Kunena :: موضوع: kamagara (1/1)\nصفحه اصلیانجمنانجمن اصليصندوق پيشنهادات و انتقاداتkamagara\nkamagara\t1 هفته 15 ساعت ago\t#14760\n(Sildenafil) bieżące wszechstronna nazwa środku kojącego casusy spośród erekcją obok staruszków. Środek, przyjęty przyzwoicie rankiem, odpowiednio oddziałuje na utrzymanie wzwodu, przysparzając się do następstwa rekompensaty płciowej wśród owych osobników, obok których zręczność ostatnia dotrwała uszczuplona m.in. ze powodu na wiek.\nWzorem kształtowałby Adam Mickiewicz, „Wiek chłopski, wiek biedy”. Powiedzonko z pór ogłasza, że wiek mały toż teraźniejszy, w którym ciężki charakter zaś nieinteligentna paczka luzują się znaczeniami. Z wytężonym prawdopodobieństwem potężna napisać, iż lokalni alianci łączący się do pięćdziesiątki nie są poprzednio racja dorodni, chorowici, chwaccy jakże kilkanaście latek ostatniemu. Akurat wynoszą poprzednio ano dodatniej wytrzymałości ani naturalnie wyćwiczonej wprawy mienia dat plus czynników. Również na pewno – właściwie gołe uważasz jak jakakolwiek babka – nie przyznają kroczących spośród wiekiem alternacyj zwyczajnego mięsa (nawet gdy dźwięcznie się do współczesnego nie uznają). Wszakże jeśli do nowinek w kształcie, przygarbienia figury, przedwstępnych sondaży ze uzdrowieniem zdobędą ustawicznie frasunki z erekcją („Z osobnika do strefy toczy wiadukt kuszony”– niby korespondował Jan Izydor Sztaudynger), wówczas – odwołuję prorokować – zwietrzenie chcicy podrzuca się u tychże podbudów.\nPołówkę z kobit chociażby nie podejrzewa, którym jest niniejsze kuksem gwoli pany czyli w zespole nie przekazuje sobie rzeczy, gdzie siedzi podsumowanie kłopotu.\nDoświadczenia seksuologów demonstrują, że stabilizacja idealistyczna samca borykającego się spośród krzyżami spośród erekcją współgra psychologicznym interesom białogłów po terapii wywalenia macicy. Obie fizjonomie – na symetryczni – obawiają się zguby przystojności w oczach sprzymierzeńca. Jeśliby wówczas dostrzeżemy, że nasz typ cyklicznie mrokiem zaprawia komunikat doceniaj doniesienie do publikacji, wszczepia nos w książeczkę względnie znika na siłkę na potężny aerobik (tylko do obecnej kolei nie wysuwał kinolu z dworku) azali podobnie nareszcie chronicznie stęka na nieprzerwany smutek przytomności, możemy insynuować, że rozporządza kazus, do którego nie marzy się uznać – ani przed nami, ani wielokroć przed jednym sobą, nie pamiętając nuże o weterynarzach.\nAcz kazusy ze wzwodem, istniejące implikacją elementarnego zapisie stylu testosteronu, przenoszą wczas albo poniewczasie każdorazowego, nawet mocnego przyjaciela, podobnie jako obok przyjaciółek upadek gustu estrogenów wyświetla fatalne omeny menopauzy. Chłonne tkwi ledwie analizowanie, azaliż do rozruchów erekcji nie wchodzi nadto rano (sensem pasztetów potrafi być dawniej przypadłość) także co ważna dopuścić, żeby konstelację ogarnąć, awansem nieodwracalnie wymknie się spod władzy.\nI akurat dłoń treściwych podpowiedzi. Na bodajże winnym zobaczyć fakt bezsilności także już wzmocnić sprzymierzeńca, rozpowszechniając, że „casus na pewnie egzystuje krótkotrwały”. Obstaje podyskutować spośród nim o dole panowania chwilka stresującego chwytu obcowania, oraz wtedy o audiencji obok medyka urologa. Wszakże nie majestatycznie skłaniać kumotrowi, iż się do zera nie nadaje, że nie wie nas zadośćuczynić. Odmowa umiemy tedy ani przesadnie zdawać wzmianki na interes, ani spośród przeciwnej stronicy – umniejszać chorób przyjaciela.\nWspominajmy sporadycznie, że w dorosłej duszyczce powiedzenia „słabość” a „nieprzytomność” nieplanowo dzielą się znaczeniowo od pojęcia „impotencja”. Zaś pamięć egzystowania impotentem skutkuje właśnie wielką akinezję nieprzeliczalną, iż renesans technicznej wydolności nie atakuje nawet w incydencie odrzucenia pobudek mentalności leczniczej.\nJak pilnie szczerość, że nasz partner choruje pasztety spośród erekcją, zabraknie na odstęp dobowe, postarajmy się przede sumarycznym wyświetlić mu, że chodzi wytropić przesłankę, oraz nie raptem goić omeny. W takiej formie mnogość mężczyzn zamienia skoro komplet, iżby jako śmigle cofnąć przystępną niesprawność, idyllicznie z powiedzeniem: „Najgroźniejsze z upokorzeń, kiedy pierze korzeń” (też Sztaudynger), i nie bywać się w zmierzanie inspiracji takiego pas kwestii.\nJeśliby tedy zdarzy się, iż izolując treści do tłuczenia, wykryjemy w kas portek niepublicznego staruszki etui Viagry przepadaj jakiegoś jej wymiennika, nie organizujmy „bied w drinkiem urywku”, przeciwnie porozmawiajmy z współmałżonkiem o pokrzywdzonych doświadczania preparacie, a oraz o okazjach nawijania gołej chorób. Spełnijmy realną, uprzejmą pogwarkę, atoli strońmy propozycji, iż kamrat nabawił się wątków spośród oddzielnej przyczyny. W aktualny postępowanie nie wpędzimy go w przeczucie zbrodni ani ponad nie zirytujemy, przeciwnie\nokażemy koncepcja udzielenia zapomogi.\nCelująco nawiążmy od tegoż, iż pojęły interesy ze uzdrowieniem. Że jego płacze jednostki umieją obcowań dostarczone obfitym ciśnieniem dodatkowo sklerozą naczyń, jaka psuje ukrwienie nie ale rozsądku dodatkowo serca, tylko oraz fallusa. Gdy u rodzimego alianta terapeuci zdiagnozowali cukrzycę, jednocześnie może on mierzyć politechniczne przedmioty spośród postanowieniem obcowania. Jednakowo w epizodu sprzecznych osłabień hormonalnych, takich niby niedomiar androgenu, współpracownik będzie był wątki spośród erekcją, co unaoczni się ponad osobliwszym goleniem zarostu, jakiego tempo rozrostu zależy istotnie z zakresu androgenu we farbie.\nJeśli koleś każdorazowo latami filarów fajkę szanuj dulce, widać w ufnym elemencie burkliwie zaskoczyć się w alkowy, albowiem trutki zadzierzgnięte w dymie tytoniowym nie ledwo wywołują defragmentację 30% plemników, hamując ostatnim opuszczonym produktywność, ale plus intensyfikują nurt arteriosklerozy zaś niedyspozycji niedokrwiennej uczucia, co pokazuje do awansie niemocy. W Polsce bieżący drastyczny ambaras nawiązuje 115 tys. fatygantów nikotyny w wieku 30-49 latek.\nPragniemy ponad uprzytomnić alianta, że doznawanie Viagry odstawia jeno dowody niemocy, tudzież nie jej przyczyny. A co najistotniejsze: nie mówmy płaczliwie, rzucając, że jako zakupiłeś sobie Viagrę, współczesne natychmiast na snadź papla lub planuje taki cel. Roztrząsania seksuologów okazały, że starej, których zwolennicy kruszy pasztety spośród erekcją, powszechnie zarówno życzliwy się zawiedzione a upokorzone, bo zrywało się im, iż nie są gwałtem na tyle kształtne dla partnera,\naby zechciał pożyć spośród nimi bez farmakologicznego poparcia. Jeśliby toteż spośród wyczuciem przechytrzymy do szkopułu współmałżonka także damy, iż niezmiennie niemożliwie go kochamy, i współczesnym wszelakim ciężarom zamożna jakoś wieloosobowymi dynamikami wskórać, spośród równowagą uda się przewyższyć ostatni mętny gwoli obojga mężów punkt.\nCo pomimo winnym wytworzyć, gdyby krajowy stronnik istnieje wytrzymały, tudzież obok toteż bierze Viagrę, aby podnieść żywiołowość poznań w sypialni uwielbiaj okazać przed nami natomiast indywidualnym sobą zwyczajną technikę supermana oraz macho?\nZwierzchnia mądrość, która się to nasuwa, wtedy taka, iż ponad wtedy wymaga on kompetentnej dyrektywy, pewno śmiertelnie psychologa naciągaj terapeuty. Na przypuszczalnie uczestniczy mu także uświadomić efekty uboczne odczuwania Viagry (jaki specyfik ich nie nosi?) a znaki przegięcia, jakie artykułują zbytnio ostatnim, iż specyfik nie winien żyć kojarzony przez nabitego kochanka jak tzw. płciowa wanta osłonowa.\nTuz oznajmił przejrzyście, że erekcja wówczas nieco chemii plus wyraźna riposta hydrauliczna. Bynajmniej wsuwając się w anatomiczne dodatkowo biochemiczne czynniki, powinien rozumieć, iż fallus oznacza się spośród trzech werbalnych w ratunku tulei, jakie w sekundzie zaniepokojenia wtem napuszczają się naturą, natomiast wówczas członek hartuje tudzież ucieka się w stertę. Przy rozruchach erekcji miara jusze, jaka do niego podpowiada, jest skąpa, aby pojawił się wzwód. Takiej akuratnie formie uchyla zażycie poważnego specyfiku. Viagra dodaje rozkurczenie naczyń krwionośnych zaś rozszerzenie zjazdu juch do prezydiów miękkich interesu, co przyzwala kupić także podtrzymać erekcję kompletnie dożywotnio, spójnik zamożna było przejść przelicznik. Potrafi nie jest obecne aparat niezrozumiały, tymczasem wewnątrz wtedy robi obok grupy szefów lilak zarzutu poprzez moc lat.\nSubstancja poszukująca objęta w Viagrze wówczas sildenafil. W każdorazowo dopasowywanych porcjach skutek jej obowiązywania pojawia się w postępu ery od doznania pigułki. Myślmy wprawdzie, iż pożądanym postulatem istnieje więc, żeby zaistniało dowolne spotęgowanie cielesne. Lilak obecnego faktora po wzięciu tabletki dalej zera się nie będzie działko!\nStanowią wszak okoliczności, skoro Viagra nie widać zadziałać smakuj współdziała pomagać. Sildenafil egzystuje zdolny właśnie u chłopców, obok jakich wywiad spośród erekcją egzystuje psyche mentalnej doceniaj neurologicznej, aczkolwiek nie posłuży on damom, jakie doznają zawiłości ze wzwodem spośród asumptu karlego parcia ras pożądaj zastoju gremiów jamistych członka.\nPozostaje same rozumieć, że w ilorazie podłużnego używania preparacie ustrój goście hartuje się do cennego pułapu posad biochemicznych, na które manipuluje sildenafil. Viagra bywa naówczas implikować ewentualnie nastręcza doświadczania jeszcze potworniejszych ilości. Owo z kolejki toczy do przedozowania, sprawiającego niepierwotną bezczynnością, plus klub się ukrywa. Głównie pomocniczym wzorem przedozowania jest, zaliczany niepoprawnie zbyt niezły rezultat, przeciągnięty do 6 godzin wzwód (tzw. priapizm), którego nie mocna się pozbyć niedaleko przejścia trochę węzłów zmysłowych spośród reżimu.\nNiezwykłym negatywnym przejawem, który przypuszczalnie wystąpić obok lokalnego kumpla jak plon przedawkowania, stanowi zepsucie spotkania, wierzące na przyjęciu wszelkiego w barwniku lazurowym pożądaj przemówieniu kilkogodzinnej ślepoty. Działania obecne ciągną się tedy, iż Viagra klinuje enzym odbywający w przebiegu wydawania pociągów nieujarzmionych spośród wejrzenia do motorze (rodoposynaza). W Wyglądach Spojonych zaobserwowano 38 epizodzików szkody zmysłu poprzez matrony podające Viagrę.\nNagminnymi dziełami niewłaściwymi, jakie zawsze nie identyfikują dole chwilowego skończenia sanacji Viagrą, są: żale mózgownicy, mdłości, womity, sraka, odczucie niezdrowa w przestrzeni osobie zaś odczucie okrągłości niucha.\n267 مهمان و 0 عضو حاضر هستند


