Jan Staszel Zawodzian | Bartłomiej Jurecki\nHome Portfolio Item Jan Staszel Zawodzian\nuhaska, kawalerka, awanturka, ucieczka, więzienie. Ne dość, że twardy, to jeszcze zadziorny.\nW kaszę sobie nie da dmuchać. Poszkodowanych, co mu stanęli na drodze, trochę było. Ale to ich sprawa. Jan Staszel Zawodzian urodził się w 1931 roku. Całe dzieciństwo i młodość spędził w Nowem Bystrem. Dziś siedzi na wierchu. Na Słodyczkach, w przysiółku Kule. – Tu się wżeniłem, dwoje dzieci spłodziłem, Czesławę i Władysława. W młodości byłem juhasem, potem wojskowym za Stalina – mówi wodząc okiem po pokoju. Na ścianach myśliwskie trofea i uzbrojenie. Ale to pasja syna, który na budowach pracuje, a w wolnych chwilach działa w kole łowieckim. I też jak ojciec jest strażakiem. Córka została fryzjerką. – Mnie polowacka nie pociągała, ja się dość napolował za Stalina, jak siedzieli te Ruskie w wielkich czapach. Trudno się z nimi szło dogadać. Bali się Amerykanów, chcieli nas zatrzymać jak najdłużej w armii – dodaje Jan Staszel. Strażakiem jest tak długo, że nawet nie pamięta, kiedy się zgłosił do służby. To były ciężkie lata, bo wszystko trzeba było robić siłą mięśni. Swoich lub koni. Pamięta, jak u Jaroszów się paliło. Dziś jest inaczej. Wygoda, samochody. Wtedy musiał starczyć koń. Czasem traktor “sam”. Samoróbka.\nGóry – to przyjemność. Pochodzić z owieczkami, z gośćmi pogadać. Pośpiewać. Zabawić się z dziewczętami, co w dolinie krowy wypasają. Tradycja to ten góralski instynkt: ubiór, gwara i podejście. – Nie daj sobie nadmuchać, jak ktoś ci coś wrzuca do mózgownicy, miej swój rozum – zaznacza Jan Staszel.\nWiara, Pan Bóg – to jest dla górala coś wrodzonego. – Jak w wojsku służyłem, to to było zakazane. Ale górale mają większy honor i podejście do wiary od innych – w wojsku nie dało się pomodlić. Można było za to pojechać na białe niedźwiedzie – dodaje Jan Staszel.\nSiedzi na wierchu, rzadko wychodzi, bo już oczy nie te, co kiedyś. Jeszcze by drogi do domu nie znalazł. Ale dobrze wie, co się w świecie dzieje. Choć dobrego słowa na to nie ma. – O, wy wariaty, pierony! Krista Boha, ja widział, jak go wznosili. To był dar ruski. Chcą rozbierać Pałac Kultury i Nauki, a ja widziałem, jak go stawiali! Tam, gdzie była zielona łąka i stary dom. Marszałkowska to były same gruzy, żebra domów sterczały. Nowy Świat to też było jedno gruzowisko – wspomina czasy, które dziś dla wielu są solą w oku. Chcą je wymazać z historii Polski.\nJak tylko wrócił z wojska, to znów zajął się juhaską. – U Wojtusiowego ojca, starego Byrcyna byłem honielnikiem na halach, pasało się owce – wspomina Jan Staszel. W młodości najbardziej radowała go juhaska. Pasało się w Jaworzynce, Kasprowej, Kondratowej i na Ornaku. Owiec nie było dużo. 150-160. Co fajnego w juhasce? Dzwonki zbyrcą, głos się niesie po hali, pośpiewać można, jest wesoło. – Odebrali nam Tatry, odebrali hale, to jest smutno. Ani niedźwiedź nie chce w Tatrach siedzieć, Wojtuś powiadał, że owieczki jedzą smreczynę. Ojciec jego bacował i jakoś smreczyny nie jadły – złości się Jan Staszel.\nJak komuniści wygnali Bojków i Łemków, to z owcami jeździło się w kompletnie opustoszałe Bieszczady. Ale to już nie było to samo. – Tam tylko wilki wyły – wspomina Jan Staszel.\nNa starość już nic go nie cieszy. W dodatku jedno oko niewiele widzi. Strasznie go denerwuje ta zaćma. – Jakbym jeszcze raz życie mógł przeżyć, to bym je tak chciał przeżyć, żeby hale otworzyć dla owieczek, a nie żeby je wozić w Bieszczady – podsumowuje Jan Staszel. Dumny jest nie tylko z dzieci, ale z całej rodziny, wnuków. A ma ich szóstkę: Krystian, Damian, Sebastian, Natalka, Michał i Dominik.


Beaphar Feet balsam do pielęgnacji łap 40ml | keko.pl\nBeaphar Feet balsam do pielęgnacji łap 40ml\nBalsam chroniący poduszki łap psa, zapobiegający podrażnieniom szczególnie w okresie zimowym przed szkodliwym działaniem mrozu, śniegu i soli na chodnikach.\nVitapol Pokarm dla nimfy wiaderko 3L\n27,43 zł21,10 zł Program lojalnościowy: 10.55 PKT\nVitakraft Sittich Starkung z biotyną na pierzenie 30g\n2,99 zł2,30 zł Program lojalnościowy: 1.15 PKT\n23,79 zł18,30 zł Program lojalnościowy: 9.15 PKT\nPreparat Beaphar Feet balsam do pielęgnacji łap 40ml przeznaczony do pielęgnacji i ochrony opuszków łap psa. Preparat zapobiega podrażnieniom, chroni opuszki łap przed szkodliwym działaniem śniegu, lodu, soli oraz brudu zimowa porą.\nW okresie letnim doskonale ukoi ból poparzonych łap psa od rozgrzanego asfaltu. Stanowi barierę ochronną. Preparat nadaje się do codziennej pielęgnacji łap psa.\nSposób użycia: Niewielką ilość balsamu nanieść na opuszki psa przed każdym wyjściem zwierzęcia z domu, zwłaszcza w okresie zimowym.


"Dance, dance, dance". Faworytów już znamy. Mucha i tak ma najwięcej ikry - WP Teleshow\n"Dance, dance, dance". Faworytów już znamy. Mucha i tak ma najwięcej ikry\nOd ponad 10 lat niewiele się zmienia: dalej dostajemy show, w którym gwiazdy rywalizują między sobą, żeby zgarnąć nagrodę, sławę i uznanie widzów. Śpiewają, jeżdżą na łyżwach, często tańczą. Czy "Dance, dance, dance" jakoś się wyróżnia?\nWystartowała druga edycja show "Dance, dance, dance". Tym razem rywalizować na scenie będą Katarzyna Stankiewicz z siostrą Anną, Maria Tomaszewska i Olek Sikora, Rafał Jonkisz z bratem Krzysztofem, FitLoversi, Rafał Mroczek i Przemek Cypryański, a także Anna Karczmarczyk i Mateusz Łapka. Pierwszą edycję oglądało średnio 1,99 mln widzów, więc można uznać, że program był sukcesem. Jak będzie tym razem?\nZobacz: Ida Nowakowska o konflikcie z Anną Muchą. "Anna, nie Ania"\nPierwsze koty za płoty. Uczestnicy zmierzyli się po raz pierwszy z choreografiami do znanych teledysków. Już widać, kto wyróżnia się umiejętnościami z tej grupy.\nNa pewno faworytami nie są bracia Jonkisz, których pożarł stres. Tańczyli do hitu grupy Nsync - "Tearin' up my heart". Panowie byli spięci i nie do końca zgrani ze sobą. Prowadzący Tomasz Kammel żartował, że dziwi się, że kobiety nie rzucają jeszcze w ich stronę bielizną. Jednak wydaje się, że jedyne, na co mogli liczyć, to spojrzenia pełne współczucia.\nPotem na scenie pojawili się Maria Tomaszewska i Olek Sikora z "Pytania na śniadanie". Tańczyli do "Love is in the air".\nAnna Mucha ich występ skomentowała tak: - Czuję się trochę oszukana. Olek chowa się za ironią, kryje swoje emocje. Oczekiwałabym od was większego zaangażowania na scenie.\nWśród faworytów już teraz można plasować Annę Karczmarczyk i Mateusza Łapkę. Tańczyli do "Say My Name". Aktorka wyginała się na scenie tak, jakby brała kurs tańca u latynoskich gwiazd. Finał może do niej należeć!\nNa głęboką wodę rzucono duet FitLovers, czyli Mateusza i Pamelę. Para próbuje swoich sił w drugim już telewizyjnym programie. Przypomnijmy, że ostatnio oglądaliśmy ich w "Ameryka Express". Tym razem zajdą dalej, a może i do finału? Wydawałoby się, że jako sportowcy mają dużo łatwiej. Ale jedno to fizyczna wytrzymałość, a co innego poczucie rytmu i wyluzowanie się na scenie. Mateusz zebrał brawa za świetne partnerowanie Pameli, ale ich występ nie należał do najlepszych.\nZ opanowaniem ruchów problem miały też siostry Stankiewicz, które tańczyły do "Can't stop the feeling" Justina Timberlake'a.\nPo ich występie zapamiętać można było jedynie... komentarz Anny Muchy. - Zastanawiałam się, czy jesteś mimozą pozbawioną temperamentu czy zadziorem - stwierdziła, kierując tę wypowiedź do Kasi Stankiewicz.\nWyszło, że artystka jest "zadziorą", ale już teraz widać, że to komentarz jurorów będą w tym programie najbardziej wyraziste. A w szczególności Anny Muchy, która pokazuje, że ma więcej ikry niż uczestnicy.\nNatomiast program ten mogą uratować Rafał Mroczek i Przemek Cypryański.\nPokazali, że nie tylko super się ruszają, ale przede wszystkim mają do siebie ogromny dystans. Takiego Mroczka jeszcze nie widzieliście. Mucha (znów ona?) nawet popłakała się ze wzruszenia po ich występie. Kto wie, może to właśnie ta para ma szansę wygrać show?


Czy potrzebujesz specjalnego wykształcenia, aby zostać copywriterem? - SEOMOOD agencja marketingowa\nAgencje zatrudniające copywriterów często zachęcają niezdecydowanych pisarzy stwierdzeniami, że jest to praca praktycznie dla każdej osoby, która posiada lekkie pióro i potrafi pisać teksty. Zazwyczaj nie wymaga się żadnego doświadczenia, ani szkół, które mogłoby przygotować młodego adepta do pracy w tej branży. Czy rzeczywiście niepotrzebne jest wykształcenie, które jest typowe w przypadku pisania tekstów? Cóż, jak to zwykle w życiu bywa, i ten medal ma dwie strony.\nCzy pisać można dopiero po studiach?\nW pierwszej kolejności możemy zastanowić się, jakie studia dają przygotowanie do zawodu copywritera. Będzie to na pewno dziennikarstwo, polonistyka lub studia pisarskie – tam nauczysz się (przynajmniej w teorii) dobrze posługiwać językiem polskim i dbać o poprawność, a także wyćwiczysz swój własny styl wypowiedzi.\nJeśli już wiesz, jakie studia “uczą” pisania, zastanów się, czy słynni pisarze takie ukończyli. Część z nich tak, ale większość z nich nie musiała, aby dobrze pisać. Co prawda sztab ludzi pracuje nad poprawnością ich tekstów, ale nie jest to niemożliwe do wyuczenia. Możesz tworzyć wartościowe artykuły, które będą przyjemne dla oka i poprawne. Wystarczy Twoja chęć do pisania i nauki czegoś nowego. Wiedz, że praktyka czyni mistrza i z czasem będziesz pisać coraz lepiej. Zaczniesz też samodzielnie wychwytywać swoje własne błędy i je poprawiać. Grunt, to być otwartym na krytykę i starać się jak najwięcej tworzyć.\nJak pisać lepiej? Oczywiście cały czas pisząc, ale także czytając inne teksty. Poprawności i zasobu słownictwa uczymy się głównie przez “opatrzenie” – im więcej będziesz czytać, tym bardziej utrwalisz sobie schematy rządzące w naszym języku. Uważaj jednak na artykuły internetowe – roi się tam od błędów, więc możesz niestety uznać je za normę.\nCopywriterem może być każdy\nNie musisz mieć specjalistycznego wykształcenia, aby być copywriterem. Niektórzy poloniści potrafią jedynie sprawdzać czyjeś błędy, ale nie mają tej lekkości pióra, która potrzebna jest w tym zawodzie. Nie jest wykluczone, że jako “ścisłowiec” będziesz w stanie stworzyć naprawdę dobry tekst, więc próbuj swoich sił i nie poddawaj po drobnych porażkach, ponieważ zdarzały się one najlepszym.\nBa! Zdarza się, że humanistyczne studia niekiedy utrudniają pracę w tym zawodzie. Ma to miejsce najczęściej wtedy, kiedy słowa kluczowe są problematyczne i wymagają nagięcia pewnych zasad gramatycznych czy interpunkcyjnych. Chyba każdy copywriter z doświadczeniem wie, że niekiedy trzeba włączyć tryb mistrza Yody i zastosować szyk przestawny, choć w normalnych warunkach nie napisałoby się w ten sposób zdania. Zawodowego polonistę będzie bolało wtedy serce, a inni copywriter przyjmie to za smutną konieczność i za godzinę nie będzie już pamiętał o tej sytuacji.\nDlatego pamiętaj, że nie studia tworzą copywritera, a jego chęci i talent do lekkiego pisania, który stale będzie się rozwijał.\nNajwiększe trudności w pracy copywritera


