Teatr węży. Śpiew potępionych - Agnieszka Hałas - ebook - Legimi online\nTeatr węży. Śpiew potępionych ebook\nPolska fantastyka ma kilka rozpoczętych i niedokończonych cykli, na których finał czytelnicy czekają od dłuższego czasu. I prawdę powiedziawszy, cykl o Krzyczącym w Ciemności zaliczałem do takich właśnie niedokończonych historii. Na szczęście Agnieszka Hałas wzięła sobie do serca głosy swoich czytelników i postanowiła kontynuować opowieść, po raz kolejny zapraszając nas do świata ukrytego pod Zmroczą, gdzie ludzie, rasy nieludzkie oraz demoniczne splątane są w niekończącej się walce o władzę, dominację oraz dusze.\nPonownie odkrywamy, że nie ma tu prostego podziału na dobro i zło, biel i czerń. Srebrni magowie oficjalnie próbują utrzymać status quo i chronić ludzkość, choć tak naprawdę, jako że sami są ludźmi do szpiku kości, czasem bardziej dbają o osobiste interesy, dochody i władzę. Istoty odmiennych ras lub pochodzące z innych sfer toczą własne gry, a to, w jaki sposób wpłyną one na losy bohaterów, nie zależy wcale od ich pochodzenia, lecz od tego, co zamierzają osiągnąć. Piękne maski przysłaniają brzydkie, skażone żądzą władzy i chciwością oblicza, gładkie słówka, górnolotne frazesy i komunały kryją podstępy i intrygi, a najważniejszą rzeczą jest obserwowanie rąk rozmówcy, bo w każdej może on ściskać zatruty sztylet.\nI w takim właśnie świecie znów spotykamy czarnego maga, ka-ira zwanego Krzyczącym w Ciemności. Brune Keare, uciekając przed Elitą, trafia na służbę do władczyni sylfów, gdzie w zamian za azyl podejmuje się najbrudniejszej roboty. Czyli zajmuje się tym co zazwyczaj. Lecz koszty tego chwilowego bezpieczeństwa są wysokie, a srebrni magowie nigdy nie zapominają i nie znają słowa „wybaczenie”. Gdy więc nadarza się okazja, by „odpracować” swe winy, Brune rzuca się w wir kolejnej przygody, choć tak naprawdę ma nóż na gardle i niewiele opcji do wyboru.\nAgnieszka Hałas ponownie daje popis swojej przebogatej wyobraźni. Egzotyczne wyspy, wspaniałe miasta, inne wymiary, bezkres mórz i królestwa demonów – autorka nie waha się pokazać uniwersum – bo słowo „świat” jest tutaj za małe – Krzyczącego w Ciemności z najróżniejszych stron. Uniwersum to tętni kolorami, zapachami i dźwiękami, a galeria postaci drugo- i trzecioplanowych uzupełnia je w doskonały sposób. No i, rzecz jasna, muszę wspomnieć o tym, co stanowi rdzeń, prawdziwe „mięso” tej opowieści i co w pewnym sensie jest kwintesencją dobrej powieści fantasy. To fabuła, która sprawia, że książkę chce się czytać lub, mówiąc inaczej, żal ją odłożyć. Mamy tu zwykłe i magiczne pojedynki, bitwy z piratami, przyzywanie i odsyłanie demonów, spotkania starych i poznawanie nowych przyjaciół lub wrogów – a czasem naprawdę trudno od razu się połapać, kto jest kim – oraz intrygi w skali, która może dosłownie wstrząsnąć całym światem i zagrozić życiu milionów ludzi. Agnieszka Hałas porusza się w tym gąszczu sprawnie, z wdziękiem, nie rozciągając nadmiernie materii i nie traktując czytelnika jak głupca. Wszystko tu współgra z ontologicznymi założeniami całego cyklu, co sprawia, że Śpiew potępionych jest kolejną wartą naszej uwagi pozycją z serii opowieści o Krzyczącym w Ciemności.\nNim bogowie przed wiekami opuścili nasze uniwersum, w pożegnalnym darze ofiarowali śmiertelnikom magię. Spletli też Zmroczę, czarodziejską barierę pomiędzy światem ludzi a bezmiarem sfer astralnych. Prądy Zmroczy osłaniają nas przed zagrożeniami z astralu, magia zaś służy do obrony przed istotami, które zdołają sforsować tę zaporę.\nZ upływem wieków Zmrocza stała się coraz bardziej podatna na zakłócenia. Pożądany i naturalny stan jej stabilności zwiemy Ekwilibrium, jego zaburzenia – zachwianiami. Pierwszą ich oznaką są barwne świetlne smugi na niebie: częsty widok w Talme i nad Zatoką Snów, znacznie rzadszy w Alkarze, Chalkirze, Lossorze czy Dhlene. Gdy zaburzenie Ekwilibrium przybiera na sile, w Zmroczy pojawiają się pęknięcia lub rozległe wyrwy. Mogą przez nie przenikać niebezpieczni mieszkańcy sfer. Inną groźną konsekwencją zachwiań są spontaniczne wyładowania magiczne, często przybierające postać deszczu ognia lub trucizny.\nWydarzenia rozgrywające się w świecie ludzi mogą mieć na Ekwilibrium dramatyczny wpływ bądź nie wywierać go wcale, lecz nikt nie wie dokładnie, na jakich zasadach się to dzieje. Próby prześledzenia prawidłowości dają rozbieżne wyniki. Wielu magów i uczonych próbowało zgłębić zagadki Zmroczy, napisano na jej temat setki dzieł i stworzono liczne teorie, ale kluczowe pytania nadal pozostają bez odpowiedzi. Wiemy na przykład, że wojny i inne konflikty zaburzają Ekwilibrium, lecz nikt nie zdołał wyjaśnić, czemu ofiary ze zwierząt i ludzi pomagają je przywrócić.\nJedno jest pewne: gdyby nie wysiłki srebrnych magów, którzy stale walczą o utrzymanie Ekwilibrium, już dawno spłonęlibyśmy w ulewie ognia lub zostali rozszarpani przez demony.\nKymil Dorpeiros i Selea ar Vanth, Krótki traktat o Zmroczy\nW Siedmiu Krainach przez kilkaset lat istniały dwie równoprawne szkoły magii: srebrna i czarna. Posługiwały się tym samym językiem zaklęć, znanym jako mowa magów, lecz różniły się założeniami i cechował je odmienny przebieg nauki. Elita, bractwo srebrnych magów, wybiera kandydatów i rozpoczyna ich szkolenie, zanim jeszcze odnajdą w sobie moc. Dzięki temu budzenie daru odbywa się w sposób kontrolowany, minimalizujący ryzyko. W toku dalszej nauki umysł i ciało adepta zostają tak ukształtowane, by stać się jak najlepszym naczyniem dla srebrnej mocy.\nCzarny dar samoistnie budzi się w wybrańcach pod koniec okresu dojrzewania lub niewiele później, aczkolwiek predyspozycje do niego można stwierdzić już w dzieciństwie. Gdy jeszcze istniała czarna szkoła, przyjmowano do niej tylko jednostki, które przetrwały spontaniczne uaktywnienie się daru, mające postać ostrego kryzysu zdrowotnego z gorączką i majakami, często kończącego się śmiercią lub popadnięciem w katatonię. Szkolenie nie odbywało się według ścisłych reguł, miało jedynie wpoić techniki panowania nad darem i umożliwić twórczy rozwój. Nieprzypadkowo najwięksi innowatorzy w historii sztuki magicznej władali czernią, nie srebrem.\nObie szkoły długo współistniały niemal bez konfliktów, lecz w ostatnim stuleciu sytuacja uległa dramatycznej zmianie. Tragiczny splot wydarzeń sprawił, że klątwa rodem z Otchłani wywołała katastrofę znaną jako Skażenie, doprowadzając do rozpadu czarnej szkoły. Od tamtej pory ta barwa magii nosi nazwę Zakazanej Sztuki, a budzące się czarne talenty są tępione przez Elitę jako zagrożenie dla równowagi świata. Nielicznym udaje się przetrwać, rozwinąć swe umiejętności i zostać magami, lecz wiodą ponurą egzystencję poza prawem, a wskutek Skażenia prędzej czy później popadają w szaleństwo. Lud zwie ich żmijami, ka-ira.\nFerelius Monaldo, Wstęp do sztuki magicznej\nCzy ka-ira Brune Keare zwany Krzyczącym w Ciemności rzeczywiście był jednym z wybrańców Eresha, Władcy Much, boga chorób i trucizn? Zdania w tej kwestii są podzielone.\nZ kronik wiadomo, że magowie obdarzeni błogosławieństwem Eresha zawsze nosili na twarzach znak bóstwa – piętno w postaci blizn lub białych plam na skórze. Wiadomo też, że doskonale radzili sobie z egzorcyzmowaniem demonów, wykazywali predyspozycje do alchemii, ale szczególnie słynęli ze zdolności uzdrawiania chorych.\nCzy Brune Keare posiadał wiedzę alchemiczną? Podstawową na pewno. Można przypuszczać, że osiągnął niejaką biegłość w warzeniu trucizn i narkotycznych eliksirów, twórczo modyfikując istniejące przepisy. Brak doniesień o tym, by zajmował się alchemią wyższego szczebla, eksperymentalną. Nie tworzył homunkulusów ani hybryd, nie destylował dusz, nie próbował tchnąć z powrotem życia w martwe ciało.\nCzy uzdrawiał chorych? Nie. Od czasu Skażenia żaden czarny mag nie potrafi uzdrawiać.\nCzy nosił na twarzy znak Eresha?\nŚcigani ka-ira, ukrywający się przed prawem, chętnie korzystają z iluzji, odmieniając swój wygląd, ilekroć potrzebują nowej tożsamości. Jeśli wczytać się dokładniej w relacje świadków, okazuje się, że nie sposób ustalić, jak Keare naprawdę wyglądał, bo opisy są wzajemnie sprzeczne: trzy szramy na policzku, blizna po oparzeniu, rozległe wiśniowe znamię, zwykła twarz bez znaków szczególnych, oblicze potwora.\nCzy przepędzał demony? W tej kwestii również zachowały się rozbieżne relacje. Jedno wszakże wiadomo ponad wszelką wątpliwość: Brune Keare służył Otchłani. Był związany cyrografem z Doliną Popiołów. Trudno uwierzyć, by ktoś, na kogo spłynęła łaska Eresha, mógł dobrowolnie zaprzedać duszę wrogom rodzaju ludzkiego.\nWtedy rozkazał, aby wszyscy trędowaci zebrali się w jednym miejscu. Tych, którzy nie mogli chodzić, przyniesiono na noszach. Lękali się patrzeć mu w twarz. A w nim obudziła się moc Władcy Much i po kolei ujmował każdego z chorych za rękę, aż uzdrowił wszystkich.\nArgil d’Engle zwany Sokołem, Błogosławieństwo Eresha. Opowieść o Adrienie de Vere, dzieło umieszczone przez Elitę na indeksie ksiąg zakazanych\nWąski pasek jasności wpadającej przez szparę między okiennicami nieubłaganie wędrował wzdłuż ściany, aż dopełzł do posłania. Brune Keare zwany Krzyczącym w Ciemności – czarny mag, zbiegły przestępca, a obecnie agent wywiadu sylfów – jęknął, gdy światło zakłuło go w oczy. Zmełł w ustach przekleństwo, zmuszając się do wstania.\nPrzelał do szklanki resztę wody z dzbanka, rozmieszał w niej łyżeczkę nalewki z lucyferii i drobnymi łykami wypił gorzki płyn, od którego cierpły usta. Ostatnimi czasy zbyt często sięgał po ten lek, ale nie miał wyboru. Nie oszczędzano go.\nKiedy przed pięcioma miesiącami poprosił o azyl w powietrznym dominium, oferując w zamian swoje usługi, początkowo został wyśmiany. Sylfy nie widziały żadnego interesu w tym, żeby pomagać zbrodniarzowi ściganemu przez Elitę. Opłacało im się utrzymywać jak najlepsze relacje z bractwem srebrnego pentagramu. Miał jednak w zanadrzu mocną kartę przetargową, mocniejszą nawet, niż przypuszczał: imiona demonów, które zginęły z jego ręki. Po zweryfikowaniu informacji, które podał, królowa Feanmuile ostatecznie przychyliła się do jego prośby, lecz postawiła dość surowe warunki.\nZgodził się, rzecz jasna, choć od początku wiedział, że nie będzie łatwo. Żywiołaki powietrza niespecjalnie szanowały śmiertelników. Paradoksalnie dlatego czarny mag mógł się nieźle sprawdzać jako ostrze wywiadu – nikt tutaj nie spodziewał się cudzoziemca w tej roli.\nWymyślono, że oficjalnie będzie pracował jako muzyk, flecista przygrywający powietrznym arystokratom. Dostał fałszywe nazwisko półsylfa i fałszywy rodowód, włącznie z fałszywymi skrzydlatymi wujem i dziadkiem, na których mógł się powoływać w razie potrzeby. Nieoficjalnie miał odtąd likwidować agentów Otchłani w Latającym Mieście. Dostawał informacje, które musiał samodzielnie weryfikować, a potem działać – szybko, dyskretnie i bez pomyłek.\nByło… ciekawie. W krótkim czasie wiele się nauczył. Jeszcze bardziej wyćwiczył te umiejętności, od których zależało jego życie. Ale musiał stale udowadniać żywiołakom, że radzi sobie na równi z nimi mimo śmiertelnego, kruchego ciała. W efekcie permanentnie funkcjonował na granicy wyczerpania. Ostre wydrenowanie z siły życiowej dawało przykre, niemożliwe do przeoczenia symptomy i mogło się skończyć chorobą, przewlekłe objawiało się bardziej podstępnie, ale w dłuższej perspektywie też nie kończyło się dobrze.\nJuż w pierwszych dniach służby Krzyczący poinformował chłodno, że ponieważ musi stale korzystać z magii teleportacyjnej i rzucać inne energożerne czary, to musi też skutecznie regenerować siły. I nie, żaden rosół z gołębi, żadna cholerna pieczeń ani wino, ani nawet odsypianie ciurkiem przez dwie doby nie załatwią sprawy. Sylfy przyjęły ten fakt do wiadomości – niechętnie, ale jednak.\nNie mógł czerpać energii z żył – nawet nie wiedział, czy w Latającym Mieście były jakieś – żeby nie demaskować się jako mag, więc dostarczano mu świeżą krew w szklanych buteleczkach owiniętych sianem, transportowanych w dzbanie pełnym pokruszonego lodu. Wzmacniający eliksir przygotowywany na jej bazie pozwalał żmijowi zachować jako taką sprawność bojową. Dobre samopoczucie byłoby już chyba zbyt wielkim luksusem.\nMimo wszystko radził sobie całkiem nieźle. Nie przyciągał uwagi. Stopniowo przyzwyczaił się do życia w Latającym Mieście, nawet jeśli w tutejszych tawernach serwowano głównie kwiatowy nektar i sto jeden potraw z gołębi.\nA potem wydarzyła się ta paskudna historia z gnomem, który zamiast agentem Doliny Machin okazał się demonem z Doliny Kolców. Nieplanowana podróż do Otchłani i walka, z której Brune ledwo uszedł z życiem. Potem trudny powrót do Etherei, tydzień gorączki i wątpliwa przyjemność zmieniania sobie samodzielnie opatrunków, bo do uzdrowicieli z Latającego Miasta nie miał zaufania. Na szczęście płytkie rany, które odniósł, goiły się szybko i czysto. W sumie wyszedł z tej przygody obronną ręką, ale dotarło do niego, że za azyl w powietrznym królestwie płaci wyższą cenę, niż sądził. I że przez te pięć miesięcy miał naprawdę dużo szczęścia.\nCoś wylądowało na parapecie z chrobotem pazurów, a sekundę później rozległo się pukanie w okiennicę. Brune z westchnieniem otworzył okno, krzywiąc się, gdy blask słońca go oślepił. Trzy szramy na policzku zakłuły bólem, odruchowo przycisnął dłoń do twarzy.\n– Tkwisz tu jak zwierzę w norze, magu – zaskrzeczał Pirpellin, prawa ręka szefa wywiadu, rozglądając się z niesmakiem po izbie.\nPrzypominał skrzyżowanie rogatej jaszczurki z papugą, miał zakrzywiony dziób i ślepia niczym kryształy cytrynowego kwarcu. Nie wszystkie sylfy mogły się pochwalić nadludzko piękną powierzchownością.\nZeskoczył z parapetu na stolik, na którym leżało trochę owoców i pergaminy z zaklęciami. Żmij z ulgą zatrzasnął okno. Syknął, kiedy przy nieostrożnym ruchu zabolało go zabandażowane ramię.\n– Jesteś ranny? – zapytał Pirpellin.\n– Trochę oberwałem pazurami. Nic poważnego. Przyfrunąłeś tu tylko po to, żeby sprawdzić, czy żyję?\n– Tak i nie. Wzywają cię.\n– A jak sądzisz? Kylleminguen.\n– Teraz, w tej chwili?\n– Nie. Masz się stawić za cztery klepsydry w Sokolim Pałacu, w nietoperzej komnacie. Przedstaw się przy wejściu jako Geff Hrossen, astrolog.\nPirpellin przekrzywił łebek, łypnął chytrze okiem.\n– Może i wiem, ale darmo nie powiem.\n– Częstuj się – zachęcił go Krzyczący, wskazując leżące na stoliku brzoskwinie i liczi. Były tu tanie, za to chleb kosztował krocie, bo mąkę przywożono ze świata ludzi.\n– Podobno jakaś ważna persona ma dla ciebie propozycję – oznajmił Pirpellin, zręcznie obłupując liczi ze skorupki, żeby dobrać się do białawego, pachnącego miąższu. – Więcej mi nie powiedziano. Ale kazali podkreślić, żebyś się nie spóźnił.\n– Niech zgadnę. Ktoś zwrócił się do Jej Wysokości z pytaniem, czy może wypożyczyć czarnego maga, a ona odrzekła, że o tym musi zadecydować sam mag?\n– Ty to powiedziałeś, nie ja. – Pirpellin kłapnął dziobem, połykając obrane liczi razem z pestką.\nJedna z brzoskwiń zaczynała puszczać sok. Brune wziął ją i bez apetytu zaczął jeść, rozmyślając nad swoim położeniem. Najchętniej przekazałby sylfom, że nie ma siły i nie jest zainteresowany, obawiał się jednak konsekwencji. Jego prawo do przebywania w Etherei zależało tylko od dobrej woli królowej Feanmuile.\nDzień był słoneczny i wietrzny – żadna nowość w królestwie sylfów. Wszelkie możliwe ptaki, których pełno gnieździło się w stolicy Etherei, jak zwykle krążyły wokół budynków i drzew, drąc dzioby, jakby ktoś im za to płacił.\nLatające Miasto, złożone z siedmiu połączonych poziomów, dostojnie żeglowało po oceanach chmur. Przeważająca część jego populacji dysponowała skrzydłami, przez co bezskrzydła mniejszość co rusz napotykała kłopoty – na przykład w wysokich budynkach zamiast schodów znajdowały się wątłe sznurowe drabinki zainstalowane tylko z myślą o nieszczęsnych cudzoziemcach. Mało co tak działało Krzyczącemu na nerwy, jak patrzenie z wysokości fafdziesiątego szczebla na śmigające radośnie w powietrzu chochliki. W jednym z posiadanych grymuarów znalazł zaklęcie lewitacji, ale nie potrafił go opanować – po długich ćwiczeniach mógł się wznieść na kilka stóp nad ziemię albo bezpiecznie opaść z dużej wysokości, ale na tym koniec. Musiał się pogodzić z tym, że jest skazany na nielotność.\nNa każdym większym placu Latającego Miasta czekały czarodziejskie skrzydlate lektyki, które za opłatą zanosiły cudzoziemców w niedostępne miejsca. Brune nie lubił z nich korzystać, nie tylko dlatego, że wyglądały na dzieło srebrnej magii – sylfy prowadziły ożywioną wymianę handlową z Elitą – ale też dlatego, że posiłkowanie się lektyką odbierał jako podkreślanie swojej ułomności w porównaniu z miejscowymi. Na szczęście pozostawała mu jeszcze teleportacja. Męcząca, zwłaszcza teraz, gdy nie był w pełni sił, ale korzystniejsza dla wizerunku.\nSokoli Pałac znajdował się na najwyższym poziomie metropolii. Wyglądał tak, jakby architekt zaprojektował go pod wpływem środków odurzających, napatrzywszy się wcześniej na strome skalne granie i strzeliste turnie. Krzyczący zmaterializował się nie przed bramą na dziedziniec, tylko nieopodal głównego wejścia, którego strzegły dwa powietrzne smoki, jeden lazurowy, drugi zielony jak malachit. W pobliżu trzepotało kilka chochlików odzianych w królewskie barwy.\nRzadko zjawiał się tutaj osobiście, a jeśli już, to nigdy pod własną postacią. Sylfy wolały, by jego pobyt w Latającym Mieście nie wzbudzał niepotrzebnego zainteresowania. Postarzająca iluzja załatwiała sprawę. Wiedział, że dla tubylców wszyscy sędziwi śmiertelnicy wyglądają tak samo.\nOpowiedział się lazurowemu smokowi, a ten ruchem ogona przywołał najbliższego chochlika i wysyczał rozkaz. Chochlik śmignął w górę między wieżyce, arkady i pinakle.\nPo obu stronach wrót wznosiły się marmurowe posągi sylfów i sylfid. Żmij stanął w cieniu najbliższego i czekał, ignorując niechętne spojrzenia smoków. Do Sokolego Pałacu, gdzie urzędowała rada ministrów i mieścił się skarbiec powietrznego królestwa, przybywało wielu petentów, również z innych sfer astralnych.\nW końcu chochlik przyfrunął z powrotem.\n– Kylleminguen oczekuje cię, dostojny cudzoziemcze – zaskrzeczał w mowie magów.\nWielki otwarty hol, rozświetlony smugami słonecznego blasku wpadającego przez umieszczone wysoko okna, witał przybysza lasem strzelistych kolumn i pełnych gracji kariatyd. Próżno byłoby tu szukać miękkich wyściełanych mebli albo drewnianych parkietów – dominował kamień. Tu i ówdzie wisiały kadzielnice, z których wznosiły się smużki wonnego dymu. Pomiędzy kolumnami przemykały chochliki przenoszące wiadomości, a czasem kubek z napojem lub posiłek na tacy. Skrzydlaci dworzanie i urzędnicy również przefruwali nonszalancko z piętra na piętro, łopocząc szatami. Na drugim krańcu holu znajdowały się spiralne schody – wąskie i otwarte ze wszystkich stron, choć zaopatrzone w poręcz. Należało współczuć wszystkim przybyszom cierpiącym na lęk wysokości.\nKylleminguen urzędował wysoko we wschodniej części gmachu, dotarcie tam trasą przystosowaną dla bezskrzydłych zajęło trochę czasu.\n– Geff Hrossen – przedstawił się z ukłonem Brune, wchodząc za chochlikiem do nietoperzej komnaty.\nJej nazwa na szczęście nie pochodziła od żywych nietoperzy – chociaż w powietrznym królestwie można się było spodziewać wszystkiego – tylko od rzeźb zdobiących sklepienie oraz głowice pilastrów. Na wystrój wnętrza składały się szafy z księgami (oficjalnie zawierającymi rozliczenia rachunkowe), proste biurko i krzesła oraz niepasujące do reszty mebli zwierciadło w mahoniowej ramie. Widniały na niej wyrzeźbione symbole, które Krzyczący dobrze znał: znak oka, ust i odwróconej dłoni oraz kilka innych.\n– Spóźniliście się – oznajmił surowo Kylleminguen, unosząc złoty tykający czasomierz w kształcie krokodyla, może łapówkę od undyn.\nSzef wywiadu królowej Feanmuile wyglądał, no cóż, jak latający płaz. W jego żyłach prawdopodobnie płynęła domieszka krwi gnomów. Był przysadzisty i brzydki, elegancka jedwabna szata nie mogła tego zamaskować. Jego śnieżnobiałe łabędzie skrzydła sprawiały wrażenie doklejonych.\nOdprawił chochlika, po czym omiótł żmija bystrym spojrzeniem.\n– Wróćcie do swojej prawdziwej postaci, jesteśmy sami.\nKrzyczący rozwiał iluzję ruchem dłoni. Kątem oka złowił swoje odbicie w lustrze. Wyglądał gorzej, niż sądził, blizny uwydatniły się na wymizerowanej, ziemistej twarzy. Kylleminguen chyba też to zauważył, bo złagodniał.\n– Przepraszam za to nagłe wezwanie. Niestety nie mam dobrych wieści. Jej Wysokość postanowiła wycofać się z decyzji o przyznaniu wam azylu. Do jutra musicie opuścić powietrzne dominium.\n– Jestem rozczarowany – powiedział żmij po dłuższym milczeniu, patrząc szefowi wywiadu prosto w oczy. – Liczyłem, że wzorowa współpraca przyniesie lepsze owoce. Ale trudno, żebym spierał się z decyzją Jej Wysokości.\n– Wasza sprawa od początku budziła kontrowersje – oznajmił Kylleminguen. – Naciski ze strony Elity były bardzo silne. Ja również ceniłem sobie możliwość współpracy z wami, ale… rozumiecie, polityka. – Uczynił wymowny gest. – Decyzja zapadła zaraz po tym, jak wyruszyliście na ostatnią akcję. Wyjednałem dla was później jeszcze trochę czasu, żebyście mogli wrócić do zdrowia.\n– No cóż, dziękuję. – Brune nie zadał sobie trudu, by zamaskować sarkastyczny ton. Wyczuwał, kiedy ludzie kłamią, ale w stosunku do żywiołaków intuicja go zawodziła, dlatego nie umiał poznać, czy sylf mówi prawdę, czy tylko chce, żeby ta niemiła dla nich obu rozmowa przebiegła jak najspokojniej. Ale w sumie nie miało to znaczenia. Powinien przewidzieć, że bractwo srebrnych magów prędzej czy później wynajdzie argumenty, które sprawią, że Feanmuile złamie dane słowo. – Pirpellin wspomniał o jakiejś propozycji. To aktualne?\n– Owszem – potwierdził Kylleminguen. – Zaskoczy was to, ale propozycję wysunęła srebrna magini Akhania ar Vithanare.\nTym razem Krzyczący znieruchomiał.\n– Rozumiem, że to nie żart – powiedział powoli.\n– Nie. Azyl, który otrzymaliście w naszym królestwie, spowodował napięcia w relacjach z Elitą. Srebrni magowie z uporem domagali się waszej ekstradycji. – Szef wywiadu zawiesił głos, bo dostrzegł w źrenicach żmija żółte błyski. – Bez obaw, Jej Wysokość Feanmuile nie dopuściłaby się zdrady – zapewnił. – Nie wydalibyśmy was w ich ręce pod żadnym pozorem.\n– Dobrze wiedzieć – skomentował Krzyczący.\nKylleminguen zignorował ironię w jego głosie.\n– Zamordowanie mistrza Elity to zbrodnia, której srebrni magowie nie wybaczają – podjął. – Chyba że w nadzwyczajnych okolicznościach. Nie jestem pewien, co wydarzyło się w świecie ludzi, ale mistrzyni Akhania skontaktowała się z nami wczoraj i powiadomiła, że chce wam zaproponować zawieszenie wyroku w zamian za współpracę. Stawką może być tymczasowy glejt lub nawet warunkowe ułaskawienie.\n– Ciekawe. Kiedy ostatnio sprawdzałem, srebrni magowie tępili takich jak ja za sam fakt posiadania czarnego daru.\n– Coś się wydarzyło – powtórzył z naciskiem Kylleminguen. – Wiecie tak samo dobrze jak ja, że srebrni magowie są pragmatyczni. Potrzebują waszej pomocy. Akhania oznajmiła to wprost.\n– Nie wierzę. Albo to tak prymitywna pułapka, że aż wstyd, albo chcą, żebym ich wspomógł w polowaniu na moich braci w darze.\n– Nie. Nic z tych rzeczy. – Szef wywiadu zniżył głos. – Nie chodzi o walkę z czarną magią, lecz z Otchłanią. I możemy zaręczyć, że w ofercie nie ma pułapki. Jej Wysokość Feanmuile uznała, że wydanie rozkazów w tej sprawie nie leży już w jej gestii, ale prywatnie kazała wam rzec, że powinniście przynajmniej wysłuchać propozycji.\n– Osobiście, twarzą w twarz? Dobre sobie.\n– Przez moje zwierciadło – odrzekł spokojnie Kylleminguen. – Daję słowo honoru, że zarówno podczas tej rozmowy, jak i po jej zakończeniu pozostaniecie bezpieczni. Jeszcze przez dwadzieścia klepsydr nic wam nie grozi, dopóki przebywacie w granicach naszego dominium.\nŻmij chciał odpowiedzieć cierpko, ale zamiast tego sięgnął do kieszeni po swoją nieodłączną talię kart. Przetasował je kilkakrotnie, rozłożył w wachlarz.\nWróżba była tak jasna i czytelna, że aż poczuł dreszcz. Nie tego się spodziewał.\n– Czego dokładnie dotyczy propozycja? – spytał po chwili milczenia.\n– Tak jak rzekłem, chodzi o zwalczanie sług Otchłani. Szczegóły musi wam wyjaśnić mistrzyni Akhania.\nKrzyczący nie wahał się dłużej. Wiedział z doświadczenia, że lepiej nie ignorować wyroku kart.\n– Dobrze. Zaryzykuję rozmowę, ale nie przez wasze zwierciadło. Czy mogę? – Wskazał leżący na biurku stosik przyciętych, wysuszonych liści. W królestwie sylfów bardzo rzadko pisano na importowanym papierze.\nSzef wywiadu wyglądał na zdziwionego, ale nie protestował, kiedy żmij umoczył pióro w kałamarzu i zapisał na liściu szereg magicznych symboli. Trzy były identyczne jak na mahoniowej ramie Kylleminguenowego zwierciadła – oko, usta, odwrócona ręka – ale dalsze już nie.\n– Mistrzyni Akhania będzie wiedziała, co z tym zrobić – oznajmił Krzyczący. – Proponuję, żeby nawiązała ze mną kontakt za pół klepsydry od teraz.\nGdyby sylfy chciały go sprzedać Elicie, zostałoby to załatwione inaczej. Dyskretnie i z zaskoczenia. Tylko dlatego Brune zdecydował się podjąć ryzyko. Jednakże zamierzał rozmawiać ze srebrną mistrzynią na własnych zasadach.\nCała sytuacja miała jeden plus – zdenerwowanie dodało mu energii, już prawie zapomniał, jak marnie się czuł przed kilkoma godzinami. Wrócił do wynajętej izby i zabrał stamtąd parę drobiazgów, po czym zdematerializował się ponownie, by stanąć na dachu konserwatorium, kilka przecznic od Sokolego Pałacu.\nBył to jeden z najwyżej położonych punktów w Latającym Mieście. Widok zapierał dech w piersi. Stolica Etherei zarazem przypominała miasta ludzi i różniła się od nich, pełna bajkowej białej zabudowy przypominającej rzeźby z cukru lub lodu, najeżona mnóstwem strzelistych wieżyc i mniejszych wieżyczek. Niższe budynki były drewniane, kryte strzechami z liści, gontem lub importowaną blachą. Między nimi rozpościerały się ukwiecone korony ogromnych drzew, fruwały lektyki i przemykali skrzydlaci mieszkańcy. Jeszcze dalej, poza granicami latającej wyspy, sunęły zalane słońcem ławice chmur pod kopułą przejrzystego błękitu.\nPośrodku dachu konserwatorium wznosił się posąg przedstawiający chyba alegorię muzyki – z lirą w ręku, natchnionym wzrokiem i ustami otwartymi do śpiewu – odlany z brązu, okropnie upstrzony przez gołębie. Nabyty od ludzi albo gnomów, jak wszystkie metalowe rzeźby w tym mieście, bo sylfy nie znały sztuki kowalskiej. Brune usiadł w cieniu masywnych, pokrytych zielonkawą patyną nóg. Upewniwszy się zmysłami maga, że jest sam, wyjął spod kurtki lusterko w szylkretowej oprawie, na której widniały złocone symbole – te same, które wypisał Kylleminguenowi. Ustawił je na postumencie pomiędzy palcami lewej stopy posągu, podparte pod takim kątem, żeby odbijało głównie powierzchnię rzeźby. Po namyśle wyjął z kieszeni czarne jedwabne rękawiczki i włożył. Grunt to wizerunek.\nWypowiedział formułę, odblokowując kanał komunikacji. W odróżnieniu od zwierciadła z nietoperzej komnaty lusterko nie mogło służyć jako portal, umożliwiało tylko rozmowę. Zdobył ten artefakt w trakcie jednej z misji realizowanych dla sylfów, ale nie pochwalił się Kylleminguenowi, bo wolał zatrzymać łup dla siebie.\nNie czekał długo. Lusterko rozbłysło światłem, a potem zabrzmiał kobiecy głos.\n– Witaj, Brune. Jestem Akhania ar Vithanare. Cieszę się, że wyraziłeś zgodę na tę rozmowę. – Nastąpiła pauza, gdy magini zapewne zorientowała się, że w swoim zwierciadle, kryształowej kuli czy czego tam używała, widzi kawałek nieba oraz odlany z brązu duży palec u nogi. – Jesteśmy ostrożni, co? – zapytała z nutą rozbawienia. – W porządku. Ale potwierdź swoją tożsamość.\nBrune wyciągnął spod tuniki talizman, z którym się nie rozstawał – dwie karty w skórzanym woreczku. Uważając, żeby w lusterku pojawiła się tylko jego dłoń wraz z trzymanym przedmiotem, pokazał najpierw kartę Maga, potem Błazna.\n– Dobrze. Zaczekaj teraz, proszę. – Światło zamigotało. – Muszę ustabilizować połączenie.\nZabrzmiały ciche trzaski i migocząca poświata zbłękitniała, potem stała się fioletowa. Krzyczący obserwował to czujnie, ale z aurą lusterka nie działo się nic podejrzanego. Jednak rzekome stabilizowanie połączenia trwało trochę za długo. Po chwili przestało mu się to podobać. Ruchem ręki zdezaktywował artefakt, jednocześnie otaczając się barierą czaru tarczy.\nZa późno. Wyczuł lekkie drgnienie aury tego miejsca, tak dyskretne, że gdyby nie wytężone zmysły, pewnie by je przeoczył.\n– Mogłam cię zabić sekundę temu – usłyszał za sobą.\nTylko niewielka połać dachu wokół posągu była płaska, otoczona barierką, dalej stawał się dwuspadowy. Na kalenicy stała sylfida o postaci naśladującej ludzką, w szacie z szarobrązowych, nakrapianych, chyba sowich piór.\nBezszelestnie wzbiła się w powietrze, lądując o kilka kroków od żmija. Jeszcze w locie jej postać zamigotała i zafalowała, ulegając przemianie. Włosy i szata stały się śnieżnobiałe, na piersi błysnął srebrny medalion w kształcie pentagramu.\nKrzyczący, zachowując zimną krew, skłonił się lekko.\nZ nich dwojga to on był spięty, gotów do walki. Magini, rozproszywszy iluzję, uniosła puste dłonie w uniwersalnym geście pokoju.\n– Przepraszam. Nie powinnam zagajać w ten sposób. Ale sam zrezygnowałeś z rozmowy przez zwierciadło Kylleminguena.\n– Mogłabyś mnie, pani, zabić również w jego gabinecie.\n– Nie mogłabym – zaprzeczyła z uśmiechem. – Obiecałam mu, że tego nie zrobię, a mag, jak szlachcic, nie powinien cofać raz danego słowa.\nPrzysiadła na postumencie rzeźby. Brune znał umiejętności mistrzów Elity, więc wiedział, ile rzeczy mogła w każdej chwili zrobić bez ostrzeżenia. Ale sam też miał w zanadrzu parę niespodzianek, nie tylko lusterko.\nMilczenie zaczynało się przeciągać – obserwowali się wzajemnie. Krzyczący ocenił, że Akhania ar Vithanare może sobie liczyć ponad sto lat. Wygląd tego nie zdradzał, z wyjątkiem koloru włosów, ale aura już tak.\nWyczuwał ze strony magini czujność i ciekawość, zagrożenia nie. Odprężył się minimalnie, lecz nie rozproszył czaru tarczy. Na wszelki wypadek ponownie sięgnął umysłem w przestrzeń, ale byli sami.\n– Podobno Elita ma dla mnie ofertę – powiedział.\n– Nie tyle Elita, ile ja. Należę do tak zwanego Zakonu Dziewiątej Przysięgi. – Uniosła swój medalion, a Brune dopiero teraz spostrzegł, że wyobrażony na nim pentagram jest nietypowy: srebrna gwiazda wpisana w okrąg miała pomiędzy pięcioma dłuższymi promieniami jeszcze cztery krótkie. – Jesteśmy niewielką organizacją w obrębie Elity i, nie wdając się w szczegóły, posiadamy wysokie prerogatywy. Bardzo wysokie. Zajmujemy się przede wszystkim zwalczaniem sług Otchłani. I, choć zapewne cię to zaskoczy, zdarza nam się współpracować z czarnymi magami.\nBrune słyszał już wcześniej o Zakonie Dziewiątej Przysięgi oraz innych pomniejszych zakonach wchodzących w skład Elity. Bractwo srebrnego pentagramu wbrew pozorom nie było monolitem i nie wszyscy jego członkowie zajmowali się zwalczaniem czerni. Słowa Akhanii pokrywały się mniej więcej z tym, co powiedziały mu karty. Jednak nadal był pewien, że owa szumnie zapowiadana oferta ma drugie dno. Wróżby nigdy nie mówiły całej prawdy.\n– Ciekawe – wycedził. – Raz już dostałem od srebrnego maga propozycję współpracy. Tyle że tkwiłem wtedy w lochu jego siedziby, propozycja zaś obejmowała służenie Otchłani, a nie zwalczanie jej sług.\n– A tak. – Akhania nie spuściła wzroku. – Między innymi dlatego tu jestem. W toku śledztwa istotnie wyszło na jaw, że Mohellen ar Vanth, którego zabiłeś, służył Otchłani. Był agentem Doliny Igieł.\n– Lepiej zorientować się późno niż wcale – skomentował Krzyczący, ale magini puściła to mimo uszu.\n– Jak zapewne się domyślasz, w szeregach Elity ukrywa się więcej magów, którzy zaprzedali dusze demonom. Arcymistrz podjął radykalne kroki, by walczyć z tą zarazą. Wprowadził między innymi kilka ważnych zmian w naszym kodeksie praw. W praktyce to oznacza – Akhania uniosła palec – że nie jesteś już mordercą mistrza Elity, gdyż Mohellen został pośmiertnie pozbawiony tytułu i stanowisk. Oczywiście nadal ciąży na tobie kilka wyroków za wcześniejsze sprawki, ale nie figurujesz już na liście zbrodniarzy, których trzeba za wszelką cenę odnaleźć i uśmiercić, choćby się skryli w najdalszym zakątku sfer. Nawiasem mówiąc… – Uśmiechnęła się leciutko, z błyskiem w oku. Chociaż twarz miała młodą, bez zmarszczek, ten uśmiech i ten błysk skojarzyły się żmijowi ze złośliwą staruszką, która lubi dokuczać wnukom. – Trochę inaczej sobie ciebie wyobrażałam. – Spomiędzy fałdów szaty wyjęła zrolowany arkusz papieru, rozwinęła i pokazała Krzyczącemu wymięty list gończy.\n– A tak, widziałem. – Wzruszył ramionami. – Pewnie słabo płacicie drzeworytnikom.\n– Bardzo możliwe. To nie mój obszar kompetencji. Wracając do meritum, Brune: w toku śledztwa dowiedzieliśmy się o tobie różnych rzeczy. Niektóre nas zaskoczyły. Na przykład to, że płynie w tobie krew Adriena de Vere. Obdarzonego błogosławieństwem Eresha.\nDrgnął. Ale odpowiedział spokojnie:\n– Żadna nowość, że Elita ma świetnych specjalistów od zaklęć wróżebnych.\nWiedział, kto teoretycznie mógłby przekazać srebrnym magom informację o jego pochodzeniu. I naprawdę wolał wierzyć, że wyczytano prawdę z piasku, gwiazd albo ptasich wnętrzności.\nAkhania tylko uśmiechnęła się enigmatycznie.\n– Krew Adriena, nieprzeciętne zdolności oraz całkiem długa lista zlikwidowanych własnoręcznie demonów i agentów Otchłani. Jesteś idealnym człowiekiem do zadania, które chcę ci zlecić w imieniu Zakonu Dziewiątej Przysięgi.\n– A skąd pomysł, że zechcę je przyjąć? – Splótł ręce, patrząc na nią chłodno. – Od kiedy wilki przyjmują zlecenia od myśliwych? Czemu miałbym wam zaufać?\n– Przede wszystkim dlatego, że konsekwentnie i z determinacją starasz się przetrwać. Glejt ode mnie bardzo to ułatwi.\n– Sama powiedziałaś, pani, że wyrok za zabicie Mohellena ar Vanth to już przeszłość.\n– Teoretycznie tak. – Akhania wzruszyła ramionami. – Nie zmienia to faktu, że nadal jesteś poszukiwany za inne przestępstwa przeciwko srebru. Poza tym Mohellen miał przyjaciół, dla których pomszczenie jego śmierci pozostaje kwestią honoru. Nie gwarantuję, że nie poślą za tobą astralnych zabójców. Chcesz żyć, bezustannie oglądając się przez ramię?\n– Żyję tak już od dawna. Nic nowego.\n– Zastanów się, czy warto. Poddaję pod rozwagę, że wilki, które przyjmują zlecenia od myśliwych, nazywamy psami. Wiodą wygodniejsze życie niż ich dzicy kuzyni.\nZnów zapanowało milczenie. Ciszę mąciły tylko podmuchy wiatru i odległe skwirzenie ptaków. Akhania przymknęła oczy, odwracając twarz do słońca.\n– Co to za zadanie? – zapytał w końcu Krzyczący.\n– Trzeba wytropić sługusów Doliny Śniedzi na Wyspach Śpiewu i udaremnić plan, który realizują. Pilnie, bo jeśli im się uda, skutki mogą być dramatyczne dla całego archipelagu i nie tylko.\n– Wyspy Śpiewu – powtórzył żmij. – To teraz alkaryjski protektorat. A dokładniej częściowo protektorat, częściowo kolonia.\n– Relacje między Alkarą a Elitą nie są, zdaje się, szczególnie przyjazne? Czy się mylę?\n– Nie mylisz się, aczkolwiek to najmniejszy problem. Dyplomatyczne przepychanki można pozostawić dyplomatom. Elita nie ma na Wyspach Śpiewu żadnych palących politycznych interesów, chcemy tylko zapobiec szykującej się katastrofie. W końcu między innymi do tego zostaliśmy powołani przez bogów, czyż nie? Żeby strzec równowagi świata, pokoju i harmonii.\nDelikatny sarkazm w jej głosie zdziwił Krzyczącego. Z tego, co żmij wiedział o srebrnych magach, w sprawach dotyczących swego bractwa byli przerażająco bezkrytyczni. Odniósł wrażenie, że Akhania próbuje subtelnymi sygnałami zdobyć jego zaufanie.\n– Zgaduję, że już od jakiegoś czasu staracie się rozpracować tę intrygę Doliny Śniedzi – powiedział powoli. – Ale napotkaliście nieprzewidziane przeszkody.\n– Wszyscy agenci naszego wywiadu wysłani na wyspy w związku z tą sprawą zginęli. Mistrz Eygon ar Kyth, mistrz Mekessus ar Soa… on postradał życie w ciągu tygodnia od wyruszenia… mistrzyni Nifanna ar Vanth oraz troje asystujących im akolitów. – Skrzywiła się, a Brune wyczuł, że te osoby nie były dla niej tylko imionami na papierze.\n– Hm. Alkaryjski kontrwywiad chyba nie stosuje aż tak brutalnych metod?\n– Nie. Wspomniałam już, że mamy problem z agenturą demonów w naszych szeregach? Nasuwa się oczywisty wniosek, że trzeba tam posłać kogoś z zewnątrz, niepowiązanego ze strukturami Elity. Nikt nie będzie wiedział, że działasz z ramienia Zakonu Dziewiątej Przysięgi. Meldunki składałbyś wyłącznie mnie.\nBrune słuchał, jednocześnie chłonąc zmysłami maga aurę Akhanii, szukając sygnałów kłamstwa lub przemilczania prawdy. Nic nie wzbudzało jego podejrzeń. Ale nie miał pojęcia, czy jego zdolność wyczuwania fałszu działa również w przypadku mistrzów Elity.\n– Dolina Śniedzi – powtórzył, gdy Akhania zamilkła. – Nie znam, nie miałem dotąd styczności. Ale zawsze mogę się dokształcić.\n– Jeśli zgodzisz się na współpracę, oferuję cały arsenał wiedzy i broni przeciwko demonom, jakim sama dysponuję. Księgi, komponenty eliksirów, talizmany, zaklęcia ofensywne. – Pochyliła się lekko. – Wiem, że się zastanawiasz, czy powinieneś mi wierzyć. Też byłabym nieufna na twoim miejscu. Ale przysięgam na starych bogów, że nie kłamię. Na Wyspach Śpiewu na naszych oczach szykuje się katastrofa i potrzebujemy kogoś, kto będzie potrafił jej zapobiec.\nBrune cofnął się o krok. Wbrew sobie zaczynał czuć się tak, jakby rozmawiał nie ze srebrną maginią, a ze swoją siostrą w darze. Prowadziła rozmowę w taki sposób, jakby ich myśli odruchowo biegły podobnymi torami. Lub jakby dokładnie wiedziała, jakich słów użyć, żeby stworzyć takie wrażenie. Za cholerę nie potrafił poznać, czy to szczerość, czy przemyślana w najdrobniejszych szczegółach gra.\n– No dobrze. A zapłata?\nJeżeli mówiła prawdę, to same księgi, talizmany i zaklęcia stanowiłyby cenny zysk, z czego na pewno świetnie zdawała sobie sprawę. Ale oczywiście kluczową kwestią było co innego.\n– Z rzeczy przyziemnych: pieniądze na pokrycie wydatków plus premia za wyniki, tyle, ile dostałby nasz akolita. Z ważniejszych spraw: oferuję glejt, na mocy którego będziesz chroniony przed wszelkimi szykanami ze strony Elity, zarówno w świecie ludzi, jak i w sferach. Na początek przez trzy miesiące, a jeśli się wykażesz… wtedy zobaczymy. Na pewno w grę wchodzi pełna amnestia. W razie spektakularnego sukcesu. Wówczas postaralibyśmy się też o jakąś elegancką gratyfikację, może bezpieczną posadę w laboratorium badawczym gdzieś daleko… Żeby nie skończyło się tak, że za parę miesięcy znów znajdziesz się na naszej, nomen omen, czarnej liście.\nPytanie, jak definiujecie spektakularny sukces, pomyślał Krzyczący, choć nie wiedział, czy jest sens to drążyć. Księgi, talizmany i srebrne zaklęcia ofensywne przeciw demonom wyglądały jak całkiem ładny wróbel w garści. Argument na plus. Inna sprawa, że te na minus jednak przeważały. Jeśli nie brać pod uwagę tego, co powiedziały karty.\n– Mogę zaoferować jeszcze jedno – podjęła ciszej Akhania. – Wiem, że sam masz niezałatwione porachunki z Otchłanią. Więżą cię pęta, które zdołałeś rozluźnić, ale nie zerwać. Sądzę, że mogłabym ci pomóc.\nZnów zapadło milczenie. Brune nie wiedział, co odrzec. Owszem, cyrograf wiążący go z Doliną Popiołów nieustająco stanowił problem. Duży problem. Srebrni widać mieli do dyspozycji jeszcze lepsze czary wróżebne, niż sądził, skoro się o tym dowiedzieli. Pytanie, czy naprawdę mogliby mu pomóc, czy tylko naiwność i desperacja kazały mu w ogóle rozważać taką opcję.\n– A póki co, mam wierzyć na słowo, że glejt, który dostanę, nie będzie tylko bezwartościowym kawałkiem pergaminu? – Popatrzył prosto w chłodne, wiekowe oczy Akhanii, tak kompletnie niepasujące do młodej twarzy. Twarz nie zdradzała, ile lat w rzeczywistości liczy sobie magini. Oczy tak. Ale uparcie nie chciały pokazać, ile prawdy czy fałszu jest w składanych obietnicach. – Sama powiedziałaś, pani, że zwerbowanie mnie to w zasadzie twoja prywatna inicjatywa. Mogę tylko zgadywać, czy faktycznie masz prerogatywy – specjalnie, z lekką ironią podkreślił to słowo – pozwalające ją zrealizować.\nAkhania ar Vithanare rozłożyła ręce.\n– Wiesz, Brune, ja też będę musiała wliczyć ryzyko w koszta, dając ci do ręki glejt.\n– Więc skąd w ogóle pomysł, żeby werbować żmija?\n– Bo prowadziłam śledztwo w sprawie śmierci Mohellena i naprawdę dużo o tobie wiem? – Srebrna mistrzyni znowu się uśmiechnęła i nawet jeśli był to wystudiowany uśmiech, przypominał do złudzenia autentyczny. – Przemyśl to wszystko. Nie musisz podejmować decyzji już teraz. Zaczekam do jutra.\nText copyright © by Agnieszka Hałas 2019\nWydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Śpiew potępionych, wyd. I, Poznań 2019)


