A.J. Foyt – mistrz wszechstronnej jazdy | Legendy motosportu\n16 stycznia, tego dnia A.J. Foyt obchodzi 86. urodziny! Amerykanin ma za sobą niezwykle udaną karierę w sportach motorowych, którą zresztą kontynuuje do dziś prowadząc własny zespół wyścigowy. W tym artykule przedstawiamy życiorys prawdziwej legendy wyścigów samochodowych. Dowiecie się za co kochają go amerykańscy fani motorsportu!\nFot. HoustonSportsPast (Twitter) / A.J. Foyt\nA.J.Foyt – to nazwisko figuruje na czele większości statystyk IndyCar. Żaden inny kierowca nie osiągnął w tych mistrzostwach tyle, co pochodzący z Teksasu zawodnik. Kierowca ten odnosił ogromne sukcesy także w NASCAR oraz wyścigach długodystansowych. Rzadko jednak uczestniczył w międzynarodowych zawodach. – Moje imię powstało w Ameryce i tutaj chcę się ścigać – odpowiadał Foyt pytany o udział w zagranicznych imprezach. Przyjrzyjmy się bliżej legendzie amerykańskich wyścigów samochodowych.\nAnthony Joseph Foyt Jr. urodził się 16 stycznia 1935 roku w Houston w stanie Teksas. Jego ojciec był mechanikiem samochodowym i wraz ze swoim wspólnikiem i przyjacielem z wojska rywalizował w wyścigach kategorii Midget.\nFoyt nie był grzecznym dzieckiem i wielokrotnie narażał się na złość surowego ojca. W wieku 11 lat, pod nieobecność rodziców wyciągnął z garażu wyścigową maszynę i zaczął nią jeździć po podwórku. Zabawa zakończyła się niewielkim pożarem samochodu i kompletnie przekopanym przydomowym trawnikiem.\nPięć lat później, wraz z kolegami zabrał samochód ojca i zaczął jeździć nim po ulicach Houston. W końcu brawurowa jazda przykuła uwagę policji. A.J.Foyt rzucił się wówczas do ucieczki (z resztą udanej), po czym porzucił maszynę. Ojcu powiedział, że pojazd został skradziony. Gdy ten poznał prawdę, zabrał synowi prawo jazdy na cały rok. Była to wyjątkowo surowa kara dla zafascynowanego motoryzacją młodzieńca.\nWkrótce A.J.Foyt ukierunkował swoją fascynację prędkością i samochodami w stronę torów wyścigowych. Zawodnik, podobnie zresztą, jak jego ojciec, rozpoczął swoją motorsportową przygodę od startów w kategorii Midget. W wyścigach rywalizował pożyczoną od Foyta Sr. maszyną Kurtis Midget, która otrzymała nowy, 100-konny silnik Offy. Jednostka napędowa pochodziła z wraku samochodu, w którym w wypadku zginął przyjaciel Foyta.\nStarty w wyścigach niosły ze sobą wiele wyrzeczeń. By zaoszczędzić pieniądze na hotelach, Foyt sypiał w swojej ciężarówce i mył się na stacjach benzynowych. Czasem musiał prosić swoich rodziców o pieniądze, bo nie miał za co wrócić do domu. Jednak wszystkie te wyrzeczenia z nawiązką rekompensowała mu jazda wyścigowym samochodem.\nW 1956 roku Foyt przeszedł do kategorii Sprint Car. Dzięki zwycięstwu na torze Minnesota State Fair zwrócił na siebie uwagę władz USAC, które zagwarantowały mu miejsce w swoich mistrzostwach. A.J. Foyt wygrał 28 wyścigów w USAC National Sprint Car oraz USAC Eastern Championship w 1960 roku.\nFot. Peter Hamer / A.J.Foyt podczas wyścigu kategorii Midget, 1961 rok\nTeksańczyk konkurował w kategoriach Midget i Sprint Car nawet wówczas, gdy startował już regularnie w IndyCar. W ten sposób mógł odwdzięczyć się promotorom, którzy pomogli mu w rozwoju kariery. Jego nazwisko przyciągało wówczas wiele widzów na trybuny, a możliwość rywalizacji z A.J. Foytem była dodatkową atrakcją dla uczestniczących w zawodach kierowców.\nW 1957 roku podczas wyścigu w Ilinois A.J.Foyt zadebiutował w IndyCar, dojeżdżając do mety na dziewiątym miejscu. W kolejnym roku zaliczył swoje pierwsze Indy 500. Kierowca uczestniczył na starcie w karambolu, który kosztował życie Pata O’Connora. Samochód Amerykanina wzbił się w powietrze przelatując 15 metrów, po czym wylądował do góry kołami i stanął w płomieniach. Kierowca zginął na miejscu.\nHistoria IndyCar - Akt II - USAC: 30 szalonych lat w Ameryce\nFoyt zdążył przed wyścigiem zaprzyjaźnić się z O’Connorem, który udzielał debiutującemu Teksańczykowi cennych wskazówek dotyczących m.in. obierania właściwej linii jazdy. Foyt mocno przeżył śmierć przyjaciela i postanowił nigdy już nie zawierać bliskich relacji ze swoimi rywalami z torów wyścigowych.\n– Kiedy się odwróciłem i zobaczyłem płonący samochód i jego ramię wystające z kokpitu, pomyślałem, że może powinienem wrócić do Teksasu – powiedział A.J.Foyt.\nMimo tragedii zawody kontynuowano. Pojazd Foyta nie ucierpiał mocno w wypadku i Amerykanin kontynuował jazdę, lecz na 148. okrążeniu wpadł w poślizg na plamie oleju i odpadł z wyścigu.\nA.J. Foyt i jego pierwsze duże sukcesy\nW 1960 roku na szutrowym owalu DuQuoin State Fairgrounds Teksańczyk po raz pierwszy trafił na Victory Line. W trakcie sezonu wygrał jeszcze trzy wyścigi triumfując na Indiana State Fairgrounds, Sacramento oraz Phoenix. Osiem razy kończył zmagania w czołowej trójce, co było bardzo dobrym rezultatem w liczącym 12 rund sezonie. W klasyfikacji generalnej zdobył 1680 punktów, które dały mu pierwszy w karierze tytuł mistrzowski.\nFot. Twitter / A.J.Foyt podczas wyścigu w Milwaukee, 1960 rok\nRok później zawodnik odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Indy 500. Triumf nie przyszedł jednak łatwo. Podczas pit stopu Amerykanin spadł za Eddiego Sachsa, a z powodu awarii maszyny tankującej nie miał wystarczającej ilości paliwa, by ukończyć zmagania. Jednakże bolid Foyta był przez to znacznie lżejszy od pojazdu rywala i dzięki świeżym oponom kierowca kręcił bardzo dobre czasy.\nNa 170. okrążeniu Foyt wysunął się na prowadzenie, a 14 kółek później zawitał ponownie w alei serwisowej. Pit stop był możliwy dzięki ekipie jednego z rywali, która pożyczyła swoją maszynę tankującą. Foyt powrócił na drugim miejscu ze stratą 25 sekund.\nJednakże, trzy okrążenia przed metą w bolidzie Sachsa przegrzała się opona. Lider wyścigu skierował się do alei serwisowej na wymianę ogumienia. 26-letni Foyt wyszedł wówczas na prowadzenie. Linię mety przekroczył z przewagą 8,28 sekundy nad Sachsem. Ustanowił także nowy rekord średniej prędkości w wyścigu – 139,13 mil/h (223,90 km/h).\nDobra passa towarzyszyła A.J. Foytowi do końca sezonu. Kierowca odniósł jeszcze trzy zwycięstwa w Langhorne, DuQuoin oraz Indiana State Fairgrounds. Z dorobkiem 2150 punktów zajął pierwszą lokatę w klasyfikacji generalnej pokonując o 390 oczek Eddiego Sachsa.\nA.J. Foyt po raz trzeci\nW 1963 roku A.J. Foyt triumfował aż pięciokrotnie w liczącym 12 rund sezonie. Teksańczyk wygrał wszystkie trzy rundy na torze Trenton, a także zawody na szutrowych owalach w Langhorne i DuQuoin. Dziesięć razy kończył rywalizację w czołowej trójce i tylko raz wypadł z pierwszej piątki. W klasyfikacji generalnej zdobył 2950 punktów i wywalczył swój trzeci tytuł mistrzowski. Drugi w punktacji Rodger Ward stracił do niego aż 740 punktów. Był to jeden z najbardziej udanych sezonów w karierze Foyta.\nJohnny Rutherford & A.J. Foyt battle during the 1963 Hoosier Hundred. Foyt would finish third, with Rutherford 4th. pic.twitter.com/BQexLKaBxZ\n— Vintage Sprint Cars (@VntgSprintCars) August 4, 2016\nA.J. Foyt po raz drugi z triumfem w Indy 500\nW 1964 roku Ford starał się zapewnić Foytowi miejsce w Teamie Lotus na wyścig Indianapolis 500. Innowacyjna konstrukcja Brytyjskiej ekipy z silnikiem umieszczonym za kierowcą zdawała się być faworytem do końcowego triumfu. Colin Chapman pragnął jednak pozostawić trzeci bolid w roli samochodu rezerwowego dla Jima Clarka i Dana Gurneya. Teksańczyk zmuszony był poszukać sobie innej ekipy i zapewnił sobie start w klasycznym roadsterze z silnikiem Offenhausera.\nFoyt wywalczył w kwalifikacjach piąte pole startowe. Reprezentanci Lotusa znaleźli się na pierwszym i szóstym miejscu. Nie miało to jednak wielkiego znaczenia wobec trwającego 500-mil wyścigu.\nHistoria startów Lotusa w IndyCar: Zielone Indianapolis | Część I\nPoczątkową fazę rywalizacji zdominował Bobby Marshman, który omal nie zdublował Foyta. Amerykanin zahaczył jednak spodem swojego bolidu o nawierzchnię i urwał korek służący do spuszczania oleju ze skrzyni biegów, w wyniku czego musiał wycofać się z zawodów. Kolejnym pechowcem był Parnelli Jones, którego występ został zakończony przez pożar bolidu, do jakiego doszło w alei serwisowej.\nProblemy dopadły także ekipę Colina Chapmana. Opony Dunlop, które dały Clarkowi pole position, nie radziły sobie najlepiej z trudami 500-milowego wyścigu. Wkrótce w bolidzie Szkota pojawiły się wibracje, które na 47. okrążeniu doprowadziły do awarii zawieszenia. Na 110. kółku problem z ogumieniem wystąpił także u Dana Gurneya, a ekipa postanowiła wówczas wycofać drugi samochód.\nFot. Twitter / Zwycięzca Indianapolis 500 z 1964 roku – A.J.Foyt\nTymczasem A.J. Foyt objął prowadzenie na 55. okrążeniu i nie oddał go już do mety. Amerykanin ani razu nie zmieniał opon odwiedzając aleję serwisową jedynie w celu tankowania. Kierowca wypracował sobie przewagę półtorej minuty nad Rogerem Wardem i odniósł swoje drugie w karierze zwycięstwo w 500-milowym wyścigu w Indianapolis.\nSezon 1964 był z resztą całkowicie zdominowany przez Foyta. Triumf na Indianapolis był jednym z dziesięciu zwycięstw Teksańczyka w tamtym sezonie. Zamiast wymieniać kolejne sukcesy, łatwiej będzie napisać, kiedy Amerykanin wygrać nie zdołał. Sytuacja taka miała miejsce zaledwie trzykrotnie. W Milwaukee było to spowodowane awarią skrzyni biegów, w Trenton zawiodło sprzęgło, a w kończących sezon zmaganiach na Phoenix błąd popełnił kierowca.\nPodczas trzynastu rund A.J. Foyt uzbierał 2900 punktów, o 872 więcej od swojego rywala, Rodgera Warda. Teksańczyk w niezwykle przekonującym stylu wywalczył swój czwarty tytuł mistrzowski.\nWypadek na Riverside\nA.J. Foyt w pełni koncentrował się na rywalizacji w IndyCar, gościnnie startował jednak także w innych seriach wyścigowych i co sezon występował w kilku rundach NASCAR. W 1963 roku zajął drugie miejsce w zawodach na Riverside, a rok później sięgnął po zwycięstwo w wyścigu Firecracker 400 na Daytonie. Kolejny rok startów w tej serii rozpoczął od rundy na drogowym torze Riverside w Kalifornii.\nUtalentowany Amerykanin był jednym z faworytów do zwycięstwa, lecz jego szanse na końcowy triumf znacząco zmalały, gdy obrócił się podczas walki z Danem Gurneyem i spadł w głąb stawki. Amerykanin zaczął odrabiać stracone pozycje, jednak wówczas w jego Fordzie doszło do awarii hamulców. Usterka przydarzyła się w najgorszym możliwym miejscu – przed dziewiątym zakrętem wieńczącym idącą w dół długą prostą.\nFoyt próbował uniknąć kolizji z hamującymi przed zakrętem rywalami i zjechał na pobocze. Jego samochód przy prędkości 160 km/h spadł z nasypu, uderzył w ziemię i dachował. Znajdujący się na torze lekarz, nie wierzył, że zawodnik przeżył wypadek. Foyt nie oddychał, a jego skóra była sina. Mimo to Teksańczyk przeżył, choć doznał ciężkich urazów klatki piersiowej, złamania kręgosłupa, mostka oraz kostki, a także wstrząśnienia mózgu.\nKierowcę czekała intensywna rehabilitacja. Mimo odniesienia poważnych obrażeń Foyt był gotowy zasiąść w wyścigowym już 11 tygodni później. Teksańczyk udał się wówczas na inaugurację sezonu IndyCar na tor Phoenix, gdzie wywalczył pole position. Wyścig zakończył się jednak dla niego przedwcześnie z powodu awarii zawieszenia.\nNiezwykły wyścig w Milwaukee\nMimo doskonałej formy rok 1965 nie był już tak szczęśliwy dla Foyta, jak poprzedni. Kierowca aż siedmiokrotnie musiał wycofywać się z rywalizacji z powodu problemów technicznych.