Akcent - www.polishmusic.fora.pl\nForum www.polishmusic.fora.pl Strona Główna -> Disco-Polo / Najlepsi POLSCY wykonawcy Disco Polo\nWysłany: Nie 11:54, 13 Cze 2010 Temat postu: Akcent\nZespół Akcent powstał w 1989 roku. Założyli go: Zenon Martyniuk, występujący dotychczas w zespole Akord i Mariusz Anikiej, występujący wcześniej w zespole Centrum.\nW 1991 roku ukazała się pierwsza kaseta zespołu, zatytułowana po prostu "Akcent 1". Znalazły się na niej pierwsze przeboje zespołu: "Chłopak z gitarą", "Dajcie mi gitarę", "Tabu tibu".\nW sierpniu 1991 r. obaj muzycy wyjechali do Belgii. Tam nagrali drugi album zespołu "Żegnaj mała". Wkrótce potem zespół się rozpadł. Zenon Martyniuk podjął współpracę z zespołem Crazy Boys, z którym nagrał dwie kasety: "Daleka droga" i "Mała o, o!", a następnie razem z Henrykiem Mellerem stworzył zespół Ex Akcent, który wydał 3 kasety: "Szczęśliwy czas", "Piękna niedziela" oraz "Kolędy". W tym czasie Mariusz Anikiej występował razem z Markiem Majewskim w zespole Marinero.\nPo powrocie z Belgii Zenek i Mariusz reaktywowali zespół Akcent. W krótkim czasie wydali dwie kasety: na jednej, "Dajcie mi gitarę", zawarli 10 piosenek pochodzących z pierwszych dwóch albumów zespołu, w nowych wersjach. Druga, "Słuchajcie chłopcy" zawierała premierowe kompozycje, wsród nich przebój "Stary Cygan", który znalazł się w pierwszej dziesiątce ogólnopolskiego plebiscytu Radia Katowice na Przebój Roku 1993. Od tego czasu Akcent stał się jednym z czołowych zespołów nurtu disco polo, który w tych czasach zyskiwał sobie coraz większą popularność.\nKolejny album "Peron łez" potwierdził tę pozycję. Rok 1994 przyniósł dalsze sukcesy. Ukazał się wtedy album "Życie to są chwile". Pochodzące z niego utwory "Mała figlarka" i "Dźwięki strun" stały się chyba największymi przebojami w historii zespołu. Rozbrzmiewały praktycznie w całej Polsce, również tam, gdzie muzyka disco polo nie cieszyła się wczesniej popularnością. Do tych dwóch utworów nakręcone były także pierwsze teledyski Akcentu.\nKolejną płytą zespołu, wydaną w 1995 roku, był "Czar miłości", promowany przez takie teledyski, jak "To właśnie ja" i "Kołysanka dla ukochanej".\nRok 1996 to okres eksperymentów muzycznych. Zespół podjął wtedy współpracę z Igorem Giro, czego rezultatem był niezwykły, zupełnie odmienny od typowych klimatów zespołu, album "Akcent Dance". Dwa utwory z tej płyty: "Daleko do gwiazd" i "Całuj mnie" doczekały się teledysków. Eksperyment, choć bardzo udany, okazał się być tylko jednorazowym.\nJuż na następnym albumie "Oczarowałaś mnie", z którego pochodzą takie przeboje jak "Ostatni most", "Obraz Twój" i "Siwy koniu", zespół powrócił do swojego charakterystycznego brzmienia.\nKolejna płyta, jaka ukazała się w 1997 roku, była "Akcent Gold". Znalazło się na niej, prócz 1 utworu premierowego, 9 znanych przebojów zespołu w zupełnie nowych, zaskakujących aranżacjach, stworzonych przez zespół Play & Mix. Nowe wersje takich utworów, jak "Tabu tibu", "Peron łez" czy "Żegnaj mała" stały się ponownie wielkimi przebojami. Do tej płyty nakręcono 2 teledyski: "Psotny wiatr" (utwór premierowy) oraz "Żegnaj mała".\nRok 1998, można powiedzieć, był ukoronowaniem działalności Akcentu w dotychczasowym składzie. Ukazała się wtedy płyta "Wyznanie", promowana przez 4 teledyski: "Wyspa szczęśliwych snów", "Zostań tu", "Wyznanie" i "Królowa nocy". Materiał ten przyniósł zespołowi Akcent główna nagrodę na III Ogólnopolskim Festiwalu Disco Polo i Dance w Ostródzie.\nRok 1999 przyniósł rewolucyjne zmiany w zespole. Po prawie 10 latach odszedł z zespołu Mariusz Anikiej. Nowa płyta "Wspomnienie", zawierająca 7 utworów premierowych oraz 7 starych przebojów w nowych aranżacjach nagrana została przez zespół w składzie Zenon Martyniuk - Artur Boroń. Do następujacych utworów z tej płyty nakręcono teledyski: "Lato jest po to by kochać", "Pada deszcz" i "Wspomnienie".\nWraz z nadejściem nowego wieku zespół zwolnił nieco tempo. Na następną płytę zespołu fani czekali aż 2 lata. Album "Moja gwiazda", nagrany przez zespół w składzie Zenon Martyniuk - Artur Kirpsza - Ryszard Warot, ukazał się w 2001 roku i jest ostatnim jak dotychczas premierowym materiałem zespołu. Promowany był przez teledyski "Dziewczyna z klubu disco", "Rodzinny dom" i "Moja gwiazda".\nW 2002 roku ukazały się "Platynowe przeboje". W kolejnych latach zespół nagrał tylko pojedyńcze utwory, które prezentowane były na kolejnych festiwalach w Ostródzie; niektóre z nich znalazły się też na składankach wydanych przez firmę Green Star.\nNa początku 2006 roku ukazał się kolejny album w dorobku fonograficznym Zenka Martyniuka, w duecie z Waldemarem Oksztulem - muzykiem występującym dawniej w zespole Imperium. Płyta nosi tytuł "Do Ciebie" i jest rozprowadzana głównie na koncertach zespołu.\n1. Nagroda Publiczności, nagroda radia IRN i nagroda specjalna CPN Skład - Ostróda 2009\n2. Nagroda burmistrza miasta Ostróda - Ostróda 2006\n3. Nagroda za twórczość utwór "Lambada na brzegu morza" - Ostróda 2005\n4. Nagroda publiczności za utwór "Pragnienie miłości" - Ostróda 2004\n5. Nagroda publiczności za utwór "Graj gitaro graj" - Ostróda 2003\n6. Nagroda publiczności za utwór "Ja płaczę nocą" - Ostróda 2002\n7. Nagroda za hit festiwalu za utwór "Laura" - Ostróda 2000\n8. Główna nagroda Grand Prix na festiwalu w Ostródzie - 1998\n..:: Do Ciebie... ::.. - wyd. ?, 2006.\nPlatynowe Przeboje ::.. - wyd. Green Star, 2002\nMoja Gwiazda ::.. - wyd. Green Star, 2001.\n..:: Wspomnienie ::.. - wyd. Green Star, 1999.\n..:: Wyznanie ::.. - wyd. Green Star, 1998.\n..:: Gold ::.. - wyd. Green Star, 1997.\n..:: Oczarowałaś mnie ::.. - wyd. GS / Omega, 1997\n..:: Mix - przeboje ::.. - wyd. Green Star / KM-music, 1995.\n..:: Życie to są chwile ::.. - wyd. BS / GS / KM, 1994.\n..:: Peron łez ::.. - wyd. Blue Star, 1993.\n..:: Słuchajcie chłopcy ::.. - wyd. Blue Star, 1993.\n..:: Dajcie mi gitarę ::.. - wyd. Blue Star, 1993\n..:: Żegnaj mała ::.. - wyd. JMW, 1991.\n..:: Zenon Martyniuk - Wspomnienie ::.. - wyd. Blue Star, 1994.\nOstatnio zmieniony przez Bebra dnia Nie 12:04, 13 Cze 2010, w całości zmieniany 2 razy\nForum www.polishmusic.fora.pl Strona Główna -> Disco-Polo / Najlepsi POLSCY wykonawcy Disco Polo Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Podłogi tarasowe kompozytowe | Drewniane Podłogi Schody Elewacje | Zamość - ŚWIAT DREWNA\nDrewniane Podłogi Schody Elewacje | Zamość - ŚWIAT DREWNA\nPodłogi tarasowe kompozytowe\nPODŁOGA TARASOWA KOMPOZYTOWA jest innowacyjną i gustownyą podłogą tarasową charakteryzującą siię nowoczesną technologią i dużym wyborem kolorów stanowi idealny materiał na taras odporny na czynniki atmosferyczne z możliwością zastosowania w ogrodzie, tarasie, basenie, mostach i ogródkach restauracyjnych.\nDeska kompozytowa jest podłogą wykonaną głównie z włókien bambusowych i drzewnych oraz dodatków polietylenu i innych dodatków chemicznych z zastosowaniem na taras. Posiada jednolity kolor, a właściwości sprawiają, że jest stabilny i wytrzymały z bardzo dużą odpornością na czynniki atmosferyczne. Jest idealną „alternatywą” cenową w stosunku do drewna tarasowego z możliwością długoletniego użytkowania i wielokrotnego pielęgnowania w celu utrzymania wyjątkowego wyglądu. Charakteryzujący się niewidocznym montażem przy użyciu klipsów z bardzo dużą twardością ,stabilnością i wysoką odpornością na ścieranie i wodę. Podłoga kompozytowa może być stosowana na balkonach, tarasach, obrzeżach basenów i ogródkach restauracyjnych, saunach, przy domach jednorodzinnych, hotelach oraz innych miejscach użyteczności publicznej.\nPODŁOGA TARASOWA KOMPOZYTOWA jest fabrycznie lakierowana i piaskowana powinna być montowana na legarach kompozytowych przez profesjonalnego wykonawcę przy użyciu specjalnych wkrętów, i klipsów do podłogi tarasowej kompozytowej.\nMiejsce pochodzenia to Polska i Chiny.\nFirma ŚWIAT DREWNA zajmuje się doradztwem, sprzedażą i profesjonalnym montażem w Naszej ofercie posiadamy największy wybór podłóg tarasowych kompozytowych.\nTARAS KOMPOZYTOWY jest materiałem odpornym na czynniki atmosferyczne dzięki temu nie potrzebuje malowania i impregnacji co oznacza, że wszystkie jest bardzo proste w utrzymaniu.Do czyszczenia stosuje się myjkę ,która pod dużym ciśnieniem wody usuwa zanieczyszczenia w postaci pisasku, błota, liści, itp.\nDodatkowo zaleca się usuwanie na bieżąco nadmiar śniegu, błota i piasku z podłogi tarasowej.\nTARAS KOMPOZYTOWY jest w około 80 % materiałem w naturalnym co oznacza, że może ulegać również zmianom kolorystycznym, pod wpływem światła, może jaśnieć lub ciemnieć.\nJest to naturalne zjawisko uzależnione od intensywności nasłonecznienia.\nZapraszamy do zapoznania się z bogatą ofertą podłóg kompozytowych firmy ŚWIAT DREWNA.\nGłówne kolory to:\nProfil: dwustronnie ryflowany\nSystem montażu: na legarach kompozytowych przy specjalnych akcesorii\nlegar do deski kompozytowej\nwkręt do deski kompozytowej\nklips do deski kompozytowej\nklips starowy do deski kompozytowej\nZastosowanie: deska tarasowa\nWięcej w tej kategorii: « Podłogi tarasowe egzotyczne\nCopyright © 2016 ŚWIAT DREWNA


Nextgen Reader i inne czytniki będą komunikować się z Feedly\nStrona główna Aktualności 04.06.2013 13:43\nWygląda na to, że ostatni miesiąc przed zamknięciem Google Readera będzie obfitował w wydarzenia. Twórcy Feedly obiecali możliwość synchronizacji między różnymi czytnikami za pośrednictwem API o nazwie Nomandy i już pierwsze czytniki dla różnych platform zadeklarowały, że za jego pośrednictwem będą się z usługą komunikować. Użytkowników Windows 8 i Windws Phone 8 ucieszy fakt, że jednym z nich będzie ceniony Nextgen Reader, ale to nie wszystko.\nTwórcy Nextgen Readera poinformowali dziś na blogu o przyłączeniu się do projektu Nomandy. W tym miesiącu, czyi jeszcze przed zamknięciem Google Readera, klienty dla Windows Phone 8 i Windows 8 zostaną zaktualizowane, aby mogły swobodnie komunikować się i synchronizować stan artykułów z Feedly. Aplikacja dla Windows Phone 7 również zostanie zaktualizowana, ale deweloperzy uprzedzają, że nie zdążą do końca czerwca.\nPoza Nextgen Readerem do projektu przyłączył się także znany z estetyki Reeder (OS X, iPhone, iPad), którego rozwój został wstrzymany po ogłoszeniu zamknięcia Google Readera. Użytkownicy iOS będą także mogli wybrać Newsify, którego twórcy obiecali aktualizację przed końcem czerwca. Kolejnym partnerem jest popularny na Androidzie gReader oraz świeży gracz na rynku — Press, dostępny tylko dla Androida.\nNa blogu Feedly znalazły się także informacje na temat tego, czego możemy się po szybko rozwijającej się usłudze spodziewać. Feedly dorobi się między innymi możliwości przeszukiwania artykułów w ramach kanałów jednego użytkownika, deweloperzy gwarantują także szybkość działania i obiecują poprawić zgłoszone błędy. Ponadto, pojawią się aplikacje dla Windows Phone i Windows 8 i, co chyba najważniejsze, będzie można korzystać z Feedly w przeglądarce bez konieczności instalacji dodatków. Miejmy nadzieję, że na urządzeniach mobilnych także, gdyż na niektóre platformy nie ma na razie czytników, które będą wykorzystywać Nomandy. Wciąż można głosować propozycje zmian w Feedly, jest więc też szansa na obsługę połączeń szyfrowanych czy możliwość czytania offline.


