Школа танцаў для дзіцяці: па якіх крытэрах выбіраць?\nНавучанне танцах стала ў сучасным свеце прэстыжным заняткам. Скакаць жадаюць усё, ад малога да вялікага. І задаволіць гэтае жаданне змогуць танцавальныя школы і студыі харэаграфіі. Пачаць займацца танцамі можна, вядома, самастойна, вывучыўшы відеэаурокі на DVD-дысках ці размешчаных у інтэрнэце. Але атрымліваючы пісьменныя навучанні прафесіяналаў, значна лягчэй асвоіць тэхніку таго ці іншага танца.\nКалі чалавек танчыць, ён аўтаматычна забывае пра свае праблемы, таму што слухае музыку і думае над тым, які рух варта зрабіць. У танцы дарослы чалавек спасцігае сябе наноў, адкрывае новыя магчымасці.\nТакія самастойныя заняткі зусім не пасуюць для малых, хоць пачынаць займацца лепш за ўсё з дзіцячага ўзросту. Нядужы арганізм значна больш гнутка дарослага. Таму дзецям лепш атрымоўваецца спасцігаць складаныя танцавальныя руху, малыя папросту капіююць дзеянні педагога.\nЧаму менавіта танцавальныя заняткі?\nЯкой яна будзе школа танцаў для дзіцяці? Навошта трэба вучыцца танцаваць? Танец - гэта свайго роду хобі, хоць варта пагаварыць і аб карысці яго для здароўя. Чалавек, які займаецца танцамі, мае стройную постаць і неверагодную гнуткасць. Ён набывае з кожным рухам ўпэўненасць у сабе. Як ні дзіўна, у танцы адбываецца трэніроўка памяці. Танцуючыя людзі менш хварэюць, а падчас парных заняткаў набіраюцца вопыту зносін з процілеглым падлогай.\nУ цяперашні час чалавек становіцца маларухомым, адсюль праблемы са здароўем. Даследчыкі змаглі даказаць, што дзеці, якія вывучаюць танцавальныя руху, добра вучацца, хутчэй развіваюцца. Спорт - гэта доля моцных духам. Чаму б не ўмацаваць сваё здароўе не праз спорт, а праз танцы? Пачаць трэба з жадання дзяцей. Што хоча дзіця, ці зможа ён авалодаць усім курсам праграмы школы танцаў?\nТрэба выбраць, якая канкрэтна школа танцаў для дзіцяці падыдзе па ўсім крытэрам. Перш за ўсё, важна памятаць, што малы павiнен ісці на заняткі з задавальненнем, каб яму было максімальна камфортна ў тым месцы, у якім яму трэба будзе праводзіць шмат часу. У гэтым частка поспеху дзіцяці ў далейшым, так складваюцца яго перамогі, радасці і узлёты.\nВарта падумаць над тым, навошта дзіцяці патрэбныя заняткі танцамі? Чаго хочуць дарослыя і што хоча малыш? Мэты могуць быць самымі рознымі.\nКалі дзіця трохі нязграбна і няспраўны, магчыма, менавіта танцы дапамогуць стаць яму больш пластычным і гнуткім. Ці, можа быць, бацькі думаюць пра выпускным вечары, на якім іх высахлы сын павінен эфектна выглядаць? У гэтых выпадках не варта ісці ў танцавальную школу з прафесійным ухілам. Варта абраць недарагую і невялікую танцавальную студыю.\nКалі прымаецца рашэнне займацца сур'ёзна, тады пачынаць трэба з пошуку педагога, а не школы. Калі такі выкладчык знойдзецца, са школай рашэнне прыйдзе само сабой. Але ў гэтым выпадку малы будзе ўдзельнічаць у конкурсах, выступаць перад публікай, яму прыйдзецца спраўляцца са шматлікімі цяжкасцямі. Калі бацькі гатовыя стаць надзейнай апорай свайму дзіцяці, тады станоўчы вынік не прымусіць сябе чакаць.\nКожная школа танцаў для дзіцяці спецыялізуецца на пэўным кірунку, якое таксама трэба будзе выбраць. Да таго ж можна пачынаць займацца з трох, чатырох і з пяці гадоў.\nШкола танцаў для дзяцей ад 3 гадоў - гэта больш прафесійныя ўстановы. У іх ідзе сур'ёзная падрыхтоўка. Перад тым як дзіця пачне наведваць заняткі, бацькам спатрэбіцца атрымаць шэраг дакументаў ад лекара. Калі ў малога няма ніякіх супрацьпаказанняў да заняткаў, ён можа быць залічаны ў групу.\nМаме і таце абавязкова трэба паглядзець танцавальны трэніравальны зала, распранальню. Дзеці яшчэ занадта малыя, таму бацькі павінны быць побач. Варта пацікавіцца, абсталяваны месцы для чакання дарослымі сваіх дзяцей.\nПраграма не павінна быць складанай, ў малодшым узросце закладваюцца толькі пачатковыя веды. Заняткі танцамі будуць карысныя для дзіцяці. Фізічнае, духоўнае і эмацыйнае развіццё сумесна з дысцыплінай і уменнем жыць і працаваць у калектыве дадуць вельмі многае для агульнага развіцця. Танец не так травмоопасен, як любы від спорту. Гэта від мастацтва, які дысцыплінуе.\nЗаняткі для дзетак ад 4 гадоў\nШкола танцаў для дзяцей ад 4 гадоў таксама можа быць асабліва прафесійнай. Але ў любым выпадку, дзякуючы такім заняткам дзіця набудзе прыгожую правільную выправу і моцны імунітэт. Не абавязкова стаць вялікім танцорам або прыма-балерынай. Важна атрымліваць задавальненне ад той справы, якім займаешся.\nШкола танцаў для дзяцей ад 4 гадоў не вельмі адрозніваецца ад установы, дзе рыхтуюць трохгадовыя дзяцей. У чатырохгадовых таксама фармуюць і развіваюць пачуццё рытму. Яны вывучаюць самыя простыя руху. Усе заняткі праходзяць у форме гульні. Дзеці вучацца разумець музыку, адчуваць змену яе настрою. Усе практыкаванні паступова ўскладняюцца. Менавіта з чатырохгадовага ўзросту ў школах пачынаюць выкладанне балета.\nАкрамя звычайных харэаграфічных студый ёсць такая ўстанова - школа сучасных танцаў для дзяцей. Праграма яе разглядае тыпы, якія падабаюцца моладзі. Віды танцаў, вывучаемыя тут, шырэй і разнастайней.\nШкола танцаў для дзяцей ад 5 гадоў мае свае асаблівасці. Усе танцавальныя ўрокі з дзецьмі гэтага ўзросту становяцца дынамічнымі. Хлопцы ўжо фізічна больш цягавітыя, чым дзеці малодшага ўзросту. Танцы ўтрымліваюць новыя складаныя элементы. Усе гэтыя рухі дзеці не проста капіююць і паўтараюць падчас заняткаў, але павінны запомніць прапанаваныя ім танцавальныя па.\nКолькі напрамкаў, столькі можна знайсці і спецыяльных школ, у якіх дзеці будуць атрымліваць не толькі агульнае развіццё, але і музычную пісьменнасць. Напрыклад, школа спартыўных танцаў для дзяцей. Тут прапануецца з дзіцячага ўзросту вывучаць спартыўныя віды. Хлопцы, якія паступілі ў гэтую навучальную ўстанову, удзельнічаюць у прафесійных спаборніцтвах. Працуюць над атрыманнем разрадаў і званняў. Па заканчэнні школы яны могуць атрымаць рэкамендацыі і працягнуць навучанне і ўдасканаленне свайго майстэрства па дадзеным профілі.\nЯшчэ адно выдатнае танцавальнае кірунак прапануе школа бальнага танца для дзяцей. Класіка жанру прадугледжвае навучанне правільнаму выкананню павольнага і венскага вальса, танго, факстрота і квікстэпа. Дададзеныя для вывучэння і лацінаамерыканскія класічныя танцы: самба, ча-ча-ча, румба. Гэта толькі няпоўны пералік таго, з чым прыйдзецца сутыкнуцца пры навучанні дзецям. Але, як правіла, хлопцы з вялікімі поспехамі авалодваюць прапанаванымі ведамі. Яны атрымліваюць задавальненне ад музыкі, ад зносін і самога танца.\nНе трэба думаць, што праграма навучання ў дзіцячай танцавальнай школе лёгкая. Яна ані не лягчэй, чым у дарослым школе. Таму да дзіцяці трэба ставіцца беражліва, сачыць за своечасовым і паўнавартасным харчаваннем, даваць магчымасць актыўнага адпачынку, не ствараць стрэсавых сітуацый.\nМы высветлілі, якая можа быць школа танцаў для дзіцяці. Што выберуць бацькі і дзеці з прапанаваных варыянтаў, невядома. Ды гэта і не галоўнае. Важна, што танцуючы, дзіця расце гарманічна развітай асобай. Ён ужо ў раннім узросце ўмее шанаваць выдатнае. Разумее, што такое плыўнасць рухаў, грацыя.\nМаляня вырасце здаровым і моцным. І самае галоўнае, апынецца запатрабаваным у грамадстве, а значыць, будзе адчуваць сябе самадастатковым чалавекам. Танец дапаможа зразумець і раскрыць творчы і ўнутраны свет малога. А яшчэ ніякія стрэсы не будуць страшныя яго арганізму. Танец - гэта не простае забаўка, гэта правільная праца сэрца, насычэнне кіслародам тканак арганізма, гэта маса задавальнення.\nКалі забегчы трохі наперад, хочацца ўявіць сабе, што малое вырас. Збіраюцца кампаніі, і ні адзін вечар не абыходзіцца без танцавальных паўз. Для ўпэўненага ў сабе чалавека не складзе працы выйсці перад усімі і атрымаць асалоду ад тым, чаму яго вучылі шмат гадоў.\nАдрасы магазінаў "Антошка" в СПб для дзяцей і іх бацькоў\nВырабы з пластыліну рукамі малышей\nЯкія зубы ў дзіцяці змяняюцца і ў якім узросце?\nПрыватныя яслі ў Маскве: адрасы, цэны, апісанне\nЯк купаць нованароджанага дзіцяці першы раз? У якіх травах купаюць нованароджаных?\nНельма - рыба паўночных мораў\n«Ленпечати»: распрацоўка і выраб пячатак хутка і якасна\nПрыкметы грамадзянскай супольнасці\nСродак ад загару - гатоўнасць да водпуску №1\nВонкавае падставу чэрапа чалавека\nЁга для дваіх: практыкаванні, паставы, музыка\nЭпіляцыя: Сцісла Аб Страшным\nЯк жыць шчасліва, а галоўнае адчуваць гэта. Саветы і рэкамендацыі\nІмрэ Кальман: біяграфія і цікавыя факты


Пяць фактаў пра прэм’ер-міністра Андрэя Кабякова\nПяць фактаў пра прэм’ер-міністра Андрэя Кабякова Архіўны матэрыял.\nСёння Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ аб прызначэнні Андрэя Кабякова прэм'ер-міністрам Беларусі. Ён займае гэтую пасаду ад снежня 2014 года. Паводле заканадаўства, пасля прэзідэнцкіх выбараў кіраўнік краіны зноў мусіць афіцыйны зацвердзіць урад.\nНарадзіўся ў Маскве\nЗрэшты, Кабякоў жыве на тэрыторыі Беларусі з трох гадоў. Нямала крыві ён папіў расійскаму боку на перамовах аб энерганосьбітах, што традыцыйна адбываліся пад Новы год у Крамлі.\n«А што мне рабіць у Маскве? Так, я там нарадзіўся, але з 1963 года жыву тут. Нікуды з’язджаць з нашай краіны я не збіраюся», — сказаў неяк Андрэй Кабякоў.\nУсё ж на гістарычную радзіму выправіцца яму давялося — у якасці пасла. Праўда, прабыў ён на гэтай пасадзе менш за год (ад лістапада 2011).\nАляксандр Лукашэнка часта прызначае на важныя пасады неўраджэнцаў Беларусі. Такія людзі апрыёры не могуць вырасці ў канкурэнтаў яму. На сёння, міністры унутраных справаў, па надзвычайных сітуацыях родам не з Беларусі.\nСкончыў Авіяцыйны інстытут\nКабякоў атрымаў добрую адукацыю. У 1983 годзе ён скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут. Паступіць туды ў 1970-ыя было нялёгкай справай. Праўда, у лётчыкі хлопец не пайшоў. У год абвяшчэння незалежнасці Кабякоў яшчэ скончыў наргас і Інстытут паліталогіі і сацыяльнага ўпраўлення КПБ.\nЁн вярнуўся ў Беларусь, дзе спачатку папрацаваў на заводзе імя Вавілава ў Мінску, а потым перайшоў на рагачоўскі завод «Дыяпраектар». Там Кабякоў прайшоў праз розныя пасады: старшы майстар, намеснік начальніка цэха, намеснік начальніка зборачнай вытворчасці.\nХарактэрна, што ў гэты час на заводзе працаваў Васіль Даўгалёў, яшчэ адна відная асоба беларускай палітыкі. У 1990 Даўгалёў трапіў у Вярхоўны Савет. У 1994 ён стане намеснікам кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта. Менавіта Даўгалёў перацягнуў Кабякова за сабой у Мінск. 35-гадовы намеснік дырэктара «Дыяпраектара» стаў намеснікам начальніка Службы кантролю, аналага сённяшняга КДК. Пасля таго Кабякоў так і не выпадаў з уладнай абоймы. У яго былі пасады старшыні Камітэта дзяржкантролю, міністра эканомікі, віцэ-прэм’ера.\nПрацуе ад 8:00 да 21:00, і на выхадных\nНекалі Кабякоў падзяліўся з журналістамі сваім працоўным графікам.\n«Я працую звычайна ад 8:00 да 21:00. Хіба што ў выхадныя больш працаваць стаў». Тады Кабякоў быў яшчэ віцэ-прэм’ерам. «Гадзіннік у мяне не «Луч», абутак не памятаю, а вось практычна ўсё астатняе — айчыннае», — зазначыў ён.\nЛукашэнка хрысціў сына Кабякова?\nХодзіць такая байка, што аднойчы Андрэй Кабякоў папрасіў Аляксандра Лукашэнку стаць хросным бацькам сына віцэ-прэм’ера. І Лукашэнка, як не дзіўна, згадзіўся. Пасля гэтага кіраўнік дзяржавы заўсёды меў пэўны піетэт да Кабякова.\nКабякоў мае дом у Драздах. Для яго будаўніцтва ён браў валютны крэдыт у памеры 120 тысяч даляраў пад заклад дома.


Прадстаўлена першая ў свеце лічбавая газета для iPad--Артыкулы-GET-info\nУ Нью-Ёрку адбылася доўгачаканая прэзентацыя першай у свеце лічбавы газеты з немудрагелістым назовам The Daily, створанай адмыслова для распаўсюджвання праз планшэты iPad кампаніі Apple. Нягледзячы на ??шматлікія прыклады распаўсюджвання СМІ на пляцоўцы мабільных платформаў, прапанова Apple і News Corp. апынулася сапраўдным прарывам як у сферы хайтек, так і на медыя-рынку.\nВыданне прэзентавалі асабіста медыямагнат Руперт Мердок і віцэ-прэзідэнтам Apple па інтэрнэт-праектам Эддзі Кью.\nГазета, як вынікае з яе назвы, будзе штодзённай. Уладальнікі iPad (і больш ніхто) змогуць набыць яе ў выглядзе прыкладання ў інтэрнэт-краме App Store. Кошт тыднёвай падпіскі складзе 99 цэнтаў, гадавы - 40 даляраў. Пасля загрузкі газеты яна будзе аўтаматычна абнаўляцца пры кожным запуску планшэта.\nЧытачам (спачатку імі будуць толькі жыхары ЗША) прапануюць больш за сотню старонак "унікальнага кантэнту ". Каб новая газета сапраўды стала новай "вяхой журнализма ", галоўны рэдактар ??газеты Джэсі Анджэла і выдавец Грег Клейман ўзялі ў штат каля 100 пішучых "пёры " і рэдактараў.\nДарэчы, The Daily гатовая публікаваць матэрыялы супрацоўнікаў іншых выданняў (у тым ліку належыць аўстралійцу брытанскай The Times і амерыканскай The Wall Street Journal) - але на ўмовах "унікальнасці інфармацыі ".\nАдным з галоўных пераваг электроннага выдання ў параўнанні з паступова сыходзяць у мінулае друкаванымі аналагамі бачыцца яго інтэрактыўнасць: тэкст будуць суправаджаць не толькі відэаролікі, але нават 3D-фатаграфіі. Акрамя таго, падпісант зможа сам выбіраць, якога роду матэрыялы яму цікавыя, ствараючы ўласныя крыніцы падборкі. Нататкамі можна дзяліцца з сябрамі - праз Facebook, Twitter і з дапамогай электроннай пошты.\nВыдаткаваная на праект сума вельмі значная - млн. Каб акупіць The Daily, запатрабуецца прыцягнуць, паводле ацэнак Мердока, каля 800 тыс. чытачоў. Між тым прыбыткам прыйдзецца дзяліцца з Apple, звычайна бярэ за распаўсюд платных прыкладанняў 30%; ў выпадку з News Corporation велічыня камісійных, вядома, можа быць іншай.


