Міхал Вівэг (Michal Viewegh). Жаночы раман (Román pro ženy). урыўкі - па-беларуску | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nЖаночы раман (Román pro ženy)\nПераклад з чэшскай Марыя Мартысевіч\nЗ раздзелу XVI\nЛаура (22) – рэдактарка аддзела ў жаночым часопісе “Суперкабета”, заводзіць раман з Оліверам Цыбулькам (40) – калісьці літаратурным работнікам, а цяпер дык капірайтарам прэстыжнай рэкламнай агенцыі. Олівер спрабуе ўвесці каханую ў сваё кола, душа якога – ягоны даўні сябрук Губерт. На вечарынку ў дом Губерта Лаура бярэ сваю найлепшую яшчэ з ліцэйскіх часоў каляжанку Інгрыд – дзяўчыну – копію Джуліі Робертс, але толькі з ростам 155 см і шчылінай паміж пярэдніх зубоў (у рэстарацыі, калі яна сядзіць і не адкрывае рот, Інгрыд дык увогуле як Джулія Робертс. Але "пасля" з мужчынамі ў яе не складваецца: як яна піша Лауры ў смсках нараніцу пасля таго, як чарговага разу “не склалася”, “usix muzhykou treba kastryravac!”).\nЯК ЗМАГЧЫ ВОСЕНЬСКУЮ ДЭПРЭСІЮ?\nАдчыняе нам Губерт уласнай персонай.\n– Ну драстуйця, – кажа ён з кіслаю мінай, – а мы былі пачалі спадзявацца, што вы не прыйдзеце.\nОлівер пасміхаецца, і таму я пасміхаюся таксама. Інгрыд гучна смяецца.\nЗ залі, дамінанта якой – ці не дзесяціметровая кніжная шафа, на нас паблажліва паглядае сем чалавек катэгорыі “каму за трыццаць”; большасць з іх сядзіць на падлозе. Усе яны апранутыя прыкладна як Олівер (штодзённы швэдар – мятыя джынсы) і кпліва пераглядаюцца міжсобку.\n– Здымайце боты, – камандуе Губерт. – Праз вас нам давялося перапыніць праслухоўванне оперы Аляксандра Парфір’евіча Барадзіна “Князь Ігар”. Зразумела, у рэдакцыі Мікалая Андрэевіча Рымскага-Корсакава. Які што?\nЁн без папярэджання паварочваецца да Інгрыд. Тая робіць выгляд прысаромленай школьніцы і апускае вочкі долу. Губерт паварочваецца да мяне.\n– Які што? – паўтарае ён.\n– Які напісаў “Палёт чмяля”, – згадваю я, – Ну гэтае бззз, бззз, бззз…\nГуберт адмоўна махае рукою.\n– Ну, гэта таксама, але які, самае галоўнае, “Князя Ігара” скончыў. Супольна з кім? Разам з кім? Разам з Аляксандрам Канстанцінавічам Глазуновым, ясная рэч.\nПакуль ён прамаўляе, мы слухмяна разуваемся. Я адразу пачынаю здавацца сабе маленькай. Калашыны маіх касцюмных нагавіцаў дастаюць да зямлі. Ніхто нас нікому не прадстаўляе і, здаецца, нікому гэта не замінае. Мы ўсё яшчэ стаім у вітальні, бо гаспадар не запрасіў нас прайсці далей і сесці. Губерт між тым мяняе тэму і немавед чаму пачынае лекцыю пра бітву каля Барадзіна, пасля якой Напалеон І заняў Маскву. Усе прысутныя, уключна з Оліверам, слухаюць яго з відавочнай павагаю. Інгрыд таксама зрабіла засяроджаны твар. Я забіраю ў яе паліто і разам са сваім вешаю на перагружаную вешалку.\nНарэшце Губерт спыняецца і няўцямнымі вачыма глядзіць на букет, які я ўсё яшчэ трымаю ў руцэ (бо не здагадваюся, якая з трох прысутных кабет –жонка Губерта).\n– А гэта што такое? – пытаецца Губерт.\n– Герберы, – працягваю я іх яму. – Кветкі.\nГуберт грэбліва хапае букет і паказвае яго астатнім.\n– Іх ставяць у вазу, – усміхаюся я. – Яркімі і пышнымі канцамі ўверх.\nОлівер глядзіць на мяне з дакорам. Губерт кладзе кветкі на верхнюю палічку вешалкі. Гэты чалавек з самага пачатку дзейнічае мне на нервы.\n– Я спадзяюся, вы любіце Барадзіна? – кажа ён, з сумневам пасміхаючыся.\n– Мы яго абажаем, – заўпэўнівае Інгрыд.\n– У нас над ложкамі ягоны постэр, – жартую я, але ніхто не смяецца. Я ўздыхаю і абводжу прысутных вачыма.\n– Дарэчы, калі раптам камусьці цікава, мяне завуць Лаура. А гэта мая сяброўка Інгрыд.\nНіхто нічога не кажа. Тры чалавекі ў дальнім куце пакоя не зводзяць з нас вачэй і аб чымсьці шапочуцца.\n– Лаура? – жахаецца Губерт. – Ла-у-ра?! Ну гэта, прабачце, амаль што Эмануэль…\nУсе смяюцца. Олівер таксама.\n– Альбо Сабрына… – кажа хтосьці.\nВыбух рогату. Што ў гэтым такога смешнага, кажу я пра сябе.\n– Альбо Ванэса… – кажа Олівер .\nІзноў смех. Хоць бы ты ўжо маўчаў, Цыбулька, думаю я.\n– Я прыхільна прымаю крытыку свайго імені, – не здаюся я і мужна гляджу проста на гаспадара, – але дакладна не ад кагосьці, каго завуць Губерт…\nГуберт, канечне, мяне не чуе, – альбо робіць выгляд, што не.\n– Госпадзе, Лаура! – тэатральна стогне ён, трымаючыся за галаву. – У нас у кватэры Інгрыд і Лаура… У маім доме хадзячая палічка эратычнай чытаніны!\nУсе зноў смяюцца. Уключна з Оліверам і Інгрыд. У мяне пачынаюць мерзнуць ногі.\n– Як ты думаеш, нас твой сябар калі-небудзь запросіць у пакой, каб мы селі? – звяртаюся я да Олівера. – Як ты думаеш, ці прапануе ён нам, нягледзячы на нашыя парнаграфічныя імёны, чаго-небудзь выпіць? І як ты думаеш, ці паставіць хто-небудзь гэтыя бедныя кветкі ў вазу? І як табе здаецца, ці прапануюць нам хоць якія тапачкі?\nУ канцы я крыху павышаю голас. Кватэра здзіўлена сціхае. Олівер глядзіць на мяне з дакорам:\n– Па-мойму, ты надта неўраўнаважаная для суперкабеты, – кпліва кажа Губерт. – Расслабся, Лаура! Зрабі сабе, скажам, салатку з прарослай пшаніцы, каб змагчы восеньскую дэпрэсію…\nГэты слоган мне добра знаёмы.\n– Альбо размалюй пакой яркімі фарбамі… – прапануе адзін з мужчынаў у куце.\nТолькі цяпер я заўважаю, што ў руцэ ён трымае апошні нумар “Суперкабеты”.\nНарэшце да мяне даходзіць: Інгрыд і я – прыдуркі на іхнай вячэры.\nДалей усё працягваецца ў тым жа духу. Губерт збольшага не дае нікому слова сказаць. Калі яму нарэшце надакучвае сыпаць жартамі наконт нашага часопіса, ён пачынае пляжыць бездухоўны свет рэкламы і абсалютную абстрактна-вобразную імпатэнцыю так званых капірайтараў (Олівер смяецца), пасля чаго ставіць нам запіс “Палавецкіх скокаў”, прычым палову твора сам дырыгуе. Потым ён пераключаецца на Дні нямецкага тэатра ў Празе, ад якіх урэшце пераходзіць да Томаса Бернхарда, маўляў, гэта адзіны жывы нямецкі пісьменнік ; бо астатнія жывыя нямецкія пісьменнікі даўно мёртвыя, проста самі яны пра гэта не ведаюць… Олівер, які нядаўна па збегу абставінаў прачытаў каля сарака старонак аднаго рамана Бернхарда (пасля чаго кнігу – як я прыўкрасна ведаю – з агідаю адклаў), згодна ківае. З твару Інгрыд не сходзіць здзіўленне. Што да мяне, то ў мяне даўно няма ніякага пітва, а з расчыненага акна на мяне цягне холадам. А яшчэ я паміраю ад голаду. На століку перада мною, праўда, ляжыць нейкі засохлы паштэт, але няма нічога, на што яго можна было б намазаць.\nДзеля Олівера ў гэтым літаратурна-музычным пекле я вытрымліваю больш за дзве гадзіны. Незадоўга да поўначы я шапчу яму, што хацела б пайсці дамоў; адначасова прыязна прапаную яму, што, калі ён хоча, то, канечне, няхай застаецца.\n– Што здарылася? – кажа Олівер з робленым здзіўленнем, з фальшывым клопатам у голасе. – Штосьці не так?\nГэта першы раз, калі ён мяне расчароўвае.\n– Олівер! – ціха кажу я. – Ты цудоўна ведаеш, што не так…\nОлівер адводзіць вочы. Па чырвані ў іх я разумею, што ён перастараўся з выпіўкаю.\n– Хочаш чагосьці? – пытаецца ён і паказвае на маю пустую шклянку. – Я прынясу табе віна.\n– Мне не трэба віна! – раздражнёна адмаўляюся я.\n– А чаго ж тады табе трэба, Лаура? – кпліва гаворыць Губерт. Усе ён чуе, калі хоча.\n– Ідзі вандруй, Губерт! – рэзка адказваю я.\nЯ гэтага казла не пераношу! Олівер папераджальна сціскае маю руку.\n– Не, сур’ёзна, – скаліць зубы Губерт, – мне сапраўды цікава, чаго яшчэ трэба суперкабеце?\n– Абыходлівасці, напрыклад, – халодна адказваю я. – У прыватнасці, я патрабавала б менш жамчужынаў мудрасці і больш элементарнай чалавечай ветлівасці – калі ты ўвогуле ведаеш, што гэта такое. Прынамсі, я гэтага ад цябе не дачакалася.\n– Што я чую, – адказвае, смеючыся, Губерт і паварочваецца да астатніх. – Лаура ідзе ў атаку… Але чаму, Лаура? Чаму нашыя два адрозныя сусветы, Лаура, нашыя дзве крыху адрозныя культуры не могуць спакойна, ціха-мірна суіснаваць? Чаму, Лаура?\nЯ ўзнімаюся, іду ў вітальню і пачынаю абувацца. Кроў кінулася мне ў галаву, і гэта не толькі таму, што я нахілілася.\n– Ты хочаш ведаць, чаму? – раз’юшана выкрыкваю я. – Таму што людзі з маёй культуры, магчыма, не могуць прааналізаваць раман Томаса Бернхарда, але затое яны здольныя заўважыць, што іх гасцям ужо дзве гадзіны няма чаго піць і есці, што ад акна ім дзьме і што ім гэты грэбаны Корсакаў ці хто там яшчэ ўвесь час жахліва дзейнічае на нервы… Вось чаму!\nІ ляскаю за сабою дзвярыма.\nЗ раздзелу V\nЛаўра згадвае студэнцкія гады.\nШТО ЯДУЦЬ МАРСКІЯ ЧАРАПАХІ?\nАкулярыстая дзевятнаццацігадовая цнатліўка, якая кепска размаўляе па-ангельску…\nЦяжка сказаць, што з гэтага набору выклікáла ў маёй мамулі прыхільнейшыя пачуцці. Арганізаваць мне дэфларацыю яна не магла, таму хаця б запісала на аднагадовы інтэнсіўны курс інглішу – у тую ж школу замежных моваў, у якой калісьці вучылася сама. Гэта цудоўная школа з нетрадыцыйнымі метадамі навучання, сцвярджала яна.\nУжо гэта мусіла мяне насцярожыць.\nНа першы занятак я, на сваё няшчасце, прыйшла на дзесяць хвілінаў пазней. Калі я адчыніла дзверы класа, то спачатку падумала, што там нікога няма, але потым я іх пабачыла: усе студэнты сядзелі, кленчылі альбо нават ляжалі на падлозе. На шэрым кіліме. Усе былі без абутку, і ў кожнага на ілбе была прычэпленая жоўтая паперка: Rabbit. Wild Pig. Squirrel. Hors. Polar Bear…\n– Hi, you must be Laura! – прывітала мяне нейкая таўстазадая амерыканка ў расцягнутых трэніках, калі нарэшце мяне заўважыла. – I know your mother. She is absolutely great!\n– Yes, – хрыпла сказала я, – I know.\nАмерыканка вельмі доўга ківала галавою ў знак згоды, ззяючы пры гэтым шырокай усмешкай. Потым яна паставіла мяне на калені, паказала паперку з надпісам Turtle і наляпіла мне яе проста над акулярамі.\nЯ не ведала, што значыць гэтае слова. Мне здавалася, гэта мог быць янот, але я не была пэўная. Усе гэтыя абсалютна чужыя мне людзі лыбіліся, гледзячы на мяне. У кагосьці страшна смярдзелі ногі.\n– You are a turtle now! Isn’t it fantastic? – прамуркатала амерыканка, – Look around and find some friends!\nЯна павярнула мяне за плечы і нахіліла так, каб я абаперлася рукамі на падлогу. Пах ног узмацніўся. Але гэта ўжо да мяне падпаўзаў нейкі таўстун у кратчастай кашулі, ён меў такую жыдзенькую бародку, якую я цярпець ненавідзела. На ілбе ў яго было напісана, што ён sea calf. Марское штосьці. Свінка? Я задумалася, пыхціць ён ад напругі ці імітуе нейкую жывёліну.\n– Hi, sweet little turtle! – кажа sea calf. – Do you know me?\nУсе навокал мелі такія твары, нібыта гэта ве-ельмі забаўна.\n– Здарова, – кажу я па-чэшску як мага цішэй. – Слухай, такі фак, я твайго слова не ведаю.\n– Speak English, turtle! – закрычэла амерыканка. – No Czech!\n– I don’t know this word, – сказала я і паказала пальцам на потны лоб таўстуна.\nАмерыканка загадала яму, каб ён мне гэтае слова як-небудзь апісаў. Ён сказаў па-ангельску, што ён тоўсты і цэлы дзень ляжыць на пляжы.\n– Are you a German tourist? – удалося мне нарэшце пажартаваць, але, на жаль, ніхто не пачуў. Таўстун ці то не зразумеў, ці то прыняў гэта на свой рахунак.\n– Ды не, – кажа ён кіслым голасам, – Я цюлень…\n– Speak English! – завішчэла амерыканка.\n– Оўкей, – скарыўся таўстун. Ён ужо не пасміхаўся. – What do you like to eat, turtle?\nБліна, ды адкуль я ведаю, што я люблю жэрці, калі я не ведаю, хто я такая? Я адчула, як чырванею. Я мусіла сказаць ім усю праўду: я не ведаю і свайго слова.\nУсе гэтыя цюлені, вярблюды, дзікі і вавёркі глядзелі на мяне, як на інваліда.\n– Марская чарапаха… – сказаў таўстун, ужо не хаваючы пагарды. – What do you like to eat?\nШто, каб іх трасца, ядуць марскія чарапахі? Вы ведаеце? Я – не.\nЯ паднялася на заднія ногі:\n– Exсuse me, I have to go to the bathroom.\nІ тут жа выйшла з класа, каб больш ніколі туды не вяртацца.\n– Я больш ніколі туды не вярнуся, – абвесціла я маме. – Я знайду сабе школу, якая не ўжывае альтэрнатыўных метадаў навучання.\n– Добра, – сказала мама, – знайдзі сабе школу, дзе пануе зубрылаўка і прусацкая муштра…\nНазаўтра я абышла адразу некалькі моўных школаў, але ўсе падаваліся мне надта сучаснымі; нарэшце я спынілася на Дзяржаўнай школе замежных моваў на Народнай вуліцы – яна падалася мне самай самавітай. Я зазірнула ў першы-лепшы клас, дзе акурат ішоў занятак. Усе студэнты сядзелі па двое за партамі, перад імі былі разгорнутыя падручнікі.\nНа падлозе нікога не ляжала.\nЯ зайшла ў канцылярыю і запісалася.\n Томас Бернхард (1931–1989) – аўстрыйскі празаік і драматург.\nПераклад з чэшскай – Марыя Мартысевіч © 2010\nНарадзілася ў Ленінградзе, скончыла факультэт журналістыкі Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта\nРускі паэт, празаік, драматург, перакладчык, кампазітар


08 травень 2009, 17:37\nМенскі палітоляг Аляксей Кароль, ацэньваючы вынікі праскага саміту “Ўсходняга партнэрства” для Беларусі, заявіў, што яны ў цэлым адпавядаюць цяперашнім магчымасьцям, якія існуюць у краіне і ў сьвеце.\nУдзел Беларусі ў якасьці паўнавартаснага сябра “Ўсходняга партнэрства” Эўразьвязу і прысутнасьць на саміце афіцыйнай беларускай дэлегацыі спадар Кароль ацаніў наступным чынам:\n“Я ня думаю, што гэта прызнаньне Лукашэнкі. Гэта прызнаньне ролі Беларусі, якая знаходзіцца ў выгаднай пазыцыі паміж Захадам і Ўсходам. І гэтае геаграфічнае становішча патрабуе стасункаў на абодва бакі. Яны зафіксаваныя ў формуле моста паміж Захадам і Ўсходам, формуле, якая была народжаная ў апазыцыйных структурах”.\nСпадар Кароль мяркуе, што паміж Беларусьсю і Эўразьвязам пакуль няма сапраўднага дыялёгу. Пакуль што адбываецца аднаўленьне кантактаў. Краіна вяртаецца да сытуацыі, якая існавала, пакуль кіроўная эліта Беларусі не ініцыявала ў другой палове 90-х гадоў самаізаляцыю краіны.\n“А гэта прадугледжвае кантакты з афіцыйнымі структурамі і кантакты з апанэнтамі рэжыму. Яны будуць карыснымі як для эканамічнага супрацоўніцтва, гэтак і для разьвіцьця грамадзянскай супольнасьці... Сумаваць апазыцыі, на мой погляд, няма прычын, гэтак жа як і ўпадаць у эўфарыю. Сапраўды, скончыўся адзін этап і пачынаецца новы. Ён патрабуе ад уладаў разуменьня новай сытуацыі і зрухаў у бок дэмакратызацыі, у тым ліку палітычнай. Ён патрабуе і ад апазыцыі асэнсаваньня свайго месца ў новай сытуацыі, якая пашырае ёй магчымасьці для палітычнага манэўру”.\nСпадар Кароль прызнае, што цяперашні аўтарытарны рэжым, які імкнецца ўтрымаць уладу, ня будзе асабліва разьвіваць унутраны дыялёг. Аднак ён разьлічвае, што будуць актывізавацца сілы ўнутры сыстэмы, якія разумеюць тупіковасьць ранейшай мадэлі паводзін Беларусі — як унутры краіны, так і на міжнароднай арэне.