Muzyczna pocztówka z Zadaru | Pismo Folkowe\nMuzyczna pocztówka z Zadaru\nFot. tyt. i w tekście M. Froński: Zadar. Lew św. Marka i Brama Morska\nW 2007 roku wybraliśmy się z moim bratem Piotrkiem i z naszymi dziećmi (to znaczy każdy ze swoim, bo wspólnych nie mamy) na wakacje do Chorwacji. Zarezerwowaliśmy miejsce na kempingu na półwyspie Pelješac, planowaliśmy zwiedzenie Dubrownika i Korczuli, może czegoś jeszcze. Pojechaliśmy nowym samochodem brata, świeżo sprowadzonym z Niemiec. No właśnie, pisząc o nowym samochodzie brata, nie mam na myśli tego, że był on fabrycznie nowy. Fabrycznie nowy to on nie był, a wręcz wprost przeciwnie.\nPierwszego dnia męcząc się niemiłosiernie, pokonaliśmy kręte drogi Słowacji i drogi Węgier, z niewiadomych przyczyn równie kręte, choć na płaskim terenie można by chyba kłaść drogi prosto? W oknach niektórych domów dumnie powiewały flagi w czerwono-białe Pasy Arpadów, niektóre ewidentnie poszarpane w boju, jako że było to akurat dość krótko po zamieszkach wywołanych szczerym wyznaniem ówczesnego premiera Ferenca Gyurcsánya: „kłamaliśmy rano, nocą i wieczorem (...), spieprzyliśmy wszystko i to nie tylko trochę, ale bardzo”.\nPo noclegu w Zagrzebiu pomknęliśmy autostradą na południowy wschód. Gdy przejechaliśmy góry i w oddali widzieliśmy już Adriatyk, w samochodzie coś mocno stuknęło i zaczął on gwałtownie wytracać prędkość. Mojemu bratu udało się nim jeszcze zjechać na pobocze.\n– To po wakacjach – powiedział i miał rację, choć nie do końca.\nOkazało się, że Piotrek rzeczywiście ma głowę do interesów, bo zawczasu wykupił ubezpieczenie auto casco assistance lux (czy jakoś tak) za jedyne 33 złote. Dzięki temu mógł zadzwonić po pomoc drogową. Po pół godzinie przyjechał po nas samochód z lawetą i ściągnął nas do najbliższego miasta, którym – szczęściem w nieszczęściu – okazał się Zadar, perła architektury położona na półwyspie wcinającym się w morze. Samochód oddano do serwisu, a nas ulokowano w trzy- czy czterogwiazdkowym hotelu na obrzeżach.\nKilka kolejnych dni spędziliśmy na doglądaniu samochodu, kąpielach morskich i zwiedzaniu starego miasta, gdzie dzieci prześcigały się w wyszukiwaniu lwów św. Marka na miejskich murach i ścianach budynków, pozostałościach po długoletnim panowaniu weneckim. Raz też wybraliśmy się promem na wyspę Ugljan, do Preko. Jako że dzieci nie chciały eksperymentować z ośmiornicami czy co się tam z morza wyławia, stołowaliśmy się w pizzerii. Pierwszego dnia zamówiłem herbatę i dostałem... herbatę mrożoną, poprosiłem więc kelnerkę z powrotem do stolika i wyjaśniłem jej, że zaszło nieporozumienie.\n– Crni čaj? – zrobiła wielkie oczy, jako że w tamtych stronach herbatę piją wyłącznie ludzie chorzy i to niekoniecznie w lecie.\n– Da, molim vas crni čaj – potwierdziłem.\nOkazało się również, że jako jedyny w towarzystwie jadam oliwki, tak więc przez te kilka wieczorów oliwki ze wszystkich pizz lądowały na moim talerzu. Jednak ostatniego dnia mój brat uznał, że skoro ja się tak tymi oliwkami zajadam, to może warto ich spróbować. Co też uczynił.\n– Smakują jak mydło – powiedział skrzywiony.\nNa początku mieliśmy nadzieję, że samochód będzie gotowy do drogi następnego dnia po awarii i będzie można kontynuować jazdę, lecz wtedy okazało się, że nawaliła nie tylko pompa, jak się pierwotnie wydawało, ale i skrzynia biegów, a potem – że jeszcze coś i jeszcze coś, i wszystko to trzeba by sprowadzać, i wszystko to by oczywiście kosztowało i to sporo. Gdy mi się to teraz przypomina, to tak sobie myślę, że na tych piotrkowych częściach to potem chyba z pół Zadaru jeździło. Tak czy inaczej po kilku dniach przyjechała po nas z Polski laweta i zabraliśmy się z powrotem, zaliczając po drodze Wiedeń. Piotrek podszedł do sprawy filozoficznie, tłumacząc sobie i mnie, że przecież nic się nie stało, wszyscy żyjemy, a do Chorwacji jeszcze pewnie nieraz się wybierzemy, co wtedy wydawało się oczywiste. Ja też uznałem, że należy, cytując klasyka, zawsze patrzeć na jasną stronę życia i choć nad Adriatyk nie wróciłem, z czasem zacząłem miło wspominać ten wyjazd. Zadar jest jednak pięknym miastem, szczycącym się zabytkami we wszelkich możliwych stylach architektury. Pogrążając się we wspomnieniach, natknąłem się kiedyś na piosenkę „Zadar je u sercu mome”, którą niedawno udało mi się przełożyć następująco:\nPo nabrzeżu wolny spacer, jugo wieje delikatnie –\nMnie tam skarby świata na co? Tego sercu trzeba właśnie!\nAlbo świeci, albo pada, albo znowu wiatr ze wschodu,\nJakaś siła mną owłada, oszałamia ta uroda.\nZadar mieszka w moim sercu, Zadar żyje w mojej duszy,\nKiedy więzną słowa w gardle, pieśń popłynąć sama musi.\nZadar mieszka w moim sercu, Zadar krąży w moich żyłach,\nCałą młodość mu oddałem, mnie się radość udzieliła.\nNiosą mnie nad Fosę nogi i na Mury dadzą radę,\nMego miasta milczą dzwony, noc jest cicha, śpi mój Zadar,\nChoć na placu są śpiewacy i już serce w piersiach wali:\nZaraz przydam się wam na coś – dobrze, żeście zaczekali!\nSłuchając piosenki w wersji oryginalnej, możemy wyłapać pewne cechy osobne zadarskiego języka. Słyszymy tu dialekt sztokawski w wymowie ikawskiej, stąd np. „zlato cilog svita” – „złoto całego świata”, a nie „zlato cijelog svijeta”, jak by powiedział „standardowy” Chorwat, czy „zlato celog sveta”, jak by powiedział Serb. Ten ostatni też zamiast „ćemo pivat” – „będziemy śpiewać, zaśpiewamy” – powiedziałby „ćemo pivati” albo po prostu „pivaćemo”. Znajdujemy również ślady języka włoskiego („điro” zamiast „krug”, od „giro” – „koło, okrążenie”; „pjaca” zamiast „trg”, od „piazza” – „plac”; „Muraj” zamiast „gradske zidine”, od „mura” – „mury”), jako że aż do 1947 roku Zadar był eksklawą Włoch na terytorium Jugosławii.\nTwórcą zarówno słów, jak i melodii, a także pierwszym wykonawcą piosenki był Đani Maršan. Urodził się on 23 czerwca 1944 roku w Zadarze, choć wychował sie w podmiejskiej wsi Arbanasi, której nazwa jest pamiątką po osiadłej tam ludności albańskiej. W 1969 roku ukończył Wyższą Szkołę Handlu Zagranicznego w Zagrzebiu, po czym jednak oddał się karierze wokalnej, nagrywając dziesięć albumów i mnóstwo piosenek nie tylko po serbskochorwacku, ale i po angielsku, niemiecku i rosyjsku. Głos Đaniego Maršana porównywano do głosu Julia Iglesiasa, stąd też pewnie i liczne nagrody – na Festiwalu Zagrzebskim, Festiwalu Muzyki Rozrywkowej w Splicie, w Paryżu, w Dreźnie i w Rostocku. Z piosenkami objechał cały świat, a to doświadczenie przydało mu się później w pracy dyplomaty – na placówkach w Watykanie, Trieście i Mediolanie, a nawet w odległym Perth. Został również trzykrotnie odznaczony państwowymi medalami.\nDziś piosenka „Zadar je u sercu mome” kojarzona jest jednak przede wszystkim jako utwór z repertuaru Tomislava Ivčicia, który był młodszym, przyrodnim bratem Maršana. Też Zagrzebianin, urodzony 6 stycznia 1953 roku największą popularność, potwierdzoną sukcesami na różnych festiwalach, przeżywał Ivčić w latach siedemdziesiątych. I on dla kariery muzycznej poświęcił studia ekonomiczne, ale chyba wyszedł na tym co najmniej równie dobrze. W swojej twórczości często inspirował się piosenką włoską i folklorem dalmatyńskim, zresztą jego piosenka „Večeras je naša fešta” („Dziś wieczorem jest nasze święto”) stała się nieoficjalnym hymnem Dalmacji, wykonywanym w chwilach triumfu dalmatyńskich sportowców. W późniejszym okresie krótkiego życia wszedł do polityki, zaczął działać na rzecz powstrzymania wojny w Chorwacji, stworzył nieoficjalny hymn partii rządzącej krajem, a wkrótce po swoich czterdziestych urodzinach wygrał z jej ramienia uzupełniające wybory do parlamentu. Niestety, w objęciu fotela przeszkodziła śmierć w wypadku samochodowym. Znakiem rozpoznawczym Ivčicia były ogromne wąsiska, które bardzo go postarzały – na teledyskach wygląda jak pięćdziesięciolatek, a trudno przecież założyć, że wszystkie kręcił dopiero pod koniec życia. Zamiłowanie do zarostu nad górną wargą dzielił ze swoimi rówieśnikami – Victorem Socaciu i Jaromirem Nohavicą, choć nie doszukiwałbym się w tym jakiegoś tajnego pokoleniowego kodu.\nOwszem, zwłaszcza odbierany z dzisiejszej perspektywy Ivčić ociera się o granicę kiczu i to nie wiadomo nawet czy od właściwej strony, ale popatrzmy na niego przez pryzmat kolorowych lat osiemdziesiątych i mitu Jugosławii – okna na świat całego Bloku Wschodniego, tej namiastki Zachodu na Wschodzie. Ja sam poznałem Jugosławię już w 1981 roku – wprawdzie przejazdem, ale pamiętam, że tiry zaparkowane koło kempingu pod Skopje zrobiły na mnie, wówczas siedmiolatku, ogromne wrażenie. Gdyby wtedy obok wylądowało ufo, nie zwróciłbym na nie uwagi. À propos – jakoś niedługo później na ekrany polskich kin zawitali Goście z galaktyki Arkana w reżyserii Dušana Vukoticia – pamiętani głównie ze sceny, w której mężczyźnie niemogącemu nakarmić niemowlęcia wyrastają kobiece piersi, jednak morze i wyspy też się w filmie pojawiały. Starsza, zbuntowana młodzież słuchała jugosłowiańskiego rocka, a przynajmniej tak dzisiaj twierdzą ówcześni młodzi ludzie, wśród dzieciarni wakacje nad Adriatykiem przebijały wczasy nad Balatonem czy nawet w Bułgarii. Ciekawy kraj, a gdy zaczęła się wojna, nie było wiadomo, za kogo trzymać kciuki.\nJugosławia się rozpadła, Tomislav Ivčić zginął w wypadku samochodowym, a nam się jedynie wakacje nie udały i to nie bardzo, ale tylko trochę. Rzeczywiście, do niektórych spraw trzeba podchodzić filozoficznie...\n Podobnie gdy w 1994 roku grający po sąsiedzku Hajduk Split ładował warszawskiej Legii cztery bramki, na trybunach można było dostrzec transparent właśnie z napisem „Naprid, Bili!” (Naprzód, Biali!), a nie „Naprijed, Bijeli!” czy „Napred, Beli!”. Oj, piękny to był mecz, co nawet ja, neutralny kibic Wisły, przyznać muszę.


MVP Project - omówienie drużyny. CSGO (B2P)\nMVP Project - omówienie drużyny.\n0.0 0 198 0\nMVP Project to organizacja pochodząca z Azji Wschodniej, a dokładniej z Korei Południowej. Jest ona znana także w innych grach, jak StarCraft 2, Dota 2, League of Legends i Heroes of the Storm. W grze Counter Strike: Global Offensive jej początek ma datę 17 listopada 2015 roku. Przez prawie dwa lata swojej działalności, pokazała się między innymi na wielu międzynarodowych zawodach, a także na rozgrywkach organizowanych dla kontynentu azjatyckiego. Największe sukcesy tej koreańskiej ekipy to:\n- 12-14 miejsce - StarLadder i-League StarSeries Season 3\n- 13-16 miejsce - StarLadder i-League StarSeries Season 2\n- 1 miejsce - VSL 2017 Spring\n- 2 miejsce - 2016 China Top\n- 1 miejsce - VSL 2016 Fall\n- 3 miejsce - IeSF World Championship 2016\n- 1 miejsce - VSL Beginning\n- 1 miejsce - ASUS ROG Master 2016 - South Korea\nCzekam na kolejne dobre wyniki tej drużyny, jak to było podczas turnieju StarLadder, gdzie walczyli jak równy z równym z pozostałymi światowymi potęgami.\nAktualny skład MVP Project to:\n• rindA - a mianowicie Jung-hyeon Jeon, który urodził się 21 lipca 1993 roku. Do drużyny dołączył 17 listopada 2015 roku, a wcześniej swoją grę pokazywał w drużynie m0nster.kr.\n- myszka - ZOWIE by BenQ EC1-A\n- sensitivity w grze - 2.1\n- profil steam - steamcommunity.com/id/mvprindA/\n• ARGENCY - jest to Soon-woo Kwon, reprezentant Korei Południowej, urodzony 8 października 1991 roku. W ekipie pełni rolę in-game leadera, a do drużyny dołączył 17 listopada 2015 roku, po wcześniejszych występach w m0nster.kr.\n- profil steam - steamcommunity.com/id/ARGENCY\n• kAyle - to najmłodszy zawodnik tego skład, gdyż Soo-yong Jung na świat przyszedł 26 maja 2000 roku. Do składu dołączył 11 lutego 2017 roku, a wcześniej reprezentował Autocracy.kr. Nie znalazłem konfiguracji myszki, co do kAyle'a i ARGENCY'ego.\n- profil steam - steamcommunity.com/profiles/76561198065077803\n• XigN - czyli Hyun-pyo Lee, który na świat przyszedł 26 marca 1997 roku. Swoją karierę rozpoczynał w drużynie myRevenge e.V. a następnie występował w m0nster.kr, skąd 17 listopada 2015 roku przeszedł do drużyny MVP Project, w której występuje do dnia dzisiejszego. Jest to zawodnik, który ma najwyższy rating z całego zespołu na stronie HLTV, bo aż 1.14.\n- myszka - SteelSeries Rival 100\n- DPI - 500\n- profil steam - steamcommunity.com/id/officialxign/\n• HSK - czyli Hae-sung Kim, który urodził się w 1994 roku. W drużynie z Korei Południowej pełni rolę zawodnika, który ma za zadanie grać ze snajperką. Większość z was może pamiętać jego mecz podczas StarLaddera, gdzie na drużynę TyLoo udało mu się zdobyć statystyki 36-23 i doprowadzić drużynę do zwycięstwa 19:16.\n- profil steam - steamcommunity.com/id/hsk111\n198 0 Udostępnij\nRecenzja długo oczekiwanej gry Battlefield v\nCSGO (B2P) ESL One Cologne 2017 - najważniejsze informacje.


