляніны на маркіроўцы;\nсвежая зеляніна сапраўды зялёная. Без жоўтых, карычневых краёў і разводаў на лісці;\nадмоўцеся ад куплі, калі зеляніна відавочна «стамілася» і падвяла;\nлепей не браць зеляніну, якая «спацела» ці наадварот занадта сухая. Правільная зеляніна будзе моцнай і сакавітай, накормленай натуральнай вільгаццю, а не назапашанай ад доўгага ляжання на прылаўку;\nрэзкую зеляніну перад купляй варта панюхаць: прадукт можна браць, калі ён распаўсюджвае насычаны, натуральны водар. У адваротным выпадку ад куплі лепей устрымацца.\nСвежая зеляніна не захоўваецца доўга, таму яна і свежая. Максімум некалькі дзён. Пры гэтым лісце мыць не варта (гэта трэба рабіць непасрэдна перад падачай на стол або пры дадаванні ў страву). Крыху даўжэй за 2-3 дні зеляніна можа прастаяць, калі паставіць яе ў ёмістасць з вадой і захоўваць у прахалодным месцы.\nАле са свежай зеляніны можна зрабіць нарыхтоўкі на зіму. Каб захаваць водар і карысць раслін, іх спачатку неабходна старанна прамыць пад праточнай вадой, а затым высушыць. Сушаную зеляніну здрабніць, раскласці ў пластыкавыя кантэйнеры і захоўваць у маразільнай камеры.\nГарбузовыя семачкі: карысць, шкода і правілы захоўвання\nБацвінне: царская страва ў сялянскім выкананні\nХарчаванне ў сталым узросце. Каларыйнасць і штодзённы рацыён\nЧарнічны чызкейк. Сімфонія ягадна-вяршковага смаку\nAmerican style. Як выбраць барбекю, грыль, вяндлярню\nГлыток свежага паветра. Кіслародны кактэйль: каму, навошта і ці трэба?


Палінэзійскіх культурных Оаху цэнтр 2015/2016\nУключыце уяўленняў чытача Адзначым, Spectacular культурных традыцый у палінезійскі культурны цэнтр у Оаху\nГавайскія выспы з'яўляюцца домам для многіх захапляльных культурнага вопыту і славутасцяў, многія з якіх могуць быць знойдзеныя на востраве Оаху-хаты ў сталіцу Ганалулу. Адзін з лепшых культурнага вопыту, які таксама з'яўляецца верхняй платны атракцыён ў стане, Оаху палінезійскі культурны цэнтр. Размешчаны ў Laie на паўночнай баку Оаху недалёка ад Караля шашы, палінезійскія цэнтр адкрыты ў кастрычніку 1963 года на 42 прыгожых акраў зямлі, якая належыць бліжэйшых Brigham Young University. Сёння большасць супрацоўнікаў навучаюцца студэнты збор сродкаў на стыпендыі універсітэта.\nТак як дзверы адкрылі больш за 30 мільёнаў чалавек наведалі палінезійскі культурны цэнтр, і гэта лік хутка расце з кожным годам. Культурны цэнтр ўяўляе сабой жывы музей, дзе ўсё палінезійскія выспы груп прадстаўлены ў адноўлены вёсках, размешчаных па ўсім парку. Гэта робіць візіт сапраўды выгадная, як гэта можна перажыць унікальныя аспекты кожнай культуры і задаваць пытанні, не выязджаючы ў кожным асобным востраве.Кожная з культур, прадстаўленых маюць унікальныя спектаклі, якія можна з першых рук, як добраахвотнікі выклікаюцца з аўдыторыі. Спецыяльныя шматкультурнай паказаць на каноэ па маляўнічых лагуны палінезійскі культурны цэнтр з'яўляецца вопыт сам па сабе, і розныя выступлення даюцца студэнтам падчас плавання праз розныя вёскі. З моцным місіянерскай гісторыі Гаваі, вы можаце таксама карыстацца спецыяльнымі экспанатаў падрабязна ўплыў рэлігійных груп, якія ездзілі сюды ў пошуках пераўтварыць астраўлянінаў. Для больш практычны вопыт, ёсць нават магчымасць прыняць хула ўрокі!