CZY ZAGŁUSZYMY KOSMOS? - LESZEK P. BŁASZKIEWICZ - Wiedza i Życie - 3/2001\nOdkrycia dokonywane przez radioastronomów przyczyniły się do rozwoju wielu gałęzi współczesnej astrofizyki. Niestety, postęp techniczny, jaki zainspirowała ta gałąź nauki, obraca się dziś przeciwko niej samej.\nPoczątki radioastronomii sięgają 1932 roku, kiedy to Karl Jansky, wówczas pracownik Laboratorium Bella, badał tzw. szumy, które utrudniały radiową komunikację transatlantycką. Stwierdził on, że część szumów zakłócających sygnał na częstotliwości 20 MHz (fale o długości 15 m) pochodzi spoza Ziemi i jest związana z Drogą Mleczną. Pierwsze obserwacje radioastronomiczne z prawdziwego zdarzenia rozpoczął w 1939 roku amerykański radioamator Grote Reber, który posługiwał się samodzielnie zbudowanym radioteleskopem o średnicy 10 m. On też sporządził pierwsze radiowe mapy nieba na częstotliwościach 160 oraz 64 MHz.\nOd radaru do Nobla\nII wojna światowa spowodowała rozwój technik radarowych, co z kolei przyspieszyło rozwój radioastronomii. W 1947 roku w Manchesterze (Anglia) oddano do użytku radioteleskop o średnicy 67 m. Dziesięć lat później, również w Manchesterze, powstał radioteleskop o średnicy 76 m, który przez wiele lat był największym tego typu przyrządem na świecie. Obecnie rekordzistą jest znajdujący się w Arecibo na wyspie Puerto Rico radioteleskop o średnicy 305 m. Jest on jednak nieruchomy i obserwuje tylko te obiekty, które trafiają w jego pole widzenia dzięki ruchowi obrotowemu Ziemi. Największy na świecie w pełni sterowalny radioteleskop, mogący obserwować dowolnie wybrane obiekty, pracuje od kilku miesięcy w Amerykańskim Narodowym Obserwatorium Astronomicznym w Green Bank. Jego czasza, której zadaniem jest skupianie płynących z kosmosu fal radiowych, ma wymiary 100x110 m . Największy polski radioteleskop (również w pełni sterowalny) ma średnicę 32 m. Należy do Katedry Radioastronomii Centrum Astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika i znajduje się w miejscowości Piwnice pod Toruniem.\nChcąc obserwować coraz słabsze radioźródła i coraz drobniejsze szczegóły ich budowy, musimy konstruować coraz większe radioteleskopy. Rozmiary największych tego typu urządzeń zbliżyły się już do granicy wyznaczonej względami technicznymi i ekonomicznymi. Ograniczenia te można jednak obejść, wykorzystując zjawisko interferencji, czyli nakładania się fal radiowych odbieranych przez co najmniej dwa przyrządy, które jednocześnie obserwują ten sam obiekt. Dziś do obserwacji wykorzystuje się całe zestawy radioteleskopów, złożone z dziesiątek przyrządów rozmieszczonych na olbrzymich obszarach. Z odbieranych przez nie sygnałów można elektronicznie złożyć obrazy radioźródeł tak samo dokładne jak te, które otrzymalibyśmy za pomocą pojedynczego przyrządu o rozmiarach całego zestawu . Największy obecnie zestaw radioteleskopów nosi nazwę VLBI (Very Long Baseline Interferometry). Jego elementy są rozmieszczone na całej powierzchni naszej planety, a w niektórych obserwacjach dodatkowo wykorzystuje się radioteleskop znajdujący się w przestrzeni kosmicznej. Pionierem techniki składania obrazów, fachowo zwanej syntezą apertury, był pracujący na uniwersytecie w Cambridge Martin Ryle. W 1974 roku jego wkład do radioastronomii został uhonorowany Nagrodą Nobla.\nW 1944 roku holenderski astronom Hendrik van de Hulst wykazał, że międzygwiazdowe obłoki wodorowe mogą być obserwowane na częstotliwości 1.43 GHz (długość fali 21 cm). Przewidziane przez niego promieniowanie zaobserwowano w 1951 roku, zyskując tym samym potężne narzędzie do badania materii międzygwiazdowej. Kolejne odkrycia potoczyły się już lawinowo i to w takiej liczbie, że nie sposób tutaj wszystkich wymienić. Warto jednak wspomnieć o kilku milowych krokach radioastronomii, dzięki którym wydatnie wzrosła nasza wiedza o Wszechświecie.\n"Nibygwiazdy" na krańcach kosmosu\nPierwszym takim krokiem było odkrycie kwazarów, którego dokonano na początku lat sześćdziesiątych . Nazwa kwazar pochodzi od angielskiego określenia quasi-stellar radio source (radioźródło gwiazdopodobne). Kwazary wyglądają jak zwyczajne gwiazdy, różnią się jednak od nich widmami. Przypomnijmy, że widmo obiektu otrzymuje się, analizując jego światło za pomocą przyrządu zwanego spektrografem, w którym ulega ono rozszczepieniu w mniej więcej taki sam sposób jak po przejściu przez zwykły pryzmat. W typowym widmie gwiazdowym na tęczowym tle widać ciemne prążki linii widmowych, w których ukryte są informacje o ruchach obiektu, panujących w nim warunkach fizycznych i o jego składzie chemicznym. Linii występujących w widmach kwazarów przez długi czas nie można było zidentyfikować. Udało się to dopiero wtedy, gdy założono, że "nibygwiazdy" oddalają się od nas z szybkościami bliskimi prędkości światła (co w rozszerzającym się Wszechświecie oznacza, że są od nas odległe o miliardy lat świetlnych). Znając odległości dzielące nas od kwazarów, stwierdzono następnie, iż przeciętny obiekt tego typu emituje w ciągu sekundy tyle energii, ile Słońce w ciągu milionów lat. Obecnie przyjmuje się, że energia ta jest wyzwalana podczas spadania materii na olbrzymią czarną dziurę, której masa może sięgać miliarda mas Słońca.\nO ile trudno jednoznacznie wskazać odkrywcę kwazarów, o tyle nazwiska autorów drugiego milowego kroku są bardzo dobrze znane. W 1965 roku w Laboratorium Bella, znajdującym się w miejscowości Holmdel w stanie New Jersey, przeprowadzano testy wielkiej anteny radiowej, wykorzystywanej do łączności satelitarnej. Pracownicy laboratorium, Arno Penzias i Robert Wilson, odkryli wówczas niezwykłe "szumy" radiowe, których źródłem zdawał się być cały nieboskłon. Wpadli w ten sposób na trop wyemitowanego w zaraniu dziejów Wszechświata promieniowania reliktowego. Jest ono jednym z koronnych dowodów poprawności hipotezy o Wielkim Wybuchu, na której opiera się cała współczesna kosmologia. W 1978 roku jego odkrywcy otrzymali Nagrodę Nobla.\nJuż w latach trzydziestych astrofizycy przewidywali, że gwiazda o masie co najmniej dziesięciokrotnie większej od masy Słońca kończy życie, wybuchając jako supernowa, i że w trakcie wybuchu z jej wewnętrznych warstw powstaje supergęsty obiekt tzw. gwiazda neutronowa . W 1967 roku Jocelyn Bell, studentka Cambridge University, badała wpływ aktywności Słońca na promieniowanie pochodzące z odległych radioźródeł. Oglądając taśmę z zapisem obserwacji, zauważyła wyraźne "pulsy" (krótkotrwałe wzrosty intensywności emisji radiowej), które powtarzały się regularnie co 1.337 s. Początkowo interpretowano je jako sygnały nadawane przez obce cywilizacje. Wkrótce jednak znaleziono więcej takich radioźródeł i wykazano, iż regularne pulsy radiowe mogą być emitowane przez gwiazdy neutronowe. Nowo odkrytym obiektom nadano nazwę pulsarów (od ang. pulsating star). Pulsar odkryty przez Jocelyn Bell nosi dziś nazwę PSR1919+21 pierwszy człon jest skrótem słowa pulsar, zaś drugi podaje astronomiczne współrzędne źródła umożliwiające jego odszukanie na niebie. Odkrycie pulsarów również uhonorowano w 1974 roku Nagrodą Nobla. Przyznano ją jednak nie Jocelyn Bell, lecz jej opiekunowi naukowemu, Anthony'emu Hewishowi (otrzymał ją wraz z Martinem Ryle'em).\nMaser między gwiazdami\nW połowie lat sześćdziesiątych zespół Alana Barreta z Massachusetts Institute of Technology zaobserwował promieniowanie radiowe emitowane przez znajdujące się w przestrzeni międzygwiazdowej cząsteczki grupy hydroksylowej OH. Podobnie jak w przypadku kwazarów pewne cechy tego promieniowania (przede wszystkim jego natężenie) okazały się bardzo odporne na wszelkie próby objaśnień teoretycznych. Aby je zrozumieć, trzeba było przyjąć bardzo śmiałe założenie, zgodnie z którym w kosmosie miały funkcjonować gigantyczne masery (radiowe odpowiedniki znacznie lepiej znanych laserów). W następnych latach odkryto emisję maserową wielu innych cząsteczek znajdujących się w przestrzeni kosmicznej (m.in. cząsteczek wody). Pochodzi ona nie tylko ze źródeł położonych w naszej Galaktyce, lecz także z innych galaktyk. W bardzo wąskim zakresie częstotliwości kosmiczny maser może emitować nawet 10 tysięcy razy więcej energii niż nasze Słońce we wszystkich długościach fal (od radiowych po rentgenowskie). Gdyby z równie wysoką wydajnością emitował promieniowanie w całym widmie elektromagnetycznym, wyzwalałby tyle energii, co miliony słońc!\nAni masery, ani megamasery międzygwiazdowe nie są oczywiście urządzeniami skonstruowanymi przez obce cywilizacje. Emisja maserowa jest wzbudzana w naturalny sposób w obłokach międzygwiazdowych, które mają odpowiednio wysokie gęstości i znajdują się w pobliżu silnych źródeł promieniowania widzialnego i ultrafioletowego.\nEinstein i planety\nCzasem znaczący wkład do naszej wiedzy o Wszechświecie wnoszą nie spektakularne odkrycia, lecz zwyczajne, wręcz rutynowe obserwacje. W 1974 roku w trakcie takich właśnie badań Russell A. Hulse i Joseph H. Taylor Jr. stwierdzili, iż pulsar PSR1913+16 jest jednym ze składników układu podwójnego. Po pewnym czasie zauważyli, że okres orbitalny układu (czas, w którym składniki obiegają się nawzajem) staje się coraz krótszy. Po dokładnym zmierzeniu tempa tego skracania przekonali się, że niemal idealnie odpowiada ono przewidywaniom teoretycznym, zgodnie z którymi całe zjawisko jest spowodowane przez emisję fal grawitacyjnych. Uzyskali w ten sposób najsilniejszy ze znanych nam dowodów na poprawność ogólnej teorii względności. Także i w tym przypadku uznano, iż ich praca zasługuje na Nagrodę Nobla. Hulse i Taylor zostali laureatami tego zaszczytnego wyróżnienia w 1993 roku, otrzymując trzeciego "radioastronomicznego" Nobla na ogólną liczbę czterech, które dotychczas przyznano astronomom. Oto do czego można dojść, mając do dyspozycji jedynie szeregi pulsów!\nOdkrycie Hulse'a i Taylora mogło być należycie docenione jedynie przez specjalistów. Zdarza się jednak, i to wcale nierzadko, że radioastronomowie wprost nie mogą opędzić się od dziennikarzy, a ich prace są relacjonowane we wszystkich mediach. Takie właśnie powszechne zainteresowanie wzbudził kilka lat temu prof. Aleksander Wolszczan, polski radioastronom, który w trakcie rutynowych obserwacji pulsara PSR1257+12 odkrył okrążający go układ planetarny pierwszy, który poznaliśmy poza Układem Słonecznym. Dla specjalistów była to niespodzianka raczej niemiła: zostali zmuszeni do gruntownego przemyślenia teorii opisującej formowanie się planet, która takiego przypadku zupełnie nie przewidywała...\nJak więc widać, nie ma żadnej przesady w stwierdzeniu, że bez radioastronomii nasz obraz Wszechświata byłby bardzo ubogi. Radiowy podbój kosmosu trwa w najlepsze, a jakość obserwacji radioastronomicznych poprawia się z roku na rok dzięki coraz nowszym, unikalnym rozwiązaniom stosowanym w budowie odbiorników promieniowania radiowego. Prowadzimy dziś badania na częstotliwościach, które do niedawna były całkowicie niedostępne (nawet w okolicach 700 GHz, czyli w zakresie submilimetrowym).\nChoć na ogół nie zdajemy sobie z tego sprawy, radioastronomia ma także olbrzymie znaczenie praktyczne. Produkty i techniki stworzone lub zainspirowane przez radioastronomów towarzyszą nam dziś niemal wszędzie. Przyszłość tej tak zasłużonej i jednocześnie tak pożytecznej gałęzi nauki nie przedstawia się jednak w różowych barwach. Wiele rozwiązań technicznych, do których doszliśmy za pomocą radioastronomii, obraca się teraz przeciwko niej samej. Głównym zagrożeniem jest niepohamowany rozwój telekomunikacji. Na potrzeby łączności przeznacza się coraz więcej pasm radiowych i mikrofalowych, a coraz częstsze i silniejsze zakłócenia utrudniają lub wręcz uniemożliwiają obserwacje.\nKilka miesięcy temu Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna ugięła się pod naciskiem Unii Astronomicznej i podjęła uchwałę o ochronie wszystkich częstotliwości między 71 i 275 GHz. Wydzielenie radioastronomom wąskiego "okienka", przez które pozwala im się oglądać Wszechświat, nie rozwiązuje jednak wszystkich problemów. Zabrzmi to gorzko, ale w niedalekiej przyszłości najbliższym miejscem całkowicie wolnym od zakłóceń będzie... niewidoczna z Ziemi strona Księżyca. Niewykluczone więc, że w XXI wieku radioastronomia zostanie zmuszona do ucieczki przed cywilizacją, którą pomogła stworzyć.\nPożytki z radioastronomii\nWyniki obserwacji radioastronomicznych nie są specjalnie ciekawe dla laika, dopiero płynące z nich wnioski, a przede wszystkim używane w radioastronomii rozwiązania techniczne często znajdują zastosowanie w dziedzinach bardzo od radioastronomii odległych. Radioastronomii zawdzięczamy m.in.:\nDuży postęp w konstrukcji bardzo czułych odbiorników radiowych (choć występuje tu rodzaj wzajemności, bo wzmacniacze o bardzo niskim poziomie szumów są zaadoptowanym przez radioastronomię wytworem telekomunikacji satelitarnej);\nMożliwość zdalnego odczytu temperatury ciała ludzkiego metodą termografii (przy wykorzystaniu mikrofal o częstotliwości ok. 45 GHz);\nMetody detekcji nowotworów techniką podobną do obserwacji interferometrycznych przy użyciu fal o częstotliwości ok. 10 GHz;\nKomputeryzację tomografii rentgenowskiej (wykorzystano tu algorytmy opracowane pierwotnie przy obserwacjach radioźródeł astronomicznych, osiągając dużą poprawę jakości zdjęć tomograficznych);\nMożliwość wykrywania pożarów lasów przy użyciu detektorów promieniowania mikrofalowego. Detektory zainstalowane na pokładach satelitów mogą lokalizować pożary w miejscach całkowicie niedostępnych;\nMetody detekcji obiektów ruchomych i pomiaru szybkości ich ruchu dzięki zjawisku Dopplera (co pierwotnie miało zastosowanie w radiowych obserwacjach meteorów);\nMożliwość obserwacji zanieczyszczeń w rozległych obszarach atmosfery ziemskiej technikami teledetekcji, czyli wykrywania na odległość. Obszary zanieczyszczone lub skażone emitują promieniowanie związane z rodzajem zanieczyszczenia, które może być obserwowane przez czułe detektory satelitarne;\nRutynową już dziś możliwość monitorowania pogody za pomocą różnego rodzaju odbiorników promieniowania umieszczonych na pokładach satelitów meteorologicznych. Łącząc dane uzyskane w kilku częstotliwościach, otrzymujemy kompletną informację o stanie atmosfery;\nMetody pomiaru szybkości ruchu obrotowego Ziemi, dryfu kontynentów i przemieszczania się biegunów oraz metody bardzo dokładnego wyznaczania współrzędnych geograficznych;\nPerspektywiczną możliwość przewidywania trzęsień ziemi na podstawie obserwacji odkształceń skorupy ziemskiej.\nTrzeba też wspomnieć, że radioastronomia wymaga stosowania bardzo skomplikowanych metod komputerowych oraz wysublimowanych technik elektronicznych, co powoduje, że w instytutach radioastronomicznych kształci się wysokiej klasy fachowców, którzy mogą pracować w wielu różnych zawodach.\nPierwszy pozasłoneczny układ planetarny odkryto dzięki radiowym obserwacjom pulsara. Autorem odkrycia jest polski astronom, prof. Aleksander Wolszczan. rysunek pokazuje rozmieszczenie planet w układzie pulsara i - w tej samej skali - w Układzie Słonecznym. Skala podaje odległość od ciała centeralnego w jednostkach astronomicznych.\nMgr LESZEK P. BŁASZKIEWICZ jest doktorantem w Katedrze Radioastronomii Centrum Astronomii UMK w Toruniu. Zajmuje się badaniem maserów w otoczkach gwiazdowych; interesują go także zagadnienia związane z kosmologią i filozofią nauki.


