Archiwum: zamach w Paryżu | Telewizja Republika\nTemat: zamach w Paryżu\nEkstradycja Salaha Adbeslama do Francji. Terroryści będą chcieli go odbić?\nEkstradycja Salaha Abdeslama odpowiedzialnego za serię listopadowych zamachów w Paryżu, ma odbyć się w najbliższych dniach – zapowiedział francuski rząd. Jak wynika z informacji Radia RMF FM, islamscy terroryści mogą próbować odbić Abdeslama podczas przewozu.>\nTerlikowski pyta o lewicową "logikę": Skoro zamachu dokonali Francuzi, a mózgiem był Belg, to czemu Francja bombarduje Syrię, a nie Paryż i Brukselę?\nGłupota lewicy jest niezmienna. A najnowszym tego dowodem jest wypowiedź prezydenta Francji Francois Hollande’a. Polityk ten przekonuje, że w Paryżu „Francuzi zabijali Francuzów”. >\nPo zamachach w Paryżu, Bawaria domaga się ograniczenia liczby uchodźców\nNie każdy uchodźca jest terrorystą Państwa Islamskiego, jednak twierdzenie, że wśród imigrantów nie ma islamistów, jest naiwnością – stwierdził w rozmowie z "Welt am Sonntag" bawarski minister finansów Markus Söder.>\n"Przestańcie nas mordować!". List do przywódców Europy\nPrzestańcie nas mordować! Nie kieruję tych słów do islamskich zbrodniarzy, którzy strzelali i wysadzali się w Paryżu, wcześniej w Londynie, czy w Madrycie. Te słowa są adresowane do ludzi, którzy dali im pieniądze, dach nad głową, którzy rozsyłają ich po całym kontynencie w nadziei, że zrealizują wreszcie swój obłąkany lewacki sen i zniszczą raz na zawsze starą dobrą Europę - pisze w liście do europejskich przywódców Jacek Matecki, pisarz, scenarzysta, autor książki "Co wy (...) wiecie o Rosji?". >\nStrzelanina na koncercie w Bataclan. Zarejestrowano moment wtargnięcia terrorystów\nJednemu z uczestników koncertu w hali Bataclan udało się uchwycić moment w którym terroryści wtargnęli na koncert amerykańskiej grupy Eagles of Death Metal i zaczęli strzelać. Nagranie pojawiło się w internecie. >\nCzy Polska jest bezpieczna? Halicki: Jeśli mówimy o terroryzmie, niczego nie można być pewnym\nJeżeli mówimy o terroryzmie, to nigdy nie można niczego wykluczyć, powiedzieć czegoś na 100 proc. – mówił w "Politycznej Kawie" Tomasza Sakiewicza minister Andrzej Halicki pytany o bezpieczeństwo Polski. >\nList arcybiskupa Gądeckiego po zamachach w Paryżu. "Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!"\n"Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!". Przypominam słowa Jezusa w tej tragicznej sytuacji chcąc dodać otuchy i życzyć, aby nie trwożyły się serca Francuzów, aby nie dali się zastraszyć i zwyciężyć złu, lecz by potrafili zło dobrem zwyciężać – napisał w liście Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski arcybiskupa Stanisława Gądeckiego napisanego po zamachach w Paryżu do arcybiskupa Paryża Andre Vingt-Trois.>\nFranciszek o zamachach w Paryżu: To kawałek III wojny światowej\nPapież Franciszek potępił wczorajsze zamachy terrorystyczne do jakich doszło we francuskiej stolicy. Zaznaczył, że nie ma żadnego usprawiedliwienia dla tego, co się wydarzyło. – Tak, to jest kawałek trzeciej wojny światowej. Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla takich czynów – ani religijnego, ani ludzkiego – powiedział Ojciec Święty.>\nPolicyjna obława w Belgii. Trzy osoby zatrzymane w związku z zamachami w Paryżu\nW brukselskiej dzielnicy Molenbeek-Saint-Jean trwa policyjna obława, w wyniku której już zatrzymano trzy osoby. Według informacji podawanych przez belgijską telewizję publiczną RTBF, trzech z ośmiu zamachowców, którzy dokonali wczoraj zamachów w Paryża na co dzień mieszkało w Brukseli. >\nZamachowiec z Paryża przybył do Grecji jako "uchodźca". Potem pojechał do Francji...\nGreckie media informują, że jeden z terrorystów, którzy byli sprawcami sześciu zamachów we francuskiej stolicy został w ich kraju zarejestrowany jako uchodźca. Dopiero stamtąd trafił do Francji.>\n"Wielu muzułmanów potępia zamachy. Są lepsi niż ich własna religia"\nWielu muzułmanów potępia zamachy. To prawda i trzeba o tym pamiętać. Ale powodem nie jest to, że islam jest religią pokoju i miłości, bo nią nie jest, a to, że oni są lepsi niż ich własna religia – komentuje redaktor naczelny TV Republika Tomasz Terlikowski. >\nPrezydent złożył kwiaty przed ambasadą Francji. Uspokaja Polaków: Sytuacja jest absolutnie opanowana\nPrezydent Andrzej Duda oddał hołd ofiarom piątkowych zamachów w Paryżu składając kwiaty przed Ambasadą Francji. Następnie wpisał się do wystawionej w niej księgi kondolencyjnej. >\nSzydło: Zrobię wszystko, żeby Polacy byli bezpieczni\nPremier Beata Szydło, która w geście solidarności z narodem francuskim złożyła kwiaty przed Konsulatem Generalnym Republiki Francuskiej w Krakowie, powiedziała, że jej najważniejszym zadaniem jako szefowej rządu będzie zapewnienie Polakom bezpieczeństwa. >\nIslamiści grożą Francji kolejnymi zamachami. "Nie zaznacie spokoju, będziecie się bali wyjść na zakupy"\nTerroryści z Państwa Islamskiego, na opublikowanym dziś nagraniu grożą Francji kolejnymi zamachami terrorystycznymi, jeśli władze tego państwa nie zaniechają bombardowania ich pozycji. >\nZatrzymano cztery osoby powiązane z paryskim zamachowcem\nCztery osoby, w tym policjantkę, zatrzymała francuska policja w związku z islamistycznymi zamachami, dokonanymi w styczniu na redakcję tygodnika "Charlie Hebdo" i koszerny supermarket w Paryżu - poinformowały źródła we francuskich władzach. >\nHollande zdobywa sondaże. Historyczny wzrost poparcia dla francuskiego prezydenta\nHistoryczny wzrost popularności o 21 pkt proc. do 40 proc. (w porównaniu z grudniem ub. r.) odnotował prezydent Francji Francois Hollande - wynika ze zrealizowanego po zamachach w Paryżu i opublikowanego dzisiaj sondażu instytutu badań opinii Ifop.>


Top – Strona 2 – Hiszpańskie Smaki\nNa depresję zapach pomarańczy, a do poczytania ich smak\nKsiążkiMonika Bień-Königsman 27 września 2018 0\n“Rzeczywistość zostawiam na lądzie” (rozdział 11, str. 179) Kiedy ujrzałam Wenecję pomyślałam, że podróżowanie w czasie jest możliwe. Miasto bez samochodów jest inne, poczułam się odrealniona. Jego zmurszałe i miejscami obskurne piękno doprowadziło mnie do strasznego bólu nóg. Jednak nie mogłam przestać chodzić, nie mogłam oderwać wzroku od pałaców wyłaniających się z wody. Ich uroda…\nKsiążkiMonika Bień-Königsman 5 września 2018 0\nJa bardzo. Co prawda byłam tam dosyć dawno temu, ale jej uliczki ciągle mam przed oczami, a w głowie słyszę dźwięki fado 🙂 Dlatego każdą książkę, która chociażby lekko ociera się o Lizbonę, przyjmuję z wielkim oczekiwaniem. Jedną z nich była Noc w Lizbonie Antonio Muñoza Moliny. Gęsta atmosfera, jazz, wielka (beznadziejna niestety) miłość i…\nDoskonałe na jesienne wakacje\nBez kategoriiMonika Bień-Königsman 2 września 2018 0\nMacie ochotę na Barcelonę i Katalonię? Zapraszam do lektury artykułu, który napisałam specjalnie dla magazynu All Inclusive 🙂 Link do całego tekstu poniżej: ALL_europodroze_KATALONIA_MonikaBien\nNie spodziewałam się takiej miłosnej historii!\nKsiążkiMonika Bień-Königsman 3 lipca 2018 0\nNie spodziewałam się takiego maja Nie spodziewałam się, że książka mnie aż tak wciągnie. Powieść przeczytałam w dwa dni. Wstyd się przyznać, ale do czasu, kiedy po nią sięgnęłam o Gwatemali wiedziałam tyle, że istnieje gdzieś w Ameryce…Nie wiedziałam również, że istnieje taki pisarz, jak Dawid Unger i że jest tak fantastycznym człowiekiem oraz że…\nBarcelońskie sny na majówkę\nKsiążkiMonika Bień-Königsman 19 marca 2018 1\nBarcelona…miasto, które uwielbiają wszyscy! Za każdym razem, jak z kimś rozmawiam o Barcelonie, to słyszę same ochy i achy 🙂 I nie mogę się z tymi achami nie zgodzić! Sama jestem od tego miasta uzależniona. Uwielbiam je. Pomimo wielkości, tłumów na ulicach, hałasu. Barcelona ma w sobie wszystko. To taka kapsuła przyjemności. Jest morze i…\nBarcelońskie must have w dziesięciu punktach, czyli co sobie przywieźć z tego miasta\npamiątkiMonika Bień-Königsman 5 marca 2018 0\nUwielbiam przywieźć sobie coś z miejsc, które odwiedzam. Domyślam się, że nie ja jedna, dlatego ten wpis. Barcelona, to miasto, które jest dla mnie szczególne. Za atmosferę, lifestyle, jedzenie, plażę, Gaudiego, Picassa i…buty. Od butów zaczęła się właśnie tworzyć ta lista. A potem dodawałam kolejne ulubione rzeczy (poza takimi oczywistościami jak dobra oliwa, wino czy…\nAndaluzjaMonika Bień-Königsman 15 grudnia 2017 0\nMalarskie uniesienia na talerzu!\nAndaluzjaMonika Bień-Königsman 14 listopada 2017 0\nZabieram Was znowu do Sewilli. Miasta, które potrafi zawrócić w głowie kompletnie. Nie tylko swym niewiarygodnym wręcz pięknem, ale również atmosferą i kuchnią. To w Sewilli spędziłam niezliczone godziny w licznych tapas barach nie mogąc z nich wyjść. No bo jak tu dobrowolnie opuścić miejsce, które nie tylko częstuje wyśmienicie, ale jeszcze emanuje radością! No…


Anabella – Rozdział LIX (cz. 14) - Powieści dla dziewczyn\nRoześmiali się zgodnie, po czym Iza udała się do sypialni, żeby przebrać się w swoje ubrania. Pościeliwszy łóżko, zostawiła na nim równiutko złożoną seledynową koszulę nocną i fioletowo-złotą sukienkę babci, które zdążyła już polubić na tyle, że zdawało jej się, jakby w pewnym sensie należały do niej. Z uśmiechem pochyliła się nad leżącą na wierzchu koszulą i wciągnęła w nozdrza przyjemny zapach eau de Cologne, którą wczoraj niechcący ją spryskała. I wtedy w jej głowie znów zaszemrał odległy głos czarnookiej cyganki wypowiadający te same słowa co dziś o poranku. To jest właśnie twoja droga, dziecko… Idź nią, a będziesz bardzo szczęśliwa…\n– Idziemy, elfiku? – dobiegł do niej przez drzwi stłumiony głos Majka.\nDziewczyna natychmiast wyprostowała się i jeszcze raz rozejrzawszy się kontrolnie po idealnie uporządkowanym pokoju, pobiegła do drzwi.\n– Tak, już jestem gotowa!\n– Zabierz jeszcze te róże z wazonu – dodał Majk, który właśnie przykucnął, by zawiązać sobie buty. – Są twoje, kupiłem je specjalnie dla ciebie. Może nie są najpiękniejsze, bo mają nierozwinięte pąki, ale cóż… nic innego nie było.\nIza uśmiechnęła się, również schylając się po swoje kozaki.\n– Nie, Michasiu – odparła spokojnie. – Bardzo ci dziękuję, ale te róże zostaną u ciebie. Ich miejsce jest na twoim stole, tam je postawiłam i tam powinny rozkwitnąć. Noszenie ich po mrozie tylko je zniszczy, a ja chciałabym, żeby dostały swoją szansę.\nMajk zakończył wiązanie sznurowadeł, po czym podniósł się i wyprostował, przyglądając jej się z poważną miną.\n– Okej – skinął głową. – Skoro tak zadecydowałaś, to niech zostaną. Zresztą wcale mnie nie dziwi, że ci się nie podobają, ja też nie jestem do nich przekonany.\nIza aż podskoczyła.\n– Ależ podobają mi się! – zapewniła go żarliwie. – Jak mogłeś tak pomyśleć? Po prostu nie chcę, żeby przemarzły, zanim zdążą rozkwitnąć. Poczekaj, pożegnam się z nimi i wytłumaczę im, że u ciebie będzie im najlepiej! – dodała żartobliwie.\nSprawdziwszy, czy nie ma na butach brudu, którego mogłaby mu nanieść na dywan, ostrożnie weszła do salonu i schyliła się nad zielonymi jeszcze pączkami róż, każdy z nich delikatnie muskając ustami.\n– Rozkwitajcie, kwiatuszki – szepnęła cichutko, by obserwujący ją z głębi przedpokoju Majk nie mógł jej usłyszeć. – Wasze miejsce jest tutaj… u dobrego, kochanego Michasia. Jak tylko długo możecie, pocieszajcie jego złamane serduszko i dodawajcie mu elfowej energii, którą niniejszym przekazuję wam specjalnie dla niego. A poza tym… czujcie się tutaj tak jak ja, czyli jak u siebie w domu!\nPodniosła głowę i z uśmiechem wróciła do przedpokoju.\n– Już! – oznajmiła wesoło Majkowi, który stał w miejscu jak zahipnotyzowany i w milczeniu przypatrywał się jej poczynaniom. – Załatwione! Obyło się bez negocjacji, bo róże same powiedziały mi, że wolą zostać u ciebie, niż wychodzić na mróz!\nMajk uśmiechnął się łagodnie i pokręcił głową.\n– Zaczarowałaś je, prawda? – zapytał cicho. – W nocy będą mówić do mnie twoim głosem?\n– Aha – skinęła głową ze śmiechem, sięgając po swój płaszcz. – Będą gadać jak najęte, więc najlepiej wynieś je do kuchni albo zamknij w łazience! Chyba że wolisz uciąć sobie z nimi pogawędkę. Tylko uprzedzam, że mogą zacząć mówić po francusku! – zażartowała. – No, ale już, koniec wygłupów, Majk… Chodźmy, bo przez to wszystko spóźnisz się do urzędu i znowu będę miała wyrzuty sumienia!\nRozdział LIX (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11) (12) (13)