\nJednak, gdy maszyna nie sprawiała kłopotów, A.J.Foyt pokazywał pełnię swoich ogromnych umiejętności. Kierowca wygrał dwa wyścigi w Trenton oraz zawody w Springfield, Indiana State Fairgrounds i Phoenix. Zdominował także kwalifikacje dziesięciokrotnie zdobywając pierwsze pole startowe.\nA.J. Foyt lifts the left front on his way to a third place finish in the 1965 Ted Horn Memorial at DuQuoin. pic.twitter.com/vYwBZsOF2S\n— Performance Factory (@officialPF) January 8, 2021\nDoskonale poradził sobie także z wielkim wyzwaniem, z jakim musiał się zmierzyć podczas rundy w Milwaukee. Bolid Lotusa, którym miał wystartować w zawodach, nie dotarł na tor. Kierowca przygotował zatem do startu maszynę przeznaczoną do ścigania na torach ziemnych, która dzień wcześniej dała mu zwycięstwo w Springfield. Ponieważ Foyt nie zdążył wziąć udziału w treningu, sędziowie pozwolili mu na dwa dodatkowe okrążenia rozgrzewkowe podczas kwalifikacji. Tyle wystarczyło Foytowi, by oswoić się zarówno z torem jak i maszyną, po czym wykręcił najlepszy czas okrążenia.\nW wyścigu Amerykanin prowadził przez 18 z 200 okrążeń. Foyt musiał zaliczyć jednak dodatkowy pit stop na wymianę zużytych, tylnych opon, za sprawą czego stracił szansę na zwycięstwo. Pierwszy linię mety przekroczył Gordon Johncock, a A.J.Foyt był drugi.\nHistoria startów Lotusa w IndyCar: Czerwone Indianapolis [Część II]\nDzięki świetnym występom Foyt był w stanie zminimalizować straty wynikające z awarii i uplasował się na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej. Mistrz sezonu 1965, Mario Andretti, był jednak poza zasięgiem Teksańczyka.\nA.J. Foyt odnosi trzecie zwycięstwo w Indy 500\nWyścig Indianapolis 500 z 1967 roku na dobre zapisał się w historii sportów motorowych za sprawą samochodu zaprojektowanego przez Kena Wallisa. Będący jego dziełem STP Paxton Turbocar napędzany był nie przez silnik tłokowy, a turbinę gazową pochodzącą ze śmigłowca. Prowadzący bolid Parnelli Jones zakwalifikował się do wyścigu dopiero na szóstym miejscu, lecz dla wszystkich było jasne, że pozostali kierowcy będą mogli powalczyć jedynie o drugie miejsce. Jones już na pierwszym okrążeniu objął prowadzenie i w błyskawicznym tempie zaczął oddalać się od rywali. Kierowca był liderem, gdy na 19. okrążeniu wywieszono czerwoną flagę z powodu opadów deszczu. Zawody kontynuowano następnego dnia.\nFot. Twitter / Start wyścigu Indianapolis z 1967 roku – A.J. Foyt z numerem 14.\nMimo chwil grozy na 52. okrążeniu – wówczas to dublowany Lee Roy Yarbrough wpadł w poślizg i uderzył w Turbocara doprowadzając nawet do wypadnięcia maszyny na trawę – zawody układy się pomyślnie dla Parnelliego Jonesa. Sytuacja zmieniła się jednak na zaledwie cztery okrążenia przed metą, a zgromadzeni na trybunach widzowie byli świadkami jednego z największych dramatów w historii zawodów w Indianapolis. Bolid Jonesa uległ awarii i powoli toczył się do alei serwisowej. Naprawienie usterki było niemożliwe. Niemal pewne zwycięstwo wyślizgnęło się ekipie z rąk w samej końcówce rywalizacji. Tymczasem A.J.Foyt wykorzystał problemy Parnelliego Jonesa i objął na prowadzenie.\nGdy kierowca wychodził z ostatniego zakrętu, kilkaset metrów przed nim doszło do wypadku z udziałem czterech samochodów. Foyt jadący z mniejszą, niż zazwyczaj, prędkością (ok. 160 km/h) zdołał jednak ominąć rozbite pojazdy i wygrał Indianapolis 500. W udzielonym później wywiadzie stwierdził, że zwolnił instynktownie, gdy spostrzegł, że kibice nie patrzą na niego, lecz na to, co dzieje się przed nim.\n– Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Zredukowałem do drugiego biegu i zdecydowałem, że jeśli kogoś uderzę, przepchnę go przez linię mety. Zaszedłem zbyt daleko, by przegrać wyścig na ostatniej prostej – powiedział trzykrotny już wówczas zwycięzca Indianapolis 500.\n1967: Kolejny mistrzowski tytuł\nA.J. Foyt wygrał w 1967 roku łącznie pięć wyścigów. Po triumfie w Indy Teksańczyk ponownie zjawił się na Victory Line podczas zawodów w Springfield, DuQuoin, Trenton oraz Sacramento. Nieźle spisał się także na szutrowym owalu Indiana State Fairgrounds oraz podczas podwójnej na torze Mont-Tremblant, kończąc wymienione wyżej wyścigi na drugim miejscu. W klasyfikacji generalnej uplasował się na pierwszej pozycji z przewagą osiemdziesięciu punktów nad Mario Andrettim. Dla A.J. Foyta był to już piąty tytuł mistrzowski w wyścigach IndyCar.\nA.J. Foyt podbija Le Mans 66′\nA.J.Foyt podpisał w 1966 roku kontrakt z Fordem na start w 24-godzinnym wyścigu w Le Mans. Plany te pokrzyżował jednak wypadek Amerykanina podczas rundy IndyCar na torze Milwaukee Mile. Wówczas od jego bolidu odpadło koło, a maszyna uderzyła w ścianę i stanęła w płomieniach. Poważne oparzenia rąk, szyi i twarzy wykluczyły start kierowcy w wyścigu 24h Le Mans, który miał odbyć się już za niecałe dwa tygodnie.\nFot. Ford Performance / W 1967 roku Ford odniósł swoje drugie zwycięstwo w Le Mans\nW następnym roku Ford, tym razem już jako zwycięzca wyścigu na Circuit de la Sarthe, ponownie zwrócił się do Foyta. Kierowca zaliczył w 1967 roku swój pierwszy i jedyny start w 24-godzinnym wyścigu Le Mans. Amerykanin dzielił kokpit Forda GT40 Mk IV ze swoim rodakiem, Danem Gurneyem. Załoga zdominowała rywalizację, jednak ekipa nie ustrzegła się błędów. W środku nocy, gdy Foyt zjechał do alei serwisowej kończąc swoją zmianę, Dan Gurney wciąż spał. A.J.Foyt musiał kontynuować jazdę i przejechał łącznie 18 godzin wyścigu. Mimo to załoga zajęła pierwsze miejsce pokonując o 4 okrążenia ekipę Ferrari. Gurney świętował zwycięstwo polewając wszystkich szampanem. Tak narodziła się nowa wyścigowa tradycja.\nMimo swojego triumfu Foyt nie zyskał sympatii Francuskich kibiców za sprawą wypowiedzi, w której porównał legendarny tor w Le Mans do starej wiejskiej drogi, jakich wiele widział w Teksasie. Z resztą zawody na tym obiekcie nie przypadły zbytnio do gustu Foyta, który nigdy już nie powrócił na Circuit de la Sarthe.\nEpizod w Daytona 500\nA.J. Foyt wolał klasyczne, amerykańskie wyścigi – IndyCar oraz NASCAR. W zmaganiach samochodów seryjnych startował co prawda sporadycznie, lecz z dużymi sukcesami. Po triumfie w Fireckracker 400, Foyt wygrał zawody na torach Riverside, Ontario i Atlancie. Jego głównym celem był jednak triumf w 500-milowej rywalizacji na Daytonie. Ostatecznie upragniony sukces przyszedł w 1972 roku. Amerykanin rozpoczynał wówczas zmagania z drugiego miejsca i już na pierwszym okrążeniu wyprzedził Bobby’ego Isaaca, po czym zaczął się oddalać od reszty stawki.\nFot. Twitter / A.J. Foyt za kierownicą Mercury Cyclone wygrał w 1972 roku Daytonę 500\nAmerykanin po prostu zdominował wyścig na Daytona International Speedway pokonując 500 mil ze średnią prędkością 161,55 mil/h (259,99 km/h). Drugi na mecie Charlie Glotzbach został niemal dwukrotnie przez niego zdublowany. W ten sposób, przy swoim dziewiątym podejściu, Amerykanin przełamał w końcu złą passę i wpisał się na listę triumfatorów jednego z najważniejszych wyścigów w USA.\nWypadek w DuQuoin\nTriumf na Daytonie był dla Foyta doskonałym początkiem roku, który jednak nie potoczył się najlepiej dla Teksańczyka. Podczas wyścigu na szutrowym owalu w DuQuoin Amerykanin miał poważny wypadek. W trakcie pit stopu doszło do awarii zaworu w maszynie tankującej, w wyniku czego 7 litrów paliwa rozlało się na samochód. Podczas ruszania iskra z układu wydechowego podpaliła opary mieszanki alkoholowo-nitrowej. Samochód jak i kierowcę objęły płomienie. Foyt błyskawicznie wyskoczył z maszyny i zamierzał pobiec do pobliskiego stawu.\nAmerykanin wpadł jednak pod koła swojego pojazdu, który wciąż był w ruchu. Mimo złamania nogi zawodnik dalej próbował dostać się do zbiornika wodnego. W końcu jednak z pomocą przyszedł mu ojciec wyposażony w gaśnicę, który pokonał ogarniające zawodnika płomienie. Z powodu odniesionych obrażeń Foyt musiał zawiesić wyścigowy kask na trzy miesiące. Priorytetem był powrót do zdrowia, a o walce o triumf w klasyfikacji generalnej nie było mowy. Kierowca wziął udział w zaledwie pięciu z dziesięciu rund IndyCar, a ukończył tylko jedną.\nW kolejnych latach A.J. Foyt musiał mierzyć się z licznymi awariami technicznymi, które uniemożliwiały mu walkę o mistrzowski tytuł, jak i stawały na przeszkodzie do odniesienia triumfu w Indy. Zmęczony kolejnymi rozczarowaniami Foyt postanowił wykorzystać swoją wiedzę techniczną i w 1974 roku przystąpił do rywalizacji w barwach własnego zespołu. Skonstruowany przez Teksańczyka bolid dał mu pole position i zwycięstwo już podczas pierwszej rundy sezonu na owalu w Ontario.\nRok później Foyt włączył się do walki o mistrzowską koronę. Sezon rozpoczął od wygrania dwóch wyścigów w Ontario, a następnie triumfował w Trenton, Milwaukee, Poconio 500, Michigan i Phoenix. W Indianapolis podążał na trzecim miejscu, lecz stracił szansę na poprawę swojej pozycji, gdy na 174. okrążeniu przerwano zawody z powodu opadów deszczu.\nW klasyfikacji generalnej Foyt uzbierał 4920 punktów i z przewagą 2020 oczek nad Johnny’m Rutherfordem zdobył swój szósty tytuł mistrzowski w IndyCar.\nA.J. Foyt po raz czwarty wygrywa w Indianapolis\nWidzowie, którzy w 1977 roku zgromadzili się na trybunach toru Indianapolis, z pewnością nie narzekali na nudny wyścig. A.J.Foyt rozpoczynał zmagania z czwartego pola, lecz już na starcie awansował na drugie miejsce. Na prowadzeniu podążał Gordon Johncock, który szybko oddalił się od Teksańczyka na 32 sekundy. Pod koniec rywalizacji Foyt przyśpieszył i odrobił 12 sekund.\nZawodnik nie zbliżał się jednak wystarczająco szybko, by powalczyć o zwycięstwo. Wówczas postanowił podkręcić turbinę, co było ryzykownym posunięciem – mogło spowodować awarię silnika i zakończyć udział Foyta w wyścigu. Jednakże, pozwalało także jechać szybciej i dzięki temu kierowca był w stanie odrabiać do swojego rywala 1,5 – 2 sekundy na okrążeniu. 20 kółek przed metą przewaga Johncocka stopniała do 10 sekund. Teksańczyk zyskał dodatkowe 2 sekundy podczas ostatniej rundy pit stopów. Na 184 kółku Johncock miał jeszcze siedem sekund przewagi.\nKierowca robił co mógł, by utrzymać prowadzenie, lecz wał korbowy w jego samochodzie nie wytrzymał trudów wyścigu. Johncock zatrzymał się na poboczu, a Foyt minął spowitą w kłębach dymu maszynę i pomknął po swoje czwarte zwycięstwo w Indianapolis. Teksańczyk został pierwszym zawodnikiem, który odniósł cztery triumfy w Indy 500. Do dziś wyczyn ten powtórzyło jeszcze dwóch kierowców – Al Unser Sr. oraz Ricky Mears.\nFot. Indianapolis Motor Speedway / W 1977 roku A.J. Foyt miał wyjątkowy powód do świętowania – ustanowił niepobity do dziś rekord czterech zwycięstw w Indy 500\nA.J. Foyt zdobywa siódmy tytuł\nW 1979 roku Foyt kontynuował swoje starty w serii USAC, podczas gdy kilka zespołów wycofało się z tych mistrzostw i zorganizowało własne zawody pod nazwą CART. Liczący zaledwie siedem wyścigów sezon USAC ze zubożałą stawką kierowców padł łupem A.J. Foyta. Kierowca rozpoczął mistrzostwa od zwycięstwa w Ontario, a następnie triumfował także w Milwaukee, Pocono i College Stadium. Teksańczyk zdobył 3320 punktów, o 1550 więcej od Billa Vukovicha Jr. i został jedynym kierowcą w historii IndyCar, który wywalczył siedem mistrzowskich tytułów.