“Народная Воля” даходзіць да чытача нягледзячы на прэсінг міліцыянтаў\n26 кастрычнік 2005, 18:40\nГанна Соусь, Менск Распаўсюднікі незалежнай газэты “Народная Воля” ўсё часьцей сутыкаюцца з супрацьдзеяньнем з боку супрацоўнікаў міліцыі. Ім перашкаджаюць раздаваць газэты, у некаторых выпадках затрымліваюць і канфіскуюць асобнікі “Народнай Волі”. Сёньня наша карэспандэнтка Ганна Соусь прысутнічала пры тым, як актывісты аб’яднаньня “Моладзь БНФ” распаўсюджвалі “Народную Волю”.\n(Карэспандэнтка: ) “У падземным пераходзе мэтро “Плошча Якуба Коласа” я назіраю за тым, як актывісты аб’яднаньня “Моладзь БНФ” бясплатна раздаюць людзям “Народную Волю”.\n(Спадар: ) “Можна яшчэ адну?”\n(Распаўсюднік: ) “Бясплатна”.\n(Спадарыня: ) “Казалі, што яе забаранілі распаўсюджваць”.\n(Актывіст: ) “Таму мы і распаўсюджваем”.\n(Спадарыня: ) “Пакараюць вас”.\n(Ауктывіст: ) “А чаму нас павінны караць за распаўсюд дазволенай газэты?”\n(Карэспандэнтка: ) “Я зьвяртаюся да Алеся Каліты з пытаньнем — як ідзе распаўсюд газэты?”\n(Каліта: ) “Бачыце, людзі падыходзяць: “Дайце, дайце, калі ласка”. Файнае стаўленьне. Некаторыя ўжо прызвычаіліся, што тут ідзе распаўсюд газэт”.\nРаздачу “Народнай Волі” некалькі разоў спрабавалі спыніць міліцыянты.\n(Міліцыянт: ) “Таму што вы раздаяце…”\n(Карэспандэнтка: ) “Добры дзень! А якія прэтэнзіі да гэтых людзей?”\n(Міліцыянт: ) “Гэта газэта апісвае што? Дрэнна ці добра пра Лукашэнку?”\n(Каліта: ) “Сёньняшні вынік — мы літаральна за гадзіну распаўсюдзілі 2 тысячы асобнікаў “Народнай Волі”, нягледзячы на тое, што супрацоўнікі міліцыі паводзілі сябе некарэктна, пхалі ў сьпіну, крычалі “Выходзьце адсюль”. Але дзякуючы прысутнасьці журналіста атрымалася спыніць супрацьпраўныя дзеяньні. Як толькі яны заўважылі журналіста, адразу ўцяклі”.\nУчора падчас распаўсюду “Народнай Волі” супрацоўнікі міліцыі Цэнтральнага райаддзелу затрымалі актывістаў “Моладзі БНФ” Алеся Мазаніка і Паўла Батуева. Як распавёў Радыё Свабода Алесь Мазанік, яму ня выставілі ніякіх абвінавачаньняў, пратрымалі дзьве гадзіны ў міліцыі, зьнялі яго на відэакамэру, а таксама забралі ўсе асобнікі “Народнай Волі”, спаслаўшыся на тое, што будуць вывучаць, ці не парнаграфічнага яна зьместу.\nПаводле юрыста праваабарончага цэнтру “Вясна” Валянціна Стэфановіча, у такой сытуацыі распаўсюднікам неабходна зьвяртацца ў суд і патрабаваць, каб дзеяньні супрацоўнікаў міліцыі прызналі незаконнымі, паколькі яны ня мелі права затрымліваць за распаўсюд афіцыйна зарэгістраванай у Беларусі газэты. Алесь Мазанік сёньня якраз зьбіраецца напісаць адпаведную заяву ў суд.\nШэф-рэдактар “Народнай Волі” Сьвятлана Калінкіна таксама лічыць затрыманьні распаўсюднікаў абсалютна незаконнымі.\n(Калінкіна: ) “...Таму што газэта легальна выходзіць. Гэта ня нейкае падпольнае выданьне. Газэту не прадаюць, мы адмыслова робім на ёй адзнаку, што яна распаўсюджваецца ў рэклямных мэтах. Я мяркую, што супрацоўнікамі міліцыі рухае нейкае стандартнае ўспрыманьне рэчаіснасьці. Калі нешта раздаецца на вуліцы, то гэта трэба спыніць, чалавека затрымаць, усё адабраць, і гэтак далей”.\nЯ зьвярнулася таксама па тлумачэньні да кіраўніцы прававой управы Міністэрства інфармацыі Ліліі Богдан.\n(Богдан: ) “Міністэрства інфармацыі неправамоцна камэнтаваць ці неяк ацэньваць дзеяньні супрацоўнікаў праваахоўных органаў. Адзінае, што я магу сказаць, што распаўсюджаньне СМІ ў краіне ажыцьцяўляецца ў адпаведнасьці з 25-м артыкулам Закону аб друку”.\nУ 25 артыкуле Закону аб друку гаворыцца, што “распаўсюд прадукцыі СМІ ажыцьцяўляецца рэдакцыяй непасрэдна ці на дамоўных ці іншых законных падставах дзяржаўнымі прадпрыемствамі сувязі, каапэратыўнымі арганізацыямі, грамадзкімі аб’яднаньнямі, а таксама грамадзянамі”.\nАд 1 кастрычніка з “Народнай Воляй” скасавалі дамовы на друкаваньне і распаўсюд друкарня “Чырвоная Зорка” і ўсе падразьдзяленьні “Белсаюздруку”. Газэта цяпер друкуецца ў Смаленску.\n16 тысяч асобнікаў “Народнай Волі” атрымліваюць падпісчыкі газэты, а яшчэ 11 тысяч накладу бясплатна распаўсюджваюць актывісты палітычных партыяў, грамадзкіх арганізацыяў і проста грамадзяне.


27 ліпеня 1990 года Вярхоўным Саветам была прынята Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Рэспублікі Беларусь. Савецкая перабудова скончылася, пачаўся сутнасна новы адлік. Упершыню пасля 25 сакавіка 1918 года Беларусь абвясціла дзяржаўную незалежнасць. Гэтыя чатырнаццаць гадоў можна выразна падзяліць на два перыяды — да 1994 года (усталяванне дзяржаўных інстытутаў) і пасля (знішчанне незалежнасці краіны). Можна ў якасці падзелу ўзяць і 1... More »\nДзесяць год таму, у ліпені 1994 года, беларускі народ абраў першага ў сваёй гісторыі прэзідэнта краіны. Упэўнена перамогшы ў другім туры Вячаслава Кебіча, гэтую пасаду заняў Аляксандр Лукашэнка. Яго перадвыбарныя абяцанні практычна нічым не адрозніваліся ад дэмагогіі Кебіча — аднавіць разбураныя эканамічныя сувязі, увесці расійскі рубель, інтэгравацца з Расіяй... Здаецца вельмі парадаксальным, што ў той час, калі беларускі народ абраў ш... More »\nУжо на пачатку 80-х гадоў дваццатага стагоддзя ў БССР канчаткова сфармаваўся клас беларуска-савецкай наменклатуры. Два дзесяцігоддзі да таго не зусім было зразумела, якія галоўныя прыярытэты сваёй палітыкі ён абярэ. Калі ў той жа Балтыі мясцовыя наменклатуры зберагалі свае нацыянальныя адметнасці і каштоўнасці — мову, культурную і духоўную спадчыну, то ў Беларусі маскоўскія ўплывы былі куды мацнейшымі. Гэта тлумачылася мноствам фактараў... More »\n— У першы клас гімназіі запісалася ўжо сем асоб, — кажа Аліна Ваўранюк, настаўніца беларускай мовы ў Беластоку. Хоць лік першакласнікаў-гімназістаў сціплы — усё ж поспех. Большасць іх не хадзіла ў „чацвёрку”. Дарэчы, у гэтай узроставай групе, як ніколі, былі праблемы з арганізаваннем урокаў. Працягам шасці гадоў родную мову ў ПШ н-р 4 вывучалі толькі тры вучаніцы. Аднак не колькасць тут важная! Дзяўчаты ўсе (на чатыры асобы ў класе) атр... More »\nКожны, хто сочыць за палітычным жыццём у Польшчы, даўно заўважыў адсутнасць Яцка Кураня. Хварэў некалькі гадоў, часцей прабываючы ў шпіталі чым дома. Вестка пра смерць Кураня шмат каму прыпомніла, як выглядаў свет палітыкі з яго ўдзелам. Яцэк Курань, хаця ўвасабляў ідэйнасць рэвалюцыянера, мяняць рэчаіснасць імкнуўся шляхам маральнага ўздзеяння на тых, якіх лічыў вінаватымі ў несправядлівасці ці крыўдзе грамадству. Ад маладосці да канца... More »\nРазвітальная сустрэча выпускнікоў Гайнаўскага белліцэя з настаўнікамі і малодшымі сябрамі адбылася 9 чэрвеня з удзелам бацькоў і многіх гасцей. Найлепшыя па вучобе ліцэісты атрымалі ўзнагароды, а іх бацькі пахвальныя граматы з падзякай за добрае выхаванне. Усе белліцэісты паспяхова здалі экзамены на атэстат сталасці і толькі за выключэннем некаторых, маюць намер вучыцца ў вышэйшых навучальных установах. — Вы паказалі сваю сталасць і доб... More »\nУ апошні дзень траўня на радыё „Zet” вядомая журналістка Моніка Алейнік спытала Леха Качынскага, што маюць думаць пра сваю дзяржаву грамадзяне, калі адначасова няма ўрада, прэзідэнт акампраметаваны абвінавачаннем у злачынстве, а парламент цалкам ашалеў. Адказ на такое пытанне, вядома, у палітыкаў бывае адзін — вінаватыя нашы палітычныя канкурэнты. Аднак само пытанне адлюстроўвала стан свядомасці асоб найлепш зарыентаваных у ходзе дзяржа... More »\n22-23 траўня ў Вільні прайшла юбілейная канферэнцыя Таварыства беларускай культуры. Арганізацыя адсвяткавала свае 15-гадовыя ўгодкі і стала ініцыятарам стварэння Асацыяцыі беларускіх культурных суполак Балтыцкага рэгіёна. Удзельнікамі юбілейных урачыстасцей, акрамя беларусаў Літвы, сталі госці-суайчыннікі з Эстоніі, Латвіі, Беласточчыны, Прагі, Калінінграда, Гродна, Мінска і іншых месцаў Беларусі. Вёў рэй старшыня Таварыства беларускай ... More »\nКожны чалавек мае свае правы. У большасці краін яны гарантуюцца канстытуцыяй. Але бывае і так, што напісанае ў канстытуцыі носіць толькі дэкларатыўны характар. Як кажуць — папера ўсё сцерпіць. Напярэдадні дня абароны правоў дзяцей хочацца паразважаць пра тое, якія правы маюць дзеці ў Беларусі, і якія правы ім патрэбны. У часы Савецкага Саюза, мы, савецкія дзеці, былі перакананы, што ў нас сама шчаслівае дзяцінства. Такое свята, як дзень... More »\nУ панядзелак, 26 мая 2003 г., я даведалася, што дзень раней памёр Мікалай Нестаровіч. Я ведала яго шэсць гадоў, ад хвіліны, калі прыехала ў Варшаву вучыцца на кафедры беларускай філалогіі Варшаўскага універсітэта. Тады мяне запрасілі на прэм’еру дакументальнага фільма, да якога фотаздымкі рабіў Мікалай Нестаровіч. На чацвёртым курсе я вырашыла напісаць магістэрскую дысертацыю пра творчасць Тамары Саланевіч. З дапамогай прыйшоў мне Мікал... More »


Леванеўскага тэрмінова вярнулі са шпіталю ў калёнію\n03 лістапад 2005, 18:01\nАлег Грузьдзіловіч, Менск Сваякі Леванеўскага зьвязваюць гэта з тым, што днямі ў рэспубліканскі турэмны шпіталь патрапіў яшчэ адзін палітычны вязень — Міхаіл Марыніч.\nУ Івацэвіцкую калёнію вярнулі Валера Леванеўскага, лідэра гарадзенскіх прадпрымальнікаў, які адбывае там пакараньне за паклёп на прэзыдэнта. Зьвесткі пра раптоўнае вяртаньне Леванеўскага зь Менску ў Івацэвічы аказаліся цалкам нечаканымі для сваякоў вязьня. Сын Леванеўскага Ўладзімер тлумачыць гэта тым, што днямі ў рэспубліканскі шпіталь, дзе лячыўся яго бацька, патрапіў Міхаіл Марыніч.\n(Уладзімір Леванеўскі: ) “Мяркую, гэта зроблена адмыслова, каб яны не маглі там сустрэцца, перагаварыць, каб палітычныя вязьні ня мелі зносінаў”.\nМінулы тыдзень Валер Леванеўскі праходзіў абсьледаваньне ў рэспубліканскім турэмным шпіталі ў Менску і ў лістах да сваякоў паведамляў, што затрымаецца там на лячэньне ня меней як на месяц. Гэтыя зьвесткі пацьвярджалі і дактары. Яны адзначалі, што ў Леванеўскага шэраг захворваньняў, якія патрабуюць лячэньня ў шпіталі.\nУ менскай калёніі, на тэрыторыі якой знаходзіцца шпіталь, адмовіліся камэнтаваць прычыны вяртаньня Валера Леванеўскага ў Івацэвіцкую калёнію. У Івацэвіцкай калёніі паведамілі, што Леванеўскі ўжо прыбыў у калёнію і цяпер утрымліваецца ў карантыне.\nМіхаіл Марыніч быў зьмешчаны ў рэспубліканскі турэмны шпіталь 31 кастрычніка. Паводле адваката і сваякоў вязьня, у яго зноў рэзка пагоршылася здароўе, амаль зьнікла адчувальнасьць паловы цела. Лекары тлумачаць гэта наступствамі інсульту, які Міхаіл Марыніч перанёс у сакавіку, калі ўжо знаходзіўся ў няволі. 3 лістапада сваякі Міхаіла Марыніча ня мелі новых зьвестак пра ягоны стан здароўя.\nВалер Леванеўскі і Міхаіл Марыніч прызнаныя арганізацыяй “Міжнародная амністыя” вязьнямі сумленьня. Да арышту ў 2004 годзе абодва бралі актыўны ўдзел у палітычным жыцьці краіны, былі лідэрамі апазыцыі.


