grootmensspeletjies | Hoe 'n lekkerbek die lewe bitterbek beleef.\nPosted on March 6, 2019 by Hanri Wondergem\nEk het myself nog nooit as ‘n people pleaser gesien nie, maar dis nie ‘n lekker gevoel as jy deur die skinderstories moet hoor hoe ‘n moeilike mens jy is nie (ek dink die woord wat gebruik is om my te beskryf was kak…).\nVir ‘n paar dae het die gedagtes in my kop gemaal, ek het gewonder wat presies ek dan nou so verkeerd gedoen het dat ek die agter-af-skinderpraatjies verdien het.\nEk het selfs gewonder of dit waar is.\nEn toe besef ek: Dit is, vir daardie persone, die waarheid. En dit is reg so.\nWat ander mense van my dink het tog eintlik niks met my uit te waai nie…\nMy lewe lank het ek al die kuns bemeester van ‘n voel-fokol-houding, en dis gewoonlik ons wat die meeste insecurities wegsteek.\nDit het my 32 jaar (‘n paar vetrolle, lagplooie, fronsplooie en krom tone) geneem om uiteindelik te besef dat almal nie van my gaan hou nie, en dat dit okay is.\nDat daar mense is wat my (baie naby aan) haat. En dis fine.\nDaar is mense wat nie van my hou nie omdat ek te eerlik, uitgesproke en (soms) tewerig is.\nDaar is ander wat dink ek is te loud, ongeskik en my menings is te sterk.\nEk lag te veel, praat te veel, vloek te veel.\nEk is te wit, te liberaal of nie liberaal genoeg nie, te gelowig of nie gelowig genoeg nie.\nEk is nie suksevol genoeg nie, ek is nie mooi genoeg nie, nie maer genoeg nie.\nEk is te emosioneel en ek is te onemosioneel.\nEk is te sterk. Ek is te swak. Te veel van hierdie en te min van daardie.\nEk neem kennis.\nEk is deeglik bewus van my swakpunte.\nJulle hou nie van my nie weens verskeie redes.\nEn uiteindelik weet nou ek : dit is in die haak.\nEk reken dis menslik om te wil hê ander moet van jou hou.\nMaar dis ook menslik om nie van almal te hou nie.\nDis so ingewikkeld en so eenvoudig soos dit.\nEk gaan nie verander net om hierdie mense wat nie van my hou nie, se opinie oor my te probeer verander nie. Ek gaan nie. Ek kan nie. Ek wil nie.\nEk wil eiesoortig wees en my Hanri-wees behou.\nDie oomblik toe ek besef het dis okay as nie almal van my hou nie het daar ‘n paar dinge gebeur.\nDit was dadelik vir my makliker om eg te wees met myself (in Engels klink dit beter… be true to myself). Ek tree nie op vir ‘n gehoor van kritici nie, hierdie is my lewe en my maniertjies. Dit maak my wie ek is en ek wéét wie ek is.\nDit gee vir my die mag om nee te sê. As iemand minder van my hou omdat ek verkies om nie op ‘n skoolaand jolig te verkeer nie, dan is dit okay. As ek nie saam met jou skreeuende kroos wil uithang nie, en dit veroorsaak dat jy minder van my hou, is dit ook okay. And so on and so forth.\nEk is gemakliker met wie ek is. Ek hoef nie te maak of ek iets anders is net omdat ek wil hê iemand moet van my hou nie. As ek die moer is in, dan sê ek so. As ek nie saamstem nie, dan sê ek so. En as ek dink jy is aaklig, gaan dit op my gesig geskryf staan, al sê ek niks.\nMy face needs deliverance.\nOm nie om te gee wat ander van my dink nie, gee vir my ook meer vryheid om deernis met ander te hê en te toon. Maak nie saak of die mense om my dink iemand verdien my deernis nie.\nMy tyd word baie meer produktief bestee. Eerder as om heeldag te tob oor “hoe kak ek is”, kan ek nou aan dinge ding wat my aandag verdien. Ek mors ook nie tyd om ander te beïndruk nie.\nEk glimlag meer. Dalk omdat ek weet hoe fake sekere mense is en omdat hulle nie weet dat ek weet nie. Dalk omdat ek in die algemeen net gelukkiger voel omdat ek besef het dis fine as nie almal van my hou.\nNie almal hou van my nie. Maar raai wat, nie almal is belangrik vir my nie en om eerlik te wees, ek hou ook nie van almal nie.\nEk het iewers gelees dat jy ‘n oraait mens is as 85% van die mense wat jy teekom van jou hou.\nEk weet nie of ek heeltemal daar is nie, maar ek reken ek het genoeg mense in my lewe wat wel van my hou.\nEn die res? Hulle kan my emosionele eiers suig.\nPosted on December 26, 2018 by Hanri Wondergem\nSoos almal wat my blog lees teen die tyd al (hopelik) weet: is ek in ’n verhouding.\nYup. Al vir meer as ’n jaar met dieselfde (wonderlike, obviously) man.\nEn in die jaar het ek baie van myself geleer.\nNie noodwendig omdat hy dit uitlug nie (hoewel hy dit soms ook doen), maar ook omdat iemand wat vir 30 jaar chronies enkellopend was nie juis ag slaan op hulle gewoontes nie.\nEn aan vreemde gewoontes het ek nie ’n tekort nie.\nMaar as jy baie tyd saam met iemand bestee word hulle blootgestel aan die gewoontes en mag hulle dalk sien dat jy eintlik ’n grilgat is.\nDie idee vir dié bloginskrywing het so rukkie terug by my pos gevat toe ek op die bank sit en eet… in my nagklere… met my voete altwee op die bank.\n“Wat doen jy?” My minnaar staan in die kombuis en staar na my.\nEk voel soos ’n kind wat op heterdaad betrap is terwyl ek besig is met kattekwaad.\nEk kyk af en besef dat ek die rooiworsie eet.\nNie eet soos wat ander mense eet nie, maar op my eie manier eet.\nDit beteken die “velletjie” op elke sy van die worsie word met my voortande afgeknaag. Dit laat die rooiwors misvormd en amper naak voorkom…\nEn dan vat ek klomp klein happies tot my kieste volgestop van die rooiwors is.\nNooit het ek eers twee keer hieroor gedink nie – tot iemand vir my gekyk het terwyl ek dit doen.\nEn kom paastyd gaan hy dieselfde sien met elke paaseier wat ek in die hande kry.\nEn toe die kwik net duskant die hel gedraai het en ek die waaier op ons wil sit, besef ek dat daar nog ’n gewoonte is.\nDie hoop klere op my spieëlkasstoeltjie.\nDis te vuil vir die kas, te skoon vir die was, so dit eindig op die stoel.\nEn toe op die grond want die waaier moet op die stoel.\nEn ek het skaamteloos die volgende oggend daai einste bra van die vloer af opgetel en aangetrek…\nDit nadat ek my nagrok uitgetrek het.\nJa, jy lees reg, ’n nagrok.\nNie ’n stywe, sexy ene van kant nie.\nNee, daai soort rol op om jou middellyf en laat jou boude soos uitgerysde boerbrode die volgende oggend uitsteek terwyl ’n tepel ook sy verskyning maak deur die loop van die nag.\nEk praat van ‘n propperse nagrok. Een wat soos ’n baie groot T-hemp lyk, maar langer is en hase op het en wie se teikenmark tien teen een ou tannies is.\nMy minaar verwys daarna as “jou groen lap”. Want dis vormloos en lelik, maar dit voel soos liefde.\nDan is daar inkopies. Ek het jare laas ‘n inkopie-lys gemaak. En ek is veronderstel om dit te doen. Want ek gaan altyd om een item te koop. Dan los ek die trollie of die mandjie. Tien minute later stap ek soos ‘n wafferse akrobaat na die kasregister met 4 blikkies opgestapel bo-op ‘n brood en ‘n pak skyfies wat ek tussen my tande vasbyt en ‘n toiletrol onder die arm.\nNet om by die huis te kom en te sien daar is reeds 100 toiletrolle.\nEn dan te besef dit wat ek eintlik moes koop het op die winkelrak agter gebly.\nDaar is min dinge so lekker soos om langs ’n geliefde wakker te word nie.\nBehalwe vir die feit dat ek soos ‘n nagmerrie lyk as ek wakker word.\nMy enigste drie hare staan in sewe rigtings, ek het ernstige poepoog en my asem ruik asof ek deur die nag aan die toon van ’n lyk gesuig het.\nBoonop is ek beneuk.\nMaar wat die wakker word lekker maak is as die minnaar eerste wakker word en ek daarom wakker word met die reuk van koffie wat die monster onmiddelik meer mens maak.\nEk kan nie mens as ek nie eers koffie nie.\nEk is letterlik nie mens nie. Ek grom en brul en kreun en kerm. Tot ek die eerste sluk koffie gevat het. Dan is alles beter.\nMens sou dink as vrou van oor die 30 (meer as 365 jaar oor dit) sou ek weet om my yskas vol lekernye te hou. Ek weet, maar ek doen dit nie.\nDaar is klomp random goed daar binne (ek kan nie bevestig of ontken dat dit groen word nie) en die laai is waarheen komkommers gaan om vrot te word.\nTog is my yskas ‘n toonbeeld van volwasse wees elke nou en dan.\nEn met nou en dan bedoel ek as my ma kom kuier.\nDie minnaar het lekker in sy mou gelag toe hy sien hoe my ma stapels vol gevriesde maaltye wat sy met liefde gemaak het uitpak.\nEk oefen, nie soveel omdat ek wil mooi wees of maer wees nie.\nMaar omdat ek ook ‘n depressie-monster is as ek dit nie doen nie.\nTog hoop ek dat die mooi en maer saam sal kom.\nDaarom is ek elke keer telleurgesteld as ek na 5 squats in die spieël kyk en my boude lyk soos vetkoekdeeg eerder as soos staal.\nEk wil nie eers weet wat deur die minnaar se gedagtes gaan elke keer as hy moet “voel hoe styf is my maagspiere is” nie.\nEn daar is nie veel spiere nie.\nDaar is ‘n rol.\nMaar hy speel saam en maak elke keer asof ek ‘n kragkoei is en ek waardeer hom vir die genade.\nOok het ek onlangs (soos die ou tannie in my hart) die vreugde van Dischem-skoene ontdek.\nEk en my bejaarde moeder koop nou by dieselfde plek skoene. En ek dra dit skaamteloos en giggel vir die jonges wat soos pasgebore kalfies op hulle hakke probeer beweeg.\nEn die minnaar het ook daaroor gegiggel – maar darem keel skoongemaak en verduidelik dat hy verstaan.\nWat hy nie kan verstaan nie, is hoe baie ek vir oksels gril. Armholtes. Armpitte. Noem dit wat jy wil.\nDis vir my die aakligste deel van die liggaam met geen ander doel as sweet en hare groei nie.\nEk wil ‘n paniekaaval kry as iemand nader kom om my te druk en hulle is langer as ek. Want ek sien daai sweetkol nader kom en ek wil hol.\nHierdie grilgat-gewoonte verskaf vir die minnaar wel genot.\nVeral as ek my lê probeer kry en hy druk sy vinger daarin.\nDis ook die maklikste manier om ‘n onderwerp te verander.\n‘n Paar ander gewoontes waarvan ek deeglik bewus geword het (of bewus gemaak is) oor die afgelope jaar:\nDie baba-poeier wat ek tussen my bo-bene gooi om die gevreesde chub-rub te voorkom.\nDie aantal kere wat ek Vaseline op my lippe smeer.\nDie feit dat ek elke dag (soms 2 keer per dag_ van my kroon tot my toon met baba-room smeer.\nEn dan my pote weer smeer as ek in die kooi klim.\nEk gooi eers melk by my koffie en dan warm water.\nEk noem my binne-been-vet ‘n “privaat-frikkadel”.\nEk het steeds ‘n vrees vir die groen-enkel-gryper en daarom moet my bed tot teen die grond kom en geen spasie hê vir iemand om daar weg te kruip nie.\nEk het regtig baie cheese grillers. En cheese griller pies.\nEk drink meer water as die deursnee mens.\nEk luister slaapstories. Soos ‘n 10-jarige.\nMy onderlip doen snaakse goed (soos word langer, korter of gebyt) as ek konsentreer.\nEk kan enige baba laat glimlag en/of slaap.\nHonde en katte sal altyd by my kom sit.\nEk gril nie vir bloed nie. Ook nie harsings of derms nie. Maar snot. Ek kan nie cope met snot nie.\nHier is die verkorte weergawe van al die dinge wat van my ‘n grilgat maak.\nDaarom gee ek ‘n shout out vir my minnaar wat al vir ‘n jaar daarmee uithou.\nEn ook vir my ouers en sibbe wat dit vir 18 jaar gesien het en vir my lief gebly het.\nPosted on August 10, 2018 by Hanri Wondergem\nAugustus 2018 is ‘n winderige maand, in die Goudstad is daar vier seisoene in ‘n dag, die bome staan kaal en die stof laat alles asvaal lyk. Dis in die meeste opsigte net nog ‘n Augustus soos die 31 ander wat ek al beleef (en gehaat) het. Maar wat hierdie Augustus anders maak, is dat dit die laaste maand is wat ek in diens van die openbare uitsaaier staan.