Вольная студыя - Радыё Свабода. Навіны Беларусі || Белорусская служба Радио Свобода. Новости Беларуси\nсерада 16 чэрвень 2021\n11:33, 02 жнівень 2017\nЯпіскап Арцемі: Усе захопнікі найперш зьнішчалі храмы і мову\n«Пропаведзі» япіскапа Гарадзенскага і Ваўкавыскага Арцемія выйшлі ў сьвет ужо другім выданьнем і карыстаюцца попытам сярод сьвятароў і вернікаў. Як ідзе вяртаньне да роднай мовы ў праваслаўных храмах на Гарадзеншчыне і чым царква прываблівае моладзь — гутарка з архірэем.\n13:55, 17 ліпень 2017\n20:57, 13 ліпень 2017\nСтаршыня прыўладнага Саюзу пісьменьнікаў Мікалай Чаргінец прапанаваў Мінадукацыі ўключыць у школьныя праграмы творы расейскамоўных літаратараў Беларусі. І прыклаў сьпіс, пачаўшы яго зь сябе. Да чаго можа прывесьці такая ініцыятыва? Госьцяй перадачы — намесьніца старшыні ТБМ імя Фрацішка Скарыны, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім.\n18:27, 05 ліпень 2017\nУ Нямеччыне выйшла ў сьвет першая беларуская граматыка, напісаная 100 гадоў таму\nПрафэсар Гэрман Бідэр з Зальцбурскага ўнівэрсытэту выдаў знойдзеную ў Гамбургу беларускую граматыку Антона Луцкевіча. Чаму больш за сто гадоў пра яе ніхто ня ведаў? Госьцем перадачы — гісторык Анатоль Сідарэвіч.\n17:15, 30 чэрвень 2017\nПасьля Скарыны на сьвет зьявіліся тры поўныя пераклады Бібліі на сучасную беларускую мову. Навошта спатрэбіўся чацьвёрты, над якім з 2012 году працуе група энтузіястаў? Госьцяй перадачы — іныцыятарка праекту доктар тэалёгіі Ірына Дубянецкая.\n14:50, 22 чэрвень 2017\nМагутная карпарацыя, якая марыць пра сусьветнае панаваньне, засноўвае штаб-кватэру ў Менску; зь яе гледзішча Беларусь — ідэальная пляцоўка для духоўнай экспансіі па ўсім сьвеце... Пра гэта — у новым рамане Паўла Севярынца «Беларусалім».\n17:32, 13 чэрвень 2017\n17:30, 05 чэрвень 2017\nЯк кнігу Купалы «А хто там ідзе?» пусьцілі пад нож\nКнігі маюць свой лёс, часам, як і ў людзей, — драматычны. Гэткі лёс напаткаў анталёгію аднаго верша Янкі Купалы «А хто там ідзе?», якую ўклаў прафэсар Вячаслаў Рагойша — госьць перадачы.\n13:50, 02 чэрвень 2017\nПрэміяй імя Стагановічаў нядаўна адзначаная кніга Сяргея Чыгрына «На радзіме Ігната Дварчаніна». Чаму чыноўнікі ня любяць краязнаўцаў, і за што ў Слоніме аднойчы пабілі маскоўскага пасла? Аўтар кнігі — госьцем перадачы.\n20:31, 26 травень 2017\nКолькі гадоў самай старажытнай беларускай кнізе? З чаго вырабляўся атрамант, які ня выцьвіў за 700 гадоў? Чаму не сустракаюцца выданьні Скарыны ў кнігазборах беларускіх магнатаў? Госьцем перадачы — беларускі кнігазнавец з Санкт-Пецярбургу Мікола Нікалаеў.\n13:08, 17 травень 2017\n20:12, 12 травень 2017\nУ Маскве выйшаў у сьвет «Навамірскі дзёньнік» Аляксандра Твардоўскага. У ім — гісторыя змаганьня за быкаўскія аповесьці, успаміны пра дзеда, магілёўскага беларуса. Госьцяй перадачы — дачка паэта Валянціна Твардоўская.\n16:40, 05 травень 2017\n19:29, 27 красавік 2017\n12:33, 21 красавік 2017\n15:11, 03 красавік 2017\nАдну са сваіх кніг Яўген Еўтушэнка назваў «Беларуская крывінка». Пра тое, што зьвязвала знакамітага расейскага зь Беларусьсю, мы пагутарылі з паэтам Уладзімерам Някляевым.\n14:50, 29 сакавік 2017\nМасавы хапун на цэнтральным праспэкце, бадзёры суботнік у Курапатах. Хто і для каго ставіў гэты спэктакль 25 сакавіка? Госьцем перадачы — кандыдат філязофіі і палітоляг Уладзімер Падгол.\n14:07, 22 сакавік 2017\nМіхал Бараноўскі: Для мяне месца моцы — у Белавежы\nУ Міжнародны дзень паэзіі — 21 сакавіка — у Менску ўзнагароджвалі ляўрэатаў прэміі «Дэбют» імя Максіма Багдановіча. У паэтычнай намінацыі журы прызнала найлепшай кнігу Міхала Бараноўскага «Volumen.1».\n11:50, 15 сакавік 2017\nУ Менску адшуканы архіў расстралянага ў 1937-м паэта Алеся Дудара. Прычым не ў маладаступных спэцсховах, а ў звычайнай гарадзкой кватэры. Госьцяй перадачы — літаратуразнаўца Ганна Севярынец.\n18:30, 07 сакавік 2017\nУ анталёгіі пад назвай «Бліскавіцы» прадстаўленая 61 паэтка. Ці натхняў іх абвешчаны ў 20-я гады як партыйная дактрына «марксісцкі фэмінізм»? І чаму ў іхняй творчасьці амаль не адчуваўся «крылаты эрас», які прапагандавалі лектары жанаддзелаў? Госьцяй перадачы — адна з укладальнікаў анталёгіі Аксана Данільчык.\n14:50, 03 сакавік 2017\n14:30, 13 люты 2017\n14:14, 07 люты 2017\nБрытанскі часопіс The Economist параўнаў Францішка Скарыну з Марцінам Лютарам. Што мусіць ведаць пра беларускага першадрукара заходні чытач, і чаму найвышэйшая дзяржаўная ўзнагарода Беларусі — ордэн Скарыны — патрабуе «рэдагаваньня»?\n13:55, 01 люты 2017\nГерой Украіны Дзьмітро Паўлычка: Калі мы выстаім — Расейская імпэрыя не адродзіцца\nШто не зрабіла ўкраінскае кіраўніцтва, каб захаваць тэрытарыяльную цэласнасьць краіны? За што ўкраінскі народ мае быць удзячным Пуціну? Ці ёсьць шанцы ў беларусаў на кіеўскім конкурсе Эўрабачаньня? Госьцем перадачы — украінскі паэт Дзьмітро Паўлычка.\n12:01, 25 студзень 2017\nРадзім Гарэцкі: Музэй Гарэцкага павінен застацца ў Багацькаўцы\nНад Музэем Максіма Гарэцкага ў вёсцы Малая Багацькаўка навісла пагроза закрыцьця. Мсьціслаўскія чыноўнікі плянуюць перанесьці яго ў раённы цэнтар. Узьніклую сытуацыю мы абмеркавалі з пляменьнікам пісьменьніка акадэмікам Радзімам Гарэцкім.\n14:42, 19 студзень 2017\n14:32, 12 студзень 2017\n16:00, 30 сьнежань 2016\n10:50, 15 сьнежань 2016\n11:50, 09 сьнежань 2016\nУ Беларусі таленавіты мастак незапатрабаваны. Што сталася з айчыннай кніжнай ілюстрацыяй, і чаму нацыянальны конкурс «Мастацтва кнігі» ператварыўся ў каляміністэрскі міжсабойчык?\n12:51, 30 лістапад 2016\n25 гадоў споўнілася гурту «Ліцьвіны», які прынёс на беларускую сцэну нязвыклае гучаньне аўтэнтычнага фальклёру і шматкроць прадстаўляў Беларусь на прэстыжных міжнародных фэстывалях. Госьцяй перадачы — першая салістка «Ліцьвінаў» Натальля Матыліцкая.\n20:25, 23 лістапад 2016\nЗнакаміты расейскі паэт Ігар Шклярэўскі мае намер настала перабрацца з Масквы ў Беларусь. А ці дапаможа беларуская дзяржава жылплошчай знакамітаму земляку?\n13:45, 18 лістапад 2016\nБеларускі паэт мусіць пераймацца праблемамі сваёй краіны — так лічыць Анатоль Вярцінскі. Пра самае памятнае ў жыцьці творцы мы пагутарылі напярэдадні яго 85-годзьдзя.\n10:35, 08 лістапад 2016\nСуд над камунізмам — пакуль на экране\nУ Менску прайшлі прэм’ерныя паказы дакумэнтальнага фільма «Суд над камунізмам». Чаму масквічы любяць фатаграфавацца з маскарадным Сталіным, а ў Беларусі да гэтай пары стаяць помнікі забойцам? Стваральнікі стужкі Кася Камоцкая і Віктар Корзун — гасьцямі перадачы.\n12:18, 02 лістапад 2016\n11:53, 27 кастрычнік 2016\nПрэзэнтацыя новай кнігі Паліны Качатковай невыпадкова прайшла ў вёсцы Стаўры пад Воршай. На думку аўтаркі, нацыянальная культура павінна больш актыўна праяўляць сябе менавіта на беларуска-расейскім памежжы. Сёньня пісьменьніца — госьцяй перадачы.\n17:41, 19 кастрычнік 2016\n12:14, 13 кастрычнік 2016\nВыйшла ў сьвет «Гісторыя сярэднявечнай Эўропы V—ХV ст.» Алега Трусава, дзе падзеі, што адбываліся на вялізнай тэрыторыі ад Партугаліі да Паволжа, упершыню разглядаюцца зь беларускіх пазыцый. Аўтар кнігі — госьцем перадачы.\n13:45, 05 кастрычнік 2016\n12:40, 30 верасень 2016\nКацярына Ваданосава: Дзікае паляваньне — ня толькі беларускі вобраз\nЯна грае на сямі музычных інстумэнтах, у тым ліку на дудзе, піша вершы і музыку, выконвае ўласныя песьні, пераплятае старыя кнігі, зьяўляецца тварам мадэльнай агенцыі. Госьцяй перадачы — мастачка «шырокага профілю» Кацярына Ваданосава.\n09:09, 22 верасень 2016\nАпошнім часам ён выступае пераважна ў лесе, дзе канцэрты не рэглямэнтуюцца ідэалягічнымі аддзеламі. Ён вандруе па краіне ад Гомеля, у якім прапісаны, да Талькі, дзе штогод ладзіцца лясны Талькаўскі фэст. Госьцем перадачы — аўтар і выканаўца Андрэй Мельнікаў.\n09:00, 15 верасень 2016\nСяргей Законьнікаў: Прыняць ад такой дзяржавы ўзнагароду — як плюнуць сабе ў душу\nЗорны час часопісу «Полымя» — 1986-2002 гады, калі ягоным рэдактарам быў Сяргей Законьнікаў. А як пачуваюцца літаратурныя часопісы пад кантролем прыўладнага Саюзу пісьменьнікаў? Пра гэтаі іншае — у гутарцы з паэтам, якому 16 верасьня спаўняецца 70 гадоў.\n11:49, 09 верасень 2016\n13:59, 01 верасень 2016\n16:11, 24 жнівень 2016\nУ «Беларускім кнігазборы» выйшла «Выбранае» пісьменьніка-дысыдэнта Алеся Наўроцкага. Госьцем перадачы — укладальнік кнігі Віктар Жыбуль.\n13:25, 19 жнівень 2016\nКананізаваны РПЦ Аляксандар Неўскі быў верным васалам Залатой Арды і жорстка распраўляўся з суайчыньнікамі, якія не хацелі плаціць манголам даніну. Ці ведаюць пра гэта жыхары Віцебску, дзе расейскаму князю нядаўна ўсталявалі помнік?\n14:00, 09 жнівень 2016\nПротаярэй Аляксандар Балоньнікаў: Ларыса Геніюш — адна з найвялікшых вызнаўцаў праваслаўнай веры ХХ стагодзьдзя\nПры старажытнай Каложы ў Горадні адчынілася бібліятэка імя Ларысы Геніюш. Кім ёсьць знакамітая паэтка для праваслаўнай царквы? Госьцем перадачы — настаяцель храма протаярэй Аляксандар Балоньнікаў.\n11:40, 05 жнівень 2016\nДанута Бічэль: Я жыву на духоўным хутары\nЯна напісала выдатныя кнігі, адна зь якіх была адзначаная Дзяржаўнай прэміяй Беларусі. Стварыла музэй свайго ўлюбёнага паэта Максіма Багдановіча. Яна аберагае сваю самоту, але па-ранейшаму ня мірыцца зь невуцтвам чыноўнікаў. Госьцяй перадачы — гарадзенская пісьменьніца Данута Бічэль.\n14:05, 27 ліпень 2016\nВялікае Княства на двух гектарах\nУпершыню ў Беларусі ствараецца парк мініятурных старажытных замкаў. Як з дапамогай 3-D тэхналёгій аднавіць помнікі архітэктуры эпохі ВКЛ? Госьцем перадачы — старшыня фонду «Краіна замкаў», ініцыятар праекту Алесь Варыкіш.