\nA.J. Foyt i jego konflikt z Robinem Millerem\nPo ustanowieniu tego rekordu A.J.Foyt ograniczył swój program startów występując jedynie w kilku najważniejszych wyścigach w sezonie. Nie oznaczało to jednak, że zrezygnował z walki o zwycięstwa. Kierowca doskonale przygotował swą maszynę na wyścig w Indianapolis, dzięki czemu osiągnął prędkość maksymalną aż o 12 km/h większą od rezultatów rywali. Amerykański dziennikarz, Robin Miller, zwrócił na to uwagę w swoim artykule rozważając legalność systemu doładowania w bolidzie Foyta. Te insynuacje rozwścieczyły Teksańczyka. Gdy w piątek spotkał Millera, złapał go i uderzył w tył głowy. Zagroził mu również, że „usunie mu dwa ważne organy”.\nDziennikarz nie pozostał mu dłuższy i napisał kolejny artykuł, w którym oskarżył kierowcę o atak agresji, słowne i fizyczne groźby oraz dziecinne zachowanie. Opublikował także listę wyścigów, w których Foyt miał rzekomo oszukiwać. Zawodnik odrzucił wszelkie zarzuty i domagał się wycofania gazety. Gdy redakcja odmówiła, kierowca wniósł sprawę do sądu. Zawodnik w swoim pozwie stwierdził, że artykuł jest fałszywy i ma na celu zniszczenie jego reputacji oraz wywołanie wobec niego wrogości wśród innych zawodników.\n1 listopada 1981 roku czasopismo Star odcięło się od artykułu Millera stwierdzając, że rzekomo nieuczciwe zachowania Foyta nigdy nie zostały oprotestowane ani udowodnione. Kierowca wycofał wówczas swój pozew i zwaśnione strony zawarły pozasądową ugodę.\nWypadek w Michigan\nPodczas gdy kibice żyli konfliktem Foyta z Millerem, kierowca pozostawał skoncentrowany na swojej pasji. Teksańczyk pojawił się m.in. w wyścigu Pocono 500, gdzie odniósł swoje ostatnie w karierze zwycięstwo w IndyCar. Foyt wystartował także w rundzie konkurencyjnej serii CART na torze w Michigan, która zakończyła się dla kierowcy poważnym wypadkiem. Amerykanin z dużą siłą uderzył w bandę, przez co omal nie stracił ramienia. Doznane obrażenia obejmowały złożone złamanie prawej ręki i ranę kłutą nogi. Teksańczyk miał przed sobą długą rehabilitację i w 1981 roku nie pojawił się już więcej na polach startowych.\nFot. Twitter / A.J. Foyt odniósł swoje ostatnie w karierze zwycięstwo w wyścigu Pocono 500 w 1981 roku\nPowrót do wyścigowego kokpitu nastąpił podczas zawodów Indianapolis 500 w 1982 roku. Już podczas kwalifikacji Foyt udowodnił, że wciąż pozostaje w znakomitej formie. Kierowca wykręcił trzeci czas, co dało mu start z pierwszej linii. Wyścig jednak nie potoczył się już tak dobrze dla Amerykanina.\nRuszający w jednej linii z Teksańczykiem Kevin Coogan wpadł w poślizg jeszcze na okrążeniu formującym i uderzył w Foyta, wywołując karambol z udziałem siedmiu bolidów. Nad torem wywieszono czerwone flagi, a mechanicy zabrali się za naprawę rozbitych maszyn. Foyt odwdzięczył się swojej ekipie za ciężką pracę i już na starcie objął prowadzenie. Szczęście Teksańczyka nie trwało jednak długo. W jego bolidzie popsuła się skrzynia biegów, przez co kierowca po odbyciu pit stopu nie mógł ruszyć ze stanowiska serwisowego. Foyt wysiadł wówczas z bolidu i przy pomocy młotka i śrubokręta próbował własnoręcznie naprawić maszynę. Mimo wielkiej determinacji Amerykanin nie zdołał wyeliminować usterki i został zmuszony do wycofania się z rywalizacji.\nJazda z wielkim bólem\nW 1983 roku A.J. Foyt zaliczył groźny wypadek podczas treningu przed wyścigiem samochodów seryjnych. Mimo silnego bólu pleców kierowca wziął udział w wieczornej rywalizacji odnosząc zwycięstwo. Po wyścigu Foyt udał się do Houston, gdzie skonsultował się z lekarzem. Badania wykazały złamanie kilku kręgów. Ze względu na ryzyko paraliżu A.J. Foyt po raz kolejny był zmuszony zrobić sobie przerwę od wyścigów. Na polach startowych nie pojawił się już do końca roku.\nWyścigi długodystansowe to kolejne pasmo sukcesów\nKolejne sezony w IndyCar nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, a zawodnik często przedwcześnie kończył rywalizację z powodu problemów technicznych. Jednakże gorsze wyniki osiągane za kierownicą bolidów jednomiejscowych nie załamywały Amerykanina, który w tym czasie odnosił spore sukcesy w wyścigach długodystansowych. W 1983 roku wraz z Prestonem Henem, Bobbem Wollekiem i Claude’m Ballot-Léna wygrał 24-godzinny wyścig na torze Daytona prowadząc Porsche 935.\nDwa lata później Foyt i Wollek ponownie sięgnęli po końcowy triumf na torze Daytona. Tym razem towarzyszyli im Al Unser i Thierry Boutsen. Tego samego roku Teksańczyk, wspólnie z Wollekiem, pojawili się także na starcie 12-godzinnego wyścigu na torze Sebring. Załoga odniosła zwycięstwo, a Foyt dołączył do niewielkiego grona kierowców, którzy zdobyli potrójną koronę wyścigów długodystansowych (zwycięstwo w 24h Le Mans, 24h Daytona oraz 12h Sebring).\nFot. Twitter / A.J. Foyt i Bob Wolleck zwyciężyli w 1985 roku w wyścigu 12h Sebring prowadząc Porsche 962\nZawieszenie w NASCAR\nA.J. Foyt kontynuował jednocześnie swoje starty w NASCAR. W 1988 roku organizacja zawiesiła jednak zawodnika za jego zachowanie podczas wyścigu Winston 500 na torze Talladega. Foyt został wówczas uderzony w tył przez Alana Kulwickiego podczas jazdy za samochodem bezpieczeństwa.\nTeksańczyk nie pozostał mu dłużny i obrócił pojazd rywala. Obydwaj zawodnicy zostali ukarani postojem w boksie. Foyt wyjeżdżając ze swojego stanowiska serwisowego omal nie uderzył w samochód Kulwickiego, w związku z czym otrzymał kolejną karę. Amerykanin ponownie udał się do pit lane, lecz tym razem jedynie minimalnie zredukował prędkość i prawie potrącił kilku sędziów. Następnie zblokował koła i obrócił się w alei serwisowej.\nPo wyścigu organizacja NASCAR ukarała kierowcę zawieszeniem na sześć miesięcy oraz grzywną w wysokości 20 000 dolarów. Później kara została złagodzona – Foyt musiał zapłacić 35 000 dolarów i nie mógł brać udziału w wyścigach NASCAR przez 2 miesiące.\nWypadek w CART\nPo upadku mistrzostw USAC, Foyt coraz częściej pojawiał się w wyścigach konkurencyjnej serii CART. Amerykanin kończył pojedyncze wyścigi w czołowej piątce, nigdy jednak nie udało mu się wygrać zawodów organizowanych przez Championship Auto Racing Teams. W 1990 roku na torze Road America miał natomiast poważny wypadek.\nPo przejechaniu 24. okrążeń w jego bolidzie zawiodły hamulce. Kierowca wypadł z toru przy prędkości 300 km/h. Żwirowa pułapka nie zatrzymała maszyny, która z dużym impetem uderzyła w wał ziemny. Zawodnik doznał poważnych obrażeń nóg – lewy piszczel przemieścił się przebijając kolano, lewa pięta była zmiażdżona, a prawa zwichnięta. Foyt był przytomny po wypadku i odczuwał potężny ból, którego nie była w stanie uśmierzyć morfina. Amerykanin prosił nawet ratowników, by Ci ogłuszyli go młotkiem.\nPo wypadku kierowca spędził 3 tygodnie w szpitalu, podczas których przeszedł kilka operacji. Następnie czekała go trwająca pół roku rehabilitacja.\nA.J. Foyt zamierzał powrócić jeszcze do wyścigowego kokpitu podczas zawodów Indianapolis 500, a następnie zakończyć karierę. Amerykanin rozpoczynał zmagania z drugiego pola, lecz pożegnał się z rywalizacją już na 24. okrążeniu wpadając w oderwane od jednego z bolidów koło. Tak samo, jak w 1987 roku, kiedy to miał już schować wyścigowy kombinezon do szafy, głód ścigania zwyciężył. Foyt zaliczył jeszcze siedem rund i kontynuował swoje starty w następnym sezonie.\nW 1993 roku A.J.Foyt ponownie przybył na wyścig w Indianapolis, zarówno jako kierowca, jak i szef zespołu. Ekipa w tym czasie rozrosła się już do dwóch samochodów. W jednym zasiadał Foyt, a w drugim debiutujący w IndyCar Robby Gordon.\nKalifornijczyka czekało jednak jeszcze sporo nauki przed swym dziewiczym startem na Indy. Podczas pierwszego dnia kwalifikacji kierowca wpadł w poślizg i uderzył w ścianę. Wówczas A.J.Foyt doszedł do wniosku, że nie może się skupić zarówno na jeździe, jak i prowadzeniu zespołu. Amerykanin postanowił zatem zakończyć swoją karierę. Dwie godziny po wypadku Gordona A.J. Foyt po raz ostatni założył kombinezon i wykonał pożegnalne okrążenie na torze w Indianapolis.\nPo przejściu na sportową emeryturę A.J. Foyt skupił się na kierowaniu własnym zespołem wyścigowym. Prowadzona przez niego ekipa dała mu w latach 60. i 70. trzy triumfy w klasyfikacji generalnej kierowców i dwa zwycięstwa w Indy. Nie był to jednak koniec sukcesów tego zespołu. W 1996 roku mistrzowski tytuł w nowo utworzonej serii IRL zdobył Scott Sharp, a w 1999 r. uczynił to Kenny Bräck. W tym samym roku Szwed wygrał także Indy 500.\nKolejne dwie dekady nie były już tak udane. Zespół wygrywał pojedyncze wyścigi, lecz nie był w stanie włączyć się do walki o mistrzostwo. Mimo niewielu sukcesów ekipa cały czas kontynuuje swoje starty w IndyCar, a w 2021 roku jej barw będzie bronił czterokrotny mistrz CART, Sébastien Bourdais oraz pochodzący z Kanady Dalton Kellett.\nFot. Twitter / Ekipa Foyta odniosła swoje ostatnie zwycięstwo w Grand Prix Long Beach w 2013 roku. Triumfował wówczas Takuma Sato\nZespół prowadzony przez A.J. Foyta uczestniczył także w zmaganiach serii NASCAR, gdzie zadebiutował w 1999 roku. Ekipa nie odniosła jednak w tych mistrzostwach dużych sukcesów okazjonalnie tylko kończąc wyścigi w czołowej dziesiątce. Najdłużej związanym z zespołem kierowcą był Larry Foyt – wnuk i przybrany syn A.J. Foyta. Ostatecznie jednak z powodu wycofania się sponsorów musiał zakończyć on swoją wyścigową karierę. Zespół A.J Foyta w 2004 roku po raz ostatni wziął udział w wyścigu NASCAR, po czym został sprzedany.\nBójka w Teksasie\nA.J. Foyt oraz jego kierowca, Billy Boat, byli jednymi z głównych uczestników niechlubnych wydarzeń, jakie miały miejsce podczas rundy IRL w Teksasie w 1997 roku. Do zamieszania przyczynił się błąd systemu pomiaru czasu, który nie uwzględnił jednego okrążenia kilku zawodnikom, w tym prowadzącemu Arie Luyendykowi. Według oficjalnych wyników zwycięzcą został Boat, choć faktycznie jako pierwszy dystans wyścigu pokonał Luyendyk.\nSędziowie przeoczyli jednak Holendra bazując na oficjalnym live timingu, a Boat jako pierwszy ujrzał flagę w szachownicę. Po wyścigu Luyendyk udał się na Victory Lane, by wyjaśnić sprawę z szefem toru, Eddie’m Gossage’m. Wówczas Foyt zaatakował Luyendyka używając siły fizycznej. Amerykanin uderzył kierowcę, a następnie popchnął go, przewracając Holendra w doniczki z tulipanami. Po proteście Luyendyka i analizie nagrań zrewidowano wyniki i przyznano mu pierwsze miejsce. Mimo to Foyt nigdy nie oddał pucharu za zwycięstwo w tym wyścigu, a organizatorzy musieli przygotować dla prawdziwego triumfatora rundy w Teksasie drugie trofeum.\nW wieku 20 lat A.J. Foyt wziął ślub z Lucy Zarr. Para doczekała się trójki dzieci – synów Tony’ego (A.J. III) i Jerry’ego oraz córki, Terry. Później adoptowali także swojego wnuka, Larry’ego. Wszyscy synowie poszli w ślady ojca, które zaprowadziły ich na tor wyścigowy. Jerry uczestniczy w zawodach Stock Carów, a Tony (wraz z synem) próbują swoich sił w wyścigach dragsterów. Larry reprezentował ekipę A.J. Foyta w wyścigach NASCAR. Wnuk Foyta, A.J. Foyt IV, także kontynuował rodzinne, motorsportowe tradycje. Jednakże żaden z potomków pochodzącego z Houston wielkiego mistrza nie nawiązał swoimi wynikami do jego niesamowitych osiągnięć.\nWarto wspomnieć także pewną, rodzinną ciekawostkę. A.J. Foyt jest ojcem chrzestnym Johna Andrettiego. Nieżyjący już niestety kierowca wyścigowy był synem Aldo Andrettiego, bliźniaka Mario – jednego z najgroźniejszych rywali Foyta w IndyCar.\nPoza prowadzeniem zespołu wyścigowego A.J. Foyt zaangażował się także w kilka przedsięwzięć biznesowych. W 1993 roku, po zakończeniu kariery w sportach motorowych, otworzył salon samochodowy A. J. Foyt Honda, stając się wkrótce największym dilerem japońskiej marki w Teksasie. Amerykanin zainwestował również pieniądze w szyb naftowy i sieć hoteli. Foyt zasiada także w Riverway Bank oraz Service Corporation International – największej organizacji pogrzebowej w kraju. Gdy Amerykanin nie jest zajęty obowiązkami, spędza wolny czas na rodzinnym ranczo w Hockley lub w Brackettville w Teksasie, gdzie posiada stado bydła i kilka koni.\nCałe życie Foyta podporządkowane było wyścigom. Gdy w wieku 5 lat po raz pierwszy poprowadził zbudowany przez ojca pojazd, ogarnęła go pasja, która nie wygasła do dziś. Mimo kilku poważnych wypadków zawsze powracał na tor, by dalej się ścigać. A.J.Foyt był niezwykle utalentowany i zawzięty. W szybkiej jeździe pomagała mu także szeroka wiedza z zakresu mechaniki, co pozwalało mu wykorzystać maszynę do granic możliwości. Często jego samochody niemalże rozpadały się tuż po przekroczeniu linii mety. W trakcie jazdy był bardzo precyzyjny, rzadko popełniał błędy. Dopóki prowadził samochód, nie dawał ponieść się emocjom.\nFot. Twitter / A.J. Foyt pozujący do zdjęcia ze służbami bezpieczeństwa\nSytuacja zmieniała się jednak diametralnie, gdy opuszczał swoją maszynę. Potrafił krytykować swoją ekipę, sędziów i dziennikarzy. Mimo porywczego charakteru nigdy nie odmawiał pomocy swoim rywalom. Amerykanin współpracował także z organizatorami zawodów i korzystał ze swojej wiedzy, by uczynić wyścigi bezpieczniejszymi. A.J.Foyt to nie tylko jeden z najlepszych kierowców pochodzących z USA ale i niezwykle barwna postać na amerykańskiej scenie wyścigowej.\nPowiązane tematy:12h Sebring, 24h Daytona, 24h Le Mans, A.J. Foyt, Daytona 500, IMSA, Indianapolis 500, Legendy motorsportu, NASCAR