radom.gosc.pl → Adopcja w trybie natychmiastowym\nTeresa Połeć, wiceprezes zarządu DIAK, przytula do serca figurkę małego Jasia\n– Matko, spraw, aby wszyscy wierzący w Twojego Syna potrafili otwarcie i z miłością głosić ludziom naszej epoki ewangelię życia – mówił w czasie homilii bp Tomasik.\nDzień Świętości Życia obchodzony jest 25 marca i przypada dokładnie 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem. W tym dniu w radomskim kościele bernardynów, po nabożeństwie Drogi Krzyżowej, sprawowana była Msza św. z podjęciem dzieła Duchowej Adop- cji Dziecka Poczętego. Eucharystii przewodniczył bp Henryk Tomasik. Obecni na Mszy św. modlili się, aby w naszej ojczyźnie i na całym świecie szanowano prawo do życia każdego człowieka, od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci. Modlono się także za wszystkie rodziny katolickie i za matki oczekujące narodzenia swojego dziecka.\nW czasie homilii biskup mówił: – Dziękujemy, że wiele matek i ojców rezygnowało z zamachu na życie swego nienarodzonego dziecka wówczas, gdy spotkali pomocną dłoń dobrej matki, ojca, przyjaciela, lekarza, kogoś, kto pomógł im przyjąć ten dar. Do tego dziękczynienia dołączmy modlitwę błagalną za tych, którzy stanowią prawo, aby w swoich decyzjach uwzględnili tę wielką wartość, jaką jest życie człowieka.\nPo homilii osoby, które były gotowe do podjęcia się dzieła Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, złożyły wypełnione deklaracje. Ich nazwiska zostaną zapisane w Księdze Życia, prowadzonej w Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin od 2000 roku. Do tej pory zostało do niej wpisanych prawie 5000 osób. Zadeklarowane osoby złożyły również przyrzeczenie. Na znak podjęcia się tej formy adopcji wszyscy otrzymali figurkę małego Jasia. To naturalnej wielkości model maleńkiego dziecka w łonie matki, w wieku 10 tygodni od poczęcia.\n– Figurka ma zaledwie 5 cm. Można ją wziąć do ręki, przytulić, pocałować i uświadomić sobie, że kiedyś każdy z nas tak wyglądał – mówi ks. Sławomir Adamczyk, diecezjalny duszpasterz rodzin. Po Eucharystii jej uczestnicy, trzymając w dłoniach zapalone białe znicze, przeszli pod pomnik Maryi Matki Życia. Tam ordynariusz odczytał modlitwę zawierzenia.


