2 Julie 1945 - Inligting\nDie Britte vang dokumente op oor die beplande uitbreek van generaal Honda se 33ste leër\n2 Julie 1945 - Geskiedenis\n3 Julie 1944\n3 Julie 1944 was die 712ste tenkbataljon se eerste gevegsdag. Driehonderd en tien dae later sou volg, die meeste van hulle was aktief betrokke by die vyand.\nOmstreeks 12:00 op 3 Julie 1944 was die vyf medium tenks in die eerste peloton van A Company van die 712 th Tank Bataljon op pad na hul eerste gevegsopdrag, buite die dorpie Pretot. Die vierde tenk was onder bevel van Jule Braatz, 'n pas getroude 26-jarige sersant uit Wausau, Wisconsin. Braatz het, net soos 'n aansienlike aantal van die 765 manne in die bataljon, in 1941 as vrywilliger vir die konsep gewerk en besluit dat hy sy jaar in die diens sou doen en daarmee klaar sou wees. Toe word Pearl Harbor aangeval. Nou, drie jaar later, terwyl hy die sweet van sy wenkbroue afvee en op die agterdek van die tenk nr. 3 fokus, ongeveer vyftig meter voor hom, sou Braatz op die punt staan om 'n reputasie te kry wat 'n paar sersante koester: Hy was op die punt om te verloor sy eerste van verskeie luitenante.\nDie tenk van Braatz het nie 'n skoot afgevuur toe die radio lewendig kraak nie. Korporaal John & quotPorky & quot Pelletierre, die skutter in die loodtenk, skree daardeur dat luitenant Tarr getref word.\nGeorge C. Tarr van West Newton, Pennsylvania, was 'n aangename offisier. Toe sommige van sy kollegas 'n lesing oor arms of oor kaartlees gee, het hy blykbaar verward geraak oor die materiaal. Hy het pa geword kort voor die bataljon oorsee gegaan het, en was woelig op die trein van Fort Jackson, Suid -Carolina, na die hawe van ontslag naby Boston. Sy senuweeagtigheid was aansteeklik, en sy kompagniebevelvoerder, Cliff Merrill, het hom probeer besig hou. Merrill het Tarr aangesê om 'n telling te neem, en Tarr het opgemerk dat hy dit net 'n uur tevore gedoen het.\n"Ja," Merrill sê dat hy vir Tarr gesê het, "maar ons gaan in die geveg, en sommige van hierdie seuns kan net die verdomde idee kry om uit die trein te spring."\nOp 3 Julie was Tarr op soek na die bataljon valskermsoldate van die 82ste lugafdeling waaraan sy tenks toegewys was toe hy deur die eerste peloton van Kompanie C van die 712ste, onder bevel van luitenant Jim Flowers, gegaan het. Blomme, wie se tenks in 'n houposisie van die pad gesit is, onthou dat hy vir Tarr gesê het dat hy op die verkeerde pad was. Hy sê Tarr bedank hom en gaan voort in die pad, met die bedoeling om 'n manier te vind om te kom waar hy moes gewees het.\n'N Entjie verder, sê Flowers, stop Tarr weer met sy tenk, klim af en praat met 'n infanteriebeampte. Hy begin weer teen die kant van die tenk klim toe hy blykbaar aan iets anders dink, terugspring en weer met die beampte praat. Toe hy weer teen die kant van sy tenk klim, het 'n mortierronde, wat min skade sou veroorsaak as hy binne was, die tenk getref en Tarr afgeskakel. 'N Tweede ronde het naby hom op die grond ontplof en hom doodgemaak as die eerste ronde dit nog nie gedoen het nie.\nDie bemanning van Tarr en die bestuurder, Percy Bowers, die assistentbestuurder, Russell Levengood van Pottstown, Pennsylvania Pellittiere, die kanonnier en die laaier, wie se naam Braatz nie herinner nie, en#151 is geskud. Braatz het vir hulle gesê dat hy Tarr se plek in die rewolwer sou inneem, en dat hulle nog 'n werk moes doen.\nVoordat die peloton hul opdrag bereik het, het die tenk nr. 3 in 'n modderige stuk pad vasgeval, en die vierde en vyfde tenks kon nie daaroor onderhandel nie, dus toe hy by sy bestemming aankom, kon Braatz slegs lewer twee van die vyf tenks wat die infanterie belowe is.\nDie kaptein aan wie hy gerapporteer het, het na 'n plaashuis langs die pad gewys en gesê dat sy mans daaruit vuur skiet. Hy het Braatz verseker dat die pad van myne skoongemaak is, en 'n paar van sy mans op die dekke van die tenks geplaas vir die aanval.\n"Vuur as jy gereed is!" skree Braatz vir Pellittiere, wat onder hom in die toring van die tenk van Tarr sit. Toe roep hy na Bowers deur die interkom: "Gaan voort in die pad!"\n'N Paar oomblikke later sidder die tenk, en Braatz hoor 'n harde geluid. Hy het eers gedink dat dit die terugblaas van die kanon van 75 millimeter was, en kon nie verstaan waarom Pellittiere en die laaier hom skielik uit die rewolwer probeer druk het nie.\nDie tenk het oor 'n myn gery.\nBraatz en die ander bemanningslede skarrel na 'n sloot langs die pad. Toe hy rondkyk, merk Braatz op dat een bemanningslid vermis is.\n"Hy het uit die ontsnappingsluik gekom," het Bowers gesê.\nMaar Russell Levengood het nie deur die ontsnappingsluik op die vloer van die tenk gegaan nie. Die ontploffing het die luikbedekking van die bevestigings verwyder en dit met soveel krag opwaarts geblaas dat dit in 'n dodelike projektiel verander het. Kaptein Merrill, die bevelvoerder van die A Company, sê die luikdeksel het Levengood se ribbes van sy rug geskei toe dit na die plafon van die bestuurder se kompartement skiet.\nDie tweede tenk het intussen omgedraai en teruggery in die pad. Braatz was nog bleek en geskud, en die infanteriekaptein skree omdat hy nie tenks gehad het nie.\n"Wat in die hel moet ek doen?" skree Braatz terug. Niks in sy drie jaar opleiding, eers in die perderuitery en daarna in die pantsermag, het hom op 'n situasie soos hierdie voorberei nie.\nBraatz het vir Pellittiere en Bowers en die laaier gesê om te voet terug te probeer om agter te kom, en hy vertrek om die tenk nr. 2 te vind. Hy haal dit aan die kant van die pad, waar dit sit met die vyfde tenk van die peloton, onder bevel van Joe Gaffron, wat om die vasgedrukte tenk gewerk het.\nBraatz het die bevelvoerder van die tenk nr. 2 uitgeskel, hom beveel om in die toringkompartement af te klim en self die bevel oor die tenk geneem. Die twee tenks keer toe terug na die valskermsoldate, wat gereed gemaak het om 'n heining aan die einde van 'n veld aan te val.\nTerwyl sy tenk die middel van die veld nader, kyk Braatz af en sien hoe vlekke in die gras om hom oopgaan. Hy het gewonder hoekom die skulpe nie ontplof nie, en skielik besef hy dat die skote gemaak word deur wapendringende skulpe. Dit was ongeveer tweehonderd meter terug na die begin van die veld, maar hy het in die interkom geskreeu dat sy bestuurder die tenk moes omdraai en beduie vinnig dat die tenk van Gaffron dieselfde sou doen. Die twee tenks jaag terug na die veiligheid van die naaste heining.\nOrval Williams was 'n kind in Quinton, Okla., Toe sy broer Tom, die oudste van die nege kinders van die gesin, in die Eerste Wêreldoorlog gaan veg het. Tom het vir die gesin gesê dat hy na die stad sou gaan, en Orval het hom gevra om hom te bring 'n paar kougom terug, wat die jong seun genoem het & quotchum-chum. & quot Tom het twee jaar later teruggekeer, sonder die kougom.\nOrval is opgestel op 16 November 1943. Hy is opgeneem in Fort Sill, en 'n paar dae later was hy op 'n trein na Fort Benning.\nWilliams was dun en rooikop en is vernoem na 'n Indiër, Orval Billie. Hy het grootgeword met die jag van eekhorings, konyne en takbokke, en beskou homself as 'n skoot. Hy wou 'n skutter wees, maar tydens 'n laai -oefening sê hy dat hy vyf skulpe in die bres gegooi het voordat die eerste een geland het, en daar was geen manier dat sy tenkbevelvoerder, sersant Dan Diel, met so 'n laaier sou skei nie. Boonop het sy tenk reeds 'n skutter, korporaal George Vernetti. Die bestuurder was John Charles Mitchell, van Argos, Indiana. Mitchell was verloof aan 'n meisie in Engeland en het aan sy suster geskryf en haar gevra om vir sy verloofde 'n rok te stuur. Hy het die diens betree saam met drie vriende van die hoërskool. Een van hulle, Wayne Hissong, was ook in die 712de. Die assistentbestuurder was Zygmund Kaminski van Pittsburgh.\nTerwyl Williams dit onthou, kom die tenk om 'n draai in die pad en hy hoor 'n ontploffing.\nDiel sê egter dat die tenk stilstaan en dat dit die Duitse tenk was wat om 'n hoek gekom het.\nHoe dit ook al sy, Williams onthou dat hy deur die periskoop gekyk het en die loop van 'n Duitse tenk sien wat reg op hom wys, miskien vyftig meter verder.\nDiel sê daar was 'n hoë plofbare dop in die oortreding, en dat hy 'n pantser-deurdringende dop gevra het. As hy terugkyk, sê hy dat as hy Vernetti die kamer laat skoonmaak het deur die hoë-plofbare dop af te vuur, dit nie die Duitse tenk sou beskadig het nie, maar dit sou moontlik die doel van sy kanonnier van tyd tot tyd afgeskiet het.\nDie volgende skoot uit die Duitse tenk het Williams van sy stoel af geslaan en sy linkerhand vermink. Hy kyk af na waar die bestuurder sit. Die boonste helfte van Mitchell se kop was weg.\nVernetti, Diel en Kaminski het almal sonder ernstige besering uit die tenk geklim, maar een keer op die grond is Vernetti in die voet gewond en Diel in die been deur masjiengeweer.\nWilliams het daarin geslaag om homself uit die tenk te trek met sy een goeie arm en op die grond geval voordat 'n tweede ronde die tenk getref het en die ammunisie binne -in begin ontplof het. Die tenk sou deur nog drie skote van die Duitse tenk getref word.\nDit is moeilik om te sê wie die eerste slagoffer in die 712ste tenkbataljon was, omdat individuele kompanieë verbonde was aan verskillende infanteriebataljons, en die drie peloton van elke lynmaatskappy by verskillende infanteriekompagnieë was. Luitenant George Tarr was die eerste lid van A Company wat vermoor is. T-4 John Charles Mitchell was die eerste wat in B Company vermoor is. Sersant Phillip Schromm van San Mateo, Kalifornië, wat 'n bestuurder van die A Company was, maar na die hoofkwartier gestuur is, is deur 'n mortier doodgeskiet terwyl hy 'n herkenningspatrollie gelei het.\nSommige veterane van die 712ste tenkbataljon sê dat William Schmidt van C Company die eerste man in die bataljon was wat vermoor is.\nKorporaal Stanley Klapkowski van McKees Rocks, Pennsylvania, was die skutter in die tenk van sersant Schmidt. Op 24 was Klapkowski een van slegs 'n handjievol lede van die bataljon wat al gevegte gesien het. Klapkowski het in 1941 probeer om vir die weermag vrywillig te wees, maar is verwerp omdat hy platvoete gehad het, en daarom het hy na Kanada gegaan en by die Poolse vloot aangesluit. Hy het 'n skutter geword aan boord van 'n verwoester -begeleier met die naam The Lightning. Op 'n dag het die Weerlig 'n Duitse duikboot gesink, en toe die oorlewendes na die Poolse skip swem, is hulle aan boord getrek, hul kele afgesny en terug in die water gegooi.\nKlapkowski het AWOL gegaan nadat die Poolse vloot in 'n Engelse hawe gebombardeer en bestraf is. Hy keer terug na die Verenigde State, en word in 1943 opgestel, platvoet en alles, en word toegewys aan die 10de Pantserdivisie in Fort Benning.\nDie tweede peloton van C Company was nog nie daartoe verbind om te veg nie, onthou Klapkowski, toe Schmidt dink dat hy 'n bietjie beweging in sommige bome sien en besluit om sy tenk te neem en dit te ondersoek. Schmidt het sy .50-kaliber masjiengeweer in die bome afgevuur toe die sluipskutter op wie hy geskiet het hom eerder afgetrek het. Hy val bo -op Klapkowski, wat gedink het Schmidt maak 'n grap totdat hy die bloed uit die voorkop van Schmidt sien kom het.\nKlapkowski sê hy het verskeie hoogplofbare skulpe afgevuur en toe aan sy laaier, Pfc, gesê. Charles Vietmeyer, om uit die tenk te klim en die bestuurder terug te stuur na die Amerikaanse lyne. Hy sê Vietmeyer het uit die tenk geklim en begin hardloop, en dat hy dit oorweeg het om Vietmeyer te skiet, maar hy het gedink dat slegs 'n beampte 'n aangewese man kan skiet sonder om 'n krygsraad te word. Hy klim toe af en stuur die bestuurder, Cardis Sawyer van Cherokee, Texas, terug na die Amerikaanse lyne.\nToe hy daar aankom, sê Klapkowski, het 'n infanteriekolonel hom vertel dat sy tenk eenkant 'n teenaanval uitgehou het, en gevra hoe hulle weet waarheen hulle gaan. Klapkowski het aan die kolonel gesê dat Schmidt 'n paar aktiwiteite gesien het en besluit het om dit uit te kyk, hoewel hy steeds glo dat as die tenk uitgeslaan is, die weermag die bemanning sou laat betaal het omdat hulle nie op 'n amptelike sending was nie.\nSchmidt is postuum met 'n silwer ster bekroon, en Klapkowski het 'n bronsster gekry.\nArt Hary, 'n ammunisiedraer, is deur skrapnel gewond toe hy langs 'n pad in formasie stap. Hary was 'n tenkbestuurder tot by die maniere van Tennessee, waar hy sê dat hy die pad gery het wat sy pa hom geleer het: om die regterkant van die pad te omhels. In 'n motor op 'n oop pad kan dit goed gaan, maar in 33 ton staal op 'n smal bergpas kan dit die tenkbevelvoerder skrik. Na verskeie senutergende oomblikke waartydens die regte pad gevaarlik naby die kantel van 'n steil wal gekom het, het sersant Johnny Young geskreeu: & quotHary, stop die tenk! Androkovich, ry die tenk! & Quot\nSo word Michael Androkovich van Needham, Mass., 'N tenkbestuurder en Hary 'n ammunisiedraer.\n(Toe Hary herstel van die wond wat hy in Normandië opgedoen het, is hy tydens die Battle of the Bulge weer na die 357ste Regiment van die 90ste Infanteriedivisie gestuur. Hy is weer gewond nadat hy aan die front gerapporteer het.)\nDie drie aanvalsgewere in die peloton van die hoofkwartier was in wese medium tenks met 'n groter geweer op die rewolwer as die tenks van die lynmaatskappy.\nDie peloton is aangewys by Kompanjie I van die 359ste Regiment van die 90ste Infanteriedivisie. In die namiddag, onder die dekking van 'n rookskerm wat die vloot sou neerlê, sou die aanvalsgewere deelneem aan 'n aanval op die dorp Pont Auny.\nHoewel een van die slagskepe in die Engelse Kanaal wel twee rookskille in die gebied afgevuur het, het die rook vinnig verdwyn en die aanval is helder oordag gedoen.\nAndrokovich het die hoofaanvalgeweer tussen twee heinings en in 'n appelboord gery. Korporaal Eddie Ritz was die skutter, en Young was die tenkbevelvoerder. Luitenant Sam Adair, die pelotonleier, was saam met die rit.\nAs die 712ste vir die eerste keer in 'n geveg begin, was die Duitsers reeds goed vertroud met die kuns van tenkoorlogvoering. 'N Gekamoefleerde Mark IV -tenk in 'n hoek van die boord het die hoofaanvalgeweer laat verbygaan en toe op die tweede geskiet. Dit was 'n taktiek wat ontwerp is om die loodtenk af te sny en enige ander na die tweede een te blokkeer.\nDie pantser-deurdringende dop het deur die voorkant van die tweede aanvalsgeweer ingegaan en agter uit. 'N Tweede skoot laat vlamme bo -op skiet.\nIn die hoofaanvalgeweer het Young die rewolwer gedraai en Ritz het die hoë-plofbare dop wat in die geweer se kamer was, afgevuur. Dit vlieg onskadelik oor die Duitse tenk.\nDie Mark IV het nou so gedraai dat sy geweer na Young se tenk gerig het en in die spoor met die tenk laag gevuur het. Ritz het die geweer van 105 millimeter so ver as moontlik laat sak en nog 'n ronde afgevuur. Hierdie een het die Duitse tenk net onder die geweer getref met 'n stort vonke.\nDie Duitse tenk het nie aan die brand geslaan nie, maar moes beskadig gewees het, want die bemanning het deur 'n ontsnappingsluik aan die agterkant ontsnap en in die kwas verdwyn.