Monika Ordowska Rafal Sieradzki - Pomponik\nPlotki Pomponik » monika ordowska rafal sieradzki\nArtykuły na temat: monika ordowska rafal sieradzki\nAmelka jest jego córką. Ostatecznie wyszło jednak na jaw, że prawdziwym ojcem małej jest były kochanek Ordowskiej, model Rafał Sieradzki. Upokorzony Piotr zaszył się pod ziemię i w sumie nie ma się(...) jeszcze powodów do gratulacji" - ucina sprawę w rozmowie z tabloidem. Miejmy nadzieję, że nowa blondynka nie sprawi mu tyle przykrości, co Ordowska!\n...szczuplejszym portfelem. Pech chciał, że Ordowska zaszła w ciążę. Nie wiadomo, czy od razu postanowiła wmówić Piotrowi, że nosi jego dziecko, czy po prostu nie do końca wiedziała, kto jest ojcem(...) handlowych. "Upłynęły dwa miesiące od rozstania, a my spotkaliśmy Monikę na zakupach z córeczką i Rafałem Sieradzkim. To właśnie Rafał okazał się biologicznym ojcem małej Amelki. (...) Nie ma wątpliwości...\n...i... wsparcie przyjaciółki Nie spodziewał się, że Monika tak go zawiedzie. Oboje wydawali się w sobie zakochani. Kiedy Ordowska zaszła w ciążę, Piotr nie posiadał się ze szczęścia, że znów będzie ojcem(...), już po porodzie, mieliśmy pokój rodzinny w szpitalu, więc byliśmy ciągle razem. Monika była trochę zła, że ja wszystko robię przy dziecku, kąpię je i przewijam. A ja myślałem, że to dobrze, chciałem ją...\n...wcześniej podczas imprez i wyjazdów, ale żadne z nich nie myślało, że los zbliży ich do siebie - dodają znajomi pary. Tymczasem była dziewczyna Monika Ordowska, korzystając z zamieszania wokół swojej osoby, wraz ze swoim kochankiem Rafałem Sieradzkim smaży naleśniki w stolicy.\nZdjęcia na temat: monika ordowska rafal sieradzki\nWideo na temat: monika ordowska rafal sieradzki


Roberto Piazza: prędzej czy później wrócę do polskiej ligi - Aktualności - PlusLiga\n29.07.2019 godz. 15:11 | 29\nByły opiekun m.in. Jastrzębskiego Węgla i PGE Skry Bełchatów aktualnie prowadzi kadrę narodową Holandii, z którą biało-czerwoni mierzyli się towarzysko w ostatni weekend. Podopieczni Włocha przegrali dwa razy, ale wywieźli z Opola cenne doświadczania. O nich, oraz o dwóch sezonach spędzonych w Bełchatowie opowiada nam trener Piazza.\nPLUSLIGA.PL: Jak ważny, pana zdaniem był dla reprezentacji Polski dzień 27. lipca 2019?\nROBERTO PIAZZA: Dla wszystkich reprezentacji, które właśnie rozpoczęły cykl meczów towarzyskich to kolejny krok w przygotowaniach do imprez docelowych, także dla Polski. To wciąż okres testowania i z tego powodu zobaczyliśmy w polu gry praktycznie wszystkich zawodników. Sparingi w Opolu pokazały, że obydwie drużyny są na różnych etapach przygotowań, my w porównaniu z biało-czerwonymi, o wyraźny krok z tyłu. Niemniej były one niezwykle istotne, bo zmierzyliśmy się z najsilniejszą ekipą na świecie i mogłem sprawdzić swoich graczy na tle bardzo wymagającego rywala.\nMiałam raczej na myśli fakt, że w polskiej kadrze zadebiutował Wilfredo Leon…\nROBERTO PIAZZA: Leon jest tylko kolejnym graczem w tej mocnej grupie.\nCzyli nie zgadza się pan z opinią, która pojawiła się, także w włoskiej prasie, że z Leonem w składzie Polska może królować w światowej siatkówce przez wiele lat?\nROBERTO PIAZZA: W siatkówce swoją wielkość trzeba udowodnić na boisku, w każdym kolejnym meczu czy turnieju. W przeszłości wielokrotnie zdarzyło się, że ktoś popełnił jeden błąd w trakcie gry i ten błąd zmienił całe jego życie. Tak było na przekład z Włochami w 1992 roku, gdy podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie przegrali ćwierćfinał z Holandią, zaprzepaszczając tym samym szansę na wygranie olimpijskiego złota. W kolejnym sezonie wygrywali wszystko po kolei, ale tamta jedna porażka na zawsze pozostała w ich głowach.\n- Macie świetny zespół, z bogactwem na każdej pozycji. W trwającym sezonie reprezentacyjnym testowaliście pięciu środkowych, którzy grają na zbliżonym poziomie, sześciu przyjmujących, trzech atakujących i czterech rozgrywających. Oznacz to, że cały system pracy w Polsce funkcjonuje bardzo dobrze. Wiem coś o tym, bo spędziłem w waszym kraju ostatnie dwa sezony. Polska liga jest bardzo wymagająca, a polska siatkówka jakościowo wciąż pnie się w górę.\nInnymi słowy, to co dzieje się aktualnie w polskiej reprezentacyjnej siatkówce ma swój początek w rozgrywkach ligowych?\nROBERTO PIAZZA: Z pewnością także tam. Niebagatelne znaczenie ma liczba obcokrajowców w zespole. We Włoszech może ich być czterech, u was trzech. To oznacza znacznie większą liczbę grających Polaków w każdej drużynie, a to z kolei procentuje tym urodzajem, który obecnie macie na poziomie reprezentacyjnym.\nW kadrze Holandii, którą pan prowadzi nie ma takiego potencjału, ale celem w tym sezonie, podobnie jak dla wszystkich, jest z pewnością kwalifikacja olimpijska?\nROBERTO PIAZZA: To raczej potencjał przyszłości. Mam bardzo pracowity zespół, w którym cały czas widać progres. Wykonali kawał kapitalnej roboty podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata, ale to ma się nijak do światowego rankingu. Szczególnie, że nie zagrali najlepiej w poprzednich mistrzostwach Europy. Dlatego nie mogę się z panią zgodzić, że dla wszystkich drużyn najważniejsze w tym roku są kwalifikacje olimpijskie. Dla nas nie. Jeśli jest się 15. ekipą w rankingu i trzeba stawić czoła trzeciej i czwartej, jest to niezwykle ciężkie wyzwanie. OK, podczas mistrzostw świata pokonaliśmy Brazylię i Francję, ale od tego czasu skład zespołu został przemeblowany, budujemy nową drużynę.\nHolenderska federacja zgadza się z pana tokiem myślenia?\nROBERTO PIAZZA: O to trzeba ich zapytać. Dla nas kluczowe jest stopniowe budowanie jakości, krok po kroku. Dlatego najważniejszy jest najbliższy mecz i najbliższy turniej, niezależnie od rangi. Ale też musimy być szczerzy wobec siebie i zdawać sobie sprawę, że przed nami stoją dwa ogromnie wysokie i trudne do przekroczenia stopnie. Dla mnie osobiście ważniejszy jest ten drugi, czyli mistrzostwa Europy, bo tam zagramy w grupie, w której możemy coś konkretnego osiągnąć.\nWspomniał pan o dwóch sezonach spędzonych w PGE Skrze Bełchatów. Jak dziś, z perspektywy czasu ocenia pan ten rozdział swojej kariery?\nROBERTO PIAZZA: To było niesamowite doświadczenie, podobnie zresztą jak wcześniej, w Jastrzębskim Węglu. Kolejne dwa lata spędzę we Włoszech, ale jestem przekonany, że wcześniej czy później wrócę do Polski. Pamięta pani, że to samo mówiłem odchodząc z Jastrzębia? No właśnie….tak będzie i tym razem. Mam świadomość co niektórzy ludzie w Polsce o mnie mówią - że jestem lekko szalony. Ale co tam, uwielbiam wasz kraj, kibiców i polską ligę.\nDlaczego w takim razie opuścił pan Bełchatów?\nROBERTO PIAZZA: Bo pojawiły się różnice w postrzeganiu kilku kwestii. Jeśli pani mówi, że coś jest żółte, a ja widzę to w kolorze niebieskim, to nie jesteśmy w stanie osiągnąć konsensusu. Tak bywa.\nPGE Skra skończyła sezon na 6. miejscu, znacznie poniżej oczekiwań. To też pewnie miało wpływ?\nROBERTO PIAZZA: Może tak, ale nie dla kogoś, kto wie ile kontuzji dotknęło nasz zespół w trakcie rozgrywek. Z różnych powodów. Patryk Czarnowski pauzował przez cały sezon. Jakub Kochanowski na początku sezonu borykał się z urazem, którego nie nabył w Bełchatowie. Potem kłopoty zdrowotne mieli jeszcze Artur Szalpuk, Mariusz Wlazły, Milad Ebadipour i dwukrotnie Renee Teppan. Czasami udaje się jakoś załatać braki w składzie, a czasami nie. Z nami w minionym sezonie bywało różnie. Były momenty, gdy w fantastyczny sposób potrafiliśmy walczyć, mimo problemów. Mam na myśli nie tylko rywalizację w Lidze Mistrzów. W ćwierćfinale PlusLigi stoczyliśmy ciężki bój z Jastrzębiem i byliśmy blisko wygranej.\nW zeszłym sezonie dużo mówiło się o Mariuszu Wlazłym. Uważa pan, że mimo swoich 36-ciu lat wciąż może być motorem napędowym Skry?\nROBERTO PIAZZA: A dlaczegóż by nie? Wy w Polsce w ogóle dużo dyskutujecie, na każdy temat. Pamiętam zeszłoroczne debaty dotyczące decyzji kadrowych Vitala Heynena. Wszędzie go krytykowano, wytykano mu różne rzeczy. A za kilka miesięcy, gdy zdobył z drużyną złoty medal mistrzostw świata, wszyscy bili mu brawo. Czasami lepiej po prostu milczeć i zaufać trenerowi oraz jego decyzjom. Nawet jeśli z zewnątrz wydają się niezrozumiałe. Proszę mi wierzyć, że to, co dla pani czy innych obserwatorów jest niepojęte, dla trenera może być jasne i oczywiste, bo to on obserwuje zespół na co dzień, od środka. Choć oczywiście i on może popełnić błąd. Bardzo fajną rzecz napisał niedawno w mediach społecznościowych Vital Heynen, trochę wytykając dziennikarzom zbytnią koncentrację na jego działaniach, zamiast na osiągnięciach siatkarzy - żeby pisząc jedno zdanie na jego temat, napisali jednocześnie dwa zdania o zawodnikach, bo to oni są głównymi bohaterami siatkarskich spektakli. To cenne przesłanie.\nKończąc temat Skry, trenerów i polskich dyskusji o wszystkim, pana asystent Michał Winiarski poprowadzi w nowym sezonie Trefl Gdańsk. Jest gotowy do roli pierwszego trenera?\nROBERTO PIAZZA: Jestem niezwykle szczęśliwy, że podjął to wyzwanie. Oczywiście, że jest gotów, czemu nie? Jest świetnym, uczciwym facetem i jestem przekonany, że będzie też bardzo dobrym szkoleniowcem. Miał pecha, bo przez ostatnie dwa sezony był asystentem kiepskiego w swoim fachu Włocha… (śmiech).\nObecnie, podobnie jak trener Polaków łączy pan pracę w kadrze Holandii z trenowaniem klubowej drużyny. Pan również musi zapłacić włoskiej federacji karę? O co właściwie chodzi?\nROBERTO PIAZZA: Ten przepis narodził się w 2015 roku, gdy Gianlorenzo Blengini został trenerem reprezentacji, prowadząc jednocześnie Cucine Lube Civitanową, ale o szczegóły najlepiej byłoby spytać włodarzy włoskiej ligi. Rzeczywiście jest tak, że klub, który zatrudnia trenera pracującego jednocześnie w jakiejś reprezentacji, musi uiścić w federacji określoną sumę.