Luty 29, 2020, 07:37:16\nAutor Wątek: Irysy - cz. 2 (Przeczytany 3754 razy)\n« Odpowiedz #60 : Kwiecień 29, 2019, 11:02:22 »\n« Odpowiedz #61 : Maj 01, 2019, 19:57:34 »\nZaczyna kwitnąć coraz więcej maluszkow\n« Odpowiedz #62 : Maj 05, 2019, 08:09:27 »\n« Odpowiedz #63 : Maj 05, 2019, 09:27:52 »\nMają wiele uroku i dostojności.\nU mnie rosną najzwyklejsze w klombie przed blokiem, muszę foto zrobić.\n« Odpowiedz #64 : Maj 05, 2019, 12:06:15 »\nFajne są, to prawda. Planuję w tym roku dokupić kilka SDB.\n« Odpowiedz #65 : Maj 05, 2019, 12:11:21 »\n« Odpowiedz #66 : Maj 12, 2019, 09:20:33 »\n« Odpowiedz #67 : Maj 12, 2019, 11:05:26 »\nTo jakieś karłowe? Fajne\n« Odpowiedz #68 : Maj 12, 2019, 11:30:10 »\nTak, Wisiu, to jeden z irysów SDB. Niestety, to już końcówka ich kwitnienia u mnie. Teraz szykują się wysokie. Wczoraj sprawdzałem i u 17 odmian idą kwiatostany, więc jak wszystko pójdzie dobrze, będzie jeszcze na co popatrzeć.\n« Odpowiedz #69 : Maj 12, 2019, 13:49:22 »\nMaluszki są fantastyczne!\n« Odpowiedz #70 : Maj 19, 2019, 09:43:24 »\nU mnie wysoki najzwyklejszy:\n« Odpowiedz #71 : Maj 19, 2019, 21:58:38 »\nAda, to Lent A. Williamson. U mnie też już kwitnie\nZakwitają już irysy pośrednie - IB\nI nadal kwitną maluszki - SDB\n« Odpowiedz #72 : Maj 20, 2019, 07:29:40 »\nO a mojego kremowego nie widziałam nigdzie szkoda że mi sie nie chce zdjęcie załadować. Też bym pokazała swoje piękności. Domówiłam sobie na Podkarpackich Sadach Kita on seiza syberyjski piękny wrzosowy kolor. Mam ciemny granat podobny więc będą obok siebie rosły.\n« Odpowiedz #73 : Maj 20, 2019, 08:08:02 »\nSyberyjskie to są te takie o ciemniejszym kolorze liści i ogólnie takie,,cieńsze,,?\n« Odpowiedz #74 : Maj 20, 2019, 08:43:24 »\nNie wyszystkie sa ciemne. Sa i białe, kremowe jaśniutkie błękitbe i fioletowe.\nWięcej kolorów można zobaczyć TU\n« Odpowiedz #75 : Maj 20, 2019, 10:47:33 »\nTen sam co u Ady, Ambassadeur:\nDopiero zaczyna a druga kępa ma jeszcze dużo czasu\nZaczynają też flavescens;\n« Odpowiedz #76 : Maj 20, 2019, 15:59:28 »\nCytat: mimbla Maj 20, 2019, 10:47:33\nMirka, raczej 'Lent A. Williamson'.\n'Ambassadeur' wygląda tak http://wiki.irises.org/TbAthruE/TbAmbassadeur\n« Odpowiedz #77 : Maj 20, 2019, 19:07:28 »\nJa jak zwykle z kolejnymi starociami.\nJaśniejszy od Wiliamsona:\nTen ma tak dziwny kolor, że mój aparat go nie chwyta:\n« Odpowiedz #78 : Maj 23, 2019, 14:43:17 »\n« Odpowiedz #79 : Maj 23, 2019, 15:34:48 »\nIrys wysoki (TB) 'Słowacki'\n'Prinzess Viktoria Luise'\nIrysy niskie (SDB)\n« Odpowiedz #80 : Maj 23, 2019, 17:53:19 »\nPodziwiam te kwitnienia,u mnie żaden jeszcze nie kwitnie,już zaczynam myśleć czy nie pozasuszają pąków.\n« Odpowiedz #81 : Maj 23, 2019, 20:24:20 »\nCytat: ADAPAPA Maj 20, 2019, 19:07:28\nPiękny! Taki delikatny ma kolor\n« Odpowiedz #82 : Maj 24, 2019, 07:02:23 »\nJak miło kiedy komplementuje ktoś, kto ma same nowości i tylko rarytasy!\nMój to jakaś bardzo stara odmiana.\n« Odpowiedz #83 : Maj 24, 2019, 12:54:56 »\nPrzepiękne irysy gratuluję\nKilka moich kwitnących\n« Odpowiedz #84 : Maj 24, 2019, 17:08:19 »\n« Odpowiedz #85 : Maj 24, 2019, 20:26:37 »\nCytat: ADAPAPA Maj 24, 2019, 07:02:23\nAleż co Ty opowiadasz, Ada!\n'Prinzess Viktoria Luise' Goos & Koenemann, 1910\n'Ask Alma' Carol Lankow, 1986\nTe nowe nie są wcale takie dobre jak starsze.\n« Odpowiedz #86 : Maj 24, 2019, 22:03:26 »\nUla dlatego napisałam 'i tylko rarytasy', bo pewna nie byłam.\nCytat: Orszulka Maj 23, 2019, 20:24:20\nOznaczę go póki kwitnie i Ci wyślę.\nU mnie dziś rozwinął się taki:\nZdążyłam zrobić mu jedno zdjęcie zanim pszczoły mnie ścięły.\nGratuluję wszystkim pięknych irysków.\nKero czy na pierwszym zdjęciu jest Red Zinger?\n« Odpowiedz #87 : Maj 26, 2019, 15:13:22 »\nW pełni rozwinięty kwiat 'In Living Color'\n« Odpowiedz #88 : Maj 26, 2019, 15:40:05 »\nWszystkie są piękne U nowo tej wiosny zakupionych mam pąki na Wintry Sky i Honey Chiffon ale nie wiem czy "donoszą". A Mary Frances musiałam przesadzić w inne miejsce więc tu już na pewno pąka nie będzie. Też wybierałam stare odmiany bo wydaje mi się że są mniej chimeryczne.\n« Odpowiedz #89 : Maj 26, 2019, 17:22:24 »\nJa też sprawiłem sobie 'Wintry Sky', ale niestety nie zakwitnie w tym roku, podobnie jak kilka innych, które zasuszyły pąki lub takie, co w ogóle nie zdecydowały się na kwitnienie. Coś tam jeszcze jednak pokaże kwiaty, więc i tak się cieszę.\nWybierając odmiany też nie zdecydowałem się na nowsze z obawy przed ewentualnymi zgonami. Trzy czy cztery i tak raczej średnio zniosły zimę - główne kłącze straciło wszystkie liście, jednak sama 'kartoszka' (jak to mówią sąsiedzi zza wschodniej granicy, a przynajmniej jedna pani jutuberka od irysów ) na szczęście nie podgniła.\nTrzeba będzie dokupić w tym roku z dziesięć odmian. I koniecznie muszę znaleźć 'Decadence'. Bardzo mi się podoba.