Больш за 32 тыс. га лесу плануюць пасадзіць у 2020 годзе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАрганізацыі Міністэрства лясной гаспадаркі ў 2020 годзе плануюць стварыць не менш як 32 335 га лясных культур, асноўная частка работ пройдзе ў вясенні перыяд. Аб гэтым паведамілі ў прэс-службе Мінлясгаса.\nЛясгасы пачалі пасадку лесу, створана ўжо 5 тыс. га лясных культур. „З-за змянення тэмпературных рэжымаў і адсутнасці марознай зімы лесакультурны сезон пачаўся незвычайна рана. Усяго ў бягучым годзе лесагаспадарчыя ўстановы плануюць стварыць не менш як 32 335 га лясных культур. Асноўная частка работ будзе выканана ў вясенні перыяд”, – адзначылі ў прэс-службе.\nПаводле аператыўных даных, лясгасы ўжо стварылі больш за 15 працэнтаў лясных культур ад запланаванага аб’ёму. Найбольшую колькасць лесу (3506 га) заклалі гомельскія лесаводы. Асаблівы акцэнт пры пасадцы культур робіцца на аднаўленні ўчасткаў усохлых насаджэнняў, а таксама гарэльнікаў.\nСёння Беларусь уваходзіць у дзясятку самых лясных краін Еўропы. Узровень лясістасці з 1945 года дасягнуў максімальнага значэння і складае 39,9 працэнта. Штогод беларускія лесаводы высаджваюць не менш як 30 тыс. га лесу. „Пры гэтым акцэнт робіцца на стварэнні змешаных лясных культур (дзве і больш драўняныя пароды). Гэта павышае ўстойлівасць будучых лясоў да розных біялагічных і кліматычных фактараў”, – растлумачылі ў прэс-службе ведамства. У 2019 годзе лесаводы правялі лесааднаўленне і лесаразвядзенне на агульнай плошчы 51,8 тыс. га, у тым ліку за кошт пасеву і пасадкі лесу было закладзена 43,8 тыс. га новых лясоў.


Шчасце настаўнiцы — Жыццё Палесся. Мозырь\n29.04.2014 565 Жыццё Палесся\nМарыя Вiктараўна КРАЎЧАНКА, настаўнiца беларускай мовы i лiтаратуры Глiнiцкага дзiцячага саду – базавай школы, перад тым, як пайсцi на работу, па звычцы на некалькi хвiлiн затрымалася ля люстэрка: сёння асаблiвы дзень, i хочацца выглядаць адпаведна. Яна строгiм, крытычным позiркам агледзела сваю постаць i засталася задаволеная: дзелавы сучасны касцюм, акуратна ўложаныя папялiстыя валасы, спакойны засяроджаны твар, ледзь прыкметная ўсмешка…\n– Машына пададзена, калi ласка, паспяшайцеся, класны кiраўнiк, вас чакаюць вялiкiя справы, – усмiхнуўся муж, Мiхаiл Васiльевiч.\nI, не чакаючы ў адказ жончынага слова, дадаў: «Нiколькi не сумняваюся, што твае пяцiкласнiкi здзiвяць сур’ёз-нымi i грунтоўнымi ведамi i цябе, сваю настаўнiцу, i гасцей…»\nО, як яна на гэта спадзявалася! Толькi падумаць: столькi ўрокаў дадзена, столькi тэм пройдзена, столькi выхаванцаў благаславiла яна ў шчаслiвы i яркi лёс, такi аўтарытэт трывалы i вялiкi мае, а ўсёроўна хваляванне ахоплiвае такое, нiбыта толькi-толькi пераступiла школьны парог… З iншага боку, як жа тут утрымаешся ад эмоцый трывогi, калi размова iдзе аб акрэдытацыi школы, а, значыць, неабходна прадэманстраваць добрае веданне падлеткамi прадмета, яе прадмета – беларускай мовы i лiтаратуры… Марыя Вiктараўна так i сказала вучням: «Дзецi, да нас прыедуць паважаныя людзi з усяго раёну, iм трэба паказаць, чаму вы навучылiся. Справiцеся з гэтай адказнай задачай?»\n– Не сумнявайцеся, Марыя Вiктараўна, мы вас парадуем! Мы ж так вас любiм!\nАд гэтых простых i шчырых слоў палагоднела душа: значыць, не дарэмнымi былi ўсе яе намаганнi, iмкненне прывiць павагу да роднай мовы, жаданне размаўляць на ёй… Як жа верна падмецiў Уладзiмiр Караткевiч: «Той, хто забыў сваiх продкаў, той згубiў сябе, а хто забыў мову, той згубiў усё…» Вось чаму iмкнецца вясковая настаўнiца з Глiнiцы спаўна i дастойна выканаць такую складаную мiсiю – навучыць паважаць родную мову, а што можа быць высакародней гэтага? I вось яно, дзiва дзiўнае: забылi пяцiкласнiкi i пра футбол, i пра гульнi, а ўсур’ёз узялiся за правiлы… Усе заданнi Марыi Вiктараўны старанна выконвалi, iмкнулiся як мага болей чытаць… Здзiвiлiся паважаныя госцi: якiя малайцы дзецi! Парадавалi трывалымi ведамi ўсiх – вось табе i глыбiнка! Шчаслiва адчувала сябе i класны кiраўнiк пятага класу – не сорамна было ёй за сваiх выхаванцаў!\nА ўвогуле, калi аглянуцца назад, то за ўсе 24 гады працы ў вясковай школе, здаецца, i не было ў жыццi Марыi Вiктараўны Краўчанкi анiводнага дня, якi б прынёс ёй педагагiчнае расчараванне: не атрымалася нешта! Наадварот, заўсёды ўсё было так, як яна i жадала: у дзяцей добрыя веды па яе прадмету, i, можа, таму, што яна сама была для iх добрым прыкладам для пераймання ва ўсiм?\nЗакончылiся заняткi, апусцелi школьныя калiдоры, толькi Марыя Вiктараўна не спяшалася дамоў. Мiхаiл Васiльевiч, дзецi ведалi: турбаваць яе не трэба, калi затрымлiваецца ў школе, значыць, ёсць на тое падстава. Заўтра – чацвер, у Марыi Вiктараўны пяць урокаў. А гэта сур’ёзна, бо яе прынцып заўсёды адзiн i той жа – semper idem – дасягнуць пастаўленай на ўроку задачы. Калi яна рэалiзавана, значыць, ён атрымаўся. I гэта радуе Марыю Вiктараўну больш за ўсё. Заўтра яна адкрые для шасцiкласнiкаў новую тэму – займеннiк. Як заўсёды, настаўнiца праявiць для гэтага ўвесь свой педагагiчны талент i мудрасць, каб дзецi ведалi пра яго лiтаральна ўсё… Яе настаўнiцкi сакрэт просты: iсцi да дзяцей з адкрытай душой, нават тады, калi так не спакойна на сэрцы, толькi вялiкая i шчырая любоў да сваiх выхаванцаў – галоўны ўладар i розуму, i эмоцый у гэты час. Вох, як жа бывае складана часам зацiкавiць дзяцей тэмай – думай, Марыя Вiктараўна, як гэта зрабiць, распрацоўвай новыя падыходы, формы, але задачу сваю выканай – дай дзецям добрыя веды! Тут i iнтэлектуальныя гульнi спатрэбяцца, i гутаркi, i «круглыя сталы»… А што датычыць заўтрашняга ўроку, то настаўнiца была ўпэўнена: займеннiк адкрыецца вучням ва ўсiм сваiм харастве i прыцягальнасцi! А сказ для гэтага Марыя Вiктараўна прапануе такi: «Я люблю свой родны край». Тут ёсць i асабовы займеннiк, i прыналежны… На адным гэтым прыкладзе можна i патрыятызм выхоўваць, i тэму глыбока асвоiць. Так што ўсё заўтра атрымаецца, абавязкова атрымаецца! А дню сённяшняму Марыя Вiктараўна, як звычайна, скажа: «Дзякуй!» За тое дзякуй, што быў. За тое дзякуй, што плённым атрымаўся. За тое дзякуй, што дзецi зрабiлi яшчэ адзiн крок да цудоўнага свету пазнання роднай мовы. I няхай не ўсе будуць размаўляць на ёй, хiба ж ў гэтым справа? Галоўнае тое, што выхаванцы Марыi Вiктараўны Краўчанкi ведаюць i выконваюць завя-шчанне Францішка Багушэвiча: «Беражыце нашу мову, каб не ўмерлi!»\nУ яе нiколi не было сумненняў наконт прафесii: вядома, стаць настаўнiцай, выкладаць беларускую мову i лiтаратуру! Як жа ёй хацелася ў дзяцiнстве ведаць яе так, як ведалi яе любiмыя педагогi Валянцiна Аляксееўна Арцюшэнка i Нiна Мiхайлаўна Дробыш, – дасканала! Яна была проста апантана гэтай марай, а калi так, то, вядома, на шляху да яе адступаюць усе перашкоды! Вучыцца ў Мазырскiм педагагiчным iнстытуце iмя Н.Крупскай было вельмi цiкава. Учарашняя выпускнiца Глiнiцкай сярэдняй школы Марыя Краўчанка была чалавекам сур’ёзным i адказным, яе вабiлi свет ведаў, прыгажосць, лагоднасць, багацце, меладычнасць, трапнасць, глыбiня роднага слова, i паступова яна заўважала, што ўжо i думае на ёй, i размаўляе… Бог мой, як жа Марыя Вiктараўна гэтага моманту чакала, як iмкнулася да яго! Усё ў жыццi гэтай мэтанакiраванай, удумлiвай, працавiтай сельскай дзяўчыны з аддаленай вёскi раёна складвалася найлепшым чынам. Яна вярнулася на сваю маленькую радзiму, дзе з’явiлася на свет Божы, дзе прайшло яе юнацтва, дзе былi яе вытокi, дзе жыла мацi… Аб тым, каб выкладаць беларускую мову i лiтаратуру ў горадзе, i гамонкi не было! Марыя Вiктараўна аднойчы i назаўсёды звязала свой лёс з вёскай i нiколi ў гэтым не расчаравалася: як добра працуецца, як лёгка дыхаецца там, дзе твае каранi! I таму яна адчувае сябе шчаслiвай: дзякуй табе, лёс, што ўсё менавiта так i атрымалася!\nСвой першы ўрок маладая настаўнiца правяла ў Асавецкай сярэдняй школе, куды трапiла па накiраванню. Як раз тады шырока адзначаўся юбiлей Францыска Скарыны, i на педагагiчным савеце вырашылi, што яго правядзе ў старэйшых классах малады спецыялiст, мовазнаўца Марыя Вiктараўна Краўчанка. Як жа яна хвалявалася! Цуда было ў тым, што памiж 16-гадовымi падлеткамi i 22-гадовай настаўнiцай адразу ўстанавiлiся адносiны павагi i даверу, i гэта быў той самы залаты ключык, якi адкрываў вялiкае таiнства роднай мовы, а значыцца, i цiкавасць да прадмету, якi яна выкладала. Марыя Вiктараўна гэта адчула адразу, з першых хвілін: дзецi яе прынялi! Яе слова да iх дайшло, яны пакiнулi яго ў сваiм сэрцы, i шчасце настаўнiцы было вiдавочным… I тады, калi выхаванцы Марыi Вiктараўны радавалi глыбокiмi, трывалымi ведамi, i тады, калi яны гучна заяўлялi аб сабе на раённых i абласных алiмпiядах… Якая гэта была радасць! Сапраўдная, бязмежная: значыць, змагла яна ўзяць пастаўленую мэту! Змагла!\nЗараз Марыя Вiктараўна Краўчанка выкладае беларускую мову i лiтаратуру ў Глiнiцкiм дзiцячым садзе – базавай школе, у той самай, у якой калiсьцi вучылася сама. Каб мы не былi нацыяй мёртвай, а былi сапраўднай беларускай нацыяй, вясковая настаўнiца iмкнецца, i гэта ў яе добра атрымлiваецца, данесцi вучням цiкавасць да роднай мовы. А таму i зараз, нягле-дзячы на тое, што педагагiчны стаж Марыi Вiктараўны салiдны – 24 гады, яна па-ранейшаму на падрыхтоўку кожнага ўроку затрачвае да пяцi гадзiн: як шмат усяго ёй хочацца адкрыць вучням за 45 хвiлiн! Ад прасцейшых форм выкладання да складаных – так раскрывае настаўнiца прыгажосць i прывабнасць слова, на якiм размаўлялi нашы продкi. Усе трое дзяцей Марыi Вiктараўны – Юля, Вольга i Васiль – добра ведаюць i размаўляюць на беларускай мове. Не толькi ў школе, але i дома. Летась, калi старэйшая дачка Юля стала студэнткай Гомельскага ўнiверсiтэта iмя Францыска Скарыны, неяк прыехаўшы дамоў на канiкулы, яна сказала з горыччу мацi:\n– Навошта твая беларуская мова?! У нас ўсе прадметы выкладаюць на рускай, мяне не разумеюць многiя, нават смяюцца, бо я адна ў групе на ёй размаўляю…\nМарыi Вiктараўне стала балюча чуць, крыўдна стала: чаму так адносiцца моладзь да святога? А сёлета яе сэрца ўзрадвалася.\n– Ведаеш, мама, у нас ужо палова студэнтаў за родную мову, многiя з жаданнем размаўляюць i думаюць на ёй. Значыць, патрэбная яна!\nА Марыi Вiктараўне ўспом-нiлася, як аднойчы, калi яшчэ была студэнткай, яна пайшла ў гарадскi парк са сваёй любiмай школьнай настаўнiцай Валянцiнай Аляксееўнай Арцюшэнка, i тая, не саромяючыся, размаўляла на беларускай мове – так прыгожа, так узнёсла, так мелагучна, i тады яна зразумела: гэта ж повад ганарыцца! Неяк Марыя Вiктараўна з уласнымi дзецьмi – Вольгай i Васiлём, патрэба была такая, зайшла ў Асавецкую вясковую бальнiцу. Атрымаўшы неабходную дапамогу, яны было ўжо накiравалiся да машыны, як Марыю Вiктараўну супынiлi работнiкi ўстановы:\n– Адразу вiдаць, што вы выкладаеце беларускую мову, – так прыгожа на ёй размаўляеце!\nМарыя Вiктараўна ведае: вяскоўцы лiчаць яе добрай настаўнiцай, паважаюць, шануюць. Настаўнiк павiнен заўсёды iм заставацца. У клубе. У магазiне. На вулiцы, калi вядзеш гутарку з землякамi. Тут жа ўсё на вiду, усё бачна – i твае паводзiны, i паводзiны тваёй сям’i – як на далонi! Вось таму многiм яе выхаванцам, дарослым жыхарам Глiнiцы, хочацца браць прыклад са сваёй паважанай суседкi Марыi Вiктараўны Краўчанкi, з яе сям’i. У вёсцы настаўнiк – чалавек асобы, ён займае верхнюю прыступку сацыяльнай лесвiцы, i яна гэта не забывае. А таму, дзе б нi знаходзiлася Марыя Вiктараўна – на ўроку ў класе, сярод людзей, яна дастойна трымае сваю высокую i пачэсную марку вясковай настаўнiцы, i гэтым усё сказана. Калi б у яе спыталi, на чым трымаецца яе такi вялiкi аўтарытэт сярод землякоў, яна б, пэўна, адказала так: на трох кiтах: добрай, шчаслiвай сям’i, любiмай рабоце, здароўi.\nЧасам Марыя Вiктараўна затрымлiваецца ў школе дапазна, але яна ведае: муж, Мiхаiл Васiльевiч, дзецi з усiмi дамашнiмi клопатамi справяцца самастойна – не прывыкаць! Трэба адзначыць, што гаспадарка ў сям’i нямалая. Трымаюць дбайныя гаспадары i кароўку, i свiней, i курэй, iндакачак, пчол, а яшчэ – добры агарод, аж 40 сотак! Працаваць усiм прыходзiцца шмат, але да работы ўсе – з душой: не сорамна перад землякамi! А яшчэ Марыi Вiктараўне трэба дагледзець хворую свякруху, Марыю Цiмафееўну, якая жыве на адным падвор’i: накармiць, напаiць, памыць, зрабiць укол… «Бывае, ад усяго стамляешся, цяжка несцi гэты груз адказнасцi за ўсiх, не заўсёды на душы ярка i пазiтыўна, прыйдзеш часам з работы i ўтомлены, i без настрою, а тут трэба бегчы да бабулi, укол даваць, i тады прыходзяць у сэрца iншыя думкi: яна ж мяне чакае, чакаюць дома i муж, i дачушка з сынам… I тады ўсе адмоўныя эмоцыi – у кулак, каб было ўсё добра… Я заўсёды сябе стараюся трымаць у тонусе – i ў школе, i па-за яе сценамi: планку настаўнiцкую апускаць нельга! Нiдзе i нi ў чым!» – гаворыць Марыя Вiктараўна.\nПаважаюць гэтую прыкметную вясковую жанчыну землякi за тое, што да людзей яна з адкрытай душой ставiцца, за тое, што сэрца ў яе светлае i вялiкае, што iдзе ад яго толькi дабрыня, што нiколi нiкога не пакрыўдзiла яна нi горкiм словам, нi ўчынкам…\nБыла поўнач, а Марыя Вiктараўна не спяшалася iсцi адпачываць, нягледзячы на тое, што на досвiтку трэба ўставаць: яна затрымалася за камп’ютарам, рыхтавала да чарговага ўроку карткi-заданнi, iншы раздатачны матэрыял… Заўтра, а дакладней, ужо сёння, праз некалькi гадзiн, у яе пройдзе пяць урокаў – у дзявятым, шостым i пятым класах… Успомнiўся ўчарашнi дзень, кантрольная работа ў выпускным класе: пераказ тэксту. А ўсё ж якiя малайцы яе дзецi! Справiлiся з няпростым заданнем, не расчаравалi настаўнiцу, i хiба можа быць большае задавальненне, чым гэтае, – твая праца не прападае дарэмна; твае намаганнi прыносяць такi добры плён! Трэба вельмi моцна любiць свой прадмет, каб жыць такой высакароднай марай: можа, дасць Бог, пасталеўшыя тыя, каго яна навучыла цанiць i берагчы родную мову, перададуць гэта i сваiм дзецям… I тады не будзе шчаслiвейшага чалавека ва ўсiм свеце, чым яна, Марыя Вiктараўна Краўчанка, бо яго формула ў разуменнi вясковага педагога вельмi простая: калi яны, яе вучнi, пойдуць па жыццi, не адступаючыся, не падаючы, калi яна, iх настаўнiца, пачуе iх моцныя i ўпэўненыя крокi, адчуе павагу i любоў да галоўнага, што аб’ядноўвае нацыю, – роднай мовы, культуры, традыцый…\n…А дзявятай гадзiне Марыя Вiктараўна прывычна зазiрнула ў люстэрка: як выглядае? Яе галоўнае ўпрыгожванне – добры настрой, а ён нiколi яе не пакiдае. Мiнута ў мiнуту настаўнiца зайшла ў клас i прывiтала дзяцей.\n– Пачынаем работу. Я дапамагу вам сёння пазнаёмiцца з новай цiкавай тэмай – назоўнiкам…\nЯшчэ адзiн крок да ведаў, яшчэ адзiн крок да вялiкай мэты – адкрыцця хараства i прыгажосцi роднага слова!\n← Свои строки в биографии Мозыря\nВзялся мастер за дело – живо тесто поспело →\n30.04.2014 Жыццё Палесся Комментарии к записи След на земле отключены\nШчасце настаўнiцы: 4 комментария\nВеликий русский язык будет свободно развиваться в Беларуси, так же, как и наша «матчына родная беларуская мова». Если мы потеряем русский язык — мы лишимся ума!\nЕсли мы разучимся говорить на белорусской мове — мы перестанем быть нацией.А.Г.Лукашенко (послания Президента белорусскому народу).\nРазницу чувствуете?! Не нужно искажать президента.\nНаконт памылкі ў назве, то гэта хутчэй за ўсё памылка не Ларысы Чорнай, а адміна сайта, які, як я бачу, ставіцца да нашай мовы вельмі негатыўна і абыякава. Нават усе ўступныя словы да такога матэрыялу, напісанага на нашай мове, ён набраў па-расійску. Здзекваецца папросту!\nВельмі прыкра, што сёння нават пра жыццё вяскоўцаў-сейбітаў распавядаецца на расійскай мове. Пэўна, супрацоўнік, што вядзе сельгастэматыку не беларус, альбо моцна асіміляваны, таму яму цяжка пісаць па-нашаму.\nАле я схільны верыць, што беларуская мова будзе ў «Жыцці Палесся» пашырацца, што гэты артыкул Ларысы Чорнай і пара замалёвак Наталіі Канопліч — гэта толькі першыя ластаўкі.\nШкада, што на 23 годзе назалежнасці Беларусі ад галоўнай газеты сталіцы ўсходнягя Палесся даводзіцца з гэткаю прагаю чакаць ды лавіць гэтых ластавак на беларускай мове…\nАле ж, нездарма Прэзідэнт Беларусі А.Р. Лукашэнка сказаў у апошнім сваім пасланні беларускаму народу і Нацыянальнаму Сходу Рэспублікі Беларусь: «Калі мы развучымся размаўляць на беларускай мове, мы перастанем быць нацыяй». Мазыр, нажаль, ужо амаль на мяжы гэтага. Трэба тэрмінова ратаваць сітуацыю. І на «Жыццё Палесся» тут самы вялікі разлік!\nАлесь, а вы не заўважылі, што ўжо ў назве ёсць памылка? («Шчасце настаўницы»)\nАле ў астатнім хочацца сказаць шчырыя словы падзякі за гэты матэрыял. Вельмі прыемна было чытаць пра Марыю Віктараўну.\nВялікі дзякуй спадарыне Ларысе за цудоўны аповед пра настаўніцу. І асаблівая падзяка за тое, што па-беларуску. Спадзяюся, што і ўвесь праект будзе беларускамоўным. Няхай хаця б з нашых прыгожых, сціплых і працавітых вясковачак не выкараняецца наша мова!


