Nie od dziś wiadomo, że inhalacje to doskonała forma leczenia chorób układu oddechowego, a dobry inhalator to prawdziwy skarb. Jednak szeroki wybór asortymentu sprawia, że coraz trudniej wybrać ten najlepszy. Producenci kuszą ceną, niewielkimi wymiarami, prześcigają się w modyfikacjach i chwalą doskonałymi parametrami, które dla laika niewiele znaczą. Jeśli poszukujesz odpowiedniego inhalatora, dowiedz się kilku ważnych rzeczy, a także sprawdź, dlaczego to parametry techniczne, a nie wygląd, powinny decydować o zakupie!\nPewnie gorączkowo zastanawiasz się, czym są nebulizatory. A to tylko określony rodzaj sprzętu, który służy do nebulizacji, czyli techniki inhalacji, która nie wymaga synchronizacji oddechu z podaniem leku. Jednak w polskiej nomenklaturze terminy te są traktowane niemal synonimicznie i stosowane wymiennie. Wśród inhalatorów można wyróżnić tłokowe (pneumatyczne) oraz ultradźwiękowe, jednak bardziej popularne i uniwersalne są te pierwsze.\nNajlepszy inhalator ? parametry\nInhalator dla dzieci i inhalator dla dorosłych łączy jedno. O ich przydatności decydują podstawowe dane techniczne, a oto te, na które powinnaś zwrócić szczególną uwagę:\nMMAD ? z ang. Mass Median Aerodynamic Diameter, ten ważny parametr określający średnią cząstkę NaCl (NaF) w aerozolu tworzonym przez nebulizator jest podawany w mikrometrach (?m). Badania wskazują, że optymalny przedział MMAD wynosi 1-5?m. Zbyt duże cząsteczki pozostają w nosogardzieli, a zbyt małe mogą być wydychane z powietrzem. Cząstki wielkości 1-5?m osiadają w tchawicy, oskrzelach oraz płucach i pęcherzykach płucnych, czyli miejscach, do których lek powinien dotrzeć.\nfrakcja oddechowa (respirabilna, FPF%) ? to parametr powiązany z MMAD, który przedstawia procentową zawartość cząsteczek mniejszych niż 5?m w aerozolu. Parametr ten przekłada się bezpośrednio na wydajność inhalacji, ponieważ określa, jak dużo substancji czynnej dostanie się do pnia oskrzelowego. Im wyższa wartość FPF%, tym lepszy jest nebulizator. Pamiętaj, że to inhalacje z soli fizjologicznej są podstawą wyznaczania wartości parametrów, dlatego mogą się one różnić dla poszczególnych leków.\nprzepływ ? pod tym tajemniczym hasłem kryje się wydajność sprężarki, czyli szybkość przepływu powietrza wytwarzanego w kompresorze. Minimalna wartość to 8l/min, jednak dobry inhalator cechuje się przepływem w zakresie 13-16l/min, a przynajmniej nie mniejszym niż 10l/min.\ntempo nebulizacji ? określa czas, w którym pewna objętość leku zostaje rozproszona w aerozolu. Dobrej jakości aparat charakteryzuje się tempem nebulizacji 0,4-0,5ml/min. Jest to szczególnie ważne przy dużych objętościach leków, ponieważ zalecany czas nebulizacji nie powinien przekraczać 10 minut (po tym czasie znacząco spada przyswajalność substancji przez organizm, a tym samym obniża się efektywność nebulizacji).\npojemność rezydualna ? to po prostu resztka leku pozostała w komorze nebulizującej. Gdy w komorze pozostaje niewiele leku, w powstającej mgiełce lek ulatnia się w sposób nieregularny. Wysokiej jakości inhalatory cechują się niską pojemnością rezydualną.\nPamiętaj, że atrakcyjny wygląd, niewielkie gabaryty oraz dodatkowe akcesoria to tylko bonus, który jednak zupełnie nie wpływa na to, czy lek zostanie dostarczony do odpowiedniego odcinka układu oddechowego!\nJaki inhalator kupić? Postaw na Tecnimed!\nTecnimed to firma, która specjalizuje się w nowoczesnych nebulizatorach, dlatego warto wybrać produkt z bogatej oferty tej firmy, której wyłącznym dystrybutorem w Polsce jest Laboratories4u. Dlaczego produkty Tecnimed zasługują na wyróżnienie spośród innych? Są to unikalne europejskie inhalatory tłokowe (pneumatyczne), o bardzo szerokim zastosowaniu ? za ich pomocą można podawać nie tylko sól fizjologiczną, ale i różne leki. Co więcej, opatentowany rozpylacz AndyFlow pozwala manipulować wielkością cząstek leku (MMAD) oraz tempem nebulizacji, co umożliwia ich idealne dostosowanie do indywidualnych potrzeb. Wśród różnych modeli inhalatorów nie można pominąć tych zaprojektowanych z myślą o najmłodszych pacjentach. Nebulizatory sprężarkowe ukryte pod zabawnym, kolorowym żółwikiem, samochodem lub lokomotywą sprawią, że inhalacje dla dzieci staną się przyjemnością!\nNebulizator w wersji domowej: Med2000 CX i Med2000 CX Aerokid\nOba inhalatory świetnie sprawdzą się jako urządzenia rodzinne, przy czym w zestawie nebulizatora Med2000 CX Aerokid dodatkowo znajdują się naklejki dla dzieci. Producent, firma Tecnimed, zadbał, aby inhalatory były proste i wygodne w obsłudze oraz łatwe w konserwacji. Specjalny silnik tłokowy gwarantuje optymalny przepływ, a rozpylacz AndyFlow z trzema nakładkami ? możliwość wyboru wielkości cząsteczek (MMAD w przedziale 2,6-4,4?m) oraz tempo nebulizacji (dla Med2000 CX: 0,33-0,5ml/min, dla Med2000 CX Aerokid: 0,33-0,56ml/min). FPF% dla końcówki C wynosi aż 90%! Maksymalny przepływ to aż 15l/min. W obu zestawach znajdują się kompresor, nebulizator AndyFlow z nakładkami, maska dla dzieci i dla dorosłych, ustnik i wężyk oraz instrukcja i karta gwarancyjna. Urządzenia objęte są trzyletnią gwarancją.\nNebulizator w wersji podróżnej: Med2000 CX1 miniMed\nJeśli inhalator jest stałym punktem w Twojej walizce, wybierz nebulizator w skali mini. Choć niewielkie, to urządzenie jest tak samo dobre, jak jego więksi krewniacy. Specjalny silnik tłokowy i rozpylacz AndyFlow stanowią gwarancję, że lek podany zostanie dokładnie tam, gdzie powinien! Podstawowe dane techniczne: tempo nebulizacji i MMAD są porównywalne z danymi dla większych nebulizatorów. Inhalator miniMed ma jedynie mniejszy przepływ (13l/min), który i tak stawia go w gronie dobrych inhalatorów. W zestawie znajduje się kompresor, nebulizator AndyFlow z nakładkami, maska dla dzieci i dorosłych, ustnik, wężyk, instrukcja obsługi oraz karta gwarancyjna. Warto podkreślić, że produkt objęty jest aż 36-miesięczną gwarancją.\nWybór inhalatora to trudna decyzja, a podstawą do jej podjęcia powinna być analiza danych technicznych. Jeśli producent nie podaje ich na stronie internetowej, skontaktuj się z nim i poproś o interesujące Cię parametry. Szczególnie inhalator dla niemowląt i dzieci powinien być wybrany pieczołowicie, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo i komfort podczas zabiegu. Wybierając nebulizatory Tecnimed, stawiasz na niezawodność, bezpieczeństwo i doświadczenie!


Nowy szpital został oficjalnie otwarty i... zjedzony. Obejrzyj zdjęcia | Tygodnik Ostrołęcki\nNowy szpital został…\nNowy szpital został oficjalnie otwarty i... zjedzony. Obejrzyj zdjęcia\nRedakcja 30 stycznia 2010, 14:28\nWstęgę przecinali (od lewej) Wojciech Miazga, dyrektor szpitala, Adam Struzik, marszałek województwa, Jacek Kozłowski, wojewoda mazowiecki oraz Adam Fronczak, podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia. Tort w kształcie budynku szpitala przygotowali pracownicy szpitalnej kuchni, m.in. Diana Domurad (na zdjęciu). I. Wysocka\nUroczystą galę poprowadziła Anna Popek, znana prezenterka telewizyjna.\nUroczysta gala rozpoczęła się dziś o godzinie 10.00 w Ostrołęckim Centrum Kultury. Spotkanie odbyło się z udziałem kilkuset gości, w tym ministra Adama Fronczaka, podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia.\nSzpital dostał nowy sztandar, który poświęcił biskup Stanisław Stefanek. Poszczególni goście wbili gwoździe w drzewiec.\nByły oficjalne przemowy, nie zabrakło też odznaczeń. Złoty Krzyż Zasługi (odznaczenie przyznawane przez Prezydenta RP) otrzymali doktorzy nauk medycznych: Agnieszka Tańska oraz Andrzej Jabłoński. W sumie kilkadziesiąt osób, pracowników szpitala w Ostrołęce i nie tylko, otrzymało odznaki. Wykaz tych osób zamieścimy wkrótce.\nZgodnie z zapowiedziami na ostrołęckiej gali wystąpił Krzysztof Kiljański. Zaśpiewał piosenki Franka Sinatry.\nPo koncercie, uczestnicy imprezy przenieśli się do budynku przy alei Jana Pawła II. Na korytarzu, przy oddziale otolaryngologicznym została przecięta wstęga. Pomieszczenie zostało poświęcone przez biskupa Stefanka. Dodatkową publicznością tego wydarzenia byli pacjenci oddziału.\nPo części oficjalnej goście przeszli na poczęstunek do szpitalnego baru "Witaminka".\nOgromną atrakcją był śmietankowo-brzoskwiniowy tort, dokładnie odwzorowujący wygląd szpitala. Goście z chęcią próbowali wypieku.\n- Tort robiliśmy przez pięć godzin - zdradził nam Robert Wojdyna, szef szpitalnej kuchni.\nBudowa placówki przy alei Jana Pawła II zajęła trochę więcej czasu - 25 lat.\nMinister Fronczak, który obejrzał szpitalne pomieszczenia, pochwalił wyposażenie szpitala w Ostrołęce.\nPodczas uroczystości można było kupić nowo wydaną książkę "Historia Szpitala w Ostrołęce w latach 1564 - 2008" autorstwa Grażyny Oleksiak, pracownika szpitala. To jedyna, wydana dotychczas, monografia placówki.\nmieszkaniec gminy 31.01.2010 09:15:45\nnie bardzo rozumiem tych wszystkich otwarć one są chyba po to żeby wybrana grupa osób mogła pobawić się za darmochę. rozumiem promocja szpitala ale najlepszą promocją dla szpitala będzie jego kadra lekarska i wyleczeni pacjenci . Zadbajmy więc o dobrą obsługę , lekarzy miłe pielęgniarki a reszta sama przyjdzie.\nmimi 30.01.2010 22:31:00\nO Matko Kochana, taka "znana prezenterka" do nas zjechała, jak Anna Popek Chyba się popłaczę...ze śmiechu\nTrzeba gdzieś chałturzyć przecież... Dziwię się tylko, że Kijański dał się w taką imprezę wciągnąć... Żal\nUltimate 30.01.2010 20:48:49\n~Gość~ - coś nowego napisałeś. Szpital zjedli, ale z ciasta spokojnie\nGość 30.01.2010 20:37:47\nKiljański zaśpiewał,szef szpitalnej kuchni 5 godzin piekł tort,goście go zjedli..a teraz zabraknie pieniędzy na leczenie pacjentów..?\nGość 30.01.2010 20:12:30\nznow ta ostroleka.Boze co za miasto, co za ludzie....szpital zjedli...


Biblioteka Gdynia jest organizatorem branżowej konferencji „nie (konferencja) Kierunek-Wizerunek” oraz współorganizatorem, wraz z Urzędem Miasta Gdyni, jednej z najbardziej prestiżowych nagród literackich w Polsce – Nagrody Literackiej Gdynia.\nW 20. filiach na czytelników czeka blisko stu profesjonalnych bibliotekarzy i bibliotekarek. W bibliotekach znaleźć można inspirujące propozycje dla każdej grupy wiekowej i każdego czytelniczego gustu. W swoich zbiorach oprócz książek w wersji papierowej i audiobooków Biblioteka Gdynia posiada także płyty winylowe, czasopisma, komiksy, mangi i przeżywające w ostatnich latach prawdziwy renesans, gry planszowe. Z myślą o obcokrajowcach udostępnia także literaturę obcojęzyczną oraz organizuje kursy językowe.\nNa młodszych czytelników czekają tu również specjalnie zaaranżowane przestrzenie, pozwalające na aktywne i bezpieczne spędzanie czasu.\nNiezależnie od sytuacji pandemicznej na świecie, Biblioteka Gdynia stara się oferować czytelnikom dostęp do kultury różnorodnej i na wysokim poziomie. W czasie pandemii błyskawicznie wdrożyła działania w sieci, wykorzystując nowe kanały promocji, aby dotrzeć do swoich czytelników, uwzględniając przy tym potrzeby różnych grup wiekowych.