Piotrków Trybunalski - Oficjalny portal miejski | Ogłoszenie o pierwszym ustnym przetargu ograniczonym na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność gminy Miasto Piotrków Trybunalski, położonej w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Rzemieślniczej 27.\n/ Gospodarka / Gospodarka nieruchomościami / Ogłoszenia o przetargach / Ogłoszenie o pierwszym ustnym przetargu ograniczonym na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność gminy Miasto Piotrków Trybunalski, położonej w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Rzemieślniczej 27.\n1. Nieruchomość położona jest w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Rzemieślniczej 27.Powyższa nieruchomość jest przedmiotem umowy dzierżawy Nr 1069/SPN/S/18 z dnia 7 września 2018 r., zawartej na okres 3 lat, od 01 września 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r. z przeznaczeniem na obsługę komunikacyjną wybudowanego na przyległej nieruchomości przy ul. Rzemieślniczej 29 budynku mieszkalnego wielorodzinnego.\n2. Nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów obręb 16 jako działka nr 427/4 o powierzchni 0,0331 ha.\n3. Nieruchomość ogrodzona i zagospodarowana łącznie z nieruchomością przyległą oznaczoną jako działki numer 429/2 oraz numer 433, zabudowaną pięciokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Działka numer 427/4 stanowi teren parkingu towarzyszącego zabudowie wielorodzinnej wydzielonego betonowymi obrzeżami. W części wewnętrznej wykonano nawierzchnię z kostki betonowej.\nDojazd do nieruchomości odbywa się ulicą Rzemieślniczą - drogą z nawierzchnią asfaltową.\nStosownie do ustaleń „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego” działka nr 427/4 znajduje się na terenie jednostki urbanistycznej położona jest na terenie jednostki urbanistycznej określonej symbolem U/MN –\nusługi komercyjne z dopuszczalną zabudową mieszkaniową jednorodzinną.\n5. Cena wywoławcza nieruchomości położonej w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Rzemieślniczej 27 wynosi: 85.000,00 zł.\nZgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późniejszymi zmianami) sprzedaż wyżej wymienionej nieruchomości objęta jest zwolnieniem z podatku VAT, wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku VAT.\n7. Wyżej wymieniona nieruchomość przeznaczona jest do sprzedaży, w drodze publicznego ustnego przetargu ograniczonego. W przetargu mogą wziąć udział wyłącznie właściciele nieruchomości przyległych.\n11. Wadium za nieruchomość położoną przy ul. Rzemieślniczej 27 wynosi: 17.000,00 zł i musi znajdować się na rachunku bankowym Urzędu Miasta Piotrkowa Trybunalskiego prowadzonym w Getin Noble Bank SA nr konta: 58 1560 0013 2323\n1404 1000 0003 w terminie do 10 maja 2021 r.(włącznie), przy czym wpłata wadium nie powoduje naliczenia odsetek od zdeponowanej kwoty.\n12. W przetargu mogą brać udział osoby fizyczne i prawne, które złożą zgłoszenie udziału w przetargu wraz z wymaganymi dokumentami wynikającymi z regulaminu przetargu (zgłoszenie udziału w przetargu stanowi załącznik do niniejszego\nogłoszenia) oraz terminowo wpłacą wadium.\na) osobiście: w siedzibie Urzędu Miasta Piotrkowa Trybunalskiego ul. Szkolna 28 – Referat Gospodarki Nieruchomościami, pokój 305 albo\nb) przesyłką pocztową lub przesyłką kurierską – w takim przypadku Zgłoszenie należy złożyć w zaklejonej kopercie, teczce lub paczce z podaną nazwą i adresem Zgłaszającego, z dopiskiem: „Zgłoszenie udziału w pierwszym ustnym przetargu ograniczonym na sprzedaż nieruchomości położonej w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Rzemieślniczej 27”.\nKomisja przetargowa sprawdza dokumenty, o których mowa wyżej i kwalifikuje do uczestnictwa w przetargu, wywieszając listę podmiotów zakwalifikowanych w siedzibie Urzędu Miasta Piotrkowa Trybunalskiego nie później niż na jeden dzień\nprzed wyznaczonym terminem przetargu.\nOrganizator przetargu zawiadomi osobę ustaloną, jako nabywcę nieruchomości o miejscu i terminie zawarcia umowy\nnotarialnej, najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.\nInformacji udziela się również telefonicznie pod numerem tel. 44/ 732-18-52 w godzinach 7:30-15:30.\nRzemieślnicza 27_mapa (Pobrań: 80)\nregulamin przetargu ograniczonego w dniu 14 maja 2021 r. (Pobrań: 70)\nOświadczenie (Pobrań: 104)\nformularz zgłoszeniowy (Pobrań: 59)\nzakwalifikowanie _ ul. Rzemieślnicza 27 (Pobrań: 56)