\nBob Atnip van Clementsville, Kentucky, was die laaier in die derde aanvalsgeweer. Toe die tweede aanvalsgeweer getref word, sien hy die tenkbevelvoerder, sersant M.P. Shelton, trek die skutter, korporaal Herman Hall, deur die skouers op en uit deur die rewolweringsluik.\nToe tref die tweede dop en die tenk het in vlamme uitgebars. Die assistent -bestuurder, Olen Rowell van Decatur, Mississippi, het deur die buikluik geklim en tot by 'n sloot gekom. Die bestuurder, Philip Morgan van Arden, Noord -Carolina, alhoewel hy erg gebrand is, het deur die bestuurdersluik uitgeklim en na 'n plaashuis gegaan wat pas deur die Duitsers verlaat is. Die terugtog was eintlik so vars dat Atnip moes bevestig dat Morgan 'n Amerikaner was toe 'n paar GI's hom, geskok en met sy toe oë opgeswel, na vore bring. Omdat die helm van sy tenkwa anders was as die soort wat die infanteriste gedra het, het hulle gedink dat hy 'n Duitser was.\nDie laaier van die aanvalsgeweer nr. 2, Pfc. Richard Howell, wat die vorige dag drie gedateerde briewe aan sy vrou, Lillian, in Arcadia, Louisiana, gestuur het, was nog in die brandende tenk.\nYoung se tenk kon intussen nie beweeg nie as gevolg van sy stukkende spoor. Luitenant Adair wou nie die risiko loop dat hy met 'n vol vrag ammunisie in die hande van die vyand val nie, en daarom het hy Ritz gevra om by hom te bly en die res van die bemanning terug te stuur. Daarna het hy die geweer in die rigting van die Duitse lyne gekruis, en met die luitenant wat laai en die skut skiet, gebruik hulle die meeste van die tenk se oorblywende 105 millimeter ammunisie. Toe hulle hul laaste paar skulpe bereik het, mis Adair 'n maat in die ritmiese laai en skiet, en die terugslag slaan sy skouer.\nVoordat hulle agteruit gaan, het Androkovich en Ritz gaan kyk na die Duitse tenk. Die liggaam van die skutter was nog binne -in.\n"Kyk hierna!" sê Ritz terwyl hy en Androkovich om die tenk steek. Ritz was by die geweer verby. 'N Ronde was in die kamer en die inbreuk is gesluit. Hulle het albei geweet dat daar nog 'n sekonde was, en hul tenk sou dieselfde lot as die aanvalsgeweer nommer 2 bereik het.\nAtnip se aanvalsgeweer het die nag in die boord deurgebring by die infanterie om teen 'n teenaanval te waak. Die volgende oggend het Atnip in die uitgebrande aanvalsgeweer gegaan om enige teken van Howell te soek. Niemand het hom uit die tenk sien klim nie, en met meer as sestig rondtes ammunisie wat ontplof het en al die brandstof en olie verbrand het, was daar niks anders as verdraaide metaal in die romp nie. Aan die onderkant van die tenk het Atnip 'n paar koperknoppies van 'n stel moeges gevind.\nSersant Ed & Smoky Stuever en Adam Kochen van die diensmaatskappy het met 'n tenkopsporingseenheid opgedaag, maar dit was onnodig. Dit het hul bemanning net minder as vyftien minute geneem om die spoorblokke op Young se tenk te vervang. Toe gaan hulle na die uitgeslaan Duitse tenk.\nToe hulle die spoorblokke op Young se aanvalsgeweer vervang het, klim Stuever en Kochen in die Duitse tenk om rond te kyk. Die dooie skutter was nog steeds in sy sitplek. Sy billfold was op die vloer, waar 'n GI dit waarskynlik laat val het nadat hy daardeur geweer het.\nStuever tel die rekeningvou op en kyk na 'n prentjie wat nog binne was. Op die foto is die skieter, blondharig, in sy twintigs, glimlaggend, met 'n jong vrou en twee kinders met 'n sleepkop.\nBaie maande later - nadat die 712de uit Normandië uitgebreek het en oor Frankryk gehardloop het, die Moselrivier en dan die Saar oorgesteek het en terug gekom het oor die Saar en opgegaan het in die Slag van die Bulge en weer die Mosel oorgesteek het en daarna die Ryn en het deur die Siegfried -lyn gebreek en in die hart van Duitsland binnegedring, het Stuever sy tenkherwinningseenheid gelei na een van die duisend dorpe wat die 712ste sou deurloop voor die einde van die oorlog. Soms was daar 'n stryd om die dorp en soms nie, maar dit was alreeds beset en die infanterie en die tenkwaens van die lynmaatskappy het hul huise vir die nag uitgesoek.\nToe Stuever opdaag, is hy na 'n huis gestuur waar hy en sy bemanning ingevorder moes word. Die Duitse vrou wat in die huis gewoon het, was bo, en die soldate moes die eerste verdieping inneem.\n'N Raamfoto op 'n tafel vang Stuever se oog. Sy gesig draai asem en sy hart begin jaag. Dit was 'n prentjie wat hy voorheen gesien het.\nSkuddend roep hy boontoe na die Duitse vrou en vra haar om af te kom. Hy het die vrou in gebroke Duits gevra wie dit op die foto is. Sy het gesê dat dit haar man was, en dit was haar kinders.\nDie vrou het hom gevra hoekom hy wou weet. Hy het gesê hy was net nuuskierig en het homself verskoon.\nDie vrou keer terug boontoe. Stuever gaan buitentoe en oornag op die vloer van die tenkherwinningseenheid.\nVEILIGHEID EN DIE TRINITEITSTOETS\n(Trinity Test Site, Julie 1945)\nDie "Drie -eenheid" atoomtoets was tot op hede die mees gewelddadige ontploffing in die geskiedenis in die geskiedenis. Dit het ook die grootste veiligheidsgevaar van die hele Manhattan -projek inhou. Om dit te verstaan, het toetsbeplanners 'n gekies plat, woestynskropstreek in die noordwestelike hoek van die geïsoleerde Alamogordo Bombing Range in die suide van Sentraal -New Mexico vir die toets. Hierdie ligging, 210 myl suid van Los Alamos, was slegs twintig myl van die naaste woonplek buite die perseel. As die ontploffing aansienlik groter was as wat voorspel is, kan die toetspersoneel en omliggende gebiede die gevare inhou.\nTydens die toets is wetenskaplikes, werkers en ander waarnemers byna ses kilometer teruggetrek en beskut agter versperrings. Leslie Groves en Robert Oppenheimer kyk na die toets van twee verskillende plekke, sodat as die een in 'n ongeluk sterf, die ander kan oorleef om voort te gaan. Wetenskaplikes in Los Alamos het selfs die moontlikheid bespreek dat die atmosfeer self aangesteek en die hele aarde vernietig kan word, maar dit as 'n onwaarskynlike moontlikheid afgemaak. Gevare uit ontploffing, fragmente, hitteen lig, sodra een voldoende van grondnul verwyder is, het min kommer ontlok. Die werklike kommer, met die uitsondering van 'n katastrofiese onderskatting van die omvang van die ontploffing, was met bestraling.\nVoor Trinity was wetenskaplikes deeglik bewus daarvan dat die ontploffing moontlike stralingsgevare sou veroorsaak. Selfs basiese laboratorium- of fabriekswerk het immers beduidend gesorg bestralingsveiligheid kwessies. In die geval van 'n ontploffing, sal plutonium in die toestel in ander radionukliede skeur. Neutrone sou verskeie elemente op die grond tref en sommige in radioaktiewe isotope verander. Hierdie radioaktiewe puin word met splitsingsprodukte in 'n groeiende gebied gevee vuurbal en hoog in die lug gelig. In die atmosfeer sou 'n wolk van intense radioaktiwiteit ontstaan. Onmiddellike straling van die ontploffing en oorblywende radioaktiewe puin veroorsaak aanvanklik min kommer as gevolg van verdunning in die lug en die isolasie van die terrein, maar namate die toets nader gekom het, het beplanners met 'n gevoel van dringendheid besef dat radioaktiewe neerslag oor plaaslike dorpe het 'n werklike gevaar ingehou. Groves was veral bevrees vir die strafbaarheid as dinge handuit ruk. As gevolg hiervan het weermag se intelligensie -agente almal binne 'n radius van veertig myl gevind en in kaart gebring. Toetsbeplanners het 'n uitgebreide moniteringstelsel buite die stad opgestel en ontruimingsplanne opgestel as blootstellingsvlakke te hoog word.\nDie toets was meer doeltreffend as wat verwag is, en daar was aanvanklik min uitval op die toetsterrein buite 1200 meter grondnul. Die meeste radioaktiwiteit was in die digte wit sampioenwolk wat op 25 000 voet uitgestyg het. Binne 'n uur het die wolk grootliks versprei na die noord-noordooste, terwyl dit 'n spoor van splitsingsprodukte laat val het. Afval buite die gebied was swaar. Verskeie plaasgesinne, wat deur die weermagopname gemis is, het beduidende blootstellings in die twee weke na Trinity ontvang. Die gesinne het egter min eksterne beserings getoon. Vee was nie so gelukkig nie en het brandwonde, bloeding en hare verloor. Stafford Warren (regs), die hoof mediese beampte van die Manhattan -distrik, het aan Groves gerapporteer dat "hoewel geen huisgebied 'n gevaarlike hoeveelheid ontvang het nie, die stofafval uit die verskillende dele van die wolk moontlik 'n baie gevaarlike gevaar oor 'n band byna 30 myl was. wyd strek byna 90 myl noordoos van die terrein. " Die Alamogordo -terrein, volgens Warren, was "te klein vir 'n herhaling van 'n soortgelyke toets van hierdie omvang, behalwe onder baie spesiale omstandighede." Vir enige toekomstige toets stel hy voor om 'n groter perseel te vind, "verkieslik met 'n radius van minstens 150 myl sonder bevolking." Die Drie -eenheidstoets was, soos Warren vir Groves ingelig het, iets van 'n nabye ding.\nDie teks vir hierdie bladsy is aangepas en gedeeltes is direk geneem uit die publikasie van die Office of History and Heritage Resources: Terrence R. Fehner en F. G. Gosling, Oorsprong van die Nevada -toetswerf (DOE/MA-0518 Washington: History Division, Department of Energy, Desember 2000), 30-33. Sien ook Barton C. Hacker, The Dragon's Tail: Radiation Safety in the Manhattan Project, 1942-1946 (Berkeley, CA: University of California Press, 1987), 75-78, 84-86, 89-93, 98-108. Die foto's van die bestralingsveiligheidspan, die bunker by S-10,000 en die tenk Enrico Fermi Dit word gebruik om kort ná die toets op grond zero op te rol, met vergunning van die Los Alamos National Laboratory. Die kaart van die Trinity -toetswebwerf word weergegee van Vincent C. Jones, Manhattan: die weermag en die atoombom, Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog (Washington: Center of Military History, United States Army, 1988), 479. Die foto van Stafford Warren word herdruk in Vincent C. Jones, Manhattan: die weermag en die atoombom, Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog (Washington: Center of Military History, United States Army, 1988), 414.\nRekords van die Amerikaanse beroepshoofkwartier, die Tweede Wêreldoorlog\nVerwante rekords: Rekords van die kantoor van die assistent -staatsekretaris vir besette gebiede in algemene rekords van die staatsdepartement, RG 59. Rekords van hoofkwartier Amerikaanse magte, Europese teater en sy opvolger, hoofkwartier Europese kommando, hoofkwartier Amerikaanse magte in Oostenryk Algemene hoofkwartier Amerikaanse weermag Magte in die Stille Oseaan, en sy opvolger, hoofkwartier van die Verre Ooste-kommando, Amerikaanse weermagte, Westelike Stille Oseaan en hoofkwartier Ryukyus Command en sy opvolgers, hoofkwartier Filippyne- Ryukyus Command en hoofkwartier Ryukyuan Command, alles in rekords van Amerikaanse weermagopdragte, 1942-, RG 338.\n260.2 Rekords van die Amerikaanse groepbeheerraad, Duitsland (USGCC)\nGeskiedenis: Gestig as 'n organisasie van die hoofkwartier van die Europese Operasieteater, US Army (HQ ETOUSA), op algemene bevel 80, HQ ETOUSA, 9 Augustus 1944, met die implementering van 'n Joint Chiefs of Staff (JCS) -boodskap aan die Allied Expeditionary Force (SHAEF) , 5 Augustus 1944. So genoem in afwagting van die organisasie wat die Amerikaanse element van die personeel van 'n kontroleraad word, bestaande uit die opperbevelhebbers van die Amerikaanse, Britse en Sowjet-besettingsmagte, wat die besette Duitsland gedurende die tyd sou beheer. die onmiddellike naoorlogse tydperk. Volgens dieselfde algemene bevel het brig. Genl Cornelius W. Wickersham is aangestel om aan die hoof van USGCC te staan, met die titel as waarnemende adjunk van die Amerikaanse verteenwoordiger (nog nie genoem) in die toekomstige beheerraad. Met ingang van 17 April 1945 is luitenant -generaal Lucius D. Clay aangestel as adjunk -militêre goewerneur om genl Wickersham op te volg as hoof van USGCC. USGCC funksioneer van 8 Mei tot 1 Oktober 1945 as die agentskap van die eerste militêre goewerneur, genl Dwight D. Eisenhower, wat gelyktydig as kommandant-generaal ETOUSA (tot 1 Julie 1945) en kommandant-generaal van die Amerikaanse magte, European Theatre ( USFET, opvolger van ETOUSA, vanaf 1 Julie 1945). In ooreenstemming met die ooreenkoms oor beheermasjiene in Duitsland, onderteken deur verteenwoordigers van die VSA, die Verenigde Koninkryk en die USSR, 14 November 1944, en gewysig om Frankryk as die vierde besettingsmag by te voeg, 1 Mei 1945, is die Beheerraad formeel ingestel by Afdeling II -A van die Protocol of the Proceedings of the Berlin Conference (ook bekend as die Potsdam -konferensie), 1 Augustus 1945. USGCC afgeskaf, met funksies oorgedra na die nuutgestigte kantoor van militêre regering vir Duitsland (VS) [OMGUS], 1 Oktober , 1945. Sien 260.3.\nVerwante rekords: Historiese rekords van USGCC in rekords van die historiese tak van die beheerkantoor, OMGUS, beskryf ONDER 260.3.5. Papers, 1945-49, van genl Lucius D. Clay, adjunk-Amerikaanse militêre goewerneur, Duitsland (1945-47), en Amerikaanse militêre goewerneur, Duitsland (1947-49) in die Nasionale Argiefversameling van geskenkte materiaal, geselekteerde dokumente uit die papiere in Jean Edward Smith, red., The Papers of General Lucius D. Clay: Germany, 1945- 1949, 2 vols. (Bloomington, IN: Indiana University Press, 1974). Afskrifte van mondelinge geskiedenisonderhoude van genl Clay in Hoover, Truman, Eisenhower en Kennedy Libraries. Rekords van die Amerikaanse hoë kommissaris vir Duitsland, RG 466.\n260.2.1 Algemene rekords\nTekstuele rekords: Desimale korrespondensie, 1944-45. Daaglikse joernaal, Mei-Oktober 1945. Notule van personeelvergaderings, 28 Julie 1944- 29 September 1945. Mikrofilmkopie van die verslae van die militêre goewerneur, Julie-September 1945 (gekombineer met verslae van die militêre goewerneur, Oktober-Desember 1945, 2 rolle) . Rekords van die vergaderings en aktiwiteite van die gekombineerde adjunk-militêre goewerneurs, 1945. Beplanningsrekords, 1944-45, insluitend rekords oor onmiddellike stappe wat geneem moet word in geval van 'n Duitse oorgawe (Project Eclipse) rekords wat handel oor die besettingsrol wat gespeel moet word deur die Britte en personeelstudies oor demilitarisering, ontwapening en paramilitêre organisasies. Polisrekords, insluitend lêers van JCS- en Combined Staff Staff (CCS) uitreikings rakende Duitsland, 1944-45 en 'n opsomming van militêre regeringsbeleid uiteengesit in JCS en die Europese Advieskommissie (EAC, sien 260.2.2) ("Policy Book") ), 1945.\nMikrofilm -publikasies: M1075.