Свята для ўсіх вашых пачуццяў, яркай і смачнай палінезійскі культурны цэнтр луо (або каралеўскі баль) праводзяцца ў вячэрні з'яўляецца абавязковым. "Шведская стол" свята ўключае ў сябе розныя традыцыйныя палінезійскія стравы ў тым ліку ІДУ (традыцыйнае страва свіней, якія, загорнутыя ў бананавыя лісце і прыгатаваныя ў падземныя печы), падрыхтаваны на вачах гасцей. Пасля палінэзійскіх Луау культурны цэнтр, вы можаце атрымліваць асалоду ад экстравагантных шоў у амфітэатры парку, дэманструючы ўсе асноўныя палінезійскі культуры ў прыгожыя песні і танца відовішча, з рознымі тыпамі займальныя знеслаўлення і агонь танцы.Палінезійскі культурны цэнтр з'яўляецца сапраўдным Гавайскіх вопыт, і той, які не будзе хапаць на любы паездкі ў Оаху. Культурнае адукацыю атрымаў тут не мае сабе роўных, і так шмат убачыць і выпрабаваць тут, гэта добра, яны прапануюць адказ візіты на самай білеце.\nПалінезійскі культурны цэнтр Фотаздымкі\nКалі лепш за ўсё ехацьда палінезійскі культурны цэнтрТам ніколі не дрэннае час года для наведвання палінезійскі культурны цэнтр, але лепшы час у траўні, калі штогадовы Сусветны Fire Dance нож Конкурс праводзіцца са асяроддзя па пятніцу (у розны час). Танцоры паступаюць з многіх розных палінэзійскіх выспаў, каб паказаць сваё майстэрства з падпаленымі мачете пры выкананні розных трукаў. Ёсць некалькі іншых фестываляў, якія адзначаюць асобныя традыцыі выспы, а таксама мацерыка святы, такія як Каляды і Дзень усіх Святых, так што плануйце загадзя, каб максімальна выкарыстоўваць магчымасці вашага візіту.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаБольшасць славутасцяў на палінэзійскіх культурнага цэнтра з'яўляюцца неэкранированные ад сонца, таму пераканайцеся, што насіць шмат сонцаахоўнага крэму, і капялюш добрая ідэя. Памятайце, што стыль тут выпадкова.У мэтах забеспячэння добрае месца для абеду паказаць, важна, каб устаць ў чаргу рана палінэзійскіх Луау культурны цэнтр.\nПошук звыш 900000 прапаноў ад больш за 30 гандляроў. Кніга праз Expedia, Travelocity, Hotels.com, Booking.com, гатэляў і вэб-сайты папулярных гасцінічных сетак. Вілы Цікі Месяца Laie\nTiki Moon Villas Laie зручна размешчаны на паўночным узбярэжжы выспы Оаху. Ён знаходзіцца ўсяго ў 10 хвілінах язды ад Turtle Bay і ... 0 міль\nMoani Kaiolohia размешчаны на пляжы. Kahuku цэнтр горада знаходзіцца ў 10 хвілінах язды ад адпачынак. У 10 хвілінах язды ... 2 міль\nСтварэнне імгненных локшына рамэн дома не надта цікава, але наведаць Momofuku Андо Імгненнае Ramen музей у Асацы, Японія і зрабіць іх возьме на зусім іншы вопыт. Тут Вы атрымліваеце стаць часткай імгненнага плячэй працэс прыняцця, справа ад нуля. Гук цікава? Ну вось вы самі сабе кухары, праектаванне новых любімая локшына і эксперыментаваць з рознымі густамі. Momofuku Андо Імгненнае Ramen музеі прадстаўлена шырокая калекцыя імгненны плячэй прадаюцца на працягу стагоддзяў. З ўпаковачныя матэрыялы тыпу імгненнага локшына, усё на дысплеі. Хаця ...10339 міль.