Transformers WFC-E2 BATTLE MASTERS Mix wzorów. - Zabawki dla dziewczynek i chłopców | Gandalf.com.pl\nTransformers WFC-E2 BATTLE MASTERS Mix wzorów.\nTransformers WFC-E2 BATTLE MASTERS Mix wzorów. - opis produktu:\nZbuduj Pole Bitwy -- Bitwa się skończyła, ale Wojna o Cybertron dopiero się zaczyna. Autoboty i Deceptikony pozostawiły Cybertron, ale walka trwa nadal kiedy walczą wszędzie po całym kosmosie w poszukiwaniu Wszechiskry.\nTeraz wojownicy muszą się zaadaptować by móc walczyć w każdym miejscu i czasie. Wyposażeni w najnowszą technikę ruszają do walki na polach bitwy.\nBoty zdolne zmieniać się w Stację Bojowe mogą się połączyć w specjalne formacje bojowe.\n-21% Transformers WFC-E2 BATTLE MASTERS Mix wzorów. gry / zabawki


przechadzka pod wodą - PinkKarton\nJeśli jesteś znudzony klasycznym zwiedzaniem parków narodowych a na dodatek masz patent płetwonurka ta opcja mogłaby cię zaciekawić.\nW Austrii, w gminie Tragöß, w górach Hochschwab znajduje się bowiem wyjątkowe Zielone Jezioro (Grüner See). Co w nim takiego wyjątkowego? Na przełomie maja i lipca, wodą z topniejącego śniegu zalewana jest mała dolina tworząc ten wyjątkowy wodny zbiornik. Jego głębokość może w tym okresie sięgać nawet 12 metrów.\nKrystalicznie czysta woda umożliwia wtedy zwiedzanie tamtejszej okolicy pod wodą, gdzie wyraźnie widać ścieżki, mosty, a nawet podwodne ławki zachęcające do krótkiego odpoczynku. Osoby, które spróbowały tego oryginalnego spaceru nie mogą wyjść z zachwytu nad tamtejszymi widokami i wrażeniem jakie robi podwodny świat. Poniżej kilka fotografii z tamtejszych wyjątkowych spacerowych tras.\naustria, jezioro, nurek, płetwonurek, spacer, zielone jezioro


Życie za życie - Alex Dahl - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nŻycie za życie ebook i audiobook\n4,1 (309 ocen)\nZdecydowanie nie tego spodziewałam się po tej książce. Więcej ma z obyczajowki niż kryminalu. Mimo to dobrze sprzedzony czas.\nPoczątek dla mnie nudny. Rozwija site koło połowy\nLąduję o dziewiątej, napisano w wiadomości, i muszę najpierw przejrzeć wszystkie poprzednie, żeby w ogóle stwierdzić, dokąd poleciał. Wylądowałem na Charles de Gaulle, to wiadomość z wczorajszego ranka. Paryż, konferencja. Teraz pamiętam. Pamiętam też zeszłą noc, jak obudziłam się w środku nocy na podłodze przy łóżku Amalie i kilka minut leżałam, wpatrując się w sufit, nie śmiąc odwrócić głowy ani o centymetr w stronę łóżka. W ciągu tych minut ona nadal tam była, w jednoczęściowym flanelowym pajacu z Królową Elsą, tuląca misia, leżąca twarzą do ściany, delikatne ramionka unosiły się i opadały w bezpiecznej, łagodnej ciemności. Wreszcie położyłam dłoń na pustym, chłodnym prześcieradle. Potem zeszłam na dół do kuchni. Usiadłam, zaczęłam pić wódkę i przez wiele godzin przeglądałam Instagrama. Obudziłam się w tym samym miejscu, przy kuchennym stole, z włosami mokrymi od wódki, nadal trzymając telefon. Promienie jesiennego słońca dźgały mnie w oczy.\nJest prawie południe, a mój mąż ląduje o dziewiątej. Będziemy tu razem sami do poniedziałku, do powrotu Olivera. Rozglądam się po pomieszczeniu, żeby wymyślić, co robić dalej. Wkrótce będę musiała wyjść na spotkanie z Karen Fritz. Rozważam niepójście do niej: będzie tam siedziała i spokojnie czekała, jej palce będą bawić się nicią, a oczy będą skupione na wiszącym nad drzwiami zegarze. Zmartwi się czy po prostu odetchnie z ulgą, że nie musi spędzać całej godziny na siedzeniu naprzeciwko żałosnej kobiety, którą się stałam? Sprawdzam telefon, przeglądam wiele nieotwartych wiadomości. Nowa od Halvora Bringiego, mojego starego szefa w „Speilet”: Cały czas o tobie myślimy. Zadzwoń do mnie, gdy będziesz na to gotowa. Uściski, Halvor. Naciskam „Skasuj”. Kolejna wiadomość od Eriki, mojej jedynej amerykańskiej przyjaciółki w Norwegii, choć teraz jest mi tak obca, że nawet nie pamiętam jej twarzy. Kochanie, zadzwoń do mnie. „Skasuj”.\nOtwieram francuskie drzwi do ogrodu z przodu domu i siadam na kamiennych schodach, choć panuje mgła i włoski na moich ramionach stają z zimna. Wyobrażam sobie mojego męża na konferencji, jego zmęczoną, obojętną twarz zwróconą w stronę postaci przemawiającej z przodu wielkiego audytorium, niesłuchającego, płynącego z niejasnymi prądami jego mózgu. Później wieczór spędzony w opuszczonym hotelowym barze, mój mąż pije jedną szkocką po drugiej, patrzy na migoczące w oddali światła Paryża. Prosty hotelowy pokój z różowymi i limonkowymi poduszkami, sen wywołany lekami. Jesteśmy teraz tacy sami, a jednak jeszcze nigdy się tak od siebie nie oddaliliśmy.\nKilka tygodni temu pojechałam ponownie zobaczyć się z doktorem Bauerem w sprawie mojej częstej utraty orientacji. Znam go od wielu lat i to on pierwszy polecił mi Karen Fritz. Słuchał uważnie, gdy próbowałam wyjaśnić mu przerażenie, gdy nagle nie wiedziałam, gdzie jestem i co robię. Drżącym głosem powiedziałam, że może to jakiś wczesny etap demencji, że może powoli tracę rozum. Może to jest nawet choroba Creutzfeldta-Jakoba. Ostatecznie komuś się to ciągle przytrafia. Albo guz mózgu – może te tępe bóle głowy i mrowienie w palcach, w połączeniu z zapominaniem i oszołomieniem, to objawy czegoś złowrogiego, rosnącego głęboko w moim mózgu? Mówię, że idę na górę, i zapominam po co. I to się przytrafia wciąż i wciąż. Innego dnia chowam MacBooka do zmywarki, tak jakby był talerzem. Słyszę głos męża, ale nie jestem w stanie zrozumieć słów.\nDoktor poczekał, aż skończę mówić. Czy twoje serce wali jak szalone? Masz retrospekcje? Sypiasz?\nCały czas. Tak. Niewiele. Wręczył mi składaną niebieską ulotkę z napisem „Radzenie sobie z żałobą”. Wypisał więcej recept.\nMetaliczny, natarczywy dźwięk. Zanim uświadamiam sobie, że to jest telefon, przestaje dzwonić. Przychodzą dwie wiadomości.\nKochanie, chcesz coś z Paryża?\nA potem: Jestem już w drodze na lotnisko.\nBył taki czas, że chciałabym dostać wiele rzeczy z Paryża. Torebkę z miękkiej skóry, drogiego szampana, ręcznie produkowane ekologiczne świece z Merci, kupione od jakiegoś artysty ołówkowe szkice przedstawiające most Aleksandra III. Śmieję się cicho z tego, że takie rzeczy w ogóle istnieją. Że kiedykolwiek o nie dbałam. Drogie, szybkie poprawiacze humoru, które kiedyś działały, ale już nigdy nie odniosą żadnego skutku. Zwracam twarz ku słońcu, które na chwilę pojawiło się między dwiema wielkimi ponurymi chmurami. Nie, kochanie, dziękuję. Wracaj szybko do domu, odpisuję wreszcie, ale wcale nie mam tego na myśli; nie chcę, żeby mój mąż wracał szybko do domu, nie chcę, żebyśmy znowu obchodzili siebie jak obcy ludzie.\nGdy przyjeżdżam, spóźniona, Karen przytrzymuje dla mnie drzwi. Przechodzę obok niej do skromnie umeblowanego, niewielkiego pomieszczenia. Siadam w głębokim białym fotelu i czekam, aż ona zapyta, jak się czuję, ale nie pyta. Zaczyna robić na drutach i czeka, aż to ja zacznę mówić.\n– Śnię o niej – mówię, wpatrując się w szybkie dłonie Karen Fritz, które cały czas dobierają włóczkę i ją owijają, wciąż i wciąż od nowa.\n– Śniłam o tym, jak spytała mnie, co bym zrobiła, gdybym już jej nie miała. Rzeczywiście kiedyś o to spytała.\n– To brzmi bardzo niepokojąco, Alison. – Nie odpowiadam, a Karen nie namawia mnie, żebym mówiła dalej. Po prostu robi na drutach i czeka. Możemy siedzieć tak przez całą sesję, w kompletnej ciszy. I kilka razy tak właśnie było. – Wróciłam nad jezioro. – Druty się zatrzymały, ale nie usłyszałam żadnego komentarza. – Nie zapytasz mnie dlaczego, nie zabronisz mi tego mówić czy jak?\n– Nie… Nie wiem, czego chcę. I czy w ogóle jeszcze czegoś chcę.\n– Nie sądzisz, że to źle? – Był czas, kiedy uznawałam terapię za tak przydatną i konieczną, jak oddychanie powietrzem czy picie wody, uważała tak większość amerykańskich specjalistów, których wówczas znałam. Spędzałam mnóstwo godzin na różnych sofach, rozwijając swoje poplątane myśli przed obcymi ludźmi, a potem odchodziłam, zawsze czując, że coś mi się rozjaśniło. Wydawało mi się, że przetwarzanie wszystkich usłyszanych historii jest użyteczne, bo nie da się spędzać życia na podróżowaniu po świecie jako dziennikarka i nie zbierać materiału do przyszłej terapii. Teraz jednak nie da się nie zauważyć ironii tego wszystkiego – to jak plasterek na ranę postrzałową. Patrzę na Karen Fritz i próbuję liczyć rzędy kędzierzawej ochrowej wełny, wylewającej się spod ciągle poruszających się dłoni kobiety. Dwadzieścia, dwadzieścia jeden.\n– Mój mąż ma broń – mówię, rozkoszując się przerażeniem na jej twarzy.\nO ósmej jest już od dawna ciemno, a ja idę do łóżka. Nic nie wzięłam, nic nie wypiłam. Rozważam wstanie i wzięcie Temazepamu; moje kończyny byłyby przyjemnie ołowiane, mogłabym się naprawdę przespać, nie lubię jednak brać tego, gdy jestem sama. Myśl o tym, że Sindre wróci do domu i będzie mnie obserwował podczas wywołanego lekami snu, napawa mnie niepokojem, bo mógłby dokładnie przyjrzeć się mojej pozbawionej cenzury twarzy i poczuć odrazę.\nMyślę o Sindre w samolocie, jego szerokich stopach na dywanie, dużych kolanach naciskających na fotel przed nim, o trzymanym w dłoni drinku. Będzie opierał się o okno, patrzył na światełka poniżej, przypominające złote koraliki przyszyte do czarnej tkaniny, podczas gdy samolot będzie leciał na północ. Po chwili, kiedy światła się rozproszą, jego umysł się oczyści – i codzienny hałas dotyczący rachunków, transportu, relacji, gotowania, bycia rodzicem oraz wszystkich rutyn znajdzie się daleko. Samolot zacznie spokojnie i cicho mruczeć, światła w kabinie zostaną przyciemnione i Sindre przyciśnie twarz do plastikowego okna. Gwiazdy staną się niemalże tak wyraźne i bliskie jak wysoko w górach. Wyobrażam sobie, że latanie go uspokaja, że pozwala mu oczyścić umysł, rozebrać go do kości. Prawda jest jednak taka, że nie mam pojęcia, co go uspokaja, nie wiem już, co mój mąż myśli i czuje.