sport na golasa\nsport na golasa lista artykułów\nZnalazłeś się tutaj szukając informacji o sport na golasa Wiki Fakt.pl jest to repozytorium treści serwisu Fakt.pl Znajdziesz tutaj nie tylko teksty na temat sport na golasa ale bogaty zbiór wiadomości ze świata i z Polski. Encyklopedia faktu to newsy i plotki ale też poradniki, wiadomości sportowe oraz galerie zdjęć. Znajdziesz tutaj także zdjęcia i filmy z sport na golasa Wszystko dostępne za darmo i z każdego miejsa na świecie. Poniżej prezentujemy listę artykułów na temat sport na golasa jeżeli nie znalazłeś tu tekstu, którego szukasz, skorzystaj z wyszukiwarki u dołu strony, znajdziesz wszystkie artykuły osport na golasa opublikowane w serwisie Fakt.pl. Wszystkie teksty można komentować. Zawsze możesz skontaktować się z redakcją i włączyć się w tworzenie naszego portalu\nGracie dla Polski, nie dla kasy\n... miałoby się ich nagradzać – pyta Zbigniew Boniek (56 l.). Alexander Bobrow ze rosyjskiego Sport Expresu twierdzi, że jednak dostaną pieniądze. – Kwota nigdy nie została ujawniona, ale nawno każdy z piłkarzy dostanie dokładnie tyle samo, niezależnie od tego, ile spędził na boisku i ławce rezerwowych – mówi Faktowi rosyjski dziennikarz.Sprawdziliśmy, jak sytuacja wygląda w innych krajach. Niemcy mogą dostać po 300...\nPremier Donald Tusk zaplanował rekonstrukcję swojego gabinetu dopiero na wakacje. W realizacji tego planu nie przeszkodzi mu nawet środowa decyzja kolegium Najwyższej Izby Kontroli, które odrzuciło wyjaśnienia Joanny Muchy w sprawie koncertu Madonny. NIK orzekła jednoznacznie: 4,6 miliona złotych zostało wydanych niezgodnie z prawem i jest stratą Skarbu Państwa. Co na to szef rządu?W "Sygnałach Dnia" w radiowej Jedynce premier Donald Tusk...\nNiegospodarność – to chyba najłagodniejsze słowo, które od początku tej afery cisnęło się na usta. Władowanie państwowych 6 milionów złotych w koncert artystki, która sama na siebie powinna zarobić jest skandalem nad skandale. Po występie Madonny zamiast spodziewanych zysków dla Stadionu Narodowego była gigantyczna strata! Ale amerykańska gwiazda oczywiście dostała co dostać miała. Z naszych! – Skarb...\nSzokujące słowa Rosjan! Pobili polskich stewardów za chamstwo\n- Napakowani stewardzi z tatuażami Śląska (Wrocław) na rękach podeszli i w brutalny sposób próbowali zatrzymać człowieka, który niczego nie zrobił. Po prostu był na trybunie. Był obok, ale racy nie rzucił. Stewardów ostrzeżono raz, potem jeszcze raz... Takie zachowanie stewardów, a tak naprawdę - przedstawicieli polskiego kibolstwa, nie spodobało się kolegom naszego fana. Stewarda - powiedzmy - wyparto i nie...\nEuro 2012, zadyma, bójka, kibole, Wrocław, bijatyka, awantura, stewardzi, policja, Aleksandr Szprygin, WOB, Wszechrosyjski Związek Kibiców\nEuro 2012, Waldemar Fornalik, trenerzy, szkoleniowiec, liga, klub, bilety, Robią peep show zamiast teatru\nZagubiony nieszczęśnik, orłem nie jest...\n... się w labiryncie" to niektóre z określeń jakimi ceniony włoski dziennik La Gazzetta dello Sport określa selekcjonera biało-czerwonych, a który zacytowała interia.pl.Włosi drwią za Smudy oczywiście dlatego, że nie zrobił on żadnych zmian w składzie reprezentacji Polski w sytuacji, w której było to po prostu konieczne. Włochom podobał się stadion, oprawa i gra Roberta Lewand...\nEuro 2012, Franciszek Smuda, La Gazzetta dello Sport, Polska Grecja, trener, selekcjoner\nNam się wydaje, że plan minimum dla chłopców Frania, to wyjście z grupy. Gra w półfinale, to raczej szczyt możliwości zespołu Smudy, a raczej cel nie do osiągnięcia.Ministra ma jednak swoje zdanie. I to jeszcze potrafi swoją rację poprzeć argumentami!- Forma polskich piłkarzy występujących w klubach nastraja optymistycznie. Sukcesy naszych zawodników w Borussii Dortmund mogą...\nZamiast na wesele, poszli na stadion\nŚlub nie jest wymówką! Dlatego pani Anna i pan Paweł w najpiękniejszym dniu swojego życia postanowili udać się pod Stadion Narodowy, aby wesprzeć Polaków przed pierwszym meczem Euro 2012 z Grecją>>> Reprezentacja Polski warta ćwierć miliarda>>> Błaszczykowski: Jak pić, to po sukcesiePani Ania i pan Paweł po ślubie kibicowali PolakomZamiast na wesele, poszli na stadionMecz z Grecją zamiast weselaWybrali mecz Euro...\nmecz otwarcia, euro 2012, euro2012, Grecja, polska grecja, mecz polska grecja, wynik meczu polska grecja, stadion narodowy, relacja z meczu, Włoski ekspert o reprezentacji Grecji: to g...\n... i powiedział, co naprawdę myśli o naszych grupowych rywalach. Ekspert włoskiej telewizji Rai Sport Fulvio Collovati nazwał reprezentację Grecji g...Włoski ekspert o reprezentacji Grecji: toki ekspert telewizyjny Fulvio Callovati obraził reprezentację GrecjiByły włoski piłkarz myślał, że widzowie oglądają już reklamy i powiedział, co myśli. Fulvio Callovati nazwał grę greckiej drużyny g... Fulvio Collovati, Rai Sport, Euro 2012, Grecja Rosja,...\n... do zdobycia kolejnej bramki, czyli rzut karny. Nie zawsze można jednak wygrywać, taki jest sport - zakończył.>>> Reprezentacja Polski warta ćwierć miliarda>>> Błaszczykowski: pić, to po sukcesieFernando Santos (68 l.) nie krył zadowolenia z remisu w meczu otwarcia, ale także podkreślił, że jego zespół przyleciał do Polski po mistrzostwo EuropySantos cieszy się z remisuAleż mu...\n- Kiedy dowiedziałam się, że Robert gra w piłkę, podeszłam do tego sceptycznie. Niechętnie dałam numer telefonu. Pomyślałam: picuś-glancuś, egoista. Miałam wtedy inny obraz piłkarza - powiedziała w wywiadzie dla sport.pl Anna Stachurska, narzeczona Roberta Lewandowskiego. Narzeczona Lewandowskiego powiedziała również, że nie jest zazdrosna o Roberta, bo dobrze go zna i ma do niego zaufanie. Przyznała też, że dzięki miłości do Roberta...\nEURO 2012, Robert Lewandowski, Anna Stachurska, miłość, związek, piłkarz, Były wiceminister handlował biletami na Euro?\nMożdżonek kibicuje Niemcom\nW reprezentacji siatkarzy nie brakuje kibiców piłki nożenej. Jednym z nich jest Marcin Możdżonek (25 l.), który najbardziej podziwia Niemców.– Ta drużyna jest moją ulubioną. Będę jej kibicować za konsekwencję w grze i żelazną dyscyplinę. Oczywiście poza Polską, bo chciałbym, żeby biało-czerwoni w końcu coś ugrali, a nie pokazali się tylko w trzech meczach.Siatkarze są w Brazylii, gdzie grają kolejne spotkania w...\nMarcin Możdżonek, reprezentacja siatkarzy, Liga Światowa, Euro 2012, piłkarskie mistrzostwa Europy, UEFA, Niemcy, niemiecka reprezentacja\n– Spółka Wrocław 2012 poinformowała nas, że w terminie meczu z Bełchatowem będzie wymieniana pęknięta rura obsługująca system zraszania murawy, a także fragmenty samej murawy. Teraz musimy oficjalnie powiadomić o tym PZPN i Ekstraklasę SA oraz uzyskać wszelkie potrzebne zgody na rozegranie tego spotkania przy Oporowskiej – mówi rzecznik Śląska Michał Mazur (33 l.).Spółka nie potwierdza informacji, że UEFA wymogła te prace w związku z...\nWawrzyniak walczy z bólem\nNajnowsza kontuzja legionisty, z którą zmaga się na obozie biało-czerwonych w Tyrolu, zdecydowanie zmniejsza jego szansę choćby na krótki występ w sobotnim meczu ze Słowacją. Tym bardziej, że jeszcze od marcowego meczu Pucharu Polski zawodnikowi dokucza także silny ból ręki oraz trwające od niedawna problemy z plecami.Wawrzyn” postanowił jednak zacisnąć zęby i aby z...\nJakub Wawrzyniak, reprezentant Polski, Euro 2012, kontuzja\nMałgorzata u boku męża i wśród znanych polityków (m.in. Aleksandra Kwaśniewskiego i Lecha Wałęsy) zagrzewała naszych piłkarzy podczas piątkowego meczu Polska-Grecja.Żona premiera na sobie miała czerwoną, prostą sukienkę. Nie pierwszy raz wybrała taką kreację. W podobnej pojawiła się na wieczorze wyborczym w październiku 2011 roku czy na imprezie ITAKI w grudniu 2010 roku. Widać, Małgorzata Tusk w swojej szafie ma kilka bardzo...\nNiemcy to mają klawe życie. Niestraszne im zakazy i kary. Piłkarze tej reprezentacji mogą korzystać z używek uważanych za szkodliwe. Joachim Loew (52 l.), selekcjoner Niemców, pozwala swoim zawodnikom palić papierosy, pić wino oraz piwo, ale pod warunkiem, że nie będę przesadzać. Co więcej gracz reprezentacji Niemiec może spotykać się ze swoją rodziną, oprócz dni, w których drużyna będzie rozgrywała mecze na Euro....\nkadra, piłka nożna, garnitur, Austria, Polska, reprezentacja, Euro 2012, Smuda, nie możesz skreślić Wasilewskiego!\nWczoraj po południu Franz przyleciał do Duesseldorfu, gdzie wieczorem obejrzał spotkanie 2. Bundesligi Fortuna – FSV Frankfurt. Dziś selekcjoner ma znacznie bardziej napięty terminarz. Smuda już wcześniej umówił się na spotkanie z przedstawicielami policji w Kolonii. – Chcę z nimi porozmawiać i dowiedzieć się, co naprawdę się tam wydarzyło. Jeśli potwierdzi się wersja mediów, Peszko będzie u mnie skończony – podtrzymuje swoje...\nEuro 2012, Sławomir Peszko, Marcin Wasilewski, Franciszek Smuda, Anderlecht, Kolonia, reprezentacja Polski, skład\nNalot na kadrę Smudy\nPrzedstawiciele UEFA pojawili się na piątkowym treningu bez zapowiedzi. Skierowali się od razu do doktora Urbana i wyjęli listę 17. zawodników zgłoszonych do zajęć. Z 17. wylosowali 10. graczy, którzy poszli na kontrolę antydopingową.Co ciekawe, wczoraj taki sam nalot ze strony lekarzy UEFA spotkał reprezentację Niemiec. W ich przypadku do kontroli zaproszono jedynie pięciu kadrowi...\nkadra, reprezentacja, nalot, kontrola, losowanie, piłkarz, Euro 2012, Linz, zgrupowanie, UEFA, doping, kontrola dopingowa, futbol, piłka nożna\nEuro 2012, Zbigniew Boniek, Robert Lewandowski, reprezentacja Polski, Euro w Polsce, kibice, klęska na Euro, eliminacje mistrzostw świata 2014, skandal, najlepsi piłkarze, Cech liczy na Rosjan\nW smętnych nastrojach byli po meczu reprezentanci Czech. Porażki aż 1:4 raczej nikt nie zakładał, tym bardziej, że w bramce stał rutynowany golkiper Chelsea Londyn Petr Cech. – Popełniliśmy błąd, daliśmy się ponieść emocjom. Za bardzo się otworzyliśmy, rzuciliśmy do przodu i porobiły się dziury w obronie, co wykorzystali Rosjanie – skomentował po meczu.Cech nie robi jednak wielkiej tragedii, choć porażka na pewno go zabolała. –...