Die U-Bootwaffe: U-Booty w wojnie 1939-1945 - Snorkel\nprzez adam » 17.12.04, 09:25\nzagadka dla mnie jest co lezy obok kolumny snorkla (po zewnetrznej stronie pokladu blizej kiosku) (widoczne tez w u-bootwaffe cz.4 w.trojca str.64 zdj.na dole)\nprosba moja by przeczytac moj ostatni post w dziale IIwojna temat poklady u-bootow\n( jatzoo i inni prosze o cierpliwosc w odpowiedziach na moje pytania ale z uwagi na fakt ze raczej wszystkie ksiazki na rynku polskim opisuja dzialania wojenne czuje brak wiedzy na tematy nazwijmy je "techniczne")\nTonaż: 38.000 BRT\nDołączył(a): 13.12.04, 12:34\nprzez Jatzoo » 17.12.04, 16:09\nJest to podnośnik hydrauliczny do chrap...\nprzez MarcinU96 » 03.07.06, 21:41\nChrapy zostały wynalezione przez holenderskiego oficera por. Wintersa pod koniec lat 30-tych. Uzyskał na nie patent, a chrapy zostały zamontowane na kilku holenderskich okrętach podwodnych. Niemcy w 1940 r. zdobyli kilka egzemplarzy, ale zapomnieli o nich do 1944 r., kiedy było już za późno.\nDołączył(a): 03.07.06, 18:49\nprzez ObltzS » 30.01.11, 18:33\nKonstrukcja Schnorchela [dosłownie z j. niemieckiego "ryj" lub bardziej elegancko "chrapy"] sama w sobie jest ciekawa na tyle, że powinna stanowić odrębny temat na Forum.\nInną, lecz nie mniej ciekawą sprawą jest wyjaśnienie kwestii tzw. palmy pierwszeństwa dotyczącej wynalezienia tego urządzenia, które z powodzeniem pozwalało zanurzonemu okrętowi podwodnwemu poruszanie się nadal przy włączonych silnikach diesla. Powszechnie przyjmuje się, że to Niemcy po dokonaniu zmian konstrukcyjnch na urządzeniach zainstalowanych na holenderskich o.p., które zostały przez nich przejęte, po raz pierwszy wprowadzili te urządzenia [Schnorchel] nie tylko do praktycznego, ale i powszechnego użycia, gdyż całkiem spora grupa U-Bootów została w nie wyposażona - patrz : http://www.uboat.net/technical/schnorchel_fitted.htm\nJednak wynalazek samych chrap dla o.p. [jako pewnej ideii] przypisuje się właśnie Holendrom, ale natrafiłem w necie na włoską stronę, która wynalazek ten jednoznacznie przypisuje włoskiemu inżynierowi Pericle FERRETTI, który już we wczesnych latach dwudziestych ub. wieku przeprowadzał pierwsze eksperymenty, których pomyślne efekty kazały liczyć na poważne rezultaty. Pierwsze takie eksperymentalne urządzenie zostało zainstalowane na włoskim o.p. "H 3" w listopadzie 1925 r.\n20.01.1926 urządzenie to zostało opatentowane przez niego "INDUSTRIALE BREVETTO" [Nr 244375], jednak w latch trzydziestych włoska marynarka wojenna całkowicie zrezygnowała z kolejnych prób i testów a także z wyposażania swoich o.p. w te urządzenia.\nprzez ObltzS » 09.03.11, 20:38\nJeszcze jeden link z sieci o koneksjach Włochów ze Schnorchelem, który przemawiałby za uznaniem ich pierwszeństwa do tego wynalazku, który na krótki czas wydatnie wspomógł działania niemieckich o.p. w końcowej fazie BoA :\nprzez ObltzS » 15.04.11, 17:28\nMyślę, że poniższa informacja zainteresuje Maćka [SnakeDoc] i nie tylko ... otóż mały ciąg dalszy poszukiwań do historycznego pierwszeństwa ogólnej idei urządzenia znanego pod najbardziej popularną nazwą "Schnorchel" [bo to właśnie Niemcom zawdzięcza się jego rozpropagowanie i praktyczny użytek jak i nazwę, pod którą do dzisiaj fumkcjonuje w tzw. świadomości społecznej].\nNatrafiłem w sieci na taki link :\nWynikałoby z niego, że sama idea jako taka została już opatentowana w roku ... 1917, a więc na całe dziewięć lat przed Włochami - czyżby zatem to jednak Anglicy zdecydowanie wyprzedzili Włochów [jednak bez praktycznego zastosowania na poważną skalę] ?\nprzez SnakeDoc » 18.04.11, 09:15\nDzięki za interesującą informację ObltzS.\nprzez Jatzoo » 25.04.11, 19:10\nBaaaaaardzo ciekawe.... czyżby czas na erratę w kilkunastu (-dziesięciu ?) książkach?\nprzez Jatzoo » 31.05.11, 18:02\nTakie tam wyszperane, do kolekcji\nAs an idea, the snorkel is as old as the submarine itself. When the English mathematician Wiliam Bourne presented his submarine project in 1578, he gave it a mast for ventilation. This mast was of course for ventilation only because machines which required air to operate did not exist at that time.\nA mast for the ventilation of a steam engine is first found in a project for semi-submersible torpedo boat designed by the Frenchman M. Lagane in 1880.\nThe first snorkel-equipped craft actually to have been built was Lake's Argonaut of 1897. In this, the air for the petrol motor was first brought into the boat through a hose, though later through two hollow masts (one to admin air and the other to expel the exhaust fumes). These masts allowed progress to be made along the sea bed at depths of up to 15m.\nZa: 'The Encyclopedia of U-Boats', Moller & Brack\nprzez SnakeDoc » 28.05.12, 12:08\nOkazuje się, że historia chrap jest trochę zagmatwana i (jak to zwykle bywa) zależy od punku widzenia. Jak wiemy, to Niemcom przypisuje się pierwsze masowe, operacyjne użycie chrap. Jeżeli podaje się skąd Niemcy wzięli inspiracje - zwykle podaje się, że są to Holendrzy. Jednak szczegółowych informacji na ten temat już brakuje. I tak np. w pracy Petera Padfielda "War Beneath the Sea: Submarine Conflict During World War II" autor wielokrotnie wspomina o chrapach, jednak nie wyjaśnia ich pochodzenia. Z kolei jeden z bardziej znanych historyków wojen morskich - Stephen Roskill w pracy dotyczącej Royal Navy - "The War at Sea 1939?1945" - wspomina o holenderskim pochodzeniu niemieckich chrap, ale nie wyjaśnia, w jaki sposób Holendrzy je rozwijali, ani w jaki sposób Niemcy je zmodyfikowali. Najbardziej kompletne wyjaśnienie w literaturze anglojęzycznej pada w pracy Eberharda Rösslera - "The U-Boat: The Evolution and Technical History of German Submarines" (jednak należy pamiętać, że jest to tłumaczenie z niemieckiego).\nGeneralnie, anglojęzyczna literatura słabo wspomina o roli Holendrów w rozwoju chrap, natomiast prace pisane po holendersku zawsze wspominają, że były one wynalazkiem holenderskiego oficera. Jednak z powodu oczywistej bariery językowej oraz braku tłumaczeń tych tekstów na angielski, te fakty nie przebijają się do powszechnej świadomości. Co ciekawe, Niemcy pisząc o chrapach praktycznie zawsze wspominają o holenderskich inspiracjach.\nHolendrzy zaczęli rozwijać chrapy, ponieważ według ichniejszej doktryny, holenderskie okręty podwodne miały działać na wodach przybrzeżnych (głównie w rejonie Holenderskich Indii Wschodnich), gęsto patrolowanych przez lotnictwo oraz jednostki nawodne nieprzyjaciela, i z tego powodu miały być często zmuszane do zanurzenia. Ponadto - w przypadku okrętów operujących na wodach - zwykle burzliwego - Morza Północnego, pływając na powierzchni, często występowało zalewanie wnętrza okrętu przez otwarte włazy i szyby wentylacyjne. Chrapy miały umożliwić zarówno wentylowanie okrętu i działanie silników spalinowych w "pół-zanurzeniu" jak również możliwość wentylacji okrętu na powierzchni bez ryzyka zalewania wnętrza.\nW czasie I Wojny Światowej Holendrzy eksperymentowali z wentylowaniem baterii akumulatorów w czasie marszu w "pół-zanurzeniu" przy pomocy masztów powietrznych. Na okrętach od O-2 do O-7 oraz K-II i K-V do K-VIII instalowano dwa wysuwane maszty - jeden do wentylacji baterii, drugi do wentylacji całego okrętu. Rozwiązanie takie pozwalało na uruchomienie silników spalinowych, jednakże całą procedurę uznawano za niebezpieczną, ponieważ funkcjonujące nie do końca tak jak trzeba zawory masztów mogły doprowadzić do zalania baterii akumulatorów wodą morską i wytworzenia trującego chloru.\nTen pierwowzór chrap używano na okrętach typu O na wodach Morza Północnego do roku 1916 a na okrętach typu K na wodach Holenderskich Indii Wschodnich w do roku 1922.\nKoncepcji chrap dalej nie rozwijano - później budowane okręty nie posiadały już masztów powietrznych, jednak pływały w częściowym zanurzeniu z pomostem nad powierzchnią wody i wentylacją przez otwarty właz kiosku.\nWynalazek chrap w dzisiejszym tego słowa znaczeniu przypisuje się włoskiemu inżynierowi Pericle Ferretiemu (1923). Do listopada 1925 roku próby z chrapami jego pomysłu przeprowadzono na okręcie H-3. W roku 1926 opatentował on swój wynalazek, który znany był teraz jako "Ferretti Instrument". Włoska Marynarka wprowadziła chrapy dopiero w latach 1933-1934 na będących w budowie okrętach: R.Smg. Jalea (typ Argonauta) oraz dwóch typu Sirena. Przed przyjęciem tych okrętów do służby, chrapy zostały jednak zdemontowane, ponieważ Włoska Marynarka nie widziała operacyjnej potrzeby ich użycia. Na koniec - w połowie roku 1937, admirał Antonio Legnani rozkazał zniszczyć wszystkie istniejące chrapy. Tak więc to Włochy jako pierwsze rozwinęły w pełni funkcjonalne chrapy, ale nigdy ich nie użyły operacyjnie.\nPorucznik Holednerskiej Marynarki Wojennej - Jan J. Wichers był dowódcą czterech różnych okrętów podwodnych typu K w Holenderskich Indiach Wschodnich w latach 1925 - 1928. Miał on styczność z wczesnymi wersjami chrap, sam też stworzył swój projekt masztów powietrznych. Zaproponował montaż eksperymentalnego urządzenia własnego pomysłu na starym okręcie K-III, jednak z powodu wysokich kosztów projekt zarzucono.\nProjekt Wichersa leżał w szufladzie do momentu, kiedy to okręt holenderskiej straży przybrzeżnej na wodach Holenderskich Indii Wschodnich zameldował o dostrzeżeniu dziwnego obiektu przemieszczającego się po powierzchni wody, pozostawiającego ślad torowy i emitującego dym. Holendrzy przestraszyli się, że to Japończycy używają chrap, wyciągnęli pomysł Wichersa z szuflady i zaczęli montować chrapy na będących w budowie okrętach O-19 i O-20 (1936). Okręty te zostały przyjęte do służby w roku 1939 i posiadały dwa maszty - jeden wysuwany mechanicznie maszt dostarczający powietrze do wnętrza okrętu i jeden stały maszt wydechowy.\nWprowadzając chrapy Wichersa liczono na:\n1. możliwość przebywania w zanurzeniu. Holendrzy przewidywali, że ich przeciwnik w Holenderskich Indiach Wschodnich (najprawdopodobniej Japonia) będzie miał przewagę na morzu i w powietrzu.\n2. większą prędkość w zanurzeniu przy użyciu silników spalinowych niż przy użyciu silników elektrycznych\n3. uniknięcie zalewania wnętrza okrętu przez właz kiosku podczas wentylacji na powierzchni\nSceptycy wskazywali na następujące wady:\n1. dodatkowe otwory w kadłubie - zmniejszenie integralności kadłuba miało go osłabić.\n2. groźne podciśnienie w momencie odcięcia dopływu powietrza\n3. większa widoczność okrętu na powierzchni - z powodu powiększonej nadbudówki kiosku zwiększyło się ryzyko wypatrzenia okrętu na powierzchni\n4. duży koszt i pracochłonność.\n5. większy ciężar, zajętość miejsca, negatywny wpływ na osiągi.\nPo wejściu do służby O-19 okazało się, że pracujące w zanurzeniu silniki spalinowe powodowały tak duże wibracje, że nie dało się używać peryskopów. Ponadto do wnętrza okrętu dostawały się spaliny podtruwając załogę, występowało ciągłe podciśnienie. Maszt powietrzny o dużej średnicy powodował powstawanie wyraźnego śladu torowego, nie można było osiągnąć prędkości większej niż 5-7 węzłów. Ponadto podczas marszu na chrapach nie udawało się ładować akumulatorów - silniki spalinowe z powodu zbyt małej ilości dostarczanego powietrza nie osiągały wystarczającej mocy, aby napędzać generatory prądu (a średnicy masztu powietrznego zwiększać już nie można było).\nPomimo tego, kontynuowano rozwój i wdrażanie chrap na kolejnych okrętach - usprawnione wersje posiadały wysuwany maszt wydechowy (najpierw ręcznie, później również mechanicznie), ulepszono system wentylacyjny uniemożliwiający rozchodzenie się spalin po okręcie, udało się zwiększyć prędkość do 8,5 węzłów.\nPo zajęci Holandii przez Niemców (1940), część okrętów holenderskich przedostała się do Wielkiej Brytanii, gdzie Brytyjczycy polecili zdemontować chrapy (nie widzieli potrzeby operacyjnej używania chrap, ponieważ Niemcy nie posiadali radaru umożliwiającego wykrycie wynurzonego okrętu podwodnego, ponadto chcieli odciążyć okręty przez zamontowaniem dodatkowego wyposażenia).\nNiemcy, po przejęciu kilku holenderskich okrętów przetestowali chrapy, ale również nakazali ich demontaż (1941). W marcu 1943 roku, w wyniku rozmowy Karla Dönitza z Hellmuthem Walterem na temat możliwości zmniejszenia strat niemieckich okrętów podwodnych, postanowiono wrócić do koncepcji chrap. Hellmuth Walter wraz ze swoimi współpracownikami - Ulrichem Gablerem oraz Heinrichem Heepem przeprojektowali holenderskie chrapy (chcieli także przesłuchać emerytowanego już Ferretiego, ale ten dowiedziawszy się o tym, zaczął ukrywać się pod zmienionym nazwiskiem).\nBrytyjczycy szybko doszli do wniosku, że skoro oni opracowali radar zdolny wykrywać wynurzone okręty podwodne, to również Niemcy byli w stanie coś takiego osiągnąć. Dlatego wyciągnęli w 1942 roku dokumentację dotyczącą holenderskich chrap. Początkowo planowali instalować chrapy na okrętach typu U - prawdopodobnie z powodu stosunkowo słabych silników, mających niskie zapotrzebowanie na powietrze. Pierwszym okrętem na którym zamontowano chrapy był jednak okręt typu T - HMS Truant (montaż w okresie 2 marca - 5 maja 1945 roku). Były to chrapy mające obydwa maszty (powietrzny i wydechowy) okryte wspólną obudową (podobnie jak niemieckie), zlokalizowane w tylnej części kiosku, na bakburcie, składane (opuszczane) na tylny pokład. Po zakończonych sukcesem próbach szybko zamontowano chrapy na pozostałych okrętach typu T oraz na okrętach typ A.\nCiekawe jest pytanie, czy Niemcy rozwinęli by koncepcję chrap bez "holenderskiej inspiracji" - czyli gdyby np. żaden z holenderskich okrętów podwodnych nie dostał się w niemieckie ręce? Według mnie, odpowiedź brzmi - prawdopodobnie tak - z jednej strony miały sojusznika - Włochy - który już miał do czynienia z takim urządzeniem, z drugiej strony Hellmuth Walter już w 1933 roku przedstawił projekt szybkiego okrętu podwodnego wyposażonego w chrapy.\nWięcej informacji, a przedewszystkim bibliografia: Jones, Mark C. Give credit where credit is due: The Dutch role in the development and deployment of the submarine Schnorchel. The Journal of Military History 69, issue 4, pages 987-1012 (October 2005)\nprzez ObltzS » 28.10.12, 19:45\nW dziale "Okręty" - "Wyposażenie" został zamieszczony ciekawy artykuł SnakeDoc'a o chrapach (Wstępny opis oraz instrukcja użycia chrap Typ VIIC z silnikami G.W., Typy IXC i IXD z MAN, link : http://www.ubootwaffe.pl/okrety/wyposazenie/chrapy).\nJak się okazuje, takich instrukcji wydanych głównie przez B.d.U. było zapewne kilka i odzwieciedlały one zmieniającą się sytuację na froncie BaA - informacje od d-ców U-Bootów o możliwościach użycia tych urządzeń, własnych spostrzeżeń i doświadczeń stanowiły po analizie sztabowców wytyczne dla załóg innch okrętów, ustrzegając ich tak przed niemiłymi niespodziankami jak i zarazem przygotowując do wykonania niezbędnych czynności zapewniających w miarę prawidłowe funkcjonowanie tego urządzenia aby także do maximum ograniczyć pojawiające się możliwe zagrożenia. Oto linki do tych instrukcji :\nprzez SnakeDoc » 02.11.12, 10:14\nObltzS napisał(a): Jak się okazuje, takich instrukcji wydanych głównie przez B.d.U. było zapewne kilka i odzwieciedlały one zmieniającą się sytuację na froncie BaA - informacje od d-ców U-Bootów o możliwościach użycia tych urządzeń, własnych spostrzeżeń i doświadczeń stanowiły po analizie sztabowców wytyczne dla załóg innch okrętów, ustrzegając ich tak przed niemiłymi niespodziankami jak i zarazem przygotowując do wykonania niezbędnych czynności zapewniających w miarę prawidłowe funkcjonowanie tego urządzenia aby także do maximum ograniczyć pojawiające się możliwe zagrożenia. Oto linki do tych instrukcji :\nW wolnej chwili tłumaczenia kilku takich instrukcji zostaną zamieszczone na stronie lub forum.\nprzez ted » 19.11.13, 07:52\nMam pytanie do speców technicznych - czy lista 214 U-bootów "chrapowych" z uboat.net jest listą na pewno wyczerpaną? Analizując historię poszczególnych U-bootów (tu U-441 i U-988) trafiłem na taką niespodziankę. Otóż w książce "Hitlera wojna U-bootów. Ścigani 1942-1945" C. Blaira w Aneksie 2 na s. 783-784 mam oba te okręty wyszczególnione jako jednostki ze Schnorkelem. Tarrant chyba tez podaje U-441 jako jednostkę z "chrapami" w książce "Ostatni rok Kriegsmarine maj 1944-maj 1945"". Obaj autorzy mylą się (w ogóle skąd mają te dane), czy to lista z uboat.net jest niekompletna?\nprzez SnakeDoc » 19.11.13, 10:46\nted napisał(a): Mam pytanie do speców technicznych - czy lista 214 U-bootów "chrapowych" z uboat.net jest listą na pewno wyczerpaną?\nNa pewno nie jest listą dokładną - często nie zgadzają się daty wyposażenia w chrapy. Kompletna też nie jest.\nMożesz porównać z tą listą:\nted napisał(a): Analizując historię poszczególnych U-bootów (tu U-441 i U-988) trafiłem na taką niespodziankę. Otóż w książce "Hitlera wojna U-bootów. Ścigani 1942-1945" C. Blaira w Aneksie 2 na s. 783-784 mam oba te okręty wyszczególnione jako jednostki ze Schnorkelem. Tarrant chyba tez podaje U-441 jako jednostkę z "chrapami" w książce "Ostatni rok Kriegsmarine maj 1944-maj 1945"". Obaj autorzy mylą się (w ogóle skąd mają te dane), czy to lista z uboat.net jest niekompletna?\nWygląda na to, że U441 był wyposażony w chrapy.\nU988 również - mówi o tym następujący fragment BdU KTB z dnia 5 czerwca 1944 roku:\n0532. the 5 Schnorchel boats freshly arrived in Atlantic (U 767 - 988 - 719 - 1191 - 671) to make for Western France at maximum continuous speed, submerged during day.\nPytanie kiedy chrapy mogły być zainstalowane - okręt został przyjęty do służby w połowie 1943 roku, natomiast chrapy zaczęły być montowane od początku roku 1944. Podejrzewam, że w przypadku tego okrętu miało to miejsce w trakcie końcowych prac wyposażeniowych w Kilonii, po zakończeniu szkolenia w połowie 1944 roku. Kilkudniowa przerwa w Norwegii (13 - 22 maja) mogła być poświęcona na szkolenie w używaniu chrap (które było przeprowadzane właśnie w Norwegii).\nprzez ted » 19.11.13, 19:15\nDzięki. Myślałem dokładnie tak samo już trzy lata temu - że te U-booty miały "chrapy" i nie myliłem się. Upewnić się jednak nigdy nie zaszkodzi.\nprzez ted » 22.11.13, 22:39\nZastanawiam się, czy w dziale z prezentowanymi tu historiami poszczególnych U-bootów nie byłoby dobrze "oznakować" w jakiś sposób te z nich, kóre posiadały na pewno Schnorkel? Np. Blair w swoim dwutomowym dziele w aneksach przy numerach U-bootów dodawał symbol z dużym "S", jeśli okręt otrzymał Schnorkel, można by było zastosować także jakieś logo pokazujące chrapy albo ich małe zdjęcie. Przy tych okrętach, gdzie data zamontowania "chrap" zostałaby dokładnie sprawdzona, można byłoby ją jeszcze dodawać. I bez niej informacja, że okręt w ogóle w trakcie wojny miał "chrapy" i tak jest dla niektórych ważna.\nNa pewno coś takiego wymaga trochę roboty, ale może warto? Sam mogę oferować pomoc w tej kwestii.