\nEk moet self daai laaste sin meer as een keer lees, al het ek hom self geskryf. Want na so ampertjies ses jaar, een tiende van ‘n Krugerrand, snot, trane, spanning, pret, plesier, mikrofone, vreemde luisteraars en vreemder kollegas roep ek die SAUK vaarwel.\n‘n Nuwe uitdaging wag op my. Dis vreesaanjaend, angswekkend, bekotsingswaardig en soveel meer – maar soos my huidige baas vir my sê (nadat sy gesig eers wit en toe rooi en toe pers geword het met die nuus van my bedanking): “There is no growth in a comfort zone.”\nMaar genade, dit word ‘n comfort zone geroep vir ‘n rede. Dis gemaklik. Maar ek sal die gemak (en genadiglik die vroegskof) vir eers laat staan. Want groei moet ek groei. Maar nie voordat ek eers dankie gesê het nie.\n‘n Wyse mens (soos gewoonlik is dit my ma) seg altyd: “Oral waar daar mense is, is daar maar ‘n hopie stront.” En in die nuuskantoor is daar nie ‘n hopie stront nie, dis sommer ‘n berg kak met ‘n rioolrivier. Maar die hemele hoor my, vir die klomp mal mense is ek so lief en by die “poefplaas” (dis die mooi weergawe, aanvaklik was daar ‘n “s” waar die “f” staan) het ek meer as baie geleer.\nDieselfde kollega wat my eenmaal met ‘n pak batterye gegooi het, het my later geleer van verdraagsaam wees, geduld he en luister om te hoor, nie om te antwoord nie.\nDie kollega wat my al mal gemaak het met die daaglikse aanval op haar sleutelbord en vrees vir tegnologie, het my al opgebeur met ‘n bad-bederf op die dae wat ek dit die nodigste gehad het.\nDaar was onvanpaste oomblike, soos toe ek en ‘n kollega besluit het om ‘n voorbladfoto vir die sexual harassment handleiding te neem, gevolg deur ‘n dronk aand waarin die einste kollega sy diepste seer kon deel – weg van die onvanpaste grappe.\nDaar was vele buite uistendings waarby ‘n kollega saam met my gelag het omdat ons niks weet van kwaliteit whiskey nie, ons het eers vriendinne en toe vrienginne geword.\nDaar was ‘n bekgeveg wat (volgens ooggetuies) gedreig het om bloedvergieting te word, maar ‘n drukkie die volgende dag en daarna gereelde boodskappe wat oorstroom van omgee.\nDaar was die kollega wat nooit met my gepraat het nie, maar onlangs begin het om my skouer ‘n bemoedigende drukkie te gee – en ek weet nou nog nie of die einste kollega eers weet hoe baie haar skouerdrukkie op my donker dae beteken nie.\nEen kollega het onlangs eers by die span aangesluit, maar dadelik vir my ‘n “mammie” geword wat verstaan as ek my kuite pof en deel as haar eie gat op ‘n krul trek.\nDaar is die kollega wat my al vir jare “’n bier” skuld, en jaarliks die skuld so bietjie minder en dan weer bietjie meer maak – en dan ook altyd reg staan met raad as ek karprobleme en kopkrappers het.\nDaar is ‘n kollega wat my so baie leer, sonder dat hy dit besef, omdat hy soos roepman vreemd is, maar die wysheid van die oudste uil in die donker woud van sy denke dra.\nDaar is ‘n kollega wat my hartsnare roer maak met die kwesbaarheid van sy eie hart en dan laat skaterlag met sy lekkerbekmanier van stories vertel.\nEk word elke dag herinner dat mens vir ander mense ‘n plekkie in die son moet gun. Een van die kollegas se laggende gesig is elke dag vir my ‘n reminder dat ek op die aarbol is om klippe uit ander se pad te rol.\nDaar is die aanvanklike kantoor-baba wat voor my ontwikkel het in ‘n puik joernalis en mooie vroumens, wat nie ‘n bose-haar op haar hoof het nie.\nEk het gesien hoe ‘n ander kollega van ‘n kind na ‘n vrou ontwikkel met die geboorte van haar seuntjie en hoe dapper ‘n enkelma kan wees.\nEk het ure se stories oor koekbak en kospryse en die geskiedenis van radio aangehoor.\nDan is daar natuurlik die kollegas wat al voor my die pad gevat het wat ook elkeen op hulle manier ‘n merk gemaak het op my lewenspad. En selfs vriende geword en gebly het, lank nadat hulle die kollega-rol agtergelaat het.\nEn soveel soos wat ek dankbaar is vir elke geleentheid by die SAUK, elke keer wat ek iemand se storie kon vertel, elke keer wat ek in die aanbieder- of redakteurstoel gaan sit het, elke keer wat ek agter ‘n mikrofoon ingeskuif het… soveel meer is ek dankbaar vir die mense wat my geleer het van mens wees.\nMet die twee weke oortyd wat ek met my pliggie-maniertjie opgebou het sal ek binnekort vir oulaas “Hanri Wondergem vir SAUK nuus” wees. Maar altyd terugkyk met liefde in my hart, ‘n traan in my oog en vele lesse geleer.\nNou weet ek eers wat “love-hate-relationship” beteken.\nEn al wat mens dan tog kan sê is dankie vir die kleurvolle karakters wat die grys dae onwetend opgehelder het.\nPosted on May 31, 2018 by Hanri Wondergem\nSo… die winter is (uiteindelik) hier.\nToe ek (verlede jaar al) 30 tref, het ek besef die somer kom met uitdagings. Hierdie jaar is ek ’n paar kilogram swaarder en die uitdagings van die sogenaamde lieflike maand van somer, word net meer.\nSo daarom, met my serpie om die nek en my jas wat alles wat dril en hop en skud toemaak, het ek besluit om my somer-irritasies neer te pen.\nEk dra nie sommer iets wat my kuite wys nie. Bloot omdat ek nie kuite het om te wys nie. Maar ek is mal oor lang rokke. Ongelukkig is my bobene ook deesdae mal oor mekaar. My ma verwys daarna as my “privaat frikkadel”. Daai vet dele van die binnebene wat teen mekaar skuur soos twee tieners wat binneboud by die skoolsokkie dans. En dan kom die vreesaanjaende “chub rub”. Wrywing, jou ou teef.\nWeens die “chub rub” het ek toe besluit om maar kortbroeke te gaan aanpas. Ek het baie vinnig besef dat kleremakers die “kort” in kortbroek baie letterlik opneem. Die meeste van die broeke het nie eers my boudflappe toegemaak nie. Die ander was net ‘n asemrowende tentoonstelling van my lemoenskilvelle. Die res kan ek eerder as belde dra. Daarom terug na rompe en die frikkadel-wrywing.\nRokke en wind is vrinne, blykbaar. Want elke keer wat ek ‘n rok of romp dra, is daar ‘n mannetjieswind wat my nooit genoeg tyd gun om vas te hou nie. Die uiteinde is ‘n blosende Hanri wat haar wasgoed-dag-onderklere (ja,ja, almal het die ou onderklere met die blomme en rek wat nie meer kan rek nie wat hulle dra as niks ander skoon is nie) probeer bedek met haar lunchbox.\nDan die beenhare. Dis glo vir baie vroue ‘n probleem. Veral as hulle kortbroeke of kort rompies dra. Vir my is dit ‘n probleem as my minnaar besoek aflê of ek moet swem. Dan kom ek tot die skokbesef dat dit somer is en dat my bene ten toon gestel gaan word en dat die mooie man daaraan gaan vat. Die uiteinde is Hanri wat oor die bad se rand hang, haar droeë bene met ‘n stomp lem skeer en dan sulke rooi kolletjies (wat brand soos ‘n kool vuur) op die non-existent kuite rock.\nEn dan – terwyl ek oor die bad se rand hang om die swart woud van die bene af te verwyder, vererg ek my vir myself omdat ek die belaglike verwagtinge van vroue om so glad te wees straf navolg. Ek wonder hoekom ek nie my beenhare toelaat om, saam met my romp, in die wind te wapper nie.\nMaar dan onthou ek hoe lekker dit is om met gladde bene tussen skoon lakens in te gly. En dan doen ek dit maar volgende week weer.\nElke somer beloof ek plegtig om by die waks – groei- waks roetine te hou. Want dit maak ingroeihare minder. Maar dan onthou ek dat ek arm is en dat ‘n waks duur is. En ook seer is. So dan herhaal ek net die aaklige skeer-roetine (ook, want harverwyderingsmiddels ruik soos ‘n drein).\nIn die somer besluit ek altyd dat ek mooi gaan lyk met ‘n sonhoed. Dan koop ek een. Want die meisies van Instagram lyk so cool. Dan wil ek nog een koop. Dan besluit ek dat ek ‘n hoed-mens is en dat elke hoed wat ek op my kop plaas my soos ‘n mode-godin laat lyk so ek moet alles koop. Dan lê dit in my kas en stof vergaar want niemand lyk regtig goed met ‘n sondhoed nie (behalwe natuurlik die meisies van Instagram).\nIn die somer is dit ook moeilik om die binne-buite-balans te kry. Die binne in die kantoor teenoor buite in die somerson balans. Dan trek jy jou somershempie aan met jou nuwe, kant bra. En dan stel iemand die lugverkoeling op -1 en jy loop rond met tepels wat as coat racks gebruik kan word. En mense staar.\nOmdat mense staar gaan koop ek toe die goedkoopste truitjie wat ek kan kry. Die trui hang dan die hele somer oor my ruglening want ek vergeet dit daar en ek het my les van die tepels geleer op dag 1 van -1. Maar ek het nie my les hard genoeg geleer nie. Want ek het net rokke gekoop vir die somer. Maar die verdomde lugverkoeler dwing my om elke dag met ‘n jean te werk.\nEn daar is dan ook niks warem as daardie einste jean as jy by die kantoor uitstap nie.\nEk weet nie of ek alleen staan nie, maar ek het al menigte mental break downs in aantrekkamers gehad. Amper elkeen van hulle as ek swemklere aanpas. Dis aaklig. Maak hulle alle swemklere vir vroue wat nie borste het nie? Of wat strykplankboude het? Want dit voel so. En dit bedek nie die dele wat ek wil bedek nie. En dit het toue en stringe en voue en dinge wat slegs ‘n dieselmotorwerktuigkundige sal kan uitfigure.\nEn is ek die enigste mens wat vassit aan ‘n plastiekstoel in die somer? Dis asof my sweet insmelt en deel word van die stoel en dan moet ek alle velle aftrek in ‘n poging om op te staan. En as ek dan weer gaan sit klap daai privaatfrikadelle teen mekaar so asof ek ‘n lekker handeklap kry vir my vet wees. En as ek dan weer opstaan is daar holsweet. I kid you not. ‘n Definitiewe lyn van my spleet op die stoel.\nEn kan iemand asb vir my sê of ek my sonroom onder of bo-oor my onderlaag moet opsit? Want ek kan nie sonder een van die twee nie. Ek brand rooi en seer en goudbruin is nie vir my beskore nie. Ek kan ook nie sonder dry shampoo nie. Want in die somer is my hare soos ‘n oliebol wat op my voorkop vasgeplak word.\nEn dan: my ergste somer vrees… die kombinasie van sand, nat swemklere en ‘n vagina. Dis net die ergste ooit.\nEn dis ook die hoofrede vir my om veel eerder ‘n winterdier te wees.\nDie beste raad\nPosted on April 13, 2018 by Hanri Wondergem\nDie beste raad wat ek nog ooit gekry het, was toe ek ‘n wipgat 17-jarige was. Die wat my ken, weet waar ek vandaan kom. Vir die wat nie weet nie – ek het op Swartruggens groot geword, ons was 19 matrieks is totaal. Nou hoekom dit van belang vir hierdie skrywe is, sal jy spoedig uitpluis.\nNet ‘n handjievol van die matrieks van 2005 het Natuur- en Skeikunde as vak geskies. Met handjievol bedoel ek letterlik soos miskien 5. Die res is almal Bedryfsekonomie toe. Omdat die skool so klein was, is kinders van alle vlakke van verstaan, in een klas gesit. Ek sê nie ek is ‘n akademiese reus nie, maar ek was my lewe lank ‘n onderskeidingskandidaat. Dieselfde het gegeld in die Skeinat- (soos ons daarna verwys het) klas.\nDie uiteinde was dat ek (as onderskeidingskandidaat) soms baie gefrustreerd geraak het as ek moet wag tot die skuur-deur-dat-my-gatvelle-aan –die-draad-sit-kandidate die werk verstaan. As ek terugdink besef het dat geduld nnie my sterkpunt was nie en dat ek eintlik bietjie onredelik en onnodig was teenoor die kinders wat op ander vlakke as akademie presteer het. Maar nietemin – ek was ongeduldig.