\nEuro 2012, grupa A, Petr Cech, Chelsea Londyn, bramkarz, Czechy, Rosja, Polska\nBędzie rewolucja w futbolu\nPodczas spotkania Anglia - Ukraina sędziowie nie uznali gola strzelonego przez gospodarzy turnieju. W zgodnej opinii piłka przekroczyła całym obwodem linię bramkową, więc gol został strzelony prawidłowo. Sędziowie (a jest ich pięciu) bramki nie uznali (może i dobrze, bo wcześniej był spalony). To na nowo wywołało dyskusję o konieczności stosowania kamer i zapisywania tego, by arbitrzy mogli sprawdzić zapis i na podstawie jego odtworzenia podjąć...\nEur 2012, Euro, piłka nożna, futbol, bramka, piłka, linia, kamera, system, goal-line, Sepp Blatter, rewolucja\nWietnamka Hanh Van słynie z tego, że koloruje swoje ciało (tzw. bodypainting). Tym razem seksowna Azjatka namalowała na swoim nagim ciele stroje polskich i ukraińskich reprezentantów.Hanh Van w biało-czerwonych barwach prezentowała się bardzo sexy! Czekamy na podobne zdjęcia Polek. Może jak wejdziemy do ćwierćfinału?>>> Kibicki przed Euro. Uczcie się!>>> Kolorowo, goło i wesoło...O Euro 2012 jest głośno...\nOto nasze najważniejsze ręce na Euro. Czyje?\nTo prawdziwy cud, że po wypadku, do którego doszło w siłowni Arsenalu w listopadzie 2008 roku, Wojtek jest tak sprawny. Polski bramkarz stracił równowagę, wykonując ćwiczenia ze sztangą, w ostatniej chwili chciał się ratować i nie doprowadzić do tego, by sztanga spadła mu na głowę, więc poświęcił obie ręce. Werdykt był brutalny – obie złamane powyżej nadgarstka.Niedawno Szczęsnego odwiedzili...\nEuro 2012, Szczęsny, ręce, Arsenal, sezon, kontuzja, ślady\nGrecy, bójcie się Lewego\nLewandowski ma wspaniały sezon. Kibice biało–czerwonych wierzą, że napastnik Borussii Dortmund w każdym meczu będzie zdobywał bramki i zapewni nam wyjście z grupy.Trener Franciszek Smuda (64 l.) daleki jest od takiej wizji. Lewandowski to jedno z najważniejszych ogniw w jego zespole, jednak selekcjoner liczy na to, że inni ofensywni gracze także wezmą na siebie ciężar gry i będą nie tylko zagrywać do Roberta, lecz również strzelać...\nChoć powodem wizyty „Lewego” w popularnym polskim kurorcie były przede wszystkim obowiązki wobec sponsorów, Robert i Ania Stachurska (24 l.) w Sopocie znaleźli chwilę tylko dla siebie. Intensywne promienie wiosennego słońca dokuczały piłkarzowi do tego stopnia, że w jednym z hotelowych sklepów postanowił nabyć naprędce przeciwsłoneczne okulary.W przeciwieństwie do wielu reprezentantów Polski, Lewandowski nie...\nW tym składzie zagramy z Grecją!\nJeśli nie wydarzy się nic nieoczekiwanego, a kontuzje będą omijać piłkarzy z podstawowego składu kadry, drużyna na Słowację i na Grecję powinna wyglądać następująco: Wojciech Szczęsny – Łukasz Piszczek, Marcin Wasilewski, Damien Perquis, Sebastian Boenisch – Jakub Błaszczykowski, Eugen Polanski, Dariusz Dudka, Ludovic Obraniak, Maciej Rybus, Robert Lewandowski.Smuda waha się co do obsady dwóch, trzech pozycji, ale nie zmienia...\nEuro 2012, piłka nożna, reprezentacja Polski, Grecja, Franciszek Smuda, inauguracja\nPolska kontra Grecja. Wygrajcie! Błagamy!\nWśród pesymistów są np. Krzysztof Rutkowski i były reprezentant kraju Andrzej Iwan, który wieszczy na łamach Faktu, że nie wyjdziemy z grupy. Ale są i optymiści. Ci są chyba w większości. I nic dziwnego, bo wszyscy chcemy zasmakować tej euforii, która sprawia, że życie staje się znośniejsze choć na chwilkę. Dlatego, błagamy was, kadrowiczeJest wśród was Lewy, czyli Robert Lewandowski, który ma być naszą...\nmecz otwarcia, euro 2012, euro2012, Grecja, polska grecja, mecz polska grecja, wynik meczu polska grecja, stadion narodowy\nKibice z Irlandii wyzywali Johna Terry'ego\nPIłkarze angielscy już na początku pobytu w Polsce poczuli się nieswojo. Zamiast braw usłyszeli gwizdy, a najgorzej czuł się John Terry (32 l.). Wszystko przez kibiców z Irlandii.Irlandczycy zakłócili przyjazd reprezentacji Anglii do Hotelu Starego w Krakowie. Najpierw autobus wiozący Wyspiarzy miał kłopoty z wejściem w zakręt, a gdy wreszcie dojechał na miejsce, było jeszcze gorzej. Gdy ekipa Roya Hodgsona (65 l.) wysiadła z...\nJohn Terry, Anton Ferdinand, reprezentacja Anglii, futbol, Euro 2012, mistrzostwa Europy w piłce nożnej, Irlandia, kibice, Roy Hodgso\nGrecy jak na wycieczce! Fotografują Narodowy\nAtmosferę rozpoczynającego się wkrótce meczu Polski z Grecją z minuty na minutę czuć coraz bardziej. Piłkarze Fernando Santosa chwilę temu zapoznali się ze stanem murawy. Jakość boiska wzbudziła ich spore uznanie, podobnie jak zapełniające się coraz bardziej trybuny obiektu, którepostanowili spontanicznie uwiecznić na pamiątkowych zdjęciach.Niektórzy z reprezentantów Grecji wyjęli swoje telefony...\nmecz otwarcia Polska - Grecja, Polska - Grecja, Euro 2012, Stadion Narodowy, mecz otwarcia, misytrzostwa Europy, piłkarze Grecji


Z myślą o pacjentach Hospicjum - Starostwo Powiatowe w Augustowie\nZ myślą o pacjentach Hospicjum\n13 maja odbyła się uroczystość przekazania do użytku inwestycji zrealizowanej w Samodzielnym Publicznym Zespole Zakładów Opieki Długoterminowej w Augustowie.\nW ramach zadania wykonano remont piętra i łącznika budynku przy ul. 1 Pułku Ułanów Krechowieckich 17. Dzięki realizacji inwestycji na piętrze utworzono sale dla pacjentów, a w łączniku: salę rehabilitacyjną, kaplicę oraz pomieszczenia administracyjne. Wykonawcą prac była Firma Budowlana Dardom. Realizacja zadania pozwoli na zwiększenie liczby łóżek: o 23 w Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym i o 5 w Hospicjum Stacjonarnym, dzięki czemu, będzie można starać się o większy kontrakt z NFZ. Fundusze, w wysokości 3,3 mln zł, na remont i modernizację piętra oraz łącznika, pochodziły z dotacji z budżetu Powiatu Augustowskiego.\nUroczystość rozpoczęto odczytaniem dekretu Ks. Biskupa Jerzego Mazura – Biskupa Ełckiego o utworzeniu w SP ZZOD w Augustowie kaplicy pod wezwaniem bł. Hanny Chrzanowskiej. Następnie odprawiona została msza święta koncelebrowana przez księdza dziekana Wojciecha Jabłońskiego oraz księdza prałata Jerzego Owsiankę – Proboszcza Parafii pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.\nKolejnym punktem uroczystości było oficjalne otwarcie zmodernizowanego obiektu. Krystyna Wilczewska – Dyrektor SP ZZOD powitała przybyłych gości i przekazała głos Jarosławowi Szlaszyńskiemu – Staroście Augustowskiemu.\n– Nie ma większej zasługi niż służba drugiemu człowiekowi, który cierpi i potrzebuje pomocy. Mając tę świadomość Zarząd Powiatu poprzedniej kadencji podjął decyzję, a Zarząd Powiatu obecnej kadencji zrealizował tę inwestycję, po to, żeby zwiększyć liczbę miejsc dla naszych pacjentów, bo osób cierpiących, które wymagają pomocy jest coraz więcej – powiedział starosta Szlaszyński. – W planie są kolejne prace modernizacyjne, ponieważ Pani Dyrektor podpisała już umowę na realizację projektu współfinansowanego ze środków unijnych, w ramach którego zostanie wyremontowane piętro w drugim skrzydle budynku, dodał. Wyraził również podziękowanie personelowi Hospicjum oraz wolontariuszom.\nNastępnie głos zabrał Jarosław Zieliński – Poseł na Sejm RP, Wiceminister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który w swoim wystąpieniu podziękował wszystkim osobom zaangażowanym w działalność SP ZZOD za postawę pełną empatii i zaangażowania oraz ofiarną pomoc bliźnim.\nW uroczystości udział wzięli również m.in.: Marzena Juczewska – Zastępca Dyrektora NFZ w Białymstoku, Lilianna Anna Zielińska i Dariusz Żakiewicz – wykonawca inwestycji. W otwarciu uczestniczyli także członkowie Rady Społecznej SP ZZOD poprzedniej i obecnej kadencji. Powiat Augustowski reprezentowali: starosta, wicestarosta – Dariusz Jan Szkiłądź, członkowie Zarządu Powiatu: Marek Dobkowski, Tadeusz Drągiewicz i Waldemar Jedliński oraz Wojciech Protasiewicz – Wiceprzewodniczący Rady Powiatu.\nPo przecięciu wstęgi i poświęceniu przez księdza dziekana Wojciecha Jabłońskiego, uczestnicy uroczystości mogli obejrzeć zmodernizowany budynek.\nKolejne inwestycje w SP ZZOD ruszą lada dzień. W dniu 14 maja podczas sesji Rady Powiatu w Augustowie Krystyna Wilczewska – Dyrektor SP ZZOD podpisała umowę o dofinansowanie projektu „Wzajemna współpraca na rzecz wzmocnienia zdolności systemu opieki zdrowotnej na pograniczu litewsko-polskim”. Liderem jest Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Długoterminowej w Augustowie, a partnerem litewskim Training center „Dainava” z Drusskiennik. Budżet SP ZZOD wynosi 2,2 mln zł, z czego 1,9 mln zł stanowi dofinansowanie ze środków UE w ramach Programu Interreg V-A Litwa – Polska, a wkład własny w wysokości 335 tys. zł zostanie sfinansowany z budżetu Powiatu Augustowskiego. Projekt będzie realizowany do września 2020 r.\nW wyniku realizacji projektu zostanie zakupiony sprzęt medyczny (między innymi aparatura dla pacjentów wentylowanych mechanicznie) i wyposażenie do zakładu leczniczo-opiekuńczego. Ponadto zagospodarowane będzie otoczenie Hospicjum – powstaną tereny zieleni, ciągi komunikacyjne, alejki do spacerowania z pacjentami na wózkach inwalidzkich, zostanie zakupiony i zamontowany sprzęt do ćwiczeń dla pacjentów na świeżym powietrzu, a także wybudowane ogrodzenie i oświetlenie całej posesji.\nPonadto 18 kwietnia br. Dyrektor SP ZZOD podpisała umowę o dofinansowanie projektu „Remont i modernizacja budynku po byłym internacie Zespołu Szkół Zawodowych oraz zmiana sposobu jego użytkowania na zakład leczniczo – opiekuńczy SP ZZOD w Augustowie”, w ramach RPOWP na lata 2014 – 2020. W ramach zadania zostanie wyremontowane piętro wraz z wymianą stolarki okiennej w drugim skrzydle budynku oraz zakupiona i zamontowana będzie winda. Budżet projektu wynosi prawie 2,5 mln zł, z czego 2,1 mln zł stanowi dofinansowanie ze środków UE, a ok. 375 tys. zł zostanie sfinansowane z budżetu Powiatu Augustowskiego, jako wkład własny. Projekt będzie realizowany do maja 2020 r.