Samotne wyspy w oceanie życia – wywiad z Andrzejem Tomczykiem, nominowanym do Nagrody im. Jana Rodowicza „Anody” |\nSamotne wyspy w oceanie życia – wywiad z Andrzejem Tomczykiem, nominowanym do Nagrody im. Jana Rodowicza „Anody”\nFot. R. Wielgus/Muzeum Powstania Warszawskiego\nDo pracy, jaką wykonuje Andrzej Tomczyk, trzeba niezwykłego hartu ducha, bo chłopaków z poprawczaka nie można niczego nauczyć, jeśli nie zdobędzie się u nich autorytetu. Nie można zwątpić i odpuścić. Nie można oszukać. Nie można udawać. Trzeba im udowodnić, że są dla ciebie ważni.\nA.T.: Jako student polonistyki przyjeżdżałem tutaj do dziewczyny. Dla chłopaka, który większość życia spędził we Wrocławiu była to wyprawą na prowincję. Ale im bardziej poznawałem ludzi, którzy tworzą to miasto, tym bardziej stawało się ono moje. Racibórz ma piękną historię, ale mam wrażenie, że wciąż nie potrafimy znaleźć dla niego właściwego formatu. Mało kto wie, że w Raciborzu w 1241 roku zapisano uchodzące za najstarsze z zachowanych i napisanych w języku polskim zdań: „Gorze szą nam stało”, czyli słowa księcia Henryka Pobożnego wypowiedziane w obliczu klęski pod Legnicą. Marzy mi się Racibórz jako miasto żywe, w którym można aktywnie odpocząć, pełne tras rowerowych, biegowych, wykorzystujące położenie nad Odrą, potężnym zbiornikiem retencyjnym i granicą z Czechami. Dziś to położenie na uboczu, z dala od wielkiej śląskiej aglomeracji uważam za atut, bo niespieszne życie we współczesnym świecie jest bezcenną wartością. Wciąż jest tutaj sporo do odkrycia i zrobienia.\n7 lipiec 2021 admin Aktualności, Z życia gazet


PFR, Grupa PKL i PZN programem PolSKI Mistrz\nwspierają młodych narciarzy i snowboardzistów\n- Od wielu miesięcy rozmawialiśmy z naszymi partnerami w PZN o sposobie wykorzystania potencjału tras narciarskich i zaplecza sportowego ośrodków Grupy PKL. Dzięki zaangażowaniu wszystkich stron: PFR, Grupy PKL i PZN, wypracowaliśmy inicjatywę PolSKI Mistrz. Program ten jest szansą na wyszkolenie zawodników PZN, którzy przy wsparciu organizacyjnym i finansowym udzielanym przez Grupę PKL i jej właściciela będą przygotowani do rywalizacji o najwyższe sportowe cele - tłumaczy Daniel Pitrus, prezes zarządu PKL.\n- Program PolSKI Mistrz doskonale wpisuje się w strategię Polskich Kolei Linowych, gdzie Polski Fundusz Rozwoju jest inwestorem. Łączy bowiem wymiar biznesowy - rozwój i promocja tras, których operatorem jest PKL z wymiarem społecznym - wsparcie rozwoju polskiego narciarstwa zjazdowego i snowboardu. PKL ma jasno sprecyzowany plan rozwoju ośrodków narciarskich, które oprócz ogólnodostępnego charakteru turystycznego i amatorskiego będą rozwijać się w kierunku profesjonalnej, wyczynowej bazy dla polskich narciarzy i snowboardzistów. By móc rozwijać Program PolSKi Mistrz niezbędna jest jednak modernizacja i dostosowanie oferty narciarskiej ośrodków PKL, w których trenują polscy zawodnicy. Chcemy by narciarze i snowboardziści polskiej kadry mieli najlepsze warunki do rywalizacji sportowej o najwyższe cele. Zakładamy długofalowe wsparcie finansowe programu - mówi Paweł Borys, prezes zarządu PFR\n- Program PolSKI Mistrz ma służyć osiąganiu celów sportowych polskich zawodników, a także podniesieniu atrakcyjności ośrodków Grupy PKL. Trasy Grupy PKL są stale rozwijane zarówno w ramach unowocześniania systemu śnieżenia jak i zabezpieczenia tras, systemu pomiaru czasu i stosowania odpowiedniego sprzętu technicznego zgodnego z wytycznymi FIS i PZN - dodaje Patryk Białokozowicz, członek zarządu PKL.\n- Potencjał polskiego narciarstwa alpejskiego i snowboardu jest olbrzymi. Mamy kilka milionów narciarzy, którzy szusują na nartach rekreacyjnie, wiele historycznych sukcesów, ale także, może jeszcze nie najbardziej spektakularne, ale już zauważalne sukcesy naszch reprezentantów - Maryny Gąsienicy-Daniel, Aleksandry Król czy Oskara Kwiatkowskiego. Liczymy, że szerszy dostęp do zawodowego uprawiania narciarstwa i snowboardu, który jest możliwy dzięki współpracy z naszymi partnerami, przyczyni się do jeszcze większych sukcesów na arenie międzynarodowej oraz do tego, że w przyszłości będziemy na naszych stokach rozgrywali najważniejsze sportowe imprezy - podkreśla Apoloniusz Tajner, prezes PZN.\nPZN przeznacza wsparcie finansowe od partnerów programu PolSKI Mistrz na organizację krajowego współzawodnictwa sportowego poprzez cykl zawodów dla kategorii Młodzik oraz Junior Młodszy (Młodzieżowy Puchar Polski) oraz Junior i Senior (cykl zawodów Międzynarodowych FIS), a także Mistrzostw Polski w narciarstwie alpejskim oraz snowboardzie. Program wspiera także szkolenie Kadr Narodowych PZN w narciarstwie alpejskim i snowboardzie zjazdowym - kadry męskiej oraz damskiej, w tym transport, wynagrodzenia dla trenerów i zakup sprzętu.


Zakończyły się Warsztaty dobrego klimatu w Radziejowicach (10577)\nZ przeprowadzonej w trakcie spotkania ankiety wynikło, że wśród 50 osobowej grupy uczestników przeszło 69% osób uważa, że inwestycje w gminie mają istotne znaczenie dla zrównoważonego rozwoju oraz poprawy jakości życia jej mieszkańców. Jednocześnie aż 82% osób jako największą barierę we wdrażaniu tego typu rozwiązań wskazało brak środków na finansowanie tego typu inwestycji.\n„W ostatnim czasie widoczne jest coraz większe zainteresowanie realizowaniem proekologicznych inwestycji wśród polskich gmin. Wciąż jednak barierę do podejmowania tego typu działań stanowi brak wiedzy nt. nowoczesnych rozwiązań, zwłaszcza jeśli chodzi o możliwości uzyskania na nie dofinansowania. Warsztaty dobrego klimatu są cenną inicjatywą, ponieważ pokazują, że nawet wysokobudżetowe inwestycje są możliwe do zrealizowania w niewielkich gminach, jeżeli zostaną wykorzystane odpowiednie instrumenty np. w postaci dotacji unijnych.” - uważa Wojciech Szustakiewicz, Starosta Powiatu Żyrardowskiego.\nWarsztat w Radziejowicach podzielony został na cztery moduły tematyczne, które poprowadzili eksperci programu „Gaspol kibicuje klimatowi”. Pierwsza część spotkania poświęcona była wpływowi ekologicznych inwestycji na zrównoważony rozwój lokalnych społeczności. Dr Andrzej Hałasiewicz, zastępca dyrektora Fundacji Programów Pomocy dla Rolnictwa FAPA, podkreślał m.in. znaczenie efektywnego gospodarowania energią przez gminy, dającego szansę przeznaczenia zaoszczędzonych środków np. na utrzymanie gęstszej sieci szkół, domów kultury czy organizację imprez. W kolejnym wystąpieniu mgr Monika Jarzemska, członek Krajowej Agencji Poszanowania Energii, zaprezentowała różne rodzaje ekologicznych źródeł energii oraz korzyści, jaki niesie ze sobą efektywne ich wykorzystanie. Zachęcała także do przeanalizowania stanu polityki energetycznej w gminach i oceny efektywności stosowanych rozwiązań.\nW drugiej części spotkania mgr Kamil Dolata – ekspert firmy Gaspol – przedstawił nowoczesne rozwiązania energetyczne, takie jak gazowe pompy ciepła, sieci gazowe czy instalacje solarne. Ekspert przeprowadził w oparciu o kalkulator energetyczny symulację zużycia energii oraz możliwych oszczędności wynikających z zastosowania różnych źródeł ogrzewania dla przykładowych budynków zlokalizowanych w Radziejowicach. Tym samym pokazał, jak wiele energii i opłat na nią poniesionych można by zaoszczędzić poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań energetycznych. Ostatni moduł dotyczył funduszy wspierających proekologiczne inwestycje w gminach. Były wiceprezes NFOŚiGW – mgr inż. Artur Michalski,– omówił rodzaje dostępnych dla gmin w woj. mazowieckim funduszy krajowych i unijnych. Wskazał instytucje, w których można uzyskać dofinansowanie oraz warunki, jakie należy spełnić, aby uzyskać takie wsparcie. Omówił także zasady prawidłowego wypełniania wniosków, a także kryteria rozpatrywania.\nW spotkaniu w Radziejowicach wzięli udział przedstawiciele lokalnych władz m.in. z gminy Radziejowice, Mszczonów, Żyrardów, prywatni przedsiębiorcy z regionu, a także mieszkańcy gminy Radziejowice. Licznie zgromadzeni uczestnicy spotkania aktywnie dyskutowali nt. kwestii związanych z ekologicznymi rozwiązaniami energetycznymi oraz instrumentami wykorzystywanymi do ich realizacji. Wśród wielu pozytywnych opinii dotyczących różnorodności dostępnych źródeł finansowania, pojawiały się również głosy pełne wątpliwości co do polityki stosowanej przez państwo.\n„Brak jasnej, długoterminowej polityki w zakresie wspierania ekologicznych źródeł energii przez państwo polskie hamuje inwestycje w takie źródła” – uważa Sławomir Puchała, jeden z uczestników warsztatów.\nZróżnicowane opinie uczestników pozwoliły poznać najczęstsze obawy oraz dylematy, przed jakimi stają zarówno samorządowcy, przedsiębiorcy jak i mieszkańcy polskich gmin, którzy rozważają realizację proekologicznych inwestycji.\nPatronat nad warsztatami w Radziejowicach objęli:\n- Marszałek Województwa Mazowieckiego\n- Starosta Powiatu Żyrardowskiego\n- Wójt Gminy Radziejowice\n- Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie\n- LGD „Ziemia Chełmońskiego”\n- Radio dla Ciebie\n- Życie Żyrardowa\nPatroni instytucjonalni programu:\nPatroni „Warsztatów Dobrego Klimatu”:


Spy Fiction - informacje o grze, recenzje, zapowiedzi, aktualności, galerie - PPE.pl\nStrona głównaEncyklopedia gierSpy Fiction\nWydawca: Sammy Europe\nSpy Fiction to gra action-adventure z naciskiem na skradanie wyprodukowana przez studio Access Games i wydana przez Sammy tylko na PlayStation 2. Jej reżyserem był Hidetaka Suehiro, który kilka lat później zdobył większa sławę za sprawą Deadly Premonition.\nHistoria Spy Fiction skupia się na działaniach dwójki agentów należących do elitarnego oddziału SEA Phantom Strike. Są to Bishop oraz Shiela. Ich zadaniem jest powstrzymanie organizacji terrorystycznej, która straszy populację całej planety użyciem biologicznej broni masowego rażenia.\nPod względem rozgrywki produkcji Access Games blisko do serii Metal Gear Solid. Z grubsza wygląda to tak, że trafiamy w nieprzyjazne miejsce i musimy zrealizować wytyczną nie dając się wykryć. W odróżnieniu od popularnego cyklu Konami tutaj akcji nie przedstawia jednak kamera skupiająca się na jednym miejscu.\nW Spy Fiction czeka na nas dziesieć misji (nie licząc prologu). Misje trwają przeważnie coś około godziny i oferują sporo zróżnciowanych atrakcji. Nasi podopieczni mają do dyspozycji wszelkiej maści bronie oraz gadżety. Wymienić w tym kontekście można np. specjalny kamuflaż, który pozwala wtopić się w otoczenie, oraz jeszcze bardziej specjalny aparat cyfrowy umożliwiający sfotografowanie jakiejś osoby a następnie upodobnienia się do niej. Zrobienie użytku z tego urządzenia jest niekiedy niezbędne jeśli mamy zamiar dostać się do pilnie strzeżonych miejsc. W przypadku kiedy zostaniemy dostrzeżeni włącza się natomiast alarm. O poziomie zagrożenia informuje wskaźnik zmieniający kolory. Tych są trzy: czerwony, pomarańczowy i zielony.\nPomiędzy dwójką wspomnianych bohaterów nie ma większych różnic jeśli chodzi o umiejętności, chociaż nieco inne mogą być akcesoria których używają. Wybór postaci wpływa jednak na rozwój narracji, a podejmowane w trakcie rozgrywki decyzje rzutują na zakończenie. Swoją drogą jeśli chcemy zobaczyć prawdziwy zwieńczenie historii, Spy Fiction musimy przejść dwukrotnie.


Była to już trzecia rekonstrukcja historyczna w tym miejscu, za której przygotowanie odpowiadała Grupa Historyczno-Edukacyjna „Szare Szeregi”\n- Jesteśmy zaszczyceni, że możemy trzeci raz, z gminą i starostwem, zrobić wspaniałą rzecz historyczną – powiedział Zbigniew Rowiński, prezes Grupy Historyczno-Edukacyjnej „Szare Szeregi”. - Promujemy wydarzenia związane z heroiczną walką naszych dziadków i pradziadów, abyśmy żyli w kraju tolerancji, przyjaźni, miłości i sprawiedliwości.\nInscenizacji towarzyszyła narracja, która pokrótce przybliżała historyczny kontekst prezentowanych wydarzeń. Od ukazania drobnych, dywersyjnych akcji ulicznych (tzw. małego sabotażu) jak zrywanie okupacyjnych plakatów czy niemieckich flag, poprzez genezę i cele działalności „Szarych Szeregów”, aż do początków samego Powstania Warszawskiego. Pierwsze walki zaczęły się 1 sierpnia, jeszcze przed Godziną „W”. Już o godzinie 14 na Żoliborzu doszło do wymiany ognia między oddziałem powstańczym, a lotnikami niemieckimi, którzy jechali ciężarówką. Rekonstruktorzy, w niezwykle efektowny sposób (przy huku wystrzałów i efektach pirotechnicznych), przedstawili zdobycie budynku Poselstwa Czechosłowackiego przy ulicy Koszykowej, oraz pojazdu pancernego FAI-202 (zrobili przy nim zdjęcie aparatem fotograficznym z 1935 roku).\nOrganizatorzy pomyśleli również o najmłodszych uczestnikach pokazu i zaprosili dzieci do czynnego udziału poprzez wspólne budowanie powstańczych barykad, do których przed laty używało się... wszystkiego co było dostępne. Następnie publiczność, przy charakterystycznych dźwiękach syreny, przez kilka chwil mogła się poczuć jak ludność cywilna Warszawy podczas jednego z bombardowań dokonywanych przez niemieckie bombowce nurkujące. Przedstawiono też akcję ratunkową z udziałem harcerzy (gaszenie pożaru), ewakuację z Piaseczna koleją wąskotorową (pociąg, wracając do miasta, został omyłkowo ostrzelany przez sowiecką artylerię, w wyniku czego zginął, między innymi, kierownik pociągu) i dramat ludności cywilnej. Rekonstrukcja skończyła się, podobnie jak samo Powstanie, smutno - Niemcy pojmali jeńców (żołnierzy AK) i prowadzili ich do niewoli, z której wielu już nigdy nie wróciło do kraju. Wysiłek rekonstruktorów został nagrodzony przez widownię burzą oklasków.\n- Było fajnie, tylko trochę za głośno – skomentował na gorąco kilkuletni uczestnik pokazu.\nWydarzeniu towarzyszył również piknik historyczny, którego główną atrakcją była wystawa pojazdów z okresu Powstania Warszawskiego.


Rodesjany poszukują kochającego domu - finał – Heyevent.com\nRodesjany poszukują kochającego domu - finał\n31 Thursday, 31 December 2020, 23:00\nCHARAKTER: Przyjazna, radosna, spokojna ale z charakterkiem.\nDLA KOGO: Dla osoby spokojnej, stanowczej i opanowanej.\nWIEK: 9 ...\nSTOSUNEK DO PSÓW / SUK: Neutralny do pozytywny do suk, do samców raczej negatywny\nCHARAKTER: Przyjazny, radosny, spokojny.\nOPIS: Molly i Juki do naszego schroniska trafiły w połowie sierpnia zostały oddane przez właścicielkę z powodu trudnej sytuacji życiowej tak nam to wszystko zostało przedstawione, niestety prawda była trochę inna i zarówno jak i psy tak i nasza załoga została oszukana, na szczęście właścicielka zrzekła się praw do psów a my jesteśmy ich prawnymi opiekunami i możemy szukać im nowego ale wspólnego domu.\nMolly i Juki to wspaniałe psy, które wzajemnie się uzupełniają charakterami, Molly z początku trochę wycofana i do obcych podchodzi z dozą nieufności ale jak już pozna osobę to staje się super otwartą i ciekawską sunią, bardzo energiczna i wpatrzona w przewodnika. Natomiast Juki spokojny starszy pan który od razu podchodzi do człowieka z czułością i pragnie z nim kontaktu jest naprawdę otwartym i towarzyskim psiakiem który na spacerach lubi pohasać.\nNa spacerach ładnie maszerują na smyczy nie ciągną i nie wyrywają się, są obeznane z ruchem ulicznym i znają podstawowe komendy. W kontaktach z innymi psami pierwsze nie atakują ale sprowokowane nie pozostaną dłużne dlatego w nowym domu nie powinny mieszkać z innym psem.\nMolly i juki w nowym domu spokojnie mogą zamieszkać ze starszym dzieckiem.\nSZUKAMY DLA NICH WSPÓLNEGO DOMU PONIEWAŻ SĄ ZE SOBA BARDZO ZRZYTE INIE ZOSTANNĄ ROZDZIELONE.\nPreferowani będą potencjalni opiekunowie z doświadczeniem w rasie.\nMolly i Juki przebywają w schronisku dla bezdomnych zwierząt OTOZ Animals „Ciapkowo” w Gdyni.\n1. kontakt do schroniska:\ntelefon bezpośredni do Jarka: 505 441 318\n2. Kontakt do mnie:\nKasia Ka Katarzyna\ntel.508 897 719\ndo wysyłek paczek:\n( wysyłka do firmy Perfect Construction)\nnumer konta: 70 1020 1811 0000 0202 0280 3484


Warszawa. Różowe skrzyneczki w śródmiejskich szkołach. Walka z wykluczeniem - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nŚródmieście jako pierwsza dzielnica w Warszawie dołącza do akcji "Różowa skrzyneczka". Po zakończeniu nauki zdalnej na uczennice 34 podstawówek i szkół średnich będą czekać specjalne skrzynki zawierające artykuły higieniczne niezbędne podczas miesiączki. To forma przeciwdziałania wykluczeniu i ubóstwu menstruacyjnemu.\nWarszawa. W śródmiejskich podstawówkach pojawią się "Różowe skrzyneczki"Źródło: Urząd Dzielnicy Śródmieście, fot: Urząd Dzielnicy Śródmieście\n"Różowa skrzyneczka" to inicjatywa, której celem jest walka z&nbspwykluczeniem menstruacyjnym oraz ułatwienie dostępu do środków higieny osobistej na czas menstruacji.\n- Miesiączka nie jest powodem do wstydu, a&nbsptym bardziej wykluczenia. Choć wydaje się to oczywistością, to szczególnie w&nbspprzypadku młodych kobiet jest ona często źródłem skrępowania -&nbspzwłaszcza, gdy wystąpi niespodziewanie. Blisko 20 proc. uczennic opuszcza zajęcia właśnie z&nbsppowodu wstydu wywołanego miesiączkowaniem i&nbspbraku dostępu do środków higienicznych. Mówimy temu stanowcze "nie". Dziewczynki z&nbspubogich domów, jak również te, które nie miały z&nbspkim porozmawiać o&nbsptym, jak radzić sobie z&nbspmenstruacją, mogą liczyć na nas. Gorąco zachęcam pozostałe dzielnice, a&nbsptakże podmioty prywatne, do dołączenia do akcji - powiedziała zastępczyni burmistrza Śródmieścia Magdalena Wojciechowska.\nSpecjalnie oznaczone pojemniki pojawią się w&nbsp34 śródmiejskich placówkach edukacyjnych. Znajdą się w&nbspnich darmowe tampony, podpaski, nawilżane chusteczki oraz broszury informacyjne. W&nbspjednej ze szkół -&nbsppodstawówce nr 203 im. Antoniny i&nbspJana Żabińskich przy ul. Skorupki 8 -&nbspskrzyneczka pojawiła się już 1&nbspmarca. Została tam powieszona z&nbspinicjatywy rady rodziców. Dzielnica Śródmieście zajmie się również bieżącym uzupełnianiem produktów. Produkty kupowane będą w&nbspznacznie obniżonych cenach dzięki współpracy dzielnicy z&nbsporganizacjami pozarządowymi, zespołem "Różowa skrzyneczka" oraz firmami.\nWarszawa. Walka z ubóstwem menstruacyjnym\nSzacuje się, że w&nbspPolsce z&nbsptrudnościami wynikającymi z braku środków na zakup podpasek boryka się około 500 tys. kobiet. Są wśród nich osoby żyjące w&nbspskrajnym ubóstwie, kobiety z&nbsprodzin wielodzietnych, przemocowych, uchodźczynie, dziewczynki z&nbspdomów dziecka, a&nbsptakże osoby w&nbspkryzysie bezdomności.\nBrak dostępu do artykułów higienicznych szczególnie mocno uderza w&nbspdziewczynki w&nbspwieku szkolnym. Niejednokrotnie z&nbsppowodu menstruacji rezygnują z&nbsplekcji. Częściej niż na wizytę u&nbspszkolnej higienistki, dziewczynki decydują się na groźne dla zdrowia zastępowanie podpasek papierem toaletowym. Taka sytuacja wywołuje nie tylko dyskomfort fizyczny, ale też odciska piętno na sferze psychicznej i&nbspemocjonalnej.


Elektryczny Hyundai nowym partnerem Onet Rano - omediach.info\nElektryczny Hyundai nowym partnerem Onet Rano\nWłaściciel formatu „Onet Rano” nawiązał współpracę z Hyundai Motor Poland. Od 10 stycznia portal realizuje program z samochodu o napędzie wyłącznie elektrycznym.\nProgram „Onet Rano” jest jest realizowany z nowego studia, za które służy wnętrze Hyundai IONIQ 5. Ten SUV pokonuje długie dystanse, korzystając wyłącznie z napędu elektrycznego. Jak poinformował właściciel Onet.pl, IONIQ 5 oddaje zaangażowanie „Onet Rano” w zrównoważony rozwój i troskę o środowisko, a jego zeroemisyjny tryb jazdy sprawdzi się szczególnie podczas odcinków realizowanych w centrum miasta.\nElektryczny Hyundai IONIQ 5\nProgram „Onet Rano” można oglądać od poniedziałku do piątku o godzinie 7:55 na portalu Onet.pl.