Онлайн дуэтам: Да наступных выбараў гэтая ўлада не дацягне – Гавары Праўду\nОнлайн дуэтам: Да наступных выбараў гэтая ўлада не дацягне\nАказваецца, у часе следства па справе “19 снежня” Уладзімір Някляеў сядзеў у камеры №9, Ірына Халіп – у камеры №10, Андрэй Саннікаў – у камеры №11 у СІЗА КГБ. З чаго смяяліся Ірына Халіп з Насцяй Палажанкай, калі абмяркоўвалі казкі Андрэя Саннікава?\nЗа што “ўдзячны” Уладзімір Някляеў Аляксандру Лукашэнку?\nНа гэтыя і безліч іншых пытанняў 21 ліпеня ў час традыцыйнай чацвярговай онлайн-канферэнцыі з рэгіёнамі адказалі былы кандыдат на прэзідэнта Уладзімір Някляеў і журналістка Ірына Халіп, жонка экс-кандыдата ў прэзідэнты Андрэя Саннікава. Онлайн-канферэнцыя дуэтам – такую форму размовы з людзьмі кампанія “Гавары праўду” практыкуе ўпершыню.\nІрына Халіп: Фармат маўклівых акцый будзе мяняцца і напаўняцца нейкім унутраным крэатывам – гэта аб’ектыўны працэс. Так было і з акцыямі салідарнасці 16-га чысла: спачатку людзі ў восем гадзін вечара запальвалі свечкі ў сваіх вокнах, потым людзі сталі выходзіць на плошчу з партрэтамі зніклых, потым сталі пікетаваць расійскую амбасаду… У нейкі момант любая грамадская ініцыятыва пачынае жыць па сваіх законах, і жыццё, што называецца, уносіць свае карэктывы. З нагоды ўчорашняй акцыі я чытала ў інтэрнэце, што вось суціхаюць пратэсты, людзей усё менш … Гэта аб’ектыўная прычына, і не забывайце, што сезон летніх адпачынкаў ніхто не адмяняў. Мне здаецца, што ўжо да восені паўстане столькі новых ідэй, падказаных людзьмі, узнікшых непасрэдна на плошчах … Увогуле, восенню ўсім нам будзе вельмі весела. І людзей стане больш.\nУладзімір Някляеў: Часта пытаюцца: а што б вы параілі арганізатарам? Можа быць, калі ганяюць народ усюды (каля гандлёвых цэнтраў, на плошчы, на вуліцах), паспрабаваць сабрацца ў храмах? Напрыклад, каталікі – у касцёлах, каля касцёлаў, і маліцца. Проста маліцца Богу, прасіць, каб ён пазбавіў Беларусь ад нячыстай сілы. Гэта добра і Богу, і людзям, і царкве. Такім мог быць адзін з фарматаў правядзення гэтых акцый. Калі яны пачнуць біць людзей падчас малітвы ў храмах – тут Бог можа ўжо і не вытрымаць. А ў цэлым я згодны: не варта было чакаць бурнага развіцця гэтых акцый, прымаючы пад увагу рэакцыю ўладаў – бандыцкую, калі кожную сераду б’юць жанчын і дзяцей, арыштоўваюць.\n-Ходзяць чуткі, што ўдзельнікаў збіваюць расійскія наёмнікі…\nІрына Халіп: Прабачце, я ў гэта не веру. Якія найміты? .. Свае, родныя, якія косяць пад расіян, каб іх не ідэнтыфікавалі, каб іх не шукалі, каб не спрабавалі высветліць, хто яны, дзе жывуць, адкуль яны ўвогуле ўзяліся. Выбачайце, але такога лайна ў нас, на жаль, у сваёй краіне дастаткова. Самі прыйдуць, і выбудуюцца ў чаргу за тры мільёны рублёў прэміі.\nУладзімір Някляеў: Тое, што тут выкарыстоўваюць наймітаў з рэгіёнаў, каб іх не пазнавалі, – гэта магчыма. А тое, што да іх з Расіі будуць вазіць эшалонамі, – не верыцца.\n-Кажуць, спецыяльна падтапляюць руднік на “Беларуськаліі” – каб хутчэй прадаць.\nІрына Халіп: Я не думаю, што цяпер гэты «Беларуськалій» некаму спатрэбіцца. Пасля ўвядзення першых санкцыі і тонкага намёку (калі вы не вызваліце палітвязняў – на чарзе\n«Беларуськалій» і «Белнафтахім»), я не думаю, што любы чалавек у здаровым розуме і пры цвёрдай памяці будзе ўкладваць грошы ў прадпрыемства, якое заўтра можа апынуцца пад санкцыямі.\nУладзімір Някляеў: Што тычыцца «Беларуськалія» – гэта не труба, гэта наогул не фабрыка, не завод; такога аб’ёму актывы не могуць прадавацца па рашэнні аднаго чалавека прэзідэнт ён ці не прэзідэнт. І калі тэарэтычна дапусціць, што ён можа быць цікавы расійскім ці яшчэ якім капіталістам. У дадзеным выпадку павінна быць рашэнне калектыўнага органа – гэта народнае дабро. І для вырашэння гэтага пытання павінен быць рэферэндум.\nЧаму Лукашэнка не можа нікому “впарить” тое, што хацеў бы “впарить”? Ды таму што за такія грошы гэта нікому не трэба. У Расіі ёсць час, каб пачакаць, і на самой справе, тое, што яны хочуць зараз прадаць за 2-3 мільярда, восенню яны рады будуць аддаць за 500 мільёнаў – аддаць іх рабочым, каб працоўныя не выйшлі на вуліцы з рыдлёўкамі, з ламамі…\nЯ наогул дзіўлюся беларускаму прэм’еру, які, ведаючы рэальную эканамічную сітуацыю (што патрэбна дэвальвацыя беларускага рубля, што курс 5 тысяч за долар – проста нерэальны; долар не грамадзянін Беларусі, ён не можа стаць па стойцы смірна і сказаць: я буду каштаваць 5 тысяч), які пудрыць мазгі ўсім людзям, дакладвае нашаму валадару, што нас восенню чакае дабрабыт (хоць мы на восень прагназуем рэзкае пагаршэнне). Людзі добрыя, мы вас папярэджваем: калі вы будзеце пасіўна назіраць за гэтымі працэсамі – увосень вас чакае толькі бульба.\n-Як пачуваецца Ваш муж, Андрэй Саннікаў?\nІрына Халіп: Андрэя я бачыла ў панядзелак – гэта апошняе спатканне перад адпраўкай на зону. Ён выглядае, безумоўна, стомленым, таму што вельмі цяжка цяпер у турме: электрычнасць адключаюць, таму вентылятары не працуюць; у камеры духата невыносная. Людзі сядзяць адзін на адным, што называецца. Андрэй цяпер практычна не ходзіць на прагулкі, таму што гэта адзіная магчымасць застацца ў менш людным памяшканні і напісаць ліст дадому – не пайсці на шпацыр. Два-тры чалавекі застаюцца, пішуць лісты. Тым не менш, ён трымаецца вельмі бадзёра, аптымістычны. І прасіў перадаць, што ён моцна падтрымлівае ўсе гэтыя маўклівыя акцыі пратэсту. І апладзіруе.\nУладзімір Някляеў: І мы падтрымліваем яго і таксама яму Пляскайце ў далоні. І астатнім хлопцам, якія там сядзяць. Спадзяваліся мы пабачыцца з вамі ўжо гэтым летам, але падманула, ізноў ад улады раздаюцца толькі “абяцанкі-цацанкі”.\n-Якія рэцэпты выхаду з эканамічнага крызісу маеце Вы?\nУладзімір Някляеў: Усе рэцэпты выкладзеныя ў любым буквары па эканоміцы. Ідэя адна – пазбавіць магчымасці кіраваць працэсам таго чалавека, які не можа рэалізаваць гэтыя ідэі. Эканамічныя рэформы ўпіраюцца ў палітычную рэформу. Без палітычных рэформаў немагчымыя эканамічныя рэформы. Ён не ідзе на палітычную рэформу, таму што гэта страта ўлады. Вось тупік, у які ён прывёў краіну. Без вырашэння гэтага галоўнага пытання ніякія іншыя пытанні не могуць быць вырашаны.\nКаўбаса робіцца з палітыкі.\nІрына Халіп: Людзі сталі разумець у апошні час, што паміж наяўнасцю палітвязняў і эканамічным крызісам – прамая сувязь. Нават не ўскосная, не апасродкавана – прамая.\n-Ці магчымае аб’яднанне апазіцыі?\nУладзімір Някляеў: У інтэрнэце спрабуюць раскалоць нават тых, хто і не збіраўся расколваецца, скажам, мяне з Саннікавым спрабуюць развесці на розныя палюсы. Непаразуменняў з Андрэем ў нас не было падчас прэзідэнцкай кампаніі, няма сёння і, спадзяюся, не будзе, калі ён выйдзе. Дамоўленасці, якія ў нас былі, не парушаны і будуць працягвацца. Як мы былі саюзнікамі, так саюзнікамі і застаемся – тут нічога не змянілася.\nШто да апазіцыі, то я першапачаткова не верыў, што можна аб’яднацца вакол ідэі выбару лідэра апазіцыі. Лідэры не абіраюцца – лідэрамі становяцца. Другая рэч, што патрэбна агульная платформа, неабходна выконваць агульныя пагаднення, аб якіх дамаўляліся, – гэта трэба рабіць.\nІрына Халіп: Зараз збіраецца нейкае кубло, якое кажа: мы разглядаем магчымасць удзелу ў парламенцкай кампаніі… Які ўдзел?.. Пакуль ёсць палітвязні – ніякіх гульняў з гэтай уладай быць не можа. Вызваленне палітвязняў і новыя выбары без Лукашэнкі, ён павінен сысці – гэта асноўныя, базавыя рэчы, на якіх і можа адбывацца аб’яднанне.\nУладзімір Някляеў: Без вызвалення палітвязняў ні пра якія палітычныя акцыі не можа быць і гаворкі. Гэта першае палітычнае патрабаванне, без выканання якога ніякіх іншых рэчаў проста быць не можа. Калі ж гэта ўсё-такі адбудзецца – ці ёсць платформа, вакол якой варта было б аб’ядноўвацца? У гэтым трэба ўсім разам разбірацца – павінны ўдзельнічаць усе рэальныя палітычныя сілы ў Беларусі, а не нейкі блок асобных людзей, – гэта зноў ні да чаго не прывядзе.\nІрына Халіп: Дарэчы, з нагоды вашых з Андрэем пагадненняў … Мы не так даўно з Насцяй Палажанка смяяліся. Я распавядала ёй пра казкі, якія пачаў пісаць Андрэй для Даніка (вось ён ужо даслаў 25 выдатных казак). І мы ўспомнілі: вось выдатны тандэм – паэт і казачнік. Адзін будзе вершы чытаць, іншы будзе распавядаць казкі.\n-Ірына, як вы ацэньваеце разгляд Вашай касацыйнай скаргі?\nІрына Халіп: Проста геніяльна адбыўся разгляд касацыі. Выступіць – далі, адвакатам выступіць – далі, потым устаў пракурор і стаў даказваць, што мы ўсе, аказваецца, «неадэкватныя адмарозкі». Такія мяккія прысуды, сказаў, – пакінуць у сіле. Калі суд зрабіў выгляд, што пайшоў на нараду, пракурор дастаў Біблію. І пачаў чытаць. І так на нас глядзеў з Пашам Севярынцам, з такім жахам; мне здавалася, цяпер крэйдай круг намалюе і пачне чытаць нешта кшталту «згінь, згінь, нячыстая!». Севярынец проста задыхнуўся, калі ўбачыў Біблію ў руках у пракурора!\nВядома, «павесяліліся”. Прайшло 15 хвілін, дзеткі зайшлі, сказалі, што ўсё застаецца ў сіле. Мы з Паш зноў пасмяяліся, пацешыліся, што ў такую невыносную спякоту яны ў гэтых сінтэтычных чорных мантыях – хоць нейкая радасць … У цябе будзе заўтра тое ж самае.\nУладзімір Някляеў: На 22 ліпеня прызначаны суд. На 15 ліпеня Фрунзенскі суд яшчэ не перадаў у гарадскі суд крымінальную справу. З 15-га па 22-е – тыдзень. І заўтра яны мне будуць тлумачыць, што так, а што – не гэтак. Прачытаць за тыдзень 30 тамоў крымінальнай справы плюс прысуд 60 старонак плюс ўсе скаргі… Я сёння кажу, што заўтра я гэтаму суду аб’яўляю поўны недавер, усёй сістэме нельга давяраць па той простай прычыне, што яна працуе на выканаўчую ўладу. А значыць, нельга давяраць нікому з тых, хто гэтай сістэме служыць – справядлівасць не можа быць на службе ў несправядлівасці. А па-другое, хай тлумачаць чым хочуць (дзяцей ім корміць трэба, абуваць, апранаць) – усім трэба карміць дзяцей, тым больш, тым, каго яны па загаду Лукашэнкі пасадзілі ў турмы. І чые сем’і на сённяшні дзень на самай справе галадаюць, ходзяць голыя і босыя.\nЯ думаю, трэба прайсці гэтую лесвіцу для таго, таму што гэта справа мы не можа пакінуць так, як ёсць. Гэта вельмі сур’ёзная справа, для будучыні, каб у гэтай краіне хоць калі-небудзь запанавала справядлівасць.\nІрына Халіп: А акрамя таго, паўдзельнічаем ў пашырэнні спісу неўязных, што таксама немалаважна.\n-Спадар Някляеў, Вы толькі што з’ездзілі ў госці да Еўтушэнкі, знаходзячыся пад падпіскай аб нявыездзе. Вам што, КГБ…\nУладзімір Някляеў: За што я ўдзячны Ельцыну і Лукашэнку, за іх “саюзную дзяржаву” – за тое, што паміж дзяржавамі няма мяжы. І нельга прасачыць (калі, канечне, дзень і ноч не сядзецьу мяне на хвасце) – з’ездіў я ў тую Маскву да Еўтушэнкі ці не з’ездзіў.\nІрына Халіп: Заўтра касацыя – прысуд уступае ў сілу. Так што змяніць табе меру стрымання, нават калі захочуць, табе ўжо не здолеюць.\n-Як вы ацэньваеце шансы Лукашэнкі на наступных выбарах? Ён сыйдзе яшчэ да выбараў ці проста не будзе вылучаць сваю кандыдатуру?\nІрына Халіп: Ды яго не будзе да таго моманту, пакуль пройдуць пяць гадоў!\nУладзімір Някляеў: Эканамічная сітуацыя не па плячы гэтаму ўраду, а тым больш – Лукашэнку. І наўрад ці ў гэтай сітуацыі яны змогуць справіцца і захавацца. Я думаю, што да наступных выбараў гэтая ўлада не дацягне.\n-Як вы ацэньваеце акцыю “Стоп-бензін”? Маючы высокую інфляцыю, варта чакаць і высокія кошты на паліва. Ці ёсць сэнс пратэставаць? І ці будзеце на акцыі хаця б у якасці першага зявакі?\nУладзімір Някляеў: Я лічу, што гэтая акцыя пратэсту не супраць адпаведнасці ці неадпаведнасці на паліва. Цэны на паліва ўстанаўліваюцца не з эканамчных чыннікаў – усё робіцца па словах аляксандра Рыгоравіча. Дык я думаю, гэтая акцыя адбываецца супраць маны. Што нядаўна сказаў Лукашэнка, які крык усчаў? “Хто гэта там народ мой абідзеў? А ну апусціць!” Падняўшы кошты ўдвая, адбілі нейкую капейчыну, і цяпер гэта ўжо ніхто маной і падманам не лічыць. А аўтамабілісты лічаць – іх падманулі. І гэта абсалютна справядлівы працэс.\nІрына Халіп: Людзям не падабаецца, што ўвесь гэты час іх трымаюць за ідыётаў. Яны плацілі б за бензін – колькі трэба, каб толькі ім казалі праўду – колькі рэальна каштуе бензін і колькі рэальна каштуе беларускі рубель.\n-Як дамагчыся падліку кожнага голасу на выбарах?\nУладзімір Някляеў: Калі ёсць такі круцель, як у нас, ніякія тэхналогіі не дапамагаюць. Адна тэхналогія – ніхто нічога не лічыць…\nІрына Халіп: за гэтай уладай і пры тым, што Цэнтрвыбаркамам камандуе галоўная любіцельніца баршчоў – бессэнсоўна гаварыць пра нейкія тэхналогіі, пра галасы, куды засоўваць свой голас. Усё гэта пазбаўлена сэнсу.\n-Як пажывае Даніла?