\nОаху Падветраных ўзбярэжжа Заход Кактэйль Круіз\nГледзячы на акіян, вы можаце быць пашчасціла выявіць марская чарапаха з'яўляцца галаву на паветра, або дэльфіны ляніва плаваючы ...14.70 міль via Oahu.\nКауаи дзень паездкі: Waimea Каньён, Уэйлуа з Оаху\nНа гэтай дзіўна ізаляваныя выспы, вы ўбачыце цудоўныя пейзажы Уэймея Каньён, і адправіцца ў круіз па рацэ Вайлуа каб рамантычна ...14.70 міль via Oahu.\nПалінэзійскіх культурных Квіткі цэнтр\nСем вёсак вітрына карэнных палінезійскі культуры Гаваі, Самоа, Маркизские, Фіджы, Новай Зеландыі, Тонга і Таіці. Рэальны палінезійцы падзяліцца ведамі пра свае ...\nПачынаючы з $ 43,99 на чалавека.\nПалінезійскі культурны цэнтр Відэа\nДаведнік па палінезійскі міфалогіі\nФодора Оаху, 2-е выданне: з Ганалулу, Waikiki, і North Shore\nОаху Трасы: прагулкі, прагулкі і Паходы на востраве Капітал\nPloynesian культурны цэнтр - Polynesia.com\nНіжэй прыводзяцца самыя апошнія каментарыі зробленыя на Twitter для "палінезійскі культурны цэнтр":


Складаем казкі з падказкай | Настаўніцкая газета\n22.03.2018 - 12:31Педагагічная майстэрня\nВыступленне выхавальніцы ясляў-сада № 84 Мінска Ірыны Аляксандраўны Фунцікавай на Рэспубліканскім конкурсе “Настаўнік года — 2017” запомнілася многім. Надзвычай ярка яна прадставіла сябе на сцэне. Апранула белы халацік з мноствам кішэнь, у якіх знаходзіліся пэўныя прыёмы і метады выхавання: лялька або цікавая развіццёвая гульня, каб адцягнуць увагу дзіцяці, якое плача, чароўная лыжка, якая дапаможа накарміць самага пераборлівага малыша, і г.д. Якую “пілюлю” прымяняць у кожны канкрэтны момант, педагогу падказвае не толькі педагагічны вопыт, але і мацярынскае сэрца — Ірына Аляксандраўна выхоўвае сваіх траіх дзяцей. У эфектыўнасці выхаваўчай работы педагога мы змаглі ўпэўніцца, наведаўшы яе заняткі па тэме “Вясновыя казкі”.\nІрына Аляксандраўна актыўна развівае слоўную творчасць выхаванцаў згодна з адукацыйнай праграмай дашкольнай адукацыі, працуе з імі над складаннем апавяданняў і казак, дае заданні накшталт “Прыдумай заканчэнне твора”, “Складзі загадку з дапамогай схем-мадэлей”.\nПедагог запрасіла мяне на заняткі па развіцці маўлення (адукацыйны раздзел “Развіццё маўлення і культура маўленчых зносін”) з выкарыстаннем метаду нагляднага мадэлявання, падчас якіх малышы 5—6 гадоў (старшая група) дэманстравалі здольнасці да творчага расказу і складання казак.\nПры правядзенні гэтых заняткаў Ірына Аляксандраўна вырашала вучэбныя задачы: па актывізацыі ў маўленні розных часцін мовы, па замацоўванні ўмення граматычна правільна змяняць часціны мовы, дапасоўваць іх, па складаннні казак з апорай на схемы. Выхавальніца была зацікаўлена ў вырашэнні развіццёвых задач: па ўменні дзяцей працаваць з умоўнымі намеснікамі персанажаў казак, па актывізацыі ўяўлення і слоўнай творчасці. Памятае Ірына Аляксандраўна і пра выхаваўчыя задачы: яе вучні бяруць прыклад з лепшых герояў казак і твораў, у іх фарміруецца цікавасць да складання казак і ўменне слухаць сябра, які вядзе свой казачны аповед.