Alerta - kursy i szkolenia z bezpieczeństwa\nAlerta jest firmą, która wykonuje profesjonalne szkolenia oraz usługi związane z bezpieczeństwem przeciw pożarowym. Jeśli szukasz usług związanych z uprawnieniami zawodowymi, pierwszą pomocą bądź pracą na wysokościach, firma Alerta na pewno pomoże. Wszyscy pracownicy mają duże doświadczenie i zawsze służą fachową pomocą. Głównym zadaniem firmy jest nieustanny rozwój oraz zagwarantowanie najwyższej jakości obsługi. Wszystkich zainteresowanych ofertą serdecznie zapraszamy na oficjalną stronę Alerta.\nSzczegóły wpisu strony internetowej alerta.pl:\nData dodania: 2017/12/05 - 11:04\nSłowa kluczowe: bezpieczeństwo, Alerta, bhp\nPodlinkuj wpis strony internetowej alerta.pl:


Niebezpieczeństwo synkretyzmu | Droga medytacji\nBlogKonferencjePolecane książkiO naszej grupieDla dzieciO autorze blogaKontakt\n« Medytacja jest jak wpatrywanie się w słońce\nMedytacja jest czuwaniem »\nNo to dzisiaj będzie długo! Życzę szczęścia tym wszystkim, którzy chcą przebrnąć przez ten wpis w całości :-)\nOstatnie wydarzenia jak i dyskusje, które przyniosły temat granic jakie powinien stawiać sobie chrześcijanin w swoich duchowych praktykach a także problemu synkretyzmu, niestety nie rzadkiego dzisiaj zjawiska (bo ciągle obserwujemy wielu chrześcijan, którzy jednocześnie praktykują jogę, chodzą do wróżki czy leczą się u bioenergoterapeutów oraz ubogacają swoją wiarę takimi chociażby przekonaniami, jak to, które wyszło w czasie tegorocznych badań socjologicznych, że ok. 30% katolików w Polsce wierzy w reinkarnację) i rodzącego wiele duchowych niebezpieczeństw i zamieszania. Oczywiście nie sposób omawiać wszystkich poruszonych kwestii za jednym zamachem, bo i nie wolno wrzucać ich wszystkich do jednego worka, gdyż dotyczą różnych kwestii i ich powodem może być wiele różnych źródeł, to jednak czuję się niejako wywołany do tablicy, aby poruszyć i te kwestie, tym bardziej, że tam, gdzie mowa o medytacji także podobne niebezpieczeństwa wydają się na nas czyhać.\nJest to problem oczywiście nie nowy, ale jak widać istotny, skoro na jego temat powstaje ostatnio dużo publikacji. Przestrzegają przed tym problemem egzorcyści i kierownicy duchowi, którzy najbliżej spotykają się ze zjawiskami prób mieszania różnych tradycji duchowych a także porusza go już nie po raz pierwszy papież Benedykt XVI, który jako „rasowy” teolog jest szczególnie wrażliwy na to, co może na pierwszy rzut oka wydawać się niewinnie, ale skutecznie potrafi zakazić wiarę wyznawców katolicyzmu. Nie jest to temat także obcy dla piszącego te słowa, gdyż mając okazję prowadzić zajęcia z religiologii i ekumenizmu także w środowisku studenckim spotykam się z wieloma pytaniami dotyczącymi tychże kwestii, pokazujących nie małe zamieszanie w tym temacie, jakie dzisiaj ma miejsce. Dowodem tego chaosu panującego w spojrzeniu na niebezpieczeństwo synkretyzmu (z jednej strony widzianego wszędzie z drugiej zupełnie lekceważonego) jest to, co możemy znaleźć na rozmaitych forach dotyczących duchowości czy medytacji. Nie chcąc popadać w żadną skrajność a jedynie uściślać pewne kwestie na tyle na ile mogę czuć się w tym względzie kompetentny (a ufam, że choć po trosze mogę, zajmując się od wielu lat religioznawstwem i uczestnicząc aktywnie w dialogu międzyreligijnym a nade wszystko ucząc się ciągle od autorytetów, które spotykam na mojej drodze), chcę podjąć tutaj kilka kwestii, które mam nadzieję dla wielu będą pomocą w patrzeniu na te sprawy a dla mnie samego szansą dookreślenia moich własnych poglądów, które być może dla niektórych osób były jak dotąd nie do końca czytelne, mogąc powodować jakiekolwiek zamieszanie w tej kwestii, za co przepraszam, biorąc na siebie pełną odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Mam także świadomość tego, że nie wszyscy z tym, co piszę się zgodzą (i oczywiście to szanuję), nie chodzi mi jednak o wchodzenie w jakąkolwiek polemikę, lecz o ukazanie mojego sposobu widzenia pewnych spraw, wynikających z osobistego doświadczenia i troski o stawanie w prawdzie, której domaga się od nas Chrystus. Mam jednak świadomość, że zagadnienie nie jest łatwe, gdyż uczestnicząc ostatnio w redakcji pewnego tekstu, który ma być zaprezentowany jako list Episkopatu Polski na temat duchowych zagrożeń dla katolików, które przygotowuje Komitet Episkopatu d.s. Dialogu z religiami Niechrześcijańskimi, którego mam przyjemność być członkiem również spotykam się z bardzo różnymi poglądami na wiele spraw ludzi ze środowisk Kościoła katolickiego.\nDlatego może warto zacząć w tym miejscu od przywołania słów z niedawnej, bo mającej miejsce zaledwie kilka dni temu audiencji generalnej (17.10.2012), w której to papież zawarł mocne słowa przeciw relatywizmowi i synkretyzmowi religijnemu:\n„Nieprzypadkowo pragnieniem błogosławionego Jana Pawła II było, aby Katechizm Kościoła Katolickiego, norma pewna dla nauczania wiary i pewne źródło do katechezy odnowionej u źródeł wiary, było oparte o „Credo”. Chodziło o potwierdzenie i ochronę tego centralnego rdzenia prawd wiary za pośrednictwem języka bardziej zrozumiałego dla ludzi naszych czasów. Obowiązkiem Kościoła jest przekazywanie wiary, głoszenie Ewangelii aż prawdy chrześcijańskie staną się światłem w nowych przemianach kulturowych, a chrześcijanie będą potrafili nadawać sens nadziei, jaką niosą. Dziś w porównaniu z przeszłością żyjemy w społeczeństwie głęboko zmienionym i w będącym ciągłym ruchu. Procesy sekularyzacji i rozprzestrzeniającej się mentalności nihilistycznej, w której wszystko jest relatywne, silnie naznaczyły ludzką mentalność. Tak więc życie często przeżywane jest z łatwością, bez jasnych ideałów i solidnych nadziei, pośród płynnych i prowizorycznych więzi społecznych i rodzinnych. Przede wszystkim nowe pokolenia nie są wychowywane do poszukiwania prawdy i głębokiego sensu egzystencji, która przekroczy jej treść i wzniesie ku stabilności uczuć i ufności. Przeciwnie, relatywizm prowadzi do braku stałych punktów odniesienia, podejrzliwość i niestałość prowokują załamania w relacjach ludzkich, życie zaś jest przeżywane w krótkotrwałych eksperymentach, bez przyjmowania odpowiedzialności. Jeśli indywidualizm i relatywizm wydają się dominować nad duszami wielu współczesnych, nie można mówić, że wierni są całkowicie odporni na te niebezpieczeństwa, z którymi jesteśmy konfrontowani w przekazywaniu wiary. Badania prowadzone na wszystkich kontynentach z okazji rozpoczęcia Synodu Biskupów dla Nowej Ewangelizacji uwidoczniły niektóre z nich: wiarę przeżywaną w sposób pasywny i prywatny, odrzucenie edukacji w wierze, rozbieżność między wiarą a życiem.\nWielu chrześcijan często nie zna nawet rdzenia katolickiej wiary, „Credo”, pozostawiając w ten sposób przestrzeń dla pewnego synkretyzmu i relatywizmu religijnego, bez wyjaśniania prawd do wierzenia i zbawczego charakteru chrześcijaństwa. Dziś ryzyko zbudowania religii – tzw. „wierz, jak chcesz”, nie jest więc tak odległe. Musimy natomiast powrócić do Boga, do Boga Jezusa Chrystusa, musimy odkryć przesłanie Ewangelii, pozwolić mu wejść jak najgłębiej w nasze sumienia i w nasze życie codzienne.”\nCałość wypowiedzi papieża można znaleźć pod adresem: http://www.radiomaryja.pl/kosciol/srodowa-audiencja-generalna-148/\nMoże nie poruszał bym tego tematu w tak jaskrawy sposób, ale jak wspomniałem przekonały mnie do tego ostatnie wydarzenia a także maile, jakie otrzymuję od niektórych osób, które uczestniczą (bądź uczestniczyły) w spotkaniach medytacyjnych i czytają mojego bloga. Oczywiście czuję się po trosze winny i odpowiedzialny za taki stan rzeczy, gdyż nie do końca zdawałem sobie sprawę, że osoby szukające spotkań na płaszczyźnie chrześcijańskiej medytacji mogą źle odebrać pewne rzeczy czy praktyki, które umocniły ich decyzje o odejściu z grupy. Nie mają wprawdzie te osoby zastrzeżeń, co do formy naszej modlitwy i jej sposobu prowadzenia, ale jedną z przyczyn ich rezygnacji ze spotkań, jak sugerują mi autorzy maili jest to, co usłyszeli na spotkaniu po medytacji, gdzie była możliwość podzielenia się trochę swoim doświadczeniem duchowym i opowiedzenia o sobie. Otóż na spotkania modlitewne, które odbywają się od niedawna w nowym miejscu (w Kościele Wspólnot Jerozolimskich) przychodzą osoby, które nie zawsze po drodze zahaczyły o klasztor oo. Benedyktynów w Lubiniu i trochę przeraziły się tym, że niektóre z osób uczestniczących w spotkaniach medytacyjnych jeżdżą tam, aby uczestniczyć w praktykach medytacji chrześcijańskiej, w której uczestniczą także nauczyciele buddyzmu czy zen. Jest to dla mnie w pewnym sensie nowa sytuacja, której nie przewidziałem, gdyż dotąd na spotkania medytacyjne przychodziły osoby, z których znakomita większość była w Lubiniu. To uczy mnie, że pewne rzeczy trzeba bardzo jasno wyjaśniać, żeby nie przynosiły zamieszania. Rzeczywiście jest tak, że do klasztoru w Lubiniu od lat przyjeżdżają przedstawiciele różnych odłamów buddyzmu (i nie tylko). Jednym z powodów obecności takich osób w Lubiniu jest to, że po Soborze Watykańskim II i jego nowym spojrzeniu na inne religie najpełniej bodaj ujętym w soborowej deklaracji Nostra Aetate benedyktyni zostali poproszeni przez Stolicę Apostolska, aby z racji swojego monastycznego trybu życia zajęli się dialogiem z przedstawicielami buddyzmu, z nadzieją, że mnisze życie obu stron dialogu i dzielenie się jego duchowymi owocami może rzucić nieco światła na wzajemne zrozumienie się i posłużyć dialogowi międzyreligijnemu. Przy czym sam dialog, któremu asumpt dał właśnie ostatni Sobór jest rzeczywistością spotkania przedstawicieli różnych religii, w celu lepszego wzajemnego poznania się i zrozumienia, ale także uchronienia przed tym, co nazywamy zjawiskiem synkretyzmu. Oczywiście warunkiem owocnego uczestniczenia w dialogu jest osobiste i bardzo głębokie osadzenie w swojej duchowej tradycji i przekonanie o swojej tożsamości duchowej i jej wartości. Kogo lepszego zatem wybrać do tej roli niż mnicha (zarówno ze strony katolickiej jak i buddyjskiej) z nadzieją, że nie zdradzi on swojej tradycji i zostanie wobec innych najlepszym świadkiem i rzecznikiem duchowego doświadczenia? I tak oto przed ponad 25 laty została powołana do życia idea Monastic Interreligious Dialogue (Międzyreligijnego Dialogu Monastycznego), w którym uczestniczą ze strony katolickiej mnisi benedyktyńscy i cysterscy. W Polsce ośrodkiem takiego dialogu był właśnie klasztor benedyktynów w Lubiniu, a to także ze względu na rezydującego tam znawcę kultury wschodniej i przez lata przeora tego klasztoru ojca Jana Berezę, z którym przez lata miałem przyjemność pracować w Komisji Episkopatu Polski d.s. Dialogu Międzyreligijnego. Zatem zapraszanie do Lubinia mnichów buddyjskich różnych denominacji było przyczynkiem do tego dialogu, ale także od kiedy w Lubiniu powstało Centrum Medytacji Chrześcijańskiej okazją do wymiany duchowych doświadczeń. Sam miałem okazję w kilku takich spotkaniach uczestniczyć i być zbudowanym świadectwem duchowego doświadczenia przedstawicieli buddyzmu, którzy nie tylko nie zachęcali katolików do jego praktykowania, ale wyraźnie przestrzegali przed mieszaniem tych dwóch tradycji duchowych.\nCzy wszyscy ich posłuchali? Z pewnością nie. Natura człowieka jest przewrotna i skłonna do eksperymentowania, także na płaszczyźnie duchowej, niestety czasem nie rozumiejąc, że może się za tym kryć więcej niebezpieczeństw niż pożytku duchowego. Ale człowiek jest wolny i ma prawo decydować o sobie i tym, co robi, nawet jeśli skutkiem (zamierzonym lub nie) byłoby narażanie się na duchowe zamieszanie, zdrada swojej tożsamości religijnej a nawet grzech bałwochwalstwa, o którym dzisiaj mówi się coraz rzadziej, ale który ciągle wisi nad nami niczym widmo, jak kiedyś wisiał nad Izraelitami – jedynym monoteistycznym narodem otoczonym zewsząd politeistami. Oczywiście te błędy nie dotyczą jedynie ludzi świeckich. Jeszcze gorzej, gdy popełniają je duchowni, którzy powinni być przewodnikami i wzorem w wierności swojej wierze. Stąd delikatnie mówiąc pojawiają się moje obiekcje (zresztą nie tylko moje), gdy na horyzoncie doświadczenia religijnego pojawiają się postaci kapłanów katolickich, którzy jednocześnie mienią się być nauczycielami zen. Pytanie moje, które rodzi się w takiej sytuacji brzmi: Czy jest to w ogóle do pogodzenia? A także drugie pytanie, które przy tej okazji wydaje się bardziej zasadne: Czy służy to pożytkowi duchowemu wiernych? Bo jeśli tak, to w porządku, ale jeśli nie a niestety ku tej drugiej odpowiedzi skłaniam się całym sercem i rozumem, to być może podpadamy pod przestrogę samego Chrystusa: „Lecz kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza. Biada światu z powodu zgorszeń! Muszą wprawdzie przyjść zgorszenia, lecz biada człowiekowi, przez którego dokonuje się zgorszenie”. [Mt 18,6-7]\nNie istnieje „chrześcijański zen”(tak jak nie istnieje chrześcijańska joga czy chrześcijańska magia). Jest albo zen, albo chrześcijaństwo. Obie rzeczywistości wyrastają zupełnie z innego fundamentu i o ile Sobór Watykański II szanuje i docenia duchowe doświadczenie obecne w innych religiach, to jednak nie godzi się na ich mieszanie. Wszelkie skojarzenia dotyczące istnienia „chrześcijańskiego zen” mogą być jedynie źródłem zamieszania a nie ubogacenia duchowego jak chcą tego niektórzy jego zwolennicy. Skądinąd nie wiem dlaczego łatwiej przychodzi nam przełknąć termin: „Zen dla chrześcijan” niż termin „chrześcijańska magia”, który nie tylko jest zgrzytem terminologicznym, ale na odległość pachnie siarką, choć przecież wielu współczesnych wróżek i wróżów odwołuje się do chrześcijaństwa, aniołów, Ewangelii aby tym łatwiej sprzedać swój usługi naiwnym i nierozsądnym chrześcijanom.\nOczywiście napisze ktoś próbując bronić tezy o nieszkodliwości zen dla chrześcijan, że roshi Yasutani w wykładzie umieszczonym w książce Trzy filary Zenwymienia pięć rodzajów zen, z czego o pierwszym—tzw. bompu—mówi: „Chciałbym teraz wyliczyć różne rodzaje zen. Dopóki nie nauczycie się ich rozróżniać, będziecie mylić się w istotnych sprawach. (…) Pierwszy z tych typów nazywa się bompu, czyli zwykły zen, w przeciwieństwie do czterech pozostałych, które mogą być uważane za szczególny rodzaj zen, stosownie do odpowiednich celów różnych osób. Zen bompu—wolny od filozoficznej czy religijnej treści—jest dla każdego i dla wszystkich. Taki zen praktykuje się w przekonaniu, że stwarza się w ten sposób możliwość poprawy zdrowia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Ponieważ z pewnością nie może on wywoływać złych skutków, dlatego też każdy może go praktykować, niezależnie od rodzaju swej wiary religijnej, ale także wtedy, gdy jest się niewierzącym. Zen bompu może być uprawiany w celu zapobiegania chorobom natury psychosomatycznej i w celu ogólnej poprawy zdrowia”.\nMoże zatem ktoś zasugerować, że H. Enomiya-Lasalle – jezuita, który działał jako nauczyciel zen w linii Sambo-Kyodan, czy Willigis Jäger benedyktyn i mistrz zen, który jak sam mówi czerpie inspiracje z mistyki chrześcijańskiej i jest założycielem Benediktushof w Holzkirchen, Centrum Dróg Duchowych proponują chrześcijanom powyższy rodzaj zen— który polega jedynie na koncentracji i kontroli umysłu, co może pomóc chrześcijanom w ich praktykach modlitewnych.