Весткі з Кольненскай школы Жыткавіцкага раёна — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nВесткі з Кольненскай школы Жыткавіцкага раёна\n18.11.2015 56 Новае Палессе 0 Comment\nПра беражлівасць і ахову экалогіі чуў і ведае кожны. Але павярхова. Так, не здзіўляйцеся: усе мы чулі, што патрэбна берагчы ваду, электраэнергію і г. д., а вось чаму і якія наступствы можам мець у адваротным парадку — мала хто ведае.\n“Ахоўнікі вады” —міжнародны экаўрок, які праводзіўся настаўнікамі ў 7 краінах СНД з 7 па 10 лістапада. Мэта праекта — сфармуляваць у школьнікаў адказныя адносіны да водных рэсурсаў планеты і сваёй краіны, а таксама навучыць іх берагчы ваду ў паўсядзённым жыцці.\nВясною 2015 года праект меў вялізны поспех у Расіі, дзе праводзіўся па ініцыятыве Міністэрства пры-родных рэсурсаў і экалогіі РФ, кампаніі “PepsiCo” і “Зялёнага руху Расіі ЭКА”. Праект ахапіў 78 рэгіёнаў, а гэта каля 5500 школ і 250000 вучняў.\nЭкаўрок не абышоў і нашу школу. 11 лістапада Таццянай Іванаўнай Блоцкай быў праведзены экаўрок “Ахоўнікі вады”. Разам з Капай – эмблемай праекта — мы пазнавалі мір вады. На ўроку былі ўзняты пытанні аб знікненні вады, разгледжаны варыянты захоўвання пітной вады. Дзеля большага асэнсавання праблемы настаўніцай была падрыхтавана прэзентацыя, дзе разглядаўся ўплыў чалавечай дзейнасці на знікненне вады. Так, вядомае Аральскае возера, якое некалі было чацвёртым па велічыні ў свеце, стала пустыняй. З-за нерацыянальнага выкарыстання — арашэння палёў у рэспубліках Казахстан, Узбекістан і Туркменістан —мы страцілі гэтае воднае люстра. Усе ўдзельнікі экаўрока былі здзіўлены тым, які аб’ём вады выкарыстоўвае чалавек у побыце. Мы нават не здагадваліся аб такіх лічбах! Кожны адразу ж задумаўся: а колькі ён траціць вады ўпустую? Адказ прыйшоў падчас урока, і, на жаль, невясёлы.\nАднак выйсце ёсць: мы ўжо сёння павінны праяўляць ініцыятыву па збераганні водных рэсурсаў. Як прыклад — кампанія “PepsiCo”, якая праводзіць шэраг важнейшых мерапрыемстваў па ахове вады і забяспечванню насельніцтва воднымі рэсурсамі. Лічым, што такі прыклад неабходны, бо менавіта мы абавязаны пакінуць нашчадкам жыццё, забяспечанае пітнай вадою.\nЭкаўрок “Ахоўнікі вады” даў нам магчымасць глыбей зазірнуць у сутнасць праблемы знікнення вады і самім падумаць над распрацоўкай мерапрыемстваў, накіраваных на яе захоўванне. У канцы ўрока кожны зрабіў сабе пакетбук, у якім запісаў простыя парады па захоўванні вады.\nвучаніца 11 класа Кольненскага дз/с-СШ.\n← Землепользование в Житковичском районе\nЛучший механизатор хозяйства в Житковичском районе →\nНаваселля прыйдзецца пачакаць


Хай шчасна вам будзе! | Глуск | Глусский район | Погода в Глуске | Новости Глуска | Новости Глусского района | Родина | Радзiма | Газета Глуска\nХай шчасна вам будзе!\nВторник, 2.07.2013 08:20. Category: Общество\nЧас ад часу хата Ніны Канстанцінаўны Серык, як і шмат гадоў таму, напаўняецца дзіцячымі галасамі. І гэта яе радуе, надае жыццёвы тонус і прыбаўляе моцы. У 85 гадоў, якія споўніліся ёй 1 ліпеня, не перастае сцвярджаць, што яна самая шчаслівая і самая багатая жанчына.\n— Усё маё багацце — мае 11 дзяцей, 17 унукаў і 8 праўнукаў, — гаворыць, усміхаючыся падчас размовы з намі, Ніна Канстанцінаўна. — Неяк аднойчы іду па вуліцы з каляскай, а суседка пытае: “Дакуль каляскі будзеш катаць?”. Я і кажу: “Усяго только 35-я”. Для мяне дзеці заўсёды былі і ёсць у радасць. Не разумею, калі хто-небудзь скажа, што стаміўся, гадуючы аднаго-двух дзяцей. У мяне ж яны нараджаліся адзін за адным, з малым прамежкам часу. Першых гадаваць было цяжэй, а потым старэйшыя дапамагалі глядзець малых. Ды і бацькі, якія жылі побач, наглядалі за дзецьмі.\nНіна Канстанцінаўна ўспамінала гады сваёй маладосці, і кожны яе сказ як бы адлюстроўваў нейкія этапы жыцця. Вось мы разам з ёй пераносімся на палявы стан, дзе яна пад спякотным сонцам жала жыта, а вечарам таго ж дня нарадзіла дачку. Альбо яскрава ўяўляем малюнак, калі яна подбежкам спяшаецца на ферму і з сабою за руку вядзе двух — трох дзяцей.\n— Усяляк прыходзілася, пакуль уладкавала дзяцей у садок, — працягвае наша субяседніца. — І са мной на работу хадзілі, і за плячыма малых насіла, а яшчэ мужу, які працаваў вадзіцелем, у машыну двух — трох падсаджвала. Гэта цяпер маці гадамі могуць дома сядзець з дзецьмі, а тады мы на дапамогу дзяржавы не разлічвалі, рабілі ўсё самі, стараліся не проста выжываць, а нармальна жыць. Прыходзілася і на дзвюх работах працаваць. Днём у магазіне прадаўцом, а ноччу — вартаўніком у калгасе. Ніякай работы не цуралася, таму і працоўнага стажу без малога 40 гадоў маю. Неяк было сорамна, што я, маладая, здаровая жанчына, сяду і буду сядзець дома. Хацелася жыць не горш за людзей. Яно так і было. Без перабольшвання скажу, што і гаспадар мой, і нашы дзеці хадзілі заўсёды ў чыстым адзенні. І паесці заўсёды ў нас было. Трымалі карову, і не адну, свіней, індыкоў, курэй, агарод саджалі. Бывала, напяку гару бліноў, пастаўлю пасярэдзіне стала, а з двух бакоў — скавароды са шкваркамі. Сядзем сям’ёй, наядзімся ды малаком зап’ём.\nШчыра кажучы, мы не пераставалі здзіўляцца таму, што расказвала Ніна Канстанцінаўна. Спрытная яна была ва ўсім — і дзяцей нараджаць, і ў рабоце, і хатнюю гаспадарку з толкам весці. А яшчэ яна — выдатная майстрыха — можа шыць, прасці, ткаць, вышываць. Усяму гэтаму прыйшлося навучыцца, каб з сямейнага бюджэту менш траціць грошай на адзенне. З якога боку ні расказвай пра гэту жанчыну, выснова адна — працавітая, дамавітая, цудоўная маці і жонка, а цяпер яшчэ бабуля і прабабуля. Ні час, ні хваробы, з якімі прыхо-дзіцца жыць, не скарылі Ніну Канстанцінаўну. І цяжкасці, і вясёлае яна ўспамінае з доляй гумару. Хіба толькі неахвотна гаворыць пра той перыяд жыцця, калі была вязнем канцлагера. Дзякуй Богу, вярнулася адтуль у 16 гадоў жывой і здаровай. Дарэчы, вязнем быў і яе муж, Мікалай Фёдаравіч, які ўжо памёр. Сёння яна з жалем успамінае пра яго, бо, нягледзячы на тое, што між імі было многа ўсякага — і добрага, і дрэннага, усё роўна не хапае яго прысутнасці.\nМы размаўлялі з Нінай Канстанцінаўнай і бачылі перад сабой шчырай душы жанчыну, якая вельмі ганарыцца і даражыць сваёй сям’ёй, якая заўсёды рада званку дзяцей і ўнукаў, кожнага з іх гасцінна чакае да сябе дадому. І яны прыедуць, абавязкова прыедуць, каб удзячна павіншаваць Ніну Канстанцінаўну з юбілеем. Дык пажадаем і мы, каб яшчэ доўга не згасаў агеньчык у яе акне і па-ранейшаму хата поўнілася дзіцячымі галасамі.\n« Позаботься о зиме летом!\nЗа бяспеку ўсе ў адказе »\nАктуально (1 000)\nОбщество (4 381)\nТема недели "БелТА" (55)


Беларуская мова ў сферы sacrum: канферэнцыя да дня роднай мовы праходзіць у Акадэміі навук Беларусі\nКаляндар важнейшых рухомых і нерухомых святаў у Каталіцкім Касцёле на 2018 год\nНа 14 лютага ў гэтым годзе прыпадае Папялец. Пальмовая нядзеля — 25 сакавіка, Вялікдзень — 1 красавіка.\nА які абярэш ты? Новыя календары на 2018 год ад Catholic.by.\nДарагія чытачы Catholic.by! Ужо зусім хутка мы будзем перажываць радасныя, цёплыя і ўтульныя святы Божага Нараджэння і новага 2018 года. У сувязі з гэтым наша рэдакцыя падрыхтавала прыгожыя і разнастайныя падарункі для вас: календары з каталіцкімі святамі і ўрачыстасцямі — настольныя, насценныя і кішэнныя... А які падабаецца вам найбольш?\nЗацверджаны графік пераносу працоўных дзён у 2018 годзе. 24 снежня будзе выхадным\nУрад Беларусі прыняў рашэнне аб пераносе працоўных дзён у 2018 годзе.\nНядзеля, 26 лістапада 2017\nНягледзячы на тое, што паняцце Божага Валадарства вядома хрысціянам ад самага пачатку існавання Касцёла, урачыстасць Хрыста Валадара была ўстаноўлена менш ста гадоў таму.\nСубота, 8 красавіка 2017