\nZanim usłyszę klucz w zamku na dole, miną godziny. Godziny spędzone na liczeniu i szeptaniu do Amalie. Policzyłam czas, jaki upłynął: dwieście dziewięć minut, oraz liczbę tabletek nasennych, które wzięłam już w tym tygodniu: dziewięć, oraz niewytłumaczalne dźwięki z zewnątrz, które przedostały się przez otwarte okno do sypialni: jedenaście. Policzyłam, ile razy w zeszłym miesiącu byłam odwiedzić ukochanego kucyka Amalie, Mgiełkę: dwa. Naliczyłam liczbę urodzinowych tortów, które upiekłam dla mojej córki: pięć, i przypomniałam sobie każdy z nich. Policzyłam, ile razy piknął mój telefon: dwa, a potem, ile razy leciałam samolotem z Amalie: co najmniej trzydzieści dwa. Uwielbiała to i zawsze układała usteczka w małe „o”, gdy samolot wznosił się ponad chmury.\nZaczynam liczyć sekundy między odgłosem przekręcanego w zamku klucza a krokami Sindrego na schodach, ale doszłam już do czterystu, a jego nadal nie ma. Co on tam robi? Czekam w ciemności, przebudzona, chociaż gdy położy się obok mnie, będę udawać, że śpię. Nie przychodzi. Wstaję z łóżka i cicho podchodzę do drzwi. Z dołu dochodzi stłumiony dźwięk telewizora, mój mąż musi leżeć na sofie i go oglądać albo po prostu przed nim usnął. U jego stóp będzie leżała pusta butelka po winie, może dwie. Przechodzę przez półpiętro i staję na schodach, patrzę na ścianę, na której kiedyś wisiały duże zdjęcia Amalie. Miejsca te są nieznacznie ciemniejsze i zakurzone, powstały tam upiorne ramki. Patrzę na szeroko otwarte drzwi do pustego pokoju Olivera i na zamknięte drzwi do pokoju Amalie. Również pustego. Nasłuchuję i uświadamiam sobie, że to, co słyszę, to głos Sindrego, a nie telewizor.\nPowoli schodzę po schodach, uważając, aby nie wejść na środek czwartego stopnia, bo skrzypi. Staję na korytarzu na dole. Rzeczywiście, jest to głos Sindrego, dobiegający z jego gabinetu. Zamknął drzwi, ale spod szpary pod nimi wylewa się na płytki srebrne światło. Jego głos jest niski i chociaż nie rozumiem słów, od czasu do czasu słyszę śmiech. Boli mnie ręka i uświadamiam sobie, że wbiłam w nią paznokcie tak mocno, że w bladej skórze pozostały wyryte głębokie półksiężyce. Odwracam się i idę na górę. W łazience łykam Temazepam bez popicia. Unikam swojego wzroku w lustrze i idę do łóżka, zwijając i rozwijając w ciemności pulsującą dłoń, aż wreszcie moje kończyny tracą bolesne napięcie, a moje powieki stają się tak ciężkie, że nie mogę ich rozdzielić i…\ntatuś usiadł przy moich stopach w błotnistym piasku, zasłaniając uszy, żeby nie słyszeć krzyków i mojego szlochu, i ogłuszającego ryku helikoptera, gwałtownie się ku nam zbliżającego, smagającego wodę jeziora. Nasze oczy spotkały się dopiero w helikopterze.\nDalej, dalej, dalej – powiedziałam do poszarpanej kreski, linii życia, linii, która miała zdecydować, czy zostaniesz, czy odejdziesz. Nie mogłam na ciebie patrzeć, chociaż trzymałam cię za rękę. Czułaś to? Wiedziałaś, że przy tobie jestem? Byłam w stanie patrzeć tylko na tę linię. No dalej, no dalej, no dalej, misiaczku, mówiłam. Linia zaczęła się zmieniać od ostrych szarpnięć do łagodnych wirów i pomyślałam, że to musi być dobrze, przecież każdy chce, żeby linia życia stała się spokojna i przewidywalna, ale te łagodne wiry zamieniały się powoli w coraz bardziej płaską linię z maleńkimi szczytami, a ja patrzyłam na nie i wrzeszczałam, no dalej, no dalej, no dalej, ale ona coraz bardziej się wyrównywała, aż wreszcie była tylko najokrutniejszą możliwą płaską kreską, a odgłos śmigieł został zagłuszony przez jednostajny, przerażający dźwięk.\n– Proszę – szepczę raz po raz. Proszę, proszę. Nie po raz pierwszy znajduję się tutaj na tym krześle, w tym pokoju. Nie po raz pierwszy się za nią modlę. Modliłam się za nią na długo, zanim dowiedziałam się, że muszę to robić. Wpatruję się w wypolerowaną podłogę, potem w plastikowe lilie na stole, potem w moje dłonie z obgryzionymi paznokciami przy wszystkich palcach oprócz kciuków.\nTyle razy szykowałam się na jej śmierć, że teraz jestem w stanie spojrzeć jej w oczy. Wiedziałam, że może nadejść przed moją śmiercią, więc nie miałam wyjścia.\nMimo to się modlę.\nMoja siostra Noa często każe mi wizualizować to, czego nie mogę kontrolować, więc to robię; Kaia na stole operacyjnym w tym właśnie momencie, oczy zamknięte, twarz popielata, ale spokojna, kilka kosmyków ciemnych włosów wyłaniających się spod ciasnego, zielonego czepka, dłonie odwrócone i bezbronne. Ile ja bym dała, żeby Noa tu teraz przy mnie była, żeby trzymała mnie za rękę.\nGdzieś w tym budynku ktoś inny przestanie się modlić. Nagle zostanie połknięty przez tę samą śmierć, która szarpała cień Kai, odkąd się ona urodziła. A nawet zanim jeszcze się urodziła. Ta śmierć jest najjaśniejszym światłem, tak jasnym, że niczym zła gwiazda poparzy każdego, kto się do niej zbliży. W tej właśnie chwili rzuca swoje zimne, ostre światło na moje dziecko, jednak Kaia nie idzie w stronę jej blasku, frunie w moją stronę szybciej od światła. Otworzy oczy i spojrzy w moje, musi. Jej serce, nowe serce, jej ostatnia szansa, jej jedyna szansa, podejmie pracę w piersi, zacznie bić, musi.\nJest środek nocy i przez wiele godzin na zmianę siedziałam, stałam i chodziłam.\n– Proszę spojrzeć – mówi doktor Harari. Prowadzi mnie korytarzem do wielkiego pokoju wypełnionego odgłosami pikających i szumiących maszyn. – Tam. – Kiwam głową i patrzę na moje leżące na łóżku dziecko, na wpół zakopane pod rurkami i sprzętem. Widzę tylko plamę jej ciemnych włosów na poduszce i czubek nosa pod maską z tlenem. Doktor Harari wskazuje ekran, na którym rytmicznie rzuca się i opada neonowa zieleń. – Bije stabilnie – mówi.\nJeszcze nie ma szóstej, ale już jest ciemno jak w najciemniejszą noc. Chciałabym być teraz w lesie, gdzie jedynym światłem byłby blask księżyca i gwiazd i łagodne lśnienie śniegu, który zaczął padać tego ranka. Zamiast tego jestem w sklepie obuwniczym Steen & Strom i wpatruję się w półki, próbuję coś wybrać. Jakąkolwiek parę butów. Sindre powiedział, że nie musimy iść na kolację, ale ja odparłam, że powinniśmy spróbować. W którymś momencie musimy spróbować. Prawda? A jednak myśl o uprzejmej rozmowie z kolegami z pracy Sindrego i ich żonami sprawia, że chce mi się płakać.\nBiorę z półki jakieś zwykłe czarne szpilki, wyjmuję stopę z baranich kozaków. Wkładam stopę w skarpetce w szpilki, ale nie pasują. Wciskam ją mocniej, ale bolą mnie palce, i to właśnie dlatego w moich oczach stają łzy – tak przynajmniej udaję. Patrzy na mnie jakaś kobieta. Mrugam gwałtownie, ale nagle czuję się potwornie zmęczona i mam wrażenie, że nie dam rady wstać ze stołka, na którym siedzę. Liczę do dziewięćdziesięciu czterech. Wstaję i podaję buty dziewczynie na kasie. Dziewczyna ma na głowie kapelusz czarownicy z woalem w kształcie pajęczej sieci. Sindre miał rację. Udawanie, że się żyje, robienie planów na kolację, wychodzenie z domu, przymierzanie butów – to wszystko jest złe. Odchodzę od kasy, chociaż dziewczyna właśnie wbiła sprzedaż i coś mówi, ja jednak biegnę już po ruchomych schodach, a potem jestem już na zewnątrz na Nedre Slottsgate na mroźnym powietrzu, pozwalam, by łzy lały się po mojej twarzy, by zamazywały instalację świetlną ponad głowami przechodniów. I wtedy obok mnie na czerwonym świetle staje taksówka, wsiadam do niej i dopiero gdy opadam na siedzenie z tyłu, uświadamiam sobie, że zostawiłam moje uggsy w sklepie z butami. Mam mokre skarpetki i zmarznięte stopy.\n– Proszę jechać – szepczę. – Proszę, proszę po prostu jechać. – Zaczynam liczyć latarnie, czerwone światła i drzewa, i ludzi, i beat piosenki w radiu, nie potrafię jednak powstrzymać mojego umysłu, który osuwa się w mrok.\nDziewięćdziesiąt cztery dni bez ciebie, Mills. Dziewięćdziesiąt cztery noce bez snu. Dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt sześć godzin, odkąd zamknęłam oczy na jedną chwilę i straciłam cię na zawsze. Nie poprosiłam cię o wybaczenie, wiem jednak, że powinnam. Wszystko, co zostało stracone, wszystko, czym byłaś, wszystko, czym mogłabyś zostać, przepadło przeze mnie. Zrobię to. Przyniosę ze sobą misia Dinky i usiądziemy pod drzewem w cichym, zacienionym miejscu, które dla ciebie wybraliśmy, obok twoich dziadków. Albo pójdę nad jezioro, tam będę czuła, że jestem blisko ciebie. Albo po prostu spędzę resztę życia na powtarzaniu w moim sercu tylko jednego słowa.\nIdę boso po zaśnieżonym podjeździe, czuję na sobie pełen niedowierzania wzrok kierowcy taksówki, który wyjeżdża z powrotem na drogę. W domu świeci się światło, ale gdy otwieram drzwi, uderza mnie idealna cisza. Nasz dom nigdy nie jest cichy. Kiedyś myślałam, że sam dom wydaje z siebie jednostajny dźwięk, ale gdy Sindre był w Paryżu, doszłam do wniosku, że to Sindre jest źródłem tego dźwięku, że ciągle próbuje zagłuszyć ciszę. Nawet w nocy. Wrzuca na noc do pralki buty do biegania, tak żebym mogła leżeć w ciemności i nasłuchiwać walenia w bębnie. Albo udaje, że zapomniał wyłączyć radio w swoim gabinecie, tak że od czasu do czasu słyszę pomruk głosów, dogania mnie w tym dziwnym miejscu, gdy nie śpię, ale też nie jestem przebudzona. W niektóre wieczory, gdy zrobiliśmy już wszystko, co należało zrobić, i w domu jesteśmy tylko ja i on, włącza telewizor, muzykę w kuchni i radio w gabinecie, żebym nie zorientowała się, że czegoś nie ma.\nA jednak teraz jest cicho. Czuję w żołądku ostre szarpnięcie, ogromny strach. A co, jeśli Sindre nie dał rady już tego znieść, jeśli zlekceważył całe to złamane życie i zostawił mnie z nim samą? Może wisi gdzieś na górze, jeszcze ciepły. A jeśli rozwalił sobie głowę? Powoli wchodzę po schodach, pozostawiając za sobą błotniste ślady i roztapiający się śnieg. Nasłuchuję jakichkolwiek dźwięków, zaniepokojona brakiem hałasu w tle, do którego jestem przyzwyczajona, nadal jednak nie wołam jego imienia. Jeśli odpowie mi cisza, nie zniosę tego. Słyszę delikatny szelest dochodzący z naszej sypialni na końcu korytarza.\nSindre stoi przed lustrem zajmującym całą ścianę w naszej prywatnej łazience, próbuje zawiązać krawat, który wiązał już tyle razy w swoim życiu, ale jego dłonie za bardzo się trzęsą, a gdy mnie widzi, ściąga krawat jednym gwałtownym ruchem i rzuca go do wanny. Opada na podłogę, a ja siadam obok niego i już tam zostajemy, ja zaczynam skubać fugę między dwiema płytkami na podłodze, on opiera głowę o ścianę, zamyka oczy, cicho mruczy, jego dłoń drży w mojej.\nTym razem to ja zostawiam na dole włączony telewizor. Przez długi czas leżymy w łóżku i się przytulamy, po raz pierwszy od bardzo dawna.