\nІрына Халіп: Даніла чытае татавы казкі. Даніла па тры разы на дзень разам са мной бегае да паштовай скрыні – паглядзець, ці прыслаў тата ліст. Калі я выходжу адна і бачу ў скрыні пісьмо, я бягу і дастаю, бо ведаю, хай паляжыць, пакуль мы з Данем прыдзем. Ён, канечне, страшна сумуе, задае пытанні. Нядаўна ён мне сказаў: я не хачу жыць удвух, мне без таты вельмі дрэнна. Што я магу адказаць?.. Я не ведаю. Калі я размаўляла са сваёй мамай, пыталася: хочаш з бабуляй пагаварыць? Не, я хачу з татам…\nУладзімір Някляеў: У кэдэбэшным СІЗА я быў праз клазет ад Ірыны, жаночай камеры. Больш за ўсё я думаў: Андрэй недзе сядзіць і ведае, як з табой могуць тут абыходзіцца, – я дзякаваў, я шчыра дзякаваў Богу, што я ў гэтай турме адзін…\nІрына Халіп (звяртаючыся да У.Някляева): Ты сядзеў у дзевятай, я – у дзесятай, а Андрэй – у 11-й камеры. І ён мяне чуў. Я спецыяльна гучна смяялася, гучна размаўляла – каб ён мяне пачуў.\nУладзімір Някляеў: І яны хочуць, каб людзі даравалі гэты здзек?..\n-Можа, падзеліцеся планамі?\nУладзімір Някляеў: Ёсць частка апазіцыі, якая прызначыла дзень “рэвалюцыі”. Нельга прызначыць гэты дзень, але быць гатовымі да гэтага дня апазіцыя павінна. Трэба прадоўжыць працэс увязвання, як сказала ірына, у свядомасці людзей эканамічных праблем з палітычнымі. Каб людзі разумелі, што палітвязні – не асобна ўзятая праблема, яна цесна звязана з каўбасой. Трэба зрабіць тое, што собныя палітыкі паспелі зрабіць у 91-м годзе: пайшлі на плошчу з каўбасой, па дарозе прыхапілі палітычныя праблемы і з тым прыйшлі на плошчу. Хацець каўбасы і каб дроў далі – гэтага мала, каб і дзяцей нашых ашчаслівіць.\nІрына Халіп: Хоць забіце, але ў мяне такое адчуванне, што ўвосень усё зменіцца. Магчыма, гэта аптымізм, які паходзіць ад роспачы, але я адчуваю …\nУладзімір Някляеў: Яшчэ на судзе я казаў: калі па-чалавечы станеце з намі размаўляць, мы паспрабуем з вамі па-людску размаўляць. Але не хочуць жа! Значыць, яны не паправяць сітуацыю, таму што выправіць сітуацыю можна было толькі, вызваліўшы палітвязняў, і каб усе сілы, якія хочуць дабра гэтай краіне, сабраліся ўсе разам. Такая практыка выхаду з сістэмных крызісаў ва ўсіх краінах – іншага свет не ведае. Толькі ўсім народам… А ўвесь народ – гэта ў першую чаргу тыя, каго гэта ўлада пасадзіла ў турмы. Давайце дамагацца, каб іх выпусцілі. І кожны ваш выхад на плошчу, або на вуліцу, або паход у храм, як я прапанаваў, – гэта выхад ваш за тое, каб вызвалілі ні ў чым не вінаватых людзей.\nGoodness Frank21 октября 2016 #\nДобры дзень, Мяне клічуць petejonzzz універсітэта Беніна Вучэнні\nБальніца, я спецыяліст у галіне хірургіі органаў, і мы маем справу з\nкупля органа ад чалавека, хто хоча прадаць, і мы знаходзімся ў\nНігерыя, ЗША і ў Малайзіі, але наш галоўны офіс знаходзіцца ў Нігерыі. калі\nВы зацікаўлены ў продажы сваёй ныркі, або прадаваць любую частку вашага\nорган цела Калі ласка, звяжыцеся з намі для атрымання дадатковай інфармацыі. Звяжыцеся з намі праз\nУ надзеі пачуць ад вас.\nУНІВЕРСІТЭТ Бенін Teaching Hospital.\nМы даем вам гарантыю таго, што верхні вы будзеце\nне шкадую, прымаючы смелы крок да нашай прапановы ў парадку\nтаму што прыгожы сума грошай чакае вас за гэта. Але па-першае,\nперш чым мы зможам рухацца далей вы павінны даць ваш асабісты\nінфармацыю, і вы павінны пераканацца, што асабістыя дадзеныя, з’яўляецца\nзапоўнены адпаведным і правільна.\nВашы бацькоўскія імёны:\nВаша група крыві:\nВаш Дата нараджэння:\nВаш нумар тэлефона:\nВаша прафесія / Прафесія:\nСума, якую Вы хочаце прадаць сваю нырку:\nВаша краіна: Ваш дзяржаўны\n: Заўважце, што мы купіць нырку на максімальную суму\nЗ 800,000.00euro і вы не звязацца з іншым, вы можаце\nТАКСАМА ПОЧТА ЗША ПА petejonzzz@gmail.com


Твой стыль – Старонка 1172 – Навіны Гродна: палітыка, эканоміка, культура, адукацыя\nПерспектывы забудовы былога ваеннага гарадка\n4 жніўня 2011 Л.Леонт |\nНа плошчы ў 14,3 гектара, якую займаў ваенны гарадок на вуліцы Пралетарскай і які ператварылася ў руіны і прыстанак бамжоў, ўзвядуць дамы. Забудова будзе весціся па перыметры: вуліца Пралетарская, Шчорса, пр. Касманаўтаў, вучэбны корпус ГрДзУ імя Янкі Купалы.\nЮрыдычны факультэт ГрДзУ імя Янкі Купалы – самы папулярны\nНа бюджэтныя месцы па спецыяльнасці «Міжнароднае права» Гродзенскага дзяржуніверсітэта імя Я. Купалы залічаны толькі залатыя медалісты. У шэрагах абітурыентаў, якія прэтэндавалі на залічэнне менавіта на гэтую спецыяльнасць было 13 медалістаў пры наборы на бюджэт… 10 чалавек.\nШлях праз ГУЛАГ да далучэння да ліку святых\nСёння, 4 жніўня, ў лідскім Свята-Міхайлаўскім кафедральным саборы адбылося набажэнства і далучэнне да ліку святых пакутніка Кіпрыяна (Клімуца). Святы з’яўляўся настаяцелем царквы ў вёсцы Ятра Навагрудскага раёна.\nХроніка апошніх НЗ: на зямлі і пад зямлёй\nСёння раніцай на вуліцы Горкага каля крамы «Мока» можна было назіраць некалькі пажарных машын. Па папярэдніх дадзеных, прычынай задымлення стала кароткае замыканне электраправодкі халадзільнага абсталявання на першым паверсе.\nПад пільным вокам назірання\nВідэакамеры сталі ўсталёўваць нават у лазнях. Гэта паведамленне «Вячэрняга Гродна» можна знайсці сёння практычна на ўсіх сайтах. Камеры ёсць на другім паверсе, на ўваходзе ў агульныя аддзяленні… Наколькі гэта правамоцна?\nЯк і раней, мы аплочваем толькі 60% кошту паездкі\nСёння квіткі на праезд у аўтобусах і тралейбусах падаражэлі прыкладна на 5%. Талон на адну паездку ў аўтобусе ці тралейбусе цяпер каштуе 750 рублёў (у кіроўцы – 800 рублёў), у экспрэсным аўтобусе – 1 150 рублёў, у маршрутках – 1 520 рублёў.\n«Лялька – таксама чалавек»\n3 жніўня 2011 Лёша Шота |\nПад такой назвай у Гродне, Магілёве і Мінску пройдзе Фестываль польскіх спектакляў і анімацыйнага кіно для дарослых. У Гродне спектаклі і паказы фільмаў адбудуцца 25-27 жніўня ў Тэатры Лялек.\nПесні на словы Караткевіча заспявалі ў Гродне\n3 жніўня 2011 Іна Севярын |\nМенскі музыка, паэт і саліст гурта “Нельга забыць” Міхась Бараноўскі зладзіў у Гародні кватэрнік.\nБеластоцкае гарадское тэлебачанне пачало супрацоўніцтва з каналам Гродна Плюс\nДамова пра гэта была падпісаная ў Гродне. Супрацоўніцтва прадугледжвае стварэнне сумесных праграм, рэкламы, а таксама ўдзелу ў транспамежных праграмах Еўрасаюза.\nГродзенскія мытнікі затрымалі галюцынагенныя грыбы і марыхуану\nМінчукі ўязджалі ў Беларусь праз памежны пераход «Бераставіца», выбраўшы «зялёны» калідор. Але мытнікі ўсё роўна вырашылі абшукаць аўтамабіль.


“Падтрымка” дэмакратычнай Грузіі “Захадам” на фоне расейскай імперскай агрэсіі (частка 2) - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nПачнем з таго, што яшчэ ў студзені 2009 года прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Расею ў подкупе заходніх палітыкаў і прэсы. Выступаючы ў прамым эфіры Першага канала грузінскага тэлебачаньня ён сярод іншага заявіў: «Расея выдае вялікія грошы на подкуп заходніх палітыкаў і журналістаў для стварэньня праблем і ачарненьня Грузіі» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/23/ 63562.shtml).\nАд сябе дададзім: па-першае, прэзідэнт Грузіі напэўна ведаў, што казаў; а, па-другое, расейская імперыякратыя не падкупала б заходніх палітыкаў і журналістаў, калі б яны не былі… прадажнымі.\nНібы знарок, каб пацьвердзіць гэта выказваньне Саакашвілі, у канцы сакавіка 2009 года сталі вядомыя высновы камісіі Еўразьвязу, створанай, дарэчы, па просьбе афіцыйнага Тбілісі, што да ваеннага нападу Расеі на Грузію ў жніўні 2008 года. Камісія прыйшла да высновы, што баявыя дзеяньні ініцыяваў… прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі [!; зьвярніце ўвагу на малюнак; надпіс: “не турбуйцеся, мы толькі спрабуем аднавіць мір!” – Рэд.]. Па зьвестках штотыдневіка Spiegel, камісія прыйшла да высновы, што “Саакашвілі не адбіваў “расейскую агрэсію”, як ён сцьвярджае і як вырашыла парламенцкая камісія Грузіі, а планаваў правядзеньне баявых дзеяньняў”. Дадаткова Spiegel удакладняе, што “пяцідзённая вайна паміж Расеяй і Грузіяй прывяла да эскалацыі адносін паміж Усходам і Захадам, самай небясьпечнай з часоў заканчэньня халоднай вайны”. Такое дзіўнае рашэньне камісіі ЕЗ патлумачыў адзін зь міністраў ураду Грузіі – аказваецца, камісія фінансавалася расейскай кампаніяй «Газпром», таму яе высновы і мусяць быць на карысьць Расеі. Прэтэнзіі міністра тычыліся двух членаў камісіі – эксьперта міжнароднага права, кіраўніка кафедры Усходнееўрапейскага права Гамбургскага ўніверсітэта Ота Лухцерхандта і дырэктара аддзелу аналіза абароны Міжнароднага інстытута стратэгічных дасьледаваньняў Вялікабрытаніі Крыстафера Лангтана. Яны яшчэ да стварэньня камісіі ў сваіх выказваньнях не падтрымалі грузінскую версію прычын вайны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/03/23/64652.shtml). Аказваецца, расейцы заплацілі больш… Вось вам і ўся эўрапейская “дэмакратычнасьць” на пару з “цывілізаванасьцю”.\nЗа некалькі дзён да гадавіны падзей 8.8.2008 у Грузіі Міхаіл Саакашвілі даў інтэрвю брытанскай кампаніі ВВС. У ім ён заявіў, што ўжо “не разьлічвае на ваенную дапамогу Захаду“. І дадаў, што і ў 2008 годзе “гэтая дапамога была запозьненай і недастатковай“. Разам з тым, прэзідэнт падкрэсьліў: «Я ніколі не адмоўлюся ад выкананьня сваіх задач, нават такой безнадзейнай, як абарона краіны ад разбурэньня і эканамічнага прыгнёту. Ці павінны мы будзем супраціўляцца, калі яны пойдуць на нас зноў? Так, мы будзем супраціўляцца! », – сказаў Саакашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/06/67211.shtml).\nАле пазьней пазіцыя ЕЗ патроху пачала набліжацца да рэчаіснасьці (відаць, грузінам давялося таго-сяго падмасьліць). Так, у лістападзе 2009 года ў інтэрвю журналістам Карл Більт – міністар замежных спраў Швецыі, якая старшынствавала ў Еўразьвязе – заявіў, што кіраўніцтва Еўразьвязу лічыць, што Расея ня выканала ўмовы пагадненьня, падпісанага прэзідэнтамі Мядзведзевым і Сарказі ў жніўні 2008 года. Ён нагадаў, што пагадненьне прадугледжвае поўны вывад расейскіх войскаў да тых межаў, якія існавалі да нападу Расеі на Грузію. Міністар таксама адзначыў, што немагчыма разглядаць «кіраўніцтва Цхінвальскага раёна Грузіі («Паўднёвай Асеціі») як сапраўды незалежную ўладу». «Гэта відавочна. Яны ўвесь час ездзяць у Маскву, ва Ўладзікаўказ, яны атрымліваюць з Расеі грошы, таму гэта не незалежныя ўлады ў сур’ёзным сэнсе слова», – сказаў шведскі міністр… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/22/69305.shtml).\nУ канцы студзеня 2010 г. адбыўся чарговы скандал з удзелам “эўрапецаў” у дачыненьні да Грузіі. Рускамоўны грузінскі тэлеканал «Першы каўказскі», які вяшчае з Тбілісі ў тым ліку на тэрыторыю Паўночнага Каўказу, быў адключаны ад французскага спадарожніка, належачага фірме Eutelsat. Генеральны дырэктар канала Зураб Двалі лічыць, што адключэньне тэлеканала ад французскага спадарожніка магло адбыцца «не без дапамогі Расеі». Ён таксама ня выключыў, што Масква спрабуе націснуць на Францыю, каб тая не падаўжала зь «Першым каўказскім» пагадненьня аб вяшчаньні празь яе спадарожнік. Між тым, «крыніца» ў Eutelsat і сапраўды згадала пра «ўмяшаньне» з боку, якое здольна «нанесьці шкоду» кампаніі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70320.shtml).\nУ лютым 2010 былы савецкі дысідэнт Уладзімір Букоўскі заявіў у інтэрвю тэлекампаніі «Руставі 2», што «ўвесь сьвет ведаў аб падрыхтоўцы Расеі да ваеннай агрэсіі супраць Грузіі, але … не адрэагаваў на яе адпаведным чынам». Букоўскі зьвярнуў увагу на тое, што Расея па-ранейшаму не выконвае ўзятых на сябе абавязальніцтваў, і што ствараецца ўражаньне, што галоўнымі для Захаду зьяўляюцца расейскія нафта з газам і, зыходзячы з гэтага, добрыя дачыненьні з Расіяй. Закранаючы пытаньне аб маючым адбыцца продажы Расеі французскага верталётаносца «Містраль», Букоўскі заявіў, што гэта агрэсіўная зброя, якая ўяўляе сапраўдную небясьпеку ў руках Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml ).\nУ чэрвені 2010 г. адбыўся візіт Саакашвілі ў Францыю. У інтэрвю французскім СМІ ён заявіў, што яго прыезд у Францыю зьнішчае спробы Расеі ізаляваць Грузію. Пра гэта, на думку грузінскага лідара, кажа той факт, што прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі запрасіў яго прыехаць за два дні да прыезду ў Францыю Пуціна (як будзе бачна пазьней, Саакашвілі памыляўся; хутчэй Сарказі паклікаў яго да сябе для таго, каб потым прадаць інфармацыю Пуціну…). Саакашвілі, паменшыўшы значэньне таго факту, што Францыя прадае Расеі 4 верталётаносца Mistral, зрабіў акцэнты на тым, што Францыя “працягвае аказваць ціск на Расею, каб тая выконвала дасягнутыя пасьля ваеннага канфлікту 2008 мірныя дамовы”. Як стала вядома, Саакашвілі паднімаў пытаньне аб Mistral на перамовах з Сарказі, але французскі бок адмовілася адмяніць сваё рашэньне аб продажы караблёў расейскай імперыі… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/09/73030.shtml).