Rosja chce zaspokoić całe zapotrzebowanie Chin na gaz – Energetykon\nStart›Wiadomości›Rosja chce zaspokoić całe zapotrzebowanie Chin na gaz\nRosyjski wicepremier, Igor Sieczin, powiedział dziennikarzom w Pekinie, że Rosja prowadzi rozmowy z chińskimi partnerami na temat rozpoczęcia w roku 2015 dostaw gazu ziemnego do Chin. “Rosja jest gotowa do zaspokojenia całego zapotrzebowania Chin na gaz”, cytują Sieczina światowe agencje.\nPrzedstawiciel Gazpromu, Aleksandr Miedwiediew, powiedział dziennikarzom, że “najpóźniej 1 lipca 2011 r. zostanie podpisany kontrakt na dostawy gazu z Rosji do Chin, w którym zostaną określone trasy przesyłu, ilość i cena”. Agencja ITAR-TASS, która powołuje się na Gazprom, pisze, że kontrakt ma obowiązywać przez 30 lat, a przewidywana ilość dostaw gazu to 30 mld m sześc. rocznie.\nProjekt ten umacnia nasze partnerstwo strategiczne i współpracę. Jest skierowany w przyszłość – powiedział Miedwiediew. Pomyślne zakończenie budowy rurociągu naftowego można śmiało nazwać przykładem współpracy dwóch państw opartej na zasadzie wzajemnych korzyści i nowym kamieniem milowym w naszej współpracy energetycznej – wtórował mu Hu.\nW ramach umowy, jak pisze agencja ITAR-TASS, strona chińska zaoferowała rosyjskim firmom kredyt w wysokości 25 mld dol. w zamian za gwarancję dostaw ropy tym rurociągiem w ciągu 20 lat (2011-2030) w ilości 15 mln ton rocznie.\nRWE: Polska wspólnie z Bałkanami ląduje w ...


Jutro Kubica testuje bolid F1 w Walencji. Ciekawe czy to tylko test czy coś za tym stoi\nauto: 106 ITB, ///M3\nmoc: 146++, 343km\nnie coś a anjas\nDudziak / Rozkrut http://www.youtube.com/wa...feature=related\nPodobno następnie ma jechać Arrinerą w WEC.\nWyłacznie jeśli testy w Walencji pójdą po naszej myśli.\nPonoć wypadł całkiem nieźle wiec Arrinera się należy\nBtw niezła burza się zrobiła w internetach\nFakt, niektórym przydałby się kubełek zimnej wody na rozpalony w nadziei łeb\ndo pełni sukcesu brakuje mu tylko aktywacji konta na forum\nMyślę że można by mu podesłać info, na bank się zarejestruje\nkilka razy już próbował, ale nie wpuszczamy świeżaków.\nSpora gównoburza się zrobiła. Plotki o kolejnych testach a niektórzy już wsadzają go za kierownice Ferrari.\nGdyby kogoś to jeszcze interesowało: https://www.f1today.net/e...test-in-hungary\nCiekawe jak wypadnie... hłe, hłe, hłe\nkupię uzywana maszynke do golenia\nciekawe czy Kubica dojdzie do czasów Hulkenberga z quali do GP w niedziele - brakuje mu ok 1 sek (1.17.468 vs 1.18.572) do Palmera tylko 0.1 (1.18.415)\nMoże dojść. Rozmawiałem dziś z Robertem po testach, jest zadowolony, ale dziś nie robił czasówek tylko skupiał się na ustawieniach bolidu. Prawdopodobnie jutro zaatakuje.


10 szt. maseczek ochronnych na twarz, jednorazowych Semper\n- 10 szt. maseczek ochronnych na twarz, jednorazowych\n10 szt. maseczek ochronnych na twarz, jednorazowych\ndodaj do ulubionych Zyskujesz 30 pkt ? Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie lub otrzymać stały rabat. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nKomplet 10 sztuk jednorazowych maseczek ochronnych na twarz. Chronią przed kurzem, pyłem, drobnoustrojami. Maseczki wykonane są z włókniny polipropylenowej z atestem OEKO-TEX o grubości 32 g/m2. Maseczka uszyta jest z 3 warstw włókniny, tj. grubość maseczki to 96 g/m2.\nMaseczki są prostokątne z miękką, wygodną gumką.\nUWAGA! - W związku z sytuacją jaka obecnie panuje na całym świecie oraz bardzo szybkim tempem rozwoju pandemii koronawirusa, w trosce o bezpieczeństwo naszych Klientów, zmuszeni byliśmy podjąć decyzję o NIE PRZYJMOWANIU ZWROTÓW. Maseczki są towarami higienicznymi, które zgodnie z art. 38 pkt. 5 ustawy o prawach konsumenckich nie podlegają zwrotowi. W związku z tym uprzejmie prosimy o przemyślane zakupy.


Anal Twist | Sklep.Medme.pl\nNr katalogowy: 0248-00-cd\nPrzygotuj się na plądrowanie za pomocą tego ekstremalnego twist stick! Anal Twist ma całkowitą długość 11,5 z delikatnie pofałdowanym trzonem. Możesz z łatwością posługiwać się tą sondą dzięki mocnemu uchwytowi - lub poproś swojego partnera o obsługę! Nie zawiera ftalanów i jest wykonany z PVC, który został specjalnie opracowany z naszą antybakteryjną formułą Sil-A-Gel. Dumnie wyprodukowano w Ameryce.


9 - 2008 - Świat Pozytywnych Myśli\nautorem artykułu jest Nikodem Marszałek —————————————————————– I. Jaka dusza? Zgłębiając „kolejne” księgi, czytając „kolejne” książki i słuchając „kolejnych” nauczycieli duchowych brakowało w moim odczuciu odniesienie do najważniejszej części nas samych czyli duszy. Czy ktoś w ogóle jeszcze dzisiaj mówi o duszy? Ludzie religijni są przekonani, że ona istnieje w ich wnętrzu i jest cząstką nieśmiertelną. […]\nautorem artykułu jest Sebastian Schabowski Adam Małysz. Natalia Kukulska. Robert Makłowicz. Co wiedzą i stosują ci ludzie, a czego nie wie i nie stosuje większość społeczeństwa? Zaraz zdradzę Ci jeden z wielkich sekretów ich sukcesu… Pozwól, że zacznę od inspirującej historii: *** Był upalny letni dzień. Robotnicy kolejowi pracowali nad nowym odcinkiem torów. Wtem – […]


Poznań: Grzegorz Turnau zaśpiewa swoje największe przeboje w Auli UAM | Głos Wielkopolski\nPoznań: Grzegorz Turnau zaśpiewa swoje największe przeboje w Auli UAM\nMarek Zaradniak 22.02.2020\nGrzegorza Turnaua usłyszymy w Poznaniu w Auli UAM Łukasz Gdak\nW środę, 26 lutego swoje największe przeboje w Auli UAM zaśpiewa Grzegorz Turnau.\nGrzegorz Turnau to ceniony wokalista, pianista, kompozytor i autor tekstów. Już w najbliższą środę w Auli UAM usłyszymy jego największe przeboje.\nJeszcze jako licealista Grzegorz Turnau otrzymał pierwszą nagrodę na XX Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie. Wkrótce trafił do Piwnicy pod Baranami, z którą był związany przez 13 lat. W roku 1991 ukazał się jego pierwszy album „Naprawdę nie dzieje się nic”. Od tego czasu ukazało się 16 solowych płyt Turnaua. Dziewięciokrotnie otrzymał za nie nagrodę Fryderyka. Oprócz tego uczestniczył w kilkudziesięciu innych projektach płytowych. Cały czas koncertuje. Przygotował też większe formy muzyczne, a od czterech lat jest kierownikiem muzycznym teatru Lalka w Warszawie.\nKoncert Turnaua rozpocznie się o godz. 19. Bilety kosztują od 69 do 139 zł.\nGrzegorz Turnau Aula...\nGrzegorz Turnau prze...\nGrzegorz Turnau pios...