\n– Czuję, jakbym stracił również ciebie – szepcze Sindre.\n– Bo straciłeś – odszeptuję i oboje płaczemy. – Nie jestem już sobą.\n– To takie szalone, ale… Czasami winię ją, wiesz. Wiem, jak to brzmi. Ale tak jest.\nChcę powiedzieć, że czuję to samo; że czasami ja też ją winię. Raz bardzo mocno trzasnęłam drzwiami jej sypialni, bo byłam na nią tak wściekła za to, że mnie zostawiła. Ogarnęła mnie dzika wściekłość i na nią wrzeszczałam, wrzeszczałam na moje utracone dziecko. Złapałam wielkie zdjęcie Amalie, zrobione w ostatni dzień przedszkola, które wisiało na półpiętrze, i cisnęłam nim po schodach. Jak mogę jednak powiedzieć na głos, że ja również czasami obwiniam małe dziecko za jego własną śmierć, do której doszło pod moją opieką? Wszyscy wiedzą, że to była moja wina.\nCisza jest długa i ciężka, zakładam, iż Sindre wreszcie zasnął. Słucham dochodzącego z dołu nagranego śmiechu w jakimś serialu komediowym i delikatnie głaszczę Sindrego po plecach. Nagle podskakuje, bierze moją dłoń, odwraca się do mnie.\n– Muszę ci coś powiedzieć – mówi. – Raz zastrzeliłem dziecko… Ja… Zawsze powtarzałem sobie, że to był błąd, straszna pomyłka, oczywiście, że tak, ale… – przerywa, próbuje odzyskać kontrolę nad oddechem.\n– Ciii – szepczę i kładę palec wskazujący na jego ustach. Delikatnie go całuję, ale po jego twarzy leją się łzy. Przyciskam go do siebie tak mocno, że czuję każdą część jego ciała.\n– Ali, robiłem okropne rzeczy. Robiłem więcej, niż musiałem.\n– Nie – szepczę. Delikatnie gładzę go po brwiach, potem po głowie, do szyi, gdzie uciskam kciukami spięte mięśnie.\n– Nie – powtarzam, bo nie chcę wiedzieć.\n– A co, jeśli to, co się nam przytrafiło, jest karą? No wiesz, karma. Karma – powtarza, jak gdyby nigdy wcześniej nie słyszał tego słowa. – Nie zniosę tego. Nie mogę. Nie mogę przestać myśleć, że to ja to na nas sprowadziłem.\n– Ciii – mówię z większą siłą. Ponownie przyciskam palec do jego ust, a potem powoli się od niego odwracam. Czuję dziwny ruch po jego stronie łóżka i z początku myślę, że wstaje, potem jednak uświadamiam sobie, że szlocha i wbija pięści w zagłówek. Odwracam się i mocno przytulam mojego męża. Kładę dłoń na jego piersi i czuję szybkie walenie jego serca, tak jakby był szczęśliwy, a nie zrozpaczony. Nie wiem, jak być sobą, i nie wiem, jak pomóc Sindremu.\nNa samym początku ślubowaliśmy, że pozostaniemy razem, że nauczymy się żyć tym życiem zamiast innym, że postąpimy słusznie i oddamy jej narządy, aby uchronić kogoś innego przed taką stratą. Czuliśmy, że ona bardzo by chciała, żebyśmy wyszli z tego cało, że gdybyśmy się położyli i umarli, jej życie stałoby się bezużyteczne. Bardzo się staraliśmy i na samym początku, kiedy ludzie ciągle gromadzili się wokół nas, kiedy świat niczego od nas nie oczekiwał, kiedy apatia wywołana lekami na receptę była jeszcze nowością, prawie uwierzyłam, że to może być prawda, że jakoś damy radę. Nie mogłam wtedy wiedzieć, że z każdym dniem to będzie coraz ostrzejsze i większe, że moje serce zgnije, że wszystko, co kiedyś było dobre, zostanie zniszczone, że to będzie niczym guz w głowie, spychający każdą normalną funkcję mózgu w ciasne, mroczne kąty mojej czaszki.\nOdwracam się od Sindrego i zamykam oczy.\nJesteś, misiaczku. Masz rozpuszczone włosy, a gdy biorę cię na ręce, łaskoczą mnie w czubek nosa. Mocno cię przytulam, tak jak koala nosi swoje dziecko. Gdy nazywam cię moim małym misiem koalą, śmiejesz się prosto do mojego ucha, twój głos wlewa się do całego mojego istnienia. Delikatnie stawiam cię na plaży, a twoje krótkie różowe palce u stóp zanurzają się w mokrym piasku. Stoisz przez chwilę i wpatrujesz się w nakrapianą słońcem wodę, a potem wchodzisz do niej, słońce oświetla twoje plecy. Odwracasz się, żeby mieć pewność, że na ciebie patrzę, i ja to robię, nigdy nie spuszczam cię z oczu. Przez długi czas się chlapiesz, piszczysz i śmiejesz, i ja też się śmieję z twoich min, z machających rąk, z nóg pokonujących wodę. Po chwili mówię, że masz wracać, ale nie słuchasz.\nNa wpół płyniesz, na wpół brniesz dalej, tam, gdzie złota i przezroczysta woda zamienia się w ciemną i atramentową niczym nocne niebo. Wracaj, mówię, potem krzyczę, mój głos odbija się echem po wodzie, ale ty nie wracasz, jesteś już tylko małą plamką na środku jeziora. W tym podświadomym stanie, ale świadoma tego, co się dzieje, nie mogę się ruszyć nawet o centymetr. Mogę tylko stać i krzyczeć. Wracaj, misiaczku. Proszę, proszę, wróć. Kiedy wracasz, po bardzo długim czasie, po tym jak zdarłam sobie gardło, wyciągam cię z wody, jesteś przerażona moją reakcją. Podnoszę cię, oplatam się w pasie twoimi nogami, moje serce wali w twój policzek i szepczę ci we włosy: Tak bardzo mnie przestraszyłaś, misiaczku.\nIselin, dwa miesiące wcześniej\n– Jesteś gotowa? – pytam. Kaia kiwa głową i podnoszę ją delikatnie niczym nowo wyklute pisklę. Czuję na szyi jej zimne dłonie, sadzam ją na stojącym przy krawężniku wózku i zarzucam jej na ramiona gruby fioletowy koc. Patrzy na dom, jakby nigdy wcześniej go nie widziała, choć minęło dopiero pięć tygodni. Wracałam tu co tydzień po czyste ubrania i przygotowane na szybko posiłki, a potem pędziłam z powrotem do szpitala, do niej.\n– Wiesz co? – mówię, gdy otwieram drzwi i wjeżdżam wózkiem do środka. Patrzy na mnie swoimi wielkimi, pytającymi oczami, ale wydaje się być daleko stąd, tak jakby nie do końca rozumiała, co powiedziałam. – Mam dla ciebie niespodziankę. Właściwie to dwie.\nPodnoszę ją z wózka i na wpół niosę, na wpół prowadzę do salonu. Wszystko posprzątałam – wyszłyśmy w biegu, zostawiłyśmy porozrzucane zabawki – ale mieszkanie nadal wygląda na małe.\nSadzam ją na sofie, opiera się, podciąga do siebie stopy, powoli rozgląda się po pokoju. Widzi duże, owinięte papierem przedmioty przy zasłonie oddzielającej jej wnękę sypialnianą od reszty pokoju.\n– To prezent powitalny, kochanie.\n– Mogę go otworzyć?\n– Mamusiu, czy możesz otworzyć go za mnie?\n– Może pomogę ci zejść na podłogę i otworzymy go razem?\n– Możesz go dla mnie otworzyć? – Moja córka wygląda na taką malutką i wyczerpaną. Chociaż jest krucha, w jej oczach widać błysk siły, i mówię sobie, że to nic dziwnego, że po tym, co przeszła, jest zarówno wyczerpana, jak i wykończona psychicznie. Ale jej się udało.\nPowoli i teatralnym gestem odwijam różowo-żółty papier, odsłaniając wielkie, nierówne kartonowe pudło pod spodem. Kaia chichocze, a potem, gdy uświadamia sobie, co to jest, robi wielkie oczy.\n– Sylvanian Grand Regency Hotel!\n– Tak – mówię, popychając pudło w jej stronę, żeby mogła go dotknąć. – Ze wszystkimi możliwymi figurkami. – Podaję jej drugie pudło, które stało za pierwszym. To odwija sama, poważna i skupiona, a potem patrzy na mnie ze szczęściem w oczach. Było tam zwiniętych wiele, wiele mniejszych pudełek z figurkami: niedźwiedziami, króliczkami, psami i kotami, z małymi szczęśliwymi rodzinami.\n– Dziękuję – szepcze. – Wow.\n– To z Heart Foundation – mówię, a Kaia kiwa głową.\n– Mam takie szczęście.\nKochanie, nie masz pojęcia, jakie masz szczęście. Nie masz zielonego pojęcia.\nTej nocy Kaia śpi obok mnie, rozkłada się na łóżku jak mała rozgwiazda, ale nie chcę jej ruszać z obawy, że zrobię jej krzywdę. Od czasu do czasu się wierci, miauczy niczym zraniony kot, krzywi się, a ja obserwuję ją w miękkim blasku świecących na zewnątrz latarni. Mogłam wrócić tutaj sama. Mogłam zostać postawiona przed faktem dokonanym, że moja przyszłość będzie pozbawiona Kai. Przełykam z trudem ślinę i leżę, nasłuchując cichego szumu wody, płynącej w rurach gdzieś na górze.\nKiedy ponownie się budzę, Kaia cicho płacze.\n– Boli – mówi. – Nie mogę oddychać.\nNatychmiast siadam, jestem przerażona.\n– Gdzie boli? Oddychasz zwyczajnie. – Kaia nie odpowiada, a ja szukam włącznika światła i wtedy sobie uświadamiam, że ona śpi, że mówi przez sen.\n– Proszę – szepcze po chwili, a potem: – Mamo!\n– Ciii – mówię w miękkie włosy zasłaniające jej uszy. – Mamusia jest tutaj. – I tak zostajemy, wtulone w siebie, nasłuchuję oddechu mojej córki, aż na niebie pojawia się późnojesienne słońce.\n– Nie mogę oddychać – mówię po dłuższej ciszy. Karen Fritz robi na drutach, starannie je owija delikatną fioletową wełną. Nie wygląda na szczególnie zmartwioną tym, co powiedziałam, jest wyszkolona, by okazywać współczucie w sposób profesjonalny. Za nią wisi rysunek przedstawiający stado ptaków frunących nad nadmorskim miastem pełnym czerwonych domów. Może to Lofoty albo Grenlandia? Liczę ptaki: dwadzieścia dwa. Zamykam oczy i wyobrażam sobie siebie pośród nich; słony wiatr smagający moją twarz, odgłos rytmicznego, łagodnego machania skrzydłami, rozwijający się przed nami granatowy ocean.\n– Tak – odpowiadam głosem tak słabym, jakbym właśnie dostała cios w żołądek. Próbuję nabrać głęboko powietrza, ale napotyka ono przeszkodę na samej górze płuc. – Nie mogę oddychać – powtarzam.\n– A jednak oddychasz.\n– Tak, ale z ogromnym trudem, tak jakbym nie mogła nabrać dostatecznie dużo powietrza. – Gapię się na ptaki frunące po niebie, na lśniące stalowoniebieskie morze. Widzę siebie nad jego powierzchnią, dotykającą ciemnej wody, przełykającą wielkie łyki słonej wody, otwierającą oczy i mrugającą wśród mieszaniny szarości i błękitów, moje kończyny stają się powolne i chłodne, potem nieruchomieją.\n– Fakt, że doświadczasz tego uczucia, nie wydaje mi się dziwny.\n– Nie mogę… – zaczynam, ale nie kończę zdania, bo nie wiem, co chciałam powiedzieć. Rozważam wstanie i wyjście, robiłam tak już nieraz. Ale nie mam dokąd uciec. Ptaki ponownie, wciąż wolne, szybują nad oceanem, ich paciorkowate ślepia wpatrzone w horyzont, myślą tylko o locie, odpoczynku i pokarmie. Nie rozumiem, skąd dochodzi ten okropny, przenikliwy dźwięk, dopóki Karen Fritz nie kładzie swojej robótki na stole, nie wstaje, nie przemierza odległości między naszymi fotelami i nie klęka obok mnie.\n– Już dobrze – mówi, wciskając miękką chusteczkę w moją zaciśniętą pięść. – Alison, zamknij oczy. Właśnie, nie otwieraj ich, skup się na oddechu.\n– Chcę iść do domu – szepczę.\nW kuchni wlewam wódkę do szklanki i szybko ją piję. Nasłuchuję odgłosów wydawanych przez Sindrego, ale nic nie słyszę. Drzwi do jego gabinetu są zamknięte, podłogę na korytarzu rozświetla srebrne światło. Czyżby znowu zasnął na krześle? Zakładam kożuchowe buty i wychodzę na zewnątrz. Postanawiam iść pieszo, choć to dość daleko.\nTeraz, jesienią, jezioro wygląda inaczej niż w lipcu. Woda jest czarna, na płyciznach rozjaśnia się do złotobrązowej, a dym z kominów okolicznych gospodarstw dryfuje w stronę miejsca, w którym stoję na mokrej plaży. Wdycham dym, próbując kontrolować swój oddech. Jest jeszcze bardzo wcześnie rano, przed ósmą, a wódka, którą wypiłam przed przyjściem tutaj, kłuje mnie w brzuchu. Jesień była kiedyś moją ulubioną porą roku, uwielbiałam deptać po pomarańczowych liściach, ostre poranne powietrze, zapach dymu i opróżnionej ziemi.