\nУ ліпені 2009 г. стала вядома, што аўстрыйская паліцыя рассьледуе дачыненьне арганізаванай злачыннай групоўкі, якая дзейнічае ў Еўропе, да фінансаваньня пратэстаў у Грузіі ў 2009 годзе. У 46-старонкавым дакладзе паліцыі Вены сцьвярджаецца, што грузінскі бізнэсмэн, які пражывае ў Аўстрыі, зьбіраў грошы для фінансаваньня пратэстаў у пачатку 2009 года. Паведамляецца, што кіруемая ім “грузінская арганізаваная злачынная арганізацыя” атрымлівала сродкі ад крадзяжоў, шантажу і адмываньня грошай у першую чаргу ў краінах Заходняй Еўропы (http://pda.kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/05/73614.shtml).\nДзякуючы Wikileaks у сьнежні 2010 адкрылася, што Францыя выступала супраць прапановы ўраду ЗША аб візіце ў Грузію Рады НАТА адначасна зь візітам генеральнага сакратара НАТА ў пачатку кастрычніка 2010 г. Пры гэтым урад Францыі быў перакананы, што Нямеччына пярэчыць сяброўству Грузіі ў НАТА ня менш, чым Францыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/27/77621.shtml).\nУ сакавіку 2011 г. з дакументаў, апублікаваных сайтам WikiLeaks, стала таксама вядома, што Францыя выступіла на баку Расеі пасьля «пяцідзённай вайны» з Грузіяй у жніўні 2008 года, і асадзіла дзьве еўрапейскія краіны, якія выступілі супраць Масквы. Парыж тады прыгразіў перашкодзіць польска-шведскай ініцыятыве па зьбліжэньні ЕЗ і рэспублік былога СССР, калі Варшава і Стакгольм не зьмякчаць сваю пазіцыю па расейска-грузінскім канфлікце. Так, дакументы сьведчаць, што Францыя пагражала спыніць ініцыятыву «Усходняе партнёрства», калі шведы й іншыя сябры Еўразвязу будуць перашкаджаць «звычайнаму ходу спраў» з Масквой, перашкаджаючы аднаўленьню перамоў паміж РФ і ЕЗ (нагадаем, “Усходняе партнёрства” – гэта план, накіраваны на ўцягваньне ў ЕЗ 6 постсавецкіх краін: Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Арменіі і Азербайджана; ў адпаведнасьці зь ім ужо ў 2012 годзе на тэрыторыі гэтых краін павінна быць створана зона свабоднага гандлю, распаўсюджана дзеяньне Шэнгенскага пагадненьня). Пра гэта паведамлялася ў адной з дэпешаў, накіраваных у дзярждэпартамент ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/09/79874.shtml). Некаторыя аналітыкі тлумачаць “дзіўную” пазіцыю Францыі тым, што кіраўніцтва гэтай краіны было “вельмі зацікаўлена” ў падпісаньні кантракту паміж расейскім «Газпрамам» і французскай Gaz de France Suez па французскім удзеле ў будаўніцтве газаправода “Паўночная плынь”, а таксама тым, што французы ўступілі ў перамовы з расейскай імперыяй аб продажы вайсковых дэсантных караблёў класа Mistral.\nУ канцы 2011 споўнілася больш за тры гады пасьля вайны расейскай імперыі супраць Грузіі. Гэтага часу Еўрапарламенту нарэшце хапіла, каб убачыць тое, што відавочна нават дзіцяці – гэта ня Грузія напала на Расею, як Еўрапарламент лічыў раней (гл. папярэднюю інфармацыю), а наадварот. У лістападзе 2011 г. Еўрапарламент нарэшце прыняў рэзалюцыю па Грузіі, у якой зьмяшчаецца афіцыйны заклік да Расеі выканаць узятыя ў жніўні 2008 года абавязальніцтвы і вывесьці свае войскі з грузінскіх тэрыторый. У рэзалюцыі між іншым запісана, што “тэрыторыі Абхазіі й Паўднёвай Асеціі павінны быць абвешчаны акупаванымі тэрыторыямі». У рэзалюцыі таксама сказана, што еўрапейскія назіральнікі, якія знаходзяцца з 2008 года ў Грузіі, абавязкова павінны быць дапушчаныя для маніторынгу на тэрыторыі Абхазіі і Паўднёвай Асеціі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/18/86646.shtml).\nА цяпер давайце паглядзім на палітыку ЗША ў дачненьні да Грузіі.\nУжо ў самым пачатку 2009 г. Вашынгтон і Тбілісі падпісалі Хартыю аб стратэгічным партнёрстве, якая прадугледжвае ўзаемадзеяньне ў галіне культуры, эканомікі, а таксама абароны і бясьпекі. Гэта першы афіцыйны дакумент аб стратэгічным партнёрстве дзьвюх краін. Пры гэтым грузінскі бок дадае, што ў пагадненьні наўпрост сказана, што ЗША дапамогуць Грузіі ўмацаваць абароназдольнасьць краіны. У прыватнасьці, Амерыка ўзяла на сябе абавязальніцтвы падрыхтаваць, навучыць і ўзброіць войска сваіх новых партнёраў. Дакумент таксама прадугледжвае, што бакі заключаць пагадненьне аб свабодным гандлі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/09/63280.shtml).\nУ сакавіку 2009 года міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ ў інтэрвю японскай газеце Nikkei заявіў, што Грузія гатовая вывучыць магчымасьць разьмяшчэньня вайсковай базы ЗША на тэрыторыі краіны, калі такая прапанова паступіць ад Вашынгтона (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009 / 03/12/64467.shtml; тут варта ўзгадаць, што за некалькі дзён перад гэтым кіраўнік рэспублікі Паўднёвая Асеція Эдуард Какойты заявіў аб рашэньні выдзеліць землі пад расейскія вайсковыя базы тэрмінам на 99 гадоў).\nУ траўні 2009 году ў Грузіі адбыліся вучэньні НАТА. Яны пачаліся на наступны дзень пасьля таго, як грузінскае кіраўніцтва абвясьціла аб прадухіленьні ваеннага перавароту ў краіне. Тут варта дадаць, што некаторыя краіны – Казахстан, Малдова, Арменія і Сербія – адмовіліся ад удзелу ў вучэньнях НАТА на тэрыторыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/06/65445.shtml).\nУ ліпені 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў на прэсавай канферэнцыі пасьля перамоваў зь Мядзьведзевым, што лічыць неабходным паважаць тэрытарыяльную цэласнасьць Грузіі. «Я пацьвердзіў нашу перакананасьць у тым, што тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі павінна паважацца. Мы таксама ня згодныя зь цяперашнімі межамі Грузіі. Мы таксама не зацікаўленыя ў ваенным канфлікце. Усе гэтыя пытаньні павінны быць урэгуляваныя. Прэзідэнт Мядзведзеў і я хочам пакінуць суперніцтва і рухацца наперад », – сказаў Абама (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/06/66614.shtml).\nАднак, і ў палітыцы ЗША трэба адрозьніваць словы і справы. Так, у жніўні 2009 г. дырэктар Грузінскай службы радыё “Свабода” Давід Какабадзэ (гл. фота), адказваючы на пытаньне нашага рэдактара: “На сёньня ў сеціве шмат сьведчаньняў таго, што расейская імперыя вось-вось можа зноў напасьці на Грузію. Ці на гэты раз вы лепш падрыхтаваны, каб адбіць агрэсію?” – адказаў: “Гэтае пытаньне мы ўжо закраналі раней. Я ўсё ж думаю, што Расея ня зможа напасьці на Грузію яшчэ раз, зыходзячы з таго, што Захад гэтым разам даў зразумець, што ён не застанецца ўбаку. У нас ёсьць інфармацыя пра тое, што падчас сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расеі Абама заявіў Мядзьведзеву аб тым, што калі б такое здарылася, ЗША гэтым разам не застануцца ўбаку. Думаю, што гэты “месідж” дайшоў да адрасата, і на такі крок Масква ўсё ж пайсьці ня зможа. Што да падрыхтаванасьці грузінскай арміі, дык мне здаецца, што цяпер яна падрыхтаваная яшчэ горш, чым летась, нягледзячы на заявы расейскага вайсковага кіраўніцтва, што грузінская армія ўзбройваецца і цяпер яна ўзброеная яшчэ лепш, чым была год таму. Мы ведаем, што гэта ня так, тым больш, што амерыканскія вайскоўцы, можна сказаць, ня выканалі абяцаньня дапамагчы грузінскай арміі зь пераўзбраеньнем” (http://www.svaboda.org/forum/81421.html).\nАднак літаральна празь некалькі дзён стала паступаць й іншая інфармацыя. Стала вядома, што з мэтай забесьпячэньня бясьпекі амерыканскімі спадарожнікамі ўзятая пад кантроль ўся тэрыторыя Грузіі, што Рада бясьпекі ЗША выклікала з адпачынкаў сваіх супрацоўнікаў, а сьпецыяльны штаб стала падае інфармацыю аб сітуацыі ў Грузіі прэзідэнту ЗША Бараку Абаму і віцэ-прэзідэнту Байдэну (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/05/67187.shtml).\nТады ж ЗША заклікалі Расею паважаць межы Грузіі. «Галоўнае, што нас турбуе, – гэта суверэнітэт і тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі», – адзначыў прэс-сакратар амерыканскага зьнешнепалітычнага ведамства. Расея прыняла абавязальніцтвы ў рамках пагадненьня аб спыненьні агню, і мы спадзяемся, што яна будзе паважаць гэтыя абавязальніцтвы “, – падкрэсьлілі ў Вашынгтоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/14/67357.shtml).\nУ канцы жніўня 2009 зьявілася інфармацыя, што Грузія можа прыняць у сябе зьняволеных з Гуантанама [!!! – Рэд.]. Пра гэта заявіла грузінская тэлекампанія «Руставі-2» са спасылкай на амерыканскую газету «Washington Post». У сваю чаргу гэтае выданьне са спасылкай на крыніцы ў адміністрацыі прэзідэнта ЗША Барака Абамы піша, што па гэтым пытаньні «Вашынгтон правёў пазітыўныя перамовы з Тбілісі»… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/25/67603.shtml).\nУ лістападзе 2009 г. высьветлілася, што амерыканцы вырашылі па-іншаму выкарыстаць праблемы Грузіі. Стала вядома, што Грузія накіравала 173 салдаты ў шматпакутны Аўганістан, якія пачалі прымаць удзел там у ваенных дзеяньнях супраць народа Аўганістана (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/16/69192.shtml; тут таксама варта нагадаць, што раней да 2.000 грузінскіх вайскоўцаў ужо ўдзельнічалі ў вайне ў Іраку).\nУ студзені 2009 г. у інтэрвю амерыканскаму інфармацыйнаму агенцтву AP Міхаіл Саакашвілі запрапанаваў Злучаным Штатам выкарыстоўваць грузінскую тэрыторыю і транспартную інфраструктуру для дастаўкі вайсковых грузаў у Аўганістан (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70312.shtml ; тут зноў варта нагадаць, што ЗША і НАТА ўжо тады мелі вострую патрэбу ў новых транзітных шляхах у Аўганістан, паколькі акупацыйныя войскі ў Аўганістане павялічыліся ўдвая. Сваю ролю адыграла і адмова Кіргізіі працягнуць для ЗША арэнду базы «Манас». Што да перакіданьня грузаў праз Пакістан, то гэты маршрут быў ужо фактычна паралізаваны сталымі нападамі талібаў. Таму ЗША ўжо тады адпраўлялі транзітныя грузы для сваіх дыслакаваных у Аўганістане войскаў з Балтыйскага мора праз Расею, Казахстан і Узбекістан).\nУ лютым 2010 г. НАТА, дзе, як вядома, верхаводзяць ЗША, рэзка адрэагавала на новае расейска-абхазскае пагадненьне аб стварэньні вайсковай базы на тэрыторыі Абхазіі. НАТА абвясьціла дамову супрацьзаконнай і зноў заклікала Расею выконваць абавязальніцтвы па пагадненьні аб спыненьні агню ад 2008 года (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/18/70728.shtml).\nУ красавіку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі ў інтэрвю часопісу Time выказаў засьцярогі, што бліжэйшай мэтай Расеі зьяўляецца дамагчыся разрыву адносін Тбілісі й Вашынгтона, каб вярнуць сабе сьферу ўплыву ў рэгіёне. Па яго словах, Масква хоча, каб ЗША ўсе свае дзеяньні на тэрыторыі былога СССР ўзгаднялі з Расеяй. Асабліва гэта тычыцца ваеннай сьферы. На думку Саакашвілі, самая відавочная зьмена ў падыходзе назіраецца ў НАТА (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/23/71952.shtml). Тут варта нагадаць, што напярэдадні ЗША і НАТА заявілі, што вітаюць палітыку Януковіча. Перад гэтым, зьвярніце ўвагу, прэзідэнт Украіны скасаваў камісію, якая працавала над уступленьнем краіны ў НАТА, заключыў дамовы паміж Расеяй і Ўкраінай аб прадаўжэньні тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту ў Крыме, надоўга гэтым аддаліўшы персьпектыву ўступленьня Ўкраіны ў НАТА.\nІ сапраўды, паведамленьне Саакашвілі аб няўстойлівай пазіцыі НАТА (а значыць, і ЗША) пацьвярдзілася ў траўні 2010 г. Прэзідэнт ЗША Абама ў сваім пасланьні Кангрэсу прапанаваў больш не лічыць перашкодай сітуацыю ў Грузіі для вяртаньня да пагадненьня аб ядзерным супрацоўніцтве з Расеяй. Абама ў пасланьні дэталёва абгрунтаваў сваю прапанову тым, што яна ўмацуе агульную абарону і бясьпеку ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/17/72459.shtml). У перакладзе на людскую мову гэта азначае, што Абама запрапанаваў не зьвяртаць увагу на агрэсію Расеі супраць Грузіі дзеля сваёй “перазагрузкі” дачыненьняў з Расеяй…\nДалей падзеі разгортваліся наступным чынам. Ці то з-за таго, што грузіны ўсчалі хай, ці з-за таго, што палітыкі ЗША адумаліся, але ўжо празь месяц Грузію наведала дзяржсакратарка ЗША Хілары Клінтан (гл. фота) і пачала супакойваць грузін (http://www.svaboda.org/photogallery/4530.html).\nБольш за тое, яна ня толькі запэўніла, што Грузія застаецца адным з ключавых партнёраў ЗША, але ў дадатак ў жорсткіх выразах – выкарыстоўваючы словы “акупацыя” – заклікала Расею вывесьці свае войскі зь сепаратысцкіх тэрыторый. Таксама Клінтан сказала, што адміністрацыя Абамы катэгарычна адпрэчвае прэтэнзіі Расеі на сьферу прывілеяваных інтарэсаў у суседніх краінах. Аднак яна заклікала Тбілісі “не факусавацца на мінулым і не спрабаваць адваяваць Абхазію і Паўднёвую Асецію сілай”. Пры гэтым Клінтан устрымалася ад крытыкі “падыходу Саакашвілі да дэмакратыі” (пра гэта будзем казаць ніжэй). Каментатары так і адзначалі, што візіт Клінтан быў пакліканы запэўніць кіраўніцтва Грузіі, што “яго ня кінулі”, а таксама прадэманстраваць, што ЗША не зьбіраюцца адмаўляцца ад сваёй гульні ў рэгіёне дзеля паляпшэньня дачыненьняў з Масквой (http://kavkazcenter.com/russ / content/2010/07/06/73621.shtml).