\nMy Skeinat-juffrou was ‘n bejaarde vrou. Maar nie sommer enige vrou nie. Sy was my ma se beste vriendin en jare lange vertroueling, amper ‘n mentor. Ek het voor haar groot geword en ek was vir haar lief as Juffrou Botha, maar ook as Tannie Marié.\nSo sit ons eendag in die klas en die Fisika maak sommer dadelik vir my sin. Die ongeduld skop in. Ek vra vir Juffrou Botha of ek nie maar kan aangaan met my werk nie. Juffrou Botha antwoord, sonder om te kwaai te wees: “Nee, jy moet maar geduldig wag tot almal verstaan en klaar is met die vraag.” Wipgat Wondergem vererg haar en sê: “Maar dis nie regverdig nie!”\nEn daar kom die beste raad wat ek al ooit gekry het toe.\n“Hanri, wie het dan ooit vir jou gesê die lewe is regverdig?”\nAs 17-jarige het ek nie die volwassenheid of lewenservaring gehad om dié raad werklik te waardeer of te verstaan nie. Vandag verstaan ek dit aansienlik beter. En dit bly my altyd by.\nWant die lewe is nie regverdig nie. Daar is sekere onregverdighede wat mens kan aanspreek, ander moet jy net aanvaar en laat gaan.\nVanoggend sit ek weer en dink hoe onregverdig die lewe soms kan wees. Wat presies onregverdig is, is nie nou ter sprake nie. Toe spring Tannie Marié se woorde weer in my gedagtes in. Want niemand kan sê die lewe is regverdig nie. Dit is nie.\nEn asof sy my hoor stuur sy vir my ‘n boodskap. Wat dit so merkwaardig is, is dat sy jare gelede reeds oorlede is. Die boodskap wat sy vandag gestuur het kom deur my ma. My ma het op ‘n briefie afgekom wat Tannie Marié ‘n dekade gelede geskryf het.\nDit lees as volg:\nLiewe Larda, (én vir die Pa)\nOm ‘n laat geluk te sê, is beter as géén geluk!\nVir Hanri se 21ste: Baie geluk met die produk van 21 jaar: ‘n lieflike, gelukkige mensie wat borrel van lewensvreugde.\nOns is ook dankbaar, saam met julle, vir soveel genade wat julle ontvang het om vir Hanri te kon padwys.\nVir my: ‘n voorreg om haar te ken en van die borrels te kon vang in die klas!\nGeniet die borreltjie energie!\nMarié (ek is seker Ben deel my gevoelens)\nKnop in die keel lees ek die boodskap oor en oor. Dat dié wyse vrou dan nou my “borrels” kon raaksien deur my tienerjare. Deur my stink houding en skerp tong. Deur puisies en kniekoppe en stywe poniesterte en hormone.\nEk dink borrel nou meer as ooit – ek wens so Tannie Marié kon die volwasse Hanri ook ken. Die Hanri wat meer geduld het, meer deernis, meer waardering. Die Hanri wat besef die lewe is nie regverdig nie en doen wat sy kan om dit reg te stel. Die Hanri wat kan aanvaar dat sy sekere dinge nie kan verander nie.\nEk wens ek kon vir haar dankie sê vir die goeie raad en dat sy my nooit soos haar mindere hanteer het nie (hoewel ek was).\nMaar ek is seker sy sit iewers en glimlag en wéét haar woorde bly my by en die borrels is ook deels te danke aan haar.\nMoeders, staak dit asseblief!\nPosted on March 21, 2018 by Hanri Wondergem\nAlmal wat my ken sal weet dat ek goed is met kinders. Niemand kon nog ooit aan my verduidelik hoekom kinders van my hou nie. Dit was net nog altyd so. En ek het ook nogal ‘n sagte plekkie vir die jonges. Maar… (daar is altyd ‘n maar) is dit werklik nodig dat ek gespam word met kinder-dinge op sosiale media?\nEk vra, want ek weet nie. Is dit soos ‘n ingeboude optrede vir (sommige) ma’s om elke 20 minute iets te plaas wat met die kroos te doen het? (Ek praat nie hier van die elke-nou-en-dan-se-foto nie, ek praat van mense wat letterlik niks anders ooit deel nie.)\nDeel is goed. Dis wonderlik. Ek wil weet wat aangaan in jou lewe. Ek sal selfs die oulike foto van die oulike kind elke nou en dan like. Dalk selfs love. Maar die oversharing kry my onder. Ek wil nie sien hoe jou kind ontbyt, middag- en aandete eet nie. Ek wil nie op dieselfde dag jou kind eers in die modder en dan in die bad sien nie. Ek wil nie weet wat in jou kind se doek gebeur nie en ek wil nie sien dat jou baba ‘n uitslag onder die derde rol het nie. Dis te veel.\nEk verstaan ook nie hoekom daar ‘n hele string foto’s van jou en jou baba geplaas word wat elkeen net effens anders is nie… In die eerste foto kyk julle vir mekaar, dan glimlag net jy, dan glimlag net hy, dan trek hy jou hare, dan skree hy. En so gaan dit aan. Wat van jy deel net die beste een van die duisend foto’s? Dan sal ek nie voel ek wil daaroor blog nie.\nHoekom voel (weereens sommige) ma’s ook dit is nodig om ouerskap in elke liewe gesprek in te gooi? Ek lees in die week ‘n ander vriendin se status op Facebook. Sy vertel hoe sy sukkel om kop bo water te hou met ‘n voltydse werk terwyl sy besig is om haar meestersgraad te verwerf. Een van haar vriendinne se reaksie hierop is: “Wag tot jy ‘n ma word, dan sal jy eers verstaan hoe moeilik kop bo water hou regtig is.” Toevallig ken ek die ander vriendin. Sy het ryk getrou, haar werk bedank en maak nou kinders groot. Wat reg is. Dis haar besluit. Maar etter, hoekom so flippen neerhalend wees teenoor iemand anders se struggle? Dit geld ook vir wanneer ek sê ek is moeg (want my skof begin nog voor die hane kraai, ek het insomnia, ek vryskut tussendeur, ek probeer my verhouding en vriendskappe lewendig hou en ek oefen). Om dan te sê “jy weet nie wat moeg is tot jy borsvoed of ‘n siek kind het nie” gaan my nie minder moeg maak nie. Dit is nie ‘n kompetisie van wie die moegste is nie.\nEk wat is dit met die oordrewe lof vir prestasies op Facebook? Gaaf, so jou kind het goud gewen in die 10 meter kruip. Good for her! Post as jy wil. Maar een foto is genoeg. Hoekom die oggend ‘n foto post op pad na die skool. Dan nog een soos jy die kleinding neersit om weg te spring. Dan ‘n video van die actual event. Dan ‘n foto van die medalje. Dan ‘n foto van die roomys omdat die kind gewen het. Dan ‘n foto van die kind wat slaap omdat sy moeg is omdat sy gewen het? Het jy even vir die kind laat weet jy is trots? Of was jy te besig om foto’s te neem?\nEn terwyl ek nou so lekker gal braak – verduidelik asseblief vir my hoekom niemand die moer in raak as ‘n ma op Facebook tekere gaan oor hoe leeg en sinneloos mense se lewens is voordat hulle kinders het nie? Maar as ek sê ek is bly dat my bababoks nog in onbruik is, word my kop afgebyt en daar word sommer in hoofletters getik?\nDieselfde geld vir die oordeel. Niemand kan so hard judge soos ma’s nie. “Daai een gee vir haar kind te veel hoesstroop.” “Daai een vryf nie winde reg uit nie.” “Daai een se kind se ontwikkeling is agter want die ma is lui.” Wie het jou die kenner gemaak na jou een ervaring?\nEk het op instagram maar liefs ‘n paar ma’s unfollow. Ek het gaan tel (want ek is dalk kleinlik en ook om my punt te staaf): Meer as drie honderd foto’s van die kind. Niks anders nie. Ek is nie vriende met die kind nie, ek is vriende met die ma. Bygesê die verkleinwoorde was vir my een te veel. En as mense post asof hulle namens die kind praat wil ek my shit verloor. “Ek word so mooi groot.” “Ek kan al sit.” “Ek is kwaad want ek moet groente eet”. Verskoon my, Susan. Almal weet daai kind kan nog nie praat nie so moenie aanneem dis wat die kind dink nie. Stating (and statussing) the obvious is nooit oulik nie, selfs nie met ‘n baba daarby nie.\nGoed. Ek is klaar. Ek reken as jy die post op Facebook sien is dit veilig om te weet jy het my nog nie so geirriteer dat ek jou unfriend het nie (dalk net unfollow, dalk nie).\nGaan geniet jou ma-wees sonder om my daarmee te spam. Asseblief en dankie.\nToortsie on Nie almal hoef van my te hou…\nAlbertje on Nie almal hoef van my te hou…


DA moet nog besluit oor De Lille-mosie | Maroela Media\nDie toekoms van die DA se twee ystervroue, Helen Zille en Patricia de Lille, bly onseker ná gemengde seine oor die aard van hul rol in die party.\nWat vir baie buitestanders na ’n groeiende deurmekaarspul lyk, het hierdie week ’n kinkel bygekry met verdere optrede deur De Lille se teenstanders, en ’n nuwe magsposisie vir Zille.\nDie een wie se posisie tans die meeste onseker lyk, is De Lille, burgemeester van Kaapstad, teen wie twee DA-raadslede, Marian Nieuwoudt en Brenda Hansen, ’n mosie van wantroue ingedien het.\nHiervoor is ’n taamlik ingewikkelde proses nodig kragtens DA-reëls (watter reëls ook al geld nadat die Kaapse hooggeregshof onlangs ’n klomp interne DA-beslissings ongedaan gemaak het), en dit is nie duidelik of die twee raadslede die korrekte reëls gevolg het nie.\nMaar of hulle nou die reëls nagekom het of nie (en of dit nou die ou reëls of die nuwe reëls is wat geld), die instemming van die DA se federale dagbestuur is nodig voordat enige mosie van wantroue gestel kan word. En daar blyk taamlike meningsverskil (of dalk leuenagtigheid) te wees oor of so ’n besluit wel deur die federale dagbestuur geneem is.\nDie Kaapse stadsraadslid JP Smith, De Lille se mees uitgesproke teenstander, het gister aan die Kaapse dagblad Die Burger gesê die mosie is ingedien en sal Donderdag tydens die stadsraadsvergadering voortgaan.\nMaar sowel James Selfe, voorsitter van die DA se federale dagbestuur, as Solly Malatsi, die party se nasionale woordvoerder, het vanmiddag gesê die federale dagbestuur het nog nie besluit of die mosie toegelaat sal word kragtens DA-reëls nie.\nDaar is redelike druk op die DA-leiers om tot ’n besluit te kom, siende dat die mosie reeds Donderdag dien.\nIntussen het Zille, wat sedert haar twiets oor die relatiewe voordele van kolonialisme taamlik onder die radar verdwyn het, ’n terugkeer tot ’n magsposisie binne die DA gemaak toe sy aangestel is op ’n paneel wat voornemende DA-parlementslede moet keur.\nDit is ten spyte daarvan dat die DA-leier, Mmusi Maimane, slegs ’n maand gelede aan die Sunday Times gesê het dit sou beter gewees het as Zille reeds bedank het.\nSelfe het aan Maroela Media gesê die mag van Zille se posisie moenie oorspeel word nie. “Sy is slegs een lid van die paneel. Paneellede bepunt voornemende kandidate en verduidelik dan hul bepunting, wat onderling bespreek word voor ’n finale bepunting bereik word.”\nMalatsi het by navraag gesê die gebeure rondom De Lille en Zille is nie ’n aanduiding van chaos in die DA nie.\nDA DA DA here we go again DA DA DA n regte ou afgesaagde mosie van wantroue liedjie hoe pateties is die spul nou alweer.\nEk wens die DA wil nou hulle fete los omtrent die twee vrouens. Dit is deur hulle wat die DA bestaansreg gekry het maar nou wil julle dit afbreek. Gaan doen julle werk in die veld om kiesers te wen en nie soos die ANC om kiesers te verloor nie. Die grond aangeleentheid is meer werd, nie om te baklei wie moet gaan en wie moet bly nie. Julle is almal kinderagtig om in die publiek te baklei sodat ander partye kan sien daar is verdeeldheid in die DA kamp. Vusie Manimani hou op om alles te kritiseer as jy… Lees meer »\nDie situasie rondom De Lille en Zille is nie aanduiding van chaos binne die DA nie – ja right!\nDie situasie is die cherry op die koek\nDaar word klaarblyklik nie om dowe neute oor die DA gekorswel as die Deurmekaar Alliansie nie! Ek bly maar ver weg van die lotjie af!