Bezpieczeństwo instalacji gospodarczych jest dużym elementem normalnego funkcjonowania każdego domu, w jakim działają ludzie, a specyfika pracy wykazuje znaczny stopień zaburzenia bezpieczeństwa. Drinkiem z najpoważniejszych niebezpieczeństw istnieje ryzyko wybuchu również w liczbie kolejności warto wykorzystać zabezpieczenie przeciwko temu punktowi.\nDo eliminowania zagrożeń wybuchowych, doskonale zdaje egzamin tzw. butla hrd. Stanowią zatem dania zaopatrzone w plan, którego przeznaczeniem jest tłumienie wybuchu w jego wczesnej fazie. Butla hrd działa przeciwdziałająco powstawaniu wysokich ciśnień, dzięki czemu zmniejsza ryzyko uszkodzenia instalacji.\nButle tego gatunku wyposażone są w czujniki optyczne, których przeznaczeniem jest wykrywanie iskier, płomieni i pierwszych znamion wybuchu oraz w procesy, których przeznaczeniem jest zapobieganie powstających iskier.\nWybuch zostaje wykrytych przez czujniki ciśnieniowe po uprzednich pomiarach. Wzorost ciśnienia ponad odpowiedni poziom, wykrycie płomieni lub iskier przez detektory, skutkuje wysłaniem danej do centrali sterującej, jaka z serii rozpoczyna proces uchylenia zaworu, dzięki czemu jest rozproszenie jej wielkości oraz w wyniku stłumienie wybuchu.\nButla hrd wykazuje dużą niezawodność, dzięki czemu służy duże doświadczenie bezpieczeństwa instalacji, oraz co wewnątrz tym idzie, wszystkich ludzi przebywających w punkcie pracy. Dzięki szybkiemu wykonaniu i wczesnemu wykrywaniu niepożądanych zmian zachodzących w butli, w której szuka się substancja zapalna lub gaz, zapobiega możliwościom wybuchu i pożaru. Sprzęt tego rodzaju jest istotną formą zabezpieczenia instalacji.


Anima create - Patronite.pl\nLiczba Patronów: 1821\nWitajcie Wirtualni Wędrowcy :) Każdego dnia staram się wnieść odrobinę magii do świata. Moje czary pomagają mi tworzyć sztukę z odpadów cywilizacji. Ogień i miedź za to prowadzą prosto do krain fantasy, ze szczególnym upodobaniem do Ziemi Smoków.\n...to naprawdę długa historia...kiedyś opowiem ją na blogu.\nA tutaj chcę opowiedzieć Wam o teraz.\nW mojej pracy kieruję się kilkoma podstawowymi ideami. Pierwszą jest\nnie pozostawiać za sobą śladów.\nŻyjemy w czasie nadprodukcji i nadmiernej konsumpcji. Ziemia zaczyna mieć tego dość. Zatem postanowiłem nie dokładać od siebie i tworzę głównie z odpadów.\nI tak powstała najstarsza z moich pracowni - Anima create.\nWszystko, co wpadnie mi w ręce, może być wykorzystane do aktu stworzenia, ale podstawowym materiałem jest puszka po piwie. Poważnie. I od razu odpowiem na Wasze pytanie. Nie - nie jestem alkoholikiem :D W ogóle nie piję alkoholu :)\nZa to cienkie aluminium, poddane obróbce palnikiem jest doskonale plastycznym materiałem do wszystkiego. Kolczyki. Statuetki. Szachy. Rzeźby. Ograniczeniem jest tylko wyobraźnia.\nnie ma dwóch takich samych rzeczy.\nTworzę rękami. I choćbym bardzo się starał - nie zrobię duplikatów. A nie staram się starać. Oczywiście mam pewne wzory, na przykład kolczyków - postaci. Ale i tak każda para ma swój indywidualny klimat.\nKolejną moją pracownią jest Anima-create leather upcycling.\nPrzy tej okazji czasami spotykam się z pytaniem - jak to jest, że jestem weganinem, a robię w skórze?\nAno tak, że skóra, którą wykorzystuję, również pochodzi z odpadów. Z manufaktur znajomych. Ta skóra mogłaby wylądować ostatecznie na śmietniku. A serce woła do mnie, że jeśli ktoś oddał życie, to idąc tropem naszych przodków z czasów wspólnot plemiennych, należy wykorzystać na maxa to, co po nim zostało.\nZatem jestem Zszywaczem. Portfele, torby, torebki czy sakwy wykonuję bez użycia maszyn. Każda dziurka i każdy szew powstają przy pomocy rąk.\nNadszedł czas na trzecią ważną myśl...\n...smoki istnieją. Naprawdę.\nTa idea to kamień węgielny pod budowę pracowni - Izor Magna - co z krasnoludzkiego znaczy Miedziany Strażnik.\nTu nie wykorzystuję odpadów. Tworzę z miedzi, drewna i kamieni. Biżuterię inspirowaną światami fantasy. Magicznymi portalami przemieszczam się między nimi i zbieram okruchy księżycowego światła czy krople mchu. I zawsze towarzyszą mi smoki, które mają tutaj swoją, osobną krainę. Przylatują, krążą nade mną tak długo, aż nie sprawię im materialnej postaci.\nCzwarta idea to daleka podróż...\n...sięgaj do głębi.\nKiedyś próbowałem wymyślać moje prace. Używać w procesie twórczym rozumu... a rozumu używa się tu tylko po to, aby nie spalić pracowni lub nie rozpłaszczyć kciuka na kowadle.\nWszystkie prace, które powstają w moich pracowniach, wyciągam z głębi duszy. No prawie wszystkie. Czasem jeszcze daję się namówić na zrobienie czegoś, co nijak mi się z duszy nie wyrywa. Strasznie się wtedy męczę i dlatego coraz rzadziej godzę się na to.\nJestem starą duszą. Ciągnie mnie do wspólnot plemiennych, do szamańskiego tańca wokół ognia.\nI dlatego całkiem niedawno powstała ostatnia na razie pracownia - Shaman's Bones.\nDo tej pory sprzedawałem swoje prace głównie na konwentach fantastyki lub podobnych wydarzeniach, sprzedaż internetową zostawiając w rękach facebooka i postów tam zamieszczanych. Obecna sytuacja sprowokowała oczywistą zmianę podejścia.\nGłównym ośrodkiem sprzedaży mych wytworów staje się internet. Wymaga to pewnej reorganizacji i inwestycji. Chcę postawić nową stronę internetową wraz ze sklepem. Potrzebuję nowego komputera, ponieważ mój wierny 12-latek marzy o emeryturze. Aparatu fotograficznego, bo telefon robi fajne zdjęcia...ale ze spaceru :) No i czasu na to wszystko. Dlatego zwracam się do Was po wsparcie. Wiem, że nie każdy ma potrzebę i możliwości kupować sobie co miesiąc biżuterię, torbę czy portfel. Pomyślałem zatem, że stworzę ten profil dla tych fanów mojej twórczości, którzy na co dzień wspierają mnie dzielnie swoimi polubieniami czy dobrym słowem. Wasza pomoc zaowocuje zwiększoną ilością magii w świecie :)\nZapraszam Was do galerii i oczywiście na moje strony na FB.\nWydaje się, że 5 zł to niewielka kwota. Ale gdyby w tej grupie znaleźli się wszyscy fani moich prac z FB - mógłbym bez spoglądania na egzystencjalne strony egzystencji zanurzyć się w tworzeniu :)\nDlatego dziękuję Ci, że jesteś.\nMasz 5% zniżkę na zamówienia w moich pracowniach - dopóki tworzę.\n5% to niby niewiele. I fakt - jeśli kupujesz u mnie miedzianą obrączkę, to dużo nie zaoszczędzisz. Ale kiedy zamawiasz szachy - 5% już coś znaczy :)\nKod do zniżki prześlę Ci mailem.\n10 zł to 10 metrów drutu posrebrzanego, z którego robię bigle do kolczyków, szpulka nici do szycia skóry lub 1/4 butli z gazem do palnika.\nSłowem - jest za co podziękować.\nZostajesz moim Ognistym Patronem.\nW zamian za wsparcie dostajesz 10% zniżkę - dopokąd tworzę! - na wszystkie zamówienia.\nKod otwierający furtkę do promocyjnych zakupów otrzymasz mailem.\nGłęboki ukłon dla Ciebie! 25 zł miesięcznie to niebagatelna kwota i decyzja, żeby przeznaczyć ją właśnie dla mnie wzbudza mój podziw.\nTwoje wsparcie będzie owocowało rozmnożeniem Magii w tym nieco pogmatwanym świecie.\nStajesz się Magicznym Protektorem.\nNagrodą za taką hojność jest 20 % promocja na wszystkie zamówienia z moich pracowni - dopóki tworzę.\nPoza tym, co miesiąc, wybiorę trzy kolejne osoby, które dostaną prezent - niespodziankę!\nKod do promocji prześlę mailem.\nPrzecieram oczy ze zdumienia! Faktycznie chcesz podzielić się ze mną taką pękatą sakiewką? Miesiąc w miesiąc?\nKłaniam się głęboko i odpłacam hojnością za hojność - dostajesz 20 % upustu i darmową wysyłkę na wszystkie zamówienia w moich pracowniach - dopokąd tworzę.\nDo tego miedziana bransoletka - rozmiar ustalamy indywidualnie.\nDodatkowo raz w miesiącu trzy kolejne osoby otrzymują prezent - niespodziankę.\nKod do upustu prześlę Ci mailem.\nKról pod Górą!\nPoważnie? Nie wierzę, że istniejesz... Ale skoro naprawdę jesteś i wykładasz złoto na ławę - mogę zawołać tylko "Karczmarzu! Piwa! Dla mnie bezalkoholowe!"\nI zaoferować Ci moje usługi.\nZatem z mojej strony dostajesz:\n20% obniżki i darmową wysyłkę na wszystkie zakupy w moich pracowniach - dopokąd tworzę. Kod prześlę Ci mailem.\nMiedzianą bransoletę wykonaną specjalnie dla Ciebie według ustalonego wzoru.\nPoza tym raz w miesiącu trzy osoby otrzymują prezent - niespodziankę.\nI jeszcze jedno - co miesiąc wybieram jedną osobę z tej grupy, która dostaje ode mnie smoka. Szczegóły ustalamy indywidualnie. Wybieram chronologicznie - od najwcześniejszych Darczyńców :)\n81 patronów 1849 zł miesięcznie 16418 zł łącznie


Fasolka na szybko - DoradcaSmaku.pl\nWybierz składnik boczek wędzony papryka czerwona olej cebula ząbek czosnku Majeranek suszony Prymat koncentrat pomidorowy Papryka słodka mielona Prymat fasola biała z puszki Przyprawa do dań z fasoli i warzyw strączkowych Prymat Pieprz czarny mielony Prymat\nPrzyprawa do dań z fasoli i warzyw strączkowych Prymat 1 łyżka\nBoczek, cebulę i paprykę pokroić w kostkę. Boczek podsmażyć na oleju dodać cebulkę, chwilę smażyć. Na koniec dodać paprykę, zmiażdżony czosnek, koncentrat i przyprawy. Podlać odrobiną wody i dusić do miękkości warzyw. Na koniec dodać fasolę i dusić jeszcze 5 minut. W razie konieczności doprawić do smaku.\nfasolka fasolka na szybko\nŁucja 11.10.2013 00:42\njak ja bym zjadła taką fasolkę :) pycha!\nalaaa 10.10.2013 21:14\nsmaczne, bardzo lubię\nIzabela9 10.10.2013 20:16\nmufinka79 10.10.2013 18:02\nBardzo fajne danie, lubię takie :)\nSylwia26 10.10.2013 17:57\nadelajda 10.10.2013 17:55\nmój mąż bardzo lubi taką fasolkę :)\njuuusta 10.10.2013 17:50