POMPA CIEPŁA - OPINIE - Strona 2 - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nautor: GrygorXXL » 02 lis 2008, 9:54\nRozumiem, że te żarówki które miały w założeniu producenta 8 letnią trwałość nie miały gwarancji? No i kontynuując tok rozumowania dziwię się, że produkt z 2 letnią gwarancją nie padł dwa dni po jej wygaśnięciu!\nautor: 08111976 » 02 lis 2008, 14:16\nNie ma znaczenia czy pompa ciepła bedzie działać bezawaryjnie rok czy 50 lat. Jeśli obliczamy koszt zwrotu z inwestycji nie może on być dłuższy niż okres gwarancji, inaczej obliczenia nie mają sensu, gdyż należałoby do nich dodać koszty napraw których nie możemy przewidzieć. Taki jest moje zdanie i tyle. (zresztą zwrot na poziomie 5 lat to żaden zwrot z kilku powodów:\nRejestracja: 30 gru 2008, 10:45\nautor: filipki » 30 gru 2008, 10:53\nWitam, też borykam sie z problemem czy zainstalować pompe ciepła, a jestem kompletnym laikiem w tej sprawie.\nchciałabym zasięgnąć opinii czy jest jakaś róznica w ogrzewaniu podłogowym czy grzejnikowym przy użyciu pompy ciepła?\nSłyszałam już różne opinie, m.in. że najbardziej ekonomiczne przy pompie ciepła jest ogrzewanie podłogowe (pytanie tylko jaka jest różnica cenowa z ogrzewaniem przez grzejniki ), i że przy pompie ciepła potrzebne są specjane (co oznacza droższe) grzejniki.\nautor: GrygorXXL » 30 gru 2008, 19:40\nOczywiście, że są różnice. Ogrzewanie podłogowe to niższe rachunki za eksploatację, niestety wyższe koszty założenia. W zamian za wydane pieniądze otrzymujemy zdecydowanie wyższy komfort życia w naszym nowym domu.\nautor: filipki » 05 sty 2009, 14:45\nGrygorXXL dziękuje za odpowiedź\na czy warto robić tez podłogówke na poddaszu użytkowym? nie będzie wtedy za duszno na parterze jak będzie grzało i z podłogi i z sufitu?\nautor: GrygorXXL » 05 sty 2009, 16:10\nNie będzie za duszno.\nautor: Indiana » 05 sty 2009, 16:16\nSiłownik do sterowania pojedynczym obiegiem w podłogówce kosztuje 88zł , do tego sterowniczek za 100 zł i już nie będzie za gorąco na poddaszu\nNa dodatek rurki układa sie na styropianie miedzy innymi po to, by nie grzać sufitem.\nautor: filipki » 06 sty 2009, 8:03\nDziękuję bardzo, jak już wspomniałam jestem kompletnym laikiem w tym względzie i kazda uwaga jest dla mnie bardzo cenna Pozdrawiam\nautor: filipki » 06 sty 2009, 9:56\nJeszcze chciałam zapytać czy nie zamarznę jak na podogowe ogrzewanie położę panele? Słyszalam, że są specjalne panele na podłogówkę, ale to zawsze drewno, a to przeciez dobry izolator\nautor: GrygorXXL » 06 sty 2009, 13:12\nMoże Pani spokojnie planować położenie paneli na ogrzewanie podłogowe.\nautor: jacbak7870 » 06 sty 2009, 22:48\ndlaczego nikt z was nie wspomina o współczynniku COP ,temperaturach dla jakich on jest podany.\nautor: GrygorXXL » 07 sty 2009, 1:31\nPana obliczenia są jak najbardziej prawidłowe. Tylko dane wziął Pan do nich utopijne\nCiekawi mnie ten dobór temperatur. Jeżeli mamy budynek, który wymaga przy temperaturze zewnętrznej -5 stopni, wody na zasileniu układu grzewczego o temperaturze 55 stopni, to to nie jest budynek który możemy ogrzewać pompą ciepła powietrze woda jako wyłącznym ogrzewaniem, bo jakiej temperatury wody w układzie grzewczym będzie wymagał ten sam budynek przy temp. na zewnątrz -20 stopni? Taki budynek to proponuję albo pierw solidnie docieplić, albo zmienić grzejniki na większe, albo ogrzewać piecem węglowym, bo przy -20 to z całą pewnością potrzeba będzie znacznie mocniej rozgrzać grzejniki!\nW przypadku niskich temperatur pompy ciepła tego typu będą wspomagane grzałkami elektrycznymi. W moim przypadku jest to grzałka o mocy 9kW. Grzałka włącza się co jakiś czas aby dogrzać wodę w momencie gdy moc pompy w stosunku do zapotrzebowania budynku jest zbyt niska. W moim przypadku w momencie spadku temperatury poniżej -10 stopni.\nTeraz jeśli chodzi o wysokość rachunków.\nA teraz pompa ciepła. 0d 13.11.08 do 13.12.08, bo w takich cyklach liczę zużycie. Prąd pobrany przez sprężarkę to 976,6 kWh (257 godzin pracy sprężarki), grzałka w tym czasie nie została włączona, co daje dla taryfy całodobowej 351,58zł za ogrzewanie tego budynku do temperatury 23 stopni z ciepłą wodą dla 5 osób. I to są fakty.\nPompa ciepła to Alpha-InnoTec LW 120A o mocy 12kW. (C.O.P. 3,2)\nautor: jacbak7870 » 07 sty 2009, 9:04\nz całym szacunkiem ale opisy tego co pisał Pan na początku i teraz sa niezgodne i nie do końca prawdziwe. Zgadza się że przy oleju opałowym pompa ciepła wychodzi dobrze,ale nie mogę się zgodzić z tymi temperaturami które pan podaje. Przy tych parametrach CWU jest grzana grzałką .Współczynniki COP na każdym urządzeniu są podawane dla temperatur wyższych a przy niższych włączają się grzałki.\nautor: jacbak7870 » 07 sty 2009, 9:08\nproszę podziel sobie w sposób uproszczony ilość kilowatów przez czas pracy sprężarki .\nautor: GrygorXXL » 07 sty 2009, 11:41\nPrzy -10 ten model pompy dysponuje C.O.P. około 2,25 (napływ 35 stopni)\nSą to dane dla temperatury +2 stopnie.\nPrzy -5 jest to 9,37kW (moc) / 3,75 = 2,5 (C.O.P.)\nOczywiście przy temp. -10 moc grzewcza pompy będzie niższa.\n3,75 x 2.25 (C.O.P.) = 8,43kW.\nC.O.P. to wskaźnik efektywności urządzeń, pokazujący stosunek ilości energii pobranej do uzyskanej.\nJeśli można prosić o krótkie wyjaśnienie dokąd Pan zmierza dokonując takich obliczeń i co ma obrazować wynik?


OKI oraz Mimaki Engineering | Świat Poligrafii PRO\nOKI oraz Mimaki Engineering\n6 stycznia 2020 roku firma Mimaki Engineering Co., Ltd. oraz OKI Data Corporation, firma należąca do OKI Group działająca w branży druku, zawarły umowę na wyłączność dotyczącą międzynarodowej sprzedaży i dystrybucji wielkoformatowych drukarek atramentowych OKI Data.\nNa mocy tej umowy, obie firmy rozszerzą swoją współpracę handlową w Japonii, co zapowiedziano w marcu 2019 roku, aby objąć nią sprzedaż za granicą.\nW ramach tej umowy od 1 kwietnia 2020 roku Mimaki Engineering będzie sprzedawać wielkoformatowe drukarki atramentowe OKI Data, atramenty i inne materiały, a także części eksploatacyjne na zagranicznych rynkach za pośrednictwem rozległej międzynarodowej sieci sprzedaży firmy Mimaki Engineering.\nMimaki Engineering projektuje, wytwarza, sprzedaje i serwisuje komercyjne drukarki atramentowe, plotery tnące, a także atramenty i oprogramowanie używane w takich produktach. Wspierana przez międzynarodową sieć przedstawicieli handlowych w około 150 krajach, firma Mimaki Engineering oferuje nie tylko produkty, ale także kompleksowe środowisko, zapewniając pełne poczucie bezpieczeństwa klientom używającym jej produktów, głównie poprzez wsparcie sprzedaży w wymiarze lokalnym.\nZawarcie tej umowy przez OKI Data jest wyrazem wielkiego szacunku dla możliwości technicznych, handlowych i serwisowych firmy Mimaki Engineering w branży wielkoformatowych drukarek atramentowych. Według OKI Data podjęta współpraca umożliwi obu firmom dalszą rzetelną obsługę obecnych klientów, jak również zaoferowanie swoich rozwiązań kolejnym odbiorcom.\nWięcej informacji o produktach i usługach firmy Mimaki można znaleźć na stronie www.mimaki.com.\nPoprzedni artykułCanon oficjalnym partnerem technologicznym Expo 2020 w Dubaju\nNastępny artykułSchumacher Packaging wybiera umowę subskrypcyjną z Heidelbergiem [ENG]


medycyna naturalna jelita | domowe-uzdrowisko.pl\nHome » Pielegnacja naturalna » medycyna naturalna jelita\n4. Ciągłość działalności\nTo nie jest zbyt oczywiste korzyści, ale z pewnością wystarczająco ważne, aby być jednym z 10 największych powodów do utworzenia korporacji. Korporacja może przetrwać jej założyciele, pod warunkiem że jest ona zgodna z przepisami stanowymi i federalnymi.\n5. Scentralizowane zarządzanie\nAkcjonariusze w corp posiadają prawo do głosowania i ustalenia rady dyrektorów Corp, który z kolei wybiera oficerów corp. To daje kontrolę.\n6. Możliwość przeniesienia posiadania\nW przeciwieństwie do innych form podmiotu gospodarczego, zainteresowanie własności corp jest łatwo przenosić. Blokowanie żadnego zaporowy porozumienia między akcjonariuszami lub ograniczeń w statutu lub regulaminów, akcji, udziałów mogą być czesciochaby.pl kupowane i sprzedawane swobodnie.\nAkcjonariusze korzystają z poczuciem obrazu i stabilności corp.\n8. Oszczędności podatkowe\nKorporacje są opodatkowane według stawki niższej niż osoby fizyczne. Mogą właścicielem udziałów w innych korpusów i otrzymywania dywidend korporacyjnym 80% podatku za darmo. Jest to z pewnością jeden z 10 największych powodów do utworzenia korporacji.\n9. mniejsze ryzyko IRS Audytu\nPrawdopodobieństwa audytów IRS w korporacji są niższe niż na jednostki, a disallowances mogą być mniejsze.\n10. Plany Świadczeń Pracowniczych\nOstatnim, ale nie najmniej z 10 największych powodów do utworzenia Corp, można znaleźć w planach świadczeń pracowniczych. Właściciele corp może być w stanie skorzystać z kilku IRS wykwalifikowanych planów świadczeń pracowniczych, które mogą być wykorzystywane zarówno w celu skompensowania pracownikom i zmniejszyć zobowiązanie podatkowe CIT. Płatność z tych korzyści daje Corp odliczenia od podatku, a akcjonariusze mogą otrzymać preferencyjnego opodatkowania dywidend z niego wynikających.\nSzukasz nowej karty, które naprawdę mogą pomóc naprawić swój wynik kredytowej? Jeśli tak, możesz ubiegać się o pierwszy Premier kartą kredytową online, aby skorzystać z tego, co oferujesz. Można również stosować w internecie za pomocą karty Orchard Banku, a ten jest świetnym rozwiązaniem również. Ashley Castellanos jest znakomitym pisarzem.


Nie było lądowania, ale i tak sukces. Izrael już nie chce lecieć na Księżyc. Ma inne plany\nStrona główna›Nie było lądowania, ale i tak sukces. Izrael już nie chce lecieć na Księżyc. Ma inne plany\nIzraelski łazik nie wylądował na Księżycu, tylko rozbił się o powierzchnię. Dla SpaceIL to jednak wcale nie porażka - skoro udało się dotrzeć, to Srebrny Glob mają już odhaczony. Teraz mierzą więc wyżej.\nIzrael miał stać się czwartym krajem w historii, który znajdzie się na Księżycu. Nowy gracz w wyścigu kosmicznym zaliczył jednak twarde lądowanie - misja nie zakończyła się pomyślnie. Izraelski łazik Beresheet rozbił się podczas kwietniowej próby lądowania.\nWówczas izraelski start-up SpaceIL od razu zanucił pieśń "Nic się nie stało" i zapowiedział, że spróbuje ponownie wylądować izraelskim pojazdem na Księżycu. Kiedy jednak firma ochłonęła, zaczęła patrzeć na sprawę inaczej. I doszła do wniosku, że misja tak właściwie to zakończyła się sukcesem. Wprawdzie lądować się nie udało, ale byli na Księżycu? Poniekąd tak, więc zadanie wykonane.\nTeraz SpaceIL na Twitterze pisze, że Księżyc to już przeszłość i ponownej próby lądowania nie będzie. Zamiast tego szykowany jest inny cel. Szczegóły mamy poznać wkrótce. Najbardziej oczywistym typem wydaje się być przede wszystkim Mars. Czyżby łazik Curiosity, który niedawno dokonał przełomowego odkrycia, miał doczekać się kompana?\nMożna śmiać się z izrealeskiej firmy, że tak szybko zamieniła porażkę w sukces. Ale trzeba jednak przyznać, że rzeczywiście kilka ważnych rzeczy udało się podczas misji na Księżyc dokonać. Lądownik Beresheet miał być pierwszym prywatnym statkiem kosmicznym, który wyląduje na obcej planecie lub księżycu.\nWedług SpaceIL samo dotarcie to już coś, bowiem udało się tego dokonać najmniejszym statkiem kosmicznym w historii. Oprócz tego budżet był dużo mniejszy niż w przypadku innych prób.\nIzraelska misja na Księżyc. SpaceIL wysyła lądownik na amerykańskiej rakiecie\nIzraelski łazik nie wylądował na Księżycu. Nieudana misja Beresheet


Dlaczego łańcuszki ze srebra są tak popularne? – DAWEX Fun\nWarto wiedzieć, że niektóre elementy biżuterii stale zdobywają na popularności. Jest to szczególnie ważne w dzisiejszych czasach, kiedy niektóre Klientki przywiązują bardzo dużą wagę do konkretnych produktów. Wiele z nich jest bardzo wymagających. To oznacza, że nie interesuje ich tylko to, żeby konkretne elementy ładnie wyglądały. Muszą też charakteryzować się najwyższą możliwą nowoczesnością i uniwersalnością, żeby pasować do rozmaitych elementów garderoby. Nic więc dziwnego, że tak popularne są łańcuszki ze srebra. Mają one bowiem wiele zalet. Jakich? O tym wszystkim przeczytacie w dzisiejszym wpisie.\nWarto podkreślić, że łańcuszki ze srebra są cenione między innymi dlatego, że mają bardzo wysoką jakość. Jest to możliwe dlatego, że są produkowane z najwyższej jakości próby srebra 925. To charakteryzuje tylko produkty z absolutnego topu. Nie wolno o tym zapominać. Klientki bardzo doceniają ten fakt. Kobiety wyjątkowo chętnie decydują się zatem na takie produkty. Wiedzą bowiem, że tego typu akcesoria będą przez lata służyć im swoją bardzo wysoką jakością. Co jeszcze wpływa na to, że łańcuszki ze srebra są aktualnie takie popularne? Trzeba podkreślić, że bardzo wiele elementów. Na pewno trzeba zwrócić uwagę na to, że są to rzeczy uniwersalne. To oczywiście oznacza, że pasują zarówno do stylizacji formalnych, jak i nieformalnych. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakładać łańcuszki ze srebra do pracy, szkoły czy na ważne uroczystości rodzinne i firmowe itp. Możliwości jest naprawdę bardzo dużo.\nKobiety mogą przebierać w ofercie i decydować się na różne fasony. Trzeba podkreślić, że właściciele sklepów doskonale zdają sobie sprawę, że oferty muszą być urozmaicone, żeby zaspokoić różne gusta konsumentów. Nie inaczej jest w przypadku biżuterii. Nic więc dziwnego, że kobiety mogą zdecydować się na łańcuszki ze srebra, które charakteryzują się rozmaitymi kształtami czy długością. Tylko od kobiet zależy czy zdecydują się na mniejsze czy większe gabaryty. Nic więc dziwnego, że te produkty stale zdobywają na popularności. Raczej nie należy spodziewać się, żeby coś się w tym fakcie miało zmienić w kolejnych latach. Wszystko dlatego, że są to produkty ponadczasowe i za kilka czy kilkanaście lat też powinny być bardzo popularne. Zwłaszcza, że obecnie producenci mogą korzystać cały czas z rozwijającej się technologii, która sprawia, że produkty mogą być jeszcze lepszej jakości, niż są obecnie, chociaż pewnie wielu osobom trudno jest to sobie wyobrazić.