Хатні канцэрт. Хатні канцэрт\nСустрэча праз трыццаць гадоў была сумнай i хвалюючай. Аль-шанскiя могiлкi ў Празе. На сьцiплым помнiку надпiс: MichaL Zabejda 1(14).6.1900--21.12.1981 Belorusky Koncertni a operni pevec a pedagog. Нiжэй: «Мiхась Забэйда, пясьняр беларускi. Жыў песьняй i песьняй даваў людзям радасьць...» Празь дзесяць гадоў зьявiлася прыпiска: Nadezda Kostecka 17.10.1922--10.3.1991.\nГэта яна, Надзея Кастэцкая, вучанiца сп.Мiхала, жонка Лю-бамiра Кастэцкага, кiраўнiка Сметанавага квартэту, на пачатку 1982 году рассылала паве-дамленьнi ў чорных простакут-нiках усiм сябрам i знаёмым.\nА здавалася, што ён будзе жыць вечна. Дактары называлi яго фэномэнам, бо й на сёмым, i на восьмым дзясятку ахвотна i прыгожа сьпяваў.\nВерыць ня хочацца, i я бягу на Польскую, 12 — гэта зусім недалёка ад таго месца, дзе цяпер знаходзіцца Радыё Свабода. Вось ён, шэры дом ля Рыгровага парку. Забегчы на другi паверх? Мяне сустракае замок з 12 кнопкамi, супраць якiх прозьвiшчы жыхароў. Чытаю i чамусьцi запiсваю. Не, няма сярод iх Забэйды. Павольна iду па Бланiцкай, што вядзе да Iтальянскай. Знаёмай назвы Nad rozhlasem ужо няма, значыць, няма i сталага наведнiка рэстарана...\nПад час гастроляў 1963 году ў Беларусi нам сустрэцца не давялося. Прыйшлося «даганяць» дзядзьку Мiхася ў Празе. Са мной фотаздымак, зроблены ў Менску («дзеля знаёмства», — напiсалi на iм сябры), «Жменя сонечных промняў» Янкi Брыля («беларускаму салаўю, якi пакуль што ў выраi»). Углядаюся ў назвы вулiц, знаходжу патрэбную i нясьпешна падыходжу да пад’езду ягонага дому. Цiсну на кнопку званка побач з шыльдай «Zabejda».\n...Маленькi, завалены нотамi, кнiгамi, часопiсамi, лістамі, фотаздымкамi пакойчык нiяк не стасаваўся да пана прафэсара, майстра-вакалiста. Канцэртны раяль, вялiкi прыймач, сэрвант, стол. Замест ложка — канапа. Старое, як Прага, люстра, сьмешная лямпа. I падарункi, узнагароды. Тут i вянкi са стужкамi, i карцiны, i бюст сьпевака, зроблены жонкай яго вучня, i букет пажухлых кветак, i сьвежая лiлея. Стол «засялiлi» беларусы: Нiл Гiлевiч зь сям’ёй, Язэп Семяжон безь сям’i, Максiм Танк, Пiмен Панчанка, Ларыса Александроўская, Рыгор Шырма зь Мiхалам Забэйдам у Карлавых Варах, маладыя Лявон Акаловiч, Вячаслаў Рагойша.\nЦяпер у Мiхала Забэйды дзьве «Жменi сонечных промняў»: першую падарыў аўтар. Разгорнуты 10-ы нумар «Полымя» (1965 г.). «Подых навальнiцы» Iвана Мележа чытаў з асаблiвай гордасьцю. «А тыражы нашых часо-пiсаў усё ж растуць», — паведамiў з задавальненьнем.\nНапярэдаднi артыст вярнуўся з гастрольнай паездкi ў Польшчу, адкуль прывёз «плыткi» з запiсамi беларускiх i гiшпанскiх песень. Я папрасiла пракруцiць. «З задавальненьнем». Пачаў з «Калы-ханкi», той самай, што прасьпяваў пасьля 20-гадовае разлукi з мацi па звароце з Iталii. Маці Аляксандра тады першы раз слухала сына на канцэрце.\nПазьней сьпявак ня раз вяртаўся да гэтага вечара ў Ружанах. Слухачы захацелi паглядзець на чалавека, якому прысьвячаецца песьня. «Выцягнулi» маму на сцэну», — кажа сп.Мi-хал.\nПрозьвiшча мацi — Суміцкая.\nМне цяжка апiсваць яго голас. Але нiколi больш я ня чула столькi душы ў песьнi, нявыказанага смутку i... павагi да слухачоў. Не заўважыла, калi перастала бачыць рэпрадуктар. «Плытка», як кажа Забэйда, спынiлася. «Яшчэ раз?» — правакуе дзядзька Мiхась. «Не, — адказваю, — калi ласка, ня трэба». — «Ты не адна, хто просiць аб гэтым». Я нi пра што не пыталася, проста сядзела. Я нават не глядзела на яго. Я баялася гэта зрабiць.\nМне пара адыходзiць... «Дзякуй за тое, што сарвала мае пляны, у пятнiцу я буду сьпяваць намнога лепш, — неяк вельмi проста сказаў сп.Мiхал i радасна дадаў. — Цяпер я не адзiн! Дзевяць месяцаў не адзiн! Гэта здорава!»\nПразь дзень мы iдзем па запрашальным бiлеце на канцэрт баўгарскага хору. «Як жа я?» — запыталася. — «Мне дазволiлi ўзяць з сабой дачку», — адказвае.\nКанцэртная заля Жофiн на Славянскiм востраве. Забэйда зьвяртае ўвагу на свой гальштук зь беларускiм арнамэнтам. «Рыгор Шырма падарыў».\nНядзеля, 14 лiстапада 1965 г. Першы выходны, аддадзены сп.Мiхалу. Прапануе: «Хочаш, буду табе братам, дзядзькам?» — «А чаму ня бацькам?» — «Баюся, што забярэш усю маю свабоду». Сьмяемся. Спрабую нешта выпытаць пра яго жыцьцё. Твар робiцца сур’ёзным: «Мая Радзiма, мая мацi, мае сябры — гэта мае песьнi». — «Цi спрабуеце нешта пiсаць?» — «Не, шкадую часу. Пакуль магу, буду выказваць усё песьнямi».\nЯк жа без Нацыянальнага тэатру? Натуральна, прыняла прапанову дзядзькi «паслухаць маiх былых супрацоўнiкаў з опэры». Давалi «Дзімiтрыя».\nНа заўтра заплянаваны хат-нi канцэрт. «Благословляю вас, леса» П.Чайкоўскага гучыць моцна i ўрачыста. Круцiм пла-сьцiнку, якая прызнаная лепшай за апошнiя пяць гадоў: Мiхал Забэйда выконвае Моцарта, Глюка.\nЧытаю водгукi прэсы на нядаўнiя выступы ў Польшчы.\nМiхалова, Мiлейчыцы, Бельск, Гайнаўка, Саколка, Гарадок, Беласток — там ня проста пабыў Мiхал Забэйда ў часе тыднёвых гастроляў, а «вёў сваiх слухачоў на вяршыню», як пiсала Вера Ляўчук, часам ва ўмовах, калi прыходзiлася сагравацца, расьцiраючы рукi над электрычнай плiткай, што стаяла на сцэне.\nI ўсё ж цяжка адразу зразумець, чаму ён адзiн, чаму жыве ў такiм маленькiм пакойчыку, чаму ня едзе ў Менск на сталае жыхарства. Абяцалi, ён казаў, працу ў кансэрваторыi i двухпакаёўку: адзiн пакой для iнструмэнту, другi — для сну. «Ужо i чамаданы падрыхтаваў», — прызнаўся пазьней. «У мяне была вялiкая мэта. Я iшоў да яе ўпарта, ахвяруючы многiм. Хацелася даць людзям як мага больш, бо я бачыў, што iм патрэбнае мастацтва як сродак удасканальваньня сябе, сваёй душы. А жыцьцё ня песьцiла, часта бiла па галаве. Рос адзiн, ня меў нiякай падтрымкi, таму прывык спадзявацца на свае сiлы. Бывалi часы, калi ня верыў у свае здольнасьцi. Так, у Харбiне на два гады закiнуў музычную вучобу. I ўсе ж вярнуўся. Ня мог не вярнуцца, хоць працягваў набываць спэцыяльнасьць юрыста, думаў, спат-рэбiцца, калi нiчога ня выйдзе з артыстычнай кар’еры. Бегаў у Опэрны тэатар на рэпэтыцыi. Марыў і я, як усялякі сьпявак, пра iтальянскую школу. Пачаў зьбiраць грошы. Дзесяць гадоў зьбiраў. I вось Мiлян. Мой настаўнiк — Фэрнанда Карпi, славуты сьпявак i пэдагог. Чатыры гады вучобы зрабiлi мяне самастойным. Канцэртаваў у опэры, выяжджаў у розныя гарады Iталii».\n«Мэлёман» (так падпiсаны артыкул у «Беларускай газэце», 1942, № 75) пісаў: «Шэдэўрам вакальнага майстэрства зья-вiлася iтальянская песьня «Spira te pur spirate» («Вейце, вейце») Донаўды, у якой лёгкасьць, успаветранасьць дасягаюць сваёй мяжы, дзе гук сьпевака лунае ў залi, як лягуткi летнi ветрык iтальянскага ўзьбярэжжа, дзе i нарадзiлася гэта цудоўная песьня. Сьпявак выканаў яе так, як можа выканаць толькi чалавек, якi параднiўся з Iталiяй, чалавек, якi запраўды апанаваў усiмi таямнiцамi iтальянскiх ва-калiстаў. I далей: «Што ж сказаць пра родную беларускую песьню? Лепш выканаць яе, здаецца, немагчыма».\nДзядзька Мiхась працягвае.\n«Мне прапанавалi застацца ў Мiляне. Але далёка ў Беларусi мяне чакала памiраючая мама. Я ж адзiн у яе застаўся, усе астатнiя шасьцёра дзяцей па-мерлi, хто ад сухотаў, хто яшчэ ад чаго».\nРаптам змаўкае i просiць: «Пачытай што-небудзь». I я чытаю, часьцей вершы.\nХатнiя канцэрты сталi звы-клымi, але нiколi не былi звы-чайнымi. Дзядзька Мiхась аднойчы паабяцаў узяць мяне з сабой і на канцэрт, але папярэдзiў: «Перад канцэртам я бываю страшны, табе цяжка будзе ля мяне. Я нiколi нiкога ня браў на свой канцэрт».\nДата прызначаная — 18 лютага (1966 г.). Будзем выступаць у Багданчы, што каля 100 кiлямэтраў ад Прагi. Выяжджаем аўтамабiлем на пачатку пятай вечара. Перад выездам маэстра правярае ноты, яшчэ не-калькi разоў рэпэтуе. Прызнацца, гэта мяне зьдзiўляе, бо песьнi будуць тыя, што сьпяваў дзясяткi, а то й сотнi разоў. Спакаваны канцэртны касьцюм. Едзем. Усю дарогу сп.Мiхал маўчыць, толькi некалькiмi словамi перакiдваецца з акам-панiятарам Губiчкам. Спахмурнелы твар артыста прымушае ўспомнiць пра папярэджаньне i маўчаць. Толькi на наступны дзень высьветлiла, што прычынай, акрамя напружанасьцi, быў акампанiятар, якi не заглянуў у ноты перад канцэртам.\nКанцэрт. Дзе дзеўся рахманы, мяккi, дабрадушны дзядзька Мiхась! Строгi маэстра, аказваецца, яшчэ й рэжысэр, i канфэрансье. Кароткiя тлумачэньнi па-чэску, чаргаваньне малазнаёмых мэлёдыяў з папулярнымi, клясыкі й народных песень, на розных мовах. Моцнымi во-плескамi заля патрабуе яшчэ песень на беларускай мове. «Ля-вонiха» павiнна была завяршыць гэты вечар. Яе сьпявала ўся заля.\nМiхал Забэйда гаварыў:\n«На кожны канцэрт я iду, як на бой. Мне прыходзiцца змагацца за кожнага слухача. Такiя ўмовы. Мая зброя — мастацтва, а яе трэба чысьцiць i вастрыць рэгулярна. Каб ты ведала, якiя хвiлiны я перажыў у часе гастроляў у Беларусi! Дзяўчаты з Маладачаншчыны кiнулi мне пад ногi ахапак маладога жыта з васiлькамi i сказалi: «Беларускаму салаўю — кветкi нашых палёў». Не, такое не забываецца!»\nМенск, Вiцебск, Горадня, Магiлёў, Гомель, Слонiм, Ваўкавыск, Лiда, Баранавiчы...\nНядзеля, 13 сакавiка. Абе-далi ў рэстаране Nad rozhlasem. Чыталi «Жыцьцё Бэтговэна» Рамэна Раляна, «Радыюс дзеяньня» Робэрта Раждзественскага. Глядзелi хакей. Увечары хадзiлi на «Дуэнью» Пракоф’ева.\nПразь месяц у Брацiславе цэлы канцэрт беларускай песьнi (i сучаснай лiтаратуры). Акрылены i стомлены вярнуўся з Славаччыны. «Уяўляеш, 24 бе-ларускiя песьнi адсьпяваў!»\n14 траўня. Зьдзейсьнiлi экскурсiю на гару Петршын, зь якой вiдаць увесь горад. Праўда, не працаваў фунiкулёр, i мы не паднялiся на самы высокi пункт, але на залатую Прагу ў промнях вечаровага сонца паў-глядалiся з розных бакоў. Доўга разгадвалi, дзе што разьмешчана. Забэйда адразу пазнаў свой Рыгровы парк i мадэрновую агромнiстую будынiну сацыяльнага забесьпячэньня.\nНадыхалiся пахамi бэзу, каштанаў, сьвежага сена i даў-нiны. Амаль усё адцьвiтае, але яшчэ вельмi прыгожа. Нiколi ня бачыла такiх гiганцкiх сымэтрычных каштанаў, такога фантастычнага спалучэньня фарбаў у рададэндронаў.\nПасьля вячэры музыка. Слухалi перадачы з «Праскай вясны».\nНечакана прапанаваў: «Давай навучу цябе сьпяваць». Засьмяялася. Але прафэсар глядзеў так сур’ёзна, што я гатовая была паверыць: ён навучыць сьпеву любога.\nЧыталi ліст Нiла Гiлевiча: «Замены Вам няма, i ў хуткiм часе не прадбачыцца». Ведаем, што гэта праўда.\nМаэстра расказвае з горыччу: «Усюды, дзе бываю, раблю пласьцiнкi, усюды, акрамя Беларусi». Ён усё яшчэ спадзяваўся, што Менская фiлярмонiя, як абяцала, дасьць яму сваю сцэну. На гэтую надзею давалi яму права поўныя захапленьня лісты зь Беларусi ад сяброў, знаёмых i незнаёмых людзей, якiм пашчасьцiла слухаць яго пад час гастроляў вясной 1963-га. Ён верыў моладзi, якая яго моцна тады пацешыла i ўзрушыла.\n12 чэрвеня 1966 г. Сёньня дзядзька Мiхась асаблiва добры, прыемны, шчыры, уважлiвы. Абед на Iтальянскай i традыцыйная прагулка па Рыгровым парку. Шукае «сваiх» шпакоў. «Люблю я iх дужа. Яны такiя спрытныя, руплiвыя».\n-- Давай зробiм сьвята, — нечакана прапануе.\nВыпiлi па кiлiшку чырвонага вiна. Нават сам выпiў (першы раз за восем месяцаў). Потым усё было, як у раi: грэйпфруты, чарэшнi, трускалкi, кампот.\n14 чэрвеня. Дзень нараджэньня. Ружы, беларускi ру-чнiк, кнiга Мележа ад Славы Рагойшы i Лявона Акаловiча.\n22 чэрвеня. Малая заля Дому мастакоў. Канцэрт песьнi i паэзii Рабiндраната Тагора. Мiхал Забэйда сьпявае па-бэнгальску. «Зьдзiўляесься? — хiтра пытаецца. — Гэта ж 18-я мова, на якой я буду сьпяваць. Нехта адмовiўся, а мне нельга».\nПерабіраем паперы. За-трымлiваю ўвагу на дакумэнце, на якім стаіць нумар 18: заключны замежны канцэрт сэзону 1962—63. Мiхал Забэйда — тэнар (народжаны: Беларуская ССР), госьць Мiлянскай i Варшаўскай опэры i Нацыянальнага тэатру, з праграмай песень майстэрскiх i народных усяго сьвету на мовах карэннага насельнiцтва. Нiмбурц, вялiкая заля, пятнiца, 25 красавiка 1963 г. у 19.30.\nУ праграме 6 цыкляў. Першы прадстаўлены прозьвiш-чамi: Кальдара, Джарданi, Моцарт, Бэтговэн, другi: Сметана, Дворжак, Фiбiх, Чайкоўскi, трэцi: Аладаў, Туранкоў, Траян, Марцiнi, Гурнiк. Пасьля паўзы яшчэ тры цыклі. Перадапошнi ўключае песьню сiбiрскiх вязьняў Каратыгiна, украiнскую Лысенкi, польскую Нававенскага i «Калыханку» ў апрацоўцы Пека.\nНатрапiла на брашуру Бакача i Лiсеца «Беларускi сьпявак Забэйда-Сумiцкi i яго радзiма», выдадзеную ў Празе беларускiм культурным таварыствам у 1940 годзе. «Калi ў Кепуры стыхiя голасу забiвае душу, зводзiць усё да нямецкае халоднасьцi, то ў Забэйды-Сумiцкага наадварот — голас разам са словам служыць для выяўленьня ўсiх тых адценьняў, нават самых далi-катных i тонкiх у перажываньнях i настроях, якiя захаваны ў песьнях», — пiсаў Рыгор Шырма («Калосьсе», 1937, № 2(11)).\n31 лiпеня. Апошнi тыдзень майго побыту ў Празе. Надвор’е цудоўнае. Апошнi раз глядзiм на панараму гораду. Пады-ходзiм да кiёску з марожаным. «Нiколi ня еў, — прызнаецца Мiхал Iванавiч, — але чаго ня зробiш дзеля зямлячкi».\nСядаем на лаўку. Птушкi ўскокваюць на каленi, на рукi. Заплюшчыўшы вочы, маэстра слухае шэпт лiсьця (быў вялiкi вецер). «Я ў Менску, бачу яго вулiцы, бачу Танка, Шырму, Брыля, Скрыгана, Мележа, Гiлевiча, Лойку, Семяжона, Панчанку...» I раптам: «Добры дзень, мае шпакi».\n...Жменя роднай зямлi цяпер ляжыць на месцы яго апошняга прыстанiшча. А можа не апошняга? Ён так хацеў у Беларусь...\nЛюбамiр Кастэцкi апавядае пра апошнiя днi майстра. «Мы прасiлi яго не выходзiць з дому без суправаджэньня. Пась-лiзнуўся. Каб ня гэты пералом, мог бы яшчэ пажыць».