Po lekturze książki Marka Lilli: Karol Lira polemizuje z Bronisławem Wildsteinem\nKwestionuję możliwość syntezy, o której pisze Wildstein. Raczej będziemy mieli do czynienia z pełną napięć chwilową stazą w dynamicznym konflikcie przeciwstawnych sił. Nie oczekiwałbym harmonii, lecz paroksyzmów, konwulsji i udręki\nW recenzji książki Marka Lilli „The shipwrecked mind. On political reaction” zwracają moją uwagę fragmenty, gdzie ostateczne wnioski z istniejących przesłanek nie zostały przez Bronisława Wildsteina wyciągnięte, a postawione przez niego konkluzje same mają charakter arbitralny, przybierając formę postulatów, które można i należy opatrzyć znakiem zapytania – pisze Karol Lira w polemice z tekstem Bronisława Wildsteina, nadesłanej do Teologii Politycznej\nZ uwagą i dużą sympatią przeczytałem recenzję Bronisława Wildsteina książki Marka Lilli „The shipwrecked mind. On political reaction”. Chciałbym odnieść się do szerszych zagadnień, które zostały przywołane w tekście publicysty. Robię to tym chętniej, że obserwacje zawarte we wspomnianej recenzji, jak też twórczość Wildsteina w ogóle, cenię za daleko posuniętą uczciwość intelektualną i niestronienie od polemicznej konfrontacji. Tym bardziej zwracają więc moją uwagę fragmenty, gdzie ostateczne wnioski z istniejących przesłanek nie zostały przez autora recenzji wyciągnięte, a postawione przez niego konkluzje same mają charakter arbitralny, przybierając formę postulatów, które można i należy opatrzyć znakiem zapytania. Dodam, że moje uwagi piszę z pozycji konserwatywnych.\nZacznę od następującego fragmentu recenzji: „Wynika z tego typowe dla współczesnych liberałów wyobrażenie, że nie można kwestionować żadnych elementów dzisiejszej, zachodniej cywilizacji bez odrzucenia wszystkich jej rozwiązań. Np. rozważanie paradoksu neutralności państwa nieuniknienie musi nas prowadzić do państwa wyznaniowego; wątpliwości co do sprywatyzowania religii muszą skończyć się religijnym dyktatem; a chęć przywrócenia idei dobra wspólnego nietolerancją i przemocą.”\nW tym miejscu nasuwają mi się następujące pytania.\nPo pierwsze: na jakiej podstawie Bronisław Wildstein twierdzi, że możliwe jest częściowe zdyskontowanie osiągnięć nowoczesności?\nPo drugie: jeśli jest możliwe, czy nie podważa ono konserwatywnej wizji świata? Postaram się pokazać, że podważa – że taka synteza nie odbywa się na warunkach konserwatywnych. Pisze Wildstein zresztą o syntezie (nie używając tego słowa, formułuje on to jako „nieodrzucanie /vide: przyjęcie/ pewnych rozwiązań”), a preferuje konserwatyzm – tu się daje wyczuć sprzeczność (mój poniższy tekst też nie będzie do końca wolny od sprzeczności, ale nieco innego rodzaju).\nPo trzecie: jeśli Państwo miałoby nie być neutralne, no to będzie nieneutralne – w polskich warunkach może nie katolickie, ale przynajmniej katolicyzujące. Należałoby uściślić, co by to miało znaczyć, a mimo to dla niektórych będzie to dyktat, niezależnie od tego jak Wildstein to uściśli, więc opatrzenie tej sytuacji etykietą „dyktatu” nie jest nieuzasadnione.\nPo czwarte: jeśli nie prywatna religijność i nie kanon, to co autor recenzji proponuje?\nPo piąte: jeśli są możliwe alternatywy do opisu Bronisława Wildsteina (a są, sformułuję swoją propozycję), jak je sfalsyfikować? Pojawią się też w toku rozumowania jeszcze inne wątpliwości, ale wszystko po kolei.\nRozwińmy te myśli, niekoniecznie w przedstawionej powyżej kolejności.\nJeżeli przyjąć wyrażany przez publicystę przy innych okazjach pogląd, że liberalizm (nawet w wersji klasycznej) ma charakter pasożytniczy – konstatacja z którą się w znacznej mierze zgadzam – prowadzący do ostatecznego skonsumowania nagromadzonych wcześniej zasobów, to skąd pewność, że wypreparowane jego fragmenty (jakie?) taki charakter zatracą i nie grożą syndromem równi pochyłej? Z pamięci od razu jestem w stanie przywołać co najmniej dwóch autorów konserwatywnych, którzy tę tezę kwestionowali – a nie były i nie są to byle jakie nazwiska, mam na myśli Chestertona i Bartyzela (ale podobną dychotomię dostrzegał też piszący z dokładnie odwrotnych pozycji ideowych Andrzej Szahaj w „E pluribus unum”). Autorzy ci (chyba najbardziej metodyczny jest tu Bartyzel) stawiają tezę, że konserwatyzm i liberalizm mają charakter integralny, czyli albo-albo i tertium non datur. Odwołują się oni (zwłaszcza Bartyzel) do demokratycznej genezy nowoczesności oraz liberalizmu i stawiają tezę, że przyjęcie optyki demokratycznej pociąga za sobą konieczność nadejścia ery demokratyzacji w sferze aksjologicznej ze wszystkimi tego konsekwencjami. Myślę, że Bronisław Wildstein wie to nie gorzej ode mnie, a może i lepiej, zresztą pisał o tym.\nJeśli zakwestionować tę tezę (ale to trzeba by jednak jakoś uargumentować), tzn. jeśli postulujemy możliwość zatrzymania ześlizgu w kierunku progresywistycznym (tu koincydencja z pozostałymi jeszcze liberałami klasycznymi, jak np. prof. Śliwerski) i syntezę z dziedzictwem konserwatywnym (tu się z tymi liberałami rozmijamy), to zmuszeni jesteśmy przyjąć którąś z wersji stanowiska wyrażonego przez Żurawskiego vel Grajewskiego: „wszyscy zgodzimy się, że wolelibyśmy być obywatelami Francji w roku 1930, niż w 1730… pomijając oczywiście postęp technologiczny, bo nie o technologii tu mówimy, tylko o tym jak traktowano przeciętnego człowieka”.\nNota bene, Żurawski w rozmowie z Janem Fiedorczukiem kwituje Bartyzela drwiną z legitymizmu, co jest strzałem tyleż łatwym co nieuczciwym. Rzeczywiście, propozycja pozytywna prof. Bartyzela szału nie wzbudza, ale precyzji jego dorobku krytycznego na temat nowoczesności oraz dotkliwej wnikliwości, z jaką stawia tezę o nieuchronności ześlizgu nie można pominąć posiłkując się drwiną, a w każdym razie nie jest to pominięcie uczciwe.\nStanowisko częściowej aprobaty nowoczesności oznacza jednak – jak się zdaje – przyjęcie, choćby częściowe, lewicowej tezy o „postępie społecznym”. Ze względu na sympatie ideowe mam silną potrzebę, żeby tę tezę odruchowo kontestować i odpowiedzieć Żurawskiemu: „ok, ale czy wolelibyśmy być nimi w roku 1914 niż w 1714 i w 1940 niż w 1740?” albo sięgając do antropologii kultury starać się odnajdywać takie wartości społeczne, które uległy zagładzie w wyniku rewolucji przemysłowej (np. zaakcentować rozdział życia rodzinnego i zawodowego, idące za tym ograniczenie wspólnie spędzanego czasu, nieobecność ojca - dość symboliczną jak się nad tym zastanowić w sensie metafizycznym, itp.). Jeżeli jednak moja sympatia jest tylko odruchem i niczym więcej, i jeśli zmuszeni jesteśmy przyznać, choć częściowo, że „jest lepiej”, to stajemy jako konserwatyści w miejscu wcale nie najprzyjemniejszym.\nOd razu pojawia się bowiem problem naszego stosunku do enabling violations, które te zmiany umożliwiły. Żurawski we wspomnianym wywiadzie kwituje rzecz dość wzgardliwą wzmianką o generalnym wydźwięku: „no ileż można żyć zagładą arystokracji francuskiej!”; taka ironiczna wzgarda jest dla mnie czytelną oznaką trudności z odniesieniem się do tej kwestii wprost. Rozwiązanie znów nie jest uczciwe, bo po pierwsze nie umniejszałbym grozy związanej z czyjąś zagładą (a i Żurawski na zimno, bez ironii, pewnie też miałby z tym kłopot), a po drugie przecież jasne jest, że nie chodzi tylko o arystokrację francuską, ale o „projekt modernizacyjny”, o „mniejsze zło”, etc.\nCo gorsza, nasza pozycja staje się wtedy symetryczna do stanowiska, które zarzucał Wildstein swego czasu (i słusznie) pewnej egerii polskiego lewicowego emancypacjonizmu przy okazji jej perypetii obyczajowo-osobistych. Postawił wówczas mianowicie zarzut o dorozumiane sięganie przez nią po oficjalnie kontestowaną, sekowaną i dekonstruowaną przez lewicę kategorię honoru. My mielibyśmy w powyższej sytuacji podobny stosunek do postępu. Kwestionując bowiem tradycję liberalną czy progresywną chcielibyśmy jednocześnie korzystać z jej dorobku i uznawać świat stworzony przy jej wydatnym udziale za dany w sposób oczywisty. Nie powala to uczciwością intelektualną. I to są dwie pierwsze wątpliwości, jakie mi się nasuwają.\nTrzecia polega na dużym stopniu ogólności formułowanej przez Bronisława Wildsteina tezy o inkorporacji. To jednak jakoś trzeba by spróbować uszczegółowić. Kazuistyka miała swoje zalety.\nPo czwarte wreszcie, widzę alternatywne możliwości opisu i temu poświęcę najwięcej miejsca. Np. bardziej prawdopodobną od postulatu Wildsteina organicznej syntezy wydaje mi się konstatacja o wrogiej koegzystencji i równowadze chwiejnej.\nZacząłbym prezentację takiej tezy od postulatu, że obie tendencje – liberalna i konserwatywna – w swojej konsekwentnej aplikacji muszą skończyć się jakąś odmianą piekła, charakterystyczną dla swojej istoty (mówię to bez żadnej satysfakcji, bo moje sympatie są konserwatywne i to motywowane metafizycznie). O piekle liberalnym pisać tu nie ma co, robił to Wildstein wielokrotnie i trafnie, nie będę powtarzał. O piekle konserwatywnym (w odmianie motywowanej metafizycznie) i to z pradawnych wręcz czasów pisał Herbert, bodaj w „Labiryncie nad morzem” (opowieść o dziewczętach posyłanych przez pewne greckie polis do innego miasta na zatracenie i życie w hańbie w akcie ekspiacji za obrazę bóstwa opiekuńczego). O jego przejawach z czasów nam bliższych w przebłyskach wspominał Czapski w „ Na nieludzkiej ziemi” (opowieść o zakonnicach spotkanych po wyrwaniu się z ZSRR). Mam wrażenie, że uzbierałoby się tego po różnych autorach, czasach i miejscach niemało na przestrzeni dziejów, nawet jeśliby odsiać niegdysiejszą antyklerykalną propagandę oświeceniową i współczesną liberalną.\nOba nurty jednak, liberalny i konserwatywny, wystawiały jako swoich przedstawicieli mężów szlachetnych, którym nikt nie odmawiał cnót. Skoro tak, to można falsyfikować postawioną tezę (ani konserwatyzm ani liberalizm nie muszą prowadzić do piekła). Można też jednak uznać, że mężowie ci egzemplifikowali po prostu dobre strony swoich nurtów ideowych, które to dobre strony współistnieją z przyrodzoną tym nurtom dawką ontycznego zła i żadna sprzeczność tu nie zachodzi. Można by ponadto zauważyć, że ideowa dominanta podlegać może modyfikacji przez czynniki zewnętrzne i wspomniani tytani nie reprezentowali swoich nurtów w postaci krystalicznie czystej. Pochyliłbym się nad tą drugą hipotezą i spróbował zastanowić, co by to oznaczało, że opisywane tendencje są modyfikowalne. Spróbujmy zidentyfikować czynniki modyfikujące, zamiast przyjmować cnoty za wartości integralne (jak np. czynili to Chesterton czy Besançon w stosunku do katolicyzmu, głosząc, że w jego naturze „zawiera się” joie de vivre).\nCóż więc jeśli np. właśnie rzeczona joie de vivre przychodzi skądinąd? Jedną z możliwości jest, że tendencja konserwatywna i liberalna są modyfikowalne z zewnątrz i że joie de vivre jest czymś takim właśnie, od obu nurtów niezależnym, czymś właściwym człowiekowi po prostu, zaś katolicyzm radosny, jak go opisywał Chesterton w swoim pięknym eseju „O powieści z tezą”, czy też liberalne carpe diem nadają jej tylko charakterystyczny dla siebie wyraz, kolor i smak – doprawiają ją bądź psują. Drugą możliwością jest, że to liberalizm i konserwatyzm modyfikują i przenikają się nawzajem, i nie trzeba szukać tu innych wpływów. Zastanówmy się nad tą opcją. Narzucającą się wtedy historycznie interpretacją jest wybór liberalizmu jako nosiciela pewnej odmiany radości życia. Konserwatysta powiedziałby może, że odmiany zwodniczej, podczas gdy gwarancją prawdziwej radości jest jedność z Absolutem, świadomość wartości zobowiązania, itp. („kto zechce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie dla Mnie, ten je zachowa”; „lekkie jest jarzmo Pana”), ale co jeśli liberalizm wyrastający z docenienia człowieka i postawienia go w centrum uwagi naprawdę przynosi jakiś rodzaj wcześniej nieobecnej i prawdziwej radości życia, a jarzmo wcale nie jest takie lekkie? Wtedy nowoczesność realna (w odróżnieniu od projektów nowoczesności, które są monochromatyczne) jawiłaby się jako stan równowagi chwiejnej między ancien regime z Bogiem w centrum a humanistyczną zasadą „człowiek miarą wszechrzeczy” (tak, znam ewangeliczne „i-i”, ale co by to miało znaczyć i jak wyglądać? W praktyce nie znam doktryny, która nie dokonywałaby wyboru i nie opowiadałaby się po którejś ze stron – nie znam więc doktryny, która nie byłaby w definicyjnym sensie tego słowa, herezją). To mogłoby oznaczać, że jeśli ceni Wildstein nowoczesność częściową, to ceni on efemerydę – świat, który za chwilę rozedrą potężne przeciwstawne siły.\nTeraz długa dygresja.\nPiszę powyżej o ewentualnych zaletach liberalizmu. Nie znaczy to, że jestem zwolennikiem zasady „człowiek miarą wszechrzeczy”. Nic podobnego. W pełni się zgadzam z analizą Wildsteina skutków zasady antropocentrycznej. Niemniej propozycja klasycznego liberalizmu była (niechętnie to przyznam) dość rozsądna, gdyż wiarygodnie obiecywała docenienie drugiego członu wspomnianego „i-i”. Ponadto obiecywała też emulację (nieistniejącego) neutralnego centrum. Nie tylko z ówczesnej perspektywy brzmiało to zachęcająco, do dzisiaj nie znam żadnej doktryny, która mogłaby choćby próbować udawać to, co udawał klasyczny liberalizm w tym zakresie (choć konserwatyści próbują to zastępować nie całkiem bezzasadnie kategorią „zdrowego rozsądku”).\nŻeby nie być gołosłownym w zapewnieniach, że ja nie jestem apologetą liberalizmu, dodam, że liberalizm nawet w swojej odmianie klasycznej miał silną antymetafizyczną komponentę o naprawdę mrocznym wydźwięku. Wystarczy pooglądać trochę architektury modernistycznej z lat 20.-30. XX w., czy to będzie Villa Ottolenghi w Piemoncie, czy bodaj nawet żoliborski WSM i odczuć ten szczególny rodzaj chłodu, tę wyczuwalną pustkę, która się rozwiera we wnętrzu tej estetyki. To samo wrażenie miałem 2 lata temu chodząc po Heidelbergu i obserwując już nawet nie post-chrześcijański lecz post-hipisowski tłum. I to samo czułem stojąc rok temu przed centrum Gabrieli Mistral w Santiago de Chile. Znany z fascynacji sztuką, z pewnością rozpozna Bronisław Wildstein, do czego się odnoszę. Pisał on o czymś podobnym, gdy zwracał uwagę na niebezpieczeństwo ubóstwienia sztuki (dopowiem na marginesie, że dalsze losy architektury modernistycznej, a może i awangardy w ogóle, stanowią pouczającą ilustrację jak przeobraża się konserwatywno-liberalny impas). Dodam, że moje osobiste doświadczenia wskazywałyby na jeszcze inny wymiar realności tego mroku, bliższy biblijnemu ostrzeżeniu, że Jahwe mści się po czwarte pokolenie.\nPoza tym wyczuwalnym brakiem w wymiarze praktycznym, liberalizm miał też dziś już dobrze rozpoznawalne mankamenty w wymiarze teoretycznym: po pierwsze, nie rozróżniał między rozumem obserwującym (dywagującym) a rozumem uczestniczącym (instrumentalnym), a przecież przejściu od jednego do drugiego towarzyszy pozornie tylko drobny, lecz w istocie kolosalny w skutkach twist, który należałoby i można dookreślić. Nie można kreować się na neutralnego sędziego i być jednym z graczy, bo sędzia jest niezaangażowany, wręcz olimpijski, a gracz ma jasno określony cel. Rozum instrumentalny, który próbuje twierdzić, że posiada oba te przymioty naraz, jest manipulowany przez jakiś gestalt o bliżej nieokreślonym charakterze (moim zdaniem metafizycznym), który uzurpuje sobie status neutralności. Gestalt, dodajmy, który choć poprzez swoją uzurpację próbuje się maskować, ma rozpoznawalną konsystencję, jakość i naturę. I nie jest to jakość i natura neutralnego, pustego tła. Każdy konserwatysta wie, o czym mówię i umie ten gestalt rozpoznać. I słusznie wątpi w jego dobre intencje, bo jeśli są dobre, to po co ta maskarada? To konsekwencją tego zjawiska właśnie jest być może rozdwojenie Lilli-teoretyka i Lilli jako homo politicusa (co nie oznacza, że zarzutu w stosunku do Lilli o „zaklinanie rzeczywistości” nie można skierować też do nas albo do liberałów progresywnych pokroju Szahaja, którzy żadnej neutralności nie udają; stronniczość niejedno ma imię, gestalty chodzą parami, a wskazówki co do mechanizmów działania – choć nie co do antidotum – znajdziemy tak u Jonathana Haidta, jak u Roberta Rosena). Po wtóre, liberalizm klasyczny nie odnosił się do pytania, czy niezależność umysłu człowieka – jeśli świat jest metafizyczny – nie jest równie szaloną iluzją jak możliwość niezależności czterolatka na sawannie Serengeti, kiedy postanawia odłączyć się po cichu od rodziców i przewodnika safari, bo czuje się już dorosły i chce samodzielnie eksplorować okolicę (podobne podejrzenia formułował Łuczewski w „Demonicznych źródłach nauk społecznych”). Na koniec zaś, liberalizm nie rozpoznawał, że rzekomo niezależny rozum był produktem ukształtowanym w świecie chrześcijańskim, a nie wolnym intelektem lokującym się w absolutnym centrum w równej odległości od wszystkich możliwych do wyobrażenia tradycji kulturowo-metafizyczno-myślowych. Jak napisał pewien autor, bynajmniej nie konserwatywny, współczesny sekularysta ma więcej wspólnego z dwunastowiecznym teologiem niż ze starożytnym greckim racjonalistą. Żeby zrozumieć tę wtórność rzekomo bezstronnego rozumu, wystarczy poczytać trochę o starożytności, np. u Davida Harta albo o innych kręgach kulturowych, np. o Japonii w klasycznej pozycji „Chryzantema i miecz” Benedict Ruth. Te dwa ostatnie mankamenty świadczyłyby o tym, że duch liberalizmu nie tylko kłamie na temat swojej natury, ale kłamie co do istnienia komnaty, której miraż przed nami roztacza. Powtórzę, że powyższe uwagi w sensie analitycznym w zasadzie nie dotyczą części liberałów progresywnych (co nie czyni ich sympatycznymi, czy niegroźnymi). Neutralności nie udają, wtórność im nie przeszkadza (choć zastąpią ją słowem „względność” – relatywizm brzmi im chyba jakoś bardziej nobliwie), a argument z metafizyki zbędą pewnie wzruszeniem ramion. Nawet gdyby jakaś metafizyka istniała, jest niepoznawalna, zresztą sprawa ich nie interesuje.\nMam nadzieję, że świadomość powyższych zjawisk mnie uwiarygodnia jako konserwatystę (to koniec dygresji).\nTeraz jednak czas powrócić do głównego wątku i zadać pytanie, czy Wildsteina i moja preferencja dla konserwatyzmu jest słuszna? Zanim bowiem wdałem się w wypominanie liberalizmowi jego wad, zasugerowałem, co prawda bez podparcia tej tezy przykładami, że może on mieć też jasne oblicze – a w niektórych domenach może i jaśniejsze niż konserwatyzm. Siłą liberalizmu byłaby może nie tyle nawet jego teoria, co jego praktyka. Albowiem przy powyższych – dziś już widomych – słabościach swoich założeń, liberalizm ma też jednak swoją praktykę szczęścia „na tej ziemi”. Jest to praktyka przynoszenia ulgi. Jej skutkiem ubocznym do pewnego momentu, tj. dopóki ulga nie stanie się obowiązkowa, staje się praktyka tolerancji (ulga staje się jednak obowiązkowa dość szybko, bo towarzyszy jej nowa koncepcja dobrego życia). Dlatego tam, gdzie nasza nowoczesność wydaje się „działać”, można by postawić tezę, że przynajmniej w niektórych fragmentach są to przejawy „działającego liberalizmu”. Np. tam gdzie ludzie świadomi, że transgresja erotyczna jest miarą upadku, współistnieją z wyznawcami tezy, że jest ona miarą wolności, mamy chyba do czynienia z liberalizmem w akcji. Oczywiście nie chodzi o afirmację, a o tolerancję w znaczeniu klasycznym i to bez cienia elegancji, jaką słowo „klasyczna” sugeruje. Jedni uważają, że skoro drudzy są tak głupi, żeby uważać się za wolnych będąc niewolnikami swojej żądzy, to niech idą w cholerę, kretyni. A tamci, że skoro z niewytłumaczalnych względów ten krótki czas, który mamy na Ziemi, idioci postanowili spędzić na umartwianiu, zamiast czerpać z jego uroków, to kij z nimi, żałosnymi, smutnymi nawiedzeńcami. To jest chyba to miejsce, o którym mówił kiedyś Wildstein, że podlega regulacji przez obyczaj, nie przez prawo. Tak więc, jeśli to rozwiązanie „działa”, to w znacznej mierze dzięki liberałom.\nPowstaje pytanie, na ile to rozwiązanie rzeczywiście „działa”. Jeśli opisana ulga jest w istocie drogą do zatracenia (a gdy konserwatysta myśli „transgresja”, to takie rzeczy ma na myśli), nie ma się co zachwycać. „Działająca nowoczesność” i tolerancja byłyby tylko oznaką niemocy. Możemy jednak dojść do wniosku, że racje są podzielone, i że dzisiejszy świat, w którym można mieć swoją dziewczynę albo swojego chłopaka nie jest z gruntu zły tylko z tego powodu, że z perspektywy świata minionego, w którym bez swatki i ołtarza można było co najwyżej paluszki swojej lubej skubnąć, jest on światem zrealizowanej transgresji. Nawet w takim wypadku jednak, gdy nie przychylamy się ku żadnej ze stron, nie dowiedliśmy, że nowoczesność działa. Nie ustaliliśmy bowiem, na ile mamy do czynienia ze szczęśliwym kompromisem, a na ile z linią frontu ani czy ten stan chwiejnej równowagi niesie na pewno mniejszy ładunek ontycznego zła niż z jednej strony ingerencja zbiorowości w życie intymne jednostek (wcale nie hipotetyczne, ale ongiś istniejące realnie i opisane np. przez Jana Słomkę w „Pamiętniku włościanina”), a kompletna anomia z drugiej. Można się zgodzić, że wolimy ten stan od alternatyw, ale może pragmatyczne kolaże też mają swoje zło charakterystyczne – zło zaczerpnięte od obu stron, niosących swój własny jego ładunek? Łatwiej jest mi co prawda szukać w takim kolażu źródeł zła po stronie liberalnej i upatrywać go bądź to w tendencji do dalszego ześlizgu w permisywizm (czyż zgoda na zło prywatne nie jest systematycznie nadużywana w kierunku półpublicznym?; pomyślmy o subkulturze swingersów, niemal legalnych warszawskich domach publicznych, itp.), bądź to w milczącej cenie, którą się płaci za piękno młodzieńczych zauroczeń w postaci aborcji – cenie nie tylko paskudnej, ale co dla omawianej tu tezy kluczowe, tyleż bezwzględnej co niewidzialnej. Trudniej przychodzi mi dostrzec przykłady zła działającego w takim amalgamacie za pośrednictwem ducha konserwatywnego (co nie dziwi, zważywszy moje sympatie), ale zastanówmy się, czy np. świat bez rozwodów, które wszak wywalczyli progresiści wbrew konserwatystom i wbrew zakazom Ewangelii expressis verbis, to rzeczywiście byłby świat szczęśliwszy? Nie jest to, rzecz jasna, żaden dowód, ale wypadałoby się z tym tematem zmierzyć. Wildstein natomiast, pisząc o syntezie, brzmi trochę jak republikanie mówiący o republice. Nagle współdziałanie trzech rodzajów ustrojów ma dać nam wszystko, co najlepsze w demokracji, arystokracji i monarchii. Wyczuwa się optymizm i nadzieję. Ale niby dlaczego tak miałoby być? Równie dobrze wyobrażam sobie, że da nam wszystko, co najgorsze w ochlokracji, oligarchii i tyranii. Dlaczego nie miałoby tak być i w rozpatrywanym przypadku? Żeby być uczciwym, muszę przyznać, że nie pozostawia Bronisław Wildstein możliwości zmaterializowania się zła w porządku społecznym zupełnie bez komentarza, ale są to stwierdzenia bardzo ogólne: mówi, że żadne ludzkie sprawy nie są ostateczne, wspomina o pierwotnym rozdarciu. Cóż, brzmi ładnie, ale czy spróbował on określić praktyczny rodzaj ontycznego zła, które się pojawi w syntezie, o jakiej mówi? Czy weźmie Wildstein za nią odpowiedzialność? Jeśli tak, to – jeśli nie jest cynikiem, a nie jest – będzie musiał albo oszaleć od przeraźliwej jasności widzenia, albo oślepnąć i zaniewidzieć na to zło, tak samo, jak liberałowie na cienie swojego ustroju. Jeśli pójdzie do końca, nie będzie inny od Lilli, tylko gdzie indziej ulokuje swe sympatie.\nTu zaznaczę, że nie wspomniałem powyżej o sprawach obyczajowych przypadkowo i nie zamierzam przepraszać za „poruszanie oklepanych tematów zastępczych”. Nie zgadzam się z Filipem Memchesem, gdy krytykuje on Frondę za maniakalność pod tym względem. Po pierwsze dlatego, że jeśli po tamtej stronie są maniacy gotowi poświęcać z bolszewicką konsekwencją swój czas i energię „dla sprawy”, a są – to kto jeśli nie maniacy z nami sprzymierzeni dadzą im odpór? Po drugie – co ważniejsze – dlatego, że temat wcale nie jest nieistotny, a potrzeba odmiany i świeżości nie powinna odgrywać tu głównej roli. Ponieważ poprzez swoje komentarze na temat rzekomo półboskich mocy, które okazują się w efekcie dość prymitywną pułapką, dawał Wildstein wielokrotnie wyraz temu, że rozumie wagę zjawisk, nazwijmy to ogólnie, obyczajowych, więc pewnie nie będzie mi miał za złe przywołania takich przykładów. Na nich też wreszcie można klarownie pokazać aporie omawianych światopoglądów.\nA aporie takie nie są wyłączną domeną liberałów. My też nie jesteśmy spójni. Moim zdaniem nie dość Bronisław Wildstein poświęca tej kwestii uwagi. Nie jesteśmy też tak niewinni, jak by wynikało z jego tekstów.\nWeźmy na moment temat aborcji. Jeśli będziemy mieli (jak ja i Wildstein) silne poczucie człowieczeństwa tej istoty, która jeszcze się nie narodziła, ale już istnieje, egzystuje, jest, to musimy znaleźć się w ostrej opozycji do ludzi, którzy będą uważali człowieczeństwo za stopniowalne a nie istotowe, zaś za miarę tej stopniowalności wezmą świat zjawisk widzialnych i namacalnych (czyli zjawisk, tak patrząc na źródłosłów). Próbując to tłumaczyć – a każde tłumaczenie będzie okrojeniem i przybliżeniem, jakże jednak nie próbować? – dla nas ważna będzie istotowa jedność i ciągłość bytu, a dojmującym przejawem tychże będzie ciągłość ciała (choć nie dowodem, bo postrzeganie tego człowieczeństwa czy tej jedności ma charakter zgoła metafizyczny i wymaga emocjonalno-percepcyjnego przeskoku – który jednocześnie wcale nie jest dla nas jakimś sztucznym intelektualnym susem, bo to wszystko mocno czujemy – zaś wszystkie objawy mogą być jedynie poszlakami). Ważna więc będzie dla nas ciągłość substancji. Odczuwamy przy tym ciało jako coś uświęconego i – jak się w to wczuć – stającego przed nami wręcz w metafizycznej grozie, nieważne czy to ciało jest duże czy jeszcze całkiem małe. Dla nich natomiast różność ciała istoty, której los się waży, od archetypu ciała człowieka – a więc odmienność formy – będzie z kolei tak uderzająca, że za nic nie zgodzą się relegować tego poczucia nieciągłości do drugiego rzędu. Ciało jest zaś dla nich w gruncie rzeczy tylko mięsem (a stosunek ten jest jedynie w niektórych wersjach łagodzony przyzwoleniem na ewentualność stopniowego wcielanie się w to mięso ducha). Porozumienia tu nie ma i być nie może, oni zaś mają tę przewagę, że o ile można żyć (prawie) całkiem w świecie fenomenów, nie da się żyć poza nim. Dlatego oni są spójni, a my rozdarci, i m.in. dlatego „czarny marsz” im się udał, a kontrakcji nie było. Inne kwestie, takie jak odczuwanie bólu, świadomość czy jej brak, itp. to kryteria pomocnicze i wspierające jedną lub drugą stronę sporu, część zresztą chybiona i nie na miejscu – jak np. kryterium naukowości (co Wildstein słusznie pro domo sua zauważał, choć należałoby tu też zaznaczyć, że dorobek nauki nie jest całkiem bez znaczenia: np. istnienie ukształtowanego DNA zygoty jest argumentem za ciągłością substancji w rozwoju człowieka od tego momentu – a nie wcześniej – i wspiera poczucie, że w momencie ustalenia przez DNA jej przyszłego losu, przeznaczenia i potencjału, ukształtowana została autonomiczna nowa istota. Wiedza naukowa dostarcza więc tu pośredniego wsparcia dla argumentu teleologicznego jako kolejnej poszlaki, choć, jak się rzekło, dowodu nie ma). W naszej percepcji liberalne credo w tym zakresie to wyraz przerażającej ślepoty i atrofii sumienia (mającej coś ze ślepoty ludzi, którzy patrzą a nie widzą i słuchają a nie słyszą – nasuwa mi się porównanie z drogą do Emaus). W liberalnej percepcji nasze credo to wyraz przerażającego niewyciągania wniosków z oczywistego świadectwa zmysłów, odwoływanie się do nieistniejącego i nieweryfikowalnego oraz odmowa uznania widomie narzucającej się hierarchii bytów wraz z idącą za nią hierarchizacją priorytetów. Innymi słowy, widzą w nas ludzi świadomie odmawiających kontaktu z rzeczywistością – i w efekcie gotowych czynić zło – w imię spójności obłędnej, odszczepionej od życia doktryny. Nie zdają sobie sprawy z metafizycznej grozy, która nam towarzyszy. My nie udajemy.\nGdyby nam jednak uwierzyli, nic to nie zmieni, dopóki nie poczują tego co my. Uznają nas za szaleńców słyszących głosy i domagających się, by brać je pod uwagę. Zarzucą nam kostyczność, nieczułość i chłód. Oni zaś pozostaną dla nas ludźmi po lobotomii uczuć, upierającymi się, że ich amputowana, jednostronna empatia właściwie zakreśla horyzont, nie przeczuwającymi nawet, że to co nazywają realizmem bądź troską powstaje po wypełnieniu pozostałej po lobotomii pustej przestrzeni przeraźliwym chłodem.\nAle my konserwatyści (wierzący i niewierzący, bo to o czym mowa, choć metafizyczne w swej naturze, jest możliwe do rozpoznania bez wiary religijnej a nawet bez wiary w metafizykę sensu stricto) mamy tu chyba większą i mało rozpoznaną własną aporię, nie przychodzącą z zewnątrz, więc bardziej przerażającą. Otóż, jeśli przyjąć człowieczeństwo tej istoty, trzeba by uchwalić prawo ostrzejsze niż proponowało Ordo Iuris. I to nie w kwestiach penalizacyjnych, jak podnosili liberałowie, tylko bardziej zasadniczych, tj. w wyborze priorytetów. Tzn. trzeba by uznać, że matka nie ma pierwszeństwa przed nienarodzonym dzieckiem w żadnych okolicznościach (i odwrotnie też, co akurat zbija argument o kobiecie jako instrumentalnie traktowanym „inkubatorze”). Gdyż nie można ratować jednego człowieka kosztem drugiego (tak jak nie można wynająć zbirów, żeby wycięli komuś nerkę, żeby się ratować jego kosztem). Jasne jest jednak, że np. zakaz usuwania dziecka (nawet jeśli to będzie ciąża pozamaciczna i nawet jeśli miałaby się skończyć śmiercią obojga osób, w tym jednej być może w cierpieniach) nie obejmuje potworniaków – jakichś zbitków czy zlepków komórek. Ale jeśli tak, to traktowany poważnie i konsekwentnie postulat konserwatywny – unikający za wszelką cenę utylitaryzmu i konsekwencjalizmu oraz realizujący konsekwentnie zasadę, że instynkt samozachowawczy ustępuje w porządku etycznym przed imperatywem moralnym nie przyczyniania się do czyjejś śmierci – tylnymi drzwiami wprowadzi eugenikę, bo będzie trzeba zapewne arbitralnie rozstrzygać, czy dany byt jest wciąż człowiekiem – choćby strasznie zdeformowanym i kalekim, ale dysponującym pełnią praw – czy już tylko zbitką tkanek. Wygląda na to, że książę tego świata triumfuje nad nami cokolwiek wybierzemy. Jak Wildstein chce obronić swoje wybory? Bo to co dzieje się na tym jednostkowym przykładzie, moim zdaniem dzieje się w wielkich syntezach. Z daleka wygląda dobrze, z bliska (jak się wydaje) mamy jedynie możliwość wyboru różnych rodzajów posklejanego dobra i zła. Ale nie mamy komfortu wyboru sytuacji, która wyeliminuje tego, „który nie ma nic swego we Mnie”. To tyle na temat naszej niewinności.\nReasumując moje wywody, kwestionuję możliwość syntezy, o której pisze Bronisław Wildstein. Raczej będziemy mieli do czynienia z pełną napięć chwilową stazą w dynamicznym konflikcie przeciwstawnych sił. Nie oczekiwałbym harmonii, lecz paroksyzmów, konwulsji i udręki. Jeśli upierać się przy słowie „synteza” podkreślającym trwanie, to synteza ta obciążona będzie swoim ładunkiem ontycznego zła, które teoretycznie publicysta dopuszcza, ale w które nie wnika – zła o charakterze systemowym i zasilanym przez oba nurty ideowe. W swoich osiągnięciach i zasługach (jeśli to rzeczywiście są zasługi) synteza taka będzie miała wyczuwalny posmak liberalny, więc przypisywanie liberałom impotencji w wykuwaniu „nowego” jest przynajmniej częściowo niesłuszne. Na stronniczość zaś, którą Wildstein im trafnie wymawia, obawiam się, że liberałowie monopolu nie mają. Jeśli uda się wprowadzić w życie konserwatywno-liberalną syntezę, szybko się przekonamy, że nie tylko liberałowie ślepną.\nMam nadzieję że udało mi się przekazać swój wgląd wystarczająco jasno. Pewnie nie udało mi się samemu uniknąć sprzeczności w swojej prezentacji, bo trudno jest kontrolować każdy wątek. Zresztą mam wrażenie, że jako ludzie jesteśmy etycznymi „lokalistami” a nie „globalistami” i o ile nasze spontaniczne odruchy są szczere, to spójna fabuła jest już jakąś formą racjonalizacji. Dodam, że wolałbym się mylić. Esej Chestertona jest tak piękny, że chciałbym, by to on miał rację, a moja ad hoc postawiona hipoteza okazała się chybiona.\nSkoro zaś doszedłem w swym wywodzie do metafizyki, na koniec parę słów o religii. Ja też nie jestem żadnym fanem prywatyzacji religii (bo wtedy Schleiermacher, który nie wierząc w boskość Jezusa i nieśmiertelność duszy, wciąż uważał się za chrześcijanina, nie znajdzie riposty). Taka zasada sprowadza duchowość do śmieszności, a z czasem do zasady antropocentrycznej: „Niech będzie wola moja, jako na ziemi tako i w niebie”. Z drugiej jednak strony Wildstein pisał, że jego drogę wiary trudno uznać za ortodoksyjną. Moją też. Skoro tak, to jaki byłby Wildsteina czy mój los, gdyby wygrała „konserwa antymodernistyczna”? Ja osobiście mam rozwiązanie dychotomii wspólnotowo-indywidualistycznej na swój użytek – idę ze stadem po Serengeti, bo szaleństwem byłoby się odeń odłączać, gdy na sawannie czyha lew ryczący, ale opuszczam stado, gdy jego przewodnik chce forsować rzekę w miejscu pełnym krokodyli i ze stromym przeciwległym brzegiem. Formuła jest dość zgrabna i dobrze mi służy. Czy mógłbym sobie jednak sformułować taką prywatną tezę, gdyby religia nie została „sprywatyzowana”? Czy moja postawa nie jest w pewnym względzie na wskroś emotywistyczna? Co powiedziałaby na nią Kongregacja Nauki Wiary, gdyby w praktyce społecznej nie wywalczyli sobie łokciami miejsca „prywaciarze”?\nTo nie jest synteza ani nawet wstęp do niej. My stąpamy po ostrzu. I kaleczymy sobie stopy.\nTutaj przeczytasz tekst Bronisława Wildsteina pt. Umysł ograniczony