Naturalna odżywka do włosów w kostce Cztery Szpaki | Helfy\nCena jednostkowa709,09 zł / kg\nBTMS – surfaktant o właściwościach pielęgnacyjnych oraz emulgujących. Otrzymuje się go z oleju rzepakowego, doskonale zmiękcza, wygładza i kondycjonuje kosmyki.\nMasło kakaowe – tworzy na powierzchni włosów film chroniący je przed wchłanianiem toksyn z otoczenia. Neutralizuje wolne rodniki oraz regeneruje.\nAlkohol cetylowy- ułatwia aplikację, wygładza, zmiękcza, zapobiega przesuszaniu.\nBetaina kokamidopropylowa – pozyskiwana z kokosa i buraka cukrowego, kondycjonuje, zmiękcza, oczyszcza.\nMieszanka oleju sezamowego, z krokosza barwierskiego i arachidowego – wzmacnia i odżywia, pielęgnuje i działa ochronnie.\nMacerat ze skrzypu polnego – stymuluje wzrost włosów, wzmacnia cebulki, regeneruje, rewitalizuje oraz przedłuża świeżość.\nSok z aloesu – intensywnie nawilża, łagodzi, regeneruje i zwalcza bakterie.\nZielona glinka – silnie oczyszcza, reguluje wydzielanie sebum, zapobiega rozwojowi bakterii oraz dotlenia.\nD-panthenol – działa przeciwzapalnie, łagodzi podrażnienia, odżywia.\nOlejek eteryczny bergamotkowy – działa antybakteryjnie, redukuje stres, poprawia nastrój.\nOlejek eteryczny pomarańczowy – tonizuje, oczyszcza, pobudza i odświeża.\nOlejek eteryczny mandarynkowy – działa antyseptycznie i przeciwzapalnie, dokładnie oczyszcza, tonizuje.


[STOCK] [ZAMKNIĘTY] Android 6.0.1 G928FXXS2BPC1 17.03.2016 XEO - ROM-y & Modyfikacje - Forum Android.com.pl\nNowa aktualizacja 17.03.2016 G928FXXS2BPC1\nWitam, dzisiaj wyszła mała paczka 16mb. OTA, SS\nBuild date Fri, 26 Feb 2016 05:36:08 +0000\nAndroid security patch level: 01.03.2016\n1.Ściagnij i rozpakuj plik firmware\n2.Pobierz Odin v3.10.7\n3.Otwórz Odin v3.10.7\n4.Uruchom telefon w trybie download mode (naciśnij i przytrzymaj przycisk Home + Power + głośności, przyciski)\n5.Podłącz telefon i czekaj, aż pojawi się niebieski znak w Odin\n6.Dodaj plik firmware do AP / PDA\n7.Upewnij się, że Re-Partition nie jest zaznaczone\n8.Kliknij przycisk Start, usiądź i poczekaj kilka minut\nDo szybszego pobierania Romu (romow) polecam programik z tego wątku: Link\nPytanie, czy ktoś z was ma problemy z aplikacją gmail, mianowicie czesto gesto nie synchronizuje mi jej na bierząco. Czasami dostaje info na temat maila po paru godzinach, nagle wyskakuje powiadomienie o np 5 nowych mailach. :<\nRobiłem wipe po instalacji softu.\nEdytowane 17 Marca 2016 przez venon\nco nowego wnosi? Changelist jest taki sam jak w G928FXXU2BPB6.\nEdytowane 17 Marca 2016 przez Jonasz23\nNic nowego nie wnosi. Wgrałem i nic się nie zmieniło, wszystko jest tak samo.\nWydaje mi się, że o zaktualizowaniu bezpieczeństwa.\nEdytowane 22 Marca 2016 przez maniek0928\nFirmware: Open beta\nSzybkie pytanko, czy was też telefon pyta po każdym resecie o włączenie usług danych (internetu)?? zaczyna mnie to irytować\nModel Telefonu: Redmi Note 4 & S6 EDGE + & Nokia 3310 (Old School)\nTak, mnie pyta za każdym razem. a Ja Was proszę o sprawdzenie czy możecie wejść w ustawienie -> Motywy? U mnie za każdym razem kończy się to komunikatem "Aplikacja Ustawienia została zatrzymana". No i pojawia się pytanie jak to naprawić?\nW motywy wchodze normalnie, tylko przy pierwszym wejsciu musiałem akceptowac warunki regulaminu, czego wczesniej nie było. Soft czysty XEO G928FXXS2BPC\nTak za kazdym razem po właczeniu telefonu pyta o właczenie danych komórkowych.\nEdytowane 18 Marca 2016 przez jeronimo\nMotywy bez problemu. Po resecie nie pyta o wlaczenie uslug danych.\nWgrałem i nic się nie zmieniło, wszystko jest tak samo.\nMoim zdaniem poprawiło się zarządzanie ramem.\nNo dobrze Panowie, jeżeli Wy nie macie problemu z motywami a ja tak to co mogę zrobić żeby to naprawić..? Telefon na gwarancji więc za wiele kopać nie chce. Jeronimo, oznaczenie softu mam to samo co Ty z jedyną na końcu. Need help. :-(\nWytapane z mojego S6 EDGE +.


Pogoda Montreal - meteoblue\n-24°C 11:00 11 km/h Zachmurzone i opady śniegu\nQuébec, Kanada, 45.51°N 73.59°W 216m n.p.m.\nCiśnienie atmosferyczne: 1030 hPa Strefa czasowa: EST Domena: NAM12 Ostatni używany model: 19.01.2019, 10:40\nWskaźnik lokalizacji znajduje się na Montreal.\nRadar i prognoza opadów na teraz dla Montreal\nWskaźnik lokalizacji jest umieszczony na Montreal. Animacja przedstawia radar opadów dla ostatniej godziny, jak również 1h prognozę pogody. Mżawka i lekkie opady mogą być niewidoczne na radarze. Intensywność opadów jest oznaczona kolorami od jasnoniebieskiego do ciemnofioletowego.\nMeteogram 5-dniowy - Montreal\nNasz 5-dniowy meteogram dla Montreal oferuje wszystkie informacje na temat pogody na 3 prostych wykresach:\nPogoda dla popularnych miejsc w pobliżu Montreal


chojnow.pl - Wypadek na skrzyżowaniu Bolesławieckiej i Parkowej [ZDJĘCIA]\nWypadek na skrzyżowaniu Bolesławieckiej i Parkowej [ZDJĘCIA]\nData utworzenia: 02 sierpień 2018, 20:19 Wszystkich komentarzy: 2\nPo godzinie 19:00 na skrzyżowaniu ulic Bolesławieckiej i Parkowej doszło do zderzenia dwóch samochodów osobowych. Nie obyło się bez poszkodowanych.\nDo zdarzania doszło na rogatkach miasta. Przyczyny wypadku są badane przez odpowiednie służby. Na miejscu pojawili się policjanci, strażacy z JRG Chojnów oraz ratownicy medyczni, którzy na miejscu zajęli się opatrzeniem osób które ucierpiały w wyniku kolizji.\nDo czasu uprzątnięcia pojazdów musimy liczyć się z utrudnieniami drogowymi w tym miejscu. Ulica Bolesławiecka na chwilę obecną jest nieprzejezdna w obydwie strony. Jadąc w kierunku Bolesławca radzimy objazd ulicą Wojska Polskiego.\nTo nie pierwszy wypadek na tym skrzyżowaniu. W miejscu tym kilkaset razy dziennie łamane są przepisy ruchu drogowego - najczęstsze przewinienia dotyczą skracania zakrętu poprzez jazdę po powierzchni wyłączonej z ruchu. Często dochodzi w tym miejscu także do wymuszenia pierwszeństwa.\nWszystkie szanujące się miasta , budują w takich miejscach ronda i skończyły by się tam poważne wypadki\nPrzyczyną wypadków w tym miejscu nie jest brak ronda. Podstawowa przyczyna to brak komórek mózgowych w głowie. Niejednokrotnie , jadąc z Chojnowa w kierunku na Bolesławiec , bezmózgi wyprzedzały mnie po pasie wyłączonym z ruchu. Trzeba też wspomnieć o fantazji urzędników odpowiedzialnych za organizację ruchu. Głupiej już nie można było zorganizować ruchu przy dworcu PKP. Zamiast z wysepki zrobić rondo to wymyślili cuda na kiju.


Aplikacja | E-PLAYBET.COM\nNowy ambasador LV BET działa pełną parą i załatwia kolejną rzecz dla graczy LV BET! Zapraszamy do pobrania i skorzystania z usług naszej aplikacji mobilnej. Na razie tylko na system Android, ale już niedługo zaprezentujemy również wersję na iOS. Można odhaczyć na liście. Kolejna rzecz ZAŁATWIONA!…


koronawirus 09.01.2022, 11:09\nDzisiejsza data jest znacząca – równo dwa lata temu, 9 stycznia 2020 roku, w chińskim mieście Wuhan zmarła pierwsza osoba, u której oficjalnie potwierdzono zakażenie nowym, nieznanym wcześniej koronawirusem. Od tamtej pory na świecie odnotowano blisko 304 miliony infekcji wirusem SARS-CoV-2 i prawie 5,5 miliona zgonów chorych na COVID-19. W Polsce od początku pandemii zachorowało 4 213 197 osób, a zmarło 99 742.\nZ dzisiaj podanych danych wynika, że ostatniej doby zmarło 22 pacjentów (w niedzielę przed tygodniem – 33). W szpitalach zajętych są dziś 18 063 łóżka covidowe (o 223 mniej niż wczoraj), a z respiratorów korzysta 1825 pacjentów (tyle samo co wczoraj).\nOstatniej doby z powodu COVID-19 zmarło 7 osób, z powodu współistnienia COVID-19 z innymi schorzeniami – 15 osób (żadnego zgonu nie odnotowano w Podlaskiem). Trzeba jednak pamiętać, że są to dane weekendowe, zawsze niższe niż te z tygodnia.\nTymczasem naukowcy donoszą, że nową mutację wirusa zdiagnozowano na Cyprze. To połączenie delty i omikrona – deltakron.


życie | życie – Strona 5 – Zbigniew 'zibi' Jarosik\nKaren! Ty oszukistko!\ndaikirai mem życie 1 Comment\nfrom\tZbigniew 'zibi' Jarosik\ndate\tMon, Jul 27, 2009 at 11:45 AM\nsubject\tNiezgodność towaru z umową\nDwa lata temu w gdańskim salonie Państwa firmy kupiłem laptopa Toshiba\nTecra A8. Zakup trwał sporo czasu (w sklepie spędziłem prawie 3h) -\nkupowałem sprzęt do pracy, na długi czas. Wydałem sporo kasy i jak do\ntej pory byłem bardzo zadowolony - również z obsługi w salonie -\nsprzedawca sporo się nabiegał. Niestety, dziś pojawiła się w końcu\npotrzeba użycia sprzętowej wirtualizacji. I - przykra niespodzianka -\nokazuje się, że laptop owej nie wspiera. Zaskoczenie bardzo niemiłe i\nniespodziewane, bo to było jedno z kryteriów zakupu.\nDziś dowiedziałem się, że T5500 występuje w 4 odmianach i tylko jedna\nz nich wspiera VT. Niestety, nie ta, która jest w moim laptopie.\nJako że zakupu dokonałem 2 lata temu nie mogę się powołać na\nniezgodność towaru z umową, a że VT jest mi niezbędne, czeka mnie więc\nna dniach zakup nowego laptopa. Jeszcze nie wiem co kupię, pewne tylko\njest, że nie ani ten, ani żaden następny laptop nie będzie zakupiony w\ncell: +48 667956686\nNie doczekałem się żadnej reakcji.


Motywy literackie w „Janku Muzykancie” ostatnidzwonek.pl\nPrzyroda odgrywa w noweli niezwykłą rolę. Świat natury pełen jest magii. Ożywiona przyroda przemawia tajemniczymi głosami (zabieg animizacji, personifikacji): „W ogrodzie dworskim nad stawem słowik zaczął śpiewać i pogwizdywać cicho, to głośniej: „Idź, pójdź, weź!” Lelek poczciwy cichym lotem zakręcił się koło głowy dziecka i zawołał: „Janku!, nie!, nie!” Ale lelek odleciał, a słowik został i łopuchy coraz wyraźniej mruczały: „Tam nie ma nikogo!” Świat przyrody przejmuje rolę narratora.\nTworzy to efekty baśniowe. Rzeczywistość ukazana jest z perspektywy dziecka – przyroda ożywa dzięki fantazji chłopca, i tylko w jego wyobraźni. Ponadto natura portretuje stany emocjonalne małego bohatera: strach, napięcie. Moment śmierci Janka kontrastuje z żywotnością przyrody: „Jaskółki świergotały w czereśni, co rosła pod przyzbą; promień słońca wchodził przez szybę i oblewał jasnością złotą, rozczochraną główkę dziecka i twarz, w której nie zostało kropli krwi. (...) a twarz dziecka była jakby zasłuchana w te odgłosy wiejskie, które wchodziły przez okno. Był to wieczór, więc dziewczęta wracające od siana śpiewały (...).”