\n260.2.2 Rekords in USGCC -bewaring met betrekking tot die Europese\nGeskiedenis: EAC gestig, met sitplek in Londen, deur 'n geheime protokol onderteken deur verteenwoordigers van die VSA, die Verenigde Koninkryk en die USSR tydens die driepartykonferensie in Moskou, 1 November 1943, met die verantwoordelikheid om aanbevelings aan die drie geallieerde regerings te doen oor vrae wat verband hou met die beëindiging van die oorlog in Europa. Voorlopige regering van die Franse Republiek word op 27 November 1944 tot lidmaatskap aanvaar. EAC se 12 aanbevole formele ooreenkomste, wat uiteindelik deur alle lidregerings aanvaar is, het betrekking op oorgawe van voorwaardes vir en na -oorlogse administrasie van Duitsland en Oostenryk en wapenstilstand vir Bulgarye . EAC afgeskaf, 10 September 1945, kragtens Afdeling I van die Protokol van die Verrigtinge van die Berlynse Konferensie (ook bekend as die Potsdam -konferensie), 1 Augustus 1945. Volgens afdelings I en II van dieselfde protokol, verantwoordelikheid vir die opstel van vrede verdrae met die voormalige Europese as -magte wat by 'n Raad van Ministers van Buitelandse Sake van China, Frankryk, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en die USSR berus, en die verantwoordelikheid vir die administrasie van die besette Duitsland wat by die Control Council berus.\nTekstuele rekords: Desimale korrespondensie en 'n onderwerplêer, 1943-45, van brig. Gens. Cornelius W. Wickersham en Vincent Meyer, opeenvolgende militêre adviseurs vir John G. Winant, Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk, in sy hoedanigheid as Amerikaanse lid van die EAC. Notule van EAC vergaderings, 1944-45. Dossier van konsep-EAC-direktiewe, met verwante memorandums en menings, onderhou deur ambassadeur Robert D. Murphy, politieke adviseur verbonde aan SHAEF, 1944-45. Onderwerpsdossier aangaande EAC-voorskrifte, onderhou deur die tak vir regsadvies, 1944-45.\n260.3 Rekords van die uitvoerende kantoor van die kantoor van militêre regering vir Duitsland (VS) [OMGUS]\n1943-49 (grootmaat 1945-49)\nGeskiedenis: Vir 'n geskiedenis van OMGUS -voorganger, die U.S. Group Control Council, Duitsland (USGCC), SIEN 260.2. OMGUS gestig, effektief 1 Oktober 1945, by General Order 283, HQ USFET, 8 October 1945, implementering van USFET brief AG 014.1 GEC-AGO, 26 September 1945. Verantwoordelik vir die administrasie van die Amerikaanse besettingsone en die Amerikaanse sektor van Berlyn, en vir die funksie as 'n Amerikaanse element van organisasies, bestaande uit die Allied Control Authority, die naam wat gegee word aan die vier-mag besettingsbeheerstelsel. OMGUS funksioneer, 1 Oktober 1945- 1 September 1949, as die agent van die volgende opeenvolgende militêre goewerneurs: genl Dwight D. Eisenhower (terselfdertyd bevelvoerende generaal USFET), 1 Oktober- 10 November 1945 genl George S. Patton, Jr. (Terselfdertyd waarnemende bevelvoerende generaal USFET), 11-25 November 1945 genl. Joseph T. McNarney (gelyktydig bevelvoerend oor generaal USFET), 26 November 1945-5 Januarie 1947 genl. Lucius D. Clay (terselfdertyd bevelvoerend oor generaal USFET) , 6 Januarie-14 Maart 1947 en Kommandant-generaal van die Europese Kommando [EUCOM], opvolger van USFET, vanaf 15 Maart 1947), 6 Januarie 1947-14 Mei 1949 en luitenant-generaal Clarence R. Huebner (wat terselfdertyd optree Kommandant-generaal EUCOM), 15 Mei-1 September 1949. Oorgang van militêre na burgerlike besettingsadministrasie wat begin is deur die presidensiële aanstelling van John J. McCloy as Amerikaanse hoë kommissaris vir Duitsland (USHCG), aangekondig 18 Mei 1949 en vestiging in die departement van die stand van die posisie deur EO 10062, Junie 6, 1949. McCloy het sy pligte aangeneem, 2 September 1949. OMGUS-organisasies word geleidelik afgeskaf, met funksies oorgedra na USHCG-organisasies, Junie-September 1949. Oorgang voltooi teen 21 September 1949, datum van die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland. OMGUS formeel afgeskaf, effektief op 5 Desember 1949, by Algemene Orde 108, hoofkwartier EUCOM, 1 Desember 1949.\nVerwante rekords: Sien Verwante rekords onder 260.2 vir referate en mondelinge geskiedenisonderhoude van genl Lucius D. Clay. Rekords van die Amerikaanse hoë kommissaris vir Duitsland, RG 466.\n260.3.1 Rekords van die kantoor van die stafhoof\nTekstuele rekords: Onderwerplêer, 1945-49. Amptelike lêers, 1945-47, van genl.maj Frank Keating, assistent-adjunk-militêre goewerneur (1946-47). Amptelike lêers, 1944-48, van brig. Genl Charles K. Gailey, Jr., stafhoof (1946-49). Dossiere van diverse rekords rakende besigheidsbeleid en -probleme, 1947-49. Notule en memorandums, 1949, van die Interdivisionele Heroriënteringskomitee, gestig, 1948, om 'n VSA-Duitse kulturele uitruilprogram te beplan en te implementeer.\n260.3.2 Korrespondensie onderhou deur die adjudant -generaal\nTekstuele rekords: Voorheen sekuriteitsklassifiseerde en ongeklassifiseerde desimale korrespondensie, 1945-49, met gedeeltelike mikrofilmkopie (97 rolle). Inkomende boodskappe wat voorheen deur sekuriteit geklassifiseer is, 1946-49, en uitgaande boodskappe, 1946-48. Mikrofilmkopieë van opsommings van telefoonkonferensies ("Telecons") tussen die personeel van die militêre goewerneur en verskeie amptenare in Washington, DC, 1947-49 (10 rolle).\n260.3.3 Uitgawes onderhou deur die kantoor van die adjudant -generaal\nTekstuele rekords: Genommerde interne administratiewe uitgawes, met verwante rekords, 1945-49. Militêre regering se uitgawe-saakdossiere, gereël deur die Wetnommer van die Raad van die Beheerraad, 1945-48 CC-richtlijnnommer, 1945-49 OMGUS-regsnommer, 1945-49 OMGUS-proklamasienommer, 1945-48 OMGUS-ordonnansienummer, 1945-49 en OMGUS-regulasie nommer, 1945-49.\n260.3.4 Ander rekords wat deur die kantoor van die adjudant -generaal gehou word\nTekstuele rekords: Mikrofilmkopie van die verslae van die militêre goewerneur, Oktober-Desember 1945 (gekombineer met verslae van die militêre goewerneur, Julie-September 1945, 2 rolle). Rekords met betrekking tot die raad bestaan uit Duitse onderdane wat die state onder Amerikaanse besetting verteenwoordig, bekend as die Raad van State (L "nderrat), insluitend korrespondensie met die raad en sy direktoraat, 1945-49 minute van raadsvergaderings, 1945-47 en rekords aangaande wette wat deur die raad voorgestel is, 1945-47. Notule en verwante rekords van 'n vergadering van die Amerikaanse, Britse, Franse en Sowjet-militêre goewerneurs van Duitsland om kwessies te bespreek wat voortspruit uit die Sowjetblokkade van die westelike gebiede van Berlyn ("Vier goewerneurs Conference Records "), Augustus-September 1948. Verwysingslêer van intelligensieverslae uit verskillende bronne, wat hoofsaaklik handel oor die aktiwiteite van die USSR intern, in sy satellietlande en in sy gebied van die besette Duitsland, 1945-49. Verwysingskopieë van studies oor naoorlogse probleme wat deur die koördineringskomitee van die staat-oorlog-vloot en die gekombineerde stafhoofde uitgevoer is, 1943-48. Verwysingskopieë van gepubliseerde verslae van OMGUS-organisasies oor denazifica pogings tot demokratisering, herstel en restitusie, 1947. Mikrofilmkopie van die Duitse burgerregtelike kode, n.d. (2 rolle).\nVerwante rekords: Bykomende rekords rakende die L "nderrat onder 260.4.2.\n260.3.5 Rekords van die beheerkantoor\nTekstuele rekords: Algemene rekords, bestaande uit aparte vaklêers met betrekking tot militêre regeringsadministrasie, 1945-49, en die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland, 1947-49.Rekords van die historiese tak, bestaande uit administratiewe rekords, 1945-49 en 'n samestelling van historiese rekords (209 voet) van die USGCC (sien 260.2), die hoof- en streeksorganisasies van OMGUS en verskillende geallieerde besettingsorganisasies, ca. 1945-49, insluitend 'n mikrofilmkopie van verslae van die Tripartite Nutrition Committee, 1945-47 (1 rol). Rekords van die organisasie en programtak, bestaande uit 'n vaklêer, 1945-49 en verwysingslêers oor militêre regeringsregulasies, 1944-49. Korrespondensie, verslae en ander rekords van die verslae en statistieke tak, 1945-49. Rekords van die begrotings- en fiskale tak met betrekking tot kontrakte en rekeninge, oudits en begrotings, 1944-49.\n260.3.6 Rekords van die veldinligtingsagentskap, tegnies (FIAT)\nTekstuele rekords: Rekords waarin die missie van die organisasie gedemonstreer word om toesig te hou oor die versameling van tegniese, wetenskaplike, industriële en ekonomiese inligting rakende Duitsland, 1945-47, insluitend desimale korrespondensie, 'n onderwerplêer en daaglikse tydskrifte.\n260.4 Rekords van funksionele kantore en afdelings van OMGUS\n1923-51 (grootmaat 1945-50)\nVerwante rekords: Rekords van die Amerikaanse hoë kommissaris vir Duitsland, RG 466.\n260.4.1 Rekords van die analise- en navorsingsafdeling van die kantoor van die direkteur van intelligensie\nTekstuele rekords: Desimale korrespondensie, 1945-49. Onderwerplêer, 1944-48. Verwysingsversameling van verskillende verslae en publikasies, 1947-48 en memorandums, verslae, nuusuitknipsels, boodskappe en ander rekords, gerangskik volgens onderwerp, 1947-49.\n260.4.2 Rekords van die koördinerende kantoor van die plaaslike regering\nTekstuele rekords: Hoofvaklêer, 1945-48. Rekords met betrekking tot die werksaamhede van die L 'nderrat, 1945-48. Onderwerpsdossier aangaande interzonale en militêre regeringskakelbeamptes se vergaderings, 1945-48.\nVerwante rekords: Bykomende rekords rakende die L "nderrat onder 260.3.4.\n260.4.3 Rekords van die afdeling Ekonomie\nTekstuele rekords: Algemene rekords, bestaande uit hoof desimale korrespondensie, 1944-49 desimale korrespondensie van die adjunk-direkteur, 1947-49 'n vaklêer, 1945-49 rekords met betrekking tot handels- en handelsooreenkomste, 1947-49 rekords met betrekking tot die Ekonomiese Samewerkingsadministrasie, 1948-49 en 'n verwysingslêer van gepubliseerde verslae, ca. 1945. Korrespondensie, verslae en ander rekords van die nywerheidstak en sy afdelings vir olie- en openbare dienste, 1945-49, insluitend 'n mikrofilmkopie van korrespondensie op takvlak, 1945-49 (8 rolle). Onderwerplêer van die Pryskontrole-tak, 1945-49. Rekords van die Decartelization -tak, insluitend twee lêers met algemene rekords, 'n lêer met betrekking tot die Bosch -groep van Hessen en 'n biblioteek met publikasies oor Duitse nywerhede, ca. 1945-49, waarby items bygevoeg is, 1949-51, deur opvolgerorganisasies van die Office of the High Commissioner for Germany-saakdossiere oor Duitse nywerheidsfirmas (1927-48), het 1945-48 verslae opgestel oor verskillende Duitse maatskappye, 1945- 47 rekords met betrekking tot die dekartelisering van die Bosch-groep, 1948-49 en korrespondensie en ander rekords van die IG Farben-beheerkantoor (1930-48), saamgestel 1945-48.\n260.4.4 Rekords van die afdeling Inligtingsdienste (voorheen kantoor vir openbare betrekkinge)\nTekstuele rekords: Onderwerplêers van die kantoor van die direkteur, 1945-49, en die kantoor van die adjunk-direkteur, 1948-50. Hoof desimale korrespondensie, 1944-49. Korrespondensie, verslae, studies en ander rekords, ca. 1945-49, van die volgende takke: Beleids- en programmeringsopinieopnames Fiskale en begrotingsbeheer Perspublikasiebeheer Filmfilms en inligtingsentrums en uitstallings.\nFoto's (4,848 beelde): Opgeneem of verkry deur die Public Relations Office, met OMGUS se militêre en burgerlike personeel, hoofkwartiere en behuisings- en ontspanningsfasiliteite Geallieerde militêre goewerneurs en personeel Amerikaanse regeringsamptenare Amerikaanse militêre toekenningsgeleenthede geboue in ruïnes verplaasde persone en vlugtelinge SORG en ander hulpprogramme en militêre operasies tydens die Berlynse lugbrug, 1943-49 (OMG, MGG).\n260.4.5 Rekords van die Afdeling Siviele Administrasie\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend sentrale desimale korrespondensie, 1945-49 onderwerpkorrespondensie wat deur die Uitvoerende Tak gehou word, 1945-49 minute van afdelingspersoneelvergaderings, 1945-49 rekords met betrekking tot beweerde Sowjet-oortredings van vierparty-ooreenkomste, 1945-49 en verslae oor plaaslike verkiesings, 1945-46. Korrespondensie, boodskappe, verslae, saaklêers en ander rekords, ca. 1945-49, van die volgende takke: Personeel en administratiewe krygsgevangene en ontheemde persone Burgerlike vryhede en demokratisering Regeringstrukture Openbare veiligheid Beleidstoepassing en openbare gesondheid en openbare welsyn.\n260.4.6 Rekords van die regsafdeling\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend 'n sentrale onderwerplêer, 1945-50 rekords wat deur die sekretariaat bygehou word, 1945-49 'n chronologiese lêer, 1945-50 en rekords van die Verslagkantoor, 1945-49. Korrespondensie, verslae, saakdossiere en ander rekords, 1945-49, van die volgende takke: Legal Advice Administration of Justice and Gevangenisse.\n260.4.7 Rekords van die mannekragafdeling\nTekstuele rekords: Sentrale vaklêers, 1945-49. Korrespondensie, verslae, studies en ander rekords, 1945-49, van die volgende takke: Arbeidsverhoudinge Sosiale Versekering Arbeidsbestuurstegniek en Mannekraganalise.\n260.4.8 Rekords van die Vervoerafdeling\nTekstuele rekords: Sentrale korrespondensie rakende vervoerbeleid, internasionale vervoer en die aktiwiteite van verskillende besigheidsorganisasies wat met mekaar verband hou met vervoer, 1945-49. Rekords van die administratiewe, sekretariaat en verslae en afdelings oor tegniese voorrade van die uitvoerende tak, 1945-49. Onderwerpe en verslae van die Reports and Statistics Group, 1945-49. Korrespondensie, verslae, studies en ander rekords, 1945-49, van die volgende takke: Bewegings Spoor Binnelandse Watervervoer Maritieme hawens en skeepsvaart en snelweg- en snelwegvervoer.\n260.4.9 Rekords van die Eiendomsafdeling\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend 'n sentrale onderwerplêer, 1944-50 en 'n verslaglêer, 1945-49. Korrespondensie, dossiere, verslae en ander rekords van die tak vir eiendomsbeheer en eksterne bates, 1944-50, en die tak vir herstel en restitusie, 1945-49. Rekords van en met betrekking tot sentrums vir die versameling van literêre, artistieke en ander vorme van vervreemde eiendom wat in verskillende stede in die Amerikaanse besettingsgebied gevestig is ("Central Collecting Points," CCP), 1944-51 (grootmaat 1945-49) .\nFoto's: Argiewe, biblioteke en kastele in 10 Duitse stede, 1946-47 (ACL, 181 beelde). Foto's geneem deur die Dresden Art Gallery, vermoedelik as 'n rekord van kuns wat deur die Axis-magte geplunder is ("Linz Collection"), 1940-45 (L, 3000 beelde). Naoorlogse versameling, berging en restitusie van kunswerke, uitgevoer by die München CCP, 1945-47 (MP, 1,234 beelde) en by die Wiesbaden CCP, 1945-50 (WA, WB, WC, WAE, WLA, WLB en WLC 9,767 beelde). Bekende Duitsers en die Hermann G "ringkunsversameling, byeengekom by die München CCP, en die herstel van kunsaktiwiteite op daardie plek, ongeveer 1945 (MCCP, 118 beelde). Aktiwiteite in die Offenbach -argiefdepot van OMGUS, kuns wat uit sinagoges gebuit word , en aktiwiteite van die Task Force Reich Leader Rosenberg (Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg, "ERR"), in albums, 1946 (PHOAD, 160 beelde).\nFoto's en poskaarte: Met betrekking tot die Platterhof (voormalige naam van die General Walker Hotel) in die destydse bestaande dorpie Obersalzburg, Beiere, ca. 1923-40 (NS, NSA, 277 beelde).\nFoto's en fotomeganiese reproduksies: Portrette van bekende Duitsers, saamgestel in 1904, n.d. (GP, 30 beelde).