Getuienis 2 – Liplekker\nTema Getuienis 5\nGetuienis van 'n Haarkapster\nGetuienis ~ Seksverslawing\nBlye Versekering vir 26 Nov. 2019 Tema: Getuienis 2\n**** Ek wil julle herinner om te luister na die Heilige Gees se stem. So dikwels dink ons dis sommer ons eie gedagtes, maar dan is dit juis Sy pleit stem wat met ons praat. Vandag se getuienis is juis so gebeurtenis.\nT getuig: Ons dien ‘n wonderlike Vader, en Hy kyk na ons kinders, selfs al is ons nie by nie. So week gelede lê God dit op my hart om vir my oudste (13jr) te bid, maar spesifiek vir sy beskerming. Ek maak toe so. Die volgende oggend het dit lekker gereën en bel my broer my en vra of hy my oudste seun kan skool toe vat, dan hoef hy nie te wag in die reën nie. Ek dink toe dit is baie gaaf van hom. Ek ry ook bus in die oggend, net so paar minute na my kind. Toe ek so om die hoek kom en kyk na die busstop waar my kind elke oggend opklim, sien ek net rooi ligte. My hart het amper gaan staan. Presies waar my kind die bus kry, was ‘n groot ongeluk en die busstop is ook omgery. Ek prys die Here dat Hy so genadig was dat my kind vanoggend ‘n geleentheid saam met my boetie kon kry, want anders was die gevolge dalk noodlottig. Hoe wonderlik dat die Heilige Gees my voor die tyd gewaarsku het. Ons Vader kyk voorwaar na ons, ons moet net gehoorsaam wees as Hy ons vra om te bid, en ja Hy is so getrou, selfs wanneer ons Hom teleurstel. Ek prys Sy grote Naam.\n2Thess. 3:3 Maar die Here is getrou; Hy sal julle versterk en bewaar van die Bose.\nJoh.10:27 My skape luister na my stem, en Ek ken hulle, en hulle volg My.\nOnse Vader, baie dankie dat U steeds oor ons en ons kinders die wag hou. Maak ons ore oop om nie net U stem te hoor nie, maar ook om te luister. Ek bid vandag vir elkeen onder die letter R. Ek vra dat U wat ons harte ken, ook in hulle harte sal kyk en hulle sal aanraak met U hand van genade en liefde. In Jesus se Naam. Amen\nGeseënde dag vol vrede vir elkeen.\nAuthor adminPosted on Nov 26, 2019 Categories DagstukkiesTags dagstukkies\nPrevious Previous post: GEBAKTE BROODROLLETJIES MET ROOMSOUS\nNext Next post: Are you feeling overwhelmed today?\nLekkerste Malvapoeding 259,543 views\nMaklike yskas tert. 83,343 views\nWafel resep 79,058 views\nMaklike Skons 60,439 views\nOUTYDSE BOONTJIESOP 58,785 views\nIdees vir Happies 57,192 views\nVinnige Aandete 45,271 views\nKLAPPERKOEKIES 44,503 views\nDirk se mielie tert 42,460 views\nKerrie Noedelslaai 38,165 views


Wysiging soos op 06:20, 16 Februarie 2013\nWysiging soos op 18:29, 29 Augustus 2011 (wysig)\nWysiging soos op 06:20, 16 Februarie 2013 (wysig) (maak ongedaan)\n|casualties2=250, waarvan ongeveer 105 gesneuwel of aan wonde beswyk het.\nDie '''Slag van Magersfontein''' het 'n beroemde oorwinning geword vir die Boeremagte tydens die [[Tweede Vryheidsoorlog]]. Hierdie slag het een van 'n driestuks neerlae deur die Britse magte (saam met [[Slag van Colenso|Colenso]] en [[Slag van Stormberg|Stormberg]]) uitgemaak wat in Brittanje as die [[Swart Week]] bekend gestaan het. Die slag het gevolg na drie opeenvolgende nederlae ([[Slag van Belmont|Belmont]], [[Slag van Graspan|Graspan]] en [[Slag van die Twee Riviere|Twee Riviere]] (aan die Engelse bekend as die slag van Modderrivier)) wat deur die Boeremagte gelei is in hul poging om [[Lord Methuen]] se opmars om [[Kimberley]] te ontset, te stuit. Die slagveld is naby die [[N12 (Suid-Afrika)|N12]] nasionale pad.\n== Voorbereidings vir die geveg ==\n[[BeeldLêer:loopgrawe.JPG|rightregs|thumb|300px|Uitsig vandag vanaf Magersfonteinkop oor die vlakte waar die geveg plaasgevind het. Oorblyfsels van die loopgrawe kan steeds in die veld gesien word. Let wel: van die loopgrawe is eers na die geveg gegrawe. Daar was ook baie min bome in die veld tydens die veldslag aangesien die hout vir brandstof in Kimberley gebruik is.]]\nDie Boeremagte het die 9thLancers wat die Magersfonteinkoppe as verkenningspos gebruik het, gedwing om die posisie te ontruim, wat dit vir die Britse magte moeiliker gemaak het om die Boere se posisies te verken. Die Boere se verdediginglinie het gestrek vanaf die westekant van die spoorlyn by Langberg deur Magersfontein tot by Mossdrif aan die Suidoostekant van die Modderrivier. Van die verdedigingsposisies veral by Langberg was op hoë grond geleë met die grootste deel daarvan op grondvlak. Die verdediginsposisies het hoofsaaklik uit grondwalle, skanse (lae klipmure) en 'n enkelry loopgrawe naby die suidwestelike voet van Magersfonteinkop bestaan. 'n Gaping in die verdedigingslinie net oos van Magersfonteinkop het ontstaan omdat die Boeremagte genoop was om hulle magte te konsentreer op die mees waarskynlikste aanvalspunte (flankaanvalle). Die Britse bombardement van Magersfonteinkop op die negende en tiende Desember het dit egter duidelik laat blyk dat Magersfonteinkop die middelpunt van die aanval sou wees. Die bombardement het ook nie die gewenste demoraliserende impak op die boeremagte gehad nie omdat dit hoofsaaklik op die kop self gekonsentreer was en is slegs 3 burgers gewond ten spyte van die feit dat soveel as 31 kanonne op die tiende op die kop losgebrand het. Daar is toe begin om die gaping met sandsakke te versterk en hierdie werk was skynbaar nog onderweg toe die geveg begin het. Daar bestaan egter onsekerheid oor die omvang van die sandsak skanse tydens die geveg.\nMajoor George Benson het die bevel gekry om die Highland Brigade te lei na 'n punt sowat 700 meter suid van Magersfontein se suidpunt (spur) en om die punt rondom 3 uur in die oggend te ontplooi vir 'n aanval net voor eerstelig. Die beroemde [[Black Watch]] regiment was aan die voorhoede van die opmars en sou die heel regterkantste flank van die aanval uitgemaak het met die Seaforths aan hulle linkerflank en die Argyll en Sutherland Highlanders aan die Seaforths se linkerkant. Drie Infanterie artillerie batterye en 'n berede artillerie battery sou artillerie ondersteuning verskaf het. Die Britse kolonne het in geslote gelid gemarsjeer wat meegebring het dat sowat 3500 man in 'n gebied so min as 40 meter diep en 160 meter breed ingepas is.\n'n Donderstorm gedurende die nag het die Britse opmars vertraag en ook veroorsaak dat hulle sowat 500 meter te ver links vanaf die beoogde ontplooiingspunt was. Ten spyte van Majoor Benson se aanbeveling aan Wauchope om die manne te ontplooi het Wauchope besluit om voort te marsjeer. 'n Ry [[swarthaak ]]-bosse het hulle opmars verder vertraag en eers nadat die [[Black Watch]] hulle pad daardeur oopgebeur het, het Wauchope die bevel gegee om te ontplooi. Om vir die afwyking te vergoed het Wauchope die Seaforths beveel om die posisie regs van die Black Watch in te neem en die Argyll- en Sutherland Highlanders om verder regs van hulle te ontplooi. Baie van die manne het egter in die donker van hulle eenhede afgedwaal en sou onbewus gewees het van die veranderinge in die planne en het waarskynlik bygedra tot die verwarring tydens die gebeure wat daarop gevolg het.\nDie Boere brandwagte sou ongetwyfeld die opmars gehoor het en het hul mede-burgers gewaarsku dat die Britse opmars onderweg was. Dis onseker watter gebeurtenis die Boereskuts laat losbrand het. Sommiges reken dit was die die klank van bajonette wat gemonteer is wat die Boere oortuig dat die Britte naby genoeg gekom het en daar word vertel dat 'n lantern op die kop uitgedoof as teken om te begin vuur. [[Sir Arthur Conan Doyle|Conan Doyle]] sê in sy boek dat 'n Boer wat by die geveg betrokke was aan hom gesê het dat dit die klank van verklikkers (blikkies wat aan drade gebind was) wat hulle laat skiet het. 'n Hewige vuur is op die Britse troepe losgelaat veral vanaf die Kroonstad en Hoopstad kommando's wat in loopgrawe skaars 400 m voor die Britte ingegrawe was. Chaos het in die Britse kolonne ontstaan en is baie van die troepe is binne die eerste paar minute van die geveg getref (Volgens Conan Doyle soveel as 700 binne die eerste 5 minute). Wauchope het die Black Watch saam met 'n groep van die Seaforths beveel om die "gaping" en die Sandsaklinie te storm maar kon nie meer as 40 m vorder nie en het groot verliese in die proses gelei. Generaal Wauchope en Kolonel Coode van die Black Watch het ook binne die eerste paar minute van die geveg gesneuwel. Teen hierdie tyd het dit al begin lig word en het die verliese begin toeneem onder die vegtende voorhoede wat op die grond met min beskutting neergepen was. Onder die agterhoede wat nog besig was met ontplooiing het paniek uitgebreek en het sowat 250 m teruggeval.\nDie [[Skandinawiese Korps]] wat agter klein rotse en skanse ingegrawe was op 'n voorwaartse verkenningspos wat later deur die Engelse "Horse Artillery Hill" gedoop was, het hulself aan die regterkantste flank van die Highlanders bevind. Toe die Highlanders begin terugval en in hulle rigting begin uitwyk het, het hulle hewig losgebrand op die Highlanders. Hulle posisie is bestorm en omdat hulle geïsoleer geraak het van die ander Boeremagte is hulle oorweldig en is die korps geheel en al uitgewis ('n Monument ter nagedagtenis aan hierdie dapper vegters staan vandag daar op "Horse Artillery Hill").\nDrie groepe Highlanders het daarin geslaag om deur die "gaping" te breek en het die agterste helling en nek tussen die kop en die rif begin bestyg. Die eerste twee groepe onder 'n Kaptein Macfarlan en 'n Luitenant Cox moes egter terugval toe hulle onder vuur gekom het vanaf die burgers op die kruin van die kop. 'n Derde groep onder leiding van 'n Luitenant Wilson van die Seaforth Highlanders het goed gevorder maar in die swak lig hulself misgis en 'n groep vasgemaakte perde vir Boere aangesien en die meeste van hulle doodgeskiet (en sodoende hulle posisie verklap). Kommandant Diedericks het sy Ladybrand kommando wat sopas daar aangekom het, het 'n deel van sy groep gestuur om die "gaping" toe te maak en die Britte op die kop van agter begin aanval. Kommandant Diederichs is tydens hierdie beslissende aanval gedood asook [[Generaal Christiaan de Wet]] se oudste broer. Colville se Guards Brigade is hierna deur senior offisiere by "Headquarters Hill" gelas om "Scrub Hill" in te neem en dan vandaar die "gaping" in die Boerelinies aan te val. Die aanval is egter hier gestuit. Na verdere bombardemente het Methuen in 'n desperate poging om die loop van die geveg te verander, sy laaste beskikbare reserwes, die Gordon Highlanders onder 'n Luitenant-Kolonel Downman beveel om 'n front-aanval op die Boere loopgrawe te doen om die troepe wat op die vlakte voor die Magersfontein hoogtes vasgepen is te versterk. Hulle is egter elke keer as hulle opgestaan het om te storm gevoelige verliese toegedien deur akkurate vuur uit die loopgrawe en is uiteindelik ook op die vlakte neergepen.\n[[BeeldLêer:Magersfonteinmodel.JPG|rightregs|thumb|250px|Die reliëfmodel by die Magersfonteinmuseum wat die troepebewegings tydens die geveg verduidelik.]]\nOp hierdehierdie stadium toe dit duidelik word dat die Langberg deel van die linie geen bedreiging in die gesig gestaar het nie, het die Potchefstroom Kommando onder bevel van Generaal Andries Cronje hulle posisies ontruim en onder leiding van Generaal Naas Ferreira agter "Scrub Ridge" posisie ingeneem om sodoende die Vrystaatse kommando's te versterk. 'n Dapper teenaanval deur Ferreira is toe begin om besit te neem van die grond tussen die Highlanders by "Horse Artillery Hill" en "Scrub Ridge" en die Highlanders wat voor die loopgrawe vasgepen was onder hewige bombardement van kanonne waarvan die vuur deur verkenners in 'n balon gerig is. (Baie kritiek is uitgespreek oor Methuen se besluit om die aanval te loods voordat die balon in plek was om die Boereposies te kon bespied.)\n== Medaljes en toekennings ==\nLuitenant H.E.M. Douglas van die Britse mediese korps het die [[Victoriakruis]] verwerf vir sy omsien na gewondes onder hewige vuur. Korporaal J Shaul het ook 'n Victoriakruis verwerf vir soortgelyke dade. Kaptein E.B. Towse van die Gordon Highlanders wat die dodelik gewonde Kolonel Downman op sy rug van die veld afgedra, het saam met 'n Vlagsersant Nelson en 'n Lanskorporaal Hodgson wat hom ondersteun het, die [[Distinguished Conduct Medal]] verwerf. Towse het later die VC verwerf tydens 'n skermutseling by Taba 'Nchu waar hy verblind is.\n* Magersfontein REVISITED 10 – 12 December 1899, Steve Lunderstedt en Garth Benneyworth, Kimberley Marketing and Promotions, ISBN 0-620-27802-1\n* The Great Boer War, Arthur Conan Doyle, Galago Publishing, ISBN 1-919854-13-4\n[[Kategorie:Veldslae in Suid-Afrika]]\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:MobileDiff/1095003"