Міхаіл Віктаравіч Бабіч — Wikiquote\nМіхаіл Віктаравіч Бабіч (28 мая 1969, Разань, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Прыволжскай федэральнай акрузе (2011—2018). Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь з 24 жніўня 2018 года.\n2 Выказванні пра Міхаіла Бабіча\nУсім, мне здаецца, даўно хацелася б зразумець, хто робіць замах на беларускі суверэнітэт і ад каго яго хочуць абараніць? Калі гэта пагроза з Захаду, па аналогіі з вядомымі «каляровымі» рэвалюцыямі і дзяржаўнымі пераваротамі, то Расійская Федэрацыя як саюзнік, калі паступіць такая просьба, будзе разам з Беларуссю адстойваць гэты суверэнітэт усімі даступнымі сродкамі ... калі гэта намёкі на Расію, то гэта зусім не па-партнёрску.\nВыказванні пра Міхаіла Бабіча[правіць]\nШчыра кажучы, не заўсёды хапае часу на тое, каб чытаць усе інтэрв'ю Міхаіла Бабіча. Пагатоў усе яны падобныя і ментарская лінія развагі не надта мяняецца. Таму, не ўчытваючыся, магу дакладна сказаць, што адносіны паміж нашымі краінамі і народамі значна больш глыбокія і ўсёабдымныя, чым штучны, падтасаваны набор лічбаў, за якія рэгулярна хапаецца расійскі дыпламат. Але гэта яго права вызначаць для сябе планку, якая ператварае яго ў рахункавода альбо бухгалтара, які падае надзеі.\n— начальніка ўпраўлення інфармацыі і лічбавай дыпламатыі МЗС Беларусі Анатоль Глаз\nЗа кароткі час працы ў Беларусі ён проста не зразумеў розніцы паміж федэральнай акругай і незалежнай дзяржавай.\nУзята з "https://be.wikiquote.org/w/index.php?title=Міхаіл_Віктаравіч_Бабіч&oldid=11265"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:29, 18 сакавіка 2019.


Экспэрт: Немагчыма ўзгадаць ніводную гуманітарную апэрацыю з удзелам Расеі, дзе б яна не перасьледавала ўласныя мэты\n12 жнівень 2014, 12:46\nАдпраўка гуманітарнага канвою ва Ўкраіну\nУ Злучаных Штатах асьцерагаюцца, што гуманітарная місія Крамля — гэта толькі шырма для падрыхтоўкі агрэсіі. У панядзелак прэзыдэнты ЗША і Ўкраіны Барак Абама і Пётр Парашэнка падчас тэлефоннай размовы прыйшлі да адзінага меркаваньня, што дзеяньні Расеі на ўкраінскай тэрыторыі без папярэдняй згоды Кіева непрымальныя.\n«НАТО: высокая верагоднасьць расійскага ўварваньня», — піша выданьне Daily Beast. «Расея пасылае аўтакалёну з дапамогай, нягледзячы на папярэджаньні Захаду аб тым, што гэта падстава для ўварваньня», — перадае інфармацыйнае агенцтва Reuters. «Абама перасьцерагае Расею ад далейшага ўмяшаньня на Украіне», — паведамляе газэта The Wall Street Journal, а The Washington Post публікуе рэдакцыйны артыкул «Захад павінен супрацьстаяць „гуманітарнаму“ ўварваньню Расеі ва Ўкраіну». «Ці будзе дастаткова заклікаў і папярэджаньняў з боку заходніх сталіц для таго, каб прадухіліць такія дзеяньні з боку расейскага кіраўніка Ўладзімера Пуціна, незразумела, — піша газэта. — Але Злучаныя Штаты і іх саюзьнікі павінны быць гатовыя да хуткіх дзеяньняў, калі расейскія ўзброеныя сілы перасякуць мяжу Ўкраіны». Газэта прапануе рэзка пашырыць ваенную дапамогу Ўкраіне і падрыхтаваць сьпіс новых мер ціску на Маскву.\nСур’ёзны недавер да матываў і мэтаў дзеяньняў Масквы на ўсходзе Ўкраіны абумоўлены назапашаным нэгатыўным вопытам узаемадзеяньня з Крамлём, кажа Арч Падынгтан, віцэ-прэзыдэнт амэрыканскай праваабарончай арганізацыі Freedom House:\n— Я асабіста адчуваю засьцярогі адносна любых крокаў Расеі ва Ўкраіне. Немагчыма ўзгадаць ніводную гуманітарную апэрацыю з удзелам Расеі, дзе б яна не перасьледавала свае ўласныя мэты. Я ня ведаю ніводнага прыкладу, калі б Расея выступала ў ролі гуманітарнага донара па прыкладзе Злучаных Штатаў, заходнеэўрапейскіх краін або Японіі. На мой погляд, адпраўка расейскай аўтакалёны з гуманітарнай дапамогай уяўляе сабой, хутчэй за ўсё, альбо спробу пачаць ваеннае ўварваньне пад прыстойнай падставай, альбо спробу пагоршыць напружанасьць, ствараючы дадатковую нявызначанасьць адносна далейшых дзеяньняў расейскага ваеннага кантынгенту, разьмешчанага на мяжы з Украінай. Вядома, я магу памыляцца, і Масква адпраўляе грузы ва Ўкраіну з жаданьнем аказаць гуманітарную дапамогу, але ня выключана, што падчас гэтай гуманітарнай апэрацыі адбудуцца інцыдэнты, якія могуць справакаваць умяшаньне расейскай арміі пад маркай спыненьня праліцьця крыві і ўсталяваньня міру ў рэгіёне.\nКалі расейская армія выношвае пляны ўварваньня на Украіну, то гуманітарная апэрацыя можа стаць падставай.\nРазам з тым Арч Падынгтан лічыць, што эфэктыўная гуманітарная місія на ўсходзе Ўкраіны магчымая, калі яна будзе праходзіць пад эгідай Чырвонага Крыжа:\n— Такая апэрацыя будзе мець сэнс у выпадку ўдзелу ў ёй Чырвонага Крыжа. Ён адрозьніваецца тым, што заўсёды робіць усё неабходнае для таго, каб прадухіліць выкарыстаньне падобных сытуацый у палітычных інтарэсах тых альбо іншых краін.\nАмэрыканскі экспэрт Рычард Вайтц з Гудзонаўскага інстытуту ў Вашынгтоне кажа, што прадказаць дзеяньні Расеі немагчыма:\n— Калі расейская армія выношвае пляны ўварваньня на Украіну, то гуманітарная апэрацыя можа стаць падставай. Расея захоча ўвесьці войскі, скажам, для абароны мірнага насельніцтва або для забесьпячэньня падтрымкі гуманітарнай апэрацыі. Але, зь іншага боку, аказаньне дапамогі насельніцтву Луганскай і Данецкай абласьцей дае Пуціну шанец пагасіць крызіс і годна адступіць. Але гэта магчыма толькі ў тым выпадку, калі ўрад Украіны пагодзіцца на ўдзел Расеі ў міжнароднай акцыі дапамогі насельніцтву гарадоў, якія знаходзяцца пад кантролем сэпаратыстаў.\n— Якім можа быць заходні адказ, калі Расея ўвядзе войскі ва Ўкраіну?\n— Саюз НАТО заявіў, што ня ўступіць у ваенныя дзеяньні, але ён рыхтуе аб’ёмны пакет дапамогі Ўкраіне, які ўключае падрыхтоўку яе ўзброеных сіл. Акрамя гэтага, можна чакаць увядзеньня дадатковых санкцый і падаўжэньня іх дзеяньняў, — кажа амэрыканскі экспэрт Рычард Вайтц.\nПарашэнка і Абама: Любое ўмяшаньне Расеі ва Ўкраіну недапушчальнае


Галоўная ➠ Розны ➠ Барацьба з вільготнасцю ў доме\nМногім з вас добра вядома, што залішняя вільгаць прыводзіць да ўзнікнення такіх зусім нялюбых цвілі і розных грыбкоў. Вось менавіта для барацьбы і прафілактыкі такіх непрыемных момантаў можна набыць асушальнік паветра.\nПрынцып працы такога карыснага «бытавой» зусім нескладаны. Дзейнічае ён пры дапамозе вентылятара, з дапамогай якога лішняя вільгаць трапляе на выпарнік і пасля астуджэння паветра, які трапіў ўнутр, які ўтварыўся кандэнсат сцякае ў спецыяльную емістасць.\nЗатым гэты паветра пераносіцца на кандэнсатар, награваецца і «аддаецца» зноў у памяшканне. Такі працэс можа адбывацца некалькі разоў, да тых часоў, пакуль не паглынецца ўся лішняя вільгаць.\nАсушальнікі бываюць мембранныя, деликвисцентные, рэфрыжэратарныя і адсарбцыйныя, насценныя, падлогавыя і універсальныя, стацыянарныя і такія, якія можна пераносіць. Па сваім разнавіднасцяў яны прызначаныя для розных месцаў: для басейнаў, для прамысловых памяшканняў і бытавой, для дамоў і кватэр.\nНеабходныя моманты, якія варта ўлічыць пры выбары асушальнікаў паветра: у першую чаргу гэта памеры і тып памяшкання, дзе ён будзе выкарыстоўвацца; вільготнасць, якая будзе зыходзіць з «сушылкі» і сярэдняя тэмпература. Таксама звярніце ўвагу на аб'ём воднай ёмістасці, на магутнасць асушальніка, на колькасць энергіі, якую ён будзе спажываць і, што немалаважна, магчымасць бесперапыннага воднага адводу.\nДля таго, каб вы змаглі кантраляваць вільготнасць у памяшканні, пажадана набыць гігрометр. Каб вы не сутыкнуліся з размнажэннем грыбкоў цвілі, вільготнасць у вашым жыллё не павінна перавышаць 60%.\nКалі вас цікавіць доступ samara.sl16.ru, рэкамендую наведаць сайт samara.sl16.ru. Таму, калі вам патрабуецца допуск СРО ў Самары па разумнай цане, рэкамендую звярнуцца ў вышэйпаказаную фірму.


Дзве дэвальвацыі на год, а “вертыкаль” нават не нахілілася — Гавары Праўду\nДзве дэвальвацыі на год, а “вертыкаль” нават не нахілілася\n13 траўня 2010 года ў сваім блогу я напісаў пост пад назвай «Дэвальвацыя як сродак захавання ўлады» (нагадаю, што тады яшчэ не была праведзеная нават першая афіцыйная дэвальвацыя беларускага рубля, пасля якой долар стаў каштаваць 5000 рублёў – матэматычна вывераны курс, як казаў намеснік старшыні Нацбанка Тарас Надольны).\nАгульны сэнс маіх тагачасных – напаўсур’ёзных, напаўжартаўлівых – разважанняў заключаўся ў тым, што ўладам не трэба баяцца дэвальвацыі (ніякіх народных бунтаў з гэтай нагоды не адбудзецца) і правесці яе трэба як мага хутчэй (каб пазбегнуць яшчэ горшых фінансавых ці ўжо агульнаэканамічных наступстваў).\nЦі здзейсніліся мае “прадказанні” і ці прыслухаліся ўлады да маіх “парад”? (Кажу “мае” не таму, што толькі я іх выказваў – прадказальнікаў і дарадцаў у нас багата і без мяне, – а таму, што 13 траўня я іх запісаў у сваім блогу).\nДэвальвацыя была праведзеная. Праўда, у два этапы, і каб перад летам не трымалі курс рубля (той самы “матэматычны” ад Тараса Надольнага), дык увосень падчас выхаду на адзіную сесію ён бы не споўз на 180% у параўнанні з курсам на 1 студзеня 2011 года.\nЭкспарцёры, насамрэч, атрымалі някепскія прыбыткі, бо для замежных пакупнікоў (асабліва з Расіі) кошты на нашыя тавары сталі меншыя. Аднак казаць, што на дэвальвацыі моцна ўзняўся айчынны вытворца (як тое, напрыклад, было ў Расіі пасля дэфолту 1998 года), не выпадае. Справа ў тым, што гэты вытворца моцна залежыць ад імпартных паставак (сыравіна, абсталяванне, энерганосьбіты), чаму ўзняліся амаль ўтрая кошты на многія тавары айчыннай вытворчасці для айчынных жа спажыўцоў.\nБізнэсоўцы былі незадаволеныя фінансавымі паўмерамі (то бок першай дэвальвацыяй) і ўлетку сталі актыўна выводзіць свае прадпрыемствы за мяжу. Пасля другой дэвальвацыі гэты працэс прыпыніўся, бо зноўку стала зразумела, зыходзячы з якіх лічбаў можна ацэньваць прыбыткі і страты.\nНі бюджэтнікі, ні тыя работнікі з дзяржаўных прадпрыемстваў, што ствараюць для краіны дададзеную вартасць, не паўсталі супраць уладаў, якія іх абрабавалі. Прычын гэтаму некалькі:\nА) няма досведу арганізаціі і правядзення вялікіх страйкаў (не ў межах аднаго прадпрыемства ці цэха, а хоць бы агульнагарадской, калі не нацыянальнай);\nБ) страх перад рэпрэсіўнымі дзеяннямі з боку ўлады;\nВ) адсутнасць яснай альтэрнатывы (маўляў: ну, станем бунтаваць, а дзе мы знойдзем тых, хто дапаможа нам вярнуцца ў адносна багаты 2010 год);\nГ) паступовае, хоць і невялікае павышэнне рублёвых зарабкоў у бюджэтнай сферы і значна большае ў вытворчай галіне (асабліва на сталічных прадпрыемствах, адкуль, на думку ўладаў, маглі пачацца непрыемныя для іх падзеі).\n5. Беларускага НЭПа пакуль не відаць, але ж нейкія а-ля рынкавыя крокі ўрад усё-ткі робіць: курс рубля вызначаецца попытам і прапановай на валютнай біржы, грошы ў лістападзе ўжо не друкавалі, дзяржпраграмы на 2012 год скарацілі, пра сярэдні заробак у 500, 700 ці 1000 долараў да канца тыдня, месяца, года ці пяцігодкі не гавораць. Праўда, прыватнаму бізнэсу раздаюць адно абяцанкі-цацанкі. Але ж бізнэсоўцы асабліва не абураюцца, апазіцыянераў з прычыны незадаволенасцю ўладай сродкамі не падтрымліваюць, і бяда для многіх з іх не дэвальвацыя і ўнутраныя ўмовы вядзення бізнэсу, а Адзіная эканамічная прастора, бо расійскі і казахстанскі бізнэс значна мацнейшы за айчынны (сувязь паміж палітыкай і эканомікай у нашых бізнэсоўцаў да гэтай пары адна: не лезеш у палітыку – працуеш, палез – і няма бізнэсу; разуменне, што сваім няўдзелам у палітыцы яны і дазваляюць быць усялякім ТС і АЭП, у іх мо й ёсць, аднак дзейнічаць іначай, з палітычным ухілам, яны пакуль не гатовыя).\n6. Што тычыцца сацыяльнай арыентаванасці эканомікі, то ў гэтым асаблівых змен не адбылося: Лукашэнка па-ранейшаму гаворыць пра яе, і ягоныя словы па-ранейшаму адпавядаюць рэчаіснасці малой часткай. Так, грошай у доларавым лічэнні на гэтую арыентаванасць стала меней, але шпіталі працуюць, пенсіі (хоць і невялікія) плацяць, на камунальныя паслугі выдаткоўваем каля траціны ад таго, што павінны выдаткоўваць, і г.д. Ільготы былі скасаваныя задоўга да крызісу, а банкам нават было рэкамендавана не налічваць штрафы за пратэрміноўку плацяжоў па крэдытах (асабліва ў тых выпадках, калі крэдыт прывязаны да стаўкі рэфінансавання).\n7. Новай журналістыкі пакуль не з’явілася, але ж пра эканоміку (дакладней, пра праблемы ў ёй) на дзяржаўным тэлебачанні сталі гаварыць больш адкрыта.\nЗдаецца, “пераацаніў” усе свае “прадказанні” і “нарады” і нават больш, чым было неабходна, бо ў самой нататцы ад 13 траўня я абмяжоўваўся выключна палітычнымі прыбыткамі для ўладаў у тым выпадку, калі яны пойдуць на дэвальвацыю, а цяпер трохі патупаў па полі эканамічных аналітыкаў.\nУлады мяне не паслухаліся (смех у зале) і правялі дэвальвацыю ў два этапы. Што мы атрымалі ў выніку? Рэйтынг Лукашэнкі ў кастрычніку абрынуўся да 20%! І не дзіва, бо ў верасні пачала працаваць дадатковая сесія на валютна-фондавай біржы, якая і паказала рэальны курс беларускага рубля. 20 кастрычніка асноўная і дадатковая сесіі зніклі і на іх месцы з’явілася адна, курс на якой у першыя дні не нашмат адрозніваўся ад дадатковай. Каб на пачатку лета правялі нармальныя таргі, заснаваныя на суаднясенні попыту і прапановы, то курс бы затрымаўся каля 6000 рублёў за долар, і рэйтынг Лукашэнкі ў кастрычніку быў бы вышэйшым.\nАднак вось прыходзіць снежань – і Лукашэнку, па дадзеных НІСЭПД, гатовыя падтрымаць ужо 25% жыхароў Беларусі. За два месяцы плюс пяць працэнтаў. Такім тэмпам праз год будзе ўжо 55%. Ну, а ў 2015 годзе, калі адбудуцца чарговыя прэзідэнцкія выбары, Аляксандр Лукашэнка ўвогуле будзе адчуваць сябе вельмі ўпэўнена і ў звароце да нацыі скажа наступныя словы: “Быў я вашым кіраўніком пры 3000 рублёў за долар, быў пры 8500 і 10000, буду і пры 11000, 12000 і г.д., усё залежыць ад таго, як будзе сябе паводзіць рынак”.\nПраўда, для Аляксандра Лукашэнкі ёсць і кепская навіна. На пытанне “Каб вы ведалі чалавека, які б мог паспяхова канкураваць з А.Лукашэнкам на наступных прэзідэнцкіх выбарах, вы б прагаласавалі за яго ці за А.Лукашэнку?” рэспандэнты адказалі наступным чынам: за Лукашэнку – 21,7%, за ягонага канкурэнта – 44,6%.\nЗ адказу на апошняе пытанне вынікае дзве задачы: адна – асабіста для Аляксандра Лукашэнкі і яго паплечнікаў – не дапусціць з’яўлення такога канкурэнта (пакуль яны з гэтай задачай спраўляюцца); другая – для палітычна актыўных грамадзян і ўсіх тых, каму надакучыла “беларуская манархія” – знайсці ці выхаваць мацнейшага за Лукашэнку кандыдата на прэзідэнцкую пасаду.\nДзейнасць апазіцыйных палітыкаў і грамадскіх актывістаў у 2011 годзе паказвае, што такая работа па пошуку/выхаванні альбо зусім не вялася, альбо вялася вельмі слаба. Будзем спадзявацца, што прычына гэтай пасіўнасці палягае выключна ў шоку, які мы перажылі пры сутыкненні з рэпрэсіўнай машынай, якую ўлады запусцілі 19.12.2010. Сітуацыяй крызісу апазіцыя не скарысталася – цяпер ёй трэба скарыстацца посткрызіснай стагнацыяй. Ці ёсць у яе шэрагах людзі, здольныя зрабіць гэта? Хочацца верыць, што ёсць. Час пакажа, ці мае гэткая вера пад сабой хоць нейкі грунт.\nІгар Драко, Arche.by (крыніца: belinstitute.eu)