\nOczywiście wobec takiego postawienia sprawy stawiam głośne VETO! Może nie jestem specjalista od buddyzmu, choć dane było mi popełnić dwie prace na temat buddyzmu (jedna to praca magisterska z religioznawstwa, druga to licencjacka, niestety w trakcie dalszych studiów musiałem zająć się islamem z braku promotora, co nie znaczy, że buddyzm i buddyści pozostali poza kręgiem moich zainteresowań), to jednak muszę sprzeciwić się możliwości takiego łączenia, które nie znajduje żadnego uzasadnienia w podążaniu duchową ścieżką a zwłaszcza jeśli ma to być ścieżka chrześcijańskiego życia. Zanim wejdę w szczegóły mojego sprzeciwu najpierw staram się stawiać zawsze pytanie najprostsze, którego domaga się właściwe odczytywanie chrześcijańskiego objawienia: Czego szuka katolicki kapłan i mnich z praktyce zen? I nawet, jeśli odpowiedź będzie brzmiała, że jedynie „poprawy zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego” jak chcą obrońcy takich jegomości lub zwykłej relaksacji jak chcą inni, to i tak jest to argument nie do przyjęcia, gdyż oznaczał by, że ja – katolik nie mogę znaleźć rzeczonego zdrowia w Chrystusie (który jako Bóg jest jego dawcą i źródłem najpewniejszym) i muszę szukać go gdzie indziej. Zatem albo nie ufam Chrystusowi, że jako Bóg może On mi dać zdrowie i pokój serca (zresztą jedyny w swoim rodzaju, bo jak sam mówi: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję” [J 14,27], albo nie uznaję tego, co przyniósł Chrystus za pełnie objawienie i jestem zmuszony szukać prawdy gdzie indziej (jak w takim razie ma się do tego słowo Chrystusa, który mówi o sobie: „Ja jestem drogą i prawda i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze Mnie”[ J 14,6] ?). Czy nie widzą ci, którzy próbują w sobie łączyć to, co jest nie do połączenia, że przynoszą wielkie zamieszanie?\nI raz jeszcze podkreślam – nie chodzi tu o brak szacunku dla wyznawców innych religii czy o niedocenianie tego duchowego owocu, jaki z nich wyrasta, jak o tym przypomina przywołana już przeze mnie deklaracja Nostra Aetate, gdzie w numerze 2 tego dokumentu czytamy:\nOd pradawnych czasów aż do naszej epoki znajdujemy u różnych narodów jakieś rozpoznanie owej tajemniczej mocy, która obecna jest w biegu spraw świata i wydarzeniach ludzkiego życia; nieraz nawet uznanie Najwyższego Bóstwa lub też Ojca. Rozpoznanie to i uznanie przenika ich życie głębokim zmysłem religijnym. Religie zaś związane z rozwojem kultury starają się odpowiedzieć na te same pytania za pomocą coraz subtelniejszych pojęć i bardziej wykształconego języka.\nKościół katolicki nic nie odrzuca z tego, co w religiach owych prawdziwe jest i święte. Ze szczerym szacunkiem odnosi się do owych sposobów działania i życia, do owych nakazów i doktryn, które chociaż w wielu wypadkach różnią się od zasad przez niego wyznawanych i głoszonych, nierzadko jednak odbijają promień owej Prawdy, która oświeca wszystkich ludzi.\nGłosi zaś i obowiązany jest głosić bez przerwy Chrystusa, który jest „drogą, prawdą i życiem” (J 14,6), w którym ludzie znajdują pełnię życia religijnego i w którym Bóg wszystko z sobą pojednał. Przeto wzywa synów swoich, aby z roztropnością i miłością przez rozmowy i współpracę z wyznawcami innych religii, dając świadectwo wiary i życia chrześcijańskiego, uznawali, chronili i wspierali owe dobra duchowe i moralne, a także wartości społeczno-kulturalne, które u tamtych się znajdują. (DRN 2).\nPodkreślmy raz jeszcze to co mówi soborowa deklaracja:„Głosi zaś i obowiązany jest głosić bez przerwy Chrystusa, który jest ” drogą, prawdą i życiem” (J 14,6), w którym ludzie znajdują pełnię życia religijnego…” A jeśli w Kościele i w Chrystusie jest pełnia życia religijnego i pełnia objawienia to pozwolę sobie raz jeszcze zapytać: Czego szukamy w praktykach wywodzących się bezpośrednio z innych tradycji religijnych? Dlaczego próbujemy uzupełnić nasze praktyki, zupełnie jakby czegoś im brakowało, czego nie można by znaleźć w Chrystusie i przyniesionym przez Niego objawieniu i dlatego kierujemy się w stronę innych filozofii czy praktyk duchowych? I wreszcie jak takie próby asymilowania praktyk wywodzących się z innych tradycji mają się do tego, czego od nas – świadków Chrystusa – domaga się Kościół, gdy mówi, że jesteśmy powołani do tego, by „dawać świadectwo wiary i życia chrześcijańskiego”?\nRaz jeszcze pragnę podkreślić, aby nie zostać źle zrozumianym, że nie chodzi mi o sytuację w której spotykając się z przedstawicielami np. zen korzystamy z ich doświadczenia duchowego, czy dzielimy się po to, aby się nim wzajemnie ubogacać. Chodzi mi raczej o pewne bezkrytyczne otwieranie się na to, co dotyczy duchowości Wschodu, a co mogłoby się wydawać „może” być uzupełnieniem dla naszej praktyki religijnej. I tutaj pragnę odwołać się do doświadczenia, jakie wyrasta z mojej długiej znajomości z o. Janem Berezą i stworzonym przez niego Centrum Medytacji Chrześcijańskiej w Lubiniu, który zapraszając do Lubinia przedstawicieli różnych środowisk buddyjskich (sam będąc znawcą buddyzmu) korzystał z ich doświadczenia i świadectwa, które pozwalało nierzadko wielu osobom odkrywać takie elementy chrześcijaństwa, których wcześniej nie potrafili dostrzec. Dowodem na to było doświadczenie wielu osób (kiedyś ochrzczonych, które porzuciły chrześcijaństwo na rzecz np. buddyzmu), które sam poznałem, a które dzięki spotkaniom w Lubiniu i świadectwu buddyjskich mnichów i otwartości ojca Jana wracały z buddyzmu czy uwikłania w różne sekty o proweniencji hinduistycznej na łono chrześcijaństwa, odkrywając, że również tutaj można praktykować podobną formę modlitwy bez zdradzania swojej chrześcijańskiej tożsamości.\nOczywiście byłem także świadkiem wielu słów krytyki kierowanych pod adresem ojca Jana, które wynikały raczej z niezrozumienia niż z faktycznej oceny rzeczywistości. W jednej z takich burzliwych dyskusji miałem nawet okazje uczestniczyć podczas jednego z wielu posiedzeń Komitetu d.s. Dialogu z religiami Niechrześcijańskimi, w którym jak wspomniałem razem z ojcem Janem uczestniczyliśmy i bardzo podobało mi się to w jaki sposób ojciec Jan pewne rzeczy tłumaczył. Bolało go to, że w kilkadziesiąt lat po Soborze Watykańskim II każda próba otwarcia się na bogactwo duchowe innych religii postrzegana była przez niektórych fundamentalistów (używając tu terminu: fundamentalista mam na myśli teologów fundamentalnych, których zadaniem jest apologetyka, a więc nauka zajmująca się obroną chrześcijaństwa) jako próba podważania zbawczej misji chrześcijaństwa. Siła chrześcijaństwa – jak zwykł mawiać ojciec Jan – polega od zawsze m.in. na tym, że przez wieki pozostawało otwarte na inne kultury, a jego przesłanie było na tyle czytelne i jasne, iż elementy innych kultur czy religii nie mogły stanowić zagrożenia dla kogoś, kto naprawdę i na poważnie przyjął zbawcze orędzie Chrystusa. Oczywiście to samo chrześcijaństwo potrafiło być radykalne, gdy rodziło się niebezpieczeństwo przekraczania granic, które godziły by w wierność nauce ewangelii. Oczywiście nigdy ojciec Jan nie kwestionował, że wspomniane różnorakie elementy różnych kultur i religii mogą być groźne dla tych „letnich” chrześcijan, którzy nie mają głęboko zakorzenionej tożsamości chrześcijańskiej. Ale tym zagraża wszystko, nie tylko inne religie. I oczywiście jeśli ktoś porzuca wiarę chrześcijańską na rzecz np. buddyzmu, to tego, co porzuca nie można nazwać wiarą lecz jedynie jakąś jej namiastką, gdyż ktoś naprawdę wierzący i przekonany o prawdziwości orędzia Chrystusowego z cała pewnością nie porzuciłby go dla drogi, która w stosunku do chrześcijaństwa wyraża raczej pewien brak niż pełnię, bardziej duchowy regres niż postęp. Istota zatem problemu tkwi – jak pisze M. Zięba – w zdaniu: “nie ma już ani Żyda, ani poganina, bo wszyscy jesteśmy kimś jednym w Chrystusie Jezusie” (Ga 3,28). Chodzi o to, że w spotkaniu z przedstawicielem innej religii i kultury staję się świadkiem tego w co wierze i czym żyję, ale po spotkaniu każdy pozostaje sobą i nie wykorzenia się z kultury czy religii, w której wyrósł. Jeśli jednak spotkanie takie zaowocowało by tym, że ktoś porzuca swoją religie, albo próbuje połączyć to, co u swoich fundamentów jest różne (jak wspomniani przeze mnie ojcowie będącymi jednocześnie mistrzami zen) świadczyć to jedynie może o braku wspomnianego mocnego ugruntowania w swojej własnej tradycji i tożsamości religijnej.\nPotwierdza to także doświadczenie jakie znajduję u Thomasa Mertona, którego otwartość na Wschód trudno przecenić, ale który jednocześnie był tak mocno ugruntowany w swojej duchowej tożsamości, że w tym poszukiwaniu mógł być bezpieczny i mógł stać się wzorem takiej otwartości dla innych.\nTak więc wracając do problemu synkretyzmu, aby pewne kwestie wyjaśnić warto nadmienić w tym miejscu, że z synkretyzmem mamy do czynienia wtedy, kiedy ewidentnie łączymy elementy doktrynalne czy duchowe a nie wtedy gdy jedynie dzielimy się swoim doświadczeniem dając świadectwo drogi, którą idziemy. I sadzę, że ta zasada jest czymś, co pozwala wyznaczyć granice naszym praktykom. Z tego założenia także wyprowadził swoje słynne stwierdzenie papież Benedykt XVI, który u początku swojego pontyfikatu, kontynuując tradycję swojego błogosławionego poprzednika przy okazji modlitwy o pokój z przedstawicielami innych religii powiedział, że „możemy modlić się wspólnie a więc obok siebie, ale nie razem”, jakby zaznaczając, że nasze doświadczenia duchowe i nasza wiara w wielu jej fundamentalnych założeniach zupełnie inaczej widzi kwestię Boga i zbawienia i nie jest do pogodzenia z wiarą chrześcijańską. To znaczy, że stajemy obok siebie z wielkim szacunkiem dla swoich tradycji religijnych, jako świadkowie swojej wiary lub filozofii, ale mówienie o modlitwie razem zanoszonej do Boga byłoby nadużyciem. Czymś zupełnie innym jak podkreślił to papież jest wspólna modlitwa chrześcijan różnych denominacji, gdyż pomimo bolesnych podziałów stajemy na gruncie tej samej wiary w tego samego Boga, jako wspólnota połączona jednym chrztem. Nie można jednak tego schematu przenosić na modlitwę chrześcijan i przedstawicieli innych religii.\nZ całą pewnością nie będzie przejawem synkretyzmu to, co dla praktykowania naszej medytacji jest fundamentalne a zatem powtarzanie słowa w rytm oddechu, co do którego niektórzy wysuwają zastrzeżenia, gdyż taka forma praktyki duchowej jest obecna w wielu religiach i kulturach, także w chrześcijaństwie. Wystarczy przywołać chociażby techniki stosowanymi przez chrześcijan – np. przez mistyków flamandzkich czy nadreńskich (m.in. Mistrza Eckharta), hezychastów i mnichów z Góry Athos, ale również przez Hinduizm, gdzie słowo powtarzane na modlitwie nazywane jest mantrą. W myśli indyjskiej “mantra” oznacza po prostu modlitwę powtarzaną podczas składania ofiary, podczas jakiegoś nabożeństwa czy formę tekstu powtarzaną podczas praktyk medytacyjnych po to, aby uciszyć, uspokoić świadomość, ale jest obecna także w buddyzmie tybetańskim czy koreańskim. W praktyce zen natomiast miejsce mantr zajmuje koan (problem lub pytanie oparte na paradoksie, które ma pomoc medytującemu osiągnięcie oświecenia, którego jednak nie da się rozwiązać na gruncie logiki, gdyż zdaniem mistrzów zen rozwiązanie koanu jest możliwe jedynie na gruncie pozaintelektualnym).\nOczywiście z punktu widzenia teologicznego i duchowego nie bez znaczenia jest także to, jakie słowo powtarzamy. Wiemy doskonale, że słowo ma ogromną moc i nie dotyczy to jedynie tradycji chrześcijańskiej. Mówiąc o mocy słowa mamy na myśli moc oznaczania (czyli nadawania znaczeń), ale i moc tworzenia nowej rzeczywistości. W końcu czy nie przez Słowo Bóg stworzył świat i również przez Słowo świat został zbawiony? Każde słowo zatem nie tylko niesie ze sobą pewne znaczenia, ale i może wywoływać pewien skutek (zarówno pozytywny – jak np. błogosławieństwo, jak i negatywny jak np. przekleństwo). I nie mówimy tu jedynie o skutkach subiektywnych. Jeśli powtarzamy słowa o negatywnym znaczeniu, to zawsze wiąże się z tym jakieś niebezpieczeństwo także w wymiarze duchowym (przykładem może być tutaj chociażby słuchanie muzyki black metalowej przynoszących poważne duchowe spustoszenie). Stąd także ryzykujemy pewne niebezpieczeństwo, gdy powtarzamy słowa dla nas niezrozumiale (jak chociażby przekonali się o tym ci, którzy praktykowali Medytację Transcendentalną i którym powierzane były jako osobiste mantry wezwania za którymi kryły się imiona bóstw, co powodowało nierzadko duchowe powikłania ). W mantrze pojmowanej tradycyjnie – jako modlitwa – i używanej zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem i istotą nie ma niebezpieczeństwa. Mantrą moglibyśmy także w rozumieniu tradycyjnym określić np. słowa: “Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata”, czy „Jezu ufam Tobie”. Choć słowo „mantra” nie jest terminem zaczerpnięty z tradycji chrześcijańskiej i nie wydaje mi się koniecznym jego nadużywanie w chrześcijaństwie. Nie ma jednak wątpliwości, że bez względu jak nazwiemy owo powtarzanie pewnego wersetu lub słowa, jeśli jest ono modlitwą do Boga, to nasza modlitwa jest bezpieczna.\nOczywiście na koniec należy przywołać to o czym zwykł mawiać ojciec Jan Bereza, że ta praktyka modlitwy z pewnością nie jest do praktykowania dla wszystkich… A ja rzekłbym nawet, że nie jest dostępna dla wszystkich. Medytacja chrześcijańska jest bez wątpienia rodzajem modlitwy serca a zatem przedsionkiem doświadczenia mistycznego, które zawsze było udziałem pewnego wąskiego kręgu osób. Nie znaczy to, że jeśli nie otrzymamy tego szczególnego daru modlitwy, który nie zależy od żadnych technik a jest jedynie bezinteresownym darem Boga, to powinniśmy porzucić tę ścieżkę modlitwy, jeśli na niej czujemy się dobrze. Jak wspomniałem już kiedyś chodzi o to, aby umieć zaakceptować mniej i to z wdzięcznością niż żyć w rozczarowaniu, że udział w takim darze, jaki sobie wyobraziliśmy i jaki – naszym zdaniem – powinien być owocem takiej modlitwy nie został nam dany. Mistyka jest modlitwą ludzi pokornych.\nWiem, że dzisiaj było długo, ale i tak ciąg dalszy jeszcze nastąpi:-)\nOgłoszenia\tZaproszenie na rekolekcje z Modlitwą Jezusową Podziękowanie! Pragnę podziękować wszystkim, którzy zaangażowali się w adorację Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. w intencji powołań do służby w Kościele, zorganizowanej w Kościele Matki Bożej Jerozolimskiej. Wdzięczność tę wyrażają Wam także Siostry i Bracia ze Wspólnot Jerozolimskich. Dzięki za poświęcony czas i serce! Adoracja wciąż trawa, do najbliższej soboty włącznie, więc zaproszenie do modlitwy Kościoła w intencji powołań jest nadal aktualne.\nNajbliższa całodzienna sobotnia sesja medytacyjna już 13 czerwca! Zapraszamy! Zapisz się do listy dystrybucyjnejAby zapisać się do listy dystrybucyjnej warszawskiej grupy, wpisz swój adres email poniżej. Otrzymasz informację, jak potwierdzić subskrypcję.\nBlog na e-mail\tAby otrzymać nowe wpisy, wprowadź email:\nReklama\tZaprzyjaźnione strony\nArchiwum bloga\tMaj 2015 (9)\nNarzędzia\tZarejestruj sięZaloguj sięWpisów RSS\t2015 Droga medytacji. Pewne prawa zastrzeżone.