Канвертаваць Кубінскіх канверсоўных песа (CUC) і Augurs (REP) : Калькулятар абменнага курсу\nКубінскі канверсоўнай песа (CUC) і Augur (REP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Кубінскі канверсоўнай песа і Augur пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Кубінскі канверсоўнай песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Augur валюты па змаўчанні. Націсніце на Augurs або Кубінскіх канверсоўных песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКубінскіх канверсоўных песа гэта валюта, у Куба (CU, CUB). The Augur гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал REP можа быць запісаная REP. Абменнага курсу кубінскіх канверсоўных песа Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Augur Апошняе абнаўленне 25 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. CUC каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. REP каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Кася Камоцкая падтрымае фіналістаў «Засьпявай 3.0». Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nЗ моманту спыненьня дзейнасьці гурту «Новае Неба» Кася Камоцкая зрэдчас выходзіць на сцэну. Яна занялася кінадакумэнталістыкай і сьпявае толькі для сяброў. Выключэньні робяцца раз на некалькі гадоў. Сёлета сьпявачка вырашыла падтрымаць фіналістаў конкурсу «Засьпявай 3.0». Яна выступіць разам з гітарыстам Сяргеем Скуратам. Адмыслова да гэтай падзеі Tuzin.fm склаў топ-12 найлепшых песень у выкананьні першай беларускай рок-князёўны. Некаторыя зь іх абавязкова прагучаць на канцэрце ў дворыку плошчы Свабоды 8 ліпеня.\nАдкрые канцэрт паўгадзінным сэтам сьпявачка Pauline. Яна брала ўжо ўдзел у конкурсе «Засьпявай» летась і была адзначаная адмысловым прызам журы. Сёлета Паліна Цімохіна падала ў намінацыю «Сьпяваная паэзія» песьню на верш Ірыны Багдановіч, якая трапіла ў лік фіналістаў конкурсу. У лік найлепшых яе ўключылі лідэр гурту «Палац» Алег Хаменка і рэдактар Tut.by Яўген Карпаў. У выпадку перамогі ў конкурсе, Паўліна зьбіраецца патраціць прызавыя грошы на запіс песень для свайго дэбютнага альбома.\nЯшчэ адзін прэтэндэнт на перамогу ў намінацыі «Сьпяваная паэзія» — гурт «Сон-трава» таксама выступіць у гэты вечар з паўгадзінным сэтам. Яны паклалі на музыку верш Насты Кудасавай «Горадзе наш», якую высока ацаніла журы «Засьпявай 3.0». У ліку фаварытаў гэты твор называюць Ганна Янкута і Сяргей Пукст. «У песьні распавядаецца пра нейкую абмежаваную прастору, у якой як быццам бы ўсе павінны быць шчасьлівымі, але вось гэтая гарадзкая закрытасьць людзей, адасобленасьць вымушае іх пакутаваць», — кажа сьпявачка Кацярына Гузоўская-Гара. Яна мае далейшыя пляны да гэтага твору — дадаць у яе рытм-сэкцыю, бэк-вакалы, а і ў ідэале — аркестар Бабарыкіна. «Але на тое наўрад ці хопіць і прызавых грошай», — сьмяецца Кацярына.\nЯшчэ адным выступоўцам у гэты вечар будзе фіналіст у намінацыі «Замежны пераклад» — гурт Bar Akaryna. Музыкі граюць у стылях фольк/рок/блюз/кантры, а іх рэпэртуар складаецца як з аўтарскіх твораў, так і перасьпеваў на беларускай твораў Барыса Грабеншчыкова, Боба Дылана, Віктара Цоя. Для «Засьпявай 3.0» яны пераклалі песьню Піта Сыгэра «Where Have All the Flowers Gone?» («Дзе кветкі ўсе»), які вылучылі сярод найлепшых у сваіх рэйтынгах журы Глеб Лабадзенка і Ўладзь Лянкевіч.\nВесьці канцэрт «Засьпявай 3.0» будзе Алег Хаменка. У продажы толькі 50 квіткоў.\n8.07. Менск, Chill Out (плошча Свабоды, 4, унутраны дворык). 19:00-22:00. Засьпявай 3.0: «Сон-трава», Bar Akaryna і Pauline. Госьць — Кася Камоцкая. Кошт квіткоў: 100 000 руб. (папярэдне), 150 000 руб. (у дзень, пры наяўнасьці). Інфа: +375 29 687-20-93.\nЗасьпявай 3.0, Кася Камоцкая, Сон-Трава, Pauline, Bar Akaryna\n3371 / 0\n4161 / 1


Днямі ветэран працы Станіслаў Навагродскі, які ў свой час 25 гадоў узначальнаў калгас імя Фрунзэ, адзначыў 75-гадовы юбілей | Щучинская районная газета Дзяннiца\nГлавная » Днямі ветэран працы Станіслаў Навагродскі, які ў свой час 25 гадоў узначальнаў калгас імя Фрунзэ, адзначыў 75-гадовы юбілей\n– Пад вашым кіраўніцтвам калгас імя Фрунзэ займаў лідзіруючыя пазіцыі сярод гаспадарак раёна, – адзначыла, звяртаючыся да Станіслава Станіслававіча Ганна Станіславаўна Хвядзюк. – Сваёй добрасумленнай працай і неабыякавасцю вы заслужылі павагу не толькі сярод падначаленых, але і кіраўнікоў іншых сельгаспрадпрыемстаў і раённай улады. Прыемна бачыць вас бадзёрым і жыццярадасным! Жадаю моцнага здароўя, шчасця і бясконцага аптымізму!\nДа слоў Ганны Сталіславаўны далучыўся Генрых Феліксавіч Шандроха і прызнаўся, што адукаванасць і мэтанакіраванасць Станіслава Станіслававіча яго заўсёды ўражвалі.\nЮбіляр быў вельмі расчулены цёплымі словамі, пачутымі ў свой адрас. Ён з задавальненнем дзяліўся з гасцямі ўспамінамі аб працоўных буднях у калгасе імя Фрунзэ.\n– У нашай гаспадарцы ў той час налічвалася 3100 гектараў сельгасугоддзяў, у тым ліку 1900 гектараў пашні, – гаворыць С.С. Навагродскі. – Пагалоўе буйной рагатай жывёлы складала 3000, з якіх 630 – дойны статак. На малочнатаварных фермах “Хадзілоні” і “Паддубы” мы атрымлівалі ад кожнай каровы да 4500 тон малака ў год – па тагачасных мерках вельмі дастойны вынік. Безумоўна, гэтага немагчыма было б дабіцца без зладжанай працы ўсяго калектыву. Вельмі прыемна, што былыя калегі не забываюць пра мяне, часта тэлефануюць, цікавяцца здароўем і справамі. Дзякуй вам за ўвагу і клопат!


У Афрыкі будзе свой «шэнген» | Новы Час\nЦяпер у склад Саюзу уваходзяць усе афрыканскія краіны акрамя Марока, якое незадаволеная сяброўствам у AU непрызнанай дзяржавы Заходняя Сахара.\nЯк мараць аўтары ідэі «афрыканскага шэнгену», хутка афрыканцы будуць наведваць іншыя краіны рэгіёну без усякіх візаў, што стане сапраўдным імпульсам для лакальных гаспадарак. Так, у Руандзе, якая з 2013-га вольна пускае да сябе усіх грамадзян краін AU, эканоміка штогод расце ўдвая.\nУвядзенне агульнай візавай зоны, акрамя ўсяго, уздымае аўтарытэт Саюзу, паколькі дазваляе яму весці перамовы з ЕС аб візавым пытанні ад імя усіх афрыканскіх краін. У прынцыпе, ідэя на месцах спадабалася.\nУжо ў 2018-ым плануецца падпісаць пратакол пра «афрыканскі шэнген» і пачаць запуск праекту. Хаця і скепсісу наконт яго рэалізацыі таксама хапае. Сёння Афрыка знаходзіцца ў стадыі палітычнай турбулентнасці і цяперашнія аматары агульнай візавай зоны могуць проста фізічна не дажыць да саміту AU у 2018-ым.\nПаводле нямецкай прэсы


У Гарадку адмовілі ў праве назірання » UDF.BY | Новости Беларуси\nНазіральнік, праваабаронца Леанід Гаравы падаў у суд іск на старшыню Гагарынскай выбарчай камісіі Вячэслава Грыбанава. Вячэслаў Грыбанаў адмаўляе назіральніку Гаравому, даверанай асобе Алеся Міхалевіча, у рэалізацыі праў на назіранне на падставе версіі аб надзвычайным здарэнні, якое можа адбыцца падчас як датэрміновага галасавання, так і ў дзень выбараў.\nПры гэтым Вячэслаў Грыбанаў паўтарае меркаванне кіраўнікоў раённай камісіі Наталлі Берасневай і Ўладзіміра Зыкава.\n14 снежня Леанід Гаравы наведаў Гагарынскі выбарчы ўчастак, дзе планаваў правесці назіранне за ходам датэрміновага галасавання. Дадзены ўчастак вызначаецца тым, што з месцаў для назіральнікаў не бачны ні ход выдачы бюлетэняў, ні ход галасавання – колькі выбаршчыкаў уваходзіць у кабіну для таемнага галасавання.\nДавераная асоба яшчэ 7 снежня звяртаўся да раённай камісіі наконт парушэння праў назіральніка на гэтым участку. Але кіраўнікі раённай камісіі Наталля Бераснева і Уладзімір Зыкаў не аднавілі парушаныя правы назіральніка, а сам зварот разгледзілі з парушэннямі нормаў выбарчага заканадаўства. Гэта стала падставай для звароту Леаніда Гаравога да старшыні Гарадоцкага райвыканкама наконт пачатку адміністратыўнага працэсу супраць Н. Берасневай і У. Зыкава.\nНа прапанову назіральніка аднавіць парушаныя правы -- паставіць стол на месца з якога бачны і ход выдачы бюлетэняў, і ход галасавання старшыня Вячэслаў Грыбанаў адказаў адмовай. Пры гэтым старшыня камісіі прадэманстраваў дзіўную "логіку". Стол нельга ставіць каля сцяны, бо пры ўзнікненні надзвычайнага здарэння неабходна будзе адкрываць запасны выхад, а стол назіральнікаў будзе супрацьдзейнічаць гэтай эвакуацыі. Зыходзячы з гэтай "логікі" выходзіць, што назіральнікі з'яўляюцца быццам тэрарыстамі або хворымі на галаву асобамі, якія будуць супрацьдзейнічаць эвакуацыі з ўчастка.\nУ сувязі з адмовай Вячэслава Грыбанава актывіст праваабарончай арганізацыі Рух "За Свабоду", давераная асоба кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь А. Міхалевіча, Леанід Гаравы звярнуўся ў суд Гарадоцкага раёна з іскам да Гагарынскай участковай камісіі №5.


Пра нас - VTEX GROUP\nТрывалы - Надзейны - Перамагайце разам\nМы непахісныя, мы добры сябар нашых кліентаў, магчыма, вы проста ведаеце нас, але хутка вы можаце ведаць, што мы сумленныя з усімі кліентамі, і мы будзем добрымі сябрамі, нават калі ў нас не было справы. як мы ведаем, давер - гэта першы крок для бізнесу.\nМы вартыя даверу, калі вы ведалі нас раней, вы можаце ведаць, што мы за людзі. мы знаходзімся ў галіне друку этыкетак больш за 15 гадоў. усе нашы папярэднія кліенты падтрымліваюць добрыя адносіны з намі і падтрымліваюць нас. мы сапраўды рады і цанім разам з імі. На ўра.\nБяспройгрышнае разам - наша галоўная мэта, па-першае, увесь прадукт ад вытворцы без сярэдняга чалавека, і мы з'яўляемся ўладальнікам гэтага вытворцы, мы можам падтрымаць нашых кліентаў добрымі коштамі, стабільнай якасцю і выдатным сэрвісам. мы прафесар нашай вобласці.\nМагчыма, вы нас добра ведалі раней. мы каманда, якая называецца: STW\nS = Сэм Вонг: Кіруючы дырэктар Shanghai Flexo Inks Fine Chemical Co., Ltd., 15-гадовы досвед працы ў галіне этыкеткі і друкарскіх фарбаў.\nТ = Ціна Ся: Кіраўнік кампаніі Shanghai AC TTR ленты Лтд, 15-гадовы вопыт у галіне этыкеткі тканін і стужак TTR.\nW = Уэйн Чжоу: Кіраўнік кампаніі Shanghai Xinhu Machinery Co., Ltd. 15 гадоў працуе ў галіне паліграфічнага абсталявання.\nНепахісны чалавек, ён можа дапамагчы вам у поўным вырашэнні праекта друку этыкетак. Патэлефануйце яму ў любы час, калі вы вызваліцеся.\nНадзейная лэдзі, яна добра ведае вырабы з этыкеткі, вырабы з стужак ttr і раскажа вам усё, што ведае.\nБяспройгрышны разам Чалавек, Ён заўсёды імкнецца прапанаваць добрыя цэны, а таксама Ён можа дапамагчы вам у любым пытанні друку.\nVTEX GROUP - РАШЭННІ ДЛЯ ПЕЧАТЫ ЭТЫКЕТКІ