\nFotografiese afdrukke: Benediktynse abdij in Montecassino, Italië, voor en na die vernietiging daarvan deur geallieerde bombardemente, met herstelplanne, in album, 1949 (MC, 51 beelde). Oorlogskade aan Duitse monumente en geboue, 1946-47 (DM, 2 100 beelde). "Ex libris" boekeplate, ca. 1946 (XL, 478 beelde), en biblioteekmerke uit geplunderde boeke, ca. 1946 (LM, 14 783 beelde), gefotografeer in die Offenbach -argiefdepot. Oorsig van oorlogskade aan historiese en kulturele monumente in die Amerikaanse besettingsgebied, 1947 (DB, 200 beelde). Tonele uit die lewe van SS- brig. Genl Ulrich Graf, in albums, ca. 1937 (NSE, NSF 40 beelde). Fotografiese afdrukke opgedra aan professor Seifert, in album, 1942 (NSB, 56 beelde).\nFotografiese negatiewe: Bestaande uit die Task Force Reich Leader Rosenberg Collection ("ERR Collection"), met kunswerke wat uit Frankryk na Duitsland geneem is deur spanne wat optree onder leiding van die nasionale sosialistiese ("Nazi") amptenaar Alfred Rosenberg, 1940-43 (ERR, 6 710 beelde ). Poolse kuns, ca. 1939 (rekenaar, 27 beelde). Russiese ikone, ca. 1945-46 (RT, 34 beelde). Uitstalling gehou in die Jeu de Paume Museum in Parys, 1943 (JP, 21 beelde). Gravures in die Berlynse Kupferstiche Kabinett, afgeneem by die Wiesbaden CCP, ca. 1946 (KK, 158 beelde).\nFotomeganiese reproduksies: Kuns gestuur vir tydelike bewaring na die National Gallery of Art in Washington, DC, 1945 (GU, 202 beelde). Fotomeganiese reproduksies ingesluit in 'n publikasie oor Adolf Hitler se afstamming, 1937 (NSD, 32 beelde) en in 'n boek oor Ordensburg in Sonthofen, Beiere, 1937 (NSC, 19 beelde).\nVerwante rekords: Rekords van die Amerikaanse kommissie vir die beskerming en berging van artistieke en historiese monumente in oorlogsgebiede, RG 239.\n260.4.10 Rekords van die afdeling Finansies\nTekstuele rekords: Algemene rekords, bestaande uit korrespondensie oor finansiële beleid en prosedures, dossiere van 1944-48 oor banke, 1945-47 rekords van ondervragings van Nazi-finansiers, 1946-47 en 'n mikrofilmkopie van dossiere oor vooraanstaande Duitse amptenare (1933-45), saamgestel ca. 1945-47 (3 rolle). Onderwerplêer van die tak van die finansiële instellings, 1945-48. Korrespondensie en ander rekords van die kantoor van die finansiële adviseur aangaande uitvoer-invoer-, handels- en finansiële instellingsbeleid, 1945- 49. Korrespondensie, verslae en ander rekords, 1945-50, van die volgende groepe: Finansiële intelligensie interne en eksterne finansies en buitelandse valuta deposito.\n260.4.11 Rekords van die Afdeling Onderwys en Kulturele Betrekkinge\n(E & ampCRD)\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend afskrifte van telefoonkonferensies tussen die Afdeling Siviele Sake van die hoofkwartier USFET/EUCOM en E & ampCRD-amptenare, rekords van 1946-49 oor begrotings- en fiskale aangeleenthede, 1948-49 en rekords van die afdeling Navorsing en Beplanning, 1948-49. Korrespondensie, boodskappe, verslae, studies en ander rekords, 1945-49, van die volgende takke: Onderwys Gemeenskapsopvoeding (voorheen groepsaktiwiteite) Godsdienssake en kultuursake.\n260.4.12 Rekords van die tak van die burgerlike lugvaart van die afdeling Weermag\nTekstuele rekords: Desimale korrespondensie, 1949-50. Onderwerplêer, 1944-50.\n260.5 Rekords van OMGUS -organisasies wat betrokke is by oorlogsmisdade\n260.5.1 Rekords van die kantoor van die hoof van die advokaat vir oorlogsmisdade (OCCWC)\nGeskiedenis: Sien 238.4 vir 'n geskiedenis.\nTekstuele rekords: Administratiewe rekords, 1946-49. Rekords van die getuienisafdeling, wat bestaan uit dossiere oor beskuldigdes en getuies in saak 6 ("IG Farben-saak"), voor 'n Amerikaanse militêre tribunaal in Neurenberg (1947-48), ongeveer. 1947-48 voltooide Staff Evidence Analysis (SEA) vorms, 1946-48, saamgestel deur die Document Control Tak en ondervragingsopsommings, 1946-48, saamgestel deur die Interrogation Tak. Rekords van die afdeling vir spesiale projekte rakende sy missie om ministeries van justisie in die verskillende Duitse state in die Amerikaanse gebied by te staan in die uitvoering van ontkenningsake, 1947-49. Rekords van die afdeling Publikasies oor die publikasie van verrigtinge van die Amerikaanse militêre tribunale, 1948-49. Rekords van die taalafdeling, 1947-48, bestaande uit daaglikse proefverslae en voorbeelde van vertaaltoetse.\nVerwante rekords: Bykomende rekords van OCCWC in RG 238, National Archives Collection of World War II Crimes Records.\n260.5.2 Rekords van die sekretariaat vir Amerikaanse militêre tribunale\nGeskiedenis: Vir 'n geskiedenis, sien 238.5.\nTekstuele rekords: Rekords van die kantoor van die sekretaris-generaal, met inbegrip van algemene korrespondensie, 1946-49 daaglikse verhooropsommings, 1947-48 saakdossiers van vervolgings- en verdedigingsaanvrae en versoeke, 1947-49 en klagte van petisie, 1947-49. Verweerder en getuiesaakdossiere van die Marshal's Office, 1947-48. Onderwerpsdossiers en administratiewe rekords van die Defense Center, 1946-49. Rekords van die kantoor van die direkteur van drukwerk met betrekking tot die publikasie en verspreiding van die amptelike verhoorrekord, 1945-49.\nVerwante rekords: Bykomende rekords van die sekretariaat vir Amerikaanse militêre tribunale in RG 238, National Archives Collection of World War II Crimes Records.\n260.5.3 Rekords van die sekretariaat van die Internasionale Militêre Tribunaal (IMT) in bewaring van die Sekretariaat vir Amerikaanse Militêre Tribunale\nGeskiedenis: Gevestig deur IMT -prosedurereël 8, 29 Oktober 1945, met die verantwoordelikheid om alle dokumente wat aan die IMT gerig is, te ontvang, IMT -rekords te onderhou en kantoordienste aan IMT te lewer. Afgeskaf na die vonnis van IMT-vonnisse, 30 September en 1 Oktober 1946, met 'n oorblywende personeel wat funksioneer, 1946-49, tot voltooiing van die publikasie van die amptelike rekord van IMT-verrigtinge, 1949. Amptelike verhoorrekords, wat die argief van die Die Internasionale Militêre Tribunaal van Neurenberg is by die Internasionale Hof van Justisie in Den Haag, Nederland, gedeponeer.\nTekstuele rekords: Algemene rekords, 1945-46. Lêer van amptelike verhoordokumente in bewaring van die IMT-president, Lord Justice Geoffrey Lawrence, 1945-46. Afskrifte van uitstallings en dokumenteboeke, 1945-46. Rekords oor beskuldigingsorganisasies, 1945-46.\nVerwante rekords: Rekords van die kantoor van die Amerikaanse hoof van die advokaat vir die vervolging van asmisdaad in RG 238, versameling van die nasionale argief van die oorlogsmisdade uit die Tweede Wêreldoorlog.\n260.5.4 Ander rekords\nFotografiese afdrukke (2,087 beelde): Gemaak deur die kantoor van die Amerikaanse raadshoof vir die vervolging van asmisdadigheid uit negatiewe wat bestaan uit die Task Force Reich Leader Rosenberg Collection ("ERR Collection", sien 260.4.9 onder Photographic Negatives), 1945 (ERRA).\nVerwante rekords: Rekords van die taakmagreichsleier Rosenberg in RG 242, Nasionale argiefversameling buitelandse rekords in beslag geneem. Rekords van die kantoor van die Amerikaanse raadshoof vir die vervolging van asmisdaad in RG 238, versameling van die nasionale argief van die oorlogsmisdade uit die Tweede Wêreldoorlog.\n260.6 Rekords van die Berlynse kommando, OMGUS\nTekstuele rekords: Sentrale desimale korrespondensie, 1946-48. Onderwerplêer, 1947-48. Lêer van aantekeninge gestuur, 1947-48. Inkomende boodskappe, Januarie-April 1948. Uitgaande boodskappe, 1946-48. Eenheidsverslae van bedrywighede, saamgestel deur die Historiese Afdeling, 1947-48. Spesiale hofsaakdossiere, saamgestel deur die advokaat van die regter, 1947-48. Fragmentêre rekords van die ingenieursafdeling, seindivisie, 7782d spesiale troepebataljon, motorvervoerbataljon en Berliner ruilsentrum, 1946-48.\n260.7 Staatsrekords (grond) en sektorale militêre regerings verantwoordelik vir OMGUS\n1945-51 (grootmaat 1945-49)\n260.7.1 Rekords van die kantoor van militêre regering, Beiere\nTekstuele rekords: Rekords van die kantoor van die landdirekteur, insluitend afsonderlike korrespondensie-lêers van die direkteur, assistent-direkteur en adjunk-direkteur, 1947-49 sentrale desimale korrespondensie, 1945-49 'n onderwerplêer, 1946-48 korrespondensie en ander rekords wat verband hou met ondersoeke, 1945 -49 uitreikings, 1945-49 inkomende en uitgaande boodskappe, 1945-49 en verslae, 1945-49. Korrespondensie, boodskappe, dossiere, verslae en ander rekords, 1945-51 (grootmaat 1945-49), van die volgende afdelings: Intelligence Economics Manpower Finance Regsopvoeding en kulturele verhoudings Voedsel-, landbou- en bosbou-eiendom Siviele administrasie en inligtingsdienste. Korrespondensie, boodskappe en ander rekords van die vervoertak, 1945- 49. Rekords van die veldbedryfsafdeling, insluitend hoofkwartierrekords, 1947-49 en rekords, 1946-50, van takke A (W & uumlrzburg), B (Ansbach), D (Regensburg), E (München) en G (Augsburg), tesame met rekords van elke tak se ondergeskikte inwonende skakel- en veiligheidskantore, geleë in elke distrik (Landkreis).\nPlakkate (1 item): "Stalin an das Deutsche Volk," uit korrespondensie van die landdirekteur, ca. 1949.\n260.7.2 Rekords van die kantoor van militêre regering, Hesse\nTekstuele rekords: Onderwerpkorrespondensie onderhou deur die Uitvoerende Kantoor, 1946-48, met gedeeltelike mikrofilmkopie (1 rol). Korrespondensie, verslae en uitreikings van die Hesse-afdeling, 7780ste OMGUS-groep, 1945-49. Korrespondensie, boodskappe, verslae en ander rekords, 1945-49, van die volgende afdelings: Personeelhistoriese en veldverslae Openbare inligting Intelligensie Bipartite Liaison Education and Cultural Relations Legal Civil Administration Information Services and Property. Rekords van die Afdeling Skakel- en Veiligheidsbeheer, bestaande uit hoofkwartierekords, 1946-49 en rekords van Skakel- en Veiligheidskantore, tesame met hul subkantore, in die volgende distrikte: Wiesbaden, Frankfurt, Darmstadt, Wetzlar, Giessen, Marburg, Fulda, Fritzlar -Homberg en Kassel. Korrespondensie en ander rekords van die Staatse beslagleggingvereniging (Staatliche Erfassungsgesellschaft, "STEG"), 1945-48, met betrekking tot sy missie om fabrieke in beslag te neem en te bedryf soos nodig om Duitsland se ekonomiese voortbestaan en uiteindelike herstel te verseker. Onderwerp lêer van die Wiesbaden -streekkantoor van die U.S. Customs Group, 1949.\n260.7.3 Rekords van die kantoor van militêre regering, W & uumlrttemberg-Baden\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend sentrale korrespondensie, 1945-49 onderwerpkorrespondensie, 1945-49 uitreikings, 1945-49 'n lêer van toesprake, perskonferensies en nuusberigte, 1945-50 finansiële rekords, 1948-50 en verslae van militêre regeringsafdelings, 1945 -47. Korrespondensie, boodskappe, verslae en ander rekords, 1945-49, van die volgende afdelings: Inligtingsdiens van die regering en kulturele betrekkinge Regsekonomie Eiendomsinligting Fiskaal en vervoer. Rekords van die Field Relations Division (voorheen Field Operations Group), insluitend rekords van die hoofkwartier, 1945-49 en rekords, 1945-49, van die Resident Liaison and Security Office in elke distrik (Landkreis).\n260.7.4 Rekords van die kantoor van militêre regering, Bremen\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend sentrale onderwerplêers, 1945-49 inkomende boodskappe, 1946-48 uitreikings, 1946-49 en verslae, 1945-47. Korrespondensie, boodskappe, verslae en ander rekords, 1945-49, van die volgende afdelings: Inligtingsbeheer Finansies Regs Openbare Gesondheid en Welsyn Ontkenning Mannekrag Openbare Veiligheid Onderwys Siviele Administrasie Ekonomie Vervoer en Waterfront. Rekords van die kantoor vir openbare inligting, insluitend korrespondensie, 1947-48 maandelikse aktiwiteitsverslae van ander kantore, afdelings en takke, 1948-49 en kwartaalliks en jaarlikse geskiedenis van militêre regering in Bremen, 1945-48. Rekords van die Bremerhaven-skakeling en veiligheidsafdeling, insluitend desimale en onderwerpkorrespondensie, 1945-49 leesdossiere van die direkteur, rekords van 1947-49 oor behuising, die visserybedryf, klubs en jeugaktiwiteite, 1945-49 en rekords van die spesiale Tak rakende ontbeningsaktiwiteite, 1945-49.\n260.7.5 Rekords van die kantoor van militêre regering, Berlynse sektor\nTekstuele rekords: Onderwerpskorrespondensie, 1945-49. Amerikaanse lugbrugverslae, 1948-49, met mikrofilmkopie (8 rolle). Britse lugvaartverslae, 1948-49. Mikrofilmkopie van bestellings aan die burgemeester van Berlyn, aktiwiteiteverslae van Mei-September 1949 (1 rol), 1947-48 (7 rolle) en Berlynse persberigte en vrystellings, 1947-48 (12 rolle). Rekords van die tak van die burgerlike administrasie en politieke aangeleenthede, insluitend 'n sentrale onderwerpdossier, 1945-49 minute vergaderings van die stadsvergadering van Groter Berlyn, 1948-49, met gedeeltelike mikrofilmkopie (6 rolle) en mikrofilmkopieë van spesiale verslae, 1947 -48 (1 rol), en weeklikse politieke verslae, Januarie- Oktober 1948 (2 rolle). Korrespondensie, boodskappe, verslae en ander rekords, 1945-49, van die volgende ander takke: Inligtingsdienste Onderwys en kulturele betrekkinge Openbare gesondheid Openbare welsyn Mannekrag Regsekonomie Kommunikasie Finansies Eiendomsbeheer Openbare werke en nutsdienste en openbare veiligheid.\n260.8 Rekords van Amerikaanse elemente van die organisasies van die Allied Control Authority (ACA) (Duitsland)\n1944-53 (grootmaat 1945-48)\n260.8.1 Algemene rekords\nTekstuele rekords: Sentrale lêer, numeries gerangskik, 1945-49, met onderwerpindeks. Mikrofilmkopie van die status van die beheerraad en die koördinerende komitee, 1945-48 (1 rol). Administratiewe rekords van die Amerikaanse element van die Geallieerde Sekretariaat, 1945-48.\n260.8.2 Rekords van die Amerikaanse element van die Beheerraad\nTekstuele rekords: Algemene rekords, 1945-48. "Meesterlêer," 1945-46.\n260.8.3 Rekords van die Amerikaanse element van die koördinerende komitee\nTekstuele rekords: Algemene rekords, 1945-48. "Master File", 1945- 48. Notule, 1945-48. Diverse rekords, 1946-53.\n260.8.4 Rekords van Amerikaanse elemente van ACA -direktorate\nTekstuele rekords: Algemene rekords van Amerikaanse elemente van die Directorate Combined Services en sy voorgangers, die Air, Military en Naval Directorates, 1945-48, met gedeeltelike mikrofilmkopieë, 1945- 47 (66 rolle). Algemene rekords van Amerikaanse elemente van die Directorate of the Prisoners of War and Displaced Persons, 1945-48, en sy ondergeskikte organisasie, die Combined Repatriation Executive, 1945-49. Algemene rekords van die Amerikaanse element van die Directorate Combined Services and Economic, 1947. Algemene rekords, 1945-49, van Amerikaanse elemente van die volgende ander direktorate: Legal Internal Affairs and Communications Economic Financial Reparations, Delivery, and Restitution Transport Manpower and Political.\n260.8.5 Rekords van Amerikaanse elemente van ander ACA -organisasies\nTekstuele rekords: Algemene rekords van die Amerikaanse element van die Duitse kommissie vir eksterne eiendom, 1945-48. Rekords van die Amerikaanse element van die Committee on Allied Controls, 1944-49. Onderwerplêer van die Amerikaanse element van die Allied Kommandatura [vierparty-beheerliggaam vir Berlyn], 1945-49. Memorandums van die Amerikaanse element van die Divisional Legislative Review Board, 1949.