W Waterford rosną wskaźniki przestępczości | WaterPOL.org\nWedług danych opublikowanych w ubiegłym tygodniu przez Central Statistical Office (CSO) w Waterford rosną wskaźniki przestępczości. Szczególnie zwraca uwagę zwiększająca się liczba poważnych przestępstw, takich jak morderstwa, gwałty i napady.\nW ubiegłym roku w Waterford zanotowano trzy morderstwa, czyli o jedno więcej niż rok wcześniej i o trzy więcej niż w roku 2015. Żadnego z przestępstw nie zakwalifikowano jako “próby morderstwa”, co oznacza, że niestety nie udało się udaremnić żadnej z takich prób i każda zakończyła się śmiercią. Jedno przestępstwo zakwalifikowano jako zabójstwo, po raz pierwszy od roku 2014.\nNiestety zanotowano poważny wzrost przestępstw natury seksualnej, czyli głównie gwałtów i napaści. W ubiegłym roku było ich aż 100, w porównaniu do 60 rok wcześniej i 61 w roku 2015. Także “drobne przestępstwa natury seksualnej” takie jak molestowanie, są coraz częstsze w Waterford. W 2017 zanotowano ich aż 110, niemal dwa razy więcej niż w latach poprzednich. Jednocześnie nikogo nie oskarżono o prostytucję, a tylko jedna osoba usłyszała zarzut handlu żywym towarem.\nJednym z największych problemów stały się brutalne napaści i pobicia, których w ubiegłym roku było 135, w porównaniu do 104 rok wcześniej. Nie zanotowano za to ani jednego przypadku niebezpiecznego prowadzenia pojazdu prowadzącego do uszkodzenia ciała. Takiego przypadku nie było w Waterford ani jednego od roku 2008. Niestety problemem jest nadal prowadzenie pojazdów pod wpływem alkoholu. W 2017 taki zarzut usłyszało 230 osób, dokładnie tyle samo ile rok wcześniej. Dodatkowo osiem osób zatrzymano za prowadzenie pojazdów pod wpływem narkotyków.\nGarda zanotowała aż 554 przypadki włamań do domów, z czego osiem “z użyciem niebezpiecznego narzędzia”. Oznacza to niewielki wzrost w porównaniu z rokiem 2016, lecz znaczący spadek od roku 2015, kiedy podobnych przestępstw było aż 819.\nWłamania do sklepów oraz zuchwałe kradzieże ze sklepów to nadal największa plaga w Waterford. W roku 2017 było ich aż 910, czyli o niemal 50 więcej niż rok wcześniej.\nZdaniem Gardy publikacja tych danych statystycznych pozwoli lepiej przygotować funkcjonariuszy do działania. Dzięki temu w kolejnych latach może wzrosnąć wykrywalność wszelkiego rodzaju przestępstw. Jednocześnie zastępca komendanta głównego w Waterford, John Twomey, spodziewa się, że w najbliższym czasie notowanych będzie więcej przestępstw na tle seksualnym. Faktycznie może ich być tyle samo co w latach ubiegłych, jednak z każdym rokiem ofiary coraz częściej zgłaszają takie przestępstwa, które do tej pory często były ukrywane.\nRadny Mulligan chce bezpiecznego miasta\nRadny Eddie Mulligan twierdzi, że wielu mieszkańców Waterford zauważa wzrost przestępczości, szczególnie w centrum miasta.\n– Coraz częściej otrzymuję zgłoszenia o włamaniach, napadach i chuligańskich wybrykach w centrum – mówi radny. – W ciągu zaledwie kilku tygodni liczba włamań do sklepów sięga kilkudziesięciu, co skłoniło mnie do wystosowania listu do Gardy z zapytaniem o działania mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa.\nRadny Mulligan poprosił komendanta posterunku w Waterford o zwiększenie liczby patroli w centrum miasta. Miałoby to zmniejszyć liczbę chuligańskich wybryków, które często zniechęcają mieszkańców do odwiedzania sklepów w centrum Waterford. Zdaniem radnego widoczne patrole Gardy nie tylko odstraszą przestępców i chuliganów, ale też zwiększą poczucie bezpieczeństwa mieszkańców oraz turystów.\nTagged: eddie mulligan, Garda, przestępczość, statystyki, waterford\nPrevious Post: Sklep jubilerski w City Square ofiarą włamania\nNext Post: Nowy gmach sądu w Waterford otwarty\n„W 2017 taki zarzut usłyszało 230 osób, dokładnie tyle samo ile rok wcześniej.” – ciekawe, czy to te same osoby 😉\nMiasto na tyle małe, że wcale bym się nie zdziwił 🙂


Kvitova: Navratilova ma na mnie duży wpływ - Aktualności - Poza Kortem - TenisPortal.com\nKvitova: Navratilova ma na mnie duży wpływ\n« powrót | Data publikacji: 22-10-2013 23:49\nPetra Kvitova przyznała, że Martina Navratilova to jedna z jej idolek, która miała bardzo duży wpływ na losy jej tenisowej kariery. Czeszka, która w pierwszym dniu WTA Championships pokonała Agnieszkę Radwańską opowiedziała mediom o swoich relacjach z legendą tenisa zza naszej południowej granicy.\n- Martina to pierwsza zawodniczka, która oglądałam w telewizji gdy byłam mała. To że była na trybunach podczas gdy ja wygrywałam Wimbledon, wiele dla mnie znaczyło. Często wspiera mnie ciepłymi słowami, wpisami na twitterze dodając mi pewności przed meczami.\n- Oczywiście to wielki zaszczyt móc czuć wsparcie takiej osoby. Nie rozmawiamy codziennie, ale sama świadomość, że stoi po mojej stronie jest bardzo pomocna.\n- To gdy Martina powiedziała, że moja gra przypomina jej, to co prezentowała na korcie, to wielkie wyróżnienie. Oczywiście brakuje mi jednak wielu tytułów Wimbledonu żeby jej dorównać. Chciałabym dysponować takim serve&volley jak ona - powiedziała Petra Kvitova.


Dwa giga na dzień dobry w nju na kartę - Biuro Prasowe Orange Polska\nAktualnie: Killerskie pakiety w nju na kartę\nKillerskie pakiety w nju na kartę (0)\nDwa dni temu pisałem jak w nju z rachunkiem ogarniecie wszystko co komórkowe za 29 zł, ale to nie była jedyna nowość w tym tygodniu. Właśnie wystartowały killerskie pakiety w nju na kartę. Zamiast dotychczasowego jednego, macie teraz do wyboru trzy nowe. Zdecydowanie większe i za naprawdę niską cenę. Do tego w wariantach jednorazowym i cyklicznym. W ofertach prepaid nie znam lepszych. Wszystkie szczegóły znajdziecie na stronie nju mobile i w tabelach poniżej.\nDwa dni temu pisałem\nstronie nju mobile\nnju mobile nowa oferta prepaid


Klocki hamulcowe do Chevrolet Express 1500 () | 4.3, 5.3 - Cena, Opinie, Zamawiaj w Sklepie Brakestock.pl\nBrakeStock.pl / Klocki hamulcowe i szczęki / Chevrolet / Express 1500\nKlocki hamulcowe i szczęki do Chevrolet Express 1500\nOferujemy największy wybór komponentów hamulcowych do Chevrolet Express 1500: tarcze, klocki, przewody, zestawy naprawczy I Tłoki zacisku, Szczęki i Bębny hamulcowe.\nKup teraz wysokojakościowe klocki hamulcowe, pasujące do Chevrolet Express 1500 – renomowane marki w niskich cenach. Zobacz ofertę okładzin do wersji modelu z 4.3, 5.3, wyprodukowanych w latach , przód i tył. Oferujemy tylko przetestowane serii klocków w cenach z uwzględnionym rabatem.\nIstniejemy od 10 lat i od tego momentu jednym z produktów, które kierowcy kupują u nas najchętniej, są klocki hamulcowe i szczęki do Chevrolet Express 1500, okres produkcji . Jakość i skuteczność hamowania zawsze jest dla nas priorytetem. Nie sprzedajemy komponentów, które mogą powodować nieprzyjemne niespodzianki. To dlatego kupując u nas klocki hamulcowe do tego modelu możesz liczyć na wysoki standard produktów do każdej wersji z 4.3, 5.3.\nDo zakupu są dostępne okładziny, przeznaczone do Chevrolet Express 1500 mające w składzie organiczna żywicę. Te klocki z półki właściwości OE dają wszystkie zalety i wady komponentów oryginalnych. Dobrą alternatywą jest bardziej nowoczesna technologia ceramicznych hamulców. Sa to klocki hamulcowe podwyższonej skuteczności, majace wysoki współczynnik tarcia oraz zerowe pylenie. Polecamy do każdej wersji Express 1500. Oferujemy opcję dostawy. Wysyłamy zamowienie po Polsce: Warszawa, Kraków, Łódź, Wrocław, Poznań, Gdańsk, Szczecin, Bydgoszcz, Lublin, Białystok lub do innej miejscowości.\nJakie klocki są niepylące i niepiszczące do Chevrolet Express 1500?\nJak bezbłędnie dobrać klocki do Chevrolet Express 1500?\nTarcze hamulcowe i bębny Chevrolet Express 1500\nPrzewody hamulcowe Chevrolet Express 1500\nZestawy naprawcze i montażowe Chevrolet Express 1500\nZestawy hamulcowe i części Chevrolet Express 1500\nZaciski hamulcowe i tłoczki Chevrolet Express 1500\nPłyny hamulcowe i smary Chevrolet Express 1500