1899. 11. 04\nwyróżnienie za rolę Domaradzkiego w "Tysiącu walecznych" Rojewskiego w Teatrze Narodowym w Warszawie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych\n1966. 11. 07\nAktor. W latach 20. ukończył szkołę handlową w Warszawie i podjął pracę buchaltera. Jednocześnie rozpoczął naukę aktorstwa. Od 1927 występował w Warszawie, Lublinie, Łucku i Łodzi. Wkrótce po wybuchu wojny został w Bydgoszczy aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu. Po udanej ucieczce z transportu dotarł przez Łódź do Warszawy i do powstania warszawskiego pracował jako buchalter i kierownik fabryki chemiczno-farmaceutycznej "opotherapia". Po powstaniu znalazł się w obozie pracy na terenie Niemiec. Po powrocie do kraju występował w 1945 w Bydgoszczy na scenie Teatru Polskiego. W latach 1946-48 grał w Teatrze Wojska Polskiego i Teatrze Powszechnym TUR w Łodzi, w 1948 sprawowal także funkcję dyrektora administracyjnego tego ostatniego. Następnie przeniósł się do Warszawy: w latach 1948-50 był aktorem i dyrektorem administracyjnym Teatru Rozmaitości w Warszawie. W latach 1950-52 występował w Teatrze Narodowym, a do 1957 w Teatrze Współczesnym. W latach 1952-57 pełnił ponadto funkcję wicedyrektora ds. administracyjnych Teatru Współczesnego. Od 1957 do końca życia był aktorem Teatru Narodowego, a okresowo także jego wicedyrektorem.\nObsada aktorska (mechanik sprawdzający urządzenie; nie występuje w napisach)\nObsada aktorska (mecenas Kabera; nie występuje w napisach)\nObsada aktorska (doktor Korsak)\nObsada aktorska (pracownik w telewizji; nie występuje w napisach)\nObsada aktorska (Kamil Brzostowski, właściciel fabryki)\nObsada aktorska (sklepikarz Duda)


Granulat na mrówki Bros Mrówkofon. Preparat na mrówki, gniazda 120g.\nGranulat na mrówki Bros Mrówkofon to trutka na mrówki do zwalczania całych kolonii. Dzięki odpowiedniej przynęcie pooarmowej trutka przyciąga mrówki bez względu na gatunek. Forma granulatu sprzyja pobieraniu trutki, a mrówki zanoszą ją do gniazd, przez co z łatwością zlikwidujesz całe, nawet jeśli nie wiesz, gdzie się znajduje.\nTrutka na mrówki w granulkach służy do posypywania miejsc przebywania lub przemiszczania się mrówek. Dzięki substancji czynnej jaką jest permetryna, preparat na mrówki działa szybko i długotrwale zabezpiecza okolicę. Jedno opakowanie Mrówkofon na mrówki jest w stanie zwalczyć do 14 gniazd.\nPoręczne opakowanie pozwoli Ci wygodnie i dokłądnie zaaplikować granulat na mrówki. Środek jest skuteczny już od pierwszego zastosowania.\nJeśli potrzebujesz więcej, sprawdź ofertę na Bros Mrówkofon 250g na 28 gniazd.\nSzukasz sposobu an mrówki? Mocna trutka na mrówki w granulacie Bros Mrówkofon.\n- Zwalcza całe gniazda mrówek.\n- Do stosowania w postaci granulatu do posypywania.\n- Jedno opakowanie zwalcza do 14 gniazd!\nPojemność: 145g (120g + 25g gratis)\nAktualna Data: 2022-01-19 18:16


Europa›Francja›Rodan-Alpy›Ardeche›Tournon-sur-Rhone›Tournon-sur-Rhone Restauracje› Restaurant Des Tours\n63 recenzje(-i) Nr 12 wśród 29 Restauracje w lokalizacji Tournon-sur-Rhone Certyfikat jakości Francuska\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 48 avenue Marechal Foch, 07300, Tournon-sur-Rhone, Francja 04.75.07.54.89\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 124 recenzji Rezerwuj Le Farfadet\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 118 recenzji Du Jardin A L'assiette\nMauves, Tournon-sur-Rhone 144 recenzji Carafes en folie\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 128 recenzji La Passerelle\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 78 recenzji Le Mangevins\nTain-l'Hermitage, Drome 164 recenzji Więcej Le Bilboquet\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 88 recenzji Le Cerisier\nTournon-sur-Rhone, Ardeche 127 recenzji Zobacz wszystkie dostępne restauracje\n(63) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Restaurant Des Tours Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Restaurant Des Tours — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Restaurant Des Tours? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Restaurant Des Tours\n2 pytań Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Restaurant Des Tours.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Restaurant Des Tours Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 351 recenzje(-i) Le Jardin d'Eden


Działania rządu w sprawie systemów wsparcia bezpośredniego - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoDziałania rządu w sprawie systemów wsparcia bezpośredniego\nDziałania rządu w sprawie systemów wsparcia bezpośredniego\n30.12.2010, 06:40; Aktualizacja: 19.03.2011, 13:22\nPodczas posiedzenia Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw, który dostosowuje polskie regulacje do wymogów unijnych.\nProjekt nowelizacji ustawy wynika z konieczności wdrożenia zapisów rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, ustanawiającego jednolite zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej. Zgodnie z tym rozporządzeniem, począwszy od 1 stycznia 2010 r. państwa członkowskie stosują minimalne wymagania dotyczące otrzymywania płatności bezpośrednich, wprowadzając limit kwotowy (100 euro) lub limit powierzchniowy (1 ha). W projekcie nowelizacji ustawy wprowadzony zostanie limit powierzchniowy w wysokości 1 ha również w stosunku do owoców miękkich.\nUOKiK: Mlekovita ma zgodę na przejęcie SM w Białej Podlaskiej


poka poka team – Page 2 – Poka Poka\nW tym roku odbyła się 4. edycja Konkursu Fotografii Teatralnej zorganizowana przez Instytut Teatralny im.Zbigniewa Raszewskiego. Uczestnicy po raz kolejny uwiecznili sztukę teatralną na zdjęciach. Zajęliśmy się plakatowaniem. ...\nZakończyła się 17. edycja Festiwalu Ciało/Umysł, podczas którego można było obejrzeć 48 artystów, uczestniczyć w spotkaniach, a także słuchać muzyki. Mieliśmy przyjemność zająć się dystrybucją ulotek, plakatów oraz ekspozycją materiałów w naszych ekspozytorach oraz tablicach OWZ. ...\n9. listopada na ramach Teatru WARSawy można zobaczyć stand-up comedy z udziałem lalek. Zajęliśmy się dystrybucją ulotek, plakatowaniem indoor oraz ekspozycją plakatów w naszych tablicach OWZ. ...\nW pierwszej połowie września, w Centrum Nauki Kopernik, odbył się Festiwal Przemian pod hasłem "Cywilizacja algorytmów". Zajęliśmy się kolportażem ulotek, a także ekspozycją materiałów w naszych ekspozytorach oraz tablicach OWZ w Hali Koszyki. ...\nJuż 5 października na ekrany kina Tongarino wchodzi nagrodzony na tegorocznym Berlinale "Hard Paint". Tym razem zajęliśmy się plakatowaniem. ...\nBUNT! w Goethe Institut\nGoethe-Institut Warschau rozpoczął zapisy na naukę języka niemieckiego na semestr zimowy 2018/2019. Zajęliśmy się kolportażem plakatów w trzech wersjach kolorystycznych i ulotek-w dwóch. ...\n“Open Call” w Instytucie Pileckiego\nPierwsza edycja międzynarodowego projektu "Ćwiczenie nowoczesności" zaczyna się już jutro, w Gdyni. Zajęliśmy się dystrybucją plakatów. ...\nW tym roku Festiwal Filmowy Kino Dzieci odbył się pod hasłem "Ku nowej przygodzie". Zajęliśmy się kolportażem zarówno ulotek, jak i plakatów. Zrealizowaliśmy również ekspozycję w sieci naszych nośników reklamowych. ...\nW tym roku zajęliśmy się dystrybucją plakatów podczas wrześniowego "Warsaw Gallery Weekend". Szkoda, że weekend minął tak szybko :) ...


Jachira: Polski Ład będzie nas kosztował trzy galaktyki\nMaj 17, 2021 galaktyki, Klaudia Jachira, Polski Ład\nZaprezentowany w sobotę przez PiS Polski Ład, czyli rządowy program społeczno-ekonomiczny, który ma wspomóc gospodarkę po koronakryzysie, wciąż jest w ogniu krytyki opozycji.\nTym razem głos zabrała zabrała Klaudia Jachira z Kolaicji Obywatelskiej, która uznała, że realizacja Polskiego Ładu, przewidującego m.in. podniesienie kwoty wolnej od podatku do 30 tys. złotych, będzie generować zbyt wysokie koszty.\n„Ile będzie nas kosztował Polski ład? 650 mld zł to astronomiczna suma, dlatego postaram się ją przybliżyć. W galaktyce jest ok. 200 mld gwiazd, dlatego musielibyśmy dodać wszystkie gwiazdy Drogi Mlecznej, Andromedy i Trójkąta. 3 galaktyki – tyle będzie nas kosztował Polski ład!”, oceniła posłanka na Twitterze.\nW następnym wpisie Jachira skorygowała swoje obliczenia, przyznając, że się w nich pomyliła. „Do niedawna Droga Mleczna liczyła 200 mld gwiazd, teraz szacuje się, że jest ich 400 mld, więc Polski ład to tylko 1,5 galaktyki” – stwierdziła.


17 089 m², działka na sprzedaż - Kamionki Małe, toruński, kujawsko-pomorskie - 55074292 • www.otodom.pl\nDziałka na sprzedaż, kujawsko-pomorskie, toruński, Kamionki Małe - Zobacz na mapie\nKamionki Małe, toruński, kujawsko-pomorskie\nDziałka na sprzedaż, Kamionki Małe, toruński, kujawsko-pomorskie\nTa działka na sprzedaż (ID w Otodom 55074292) wydaje mi się interesująca. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nDziałka na sprzedaż, kujawsko-pomorskie, toruński, Kamionki Małe\nPowierzchnia 17 089 m²\nGRUNT ROLNY KAMIONKI MAŁE .\nPrezentowana oferta to grunt rolny o powierzchni 17089 m2 w kształcie litery L.\nPołożony w spokojnej okolicy w sąsiedztwie domów jednorodzinnych.Wjazd bezpośredni z ulicy asfaltowej.W bliskim sąsiedztwie jeziora. Wszelkie media w drodze.\nCENA -272 000 ZŁ do negocjacji.\nAgnieszka Wierzbowska (pokaż numer)\nNr oferty w biurze: BTH-GS-641\nPorównywalne działki poniżej 272 000 zł\nWszystkie działki poniżej 272 000 zł\n236 305 zł\nNr oferty w Otodom: 55074292\nNr oferty w biurze nieruchomości: BTH-GS-641


HOME / Czytelnia / Imprezy / VOLVO Gdynia Sailing Days - Marina już pełna żagli\nPierwsze wyścigi VOLVO Gdynia Sailing Days już za nami. Wczoraj rano na tle miasteczka VOLVO Gdynia Sailing Days z Mariny Gdynia na akwen regatowy wypłynęło ponad 140 żagli. W ciągu dnia na wodzie pojawiły się także jachty przygotowujące się do kolejnych regat, w tym polscy zawodnicy trenujący do Mistrzostw Świata Juniorów w klasach 49er i 49er FX. Na lądzie jest równie tłoczno jak na wodzie – przyjeżdżają uczestnicy kolejnych regat, wodują jachty, po Marinie przechadzają się tłumy turystów zwabionych regatową atmosferą.\nOd wczoraj o pierwsze trofeum „VOLVO Gdynia Sailing Days” - Puchar Prezydenta Miasta Gdynia walczą zawodnicy w czterech klasach: Laser, Laser Radial i Laser 4.7 oraz Open Bic. W każdej klasie przeprowadzono po 4 wyścigi. Dyrektor Sportowy Polskiego Związku Żeglarskiego Tomasz Chamera komentuje pierwszy dzień zmagań na wodzie: „Pierwszy dzień regat VOLVO Gdynia Sailing Days” był bardzo udany – piękna pogoda, sporo wiatru. Wyścigi były dużym wyzwaniem - wiatr zmienny co do kierunku i siły, wymagający dużej koncentracji i ciągłej czujności, czyli podejmowania właściwych decyzji taktycznych. Zbyt późno wykonany zwrot mógł kosztować dużą stratę.”\n18 – 20 lipca - Puchar Miasta Gdyni - klasa Laser 4.7, Laser Radial, Laser Standard, Open Bic