Sportowiec Płocki: marca 2012\nWreszcie komplet punktów. Wisła - Radzionków 2:0\nPiłkarze nożni pierwszoligowej Wisły Płock odnieśli pierwsze zwycięstwo w wiosennej części sezonu. Choć na bramkę płocczan w meczu z Ruchem Radzionków trzeba było czekać dość długo, kibice którzy trwali na wietrze, zimnie i w deszczu przemieszanym z gradem zostali na koniec nagrodzeni dwoma bramkami. Nad stadionem im. Kazimierza Górskiego wyjrzało też słoneczko. - Długo rozmawiałem z piłkarzami by przekonać ich do gry do samego końca i było, tak jak miało być od początku - podsumował zwycięstwo nafciarzy czeski trener płockiej jedenastki Libor Pala. Pierwszą bramkę dla Wisły zdobył w 82 min. Brazylijczyk Alves Mosart, wynik w 90 min. podwyższył Łukasz Sekulski (na zdjęciu).\nAutor: Sportowiec Płocki o 19:19 Brak komentarzy:\nEtykiety: I liga, Libor Pala, Łukasz Sekulski, Mosart Alves, piłka nożna, Ruch Radzionków, Wisła Płock\nOd Memphis po Sierpc\nBrydżyści z Płocka i okolic, ale przede wszystkim Bielska wciąż odnoszą niemałe sukcesy. W wiosennych mistrzostwach USA rozgrywanych w Memphis w stanie Tennessee bielszczanin Grzegorz Narkiewicz znalazł się w składzie drużyny, która wywalczyła wysokie, jedenaste miejsce w turnieju Jacoby Open Swiss Teams. Przy krajowych stolikach awans do finału Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży wywalczyła płocko-bielska para brydżowych adeptów Przemysław Wiśniewski - Rafał Maszenda (na zdjęciu). W rozegranym w Sierpcu po raz czternasty Memoriale Włodzimierza Szelenbauma trzecie miejsce zajęła bielska para mikstowa Iwona Zielińska/Aleksander Marciniak.\nAutor: Sportowiec Płocki o 17:47 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksander Marciniak, brydż sportowy, Grzegorz Narkiewicz, Iwona Zielińska, Lew i Atan Płock, Przemysław Wiśniewski, Rafał Maszenda, Sierpc, TKKF Kubuś\nCidry na przełamanie\nWalcząca o utrzymanie się w pierwszej lidze Wisła Płock rozpoczęła wiosnę'2012 od dwóch remisów z dwiema Olimpiami – z Elbląga i z Grudziądza. Jeśli podopieczni trenera Libora Pali myślą serio o pozostaniu na zapleczu ekstraklasy, powinni w końcu zacząć wygrywać. Tym bardziej, że między dziesiątą w tabeli Wartą Poznań, a szesnastym Dolcanem Ząbki jest zaledwie sześć punktów różnicy. Najbliższa okazja do zanotowania pierwszej wiosennej wygranej już w sobotę o 16.00. Wtedy właśnie nafciarze zmierzą się na stadionie im. Kazimierza Górskiego z Ruchem Radzionków. O sukces nie będzie jednak wcale łatwo, bo „Cidry” nigdy nie były wygodnym przeciwnikiem dla Wisły.\nAutor: Tom o 16:02 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Libor Pala, Mieczysław Broniszewski, piłka nożna, Wisła Płock\nCzerwona Edyta. AZS PWSZ Płock – MKS MOS Gniezno 27:23\nFOT. T. MIECZNIK/PORTAL PŁOCK\nPiłkarki ręczne Jutrzenki pokonały w Blaszak Arenie zespół z Gniezna 27:23. Czerwoną kartką z gradacji została ukarana reprezentantka Polski juniorów Edyta Charzyńska (na zdjęciu z piłką). To było ostatnie pierwszoligowe spotkanie w sezonie 2011/2012, które podopieczne trenerów Jarosława Stawickiego i Marka Przybyszewskiego rozegrały we własnej hali w roli gospodarza. W sobotę płocczanki wyjadą do Poznania na mecz z tamtejszym AZS AWF Volkswagen. I tym spotkaniem zakończą obecny cykl rozgrywkowy, ponieważ w ostatniej kolejce będą pauzowały. Bez względu na wynik ostatniego pojedynku debiutująca w pierwszej lidze Jutrzenka nie tylko zapewniła sobie utrzymanie, ale wywalczyła piąte miejsce w grupie A, w pełni oddające aktualne możliwości zespołu.\nAutor: Tom o 23:09 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Rędzińska, AZS PWSZ Jutrzenka Płock, Edyta Charzyńska, Jarosław Stawicki, Marek Przybyszewski, Marta Pietrzak, piłka ręczna\nWysoko w drugich ligach. Płocczanka na OTK juniorów\nTylko jednego punktu zabrakło by męski zespół tenisa stołowego UKS Victorii Płock zagrał w końcówce sezonu w grupie walczącej o prawo gry w barażach o awans do pierwszej ligi. Po wysokim zwycięstwie 9:1 nad LUKS Warmią Lidzbark Warmiński w ostatnim meczu rundy zasadniczej płocczanie zakończyli rozgrywki na 6. miejscu liczącej 16 zespołów (w tym jeden wycofany) II ligi. Tymczasem dziewczęta MLUKS Nadwiślanin Płock pokonały 8:2 rezerwy Broń II Radom i wciąż mają matematyczne szanse walki o pierwsze miejsce w II lidze kobiet. W finale rozegranego w sobotę w Wyszogrodzie Wojewódzkiego Turnieju Kwalifikacyjnego Juniorów, 13-letnia Katarzyna Bagrowska (na zdjęciu w głębi stołu) z Nadwiślanina uległa 2:3 siedemnastoletniej Oldze Szymańskiej z GLKS Nadarzyn. Ponieważ jednak nadarzynianka z uwagi na udział w imprezie międzynarodowej, zrezygnowała ze startu w Ogólnopolskim TK, do którego uprawniało pierwsze miejsce, w gronie najlepszych juniorek w kraju już w najbliższy weekend zagra płocczanka.\nAutor: Sportowiec Płocki o 13:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: II liga, Katarzyna Bagrowska, kobiety, mężczyźni, MLUKS Nadwiślanin Płock, tenis stołowy, UKS Victoria Płock\nPłoccy kadrowicze w rozjazdach\nAż sześciu piłkarzy ręcznych Orlen Wisły wyjechało na zgrupowania swoich reprezentacji narodowych. Marcin Wichary, Adam Wiśniewski, Zbigniew Kwiatkowski i Kamil Syprzak pod okiem Bogdana Wenty przygotowują się do towarzyskiego meczu Polska-Niemcy, który rozegrany zostanie w trójmiejskiej Ergo Arenie. Z Płocka wyjechali również Muhamed Toromanović, który ćwiczy z reprezentacją Bośni i Hercegowiny oraz wracający do norweskiej kadry Christian Spanne. A już 31 marca na zgrupowaniu reprezentacji młodzieżowej w Legionowie zameldują się grający na co dzień w drugim zespole Kacper Adamski, Michał Obiała i Krystian Wojkowski.\nAutor: Tom o 13:14 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Wiśniewski, Christian Spanne, Kamil Syprzak, Marcin Wichary, Muhamed Toromanović, Orlen Wisła Płock, piłka ręczna, Zbigniew Kwiatkowski\nW czwartek o 19.00 w hali Chemika, popularnej Blaszak Arenie, piłkarki ręcznej rozegrają ostatni mecz pierwszoligowego sezonu 2011/2012, w którym występować będą w roli gospodarza. Do zakończenia rozgrywek pozostaną jeszcze wprawdzie dwie kolejki, ale podopieczne trenerów Jarosława Stawickiego i Marka Przybyszewskiego w pierwszej z nich wyjadą do Poznania, aby spotkać się z tamtejszym AZS AWF Volkswagen, później zaś będą miały wolny termin. Bez względu na wyniki trzech ostatnich kolejek płocczanki już wcześniej zapewniły sobie pozostanie na zapleczu ekstraklasy. Można jednak być pewnym, że zarówno w Blaszak Arenie, jak i w Poznaniu zawodniczki Jutrzenki zrobią wszystko, aby wzbogacić swoje konto o kolejne cztery punkty.\nAutor: Tom o 11:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Aleksandra Rędzińska, AZS PWSZ Jutrzenka Płock, Edyta Charzyńska, Paulina Zaremba, piłka ręczna\nWorek medali płocczanek\nWyjątkowo udane okazały się dla zespołu cheerleaders Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku (na zdjęciu) odbywające się w Jezierzycach koło Słupska już po raz piętnasty mistrzostwa Polski cheerleaders. Płocczanki wywalczyły medale we wszystkich kolorach w kategoriach cheer dance i pom dance, a przy okazji odebrały puchary za zwycięstwa w ubiegłorocznym cyklu Grand Prix Polski. – Wróciłyśmy do domu z sześcioma pucharami i 36 medalami – tak krótko i lapidarnie podsumowała wyjazd do Jezierzyc Katarzyna Sylwestrzak, choreograf Impresji.\nAutor: Tom o 17:56 Brak komentarzy:\nEtykiety: cheerleaders, Impact, Impresja, Impreska, Katarzyna Sylwestrzak\nAutor: Tom o 13:44 Brak komentarzy:\nDruga porażka młodych nafciarzy\nPiłkarze ręczni rezerw Orlen Wisły przegrali w Gorzowie Wielkopolskim z tamtejszym GSPR 27:30. To dopiero druga w rundzie rewanżowej przegrana podopiecznych trenerów Bogdana Janiszewskiego i Michała Skórskiego. Strata punktów w wyjazdowym pojedynku z gorzowianami mocno skomplikowała jednak sytuację młodych płocczan. Walcząca o utrzymanie się w gronie pierwszoligowców Orlen Wisła II musi nie tylko wygrać oba mecze, jakie pozostały jej do końca rozgrywek, ale również czekać na potknięcie Pomezanii Malbork.\nAutor: Tom o 11:17 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Bogdan Janiszewski, Michał Skórski, Orlen Wisła II Płock, piłka ręczna\nDuninów w czołówce, Unia i Start na czele\nWisła Duninów nie rezygnuje z walki o awans do północnej grupy mazowieckiej czwartej ligi. W pierwszej wiosennej kolejce sezonu 2011/2012 pokonała na wyjeździe ekipę Stoczniowca Płock i umocniła się na trzecim miejscu w tabeli. W płockiej A-klasie czołówka wciąż bez zmian. Na prowadzeniu Unia Czermno, drugie miejsce zajmuje Start Proboszczewice, wyprzedzając zaledwie o jeden punkt Polonię Radzanowo.\nAutor: Tom o 11:19 Brak komentarzy:\nCzwartoligowcy na zero\nŻadna drużyna z powiatu płockiego w 19. kolejce grupy północnej mazowieckiej czwartej ligi nie powiększyła swojego dorobku punktowego. O ile jednak jest to zrozumiałe w przypadku Amatora Maszewo, który pauzował, mając wolny termin, to kibice Młodej Wisły i Błękitnych liczyli na lepsze występy swoich ulubieńców. Tymczasem zespół z Płocka przegrał u siebie z Mławianką Mława, a gąbinianie – również na własnym boisku – przegrali z Bugiem Wyszków.\nAutor: Tom o 09:59 Brak komentarzy:\nEtykiety: Amator Maszewo, Błękitni Gąbin, IV liga grupa mazowiecka północ, piłka nożna, Wisła II Płock\nMateusz Bugaj ze złotem, Dorota Smorzewska siódma\nJudocy UKS Sensei Płock wystartowali w otwartym pucharze Polski w kategorii młodzików oraz seniorów. W tej pierwszej grupie wiekowej doskonale spisał się Mateusz Bugaj, który nie miał sobie równych w kategorii wagowej – 50 kilogramów, w której rywalizowało aż 40 zawodników. Dorota Smorzewska tym razem startowała w gronie seniorek, zajmując siódmą lokatę w wadze – 57 kg, w której rywalizowało 17 zawodniczek.\nAutor: Tom o 12:12 Brak komentarzy:\nEtykiety: Dorota Smorzewska, judo, Mateusz Bugaj, Puchar Polski, UKS Judo Sensei Płock\nZagrają z najlepszymi w Polsce\nByły już w Płocku najlepsze męskie zespoły Polskiej Superligi Tenisa Stołowego by walczyć o prestiżowy Superpuchar. Byli też najpopularniejsi w kraju indywidualiści walczący w Turnieju Gwiazd. Teraz przychodzi czas na wizytę w Grodzie Krzywoustego najlepszego zespołu pań występującego w krajowych rozgrywkach. W połowie kwietnia do Płocka przyjedzie obecny lider ekstraklasy kobiet SKTS Sochaczew by w II rundzie (1/32) Pucharu Polski zmierzyć się z obecnym wiceliderem II ligi MLUKS Nadwiślanin Płock. W zespole z Sochaczewa występują takie gwiazdy jak Natalia Partyka (na zdjęciu w środku), Rumunka Mihaela Steff-Merutiu, czy Chinka Xiao Zhou. Przynajmniej dwie z nich powinny się pojawić w Płocku.\nAutor: Sportowiec Płocki o 10:55 Brak komentarzy:\nEtykiety: Mihaela Steff-Merutiu, MLUKS Nadwiślanin Płock, Natalia Gawrylczyk-Zielińska, Natalia Partyka, Puchar Polski, SKTS Sochaczew, tenis stołowy, Xiao Zhou\nKoszmarny początek, niezły finisz. Olimpia G – Wisła 3:3\nPiłkarze Wisły zremisowali w Grudziądzu z tamtejszą Olimpią 3:3, chociaż po 37 minutach gry przegrywali już 0:3. Ostatniego, wyrównującego gola zdobył Kamil Biliński (na zdjęciu w środku). Po zakończeniu spotkania trener Libor Pala nie ukrywał jednak swojego niezadowolenia. – Mam spory niedosyt, bo liczyłem, że uda nam się zdobyć czwartego gola i wygrać to spotkanie – mówił na pomeczowej konferencji prasowej czeski szkoleniowiec zespołu z Płocka. – Moi zawodnicy cieszyli się, bo udało im się odwrócić losy spotkania. My jednak gramy o utrzymanie się w pierwszej lidze, a remis to tylko jeden punkt, z którego tak naprawdę ciężko się cieszyć.