\n…На сталах у дзяцей знаходзіўся матэрыял, які Ірына Аляксандраўна падрыхтавала загадзя: мадэль-схема для складання казкі; чыстыя лісты з рамкамі (для складання схемы казкі); умоўныя намеснікі казачных персанажаў для кожнага выхаванца; фламастары. Дзецям былі добра знаёмы гэтыя матэрыялы, педагог ужо праводзіла падобныя тэматычныя практыкаванні і гульні, расказвала дзецям казкі.\nУ пачатку заняткаў Ірына Аляксандраўна сабрала дзяцей у круг, усе разам зручна размясціліся на дыване. Некаторыя малышы папрасіліся сесці побач з педагогам. Яна пацікавілася настроем дзяцей і ўзгадала: “Памятаеце, аднойчы мы з вамі вандравалі па лесе і трапілі ў казачную краіну? Што там здарылася? Жыхары лесу не далічыліся старонак у кнізе казак і папрасілі нас з вамі дапоўніць яе новымі казачнымі гісторыямі і персанажамі. Сёння я прапаноўваю вам адправіцца ў незвычайнае падарожжа. Для гэтага заплюшчым вочы і скажам: “Цілі-цілі-цілі-мес, адкрывайся, казачны вясновы лес!” Дзеці вымавілі чароўныя словы, расплюшчылі вочы і пачулі, як шумяць дрэвы.\n“Бачыце, як праступае зялёная траўка? А што гэта на дрэве? — выхавальнік звярнула ўвагу дзяцей на пісьмо. — Гэта жыхары лесу напісалі нам: “Тэрмінова, тэрмінова дапамажыце! Адшукайце казкі для кнігі!” Затым педагог звярнула ўвагу выхаванцаў на кнігу, у якой не хапала старонак. Усе разам вырашылі дапамагчы жыхарам лесу — прыдумаць і скласці вясновыя казкі.\n“Якія словы падбяром для нашых казак? — спытала выхавальніца. — Мы можам расказаць пра прыкметы вясны або пра прыроду, якая абуджаецца, ці нават прыдумаем цікавы сюжэт: мішка ў бярлозе, нягледзячы на першыя яркія прамяні сонца, яшчэ не прачнуўся. Давайце падумаем, што павінна быць у нашай казцы спачатку”.\nІрына Аляксандраўна прадэманстравала на картцы спецыяльны значок, які ўказваў, што ў казцы павінна быць назва. Дзеці выканалі практыкаванне “Хто ў казцы жыве?”, мэта якога — вызначыць герояў казачных твораў. Яны сталі ў круг і перадалі адно аднаму скрынку са схемамі-падказкамі — умоўнымі намеснікамі персанажаў казак, пры гэтым назвалі персанажаў сваіх будучых твораў і месца, дзе будзе адбываецца дзеянне казак. Такім чынам яны актывізавалі ў маўленні назоўнікі і вызначылі ролі ўмоўных намеснікаў персанажаў. Выхавальніца нагадала малышам аб неабходнасці выкарыстоўваць у сваіх аповедах вясновыя словы. З вуснаў дзяцей гучалі наступныя: “кветка на праталінцы”, “шарык над праталінкай”, “вясновая прынцэса”, “мядзведзь у бярлозе”, “вясновая русалачка”, “коцік згубіўся ў лесе”, “вавёрачка скача па дрэвах” і г.д.\nПадчас гульні “Скажы які?” выхавальніца дэманстравала схему, затым прапанавала дзецям стаць у шырокі круг. Кожны малыш павінен быў зрабіць крок або скачок у цэнтр і даць характарыстыку персанажу казкі. У якасці падказкі выкарыстоўвалася адпаведная мадэль. Ірына Аляксандраўна прывяла прыклад: “Вавёрачка рыжанькая, маленькая, з доўгім хвастом, вясёлая”. Мэтай гульні з’яўлялася актывізацыя ў маўленні прыметнікаў, якія характарызуюць персанажаў казкі.\nКрыху паскакалі малышы і прыселі ў кружок. Ірына Аляксандраўна перадала ім званочак для выканання задання “Што рабіць, што здарылася?”