Przemysław Dakowicz - strona autorska: "Nowe Książki" 2020, nr 1\n"Nowe Książki" 2020, nr 1\nOtwarcie na dialog. Z Przemysławem Dakowiczem rozmawia prof. Zbigniew Chojnowski, "Nowe Książki" 2020, nr 1\nW polszczyźnie domowi się Twoja fraza: Bo „«Łączka» to Polska. / Bo Polska to «Łączka»”. Czy to jest jakaś istotna formuła całościująca zarówno Twojej twórczości poetyckiej oraz eseistycznej, jak i literaturoznawczej?\nZ całym szacunkiem – nie sądzę, by jakakolwiek fraza pochodząca z literatury była dziś w stanie osadzić się w języku. Słowo pisane, jeśli nie zostało zwielokrotnione przez multimedialne przekaźniki, wypromowane przez najgłośniejsze nagrody, przemielone w młynach promocji elektroniczno-obrazkowej – nic już nie znaczy. Jak widzę miejsce własnych książek w tej układance? Jeśli brać pod uwagę liczbę sprzedanych egzemplarzy, jest to jedno z miejsc ostatnich. Zbiory poetyckie znajdują przeciętnie kilkuset odbiorców. Wyjątkiem była tu rzeczywiście Łączka, mająca dwa wydania, drugie z dołączoną do książki płytą z kompozycjami Mikołaja Hertla.\nJeśli zaś idzie o doświadczenie związane z kwaterą Ł na Powązkach (nazywaną „Łączką”, bo w późnych latach czterdziestych i wczesnych pięćdziesiątych, kiedy w tajemnicy zwożono tam ciała zamordowanych w więzieniu na Mokotowie, był to porośnięty trawą i zielskiem teren poza cmentarzem) – określiłbym je dziś jako formacyjne, bo znacząco wpłynęło na kształt mojej świadomości, nie tylko obywatelskiej, lecz także na postrzeganie miejsca kultury i literatury w obrębie wszystkich procesów społecznych, w których uczestniczymy i które współtworzymy. Zaczęło się, jak zawsze, od lektur. Nie pamiętam, co było pierwsze, jaki był ten najwcześniejszy ślad „Łączki”. Zdaje się, że powieść Na stracenie Janusza Krasińskiego, ze świetnym opisem celi kaesowców w więzieniu na Mokotowie. Czy to wtedy po raz pierwszy dowiedziałem się czegoś o Dekutowskim-„Zaporze”, o Witoldzie Pileckim? Nie jestem pewien. Ważne były jakieś filmy dokumentalne z lat 90., ale przede wszystkim niezwykły reportaż-dziennik Małgorzaty Szejnert Śród żywych duchów, opis prywatnego śledztwa autorki, prowadzonego w przededniu Okrągłego Stołu, w cieniu morderstwa, którego ofiarą padł ks. Stefan Niedzielak. Książka Szejnert wiele pozwoliła mi zrozumieć, otworzyła moją wyobraźnię. Na końcu tej drogi była zaś praca w charakterze wolontariusza podczas prac wykopaliskowych na „Łączce”, w zespole prof. Krzysztofa Szwagrzyka. Wszedłem do wnętrza grobu. Wszystko mogłem zobaczyć na własne oczy. Trzymałem w rękach kości, które nigdy nie miały zostać odnalezione.\nCiekawe, że tom poetycki Łączka powstał jakby niezależnie od tego konkretnego doświadczenia biograficznego, w przestrzeni, w której równie ważne co wydarzenia historyczne są kody kultury – symbole, metafory, gatunki literackie i konwencje. Słowem – najpierw przyszły wiersze, dopiero potem faktyczne – na poziomie somatycznym – dotknięcie kwatery Ł, moja powązkowska katabaza. Niektórzy krytycy chcieli widzieć w tych wierszach wyraz uwikłania w politykę czy ideologię, ale to nie tak, zupełnie nie tak. Może w głowach odbiorców książki takie jak Łączka, Teoria wiersza polskiego, po trosze także obie części Afazji polskiej, muszą się oderwać od bieżącego kontekstu, by były czytanie sine ira et studio? Szkoda tylko, że ironiczne pytanie, które w drezdeńskich Dziadach Jeden z Młodzieży zadaje Literatowi I - jak długo trzeba czekać? - wciąż pozostaje aktualne. To już niemal dwieście lat...\nCo autor podpowiedziałby czytelnikowi swoich książek?\nProsiłby przede wszystkim, by oceniając literaturę, czytelnik posługiwał się kryteriami literackimi. By zechciał dostrzec, że Łączkę poprzedza motto z Leśmiana, że co najmniej Ballada o biegnących piekarzach i Topiel z tego tomu są wierszami z Leśmianowską Łąką dialogującymi, a autor prowadzi rozmaite gry z tradycją, konfrontując najgłębszą powagę z najbardziej żrącą ironią. W ogóle Teorię wiersza polskiego i Łączkę najlepiej byłoby czytać równolegle, jako wzajemnie dopełniające się części jednej poematowej całości, której przedmiotem nie jest jedynie historia najnowsza, lecz również sposób, w jaki indywidualne przypadki ludzkie przemieniają się (lub nie) w składowe losu zbiorowego, to znaczy: ulegają (lub nie) przetworzeniu w kulturę.\nJeśli napisałem, że „Łączka” to Polska, chciałem dać do zrozumienia, że na tym obszarze Europy, w którym mieszkam, podstawowym doświadczeniem XX wieku jest absurdalna śmierć, sprowadzająca człowieka do roli nic nie znaczącej liczby w statystycznym równaniu. Myślę tutaj zarówno o likwidacji elit intelektualnych II Rzeczypospolitej, o przeprowadzonej przez komunistów w pierwszych latach powojennych anihilacji podziemia niepodległościowego, jak i o koszmarze Holokaustu, o którym w tej części Europy wciąż powinniśmy mówić.\nKluczową sprawą u Ciebie jest postpamięć. Twój sposób prowadzenia słów potwierdza prawidłowość, że świadkowie horrendalnych przeżyć i przejść zazwyczaj nie są w stanie ich w pełni opisać, a co dopiero zrozumieć. Czynią to twórcy nawet nie następnego, ale któregoś kolejnego pokolenia. Homer nie uczestniczył w bojach o Troję. Człowiek z żywą traumą jest sparaliżowany językowo, wyobraźniowo, etycznie. Po prawie 80 latach od wydarzeń, chociażby na sokalskim moście na Bugu we wrześniu 1939 roku, Ty w sobie budzisz tę całą przeszłość, jesteś w stanie ją ogarnąć.\nKategoria postpamięci pojawia się w tekstach Marianne Hirsch, amerykańskiej badaczki zajmującej się narracjami holokaustowymi. Niemal dokładnie w czasie, kiedy rozmawiamy, na cmentarzu żydowskim w Grybowie niedaleko Nowego Sącza odbywa się uroczystość odsłonięcia tablic upamiętniających grybowskich Żydów. Miałem honor uczestniczyć w jednej turze prac porządkowych na tym cmentarzu – wycinaliśmy krzewy i drzewka porastające teren, usuwaliśmy ciernie i chwasty, by spomiędzy nich wychynęły macewy. Działania przywracające pamięć podejmują tam od lat Kamil Kmak i Dariusz Popiela. Chcę tu powiedzieć, że doświadczenie kwatery Ł otworzyło mnie na nieznane, pozwoliło zrozumieć, jak wiele ludzkich historii musi znaleźć drogę do naszej świadomości. Po ośmiu dekadach od wybuchu II wojny światowej zyskują one przynależne im miejsce w kulturze – i jest to prawidłowość znana badaczom. Jan Assmann właśnie granicę osiemdziesięciu lat uważa za linię dzielącą pamięć komunikatywną od pamięci kulturowej. Kiedy odchodzą ostatni bezpośredni świadkowie i uczestnicy wydarzeń historycznych, przeszłość zostaje niejako uwolniona, by mogła ją wchłonąć kultura. Zamiast relacji i sprawozdania z pierwszej ręki, najczęściej w postaci oral history, otrzymujemy ich literackie przetworzenie.\nMnie zaciekawia, że jesteś poszukiwaczem ciągłości żywej, dotykalnej, odczuwalnej w przestrzeni codziennej – nie tej wykoncypowanej, lecz tej, która właśnie nie byłaby drogą do intelektualnego nadużycia, nie dawałaby się zawłaszczać przez ideologię, doraźne sprawy egzystencji i polityki.\nZawsze starałem się mówić o tym, co egzystencjalnie dotyka mnie samego. Mówię „starałem się”, bo dziś nie piszę. Rytm wydawniczy na to nie wskazuje – Boże klauny wyszły w 2014, Ćwiczenia duchowne w 2016 roku, a na przełomie 2018 i 2019 ukazała się Nauka znikania, pięciusetstronicowy tom zbierający niemal wszystkie wiersze i rozmowy. Ale prawda jest nieubłagana: ostatni tekst poetycki powstał przeszło sześć lat temu.\nUdzielanie siebie jednej formie pisarstwa zamyka drugą. Pisanie książek o literaturze trudno pogodzić z tworzeniem wierszy.\nTo jest wielka tajemnica, kiedy poezja odchodzi. Niewykluczone, że jestem już byłym poetą, że stan poetycki nie powróci. A było to najgłębsze z pisarskich – może także: życiowych – doświadczeń, z niczym nieporównywalne. Krytyka literacka, eseistyka, hermeneutyka historyczna, literaturoznawstwo, czy nawet proza o charakterze quasi-fabularnym – nic nie może się równać z pisaniem poezji. Gdy pracowałem nad Teorią wiersza polskiego, bywało, że jednego dnia powstawało kilka tekstów – jakby dyktował je jakiś donośny głos. Podstawowe wiersze, które składają się na tę książkę, napisałem w ciągu sześciu dni. Nieco podobnie, choć nie tak intensywnie, było z Bożymi klaunami i z Łaczką.\nJest we mnie rodzaj żalu. Tęsknoty. Lecz z każdym rokiem coraz mniej. Jakbym oddalał się od źródła dźwięku i wchodził w ciszę. Jedźmy, nikt nie woła...\nJak sobie liczę, przestałeś pisać wiersze mniej więcej w podobnym momencie życia jak Mickiewicz…\nZestawianie się z Mickiewiczem – nawet jeśli idzie jedynie o zbieżność dotyczącą wieku, byłoby w najwyższym stopniu niestosowne. On jest poza zasięgiem któregokolwiek z polskich twórców. No, może Kochanowski. Może Słowacki. Żaden z naszych największych pisarzy dwudziestowiecznych – nawet Leśmian, nawet Miłosz – nie może się z nim równać. W latach 1839–1840, podczas pobytu w Lozannie, zapisał swoje ostatnie wiersze. Wszyscy je znamy – przede wszystkim arcyliryk, polski wiersz-archetyp *** [Nad wodą wielką i czystą...]. Zanim Mickiewicz trafił do Szwajcarii – a miał wtedy czterdzieści jeden lat – opublikował już wszystkie arcydzieła. Ostatnie z nich, Pana Tadeusza, w 1834 roku. Na przełomie lat 30. i 40. źródło poetyckiej inspiracji Mickiewicza definitywnie wyschło.\n…a może zaczęło bić gdzie indziej.\nPrzeszedł od pisania do prób bezpośredniego wpływania na kształt rzeczywistości. W tej ostatniej, trwającej kilkanaście lat, fazie jego życia – z wszystkimi szaleństwami towianizmu i ambicjami politycznymi – cały polski romantyzm przegląda się jak w lustrze. Spotykają się tu jego dwa bieguny, sam zaś Mickiewicz jawi się zarazem jako – posłużę się formułą Marii Janion i Marii Żmigrodzkiej – „bohater egzystencji” i „bohater historii”.\nTo jest w ogóle polska specyfika, przekleństwo i przywilej naszej kultury – nawet jeśli wydaje nam się, że ostatecznie się od niej uwolniliśmy, historia się o nas upomina. Przypominamy (zastrzegam sobie copyright do tego porównania!) postaci z dwudziestej księgi Dantejskiego Piekła. Przedstawiono tam pochód wieszczków i proroków, tych wszystkich, którzy próbując poznać przyszłość, zaglądali pod podszewkę rzeczywistości. Głowy mają obrócone wstecz, patrzą na własne pięty, po plecach płyną im łzy. Mieszkańcy tej części Europy, jeśli przyjrzeć się tworzonej przez nich kulturze, znajdują się w podobnym położeniu. Pamięć i wyobraźnia nieustannie kierują nasz wzrok ku przeszłości. Toczymy o nią gorące spory, jesteśmy oskarżani i oskarżamy, nie radzimy sobie z własnym poczuciem winy i obwiniamy, płaczemy po zmarłych, wywiezionych, zamordowanych i wciąż nie potrafimy uporządkować naszej teraźniejszości.\nNa naszych ziemiach wydarzyła się Wielka Hekatomba. O pewnych jej aspektach przez wiele lat nie mogliśmy lub nie byliśmy zdolni mówić.\nDochodzimy więc do Twoich narracji.\nZdarza się mi czytać, że forsuję projekt nowej interpretacji historii, że uparcie powracam do martyrologium, uprawiam nekropatriotyzm, wskrzeszam mesjanizm. Niektórzy spośród krytyków sugerują, że tak pojęta literatura ma cel polityczny czy ideologiczny. Otóż nie ma i nigdy nie miała. Moje książki, nawet takie jak Afazja polska, wyrastają z autentycznego egzystencjalnego przeżycia, wywołanego lekturą świadectw. Zadanie zapoznania się z nimi miało również cel samokształceniowy. Chciałem się dowiedzieć, ile można – o Piaśnicy, o Sonderaktion Krakau, o ostatnich dniach Czechowicza i Witkacego. Kiedy dziś zaglądam do tej czy owej książki, widzę jednak, że wiele dawniejszych tekstów napisałbym inaczej.\nNo właśnie – jak oceniasz swoje książki z obecnego punktu widzenia?\nW wielu fragmentach esejów historycznych ochłodziłbym styl, cofnąłbym pewne symptomy emocjonalności, która psuje narrację. Starałbym się uniknąć niektórych ocen i diagnoz, szczególnie tych, które dziś postrzegam jako symplicystyczne.\nMasz dystans do drogi pisarskiej, którą przeszedłeś. Czy mógłbyś zarysować krótki przegląd swojej twórczości niezależnie od rodzajów i gatunków, które uprawiasz?\nKsiążki, które napisałem, najchętniej potraktowałbym jako zapis przygód umysłu (to formuła wzięta od Miłosza) i serca (vide Myśli Pascala, dział czwarty). Rozpoczętą przed niemal dwiema dekadami drogę widziałbym jako rozpisany na wiersze i prozę Bildungsroman. Bardzo nieudana debiutancka książeczka z wierszami Süßmayr, śmierć i miłość, której od dawna nikomu nie daję do czytania, której nie wymieniam w biogramach, jest wysoce symptomatyczna. To próba podjęcia dialogu z tradycją, lecz próba nieudolna. Znajdziesz tam wierchuszkę klasycystycznej Międzynarodówki: Mozart, Eliot, bohaterowie mitologii greckiej. Szkoda gadać. Ważny jest jednak kierunek – poszukiwanie osobowości artystycznej nie na drodze buntu i zerwania z przeszłością, lecz poprzez dialog z poprzednikami. Taka perspektywa pozostanie mi bliska. T. S. Eliot jako preceptor i mistrz, personifikacja świadomości kulturowej. Kontekst pojęciowy: Harold Bloom. Marzenie o byciu strong poet.\nAle Ty nie doznajesz lęku przed wpływem?\nKażdy świadomy poeta doznaje lęku przed wpływem. I utożsamia się z prekursorem, by go przezwyciężyć. To były moje problemy, od pierwszych, nieporadnych wierszy. Nigdy nie wychodziłem od nagiego doświadczenia, potrzebowałem zapośredniczenia. Lektury dostarczały i dostarczają mi impulsów równie mocnych, co doświadczenia życiowe. Bywa, że wchodzimy w cudze dzieło lub w opowieść o czyimś życiu tak głęboko, że stają się one częścią nas samych. Są historie, do których wracamy przez całe życie, ponawiając wysiłek ich zrozumienia.\nA zatem Twoje książki są również podsumowaniami etapu obcowania z określonymi lekturami.\nJak doskonale wiesz, na proces pisania składa się wiele rozmaitych czynników.\nOdpowiednikiem tego twórczego reagowania na cudze teksty są Twoje wiersze-cytaty.\nLektura jest początkiem pisania. Dziś – gdy nie piszę własnych rzeczy – z zawziętością pokrywam notatkami marginesy czytanych książek. Używam zakreślaczy, wpisuję komentarze, odsyłacze, na wewnętrznych stronach okładki sporządzam rejestr tematów, odnotowuję numery stron, żeby później nie czytać całej książki od nowa. Jest to zapisywany na bieżąco proces rozumienia tekstu, niekiedy także dialog prowadzony z autorem.\nJesteś czytelnikiem nadświadomym.\nNie wiem, czy nadświadomym, lecz bez wątpienia wysoce reaktywnym. Lektura wywołuje u mnie niezmiennie silny odzew. Od lat najbardziej interesują mnie wspomnienia, dzienniki i biografie. Najbliższy jest mi ten typ literatury, w której słowo pisane styka się z indywidualnym życiem, w rozmaitych jego wymiarach. Stąd, na przykład, trwała fascynacja listami Vincenta van Gogha do brata czy książkami Kierkegaarda, w których refleksja etyczna, filozoficzna i teologiczna tylko pozornie nie styka się z biografią autora.\nOsobną kategorię stanowią tu wspomnienia związane z wydarzeniami historycznymi. Przeczytałem masę świadectw z okresu II wojny, przede wszystkim z terenu okupacji sowieckiej. W ostatnich miesiącach wróciłem do lektur holokaustowych. I nie mogłem się oderwać, choć to przecież tak bardzo boli, czytałem książkę za książką – Treblinka, Opatów, Jedwabne, Radziłów, Wąsosz, Warszawa, Lublin, Węgrów. Rejestry nazw miejscowych, litanie imion i nazwisk – a wszędzie żywi ludzie, każda i każdy z odrębną historią. Ofiary, ocaleni, świadkowie. Calek Perechodnik, Halina Birenbaum, Szraga Fajwel Bielawski, Franciszek Ząbecki, Mordechaj Canin, Samuel Willenberg, Szmul Wasersztejn. Na bok odkładam opracowania, chcę i muszę dotknąć prawdy indywidualnej, nagiego życia (i śmierci), na które nie została nałożona siatka pojęć czy interpretacji.\nWróćmy do Twoich książek.\nOne układają się w pewien porządek, tworzą dwa nurty. Pierwszy z nich, ten, który dziś wydaje mi się nieco mniej istotny, zrodził się z interioryzacji świadectw historycznych związanych z likwidacją i neutralizacją, w latach 1939–1949, elit II RP. Składają się nań proza narracyjna, eseje i reportaże z obu części Afazji polskiej i z książki Kwatera zmartwychwstałej pamięci. Nieco z boku, bo chciałby uchodzić za świadectwo poetycko-historiozoficznej uniwersalizacji, sytuuje się ów wieloczłonowy quasi-poemat rozdzielony na dwa tomiki, Teorię wiersza polskiego i Łączkę. W pewnym sensie tamto ogromnie mocne doświadczenie pisarskie i egzystencjalne jest już za mną, stanowi rozdział zamknięty. Jeśli kiedykolwiek wrócę do pisania o historii, będzie to zapewne książka o polskich Żydach, o Holokauście…\nCzego jeszcze o Zagładzie nie napisano?\nMoże będzie to próba wniknięcia w gettową przeszłość Łodzi, miasta, w którym mieszkam? Mamy, co prawda, Fabrykę muchołapek Andrzeja Barta. Są stosunkowo liczne wspomnienia ocalałych lub dokumenty pozostałe po zamordowanych, pośród nich przejmujący Dziennik Dawida Sierakowiaka oraz szczególnie dotkliwe książki Edwarda Reichera i Arnolda Mostowicza, lekarzy z getta. Na próbę opowiedzenia zasługuje historia dwóch sióstr Franza Kafki, Gabrieli i Valerii, które Niemcy przywieźli tu z Pragi jesienią roku 1941. Do kamienic przy ulicy Kilińskiego 13/15 i 29, które na pewien czas stały się miejscem ich pobytu, mam od siebie dziesięć minut piechotą. Wyobraź sobie, w dawnych domach Litzmannstadt Ghetto dziś ktoś mieszka. Po tamtych ulicach jeżdżą samochody i tramwaje, ludzie stoją na przystankach, robią zakupy na Rynku Bałuckim, w sklepach i sklepikach. Przy Zachodniej 14 stoi budynek, który rozpoznać można na fotografii przedstawiającej Chaima Mordechaja Rumkowskiego podczas jednego z jego przemówień. Pustą przestrzeń między kamienicami nazywano placem strażackim – to właśnie tu, w przeddzień Wielkiej Szpery, Rumowski wygłosił swoją najsłynniejszą i najbardziej przerażającą mowę, zawierającą frazę: „Ojcowie i matki – dajcie mi swoje dzieci!”. Przed kilkunastu laty w sklepie oddalonym dwadzieścia metrów od miejsca, gdzie stała mównica Rumkowskiego, dokładnie naprzeciwko Zachodniej 14, kupowałem ślubny garnitur. Może lepiej, że nic wtedy nie wiedziałem o placu strażackim ani o łódzkim getcie...\nMyślę również o innej książce – o antologii złożonej z fragmentów relacji dotyczących obozu Treblinka II, o próbie skonfrontowania wspomnień różnych osób, zestawienia rozmaitych, nawzajem się uzupełniających, punktów widzenia, w porządku chronologicznym.\nJaki pożytek poznawczy płynie z kolażu odmiennych pamięci?\nCzegoś się nauczyłem z lektury źródeł historycznych. Cokolwiek mówimy o przeszłości, uprzywilejowujemy zazwyczaj jeden z punktów widzenia, jedną z większych wiązek świadomości, która oświetla nieznaną nam przestrzeń. Ideałem narracji historiograficznej, która zbliżałaby się do prawdy obiektywnej, byłoby opowiadanie uwzględniające wszystkie istniejące punkty widzenia. Wiem, to niemożliwe – ale poprzez antologię fragmentów pochodzących z różnych świadectw, możemy się do tego ideału zbliżyć.\nWierny jesteś swojemu postulatowi: „mówić zamiast kogoś kto nie mógł czegoś wypowiedzieć”.\nTo wielkie zagadnienie związane z literaturą. Niekiedy piszący musi wziąć na siebie rolę medium. Dochodzimy teraz do punktu, w którym powinienem wrócić do kwestii zawieszonej jakiś czas temu. Wspominałem o dwóch nurtach, dwóch odnogach pisania. Pierwsza, jak ustaliliśmy, związana jest z historią.\nNie wiem, jak ją nazwać, by nie narazić się na śmieszność. Żyjemy przecież w smutnej epoce, której świecące ekrany i ekraniki podpowiadają, co dobre, a co złe. Czego ma się trzymać, a co puścić w trąbę. I epoka wybucha niepohamowanym śmiechem nad tymi trzema słowami: metafizyka, duchowość, wiara.\nDługie lata interesowałem się zagadnieniem opętań. Tylko jedno nazwisko: Anneliese Michel. Niespełna dwadzieścia cztery lata, Niemka. Zmarła w 1976 po wielu turach egzorcyzmów, takich samych, jakie Mickiewicz pokazuje w trzeciej części Dziadów. Prowadziła dzienniczek. Żadna literatura. Wypisuję z tego dzienniczka jedno zdanie. Posłuchaj: „Kiedy mówię, moje serce nie mówi wraz ze mną”. Nie znam doskonalszej formuły ujmującej doświadczenie późnej nowoczesności, nie potrafiłbym precyzyjniej opisać świata, w którym żyję. Anneliese przypomina mi o Pascalu. A Pascal wiele mówi o sercu, o tym, co serce dostrzega i rozumie, czym różni się od zimnego ratio.\nTę drugą odnogę mojego pisania uważam za znacznie ważniejszą niż pierwszą. Wszystko, co istotne, zapisałem w zbiorach wierszy Ćwiczenia duchowne i Boże klauny.\nUważasz siebie za twórcę religijnego?\nNie. Tak. Jestem poetą epoki postchrześcijańskiej. Mam chorą wyobraźnię.\nKogo uważasz za swojego mistrza oprócz wzmiankowanego już Eliota?\nEliot jest mistrzem w granicach literatury. Gdy wziąć pod uwagę doświadczenie duchowe i próbę jego wyrażenia, to patronuje mi Søren Kierkegaard. Oczywiście Blaise Pascal. Cały potencjał epoki w nim się wyraził, nie w Kartezjuszu. Odkrywca i badacz świata fizycznego, geniusz rozwiązujący najbardziej skomplikowane kwestie matematyczne – rzuca wszystko i wchodzi w obłok niewiedzy, stając się najgłębszym myślicielem chrześcijańskim swojego czasu. Kto oprócz nich? Clive Staples Lewis – ukochany pisarz mojego dzieciństwa i dorastania. Thomas Mann – wielka miłość trzeciej dekady mojego życia. Bohumil Hrabal – najbliższy ze wszystkich. Dziwna zbieranina, prawda?\nOczywiście, że nie. Vincent van Gogh, genialny epistolograf, całkiem nagi i zawstydzająco szczery w listach do brata Theodora. Ich lektura otwiera pudełko z pytaniami o obecny kryzys kultury europejskiej. O ów moment graniczny, który tak interesował Waltera Benjamina. Reprodukcja techniczna jako śmierć kultury. Na końcu tej drogi smartfon jako Bóg. Pamiętasz, ojciec van Gogha był pastorem, Vincent próbował pójść w jego ślady – ale zrezygnował i cały oddał się sztuce, stał się apostołem nowej sztuki. W Saint-Rémy prześladowała go religijna nerwica natręctw.\nTo już niedaleko do psychoanalizy i Freuda.\nFreud stworzył instrumentarium pojęciowe dla opisania ludzkiego świata po przełomie. Zaludnił naszą wyobraźnię nowymi alegoriami. Van Gogh jest jedną z figur tego przełomu, polegającego na ostatecznym rozpadzie systemu uniwersalistycznego. Podobnie Nietzsche. O pierwszym piszę w Ćwiczeniach duchownych i Obcowaniu, o drugim Bożych klaunach. Skłonni jesteśmy myśleć, że na granicy wielkich epok ludzie popadają w szaleństwo. Stają się dla nas znakami kultury, jak król bawarski Ludwig Wittelsbach, władca, który wspiera finansowo ukochanego Wagnera i wskrzesza mity starogermańskie, a potem przywoływany jest w poematach Apollinaire'a i Eliota, portretowany w słynnym filmie Luchino Viscontiego. Nietsche, Wagner i germańska mitologia spotykają się następnie w wyobraźni dyletanta Hitlera i – chyba można tak powiedzieć? – wywierają wpływ na nowy kształt Europy, przede wszystkim na jej część środkowo-wschodnią.\nHistoria jest wciąż źródłem niedoskonałych odpowiedzi na podstawowe pytania. Próbujesz wyśledzić momenty w dziejach duchowości człowieka, które uwolniły prawo do czynienia zła.\nLiteratura jako zabawa nigdy mnie nie interesowała. Inna rzecz, że zabawy surrealistów czy dadaistów bywają fascynujące. Dwudziestowieczna awangarda może być źródłem inspiracji, a zagadnienia warsztatowe to nieunikniony element poetyckiej profesji. Ale co jest poza/pod językiem? Wiem, to zgrany temat modernistycznej fazy kultury. Być może jestem tylko epigonem modernistów.\nNa ile jesteś pewny tej autodefinicji?\nPoszukuję języka adekwatnego wobec naszego doświadczenia cywilizacyjnego i kulturowego, a zarazem pozwalającego uchwycić horyzont szerszy niż tu i teraz.\nNiedawno wszedłeś do grona 40-latków. Nauka znikania zamyka pewien etap Twojej działalności pisarskiej. Operowałeś językami wielu poetów, filozofów – ludzi, którzy coś istotnego odkryli dla ducha. Ich zapiski podprowadziły Cię do możliwości wysłowienia tego, co zawiera się w Tobie i niejako wisi w naszym momencie dziejów. Należysz jednak do tych, którzy nie zamykają, lecz otwierają.\nIstotą kultury i literatury jest otwartość. Nie każda redukcja oznacza zamknięcie, ale każde zamknięcie kończy się redukcją.\nRównież zamykanie się w gotowych poetykach – to sytuacja zjadania własnego ogona, literackiego autokanibalizmu.\nTo jest sytuacja, w której narzędzie zostaje postawione w miejsce celu i sensu. Wierzę, że sens jest umieszczony poza językiem.\nRepublika intelektualistów dała sobie wmówić, że prawo do zmiany świata mają tylko sztuka i poezja opatrzone szyldem „awangarda”.\nTak, to jedno ze złudzeń współczesności, jakkolwiek nie jestem przeciwnikiem awangardowości jako takiej. W Obcowaniu posłużyłem się nawet paradoksalną formułą „klasycyzm postmodernistyczny”/„postmodernizm klasycystyczny”.\nPojawienie się jej u Ciebie zaskoczyło mnie.\nJeśli jest poetą dwudziestego pierwszego wieku, trzeba podjąć próbę pogodzenia dwóch odrębnych języków. Świadomość człowieka współczesnego i język literatury nieodwracalnie się zmieniły. Jeśli więc chcę komunikować się ze światem, w którym żyję, powinienem mówić jego językiem, a nie językiem Etrusków czy Jaćwingów. W tekście, który przywołałeś, zatytułowanym Nowoczesność schizofreniczna, usiłowałem przedstawić własną metodę poetycką. Nazwałem to „nakładaniem siatki chaosu na kosmos tradycji” i próbowałem objaśniać za pomocą pojęć z zakresu psychiatrii. Kto ciekaw, niech zajrzy do tamtych notatek.\nW jednym ze swoich wierszy przedstawiasz Adama Mickiewicza jako tego, który w jednej ręce dzierży kostur podróżny, a w drugiej Nowy Testament otwarty na Kazaniu na górze. Co to za figura?\nTo aluzja do wiersza Norwida Duch Adama i skandal, próba wypowiedzenia się nie wprost na temat wydarzeń współczesnych. Pogrzeb Mickiewicza związał się w pamięci emigrantów z zawstydzającym epizodem – na schodach paryskiego kościoła św. Magdaleny kapitan Franciszek Jaźwiński zdzielił kijem generała Władysława Zamoyskiego. Wiązano to wydarzenie z plotkami o otruciu Mickiewicza, który był z Zamoyskim w gwałtownym sporze. Norwid z bezlitosną ironią przywołuje zdanie, które autor Dziadów miał wypowiedzieć na łożu śmierci, prosząc, by przekazano je jego dzieciom: „Niech się kochają”.\nJak myślisz, czy można sobie wyobrazić słowa lepiej przystające do sytuacji ostatecznej? Gdybyśmy próbowali streścić Kazanie na górze albo ewangeliczne przykazanie miłości, musiałoby to brzmieć identycznie, jak przedśmiertne przesłanie Mickiewicza. Cóż innego mógł powiedzieć swoim największy polski poeta? I kto dla Mickiewicza jest „swój”? Bo ja myślę podobnie jak Krasiński – my wszyscy z niego.\nA kochać to uczyć się ciągle siebie, również przecierpieć dzielące nas różnice.\nTo także: umieć się cofnąć, umieć zrezygnować z siebie, zobaczyć przede wszystkim drugiego człowieka. Mamy być otwarci na ofertę świata, a zarazem bronić wartości, które uważamy za istotne. Jeśli wymagamy szacunku dla siebie, jeśli oczekujemy, że strona prowadząca z nami dialog czy wchodząca z nami w spór uszanuje nasze poglądy i sposób postrzegania świata, musimy odpowiedzieć identyczną otwartością. Dialog to jedno z najważniejszych pojęć kultury.\nAutor: Przemysław Dakowicz o 22:49\nKalendarium życia kulturalnego Łodzi w roku 1945