Henryk Sienkiewicz: O swojej twórczości\nHenryk Sienkiewicz: O swojej twórczości\nZadanie gimnazjalne: Henryk Sienkiewicz: O swojej własnej twórczości\nZadanie gimnazjalne, które ma posłużyć gimnazjalistom do przygotowania się na egzamin gimnazjalny z polskiego, na którym wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania gimnazjalnego (najlepiej: rozprawki), czytania ze zrozumieniem, wykorzystywania wiedzy o gramatyce i stylistyce na podstawie analizy załączonego fragmentu lektury lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce, gramatyce, poetyce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania gimnazjalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania gimnazjalnego były matreriały stworzone przez CKE na przykładowy egzamin gimnazjalny z polskiego w 2011 r.\nHenryk Sienkiewicz: O swojej własnej twórczości - tekst do zadania gimnazjalnego\nHenryk Sienkiewicz: O swojej własnej twórczości\nNiegdyś na pytanie: jak tworzę? – odpowiedziałem, że tworzę jak kucharka, która nie lubi, aby jej zaglądano do garnków. Mówić o sobie jest zawsze niezbyt przyjemnie. Ponieważ Pańska ankieta ma na celu objąć wszystkich żyjących polskich pisarzy, przeto nie chcąc się wyłączać, odpowiadam na zawarte w niej pytania, co następuje:\nSzkice węglem powstały z obserwacji stosunków wiejskich po uwłaszczeniu1, które to uwłaszczenie wytworzyło (dziś już na szczęście zasypaną) przepaść między dworem a chatą.\nTrylogia. Z rozczytywania się w kronikach i pamiętnikach z epoki, którą odczuwałem artystycznie mocniej niż inne okresy dziejów – i z chęci pokrzepienia serc. (...)\nQuo vadis. Z wczytywania się w Tacyta2, za czym poszły inne źródła – z wrażeń zebranych podczas dłuższego pobytu w Rzymie.\nKrzyżacy. Z odczucia chwały narodowej w przeciwieństwie do dzisiejszej narodowej niedoli.\n2) Każdy pomysł leży we mnie długo i jeżeli tak można rzec, fermentuje, nim się do niego nie zabiorę. Przykład: Zagłobę wprowadziłem do Ogniem i mieczem, aby całość obrazu nie była zbyt posępna, tymczasem wyrósł mi on na jedną z głównych postaci i przewędrował przez trzynaście tomów. Nieraz w ciągu pracy wprowadzam nowe figury dla pełni życia lub dla dokładniejszego przeprowadzenia przewodniej idei.\n6) Unikam przewagi słów nad treścią, aby nie wpaść w popis stylowy i w literacki barok – i aby zjawiska opisywane nie ginęły tak pod nadmiarem określeń, jak w zimie giną wszelkie kształty pod śnieżną zadymką.\n7) Pracuję od dziesiątej rano do trzeciej, o ile pozwala mi na to panujący u nas zwyczaj rozporządzania czasem pisarzów na wszelkiego rodzaju cele publiczne, a nawet prywatne. (...)\n9) Podczas natężonej pracy największym odpoczynkiem umysłowym jest dla mnie polowanie i w ogóle ruch. Sypiam koło ośmiu godzin na dobę. Co do odżywiania się – jem, co mi dadzą.\nHenryk Sienkiewicz, O swojej własnej twórczości, [w:] tegoż, Wiersze i inne drobne utwory, Warszawa 1951.\n1 uwłaszczenie (chłopów) – nadanie chłopom na własność użytkowanej przez nich ziemi połączone najczęściej ze zniesieniem pańszczyzny i innych obciążeń wobec pana (szlachcica)\n2 Tacyt – historyk rzymski, żył najprawdopodobniej w latach 55 p.n.e.–12 n.e.\nNa podstawie: Mirosław Bańko, Mały słownik wyrazów kłopotliwych, Warszawa 2003.\nDlaczego Sienkiewicz zgodził się wziąć udział w ankiecie? Wybierz odpowiedź spośród podanych.\nA. Namówili go do tego znajomi pisarze.\nB. Lubił mówić o sobie i swojej twórczości.\nC. Pytania ankiety wydały mu się bardzo interesujące.\nD. Nie chciał pozostać poza gronem ankietowanych pisarzy.\nPorównanie użyte przez Sienkiewicza w pierwszym akapicie oznacza, że pisarz\nA. czerpie inspiracje do swoich dzieł ze sztuki kucharskiej.\nB. miesza w utworach różne konwencje literackie.\nC. woli zachować dla siebie tajniki swojej pracy.\nD. w przerwach w pracy zajmuje się gotowaniem.\nW punkcie pierwszym Sienkiewicz odpowiada na pytanie o swoje\nA. aspiracje i plany.\nB. poglądy polityczne.\nC. najlepsze utwory.\nD. inspiracje artystyczne.\nCo oznacza sformułowanie „każdy pomysł fermentuje” użyte w drugiej odpowiedzi pisarza? Wybierz odpowiedź spośród podanych.\nA. Pomysły pisarskie Sienkiewicza przychodzą nagle i są natychmiast wykorzystywane.\nB. Pierwotne pomysły zawsze podlegają różnym przeobrażeniom w procesie twórczym.\nC. Tworząc, pisarz ma wiele pomysłów i trudno mu się zdecydować na wybór jednego.\nD. Pisarz ma tak wiele pomysłów, że niektóre z nich nigdy nie zostaną wykorzystane.\nSienkiewicz posługuje się w tekście spójnikiem przeto. Którym wyrazem można go zastąpić, tak aby nie zmienić sensu zdania? Wybierz odpowiedź spośród podanych.\n6. zadanie gimnazjalne\nWedług Sienkiewicza największym wyzwaniem dla pisarza jest\nA. dochowanie wierności prawdzie historycznej.\nB. kreowanie wyrazistych i ciekawych bohaterów.\nC. konstruowanie rzeczywistości idealnej w utworze.\nD. trzymanie się wymyślonego wcześniej schematu utworu.\n7. zadanie gimnazjalne\nMówiąc: „Wolę takich pisarzy, którzy trudno piszą”, Sienkiewicz ma na myśli twórców, którzy:\nA. piszą trudnym językiem.\nB. bazgrzą jak kura pazurem.\nC. poruszają niepopularne tematy.\nD. bardzo się trudzą przy pisaniu.\n8. zadanie gimnazjalne\nZ tekstu wynika, że Sienkiewicz należy do pisarzy, którzy:\nA. tworzą szybko bez specjalnego wysiłku.\nB. pracują codziennie i systematycznie według założonego planu.\nC. tworzą tylko w rzadkich chwilach natchnienia.\nD. piszą niewiele z powodu licznych obowiązków towarzyskich.\n9. zadanie gimnazjalne\nSienkiewicz powiedział w ankiecie: „staram się tworzyć postacie mające nie tylko ogólne, lecz i indywidualne cechy życia i charakteru". Wskaż trzy postacie z wybranej powieści historycznej Sienkiewicza i przy każdej podaj cechę, która wyróżnia tę postać spośród innych.


Mamy radiowy spot! - Fundacja "Dom w Łodzi" - Fundacja "Dom w Łodzi"\nMamy radiowy spot!\nOd czwartku na antenie Radia Łódź można będzie usłyszeć nasz spot! Opowiadamy w nim, czym zajmuje się Fundacja „Dom w Łodzi” i zachęcamy do przekazania nam 1 proc. podatku. Przed wejściem do studia bardzo się denerwowaliśmy. Bo jak nagrać taką reklamę? Wiemy, że najbardziej za serce (i kieszeń) łapią trudne i wzruszające historie. Ale to nie nasz styl. Nie nasza bajka. Postanowiliśmy zaufać intuicji i szczerości… Opowiedzieliśmy o tym, co czujemy i co robimy na co dzień. Wsłuchajcie się… może rozpoznacie nasze głosy?\nJolanta Bobińska – wspaniała Kobieta, która założyła Fundację „Dom w Łodzi”. To Ona – przejęta losem chorych i porzuconych dzieci mieszkających w szpitalach i hospicjach – stworzyła pierwszy w Polsce Dom Dziecka dla Dzieci Chorych. To dzięki Jej wizji i marzeniom „Dom w Łodzi” jest Domem… Rodziną…\nAnia Tomiczek – nasza Ciocia psycholożka, która każdego dnia pracuje z Dziećmi pomagając im w rozwijaniu swoich umiejętności, pokonywaniu słabości i barier. To Ona – wraz z innymi naszymi specjalistkami: fizjoterapeutką, logopedką i pedagogiem robią wszystko, by Dzieci nadrabiały braki, rozwijały się i wierzyły w swoje możliwości.\nKarol Orzeł – ukochany Wujek Karol, nasz wspaniały Wolontariusz. O tym, co dla nas robi można by napisać książkę: zabawy, spacery, atrakcje, naprawy naszych komputerów, czuwanie nad sprawami internetu, a także… organizowanie wakacji… to człowiek orkiestra. A! No i ta muzyka w tle… to też JEGO dzieło!!!\nMarta Libiszowska – Jóźwiak, to ja – pisząca te słowa. „Załapałam się” przypadkiem (juhuuuu!!!) – w ostatniej chwili zastąpiłam naszą Ciocię Wychowawczynię, która musiała jechać do szpitala. Niestety, wirusy i bakterie szaleją: mamy szpital w Domu i dzieci w szpitalu.\nLektor: Dariusz Mazurek, Radio Łódź. Niesamowity człowiek o wspaniałym głosie i dobrym sercu. Chylimy czoła, bo na co dzień zmaga się wieloma problemami. Mamy nadzieję, że pewnego dnia nas odwiedzi w Domu lub my odwiedzimy Jego.\nEfekt końcowy wyczarował dla nas realizator Andrzej Papajak… ostoja cierpliwości i cudnego humoru. To była czysta przyjemność! Dziękujemy!\nOgromne podziękowania należą się też Pani Renacie Gałeckiej z działu reklamy. To właśnie Ona dała nam impuls do działania! Wyszło super! Dziękujemy!


Nowoczesne krzesła do salonu i jadalni - Kupmeble.pl\nCoraz więcej miłośników dobrego stylu stawia na nowoczesne wzornictwo w salonie i jadalni. Proste formy, luksusowy charakter i oryginalny design to cechy, które sprawiają, że nowoczesne krzesła do salonu i jadalni chętnie wybierają miłośnicy wygodnego i eleganckiego wyposażenia wnętrz. Coraz większą popularnością oraz alternatywą tradycyjnej budowy krzesła do jadalni są hokery, stanowiące propozycję dla posiadaczy wysp kuchennych i barków w salonie. Na stronie naszego sklepu znajdziesz również funkcjonalne stoły do jadalni, które z pewnością wzbudzą Twoją uwagę, a jeśli jesteś właścicielem mieszkania, którego metraż nie rozpieszcza, to zainteresuje Cię nasza oferta na ławostoły, które w mgnieniu oka mogą zamienić się w pełnowymiarowy stół!\nW aranżacjach, gdzie główną rolę gra przestrzeń i spójność elementów, niezwykle ważne jest dobranie elementów wyposażenia cechujących się estetyczną lekkością, minimalistyczną konstrukcją i bardzo wysoką funkcjonalnością. To właśnie oferują nowoczesne krzesła do salonu i jadalni – projektowanie tych wyjątkowych mebli jest zabiegiem wymagającym położenia nacisku zarówno na jakość wykonania, jak i ciekawy design oraz ergonomię. Polecamy również nasze taborety, które świetnie sprawdzą się w domowych kuchniach, w których każdy metr jest na wagę złota oraz w klimatycznych kawiarniach. Sprawdź sam i przekonaj się co dla Ciebie przygotowaliśmy!\nNowoczesne krzesła do salonu jadalni wybierz swój ideał!\nWiemy jak trudna jest decyzja dotycząca odpowiedniego modelu krzeseł do jadalni, dlatego wychodząc na przeciw oczekiwaniom naszych Klientów, przygotowaliśmy szeroką ofertę na meble do jadalni oraz innych pomieszczeń. W tym dziale znajdziesz między innymi:\nkrzesła tapicerowane, które wprowadzą przytulną aurę do przestrzeni jadalnianej,\nkrzesła na płozach, stanowiące doskonałe uzupełnienie nowoczesnego pomieszczenia,\npatchworkowe krzesła, zachwycające swoimi barwami,\npikowane krzesła, które wprowadzą do jadalni nutę elegancji oraz klasy,\nkrzesła z poduszą, która potęguje poczucie komfortu.\nNasze krzesła, dzięki kunsztownemu wykonaniu i funkcjonalnym zastosowaniom spełnią oczekiwania nawet najbardziej wymagających użytkowników. Dostępność w wielu stylach, wariantach kolorystycznych oraz wykończeniach sprawia, że z łatwością wybierzesz odpowiedni model, który stanie się nieodłącznym elementem Twojej jadalni.\nNowoczesne krzesła do salonu i jadalni - dla kogo?\nKrzesła nowoczesne to szeroki wachlarz wersji stylistycznych i kolorystycznych, który umożliwia dopasowanie idealnych krzeseł do każdej koncepcji. Krzesła nowoczesne znajdzie zarówno fan surowego modernizmu, miłośnik futurystycznych form oraz osoba poszukująca odważnego wzornictwa do awangardowych wnętrz. Krzesła nowoczesne będą wspaniałą ozdobą każdego domu, zapewniając jednocześnie wygodę domownikom oraz zapraszanym gościom. Zapoznaj się również z naszą ofertą na krzesła skandynawskie, które cieszą się ogromną popularnością wśród popisach aranżacyjnych!


Zbigniew Rymarczyk, Wiceprezes Zarządu, Dyrektor Sektora ERP\nZbigniew Rymarczyk jest absolwentem kierunku zarządzanie i marketing Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Z grupą Comarch związany jest od 2000 roku. Od czerwca 2004 roku jest członkiem zarządu. Od lutego 2016 roku pełni także funkcję prezesa Comarch Sotware und Beratung AG w Niemczech. Spółka odpowiada za ofertę Comarch ERP w regionie DACH. W latach 2000-2002 pełnił funkcję dyrektora finansowego i wiceprezesa w spółce Comarch Internet Ventures SA, a od kwietnia 2002 roku - funkcję prezesa zarządu CDN SA. Wcześniej był dyrektorem centrum ASP w firmie CDN SA. W latach 1998-2000 w spółce Krzysztof Kapera SA, ASO Mercedes Benz, pracował na stanowisku dyrektora finansowego i głównego księgowego, a następnie członka zarządu. Karierę zawodową rozpoczynał w KBR Auxilium na stanowisku księgowego i asystenta biegłego rewidenta.