Каменны сад Валянціны Аксак\nГалоўная » Навіны » Каменны сад Валянціны Аксак\nДата публікацыі: 22.01.2016\nАле як жа тысячы людзей, для якіх паэзія і ёсць свет? Што рабіць ім з адчуваннем заканамернасцяў быцця, з адчуваннем значнасці ўсякай драбязы і яе хараства? Даўным-даўно сказана, што можна быць паэтам, не напісаўшы ані радка.\nАдзін з вершаў, што запамінаюцца на ўсё жыццё, — верш Рышарда Крыніцкага, прысвечаны спачыламу сябру: чыстая старонка. Пустата. Занатаваная ціша.\nДа такой паэзіі – аголенай да самай сутнасці – падобныя японскія каменныя сады. Створаныя для спачыну ад штодзённай мітусні, для развагі, адасаблення ад навязаных роляў, яны даюць магчымасць пабыць аднаму і разам з тым – нарэшце ўз’яднацца з прыродай. Не выехаць у выходны дзень з кошыкам правізіі за горад, адучваючы сябе “вянцом”, – а менавіта стаць сабой, у пакоры схіліўшы голаў.\nУ каменным садзе ўзрасла “Дзікая сліва” Валянціны Аксак. Ніякіх гульняў на асацыяцыі і знешнім падабенстве слоў. Тым больш — ніякага версіфікатарства. Паэзія знаходзіць плоцевае ўвасабленне не ў ланцужку слоў, якія сутыкаюцца сэнсамі і гэтым выкрасаюць сполахі сэнсу новага (што зазвычай і займае чытача). Паэзія Валянціны Аксак адразу выліваецца ў думку, якая выкарыстоўвае словы ў мінімальна патрэбнай колькасці.\nЁсць аўтары, якія быццам бы кажуць вершам (і вершам добрым, запамінальным): “Глядзіце, як я жанглюю! Глядзіце, я пускаю з рукавоў маланкі! Глядзіце!”\nУ вершах Валянціны Аксак чуецца іншы голас: “Я сказала. Вы – думайце”. Для прачытання “Дзікай слівы” амаль не патрэбны культурны багаж, без якога не пушчаюць на борт постмадэрнізму. Адзінае, што трэба, — час. Удумлівасць.\nПаэтэса (ёй як нікому пасуе гэтае слова) не прыкрытая нічым: прамаўляе толькі ад сябе, без гістарычных масак. Рэдкія спасылкі на іншых аўтараў — адно ў адкрытым цытаванні. Дый цытата патрэбная не для таго, каб падмацаваць аўтарытэтным меркаваннем сваю думку: паэтэса толькі адштурхоўваецца ад чужых слоў, ад іх выходзіць да разваг уласных.\nКалі б не незямны спакой, адлучанасць ад мітусні, паэтэса была б абсалютна безабаронная: яна гаворыць толькі пра самае інтымнае. Пра сям’ю. Пра адчуванні жанчыны ў розным узросце і розных ролях. Неверагодная рэч, аднак Валянціна Аксак у адзін і той жа час падаецца намёртва ўкрыжаванай у свой верш – і абсалютова ад яго адстароненай.\nЦікава, што сям’я для яе перадусім родавае паняцце, а не тое, што атрымліваецца (пры добрым раскладзе) пасля шлюбу. Дзед і бабуля — як пачатак жыцця; ва ўспамінах пра іх няма смутку; яны і ёсць стваральнікі таго свету, у якім знаходзіш адхланне:\nЗусім іншае бачанне бацькоў. Тут і прарываецца самота, пачуванне сябе сіратой. У тым жа вершы –\nДа бацькоў паэтэса звяртаецца, як да згубленага апірышча.\nда бацькоўскае хаты –\nсэнс слова тыл\nу той дзень,\nАле адмовіцца ад гэтай тугі немагчыма – не толькі таму, што бацькі: нават стаўшы родзічамі “па той бок” свету, яны ўсё яшчэ нагадваюць пра існае, значнае, чыстае. У гэтым імкненні да чысціні заключаецца найбольшая драма Валянціны Аксак. “Дзікая сліва” – споведзь жанчыны, якая займела няшчасце аддаць перавагу розуму, а не пачуццю, роздуму і халоднай цноце наўзамен бяздумнай жарсці і плоцевым узрушэнням. Неаднаразова паэтэса звяртаецца да паняцця граху. У чым менавіта ён заключаны — застаецца па-за радкамі, дый гэта не мае значэння. Дастаткова проста быць чалавекам (а тым больш жанчынай) на зямлі, каб апрыёры лічыцца падуладным граху.\nБез таго адметная, паэзія Валянціны Аксак адрозніваецца ад твораў іншых аўтараў яшчэ і ў гэтым: яна не спалучае язычніцкае з хрысціянскім, што ўвогуле традыцыйна для беларускай паэзіі. Жаночае з хрысціянскім — так. Пасля споведзі спустошаная, знясіленая шчырасцю паэтэса задаецца пытаннем:\nА як жа яна\nадказвае на споведзі\nна ўсе пытанні\nГледзячы ў неба, паэтэса бачыць у ім не язычніцкі россып зорак – але далікатную, мілажальную любату, “якую чамусьці назвалі — чысцец”. Вясна гэтаксама для яе не пара абуджэння чалавека і пачуццяў, але Вялікдзень.\nПры гэтым адны і тыя ж сімвалы ў Валянціны Аксак могуць мець процілеглы сэнс. У той жа Вялікдзень, калі святлее мармур на магіле маці, “мятлік сядае на чырвонае яйка” — знак святла, чысціні, радасці, сімвал самое душы. Той жа матылёк раскрываецца як знак жарсці, плоцевага:\nКветкі й матылі\nў зыркія колеры\nдзеля адной мэты –\nБачыце? Тут жа і кветкі, якія для Валянціны Аксак — уратаванне: па-першае, яны не здрадзяць, па-другое – прымуць тваю любоў, па-трэцяе, яны — прыручаная частка прыроды, нароўні з садам, атрыманым у спадчыну ад дзеда і бацькі. Выкарыстанне адных і тых жа сімвалаў у процілеглых значэннях як нішто іншае ярка падкрэслівае ўнутраны раскол аўтара. Ці не таму паэтэса так часта звяртаецца ў вершах да віна?..\nУзнікае пытанне, што вымусіла яе абраць ролю пустэльніцы, для якой нават нядзельныя танцы абарочваюцца дакорам сумлення? Рабіць такога кшталту высновы хутчэй справа псіхолага, чым рэцэнзента. Але выдае на тое, што справа ў колішняй здрадзе. Вельмі лёгка, як бы між іншым, паэтэса прамаўляе ― “каханыя мужчыны”. З горыччу, якая пералілася ў абстрагаванае назіранне за сабой і мужчынам, зазначае:\nна рай перад раем,\nкаб рэштаю год усвядоміць,\nшто іншага раю\nім не дадзена ўведаць.\nГэтага дастаткова, каб адчуць няпэўнасць чалавечага шчасця, калі яно стаіць на каханні. Многа больш надзейная і несумненна больш чыстая — павага і туга па бацьках, пяшчота да ўзрошчаных кветак, адданасць унуку.\nАкром гранічна шчырай споведзі жанчыны, “Дзікая сліва” разгортвае яшчэ і ўзаемадачыненні пакаленняў. Паэтэса не прыўкрашвае рэчаіснасць – але і не драматызуе, і калі радок усё ж адбіваецца болем, значыць, ён сапраўды непазбежны . З ім трэба змірыцца — як зрабіла гэта Валянціна Аксак, калі і не шчаслівая, то безумоўна — мудрая.\nПры гэтым, якой бы шчырай ні была паэтэса, чытача яе прызнанні не бянтэжаць. Зноў жа, дзякуючы нязменна спакойнаму яе голасу.\nНу вось і ўсё –\nвосень чорнай фарбай\nпрайшлася па галінах\nі новая вясна\nне знойдзе колераў\nдля родных яблынь –\nІншым разам такая мужная стрыманасць працінае больш за выказанае наўпрост пачуццё.


Nick Craft SHOW! Зборка лега самаробкаў з заплюшчынымі вачыма! - bydobry.com\nHomeДзеціNick Craft SHOW! Зборка лега самаробкаў з заплюшчынымі вачыма!\nNick Craft SHOW! Зборка лега самаробкаў з заплюшчынымі вачыма!\nШто можна зрабіць з лега? Ды яшчэ з заплюшчынымі вачыма?\nСёння ў нас Nick Craft SHOW! Nick Craft будзе збіраць LEGO заплюшчынымі вачыма! Бацькі напісалі на картках слова. Гэтыя словы і павінны ператварыцца ў LEGO самаробкі, якія Мікіту трэба сабраць з канструктара. Вось такія ідэі Лега наведваюць бацькоў Nick Craft😂.\nPrevious articleМорква тушаная з яблыкамі. Страва для Вялікага посту.\nNext articleАўтарскія бранзалеты. Бранзалет сваімі рукамі.


Новы Горват, раман пра правінцыйную багну, дэтэктыў на трасянцы. Кніжны агляд Onliner\nПад канец 2018 года шэраг беларускіх пісьменнікаў разрадзіўся выхадам новых кніг. Ад кагосьці з іх, як ад Алены Брава, чарговую кнігу чакалі амаль сем гадоў. А ў выпадку з Андрэем Горватам хутчэй чакалі яго вяртання ў Facebook (пісьменнік выдаліў свой акаўнт паўгода таму — патлумачыў такі ўчынак жаданнем жыць рэальнасцю, а не ў паралельным свеце інтэрнэту), чым такой «хуткай» другой кнігі. Знаёмім, пра што расказваюць кніжныя навінкі.\nАндрэй Горват «Прэм’ера»\nУ атмасферы поўнай сакрэтнасці пабачыла свет другая кніга Андрэя Горвата. Інфармацыя пра яе выхад да старту продажаў нідзе не з’явілася. Аўтар вырашыў усё рабіць па-ціхаму. Дзяліцца пакупкай на сваіх старонках у сацыяльных сетках пачалі самі чытачы, якія выпадкова натрапілі на кнігу (яна, дарэчы, прадаецца толькі ў дзвюх кропках у Мінску).\nСюжэтна кніга з’яўляецца лагічным працягам «Радзіва „Прудок“». Твор закальцаваны спектаклем, які паставілі ў Купалаўскім тэатры паводле першай кнігі: усё пачынаецца рэпетыцыяй, а заканчваецца прэм’ерай. У аповесці вачыма старонняга назіральніка паказана ўнутранае жыццё Купалаўскага, так званая «творчая кухня»: падрыхтоўка да спектакляў, рэпетыцыі, зносіны ў тэатральным калектыве і г. д. Яшчэ ў сюжэце з’яўляюцца разважанні, уражанні Андрэя ад вандровак па Еўропе, пошукі сябе і свайго месца ў свеце. Ці знайшоў? Даведаецеся, прачытаўшы твор.\nАўтар не ладзіў гучных прэзентацый і аўтограф-сесій, таму мы, на жаль, не зможам параўнаць чаргу чытачоў з той, што стаяла да Віктара Марціновіча па яго «Ноч». Пакуль. Пустэльнік Горват, думаецца, усё-такі выйдзе да людзей, калі тысячны наклад «Прэм’еры» скончыцца (наклад яго «Радзіва…» у суме ўжо дасягнуў сямі тысяч).\nАндрэй Федарэнка «Сузіральнік»\nАндрэй Федарэнка — з тых аўтараў, чые кнігі чытаць аднолькава цікава. Ці то гэта раман пра паўстанне 1920 года «Нічые», ці то гэта аповесць пра маладзенькага, няўпэўненага ў сабе вясковага бібліятэкара ў «Вёсцы». Федарэнка — віртуозны пісьменнік-традыцыяналіст. Ён піша так, як і дзясяткі гадоў таму гэта рабілі найлепшыя аўтары. Ён умее ў любую колькасць старонак упісаць сюжэт. Што паспяхова і робіць. Праўда, пісьменнік усё радзей піша творы, большыя за сотню старонак.\nВось і ў «Сузіральніках» Федарэнка не стаў ужываць вялікіх формаў. Кнігу склалі дзве аповесці («Ксю», «Сузіральнікі»), два апавяданні («Сахалінка», «Шчасце»), два эсэ («Манголія», «Пташнікаў»).\nВясковец Лёня паехаў на Ждановічы па стартар для сваёй Kia. А ў Мінску, куды заехаў пасля, сустрэў Ксю — пляменніцу старэйшага сябра, з якой пятнаццаць гадоў не бачыўся. І Лёня пачынае ўзгадваць, як вярнуўся з арміі, пайшоў працаваць на чыгунку. Як пачаў «разрывацца» паміж «уяўна даступнай» Святланай, другой сябравай пляменніцай, і «маленькай пяшчотнай сяброўкай» сямнаццаці гадоў Ксю. Са Святланай нічога не атрымалася. Але вось з Ксю іх звязвала куды больш…\nМуляр-бетоншчык Шаўцоў-Бузук са «Шчасця» неяк трапіў на халтуру да пісьменніка. Той пасля працы запрасіў рабацяг за стол. А за чаркай і пацякла размова. Шаўцоў-Бузук з той размовы і памяняў сваё жыццё. У Федарэнкі галоўнае — паводзіны людзей. Тое, што ён асабліва добра выпісвае ва ўсіх сваіх творах.\nАлена Брава «Садомская яблыня»\nБез твораў Алены Брава немагчыма ўявіць сучасную беларускую літаратуру. Яна піша мала, але кожная яе кніга — падзея. Таму «Садомская яблыня» была сапраўды доўгачаканай.\nРаман прасякнуты атмасферай безвыходнасці, у якой знаходзіцца галоўная гераіня, 42-гадовая журналістка Інга Куродым. Яна жыве ў горадзе Мірапольску і працуе на мясцовым тэлебачанні. Жанчына спрабуе вырвацца з правінцыйнай багны, але чым больш караскаецца ўверх, тым больш багна паглынае яе. Увесь твор — скарга жанчыны на жыццё і свет вакол. Яна маці-адзіночка, якая ўвесь час гадавала сына насуперак абставінам і змагалася за існаванне ў маленькім горадзе, дзе кожны жыхар навідавоку.\nЗ першых старонак тэкст абрынаецца вам на галаву, бо напісаны твор мовай, поўнай канцылярызмаў і штампаў. Персанажы не проста выкарыстоўваюць канцылярыт у сваёй працы, але і так думаюць.\nКніга актуальная для нашага часу, калі шырока абмяркоўваюцца пытанні гендарнай роўнасці. Гэта аб’ёмны і насычаны раман, чытанне якога не будзе простым, але чытацкая асалода ад пераадолення апошняй старонкі кнігі будзе вялікай.\nКаміла Цень «Сакрэт фірмы»\n(Выдавецтва «Электронная кнігарня»)\nДэбютная кніга загадкавай Камілы Цень (яна так і не раскрыла свайго сапраўднага імя) «Я прыду за табой у аўгусце» была вельмі прыязна ўспрынята чытачамі. Яна абрала арыгінальную манеру аповеду: увесь твор напісаны трасянкай. На гэты раз аўтарка пайшла далей, спалучыўшы ў новай кнізе адразу тры часткі на розных мовах: персанажы гавораць па-беларуску, па-руску і на трасянцы.\nНа месцы галоўнага героя кнігі марылі б апынуцца многія — у пошуках працы ён выходзіць на вакансію, дзе нічога не трэба рабіць. І гэта не жарт: кожны дзень Міхась Мысліўчык прыходзіць, самастойна адчыняе дзверы ў пусты офіс, сядзіць там поўны рабочы дзень з перапынкам на абед і ідзе дадому. Што цікава, зарплата таксама стабільна залічваецца на картку. Многія б парадаваліся такому падарунку лёсу, але толькі не Міхась, які пачынае шукаць падвох.\nЖыццё сутыкае яго з жанчынай, ужо знаёмай чытачам па папярэднім дэтэктыве Камілы Цень, — Зінаідай Юр’еўнай, катралёркай грамадскага транспарту. Гэтая няўрымслівая кабета ўжо раскрыла адно злачынства і не збіраецца спыняцца. Ну а што застаецца рабіць простай жанчыне, калі праваахоўнікі не выконваюць сваю працу? Трэба ўсё браць у свае рукі. Вось такая яна, Wonder Woman у беларускіх рэаліях.\nЗінаіда Юр’еўна з лёгкасцю выходзіць на чыстую ваду злачынцаў… Мінус кнігі — яна хутка заканчваецца.\nІлля Сін — ветэран беларускага постмадэрнізму. У анатацыі сказана, што гэта першая яго кніга, у якой ёсць такія ўласцівасці прозы, як герой і сюжэт. Ёсць. Толькі развіваюцца яны не так, як, напрыклад, у прозе Андрэя Федарэнкі. І сувязь зместу твора з тэрмінам з псіхааналізу Фрэйда, як можаце падумаць з назвы, не такая відавочная.\nМарыя, якую тата хацеў назваць Васілісай, а назвалі па патрабаванні мамы, нарадзілася ў «адным невялічкім гарадку СССР». Тата хутка выправіўся на камсамольскую будоўлю, і больш яго не бачылі. Вось з такім багажом галоўная гераіня кнігі «выплывае» ў нашым часе.\nУ жыцці Марыі ўсё няпэўна. Аўтар не называе не толькі горад, у якім яна жыве, але і ўзрост (яго можна вызначыць толькі па агульным апісанні — «нестарая кабета»). У горадзе яе ніхто не ведае. Дома ніхто не чакае. Яна дапрацоўвае апошні дзень на дзіцячай чыгунцы перад закрыццём на зімовы сезон. І кладзецца ў «спячку». Побач з горадам вайна. «Гэта мёртвая зона, нецікавая ніводнаму з бакоў канфлікту, і снарады ды ракеты пралятаюць недзе над галавой». Імёны ў герояў звычайныя, тыповыя для многіх постсавецкіх краін. Але з амаль стопрацэнтнай верагоднасцю можна лакалізаваць мясцовасць, калі ўважліва чытаць кнігу — напачатку ёсць важная дэталь.\nНеўпарадкаванае жыццё, рэдкія і выпадковыя каханкі. Здыхлік (злодзей), Сяргей, мастак (з якім за пяць апошніх гадоў адчула аргазм і якога застрэлілі — прыехаў добраахвотнікам ваяваць). Але гэта ўсё не тыя, каго чакае Марыя. Чакае і ўсё-ткі сустракае… Гэтая кніга пра жанчыну, але без феміністычных ідэй.\n/ Теги: Книги