William Saroyan - Inligting\nWilliam Saroyan is gebore in Fresno, Kalifornië, op 31 Augustus 1908. Saroyan verlaat die skool op vyftien, maar sit sy opleiding voort deur boeke in die openbare biblioteek te lees. Sy eerste versameling verhale, Die Darling Young Man on the Flying Trapeze verskyn in 1934. Dit is gevolg deur Inasem en uitasem (1936).\nSaroyan het betrokke geraak by die Group Theatre in New York, waar hy saam met Harold Clurman, Lee Strasberg, Elia Kazan en Clifford Odets gewerk het. Lede van die groep was geneig om linkse politieke standpunte te hê en wou toneelstukke produseer wat oor belangrike sosiale kwessies handel. Die groep het sy toneelstuk vervaardig, My hart is in die Hoogland (1939). Die volgende jaar word die Pulitzer -prys vir sy toneelstuk bekroon Die tyd van jou lewe, maar hy het dit verwerp.\nSaroyan se latere werk sluit die outobiografiese in My naam is Aram (1940), Liewe Baba (1944), Die menslike komedie (1943), Mamma, ek is lief vir jou (1956), Pappa, jy is mal (1957), Een dag in die middag van die wêreld (1964) en Plekke waar ek tyd gedoen het (1975).\nSaroyan het drie volumes outobiografie geskryf: Die fietsryer in Beverley Hills(1952), Daar gaan, jy weet wie (1961) en Doodsberigte (1979). William Saroyan is op 18 Mei 1981 oorlede.\nWilliam Saroyan  ( / s ə ˈ r ɔɪ ə n / 31 Augustus 1908-18 Mei 1981) was 'n Armeens-Amerikaanse romanskrywer, dramaturg en kortverhaalskrywer. Hy is in 1940 bekroon met die Pulitzer -prys vir drama, en in 1943 wen hy die Oscar vir beste verhaal vir die film Die menslike komedie. Toe die ateljee sy oorspronklike behandeling van 240 bladsye verwerp, verander hy dit in 'n roman, Die menslike komedie.\nSaroyan het uitgebrei geskryf oor die Armeense immigrantelewe in Kalifornië. Baie van sy verhale en toneelstukke speel af in sy geboorteland Fresno.  Sommige van sy bekendste werke is Die tyd van jou lewe, My naam is Aram en My hart is in die Hoogland.\nHy is in 'n persverklaring van die Dickinson College beskryf as "een van die mees prominente literêre figure van die middel van die 20ste eeu"  en deur Stephen Fry as "een van die mees onderskatte skrywers van die [20ste] eeu." Fry stel voor dat "hy natuurlik sy plek inneem saam met Hemingway, Steinbeck en Faulkner".  Kurt Vonnegut het gesê dat Saroyan "die eerste en nog steeds die grootste van al die Amerikaanse minimaliste was." \nKontroversie oor toewyding aan die Armeense Amerikaanse skrywer in Tujunga weerspieël plaaslike debatte\n'N Komende toewyding van 'n kruising in Tujunga-Sunland aan 'n Armeense Amerikaanse skrywer het kontroversie veroorsaak tussen plaaslike inwoners wat beweer het dat die inisiatief die bestaande historiese betekenis van die hoek sal oorskadu en diegene wat meen dat die opposisie gegrond is op etniese diskriminasie.\nOp 9 Oktober, een dag nadat die stadsraad van L.A. gestem het om William Saroyan -plein met 'n gedenkplaat by die kruising van Commerce Avenue en Valmontstraat aan te wys, het die plaaslike buurtraad teruggeskiet met 'n impakverklaring waarin gesê word dat die plasing onvanpas is.\nDie aangewese gebied grens aan Bolton Hall, 'n historiese klipgebou wat in 1913 gebou is en oorspronklik as 'n gemeenskapsentrum vir 'n plaaslike Utopiese gemeenskap gebruik is. Dit is sedertdien gebruik as 'n American Legion -saal, 'n openbare biblioteek, Tujunga -stadsaal en 'n gevangenis, en is nou 'n plaaslike geskiedenismuseum.\n'Dit is die ligging, dit is waarteen mense gekant is,' het Liliana Sanchez, president van die Sunland-Tujunga-buurtraad, gesê.\n'Dit is die historiese betekenis van die kruising. Daar moet geen bordjies aangebring word nie, ”het sy bygevoeg.\nDit is ook 'n kruising wat verskeie Armeense kulturele geleenthede aangebied het, volgens die stadsraadslid Monica Rodriguez, hoof van die inisiatief.\n'N Inwydingseremonie vir die plein aan die skrywer van die Pulitzer-pryswenner word op 19 Oktober geskeduleer om saam te val met die jaarlikse Sunland-Tujunga Armeense kultuurfees, wat langs Commerce Avenue gehou word.\n"Dit is jammer dat meer mense nie die geleentheid gebruik om die diversiteit van ons gemeenskap aan te neem nie," het Rodriguez, wat die Tujunga -omgewing verteenwoordig, saam met buurte soos La Tuna Canyon, Sylmar, Pacoima en North Hills gesê.\nEen jarelange plaaslike inwoner, Robin Jodi, het gesê dat sy ook die toewyding teenstaan omdat Saroyan, wat in Fresno gebore en oorlede is, nie 'n plaaslike verbinding met die gebied het nie.\nDit was 'n sentiment wat deur ander in hul geskrewe openbare kommentaar weergalm is.\nBolton Hall is vernoem na 'n Ierland-gebore skrywer en aktivis wat ook geen verbinding met die onmiddellike omgewing gehad het nie, het Rodriguez gesê.\n"[Saroyan] is 'n ware Kaliforniër, die seun van immigrante en 'n inspirasie vir ons almal," het Vic Aghakhanian, nog 'n jarelange inwoner, in 'n openbare kommentaar geskryf.\n'Ek glo dat dit tyd is dat ons gemeenskap multikulturalisme en waardering vir ons diversiteit omhels,' het hy bygevoeg.\n'Dit is 'n verwelkomende gemeenskap. Dit is 'n uiteenlopende gemeenskap, 'het Jodi in 'n telefoononderhoud gesê,' maar [Saroyan] het nooit hier besoek afgelê nie. Hy het niks hiermee te doen nie. ”\n'N Soortgelyke debat het verlede jaar in Glendale plaasgevind toe die plaaslike stadsraad in Junie besluit het om 'n twee-blok gedeelte van Marylandlaan in die middestad van die stad na Artsakhstraat te verander, na die Republiek Artsakh, 'n betwiste gebied tussen Armenië en Azerbeidjan.\nSommige teenstanders van die naamsverandering het gesê dat die republiek niks met Glendale se geskiedenis te doen het nie. Verskeie sake -eienaars het aangevoer dat die hernoeming hulle ekonomies kan benadeel.\nOndersteuners, insluitend die destydse raadslid Ara Najarian en huidige burgemeester, het aangevoer dat Glendale lankal 'n straat moes kry om die stad se groot Armeense Amerikaanse gemeenskap te vereer.\nIn Oktober verlede jaar is 'n seremonie gehou om die nuwe straatbord te onthul.\nDie twis het egter nie opgehou nie: 'n tekenprent wat op 4 Oktober deur die Glendale News-Press wat die Artsakh Street -bordjie langs mekaar geplaas het met 'n karakter wat kla: 'Ek mis die ou Marylandlaan', het 'n terugslag gekry by sommige lesers wat dit as implisiet of eksplisiet xenofobies beskou het.\nAnder het die spotprent as nostalgies beskou en luister na 'n tyd toe daar verskillende besighede langs die straat was. Volgens die skepper van die tekenprent, Bert Ring, was die bedoeling om herinneringe, nie etniese diskriminasie nie, te bedink.\nSanchez en Jodi het albei gesê dat hulle voel dat die gemeenskap se insette oor die toewyding van William Saroyan Square beperk is.\n'N Facebook -plasing van 8 Oktober deur Sanchez op 'n gemeenskapsgroep waarin verklaar word dat die mosie geslaag het en dat die' publiek nie kommentaar kon lewer nie ', het meer as 374 opmerkings gelewer.\n'Ons het geen stem gekry nie,' het Sanchez gesê.\nLede van die publiek het die geleentheid gekry om skriftelike kommentaar te lewer nadat die mosie op 11 September ingedien is, het Rodriguez gesê. Inwoners is ook toegelaat om te praat wanneer die item tydens 'n openbare werksvergadering op 18 September oorweeg is.\nDit is dieselfde prosedure wat Rodriguez gesê het dat sy gevolg het vir die drie ander toewydings wat sy in haar distrik begin het.\nSanchez het gesê dat sy tydens die gewone L.A. -stadsraadvergadering, toe die toewyding eenparig goedgekeur is, nie bykomende mondelinge kommentaar toegelaat het nie.\nTeen die tyd dat daar oor die mosie gestem is, is ongeveer 240 openbare kommentare ingedien-meer as enige ander kwessie waaraan die raad gewerk het tydens Rodriguez se ampstermyn van twee jaar, sover sy kan onthou. Die meerderheid steun die toewyding, het sy gesê.\n"Onder al die kwessies waaraan ek werk, dakloosheid en al die ander, sou [bykomende gemeenskapsvergaderings] buitensporig wees," het Rodriguez gesê.\nWilliam Saroyan - Geskiedenis\nBeelde uit die nuwe verkrygings:\nDie Heritage Center het een van die belangrikste institusionele versamelings materiaal wat die loopbaan van die in Fresno gebore skrywer William Saroyan (1908-1981) beskryf, bestaande uit ongeveer 3000 items. Afskrifte van Saroyan se afsonderlik gepubliseerde werk (boeke, pamflette, breë kante en toneelstukke) kan in die versameling gevind word. Daar is ook oorspronklike Saroyaanse briewe en manuskripte Saroyan -verskynings in bloemlesings en tydskrifte, artikels en boeke oor Saroyan, verskillende soorte ephemera wat verband hou met Saroyan (uitknipsels, speelprogramme, promosie -items, ens.) En klank-/video -items (plate, kassette, bladmusiek) , video -opnames, ens.).\nDaar is 'n katalogus van die Heritage Center se Saroyan-besittings wat beskikbaar is in die biblioteek. Sommige van die items word ook in die hoofkatalogus van die biblioteek beskryf.\nAnder versamelings van Saroyan:\nWilliam Saroyan -stigting: Die belangrikste onder Saroyan -versamelings, wat nou in die Stanford -universiteitsbiblioteek gehuisves word. 'N Vind hulpmiddel is beskikbaar by die Online Archive of California.\nHenry Madden -biblioteek, by CSU Fresno\nDie George Jean Nathan -versameling aan die Cornell -universiteit het 'n paar Saroyan -korrespondensie.\nDie Conference Press Records by UCLA bevat materiaal wat verband hou met Saroyan se boek, Three Times Three.\n2420 Mariposa Street, Fresno, California 93721. (559) 600-LEES (7323)\nLaaste opgedateer 12 Mei 2021. Kopiereg en kopie 1997-2020. Fresno County Public Library. County Fresno.\nWilliam Saroyan het die William Saroyan Foundation gestig as bestuurder van sy nalatenskap\nOp 30 Desember 1966 het William Saroyan die William Saroyan Foundation gestig. Die aanvanklike ondertekenaars van die statute en daaropvolgende beamptes en direkteure was William Saroyan, sy broer Henry en suster Cosette.\nDie stigting se eerste sake was die volgende besluit:\n"Deur eenparige stemming is [die] Trustakte aanvaar van William Saroyan van 'n manuskrip van 'The Time of Your Life' en van sestien kortverhale, wat vir die publiek beskikbaar gestel word vir literêre en opvoedkundige gebruik."\n2016 was die Stigting se 60ste jaar.\nToe Saroyan in 1981 sterf, het hy sy groot literêre landgoed aan die Stigting nagelaat en die leiding van die Stigting aan Robert Setrakian, 'n goeie vriend van baie jare en die eksekuteur van Saroyan se testament, verleen. Onder leiding van Setrakian het die Stigting Saroyan se werk georganiseer en saamgestel - 'n groot onderneming wat gepubliseerde en ongepubliseerde werke in Parys, San Francisco, Fresno, Berkeley en Malibu moes versamel, versamel en kodifiseer.\nDie Stigting het die volgende 15 jaar self die literêre landgoed bestuur en daardeur onderhandel oor 600 toestemmingstoelaes en publikasies van Saroyan se romans, kortverhale, toneelstukke, musiekblyspele, liedjies en opera in boekvorm sowel as vir produksie op die verhoog, skerm, radio en televisie. Saroyan se werk word geniet en vervaardig in talle lande regoor die wêreld. Setrakianus het ook die laaste manuskrip van Saroyan geredigeer en gepubliseer, Waar die bene gaan.\nDie Stigting het 'n wye verskeidenheid leiers op die gebied van kuns, opvoeding en besigheid byeengebring op sy kuratorium, insluitend: Dickran Kouymjian, professor, Fresno State University Dr. Harold Haak, president, California State University, Fresno William Abrahams, skrywer, eksekuteur van die Lillian Hellman Estate James D. Hart, Uitvoerende Direkteur, Bancroft Library, Universiteit van Kalifornië, Berkeley Daniel Dibert, prokureur Andrew Jameson, voormalige visekanselier, Universiteit van Kalifornië, Berkeley Leon S. Peters, besigheidshoof en Anthony M. Frank, Posmeester -generaal van die Verenigde State, afgetree.\nIn 1997 het die Raad besluit dat Saroyan se uitgesproke belangstellings ten opsigte van die bestuur van sy literêre boedel die beste gedien het deur die hele versameling geskrewe werke - gepubliseer en ongepubliseer, verhale, essays, outobiografie, dagboeke, romans, toneelstukke, briewe - bymekaar te bring op een plek om die hele versameling toeganklik te maak vir biograwe, geleerdes, navorsers en studente. Na oorleg met en oorweging van 'n wye verskeidenheid alternatiewe, het die raad uiteindelik al die literêre artikels van Saroyan in spesiale versamelings by Stanford University Libraries geplaas, wat nou die William Saroyan -argief is. Stanford het uitstekende werk gedoen om die literêre nalatenskap van Saroyan te beskerm, te ondersteun en te bevorder.