\n260.9 Rekords van Amerikaanse elemente van gekombineerde VS-Britse organisasies (Duitsland)\n1943-51 (grootmaat 1945-49)\n260.9.1 Rekords van die Amerikaanse element van die tweeledige raad\nTekstuele rekords: Algemene rekords, 1947-49, wat handel oor die beleidnemingsaktiwiteite van die raad vir die verenigde ekonomie van die Amerikaanse en Britse besettingsgebiede. Notule van BIB-vergaderings, met agendas en verwante agtergrondstukke, 1949. Rekords oor die verskillende tweepartige organisasies, 1947-49.\n260.9.2 Rekords van die kantoor van die Amerikaanse voorsitter van die Bipartite Control Office ("BICO")\nTekstuele rekords: Onderwerplêer, 1947-50. Lêer van verdrae en handelsooreenkomste, 1947-50.\n260.9.3 Algemene rekords van die Amerikaanse element van BICO\nTekstuele rekords: Desimale, subjek- en vak-numeriese korrespondensie, 1947-49. Leeslêer, 1948-49. Verslae, memorandums, notules en ander rekords van die Amerikaanse ekonomiese adviseur, 1947-49. Notule van vergaderings van BICO-personeellede met bisonale en Duitse amptenare, 1947-49. Rekords met betrekking tot tweepartige deelname aan die European Recovery Program, 1947-49. Verwysingsversameling oor tweepartige organisasies en aktiwiteite, onderhou deur die BICO-biblioteek, 1946-49.\n260.9.4 Rekords van Amerikaanse elemente van BICO -personeelorganisasies\nTekstuele rekords: Korrespondensie, verslae, memorandums en ander rekords, 1945-50 (grootmaat 1947-49), van die volgende tweeledige kontrolegroepe: Staatsdienshandel en nywerheidskommunikasie Finansies Voedsel, Landbou en Bosbou Regs en Amerikaanse doeane.\n260.9.5 Rekords van Amerikaanse elemente van ander tweepartige organisasies\nTekstuele rekords: Rekords van die gesamentlike uitvoer-invoeragentskap, bestaande uit rekords oor betalings- en handelsooreenkomste, per land gereël, rekords van 1946-50 rakende militêre regeringsrekeninge, rekords van 1943-49 met betrekking tot voorskotte en betalings, 1946-50 en notules van vergaderings en ander rekords van die Joint Export Import Board, 1947-49. Onderwerplêers van die Amerikaanse element van die Allied Bank Commission, 1948-51.\n260.10 Rekords van Amerikaanse elemente van gekombineerde Amerikaanse-Brits-Franse organisasies (Duitsland)\nTekstuele rekords: Algemene rekords, 1948-49. Vorderingsverslae, 1948-49. Rekords van driepartyvergaderings, 1948-49. Notule en verwante rekords van die Komitee van Afgevaardigdes van die Militêre Veiligheidsraad, Maart-Junie 1949.\n260.11 Rekords van die VSA, Geallieerde Kommissie vir Oostenryk (USACA), afdeling van die Amerikaanse magte in Oostenryk\n1932-56 (grootmaat 1945-50)\nLet wel: Tans toegewys aan hierdie rekordgroep, maar nie deel van die rekords van die USACA -afdeling nie, is rekords van ander organisasies van die Amerikaanse hoofkwartier in Oostenryk (hoofkantoor USFA), insluitend rekords van die historiese afdeling, ca. 1945-50 (16 voet) en saakdossiere van oorlogsmisdade wat deur die regter-advokaatafdeling onderhou word, ca. 1945-50 (5 voet).\nGeskiedenis: Die USACA -afdeling, verantwoordelik vir burgerlike aangeleenthede/militêre regeringsadministrasie, is gelyktydig georganiseer met die oprigting van die hoofkantoor USFA by algemene bevel 1, hoofkantoor USFA, 5 Julie 1945, as 'n komponent van die Amerikaanse magte, European Theatre (USFET). Die enkele posisie van kommandant-generaal USFA en Amerikaanse hoë kommissaris vir Oostenryk is agtereenvolgens beklee deur genl Mark W. Clark, 5 Julie 1945-16 Mei 1947 en luitenant-generaal Geoffrey Keyes, 17 Mei 1947-19 September 1950 .Die USACA-afdeling het die Amerikaanse element van organisasies wat bestaan uit die Geallieerde Kommissie vir Oostenryk, die naam van die besettingsadministrasie met vier magte wat deur 'n Amerikaanse, Britse, Franse en Sowjet-ooreenkoms tot stand gekom het, op 4 Julie 1945 onderteken en van krag geword op 24 Julie, 1945. USACA -afdeling het ook die besettingsregering in die Amerikaanse gebied van Oostenryk en die Amerikaanse sektor van Wene bestuur. Die USACA -afdeling word afgeskaf na die oordrag van die Amerikaanse besettingsregering van militêre na burgerlike gesag, gekenmerk deur die presidensiële aanstelling van Walter J. Donnelly as gesant (later ambassadeur) na Oostenryk en Amerikaanse hoë kommissaris vir Oostenryk, effektief op 20 September 1950. Donnelly volg op Ambassadeur Llewelyn E. Thompson, Jr., 17 Julie 1952. Amerikaanse besettingsregering in Oostenryk amptelik beëindig, 27 Julie 1955, datum van inwerkingtreding van die Staatsverdrag vir die Hervestiging van 'n Onafhanklike en Demokratiese Oostenryk, onderteken 15 Mei 1955.\n260.11.1 Algemene rekords\nTekstuele rekords: Korrespondensie en ander rekords van die kantoor van die hoof (voor Maart 1950, kantoor van die direkteur), 1946- 51. Sentrale desimale korrespondensie, 1945-51. Rekords van verskillende organisasies van die Geallieerde Kommissie vir Oostenryk, onderhou deur USACA, ca. 1945-50. Finale verslag van die hoë kommissaris, 1950.\n260.11.2 Rekords van komponentorganisasies\nTekstuele rekords: Rekords van algemene en spesiale stafafdelings, 1944-56, insluitend verslae, intelligensie-opsommings en ondersoeklêers van die G-2 (intelligensie) afdeling. Algemene rekords van die inligtingstak en ondergeskikte afdelings, 1945-50 en die tak vir statistiese ontleding, 1945-50. Korrespondensie, verslae, dossiere en ander rekords van die monumente en beeldende kunste, Duitse eksterne bates en takke vir eiendomsbeheer van die afdeling Reparasies, aflewerings en restitusie, 1932-51 (grootmaat 1945-51). Algemene rekords, 1945-50, van die volgende komponente van die afdeling Binnelandse Sake en Ontheemdes: die tak Binnelandse Sake en sy afdelings vir openbare veiligheid en ontkenning en die tak van ontheemdes. Rekords van die regsafdeling, bestaande uit administratiewe rekords, 1945-50 en rekords van algemene, opsommende en tussentydse howe in Linz, Salzburg, Wene en ander plekke, 1945-55. Rekords van die Onderwysafdeling, bestaande uit algemene rekords, 1945-50 en rekords met betrekking tot jeugaktiwiteite, 1946-51. Algemene rekords van die afdeling Welsyn en Verligting van die Afdeling Sosiale Administrasie, 1945-50. Sentrale desimale korrespondensie gehandhaaf deur die Adjudant Algemene Afdeling, 1946-47. Rekords van die gebiedskommando van Wene, insluitend sentrale korrespondensie, uitreikings en ander algemene rekords wat deur die adjudant-generaal-afdeling bygehou word, 1946-48 en diverse rekords, 1946-48. Rekords van militêre afdelings, onderhou deur die militêre en vlootafdelings, 1946-51. Algemene rekords van die volgende ander afdelings: Air, 1945-51 Civilian Supply, 1946-50 Finance, 1945- 50 Economic, 1944-50 Transport, 1945-50 and Communications, 1945-50.\nKaart: Stadsplan van Gmunden, Oostenryk, 1947 (1 item).\n260.12 Rekords van die Amerikaanse burgerlike administrasie van die Ryukyu -eilande (USCAR)\nGeskiedenis: Na die ondertekening van die Instrument of Surrender, 2 September 1945, is Ryukyu-eilande geadministreer deur die Departement van die Vloot, 21 September 1945-30 Junie 1946, met bevelvoerende offisier, Naval Operating Base, Okinawa wat as hoof militêre regeringsbeampte onder gesag funksioneer. van die opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot. Oordrag van administrasie van Departement van die Vloot na Oorlogsdepartement goedgekeur deur Joint Chiefs of Staff (JCS) se goedkeuring, 1 April 1946, van JCS 819/11, 5 Maart 1946, met bykomende voorbehoud van JCS 819/12, 22 Maart, 1946. Ingevolge die implementeringsinstruksies van die Amerikaanse leërmagte in die Stille Oseaan (GHQ AFPAC), het Okinawa Base Command die Ryukyus -bevel heraangestel, effektief op 1 Julie 1946, by algemene bevel 162, hoofkwartier van die Amerikaanse weermag, Westelike Stille Oseaan, en verantwoordelik gehou vir administrasie onder 'n adjunk -bevelvoerder vir militêre regering. Ryukyu-eilande agtereenvolgens bestuur deur Ryukyus Command, 1 Julie-30 November 1946, Filippyne-Ryukyus Command, 1 Desember 1946-31 Julie 1948 en Ryukyuan Command, 1 Augustus, 1948-15 Desember 1950. USCAR gestig, effektief 15 Desember, 1950, deur 'n opdrag van die hoofkwartier Verre Ooste-kommando (HQ FEC, voorheen GHQ AFPAC), AG 091.1 (5 Des 50) RCA, 5 Desember 1950, implementering van 'n JCS-memorandum, SM 2474-50, 11 Oktober 1950, onder leiding van bevelvoerder -hoof Verre Ooste, genl. Douglas MacArthur, om 'n burgerlike administrasie vir die Ryukyu-eilande te organiseer in ooreenstemming met JCS 1231/14, 4 Oktober 1950. USCAR funksioneer verder onder die Departement van die Weermag (voorheen Oorlogsdepartement), 1950 -71. Die Amami -eilandgroep van die Ryukyu -eilande is deur die ooreenkoms tussen die Verenigde State van Amerika en Japan met betrekking tot die Amami -eilande na Japan terugbesorg, onderteken op 24 Desember 1953 en tree in werking op 25 Desember 1953. USCAR word afgeskaf na inwerkingtreding, 15 Mei, 1972, van die ooreenkoms tussen die Verenigde State van Amerika en Japan rakende die Ryukyu -eilande en die Daito -eilande, onderteken op 17 Junie 1971, waardeur die oorblywende eilandgroepe van die Ryukyu -eilande, insluitend die Okinawa Island Group, na Japan terugbesorg is.\n260.12.1 Rekords van die kantoor van die hoë kommissaris\nTekstuele rekords: Korrespondensie, notules en notas van vergaderings, vertalings en ander rekords van die Language Aide, 1960-69. Rekords van die inligtingskoördineerder aangaande die verskillende personeelafdelings, 1969-71. Rekords van die advieskomitee aan die hoë kommissaris, met die aanbevelings van die komitee vir optrede oor sosiale, ekonomiese en verwante aangeleenthede, 1968-70. Rekords van die Amerikaanse element van die voorbereidende kommissie oor die terugkeer van die Ryukyu-eilande na Japan, 1970-71.\n260.12.2 Rekords gehou deur die administratiewe kantoor van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Sentrale korrespondensie ("Algemene administratiewe lêers"), 1962-71. Rekordstelle uitreikings, 1950-59. Historiese en organisasiebeplanningslêers, 1956-70.\n260.12.3 Rekords van die departement van kontroleurs van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Algemene korrespondensie, 1965-72. Rekords oor begrotingsformulering en -uitvoering, 1967-71 algemene fondseprogramformulering, 1966-71 ekonomiese hulp, 1967-71 algemene rekeningkunde, 1956-68 petroleumverspreidingsrekeningkunde en -bestuur, begrotingsvoorligting van die plaaslike regering 1956-71, 1960-71 en doeane-bestuur , 1967-71.\n260.12.4 Rekords van die Ekonomiese Departement van die Kantoor van die Burgerlike Administrateur\nTekstuele rekords: "Common Mission Files", 1956-70. Rekords oor bankfasiliteite, 1957-71, die Bank van Ryukyu, 1959-71 en die Development Loan Corporation, 1961-71.\n260.12.5 Rekords van die departement van gesondheid, onderwys en welsyn van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Algemene rekords, insluitend regs- en skakellêers, rekords van 1965-71 met begrotingsriglyne van die plaaslike regering, insetbeheer en verslae oor narkotika van 1964-71, rekords van 1963-71 oor oordraagbare siektes, 1964-71 en rekords rakende voorkomende medisyne, veeartsenykunde en sanitasie aktiwiteite, 1960-71. Projeklêers van die Welsynsafdeling, 1964-71. Algemene rekords, 1964-71, van die Afdeling Gesondheid, die Onderwysafdeling en die Engelse Taalsentrum.\n260.12.6 Rekords van die departement van arbeid by die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Algemene korrespondensie, 1958-71. Beplanningsdossiere vir burgerlike sake, 1968-71. Rekords met betrekking tot indiensnemingsbeheer, 1958-71 arbeidsraadbestuur, 1958-71 en sosiale versekering, 1953-71.\n260.12.7 Rekords van die Departement Regsake van die Kantoor van die Burgerlike Administrateur\nTekstuele rekords: Rekords van die regsafdeling, insluitend beleids- en presedentdossiers, 1952-71-wetgewing en wetgewende agtergrondlêers, 1952-68 Engelstalige vertalings van die regering van die Ryukyu-eilande, 1953-71 en eise-lêers, 1961-71. Rekords van die Land Division, insluitend algemene korrespondensie, 1953-71 saakdossiere, 1955-71 rekords met betrekking tot munisipaliteite, 1946-47 grondkonferensie lêers, 1958 rekords oor Okinawa grondprobleme, 1955-58 en Suid-Amerikaanse emigrasie- en hervestigingsdossiers, 1960 -70.\n260.12.8 Rekords van die skakelafdeling van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Algemene korrespondensie, 1945-71. "Common Mission Files", 1952-71. Rekords, 1952-71, oor spesiale projekte en internasionale betrekkinge.\n260.12.9 Rekords van die departement openbare sake van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Sentrale korrespondensie, 1966-71. Programrekords van die Afdeling Kultuursake, 1964-71. Rekords van die inligtingsafdeling, insluitend programrekords, rekords van publikasies van 1964-71, persboeke van 1952-70, 1965-69 en "News Morgue Files", 1958-71.\nRolprente: Koerante geproduseer deur die Inligtingsafdeling, wat historiese gebeure, persoonlikhede, seremoniële gebeure en sosiale en ekonomiese aktiwiteite op die Ryukyu-eilande, 1958-1971 (2 185 rolle) uitbeeld.\nKlankopnames: Japannese klankbaan vir sommige van die nuusprente wat deur die Inligtingsafdeling vervaardig is, n.d. (2 items).\nFotografiese afdrukke: Politieke, ekonomiese, sosiale en kulturele lewe op die Ryukyu-eilande onder USCAR, insluitend politieke partye en verkiesings, nywerhede, skole en universiteite, seremoniële geleenthede en besoeke deur hooggeplaastes uit die Verenigde State en ander lande, 1949-72 (CR, 35,100 beelde). USCAR-aktiwiteite en sosiale en kulturele programme, in albums, 1964-65 (CRA, 2 300 beelde).\n260.12.10 Rekords van die departement openbare veiligheid van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Rekords van die Operasionele Afdeling, insluitend algemene korrespondensie, 1968-71 verslae van voorvalle waarby Amerikaanse militêre personeel betrokke was, skakeldossiers van 1968-71 polisie, rekords van 1967-71 oor noodbeplanning, rekords van 1952-71 met betrekking tot burgerlike optrede, 1966-71 en rekords met leiding van die plaaslike regering, 1967-71. Rekords van die immigrasie-afdeling met betrekking tot toegang tot en uitgang, 1958-71 en gesinsregistrasie, 1958-71.\n260.12.11 Rekords van die departement openbare werke van die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Algemene korrespondensie, 1963-71. Projekhersieningslêers, 1965-71. Rekords met leiding oor plaaslike konstruksie en onderhoud, 1964-71. Rekords oor water- en elektrisiteitsbeheer, vervoerdienste, kommunikasie en posseëlontwikkeling, 1952-1971.\n260.12.12 Rekords van burgerlike aangeleenthede wat verantwoordelik is vir die kantoor van die burgerlike administrateur\nTekstuele rekords: Burgerlike aangeleenthede, 1969-71, van die Miyako- en die Yaeyama-siviele sake-spanne.