«Паўночнае сонца» грэе душу - PressReader\n«Паўночнае сонца» грэе душу\n2021-01-14 - Уладзімір МІКАЛАЕЎ\nГамяльчанка Лілія Вялічка, уладальніца залатога медаля за сярэднюю школу, перавагу аддала ўсё-такі журналістыцы, з адзнакай скончыла Белдзяржуніверсітэт.\nПры гэтым заўсёды з ёй заставаўся «космас» паэзіі. Гледачы перадач гомельскага тэлебачання памятаюць Лілію Вялічка як тэлежурналіста і вядучую абласных навін. Чытачы «Гомельскай праўды» згадваюць яе матэрыялы пра тэатр. У Гомельскім раёне ёй удзячны як кіраўніку журналісцкага калектыва раённай газеты «Маяк». Цяпер Лілія Іосіфаўна – рэдактар «Нафтавіка» (газеты і навукова-папулярнага часопіса «Нафтавік Палесся» ВА «Беларуснафта»).\nЗастаючыся ў гэтай, здавалася б, «прозе жыцця», Лілія па-ранейшаму верная паэзіі. Яе вершы ахвотна друкавалі «Гомельская праўда», «Беларуская ніва», расійскі часопіс «Форум», альманахі «Литерра», «Дрэздэн-2007», «Літаратурная Гомельшчына», а самыя значныя падборкі «прапісаліся» ў калектыўных зборніках «Натхненне», «Яблоневый бонсай», «Aurora Borealis», «Oroboro». І вершы гэтыя – незвычайныя, разумныя, смелыя. Так бы мовіць, з касмічным позіркам, нават некалькі іранічным.\nІ вось сур’ёзны падарунак чытачам: доўгачаканы паэтычны зборнік. Назва зноў касмічная: «Паўночнае сонца». І гэта больш за дваццацігадовы сімбіёз паэта і журналіста. У кнігу, якая выйшла з друку ў Мінску ў верасні 2020-га (выдавец Зміцер Колас), увайшлі выбраныя вершы, напісаныя з 90-х гадоў мінулага стагоддзя да нашага часу, а таксама новыя творы.\nВядомая перакладчыца і знаўца сучаснай паэзіі Вольга Раўчанка, атрымаўшы гэты выдатна аформлены паэтычны зборнік і «прабегшыся» па яго старонках, падзялілася:\n– Гэта вялікі поспех аўтара! Кніга яркая, разумная, якая адлюстроўвае тэмы, цікавыя не толькі беларускаму чытачу, але і ўсяму чалавецтву. Вялічка віртуозна валодае рознымі формамі вершаскладання, пры гэтым не перастае здзіўляць чытача нечаканымі паэтычнымі віражамі, стромкімі ўздымамі і галавакружнымі спускамі...\nЛілія Вялічка – тонкі лірык. Яе герой кахае і пакутуе. Ён неабыякавы да ўсяго, што адбываецца дома і ў Сусвеце. І яна па-ранейшаму застаецца чалавекам, цалкам адданым роднай зямлі.\nШто красамоўна пацвярджаюць наступныя радкі:\nЗемля моя, – не край,\nне уголок, Ты для меня земных дорог\nначало, Вселенной центр\nи для всего исток, Что каждый день и час\nМеня, как птицу,\nвыкормив с руки, Ты на просторы мира\nпо-прежнему близки, Но мне по-прежнему\nздесь хорошо и мило...


Прадстаўнік Міністэрства інфармацыі Беларусі «адпаліў» на медыяфоруме ў Рызе\n20.05.2015 / 15:19\nПрадстаўнік Міністэрства інфармацыі Беларусі «адпаліў» на медыяфоруме ў Рызе 8\nУ Рызе сёння праходзіць 1-ы медыяфорум «Усходняга партнёрства». Некалькі сотняў журналістаў з Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Азербайджана, Арменіі, а таксама краін Еўрасаюза сабраліся разам, каб абмеркаваць сітуацыю ў сферы СМІ.\nВыступае Юрый Бябешка\nСёння ўдзельнікаў канферэнцыі віталі прадстаўнік АБСЕ па свабодзе СМІ Дуня Міятавіч, былая прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберга. У сваёй прамове Міятавіч згадала такія краіны, як Азербайджан і Беларусь, дзе журналістаў арыштоўваюць і затрымліваюць за іх публікацыі.\n«Трэба казаць проста, не павінна быць супрацоўніцтва з краінамі, якія парушаюць правы чалавека. Свабода СМІ ёсць базавым правам і мы маем дачыненні з урадамі, якія сістэматычна гэтае права парушаюць», — сказала Міятавіч.\nВялікая частка дакладаў была прысвечаная расійскай прапагандзе, а таксама сродкам супрацьстаяння ёй.\nДырэктар Асацыяцыі незалежнай прэсы Малдовы Петру Макавей нават прапанаваў, каб Еўрасаюз націснуў на ўрады краін «Усходняга партнёрства», каб яны больш актыўна супрацьстаялі расійскай прапагандзе.\nНа думку Макавея, улады Малдовы недастаткова ўвагі ўдзяляюць гэтаму пытанню. А вынікі апошнім парламенцкіх і мясцовых выбараў у Малдове сведчаць пра ўзмацненне прарасійскіх настрояў.\nГэтую ж самую тэму закранула і былая старшыня БАЖ Жанна Літвіна. Яна адзначыла, што крызіс дзяржаўных СМІ ў Беларусі праявіўся падчас падзей на Майдане і баявых дзеянняў ва Украіне, калі падкантрольныя ўладай СМІ трапілі ў своеасаблівы ступар і не ведалі, як асвятляць гэтыя падзеі без падказкі з верху.\n«Мы засталіся ў савецкасці. З тых часоў у нас засталося стаўленне да медыяў як да рухавікоў дзяржаўнай ідэалогіі, абслугоўваючы персанал»,— заявіла Жанна Літвіна.\nЭксперт зазначыла, што Беларусь – гэта найбольш уразлівая краіна. «Расійская прапаганда ў Беларусі падае ва ўдзячную глебу, - сказала Літвіна. – Дзве траціны беларусаў давяраюць расійскім СМІ. Па дадзеных сацыёлагаў, больш за 60% жыхароў Беларусі станоўча паставіліся да анексіі Крыма».\nНа думку Літвіной, найменш падпадаюць расійскай прапагандзе з’яўляюцца чытачы і гледачы незалежных СМІ. Таму падтрымка незалежных павінна быць прыярытэтнай у палітыцы Еўрасаюза.\nНе абышла Жанна Літвіна і цякучыя пытанні функцыянавання СМІ ў Беларусі. Напрыклад, што многія журналісты працуюць без акрэдытацыю, якую адмаўляецца выдаваць Міністэрства замежных справаў. Гаворка ішла і пра новы Закон аб СМІ, які ад 1 студзеня ўступіў у сілу, паводле якога дзяржава можа блакаваць няўгодныя сайты.\nУступіў у дыскусію з Літвіной намеснік начальніка ўпраўлення прававой і кадравай работы Міністэрства інфармацыі Юрый Бябешка.\nЁн адзначыў, што беларускае заканадаўства развіваецца «з улікам нацыянальных асаблівасцяў». А пра манапалізацыю сферы СМІ няма чаго казаць, бо 70% усіх зарэгістраваных у Беларусі СМІ – недзяржаўныя. Праўда, варта адзначыць, што з іх грамадска-палітычных — мінімум. Гэта газеты пра сад і агарод, ці зборнікі крыжаванак.\nТаксама Бябешка даў лічбы, што ад 1 студзеня па ініцыятыве Міністэрства інфармацыі было заблакавана 18 сайтаў. 15 з іх распаўсюджвалі наркотыкі, адзін – з дзіцячай парнаграфіяй, а яшчэ два – за табуяваную лексіку.\nНа думку чыноўніка, гэта не супярэчыць сусветным тэндэнцыям. Але нічога не было сказана пра снежаньскую блакіроўку незалежных інфармацыйных рэсурсаў.\nАдзін з гасцей Форума, армянскі журналіст Барыс Навасардзян у выніку прапанаваў вырашыць праблему беларускіх СМІ радыкальна — зачыніць Міністэрства інфармацыі. На што атрымаў сваю порцыю апладысментаў.\nЗміцер Панкавец, Рыга\nУбогость и серость / Адказаць\nКлоўн / Адказаць


Фантанчык Уолеса — Вікіпедыя\nФантанчык Уолеса на плошчы Сен-Сюльпіс ў 6-й акрузе Парыжа\nДругі тып фантанчыкі Уолеса — убудаваны ў сцяну будынка\nФантанчык Уолеса (фр.: fontaines Wallace) — своеасаблівы сімвал Парыж а, фантанчыкі пітнай вады з чыгуна, ідэя ўстаноўкі якіх належыць стваральніку знакамітай калекцыі Уолеса — англійскаму баранету Рычарду Уолесу, які атрымаў у 1870 годзе спадчыну і пажадаў зрабіць падарунак любімаму гораду, для чаго ён заказаў скульптару эскіз і аплаціў адліўку (па два на парыжскую акругу) першых фантанчыкі, якія першапачаткова мелі таксама 2 жалезныя шклянкі на ланцужку, якія былі знятыя ў 1952 годзе па гігіенічных прычынах. Уолесу таксама належыць ідэя ўбудаваных у дамы фантанчыкаў пітнай вады (гл. фота). Сёння ў Парыжы захавалася 108 фантанчыкаў Уолеса (88 вялікіх, астатнія адрозніваюцца па форме). Прыгожая форма фантанчыка спрыяла яго распаўсюджванню па гарадах Францыі і іншых краін свету.\n↑ Французы вымаўляюць «валàс»\nУсё пра фантанчыкі Уолеса, па-фр.\nСтаронка мэрыі Парыжа аб 108 фантанчыках Уолеса\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Фантанчык Уолеса\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Фантанчык_Уолеса&oldid=3483999"


23 траўня 1984 году палкоўнік Кукліньскі завочна быў прыгавораны да смяротнага пакарання - Беларуская Служба - polskieradio.pl\n23 траўня 1984 году палкоўнік Кукліньскі завочна быў прыгавораны да смяротнага пакарання\nНа пачатку 70-х гадоў палкоўнік Кукліньскі пачаў супрацоўнічаць з амерыканскай выведкай ЦРУ.\nPułkownik Ryszard KuklińskiPAP/Tomasz Gzell\nПалкоўнік Рышард Кукліньскі быў кіраўніком аддзела стратэгічнага кіравання штаба Польскіх войскаў і сакратаром Польскага прадстаўніцтва ў «Варшаўскім дагаворы». Ён удзельнічаў у падрыхтоўцы планаў па інтэрвенцыі войск «Варшаўскага дагавора» ў Чэхаславакіі (аперацыя «Дунай») ў 1968 годзе. Палкоўнік Кукліньскі быў адной з самых давераных супрацоўнікаў Войцеха Ярузэльскага.\nКукліньскі меў таксама непасрэднае дачыненне з распрацоўкамі савецкага штабу, напрыклад плану, «Альбатрос», які датычыў пабудавання падземных камунікацый у Польшчы і размяшчэння адзернай зброі на яе тэрыторыі.\nПаводле адной з версіяў, ён рашыўся на шпіянаж пасля жорсткага падаўлення дэманстарцыі польскіх рабочых у Гданьску ў снежні 1970 году. Па іншай версіі, Кукліньскі «наладзіў кантакты» з ЦРУ падчас візіту ў складзе спецыяльнай камісіі ў В'етнам.\nТак ці інакш, Кукліньскі каля 10 гадоў паспяхова супрацоўнічаў з амерыканскай выведкай і перадаў ёй каля 40 тысячаў старонак сакрэтных дакументаў. У тым ліку, планы інтэрвенцыі войск «Варшаўскага дагавора» ў Чэхаславакію, стратэгічныя планы СССР па выкарыстанні ядзернай зброі, планы навейшых савецкіх танкаў Т-72, і ракет «Страла», планы размяшчэння савецкіх баз супрацьпаветранай абароны. Дзякуючы яму амерыканцы ведалі таксама планы ўвядзення ваеннага становішча ў Польшчы.\nУ ЦРУ вельмі высока ацанілі ўзровень гэтага супрацоўніцтва.\n«Гэта была адна з найлепшых крыніц інфармацыі не толькі ў Польшчы, але ва ўсіў савецкім блоку», – казалі амерыканцы.\nУ 1981 годзе ягоная дзейнасьць была раскрытая. Прычыніўся да гэтага польскі арцыбіскуп ў Ватыкане Януш Балёнек (Janusz Bolonek), які быў шпіёнаў польскай выведкі. Ксяндзу сталі вядомыя дэталі размовы Яна Паўла ІІ з кіраўніком ЦРУ, які падзяліўся з Папам ваеннымі планамі СССР. На аснове гэтага, арцыбіскуп Балёнэк паведаўміў сваім начальнікам, што ў Галоўным штабе арміі ПНР ёсць крот.\nПасля гэтага Кукліньскі разам са сваёй сям’ёй збег у ЗША, нядоўда да ўвядзення ваеннага становішча ў Польшчы.\nУ ЗША Кукліньскі мусіў хавацца ад помсты савецкіх агентаў.\nЁн цалкам змяніў прозвішча і выгляд, прайшоў пластычную аперацыю, атрымаў званне ў амерыканскай арміі і пажыццёвую пенсію.\nУ Польшчы ён быў прыгавораны да смяротнага пакараньня.\nСмяротны прыгавор Кукліньскаму ўлады ПНР выдалі праз тры гаду пасля ўцёкаў 23 мая 1984 г. У 1990 годзе прысуд быў заменены 25 гадовым зняволеннем, а ў 1997 годзе палкоўнік быў памілаваны прэзідэнтам Польшчы Аляксандрам Кваснеўскім.\nКукліньскі наведаў аднойчы Польшчу, аднак ніколі на радзіму не вярнуўся.\nХаця, да самога палкоўніка рукі КГБ не дацягнуліся, на думку некаторых даследчыкаў, яны дацягнуліся да ягонай сям’і. На працягу 1994 году загінулі абодва ягоныя сыны. Першы ўтапіўся падчас дайвінгу, а другі быў збіты машынай. Злачынцу гэтага выпадку ніколі не знайшлі.\nРышард Кукліньскі памёр у Фларыдзе ва ўзросце 74 гадоў у 2004 годзе.\nБольш на гэтую тэму: Лісток каляндара\nУ Польшчы агучылі магчымую дату адкрыцця межаў\nЛукашэнка назваў міжнародным скандалам адкліканне амбасадара Славакіі за ўдзел у парадзе ў Мінску\nБізнес з ахоўнымі маскамі не атрымаўся\nУ Польшчы ідзе палітычная спрэчка на тэму даты правядзення прэзідэнцкіх выбараў