\nУ лістападзе 2010 г. на Лісабонскім саміце НАТА была пацьверджана прыхільнасьць рашэньням бухарэсцкага саміту альянсу (красавік 2008 года) аб тым, што Грузія стане чальцом НАТА. «Лісабонскі саміт вітаў актыўны ўдзел Грузіі ў міратворчай аперацыі НАТА ў Аўганістане, выказаў падтрымку праводзімым у Грузіі рэформам і паказаў на важнасьць адкрыцьця ў Тбілісі офіса НАТА, які будзе садзейнічаць прадаўжэньню рэформаў у краіне», – адзначана ў паведамленьні МЗС Грузіі (http:// kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/21/76671.shtml).\nУ сьнежні 2010 амерыканскае выданьне Foreign Policy напісала: «З таго часу, як прэзідэнт Абама прыйшоў да ўлады, яго адміністрацыя адмаўляецца прадаваць ўзбраеньне і вайсковы рыштунак Грузіі [зьвярніце ўвагу, прайшо 2,5 гады, калі, як кажуць, ужо ўсё даўно ясна… – Рэд.]. У толькі што апублікаванай WikiLeaks дэпешы амерыканскі амбасадар у Расеі [Баерлі] выказаў меркаваньне, што амерыканская вайсковая падтрымка Грузіі будзе неразумнай, таму што яна можа парушыць амерыкана-расейскую «перазагрузку». «Баерлі выразна сцьвярджае, што мы павінны кінуць Грузію пад колы машыны», – піша амерыканскае выданьне Foreign Policy (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77115.shtml).\nТады ж, у сьнежні 2010 г., амерыканскі сенатар Джон Маккейн заявіў, што адміністрацыі прэзідэнта Барака Абамы варта зрабіць пераацэнку адносін з Расеяй і пачаць продаж абарончага ўзбраеньня Грузіі. «Нашы саюзьнікі ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе разглядаюць падзеі вакол Грузіі як паказальную сітуацыю і назіраюць за тым, ці будуць ЗША падтрымліваць Тбілісі ці не», – заявіў былы кандыдат ад рэспубліканцаў на прэзідэнцкіх выбарах 2008 года. «Палітыка нашага ўраду заключаецца ў тым, што мы падтрымліваем ўступленьне Грузіі ў НАТА. І вось ужо два гады, прымаючы пад увагу пазіцыю Расеі, продаж абарончых узбраеньняў у Грузію да гэтага часу не зацьверджаны. Гэта павінна зьмяніцца. Як мінімум, мы павінны забясьпечыць Грузію радарамі…», – прыводзіць словы сенатара The Washington Post (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/11/77177.shtml). Варта дадаць, што заява Маккейна была зроблена толькі пасьля таго, як Масква разьмясьціла рэактыўныя сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Смерч» у Цхінвалі.\nУ сакавіку 2011 г. амерыканская газета The Washington Post апублікавала матэрыял аб спробах Расеі дэстабілізаваць Грузію і аб няправільнай, па меркаваньні выданьня, палітыцы адміністрацыі Абамы, якая фактычна заахвочвае Расею да гэтага. Газета паказвае, што “ў гэтай палітычнай гульні ЗША відавочна спрыяюць расейцам. Больш за тое, у 2010 годзе Расея планавала падарваць амбасаду ЗША ў Грузіі, аднак тэракт быў своечасова раскрыты. На гэтым фоне адміністрацыя Абамы ўсё яшчэ будуе дзіцячыя надзеі на перазагрузку, у той час як Расея, мяркуючы па ўсім, «перазагружацца» не зьбіраецца, а толькі чакае зручнага моманту, каб зноў атакаваць Грузію. У сувязі з гэтым шэраг заходніх эксьпертаў лічыць, што пасьля завяршэньня алімпіяды ў Сочы ў 2014 годзе Расея можа пайсьці на новае ўварваньне ў Грузію з тым, каб на гэты раз канчаткова вырашыць «грузінскае пытаньне”. Просьба Грузіі аб прадастаўленьні абарончай зброі была адхіленая ЗША, што выклікае дысбаланс і прыводзіць да яшчэ горшага выніку. Расея працягвае сваю акупацыю грузінскіх тэрыторый, навязвае жорсткасьць і адмаўляе парушэньні правоў чалавека на сваёй тэрыторыі. Грузія нядаўна адправіла дадатковыя сілы ў 645 салдат у падтрымку амерыканцам, якія знаходзяцца ў Аўганістане, што робіць грузінскія сілы самымі шматлікімі ў Аўганістане сярод усіх краін, якія не зьяўляюцца членамі НАТА. Відавочна, што наш дэмакратычны партнёр атрымлівае горшую частку з усёй сітуацыі. Імкненьне дадзенай адміністрацыі сябраваць з уладамі бандытаў – ня рэдкасьць (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/04/82190.shtml).\nПраз тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію ўсплылі новыя істотныя факты. Так, у жніўні 2011 г. раскрылася, што ў жніўні 2008 ў тэлефоннай размове зь дзярсакратаром ЗША Кандалізай Райс міністар МЗС Расеі Лаўроў запатрабаваў ня толькі вяртаньня ў казармы грузінскіх узброеных сіл, але і перадумовай завяршэньня вайны паставіў адстаўку Саакашвілі. Райс у сувязі з гэтым зафіксавала катэгарычна адмоўную пазіцыю, а калі Лаўроў намякнуў на прыватнасьць гэтай размовы, Райс адказала: «Паміж Дзяржаўным сакратаром ЗША і міністрам замежных спраў Расеі ня могуць весьціся канфідэнцыйныя гутаркі аб зьвяржэньні дэмакратычна абранай улады якой-небудзь краіны. Я маю намер сказаць усім, што вайна, якую вядзе Расея, ставіць мэтай зрынаньне ўлады Грузіі!» Гэтыя словы моцна закранулі Лаўрова. Між тым, Райс сапраўды патэлефанавала некалькім еўрапейскім калегам і азнаёміла іх са зьместам гутаркі з Лаўровым. Крыху пазьней па просьбе ЗША быў скліканы Савет бясьпекі ААН, на якім, нягледзячы на пратэст амбасадара Расеі, амбасадар ЗША ў ААН Зальмай Халілзад публічна заявіў, што Расейскі бок спрабуе зьмяніць рэжым у незалежнай краіне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84222.shtml).\nА вось што можна было прачытаць у салідным амерыканскім часопісе Time ў пачатку верасьня 2011 г.: “Праз тры гады пасьля вайны ў Паўднёвай асеціі, якая па сутнасьці абярнулася для Грузіі крахам сяброўства з заходнімі союзьнікамі [бачыце, як выглядае рэчаіснасьць?! На Грузію напалі, а яна яшчэ і кепская для “Захаду”.. – Рэд.], прэзідэнт гэтай краіны Міхаіл Саакашвілі абраў новую стратэгію. Цяпер ён адчайна спрабуе саскочыць зь “іглы” амерыканскай дапамогі й хоча “сябраваць супраць Расеі” з усімі народамі Каўказу. Цяпер, калі аб уступленьні ў НАТА і ЕЗ застаецца толькі марыць [толькі што мы паведамілі, што афіцыйна (!) Грузію па-ранейшаму чакаюць у НАТА. – Рэд.], персьпектывы Тбілісі залежаць ад прыхільнасьці суседзяў. Саакашвілі трэба, каб яны гандлявалі з Грузіяй, адпачывалі ў Грузіі, а калі зноў разгарыцца вайна, то хаця б не ўставалі на бок Расеі”, – напісаў часопіс (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/02/84860.shtml). Такая вось падтрымка, разуменьне ды спачуваньне і з боку ЗША…\nВідаць, з-за гэтага артыкула ў Time ў лістападзе зьявілася наступная інфармацыя: “Пасьля сустрэчы Грузія і НАТА яшчэ мацней паціснулі адзін аднаму рукі”, — заявіў журналістам прадстаўнік генсека НАТА ў краінах Паўднёвага Каўказу і Цэнтральнай Азіі Джэймс Апатурай пасьля завяршэньня паседжаньня камісіі НАТА-Грузія, якая адбылася ў Тбілісі. “Дзякуючы рэформам, якія абдываюцца ў Грузіі, яе ўступленьне ў НАТА – незваротны працэс. НАТА прыняла рашэньне, у адпаведнасьці зь якім Грузія стане сябрам Паўночнаатлантычнага альянсу”, — заявіў Джеймс Апатурай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/09/86458.shtml).\nТаксама ў лістападзе 2011 г. міністар унутраных спраў Грузіі Вано Мерабішвілі пасьля сустрэчы з сакратаром ВМС ЗША Рэем Мэйбусам аб’явіў, што амерыканскія сьпецыялісты дапамогуць Грузіі ўсталяваць сучасныя радарныя сістэмы для кантроля за тэрыторыяй краіны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86663.shtml). Акрамя таго, ЗША ў гэты ж час абавязаліся дапамагчы Грузіі ўзмацніць ахову межаў на моры (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86666.shtml).\nТаксама прыкладна ў гэты ж час былы дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс выказала абурэньне з нагоды таго, што СМІ сказілі яе пазіцыю ў дачыненьні расейска-грузінскай вайны 2008 года, якая была апісана ў мемуарах «Няма гонару вышэй», дзе некаторыя журналісты [на Захадзе таксама шмат журналюшак. – Рэд.] сьцьвярджалі, што Райс ускладала віну за пачатак узброеных дзеяньняў у Цхінвальскім рэгіёне на прэзідэнта Грузіі Міхаіла Саакашвілі. «Гэта абуральна! Думка пра тое, што я магла абвінаваціць грузінаў, зусім не адпавядае рэчаіснасьці … Расейцы справакавалі грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, і ён дазволіў ім сябе справакаваць. Але грузіны ні ў якім разе не вінаватыя. Расейцы хацелі гэтай вайны… Яны рабілі ўсё магчымае, спрабуючы справакаваць грузінаў. Абстрэлы расейскімі саюзнікамі з Паўднёвай Асеціі грузінскіх гарадоў – менавіта гэта паслужыла пачаткам вайны»- заявіла Кандаліза Райс выданьню The Weekly Standard (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86665.shtml).\nЦікава, а што ў гэты час робяць іншыя краіны? Напрыклад, “самы дэмакратычны ў сьвеце” Ізраіль.\nПа інфармацыі аднаго з сайтаў (гл.http://www.balandin.net/Gunin/israel.attacks.osetia.htm), “Ізраіль” пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2004 году пачаў моцна заангажоўвацца ва ўнутрыгрузінскія справы. Больш за тое, на думку аўтара артыкула, дарэчы, жыхара Канады, існуюць наўпроставыя доказы ізраільскага ўмяшаньня ў вайну на Каўказе ў 2008 годзе (яе правакаваньне). Аўтар сцьвярджае: “Ізраільскі акупацыйны рэжым Саакашвілі зьвязаны зь метраполіяй – Ізраілем – тысячамі нітак-пупавінаў. Доказаў ізраільскай прысутнасьці ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця Грузіі, у грузінскай эканоміцы, фінансах, палітычным жыцьці, і, галоўнае, у вайсковай галіне вельмі шмат [сапраўды, яшчэ да вайны 2008 Грузія падпісала доўгатэрміновую ваенную дамову зь Ізраілем. – Рэд.]. … Народ Палестыны, ірацкі, амерыканскі й грузінскі народы знаходзяцца пад жахлівым габрэйскім прыгнётам; у той ці іншай ступені гэты прыгнёт адчуваюць усе народы сьвету”, – сьцьвярджае, магчыма, трохі перагібаючы палку, аўтар, прыводзячы, праўда, далей шмат доказаў на карысьць сваіх тэзаў.\nУ іншым матэрыяле нейкага Ігара Сечына (http://srn.rusidea.org/?a=50027) знаходзім дадатковыя зьвесткі пра тое, што Ізраіль пастаўляў у Грузію ўзбраеньні і дапамагаў у падрыхтоўцы сьпецыялістаў. Сечын цытуе ваеннага аглядальніка П.Фельгенгаўэра, які ў газеце «Габрэйскае слова» (№ 20, 2008) напісаў: “Для магчымай вайны зь сепаратыстамі ў Грузіі апошнія некалькі гадоў актыўна праводзіліся вайсковая рэформа і пераўзбраеньне сучаснай тэхнікай, у першую чаргу ізраільскай. Былі закупленыя дзясяткі ізраільскіх беспілотных летакоў (БПЛ) рознага прызначэньня. Яны зьбіраюць інфармацыю пра разьмяшчэньне расейскіх ды абхазскіх частак, у тым ліку GPS-каардынаты цэляў. У комплексе з БПЛ закуплены самаходныя гаўбіцы і кампутарная сістэма кіраваньня агнём і цэлеўказаньня. Сістэма інтэгруе розныя віды зброі на полі боя, выкарыстоўвае даныя аб суперніку, атрыманыя ад БПЛ, абірае цэлі й сродкі іх зьнішчэньня … Ізраільская тэхніка сучасная, надзейная, істотна больш танная ў параўнаньні з амерыканскай і адмыслова сканструявана для лакальных канфліктаў. Баявыя кампутарныя сістэмы ЦАХАЛ менш залежаць ад спадарожнікаў-шпіёнаў і спадарожнікавай сувязі … Летась Грузія патраціла на абарону больш за мільярд даляраў. У гэтым – можа быць, больш за паўтара-два. І большая частка ідзе на закуп сучаснай тэхнікі … Сёньня ў Грузіі [гаворка ў артыкуле ўвесь час ідзе з пазіцыі 2008 года. – Рэд.] 200 ізраільскіх адмыслоўцаў навучаюць грузін ваяваць і выкарыстоўваць сучасную тэхніку… 32 тысячы грузінскіх кантрактнікаў і 50 тысяч рэзервістаў, навучаных габрэямі, могуць нанесьці расейскім войскам моцныя страты”.\nДалей у сваім артыкуле Сечын узгадвае, як Фельгенгаўэр піша пра міністра абароны Грузіі Давіда Кезерашвілі (гл. фота): “У Ізраіль ён рэпатрыяваўся самастойна, жыў з бабуляй і вучыўся ў школе. Бацькі будучага міністра прыбылі ў Ізраіль прыкладна праз два гады, а праз 4 гады сям’я вярнулася ў Грузію, працягваючы падтрымліваць дачыненьні зь Ізраілем. Назіральнікі сьхільныя лічыць, што менавіта шчыльныя сувязі Кезерашвілі зь Ізраілем спрыяюць абаронным зьдзелкам паміж абедзьвюма краінамі”.\nНедалёка ад свайго міністра абароны адышоў і сам прэзідэнт Саакашвілі, – піша далей Ігар Сечын – і нагадвае, што часопіс “Лехаім” за люты 2006 года напісаў наступнае: «25 сьнежня ў Вялікай сінагозе Тбілісі была запалена сьвечка на ханукі. Яе запаліў прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі. У сьвяточнай цырымоніі прымалі ўдзел пасол Ізраіля ў Грузіі Шабтай Цур і пасланьнік Любавічскага рэбе ў Грузіі рабін Аўраам Міхелашвілі… Акрамя прадстаўнікоў габрэйскай грамады, адзначыць сьвята Ханукі прыйшоў увесь бамонд грузінскай сталіцы: міністры, дэпутаты парламенту, прадстаўнікі культуры. Гучалі габрэйскія і грузінскія мелодыі. Затым адбылося ўрачыстае ўнясеньне ў сінагогу новага скрутка Торы, які перадаў у дар прэзідэнт Нацыянальнага Алімпійскага камітэту Грузіі Бадры Патаркацышвілі [на сёньня нябожчык; забіты пры цьмяных абставінах. – Рэд.]