\nMAAR WAT VAN HIROSHIMA EN NAGASAKI?\nHistorikus Ward Wilson, wat die belangrikheid van die Hiroshima- en Nagasaki -bomme sterk betwis, sê: "Dit is baie moeilik om mense te laat vaar van hul mites." In die geval van die kernaanvalle grens dit inderdaad aan godslastering.\nVir soveel dekades word die morele regverdiging van Hiroshima en Nagasaki hartstogtelik bespreek.Die standaardargument ten gunste van die Amerikaanse president Truman se besluit om die bomme te laat val, was nog altyd dat die president 'n nog meer verwoestende grondoorlog vermy het wat nog vele maande met 'n ontelbare getal geallieerde lewens deur 'n verwoestende mag ontketen het.\nNie net dit nie, maar Hiroshima en Nagasaki het 'n byna godsdienstige betekenis in die bewussyn van die wêreld aangeneem - beide as gevolg van die groot verlies aan burgerlike lewens, en vanweë hoe hierdie aanvalle die begin van 'n nuwe en skrikwekkende era in die wêreldgeskiedenis aangedui het.\nEn tog kan daar oortuigend aangevoer word dat Hiroshima en Nagasaki nie in die konteks van Japan in 1945 uiters belangrik was nie. Wat baie mense vergeet, is dat groot dele van die land reeds heeltemal uitgewis is deur die omvangrykste bombardemente wat die wêreld ooit gehad het. gesien. Dit was konvensionele bomme, maar nie minder effektief om burgerlikes te slag nie.\nTokio, byvoorbeeld, is heeltemal verbrand, met ongeveer 100,000 mense dood. Amerikaanse bomwerperspersoneel kon verkoolde vleis ruik terwyl hulle oor die vuurstorms vlieg. Tientalle ander Japannese stede is platgetrek onder die eindelose spervuur. Tog, ondanks hierdie landwye inferno, was oorgawe nie op die punt nie. Een politikus, Kijūrō Shidehara, beaam die algemene sentiment toe hy voorstel dat hul 'eenheid en vasberadenheid sterker word', en dat dit belangrik is om die aanvalle te verduur om die beste uitkoms te bereik, verder langs die lyn.\nToe president Truman, wat daarop dui dat die komende kernaanvalle sou wees, gesê het dat die Japannese ''n reën van verwoesting uit die lug kan verwag' as hulle nie oorgee nie, was dit nie regtig 'n bedreiging nie. Daar was reeds 'n reën van ondergang, en dit het nie die Japannese spelplan verander nie. Toe Hiroshima gebeur, het Japan besef dat 'n nuwe soort wapen losgemaak is, maar die verwoesting was nie beduidend anders as wat hulle al in talle stede gesien het nie. Dit is slegs vanuit ons uitkykpunt vandag dat die sampioenwolke al die ander verduister.\nPOTSDAM EN DIE SLOTBESLUIT OM DIE BOM TE GEBRUIK\n(Potsdam, Duitsland, Julie 1945)\nNa President Harry S. Truman woord ontvang van die sukses van die Drie -eenheid toets, het sy behoefte aan die hulp van die Sowjetunie in die oorlog teen Japan aansienlik verminder. Die Sowjet -leier, Joseph Stalin, het belowe om teen die 15de Augustus by die oorlog teen Japan aan te sluit. Truman en sy adviseurs was nou nie seker of hulle hierdie hulp wou hê nie. As die gebruik van die atoombom die oorwinning moontlik gemaak het sonder 'n inval, sou die aanvaarding van Sowjet -hulp hulle slegs in die gesprekke oor die naoorlogse lot van Japan nooi. Gedurende die tweede week van die geallieerde beraadslagings in Potsdam, op die aand van 24 Julie 1945, het Truman sonder 'n tolk Stalin genader en hom so terloops vertel dat die Verenigde State 'n 'nuwe wapen van ongewone vernietigende krag' het. Stalin het min belangstelling getoon, en het slegs geantwoord dat hy gehoop het dat die Verenigde State dit "goed sou gebruik teen die Japanners". Die rede vir Stalin se kalmte het later duidelik geword: Sowjet -intelligensie het inligting ontvang oor die atoombomprogram sedert herfs 1941.\nDie finale besluit om die atoombom te laat val, toe dit die volgende dag, 25 Julie, geneem is, was beslis antiklimakties. Die onderwerp was van hoe en wanneer dit gebruik moet word debat op hoë vlak vir maande. 'N Voorskrif (regs), geskryf deur Leslie Groves, goedgekeur deur president Truman, en uitgereik deur die oorlogssekretaris Henry Stimson en generaal van die weermag George Marshall, het die Army Air Force se 509ste saamgestelde groep beveel om Hiroshima, Kokura, Niigata of Nagasaki (in daardie voorkeurorde) so spoedig moontlik aan te val 3 Augustus as die weer dit toelaat. Geen verdere magtiging was nodig vir daaropvolgende atoomaanvalle nie. Bykomende bomme sou afgelewer word sodra dit beskikbaar was, teen watter Japannese stede ook al op die teikenlys bly. Stalin is nie vertel nie. Die doelwit was nou maar net afhanklik van watter stad op die dag van aanval nie deur wolke bedek was nie.\nKolonel Paul Tibbets se 509ste was gereed. Hulle het reeds begin om hul dummy "pampoen" bomme op Japannese teikens te gooi, beide vir die oefening, en om die Japannese te gewoond te raak aan 'n groot aantal B-29's. Die uraan "Little Boy" bom, minus die kernkomponente, het aan boord van die VSA op die eiland Tinian aangekom Indianapolis op 26 Julie, kort gevolg deur die laaste kernkomponente van die bom, gelewer deur vyf C-54 vragvliegtuie. Op 26 Julie het die boodskap by Potsdam gekom dat Winston Churchill verslaan is in sy poging tot herverkiesing. Binne enkele ure het Truman, Stalin en Clement Attlee (die nuwe Britse premier hieronder) hul waarskuwing aan Japan gerig: gee oor of ly 'onmiddellike en volslae vernietiging'. Soos met Stalin die geval was, is die atoombom nie spesifiek genoem nie. Hierdie "Potsdam Verklaring "het die status van die keiser onduidelik gelaat deur nie te verwys na die koningshuis in die afdeling wat die Japannese belowe het dat hulle hul nuwe regering kan ontwerp nie, solank dit vreedsaam en meer demokraties is. Teenoorlogse sentiment neem toe onder Japannese burgerlike leiers, maar geen vrede kon gemaak word sonder die toestemming van die militêre leiers nie. Hulle het steeds die hoop behou vir 'n onderhandelde vrede waar hulle ten minste 'n paar van hul verowerings sou kon behou of ten minste die Amerikaanse besetting van die vaderland sou vermy. Op 29 Julie 1945 , verwerp die Japannese die Potsdam -verklaring.\nDaar is waarskynlik geen meer kontroversiële kwessie in die Amerikaanse geskiedenis van die 20ste eeu as die besluit van president Harry S. Truman om die atoombom op Japan te laat val nie. Baie historici voer aan dat dit nodig was om die oorlog te beëindig en dat dit in werklikheid lewens gered het, sowel Japannees as Amerikaans, deur 'n landinval in Japan te vermy wat honderde duisende lewens kon kos. Ander historici voer aan dat Japan selfs sou oorgegee het sonder die gebruik van die atoombom en dat Truman en sy raadgewers die bom in werklikheid slegs gebruik het om die Sowjetunie te intimideer. Die Verenigde State het wel geweet uit onderskepte boodskappe tussen Tokio en Moskou dat die Japannese op soek is na 'n voorwaardelik oorgawe. Amerikaanse beleidmakers was egter nie geneig om 'n Japannese "oorgawe" te aanvaar wat sy militêre diktatuur ongeskonde gelaat het en dit selfs moontlik toegelaat het om 'n paar van sy oorwinnings uit die oorlog te behou nie. Verder was Amerikaanse leiers angstig om die oorlog so gou as moontlik te beëindig. Dit is belangrik om te onthou dat Julie-Augustus 1945 geen bloedlose onderhandelingsperiode was nie. Trouens, daar was nog glad nie openlike onderhandelinge nie. Die Verenigde State het aan die einde van Julie en begin Augustus 1945 steeds ongevalle gely, veral as gevolg van Japannese duikbote en selfmoord "kamikaze" -aanvalle met vliegtuie en duikbote. (Een voorbeeld hiervan is die verlies van die Indianapolis, wat op 29 Julie deur 'n Japannese duikboot gesink is, enkele dae nadat 'Little Boy' aan Tinian afgelewer is. Van sy bemanning van 1 199 het slegs 316 matrose oorleef.) Die mense van Japan het egter teen hierdie tyd baie meer gely. Lugaanvalle en vlootbomaanvalle op Japan was 'n daaglikse gebeurtenis, en die eerste tekens van hongersnood het al begin verskyn.\nAlternatiewe vir die gooi van die atoombom op 'n Japannese stad was baie, maar min militêre of politieke beplanners het gedink dat hulle die gewenste uitkoms sou hê, ten minste nie vinnig nie. Hulle het geglo dat die skok van 'n vinnige reeks bombardemente die beste kans het om te werk. 'N Demonstrasie van die krag van die atoombom op 'n geïsoleerde plek was 'n opsie wat deur baie van die Manhattan -projekte ondersteun word wetenskaplikes, maar deur die Japannese waarskuwing van 'n demonstrasie te gee, sou hulle in staat wees om die inkomende bomwerper te probeer onderskep of selfs Amerikaanse krygsgevangenes na die aangewese teiken te skuif. Ook die uraangeweer-tipe bom (regs) was nog nooit getoets nie. Wat sou die reaksie wees as die Verenigde State gewaarsku het oor 'n aaklige nuwe wapen, net om dit te laat bewys, met die wrak van die wapen self nou in Japannese hande? 'N Ander opsie was om op die verwagte komende Sowjet-oorlogsverklaring te wagte in die hoop dat dit Japan onvoorwaardelik sou kon oorgee, maar die Sowjet-verklaring sou eers middel Augustus verwag word, en Truman wou vermy dat hy die administrasie van Japan met die Sowjetunie. 'N Blokkering gekombineer met voortgesette konvensionele bombardemente kan uiteindelik ook lei tot oorgawe sonder 'n inval, maar daar was geen idee hoe lank dit sou neem as dit enigsins werk nie.\nDie enigste alternatief vir die atoombom wat Truman en sy raadgewers meen, sou beslis tot 'n Japannese oorgawe lei, was 'n inval in die Japanse tuiseilande. Planne was al hiervoor ver gevorder, met die aanvanklike landings wat vir die herfs en winter van 1945-1946 bepaal is. Niemand het geweet hoeveel lewens in 'n inval, Amerikaners, Geallieerdes en Japannese, verlore sou gaan nie, maar die onlangse beslaglegging op die eiland Okinawa het 'n gruwelike idee gegee. Die veldtog om die klein eiland in te neem, het meer as tien weke geduur, en die gevegte het gelei tot die dood van meer as 12 000 Amerikaners, 100 000 Japannese en miskien nog 100 000 inheemse Okinawane.\nSoos met baie mense, was Truman geskok oor die enorme verliese wat in Okinawa gely is. Amerikaanse intelligensieverslae het (korrek) aangedui dat, hoewel Japan nie meer sy mag oorsee kon projekteer nie, 'n leër van twee miljoen soldate en ongeveer 10.000 vliegtuie - die helfte van hulle kamikazes - vir die finale verdediging van die vaderland behoue gebly het. (Tydens naoorlogse studies het die Verenigde State geleer dat die Japannese reg geag het waar die aanvanklike landings in Kyushu sou plaasgevind het.) Alhoewel Truman gehoop het dat die atoombom die Verenigde State 'n voorsprong in die naoorlogse diplomasie kan gee, is die vooruitsig om nog 'n jaar te vermy. van bloedige oorlogvoering op die ou end het moontlik die belangrikste gedink in sy besluit om die atoombom op Japan te laat val.\nWetenskap, die eindelose grens\nWETENSKAP, DIE EINDLOOSE GRENS\n"Nuwe grense van die gees lê voor ons, en as hulle pionier met dieselfde visie, vrymoedigheid en dryfkrag waarmee ons hierdie oorlog gevoer het, kan ons 'n voller en vrugbaarder werk en 'n voller en vrugbaarder lewe skep."\nFRANKLIN D. ROOSEVELT, 17 November 1944\nOPSOMMING VAN DIE VERSLAG\nWetenskaplike vordering is noodsaaklik\nDie vordering in die oorlog teen siektes hang af van 'n stroom nuwe wetenskaplike kennis. Nuwe produkte, nuwe nywerhede en meer werksgeleenthede vereis voortdurende toevoeging tot kennis van die natuurwette en die toepassing van hierdie kennis op praktiese doeleindes. Ons verdediging teen aggressie vereis ook nuwe kennis, sodat ons nuwe en verbeterde wapens kan ontwikkel. Hierdie noodsaaklike, nuwe kennis kan slegs verkry word deur basiese wetenskaplike navorsing.\nWetenskap kan slegs in die nasionale welsyn as lid van 'n span effektief wees, ongeag of die omstandighede vrede of oorlog is. Maar sonder wetenskaplike vooruitgang kan geen enkele prestasie in ander rigtings ons gesondheid, voorspoed en veiligheid as 'n nasie in die moderne wêreld verseker nie.\nVir die oorlog teen siektes\nOns het groot vordering gemaak in die oorlog teen siektes. Die sterftesyfer vir alle siektes in die weermag, insluitend oorse magte, is in die afgelope oorlog van 14,1 per duisend tot 0,6 per duisend verminder. In die afgelope 40 jaar het die lewensverwagting toegeneem van 49 tot 65 jaar, grootliks as gevolg van die afname in die sterftesyfer van babas en kinders. Maar ons is ver van die doelwit af. Die jaarlikse sterftes as gevolg van een of twee siektes is baie groter as die totale aantal Amerikaanse lewens wat tydens hierdie oorlog in die geveg verloor is. 'N Groot fraksie van hierdie sterftes in ons burgerlike bevolking maak die lewensduur van ons burgers kort. Ongeveer 7,000,000 mense in die Verenigde State is geestesongesteld en hul sorg kos die publiek meer as $ 175,000,000 per jaar. Dit is duidelik dat daar nog baie siektes oor is waarvoor nog nie voldoende voorkomings- en genesingsmiddels bekend is nie.\nDie verantwoordelikheid vir basiese navorsing in die geneeskunde en die onderliggende wetenskappe, wat so noodsaaklik is vir die vordering in die oorlog teen siektes, val hoofsaaklik op die mediese skole en universiteite. Tog vind ons dat die tradisionele bronne van ondersteuning vir mediese navorsing in die mediese skole en universiteite, grootliks skenkingsinkomste, stigtingstoelaes en private skenkings, afneem en dat daar geen onmiddellike vooruitsig is op 'n verandering in hierdie neiging nie. Intussen styg die koste van mediese navorsing. Om die vordering in die geneeskunde wat die afgelope 25 jaar was, te handhaaf, moet die regering finansiële steun verleen aan basiese mediese navorsing in die mediese skole en aan universiteite.\nVir ons nasionale veiligheid\nDie bitter en gevaarlike stryd teen die U -boot was 'n stryd van wetenskaplike tegnieke - en ons suksesmarge was gevaarlik klein. Die nuwe oë wat die radar verskaf het, kan soms verblind word deur nuwe wetenskaplike ontwikkelings. V-2 is slegs teengewerk deur die bekendstelling van die lanseerplekke.\nOns kan nie weer op ons bondgenote staatmaak om die vyand af te weer terwyl ons sukkel om in te haal nie. Daar moet meer - en meer voldoende - militêre navorsing in vredestyd wees. Dit is noodsaaklik dat die burgerlike wetenskaplikes in vredestyd 'n deel van die bydraes tot die nasionale veiligheid voortgaan wat hulle tydens die oorlog so effektief gelewer het. Dit kan die beste gedoen word deur 'n burgerlik-beheerde organisasie met noue skakeling met die weermag en die vloot, maar met fondse direk van die kongres, en die duidelike mag om militêre navorsing te begin wat die wat onder die beheer van die weermag voortgaan, aanvul en versterk. en vloot.\nEn vir die openbare welsyn\nEen van ons hoop is dat daar na die oorlog vol werk sal wees. Om die doel te bereik, moet die volle kreatiewe en produktiewe energie van die Amerikaanse volk vrygestel word. Om meer werkgeleenthede te skep, moet ons nuwe en beter en goedkoper produkte maak. Ons wil baie nuwe, kragtige ondernemings hê. Maar nuwe produkte en prosesse word nie volwasse gebore nie. Hulle is gebaseer op nuwe beginsels en nuwe opvattings wat weer voortspruit uit basiese wetenskaplike navorsing. Basiese wetenskaplike navorsing is wetenskaplike kapitaal. Boonop kan ons nie langer staatmaak op Europa as die belangrikste bron van hierdie wetenskaplike hoofstad nie. Dit is duidelik dat meer en beter wetenskaplike navorsing noodsaaklik is vir die bereiking van ons doel om volle werk te kry.