Drukuj stronę - ubezpieczenie na życie a kredyt hipoteczny\nPokój nauczycielski => Tematyka luźna => Wątek zaczęty przez: weronika14 w Listopad 22, 2017, 21:30\nTytuł: ubezpieczenie na życie a kredyt hipoteczny\nWiadomość wysłana przez: weronika14 w Listopad 22, 2017, 21:30\nJeszcze chyba w tym roku uda się nam kupić własne mieszkanie. Wprawdzie na kredyt hipoteczny ale to i tak dobrze bo nie będziemy musieli wydawać pieniędzy na wynajem. Właśnie związku z tym kredytem mam pytanie. Kredyt bierzemy w Deutsche Banku i tam właśnie istnieje możliwość wykupienia ubezpieczenie na życie: https://www.deutschebank.pl/klienci-indywidualni/ubezpieczenia.html (https://www.deutschebank.pl/klienci-indywidualni/ubezpieczenia.html) Jeśli dobrze zrozumiałam tłumaczenia pani w oddziale banku to ubezpieczenie będzie działało nie tylko w przypadku śmierci osoby ubezpieczonej ale także w razie trwałego uszczerbku na zdrowiu i nie możności wykonywania pracy. Czy ja dobrze rozumiem, że jeśli będę miała wypadek w wyniku którego zostanę np. sparaliżowana i nie będę mogła już pracować to Bank za mnie spłaci pozostałą część kredytu? Nie za bardzo zrozumiałam o co w tym wszystkim chodzi. Jeśli jest tak w rzeczywistości to chyba warto takie ubezpieczenie wykupić? Co o tym myślicie?\nTytuł: Odp: ubezpieczenie na życie a kredyt hipoteczny\nWiadomość wysłana przez: bohdan w Grudzień 07, 2017, 11:32\nWiadomość wysłana przez: paula233 w Grudzień 07, 2017, 13:17\nWiadomość wysłana przez: Kacpair w Grudzień 27, 2017, 10:52