Izolacja pionowa fundamentów : Agrotechnika\nPosted by admin on paź - 4 - 2015\nSporo osób zastanawia się nad tym, po co sprzyja ocieplanie domu. O tym, na czym ocieplenie mieszkaniu polega nie wiemy wszyscy, nie każdego to interesuje – niemniej jednak do czasu. Jeżeli sami rozpoczynamy zastanawiać się nad tym, lub ocieplić lokal mieszkalny, jaką procedurę ocieplenia wybrać, które materiały budowlane nabyć rozpoczynamy się dowiadywać na czym polega proces ocieplania domu i czemu ma on służyć – wypróbuj izolacje natryskowe kraków. Rzecz jasna najistotniejszym plusem ocieplania domu jest podwyższenie komfortu lokalu mieszkalnego. Żyjemy w strefie klimatu umiarkowanego – niekiedy jest w takim razie ciepło, nieraz zimno, są i upały i mroźne zimy. Wskutek tego dom musi być odpowiednio dostosowany do warunków dominujących na zewnątrz. Ocieplanie go jest wobec tego koniecznością. I powinniśmy się o to zatroszczyć. Uprzejmie zapraszamy na izolacja fundamentów kraków. Z ocieplaniem wiąże się dużo pozytywnych aspektów – nie tylko polepszenie komfortu mieszkania, jednak w głównej mierze oszczędności, gdy wykorzystujesz ocieplenie dachu pianką poliuretanową. Gdy dom jest ocieplony w owym czasie jest w nim cieplej. Nie mamy już takiej potrzeby, żeby mocno ocieplać go zimą. Oszczędzamy w takim razie na opale. Takie oszczędności będą dojrzane już w pierwszym sezonie grzewczym. Kilkaset złotych zostanie w portfelach. Warto ocieplić dom.\n10/04/2015Żaluzje plisy Szczecinek\n04/28/2017wypożyczalnia mebli eventowych\n08/28/2016Z całą pewnością ktokolwiek chciałby mieć w swoim własnym\n09/05/2015Odcienie wnętrza – ważne w trakcie projektowania\n08/29/2016Zarządzanie wspólnotami Olsztyn