На Лемяшоўскім мемарыяле беларусы маліліся за ахвяр сталінскіх рэпрэсій | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларусы Санкт-Пецярбурга на Лемяшоўскім мемарыяле ўшанавалі памяць бязвінна расстраляных падчас сталінскіх рэпрэсій.\nБеларускі гісторык Анатоль Разумаў адкрыў звесткі пра сакрэтны могільнік НКВД у 35 кіламетрах ад культурнай сталіцы Расеі. Па розных падліках тут пахавалі каля 40 тысяч рэпрэсаваных розных нацыянальнасцяў: беларусаў, палякаў ды габрэяў. Сярод выбітных беларусаў тут у прыватнасці знайшоў свой спачын беларускі кампазітар, ураджэнец Лепельшчыны, што на Віцебшчыне, Антон Грыневіч. За яго ды іншых землякоў больш за 20 гадоў да адмыслова ўсталяванага крыжа прыязджае памаліцца адзін з пачынальнікаў Беларускага грамадска-культурніцкага таварыства Мікалай Мікалаеў разам з паплечнікамі.\n– „І вазьмі іх сабе, дзе будуць цешыцца святлом і ахалодай і супакоем вечным, дзе няма болю і суму, ні ўздыхання, дзе вечна шчаслівым агляданнем цябе будуць захапляцца.” Валянцін Пятровіч Грыцкевіч, старшыня беларускага грамадска-культурнага таварыства, чытаў гэта з 1992 году. Цяпер мы молімся і за яго таксама, трымаючы ў руках ягоную кнігу.\nЛемяшоўскі мемарыял беларусы Санкт-Пецярбурга называюць мясцовымі Курапатамі. Але ў адрозненні ад Беларусі, у Расеі адкрылі архівы КДБ і далі людзям магчымасць ушанаваць сваіх бязвінна загінулых сваякоў.\n– Віктар Карніцкі з Баранавіч. Па расстраляных тут трошкі адрозніваецца. І там сталінскія, і там сталінскія. Але прабачце, гэта зрабілі на дзяржаўным узроўні, мемарыяльны комплекс. Там, прабачце, нейкі парк робяць, кветачкі пасадзілі. Раней было, праязджаеш па шашы – крыжы стаяць. Была адметнасць, што гэта Курапаты. Цяпер на дзяржаўным узроўні спрабуюць зруйнаваць. І сталінізм паднімае галаву. І тут паднімае. Але гэта ўжо зроблена. І тое, што “Поедим поедим”, або як там яно назвываецца, мяне гэта так не турбуе, таму што жывым павінна быць жывое, трэба неяк супрацоўнічаць, але тое, што зрабілі з Курапатамі, то за адно гэта трэба ўладу мяняць.\nБеларусы Санкт-Пецярбурга прыязджаюць у Лемяшоўскі мемарыял штогод ужо з 1991-га. Як кажа Мікалай Мікалаеў, ён неаднаразова запрашаў беларускіх консулаў у Санкт-Пецярбурзе наведаць гэтае месца і ўшанаваць землякоў, але дыпламаты заўсёды адказвалі маўчаннем.


99 са ста! Вынік на цэнтралізаваным тэсціраванні па беларускай мове выпускніцы Жарабковіцкай СШ — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nЗ магчымай сотні 99 балаў – вынік на цэнтралізаваным тэсціраванні па беларускай мове выпускніцы Жарабковіцкай СШ Дар’і Каляда. А ў дадатак – 91 бал па біялогіі. І гэта не шчаслівы выпадак, а вынік пастаяннай напружанай працы.\nДаша не з тых, хто верыць, што поспеху можна дабіцца з дапамогай чароўнай палачкі. Бацькі яшчэ ў дзяцінстве растлумачылі: каб дасягнуць мэты, трэба папрацаваць. І яна ўрок засвоіла. Усе школьныя гады старалася не проста вучыць, а старанна разбіралася ў праграмным матэрыяле. Мама – настаўніца пачатковых класаў – пры неабходнасці дапамагала, падтрымлівала і натхняла.\nШкольніца паспяхова ўдзельнічала не толькі ў раённых іспытах, але і ў абласных, і ў рэспубліканскіх (біёлага-экалагічныя конкурсы, навукова-практычныя канферэнцыі і г.д.). Калі атрымала прэмію спецфонда Прэзідэнта па падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, Дашай ганарылася не толькі школа – увесь аграгарадок.\nДа ЦТ рыхтавалася з уласцівай ёй сур’ёзнасцю. Расказвае, што выхадныя і канікулы былі толькі ў тэорыі – заняткі займалі ўвесь час.\nНа пытанне, што было стымулам, адказвае:\n– Разумела, што гэта патрэбна мне, а не камусьці іншаму. Мая мара – стаць урачом. Вось і крочу да яе. Канешне, вельмі ўдзячна маім настаўнікам – яны, можна сказаць, у нас, сваіх вучняў, укладвалі душу. Дапамаглі і заняткі з рэпетытарам, – адзначае выпускніца.\nГэтыя пункты, безумоўна памножаны на асабістую настойлівасць і захопленасць. Днямі Даша атрымала SMS-ку, якую чакала з хваляваннем: вынік ЦТ па хіміі – 85 балаў.\nНяхай мары становяцца рэальнасцю, і жаданы студэнцкі білет апынецца ў кішэні нашай таленавітай зямлячкі.\n← Сустрэча з Бахам… у Мядзведзічах Ляхавіцкага раёна\nКолас паспеў. Гаспадаркі Ляхавіцкага раёна выйшлі на ўборку збожжавых →\nКаардынаты раёнкі ў медыйнай прасторы


Дыягностыка ПК - Хуткая кампутарная дапамога\nвул. Гогаля, 65(галоўны ўваход)\nЁсць тры варыянты няспраўнасцей запуску кампутара:\nне ўключаецца ( не працуюць вентылятары, не запальваюцца лямпачкі на пярэдняй панэлі, няма гукаў спікера)\nне стартуе (няма выявы на маніторы, вентылятары круцяцца, лямпачкі запальваююца)\nне загружаецца (выводіцца на экран інфармацыя POST, але загрузка Windows не пачынаецца ці перарываецца).\nКалі кампутар не ўключаецца, у першую чаргу патрэбна праверыць падлучэнне да яго жыўлення. Калі ўсё ўключана ў разетку, а кампутар усё роўна не ўключаецца, то патрэбна праверыць блок жыўлення. Пачаткоўцам у дамашніх умовах не рэкамендуецца выконваць гэта самастойна. Тым, хто хаця б ведае, што такое блок жыўлення і як яго подключыць\_адключыць патрэбна спачатку паспрабаваць падключыць рабочы блок жыўлення. Калі на спраўным блоку жыўлення кампутар ўсё-роўна не ўключаецца, то хутчэй за ўсё праблема з мацярынскай платай. Для болей дакладнай дыагностыкі звяртайцеся ў кампутарны сэрвіс.\nКалі кампутар не стартуе, трэба прыслухацца да яго. У BIOS мацярынскай платы ўбудавана сістэма самадыягностыкі і пры запуску кампутар падае гукавы сігнал. Звычайна, калі ўсе добра, гэта адзін кароткі сігнал-«піск». Калі вы чуеце такі адзін кароткі гукавы сігнал, а на маніторы няма выявы, то магчымы праблемы з маніторам ці кабелем, якім ён падключаны. У гэтым выпадку трэба спачатку праверыць манітор (узяць спраўны ў суседа(сябра, знаёмага) ці аднесці свой сістэмны блок да яго і падключыць да яго манітора). Калі з іншым маніторам праблема не знікла, то хутчэй за ўсё праблема ў відэакарце. Яе патрэбна рамантаваць альбо замяніць.\nКалі Вы чуеце тры кароткія сігналы, якія паўтараюцца, то праблема хутчэй за ўсё ў аператыўнай памяці. Спачатку проста праверце ці надзейна яна ўстаўлена (ўсе аперацыі з унутраннымі дэталямі кампутара трэба праводзіць пры поўным адключэнні яго ад сеткі жыўлення!). Калі аператыўная памяць ўстаўлена надзейна, а кампутар усё роўна не стартуе і выдае тры кароткія сігналы, то памяць хутчэй за ўсё сапсавана і яе можна толькі замяніць.\nПры іншых гукавых сігналах, якіх можа быць вельмі шмат, раім Вам звярнуцца за кансультацыяй у сэрвіс.\nКалі ж гукавых сігналаў няма ўвогуле (хаця раней і быў адзін кароткі пры нармальным запуску), то ў першую чаргу патрэбна звярнуць увагу зноў на аператыўную памяць. Адключыце жыўленне, дастаньце яе з слота, расцісніце для гэтага заціскі зверху і знізу, звярніце ўвагу на колькасць пылу. Акуратна ачысціце пыл на слоце, вакол яго і на самой памяці і ўстаўце памяць назад. Калі нічога не змянілася, то нажаль, хутчэй за ўсё праблема ў мацярынской плаце ці працэсары. патрэбна звярнуцца ў сэрвіс за болей дакладнай дыягностыкай.\nКалі кампутар не загружаецца, то ён выводзіць на экран паведамленні. Часта там напісана, чаму кампутар не загружаецца.\n1) Самае распаўсюджанае – гэта блакітны экран, белы текст. Называецца «блакітны экран смерці» (BSOD)\nзвычайна на ім напісана паведамленне, што сістэма скончыла работу аварыйна і патрэбна праверыць абсталяванне. А чуць ніжэй напісаны код памылкі. Выглядае ён так:\n“STOP 0x000000ED(0x00000023, 0x0000008r)\nБолей дакладнае апісанне кожнага кода Вы зможаце знайсці ў інтэрнэце, а мы прывядзем самыя распаўсюджаныя.\n0x000000ED – праблема з цвердым дыскам, бэд-сектары, пашкоджанне файлавай табліцы.\n0x0000008E – праблема з аператыўнай памяцью.\n0x0000007B – праблема з драйверамі.\n2) Наступныя паведамленні ідуць белым тэкстам на чорным фоне.\n«Не удается запустить Windows ХР из-за испорченного или отсутствующего файла Windows/system32/config/system» - пашкоджаны рэестр Windows і патрэбна яго аднаўленне ці пераўсталёўка сістэмы.\n«NTLDR is missing Press Ctrl+Alt+Delete to restart»\nНа дыску C: адсутнічае загрузачны файл ntldr, які выпадкова ці спецыяльна хтосьці выдаліў. Патрэбна скапіраваць туды гэты файл.\n« Press F1 to continue, DEL to enter setup »\nПроста націсніце F1 на клавіатуры.\n«Reboot and select proper boot device or insert boot media in selected boot device»\nКампутар не бачыць загрузачнага дыска(дыск С: звычайна). Праверце падключэнне цвердага дыска, да яго павінны ісці 2 шлейфы.\nТут прыведзены самыя частыя дыягнастычныя паведамленні. Пры любым з іх ці якім-небудзь іншым Вы можаце звярнуцца да нас за болей падрабязнай кансультацыяй ці дапамогай па вырашэнню гэтай праблемы.