\nS.F. byeenkoms vier Saroyan se eeufees\n1 van 6 LêER-Skrywer William Saroyan stel voor op hierdie lêerfoto van 2 Mei 1941. Die as van Saroyan is 20 jaar na sy dood in Fresno, Kalifornië, op 3 Maart 2002 ter ruste gelê. Die helfte van die as van Saroyan is na Armenië gestuur nadat hy op 72 Mei 18, 1981, gesterf het, en die ander helfte was sit onduidelik op die rak van 'n Fresno -kapel. (AP Foto/lêer) AP Wys meer Wys minder\n2 van 6 Ongedateerde lêerfoto van die Pulitzer -pryswenner, skrywer William Saroyan. Saroyan, een van die mees gerespekteerde skrywers ter wêreld, het 'n Pulitzer, 'n Oscar en tientalle skryfpryse gewen terwyl hy verhale vertel het oor sy jeug in Fresno. Associated Press/AP Wys meer Wys minder\n4 van 6 1933 portret van William Saroyan, een van die mees gerespekteerde skrywers ter wêreld, 'n pulitzer, Oscar en tientalle skryfpryse terwyl hy verhale vertel oor sy jeug in Fresno. Fresno Metropolitan Museum/Met dank aan The Chronicle Wys meer wys minder\n5 van 6 SAROYAN-01JUN1979-UNKNOWN-William Saroyan (links) en Herbert Gold met Gold se tweelingseuns. Hardloop op: 01-01-2008 William Saroyan (links) en Herbert Gold met Gold se kinders. Aanhangers van Saroyan vier vanjaar sy honderdjarige bestaan. Chronicle File/SFC Wys meer Wys minder\nDie bewonderaars van William Saroyan, 'n skrywer wat groter as die lewe was, hou vanaand 'n verjaardagpartytjie in San Francisco om die honderdjarige bestaan van sy geboorte te vier.\nSaroyan is gebore en oorlede in Fresno, die plek wat hom die naaste aan die hart lê. Hy het ook in Parys, New York en Malibu gewoon, maar het van sy beste werk in San Francisco gedoen.\nHy het kortverhale en toneelstukke geskryf en dit moeiteloos afgeweer asof hy borrels blaas. Saroyan het ook leer teken en skilder.\nSy skilderye was 'n minder bekende deel van sy kreatiewe dryfkrag. Vanaand se partytjie sal 125 Saroyaanse skilderye en tekeninge ten toon stel wat nog nooit in die openbaar gesien is nie.\nAlhoewel sy wortels in Fresno was, het sy talente soos 'n ketel in San Francisco gekook, veral in die sombere jare van die depressie.\nSaroyan se eerste gepubliseerde sukses, 'n kortverhaal genaamd "The Daring Young Man on the Flying Trapeze", is geskryf in 'n woonstel by Carl St. 348 met uitsig op Golden Gate Park, waar hy saam met sy ma, broer en suster gewoon het.\nSy meesterstuk, "The Time of Your Life", is 'n toneelstuk wat afspeel in 'n salon in San Francisco aan die waterfront.\nSaroyan het met die N-Juda-tram in die middestad na die openbare biblioteek gery om boeke te lees wat hy nie kon bekostig nie. Hy was 'n honger skrywer, die gesin kon skaars die gasrekening of die huur betaal. Hy het 'n kapsel van 15 sent by die kapperskollege langs die ou Skid Road in Third- en Howardstraat gekry, en hy het daaroor geskryf dat hy dink oor die lewe in die San Joaquin-vallei, en hy het daaroor geskryf terwyl hy bibber in die Sunset District-mis .\nLater, toe hy begin geld verdien het, het hy vir sy gesin 'n huis in 15de Laan gekoop met 'n uitsig oor die see.\n"The Daring Young Man" het hom opgemerk deur die literêre kritici van New York, veral Bennett Cerf, en nadat hy sy eerste verhaal - vir $ 15 - verkoop het, het sy loopbaan soos 'n vuurpyl opgeskiet, soos 'n meteoor wat oor die literêre lug flits.\nSy eerste groot verhaal is in 1934 gepubliseer, en slegs vyf jaar later was drie van sy toneelstukke gelyktydig op Broadway.\n'The Time of Your Life' het die Pulitzer -prys gewen, maar hy het dit van die hand gewys op grond van die feit dat handel niks met kuns te doen het nie. Hy het in 1943 'n Oscar gewen vir die oorspronklike verhaal van "The Human Comedy". Toe sy loopbaan en sy geluk afwaarts draai, verkoop Saroyan die Oscar, en dit beland in die venster van 'n pandjieswinkel in Mission Street.\nToe dit goed was, het hy die tyd van sy lewe in San Francisco gehad, om die beste kroeë en restaurante rondgedwaal, terwyl hy in die teerhaas rondgeloop het om dialoog aan te pak.\nHy was 'n vriend van Herb Caen, die rubriekskrywer, en Barnaby Conrad, die stiervegter. Hy was ''n bekoorlik raserige deel' van die destydse San Francisco, het Caen geskryf, 'gelag oor die menslike komedie wat hy geskep het'.\n'Hy was baie San Franciscan,' sê Haig Mardikian, uitvoerende direkteur van die William Saroyan Foundation. "Ek is van Frisco," het Saroyan eenkeer gesê, "die mishorings, die see, die heuwels, die sandduine, die weemoed van die plek. Ek is mal oor hierdie stad en sy lelikheid is vir my lief."\n'N Ander keer het hy gesê: "San Francisco self is 'n kuns, veral literêre kuns. Elke blok is 'n kortverhaal, elke heuwel 'n roman."\nCaen het gedink dat die uitsig op San Francisco deel was van 'n soort hondjie se liefde vir die stad San Francisco wat verander het, en so ook Saroyan. Saroyan was altyd onbeskaamd en hard en het gesinsprobleme gehad, drankprobleme en 'n rampspoedige voorliefde vir dobbelary.\n13 Junie 2017 | deur Marc A. Mamigonian\nEk het gesien hoe hulle in klipmonumente gekerf is, verlig op die groot skerm in The Promise, geraam en aan die muur gehang het buite my eie kantoor. Feitlik elke Armeener ken hulle, en waarskynlik ken heelwat hulle uit hul kop en dit kan die bekendste woorde van William Saroyan wees:\nEk sou graag wou sien dat enige mag van die wêreld hierdie ras vernietig, hierdie klein stam van onbelangrike mense, wie se oorloë almal gevoer en verlore is, waarvan die strukture verbrokkel het, die literatuur ongelees is, musiek ongehoord is en gebede nie meer verhoor word nie. Gaan voort, vernietig Armenië. Kyk of jy dit kan doen. Stuur hulle sonder brood of water die woestyn in. Brand hul huise en kerke. Kyk dan of hulle nie weer sal lag, sing en bid nie. Want as twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie.\nHierdie woorde resoneer oral by Armeniërs, en nie net deur Armeniërs nie. Hulle is op die vloer in die kongres aangehaal. David Mamet gebruik dit as 'n epigraaf in sy boek The Wicked Son: Anti-Semitism, Self-Hatred, and the Jews. Hulle spreek van diep verlange en goeie hoop vir die onsterflikheid van die Armeense gees en die Armeense nasie.\nDaar is net een probleem. Dit is nie die woorde wat William Saroyan geskryf het nie. \nDie oorspronklike gedeelte, as u omgee om dit te lees, kom in die laaste twee paragrawe van & ldquoThe Armenian and the Armenian, en rdquo die laaste stuk in Saroyan & rsquos se tweede boek, Inhale & Exhale (1936). \nEk sou graag wou sien dat enige mag van die wêreld hierdie ras vernietig, hierdie klein stam van onbelangrike mense, wie se geskiedenis beëindig is, wie se oorloë almal gevoer en verlore is, wie se strukture verbrokkel het, waarvan die literatuur ongelees is, wie se musiek ongehoord is, wie se gebede nie meer uitgespreek word nie.\nGaan voort, vernietig hierdie wedloop. Laat ons sê dat dit weer 1915 is. Daar is oorlog in die wêreld. Vernietig Armenië. Kyk of jy dit kan doen. Stuur hulle uit hul huise die woestyn in. Laat hulle nie brood of water hê nie. Brand hulle huise en hul kerke. Kyk of hulle nie weer sal lewe nie. Kyk of hulle nie weer sal lag nie. Kyk of die wedloop nie weer sal lewe as twee van hulle mekaar in 'n bierkamer ontmoet nie, twintig jaar daarna, en lag en in hul tong praat. Kyk, kyk of u iets daaraan kan doen. Kyk of jy hulle kan verhinder om die groot idees van die wêreld te bespot, julle tewe, 'n paar Armeniërs wat in die wêreld praat, en probeer dit vernietig.\nDie eerste ding om hier op te let, is die afwesigheid van die klimaatsfrase & ldquosee as hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie. & Rdquo Dit is woorde wat Saroyan nooit geskryf of geuiter het nie. Die beroemde weergawe ontsmet nie net die oorspronklike gedeelte vir die familie se ore nie en druk dit ook nie uit vir ruimte nie: dit herskryf Saroyan aansienlik om nuwe frases en konsepte in te sluit. En nou het die pseudo-Saroyan-weergawe die ware artikel effektief verplaas. Hoe het dit gebeur?\nDie saak moet teruggevoer word na die blywende sukses van die plakkate met die aanhaling en 'n beeld van Saroyan, veral die plakkaat uit 1982 wat deur WizMen Productions onder die kopiereg is en gemaak is deur Zaven Khanjian en ontwerper Mher Tavitian. Dit help natuurlik nie dat Inhale & Exhale sedert die 1930's uit druk was nie. Maar Saroyan self is opgeneem as leesende Die Armeense en die Armeense vir die versameling van drie LP's hier 1973 en William Saroyan lees sy eie dinge en praat, so dit is nie asof die oorspronklike woorde ontoeganklik geword het nie. As hulle ontoeganklik was, sou hulle glad nie onthou gewees het nie.\nmv2.png/v1/fill/w_184, h_130, al_c, usm_0.66_1.00_0.01, vervaging_2/skerm%20Shot%202019-01-23%20at%202_43_31%20 PM.png "/>\nKhanjian, tot sy eer, het die geskiedenis van hierdie plakkaat aansienlik verduidelik en probeer om die rekord reg te stel in artikels wat in Armeense koerante gepubliseer is.  Ondanks sy pogings, is die rekord steeds meer as 'n bietjie skeef.\nVolgens Khanjian het hy die & ldquoquotation & rdquo vir die eerste keer in 1982 op 'n plakkaat (links bo) gesien wat blykbaar deur ene Peter Nakashian geskep is. Met dieselfde woorde, wat hy aangeneem het dat dit korrek was, het Khanjian 'n nuwe plakkaat (regs bo) deur Mher Tavitian laat ontwerp, en in die komende jare het die plakkaat baie gewild geword. Daar is beslis baie eksemplare uit die boekwinkel van die National Association for Armenian Studies and Research (NAASR) uitverkoop.  Alhoewel dit nie meer beskikbaar is nie, vra mense dit steeds.\nWilliam Saroyan, wat in 1981 oorlede is, was nie beskikbaar om 'n regstelling aan Nakashian of Khanjian te bied nie. Uiteindelik het die William Saroyan Society Khanjian gekontak, maar hulle was nie bekommerd oor die ongemagtigde verandering van Saroyan & rsquos -woorde nie. Hulle was bekommerd oor regte en voorstelle en het hom voorgestel dat hy ophou om op te hou of die wins te deel. Hy het opgehou en opgehou.\nmv2.png/v1/fill/w_182, h_138, al_c, usm_0.66_1.00_0.01, vervaging_2/skerm%20Shot%202019-01-23%20at%202_45_26%20 PM.png "/>\nUiteindelik het die Saroyan Society sy eie plakkaat uitgereik met verwysing na die oënskynlike bron, Inhale & amp; Exhale, en 'n Armeense vertaling van dr. Samuel Toumayan en gepubliseer in Libanon. Ongelooflik, gegewe sy missie om Saroyan & rsquos-werke te bevorder en die publiek op te voed, het die Saroyan Society weer die gewysigde aanhaling gebruik en nie die werk van wyle William Saroyan nie, maar van 'n onbekende en selfaangestelde medewerker en die Armeense vertaling, tot ook nie Hayastan nie, is gebaseer op die opgemaakte teks.\nTot op hede het ek nog nooit die werklike gedeelte van Inhale & Exhale op 'n plakkaat gesien nie, en u sal lank en hard kyk voordat u dit korrek vind. Ek het die valse op baie plakkate gesien, om nie eens te praat van muurborde, t-hemde en wat ander kleinhandelartikels die hemel net weet nie. Zaven Khanjian, in sy beoordeling van die nalatenskap van die plakkate, is van mening dat daar geen skade aangerig is nie en dat die gees van Saroyan & rsquos se idee nie in die gedrang is nie. Aangesien dit onteenseglik verkeerd was om die oorspronklike teks van Saroyan en rsquos aan te pas, is dit slegs gedoen met die doel om dit nog kragtiger te maak, en hy voer aan. In my oë is die herskrewe teks nie kragtiger nie, slegs (in 'n baie eng sin) smaakliker. Dit is beslis minder interessant. Of dit in die gees van wat Saroyan geskryf het, kan betwis word.\nEk kan hierdie soort bowdlerisering nie verdedig nie, selfs al is dit met die beste bedoelings gedoen. Skrap stil en ldquoyou seuns van tewe & rdquo om 'n gesinsvriendelike plakkaat te skep en goed, oké. Maar dit verg baie chutzpah vir iemand om na die gepubliseerde teks van Saroyan en rsquos te kyk en dit as 'n rowwe konsep te beskou waaroor hy of sy 'n lisensie het om oor te werk. & ldquoKyk of hulle nie weer sal bid nie & rdquo: 'n heeltemal nuwe konsep wat deur Saroyan & rsquos, ongekrediteerde mede-outeur, bekendgestel is! Nogal ver van die aardsheid van twee Armeniërs wat in 'n bierkamer vergader en vloek. Gepraat van gebede: in die oorspronklike word hulle langer gese, en in die herskrywing word hulle langer beantwoord & rdquo & mdash asof die tragies beduidende idee dat Armeniërs na die volksmoord nie meer moeite doen nie, te skokkend was en moes omgekeer word.\nEn wat 'n verskil tussen die sentimentele nasionalisme van & ldquo Want as twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n Nuwe Armenië sal skep nie, en & rdquo aan die een kant, en & ldquoKyk of u kan keer dat hulle die groot idees van die wêreld bespot Julle tewe, 'n paar Armeniërs wat in die wêreld praat, probeer om hulle te vernietig, en aan die ander kant. C. K. Garabed noem die & ldquoNuwe Armenië & rdquo -sin & ldquocom heeltemal verniet, & rdquo en ek stem saam. Tog weet die meeste mense wat vandag bewus is van William Saroyan, die bekendste van die Armeens-Amerikaanse skrywers, die ertsatz en niks anders wat hy ooit geskryf het nie. Dit is die lot van 'n man wat die Pulitzer -prys van die hand gewys het omdat hy van mening was dat handel nie kuns moes beoordeel nie. Ironiste neem asseblief kennis.\nDit word erger. Naby aan die begin van hierdie wonderlike verhaal wat niemand die moeite wil lees nie, skryf Saroyan, en daar is slegs Armeniërs, en hierdie bewoon die aarde, nie Armenië nie, aangesien daar geen Armenië is nie, menere, daar is geen Amerika en daar is geen Engeland nie, en geen Frankryk en geen Italië nie, daar is net die aarde, menere. & rdquo I & rsquom was nie seker of dit 'n topverkoper-plakkaat sou wees om in elke Armeense huis te hang nie, maar hoewel Saroyan inderdaad 'n trotse Armeen was, was hy ook 'n trotse teenstander.