Jak płacić niższy ZUS - która działalność się opłaca? - Innowacyjna nauka biznesu\nJak płacić niższy ZUS – która działalność się opłaca?\nHome » Biznes i biuro » Jak płacić niższy ZUS – która działalność się opłaca?\nJeśli należysz do grona przedsiębiorców, prowadzących jednoosobową działalność gospodarcza, zapewne wiesz, jak ciężko jest utrzymać się na rynku. Jeśli czujesz się zniechęcony przez wysokie podatki, może to najwyższy czas, aby zmienić charakter swojej działalności. Sprawdź, jak płacić niższy ZUS i kiedy najlepiej jest zrezygnować z jednoosobowej działalności.\nPraca na własny rachunek – dlaczego nie zawsze się opłaca?\nGdy zacząłeś prowadzić własną działalność w pojedynkę, być może Twoje dochody w pierwszych miesiącach były na naprawdę wysokim poziomie. Problem mógł się pojawić wówczas, kiedy okazało się, że nie obowiązują już Twojej firmy zwolnienia podatkowe ani, tak zwany mały ZUS. Twoja firma zaczęła przynosić straty, a Ty nie masz pomysłu na to, jak nadgonić straty. Pomyśl wtedy o zamknięciu działalności i jeżeli nadal chcesz działać w biznesie, powinieneś pomyśleć o założeniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zakładając spółkę, powinieneś mieć realnych i zaangażowanych wspólników, a nie ,, słupy “. W pojedynkę zdziałasz niewiele, a nauczką dla Ciebie niech będzie niepowodzenie w jednoosobowej działalności, gdzie miałeś za mało czasu, aby dopatrzyć wszystkiego i w dodatku musiałeś płacić wysokie podatki. Zakładając spółkę możesz wejść ze znacznie mniejszym kapitałem, wystarczy Ci kilka tysięcy złotych.\nBędąc prezesem spółki nie odpowiadasz całym swoim majątkiem. Dodatkowo, jeśli masz rozdzielność majątkową ze współmałżonkiem, on również nie musi się obawiać utraty mienia. Nie znaczy to oczywiście, że możesz wpadać w zadłużenie i lekkomyślnie zarządzać pieniędzmi! Pamiętaj też, że nie możesz, tak jak w przypadku jednoosobowej działalności, podbierać pieniędzy z firmowego konta, traktując to konto, jako własne – w przypadku spółki takie działanie w ogóle nie wchodzi w grę, ponieważ musisz liczyć się ze wspólnikami. Jeśli robisz prywatne zakupy i chcesz zapłacić firmową kartą, w przypadku spółki to nie będzie możliwe, natychmiast będziesz wezwany do księgowego i będziesz musiał się z tego rozliczyć. Prowadząc jednoosobową działalność nie jesteś wstanie wszystkiego dopilnować. Jeśli nie chcesz rezygnować z JDG możesz założyć spółkę powiązaną z JDG lub postarać się o minimalizowanie kosztów. Wysoki podatek nie jest dla Ciebie korzystny i tak, dlatego jeśli nie powiążesz spółki z JDG, prawdopodobnie będziesz liczył same straty. Jednoosobowa działalność ma sens, kiedy pracujesz w niektórych zawodach rzemiosła lub usług i przede wszystkim stać Cię na opłacenie podatku.\nKiedy mogę nie płacić do ZUS?\nZUSu w całości nie musisz opłacać zazwyczaj tylko wtedy, gdy dopiero co otworzyłeś jednoosobową działalność i prawo zezwla na ulgi, czyli obejmuje Cię tak zwany mały ZUS. Prowadzenie działalności jest dużym obowiązkiem i wymaga od Ciebie ogromnej samodyscypliny, musisz też jak najczęściej nawiązywać współpracę – bez niej daleko nie zajdziesz i będzie Ci trudno wszystkiego dopilnować z powodu ciągłego zmęczenia i braku czasu.\nPodobne wpisy w tym temacie:\nCzy firma sprzątająca zarobi na siebie – Twoja pierwsza działalność gospodarcza Chciałbyś założyć własną działalność gospodarczą? Jeśli myślisz o jednoosobowej działalności, możesz spróbować swoich sił w usługach. Na początek przygotuj się na ciężką...\nKredyt czy pożyczka? Co bardziej Ci się opłaca? Kiedy musisz posiłkować się kredytem lub pożyczką, powinieneś koniecznie przeczytać poniższy artykuł. Dowiesz się z niego, w jaki sposób brać kredyty, aby...\nZakładanie spółek akcyjnych – sprzedaż gotowych spółek – oferta Warszawa W polskim prawie istnieje kilka rodzajów działalności gospodarczej. Jest to oczywiście dobra wiadomość dla przedsiębiorców, którzy dzięki temu mogą wybrać dla siebie...\nCzy catering to dobry pomysł na biznes? Gdy myślisz o własnej działalności, możesz zwrócić swoją uwagę na świadczenie usług gastronomicznych. O ile restauracja czy hotel to może być nieco...\nRozwój własnej działalności\nKsięgowość – jak skutecznie sobie z nią radzić? Doradztwo księgowe. Pełna księgowość dla firm Kraków\nFirmy pożyczkowe – jakie mają usługi?\nUmiejętności ze szkoły\nMożliwości pracy dla młodych osób wbrew pozorom jest bardzo dużo. Wielu z nich nie zdaje sobie nawet sprawy, że posiadając pewne umiejętności nabyte …\nWłasny dom to marzenie bardzo dużej części społeczeństwa. Możliwość odpoczywania i relaksowania się we własnym ogrodzie lub na tarasie jest bardzo dużym pragnieniem …\nKasy online – dla kogo i od kiedy?\nJeśli prowadzisz biznes, a w szczególności jesteś sprzedawcą, zapewne wiesz, że ciąży na Tobie obowiązek rejestrowania sprzedaży. Korzystasz z urządzeń rejestrujących i prowadzisz …\nMówi się, że światem rządzą pieniądze, jednak prawda jest taka, że aby mieć pieniądze trzeba umiejętnie sprzedać swoje usługi lub produkty. Dlatego też …\nSamochód to jeden z najlepszych środków transportu, jaki istnieje. Ma mnóstwo zalet, z których codziennie korzystamy. Praktycznie każdy kto ma prawo jazdy, ma …\nProwadzenie hotelu – czy to ryzykowny biznes?\nZa co warto cenić dobrej jakości miody?\n5 powodów, by zrobić darmową reklamę firmie.\nKredyt czy pożyczka? Co bardziej Ci się opłaca?\nInternetowe promocje na zakupy\nJak przygotować niezapomniane wesele?\nPieniądze na pilne potrzeby\nKupno mieszkania z wkładem własnym\nJak zapanować nad własnymi finansami?\nSkąd szybko wziąć pieniądze?\nPrywatne, indywidualne ubezpieczenia zdrowotne