co to jest woda - MACROWEB\nStrona główna Tagi Co to jest woda\nco to jest woda - znajdujesz się na podstronie zatytułowanej: co to jest woda. Oznacza to, że dowiesz się w tym miejscu wszystkiego, czego konkretny temat dotyczy. Możesz dodać tą podstronę do swoich ulubionych zakładek i śledzić przyszłe aktualizacje niniejszego tagu. Odwiedź również stronę główną serwisu i posiłkuj się nauką, technologią i przeróżnymi ciekawostkami z wody, ziemi i nieba. Prezentujemy również treści w serwisie YouTube i Facebook, zachęcamy do obserwowania naszych kanałów gdzie udostępniane są treści, które z pewnością Was zaciekawią. Piszemy i nagrywamy na tematy przyciągające uwagę!\nJakub - 22 kwietnia 2014\nco to jest woda - wszystko na ten temat


Dostosowanie zdjęcia do wymagań systemu rekrutacji\nPoniżej przedstawiamy opis jak dostosować zdjęcie do wymagań systemu rekrutacji.\n1. Aby zdjęcie było w prawidłowych proporcjach, należy je dostosować poprzez kadrowanie do formatu 500px x 625px lub jego wielokrotność.\nAby tego dokanać należy pobrać darmowy edytor zdjęć ze strony http://www.photoscape.org/ps/main/download.php , gdzie można znaleźć instalację zarówno dla systemu Windows jak i MAC OS.\nProgram należy pobrać ze strony, zapisać w dowolnym miejscu na komputerze, a następnie uruchomić instalatora.\nInstalator spyta nas czy instalować "Google Drive". Należy odznaczyć aby nie instalować dodatkowego oprogramowania.\n2. Po instalacji PhotoScape należy program uruchomić a następnie wybrać zakładkę "Edytor"\n3. W nowo otwartej zakładce po lewej stronie z exploatora plików należy wybrać swoje zdjęcie, które powinno zostać wykadrowane, a następnie wybrać zakładkę pod załadowanym zdjęciem o nazwie "Kadrowanie"\n4. Kolejnym krokiem jest operacja kadrowania. W tym celu z zakładki "Kadrowanie" pod podglądem zdjęcia należy z rozwijanej listy wybrać "Ustal stosunek/rozmiar", a następnie wpisać żądane przez system rekrutacji wartości szerokości i wysokości (500px x 625px), zatwierdzając przyciskiem "OK".\n5. Na podglądzie zdjęcia pokaże się obszar kadrowania, który należy w narożniku rozszerzyć aby objął zalecany przez system rekrutacji obszar oraz jeśli jest taka potrzeba przeciągnąć myszką w odpowiednie miejsca na zdjęciu.\n6. Jednym z ostatnich kroków jest zapisanie wykadrowanego zdjęcia, wciskając "Zapisz kadrowany obraz", a następnie wybrać miejsce zapisu kopii wykadrowanego zdjęcia na komputerze. W ostatnim oknie dialogowym należy ustawić jakość zdjęcia na maksymalną wartość. Należy przy tym pamiętać aby rozmiar pliku wykadrowanego zdjęcia nie przekroczył dopuszczalnego maksymalnego rozmiaru wymaganego przez system rekrutacji.\n7. Tak przygotowane zdjęcie należy już tylko wgrać do systemu rekrutacji.


Ewa z "Gogglebox" bez makijażu. Filtry w sieci to "naginanie rzeczywistości i oszustwo"? - Szołbiznes - MAXXX News | RMF MAXXX\ndate_range poniedziałek, 5 kwietnia 2021 (10:00)\nEwa Mrozowska jest w stałym kontakcie z fanami. Piękna makijażystka i uczestniczka programu "Gogglebox. Przed telewizorem" chętnie dzieli się swoimi przemyśleniami w sieci, pokazując przy tym odrobinę swojej codzienności. Ostatnio zdecydowała się zapytać swoich obserwatorów, co myślą na temat używania filtrów w mediach społecznościowych. Na swoim Instagramie zamieściła zdjęcie bez makijażu i takie, "upiększone" za pomocą odpowiedniego efektu graficznego.\nEwa Mrozowska o filtrach. Uczestniczka "Gogglebox..." bez makijażu\nEwa Mrozowska cieszy się niemałą popularnością w sieci. Nic w tym dziwnego. Piękna uczestniczka "Gogglebox" lata temu zaskarbiła sobie sympatię tysięcy widzów, którzy z entuzjazmem śledzą poczynania swojej ulubienicy w mediach społecznościowych. Ostatnio makijażystka zamieściła w swojej wirtualnej galerii kadr - pół zdjęcia było przerobione za pomocą instagramowego "efektu upiększającego", a na pozostałej części widzimy twarz bohaterki hitowego programu TTV bez makijaży i bez filtrów. Do publikacji dołączyła kilka przemyśleń na temat tego, czy używanie tego typu "upiększaczy" jest dobre czy nie?\nLeżę chora to kombinuje. Śmiesznie to wyglada. Dziewczyny szczerze, chce znać waszą opinie na temat filtrów w story? Ja nie widzę w tym nic złego, o ile zdajemy sobie sprawę z tego, że to nie jest realne. Dozwolone upiększacze w ekstremalnych sytuacjach jak zmęczenie, brak makijażu? Czy jednak naginanie rzeczywistości i oszustwo? - zastanawia się bohaterka "Gogglebox. Przed telewizorem". Jakie jest Wasze zdanie? Zgadzacie się z jej opinią?\nlabel Ewa Mrozowska Gogglebox. Przed telewizorem\nOgólna ocena Ewa z "Gogglebox" bez makijażu. Filtry w sieci to "naginanie rzeczywistości i oszustwo"? to: 50%/100%, uzyskana z: 12 głosów.