\nAutor: Tom o 18:48 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Ariel Jakubowski, Kamil Biliński, Olimpia Grudziądz, piłka nożna, Ricardinho, Wisła Płock\nTo nie był spacerek. Chrobry – Orlen Wisła 24:26\n- Zrobimy wszystko, aby w rewanżu podnieść adrenalinę obrońcom tytułu – zapowiadał trener Chrobrego Głogów Zbigniew Markuszewski po przegranej w Orlen Arenie. A jego podopieczni zrobili we własnej hali wszystko, aby udowodnić, że doświadczony szkoleniowiec nie rzuca słów na wiatr. Wprawdzie nafciarze wygrali, zapewniając sobie awans do półfinału fazy play-off już po dwóch meczach, ale losy końcowego rezultatu ważyły się praktycznie do ostatniej chwili. Bohaterem zwycięskiego zespołu – nie po raz pierwszy w tym sezonie – był doskonale dysponowany Marcin Wichary.\nAutor: Tom o 18:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: Bostjan Kavas, Chrobry Głogów, Marcin Wichary, Michał Kubisztal, Orlen Wisła Płock, PGNiG Superliga, piłka ręczna, play-off\nPiłkarze ręczni Orlen Wisły przed rewanżowym pojedynkiem pierwszej rundy play-off PGNiG Superligi z Chrobrym Głogów mają jasno sprecyzowany cel. Chcą pokonać rywala w jego hali, aby dzięki temu zyskać trochę czasu na odpoczynek i zregenerowanie sił. – Od wznowienia rozgrywek po przerwie na mistrzostwa Europy gramy praktycznie co trzy dni. Mamy więc prawo być zmęczeni – powiedział po pierwszym spotkaniu z ekipą trenera Zbigniewa Markuszewskiego Marcin Wichary. – Dlatego bardzo chcemy wygrać w Głogowie, aby trzecie spotkanie, zaplanowane na wtorek, nie było już potrzebne. Łatwo jednak nie będzie, bo zagramy na wyjeździe, a Chrobry wcale nie jest tak słabą drużyną, jakby można było sądzić na podstawie wyniku pierwszego meczu.\nAutor: Tom o 19:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Wiśniewski, Lars Walther, Marcin Wichary, Orlen Wisła Płock, Paweł Paczkowski, PGNiG Superliga, play-off\nDobre prognozy przed letnim sezonem\nPierwsze miejsce Szymona Bregiera w kategorii dzieci do jedenastego roku życia, trzecia lokata Ryszarda Chrzanowskiego w kategorii FM6 oraz dziewiąta pozycja Piotra Bregiera (na zdjęciu) w rywalizacji Mega M4 to osiągnięcia, dzięki którym płocka rodzina Bregierów zajęła czwarte miejsce w rodzinnej klasyfikacji cyklu maratonów kolarskich Northec MTB Zimą. Ostatnie zawody odbyły się w Józefowie w iście wiosennych warunkach, a na starcie pojawiła się wyjątkowo duża grupa miłośników kolarstwa.\nAutor: Tom o 17:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: kolarstwo, Northec MTB Zimą, Piotr Bregier, Ryszard Chrzanowski, Szymon Bregier\nMedale mistrzostw Polski weteranów\nTrzy złote medale mistrzostw Polski i dwa halowe rekordy Polski to dorobek zaledwie dwóch lekkoatletów-weteranów, którzy godnie reprezentowali Płock podczas XXI Halowych Mistrzostw Polski Weteranów, jakie odbyły się w Spale. Dwa halowe rekordy Polski dla swojej kategorii wiekowej M50 ustanowił w konkurencjach biegowych Bogumił Żurawski (na zdjęciu z prawej strony). Bez rekordu Polski, ale z kolejnym złotym medalem wrócił ze Spały skoczek wzwyż Dariusz Bednarski (z lewej strony), reprezentujący MUKS Multiservice Płock. Obaj panowie są już po pięćdziesiątce.\nAutor: Sportowiec Płocki o 14:50 Brak komentarzy:\nEtykiety: biegi, Bogumił Żurawski, Dariusz Bednarski, Finlandia, Halowe Mistrzostwa Polski, Halowe Mistrzostwa Świata, Lekkoatletyka, MUKS Multiservice Płock, skok wzwyż, Spała, weterani\nW Grudziądzu o sześć punktów\nOlimpia Grudziądz będzie rywalem piłkarzy nożnych Wisły w meczu, który odbędzie się w Grudziądzu w sobotę o 15.00 Beniaminek pierwszej ligi po 21 kolejkach zajmuje w tabeli trzynaste miejsce, mając zaledwie jeden punkt przewagi nad płocczanami. Śmiało można więc powiedzieć, że na grudziądzkim Stadionie Centralnym toczyć się będzie walka o przysłowiowe sześć punktów. W piątej kolejce, grając na własnym boisku, Wisła zremisowała z Olimpią 1:1, ratując remis w doliczonym czasie gry po rzucie karnym egzekwowanym przez Ariela Jakubowskiego.\nAutor: Tom o 14:38 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Ariel Jakubowski, Libor Pala, piłka nożna, Wisła Płock\nNafciarze powalczą o Londyn?\nMarcin Wichary, Zbigniew Kwiatkowski, Kamil Syprzak i Adam Wiśniewski zostali powołani przez trenera Bogdana Wentę do 21-osobowej reprezentacji Polski. Kadra biało-czerwonych zbierze się w Cetniewie przed towarzyskim meczem z Niemcami, później zaś w Gdańsku szykować się będzie do przedolimpijskiego turnieju w Hiszpanii. W Alicante Polacy zmierzą się z reprezentacją gospodarzy, a także z Serbią i Algierią. Na Igrzyska Olimpijskie w Londynie pojadą dwie najlepsze drużyny.\nAutor: Tom o 13:36 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Wiśniewski, Bogdan Wenta, Kamil Syprzak, Marcin Wichary, piłka ręczna, Zbigniew Kwiatkowski\nAdepci futbolu w Orlen Arenie\nDwanaście zespołów weźmie udział w drugiej edycji ogólnopolskiego turnieju piłki nożnej o puchar prezydenta Płocka chłopców z rocznika 2002 i młodszych. Impreza, której organizatorami są UKS Soccer Płock, Płocki Okręgowy Związek Piłki Nożnej oraz Urząd Miasta Płocka odbędzie się w sobotę 24 marca w Orlen Arenie. Pierwszy mecz turnieju zostanie rozegrany o 9.00.\nAutor: Tom o 12:22 1 komentarz:\nEtykiety: piłka nożna, Płocki Okręgowy Związek Piłki Nożnej, sport szkolny, Turniej o puchar prezydenta Płocka, UKS Soccer Płock, Urząd Miasta Płocka\nZ podwórka na stadion mistrzów Europy. Końcówka zapisów\nFOT. A. KRASZEWSKI\nCztery szkoły podstawowe z Płocka wystawiły swoje piłkarskie reprezentacje do udziału w XII edycji Turnieju z Podwórka na Stadion dla dziesięciolatków i młodszych. Są to SP 1, SP 6, SP 22 i SP 23. Aż cztery drużyny wystawił UKS Soccer Płock. Rekordzistą z dwóch powiatu płockiego jest Szkoła Podstawowa w Brudzeniu Dużym, która wystawiła po pięć drużyn dziewcząt i chłopców. W sumie z Płocka i powiatu płockiego ziemskiego do turnieju zgłoszono 49 zespołów. Zapisy trwają do 31 marca.\nAutor: Sportowiec Płocki o 11:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: piłka nożna, powiat ziemski płocki, Sport Płock, sport szkolny, Sport w Płocku, Turniej "Z podwórka na stadion"\nEgzekucja na głogowianach. Orlen Wisła – Chrobry 31:19\n– Nikt z nas nie zakładał zwycięstwa, bo wiadomo, że zespół z Płocka jest dużo lepszy. Chcieliśmy jednak pokazać dobrą piłkę ręczną, nadrabiając ambicją różnicę w jakości gry – powiedział po meczu twardo stąpający po ziemi trener Chrobrego Zbigniew Markuszewski. – Niestety, nie udało się między innymi dlatego, że katastrofalną skuteczność zaprezentowali nasi kołowi, którzy zmarnowali siedem sytuacji sam na sam. Mam jednak nadzieję, że w rewanżu zdołamy nieco podnieść faworytom adrenalinę. Słowa szkoleniowca głogowian to najlepsze podsumowanie meczu, który zakończył się dwunastobramkową wygraną nafciarzy. I mówiąc szczerze, był to najniższy wymiar kary.\nAutor: Tom o 22:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: Kamil Syprzak, Marcin Wichary, Michał Kubisztal, Orlen Wisła Płock, PGNiG Superliga, piłka ręczna\nWiktoria w Drzonkowie\nUczennica Szkoły Podstawowej nr 20 w Płocku, obecnie broniąca barw GLKS Nadarzyn, ale wcześniej zawodniczka Victorii Płock i Nadwiślanina Płock, Wiktoria Ziemkiewicz została sklasyfikowana na wysokim 8. miejscu III Ogólnopolskiego Turnieju Kwalifikacyjnego do Pucharu Polski młodziczek - mistrzostw Polski w kategorii U13 w tenisie stołowym. Jedenastolatka z Płocka, a zatem rok młodsza od najstarszych młodziczek, tym samym zapewniła sobie udział w finale mistrzostw Polski tej kategorii wiekowej. W turnieju indywidualnym Pucharu Polski będzie jednak losowana z numerem 9., odpowiadającym jej obecnemu miejscu w rankingu młodziczek w Polsce.\nAutor: Sportowiec Płocki o 15:38 Brak komentarzy:\nEtykiety: Drzonków, GLKS Nadarzyn, III OTK młodzik, MLUKS Nadwiślanin Płock, tenis stołowy, UKS Victoria Płock, Wiktoria Ziemkiewicz\nPłockie judo na medal\nKolejny świetny występ zanotowali przedstawiciele sekcji judo AZS PWSZ Jutrzenka Płock. Po wygranej Patryka Ciechomskiego w otwartym pucharze Polski juniorów tym przyszedł czas na jego młodszą siostrę Karinę (na zdjęciu) oraz na Adama Gołębiewskiego, którzy stanęli na podium mistrzostw Warszawy dzieci im. Jana Ślawskiego.\nAutor: Tom o 10:46 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Gołębiewski, AZS PWSZ Jutrzenka Płock, judo, Karina Ciechomska, Mistrzostwa Warszawy dzieci im. Jana Ślawskiego, Wojciech Pudlik\nGOK Bielsk w drugiej lidze! Najlepsi bankowcy-brydżyści są z Płocka\nBrydżyści GOK Cards' Bielsk pokonując w finale fazy play-off zespół Zięba Spójnia Koźmiński Bridge Team zapewnili sobie historyczny awans do drugiej ligi. Mniej szczęścia mieli miłośnicy kart z Masovii Petroremontu Płock, którzy po fatalnej końcówce sezonu muszą opuścić drugoligowe szeregi. Z trzeciej ligi spadła natomiast ekipa Lew i Atan Płock. O pozostanie w ekstraklasie wciąż walczy eksportowy płocki team Interbud Jarosław Szczygieł Szabla Płock. Tymczasem rozegrany w Warszawie XI Turnieju Par o Puchar Związku Banków Polskich wygrała płocko-bydgoska para Tomasz Urbański (Deutsche Bank/oddział Płock - na zdjęciu w środku)/Leszek Hejne (DB Bydgoszcz).\nAutor: Sportowiec Płocki o 17:24 Brak komentarzy:\nEtykiety: brydż sportowy, Gazeta Bankowa, GOK Cards Bielsk, Interbud Jarosław Szczygieł Szabla Płock, Leszek Hejne, Lew i Atan Płock, Masovia Petroremont Płock, Tomasz Urbański\nKarate na wagarach\n„Powitaj wiosnę z karate” to impreza sportowa organizowana w Orlen Arenie przez Polski Związek Karate Tradycyjnego. W programie przewidzianych jest wiele atrakcji, między innymi spotkanie młodzieży z mistrzami świata i Europy w karate tradycyjnym. Nie zabraknie również pokazów karate tradycyjnego w wykonaniu członków kadry narodowej oraz otwartego treningu, w którym będą mogli wziąć udział wszyscy uczestnicy imprezy, którzy pojawią się w strojach sportowych.\nAutor: Tom o 12:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Powitaj wiosnę z karate", karate, Orlen Arena, Polski Związek Karate Tradycyjnego, Włodzimierz Kwieciński\nNa Chrobrego z Christianem Spanne\nKontuzja, której norweski prawoskrzydłowy Orlen Wisły doznał w drugiej połowie wyjazdowego meczu z THW Kiel w Velux Lidze Mistrzów, nie okazała się aż tak groźna, jak początkowo można było sądzić. Oznacza to, że Christian Spanne (na zdjęciu) powinien wystąpić już w pierwszym meczu pierwszej fazy play-off. W środę 21 marca o 18 Orlen Wisła Płock zmierzy się w nim z Chrobrym Głogów. W spotkaniu tym być może wystąpi również wracający do zdrowia Morten Seier.