У Харкаве расейскае консульства закідалі фарбай | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Харкаве каля расейскага консульства прайшла брутальная пратэстная акцыя, арганізаваная мясцовымі актывістамі з “Грамадскай варты”.\nПратэсты распачаліся пасля таго, як прарасейскія актывісты паспрабавалі наладзіць пад дыпламатычным прадстаўніцтвам Расейскай Федэрацыі святкаванні, прысвечаныя “Дню Расеі”. Датаго ж, стала вядома, што ў будынку консулята мае адбыцца святочны банкет, на які запрошаныя прыхільніка “Русского мира” з усёй Слабажаншчыны.\nСпярша праўкраінскія актывісты скандавалі антываенные і антыпуцінскія лозунгі і выконвалі ўсім вядомую песню пра прэзыдэнта Расеі. Пасля чаго закідалі будынак пляшкамі з зялёнкай і пакетамі з фарбай. Міліцыя спрабавала перашкодзіць мітынгавальнікам, але не надта энэргічна.\nУ Расеі гэтае пікетаванне ўжо назвалі “шабашам украінскіх неанацыстаў”. Міністэрства Замежных справаў Расейскай Федэрацыі паабяцала падаць ноту пратэста.\nРэгіянальныя праваабаронцы “Вясны” вывучалі ўкраінскі досвед


Прэм’ер Генадзь Навіцкі падпісаў адмысловую пастанову “Аб дзейнасьці, зьвязанай з правядзеньнем дасьледваньняў і публікацыяў вынікаў апытаньняў грамадзкае думкі на тэмы рэфэрэндумаў, выбараў і грамадзка–палітычнай сытуацыі ў краіне”. Цяпер усе сацыялягічныя службы Беларусі павінны атрымаць дзяржаўную акрэдытацыю ад камісіі пры Акадэміі навук.\n(Катляроў: ) “А якая тут цэнзура? Тым больш, што там заяўляльны характар. Я кажу, што буду праводзіць дасьледваньне — калі ласка. Тое, што сёньня розныя сацыялягічныя службы даюць розныя адказы на адное й тое ж пытаньне — гэта парушэньне правоў чалавека, які хацеў бы атрымаць праўдзівую інфармацыю. Я лічу, што такая камісія не пашкодзіць, бо сацыялёгія стала ангажаванай”.\n(Манаеў: ) “Гэта зьвязана з тым, што ўлада, найперш прэзыдэнт губляе падтрымку ў беларускім грамадзтве. Гэта стала вядома ўвесну — абвал рэйтынгу. А рэжым, па-сутнасьці, у адрозьненьні ад іншых дыктатураў, усё ж такі пакуль трымаецца на падтрымцы электарату. Таму для яго вельмі важна, каб электарат ці працягваў яго падтрымліваць (а гэтага цяжка дамагчыся), ці каб электарат ня ведаў рэальнага становішча”.\nА кіраўніца балтыйскага прадстаўніцтва ўплывовай амэрыканскай службы Гэлапа “Балтык Сэрвіс” Раса Альшаўскенэ сказала, што падобны да беларускага кантроль існуе толькі ў Кітаі.


Мэдыкі вызначаць прычыну сьмерці літоўскага дыплямата\n24 жнівень 2006, 13:36\nРадыё Свабода Сёньня ў Берасьці пачалася судова-мэдычная экспэртыза абставінаў сьмерці літоўскага дыплямата, афіцэра бясьпекі, дарадцы генэральнага кансуляту Літвы ў Горадні Вітаўтаса Пацюнаса. Ён загінуў у ноч з 22 на 23 жніўня ў Берасьці, куды быў запрошаны ўкраінскімі калегамі з нагоды Дня незалежнасьці Ўкраіны.\nЯк паведаміў нашаму радыё па тэлефоне выканаўца абавязкаў часовага паверанага Літоўскай Рэспублікі ў Беларусі Марыюс Януконіс, які цяпер знаходзіцца ў Берасьці, разам зь беларускімі экспэртамі працуе і мэдык зь Літвы. Магчыма, папярэднія вынікі расьсьледаваньня стануць вядомыя сёньня ўвечары. А для канчатковых вынікаў экспэртам неабходна, паводле іхных патрабаваньняў, каля двух тыдняў.\nВітаўтасу Пацюнасу было 48 гадоў, у яго засталіся чацьвёра дзяцей. Жонка дыплямата — журналістка, вядзе папулярную праграму на літоўскім тэлебачаньні. У літоўскім генэральным кансуляце ў Горадні спадар Пацюнас працаваў зь мінулага году.


Ізраіль адкрыў межы для вакцынаваных турыстаў - але ёсць умовы - 09.01.2022, Sputnik Беларусь\nІзраіль адкрыў межы для вакцынаваных турыстаў - але ёсць умовы\nУ спіс прэпаратаў, якія дазволяць уехаць у краіну, уключана таксама расійская вакцына "Спутник V". 09.01.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 9 сту - Sputnik. Вакцынаваным і перахварэўшым турыстам можна заязджаць у Ізраіль з нядзелі, адпаведная інфармацыя апублікавана на сайце Міністэрства аховы здароўя краіны.У спісе прэпаратаў, вакцынацыя якімі дазваляе замежнікам уезд у краіну, таксама расійскі "Спутник V". З моманту вакцынацыі павінна прайсці не менш як два тыдні. Адзначаецца, што турыстам, прышчэпленым "Спутником", неабходна будзе зрабіць сералагічныя аналізы на наяўнасць антыцелаў да COVID-19 на тэрыторыі Ізраіля.Усім, хто ўязджае, прыйдзецца запоўніць спецыяльную анлайн-форму заявы аб уездзе на працягу 48 гадзін да вылету, у тым ліку - дэкларацыю аб здароўі.Пры рэгістрацыі таксама неабходна прад'явіць сертыфікат аб вакцынацыі і адмоўны вынік ПЦР-тэсту, зроблены не больш як за 72 гадзіны да вылету.У аэрапорце Бэн-Гурыён замежнікі павінны будуць зрабіць ПЦР-тэст на наяўнасць каронавіруса і знаходзіцца на каранціне 24 гадзіны – ці ж да атрымання адмоўнага выніку аналізу.Нагадаем, што Ізраіль закрыў межы для турыстаў яшчэ ў пачатку пандэміі ў сакавіку 2020 года. Па люты 2021 года аэрапорт імя Бэн-Гурыёна быў цалкам зачынены - у тым ліку для ізраільцян, якія вяртаюцца на радзіму.У лістападзе 2021 года ўлады дазволілі ўезд турыстам, вакцынаваным ухваленымі Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ) прэпаратамі (Moderna, Pfizer, Johnson&Johnson - Janssen, AstraZeneca, Covishield, Sinopharm, Sinovac). У гэтым жа месяцы была ўведзена часовая забарона на ўезд замежнікаў з-за распаўсюджвання штаму "амікрон".Спіс "чырвоных" краін па ўзроўні пагрозы каронавіруса ў Ізраілі адменены.Раней улады Тайланда дазволілі ўезд турыстам, прышчэпленым "Спутником". Вакцынаваным прыезджым не давядзецца праходзіць двухтыднёвы каранцін па прыбыцці ў каралеўства, аднак застаецца абавязковым выкананне ўсіх дзейных правілаў эпідэміялагічнай бяспекі.\nізраіль, мяжа, вакцына, вакцына "спутник v", у свеце\n12:05 09.01.2022 (абноўлена: 16:39 09.01.2022)\n© AFP 2022 / GIL COHEN-MAGENАэрапорт Бен-Гурыён\nУ спіс прэпаратаў, якія дазволяць уехаць у краіну, уключана таксама расійская вакцына "Спутник V".\nМІНСК, 9 сту - Sputnik. Вакцынаваным і перахварэўшым турыстам можна заязджаць у Ізраіль з нядзелі, адпаведная інфармацыя апублікавана на сайце Міністэрства аховы здароўя краіны.\nУ спісе прэпаратаў, вакцынацыя якімі дазваляе замежнікам уезд у краіну, таксама расійскі "Спутник V". З моманту вакцынацыі павінна прайсці не менш як два тыдні.\nАдзначаецца, што турыстам, прышчэпленым "Спутником", неабходна будзе зрабіць сералагічныя аналізы на наяўнасць антыцелаў да COVID-19 на тэрыторыі Ізраіля.\nУсім, хто ўязджае, прыйдзецца запоўніць спецыяльную анлайн-форму заявы аб уездзе на працягу 48 гадзін да вылету, у тым ліку - дэкларацыю аб здароўі.\nПры рэгістрацыі таксама неабходна прад'явіць сертыфікат аб вакцынацыі і адмоўны вынік ПЦР-тэсту, зроблены не больш як за 72 гадзіны да вылету.\nУ аэрапорце Бэн-Гурыён замежнікі павінны будуць зрабіць ПЦР-тэст на наяўнасць каронавіруса і знаходзіцца на каранціне 24 гадзіны – ці ж да атрымання адмоўнага выніку аналізу.\nНагадаем, што Ізраіль закрыў межы для турыстаў яшчэ ў пачатку пандэміі ў сакавіку 2020 года. Па люты 2021 года аэрапорт імя Бэн-Гурыёна быў цалкам зачынены - у тым ліку для ізраільцян, якія вяртаюцца на радзіму.\nУ лістападзе 2021 года ўлады дазволілі ўезд турыстам, вакцынаваным ухваленымі Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ) прэпаратамі (Moderna, Pfizer, Johnson&Johnson - Janssen, AstraZeneca, Covishield, Sinopharm, Sinovac). У гэтым жа месяцы была ўведзена часовая забарона на ўезд замежнікаў з-за распаўсюджвання штаму "амікрон".\nСпіс "чырвоных" краін па ўзроўні пагрозы каронавіруса ў Ізраілі адменены.\nРаней улады Тайланда дазволілі ўезд турыстам, прышчэпленым "Спутником". Вакцынаваным прыезджым не давядзецца праходзіць двухтыднёвы каранцін па прыбыцці ў каралеўства, аднак застаецца абавязковым выкананне ўсіх дзейных правілаў эпідэміялагічнай бяспекі.


Кампанія “Гавары праўду” абвесціла пра пачатак вылучэння намінантаў на прэмію Святланы | Новы Час\nКампанія “Гавары праўду” абвесціла пра пачатак вылучэння намінантаў на прэмію Святланы Навумавай\nСвятлана Андрэеўна была прафесарам ЕГУ на факультэце філасофіі і палітычных навук. Падрыхтавала некалькі дзесяткаў магістраў палітычных навук, многія з якіх з'яўляюцца кіраўнікамі беларускіх НДА.\nЯк паліттэхнолаг і палітычны кансультант працавала ў выбарчых кампаніях на прэзідэнцкіх выбарах 1994, 2001 і 2010 гадоў, выбарах у Вярхоўны Савет 1995 года, выбарах у Палату Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу 2000 года. У 1994 годзе атрымала прапанову працаваць у штабе кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Лукашэнкі, але адмовілася і удзельнічала ў камандзе Станіслава Шушкевіча.\nУ 2009 годзе ў Святланы Навумавай абвастрылася захворванне нырак, якая зрабіла яе прывязанай да працэдуры дыялізу, фактычна інвалідам. Нягледзячы на хваробу, яна стала адным з заснавальнікаў і актыўных удзельнікаў грамадзянскай кампаніі "Гавары праўду". Працавала ў штабе кандыдата ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Някляева.\nПрэмія імя Святланы Навумавай прызначаецца за крэатыўнасць і глыбіню даследавання палітычнага жыцця краіны, актыўнасць і неабыякавасць у грамадскай прасторы. Закліканая стымуляваць дзейнасць палітычных журналістаў, а таксама звярнуць увагу на перспектыўных маладых грамадскіх дзеячаў у Беларусі, падтрымаць цікавыя праекты грамадзянскай супольнасці.\nВылучэнне прэтэндэнтаў на прэмію ва ўсіх намінацыях адбываецца праз спецыяльную форму на сайце navumava.by.\n- у намінацыі журналістыка (“За грамадзянскую і маральную пазіцыю”): Святлана Калінкіна, шэф-рэдактар газеты "Народная воля"; Андрэй Пачобут, уласны карэспандэнт "Газеты Выборчай" па Беларусі; Зміцер Лукашук, карэспандэнт “Еўрарадыё”;\n- у намінацыі аналітыка (“За глыбіню думкі і навуковую адказнасць”) Валерыя Касцюгова, каардынатар праекта "Беларускі штогоднік"; Аляксандр Класкоўскі, кіраўнік аналітычных праектаў інфармацыйнай кампаніі "БелаПАН"; Іна Рамашэўская, кіраўнік даследаванняў праекта BIPART\n- у намінацыі палітычная дзейнасць (“Надзея”) Настасся Палажанка, адна з лідараў "Маладога Фронту"; Павел Вінаградаў, лідар моладзевага нефармальнага аб'яднання "Zмена", былы палітвязень; Аксана Самуйлава, каардынатар грамадзянскай кампаніі “Гавары праўду” па Магілёўскай вобласці;\n- летась у намінацыі “Сацыяльная інавацыя – задума года” перамог праект TALAKA.BY.\nВылучэнне прэтэндэнтаў працягнецца да 23 гадзін 15 сакавіка.\nШорт-ліст намінантаў вы ўбачыце 17 сакавіка.\nПрэс-служба кампаніі “Гавары праўду”


25 студзень 2021, 16:07\nАрхіўнае фота. Вайскоўцы ўнутраных войскаў едуць у цэнтар Менску, дзе пратэстоўцы выйшлі на «Марш новай Беларусі». 23 жніўня 2020 году\nУнутраныя войскі МУС абвясьцілі тэндэр на закуп відэарэгістратараў і камплектуючых да іх на агульную суму 1,5 мільёна рублёў.\nГаворка ідзе пра 1364 пэрсанальныя відэарэгістратары і 97 тэрміналаў зарадкі, архіваваньня дадзеных відэарэгістратараў. На відэарэгістратары плянуюць патраціць 791,1 тысячы рублёў, на тэрміналы зарадкі — 715,5 тысячы рублёў.\nПасьля прэзыдэнцкіх выбараў байцоў унутраных войскаў актыўна задзейнічаюць у разгонах мірных акцый пратэсту ў Беларусі.\nНам крычалі: «Фашысты!» Мы не разумелі, за што, пакуль ня ўбачылі, што робіць АМАП\nУ міліцыянтаў і супрацоўнікаў ДАІ пры нясеньні службы відэарэгістратары, паводле інструкцыі, заўсёды павінны быць уключаныя, у тым ліку для фіксацыі «правапарушэньняў у дачыненьні да супрацоўнікаў праваахоўных органаў».\nЗапісы зь відэарэгістратараў цяпер таксама выкарыстоўваюць у судзе, каб пацьвердзіць віну падсуднага. У той жа час былі выпадкі, калі судзьдзі адмаўлялі адвакатам на просьбу прадэманстраваць на паседжаньні запісы зь відэарэгістратараў сілавікоў, каб даказаць невінаватасьць падсуднага.