Анализ верша рыгора барадулина пакуль жывеш | Вобраз Бацькаўшчыны і маці ў творах Рыгора Барадуліна — Кароткі змест / Краткие содержания. 2020-05-14\nАнализ верша рыгора барадулина пакуль жывеш. Паэтычнае майстэрства Рыгора Барадуліна\nАнализ верша рыгора барадулина пакуль жывеш Rating: 7,8/10 1007 reviews\nВерш Р. Барадуліна «Чакалі»\nПа аналогіі з якім словам ён створаны i як кантактуе з суседнімі радкамі пра «птаха» i са словам Харон? У гэты цяжкі перыяд жыцця ён спасціг ісціну, што падаць духам ні ў якім разе нельга. Міжволі, чытаючы радкі з такім сэнсам, вельмі балюча ўспрымаць гора такіх матуль, колькасць якіх вельмі шматлікая. Чаму ў словазлучэнні «залачоная клетка Паэта» апошняе слова пададзена з вялікай літары? Таму пра яшчэ адзін жахлівы фінал у аповесці хоць i не гаворыцца, але ён відавочны i непазбежны ва ўмовах таталітарызму. Толькі светламу і добраму вучыць нас гэты верш. Страшна разлучыць з маёй апекаю Гэты свет, Што за мяне трымаецца. Сын торкнуў галаўню ў матчыны вочы.\nЗ даланятак Кволая каплічка Чысціней да неба дастае. Глыбока народным укладам жыцця сям'і, песнямі, казкамі, прыказкамі, замовамі, лічылкамі, дражнілкамі, выслоўямі, якія пераняў з маленства Рыгор Барадулін ад матулі і бабулі, узгадавалася адчуванне прыгажосці і бясконцай глыбіні роднага слова ў душы паэта. Асацыяцыю з якім фразеалагізмам выклікаюць гэтыя словы? Творы, прысвечаныя гэтай тэме, асвечаныя дабравесцем, благаславеннем, бо маці - пачатак жыцця, ідэал працавітасці, сумлення і дабрыні, зберагальніца маральных каштоўнасцяў, выпрацаваных чалавецтвам на працягу вякоў. Гэты «дадатак» трагічна гучыць на адной з папярэдніх старонак аповесці, дзе гаворыцца, што «пасля вайны з твайго жыцця могуць зрабіць пекла. Вынік відавочны: ніхто з такой дзяўчынкай сябраваць не будзе. Звычайная вясковая жанчына, якую не песціў лёс: не дачакалася з вайны мужа, адна гадавала сына, перажыла пасляваенныя цяжкасці. Рыхтуюць паведамленні пра традыцыі і звычаі беларускага народа, апісаныя ў творы Бібліёграфы.\nАбодвух юнакоў ужо вабіла журналістыка. Які сэнс укладваецца ў слова Ляў кі ў радках «Каго ў Ляўкі, каго на Салаўкі»? Па іх азбуцы будуць вучыцца нашчадкі лютасці і нянавісці да забойцаў! I сціскаліся марна Радкоў кулакі. Няхай сагравае нас цяпло маці і суправаджае матчына адданасць. Мільёны савецкіх дзяцей на часова акупіраваных тэрыторыях зусім не вучыліся. Свабодна валоданне і выкарыстанне мастацкасці ў мове надае творам паэта лёгкасць, шчырасць, прыгажосць і натуральнасць ва ўспрыманні. Павесіўся Ясенін, застрэліўся Маякоўскі, ну i мне туды з iмi дарога. Прыкметны ўплыў на выбар жыццёвага шляху будучага паэта аказаў настаўнік роднай літаратуры Канстанцін Паўлавіч Баразна, якога Р.\nБарадулін скарыстаў і любімага персанажа гэтага жанру - ката. Свой жыццёвы вопыт, багаты прыродны дар і незвычайную чуласць да слова яна перадала ў спадчыну сыну. Здымкі Сяргея Шапрана плануецца прадставіць на выставе, якая адбудзецца напрыканцы мая ў віцебскім краязнаўчым музеі з нагоды 90-гадовага юбілею Васіля Быкава. А не ў меншай ступені і тое, што страцілі праз скрываўленую беларускую гісторыю На старонках яго кніг Беларусь паўстае на розных гістарычных скрыжаваннях. Верш вучыць нас, чытачоў, разуменню матчынай дыбрыні і шчырасці, бласлаўлення лёсу сыноў і дачок.\nСвабоднае валоданне і выкарыстанне мастацкасці ў мове надае творам паэта лёгкасць, шчырасць, прыгажосць і натуральнасць ва ўспрыманні. Адамчык у «Чорным адбітку на белай сцяне» піша, як зайшоў у мінскую кнігарню: «І раптам паўстаў з мёртвых наш Купала. Барадуліна ў развіццё беларускай дзіцячай паэзіі Аб'ект даследавання: Лірычныя творы Рыгора Барадуліна Асноўныя палажэнні: - Рыгор Барадулін - народны паэт Беларусі, крытык, перакладчык, грамадскі дзеяч. Ашаломлены, я вырашыў, што гэты самы В. Сярод фатаграфій — тры партрэты Народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна 2005 г. Ключавымі выглядаюць народныя вобразы бору і туману. Дамінічка шэпча «Ойча наш» — Вечнасці пакорыцца ўніятка.\nКупалы ад 20 лістапада 1930 г. І гэта разумеў сапраўдны беларус Рыгор Барадулін. Беларусь любой парой была надзейнаю сястрой, сяброўкай. У гумарыстычным плане, сатырычым, амплітуда смеласці, г. У літаратуры нельга нічога ставіць або вырашаць, бо партыя ўсё ўжо вырашыла на шмат гадоў наперад, план складзены i ілюструй тое, што прайшло ЛіM. Навучышся змоладу — на старасці не будзеш знаць голаду.\nКалі загінуў на Беларусі кожны чацвёрты, значыць, гэтая колькасць толькі для Беларусі вызначаецца ў мільёнах. Дарэчы, яшчэ да верша «Чакалі» Р. Некаторыя працягвалі вучобу і ў час вайны, праўда, у вельмі цяжкіх умовах голаду, холаду, адсутнасці школьных рэчаў. Барадуліна ў развіццё дзіцячай паэзіі 5. Рыхтуюць паведамленні пра тое, якія факты біяграфіі сустракаюцца ў паэме Моваведы. Тут арганічна спалучаны жанры забаўлянкі і хуткамоўкі з элементамі гульні.\nБудзьма беларусамі! » Быкаў. Барадулін. Яшчэ жывыя! (рэдкія фота)\nА хай сабе лёс распарадзіўся б па-іншаму, і Рыгор Барадулін меў бы іншую прафесію, ён усё роўна быў бы паэтам. Смяротна стомлены, ён час-часом пicaў макулатурныя творы, прамаўляў не сваім голасам, запіваў i дзеравянеў. Падобна, Купала зpaбiў свой выбар — самы жахлівы, але з часоў Icyca Хрыста i самы чалавечны выбар. Ляўкоўскі цыкл прынцыпова важны для творчасці Купалы i ўсёй беларускай літаратуры, далейшы кірунак якой ён у пэўнай меры вызначыў Янка Купала: Энцыкл. З таго часу ўся заечая радня не спраўляе імянін. Нашы матулі жадаюць задобрыць лёс сваім дзецям, але гэтага, па словах аўтара, ім зрабіць не ўдасца.\nПобач з дачай быў домік шафёра, гараж, гаспадарчыя пабудовы. У якіх радках ёсць гукапіс і ўнутраная рыфма? Злучана неспалучальнае: пры моцнай любові магу ненавідзець. Ён ужо спрабаваў аднойчы пакончыць з сабой. Пакуль iшла вайна, лейтэнант патрэбны быў як яшчэ адна «баявая адзінка», а цяпер, калі для «гэтых нястомных барацьбітоў са шпіёнамі» наступіла зорная гадзіна, яго можна i трэба пакараць, ізаляваць i доўга-доўга перавыхоўваць на вялікіх будоўлях камунізму. У другой палове 30-х гадоў, асабліва ў вершах гэтак званага «Ляўкоўскага цыкла», ідэалізацыя i прыхарошванне савецкай рэчаіснасці займае ў творчасці паэта асноўнае месца. Задачы курсавой работы: - акрэсліць жыццёвы шлях паэта; - зрабіць агляд паэзіі Р. Больш тропаў выкарыстоўваў мастак у ранні перыяд тварэння сваіх шэдэўраў.\nРыгор Барадулін. Пакуль жывеш, развітвайся з жыццём...\nЁн не мог адолець яго, але не мог i скарыцца яму. Паэт любіць зямлю, і прычым любіць нязмушана. Толькі вечарамі пасля работы яны бачыліся: бацька апавядаў, чым займаўся, а сын любіў шукаць за пазухай у бацькі гасцінец: то абаранак, то драбок цукру. Маракова «Валеры Маракоў: Лёс, хроніка, кантэкст» Мінск, 1999 змешчана «мноства раней недаступных дакументаў — ордэраў на арышт, анкет, пратаколаў жахлівых допытаў i крывавых прысудаў больш за 200 рэпрэсаваных, а потым рэабілітаваных таленавітых беларускіх пісьменнікаў i інтэлектуалаў: «Дураков мы не берем. З сівых часін маці была ашчаджальніцай агню, які абаграваў і карміў праз вякі. Паўтараюцца службовыя словы: i 4 , на 3 , як 2.


З лістапада ў Мінскай вобласці дзейнічае забарона на лоўлю сома\nУжо ў наступным сезоне ў буйных вадаёмах чакаецца багаты ўлоў. Гэтаму спрыяе маштабнае зарыбленне, якое правялі спецыялісты Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў. Як выглядае наваселле карпа і ў чым выгады афіцыйнай рыбалкі?\nАляксей Кандраценка вярнуўся з Салігорскага вадасховішча.\nУ вадалазаў на беразе вадасховішча нестандартная місія: адправіць рыбу ў далёкае плаванне. У вялікім патоку гэта могуць зрабіць самастойна не ўсе. Карпа, таўсталобіка і белага амура сюды прывозяць у рыбавозах з Любані і адпускаюць. Так адбываецца штогадовае зарыбленне вадаёмаў. Улоў такой рыбалкі-наадварот - 13 тон.\nАптымальная вага рыбы, якая трапляе ў ваду, каля 500 грамаў. Так яна зможа хутчэй адаптавацца да новых ўмоў і, калі патрэбна, уцячы ад драпежніка-шчупака.\nМаштабнае зарыбленне адбылося ва ўсіх абласцях Беларусі. У Цэнтральным рэгіёне на водныя рэсурсы сталі багацейшыя Пятровіцкае і Салігорскае вадасховішчы.\nІгар Кавальчук, вядучы спецыяліст упраўлення Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў: Гэта зарыбленне стала магчымым за кошт таго, што Беларускае грамадства паляўнічых і рыбаловаў накіравала сродкі, атрыманыя ад членскіх узносаў рыбаловаў-аматараў. З мэтай аднавіць рыбныя рэсурсы, палепшыць відавы састаў у вадаёмах.\nТакім чынам самі аматары прыроды інвесціруюць у поспех сваіх будучых ўловаў. Дарэчы ў Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў у арсенале нямала бонусаў.\nВадзім Шуба, дырэктар Салігорскага аддзялення Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў: Пры лоўлі на вуду можна выкарыстаць да 10 кручкоў, а зімой таксама можна 10 ставак выкарыстоўваць. Чалавек, які не лічыцца ў таварыстве, толькі 5.\nСёння стаць афіцыйным рыбаком-аматарам нескладана і нядорага. Уступны ўзнос - 90 тысяч рублёў. Плюс штогадовая плата - памерам адну базавую велічыню, сёння гэта - 150 тысяч. Умераная цана за вялікае і паўнапраўнае задавальненне карыстацца дарамі прыроды.\nБеларусь гатовая ствараць у Інданезіі апорную базу для гандлю ў Паўднёва-Усходняй Азіі


Чытанка "Родны край" Леанілы Гарэцкай 1921 года выдання | Інфармацыйна-метадычны партал для настаўнікаў\nЧытанка "Родны край" Леанілы Гарэцкай 1921 года выдання\nРодны край — унікальная чытанка 1921 года выдання, яе ўклала легендарная беларуская настаўніца Леаніла Гарэцкая, жонка пісьменніка Максіма Гарэцкага, якая выкладала беларускую мову ў Віленскай беларускай гімназіі ў 1919—1923 гадах.\nСпампаваць адсканаваную кнігу можна тут.\nДа нашых дзён не страціла свайго выхаваўчага значэння чытанка «Родны край» Леанілы Гарэцкай, выдадзеная Таварыствам «Беларуская школа» ў 1921-м годзе ў друкарні «Віленскага выдавецтва» пад рэдакцыяй Яна Станкевіча.\nАснову чытанкі складаюць творы Якуба Коласа, Змітрака Бядулі, Алеся Гаруна, Цішкі Гартнага, Максіма Багдановіча, Максіма Гарэцкага, самой Леанілы Гарэцкай. Паказальна, што шмат увагі ў сваёй хрэстаматыі аўтарка надае матэрыялам, прысвечаным Беларусі, пазнавальныя артыкулы Аркадзя Смоліча «Народы Беларусі», «Віцебск», «Смаленск» і іншыя; раздзелы з кнігі Паўла Шпілеўскага «Падарожжа па Палессі і Беларускім краі»; старонкі гісторыі Беларусі (навелы Вацлава Ластоўскага «Бітва пад Оршай», «Абарона Крычава»).\nАснову раздзела «Жыццё слаўных беларусаў» складалі матэрыялы, напісаныя А. Навіной («Паўлюк Багрым», «Францішак Скарына», «Прадслава», «Цётка»), у раздзеле былі нават змешчаны матэрыялы з жыцця беларускай дыяспары (артыкул С. Бубешкі «Жыццё беларусаў у Амерыцы») і іншыя. Для маленькага беларускага чытача Л. Чарняўская перакладала творы А. Чэхава, I. Тургенева, Э. Ажэшкі і іншых аўтараў.\nПадручнікі, створаныя Леанілай Гарэцкай, да нашых дзён не страцілі сваёй актуальнасці. Калі б не было беспадстаўных абвінавачванняў, арыштаў, высылак і расстрэлаў, а потым шматгадовага замоўчвання, школы Беларусі атрымалі б ад сям’і Гарэцкіх высакаякасныя нацыянальныя вучэбна-метадычныя комплексы па беларускай літаратуры, гісторыі і культуры.


"З сэрцам у кантакце". Асновы праваслаўя (працяг)\nМы працягваем разважаць пра асноўныя рысы ўсходняй багаслоўскай традыцыі. Сёння я хачу зьвярнуць вашу ўвагу на такія паняцьці, як літургічнае багаслоўе, ды ідэю абожаньня — рысы якія ўласьцівыя усходняй тэалогіі.\nУсходняя хрысціянская традыцыя адрозніваецца асаблівай увагай да багаслужэньня. Нездарма існуе прымаўка, якая фармулюе прынцып адзінства малітвы (духоўнага вопыту) і веры: lex orandi est lex credendi ("закон малітвы ёсць законам веры») (ср. А. Шмеман, «Уводзіны ў літургічнае тэалогія», з.14).\nЛітургія - сам гэты тэрмін быў узяты са свецкай мовы грэка-рымскага грамадства. Грэцкае слова λειτουργία найбольш дакладна можна перавесці, як «агульная (грамадскае) справа». Існуе два багаслоўскіх значэння гэтага слова: першае, гэта назва галоўнага хрысціянскага багаслужэньня, на якім здзяйсняецца таямніца Эўхарыстыі (менавіта такое значэнне пераважае на хрысціянскім Усходзе); іншае значэнне - больш шырокае і мае на ўвазе ўсё хрысціянскае багаслужэнне (такое значэнне тэрміна асабліва распаўсюджана ў Заходняй багаслоўскай традыцыі).\n«[...] ў богаслужбовай малітве на Ўсходзе выяўляецца велізарная здольнасьць уцягваць чалавечую асобу ва ўсёй паўнаце яе цэласнасьці: таямніца ўзвялічваецца ў велічы яе зьместу, таксама як і ў цеплыне пачуцьцяў, якія ўзбуджаюцца ёй у сэрцах збаўленага чалавецтва. У літургічным дзеянні сама цялеснасьць паклікана да славы, да хараства, якая зьяўляецца на Ўсходзе адным з упадабаных выразаў Боскай гармоніі і вобразам перамененага чалавецтва, што выяўляецца паўсюль: у формах храму, у гуках, у фарбах, у сьвятле, у пахах» (Orientale lumen, 11).\nВыраз «літургічнае тэалогія» з'яўляецца ва ўсходняй тэалагічнай традыцыі ў XX-ым стагоддзі. Заснавальнікам «новай» багаслоўскай навукі становіцца вядомы праваслаўны літургіст протабразбітар Аляксандр Шмеман. Айцец Аляксандр у сваёй тэалагічнай рэфлексіі звяртае ўвагу на месца багаслужэння ў Царкве, а асабліва указвае на Эўхарыстыю, якая, на яго думку, павінна займаць цэнтральнае месца ў багаслоўскай думце. Эўхарыстыя - гэта сваеасаблівая кропка, пачатак сістэмы каардынат, дзякуючы якой становіцца ясна, якія месцы займаюць іншыя багаслоўскія катэгорыі.\nТакі цэнтральны характар Эўхарыстыі становіцца фактычна ключам да ўсходняга, візантыйскага разумення таго, чым з'яўляецца Царква. Менавіта «эўхарыстычная эклезіялогія» становіцца прадметам багаслоўскіх даследаванняў іншага праваслаўнага святара Мікалая Афанасьева, які і стаў аўтарам гэтага тэалагічнага тэрміна. Варта адзначыць, што багаслоўскія ідэі айца Мікалая і яго вучняў ўспрынялі айцы Другога Ватыканскага Сабору, што знайшло адлюстраванне ў дагматычнай канстытуцыі сабора Lumen gentium.\nБыло б памылкай думаць, што навукі «літургічнае тэалогія», таксама, як і «Эўхарыстычная эклезіялогія» з'яўляюцца чымсьці прынцыпова новым на хрысціянскім Усходзе. Шаноўныя айцы Александр Шмеман і Мікалай Афанасьеў здолелі звярнуцца да вытокаў хрысціянскай думкі і расставіць адпаведныя акцэнты ў кантэксце сучаснага багаслоўя, што ніякім чынам не прыўмяншае іх заслуг перад усходняй ды і заходняй тэалогіяй.\nАбожанне - з'яўляецца адной з найважнейшых рыс ўсходняй багаслоўскай традыцыі. Навука аб абожанні грунтуецца на вядомым выразе св. Ірынея Ліёнскага, які аднойчы напісаў, што Бог стаў чалавекам, каб чалавек стаўся богам, абожыўся (пар. Супраць ерасяў 3.19.1).\nШлях абожання - гэта шлях пазнання Бога чалавекам. Такое пазнанне становіцца магчымым, таму што Ісус Хрыстос стаў Чалавекам, пры гэтым застаючыся Богам. Ва Ўцелаўлёным Хрысце чалавеку даступна Боскасьць. Мы ж, па словах апостала Пятра, закліканы стаць «супольнікамі Божае Прыроды» (2 Пет 1,4).\n«Вучэнне Айцоў Кападакійцаў аб абожанні ўвайшло ў традыцыю ўсіх усходніх Цэркваў і з'яўляецца часткай іх агульнай спадчыны. Гэта можна падсумаваць думкай, ужо выказанай сьв. Ірынэям ў канцы II стагоддзя: Бог уцелавіўся, каб чалавек абожыўся. Гэта багаслоўе абожаньня застаецца адным з асабліва каштоўных набыткаў ва ўсходняй хрысціянскай думцы» (Orientale lumen, 6).