. Зь цёплым прывітальным словам выступіў Міхаіл Саакашвілі. Асабліва ўсхвалявалі прысутных словы пра тое, што “ў габрэеў, якія выехалі з Грузіі ў Ізраіль, павінен быць свой дом на гістарычнай радзіме, але яны могуць мець свой дом і тут. Мы гатовыя даць жадаючым падвойнае грамадзянства”. Ён нагадаў таксама, што за апошні год тысячам грузінскіх габрэеў, якія пакінулі краіну, было адноўлена грузінскае грамадзянства. Адпаведна і міністрам рэінтэграцыі (г.зн. міністрам па вяртаньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў склад Грузіі) быў прызначаны габрэй Цемур Якабашвілі”.\nДалей Сечын у сваім артыкуле інфармуе, што ва ўсіх афіцыйных біяграфіях супругу Саакашвілі зманліва называюць галандкай, хаця галандскім у яе зьяўляецца толькі грамадзянства. “Яе бацька – габрэй, які эміграваў у Галандыю з Чэхіі, а маці – ці то польская, ці галандская габрэйка. З усіх гэтых фактаў становіцца відачоным, што ў Грузіі да ўлады прыйшлі грузінамоўныя габрэі, якіх падтрымлівае ЗША й Ізраіль”.\n(канец цытаваньня артыкула Сечына)\nАднак з больш позьняга па часе артыкула Міхаіла Фалькова (http://izrus.co.il/dvuhstoronka/article/2011-04-03/13865.html) мы даведваемся, што ўжо ў 2009-10 гг. мядовы месяц ва ўзаемаадносінах паміж Грузіяй й Ізраілем пачаў заканчвацца. Адносіны сапсаваліся настолькі, што кіраўніцтву Грузіі нічога іншага не заставалася, як пайсьці на абвастрэньне дачыненьняў зь кіраўніцтвам габрэйскай дзяржавы. Вось як апісвае прычыны і пасьлядоўнасьць новай фазы міждзяржаўных дачыненьняў аўтар:\n“З пачатку 1990-х Грузія разглядалася многімі прадстаўнікамі ізраільскага істэблішмента ў якасьці галоўнага партнёра на Паўднёвым Каўказе. Падобнае адчуваньне толькі ўзмацнілася пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 года [аўтар памыліўся – “рэвалюцыя ружаў” адбылася ў 2004 г. – Рэд.]. У новым кіраўніцтве Грузіі на ключавых пасадах (у т.л. на чале абароннага ведамства) зьявіліся мясцовыя габрэі, шчыльна зьвязаныя зь Ізраілем. Яны, разам з супляменьнікамі на гістарычнай радзіме, згулялі вырашальную ролю ва ўсталяваньні стратэгічнага партнёрства двух краін у 2005-08 гг.\nАднак у 2009-11 гг. складзенае становішча пачало мяняцца.\nПа-першае, зьмяніліся геапалітычныя прыярытэты Ізраіля [! – Рэд.] на Паўднёвым Каўказе на карысьць магутнага ўдзельніка рэгіянальнай палітыкі – Азербайджана. Гэта стала відавочным пасьля візітаў у Баку прэзідэнта Шымона Пераса і галавы МЗС Авігдора Лібермана (пры гэтым у апошнія гады ізраільскія афіцыйныя асобы такога ўзроўню не наведвалі Тбілісі). Па-другое, паралельна адбывалася актывізацыя стасункаў Ерусалема і Масквы [! “Масква” – гэта габрэй Мядзьведзеў на троне ў Крамлі. – Рэд.]. Пра гэта выразна сьведчыць хаця б той факт, што за два гады знаходжаньня пры ўладзе Беньямін Нетаньяху тройчы наведваў Расею. Карыстаючыся гэтым, расейцы ўсяляк адзначалі сваю зацікаўленасьць у згортваньні ізраільска-грузінскага стратэгічнага партнёрства. Трэцяе, таму спрыяла і ахалоджаньне Вашынгтона да рэжыма Саакашвілі, а таксама спробы апошняга ўмацаваць сваё становішча ў рэгіёне шляхам актывізацыі сувязяў з Тэгеранам. Як наступства гэтага, у жніўні 2010 г. Авігдор Ліберман заявіў на сустрэчы зь міністрам рэгіянальнага разьвіцьця й інфраструктуры Грузіі Рамазам Нікалаішвілі: “З улікам чульлівасьці сітуацыі на Блізкім Усходзе і на Каўказе вайсковае супрацоўніцтва не знаходзіцца на парадку двухбаковых дачыненьняў”. У лістападзе, каментуючы паведамленьні СМІ пра нібыта плануемыя пастаўкі Грузіі танкаў “Меркава Mk.4”, намесьнік гендырэктара МЗС Пінхас Авіві заявіў: “Ніякіх танкаў Грузіі мы не прадаем і прадаваць ня будзем. Ніякіх шанцаў на такую зьдзелку няма! Гэтае пытаньне нават не абмяркоўваецца”.\nУ адказ улады ў Тбілісі ў жніўні 2010 года выціснулі з рэспублікі буйную ізраільскую будаўнічую кампанію Ashtrom International Ltd; у кастрычніку ў Грузіі былі арыштаваныя бізнэсмэны Роні Фукс і Зеэў Фрэнкель; у лістападзе суд Тбілісі вылучыў абвінаваўчае заключэньне супраць Абрама Нанікашвілі і Эфраіма Гура. Нарэшце, 1 красавіка Фукс і Фрэнкель былі сказаныя на 7 і 6,5 гадоў турэмнага зьняволеньня.\nГрузінскае кіраўніцтва не зьбянтэжыла тое, што яно фактычна ўступае ў адкрыты канфлікт зь ізраільскім істэблішментам. Дарадцы Саакашвілі не маглі ня ведаць, што да дзейнасьці Ashtrom International Ltd на Каўказе мае дачыненьне адна са значных фігур ізраільскай кіруючай кааліцыі – Фукс падтрымлівае даўнія сувязі з Перасам; Гур сам зьяўляецца экс-дэпутатам Кнэсету ад кіруючай партыі “Лікуд”. Больш за тое, афіцыйны Тбілісі дэманстратыўна праігнараваў [хлопцам стала крыўдна – яны так стараліся дагадзіць габрэям… – Рэд.] зварот Шымона Пераса, Авігдора Лібермана, а таксама Галоўнага рабіна грузінскіх габрэяў Ізраіля з просьбай вызваліць Фукса і Фрэнкля. Такім чынам, грузінскія ўлады настроілі супраць сябе “шырокую грамадскасьць” [дзьвюкосьсі дадалі мы. – Рэд.], сваіх лабістаў й ізраільскія правячыя колы. Гэта тут жа прывяло да згортваньня шматгадовага шчыльнага супрацоўніцтва дзьвюх краін. У студзені-сакавіку 2011 г. з рэзкай крытыкай афіцыйнага Тбілісі выступіў зьвязаны зь ізраільскім палітычным істэблішментам аглядальнік газеты “Маарыў” Бэн Касьпіт. “Грузіны не зразумелі, што гэты скандал (арышт Фукса і Фрэнкеля) можа ператварыць іх у ізгоеў”, – папярэдзіў Касьпіт.\nПасьля зьяўленьня ў грамадстве негатыўнага настроя да Грузіі ў Ізраіле паўсталі спрыяльныя ўмовы для правядзеньня граматнай PR-кампаніі Абхазіі. Такая кампанія разам з асьцярожным наладжваньнем неафіцыйных кантактаў дазволіла б Ізраілю задзейнічаць “абхазскую карту” ня толькі ў “разборках” з Грузіяй, але і ў сваёй палітыцы на Паўднёвым Каўказе ў цэлым. Турцыя й Іран інтэнсіўна разьвіваюць эканамічныя сувязі з Абхазіяй, але не прызнаюць яе незалежнасьці. Такі падыход забясьпечвае апошнім эфектыўны рычаг ціску на Тбілісі [вы бачыце, ніхто не спачувае, не салідарызуецца; і гэтыя думаюць, як бы націснуць… – Рэд.], пашырае іх поле для манэўру ў рэгіянальнай палітыцы, стварае яшчэ адзін важкі козыр у няпростых узаемадачыненьнях з Масквой і Вашынгтонам.\nАле гэтым патэнцыйная каштоўнасьць Абхазіі для Ізраіля не абмяжоўваецца. Рэспубліка мае выхад да Чорнага мора (берагавая лінія 220 км) , праз мора зьяўляецца суседам ня толькі Турцыі й Расеі, але таксама Румыніі й Балгарыі, якія ўваходзяць у Еўразьвяз. Па тэрыторыі Абхазіі праходзіць аўтамагістраль М-27, якая зьвязвае поўдзень Расеі з Грузіяй і Азербайджанам. Гэта павялічвае патэнцыял рэспублікі, нароўні з патрабуючымі распрацоўкі буйнымі радовішчамі вугалю і нафты, а таксама чарнаморскімі курортамі.\nВажнае значэньне для Ізраіля можа мець і тая роля, якую набывае Абхазія ў рэгіянальнай палітыцы. Яна – ня толькі адзін з галоўных плацдармаў Расеі на Паўднёвым Каўказе. Абхазіі адводзіцца не апошняе месца ў стратэгіі Турцыі й Ірана на даным кірунку. Узрастае інтарэс да гэтай рэспублікі з боку арабскіх краін, у першую чаргу Ярданіі – там прысутнічае буйная абхазская і крэўная ёй адыга-чаркеская дыяспары. Іх буйныя грамады знаходзяцца таксама ў Турцыі, Сірыі, Ліване, Ярданіі, Егіпце. У апошнія гады яны актыўна разьвіваюць сувязі з гістарычнай радзімай, што само па сабе можа ўяўляць цікавасьць для ізраільцян.\nЗ усяго вышэй сказанага напрошваецца выснова: зандаваньне пытаньня аб магчымасьці супрацоўніцтва ізраільцян з абхазамі далёка не выпадкова супала па часе з публічнымі праявамі незадаволенасьці афіцыйнага Ерусалема паводзінамі грузінскага кіраўніцтва”.\n(канец цытаваньня артыкула Фалькова).\nТакім чынам, што мы маем у сухім астатку?\nФакты паказваюць, што адзінае, чаго здолела дамагчыся кіраўніцтва Грузіі ад усяго такога “цывілізаванага і дэмакратычнага Еўразьвязу” за больш чым 7 гадоў, якія прайшлі ад часу “рэвалюцыі ружаў”, і за больш чым тры гады, якія прайшлі пасьля ўзброенага нападу Расеі, дык гэта толькі прызнаньня Еўрапарламентам, што ўсё ж расейская імперыя акупавала частку грузінскай тэрыторыі. Аднак розных пакасьцяў ад “Эўропы” (асабліва ад Францыі) было на парадак больш…\nВельмі “дзелавыя і дэмакратычныя” амерыканцы за тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію таксама мала чым дапамаглі гэтай краіне ў яе надзвычай складаны гістарычны перыяд. Затое пакарысталіся цяжкім становішчам грузінскага народу і яго дзяржавы напоўніцу. Напэўна, будуць карыстацца далей. Грузіны вымушаны падладжвацца і так, і гэтак, спрабуючы зацікавіць сабой амерыканцаў. Пры гэтым яны гатовыя ісьці нават на гнюсныя рэчы – адно толькі ўцягваньне Грузіі ў ганебную вайну, якую вядзе ЗША супраць аўганскага народу, чаго вартае… Але і гэта мала дапамагае грузінам.\nШто да “Ізраіля”, дык той разьвіваў “сяброўскія стасункі” з грузінамі, пакуль яму гэта падавалася выгадным, але пазьней ізраільцы вырашылі, што ім лепш разьвіваць дачыненьні з Абхазіяй і Расеяй. Пасьля гэтага наўмысна сапсавалі адносіны з “Грузіяй”, натуральна, зваліўшы віну за гэта на грузінскі бок… Ні габрэйская жонка Саакашвілі, ні падвойнае грамадзянства для габрэяў Ізраіля (дадаткова ў Грузіі), ні ханукальныя сьвечкі, ні “стратэгічнае партнёрства”, ні поўна габрэяў ва ўрадзе Грузіі не дапамаглі…\nТакая вось “падтрымка” грузінскай дэмакратыі аказалася на практыцы з боку ўсяго “Захаду”. Гэта, натуральна, нічога добрага грузінскаму народу не сурочыць. Яго чакаюць цяжкія часы. Расейская імперыя можа напасьці яшчэ раз, і ня раз. Хаця больш верагодны сцэнар унутранага перавароту з дапамогай прарасейскай апазіцыі. Ёсьць вяшчэ верагоднасьць і таго, што можа пачацца новы віток “любові” “Захаду” да Грузіі, абумоўлены будучым прыходам да ўлады ў Расеі Пуціна і тых сіл расейскай імперыякратыі, якія за ім стаяць.\nУ гэтай сітуацыі нам – беларусам-літвінам – варта “наматаць” чужы цяжкі досьвед “сабе на вус” і вучыцца цьвяроза, рэалістычна глядзець у будучыню…\nГэты запіс апублікаваны: Серада, 15 лютага, 2012 у 07:48\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 2.5. Прыглядаемся да Захаду, 2.5.1. Дэградацыя ЕўраЗьвязу, 2.5.2. ЗША, прыкметы дэградацыі, 2.5.4. Фіксуем варварства "Захаду", 3.2. Сіянізм і антысіянізм, 3.4.3. Закаўказьзе, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.3. Інтэрнацыяналізм сапраўдн.. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\n16 лютага, 2012 у 20:27\nРэдакцыя працягвае падсоўвываць паўсуль “Беларусь”, як быццам не разумее, што пакуль нашые людзі будут адчуваць сябе беларусмі, яны не змогуць абараніцца ад Расеі як грузіны. Ў 1863 г. мужыкі (тутэйшыя, т.е. людзі без нацыі) за 5 руб. дапамагалі казакам вылаўліваць па лясах нашую шляхту і гімназістаў.Цяпер жа нашые вайскоўцы, амап і спецназ вылаўліваюць нашых мітынгоўшчыкоў атрымлівая вялікія грошы, з ідэйных прычынаў – яны ж (маюць “нацыю”), яны белые рускія, а мы тягнем Радзіму прэч ад Расеі. Адзіный спосаб радыкальна абараніцца ад русіфікацыі, рускай культуры гэта адмовіцца ад назвы Беларусь. Маскалі яе прыдумалі, могуць застацца з ёй да канца Свету.Не выпадкова лукашісты пішуць на стэндах “Я – Беларусь” і ствараюць партыю “Белая Русь”. Беларускасць- апора лукашізма. Новая назва Літварусь настолькі ясная, што не вызаве ніякіх цяжкасцяў у народа. Нашые ворагі, спрабуя яе апарочыць, дапамогуць нам распаўсюдзіць веды пра сапраўднаю нашую Гісторыю, якая падніме наш народ з каленяў.\n16 лютага, 2012 у 22:29\nСпадар літварус, няўжо гэтай тэме прысьвечаны артыкул?\n17 лютага, 2012 у 09:47\nПаважаная рэдакцыя, для мяне цяпер ёсць толькі адна тэма – хуткая страта нашай Незалежнасці. Прычыны яе я бачу па своему. Ў сітуацыі Грузіі мы у бліжэйшы час не апынёмся. ( і аб гэтым мой каментар з прыкладам з1863 г). Нашая сітуацыя больш нагадвае сітуацыю народаў поўначы і Сібіры РФ. Якім бы дрэнным Захад не быў, іншых хайруснікаў у барацьбе з Расеяй у нас няма.\n18 лютага, 2012 у 06:17\nА нашая задача, спадар літварус, якраз і заключаецца ў тым, каб паказаць, што меркаваньне: “Захад ёсьць наш хаўрусьнік у барацьбе з расейскім імперыялізмам, на яго трэба разьлічваць, спадзявацца”, – гэта НЕБЯСЬПЕЧНАЯ ІЛЮЗІЯ.\nЗамест яе мы прапануем рэальнае выйсьце і ўвесь час заклікаем арыентавацца на яго. Выйсьце можна паказаць праз два стратэгічных пункты:\n1. САМААРГАНІЗАЦЫЯ беларусаў-літвінаў у змаганьні за свае АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ на сваёй зямлі\n(можна сказаць й інакш: самаарганізацыя беларусаў-літвінаў у змаганьні за ЗЬМЯСТОЎНУЮ ДЭМАКРАТЫЮ).\n2. ІНТЭР-НАЦЫЯНАЛЬНАЕ СУПРАЦОЎНІЦТВА з усімі іншымі народамі (а найперш зь іхнімі НАЦЫЯНАЛЬНЫМІ ЭЛІТАМІ), які знаходзяцца пад прыгнётам: расейскай імперыякратыі, глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, пад прыгнётам кітайскай імперыякратыі, польскіх імперыялістаў, дэградаванай безнацыянальнай бюракратыі зь мясцовых, якая, як правіла, узначальваецца дыктатарамі, а таксама пад прыгнётам іншых сацыяльных паразітаў\n(гэты пункт можна падаць й інакш: інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва ў змаганьні за ВЫЖЫВАНЬНЕ і ГУМАНІСТЫЧНЫ ПРАГРЭС ЛЮДСКАЙ ЦЫВІЛІЗАЦЫІ).