Wiatrówka Karabin PCP FLASH W 4,5mm +IGLICA TUNING - 7954704687 - oficjalne archiwum Allegro\nWiatrówka Karabin PCP FLASH W 4,5mm +IGLICA TUNING (7954704687)\nLokalizacja: Kozy /Karków\noferta nr 7954704687\nWiatrówka Karabin PCP FLASH W 4,5mm / .177 cal\nFLASH W - nowoczesna wielostrzałowa wiatrówka PCP (Pre-Charged Pneumatic) firmy Hatsan Arms tym razem w nowej drewnianej wersji ! Zaprojektowana dla tych którzy poszukują lekkiego, solidnego karabinka.\nDostępna w kalibrach: 4.5 mm (.177 cal), 5.5 mm (.22 cal) oraz 6.35 mm (.25 cal).\nLufa - precyzyjna gwintowana o długości 17.7" (450 mm) zakończona gwintem zewnętrznym 1/2" UNF umożliwiającym mocowanie tłumika dźwięku, kompensatora podrzutu lub separatora. Zwężona (czokowana) u wylotu lufa zapewnia precyzyjne prowadzenie śrutu, poprawia celność karabinka. Jakość wykonania lufy ma wpływ na skupienie, jest jednym z najważniejszych elementów każdej broni czy wiatrówki.\nOsada - ergonomiczna wykonana z drewna orzechowego. Ryflowanie na chwycie pistoletowym zapewnia pewny chwyt .Profilowana poduszka policzkowa typu Monte Carlo ułatwia złożenie się jak i celowanie. Przystosowana dla osób prawo jak i leworęcznych kolba. Gumowa stopka absorbująca energię po oddanym strzale.\nMagazynki - wymienne, wielostrzałowe Clip Magazine o pojemności od 10 do 14 śrutów w zależności od kalibru. Przeładowanie odbywa się przy pomocy dźwigni znajdującej się po prawej stronie karabinu. Powoduje ono naciągnięcie „kurka”, obrócenie magazynka i wprowadzenie nowego śrutu do komory lufy.\nDługość Lufy: 450mm (17,7")\nPoj. Kartusza: 165cc\nPoj. magazynka: 14\nDługość Całkowita: 915 mm (36")\nMax. prędkość wylotowa (*): 325 m/s\nWIATRÓWKA KARABIN Flash W\nSZYBKOZŁĄCZKA (ADAPTER) DO ŁADOWANIA KARTUSZA\nADAPTER UMOŻLIWIAJĄCY UŻYWANIE WIATRÓWKI JAKO JEDNOSTRZAŁOWEJ\nCERTYFIKAT LIMITU ENERGII DO 17J\nDO WIATRÓWKI MOŻNA DOKUPIĆ ŚRUTY NA INNYCH NASZYCH AUKCJACH LUB POPRZEZ KONTAKT TEL.


Z przyczyn pandemicznych spotkanie zostało tymczasowo ODWOŁANE. Odbędzie się w innym, dogodnym terminie o czym powiadomimy wcześniej.\nEtykiety: Regionalia, spotkanie z ..., Varia, wystawa\nOchrona zabytków na Ziemi Żagańskiej. Historia i współczesność.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 13:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: Regionalia, spotkanie z ..., Varia, wystawa, Z kart historii miasta\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 09:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: filmy, Varia\nPromocja Zeszytów Kolejowych\nBiblioteka oraz Stowarzyszenie Miłośników Kolei OK1 zapraszają na promocję Zeszytów Kolejowych 18 listopada 2021 r. o godz. 17.00 w Czytelni Ogólnej. Wstęp wolny!\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 17:38 Brak komentarzy:\nEtykiety: czasopismo, Regionalia, Stowarzyszenia Kluby Towarzystwa w Żaganiu, Zaproszenie\nKsiążka, kawa i Złota Polska Jesień. Czytanie na polanie\nKsiążka, kawa i Złota Polska Jesień. Czytanie na polanie :-)\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 14:11 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, książki, Varia\nPamięci zmarłych - Dzień Wszystkich Świętych\nŚwiatełko dla tych, którzy odeszli, ale żyją w naszej pamięci.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 13:53 Brak komentarzy:\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu otrzymała dofinansowanie ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025\nDofinansowanie dla bibliotek publicznych na zakup nowości wydawniczych oraz usługi zdalnego dostępu do książek w formatach e-booków i/lub audiobooków i/lub synchrobooków - Priorytet1, Kierunek interwencji 1.1. w ramach NPRCz 2.0\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 14:01 Brak komentarzy:\nEtykiety: audiobooki, e-książki, książki, Varia\nSpotkanie z regionalistami\nW ramach obchodów Żagańskiego Weekendu Seniora, w piątek, 15 października 2021 r. w Czytelni Ogólnej odbyło się spotkanie z regionalistami. Spotkanie z pasjonatami i miłośnikami historii Żagania, czyli z ludźmi, którzy nie tylko kochają nasze miasto, nie tylko zgłębiają swoją wiedzę o historii Żagania i całego regionu, ale przede wszystkim dzielą się tą wiedzą z mieszkańcami i nie tylko. Informacje, do których czasem z trudem i poświęceniem ogromu czasu i środków docierają, skrupulatnie opracowują i publikują.\nCelem spotkania była promocja "Zeszytów Żagańskich". Promocja ciekawa o tyle, że pierwszy z promowanych zeszytów ukazał się w roku 2002, a wydanych zostało już 20 numerów.\nPoznaliśmy historię powstania Towarzystwa Żagańskiego, które zainicjowało wydawanie tego czasopisma historycznego w takiej wersji, historię Zeszytów, osoby z kolegium redakcyjnego. Obecni regionaliści chętnie zabierali głos i mówili o sobie i o czym piszą.\nGości przywitała dyrektor Biblioteki, pani Magdalena Śliwak. Rolę prowadzącego przyjął na siebie przewodniczący kolegium redakcyjnego Zeszytów Żagańskich i członek Towarzystwa Żagańskiego, dr nauk humanistycznych Wiesław Chłopek. Przedstawił wszystkie osoby wchodzące w skład kolegium od momentu powstania do dzisiaj.\nZdjęcie z archiwum Zeszytów Żagańskich\nZaraz po nim głos zabrał prezes Towarzystwa Żagańskiego, pan Zbigniew Popiel. O kim pisze i od kiedy jest w składzie redakcyjnym mówiła pani Wanda Winczaruk. O sobie, o poruszanych w Zeszytach zagadnieniach opowiedział dyrektor Muzeum Obozów Jenieckich, pan Marek Łazarz. Z sali głos zabrali również regionaliści: pan Stanisław Byczkowski i pan Mirosław Kasztel.\nWielkim zaskoczeniem była dla wszystkich informacja, którą podzielił się z nami pan Wiesław Chłopek. Otóż, kiedy członkowie Towarzystwa Żagańskiego, po decyzji o wydawaniu czasopisma historycznego, ustalili dla niego tytuł "Zeszyty Żagańskie", nie zdawali sobie sprawy z tego, że ten tytuł wśród publikacji o Żaganiu już był. Już w latach 80. nosiły go wydruki w formie powielanego maszynopisu. Ukazało się kilka egzemplarzy, a opracowywał je pan Stanisław Drygalski, który wówczas jako żołnierz zawodowy mieszkał w Żaganiu. Po latach, mieszkając już poza Żaganiem, współpracuje z kolegium redakcyjnym i publikuje w dzisiejszych Zeszytach Żagańskich. Jako dowód przysłał kilka oryginalnych egzemplarzy, które posiadał w swoich zbiorach. Mogliśmy je obejrzeć na własne oczy. Wynika z tego, że historia Zeszytów Żagańskich wydaje się być znacznie dłuższa. Fakt ten zwraca uwagę na wielką potrzebę dzielenia się swoją wiedzą z innymi tkwiącą w miłośnikach historii miasta i regionu. Ale to dzięki takim pasjonatom i pozytywnym zapaleńcom możemy poznawać naprawdę ciekawe dzieje naszego miasta. I za to im pięknie dziękujemy.\nBardzo udane i bardzo ciekawe spotkanie. Dziękujemy wszystkim za przybycie i spędzenie z nami tego wieczoru. A tak po cichutku zdradzamy, że planujemy promowanie każdego kolejnego numeru Zeszytów Żagańskich.\nPanu Janowi Mazurowi dziękujemy za zdjęcia i filmy.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 12:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, Regionalia, spotkanie z ..., Stowarzyszenia Kluby Towarzystwa w Żaganiu, Uczestniczymy...\nŻagański Weekend Seniora 2021\nW czwartek, 14.10.2021 r. o godzinie 11.00 w Sali Konferencyjnej w Żagańskim Pałacu Kultury odbyło się uroczyste spotkanie Seniorów z Burmistrzem miasta Andrzejem Katarzyńcem. Burmistrz oficjalnie przekazał przedstawicielom Seniorów klucz do miasta. W imieniu najstarszych obywateli Żagania przyjęła go przewodnicząca Uniwersytetu Trzeciego Wieku Stanisława Szczepanik i jeden ze słuchaczy. Obiecali przy tym oddać po weekendzie i klucz i miasto w stanie niepogorszonym.\nPo słodkim poczęstunku uczestnicy spotkania mogli pograć w przygotowane przez Bibliotekę gry planszowe. Bibliotekarki uczyły też na tabletach posługiwania się nowymi technologiami. Można było przejrzeć kolorowe czasopisma lub po prostu spędzić miło czas. Ułożony został też wiersz o seniorach.\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 10:18 Brak komentarzy:\nEtykiety: galeria zdjęć, Pałac Książęcy - siedziba biblioteki, spotkanie z ..., Stowarzyszenia Kluby Towarzystwa w Żaganiu, Uczestniczymy..., Varia, Żagański Tydzień Seniora\nAutor: Miejska Biblioteka Publiczna im. Papuszy w Żaganiu o 14:03 Brak komentarzy:\nEtykiety: czasopismo, promocja książki, Regionalia, spotkanie z ..., Stowarzyszenia Kluby Towarzystwa w Żaganiu, Uczestniczymy..., Zaproszenie\nCzy znasz żagańskie mosty?\nPoćwicz pamięć - Kwiaty\nPUZZLE - Żagań\nPUZZLE - Pieniny\nKTO był KIM dla księżnej Doroty de Talleyrand-Perigord?\nPUZZLE - Dynia\nSŁAWNI PISARZE W ŻAGANIU\nPUZZLE - Misie\nArtystyczny Pejzaż Żagania (91) bibliotekarze (18) bookartyzm (2) bookcrossing (4) DKK (88) Dyskusyjny Klub Książki dla dorosłych (88) Dzień Bezpiecznego Internetu (18) Dzień Bibliotekarza i Bibliotek (3) ekslibris (37) Europejskie Dni Dziedzictwa (9) Ferie (5) fotografia (35) Galeria Ekslibrisu (32) galeria zdjęć (348) Gustaw Lis (45) ilustracje książkowe (8) Jan Mazur (55) Klub Super Mama (5) kombatanci (8) koncert (24) Konkurs (7) krzyżówka (1) książki (183) lekcja (24) malarstwo (58) Marian R. Świątek (24) muzeum (5) muzyka (66) Narodowe Czytanie (12) Nie dajmy się upałom (9) Noc Bibliotek (10) Oddział dla Dzieci i Młodzieży (85) Odjazdowy Bibliotekarz (7) Odwiedzili nas (67) Pałac Książęcy - siedziba biblioteki (45) Parafialne Spotkania z Muzami (5) Poetycki Koncert Życzeń (18) poezja (21) Powitanie (1) promocja książki (29) Regionalia (76) rękodzieło (22) rocznice literackie (5) rzeźby (10) spotkanie autorskie (60) spotkanie z ... (109) Stowarzyszenia Kluby Towarzystwa w Żaganiu (15) szkolimy się (13) sztuka (125) świadkowie tamtych dni (9) Święta Bożego Narodzenia (10) Święta Wielkanocne (5) Tydzień Bibliotek (33) Uczestniczymy (9) Uczestniczymy... (88) Uniwersytet III Wieku (16) urodziny biblioteki (2) Varia (91) wakacje (26) wernisaż (61) wieczór poetycko-muzyczny (17) wystawa (129) Z kart historii miasta (39) Zaproszenie (142) znalezione w książkach (9) Związani z Żaganiem (27) Żagań (20) Żagań na starej fotografii (9) Żagań na starych widokówkach (3) Żagańscy twórcy (105) Żagański Tydzień Seniora (6) życzenia (21)


Producent: elior Krzesło p018 dar pattern chromowane nogi (szare-patchwork) d2 - morizon SHOPPING\nProducent: elior Krzesło p018 dar pattern chromowane nogi (szare-patchwork) d2\nFotel Bimmi 2X - szary]\nRozglądasz się za naprawdę stylowym, nietypowo wykonanym fotelem, który zapewni Ci niezrównaną wygodę? A co powiesz w takim razie na wyjątkowy, jakże...\nRozglądasz się za naprawdę wyszukanym, nietypowo wytworzonym fotelem, który zapewni Ci nieporównaną wygodę? A co powiesz w takim razie na unikatowy, jakże popularny fotel Bimmi 2X w modernistycznej odsłonie? To aranżacyjny strzał w dziesiątkę!\nprogresywny fotel Bimmi 2X to z cała pewnością model mebla, który zachwyca i wciąż cieszy oko nietypową prezencją. konwencjonalna forma oraz kolorystyka nawiązująca do stylu vintage plus jakże innowacyjna, metaliczna podstawa z metalu – oto fantastyczny projekt Bimmi 2X! Mebel zagwarantuje unikatowy komfort stosowania, a na dodatek nadaje wnętrzom oryginalnego, jedynego w swoim typu charakteru. Warto mieć taki stylowy i nowoczesny mebel u siebie.\nszykowny po innowacyjnemu fotel Bimmi 2X to z pewnością designerska atrakcja każdego modernistycznego wnętrza. Tak komfortowa forma połączona z nieprzemijalną, niebanalną stylistyką spodoba się jednocześnie wielbicielom aranżacyjnej oszczędności i surowości, jak i tym, którzy lubują się w pionierskich propozycjach meblarskich. Bimmi 2X charakteryzuje dokładne wykonanie, które ujawnia się w każdym calu tego fantastycznego mebla. Swoją doskonałą prezencję, a także unikatową wytrzymałość fotel zawdzięcza fachowym materiałom, a także aranżacyjnej fantazji projektanta. Ale to także zasługa projektu, który powstał z myślą o zdrowiu i bezpieczeństwie użytkownika ciekawego fotela. Bimmi 2X ma bezpiecznie i mistrzowskie wyprofilowany zagłówek, podtrzymujący adekwatnie lędźwiowy odcinek kręgosłupa. Siedzisko mebla odznacza się wygodną formą, dzięki temu w fotelu można poczuć się naprawdę komfortowo i swobodnie. Podstawa mebla znamionuje się ponadprzeciętną stabilnością, co jest gwarancją na bezpieczeństwo podczas jego stosowania. Dodatkowo jej przeciwpoślizgowe wykonanie zabezpiecza podłogę przed zarysowaniem. Fotel jest pełen wdzięku, a zarazem charakteryzuje się progresywnym szykiem. I jedno jest pewne – innowacyjny, a zarazem pełen retro klasy fotel Bimmi 2X nieprędko wyjdzie z mody. Zagwarantuje on wygodę w wielu przestrzeniach, równocześnie tych domowych, jak i komercyjnych. Ten doskonały mebel prezentuje się awangardowo, a zarazem konwencjonalnie i nieprzemijalnie. Genialnie nadaje się do: jadalni, salonu, kawiarni, restauracji, baru, biura czy gabinetu. Bimmi 2X nada Twoim przestrzeniom charakteru, który wynajdziesz w najnowszych stronach magazynów o tematyce aranżacyjnej.\nciekawy oraz ultrakomforotwy fotel Bimmi 2X jest meblem znamionującym się modną, wyjątkowo wysmakowaną stylistyką. Je\nKrzesło Paris Arms Wood sosna - srebrny, kolor szary od 348 zł\nProducent: elior Krzesło p016 pp inspirowane dsr - biały (5902385702065) od 198 zł