\nHoe vergroot ons hierdie wetenskaplike kapitaal? Eerstens moet ons baie mans en vroue hê wat in die wetenskap opgelei is, want die skepping van nuwe kennis en die toepassing daarvan op praktiese doeleindes hang daarvan af. Tweedens moet ons die sentrums van basiese navorsing versterk, hoofsaaklik die kolleges, universiteite en navorsingsinstitute. Hierdie instellings bied die omgewing wat die beste bydra tot die skep van nuwe wetenskaplike kennis en wat die minste onder druk is vir onmiddellike, tasbare resultate. Met enkele noemenswaardige uitsonderings behels die meeste navorsing in die nywerheid en die regering die toepassing van bestaande wetenskaplike kennis op praktiese probleme. Dit is slegs die kolleges, universiteite en enkele navorsingsinstitute wat die meeste van hul navorsingspogings daaraan bestee om die kennisgrense uit te brei.\nUitgawes vir wetenskaplike navorsing deur die industrie en die regering het toegeneem van $ 140,000,000 in 1930 tot $ 309,000,000 in 1940. Die vir die kolleges en universiteite het toegeneem van $ 20,000,000 tot $ 31,000,000, terwyl die vir die navorsingsinstitute gedurende dieselfde tydperk van $ 5,200,000 tot $ 4,500,000 gedaal het. As die kolleges, universiteite en navorsingsinstitute aan die vinnig toenemende eise van die nywerheid en die regering om nuwe wetenskaplike kennis moet voldoen, moet hul basiese navorsing versterk word deur gebruik te maak van openbare fondse.\nOm wetenskap as 'n kragtige faktor in ons nasionale welsyn te dien, moet toegepaste navorsing in die regering sowel as in die nywerheid kragtig wees. Om die kwaliteit van wetenskaplike navorsing binne die regering te verbeter, moet stappe gedoen word om die prosedures vir die werwing, klassifikasie en vergoeding van wetenskaplike personeel aan te pas ten einde die huidige gestremdheid van regeringswetenskaplike buro's te verminder in die kompetisie met die industrie en die universiteite vir topklasse wetenskaplike talent. Om die algemene wetenskaplike aktiwiteite van hierdie regeringsagentskappe met betrekking tot beleid en begrotings te koördineer, moet 'n permanente adviesraad vir wetenskaplike instellings geskep word om die uitvoerende en wetgewende takke van die regering hieroor te adviseer.\nDie belangrikste maniere waarop die regering nywerheidsnavorsing kan bevorder, is om die vloei van nuwe wetenskaplike kennis te verhoog deur ondersteuning van basiese navorsing en om te help met die ontwikkeling van wetenskaplike talent. Daarbenewens moet die regering die industrie geskikte aansporings bied om navorsing te doen, (a) deur die huidige onsekerhede in die Internal Revenue Code te verduidelik met betrekking tot die aftrekbaarheid van uitgawes vir navorsing en ontwikkeling as lopende heffings teenoor die netto inkomste, en (b) deur versterking van die patentstelsel om die onsekerhede wat nou op klein nywerhede te doen het, uit te skakel en om misbruik te voorkom wat diskrediet weerspieël op 'n basies gesonde stelsel. Daarbenewens moet maniere gevind word om die voordele van basiese navorsing te bereik in nywerhede wat nie nuwe wetenskaplike kennis gebruik nie.\nOns moet ons wetenskaplike talent hernu\nDie verantwoordelikheid vir die skepping van nuwe wetenskaplike kennis - en vir die grootste deel van die toepassing - berus op die klein mannetjie wat die fundamentele natuurwette verstaan en vaardig is in die tegnieke van wetenskaplike navorsing. Afhangend van die aantal hoogs gekwalifiseerde en opgeleide wetenskaplikes wat dit ondersoek, sal ons vinnig of stadig vorder op enige wetenskaplike grens.\nDie tekort aan wetenskap- en tegnologie -studente wat, maar tydens die oorlog, 'n baccalaureusgraad sou ontvang het, is ongeveer 150 000. Na raming sal die tekort van diegene wat gevorderde grade in hierdie rigtings behaal, in 1955 ongeveer 17 000 beloop - want dit neem minstens 6 jaar voordat u 'n kollege -toelating tot 'n doktorsgraad of 'n ekwivalent daarvan in wetenskap of ingenieurswese behaal het.Die werklike plafon op ons produktiwiteit van nuwe wetenskaplike kennis en die toepassing daarvan in die oorlog teen siektes, en die ontwikkeling van nuwe produkte en nuwe nywerhede, is die aantal beskikbare opgeleide wetenskaplikes.\nDie opleiding van 'n wetenskaplike is 'n lang en duur proses. Studies toon duidelik aan dat daar talentvolle individue in elke deel van die bevolking is, maar met enkele uitsonderings is diegene wat nie die vermoë het om hoër onderwys te koop nie. As die vermoë, en nie die omstandighede van die gesin se fortuin nie, bepaal wie hoër onderwys in die wetenskap sal ontvang, sal ons verseker wees dat ons voortdurend die kwaliteit op elke vlak van wetenskaplike aktiwiteite sal verbeter. Die regering moet 'n redelike aantal voorgraadse beurse en gegradueerde genootskappe voorsien om wetenskaplike talent by Amerikaanse jeug te ontwikkel. Die planne moet so ontwerp word dat slegs die deel van die jeugdige talent wat in die wetenskap se behoeftes pas, in verhouding tot die ander behoeftes van die land vir hoë vermoëns, in die wetenskap aangetrek word.\nInsluitend diegene in uniform\nDie mees onmiddellike vooruitsig om die tekort aan wetenskaplike personeel op te maak, is om die wetenskaplike talent in die generasie nou in uniform te ontwikkel. Selfs al sou ons nou begin met die opleiding van die huidige oes van hoërskool gegradueerdes, sou niemand voor 1951 sy nagraadse studie voltooi het nie. en tref vinnige reëlings, in ooreenstemming met die huidige ontslagplanne, om diegene wat in uniform bly, so gou as moontlik militêr te beveel om by instellings hier en oorsee te diens waar hulle hul wetenskaplike opleiding kan voortsit. Boonop moet die dienste sien dat diegene wat in die buiteland studeer, baat by die nuutste wetenskaplike inligting uit navorsing tydens die oorlog.\nDie deksel moet opgelig word\nTerwyl die meeste van die oorlogsnavorsing die toepassing van bestaande wetenskaplike kennis op die probleme van oorlog, eerder as basiese navorsing, behels het, is daar 'n groot hoeveelheid inligting opgebou oor die toepassing van wetenskap op spesifieke probleme. Baie hiervan kan deur die industrie gebruik word. Dit is ook nodig vir onderrig in die kolleges en universiteite hier en in die weermaginstitute oorsee. Sommige van hierdie inligting moet geheim bly, maar die meeste daarvan moet openbaar gemaak word sodra daar gegrond is dat die vyand dit nie in hierdie oorlog teen ons kan keer nie. Om die deel te kies wat openbaar gemaak moet word, om die vrystelling daarvan te koördineer en beslis die publikasie daarvan aan te moedig, moet onmiddellik 'n raad saamgestel uit weermag, vloot en burgerlike wetenskaplike lede saamgestel word.\n'N Program vir aksie\nDie regering moet nuwe verantwoordelikhede aanvaar vir die bevordering van die vloei van nuwe wetenskaplike kennis en die ontwikkeling van wetenskaplike talent in ons jeug. Hierdie verantwoordelikhede is die regte besorgdheid van die regering, want dit beïnvloed ons gesondheid, ons werk en ons nasionale veiligheid lewensbelangrik. Dit is ook in ooreenstemming met die basiese beleid van die Verenigde State dat die regering die opening van nuwe grense moet bevorder, en dit is die moderne manier om dit te doen. Die regering ondersteun jare lank navorsing in die landboukolleges verstandig, en die voordele was groot. Die tyd het aangebreek dat sulke ondersteuning na ander terreine uitgebrei moet word.\nDie effektiewe uitvoering van hierdie nuwe verantwoordelikhede vereis die volle aandag van 'n algemene organisasie wat daartoe gewy is. Daar is nie nou in die permanente regeringstruktuur sy fondse van die kongres ontvang nie, 'n agentskap wat aangepas is om die ondersteuning van basiese navorsing in die kolleges, universiteite en navorsingsinstitute, sowel in die geneeskunde as die natuurwetenskappe, aan te vul om navorsing oor nuwe wapens vir beide dienste, of aangepas vir die administrasie van 'n program van wetenskaplike beurse en genootskappe.\nDaarom beveel ek aan dat 'n nuwe agentskap vir hierdie doeleindes gestig word. So 'n agentskap moet bestaan uit persone met 'n breë belangstelling en ervaring, wat kennis dra van die eienaardighede van wetenskaplike navorsing en wetenskaplike opvoeding. Dit moet geldstabiliteit hê sodat langtermynprogramme onderneem kan word. Dit moet erken dat die vryheid van ondersoek behoue moet bly en interne beheer oor beleid, personeel en die metode en omvang van navorsing moet oorlaat aan die instellings waarin dit uitgevoer word. Dit moet ten volle verantwoordelik wees vir die president en deur hom vir die kongres vir sy program.\nVroeë optrede oor hierdie aanbevelings is noodsaaklik as hierdie land die uitdaging van die wetenskap in die belangrike jare wat voorlê, die hoof moet bied. Die wysheid waarmee ons die wetenskap in die oorlog teen siektes, die skepping van nuwe nywerhede en die versterking van ons gewapende magte dra, hang grootliks af van ons toekoms as 'n nasie.\nHoe 'n Lenin -monument in Nazi -Duitsland beland het\nOp 2 Julie 1945 het Sowjet -troepe die stad Eisleben, die geboorteplek van teoloog Martin Luther, binnegekom. Tot hul verbasing het daar tussen die middeleeuse geboue op die hoofplein en die rsquos-monument 'n monument gestaan vir Vladimir Iljitsj Lenin deur die beroemde Sowjet-beeldhouer Matvey Manizer (1891-1966). Dit was die eerste monument vir Lenin in Duitsland. Maar hoe het dit op Nazi -gebied beland?\nDie monument vir Lenin in Poesjkin, omstreeks 1933-1940\nManizer & rsquos -werke is bekend aan almal wat ooit in die Moskou -metro was. Hy is die skrywer van die beroemde beeldhouwerke op die stasie Ploshchad Revolyutsii (Revolusieplein), insluitend die grenswag met die hond, wie se neus gevryf is deur ontelbare aanraking van verbygangers en geluk en geluk. Manizer het ook die doodsmasker van Stalin en rsquos in 1953 geneem.\nIn die 1920's het Manizer 'n Lenin -standbeeld geskep wat in verskeie bronsgietstukke herhaal is. Die bekende figuur van 'n vasberade Lenin - in 'n pet en 'n driedelige pak, sy linkerhand om sy onderbaadjie en die regterhand in sy broeksak - is geïnstalleer in Khabarovsk, Kirovograd (huidige Kropyvnitsky, Oekraïne), en Kuibyshev (Samara). Een van die monumente is ook opgerig in Tsarskoye Selo, 'n stad buite St. Petersburg, waarin 'n somerhuis van die Russiese keiserlike gesin gehuisves is, wat toe in 1937 hernoem is tot & lsquoDyetskoye Selo & rsquo (& lsquoChildren & rsquos Village '). & lsquoPoesjien & rsquo). Die standbeeld verskyn daar in 1926 buite 'n voormalige ouetehuis vir kreupele soldate, wat later omskep is in 'n vakbond-sanatorium (wat deel uitmaak van die All-Union Central Council of Trade Unions).\nDuitse soldate naby die omgevalle monument in Poesjkin, 1941\nToe die Duitsers Poesjkin in 1941 beset het, het hulle 'n groot belangstelling getoon in die 3,2 meter lange brons Lenin, wat meer as drie ton geweeg het. Hulle belangstelling was egter nie so esteties as prakties nie: die standbeeld was 'n bron van nie-ysterhoudende metaal. Lenin is van die voetstuk neergeslaan en na Duitsland gestuur om gesmelt te word.\nLegendes en Lenin\nDie Sowjet -afvaardiging in Eisleben, Duitse Demokratiese Republiek, 1959\nWat daarna met die monument gebeur het, het 'n legende geword, wat later gewysig moes word om die beeld van die regerende Kommunistiese party van die DDR te versterk. Volgens die legende was daar oral sosialiste onder die werkers, waar Reichofficials die monument gestuur het om te smelt, wat onder verskillende voorwendsels geweier het om Ilyich af te smelt. Uiteindelik is die monument gestuur na Eisleben, na die Mansfeld AG -aanleg, ook bekend as & lsquoKr & uumlghutte & rsquo.\nDie Lenin -standbeeld het in 1943 by die fabriek aangekom, op 'n trein met metaal wat deur die Duitsers in die USSR gevang is en wat die Duitse industrie so nodig gehad het vir die vervaardiging van wapens. Dit lê tussen ingekuipde koepels, ou ankers en ander skrootmetaal. Ek onthou dat hy op sy rug gelê het en dat hy maklik herkenbaar was, en Helmut Gehlmann, een van die geheime sosialistiese werkers, onthou. Op dieselfde aand, sê die legende, het 'n groep anti-fascistiese Duitse werkers, voormalige kommuniste en sosiaal-demokrate, sowel as Sowjet-krygsgevangenes, die Lenin-monument in die skroot begrawe en koperskaafsels en ander puin daaroor gestrooi steek die plek weg.\nDie monument kort voor vervoer na Berlyn, 1991\nToe Amerikaanse troepe op 14 April 1945 Eisleben binnekom en die verhaal gaan voort - die werkers het die Amerikaanse militêre leierskap gevra om hulle toe te laat om die monument in die stad op te sit, maar die Amerikaners weier en die monument bly nog 'n paar keer in die grond bly maande. Toe dit in 1945 bekend word dat Eisleben onder die Sowjet -besettingsgebied sou val, is daar besluit om die Lenin -beeld op 'n voetstuk te sit. Toe die Rooi Leër die stad binnekom, was die soldate verbaas toe die leier van die Bolsjewistiese rewolusie sy hoofplein bekyk. Lenin het hier voor ons gekom, en die Russies het na bewering gesê.\nAan die agterkant van die houtvoetstuk het Duitse werkers 'n inskripsie gelaat waarin gesê word dat plaaslike anti-fasciste verhoed het dat die monument gesmelt word en dit op 2 Julie 1945 op die stadsplein opgerig het, en die Rooi Leër was vereer. Op 1 Mei 1948 is die monument amptelik deur die Sowjet -kant aan die stad Eisleben oorhandig.\nDie Lenin -lêers & rsquo\nDie monument word na Berlyn vervoer, 1991. Foto deur historikus Andreas Stedtler\nDaarna moes hierdie merkwaardige legende verder versier wees deur die Oos -Duitse kommuniste onder toesig van Moskou. In die vyftigerjare is werknemers van die Moskou Instituut vir Marxisme-Leninisme na die DDR gestuur om die mense te vind wat verantwoordelik was vir die wegsteek en dan die installering van die monument.\nVolgens Duitse navorsers was die werkers van die fabriek egter nie van plan om die Lenin -standbeeld op te sit nie en het dit begin doen net weke voordat die Sowjet -leër die stad binnegekom het. Tot dan het die werkers, insluitend Helmut Gehlmann en ndash, gesê dat die monument eenvoudig saam met ander beelde in die skrootwerf lê en dat niemand dit probeer wegsteek nie. Vanweë sy grootte en vorm is dit waarskynlik nie gesmelt nie, aangesien dit eers in stukke gesny moes word.\nGedenkmedalje (1970) gemaak van Meissen -porselein vir die 100ste herdenking van Lenin se verjaardag, met die prentjie van die Lenin -monument in Eisleben.\nHierdie bevindings sou egter nie vanuit die ideologiese oogpunt gedoen word nie, daarom is besluit om hierdie weergawe van die gebeure te borsel en die mat te ontdek en die oorspronklike legende te versterk. In 1954 het die nommer 8 -uitgawe van die & lsquoSmena & rsquo -tydskrif 'n lang funksie bevat wat 'n aangrypende verhaal vertel van hoe die monument 'n 'query' gehad het.