. Цяпер выхаванцы, перадаючы адно аднаму званочак, павінны былі расказваць, што іх персанажы будуць рабіць у казцы, у цэнтры якіх падзей апынуцца. Задача гэтага практыкавання — удасканаліць у маўленні дзеясловы і замацаваць уменне правільна змяняць розныя часціны мовы і дапасоўваць.\nНаступны этап заняткаў — дынамічная паўза “Казка дасць нам адпачыць”, падчас якой дзеці выконвалі рухі, якія апісаны ў вершы. Выхавальнік зачытала радкі: “Сказка даст нам отдохнуть. // Отдохнем — и снова в путь! // Нам советует Мальвина: // “Станет талия осиной, // Если будем наклоняться // Влево-вправо десять раз. // Вот Дюймовочки слова: // “Чтоб была спина пряма, // Поднимайтесь на носочки, // Словно тянетесь к цветочкам. // Раз, два, три, четыре, пять, // Повторите-ка опять: // Раз, два, три, четыре, пять”. // Красной Шапочки совет: // “Если будешь прыгать, бегать, // Проживешь ты много лет”. // Раз, два, три, четыре, пять. // Повторите-ка опять: // “Раз, два, три, четыре, пять”. // Дала сказка отдохнуть! // Отдохнули? Снова в путь!”\nЗатым дзеці селі за стол і выканалі практыкаванне “Складзі схему і прыдумай казку”. Ірына Аляксандраўна паклікала да сябе Машу і папрасіла дапамагчы прымацаваць на дошцы схемы: у рамачку чырвонага колеру размясціць пачатак твора, у рамачку шэрага колеру — яго асноўны змест, у сінюю рамачку — заканчэнне. Малышы атрымалі заданне на працягу трох хвілін прыдумаць казку і скласці адпаведныя схемы, выкарыстоўваючы прапанаваныя ўмоўныя намеснікі. Калі схем-падказак раптам не хопіць, дзецям рэкамендавалі намаляваць іх самастойна.\nНарэшце, казкі ўсе прыдумалі, выхаванцы прыступілі да іх аповеду па самастойна складзеных схемах. Гэты этап заняткаў называўся “Казка з падказкай”. Яго задачы — развіваць слоўную творчасць і выхоўваць уменне слухаць сябра. Вось якая немудрагелістая гісторыя атрымалася ў Машы.\n“Мая казка пра мышку, маленькага слоніка і яго маму, — сказала дзяўчынка. — Слонік быў ружовы, таму што з’еў шмат ласункаў. Ён пайшоў у вясновы лес на праталінку і згубіўся. Яго ўбачыла мышка і паказала дарогу да мамы. Мама дала яму лекі”. У Тамары — свая казка: “Аднойчы ў вясновым лесе пасяліліся людзі. Дзяўчынка пайшла гу-ляць па лесе. Раптам насустрач ёй — вавёрачка, якая сказала ёй: “Чаго ты ходзіш тут, сярод лесу?” — “У мяне тут недалёка дом, я проста гуляю, — адказала дзяўчынка. — А што ты робіш, вавёрачка?” — “Я збіраю арэшкі”, — сказала тая і паскакала. Пасля вавёрачка зноў сустрэла тую ж дзяўчынку. Толькі дзяўчынка ўжо збірала кветкі, а вавёрачка — шышкі. У гэтай жа дзяўчынкі была сустрэча і з чорным катом, а пасля яна пабегла дадому”.\nКожны з малышоў цягнуў руку, бо вельмі хацеў расказаць выхавальніку сваю казку. Але час няўмольна бег, заняткі набліжаліся да завяршэння. Ірына Аляксандраўна прапанавала дзецям папрацаваць у парах, расказаць адно аднаму свае прыдуманыя гісторыі.\n“Жыхары лесу ўзрадуюцца нашым творам, лісты са схемамі казак мы пакладзём у кнігу казак, — падкрэсліла Ірына Аляксандраўна. — У будучыні мы падорым ім свае творы. А зараз пакінем кнігу казак каля дрэва і вернемся ў дзіцячы сад. Зноў заплюшчым вочы і скажам: “Казачны лес, дзверы зачыняй. У дзіцячы сад нас адпускай!” Вось мы зноў у групе”.