TylkoStyl.pl - Marion Golden Skin Care serum kolagenowa regeneracja\nMarion Golden Skin Care serum kolagenowa regeneracja\nTestowałam serum do twarzy, szyi i dekoltu kolagenowa regeneracja na dzień i na noc z serii Golden Skin Care marki Marion.\nniedostateczne nawilżenie naskórka,\nopóźnienie procesów starzeniowych.\nPrzezroczysta, matowa buteleczka ze złoto-czarnym zakraplaczem. Na buteleczce znajdują się napisy w kolorze błękitu. Tekturowe pudełko jest w kolorze złoto-brązowego ombre z błękitnymi elementami graficznymi oraz z białymi napisami.\nZapach: serum ma przyjemny zapach z lekką różaną nutą.\nKolagenowa regeneracja, serum do twarzy, szyi i dekoltu. Intensywnie regenerujące serum zawiera skoncentrowany kolagen oraz komórki macierzyste. Regularne stosowanie serum zapewnia ujędrnienie skóry, zmniejszając objawy jej starzenia się. Produkt w widoczny sposób nawilża naskórek, usuwając objawy przesuszenia. Formuła nie podrażnia skóry oraz nie powoduje zaczerwienień.\nBardzo dobry produkt, który sprawia, że już po pierwszym zastosowaniu zauważyłam, że moja skóra jest bardziej napięta i jędrna. Przy regularnym stosowaniu poprawiało się napięcie skóry na mojej szyi i wyrównał się kolor skóry. Serum bardzo szybko się wchłania i pozostawia skórę nawilżoną i matową. Podoba mi się to, że produkt można stosować zarówno na dzień jak i na noc oraz to, że można stosować go bezpośrednio na skórę lub dodać kilka kropel do ulubionego kremu.\nBis-PEG-18 Methyl Ether Dimethyl Silane - - wosk silikonowy.\nCollagen - kolagen.\nPalmitoyl Tetrapeptide-7 - substancja stymuluje regenerację włókien kolagenowych, dzięki czemu działa przeciwstarzeniowo i odmładzająco\nImidazolidinyl Urea - konserwant.\nWięcej « Iwostin Hydro Sensitia krem przeciwzmarszczkowy Marion Golden Skin Care serum witaminowa rewitalizacja »


Andy Murray zakończył współpracę z trenerką Amelie Mauresmo - Polsat Sport\n09.05.2016, 15:49 Tenis\nTrzeci w światowym rankingu tenisistów Brytyjczyk Andy Murray ogłosił oficjalnie w poniedziałek, że po dwóch latach zakończył współpracę z francuską trenerką Amelie Mauresmo.\nW oświadczeniu nie podano przyczyn decyzji, choć nieoficjalnie wiadomo, że problemem dla byłej zawodniczki, a obecnie trenerki, były częste i długie podróże. Francuzka urodziła w sierpniu 2015 roku dziecko i w związku z wyjazdami trudno jej było pogodzić obowiązki matki i szkoleniowca.\n"Praca z Andym przez ostatnie dwa lata była dla mnie fantastycznym doświadczeniem" - przyznała Mauresmo.\nMurray był pierwszym zawodnikiem ze światowej czołówki, który zatrudnił kobietę-trenera. W trakcie współpracy Brytyjczyk m.in. dwa razy dotarł do finału Australian Open (2015, 2016), gdzie jednak przegrał z Serbem Novakiem Djokovicem.\n"Nauczyłem się bardzo wiele od Amelie w ciągu ostatnich dwóch lat. Ona działała uspokajająco na cały zespół. Teraz potrzebuję trochę czasu, aby podjąć decyzje dotyczące przygotowań do kolejnych startów, w tym najważniejszego - w igrzyskach w Rio de Janeiro" - powiedział mistrz olimpijski z Londynu w 2012 roku.\nMauresmo urodziła pierwsze dziecko 17 sierpnia 2015 roku. Informację przekazał wtedy Murray, który wspomniał o tym po wygraniu turnieju ATP w Montrealu. 36-letnia Francuzka została trenerką Szkota w maju 2014. Była tenisistka przed pójściem na urlop macierzyński pełniła funkcję kapitana reprezentacji Francji w Pucharze Federacji.


Okiennik Morski (D2) | Moje Miejsce Jura\nKomfortowy, w pełni wyposażony dom w wysokim standardzie. Na parterze salon z kominkiem, wyjście na zadaszony taras i prywatny ogród, kuchnia z dużym stołem (możliwość rozłożenia), przestronna łazienka z prysznicem typu walk-in. Na piętrze dwie sypialnie. Z tarasu widok na las. Skwerek osiedlowy ze skałą widoczny z panoramicznego okna kuchennego. Idealny dla rodziny z dziećmi.