„W oczach Matki” – Tadeusz Kubiak\nSłońce na drzewach\n„Mama"- Józef Ratajczak\nPali w piecu, ogień dmucha,\nCiepły kołnierz, ciepły szalik\n„Spotkanie z matką” - K. I. Gałczyński\n„Do matki” - Wanda Grodzieńska\n„ Mama ma zmartwienie” - Danuta Wawiłow\n- a ona wcale nie patrzy.\n- a ona się nie uśmiecha.\nMamusiu, moje słoneczko !\ni powie: Moja córeczko...\n„Cała łąka dla mamy" - Barbara Lewandowska\n„Słowo" – Bogdan Ostromęcki\n„Dziś dla Ciebie Mamo..." - Włodzimierz Ścisłowski\n„Gdybym był mamą" - Stanisław Grabowski\nna deser jadłbym\nGdybym był mamą...\nRymowane zagadki literackie\nDlatego też jej imię brzmiało - - - - - - - - - -\nKażda królewna a tym bardziej ona,\nKto listy pisać chciał drobnym maczkiem\nI po to kupił raz maczku paczkę?\nTen potężny duch bajkowy\nMieszkanie miał dziwne,\nBo nie mieszkał w starym zamku,\nLecz w lampie oliwnej.\nNie lubią sukienki,\nWszystkie wolą rybi ogon\nI dlatego pływać mogą.\nNiełatwo ją spotkać i złapać to nie lada gratka,\nMoże nędzną chatę w pałac przemienić,\nA jej łuska cudownym kolorem się mieni.\nChoć niewielkiego raczej są wzrostu,\nPracy żadnej się nie boją – tak po prostu!\nTrudno ich spotkać, trudno ich zobaczyć,\nA wielu chciałoby ujrzeć ich czerwony kubraczek!\nMieszkał w maleńkiej chatce\nJak nazywa się książka, która tak mówi o sobie?\n1. Jeśli ochota Ci przyjdzie taka,\naby zobaczyć świat z lotu ptaka,\nzobaczyć góry, lądy, oceany,\nto spójrz na moje mapy i plany.\n2. Pisownia trudnych słów jest udręką?\nNie ma problemu! Jestem pod ręką.\n3. Ach, czytelniku, nie masz pojęcia,\nWeź mnie i otwórz, to Ci pokaż\nSłynne obrazy, kwiaty, pejzaże.\n4. Jestem gruba, wiem bardzo wiele\nOtwórz, znajdź słowo - o wszystkim powiem.\nODPOWIEDZI - ROZWINIĘCIE\nCzytaj więcej o: Rymowane zagadki literackie\nW wyniku konsultacji Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich podjęło decyzję o utrzymaniu wieloletniej tradycji realizacji ogólnopolskiego programu Tydzień Bibliotek, połączonego ze świętem Dnia Bibliotekarza, w tym samym co zwykle terminie, czyli w okresie 8-15 maja, ale wyłącznie online.\nHasło tegorocznego Tygodnia Bibliotek „Zasmakuj w Bibliotece”.\nPierwsze informacje o zawodzie bibliotekarza pochodzą jeszcze z czasów starożytnych.\nŚwięto ustanowione zostało w 1985 roku z inicjatywy Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Obchodzone jest każdego roku 8 maja.\nStanowi okazję do przedstawienia dokonań i zawodowych osiągnięć środowiska bibliotekarskiego,\njak i podkreślenia ich roli w budowaniu dziedzictwa kulturowego.


Ta metoda daje szanse na ojcostwo mężczyznom, którzy nie są w stanie spłodzić dziecka naturalnie. Zabieg daje ponad 20 proc. szans na zapłodnienie. Od 2012 roku wykonywany jest również w Polsce.\nTechnika polega na chirurgicznym usunięciu niewielkiej, bo mniejszej niż milimetr, części jądra i wydobyciu z tkanki plemników.\nKluczem do sukcesu procedury jest MicroTESE, czyli specjalistyczny mikroskop, który aż 20-krotnie powiększa kanaliki w jądrach, pomagając tym samym lekarzom odnaleźć plemniki.\nPierwszy skuteczny zabieg M-TESE – zakończony ciążą i narodzinami dziecka – został wykonany w Przychodni Lekarskiej nOvum w październiku 2012 r.


Rankingi - Pozostałe - befitapp\nRanking najlepszych inhalatorów dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych inhalatorów dla dzieci – TOP 5! Choroby sezonowe górnych i dolnych dróg oddechowych u dzieci są bardzo powszechnym zjawiskiem. Szczególnie w momencie pójścia malucha do przedszkola czy żłobka liczba zachorowań na infekcje wirusowe i bakteryjne jest bardzo duża. Jednym z urządzeń o charakterze medycznym, które bywa szczególnie przydatne w procesie rekonwalescencji maluchów, jest… Czytaj dalej Ranking najlepszych inhalatorów dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych walkie talkie dla dzieci – TOP 5! Jeszcze kilkanaście lat temu krótkofalówki były bardzo popularnym gadżetem wśród dzieci i młodzieży. Niemal każdy miał je w swoim domu. Dzisiaj wielu osobom kojarzą się z czymś przestarzałym, jednak jest to bardzo przydatne urządzenie, które może urozmaicić zabawę. Posiadają one wiele zalet. Walkie-talkie łączą się za… Czytaj dalej Ranking najlepszych walkie talkie dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych okularów przeciwsłonecznych dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych okularów przeciwsłonecznych – TOP 5! Z pewnością będąc rodzicem, jak nikt inny dbasz o zdrowie i bezpieczeństwo swojej pociechy. Zwracasz szczególną uwagę na jego zdrowe odżywianie, uzupełnianie ważnych witamin oraz regularne wspieranie układu odpornościowego. Jednak zagrożeniem dla zdrowia dziecka nie są tylko same patogeny czy niewłaściwa dieta, ale również zjawiska atmosferyczne, jak słońce,… Czytaj dalej Ranking najlepszych okularów przeciwsłonecznych dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych kasków rowerowych dla dzieci – TOP 5! Rower to, zaraz po chodziku, bardzo często pierwszy pojazd, którym zainteresowane są dzieci. Obecny rynek odpowiada również na potrzeby tych najmłodszych, dzięki czemu wiele maluchów dostaje swój pierwszy rowerek już we wczesnym dzieciństwie. Decydując się na taki zakup, warto również pomyśleć o kasku. Element ten, choć… Czytaj dalej Ranking najlepszych kasków rowerowych dla dzieci – TOP 5\nRanking najlepszych nożyczek do paznokci dla niemowląt – TOP 5! Każdy rodzic chce zapewnić swojemu dziecku wszystko, co najlepsze. Kompletowanie wyprawki jest dla wielu osób sporym wyzwaniem, a szczególną grupą gadżetów dla malucha są akcesoria pomagające troszczyć się o higienę niemowlęcia. Bardzo ważnym sprzętem w każdym dziecięcym kuferku są nożyczki do skracania paznokci. To niezbędny… Czytaj dalej Ranking najlepszych nożyczek do paznokci dla niemowląt – TOP 5\nRanking najlepszych termometrów bezdotykowych Domowa apteczka jest obecna niemal w każdym domu. Jednym z urządzeń, które z pewnością można w niej znaleźć, jest najlepszy termometr bezdotykowy. To urządzenie inaczej nazywane termometrem laserowym lub bezkontaktowym, które wykorzystuje się do pomiaru temperatury ciała. Dobry termometr bezdotykowy potrafi określić temperaturę ciała w kilka sekund, dzięki nowoczesnej technologii działania.… Czytaj dalej Ranking najlepszych termometrów bezdotykowych


Doudou Effik - biały Tuluś | Tulisie.pl\n» Doudou Effik - biały Tuluś\nKod produktu: effiki621\nZ rabatem zapłacisz jedynie 109,25 zł\nTuluś Effiki - pierwsza przytulanka dla najmłodszych. Wyprawkowe "must have"! Już do szpitala, weź ze sobą tę wyjątkową przytulankę. Karmiąc niemowlę, miej ją blisko swojej skóry.\nZapach mamy przejdzie na Tulusia, dzięki czemu śpiące Maleństwo będzie czuło zapach swojej Mamy.\nmożna prać ręczni


DOTA 2.0 od Valve - Strona 206 - O grach - forum gram.pl\nDnia 01.05.2015 o 23:19, MisticGohan_MODED napisał:\nZapomniałem jeszcze o czymś istotnym. Ulepszone Arcane Bootsy z Mekasmem są mocno konkretnym\nW dodatku pozwalają zaoszczędzić 1 slot :]\nOsobiście nie uważam, żeby były warte swojej ceny. Jest to przedmiot bardziej pod postaci supportowe, ale z recepturą za 1350 jego opłacalność znacznie spada. Ulepszanie meka i arkan do guardianów nie daje aż tak wielkich bonusów, by rezygnować z chociażby 2/3 forcestaffa. Sens tego przedmiotu widziałbym, gdyby nagle wpadła jakaś duża kwota za teamfight lub gra, by się przeciągała i było potrzebne miejsce na kolejne przedmioty.\nDostałem maska na huskara, przegryw straszny :(\nZa drogie dla supporta, z reszta support rzadko ma problem z ilością slotów. 1.5k za recepte to sporo za dużo. Za tyle to może kupić prawie vlada.\nGeneralnie mek to nie jest przedmiot dla supporta, chyba że steamrollujecie przeciwnika w early game i support ma złoto lub grasz enigmą/chen. Mek jest świetny wcześnie, ale tak po 30 minutach zaczyna znacząco tracić efektywność, dlatego niefarmiący support nie powinien sobie nim zawracać głowy.\nA co do Guardian Greaves, rzeczywiście chyba są najmniej atrakcyjnym nowym przedmiotem. Powiedziałbym że opłacałoby się je kupić kiedy już trochę brakuje miejsca na przedmioty, a arcane boots to często standard przy mek, więc ktoś mógłby się pokusić i dorzucić te 1650 złota. Raczej nie przedmiot który chciałbyś rushować.\nGrałem z dwie gry Oracle w nowym patchu, masakra, najgorszy jest nerf dla false promise, a konkretnie brak niewidzialności. Zginęła mi już masa sprzymierzeńców którzy mogliby najpewniej przeżyć przez niewidzialność. Pewnie, jeśli są wrogowie naprawdę dobrze wyposażeni w detekcję to teoretycznie nowy ult jest lepszy bo nie można ogłuszyć sojusznika, ale co ja bym dał za powrót starego ulta. To długie cd może nawet zostać, ale niech to diabli, dajcie mi stare false promise z powrotem :(. Pewnie nie ma szans...na pewno będę znacznie rzadziej wybierać teraz Oracle, szkoda.\nWczoraj wpadł mały patch 6.84b\nZasłużony mały nerf dla Ursy, trochę overkill dla Undyinga i mała poprawka do Glimmer Cape''a też dobra.\nGlimmer Cape i tak jest sporo za mocny. To 55% magic resistów powoduje, że granie necrophosem staje się bez sensu, bo item za 2k kontruje twoją postać całkowicie.\nDnia 10.05.2015 o 17:54, Wielki_Bubba napisał:\nGlimmer Cape i tak jest sporo za mocny. To 55% magic resistów powoduje, że granie necrophosem\nstaje się bez sensu, bo item za 2k kontruje twoją postać całkowicie.\nTen cały cholerny glimmer cape jest op, pełna zgoda, grałem sobie clockwerk vs tinker i nieważne że miałem parę dobrych hooków ten kupił sobie ten przedmiot i nawet dust nie pomagał go zabić przez ten resist.\nPierwsza faza głosów o arkany skończona i tak patrzę...tylko jeden support się ostał! A przynajmniej przez większość czasu earthshaker jest grany jako support. Oczywiście znowu jakiś carry wygra, eh. Te głosowania są dobijające, oby volvo robiło ich jak najmniej.\n9/10 herosow co zostało w głosowaniu to najpopularniejsze postacie. Wiadomo, że ludzie chcą arcanę dla postaci, którą najczęściej grają.\nA tak odnośnie reborna, co u valve oznacza early next week? Bo już tak się zbliża środa a drugiego parta o custom games jeszcze nie ma.\nDnia 16.06.2015 o 18:57, Wielki_Bubba napisał:\nA tak odnośnie reborna, co u valve oznacza early next week?\nBędzie można zrobić własną Dotę w Docie.\nCiekawe kiedy będzie widoczny progres odnośnie lola w docie :p Swoją drogą teraz wszystkim fanom hotsa odpadł argument, że ludzie w docie grają od 10 lat tę samą mapę, biorąc pod uwagę, że valve wypuści dwie swoje + niezliczone mapy fanów.\nDnia 17.06.2015 o 14:50, Wielki_Bubba napisał:\nCiekawe kiedy będzie widoczny progres odnośnie lola w docie :p\nSwoją drogą teraz wszystkim\nfanom hotsa odpadł argument, że ludzie w docie grają od 10 lat tę samą mapę, biorąc pod\nuwagę, że valve wypuści dwie swoje + niezliczone mapy fanów.\nLudzie grający w Fifę też grają cały czas na tej samej mapie.\nDnia 17.06.2015 o 14:58, Madoc napisał:\nWiem że to głupi argument, ale gracze hotsa sypią nim na prawo i lewo...\nDzień trzeci, ostatni.\nDnia 18.06.2015 o 21:52, necron1501 napisał:\nZeus, Invoker, StormSpirit to dla mnie postacie które miałyby najbardziej ciekawe/widowiskowe\nnowe animacje. ES ma sporo nowych animacji z setów.\nDla Zeusa nie ma jeszcze żadnych itemów, a jest dość popularną postacią, więc mam nadzieję, że to wygra.