Газета «Вечерний Могилев» назвала ахвяр дзедаўшчыны ў Печах малапісьменнымі і слабахарактарнымі\n16.10.2018 / 20:35\nГазета «Вечерний Могилев» назвала ахвяр дзедаўшчыны ў Печах малапісьменнымі і слабахарактарнымі 31\nВыданне «Вечерний Могилёв» падчас чарговага восеньскага прызыву напісала пра хлопцаў, якія ўнікаюць службы ў войску. У друкаваным варыянце газеты ад 10 кастрычніка аўтар Паліна Малініна распавяла пра суд над адным з маладых людзей, які адмовіўся служыць у войску, бо «не ўмее чытаць і пісаць». Паводле «Вечернего Могилёва», прызыўнік не з'явіўся на медыцынскім аглядзе і супраць яго распачалі крымінальную справу за ўніканне службы.\n«Цяпер хлопец працуе пастухом у мясцовым калгасе. У судзе да яго былі паблажлівымі і прызначылі пакаранне, не звязанае з пазбаўленнем волі», — піша газета.\n«Мне здаецца, яго асцярогі не дарэмныя. Як паказалі нядаўнія падзеі ў Печах, такія як ён, малапісьменныя і слабахарактарныя, у войску становяцца аб'ектам для здзекаў».\nНапэўна, аўтар мае на ўвазе «справу Коржыча». У кастрычніку 2017 года ў навучальным цэнтры Узброеных сіл знайшлі павешаным радавога Аляксандра Коржыча. Цяпер праходзіць суд. Па версіі дзяржабвінавачання, салдата давялі да самагубства. Маці Коржыча ў гэта не верыць і лічыць, што яе сына забілі.\nАкрамя гэтага, ужо па іншай справе сёлета ў чэрвені за дзедаўшчыну ў Печах да трох месяцаў арышту прысудзілі старшага лейтэнанта Глеба Чайкоўскага.\nНормальное поведение белорусских партизан :) / Адказаць\n16.10.2018 / 20:45\nУ нас инженеры ничего делать не умеют, пусть инструкцию выдают "командиры" по пунктам, если в креслах начальников сидят и деньги получают как начальники.\nЖадаю ёй перажыць тое, што перажывае маці Коржыча\nСержант СА / Адказаць\nВсегда считал и считаю официальную прессу "бульварной",но в этом случае они правы. У нас вместе с национальным патриотизмом,языком,культурой уничтожен солдат защитник-воин.


Свята Трох Каралёў | zviazda.by\nХатняя старонка » Свята Трох Каралёў\nСвята Трох Каралёў\nУ той час, калі ў праваслаўных каляды толькі пачынаюцца, у католікаў яны заканчваюцца Святам Трох Каралёў (зрэшты, калядкі працягваюць спяваць яшчэ амаль цэлы месяц — да Грамніц). Час ад 25 снежня да 6 студзеня — гэта час, які спатрэбіўся каралям (вешчунам), каб знайсці нованароджанае дзіцятка, а для нас таксама — пачатак чарговага адліку на зямным шляху, самы радасны час у годзе, час мар, спадзяванняў, планаў. Таксама ў гэты час мусіць адведаць усіх сваіх парафіян і ксёндз (гэтая місія таксама традыцыйна называецца «Каляда»). Дзіцятка Езус яшчэ мірна спіць у калысцы, не думаючы пра тыя выпрабаванні, якія яму наканаваны. Даўней кожны з 12 дзён ад Божага Нараджэння да Трох Каралёў супастаўлялі з адпаведным месяцам надыходзячага года, і па тым, якім ён быў — удалым або наадварот — гадалі, ці шчаслівым той месяц будзе.\nДаўней напярэдадні свята ўсе дамы, пазначаныя крыжыкамі і імёнамі трох каралёў, абыходзілі калядоўшчыкі, апранутыя ў экзатычныя «ўсходнія» шаты, часам пазычаныя ў плябані. Адзін з «каралёў», калі строга прытрымлівацца звычаяў, мусіў чарніць сабе твар, бо, паводле па-\nдання, адзін з вешчуноў быў чарнаскуры. Як і «звычайныя» калядоўшчыкі, «каралі» спявалі традыцыйныя калядкі, а ўзамен атрымлівалі ад добрых гаспадароў пачастунак.\nПярэдадзень Трох Каралёў прынята называць «Шчодры вечар». Традыцыйна ў гэты час католікі ва ўсім свеце пяклі рознае абрадавае печыва, найчасцей — пірагі, тарты. На сталах панавалі пераважна тыя самыя стравы, што і на Вігілію. У панскіх дварах, на ўспамін пра падарункі, прынесеныя каралямі Езусу, існаваў звычай абдорваць рознай дробяззю слугаў і чэлядзь.\nІншы «панскі» звычай на гэты дзень (сёння, бадай, даступны кожнаму) — пазычаная з Захаду гульня ў «мігдаловага караля». Той, хто знаходзіў у сваім кавалку святочнага торта запечаны міндаль, абвяшчаўся «каралём» кампаніі. Часам у пару да «караля» выбіралі і «каралеву», і потым гэтая пара выступала жартаўлівымі распарадчыкамі забаў, якія трывалі ўвесь карнавальны перыяд, г. зн. да Попельнай серады (Папяльца). Вядома, у тых, хто мог сабе гэтыя забавы дазволіць. Зрэшты, заходняе слова «карнавал» (ад лацінскага «бывай, мяса!») у нас амаль ніхто не ведаў; па-беларуску, як і па-польску, гэты перыяд, пачынаючы ад Трох Каралёў, называўся Запусты. А па Запустах надыходзіў Вялікі пост…\nРэцэпты святочных страў\nЧасты кампанент страў на Божае Нараджэнне і Тры Каралі — міндаль («мігдалы»). Яго трэба ўжываць ачышчаным. Каб выдаліць знешнюю карычневую абалонку, трэба апусціць арэхі на 1 хвіліну ў кіпень. Ачышчанае ядро рэкамендуецца прамыць праточнай вадой і высушыць у духоўцы пры 50–70°C. Мігдалы ў шляхецкай кулінарыі Рэчы Паспалітай вядомы з ХVІ стагоддзя. З іх выраблялі ахаладжальны напой аршад, марцыпаны, мігдаловую поліўку, мігдаловы торт, поснае міндальнае «малако» (густы адвар-пюрэ з міндалём і цукрам) і іншае. Для паспалітага люду мігдалы былі амаль недаступнымі, адсюль прыказка «Думаць пра нябесныя мігдалы». У сімволіцы свята, магчыма, увасабляюць таямнічы ўсход, з якога прыбылі тры каралі.\nАчышчаны і высушаны здроблены міндаль варыць 10–15 хвілін у малацэ (на 1,5 л малака бярэцца 120 г міндалю), працадзіць і трохі пасаладзіць; падаваць поліўку цёплай з рысам, звараным у малацэ. Можна падаваць халоднай — тады звараны ў малацэ міндаль загушчаюць яечнымі жаўткамі.\nМігдаловы торт Трох Каралёў\nСкладнікі: 100 г масла, 100 г молатага міндалю, 3 жаўткі, 100 г цукру, у тры пальцы солі, 1 ст. лыжка крухмалу, 1 ст. лыжка гарэлкі, каньяку або рому (неабавязкова), 2 стандартныя пачкі «французскага» цеста (500 г), маргарын для шмаравання формы, 1 цэлы мігдал, 1 бялок.\nСпосаб прыгатавання. Распусціць масла ў рондалі на вельмі слабым агні. Міндаль расцерці ў місе з жаўткамі, вадкім маслам, цукрам і соллю. Калі маса зробіцца аднароднай, дабавіць крухмал і гарэлку, перамяшаць. Пакінуць у лядоўні на 30 хвілін. Падзяліць «французскае» цеста на 2 паловы, кожную раскачаць. Адну палову выкласці на круглую форму (дыяметрам 26 см), крыху змазаную маргарынам, раскласці на ім жаўткова-мігдаловую масу, у сярэдзіну якой пакласці цэлы мігдал. Прыкрыць другой паловай цеста і змацаваць краі торта, трохі ўвільгатніўшы. Пакінуць на 20 хвілін. Намазаць верх торта бялком і ўставіць у духоўку, папярэдне разагрэтую да 210 °C, на 40 хвілін. Нарэзаць на кавалкі: той, хто адшукае ў сваім схаваны мігдал, — той абвяшчаецца «каралём» святочнага вечара.\n«Французскае» (слоенае) цеста\nРабіць яго — вельмі працаёмкі працэс, таму сёння на Захадзе слоенае цеста пераважна гатуюць прамыслова і прадаюць замарожаным у стандартных пакунках. Але пры жаданні яго можна зрабіць самім:\nСкладнікі: 250 г мукі, 200 г масла, 2 яйкі, сок з паловы лімона.\nСпосаб прыгатавання. Яйкі (можна толькі жаўткі) і лімонны сок патрэбны, каб не даваць маслу пранікаць у пласты цеста, тым самым расслойваючы яго. Напачатку належыць замясіць цеста з мукі, яек, лімоннага соку з дабаўленнем невялікай колькасці цеплаватай вады — падобна як на калдуны. Затым цеста раскочваецца на пасыпаным мукой стале, намазваецца крыху падтопленым маслам, складваецца напалам, зноў раскочваецца, зноў складваецца напалам і г. д. — аж пакуль не будзе выкарыстана ўсё масла. Качалку належыць прыціскаць лёгка і раўнамерна, захоўваць адзін кірунак раскочвання — ад сябе. Таксама нельга пераварочваць цеста, каб не пашкодзіць яго слоенай структуры.\nЛаманцы і сліжыкі\n4964 Асцярожна — лета! Што нельга рабіць падчас спякоты?\n2234 Як вырашае праблемы старшыня Гомельскага аблвыканкама Генадзь Салавей