08 ліпень 2009, 21:40\nЯк паведаміла польскаму агенцтву PAP пракурор Дзяржаўнай пракуратуры ў Бяла-Падлясцы Ёана Казлоўска, расьсьледаваньне па справе беларускага грамадзяніна Андрэя Жукаўца прыпыненае на невядомы пэрыяд. Гэта зьвязана са сьцьвярджэньнем падазраванага, што яго судовыя дакумэнты перакладзеныя на польскую мову зь вялікай колькасьцю памылак.\nАндрэй Жукавец на пачатку 1990-х быў дырэктарам беларускай фірмы “Трэйс”, якая займалася сьветлавой рэклямай. У 1994 годзе фірма ўзяла ў Беларусбанку ды Белпрамбудбанку крэдыты на 700 тысяч даляраў для арганізацыі рэклямы ў Менску і іншых беларускіх гарадах. Беларускія праваахоўныя органы інкрымінавалі Жукаўцу невяртаньне крэдытаў. Аднак прадпрымальнік уцёк зь Беларусі. Жукаўца абвясьцілі ў міжнародны вышук. У 2001 годзе ён быў арыштаваны ў Беластоку пры выпадковай праверцы на дарозе.\nПольская юстыцыя палічыла, што суд у Беларусі ў дачыненьні да Жукаўца — чалавека, які падзяляе погляды апазыцыі — можа быць юрыдычна непрымальным.\nПольская юстыцыя, аднак, адхіліла запыты беларускай Генэральнай пракуратуры адносна экстрадыцыі Жукаўца на радзіму. Яна матывавала гэта тым, што адпаведны суд у Беларусі ў дачыненьні да Жукаўца — чалавека, які падзяляе погляды апазыцыі — можа быць юрыдычна непрымальным.\nПаводле польскіх адмыслоўцаў, справа Андрэя Жукаўца адносна атрыманых ім у Беларусі крэдытаў лічыцца адной з самых працяглых і складаных. На бок беларускага прадпрымальніка сталі вядомыя польскія юрысты і праваабаронцы, якія палічылі довады і дакумэнты беларускіх праваахоўных органаў, накіраваныя ў польскія судовыя інстанцыі, палітычна матываванымі.\nЦяпер, які піша польскае выданьне Gazeta Wyborcza, у дасланых зь Беларусі матэрыялах выяўляюцца і перакладчыцкія памылкі. Падазраваны Жукавец сьцьвярджае, што ў працэсе перакладу былі зьмененыя назвы банкаў і нават краін, якія значыліся ў мытных дэклярацыях.\nТым часам сама польская перакладчыца, якая працуе над перакладам дакумэнтаў разам з мужам, адрынула абвінавачаньні і адмовілася адказваць на пытаньні.\nЦяпер рашэньнем польскай юстыцыі расьсьледаваньне па справе Жукаўца будзе прыпыненае на няпэўны тэрмін, пакуль экспэрт вышэйшай кваліфікацыі не праверыць шматлікія тамы дакумэнтаў.§


Пуцін таньчыць з міністаркай замежных спраў Аўстрыі на яе вяселлі ФОТА\n18.08.2018 / 20:33\nПуцін таньчыць з міністаркай замежных спраў Аўстрыі на яе вяселлі ФОТА 50\nФота: тэлеграм-канал Life Shot\nКіраўнік Расіі Уладзімір Пуцін наведаў сёння вяселле міністаркі замежных спраў Аўстрыі Карын Кнайсль. Кнайсль запрасіла Пуціна на вяселле, а той пагадзіўся заскочыць на «пару гадзінаў» на шляху ў Нямеччыну, дзе мае сустрэцца з Ангелай Меркель.\n53-гадовая Карын Кнайсль гуляе вяселле з бізнэсмэнам Вольфгангам Майлінгерам. Пуцін спазніўся на ўрачыстасць на 10 хвілін. Для яго картэжа перакрылі шашу, каб скараціць час праезду.\nПуцін станцаваў з Кнайсль, а потым паехаў па справах. Ад'езд картэжа са святкавання ў прамым эфіры паказаў інтэрнэт-тэлеканал OE24.TV. Перад тым як сесці ў лімузін, расійскі лідар распісаўся на вясельным аўтамабілі маладых і крыкнуў «Горка!».\n18.08.2018 / 20:43\nНі чога не зробіш -сябры есць сябры.\nМожа гэта Дэпардзье пераадеты?


Фестываль “Купалаўскія вакацыі – 2011” | КОНЦЕРТ.бай\nГлавная » Наши новости » Фестываль “Купалаўскія вакацыі – 2011”\nФестываль “Купалаўскія вакацыі – 2011”\nФэст «Купалаўскія вакацыі» — абсалютна вольны і адкрыты конкурс аўтарскай песьні ды паэзіі, удзел у якім можа абраць любы, у каго ёсьць жаданьне ды натхненьне, хто выконвае песьні на беларускай мове:)\nФэст праводзіцца на базе Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы.\nЗаяўку на ўдзел у конкурсе можа падаць выканаўца без абмежавання ўзросту. Да ўдзелу запрашаюцца аўтары-выканаўцы і ансамблі, якія граюць на акустычных інструментах.\nЗаяўка і ўсе рэклямныя матэрыялы конкурсу афармляюцца на беларускай мове.\nКонкурс праводзіцца ў некалькі этапаў, пачынаючы з сакавіка 2011 года:\n1 этап – 3 сакавіка 2011;\n2 этап – красавік 2011;\nЗаключны этап – май 2011.\nУсе этапы роўназначныя, то бок той, хто не паспеў заявіцца ў першы, можа ўзяць удзел у другім. Адборачны тр праходзіць у выглядзе канцэрта ў памяшканні Музея, фінальны канцэрт пройдзе ў філіяле Музея ў Вязынцы.\nПераможцы конкурса будуць узнагароджаны ў наступных намінацыях:\nЗаяўкі на ўдзел у першым этапе прымаюцца да 25 лютага 2011 года. У заяўцы трэба ўказаць імя, месца і дату нараджэння выканаўцы, кантактны тэлефон, аўтараў слоў і музыкі твораў, што будуць выконвацца, а таксама склад удзельнікаў ансамбля (калі той будзе суправаджаць выступленне выканаўцы). Разам з заяўкай трэба даслаць тэксты дзвюх прадстаўляемых песень. Таксама тэксты песень трэба мець з сабою падчас конкурснага адбору.\nЗа дадатковай інфармацыяй можаце зьвяртацца па гарадскім тэлефоне (017) 227-78-66 з 9 да 17 гадзін.


Современная проза | П’есы па матывах апавяданняў Сафіі Ворса\nП’есы па матывах апавяданняў Сафіі Ворса\nЛарыса Пшанічная, Зоя Падліпская ; мастак Маргарыта Ціхановіч.\nП'есы па матывах апавяданняў СафіІ Ворса» - гэта павучальная, дасціпная і вясёлая кніга.\nЛарыса Пшанічная і Зоя Падліпская лёгка і нязмушана ўздымаюць у сваіх творах няпростыя жыццёвыя пытанні: пра сапраўднае сяброўства, любоў і веліч дабрыні, пошукі сэнсу жыцця. адказнасць за ўласны выбар.


Калі ў размовах з украінскімі калегамі я ўжываю слова “жаданьне”, амаль усе яны ўсьміхаюцца. Ім чуецца там прозьвішча “Жадан”. Вось дык папулярнасьць паэтычнай постаці ў наш час! Пагатоў, гаворка пра жывога й нават маладога аўтара. Вось жа, дазвольце пазнаёміць: Сэргій Жадан (Харкаў, Украіна).\nЁсьць дзьве Ўкраіны. Трапляючы ў Львоў, ты шчыра зайздросьціш яго жыхарам, а пачуўшы ўкраінскую ў вуснах бамжа альбо гопніка, разумееш: усё ОК, вернай дарогай ідзяцё, таварышы! Але ёсьць іншая Ўкраіна, якая ва ўсім нагадвае нашу бацькаўшчыну. І родны горад Жадана – фарпост гэтай другой Украіны. Побач з харкаўскім сталінскім ампірам наш, менскі, выглядае бяскрыўдным утульным ракако, а Палац Рэспублікі расчульвае сваёй мініятурнасьцю. Харкавяне з гонарам паказваюць найбольшую ў Эўропе плошчу з найвялізарнейшым помнікам Леніну; агромністы канструктывісцкі хмарачос, аздоблены нотнымі знакамі, зь якіх складаецца “Інтэрнацыянал”; першы ў СССР Дом піянэраў і г.д.\nСэргій Жадан мог бы падсілкоўваць гэты мясцовы патрыятызм: найлепшы малады паэт (У)краіны – і ніяк ня менш! У горадзе, пазбаўленым амаль што ўсякіх праяваў нацыянальнага й паэтычнага, Жадан стварае ўражаньне ўсюдыіснасьці ўкраінскай паэзіі. Харкаўскія рок-гурты (яшчэ нядаўна расейскамоўныя) сёньня сьпяваюць песьні на жаданоўскія тэксты. Міжнародны фэстываль “Паэзія нумар адзін”, які рыхтуе й праводзіць Жадан, зьбірае паэтаў далёка з-за межаў Украіны. (Летась мне пашчасьціла прыехаць на гэты фэстываль. Жадан падараваў удзельнікам афішу: дзьве распаленыя лесьбіянкі цалуюцца ўзасмок. Добра было пасьля паказваць афішу сваім хатнім, намагаючыся растлумачыць, чым займаўся на фэстывалі!)\n“Адкуль ён, д'ябал яго бяры, узяўся, гэты літаратурны гаўрош, гэты герой пралетарскага маньерызму, дзіця індустрыяльных падзямельляў ды постсавецкага постпанку?.. – пытаецца жывы клясык украінскага постмадэрну Юры Андруховіч, і сам спрабуе адказаць: “Нехта, магчыма, зь неба ткнуў пярстом кудысьці ў напрамку раённага цэнтру Старабельск і сказаў: “Ты, малы!” А далей усё адбывалася нібы й само сабою – харкаўскае сілавое поле, энэргетыка мёртвых паэтаў, блюзьнерства, каханьне, алькаголь, шуканьне дакладнай рыфмы. І – паэзія, гэтая прыгожая жэстыкуляцыя, гэтае жорсткае мужчынскае маўленьне без аніводнай саплі – вершы роспачы, што самі ёсьць радасьцю, вершы безнадзейнасьці, што самі ёсьць надзеяй”.\nЯк кожны добры паэт, Жадан сумяшчае несумяшчальнае: жорсткі эпатаж (не памылюся, назваўшы яго сьцёбам) – і пранікнёны лірызм, выразную іронію – і гранічную шчырасьць, вышуканую мэтафорыку – і жаданьне называць рэчы сваімі імёнамі, філялягічную адукацыю – і пэрлы прастамоўя й моладзевага слэнгу. Яго фразэалягічныя кантамінацыі ўражваюць, як недазволеныя ўдары ў боксе. Мяркуйце самі: “у адну й тую самую рэчку снарад не трапляе двойчы”. Альбо: “нумарацыя вагонаў гніе з галавы цягніка”. Ягоныя мэтафары выбуханебясьпечныя. Але што шчэ рабіць паэту, калі муза “чысьціць зубы, як табэльную зброю,/І засынае побач з табою”?\nАдны параўноўваюць Жадана з Рэмбо, акцэнтуючы раньнюю паэтычную сталасьць; іншыя, наадварот, абвінавачваюць “цяжкага падлетка ўкраінскай паэзіі” ў хуліганстве й інфантылізьме. А Жадан спакойна робіць сваю справу. Выдае кніжку за кніжкаю. Стварае лібрэта да рок-опэры. Шмат перакладае. (Дарэчы, плянуе й анталёгію маладой беларускай паэзіі.) Сам сабою згадваецца дыялёг з жаданоўскай мініятуры “Сьціплая прывабнасьць буржуазіі”:\n– О’К’, Serhiju. Жадаю ўсяго найлепшага.\n– Дзякуй, у мяне ўжо ёсьць.\nрадасьць і алькагалізм на тваіх барыкадах\nвецер у неба ўпаўзае чорнай вужакай\nо дрэвы якія растуць проста зь нічога\nо сонца вяртаньня што перакочваецца ўгары\nпасьпяшае з усходу на захад\nпакуль не сьцямнела вакол\nтады ты вернесься ў цішу сваіх таполяў\nу добрыя рукі госпада ўсіх мудакоў\nякі правядзе цябе цёмнаю ноччу ў бэзавых ценях\nкватэрамі даўніх знаёмых\nо шэры будынак смаўжа\nза якім пачынаецца мора\nо сонныя кабеты што расьсякаюць мяса\nна ранішніх рынках\nкалі кавалкі ялавічыны цяжка падскокваюць\nяк баскетбольныя мячы\nтады ты зойдзеш у дом і пазнаеш пах\nі будзеш разрозьніваць пра сябе каб да канца\nдрэва й тканіна золата і цэмэнт\nналева пасьля калідорам пасьля шчэ некалькі крокаў\nфіранкі і зашчапкі кветкі і адкрывачкі\nвазонікі зоркі каляровыя кафлі кандомы з аптэкі\nпажоўклыя лекі паштоўкі на сьвяты атрамант\nлёзы значкі фотастужкі патроны расталая памада\nдрэвы заколкі стальныя пінцэты\nфіксатары й бубны прылады мастацтва\nі недзе на сподзе паміж фламайстрамі і квіткамі\nміж фінкамі і бабінамі недзе на самым сподзе\nтое фота што ты шукаў\nі што знойдзеш адразу\nяк толькі ты ўвойдзеш у гэты дом\nдарэчы колькі табе шчэ засталося?\nнеба – колеру цёплага воску\nцяжкую вільгаць цягне патроху\nвось цягнікамі расклады вабяць\nвось алькаголікаў дружныя пыскі\nяк зімаваць яму стромна мабыць\nбез каханьня і без прапіскі\nможа і ён патроху прывыкне\nне кульгацьме й ног не парэжа\nпара зацяжак – і цалкам зьнікне\nў нетрах правабярэжжа\nі прарастуць красамоўства кветкі\nпоштай і ў друку – добрыя людцы!\nбо ўжо такія апошнія сьведкі\nнеба набракне нібы рашчына\nбудзеш каціць нібы ў вырай нечы\nй на кожным пэроне сваёй айчыны\nадбівацца ад паражнечы\nнаша краіна сонца й вечных дажджоў пагатоў\nпоўных красунь паўднёвых і паўночных кустоў\nу жоўтагарачыя хусткі хутае рот гаваркі\nмаючы недзе ў кішэнях набытыя ўчора квіткі\nяк іх усіх зрывае хоць не прыйшлі халады\nты б не пасьпела за імі\nды табе і няма куды\nкаго не ламае клімат той вытрымае абы\nпісаць у хатніх умовах гісторыю барацьбы\nтак што спрабуй разьбярыся між гэтых усіх харызм\nадкуль у суграмадзян іх прыроджаны алькагалізм\nдзёўбаныя азбоды з адмысловай хадой\nз пабытовым сумленьнем зь вечаровай слатой\nз ранішняй настальгіяй што разьядае пагляд\nдзякуй богу праз пару тыдняў дажывем да каляд\nвось напрыклад твой тата з адвечным сваім бухлом\nз дэпрэсіўным мінулым і перабітым крылом\nіз стромнай сваёй натурай удачай сваёй цяжкой\nі ўжо даўно й безнадзейна зьнесенаю башкой\nад апіятаў запальных і дурное травы\nі я баюся яму ўжо проста не адшукаць галавы\nбо зрэшты яму да сракі ягоная галава\nтак глядзі і дацягне сабе да раства\nці скажам твае суседзі што цэлы займаюць блёк\nтужлівымі галасамі гнюсавяць свой любы фолк\nаддаючы перавагу песенькам пра вайну\nзь пераможным канцом хіба ж я іх упікну\nбо пераборлівы госпад пры раздачы даброт\nхоць бы й такім дзіўнаватым чынам яны свой любяць\nвось і ты зачыняеш за сабою акно\nкідаеш у торбу рознае лайно\nвымаеш зь лічыльніка медных жучкоў\nдалучаеш да сьпісу шчэ пару бычкоў\nі бязважкі попел зьбіваючы на ляту\nбацькаўшчына байбай кажаш у пустату\nмова твая шчэ сьвеціцца зыркая нібы луска\nжлукці сабе свой сухарык слухай сабе сваё ска\nпокуль твой калідорны табе ня ўчыніць шмон\nбо надыдзе пахмельле якому ня скажаш вон\nне сустрэнеш пры браме вытаптаўшы расу\nня скажаш добрага здароўя ці то слава ісу\nбудзеш глядзець праз дрэвы дзе на галіне птах\nвось пратупалі скаўты з трафэямі ў руках\nвось лінія абароны – ужо даўно нічыя\nвось анёл праляцеў сойкай да ручая\nкалі ты нарэшце вернесься пад штандар свой стары\nкалі тваё сонца пойдзе на дно жабрамі дагары\nты азірнесься ўгору ня тоячы твару свайго\nа там ужо пойдзе сьнег і ты адчуеш яго\nдзесь на пачатку неба ён будзе сабе ісьці\nты першай яго пабачыш у лёгкім лёткім жыцьці\nпабачыш як цемра ўверсе хавацьме яго дарма\nсьнег падумаеш ты і пачнецца зіма\nпрыходзіць апошняя серада перад вялікаднем\nісус з апосталамі адстойвае службу ў адным з\nпасьля разыходзяцца дамовіўшыся сустрэцца заўтра\nісус знаходзіць аліўкавы гай і пачынае маліцца\nпрыходзіць ноч зямля астывае\nаліўкавае лісьце як зялёныя згусткі паветра вісьне над\nходзішчы пусьцеюць зьяўляецца апостал пётра\nкладзецца на траву й загарнуўшыся ў коўдру спрабуе\nпрыходзяць зоркі вецер паступова сьціхае\nпётра ня можа заснуць і глядзіць у неба\nначныя жывёлы палююць на нябачную здабычу\nпётра засынаючы слухае голас настаўніка\nзранку прыходзяць садоўнікі\nпавольна ідучы абменьваюцца навінамі\nзнаходзяць ісуса той палохаецца й жахаецца\nшто гэтая чара яго прамінула\nПераклаў з украінскай А. Хадановіч\nПублікуецца паводле: Студэнцкая думка, №4-5, 2002.\n2002 © litara.net