\nDie Armeense en die Armeense & rdquo is kort en onder twee bladsye; dit word versigtig geplaas aan die einde van Inhale & amp; Uitasem, die laaste van die versameling en rsquos 71 stukke. Daar is baie op die twee bladsye gepak. Soos die meeste van Saroyan & rsquos se beste werk, is dit gevul met humor, lewenskragtigheid, teenstrydighede. Soos in ander geskrifte, lyk dit asof hy sê: Armeens wees is anders en niks beter as om iets anders te wees nie, maar dit is ook die beste ding ter wêreld. Hy sê: Daar is geen Armenië nie, as daar ooit so 'n plek was, is dit vernietig, maar jy kan Armeniërs vernietig. Dit is min of meer wat hy sê in sy groot verhaal & ldquoSewenty Thousand Assyrians & rdquo in sy eerste boek, The Daring Young Man on the Flying Trapeze, wat die Assiriese kapper Theodore Badal beskryf as & ldquohimself sewentigduisend Assiriërs en sewentig miljoen Assiriërs, self Assirië, en man wat in 1933 in 'n kapper & rsquos-winkel in San Francisco staan en nog steeds homself is, die hele wedloop. ook die moeite werd om aan te haal, met sy byna Whitmanesque katalogus:\nEn die Armeense gebare, wat soveel beteken. Die klap van die knie en brul van die lag. Die vloek. Die subtiele bespotting van die wêreld en sy groot idees. Die woord in Armeens, die blik, die gebaar, die glimlag en deur die dinge die vinnige wedergeboorte van die wedloop, tydloos en weer sterk, al het jare verloop, al is stede verwoes, vaders en broers en seuns vermoor, plekke vergete , drome geskend, lewende harte verswelg van haat.\nMet ander woorde, 'n meer subtiele weergawe van & ldquowhen twee van hulle oral in die wêreld ontmoet, kyk of hulle nie 'n nuwe Armenië & rdquo sal skep nie? Nie heeltemaal nie. Saroyan omhels die lyn van Whitman en rsquos uit Leaves of Grass, en weerspreek ek myself? / Wel, ek weerspreek myself, / ek is groot, ek bevat menigtes, en ek het 'n goeie loopbaan gemaak. Die Saroyan wat skryf in & ldquoAntranik van Armenië & rdquo (ook ingesluit in Inhale & amp; Exhale), & ldquoArmenia. Daar is geen nasie nie, maar dit is des te beter. & Hellip Watter verskil maak dit wat die nasie is of watter politieke teorie dit beheer? & Rdquo is dieselfde Saroyan wat dit geniet om te hoor dat die landgenoot wat hy teëkom, duisende kilometers van die huis af, in 'n bierkamer in Rostov, is van Moush. & ldquoMoush. Ek hou van die stad, en hy skryf. Ek kan lief wees vir 'n plek wat ek nog nooit gesien het nie, 'n plek wat nie meer bestaan nie, wie se inwoners vermoor is. Dit is die stad wat my pa soms as 'n jong man besoek het. & Rdquo Soms verhef Saroyan die Armeense nasie soms, hy klink soos Stephen Dedalus in Ulysses, wat die spot dryf met die idee dat hy belangrik kan wees omdat hy tot die Ierse volk behoort, en verklaar dat ek inteendeel vermoed dat Ierland belangrik moet wees omdat dit aan my behoort. & rdquo\nDus, ons kan die Saroyan ontmoet wat klink soos 'n wêreldse post-nasionalis, 'n man buite die nasiestaat, 'n burger van die wêreld. Of ons kan Saroyan, die Armeense patriot wat die Armeense nasie vier, omhels en smag na herlewing. En in albei gevalle is ons verkeerd. En ook gedeeltelik korrek. Ontneem Saroyan van sy teenstrydighede en hy & rsquos is nie meer Saroyan nie, en is nie meer ons tyd werd nie. Ek dink dat u Saroyan in al sy teenstrydighede omhels en sy grootheid en sy middelmatigheid, sy liefde vir mense en sy misantropie, sy etnisiteit en sy kosmopolitisme, sy kuns-vir-kuns en integriteit en sy strewe na kommersiële sukses, sy self- vernietigbare individualisme, sy Christelike anargie (in die woorde van James Agee) & mdash of jy don & rsquot. Ongelukkig blyk dit meestal dat mense dit nie doen nie.\n& ldquoFacts is hardnekkige dinge, & rdquo John Adams het eenkeer gesê. (Ek dink darem dat hy dit gesê het.) Maar mites is selfs nog koppiger as feite. Die opgevolgde Saroyan & ldquoquotation & rdquo is 'n mite & mdash, beide in die sin van & ldquoa populêre geloof of tradisie wat gegroei het by iets of iemand & rdquo en & ldquoan ongegrond of vals idee. & Rdquo Dit is duidelik dat dit iets uitdruk wat Armeniërs wil of moet glo, en miskien op 'n manier wat die oorspronklike nie sou nie. Soms kry die groot idees van die wêreld ongelukkig die laaste woord. As dit gebeur, is die minste wat ons kan doen, vir 'n oomblik na wat verlore gegaan het. \n Ek wil dit duidelik maak dat ek nie die eerste persoon is wat dit opgemerk het of daaroor geskryf het nie. (En laat ons maar sê: ek het waarskynlik nie die laaste een geword nie.) Byvoorbeeld, in die 8ste uitgawe van 8 Augustus 2009 van die Armenian Weekly, het C.K. Garabed het 'n stuk getiteld & ldquoMincing Words & rdquo geskryf wat al die variante van die & ldquo -aanhaling & rdquo voorgestel het, sonder dat hy, soos hy geskryf het, die bedoeling was om krities te wees. & Rdquo\n Dit verskyn ook in die volgende versamelings: 31 Selected Stories from Inhale & amp Exhale (1943), The Saroyan Special (1948, herdruk in 1970), en mees onlangs in He Flies Through the Air with the Greatest of Ease: A William Saroyan Reader (2008).\n Sien & ldquoHoe het ek kennis gemaak met Saroyan: The Story of a Poster, & rdquo Armenian Reporter, 1 November 2008, en & quotSaroyean & ecirc yev Yes, & quot Asbarez, 13 Aug. 2008,\n NAASR is waar ek werk. Ek is die direkteur van akademiese aangeleenthede.\n My dank aan Dickran Kouymjian vir die deel van sy gedagtes en herinneringe oor die Saroyan -plakkate en sy vele insigte oor Saroyan & rsquos -werk aan Vartan Matiossian vir sy hulp en aan Zaven Khanjian vir die reaksie op my navrae.\nMarc A. Mamigonian werk sedert 1998 by NAASR en dien as direkteur van akademiese aangeleenthede sedert 2009. Mamigonian is die redakteur van die boek The Armenians of New England and the Journal of Armenian Studies, en is mede-outeur van geannoteerde uitgawes van James Joyce & rsquos 'n Portret van die kunstenaar as 'n jong man en Ulysses.\n“I hadn’t had a haircut in forty days and forty nights, and I was beginning to look like several violinists out of work. You know the look: genius gone to pot, and ready to join the Communist Party. We barbarians from Asia Minor are hairy people: when we need a haircut, we nodig het a haircut…(I am writing a very serious story, perhaps one of the most serious I shall ever write. That is why I am being flippant. Readers of Sherwood Anderson will begin to understand what I am saying after a while they will know that my laughter is rather sad.) …\n“Outside, as Hemingway (Die son kom ook op …) would say, haircuts were four bits… Iowa said, “I just got in from Salinas. No work in the lettuce fields. Going north now, to Portland …” I wanted to tell him how it was with me: rejected story from Scribner’s, rejected essay from The Yale Review, no money for decent cigarettes, worn shoes, old shirts, but I was afraid to make something of my own troubles. A writer’s troubles are always boring, a bit unreal. People are apt to feel, Well, who asked you to write in the first place? A man must pretend not to be a writer. I said, “Good luck, north”… Fine boy, hope he isn’t dead, hope he hasn’t frozen, mighty cold these days.”\nAnd then, feeling guilty about having “used all this language and beginning to feel that I have said nothing”, he rewrites the opening sentence, drops any pretense at being flippant and introduces us to Theodore Badal, the barber, of whom he asks: “Are you an Armenian?” And then the floodgates open, and all that he has bottled up about his people their habits, their trials and tribulations, how they are obsessed with figuring out how many Armenians there are in this world, come tumbling out. But Badal responds “I am an Assyrian”. What ensues is a conversation between the two about lost races, old worlds and countries. Badal says:\nKyk die video: The Armenian and The Armenian by William Saroyan


PressReader - Weg!: 2017-12-01 - Gee die Kgalagadi ’n kans\nGee die Kgalagadi ’n kans\nOns is getroue wildtuin besoekers en was maar skepties oor die Kgalagadi-oorgrenspark. Wat kan nou so wonderlik wees aan ’n halfwoestyn? Maar ons wou darem een keer in ons lewe daar uitkom.\nNá twee weke in die park keer ons terug – die einde het gans te gou aangebreek! Ons was gaande oor die uitgestrekte landskappe, die sonsopkomste oor die springbokvlaktes en dieporanje sonsondergange oor die omliggende duine en die lowergroen kameeldoringbome in droë rivierlope.\nDie foto is geneem op die pad van die Nossob-ruskamp na Unieeinde – ons het dié dag vier leeus gesien – twee by die Unie-eindewatergat en nóg twee by die Kwang-watergat. Op die foto smul Ta aan ’n “fingerlickin’ good” Kgalagadi-springbok.\nDie Kgalagadi het ons oorrompel. Ons kan nie wag om die Land van die Groot Dors weer te besoek nie.\nHANSIE EN SUSAN VAN RENSBURG, Langkloof


Redenaars – Hoër Volkskool Heidelberg\nDie beste belegging in jou ontwikkeling\nSkoolure / Kantoorure\nOu vraestelle – Wiskunde\nRekord- en Eindeksamen Gr. 12\nKoor / Musiek / Dans / Drama / Kuns/ Die Volksie\nKwartaal- en Assesseringsprogramme\nTarien Trollip het op 15 Maart 2018 die skool verteenwoordig by die ATKV Redenaars kompetisie te Hoërskool Transvalia. Sy dring deur na die Semi-finale rondte vir Gr 8-9 Onvoorbereid wat sal plaasvind op 8 Junie 2018. Baie sterkte!\nUitslae van Skool Redenaars gehou op 12 Februarie 2018 te Hoër Volkskool\nVoor van links na regs: Katelyn Swanepoel, Delaine Willemse, Marissa Joubert, Anika Bothma\nMiddel van links na regs: Riki van Wyk, Lindie Coetzee, Human van der Merwe, Tiaan Botha\nAgter van links na regs: Kate van Schalkwyk en Carissa Breytenbach\nAfwesig: Tarien Trollip, Lehandri Lourens, Janique Smith\n1ste plek – Tarien Trollip\n2de plek – Lehandri Lourens\n3de plek – Katelyn Swanepoel\n1ste plek – Delaine Willemse\n2de plek – Janique Smith\n1ste plek – Marissa Joubert\n2de plek – Anika Bothma\n3de plek – Riki van Wyk\n4de plak – Lindie Coetzee\n1ste plek – Human van der Merwe\n2de plek – Tiaan Botha\n3de plek – Kate van Schalkwyk\n4de plek – Carissa Breytenbach\nDuané Kitching en Tiaan Botha beide Gr. 11 leerders van Hoër Volkskool Heidelberg het die 2de Junie 2017 deelgeneem aan die Gauteng-Interskole Redenaars te Laerskool Jan Cilliers. Daar is hierdie jaar 40 skole wat deelneem en meer as 600 inskrywings. Altwee hierdie leerders behaal ń plek in die Top 10. Tiaan behaal ń 4de plek vir voorbereide Redenaars. Duané behaal ń 3de plek vir Voorbereide Redenaars en ń algehele 1ste plek (Afdelingswenner) vir Onvoorbereide Redenaars.\nDie volgende leerlinge het deurgedring na die semi-finale rondte van die ATKV Redenaars wat gehou word op 26 Mei 2017 te Hoërskool Linden:\nVoor van links na regs: Tarien Trollip, Marissa Joubert, Jolene Horn\nAgter van links na regs: Dinette Janse van Vuuren en Duané Kitching\nGraad 8-9 Onvoorbereid\nGraad 8-9 Voorbereid\nDinette Janse van Vuuren\nGraad 10 – 12 Voorbereid\nGraad 10 – 12 Onvoorbereid\nBaie geluk! Ware Volkietrots!\nDaar het omtrent 25 000 leerlinge deelgeneem aan die Radikale Redenaars kompetisie waarvan 1 600 leerlinge deurgedring het na die GAUTENG FINALE wat op 16 September 2016 plaasgevind het te Hoërskool Garsfontein. Twee van Volkies se leerlinge Duané Kitching (Gr10) en Tiaan Botha (Gr10) het deurgedring na die Gauteng Finaal.\nHierdie leerlinge kan beslis hul sê sê en het Volkies se naam hoog gehou. Hulle behaal elkeen ń plek op die Top 5. Duané behaal ń 4de plek en Tiaan ń 5de plek by die Gauteng Finaal.\nDuané Kitching neem deel aan Carpe Diem Eisteddfod aangebied deur Hoërskool Die Anker op 1 September 2016. Sy neem deel aan 6 items waarin sy in al 6 items Diplomas ontvang met gemiddelde wat wissel van 90 % tot 98%. Sy is ook in al 6 hierdie items as Itemwenners aangewys.\nBaie geluk aan Tiaan Botha en Duané Kitching wat albei deurgaan na die Gauteng Finaal op die 16de September 2016 te Hoërskool Garsfontein. Hulle het albei aan die Radikale Redenaars Fees deelgeneem op die 23ste Augustus 2016.\nOns wens hul alle sterkte toe en weet hul gaan Volkies se naam hoog hou!\nTIENERTONEEL: ATKV SERTIFIKATE (9 AUGUSTUS 2016)\nHoër Volkskool Tienertoneel het twee groepe ingeskryf vir die ATKV kompetisie wat in die Etienne Rousseau Teater in Sasolburg gehou is. Die kompetisie strek oor 5 dae en skole soos Helpmekaar en Potch Volkskool het deel geneem. Alhoewel ons nie deurdring na die finale rondte nie het ons verskeie sertifikate ontvang.\n1. Jacques Pieterse – Silwer vir dans\n2. Nkanyezi Gwebu – Brons vir acting\n3. Marissa Joubert – Brons vir kostuumontwerp\n4. Suzaan Jordaan – Brons vir kostuumontwerp en brons vir stelontwerp\n5. Arno van Niekerk – Brons vir beligting en klank\n6. Bianca van Buuren & Mathys Strydom – Brons vir verhoogbestuur\n7. Thenicia Schultz – Silwer vir verhoogbestuur.