« Klaun z Koszalina w natarciu\nKu samodzielności, cz. 2 »\nW piątek spróbowałyśmy z Wiertką obejrzeć zjawisko, które ponownie pojawi się na niebie za jakieś ponad 400 lat. Nie udało się od razu. Zaczęłyśmy spacer o 21:00, kiedy to pierwsze zakrycie tarczy powinno było być już jakoś widoczne. Ale niewidoczny był sam Księżyc. Bałam się, że to problem zasnutego chmurami nieba. Albo po prostu był jeszcze za nisko i zasłaniały go okoliczne bloki. Za to natknęłyśmy się na chodniku na inną mamę z pięcioletnią córeczką i razem spacerowałyśmy gadając przez pół godziny, próbując coś na niebie wypatrzeć.\nWróciłyśmy się do domu i poczekałyśmy godzinę. Koło 22:30 miał odbywać się kulminacyjny punkt zaćmienia. I Księżyc był widoczny od razu po wyjściu z bloku. Kleił się do nieba nad sąsiednim, trzypiętrowym budynkiem. Taki szary. Czy czerwony - jakoś nie mogłam zauważyć. Połaziłyśmy trochę, żeby mu się poprzyglądać. Marsa, który miał być tuż pod nim, nie mogłam, wypatrzeć. Ale i tak był to fajny widok. Przy okazji spotkałyśmy jakiegoś pana, który zagaił mnie i opowiedział o kosmitach, kręgach w zbożu, a potem płynnie przeszedł do uchodźców w Niemczech. Każda epoka ma swoich gości, którzy wzbudzają lęk.\nWeekend był powolnym przedzieraniem się przez upał. Ja znoszę go jeszcze w miarę, ale Wiertka nie może już znaleźć wystarczając skąpego ubrania. Wszystkie mają "za gorący materiał". Od kwietnia, a raczej pierwszych w miarę ciepłych weekendów przymierzałam się do umycia okien, które zszarzały na dobre. Teraz znowu mi się przypomniały i nie znalazłam żadnej wymówki. Samo mycie okna to chwila, ale ta otoczka - odsuwanie/przysuwanie kwiatów, przetarcie futryn, parapetów od strony zewnętrznej, umycie podłogi, ta otoczka zabiera dwa razy więcej czasu. A potem lunął deszcz, co podobno powinno piękno takiego okna zniszczyć. Jako, że 2/3 okien w moim mieszkaniu wychodzi na balkon loggię, to tylko cieszyłam się zapachem mokrej ziemi.\nWieczór sobotni na urodzinach koleżanki, na babskim spotkaniu, niedziela to rodziny obiad u cioci i tak w tym upale dopływamy do nowego tygodnia.\nniedziela, 29 lipca 2018, bezcielesna\nPrzy każdym zaćmieniu Słońca lub Księżyca, przy każdej koniunkcji planet eksperci zapowiadają, że następne takie zjawisko za 100, 200 lat. A to są zjawiska powtarzalne i jeszcze niejedno zobaczycie :) Tez wypatrywałam, ale mój Księzyc musiał dopiero wychynąć zza kościoła i zrobił to już po kulminacji. Ale i tak fajnie wyglądał\nJak widać, jest ogromna ilość kombinacji astronomicznych, by każde zaćmienie uczynić wyjątkowym :)


Pożyczka bez zaswiadczen o dochodach Brodnica online 2018\n← Pożyczka bez dochodow InowrocławPożyczka bez dochodow Świecie →\nPożyczki są różne: zabezpieczenie i niezabezpieczone, krótkoterminowe i długoterminowe, ukierunkowane i nieukierunkowane, z różnymi rodzajami emisji i wykupu. Banki w wysoce konkurencyjnym rozszerzyć zakres usług w celu przyciągnięcia nowych klientów i utrzymać starych. Tak, po emisji pożyczka bez zaswiadczen o dochodach Brodnica była fantastyczna, ale teraz jest to absolutnie powszechne. Aby uzyskać taką pożyczkę z banku komercyjnego, trzeba tylko główny dokument (paszport lub inny dokument potwierdzający tożsamość). Banki sprawdzić swoją historię kredytową skontaktuje się z pracodawcą, podjąć decyzję w sprawie aplikacji i da (lub nie dają) pożyczka bez dochodow Brodnica.\nPozyczki bez zaswiadczen o zarobkach Brodnica\nDla klienta pożyczka bez dochodu Brodnica ma jedną zaletę: szybkość jego wykonania, małego pakietu dokumentów. Mimo tej przewagi jest często decydującym czynnikiem przy wyborze kredytu. Wady tego kredytu: wysokie stopy procentowe, opłaty i inne koszty (ubezpieczenia na życie i zdrowotnych, dodatkowych opłat, itp ..), niewielka ilość, warunki kredytu krótki. Oferuje naprawdę dużo (od dużych banków systemowych dla małych, detalicznych firm kredytowych i lombardów), wybrać z nich najbardziej korzystne ekonomicznie sytuacji.\nPożyczka dla osob z komornikiem Jabłonowo Pomorskie\n© 2012 - 2018 | Pożyczka bez dochodow Brodnica


ING zdaje egzamin z włączania - Społeczność ING - 19711\nJak przełamywać bariery, motywować się do działania i radzić sobie ze stereotypami? Z Przemkiem Sobieszczukiem, człowiekiem bez barier, rozmawiały przy kawie Hania Lis i Ania Jopa-Bieńko przy okazji Tygodnia Różnorodności i Włączania w ING.\nH: Wywiad, który dzisiaj z Tobą przeprowadzamy, nie jest pierwszym, którego udzieliłeś odkąd pracujesz w banku. Mieliśmy okazję poznać Twoją historię przy okazji wygranej w konkursie ,,Człowiek bez Barier" w 2018r. Proszę powiedz nam, jak znalazłeś się w ING i czym zajmujesz się w tej chwili?\nP: W ING pracuję od 2007 roku. Znalazłem się tutaj, ponieważ po prostu szukałem pracy i złożyłem swoje CV przez jeden z portali internetowych z ofertami pracy dla osób z niepełnosprawnościami. Po kilku tygodniach otrzymałem telefon z naszego HR z zaproszeniem na rozmowę kwalifikacyjną. Tak to się w sumie zaczęło. Sama rozmowa, tak naprawdę, nie trwała długo. Z tego, co pamiętam zajęła około pół godziny i dotyczyła problemów, które mogą pojawić się w pracy, jaką będę wykonywał. Wcześniej prowadziłem swoją organizację charytatywną, stowarzyszenie, które było pierwszą organizacją w Polsce, zajmującą się chorobą, która mnie dotyczy. Tak znalazłem się w naszej pomarańczowej rodzinie.\nH: Czy ING to Twoje pierwsze miejsce pracy?\nP: Nie, praca w ING to nie jest moja pierwsza praca. Wcześniej, po ukończeniu szkoły policealnej, jako informatyk, pracowałem w ośrodku rehabilitacyjno-szkoleniowym we Wrocławiu. Tam przez 2 lata prowadziłem szkolenia. Jeździliśmy po turnusach, które organizowaliśmy dla różnych grup ludzi. To była, tak naprawdę, moja pierwsza praca na pełen etat.\nA: Czy kiedy trafiłeś do ING, to dołączyłeś od razu do tego zespołu, w którym teraz pracujesz?\nP: Trafiłem do HR i pracowałem w zespole zajmującym się Funduszem Socjalnym. Kiedyś to była odrębna jednostka. Od dwóch lat jestem w Centrum ds. Doświadczeń Kandydatów i Pracowników.\nH: Czy jest coś, co Twoim zdaniem, wyróżnia ING jako pracodawcę w obszarze włączania do pracy osób z niepełnosprawnościami?\nP: Z mojej perspektywy, jest to przede wszystkim dostępność do wszelkich narzędzi, które mogą być przydatne, jeśli chodzi o wykonywanie pracy w biurze. Dużym udogodnieniem dla mnie, osoby z ciężką niepełnosprawnością - genetycznie wrodzoną wadą skóry – jest możliwość pracy z domu. Dwa dni w tygodniu mogę pracować w domu, według swojego planu dnia. To dla mnie ważne, bo mogę wtedy np. pójść do lekarza. To jest dla mnie, jako osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności, duży plus. Oczywiście tylko część swojej pracy wykonuję z domu, często też można spotkać mnie w biurze.\nH: Mamy przed sobą Tydzień Różnorodności i Włączania, w ramach którego chcemy się skupić na przekazaniu naszym pracownikom dobrych rad związanych ze współpracą z osobami z niepełnosprawnością na co dzień. Czy Ty spotkałeś się z jakimiś stereotypami, które musiałeś przełamywać w swoim życiu?\nP: Spotykają mnie takie sytuacje, ponieważ moją niepełnosprawność widać i to jest pewnego rodzaju dyskomfort dla mnie, ale też dla innych ludzi, szczególnie, jeśli widzę się z kimś po raz pierwszy. Ludzie zwyczajnie boją się podać mi rękę, albo nie wiedzą, czy w ogóle to robić. Najważniejsze, to nie bać się kontaktu z nami, osobami z niepełnosprawnościami. Czasem można zapytać, na przykład w przypadku pomocy, czy my tej pomocy zwyczajnie oczekujemy, czy my jej potrzebujemy. Jednak nie wolno być nachalnym. Jeśli widzimy, że jakaś czynność może sprawiać osobie z niepełnosprawnością trudność, ale sobie z nią radzi, nie starajmy się takiej osoby wyręczać za wszelką cenę, tylko dlatego, że zrobimy to szybciej.\nH: Co Ciebie najbardziej motywuje do pracy? Może jakiś cytat, człowiek lub jakieś zdarzenie z Twojego życia?\nP: Może nie cytat, ale jestem taką osobą, która w pewnym momencie sama siebie musi i potrafi motywować (śmiech).\nH: No i doszliśmy do punktu, w którym udowadniamy, że niczym się od siebie nie różnimy.\nP: Uwielbiam spotykać się z ludźmi, mieć z nimi kontakt. Czasami ludzie zadają mi pytania, ,,Przemek, czy Ty nie masz zwyczajnie dosyć robić tych wszystkich rzeczy, pracować?” Mam pracę zawodową, na etat, ale poza nią mam jeszcze inne aktywności, które wykonuję i mój dzień tak naprawdę nie kończy się o godzinie 15:00, kiedy wychodzę z biura, tylko około 20:00/21:00, a nawet 22:00. Zadają mi też inne pytanie: ,,Czy Tobie się w ogóle chce? Dlaczego nie zwolnisz?”\nGdziekolwiek idę i cokolwiek robię, może się zdarzyć, że pęknie mi skóra, pojawi się rana, która będzie mnie boleć. To zdarza się dość często. Ale nie potrafię usiedzieć w miejscu. Oczywiście, czasami jestem zmuszony zwolnić, organizm daje mi do zrozumienia: ,,człowieku, opanuj się trochę, zwolnij”. Potrafię sam się motywować. Każda rzecz, którą napotkam w danym momencie potrafi zainspirować mnie jeszcze bardziej, dać mi nową energię do działania. Nie trzeba wiele. Ostatnio organizowałem fajną akcję dla dzieciaków i ich rodzin. Zwykłe słowo ,,dziękuję" za to, że oni tam byli, że dobrze się bawili, że wysłuchali ciekawych rzeczy, że cieszyli się, że byliśmy razem, takie zwykłe ,,dziękuję" nakręca mnie do działania i pokazuje, że warto. Nie potrafię usiedzieć w jednym miejscu i raczej nie wyobrażam sobie, żeby tak było.\nH: Zapewne zdajesz sobie sprawę z tego, że jesteś również motywacją dla innych osób. Jak siebie postrzegasz w takiej roli?\nP: Tak, zdaję sobie sprawę. Wiele osób powtarza mi, że na podstawie tego, co robię, jaki jestem, jestem przykładem jak można postępować, dążyć do celu, do tego, aby było nam lepiej, aby nie narzekać na każdym kroku. Czy to przyszło samo z siebie? W życiu nie przypuszczałem, że tak będzie, nie zależało mi na tym i do tej pory mi nie zależy. Po prostu tak to się potoczyło i wynika z tego, co na co dzień robię, jakim jestem człowiekiem. Także zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą, która potrafi motywować.\nH: W wywiadzie ,,Motyl z żelaza", powiedziałeś, że zdarzyło Ci się przejść po rozżarzonych węglach…\nP: Tak, zdarzyło mi się. Kiedy pracowałem w ośrodku szkoleniowym we Wrocławiu, zorganizowaliśmy turnus, pod koniec którego każdy mógł przejść po takich węglach. Oczywiście, że się bałem. Ludzie wpływają na nas dobrze, zachęcają do tego, żebyśmy się odważyli i pokonali swój strach. Wiecie, ja wszędzie mam rany i zmiany, także na stopach, dlatego przejście po tych węglach było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Pierwszy raz przeszedłem z kolegą, który mnie podtrzymywał, ale później tak mi się spodobało, że spróbowałem jeszcze raz sam (śmiech).\nH: Miałam okazję próbować - to może uzależnić.\nP: Dokładnie, dokładnie.\nA: Ja bym nie przeszła…\nP: Oczywiście polecam. Polecam każdemu kto chce przełamać swoje bariery, ograniczenia i chce dostarczyć sobie trochę zdrowej adrenaliny.\nH: Co daje Tobie konkurs ,,Człowiek bez barier"? Wziąłeś udział w tym konkursie nie po raz pierwszy. Wiemy, że w 2009 roku znalazłeś się wśród wyróżnionych uczestników. Jeden z gości naszego Tygodnia Różnorodności i Włączania - Jasiek Mela - również jest laureatem tej nagrody. Czy ta nagroda w Twoim przypadku coś zmieniła?\nP: Każde z tych wyróżnień, czy każda z tych nagród, jest pewnym odzwierciedleniem tego, co było, ale jednocześnie pokazuje, co udało się zrobić, co w jakiś sposób pomogło innym ludziom. Jest też wskaźnikiem i potwierdzeniem, że to, co robisz jest dobre i że warto na tym nie poprzestawać, tylko jeszcze bardziej się angażować i działać na tyle, na ile można. A samo wyróżnienie czy nagroda...?\nDo takiej nagrody nie zgłaszasz się sam, tylko zgłaszają Cię inni. To już jest fajne, że te osoby widzą, co się dla nich robi i że robi to człowiek, który sam czasami potrzebowałby tej pomocy… to chyba jest dodatkowy plus tej inicjatywy… Ale sama nagroda dla mnie, tak jak mówię, jest motywacją do tego, żeby dalej robić to, co robię i informacją, że robię to dobrze.\nH: Mamy w banku Strategię Różnorodności, jest Program Bank Równych Szans, w tym roku (po raz pierwszy) organizowany jest Tydzień Różnorodności i Włączania. Jak Ty, jako osoba z niepełnosprawnościami, postrzegasz takie inicjatywy naszej grupy, naszego banku, naszego pracodawcy?\nP: Kiedy pojawiły się strategia i program, byłem bardzo zaskoczony, oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nigdy bym nie przypuszczał, że można tak docenić osoby z niepełnosprawnościami. Popatrzmy choćby na inne organizacje, inne firmy, korporacje... Gdy jeszcze prowadziłem swoją organizację, często wyjeżdżałem. Byłem w Amsterdamie i poznałem chłopaka, który z tym samym problemem zdrowotnym co ja, pracował w holenderskim ING. To jest ważne , że wszyscy możemy coś wnosić w tę grupę, w ten bank.\nH: Czyli dla Ciebie ING jest pracodawcą, który „zdaje egzamin” z włączania?\nP: Uwielbiam się utożsamiać z ING. Naprawdę, jeśli tylko mam taką możliwość, to bardzo chętnie mówię o banku i jestem dumny z tego, że tutaj pracuję. To już tyle lat i fajnie, że mogę dalej to robić.\nA: Przemku, dziękujemy pięknie za wywiad i za to, że motywujesz do działania.\nPrzemek Sobieszczuk, na co dzień pracuje w naszej centrali w Katowicach, jest również mówcą motywacyjnym, społecznikiem, wolontariuszem. Został Człowiekiem bez barier 2018 w konkursie promującym postawy osób z niepełnosprawnościami, które przełamują bariery i stereotypy dotyczące niepełnosprawności i są wzorem postępowania dla innych.