Вэрсія ад 23:13, 10 ліпеня 2013\n7 байтаў дададзена , 7 гадоў таму\nВэрсія ад 21:57, 11 чэрвеня 2013 (рэдагаваць)\nCourcelles (гутаркі | унёсак)\nд (File renamed: File:Pl-map2.png → File:Poland CIA map PL.png File renaming criterion #6: Harmonize file names of a set of images (so that only one part of all names differs) to ease their usage i...)\nВэрсія ад 23:13, 10 ліпеня 2013 (рэдагаваць) (скасаваць)\n«Rzeczpospolita Polska» — афіцыйная назва Польшчы на [[Польская мова|польскай мове]]. Rzeczpospolita перакладаецца як «садружнасьць» ці «рэспубліка». Словам «Rzeczpospolita» у Польшчы таксама называлі ўніюунію Польскага каралеўства і [[Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае|Вялікага Княства Літоўскага]].\nПаходжаньне назвы «Польшча» дакладна невядомае. Згодна з найбольш распаўсюджанай тэорыяй гэтая назва [[Этымалёгія|паходзіць]] ад назвы племені палянаў, якія насялялі абшары сучаснага [[Вялікапольскае ваяводзтва|Вялікапольскага ваяводзтва]]. Слова «паляне» паводле адной з тэорыяў паходзіць ад слова «племя» — супляменьнік, чалавек, зьвязаны крэўнай сувязьзю, які мае тую ж самую веру. Іншая тэорыя выводзіць слова «паляне» ад слова «поле», дапускаючы, што асноўным заняткам племені палянаў была апрацоўка зямлі уў адрозьненьніадрозьненьне ад іншых плямёнаў, напрыклад, вісьлянаў ці мазаўшанаў, якія насялялі [[Лес|лясныя]] абшары. Некаторыя [[Лінгвістыка|лінгвісты]] сьцьвярджаюць, што гэта можа быць зьвязана ззь першапачатковай формай пляменнай арганізацыі — «аполем», якая зьяўлялася пэўным відам кіраваньня з выбарным кіраўніком, агульнай уласнасьцю на зямлю і [[Род|родамрод]]ам — асновай грамадзтва.\nУ мінулым ужываліся [[Лацінская мова|лацінскія]] назвы «terra Poloniae» — польская зямля — ці «Regnum Poloniae». Назва «Польшча» пачала ўжывацца ў дачыненьні да ўсёй [[Дзяржава|дзяржавы]] ў ХІ ст. Землі палянаў з XIV ст. называлі Старапольшчай, а пазьней — Вялікапольшчай. А паўднёвыя землі, для кантрасту, называлі [[Малапольшча]]й.\nАднак пасьля сьмерці Балеслава суседзі Польшчы, скарыстаўшыся ўнутранымі праблемамі, захапілі частку земляў: [[немцы]] — усё заваяваныя Балеславам зямлі ўздоўж цячэньня [[Эльба|Эльбы]], [[датчане]] — [[Памор'е (Польшча)|Памор’е]], [[чэхі]] ўзнавілі сваю незалежнасьць, а кіеўскі князь захапіў гарады Чэрвеньскія гарады. У 12 ст. Польшча распалася на шэраг [[княства]]ў, што былі аб’яднаныя толькі ў [] каралём [[Уладзіслаў I|Уладзіславам I]].\nСправу Уладзіславам I працягнуў [[Казімер III Вялікі]] (1333—1370). Пераважна дыпляматычнымі мэтадамі ён вярнуў Польшчы [[Куявія|Куявію]] і Добжынскую землі (1343), [[Мазовія|Мазовію]] (1351—1353), а таксама адабраныя Брандэнбургам гарады. У 1349 Казімер уварваўся ў Галіччыну, захапіў [[Львоў]] і Галіч. У 1360-я пад яго ўлада перайшлі УладзімерЎладзімер-Валынскі і Камянец-Падольскі. У пэрыяд кіраваньня Казімера III адбылася кадыфікацыя польскага заканадаўства, праведзеныя адміністрацыйная і грашовая рэформы, у 1364 заснаваная [[Кракаўская акадэмія]]. Пры Казімеру ў Польшчы вялося шырокае будаўніцтва: па словах летапісца, Уладзіслаў Лакеток пакінуў Польшчу драўляную, а Казімер — каменную.\nСа сьмерцю Казімера Вялікага дынастыя Пястаў перапынілася. [[Шляхта]], якая фактычна кіравала ў дзяржаве, прапанавала вялікаму князю літоўскаму [[Ягайла]] руку каралевы [[Ядзьвіга Анжуйская|Ядзьвігі]] і польскі сталец у абмен на заключэньне уніі з Польшчай. У [] у [[Крэўскі замак|Крэўскім замку]] была падпісаная адпаведная дамова — [[Крэўская унія]]. У [] Ягайла быў каранаваны пад імем польскага караля [[Уладзіслаў II|Ўладзіслава II]] (1386—1434), паклаўшы пачатак новай, [[Ягелоны|Ягелонскай дынастыі]], якая правіла ў Польшчы звыш 200 гадоў.\nПадчас кіраваньня [[Дынастыя Ягелонаў|дынастыі Ягелонаў]], Польскае каралеўства наладзіла цесныя сувязі з [[ВКЛ|Вялікім Княствам Літоўскім]], а затым, у [], пасьля прыняцьця [[Люблінская унія|Люблінскай уніі]], утварыла зь ім [[Фэдэрацыя|фэдэрацыйную]] дзяржаву — [[Рэч Паспалітая|Рэч Паспалітую абодвух народаў]].\nУ [] памёр, не пакінуўшы спадчыннікаспадчыньніка, [[Жыгімонт II Аўгуст]]. Сярод шматлікіх прэтэндэнтаў на сталец перамога дасталася [[Генрык Валуа|Генрыху Валуа]], брату францускага караля [[Карл IX|Карла IX]]. Аднак Генрых нядоўга прабыў у Польшчы. Атрымаўшы вестку аб сьмерці свайго брата, ён таемна зьбёг у [[Парыж]], каб заняць там францускі сталец.\nУ выніку польскую карону атрымаў [[Стэфан Баторый]] ([]—[]). Стэфан Баторый пасьпяхова завяршыў вайну супраць [[Іван IV|Івана IV]]: Рэч Паспалітая атрымала [[Лівонія|Лівонію]] і вярнула [[Полацак]]. Падчас падрыхтоўкі да вайны супраць [[Асманская імпэрыя|Турцыі]] Стэфан нечакана памёр. Насталае пасьля яго сьмерці міжкаралеўе ізноў вылілася ў смуту. Нарэшце на сталец узышоў швэдзкі каралевіч [[Жыгімонт III Ваза]] ([]—[]). Пасьля сьмерці свайго бацькі Жыгімонт Ваза адбыў у Швэцыю, дзе ў [] каранаваўся швэдзкім каралём. Дынастычныя спрэчкі, а таксама барацьба за панаваньне ў Прыбалтыцы, прывялі да вайны са Швэцыяй ([]—[]). У дадатак у [] пачалася вайна з Расеяй.\nУ [] была прынята [[Канстытуцыя Рэчы Паспалітай|Канстытуцыя]], якая зліквідавалазьліквідавала падзел краіны на ВКЛ і Польскае каралеўства. Аднак становішча на той час ужо было вельмі цяжкім, і таму Канстытуцыя не ўратавала Рэч Паспалітую. У выніку падзелаў [], [], [] Рэч Паспалітая была падзеленая паміж [[Аўстра-Вугорская імпэрыя|Аўстра-Вугорскай імпэрыяй]], [[Прусія]]й і [[Расейская імпэрыя|Расейскай імпэрыяй]].\nАгульная плошча Польшчы складае 613 658 км² (займае 69 месца ў сьвеце і 9 у [[Эўропа|Эўропе]]). Каля 2/3 паверхні займае [[Польская нізіна]]. На поўначы знаходзіцца [[Балтыйскае града]], на поўдні — [[Малапольскае ўзвышша|Малапольскае]] і [[Люблінскае ўзвышша|Люблінскае]] ўзвышшы, а ўздоўж паўночнай мяжы цягнуцца [[Карпаты]] (самая высокая кропка 2499 м) і [[Судэты]]. Самымі буйнымі рэкамі зьяўляюцца [[Вісла]] і [[Одра]], але таксама існуе вялікая колькасьць больш дробных рэкрэкаў. [[Возера|Азёры]] ў асноўным знаходзяцца на поўначы. [[Лес|Лясы]] займаюць 28% тэрыторыі краіны.\nАгульная працягласьць межаў — 3528 км, зь якіх 3054 км на сушы і 528 на моры. Польшча мяжуе з [[Беларусь]]сю (416 км), [[Украіна]]й (529 км), [[Славакія]]й (539 км), [[Чэхія]]й (790 км), [[Нямеччына]]й (467), [[Расея]]й (206 км) і [[Летува|Летувой]] (104 км).\nСамымі доўгімі рэкамі Польшчы зьяўляюцца [[Вісла]] — 1047 км даўжыні, [[Одра]], якая часткова цячэ па ўсходняй мяжы краіны — 854 км даўжыні, [[Варта]] — 808 км даўжыні і [[Заходні Буг]], прыток Віслы — 772 км даўжыні. Большасьць польскіх рэкаў упадаюць у [[Балтыйскае мора]], але, напрыклад, [[Арава]], якая ўпадае ў [[Ваг]] і [[Дунай]], адносіцца да [[Чорнае мора|Чарнаморскага]] вадазбору. Ва ўсходняй частцы краіны, невялікія рэкі, праз [[Днестар]], таксама, нясуць сваю ваду ў Чорнае мора.\nПольскія рэкі выкарыстоўваліся чалавекам у якасьці гандлёвых і транспартных шляхоў яшчэ ў старажытнасьці. Імі карысталіся і [[вікінгі]] для сваіх набегаў, а ў [[Сярэднявечча|Сярэднявеччы]] і больш позьнія часы, [[збожжа]], якое вырошчвалася ў [[Рэч Паспалітая|Рэчы Паспалітай]] вывозілася празпразь іх на захад, што рабіла іх важнымі эканамічнымі шляхамі ўсёй [[Эўропа|Эўропы]].\nПольшча, зь яе насельніцтвам у 38,1 млн чалавек, зьяўляецца восьмай па колькасьці насельніцтва краінай [[Эўропа|Эўропы]] і шостай ўу [[Эўрапейскі Зьвяз|Эўрапейскім Зьвязе]]. Сярэдняя шчыльнасьць насельніцтва складае 122 чалавекі на км².\nГістарычна склалася, што на тэрыторыі Польшчы жыве вялікая колькасьць розных нацыяў і народнасьцяў. Да [[Другая сусьветная вайна|Другой сусьветнай вайны]], польская габрэйская абшчына была адной з самых вялікіх у Эўропе, але пасьля вайны колькасьць габрэяў скрарацілася з 3 млн чалавек да 300 тыс. Пасьляваенныя зьмены межаў краіны прывялі да таго што ў Польшчы зьявіліся некаторыя іншыя нацыянальныя меншасьці. Але моцныя памкненьні пасьляваеннай польскай улады накіраваныя на асыміляцыю нацыянальных меншасьцяў, прывялі да таго, што згодна ззь перапісам насельніцтва [] году, 96,74% насельніцтва краіны прызналі сябе палякамі; 1,23% — аднесьлі сябе да іншых нацыянальнасьцяў і 2,03% не назвалі сваю нацыянальнасьць. Самымі вялікімі нацыянальнымі меншасьцямі ў Польшчы зьяўляюцца [[сылезцы]] (каля 200 тыс. чалавек), [[немцы]] (152,9 тыс. чалавек, якія, у асноўным, жывуць у [[Апольскае ваяводзтва|Апольскім]] і [[Сылескае ваяводзтва|Сылескім]] ваяводзтвах), [[беларусы]] (каля 50 тыс., [[Падляскае ваяводзтва]]), [[украінцы]] (каля 30 тыс.) і [[летувісы]].\n[[Польская мова]] адносіцца да славянскай групы моваў, і зьяўляецца адзінай афіцыйнай мовай краіны.\n[[10 кастрычніка]] [] падчас візыту ў Польшчу старшыня ўраду Беларусі [[Вячаслаў Кебіч]] падпісаў са старшынёю польскага ўрада [[Ян Бялецкі|Янам Бялецкім]] Дэклярацыю аб добрасуседзтве, узаемаразуменьні і супрацоўніцтве. Дыпляматычныя дачыненьні ўрады ўстанавілі [[2 сакавіка]] [] падчас прыезда міністра замежных справаў Беларусі [[Пётар Краўчанка|Пятра Краўчанкі]] ў Варшаву, дзе бакі таксама падпісалі Консульскую канвэнцыю. Пасьля ператварэньня польскага генэральнага консульства ў [[Менск]]у ў амбасаду яго ўзначаліла Эльжбэта Смулкова.\n[[24 красавіка]] 1992 годагоду Вячаслаў Кебіч падпісаў у Польшчы пагадненьне аб прынцыпах памежнай супрацы і дамову аб памежных пераходах. [[23 чэрвеня]] 1992 году старшыня Вярхоўнага Савета Беларусі [[Станіслаў Шушкевіч]] падпісаў у Варшаве Дамову аб добрасуседзтве і супрацы на 15 год, а таксама адкрыў беларускае пасольства. Першым паслом Беларусі ў Польшчы стаўся [[Уладзімер Сянько|Ўладзімер Сянько]]. [[19 лістапада]] 1992 году старшыня польскага ўраду [[Ганна Сухоцкая]] падчас прыезду ў Беларусь падпісала Пагадненьне аб адмове ад падвойнага падаткаабкладаньня. 15-[[16 сьнежня]] 1992 году ў Польшчы адбылася сустрэча беларускага і польскага міністраў абароны Паўла Казлоўскага і Януша Анышкевіча адпаведна. [[21 красавіка]] [] году міністры падпісалі ў Беларусі Дамову аб ваеннай супрацы. [[30 сакавіка]] [] году ў [[Белавеская пушча|Белавескай пушчы]] адбылася сустрэча прэзыдэнтаў Аляксандра Лукашэнкі і [[Аляксандр Квасьнеўскі|Аляксандра Квасьнеўскага]].\n[[1 кастрычніка]] [] году ў сувязі з уваходам у Эўрапейскі Саюз польскі ўрад увёў візавы рэжым для беларускіх грамадзянаў<ref>Баляслаў Хмяліньскі. [http://www.evolutio.info/index2.php?option=com_content&task=view&id=1108&pop=1&page=0&Itemid=188 Польшча — Беларусь: 15 гадоў міждзяржаўных адносін]// Журнал международного права и международных отношений. [] — № 1</ref>.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/1634728»


Перад запускам БелАЭС пройдуць грамадскія слуханні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПерад выдачай ліцэнзіі на эксплуатацыю першага энергаблока Беларускай атамнай электрастанцыі пройдуць публічныя слуханні. Пра гэта са спасылкай на намесніцу начальніка Дзяржатамнагляду Зою Трафімчык піша TUT.by.\nПравядзенне такіх слуханняў з’яўляецца патрабаваннем МАГАТЭ. Канчаткова іх фармат плануецца вызначыць да канца года. Беларусь вывучае у тым ліку досвед іншых краінаў, якія ўжо праводзілі падобныя слуханні: напрыклад, Расеі і Вугоршчыны. Плануецца разгледзець і канадскі досвед.\nМяркуецца, што БелАЭС падасць у Дзяржатамнагляд дакументы на ліцэнзаванне першага энергаблока ўжо ў канцы бягучага ліпеня. Па заканадаўстве, на экспертызу дакументаў адводзіцца год, пасля чаго рэгулятар зможа прыняць рашэнне наконт выдачы ліцэнзіі.\n„Зялёныя”: Беларусь стане сметнікам для радыеактыўных адкідаў


Вынікі візыту патрыярха Кірыла ва Ўкраіну\n29 ліпень 2010, 19:13\nЗавяршыўся візыт ва Ўкраіну патрыярха маскоўскага і Ўсяе Русі Кірыла. Гэта другі афіцыйны візыт ва Ўкраіну кіраўніка РПЦ пасьля ягонай інтранізацыі, калі не лічыць удзелу ў інаўгурацыі прэзыдэнта Януковіча. Якія асноўныя пасланьні ўстрымліваліся ў выступах патрыярха Кірыла падчас цяперашняга візыту ва Ўкраіну? Якой была рэакцыя ўкраінскага грамадзтва і палітычнай эліты? З гэтымі пытаньнямі мы зьвярнуліся да аглядальніка нашага радыё Віталя Портнікава.\nДракахруст: Якія былі вузлавыя моманты візыту патрыярха Кірыла, якія пасланьні накіраваў ён "гораду і сьвету"?\nПортнікаў: Гэта, безумоўна, вельмі важныя рэчы, якія патрыярх казаў і напярэдадні візыту, і падчас візыту – заявы ня толькі царкоўныя, але і палітычныя, тое, што ён казаў пра "русский мир". На гэта зьвярнулі ўвагу ня толькі ў царкоўных колах. Ён таксама казаў пра сытуацыю ў праваслаўі, ён вельмі жорстка паставіўся да Ўкраінскай царквы Кіеўскага патрыярхату, паставіўшы пад сумнеў самую магчымасьць перамоваў. Паказальна, што патрыярх Кірыл намагаўся выглядаць фактычным кіраўніком Украінскай праваслаўнай царквы маскоўскага патрыярхату (УПЦ МП), кіраўніком непасрэдна. Гэта было настолькі выразна прадэманстравана, што напрыканцы візыту яму давялося тлумачыць, зь якой павагай ён ставіцца да аднаго з самых аўтарытэтных герархаў Украінскай і Рускай праваслаўных цэркваў, мітрапаліта Кіеўскага і Ўсяе Ўкраіны Ўладзімера. Склалася ўражаньне, што патрыярх Кірыл рыхтуецца да больш шчыльнага кантролю над Украінскай праваслаўнай царквой маскоўскага патрыярхату пасьля зьмены мітрапаліта, бо мітрапаліт Уладзімер чалавек сталага веку і вельмі хворы.\nМяркуецца, што ў будучыні УПЦ МП будзе пад жорсткім кантролем Чыстага завулку (рэзыдэнцыі Маскоўскай патрыярхіі ў Маскве) і наўрад ці будзе весьці самастойныя кансультацыі з Украінскай праваслаўнай царквой Кіеўскага патрыярхату і Ўкраінскай праваслаўнай аўтакефальнай царквой пра магчымасьць аб'яднаньня.\nПатрыярху Кірылу непатрэбная аб'яднаная ўкраінская праваслаўная царква, яму патрэбная ўкраінская праваслаўная царква ня проста пад ягоным амафорам, а пад прамым кіраўніцтвам.\nПадчас візыту гэтая пазыцыя была дакладна вызначаная, патрыярх маліўся на гістарычнай катэдры кіеўскіх мітрапалітаў у Сьвятой Сафіі і ўсім сваім выглядам даводзіў, што ён ня толькі маскоўскі, але і кіеўскі патрыярх.\nДракахруст: А якой была рэакцыя на візыт украінскай улады, іншых палітычных сілаў?\nПортнікаў: Прасьцей за ўсё было б сказаць, што ўкраінская апазыцыя была непрыхільная да візыту патрыярха Кірыла, а ўлада прыхільная. Але насамрэч ўсё значна больш складана. Супраць візыту патрыярха пратэставала невялічкая, маргінальная частка ўкраінскай апазыцыі. Некаторыя з гэтых сілаў экспэрты падазраюць у патаемнай змове з уладай з мэтай стварэньня радыкальнага вобразу ўкраінскай апазыцыі.\nТая сіла на чале зь Віктарам Юшчанкам, якая даволі сур’ёзна ставілася да ідэі стварэньня ўкраінскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы, зьнікла з украінскай палітычнай арэны. Юлія Цімашэнка ставіцца да царкоўных праблем больш асьцярожна, чым Віктар Юшчанка.\nЦяперашняя ўкраінская ўлада сапраўды прыхільная да Ўкраінскай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхату. Але падкрэсьлю – да Ўкраінскай, і ў сувязі з гэтым спробы патрыярха Кірыла прадстаўляць сябе кіраўніком і ўкраінскай царквы выклікалі пэўнае раздражненьне ў цяперашняй украінскай ўлады. Гэта публічна не гаворыцца, але гэта ўсім вядома.\nЗараз Віктар Януковіч не наведаў ніводнага з гарадоў, у якіх быў з пастырскім падарожжам патрыярх Кірыл. І патрыярху давялося мяняць парадак візыту, уключаць у яго Крым, каб сустрэцца зь Януковічам.\nТакой сустрэчы магло б і ня быць, сустрэчаў было дастаткова і ў Кіеве, так і лічылі. Але РПЦ так створаная, што патрабуе кантактаў з найвышэйшай уладай. Патрыярх, які наведаў нейкую краіну і не сустрэўся з кіраўніком гэтай дзяржавы, як бы і не патрыярх ужо. Таму маскоўская патрыярхія дамагалася, каб гэтая сустрэча адбылася, і дамаглася свайго, перамогшы супраціў адміністрацыі прэзыдэнта Ўкраіны і нежаданьне Віктара Януковіча перарываць свой адпачынак.\nДракахруст: І апошняе пытаньне – наконт выбуху ў праваслаўным храме ў Запарожжы. Гэта можа быць і звычайны крымінал, і нейкія сатаністы, і хтосьці яшчэ. Але выбух здарыўся ў дзень новага сьвята – дня хрышчэньня Русі, у апошні дзень візыту патрыярха Кірыла. Ці ня можа гэтае злачынства пахіснуць канфэсійны мір ва Ўкраіне, ці не гучаць абвінавачаньні на адрас іншых канфэсіяў?\nПортнікаў: Пакуль наконт гэтага злачынства няма ніякай інфармацыі, акрамя паведамленьня праваахоўных органаў.Такія выпадкі ва Ўкраіне бываюць нячаста. Нават палітычная рэакцыя на гэтыя падзеі нефарматызаваная. Застаецца толькі спадзявацца, што ва ўкраінскім грамадзтве такія выпадкі ня будуць выклікаць міжканфэсійных супярэчнасьцяў паміж праваслаўнымі розных цэркваў, бо гэтага, магчыма, і дамагаюцца людзі, якія гэта зрабілі.