\nBaie geluk aan die leerders en Juffrou Jordaan!\nRedenaars – Bokkieweek 2016 het plaasgevind tussen 4 en 8 Julie 2016 te Kroonstad.\nVolkies is verteenwoordig deur 3 leerders wat in die Oos-Transvaal Redenaarspan opgeneem is: Nantus Mouton (Gr 8) en Human van der Merwe (Gr 9) het aan die 0/16 Redenaars deelgeneem en Duané Kitching (Gr10) het aan die 0/19 afdeling deelgeneem. Nantus behaal ń 3de plek met Voorbereide Redenaars, ń 4de plek met Onvoorbereide Redenaars en is dan algeheel 4de van die 0/16’s. Human van der Merwe behaal ń 1ste plek in Voorbereide Redenaars, ń 2de plek in Onvoorbereide Redenaars en is dus algeheel 2de van die 0/16’s. Duané Kitching behaal ń 2de plek tesame met ń leerling van BCVO vir Voorbereide Redenaars en ń 1ste plek weereens tesame met ń leerder van BCVO vir die Onvoorbereide Redenaars. Dit het veroorsaak dat Duané en 2 ander 0/19 leerlinge al drie ń algehele 1ste plek behaal het wat dan gekwalifiseer het om die BOKKIE te wees. Volgens AVS reëls kan daar a.g.v. die hoeveelheid deelnemers net een Bokkie wees en moes hierdie 3 leerlinge weer uitdun en ń Onvoorbereide toespraak lewer dié keer met die Tema: Die hart van ń Bokkie toon waardes van geloof, hoop en liefde. Duané Kitching het haar goed van haar taak gekwyt en was algeheel 2de in die 0/19 afdeling. Hierdie span het weereens skoonskip gemaak en vir ń 7de keer as wenners met die trofee weggestap.\nNantus Mouton – Graad 8 Leerder het deelgeneem aan die Bokkieweek:\n3de plek behaal in Voorbereide Redenaars\n4de plek behaal in Onvoorbereide Redenaars\nAlgeheel 4de in die 0/16 Redenaars.\nBaie geluk aan elke leerder julle is Volkies se trots!!\nDuané Kitching en Tiaan Botha beide Graad 10 leerders het op 4 Junie 2016 deelgeneem aan Gauteng Interskole Redenaars te Laerskool Jan Cilliers, Parkview. Duané Kitching behaal in hul afdeling ń 6de plek, en Tiaan Botha ń 7de plek.\nKultuuruitslae: 10 Mei 2016\nRedenaars: Die volgende leerders dring deur na ATKV semi-finaal :\nDuané Kitching, Marissa Joubert, Human van der Merwe, EJ Viljoen en Lindie Coetzee.\nDuané Kitching (Graad 10) het die 8ste Mei 2016 deelgeneem aan ń kunswedstryd van die National Arts Assosiation – Teatro Arti. Sy het diplomas in die volgende items ontvang:\nAfrikaanse Voorbereide Redenaars A+++ (95%)\nBybel lees A+++ (97%)\nVoorbereide lees A++ (93%) en\nEie keuse poësie A+++ (95%).\nDuané Kitching Gr 10 en Human van der Merwe Gr 9 is ook opgeneem in die Oos-Transvaalse Bokkieweek Redenaarspan.\nBaie dankie vir die ouers wat die kultuurvergadering bygewoon het op Maandag die 17de Augustus 2015. Die volgende ouers het hulself beskikbaar gestel vir die kultuurkomitee:\nSandra Minnaar (BL-Lid)\nSuzaan Jordaan (Onderwyser kultuur)\nBaie geluk en baie dankie.\nBeleid sal hersien word.\nVerskeie projekte word beplan. U is meer as welkom om ook te kom aansluit en/of u mening/voorstelle te kom deel. Vertrou dat ons Hoër Volkskool se naam hoog sal hou deur kultuur en ook vir elke leerder ‘n geleentheid te kan bied om op sy/haar manier uit te blink.\nUitslae van Redenaars gedurende die Julie vakansie 2015:\nHuman van der Merwe – 0/16 Redenaars gewen (Bokkieweek) – Oos-Transvaalspan.\nDie volgende leerders is deur na die 2de rondte van die ATKV-Redenaars.\nVoor van links: Marina Joubert – GR10-12 (Voorbereid)\nMiddel: Marissa Joubert – GR8-9 (Onvoorbereid)\nRegs: Antoinette Weerheim – GR10-12 (Voorbereid)\nVolgende rondte vind plaas op Saterdag 23 Mei 2015 by die Vaaldriehoekkampus.\nWihan Botha en Antoinette Weerheim:\nWihan en Antoinette het deelgeneem aan die Bokkieweek redenaars Oos-Transvaal gedurende die Julie 2014 vakansie. Wihan het 3de plek behaal in voorbereide redenaars en Antoinette het ook 3de plek in voorbereide redenaars behaal.\nBaie Geluk aan Marissa Joubert wat deur is na die Finale rondte van die ATKV-Redenaars wat gaan plaasvind by Buffelspoort in die 3de kwartaal 2014.\nBaie Geluk aan die volgende dogters wat deur is na die semi-finale rondte van die ATKV-Redenaars kompetisie. Die semi-finaal vind vandag plaas die 23 ste Mei 2014 by Noordwes-Universiteit, Vaaldriehoek Kampus in Vanderbijlpark:\nNa die eerste uitdun-rondte van die redenaars is die volgende leerders verkies om aan die ATKV-Redenaars kompetisie 2014 deel te neem:\nMarina het die afgelope 2 maande aan drie verskillende Kunswedstryde deelgeneem, nl. Heidelberg Kunswedstryd, Alberton Kunswedstryd en NEA waar sy in die dans-, drama- en redenaars-afdeling deelgeneem het en die volgende prestasie behaal het:\nHier het Marina 8 Diplomas, 5 goue sertifikate en 1 silwer sertifikaat ontvang in die drama- en dansafdelings. Op die Gala-aand het sy 11 Prestige Sertifikate ontvang as itemwenner, asook 9 Prestige Sertifikate en 9 medaljes as Afdelingswenner. Sy is ook aangewys as die Algehele Trofeewenner in die drama-afdeling, asook in die Konsertvoordrag-afdeling. Hiervoor het sy 2 Prestige Sertifikate en 2 trofees ontvang.\nHier het Marina aan 30 items deelgeneem in die Engelse en Afrikaanse Drama-afdeling, die dansafdeling en die redenaars-afdeling. Sy het 27 Diplomas ontvang (90% en hoër) en 3 goue sertifikate.\nOp die itemwenner aand het sy itemwennersertifikate ontvang vir 22 items. Sy is uitgenooi na die Gala-aand waar sy aangewys is as die Afdelingswenner in die Afrikaanse Hoërskole Senior-afdeling van graad 10 tot 12. Hiervoor het sy ‘n trofee, ‘n sertifikaat, ‘n goue medalje, asook ‘n kontantbedrag ontvang. Sy is ook as Afdelingswenner van die Redenaars afdeling aangewys waarvoor sy dieselfde toekennings as by die Afrikkaans ontvang het. Sy het ook ‘n tweede plek in die Engelse Afdeling behaal en hiervoor ‘n silwer medalje gekry.\nMarina het die afgelope week aan die NEA Kunswedstryd deelgeneem in die dans-, drama- en redenaars-afdeling en die volgende prestasies behaal in 16 items: 14 diplomas (90% en hoër) en 2 goue sertifikate.\nDie Tienertoneel groep se naam is HOOP hulle het ‘n Diploma verwerf in die NEA Eisteddfod 10 Oktober 2013 en is uitgenooi na die volgende rondte wat ‘n Nationale rondte is (Young Performance award”.)\nDie volgende leerders het onlangs aan die ATKV redenaarskompetisie deelgeneem:\nMegan Holm Candice Gericke\nMarina Joubert Almaré Swartz\nAntionette Weerheim Marie Weerheim\nAlmaro de Villiers Juane van der Merwe\nD Bouwes Adri Cronje\nBaie geluk aan die volgende kinders wat deurgedring na die volgende rondte wat Vrydag 11 Mei 2012 by Noordwes Kampus Vanderbiljpark plaasvind\nDoen aansoek vir jou MySchool MyVillage MyPlanet-kaart.\n© 2021\tHoër Volkskool Heidelberg


Vries en beskikbaarheid van fondse by afsterwe - Die Kwêvoël\nVries en beskikbaarheid van fondse by afsterwe\nJuly 26, 2011 January 29, 2015 kwevoel\nDie Boedelwet bepaal dat niemand beheer mag neem oor die bates en laste (die boedel) van ‘n oorledene nie, behalwe ingevolge ‘n amptelike aanstellingsbrief deur die Meester van die Hoë Hof. Dit sluit ook die boedel van die langslewende gade in ‘n gemeenskaplike boedel in, sê mnr. Berrie Botha, uitvoerende hoof van Sanlam Trust.\n“Alle volmagte deur ‘n oorledene verval by afsterwe. Indien iemand byvoorbeeld in besit is van ‘n elektroniese kaart van die oorledene, mag geen verdere transaksies, met inbegrip van onttrekkings by ‘n OTM en ander elektroniese transaksies op die Internet, daarop plaasvind nie.”\nBotha sê instansies soos banke moet alle rekeninge wat deel uitmaak van ‘n bestorwe boedel dadelik vries. “Krediettransaksies soos inbetalings kan wel plaasvind, maar nie debiettransaksies soos onttrekkings nie.”\nOndernemings van ’n oorledene, soos ‘n eenmansaak of vennootskap, kan ook tydelik gestaak word. Indien ‘n eksekuteur nie dadelik aangestel kan word nie, kan aansoek gedoen word om die aanstelling van ‘n tussentydse kurator.\nBaie agterblywende afhanklikes, asook instansies waar geld en ander bates van die oorledene (of langslewende gade in ‘n gemeenskaplike boedel) gehou word, is glad nie bewus van die bepalings en vergunning in artikel 11(1)(b) van die Boedelwet 66 van 1965 nie. Indien hulle wel daarvan bewus is, word soms steeds aangedring op ‘n amptelike aanstellingsbrief (die eksekuteursbrief).\nHierdie artikel bepaal onder meer dat geld beskikbaar gestel word vir die bona fide-doel om die oorledene ‘n behoorlike begrafnis te besorg en/of om te voorsien in die onderhoud van sy/haar gesin en/of om enige deel van die spesifieke bates te bewaar of in stand te hou. ‘n Bank, met wie die oorledene sake gedoen het, kan byvoorbeeld bereid wees om gemelde artikel toe te pas, maar dan moet voldoende geld beskikbaar wees. ‘n Benoemde eksekuteur of agent van die eksekuteur is onder geen verpligting om eie en ander geld voor te skiet en beskikbaar te stel nie.\nIn die praktyk word hierdie probleem op verskeie maniere oorkom. Die begunstiging van ‘n lewenspolis aan byvoorbeeld ‘n gade is die algemeenste. Tensy daar omstandighede is wat spoedige uitbetaling verhinder, word geld normaalweg ná voorlegging van ‘n sterfte-sertifikaat taamlik gou uitbetaal.\nBankrekeninge van ‘n gade in ‘n gemeenskaplike boedel, insluitende bates van ‘n gade wat uitgesluit is, word oor die algemeen gou ontvries, tensy insolvensie of ander omstandighede dit verhinder.\nFamilie en vriende help ook uit met byvoorbeeld die betaling van begrafniskoste, welke bedrag deur die eksekuteur terugbetaal word wanneer omstandighede dit toelaat.\nDaar is dus verskeie maniere om te verseker dat jou afhanklikes nie skielik na jou afsterwe van ander afhanklik raak nie. Verkry kundige advies om dit te voorkom.\n← Northam boerevereniging onthaal brandspanne\nJakkalse roep op die Thabazimbi Apiesdoring karnaval →


Al meer Afrikaners bots met regering – Afrikanergeskiedenis\nAl meer Afrikaners bots met regering\nHoewel doktor Verwoerd so ’n magtige man was, het al hoe meer Afrikaners met die regering begin bots. Een van hulle was dominee CF Beyers Naudé, seun van domine JF Naudé, een van die stigters en eerste voorsitter van die Broederbond. Naudé was ’n gewilde prediker en moderator van die Suid-Transvaalse Sinode van die NG Kerk en was op 13 Augustus 1963 een van die hooffigure by die stigting van die Christelike Instituut. Die Christelike Instituut wou twee dinge bevorder: Christelike eenheid oor die grense van ras, kleur, taal en kultuur sonder die ontkenning van die verskeidenheid van tale en kultuurgroepe, asook sosiale geregtigheid onder alle bevolkingsgroepe. Ondanks teenkanting van die kerk het hy die eerste direkteur van die Christelike Instituut en redakteur van Pro Veritate, ’n ekumeniese blad, geword. Dit het op ’n breuk met die kerk neergekom. Wat die houding teenoor hom negatiewer gestem het, was dat hy geheime Broederbond-dokumente laat uitlek het wat in die Sunday Times geplaas is. Daarna was hy ’n uitgeworpene.\nBy ’n volgende groot botsing was die sentrale figuur die digter Breyten Breytenbach wat teen die einde van 1964 bekend geraak het met die verskyning van sy eerste digbundel, Die ysterkoei moet sweet. In 1965 is bekend gemaak dat hy ’n prys van R2000 van sy uitgewer, die Afrikaanse Pers-Boekhandel, gewen het vir dié bundel en ’n ander boek, Katastrofes. Doktor Verwoerd was voorsitter van die direksie van die Afrikaanse Pers Beperk, waarvan die Afrikaanse Pers-Boekhandel ’n afdeling was. Uit Parys het Breytenbach te kenne gegee dat hy graag met sy Viëtnamees-gebore Frans-genaturaliseerde vrou Yolande Suid-Afrika sou wou besoek. Die departement van binnelandse sake het egter ’n visum aan Yolande geweier. “Hulle het geen rede aan my verstrek nie, maar die rede is klaarblyklik dat sy uit Viëtnam kom”, het Breytenbach gesê.\nAfrikaanse skrywers soos André P Brink en Abraham H de Vries het koerant-briewe van protes geskryf. Brink het gevra: “Kan ’n mens anders as om te dink: vandag is ek voor God skaam om te moet sê dat ek ’n Afrikaner is?” Sulke sentimente sou al hoe meer verwoord, en Afrikanernasionalisme met al groter teenkanting bejeën word.\nNP van Wyk Louw het ’n brief van protes en kritiek geskryf wat op 30 Mei 1965 in Dagbreek en Sondagnuus verskyn het. “Ek praat as Afrikaner, maar ek praat ook namens die Afrikaanse literatuur wat sy eie eer en waardigheid het – ’n eer en waardigheid wat onafhanklik is van die politiek en wat sal voortleef wanneer die grootste deel van ons tyd se politiek en die groot massa van ons politici begrawe en vergeet sal wees. (So het Celliers en Leipoldt hulle tyd se magtiges half-vergeet sien word.) Dis namens hierdie literatuur dat ek praat, en ek praat vandag met pyn en skaamte.” Louw het ook gesê: “Die Afrikaanse nasionalisme waarin ek opgegroei het en waarbinne ek hoop om te sterwe, was vir my die grootste beweging binne ons geskiedenis en ’n teken van uitgroei, van steeds voller lewe. Word dit nou ’n verstarde ideologie, wat deur amptenare met duimstokke afgemeet kan word?”