\nУ апошнія хвіліны заняткаў усе ўзяліся за рукі і зноў сталі ў круг. Ірына Аляксандраўна пацікавілася ў дзяцей, ці спадабалася ім падарожжа? Што было самым цікавым? Што было самым складаным? Што — самым лёгкім? Яна папрасіла дзяцей не прыбіраць складзеныя імі схемы, каб іх можна было сфатаграфаваць, а пасля раздрукаваць. З адваротнага боку прымацаваць тэкст дзіцячай казкі так, каб казку можна было перачытаць і паказаць бацькам.\n“Галоўнае, чаго я чакала ад дзяцей на сённяшніх занятках, каб яны прадэманстравалі ўменне складаць уласныя апавяданні або казкі. У большай ступені выхаванцы з гэтым справіліся, — падкрэсліла Ірына Аляксандраўна. — Малышы прыдумалі сюжэты для вясновых казак, прадэманстравалі эмацыянальныя і разгорнутыя апісанні вясны, хтосьці ўспомніў прыкметы гэтай пары года. Хаця і не ўсе дзеці перанеслі гэтыя апісанні ў свае казкі. Мяне парадавала, што яны ўжывалі не толькі простыя сказы, але актыўна выкарыстоўвалі прыметнікі і дзеясловы. Не ўсе дзеці прытрымліваліся таго сюжэта і тых характарыстык, якія планавалі загадзя, многае яны дадумвалі. Схемы нагляднага мадэлявання я прапанавала для таго, каб малышы маглі бачыць паслядоўнасць падзей у сваіх казках: кружкі, квадраты, трохвугольнікі, дрэвы — усё гэта сімвалы, за якімі схаваны сюжэтныя хады. Для сваіх казак выхаванцы выбіралі не заўсёды станоўчых персанажаў, былі сярод іх і адмоўныя героі. Мы з імі неаднойчы абмяркоўвалі, што ўсе казкі заканчваюцца дабром, але персанажы ў іх могуць быць розныя. Нашы выхаванцы, дарэчы, ведаюць шмат казак, хтосьці ўжо ўмее і сам чытаць. Гэтаму спрыяюць дадатковыя заняткі па падрыхтоўцы да школы, якія праводзяцца ва ўстанове. Да таго ж малышы ўдзельнічаюць у тэатралізаваных пастаноўках (драматызацыях казак). Перад сном і перад кожным прыёмам ежы, як правіла, чытаю ім творы ўголас.\nПадчас заняткаў сёння час ад часу мы з дзецьмі ўладкоўваліся на дыване ў круг, — заўважыла Ірына Аляксандраўна. — У нас гэта амаль штодзённы рытуал, і выконваецца ён згодна з методыкай Марыі Мантэсоры. Наш круг бывае дынамічным — для правядзення фізкульхвілінкі, дыдактычным — калі дзеці дзеляцца ўражаннямі аб нечым новым, пра што даведаліся на занятках і што іх зацікавіла, аб тым, што іх узрадавала, аб сваіх поспехах”.\nПа першай адукацыі Ірына Аляксандраўна Фунцікава — настаўнік пачатковых класаў, скончыла Барысаўскі педагагічны каледж. Працавала ў школе нядоўга. Нарадзілася дачка, і з сям’ёй яна пераехала ў Мінск, дзе ўладкавалася ў дзіцячы сад, спачатку — памочнікам выхавальніка, а пасля — выхавальнікам.\n“Прыйшла да малышоў і зразумела, што мне не хапае спецыяльнай падрыхтоўкі, — расказала Ірына Аляксандраўна. — Дзеці да мяне цягнуліся, а я дзейнічала інтуітыўна, не ведала, як правільна арганізаваць работу. Адчула сябе больш упэўнена ў прафесіі, калі скончыла факультэт дашкольнай адукацыі БДПУ імя Максіма Танка. У дзіцячым садзе працую ўжо 10 гадоў”.