\nAutor: Tom o 12:28 Brak komentarzy:\nEtykiety: Christian Spanne, Lars Walther, Morten Seier, PGNiG Superliga, piłka ręczna\nWystarczą wygodne buty i dobre chęci – tak do wspólnego biegania zachęcają organizatorzy akcji „Biegam, bo lubię”. Jej pierwsza edycja odbyła się na stadionie miejskim przy ulicy Sportowej w Płocku. Mimo cudownej, wiosennej pogody chętnych na razie nie było zbyt wielu. Na prawdziwe tłumy zapewne przyjdzie jednak czas. Zajęcia, które mają się odbywać w każdą sobotę o 9.30 prowadzą trenerzy Sebastian Kacner i Łukasz Rakowski.\nAutor: Tom o 09:52 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Biegam, bo lubię", Lekkoatletyka, Łukasz Rakowski, Sebastian Kacner, stadion miejski\nTaekwondocy z medalami mistrzostw Polski\nZawodnicy i jedna zawodniczka z LKS Puncher Płock (na zdjęciu) przewieźli cztery medale z Międzynarodowych Mistrzostw Polski Taekwondo GTF Polskiej Unii Taekwondo, które odbyły się w Dzierżoniowie. Trzy medale w tym jeden złoty dorzuciła para młodzik i kadetka z MZOS Fight Płock. W mistrzostwach wzięło udział ponad 420 zawodników sprawiając, że były to najliczniej obsadzone zawody mistrzowskie PUT.\nAutor: Sportowiec Płocki o 18:27 Brak komentarzy:\nEtykiety: Maciej Wierzchowski, Martyna Rybicka, międzynarodowe mistrzostwa Polski, Patryk Olkiewicz, Paweł Mąkol, Piotr Maślanka, Przemysław Wachol, Puncher Płock, Renata Fabisiak, sztuki walki, taekwondo\nMłoda Wisła lepsza w derbowym boju z Amatorem, porażka Błękitnych w Mławie\nZe zmiennym szczęściem rozpoczęli piłkarze z powiatu płockiego wiosenne rozgrywki grupy północnej mazowieckiej czwartej ligi. Powiatowe derby na swoją korzyść rozstrzygnęła Młoda Wisła, chociaż płocczanie już od drugiej minuty musieli grać w dziesiątce. Sytuacja Amatora po tym meczu zrobiła się mocno nieciekawa. Maszewianie znajdują się w strefie spadkowej i będą musieli solidnie się natrudzić, aby uniknąć degradacji. Kiepsko rozpoczęli rundę rewanżową Błękitny, którzy w Mławie musieli uznać wyższość tamtejszej Mławianki. Na szczęście gąbinianom raczej nie grozi spadek z czwartej ligi.\nAutor: Tom o 09:54 Brak komentarzy:\nEtykiety: Amator Maszewo, Błękitni Gąbin, IV liga grupa mazowiecka północ, Młoda Wisła, piłka nożna\nEkipa Zeptera AZS UW Warszawa przerwała doskonałą passę piłkarzy ręcznych drugiego zespołu Orlen Wisły. Po czterech wygranych i remisie podopieczni trenerów Bogdana Janiszewskiego i Michała Skórskiego musieli w stolicy uznać wyższość swoich rywali. Na szczęście nie rozpamiętywali zbyt długo tej porażki i już kilka dni później pokonali u siebie Wybrzeże Spójnię Gdańsk. Trzy kolejki przed zakończeniem pierwszoligowych rozgrywek młodzi nafciarze zajmują dziesiąte (ostatnie „bezpieczne”) miejsce w tabeli z dwoma punktami przewagi nad Techtransem Elbląg.\nAutor: Tom o 09:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Blaszak-Arena, Bogdan Janiszewski, Michał Skórski, Orlen Wisła II Płock, piłka ręczna\nGodne pożegnanie z Europą. THW – Orlen Wisła 27:24\nSprawdziły się słowa Adama Wiśniewskiego i Michała Kubisztala, który po pierwszym meczu z THW Kiel zapowiadali, że zrobią wszystko, aby w Niemczech ponieść porażkę jak najmniejszą różnicą bramek. Kilończycy we własnej hali byli lepsi od ekipy prowadzonej przez trenera Larsa Walthera, ale porażka różnicą trzech bramek na pewno ujmy nafciarzom nie przynosi. Powodem do poważnego zmartwienia, szczególnie w kontekście rozpoczynającej się niebawem fazy play-off oraz kwietniowego Final Four Pucharu Polski, może być kontuzja, której doznał w drugiej połowie Christian Spanne.\nAutor: Tom o 19:34 Brak komentarzy:\nEtykiety: Marcin Wichary, Michał Kubisztal, Orlen Wisła Płock, PGNiG Superliga, piłka ręczna, THW Kiel, Velux Liga Mistrzów\nWynik nie ucieszył nikogo. Wisła – Olimpia 1:1\nW pierwszym meczu wiosennej części sezonu 2011/2012 piłkarze Wisły zaledwie zremisowali na własnym boisku z Olimpią Elbląg. Obaj trenerzy nie ukrywali, że są rozczarowani końcowym wynikiem. Trudno się dziwić. Zarówno Wisła jak i Olimpia walczą o utrzymanie się w gronie pierwszoligowców, więc remis to dla nich nie zdobycie jednego punktu, ale strata dwóch. – Stało się jak się stało. Nie załamujemy rąk, tylko gramy dalej i czekamy na kolejne mecze – mówił na pomeczowej konferencji prasowej Szymon Szałachowski, asystent trenera Olimpii Wiaczesława Akszajewa. Wtórował mu trener Libor Pala, mówiąc: – Moi zawodnicy mieli zakodowane w głowach, że mecz zakończy się ich wygraną 1:0. Niestety, piłka rządzi się innymi prawami.\nAutor: Tom o 19:50 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Libor Pala, Mosart Alves, Olimpia Elbląg, piłka nożna, Wisła Płock\nPiłkarze wracają do gry. Dwie Olimpie na początek\nOlimpia z Elbląga w Płocku i ta z Grudziądza na wyjeździe to dwaj pierwsi przeciwnicy piłkarzy Wisły Płock w wiosennej części pierwszoligowego sezonu 2011/2012. Spotkanie z elbląską Olimpią zostanie rozegrane w sobotę 17 marca o 16.00 na stadionie im. Kazimierza Górskiego przy ulicy Łukasiewicza 34 w Płocku. Co ciekawe, jesienią Wisła z Olimpią Elbląg również grała na swoim stadionie, wówczas jednak występowała w roli gościa. Rozegrane 12 sierpnia spotkanie zakończyło się remisem 1:1, a bramkę dla płocczan zdobył Kamil Biliński.\nAutor: Tom o 14:29 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1. liga, Kamil Biliński, Libor Pala, piłka nożna, Wisła Płock\nW przełajach MUKS bez konkurencji na Mazowszu\nPierwsze miejsce Dominiki Muraszewskiej, drugie Gabrieli Kuczyńskiej i trzecie Wojciecha Mendrali to najbardziej wartościowe osiągnięcia indywidualne lekkoatletów MUKS-u Płock podczas mistrzostw Mazowsza w biegach przełajowych, które odbyły się w Józefowie. Licząca 29 osób zawodniczek i zawodników ekipa MUKS-u okazała się najlepsza w punktacji klubowej, wyprzedzając między innymi MKS Pogoń Siedlce i Polonię Warszawa.\nAutor: Tom o 12:01 Brak komentarzy:\nEtykiety: Dominika Muraszewska, Gabriela Kuczyńska, Lekkoatletyka, Wojciech Mendrala\nPierwsze sukcesy Gedeona\nTrzy medale przywieźli zawodnicy UKS Gedeon Płock z otwartych mistrzostw Polski Muay Thai IFMA. Zawody odbywały się w Toruniu. Dla płockich zawodników, którzy podjęli treningi niespełna osiem miesięcy temu, to pierwszy wielki sukces odniesiony na ogólnopolskiej arenie. Oby nie ostatni!\nAutor: Tom o 15:19 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adrian Kacner, Krystian Wasilewski, Mateusz Krajewski, Piotr Woźnicki, sztuki walki, UKS Gedeon Płock\nNowe kontrakty w Orlen Wiśle\nLars Walther (na zdjęciu) pozostanie trenerem płockich piłkarzy ręcznych jeszcze przez następne dwa sezony. Przynajmniej przez kolejny sezon w barwach Orlen Wisły będzie występował, grający w Płocku już od dwóch sezonów, Bostjan Kavas. Nie wiadomo na razie, niestety, jakie będą losy pozostałych zawodników, którym po zakończeniu sezonu 2011/2012 kończą się kontrakty i czy w przypadku ich nieprzedłużenia przewidziane są jakiekolwiek wzmocnienia. Strategia rozwoju klubu do 2016 roku ma zostać przedstawiona dopiero za kilka tygodni.\nAutor: Tom o 14:29 1 komentarz:\nEtykiety: Bostjan Kavas, Lars Walther, Orlen Wisła Płock, piłka ręczna\nDrugoligowe sukcesy przy stołach\nW przedostatniej kolejce męskiej drugiej ligi tenisa stołowego UKS Victoria Płock niespodziewanie pokonała na wyjeździe GLKS Nadarzyn 7:3. Płocczanie wspięli się na szóste miejsce w tabeli pozbawiając jednocześnie rywali szans na wejście do pierwszej czwórki ligi, która powalczy o udział w barażach o pierwszą ligę. Występujące w II lidze kobiet dziewczęta Nadwiślanina Płock (na zdjęciu) również na wyjeździe odniosły spektakularne zwycięstwo 9:1 nad KS Puznówka 1996. Utrzymały się tym samym na drugim miejscu w tabeli i wciąż zachowują matematyczne szanse walki o zwycięstwo w rozgrywkach.\nAutor: Sportowiec Płocki o 13:43 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksander Werecki, GLKS Nadarzyn, II liga MOZTS, Janusz Rozner, Katarzyna Bagrowska, KS Puznówka 1996, Michał Buła, MLUKS Nadwiślanin Płock, Robert Wojnarski, tenis stołowy, UKS Victoria Płock\nPiękny sen, ale tylko przez kwadrans. Orlen Wisła – THW Kiel 24:36\nW pierwszym meczu 1/8 fazy pucharowej Ligi Mistrzów, jedna z najlepszych drużyn świata pokazała piłkarzom ręcznym Orlen Wisły miejsce w szeregu. Kibice mieli nadzieję na powtórzenie historycznego wyczynu z 2005 roku (Wisła pokonała wtedy THW 32:31). I początkowo mieli wielkie powody do radości, bo ekipa prowadzona przez trenera Larsa Walthera prowadziła już nawet trzema bramkami. Niestety, piękny sen trwał niespełna kwadrans, a później nafciarze zostali brutalnie sprowadzeni na ziemię. Porażka dwunastoma bramkami, zdaniem niektórych nieco za wysoka, doskonale oddaje różnicę klas między zespołem z Płocka a szesnastokrotnym mistrzem Niemiec.\nAutor: Tom o 23:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: Andrzej Miszczyński, Bartosz Dudek, Lars Walther, Marcin Wichary, Orlen Wisła Płock, piłka ręczna, THV Kiel\nĆwierćfinał dla płockich koszykarek\nJuniorska ekipa Mon-Polu awansowała zajęła trzecie miejsce w tabeli rozgrywek o mistrzostwo Mazowsza kategorii U-18. Dzięki dziewięciu wygranym spotkaniom, przy zaledwie pięciu porażkach, ekipa prowadzona przez trenera Ireneusza Jasińskiego zapewniła sobie udział w ćwierćfinałowym turnieju mistrzostw Polski, który zostanie rozegrany 30 marca – 1 kwietnia. Na razie nie wiadomo, kto podejmie się zorganizowania tej imprezy.\nAutor: Tom o 14:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: Ireneusz Jasiński, Joanna Domańska, Karolina Sikorska, koszykówka, Mon-Pol Płock\nNie ma czasu na odpoczynek\nW środę 14 marca i w niedzielę 18 marca Orlen Wisła grać będzie z THW Kiel w TOP 16 Velux Ligi Mistrzów, a już na środę 21 marca zaplanowane zostały pierwsze mecze fazy play-off PGNiG Superligi. Niestety, w tych spotkaniach ekipa prowadzona przez trenera Larsa Walthera będzie musiała radzić sobie bez Piotra Chrapkowskiego, który wciąż nie może wyleczyć kontuzjowanego stawu barkowego oraz Pawła Paczkowskiego, który nabawił się urazu palca i będzie musiał pauzować co najmniej dwa tygodnie.\nEtykiety: Lars Walther, Orlen Wisła Płock, Paweł Paczkowski, PGNiG Superliga, piłka ręczna, Piotr Chrapkowski\nPogodzeni z losem? Mistrzowie z Kilonii już jutro w Płocku\nCo do jednego wszyscy są zgodni. Podczas poniedziałkowej konferencji prasowej najlepiej ujął to najmłodszy z płocczan, który prawdopodobnie pojawi się na placu gry w środowym spotkaniu 1/8 Ligi Mistrzów pomiędzy Orlen Wisła a THV Kiel, Paweł Paczkowski: - Gramy z jedną z trzech, moim zdaniem, najlepszych drużyn na świecie. Rywale mają po dwóch klasowych zawodników na każdej pozycji. My możemy tylko wyjść i zagrać na sto procent.\nAutor: Sportowiec Płocki o 10:40 1 komentarz:\nEtykiety: Christian Spanne, Lars Walther, Orlen Wisła Płock, Paweł Paczkowski, piłka ręczna, Roman Siemiątkowski, THV Kiel, Velux Liga Mistrzów\nPatryk Ciechomski z AZS PWSZ Jutrzenka doskonale spisał się otwartym pucharze Polski juniorek i juniorów. Podczas imprezy, która została rozegrana w Kątach Wrocławskich walczący w kategorii – 90 kilogramów płocki judoka pokonał wszystkich przeciwników. Pierwsze miejsce wywalczyła również Martyna Maślanka z Eljota Płock, która okazała się najlepsza w najlżejszej kategorii wagowej.