Дабруджа — Вікіпэдыя\nАнэксія Паўднёвай Дабруджы Румыніяй (1913). Перадача яе Баўгарыі па Краёўскім пагадненьні ў 1940 годзе\nДабру́джа (па-румынску: Dobrogea, па-баўгарску: Добруджа, па-турэцку: Dobruca), таксама Задунаўе — гістарычная вобласьць на поўначы Балканскага паўвострава, на тэрыторыі сучасных Румыніі і Баўгарыі. У канцы XIX — пачатку XX стагодзьдзя Дабруджа, якая месьціцца каля стратэгічна важнай дэльты Дуная стала аб’ектам тэрытарыяльных спрэчак паміж Расейскай імпэрыяй, Асманскай імпэрыяй, Румыніяй і Баўгарыяй.\nДабруджа з 1878 году\nГістарычная Дабруджа складаецца з Паўночнай Дабруджы, якая зьяўляецца ў наш час часткай Румыніі, і Паўднёвай Дабруджы — часткай Баўгарыі. Румынская Дабруджа знаходзіцца паміж ніжнім Дунаем і Чорным морам і ўключае дэльту Дуная і румынскае ўзьбярэжжа Чорнага мора (баўгарская частка Дабруджы ўключае самую паўночную частку баўгарскага ўзьбярэжжа Чорнага мора). На гербе Румыніі Дабруджа прадстаўлена ў выглядзе дэльфіна.\nРумынская Дабруджа ўключае паветы (жудзецы) Канстанца і Тулча. Галоўныя гарады — Канстанца, Тулча, Меджыдзія (Medgidia) і Мангалія (Mangalia). Баўгарская частка ўключае вобласьць Добрыч і часткі абласьцей Сілістра і Варна. Галоўныя гарады — Добрыч і Сілістра.\nЗа выключэньнем дэльты Дуная — багністага рэгіёна на паўночным усходзе вобласьці, рэльеф Дабруджы пагорысты, зь сярэднімі вышынямі 200—300 м. Вышэйшы пункт — пік Цуцуяту/Грэч (467 м) у горным масіве Мэчын. Плято Дабруджа займае большую частку румынскай часткі Дабруджы, у баўгарскай частцы знаходзіцца і плято Лудагор'е. Возера Сютгёль — адно з найважнейшых азёраў гэтага рэгіёну.\nУ старажытнасьці тэрыторыя Задунаўя была заселена фракійцамі. У V стагодзьдзі да н. э. яе занялі скіфы; у I стагодзьдзі — рымляне; а з III стагодзьдзя зьведала нашэсьце готаў, гунаў, іншых плямёнаў. З пачатку VI стагодзьдзя тут зьяўляюцца славяне.\nЗ утварэньнем Першага Баўгарскага царства (у VII стагодзьдзі) Задунаўе ўваходзіць у яго склад. У XI—XII стагодзьдзях належала Бізантыі. З канца XII стагодзьдзя — у складзе Другога Баўгарскага царства. Паслабленьне апошняга прывяло да ўтварэньня на тэрыторыі Дабруджы ў XIV стагодзьдзі самастойнай фэадальнай дзяржавы, заснавальнікам якой быў Балік. Па імя яго пераемніка Даброціцы тэрыторыя атрымала назву Дабруджа.\nУ канцы 1420-х гг. тэрыторыю Дабруджы захапіла Асманская імпэрыя. Пасьля Расейска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў Паўднёвая Дабруджа адышла да Баўгарыі, а Паўночная была перададзена Румыніі. Паводле Бухарэсцкай мірнай дамовы 1913 году Паўднёвая Дабруджа таксама была перададзена Румыніі, у складзе якой знаходзілася да 1940 году, За выключэньнем 1916—1918 гадоў, калі ўсю тэрыторыю Дабруджы занялі баўгарскія і нямецкія войскі. Паводле балгарска-румынскай дамовы, падпісанага 7 верасьня 1940 году ў горадзе Краёва, Паўднёвая Дабруджа вярнулася да Баўгарыі. У 1947 годзе баўгарска-румынская граніца ў Добруджы была пацьверджана мірнымі дагаворамі паміж Баўгарыяй і Румыніяй.\nДабруджа — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Дабруджа&oldid=2086729»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 29 жніўня 2019 году ў 17:42.


0 AD просіць дапамогі | З Linux\n0 AD просіць дапамогі\nПрывітанне, таварышы, elruiz1993 вітае вас кароткай нататкай (бо ў пятніцу ў мяне часткова, але навіны такога роду павінны распаўсюджвацца).\nНа гэтым этапе гульні не так шмат GNU / Linuxeros, якія не ведаюць 0 AD той стратэгічнай гульні, якая нарадзілася як мод Age of Empires і якая нядаўна выпусціла сваю версію Alpha 14.\nА з вамі ... Маі!\nСправа ў тым, што распрацоўшчыкі (каманда Wildfire Games) не хочуць, каб у іх працы быў такі ж час распрацоўкі, як Duke Nukem Forever і Half-Life 3, таму яны запусцілі кампанію на Indiegogo, каб даць ёй апошні штуршок і вывесці яе на вуліцы сеткі сетак.\nЯк звычайна ў гэтым тыпе кампаніі, яны прапануюць нам футболкі, кампакт-дыскі, плакаты і іншыя, каб мы сталі больш шчодрымі і атрымалі больш квіткоў (яны таксама прапануюць перадаць твар фракцыі салдат альбо герою, але, па праўдзе кажучы, выпадкова бачыў, як салдат, ідэнтычных мне, забівалі катапульты, лучнікі і іншыя).\nНе маючы нічога іншага, каб сказаць вам, я пакідаю вам спасылкі, каб любы, хто вам падабаецца, мог дапамагчы (я хацеў бы дапамагчы, але ў мяне няма крэдытнай карты, таму, нават калі яна ёсць, я рэкламую)\nАбвяшчэнне Alpha 14\nПоўны шлях да артыкула: З Linux » Juegos » 0 AD просіць дапамогі\nНу, я хацеў бы падтрымаць праект, але ў мяне таксама няма крэдытнай карты, гэта адзін з праектаў, які найбольш прыцягнуў маю ўвагу ў гульнях GNU / Linux, спадзяюся, яны будуць працягвацца.\nАдказ на Francisco_18\nНу ідэм, адзінае, што ты можаш зрабіць, гэта ўнесці свой уклад.\nІсус Дэльгада сказаў\nУ сховішчах новай версіі Canaima4 (якая знаходзіцца ў бэта-версіі) з'явіцца гульня 0 AD\nАдказ Jesús Delgado\nКалі ён выходзіць, ён павінен выкарыстоўваць механізм crysis xD як мінімум, таму што з колькасцю гадоў мы чакаем xd ...\nАбо рухавік крыніцы клапана.\nЯны - Звяно сказаў\nЯ падтрымліваю прапанову выкарыстоўваць рухавік Source.\nПраўда ў тым, што 0 AD - гэта цудоўная гульня, яна мне вельмі нагадвае, калі я гуляў у Age of Empires (асабліва 2), і я спадзяюся, што яна дасягне неабходнага, бо ёй усё яшчэ не хапае, асабліва рухавіка, у якога час ад часу ўжо шмат адзінак запавольвае даволі шмат.\nНа жаль, у мяне няма грошай і няма магчымасці плаціць\nАдказ на спасылку Son\nГэта праўда. Кожны раз, калі я гуляў у яго, я адчуваў жудаснае запаволенне, пракручваць якое на самай справе зусім нязручна.\nЦяпер я не бачыў іншага рухавіка відэагульняў, які быў бы і бясплатным, і эфектыўным, як Source і / або Unreal (хаця апошні мае праблемы з больш тонкай тэкстурай).\nМы можам загрузіць яго ў Debian 7 з дапамогай наступнай каманды:\n$ echo "aptitude install 0ad"\nі знайдзіце яго ў Меню> Гульні> 0 AD, ён важыць каля 350 Мб.\nЯ хацеў бы зрабіць свой уклад, я даўно назіраю за гэтай гульнёй, і гэта здаецца мне цікавым праектам, але абставіны не дазваляюць мне больш выдаткоўваць.\nПакуль я чакаю электроннага ліста з пацвярджэннем, каб загрузіць DOTA 2, я скарыстаюся гульнёй у гэтую гульню, якая выглядае захапляльна.\nУсталёўка 0 AD\nЯ выпраўляю каманду: # aptitude install 0ad\nКалі яны не выкарыстоўваюць SUDO, то:\nІсусе. худы сказаў\n🙂 выдатна. Я паспрабаваў зрабіць так, каб код выглядаў тэрмінальным, але я думаю, што гэта для капірайтэраў, калі я не памыляюся.\nАдгукніся на Ісуса. худы\nЯ збіраўся спытаць вас, чаму вы напісалі "рэха". Не мае сэнсу.\nНе, усе тэгі - гэта HTML-тэгі, і вы можаце імі карыстацца.\nНягледзячы на тое, што ў іх усё ў парадку, і гэта вельмі добры варыянт, я думаю, што гэтым спосабам фінансавання пачынаюць крыху злоўжываць.\nАдносна выявы, яны не майя. Яны - маўрыі http://es.wikipedia.org/wiki/Imperio_Maurya\nВось чаму нельга давяраць Google Images, ха-ха-ха\nАдказаць на elruiz1993\nАле на тым самым малюнку напісана "Маўрыянскія структуры" (Маўрыйскія структуры на іспанскай). Такім чынам, памылка была ў пласце 8, а не ў Google Images.\nOk mea culpa 😛, але я спрабую адрэдагаваць паведамленне, каб выправіць яго, і мне гэта не дазволіць, таму, калі хтосьці можа выправіць, я быў бы ўдзячны.\nПрывітанне, elruiz1993, таму што вы не робіце артыкул пра праграмы, якія выйшлі з-за ахвяраванняў людзей, і пра іншыя, якія, па-відаць, былі вельмі добрымі праектамі, але, на жаль, іх спынілі з-за адсутнасці падтрымкі, было б цікавае прывітанне.\nНам трэба было б паглядзець, бо, як я разумею, вы хочаце зрабіць, гэта спіс бясплатных праграм, якія прасунуліся дзякуючы калектыўнаму фінансаванню, так? У гэтым выпадку я ведаю толькі OpenShot, які дзякуючы гэтаму атрымаў сродкі для пераносу праграмы на QT (які, дарэчы, яшчэ нічога не паказваў) і гэты. Калі ў вас ёсць дадатковая інфармацыя альбо вы хочаце напісаць артыкул, запрашаем 🙂\nНу, не столькі спіс быў бы занадта доўгім. але згадайце толькі самыя вядомыя прыклады, напрыклад, блендер для ахвяраванняў, код выйшаў пасля таго, як быў створаны фонд, Debian, Libre oficial, гэта было б, як яны выратавалі код на ўсялякі выпадак, аракул, ха-ха.\nLibrecad кіруецца за кошт ахвяраванняў, але гэта добры праект, але ён вельмі экалагічны, каб канкурыраваць з буйнымі. Прыклады таго, як кампаніі з'яўляюцца "red-hat", "linuxmint", "ubuntu". Праекты, якія выглядалі добра, былі б Kompozer для пачынальнікаў свету вэб-дызайну, але, на жаль, ён сышоў з рынку. Draftight - гэта вельмі добрае праграмнае забеспячэнне, але яно платнае, але вельмі эканамічнае ў параўнанні з іншымі. Sauerbraten, што на момант загрузкі гульня выходзіць з рэкламай, ubuntu і linuxmint, якія займаюцца гандлем футболкамі, капялюшамі, заплечнікамі. яны былі б добрымі прыкладамі.\nЯшчэ адзін, зацікаўлены ў гульні і без крэдытнай карты: / Я хацеў бы што-небудзь ахвяраваць і паспрабаваць гэтую гульню раз і назаўсёды.\nВясёлкавая муха сказаў\nШчыра кажучы .. ці не занадта доўга? нават для інды-гульні з праблемамі фінансавання .. паводле вікіпедыі, праект існуе амаль 14 гадоў ..\nІншыя новыя праекты і са шматлікімі праблемамі з фінансаваннем заключылі "канчатковы" варыянт за 4 гады\nЦікава, ці сапраўды матываваныя распрацоўшчыкі зрабіць гэту гульню праз столькі часу .. xD\nЯ люблю настольныя гульні, я гуляў у Age Of Empires 2 тысячы разоў і ў "LOTR: Бітва за Міжзем'е". Я з'еў гэта за тыдзень, спадзяюся, 0AD мае добры канец, я паспрабаваў гуляць у бягучую версію, але гэта так да гэтага часу прапаў без вестак.\n/ DEV / нуль сказаў\nНу, а потым усталяваць яго XD\nАдказ на / dev / null\nЯк яны могуць быць такімі, людзі просяць у нас дапамогі і каментарыяў, якія я бачыў. Ніхто не гатовы дапамагчы? (Яны размаўлялі толькі пра гульню) -.-! 1 калі мы збіраемся іх падтрымаць, = О, які дрэнны народ, ну я ўжо ахвяраваў. Не будзьце такімі, я спадзяюся, што хтосьці больш, чым адзін уклад, распрацоўшчыкі бясплатнага праграмнага забеспячэння, нам шмат дае, мы выкарыстоўваем іх БЯСПЛАТНЫЯ інструменты, прыйшоў час падтрымаць іх. Каб яны працягвалі гэтую вялікую працу, гэта праўда, што ў супольнасці існуе мноства праектаў, якія яны падтрымліваюць (але яны вельмі марудныя ў развіцці альбо ўдасканаленні, у горшым выпадку іх спынілі).\nІншыя падтрымліваюцца рэкламай, маркетынгавымі ахвяраваннямі і прыватнымі праектамі для кампаній, а некаторыя нават плацяць (але так, яны ўсё яшчэ таннейшыя за прыватнае праграмнае забеспячэнне).\nХіба што, калі вы чуеце слова ГРОШЫ, ГРОШЫ некаторыя не ўсе, зразумела, яны бачаць гэта няправільна, людзі з гэтым плацяць самі:\nТранспарт, электрычнасць, тэлефон, ежа, адзенне, каб згадаць некалькі прыкладаў, яны не спяшаліся дапамагчы нам. Ёсць такія праекты, якія падтрымліваюцца: debian, blender, і вы можаце паставіць іх вам з любой уласнай праграмай. Давайце не будзем казаць з Linux, мне давялося бачыць, як некалькі чалавек зноў плацяць за хостынг, толькі выява на секунду, што хостынг не быў бы аплочаны, што здарылася б eeee? (Магчыма, яны знайшлі б іншыя спосабы развязання блога.) Я пакідаю іх для вас, каб яны паразважалі, дапамаглі і паспрыялі. З павагай.\nPS: Выява, якую Гоку просіць падняць рукі джыджы XD\nПраўда ў тым, што вы маеце рацыю. Адна з прычын, па якой мы выкарыстоўваем бясплатнае праграмнае забеспячэнне, таму што ў цэлым яны бясплатныя, а тыя, што плацяць, каштуюць 5, 10 ці 20 долараў.\nНекаторыя з нас, магчыма, не могуць рабіць ахвяраванні з дапамогай плацежных сродкаў, але амаль ва ўсіх нас ёсць хто-небудзь з нашых знаёмых, хто часта выкарыстоўвае гэтыя плацежныя сродкі. Проста дайце чалавеку грошы і ахвяруйце на яго рахунак.\nДобрыя навіны, калі я вярнуся дадому, я паспрабую ўсталяваць яго ў сваім Сабаёне\nДзякуй за інфармацыю. Вы павінны падзяліцца ім.\nПраўда, я буду распаўсюджваць інфармацыю на сваім канале, але да пятніцы гэтага тыдня я буду тут заняты працай. таму пакуль я буду адпраўляць яго ў свае сацыяльныя сеткі. З павагай.\nУвядзенне ў NodeJS + SailsJS\nЯк даведацца марку і мадэль нашага ноўтбука адной камандай