\nПрыняць удзел у конкурсе “Настаўнік года” Ірыне Аляксандраўне Фунцікавай прапанавалі калегі, якія заўважылі яе дапытлівасць і жаданне ўдасканальвацца. На конкурсе Ірына Аляксандраўна выступіла з вопытам па фарміраванні цікавасці выхаванцаў 4—5 гадоў да беларускай мовы праз выкарыстанне развіццёвых гульняў па матывах беларускіх казак, якія яна сама распрацоўвае. Акрамя таго, у рабоце з дзецьмі педагог выкарыстоўвае методыку Мантэсоры і ІКТ. У класічнай педагогіцы Мантэсоры для дзяцей 3—6 гадоў вылучаюць пэўныя зоны развіцця: практычнага жыцця, работы з сенсорнымі матэрыяламі, роднай мовай, матэматыкі, фарміравання ўяўленняў аб навакольным свеце. Кожная зона ўключае свой набор матэрыялаў для работы. Па магчымасці іх набываюць або вырабляюць сваімі рукамі.\n“Дзеці здольны зрабіць жыццё педагога разнастайным і цікавым, унесці ў яго непаўторную ноту сваёй непасрэднасцю і эмацыянальнасцю, сваімі дапытлівымі пытаннямі і дзіўнымі ўчынкамі, — разважае Ірына Аляксандраўна. — Бывае, яны акружаць цябе і шчабечуць наперабой: “Сёння я прачытала…”, “Учора я бачыла…”, “Мама мне расказвала…”. Або задаюць нечаканыя пытанні, а ты адказваеш загадкава, з хітрынкай: “Давай мы аб гэтым падумаем, а заўтра кожны з нас раскажа, якія думкі прыйшлі яму ў галаву па гэтых пытаннях”. Не трэба абмяжоўваць дзяцей, падпарадкоўваць стандартным шаблонам, даваць гатовыя парады. Мне ўзгадваецца гумарыстычная замалёўка, на якой настаўнік з квадратнай галавой нажніцамі падразае галаву вучню, каб у таго таксама атрымаўся квадрат, маўляў, думай як я. Мне падабаюцца жвавыя непасрэдныя дзеці, нават хуліганістыя, галоўнае, каб яны маглі выказаць сваё “Я”, мелі ўласны погляд на праблему. На маіх занятках вы ўбачыце менавіта такіх дзяцей — зацікаўленых і свабодных.\nСітуацыі часам бываюць нечаканыя. Аднойчы я прыйшла ў групу да дзяцей, якія ўпершыню мяне бачылі. Адна дзяўчынка плакала і не хацела займацца. Я прапанавала згуляць з ёй у хованкі. Толькі хавалі мы часткі цела: вочы, вушы, рукі. Прайшло 1,5—2 хвіліны — і ў дзяўчынкі зазіхацелі вочы. Да таго ж я прапанавала ёй стаць маёй памочніцай, чаму малышка вельмі ўзрадавалася. На занятках яна была звышактыўнай, слёз як не было. Педагогу трэба ўмець у любой сітуацыі дасягаць эфекту “вау!”, прапанаваць дзіцяці новую гульню, расказаць цікавае, усталяваць блізкі, даверлівы кантакт вочы ў вочы, спытаць, што хвалюе, узяць за руку, абняць.\nЖаданне развівацца, пазнаваць новае і дзяліцца цікавым выратоўвае мяне ад суму і прафесійнага выгарання. Кожныя новыя адукацыйныя курсы для педагогаў-дашкольнікаў як глыток свежага паветра для мяне, яшчэ адна магчымасць заняцца актыўнай творчай дзейнасцю. Я атрымліваю задавальненне ад сваёй работы, асабліва калі бачу зіхатлівыя вочы малышоў, іх усмешкі, калі чую “Я цябе люблю і нікуды ад цябе не пайду”, “Цёця, калі ты зноў да нас прыйдзеш?”. Адчуваю і ўдзячнасць бацькоў за тое, што іх дзеці з радасцю бягуць у сад, дзе атрымліваюць паўнацэннае развіццё. Калі прыходзіць час забіраць дзяцей дадому, часта ў нашым гардэробе збіраецца натоўп бацькоў, якія чакаюць, пакуль іх малышы нагуляюцца, скончаць маляваць або прыдумваць сваю новую казку. І гэта дарагога варта”.