\nAutor: Tom o 09:15 Brak komentarzy:\nEtykiety: AZS PWSZ Jutrzenka Płock, judo, Martyna Maślanka, Patryk Ciechomski, UKS Eljot Płock, UKS Judo Sensei Płock\nZagrają o utrzymanie. Lekkie piwo na stadionie\nWedług statystyk prowadzonych przez trenera Libora Palę, najlepiej w grach kontrolnych w okresie przygotowawczym zaprezentował się Kamil Biliński. Potem wybijali się Joao Paulo Daniel, Alves Mosart, Ariel Jakubowski i Fabian Hiszpański. Nie miał szczęścia do statystyk czeskiego szkoleniowca Wisły Płock Damian Jaroń. Decyzję o obsadzie bramki trener podejmie dopiero jak się prześpi z tematem w nocy z piątku na sobotę. Krzysztof Kamiński i Boris Pesković mają równe szansę występu w meczu, który już w sobotę zainauguruje rozgrywki pierwszej ligi piłki nożnej w Płocku. O 16.00 Wisła podejmie Olimpię Elbląg. W poniedziałek z dziennikarzami spotkał się zarząd klubu i trener. Spotkanie z kibicami zaplanowano na godz. 18.00 we wtorek.\nAutor: Sportowiec Płocki o 20:49 Brak komentarzy:\nEtykiety: I liga, Jacek Kruszewski, Krzysztof Dmoszyński, Libor Pala, Maciej Wiącek, piłka nożna, piwo na stadionie, Wisła Płock\nTym razem na remis\nPiłkarze Wisły Płock bezbramkowo zremisowali na własnym boisku ze Zniczem Pruszków w ostatnim meczu kontrolnym przed rozpoczęciem wiosennej części rozgrywek pierwszej ligi. Już w sobotę 17 marca o 16.00 drużyna prowadzona przez czeskiego szkoleniowca Libora Palę rozegra pierwszy wiosenny mecz ligowy. Płocczanie na stadionie im. Kazimierza Górskiego przy ulicy Łukasiewicza 34 podejmować będą Olimpię Elbląg.\nEtykiety: Joao Paulo Daniel, Libor Pala, Mosart Alves, piłka nożna, Wisła Płock\nMistrzostwa Polski Juniorów. Młodzi nafciarze ze srebrem\nPiłkarze ręczni Orlen Wisły nie zdołali obronić wywalczonego w ubiegłym roku tytułu mistrzowskiego. W meczu finałowym płocczanie musieli uznać wyższość KSSPR Końskie, przegrywając 30:32. W wybranej przez trenerów najlepszej siódemce turnieju znalazło się dwóch zawodników z Płocka – bramkarz Adam Morawski (na zdjęciu) oraz prawoskrzydłowy Michał Sikorski.\nAutor: Tom o 10:44 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Morawski, Michał Sikorski, Mistrzostwa Polski Juniorów, Orlen Wisła Płock, piłka ręczna\nMistrzostwa Polski Juniorek. Ozłocone Kielce, Jutrzenka na piątkę\nKSS Kielce obronił tytuł mistrza Polski juniorek w piłce ręcznej. W niezwykle dramatycznym i pełnym emocji meczu finałowym kielczanki pokonały po dogrywce Vistal-Łączpol Gdynia 38:35. AZS PWSZ Jutrzenka zakończyła mistrzowski turniej na piątym miejscu po wygranej z Dąbrówką Gniezno 34:29. Do siódemki gwiazd turnieju wybrane zostały dwie płockie zawodniczki – lewa rozgrywająca Edyta Charzyńska oraz lewoskrzydłowa Paulina Zaremba. Najbardziej wartościową zawodniczką finałów została Katarzyna Janiszewska (Vista-Łączpol Gdynia), najlepszą bramkarką – Małgorzata Hibner (KSS Kielce). Tytuł króla strzelców wywalczyła sobie Romana Fornalik (UKS Conrad Gdańsk), która zdobyła w turnieju 46 bramek.\nAutor: Tom o 23:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: AZS PWSZ Jutrzenka Płock, Edyta Charzyńska, Marek Przybyszewski, Mistrzostwa Polski Juniorek, Paulina Zaremba, piłka ręczna\nCzarna rozpacz. Orlen Wisła – MMTS 27:28\nMożna narzekać na niektóre decyzje podejmowane przez arbitrów. Można mówić, że w składzie zabrakło kilku podstawowych graczy. Można uznać, że płocczanie oszczędzali siły przed dwumeczem z THW Kiel w TOP 16 Velux Ligi Mistrzów. Można pocieszać się, że Vive Targi Kielce przegrały w Zabrzu z tamtejszym Powenem 26:30. Można jednak po prostu spojrzeć prawdzie w oczy i przyznać, że drużyna prowadzona przez trenera Larsa Walthera zagrała po prostu jeden z najsłabszych meczów w sezonie 2011/2012 i absolutnie nie zasłużyła na wygraną.\nAutor: Tom o 21:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: Lars Walther, Orlen Wisła Płock, PGNiG Superliga, piłka ręczna, Velux Liga Mistrzów


Wytrzymałe meble metalowe z Lublina - Car Mar\nHome » Wyroby » Inne Usługi » Wytrzymałe meble metalowe z Lublina\nW tych czasach zależy nam już nie tylko na tym, aby mieć ustawne pomieszczenie, ale także na tym, aby wywierało na nas dobre wrażenie. Coraz więcej mówi się o wpływie otoczenia na nasze samopoczucie. Sami wiemy, że uciekamy z miejsc, które są ponure, lub jakoś obskurnie urządzone. Dlatego też zwracamy się z pomocą do nowych trendów w meblowaniu mieszkań. Hitem wydają się być ostatnio meble metalowe. Lublin to miasto gdzie znajdziemy już kilka sklepów zajmujących się sprzedażą takich przedmiotów. Użycie takich mebli powoduje, że nasze mieszkanie się jakby odciąża wizualnie. Znaczy to, że meble metalowe (Lublin, to w tej chwili miejsce z największym wyborem w tej branży) mają cieńkie nogi i obramowania, skutkiem tego jest wrażenie lekkości. O ile meble drewniane dodają ciepła, tak ich metalowe wersje raczej nadają się do słonecznych, jasnych przestrzeni, tam gdzie mamy go za dużo. Przeważnie też sprzedawane są w ciemnych kolorach, co daje nam wrażenie nowoczesności i profesjonalizmu, dlatego nadają się także do biur.\nCatering dla sportowców profesjonalistów i amatorów, z dowozem jedzenia do kilku razy dziennie, jest charakterystyczne dla działalności firmy CateringDieta, uzyskującej wyłącznie pozytywne rekomendacje od wszystkich dotychczasowych klientów. Dieta sportowa (Warszawa) z kilkoma poziomami kaloryczności do wybor...\nProfesjonalnie przeprowadzona deratyzacja, fumigacja lub dezynsekcja (Poznań i cały region Wielkopolski) w zgodzie z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa to zadanie dla firmy prowadzonej od kilkudziesięciu lat przez Hieronima Ludwikowskiego. Prezentowany zakład korzysta w ramach wykonywanych obowiązków z n...


Torebki skórzane, sklep z torebkami - Trendy w modzie\nTorebki skórzane, sklep z torebkami\nadmin Czerwiec 22, 2018 Torebki skórzane, sklep z torebkami2018-06-22T06:04:11+00:00 Dobrze ubrana, Gustowne dodatki\nKażdy dobrze wie, że kobietom nigdy nie będzie dość ubrań, butów, kosmetyków i toreb. A jeżeli mowa o torebkach to muszą być różne i tu nie chodzi tylko o kolor czy tworzywo, ale również o model. Kobiety mają po parę małych torebek na wieczór, bywa, że w tym samym kolorze, ale o całkiem różnych fasonach. Na co dzień również do każdej kreacji panie próbują wyszukać to, co będzie do tego pasowało.\nA pośród ogromu wielu toreb, na każdy dzień najlepiej sprawdzają się listonoszki skórzane. Czemu? Odpowiedź jest banalna, bo nie są ani za duże ani też za małe. Nawet, jeśli będziemy je często nosiły to się nie ulegną zniszczeniu, bo wiadomo, że skórzane produkty rządzą się swoimi prawami. I co najistotniejsze dla większości pań ze skórzaną listonoszką będą wyglądały rzeczywiście dobrze – .\nSklep, który uwielbia każda kobietaObecnie, gdy wyruszamy do jakiegoś sklepu możemy kupić w nim wszystko. Dawniej wszyscy nosili się podobnie, bo w sklepach nie było zbyt wiele rzeczy, a dziś jest całkiem inaczej. Każdy może znaleźć dla siebie, to, co mu się żywnie podoba. Tak bywa z ciuchami i tak jest również z torebkami. Każdy sklep z torebkami posiada całe mnóstwo różnych modeli. Także każda kobieta ma, z czego wybierać. A oczywistością jest, że każda młodsza czy starsza przedstawicielka płci pięknej musi posiadać parę torebek. Większą i pakowną w razie gdyby do pracy musiały wziąć sporo rzeczy.\nŚrednią na jakieś wyjście do restauracji ze znajomymi. Jakąś fajną wieczorową kopertówkę, dzięki której można błyszczeć na imprezie. Dodatkowo, każda kobieta musi mieć każdą z tych torebek w paru wariantach. Jasne jest, że niezbędna jest też torebka w całkiem sportowym stylu, bo przecież nie zawsze chodzi się bardzo elegancko ubranym. Także torebek wszystkie kobiety mają niemalże tyle samo, co butów. A dodatkowo wiadomo, że identycznie jak bucików torebek nigdy nie będzie za wiele.\nCzęść kobiet kupuje tylko skórzane torebki, a inne panie kupują torebki z jakiś innych materiałów i częściej je zmieniają. Wszystko jest zależne od tego, czego w rzeczywistości po torebce oczekujemy. Dla niektórych liczy się trwałość, dla innych jedynie wygląd, a dla jeszcze innych torebka powinna być i ładna i porządna pod względem jakości. Wszystko to wiąże się z widełkami cenowymi w sklepach do których kobiety chodzą, żeby kupić sobie wymarzoną torebkę. W dzisiejszych czasach możemy też poszukać w Internecie sklepów z torebkami i tam wyszukać ciekawe torebki.


Colt V CJ1A 1,3 12V - Pali na 3 cylindry : Zapłon\nColt V CJ1A 1,3 12V - Pali na 3 cylindry\n09 Lut 2018, 19:14\nOdkąd posiadam ten samochód (jakieś pół roku) zdawało mi się, że silnik chodzi jakby na 3 gary. Mam nowe świece, kable, aparat zapłonowy okej. Auto nie rwie, nie dusi, ładnie przyspiesza w pełnym zakresie, tylko spalanie trochę za duże i silnikiem rzuca na wolnych obrotach (kultura pracy jak silnik 3 cylindrowy w np. Corsie B)...\nOkazało się, że nie chodzi drugi cylinder. Po odłączeniu wtrysku silnik pracuje praktycznie bez różnicy (minimalnie słyszalna różnica). Świeca była cała osmolona na czarno (świece praktycznie nowe). Zamieniłem miejscami i to nie wina świecy, bo jest normalnie sprawna.\nZałączę filmik jak silnik się zachowuje:\nOgółem nie bierze dużo oleju (standardowo raczej) dolałem może 0,5 Litra w przeciągu 3,5 tys. Km. Według książki może brać nawet litr na 1000 km. Czy sprawdzić w pierwszej kolejności wtryski? Jeśli okażą się sprawne, to pytanie czy to oznacza że silnik już kaput i głowica do regeneracji?\nRejestracja: 31 Sie 2015, 14:35\nAuto: Ford Mondeo MKII\nSilnik: 2.0 Zetec 16V 130 KM\nRe: Colt V CJ1A 1,3 12V - Pali na 3 cylindry\n12 Lut 2018, 17:10\nDalsza dyskusja w temacie colt-v-cj0-1-3-12v-sonda-lambda-czy-sprawna-wykres-pracy-vt106136.htm\nFord Focus 2003 r. 1.8 Tdci - problem z odpaleniem.Mazda 626 GF 101 KM Turbo DI- Problem z odpalaniem\nTagi: 12v, auto, cylinder, kable, książka, lambda, obroty, samochód, silnik, sonda, spalanie, wykresy, świece\nPali na trzy cylindry - Zapłon\nOpel Vectra 1.8 pali na 3 cylindry - Silnik\nMitsubishi colt CAO 1.3 12V 75KM 1995 r - Tuning\nDaewoo Espero 1.5 16V,Problem z LPG pali na dwa cylindry:( - Instalacje gazowe\nColt V CJ0 1,3 12V - Sonda Lambda, czy sprawna? Wykres pracy - Diagnostyka samochodowa\n135,15 PLN Cewka zapłonowa chrysler 300m 2,7 v6 marki Standard 173,00 PLN Przewody zapłonowe Jeep Cherokee 3,7 V6 287,00 PLN Przewody zapłonowe chevrolet express -2008 marki Prospark\nNajnowsze BMW serii 7BMW serii 7 - luksus na miarę przyszłości. Ten najnowocześniejszy w historii bawarskiego koncernu model będzie można zobaczyć już 24 listopada 2015 r. na targach Fleet Market w Centrum EXPO XXI w Warszawie. serii 7 – ...Samochody Mazdy najbardziej ekonomiczne ...Zgodnie z corocznym raportem przygotowywanym przez Agencję Ochrony Środowiska (EPA) samochody Mazdy po raz kolejny są najbardziej ekonomicznymi samochodami w Stanach Zjednoczonych. W raporcie na temat trendów zużycia paliwa ...Nowy SEAT Toledo - atrakcyjny i ...Toledo powrócił! Nowy sedan SEAT-a lepiej niż kiedykolwiek łączy design z walorami użytkowymi, dynamikę z ekonomicznością oraz wysoką jakość. Dzięki dużej ilości miejsca, wysokiej uniwersalności oraz doskonałej relacji ceny ...