Star Wars: Battlefront pozbawione tajemnic. Znamy wszystkich bohaterów i tryby gry - Gry\nStar Wars: Battlefront pozbawione tajemnic. Znamy wszystkich bohaterów i tryby gry\n2015-10-22 11:00:00 (ost. akt: 2015-10-21 20:35:23)\nStudio DICE było zmuszone ostatnio do opublikowania sporej dawki informacji na temat ich najnowszej gry - Star Wars Battlefront. Wszystko za sprawą dociekliwych beta-testerów gry, którzy znaleźli ich ślady w plikach źródłowych produkcji.\nDICE nie pozostało więc nic innego jak tylko potwierdzić to, co już wszyscy widzieli. Chodzi bohaterów, którzy pojawią się w najnowszej grze opartej o historię Gwiezdnych Wojen, tryby rozgrywki, które będą dostępne dla graczy.\nOprócz Luke'a Skywalkera i Dartha Vadera w Star Wars: Battlefront zagramy również imperatorem Palpatinem, Hanem Solo i księżniczką Leią. Nie wiadomo na razie, czy to wszyscy bohaterowie, którzy pojawią się w oficjalnej wersji Battlefront. DICE potwierdziło tylko herosów, o których dowiedzieliśmy się z przecieków.\nPonadto potwierdzono trzy tryby rozgrywki: Bohaterowie i złoczyńcy, Bitwy oraz Misje szkoleniowe.\nPolska premiera Star Wars: Battlefront zaplanowana jest na 19 listopada 2015 roku na PC oraz konsole PlayStation 4 oraz Xbox One.\nTagi: Star Wars Battlefront beta testy postacie


Co to jest ATOMOWY ZEGAR\nATOMOWY ZEGAR co to jest\nCo znaczy zegar atomowy? W fizyce promieniowania elektromagnetycznego, stanowiącego wzorzec miary.\nDefinicja Zegar Atomowy\nCo to jest ZEGAR ATOMOWY: zegar, którego zasadniczym elementem jest atomowe źródło promieniowania elektromagnetycznego, stanowiącego wzorzec miary czasu. Wzorcem miary czasu jest moment promieniowania elektromagnetycznego, odpowiadającego określonej linii spektralnej widma atomu 133Cs\nCo to jest określająca umiejętność ciała do pochłaniania padającego na jego powierzchnię promieniowania elektromagnetycznego. Zależy od rodzaju ciała pochłaniającego i długości fali promieniowania. Z. a. ciała zegar atomowy.\nDefinicja Zredukowana Długość Wahadła:\nCo to jest wahadło rewersyjne zegar atomowy.\nDefinicja Złota Zasada Mechaniki:\nCo to jest energii mechanicznej sformułowana w odniesieniu do maszyn prostych, która mówi, iż pomniejszenie siły wynikające z wykorzystania maszyny prostej musi być skompensowane równym liczbowo zwiększeniem zegar atomowy.\nCzym jest Atomowy Zegar znaczenie w Słownik fizyka na Z .\nSłownik zegar atomowy znaczenie\nDefinicja zegar atomowy co to jest.\nCo to jest Atomowy Zegar wyjaśnienie.\nSłownik zegar atomowy co oznacza.\nZnaczenie atomowy zegar co to jest.\nDefinicja atomowy zegar co to znaczy


ojem mędrców i bogów potrafi zachwycić nawet najbardziej wybredne gusta smakowe, a jej aromat zniewolić każdego. Pośród różnorodności rodzajów i regionów pochodzenia, na wyjątkową uwagę zasługuje kawa włoska, ciesząca się nie tylk\nPośród amatorów spożywania różnego rodzaju napojów, chyba największą liczbę stanowią konsumenci czarnej używki. Kawa, zwana napojem mędrców i bogów potrafi zachwycić nawet najbardziej wybredne gusta smakowe, a jej aromat zniewolić każdego. Pośród różnorodności rodzajów i regionów pochodzenia, na wyjątkową uwagę zasługuje kawa włoska, ciesząca się nie tylko n\n4 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak leczyć zębySposób na promocjęSzlachetny zawód adwokataKilka ciekawostekDoes one just 'plug in' for the electrician job?Zawód mechanik i trochę faktówCzy dentyści są tacy źliCo musisz wiedzieć o sukienkachPrzydatność i praktyczność klimatyzacji w domuThe tasks and duties of electric engineersRadzimy jak pożyczć meble szybciejOlejki i kosmetyki na skórę wrażliwąKilka słów o cieple - ogrzewanie i nagrzewniceCo warto wiedzieć o psach, zanim się jakiegoś przygarnie?Dbaj o swój samochódCzym zajmują się geodeci?Sekrety dobrego marketingu w sieciArticle about Białowieża forestWpis o fotowoltaice. Fotowoltaiczne InfoO prowadzeniu księgowościWesele - spraw, by to był najpiękniejszy dzień w życiuPoradniki stylu dotyczące swetrów w kardiganSztukateria - na elewację i do wnętrzOgólnie o problemie z insektami10 informacji jak transportować ponadgabarytyDj idealny. Świadomy wybór DJ'aJak wykończyć elewację i wnętrze w stylu klasycznym?Co warto wiedzieć, mając samochód? O warsztatachSprawy prawneKrótko: geodezja


Jak się zachować na festiwalu muzycznym - Doświadczenia\nNajlepsze kwiaciarnie, które odkryją Paryż wiosną\nPrzewodnik przetrwania dla typowego indyjskiego ślubu\nTo Gevora, nowy najwyższy hotel na świecie\nMapa najlepszych klubów techno na świecie\nAsturia: planuje grać w Indian, Indian i żeglarzy\nBolonia: miejsce we Włoszech, którego możesz nie znać\nTo wszechświat twórcy tortowej mandali, najnowszej rewolucji internetowej\nDlaczego podróżowanie samotnie przed ukończeniem 18 lat zmienia życie\nMapa dźwiękowa Calamaro Argentyny\nWskazówki, jak odwiedzić swoje miasto, jeśli jesteś „emigrantem”\nNowoczesny festiwal to miejsce, w którym jedziesz uczestniczyć w zajęciach turystycznych i rekreacyjnych, które obejmują słuchanie muzyki z daleka. W chaosie czasami spotyka się ludzi, czasem je się odpowiednio, czasem słucha grup, które przyszedł usłyszeć, a czasem nawet pamięta coś następnego dnia.\nMuzyka Różni się w zależności od festiwalu. Przede wszystkim od festiwalu waletów do każdego innego. Grupy, które spotykają się tylko w Londynie, oceniają podwójnie na plakatach, ale są też warunki „zebrane martwe trupy”, „Kupiłem organy”, „spotkaliśmy się przedwczoraj na Facebooku” i „Postawa i wąsy”. Następnie umieszcza hipster grupazo miesiąca na górze, bardzo grubymi literami, a ty już masz plakat.\nLudzkość Jest część ludzkości festiwalu, która jest przebrana za pluszowe zwierzę. Jest też ktoś, kto wspina się na koniu w środku koncertu. Są wysocy partnerzy festiwalu, którzy mogą zabrać cię z powrotem do domu, myśląc, że M83 jest głową, z której wyłania się muzyka elektroniczna. Są też partnerzy festiwalu, tacy jak mój przyjaciel Iñaki, którzy spędzają 40 minut leżąc na plecach na podłodze bez oddechu. Dobrze widzieć koncert za nimi, źle, jeśli się błąkasz.\nStrefa VIP Brzmi dobrze, ale stało się getto z tańszymi centami piwa, basen z wylęgarnią piranii i tylko dwa razy więcej ludzi niż w normalnej okolicy, którzy próbują tańczyć, kopiąc dziewczynę.\nUbrania Wcześniejszy zakup biletu jest w porządku, ale wybór ubrania trzy miesiące wcześniej prowadzi, gdy po przybyciu na festiwal: a) przybrałeś na wadze, b) wyszedł z mody. W nocy musisz nosić okulary przeciwsłoneczne. W tym roku biorą folie, które w połączeniu ze spodniami i kieszeniami poza ubiegłym rokiem, są winne większości sytuacji kryzysowych na stanowisku Czerwonego Krzyża. Przez torticollis.\nPić Jedną z równoległych czynności todofestival jest: wlać butelkę do obudowy. W zależności od autorytetu nasyconego ubezpieczeniem, wynik może kończyć się „powrót do pola startowego”, „stracisz kolej” lub „od iskrzenia do śpiączki etylowej w rolce”.\nJedzenie Zamawiasz cokolwiek, a wspólne żelazko dba o to, abyś nie był w stanie odróżnić chorizo od piersi z kurczaka.\nFlirt Festiwal jest idealnym poligonem doświadczalnym do eksperymentowania z relacjami społecznymi. Możesz uwolnić techniki takie jak „ciągłe obciążenie” lub „Znalazłem yeti, ale nie będę wiedział do jutra rano”. Miłość festiwalu bardzo się jednoczy, aż po miesiącach, po ośmiu godzinach pociągu do Lugo, zdajesz sobie sprawę przy stole w kawiarni ze świecami, że nie masz o czym rozmawiać poza „molo mazo the festival”. W przeciwnym razie nikt nie złapie festiwalu, to mit. Z wyjątkiem yeti, które są dwoma mitami, którym się przeciwdziała.\nTaniec Na gruzach, na szklankach, na platformie, w pojemniku, na scenie, u stóp jednego z sąsiednich drzwi. Będą sznurowadłami twojego życia.\nMobile Nowe telefony komórkowe są już wyposażone w to urządzenie rozładuj baterię zaledwie dwie sekundy po utracie znajomych. Teraz są kabiny, które pobierają je za dwa euro, więc stracisz tylko godzinę. Utracona godzina to nic na festiwalu, to koncert The XX lub przestępczy opis życia w mieście dziewczyny, która wydawała się zainteresowana, ale która spędzała czas, tak jak ty. Najlepiej jest organizować system spotkań co godzinę, ale musisz pozostać w jakimś solidnym miejscu spotkania. Nie zostań w balonie trzecim, ponieważ w środku festiwalu dziewczyna z butami i kapeluszem zabierze balon trzy do domu.\nPrzyjaciele Odrzucony, aby flirtować, jeśli nie jesteś bardzo Yeti, najlepszymi na festiwalu są przyjaciele. Są tacy, którzy zabierają cię z domu, z których na festiwalach odkrywasz nowe aspekty, takie jak spanie nago, nawet jeśli dzielisz łóżko. A potem są nowe, studnia niespodzianek. Cóż, jak piją. Przynajmniej raz podczas festiwalu dużo ich pocałujesz, a innym razem całkowicie je stracisz.\nSpać Zwykle śpisz na podłodze. Ale rekompensują to mieszane prysznice komunalne. Szczególne zainteresowanie antropologiczne ma ich wizyta na festiwalu z gotykiem. Każdy ma historię do opowiedzenia o tym festiwalu, na którym skończył zakładaniem sklepu w obszarze DJ-ów i okolic. Chęć osoby do spania w hotelu jest odwrotnie proporcjonalne do możliwości przerw, złamania i inne świąteczne akcesoria.\nŁazienki Jeśli mógłbyś przynieść to wszystko do domu przez dwa lub trzy dni, chciałbyś uratować sobie niechęć.\nWideo: 10 koncertów z najlepszą publicznością - 25 lat Pol'and'Rock Festival (Grudzień 2019).\n… A także dzięki Centrum Informacji Turystycznej Kellokas, które organizuje 4-kilometrowe wycieczki piesze nad jezioro Kesänki z czasem na postój po drodze i delektowanie się kawą i piknikiem pośród natury. Wioślarstwo dla dziewiczych jezior © Alamy Zdjęcie Seryjne Ponadto można (a raczej należy) chodzić przez dziewicze lasy, jeździć na fińskim koniu, wyjątkowym w swoim rodzaju; lub śnij marzenie o zorzy polarnej w Aurora Glamping, luksusowym kempingu z okrągłymi namiotami w kształcie igloo i przezroczystą ścianą na powierzchni jeziora Torassieppi. Czytaj Więcej\nMuzeum Stasi to czysta „Ostalgie”\nOstalgie to niemieckie słowo określające ost (wschód) i nostalgię (nostalgia) i odnosi się do tęsknoty za stylem życia byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD). Zanurzony w tym nastroju muzeum Stasi nie musi odtwarzać przeszłości. To miejsce jest dosłownie zamrożone w czasie. Czytaj Więcej\nKantabria z widokami: cztery restauracje do jedzenia i radości © Balneario de la Concha GERRUCA (San Vicente de la Barquera) Jeśli spojrzysz trochę, oprócz morza, zobaczysz Picos de Europa. Spróbuj odróżnić Orange of Bulnes, wygląda idealnie. Nawet jeśli przykuwa twoją uwagę prośba o „morze” pośrodku „góry”, tutaj musisz poprosić o ich sardele i ich rabas. Czytaj Więcej\nPowiedz mi, jak lubisz kawę, a powiem ci, jaki jest twój idealny kontynent\nGdzie wypijesz swój najlepszy kubek? © iStock Lubisz kawę i wypróbowałeś wiele rodzajów przez całe życie. Masz swoich ulubionych, a nawet wiesz, który obszar lubisz najbardziej. Ale nadal ich nie próbowałeś. W rzeczywistości nie wypróbowałeś żadnej z taką starannością: mówimy o kolekcji Nespresso Master Origin, która łączy esencję pięciu niesamowitych krajobrazów z pięcioma specjalistycznymi procesami typowymi dla każdego miejsca. Czytaj Więcej\nTrzeci sposób L'Escaleta\nIstnieje awangarda (i uwielbiamy ją, ponieważ konieczne jest otwieranie nowych dróg) i istnieją domy żywności zakotwiczone w ich stanowczej obronie produktu (Elkano, La Tasquita lub Askua), na których opierają się na rozprzestrzenianiu się neo-tawern, których maksimum to prostota . Istnieje jednak trzeci sposób gotowania, który chce być ważny bez obawy o przeszłość i przyszłość. Czytaj Więcej\nKiedy przyjedziesz do (plaży) Madrytu, moja chulapa: miejsca, w których zawsze jest lato\nCHIRINGUITO DEL SEÑOR MARTÍN To nowicjusz, ale wszystko wskazuje na to, że El Chiringuito de El Señor Martín (Mayor, 31) jest jednym z hitów lata 2015 roku. I nie brakuje mu motywów: białej estetyki, jak bielone tawerny na południu; morska atmosfera, z freskami przedstawiającymi ryby malowane przez Boamisturę i kolorowe pływaki na blacie baru; kontuar ze świeżymi rybami - ale świeżymi świeżymi - znajdujący się przy wejściu do lokalu, aby obudzić apetyt i otworzyć usta na bazie brzytew, pąkli, ostryg, barweny, turbota, karabińczyka ...; w dowolnym momencie aromat świeżo upieczonej kałamarnicy i podawany w tradycyjnych papierowych szyszkach, prawie na ulicę, by jeść i jeść, jakby były fajkami; aw tle muzyka chiringuito, która niechcący zabierze Cię bezpośrednio na plażowy dzień. Czytaj Więcej\nCopyright 2019 \_ Turystyka I Odpoczynek \_ Jak się zachować na festiwalu muzycznym