У міжнародным конкурсе “Свабодны тэатар” перамог аўтар зь Беларусі (фота)\n28 студзень 2007, 23:38\nСевярын Квяткоўскі, Менск Цырымонія падвядзеньня вынікаў другога міжнароднага конкурсу сучаснай драматургіі “Свабодны тэатар” адбылася ў суботу ў Менску. На конкурс было прадстаўлена больш за 200 п’ес сучасных аўтараў зь Беларусі, Расеі, Украіны, Ізраілю, Вялікай Брытаніі й краінаў Балтыі.\nІмпрэза “Свабоднага тэатру” традыцыйна адбылася паўпадпольна. Ахвочыя зьвязаліся з трупай праз інтэрнэт і сабраліся ў залі ў адным зь мікрараёнаў Менску. “Свабодны тэатар” незарэгістраваны, але ад моманту заснаваньня, з 2005 году, зьбірае поўныя залі. Я прашу пракамэнтаваць вынікі конкурсу кіраўніка “Свабоднага тэатру” Мікалая Халезіна.\nХалезін: “Першы конкурс, які адбыўся ў мінулым годзе – там пераможца быў з Расеі, але ў гэтым годзе перамог наш беларус, Павал Пражко. Мы гэтаму вельмі рады, таму што большасьць членаў журы выказалася за яго п’есу “Трусы” – па-беларуску “Майткі”, але напісаная п’еса была на расейскай мове. Яшчэ – п’еса Яўгеня Л. “Беларусь”, якая атрымала спэцыяльны прыз журы – гэта першая п’еса, якая была напісана цалкам на беларускай мове.\nПрыз выглядае як баксёрскі пояс, у яго на бляшцы – той рыцар, які на гербе нашай адвечнай сталіцы Наваградка – з вагамі, мячом і крыламі, які выглядае, як анёл”.\nКарэспандэнт: “Чаму бокс, чаму баксёрская сымболіка, якая прысутнічае таксама на вашых плякатах?”\nХалезін: “Зараз увесь конкурс праходзіў пад такім баксёрскім выглядам, таму што лёс беларускіх драматургаў – гэта вельмі цяжкая праца. Каб нечага дасягнуць, трэба біцца і біцца на самым вышэйшым роўні”.\nКарэспандэнт: “Біцца з кім – з сабой, грамадзтвам, уладамі?”\nХалезін: “Біцца з абставінамі, таму што нават на радзіме беларускія драматургі могуць не дайсьці да тэатраў, іх творы прызнаюцца ў Эўропе, у Расеі, Украіне, а дома ім вельмі цяжка існаваць”.\nМікалай Халезін – аўтар монаспэктаклю “Генэрацыя Джынс”, які прэзэнтаваўся сёньня ў межах імпрэзы.