\nIn 1958 het Matvey Manizer self Eisleben besoek, as deel van 'n groep Sowjet -kuns- en kultuurfigure, en hy het onverwags sy skepping herken. Twee jaar later, asof & ldquoin response & rdquo, is 'n monument vir die Duitse kommunis Ernst Th & aumllmann na Pushkin gestuur en opgerig op die plek waar Manizer & rsquos Lenin vroeër gestaan het (Th & aumllmann & rsquos monument is nou na Sofiysky Boulevard verskuif). En in 1970, ter herdenking van die 100ste herdenking van die geboorte van Lenin & rsquos, is 'n gedenkporseleinmedalje wat die monument uitbeeld, by die Meissen -fabriek geskep.\nDie monument in die Duitse historiese museum in Berlyn.\nNa die hereniging van die Duitse in 1991, is Eisleben en rsquos Lenin na die Duitse historiese museum in Berlyn gestuur. En in 2006 publiseer 'n navorser uit Sakse, Andreas Stedtler, 'n boek genaamd & lsquoThe Lenin Files & rsquo, waarin die legende uiteindelik ontken is. & ldquo Sonder twyfel het die meesterbreine van hierdie projek 'n merkwaardige politieke instink gehad. Om hierdie monument op te rig net voor die Rooi Leër die stad binnegekom het, was 'n briljante stap, het Stedtler in sy boek opgemerk.\n20's-styl Pragtige aantrekjurk van pragtig gevormde, ryk gekleurde sy en katoen-crêpe met die voorkoms van sygeorgette. Taille -bloese oor 'n sagte, grys sy -taft -lintgordel met sy -boog, en toon taffellint -ruche en vergulde vlegsel om die nek. Rok met sy-omhulsel.\nDames Corduroy Tam\nPrys 98 sent\nCorduroy Tam van baie goeie gehalte. Volledig gemaak en afgewerk met 'n groot strooipompon. Geskik vir juffroue en kinders. Kleure kom in roos, blou of wit.\n1958 Kuba -Amerikaners in gevaar\n1958: Amerikaners wat in Kuba bly, raak angstiger namate Kubaanse rebelle, onder leiding van Fidel Castro, steeds mense ontvoer. Rebelle is onaangeraak deur die teenwoordigheid van Amerikaanse mariniers wat gestuur is om ontvoerde Amerikaners te red, maar hulle het wel aangedui dat hulle 3 Kanadese burgers mag vrylaat. Kubaanse rebelle het geen aanduiding getoon dat hulle Amerikaners vrygelaat het of die ontvoering stopgesit het nie, wat oor 'n tydperk van vyf dae tot tien Amerikaanse ontvoerings per dag toegeneem het.\n1964 U.S.A. Civil Rights Act van 1964\n1964: Die Burgerregtewet van 1964 word deur president Johnson onderteken. Die wetsontwerp het 'n moeilike tyd gehad om deur die senaat te gaan, toe die 'Suidelike blok' van die suidelike senatore onder leiding van Richard Russell 'n filibuster van 54 dae geloods het om die deurtrek daarvan te voorkom. Russell het gesê: "Ons sal elke maatreël of beweging wat die neiging het tot sosiale gelykheid en vermenging en samesmelting van die rasse in ons (suidelike) state tot die bitter einde weerstaan." Die Civil Rights Act van 1964 was 'n belangrike wetgewing wat segregasie in skole, openbare plekke en werk verbied. Die wetsontwerp het ook die Equal Employment Opportunity Commission vir die eerste keer in die geskiedenis van beide ras en geslag opgestel.\n1966 VS sink Noord -Viëtnamese Torpedo -bote\n1966: Amerikaanse vlootvliegtuie sink 3 Noord -Viëtnamese torpedobote. Die Viëtnamese bote sou 'n Amerikaanse vernietiger aanval, maar die vlootvliegtuie kon die aanval afweer terwyl hulle slegs 'n bietjie skade aan 'n vliegtuig opgedoen het wie se vlieënier dit veilig teruggekeer het.\n1975 Indië teen misdadigers\n1975: Die Indiese regering beloof om teen smokkelaars, grondspekulante en belastingontduikers in die land op te tree. Die premier, Indira Gandhi, het ernstige straf vir die misdadigers beloof. Die president, Fakhruddin Ali Ahmed, het ook verklaar dat die regering baie mag sal hê oor die arrestasies en strawwe wat die oortreders van die wet sal ontvang. Die premier het ook miljoene landlose kleinboere hulp belowe.\n1979 VSA Susan B. Anthony Dollar\n1979: Die Susan B. Anthony -dollar het by banke beskikbaar geword en is die Dollar van die Toekoms.\n1982: Larry Walters gebruik 45 helium gevulde weerballonne om hom en sy grasstoel drie myl hoog op te lig.\n1992 Een miljoenste Chevrolet Corvette\n1992: Die een miljoenste Chevrolet Corvette America se eerste sportmotor kom van die lopende band af in Bowling Green, Kentucky. Die motor is eers op die Motorama in New York in 1953 as 'n prototipe getoon.\n1992 IRA -moordenaars in Noord -Ierland\n1992: Die IRA erken dat hy drie informante vir MI5 en die spesiale tak van die Royal Ulster Constabulary (RUC) vermoor het waarin verklaar word dat hulle verhoor en skuldig bevind is en deur die IRA ter dood veroordeel is.\n1998 Japan Bank reddingspakket\n1998: Die Japannese minister van finansies, Hikaru Matsunaga, kondig 'n reddingspakket aan vir die Japannese banksektor wat bankrot word weens die aantal slegte lenings weens die ineenstorting van die eiendomsmark. Na raming het Japannese banke meer as $ 500 miljard se oninbare skuld. Die plan sal toelaat dat mislukte banke oorgeneem word deur finansiële administrateurs wat sal probeer om die bank te verkoop of te likwideer. 'N Deel van die plan verseker dat leners van' goeie en trou 'beskerm word.\n2001 UK Dando Killer skuldig gevind\n2001: Barry George word lewenslange gevangenisstraf opgelê vir die moord op die televisie -aanbieder Jill Dando.\n2001: Die vrystelling van die film The Fast and the Furious, wat die eerste plek in die eerste week boaan die top -2 is en steeds in die top -2 is, het 'n groot hupstoot gegee aan die nuutste gier om Amerika se "onwettige straatrenne" met duisende entoesiaste wat die polisie ontwyk en op straat dwarsoor die land jaag om die spogregte, wie se motor die vinnigste is.\n2002 Steve Fossett -rekord in Australië\n2002: Steve Fossett word die eerste persoon wat 'n ballonsolo regoor die wêreld gevlieg het met die Spirit of Freedom in Queensland, Australië, na 14 dae 19 uur en 50 minute. Dit was sy sesde poging om die rekord te breek.\n2004 Soedannese vlugtelinge in gevaar\n2004: Etniese reiniging in Soedan het meer as 100,000 gedwing om oor die grens na Tsjad te vlug en die noodhulporganisasie van die Verenigde Nasies sukkel om tred te hou met die vraag na gesondheidsdienste en voedselvoorsiening. volgende maand alleen van cholera, malaria en dysenterie. Dit is bo en behalwe baie duisende wat die risiko loop van honger. Sedert die aanvang van die etniese geweld in die Darfoer -streek, word geraam dat meer as 1 miljoen mense uit hul huise gevlug het om te ontsnap aan die massamoord deur die milisie wat deur die regering gesteun is.\n2006 bombardement in Palestina\n2006: Israel gee 'n lugaanval op die kantoor van Ismail Haniya, die Palestynse premier. Die aanval wat drie veiligheidswagte beseer het, is 'n reaksie op die vang van korporaal Gilad Shalit deur militante Palestynse groepe op 25 Junie 2006.\n2007 Iran 24 uur Engelse taalnuuskanaal\n2007: Iran het op hierdie dag 'n vier-en-twintig uur Engelse nuuskanaal bekendgestel. Die kanaal, genaamd Press TV, is geskep om onbevooroordeelde internasionale nuus te gee wat nie 'n Westerse siening of 'n pro-Taliban of pro-al-Queda-siening was nie. Maar dit moet met 'n knippie sout geneem word, die stasie is TV wat deur die staat gefinansier word en deel uitmaak van die Islamitiese Republiek van Iran, en die uitsendings van nuusberigte en ontledings sluit nou aan by die amptelike standpunt van die Iraanse regering.\n2009 Verrassingsbesoek aan Joe Biden aan Irak\n2009: Die vise-president van die Verenigde State, Joe Biden, het op hierdie dag 'n verrassingsbesoek aan Irak afgelê. Biden het die oorblywende troepe en leiers besoek om die ontwikkeling en stabiliteit in die land te bespreek. Die besoek het gekom dieselfde week dat die Verenigde State troepe uit die stede in die land onttrek het.\n2011 Honderde in hegtenis geneem by betogings in Hong Kong\n2011: Meer as tweehonderd betogers is deur die polisie in Hong Kong gearresteer. Tienduisende mense het vergader om te demonstreer teen hoër eiendomspryse en politieke veranderinge wat die demokratiese regte skend. Die mense het die betogers begin arresteer toe hulle geweier het om die sentrale sakegebied te verlaat. Die polisie het ook pepersproei gebruik om die skare uiteen te jaag.\n2012 GlaxoSmithKline betaal $ 3 miljard aan bedrogskikking\n2012: In die grootste skikking oor bedrog in die gesondheidsorg in die Amerikaanse geskiedenis, sou GlaxoSmithKline $ 3 miljard betaal om kriminele boetes en burgerlike skikkings met die federale en staatsregerings te dek.Die maatskappy het skuldig gepleit op die bevordering van nie-goedgekeurde gebruike vir twee antidepressante en die versuim om veiligheidsinligting oor ander medisyne aan die FDA te rapporteer.\n2013 Duitsland se spioen -egpaar tronk toe gestuur\n2013: 'n Russiese spioenasiepaar met die naam Andreas en Heidrun Anschlag is in Duitsland tronk toe gestuur nadat hulle skuldig bevind is aan spioenasie. Die egpaar het meer as twintig jaar gelede na Wes -Duitsland verhuis en het vir Rusland gespioeneer. Hulle is in 2011 ontdek nadat hulle 'n Nederlandse spioen bygestaan het.\nPrys Van $ 1,589 tot $ 1,895\nStudebaker 1929 President Eight Roadster sit twee in die gemaklike voorste sitplekke en twee in die Rumble, 115 perdekrag -enjin, hidrouliese skokbrekers, draadwiele, noodband en bumpers is bykomend tot die prys.\nMotor aangedrewe kwas en suigskoonmaker\nHierdie skoonmaker gebruik nie net suig om vuil en stof op te lig nie, maar bevat ook 'n motorborstel om stof en vuil uit die mat te verwyder voordat die suig die vuil in die sak lig\nGebore op hierdie dag in die geskiedenis 2 Julie\nGebore: 2 Julie 1929, Manila, die Filippyne\nBekend as: vrou van die voormalige president van die Filippyne, Ferdinand Marcos, is Imelda sedert die 1960's 'n omstrede figuur. Die Beatles moes in 1966 uit die land vlug omdat hulle nie die ontbyt bygewoon het wat hulle vir hulle aangebied het nie. Sy het politieke mag gekry toe haar man krygswet verklaar, en sy het titels gekry soos die 'Ambassador Plenipotentiary and Extraordinary' sowel as die goewerneurskap van Manila. Sy is bekend vir haar uitspattige materiële besittings, soos haar juweliersware, kunsversameling en eiendomme in Manhattan, en sy wou die armes met haar rykdom inspireer. Die Marcos's is in 1986 afgesit en het na Hawaii ontsnap. Ferdinand Marcos Jr., wat die oudste van vier kinders was, het die bynaam 'Bong Bong' gekry.\nDie Potsdam -konferensie is bygewoon deur die leiers van drie nasies, waaronder die Verenigde State, Groot -Brittanje en die Sowjetunie. Hierdie konferensie is gehou in Potsdam, Duitsland, sodat hierdie leiers beduidende terme kon beding na die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Dit duur van 17 Julie tot 2 Augustus 1945, en dit volg op die Jalta -konferensie wat in Februarie 1945 plaasgevind het.\nToe Churchill, Roosevelt en Stalin tydens die Jalta -konferensie vergader het, het hulle ingestem om die naoorlogse grense in Europa te bespreek. Na die nederlaag en oorgawe van Duitsland op 8 Mei 1945, het die geallieerde leiers besluit om bymekaar te kom in Potsdam om die besprekings by Jalta te besleg. Terwyl die Geallieerdes hul verbintenis tot die stryd teen 'n gesamentlike oorlog in die Stille Oseaan -streke behou het, het die afwesigheid van 'n gemeenskaplike vyand tot uitdagings gelei om die konsensus te bereik met betrekking tot die naoorlogse heropbou in Europa.\nDie belangrikste kwessie wat by Potsdam bespreek is, was die kommer oor hoe die Geallieerdes Duitsland sou hanteer. Tydens die Jalta -konferensie het die Sowjetunie aangedring op massiewe naoorlogse herstelwerk wat uit Duitsland bedoel was, en die helfte hiervan is aan die Sowjetunie toegewys. Hoewel Roosevelt aan hierdie eise voldoen het, was Harry Truman vasbeslote om die saak van Duitsland te versag deur die besettende lande te verplig tot presiese herstelwerk uit hul eie besettingsgebiede.\nByrnes en Truman het so 'n posisie aangemoedig vanweë die begeerte om te verhoed dat die situasie herhaal word, wat vermoedelik deur die Versailles -verdrag veroorsaak is. Met die groot herstelbetalings wat na die Eerste Wêreldoorlog aan Duitsland toegeken is, het meer probleme ontstaan wat tot die Tweede Wêreldoorlog gelei het. Talle geleerdes is dit eens dat die groot herstel wat die finansiële en ekonomiese status van Duitsland benadeel het, die opkoms van die mag van die Nazi's aangevuur het.\nDie leiers van die geallieerde moondhede het op talle meningsverskille op die konferensie geslaag. Hulle bevestig byvoorbeeld die status van die ontwapende en gedemilitariseerde Duitsland onder die vier gebiede wat deur die Geallieerde magte beset is. Op grond van die protokol van die Potsdam -konferensie, was daar 'n behoefte aan 'n totale demilitarisering en ontwapening van Duitsland. Verder moet alle aspekte van die Duitse bedryf wat vir militêre doeleindes gebruik kan word, afgebreek word. Daar was ook 'n noodsaaklikheid om die militêre en paramilitêre Duitse magte uit te skakel. Boonop is die vervaardiging van militêre hardeware in Duitsland sterk verbied.\nMet al hierdie toestande moes die Duitse samelewing op demokratiese wyse hervorm word deur diskriminerende wette wat tydens die Nazi -era geskep is, af te skaf. Boonop sou alle Duitsers wat verantwoordelik was vir groot skade en lewensverlies, gearresteer en as oorlogsmisdadigers beskou word.\nTydens die konferensie in Potsdam is daar ook bespreek dat daar 'n behoefte was om die onderwys- en regstelsels van Duitsland te suiwer sodat dit vry sou wees van outoritêre invloede. Dit was ook nodig om politieke partye aan te moedig om Duitsland op staats- en plaaslike vlak te administreer. Die behoefte om die Duitse regering te hervestig, is egter uitgestel, en die Kommissie vir Geallieerde Beheer sou die land vir 'n onbepaalde tyd aan die hoof sit.\n'N Belangrike saak wat tydens die konferensie aangespreek is, was die hersiening van die Pools-Sowjet-Duitse grense, sowel as die verdrywing van miljoene Duitsers uit betwiste gebiede. Na die veranderinge aan die Pools-Sowjet-grens, het Pole 'n groot deel van die Duitse gebied verkry, en dit het begin om die betrokke Duitse inwoners te deporteer. Dieselfde lot het gebeur met Duitsers in verskillende gebiede wat in ander nasies woonagtig was.\nHoewel die onderhandelaars op die konferensie bewus was van hierdie situasie, het hulle geen stappe gedoen nie. In plaas daarvan het hulle verklaar dat die oordragte op 'n menslike en ordelike manier geraak moet word. Boonop het Hongare, Pole en Tsjeggies meer deportasies tydelik opgeskort.\nAfgesien van die afhandeling van verskeie aangeleenthede wat verband hou met Pole en Duitsland, het die onderhandelaars ooreengekom oor die vorming van 'n spesiale raad wat gesag namens China, Sowjetunie, Groot -Brittanje en die Verenigde State sou ontvang. Die Raad sal beduidende vredesverdragte met die voormalige bondgenote van Duitsland opstel.\nKyk die video: Жизнь не так простаToca Ula\nCopyright © salvadoryoscar.com | 2 Julie 1945...