\n18 лютага, 2012 у 12:41\nА ці я гдесьці пісаў, што на Захад “трэба разлічваць і спадзявацця”? Мэта Захада аслабіць Расею, ў тым ліку не даць сабраць зноў Імпэрію. Расея пачала яе збіраць з нас, а мы не жадаем ў Імпэрыю, там для нас смерць. Мэты нас і Захада саўпалі, таму яны ЧАСОВА нашые хайруснікі. Калі стане так,што адарваць ад Расеі ўсю Беларусь не удасцца, Захад паспрабуе атарваць ад Расеі хоць кавалачек, напрыклад, перадаць Гародню і Бярэсте Польше.Т.ч. усё залежыць ад нас – як адвернуць наш народ ад Расеі. Я прапаную самы радікальны спосаб – давесці людям што яны не белые рускіе. Вы трымаецесь яшчэ за назву Беларусь. Дзякуй, што хоць пішаце праз рыску “беларусы-літвіны”. Іншые апазіцыянеры не дараслі і да гэтага, усё яшчэ прышчэпліваюць назвай Беларусьь нашым людзям халуйства перад рускімі.і дапамагаюць Маскве загнаць наш народ ў Расейскую Імпэрыю.\n18 лютага, 2012 у 18:00\nПачнем з вашых словаў. “А ці я гдесьці пісаў, што на Захад «трэба разлічваць і спадзявацця»?” – ставіце пытаньне вы.\nАдказваем. Гэта вынікае з кантэксту ўсіх вашых разважаньняў. Зь іх так і сквазіць, што, маўляў, у нас толькі адзін вораг – Расея. На жаль, не адзіны! Пра гэта ўвесь час гаворым мы – нашазямельцы; і хай у гэтым пытаньні нас рассудзіць гісторыя…\n“Захад паспрабуе атарваць ад Расеі хоць кавалачек, напрыклад, перадаць Гародню і Бярэсте Польше” – пішаце вы, пацьвярджаючы, што мы не памыляліся .\nАтрымліваецца, вы лічыце такія мэты Польшчы і Захада добрым рашэньнем!!!\nА між тым, за ўсю шматсотгадовую гісторыю палякі паказалі сябе ані трохі ня лепшымі імперыялістамі, чым маскалі. Ня бачыць гэтага – вялікая загана беларускага патрыёта (і гэта ў лепшым выпадку). Палякі і цяпер разьлічваюць, што ім зноў абломіцца ўся Заходняя Беларусь-Літва. Яна гатовыя, як гэта было ў 1920-21 гг. і ў 1944-45 гг., зноў нас падзяліць паміж сабой і… усё той жа Расеяй. Пачытайце, што потым адбывалася зь беларусамі на ўласнай зямлі, але пад польскім панаваньнем… У сваім сатанінскім злачынстве супраць нас палякі й маскалі – хаўрусьнікі. Таму палякам патрэбна імперская Расея, як прылада для зьдзяйсьненьня сваіх імперскіх мэт. Адначасна, як і маскалям, ім не патрэбны ў Беларусі ніякі беларускі нацыянальна-дэмакратычны рух, ніякага такога кшталту апазіцыя. І яны ўдзельнічаюць у іх… зьнішчэньні ня горш за лукашысцкі рэжым, толькі іншымі сродкамі.\nА між тым Гарадзеншчына, Берасьцейшчына, а таксама Беласточчына – гэта карэнныя этнічныя землі беларусаў-літвінаў!!! І сапраўдная падтрымка беларускаму народу з боку Польшчы павінна пачынацца са спрыяньня станаўленьню беларускага нацыянальнага руху, а заканчвацца вяртаньнем Беласточчыны і публічнымі прабачэньнямі перад беларуска-літвінскім народам за ранейшую імперскую палітыку (можаце ня верыць, але калісьці ўсё так і будзе…).\nПаколькі ні ад Польшчы, ні ад Захаду прыстойных, цывілізаваных, гуманных дзеяньняў чакаць не даводзіцца (і вы гэта самі пацьвярджаеце), рэалістычнай можа быць толькі тое, пра што мы напісалі раней.\nАкрамя таго, вашая ідэя з назвай Літварусь вартая абмеркаваньня (мы першыя на сайце падтрымалі неабходнасьць гэтага). Але яна можа быць зьдзейсьнена (калі будзе палічана карыснай) толькі пасьля нашага агульнанацыянальнага вызваленьня. У сувязі з гэтым мы лічым, што вы цяпер адцягваеце абмеркваньне ў бок ад той праблемы, якой прысьвечаны матэрыял па Грузіі.\n18 лютага, 2012 у 18:49\nПаважаная Рэдакцыя, не прыпісвайце мне таго што я не гаварыў. Гдзе мае словы, што апынуўшыся у Польшче нам там будзе лепей. Гэта будзе лепей Захаду, ствярджаў я. У Гародні няма ні адзінай беларускай школы, мы ужо амаль проглочаны Расеяй, а Вы крычыте – “а палякі яшче горш”. Я лічу што на вайне (хай і халоднай) так не робяць.Цікава, як Вы вычытываеце нешта ў кантэксте, калі я напісаў усяго некалькі строк.\nШто да “Літварусі”, то тут Вы думаеце як большасць апазіцыянераў, якія гавораць” вось возьмем улады тады і падумаем як нам называцца”. Мяркуеце што в аспекте культуры, псіхікі, свядомасці ёсць прычына і ёсць вынік, а гэта не так. Я гавару ” пакуль не зменіце свядомаць, вы удаду не возьмёце” і прапаноўваю як кардынальна яе зменіць. З павагай.\n18 лютага, 2012 у 19:15\nПаўтараем. Прычым так, што ніякіх кантэкстаў у адрозьненьне ад вас (“Захад паспрабуе атарваць ад Расеі хоць кавалачек, напрыклад, перадаць Гародню і Бярэсте Польше”) не ўзьнікае.\nВыйсьце можна быць праз два стратэгічных пункты:\n1. САМААРГАНІЗАЦЫЯ беларусаў-літвінаў у змаганьні за свае АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ на сваёй зямлі.\n2. ІНТЭР-НАЦЫЯНАЛЬНАЕ СУПРАЦОЎНІЦТВА з усімі іншымі народамі (а найперш зь іхнімі НАЦЫЯНАЛЬНЫМІ ЭЛІТАМІ), які знаходзяцца пад прыгнётам: расейскай імперыякратыі, глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра — сіянакратыі, пад прыгнётам кітайскай імперыякратыі, польскіх імперыялістаў, дэградаванай безнацыянальнай бюракратыі зь мясцовых, якая, як правіла, узначальваецца дыктатарамі, а таксама пад прыгнётам іншых сацыяльных паразітаў.\n18 лютага, 2012 у 19:12\nТакое ўражанне што ёсць сусветнае “надправительство”, якое як спрут запускае свае шчупальцы паўсюль. І хутка не застанецца ні воднага жывога месца без гэтага наглядчыка


Палітыка вяртання | WOWOW змяшальнікі-WOWOW змяшальнікі\nГалоўная / палітыка вяртання\nКаб пачаць вяртанне, вы можаце звязацца з намі па адрасе service@wowowfaucet.com. Калі ваша вяртанне прынята, мы вышлем вам этыкетку на зваротную дастаўку, а таксама інструкцыі, як і куды адправіць свой пакет. Элементы, дасланыя нам назад без папярэдняй просьбы вярнуць, не прымаюцца.\nВы заўсёды можаце звязацца з намі па любым пытанні вяртання па адрасе service@wowowfaucet.com.\nКалі вяртанне выклікана спажыўцом, спажывец павінен несці адказнасць за кошт дастаўкі. Канкрэтная плата павінна быць заснавана на экспрэс-кампаніі, якую вы абралі.\nКалі па нашых прычынах атрыманы тавар пашкоджаны альбо няправільны, і па гэтай прычыне спажывец не абавязаны плаціць за дастаўку.\nБез вяртання прадукту спажыўцам не спаганяецца плата.


Лепшы падарунак на Дзень роднай мовы: у Полацку прэзентуюць азбуку ў 33 малюнках і гісторыях | Новости Полоцка и Новополоцка на GOROD214.by\nЛепшы падарунак на Дзень роднай мовы: у Полацку прэзентуюць азбуку ў 33 малюнках і гісторыях\n12:15, 21.02.2019  1293 Источник: gorod214.by\n23 лютага ў Полацку адбудзецца доўгачаканая прэзентацыя аднаго з самых цікавых дзіцячых выданняў года – беларускамоўнай азбукі ад палачанкі Ганны Шчуко.\n«Свет літар пані Понюшкі» – гэта дзіцячая азбука з 33 яркімі маляванымі гісторыямі для кожнай літары беларускага алфавіту. Кожны малюнак аб'ядноўвае прадметы і персанажы, якія пачынаюцца на пэўную літару. Кніга парадуе дзяцей дашкольнага ўзросту і прыдасца ўсім, хто толькі пачынае вывучаць беларускую мову. Гэта цудоўны падарунак любому маленькаму чытачу незалежна ад мовы гадавання.\nКнігу прыдумала і намалявала пані Понюшка, яна ж Ганна Шчуко - архітэктарка паводле адукацыі, а ў жыцці мастачка, аматарка этнаграфіі, майстарка народных рамёстваў, мама. А грошы на тое, каб кніга з'явілася, збіраліся з дапамогай краўдфандынгу.\n– Гэтая азбука атрымалася вельмі незвычайная. З аднаго боку яна створана, каб пазнаёміць дзяцей з алфавітам, а з іншага боку персанажы ў ёй жывуць сваім жыццём, узаемадзейнічаюць адзін з адным. Яна поўная колеру, простай наіўнасці, аўтарскага гумару, займальных дэталяў. Сапраўды, унутры схаваны цэлы сусвет, з якім, спадзяюся, неўзабаве мы зможам блізка пазнаёміцца, узяўшы ў рукі сапраўдную папяровую кнігу «Свет літар пані Понюшкі», – распавяла gorod214.by спадарыня Ганна.\nПолацкі музей ткацтва запрашае ўдзелам у прэзентацыі азбукі 23 лютага адсвяткаваць Дзень роднай мовы. Пачатак а 15 гадзіне. Уваход вольны.\nНагадаем, што 21 лютага ў свеце адзначаецца дзень роднай мовы. Так сталася, што ў Полацку і Наваполацку няма школ з беларускай мовай выкладання.


11 жнівень 2012, 18:01\n11 жніўня харчовыя крамы Гомелю атрымалі малако, сьмятану, тварог па новых, больш высокіх цэнах.\nПаводле пастановы Міністэрства эканомікі № 68 ад 31 ліпеня, максымальныя адпускныя цэны на малочныя прадукты нізкай тлустасьці падвышаны на 35 адсоткаў.\nПакупнікі гандлёвай крамы, разьмешчанай у «Эканоммаркеце» на вуліцы Каменшчыкава далёка не ў захапленьні ад чарговага павышэньня цэнаў на малочныя харчы.\nГаворыць 76-гадовая пэнсіянэрка, былая працаўніца заводу «Гомелькабель» спадарыня Алена:\n«Я бачу, што вось цэны новыя ставяць — кожны дзень у нас штосьці даражэе. Гэта для нас вельмі цяжка, бо мы ня можам толкам нічога сабе купіць. Праблема гэта для нас, старых. Сядзім іншы раз на лаўцы ды гаруем, што ўсё даражэе й даражэе, а пэнсію мала дабаўляюць».\nПрадавачка малочнага аддзелу ўдакладняе: «Толькі выстаўляем. Машыны прыйшлі, і я толькі выстаўляю малако. Гомель, Мазыр, Калінкавічы, Рагачоў — 200-300 рублёў плюс. Некаторыя — даражэй. Каштавала, напрыклад, малако 5710, а стала — 5940 рублёў».\nНовыя цэны набылі таксама кефір тлустасьцю да 3,5 адсотка, тварог да 9 адсоткаў, сьмятана да 25 адсоткаў, якія ня маюць смакавых дабавак і напаўняльнікаў. Словам, уся малочная прадукцыя зь невысокім утрыманьнем тлушчу. Улады да нядаўняга часу назвалі яе «сацыяльна значнай».\nПэнсіянэр Міхаіл лічыць, што такім чынам дзяржава зь лішкам забірае шырока разрэклямаваную 17-адсоткавую прыбаўку да пэнсіі:\n«Той, хто падымае пэнсіі, сваё возьме зь верхам. Назад! Нават і больш возьме, чым дабавіў. Лепш бы пэнсію не падымалі, а зьніжалі цэны на 1-2 адсоткі. Было б больш адчувальна. А што толку з гэтай дабаўкі да пэнсіі?!»\nПастановай Мінэканомікі прадугледжана: адпускная цана, напрыклад, на літр паўтарапрацэнтнага малака ў політэтыленавым пакеке падвышаецца з 1415 да 1910 рублёў. Да такой мяжы вытворцы могуць падвысіць цану сваёй прадукцыі, пастаўляючы яе гандлёвым арганізацыям. Але ў крамах яна будзе даражэйшай, бо гандлёвыя арганізацыі могуць дадаць да яе 11 адсоткаў сваёй выручкі, плюс 10 адсоткаў — падатак на даданую вартасьць. І калі малако ня ў поліэтыленавым пакеце, то да гэтага трэба прыплюсаваць яшчэ й кошт упакоўкі. Адсюль і бярэцца 35-адсоткавы рост на «сацыяльнае малако».\nПадаражаньне малочнай прадукцыі невысокай тлустасьці міністэрства тлумачыць тым, што яна стала стратнай для вытворцаў.\nГамяльчук Васіль, які толькі што выйшаў з малочнай крамы, мае на гэта сваю думку: «Рэзка, рэзка павялічваюцца цэны — праблема ў эканоміцы, я так лічу. І малако, і хлеб пастаянна даражэюць».\nТэлефон падаражэў на 20%, пошта — на 60%


Беларусь: урачыстасці ў гудагайскім санктуарыі\n16-17 ліпеня ў мястэчку Гудагай Астравецкага района прайшлі ўрачыстасці Маці Божай Шкаплернай. Яны адзначаюцца тут штогод у дні вялікага патранальнага свята ордэна кармелітаў босых, якія з даўніх часоў з’яўляюцца апекунамі гэтай святыні. Абраз – гэта копія знакамітай іконы Маці Божай Уладзімірскай – захоўваецца ў санктуарыі, дарэчы, помніку архітэктуры драўлянага дойлідства XVIII стагоддзя.\nНапярэданні невялікі Гудагай ператварыўся ў месца масавага паломніцтва. У гэтым годзе прыйшлі пешыя пілігрымкі з Мінска і Астраўца, прыехала велапілігрымка з Нарачы. Усяго сабралася каля 3 тыс. чалавек, у тым ліку прысутнічалі прадстаўнікі мясцовай улады і госці з Расіі, Польшчы, Літвы. На час урачыстасцяў ікону выстаўляюць у палявым алтары. 16 ліпеня, у 18.00 гадзін адбыўся крыжовы шлях на могілкі, апоўначы – традыцыйная працэсія са свечкамі і св. Імша. Сённяшнюю святую літургію апоўдні ўзначаліў Біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч. Каля 40 чалавек падчас Эўхарыстыі прынялі сакрамэнт канфірмацыі.\nІкона Маці Божай Шкаплернай, яе яшчэ называюць Гудагайскай, мае прыгожую легенду з’яўлення. Яе знайшоў манах у Ашмянскай пушчы і прынёс у Гудагай. Першая гістарычная згадка аб іконе знаходзіцца ў акце заснавання манастыра кармелітаў босых у 1764 г. Для святыні, “якая славілася цудамі ўжо сто гадоў” – так было запісана ў дакуменце, спачатку пабудавалі капліцу, а потым касцёл. Шматлікія вернікі пачалі расказваць аб цудатворнасці святыні. З тых часоў весткі аб іконе выйшлі за межы вёскі, раёна, нават краіны.\nПасля 1991 г. пачаўся збор сведчанняў пра дапамагу праз заступніцства Гудагайскай Маці Божай. І ў 2006 абраз быў каранаваны папскімі каронамі. У сучаснай гісторыі краіны гэта быў шосты выпадак афіційнага прызнання Касцёлам беларусскай святыні. Такім чынам, гудагайская ікона стала ў адзін рад з Будслаўскай, Брэсцкай, Пінскай, Тракельскай і Кангрэгацкай у Гродне. А санктуарый у Гудагаі – месцам усеагульнай малітвы, куды не толькі падчас свята прыязджаюць вернікі.