Codzienna uważność. Czym jest mindfulness? | Klub Mamuśki\n(C) KLUB MAMUŚKI 2019. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nTa strona korzysta z ciasteczek (pliki cookies), aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Szczegóły w polityce prywatności.


Zwykle mówimy, że podróże kształcą, ale jak sam ostatnio doświadczyłem, kształcą także spacery. „Spacerując” po Internecie i szukając wszystkiego, co olsztyńskie, natrafiłem na bardzo interesująca stronę: „FotospacerOlsztyn”. Dużo dobrych zdjęć, sporo archiwalnego Olsztyna i wirtualne, panoramiczne spacery po naszym mieście. To naprawdę ciekawa konfrontacja tego, co jest, z tym, co się zmieniło. To także szansa dla tych, którzy chcą zobaczyć Olsztyn, jednocześnie nie wychodząc z domu. Ot, taki mały wirtualny spacer i odkrywanie miejsc nieodkrytych.\nBardzo ciekawe są zestawienia typu „tu zaszła zmiana”. Na co dzień tych zmian nie dostrzegamy, albo już o nich po prostu nie pamiętamy. Retrospektywne spojrzenie wywołuje większą refleksję o upływie czasu i zmianach, które dokonują się gdzieś obok nas, chociaż czasami z naszym udziałem.\nW ostatnim czasie sporo miejsca w przestrzeni publicznej zajmują olsztyńskie dworce. Na „FotospacerOlsztyn” można zobaczyć, jak one wyglądały w I połowie XX wieku. Starzy olsztynianie pamiętają jeszcze Olsztyn Główny sprzed jego przebudowy, więc spojrzenie na fotografie to spora dawka sentymentalnych wspomnień.\nTym, co mnie zaskoczyło na wspomnianej stronie, to znakomite zdjęcia panoramiczne naszych obiektów rekreacyjnych nad jeziorem Ukiel (Krzywym). Co tu dużo mówić – duża przyjemność dla oka! Polecam stronę: https://www.facebook.com/FotospacerOlsztyn/\nZastanawiałem się, kto stoi za tymi zdjęciami i tą stroną. Po bardziej wnikliwej obserwacji, już wiem, ale nie będę tego rozpowszechniał, bo to sprawa samego autora. W każdym razie – strona godna podziwiania. Gratuluję!


2 stycznia 2011 15 lutego 2018 Redakcja 818 Views Brak komentarzy ciepła, pompa\nW pierwszym etapie procesu decyzyjnego zawinić może sprzedawca – fachowiec, który doradza, jakie rozwiązanie wybrać. Jeśli jest on osobą widzącą wszystko w różowych kolorach (taki niepoprawny optymista) może mu nieopatrznie wyrwać się z ust stwierdzenie, że, co prawda, pompa ciepła pobiera trochę prądu, ale są to prawie niezauważalne ilości. Niestety, pierwszy rachunek z zakładu energetycznego zburzy błogi spokój osoby, która obdarzy takiego handlowca zaufaniem. Relatywnie, kwota do zapłacenia nie będzie duża (porównując do kosztów ogrzewania innymi systemami), ale lupa do jej przeczytania nie będzie potrzebna. Wtedy lepiej, by wspomniany sprzedawca miał w tym dniu wolne i nie odbierał telefonów. Inna kwestia to zapotrzebowanie na ciepło budynku. Ktoś oblicza (lub szacuje) jego wartość i na tej podstawie dobierana jest moc urządzenia grzewczego. W przypadku pompy ciepła dobór ten jest, z reguły, bardzo dokładny, ze względu na relatywnie duże różnice pomiędzy kosztami inwestycyjnymi dla poszczególnych wielkości pompy. Tu, niestety, najczęściej zapomina się, że określone zapotrzebowanie na ciepło podane zostało przy założeniu, że budynek nie ma już w sobie nadmiaru wilgoci. Wiadomo jednak, że w przypadku tradycyjnego sytemu budowy domu, w pierwszych dwóch sezonach grzewczych jest inaczej. Energochłonność budynku, ze względu na jego osuszanie, jest znacznie większa.\nCo wtedy? Użytkownicy narzekają, że jest im zimno. Chyba, że instalacja grzewcza jest wspomagana np. grzałką elektryczną. Wtedy narzekają, że jest im ciepło…, gdy czytają rachunek za prąd. Oczywiście, jest to etap przejściowy, który należy cierpliwie przeczekać lub próbować np. częściej palić w kominku. Wspomniane do tej pory kwestie doty- czą bardziej sfery „psychologicznej” i ich rozwiązanie wymaga, po prostu pogodzenia się z pewnymi faktami. Jakie jednak mogą być błędy natury technicznej? Jednym z nich jest również owa konfiguracja pompy ciepła i grzałki elektrycznej. Drugi z wymienionych generatorów ciepła jest bardzo pożytecznym urządzeniem, pod warunkiem jednak, że nie zapomina się, że to pompa ma być podstawowym źródłem energii. Dodatkowe ogrzewanie elektryczne powinno, z reguły, mieć moc mniejszą niż zasadniczy generator. Jego rolą ma być uzupełnienie brakującej mocy w pierwszych sezonach grzewczych, zabezpieczenie na wypadek awarii pompy ciepła (co, w przypadku dobrej klasy urządzeń, rzadko ma miejsce), dezynfekcja termiczna zasobnika ciepłej wody użytkowej lub, w przypadku pomp ciepła typu powietrze/woda, wspomaganie procesu rozmrażania parownika i uzupełnianie brakującej mocy przy niskich temperaturach powietrza atmosferycznego (np. poniżej -5°C). Co jednak zrobić z osobą, która dla budynku o zapotrzebowaniu około 12 kW przedstawia ofertę na 4-kilowatową pompę typu solanka/woda i 8-kilowatową grzałkę? Należy pogratulować jej odwagi. Fakt, do osiągniętego tym sposobem poziomu cenowego trudno będzie się zbliżyć nawet urządzeniom produkowanym w najbardziej egzotycznych zakątkach świata. A koszty eksploatacji?… To już chyba będzie zmartwienie tego, kto będzie je ponosił. Standardem w nowoczesnych instalacjach grzewczych są dwa obiegi grzewcze: grzejniki i ogrzewanie podłogowe. Branżyści przyzwyczaili się już, że przypadku zastosowania gazowego kotła kondensacyjnego, należy dążyć do tego, by podłogówka była w przewadze. Pozwala to osiągać niską średnią temperaturę powrotu, a, co za tym idzie, wysoką sprawność.\nCzy tak samo jest w przypadku pompy ciepła? Nie. Tu decydująca jest temperatura zasilania (to, co pompa musi wyprodukować). Dlatego też nawet jeden grzejnik w instalacji, który będzie wymagał o 20 K wyższej temperatury niż podłogówka, spowoduje, że z jednej kilowatogodziny prądu otrzyma się np. 3,2 zamiast 4,6 kilowatogodziny ciepła. Warto więc zastanowić się, czy całości budynku nie ogrzać systemem powierzchniowym lub też wspomniany jeden grzejnik zastąpić urządzeniem elektrycznym. Jednym z częstszych błędów jest niewłaściwy dobór zasobnika wody użytkowej.\nFachowcy zapominają często, że pompa ciepła, jako urządzenie pracujące na niskich parametrach oraz niewielkim schłodzeniu (DT), wymaga większej niż kocioł grzewczy powierzchni wymiany ciepła. Dlatego też do współpracy z nią należy dobierać specjalne zasobniki o znacznie powiększonej powierzchni wężownicy lub z zewnętrznym wymiennikiem płytowym. Co stanie się, jeśli ktoś dobierze typowy zasobnik z niewielką wężownicą? To zależy, czy pamiętał on o wyposażeniu zbiornika w grzałkę elektryczną do termicznej dezynfekcji (oczywiście, nie zapominając o jego właściwym zabezpieczeniu), czy też umknęła mu ta kwestia. W pierwszym przypadku pompa będzie nagrzewała zasobnik do np. dwudziestu kilku stopni, przekazując następnie pałeczkę grzałce, co odbije się na rachunku za prąd. W drugim przypadku, użytkownik, po kilku kąpielach, będzie mógł zapisać się do klubu morsa. Co może stanowić podsumowanie niniejszego opracowania? Może pytanie, które nasuwa się przynajmniej raz w tygodniu każdemu serwisantowi urządzeń grzewczych: „Dlaczego fachowcy dobrowolnie ściągają na siebie kłopoty, wolą uwierzyć, że kilka lat szkoły technicznej i kilkanaście lat pracy zawodowej uczyniło ich nieomylnymi?”. Przecież wystarczy poprosić o poradę (w zakresie doboru i montażu) kogoś, kto zna dane urządzenia lepiej, bo na co dzień ma z nimi do czynienia.\n← ABC systemów rur preizolowanych. Thermaflex.\nABC montażu płyt k-g. Właściwy profil →\nRing „MI”: ciosy komfortowe i oszczędne, czyli kotły kondensacyjne z zasobnikami warstwowymi. Junkers


Polskie wearable z szansą na pół miliona dolarów - iQ Poland\nPolskie wearable z szansą na pół miliona dolarów\nJuliusz Kornaszewski Writer\nEkipa opracowująca Snowcooki to nie nowicjusze.\nMarcin Kawalski, kapitan zespołu jest lekarzem, który od kilku lat uczestniczy w programach rozwoju innowacji prowadzonych w NASA i ESA (Europejska Agencja Kosmiczna). Prowadzi laboratorium fizjologiczne, w którym przy pomocy wielu zróżnicowanych czujników monitoruje zdrowie swoich pacjentów.\nZbyszka Nawrata, zajmującego się biofizyczną stroną projektu poznał kilka lat temu na konferencji poświęconej robotom medycznym. Zafascynowały go jego osiągnięcia w zakresie robotów (jest twórcą pierwszego w Polsce i w Europie robota kardiochirurgicznego), które wspomagają kardiochirurgów w trakcie przeprowadzania operacji. Zbyszek ma biofizykę w małym palcu i lata doświadczenia w kierowaniu zespołami inżynierów. Dokładnie to, czego potrzeba, by sprawić, że Snowcookie nie tylko ładne wygląda, ale też naprawdę działa.\nMarcin współpracuje z NASA, Zbigniew stworzył pierwszego w Europie robota kardiochirurgicznego, a Piotr projektuje interaktywną elektronikę\nPiotr Łukasik odpowiadający za stronę wizualną projektu jest specjalistą od wirtualnej rzeczywistości, na co dzień projektującym urządzenia interaktywne.\n10 najlepszych wearable świata i pół miliona dolarów do wygrania\n„Make it Wearable” to globalny konkurs Intela ogłoszony na targach CES 2014. Cel to wyłonienie najlepszych projektów elektroniki noszonej (wearable). O wyborze zwycięzców zadecyduje prestiżowe jury złożone m.in. z gwiazdy tenisa Venus Williams, szefa Intela Briana Krzanicha, wiceprezesa i dyrektora generalnego Digital Sport w Nike Stefana Oleandera, Pauline Brown – prezes Louis Vuitton na Amerykę Północną i innych przedstawicieli świata biznesu i technologii. Z tysięcy zgłoszeń wybrano najlepsze pomysły twórców z całego świata, którzy otrzymali pomoc merytoryczną, finansową i techniczną, aby dopracować swój pomysł i zwiększyć szanse na podbicie świata. W grupie najlepszych dziesięciu zespołów znaleźli się również Polacy.\nSnowcookie, to osobista platforma elektroniczna, która dodaje nowy wymiar do sportów zimowych. Ma poprawić bezpieczeństwo i technikę jazdy. Dodatkowo umożliwi wymianę danych w społeczności narciarzy i snowboardzistów.\nUrządzenie przypięte jest do narty (po jednym na każdą) lub deski i przy wykorzystaniu zainstalowanych w „ciastku” szeregu czujników takich jak barometr, żyroskop czy akcelerometr oraz zbieraniu danych z trzech niezależnych punktów pomiarowych na ciele człowieka analizuje istotne parametry fizjologiczne i atmosferyczne.\nWszystko napędzane jest nowym układem Intela, specjalnie przygotowanym do urządzeń z kategorii “wearables”, czyli Intel Edison. To kompletny mikrokomputer o mocy obliczeniowej jaką dysponowały komputery, które mieliśmy na biurkach jeszcze kilka lat temu. Wyróżnia się tym, że jest niewiele większy niż znaczek pocztowy. Edison zapewnia też łączność bezprzewodową między urządzeniami Snowcookie oraz telefonem użytkownika – posiada wbudowane Wi-Fi i Bluetooth.\nIntel Edison to kompletny komputer wielkości zbliżonej do znaczka pocztowego. Ma 2-rdzeniowy procesor SoC Atom (500 MHz) i 32-bitowy mikrokontroler Intel Quark (100 MHz), 4 GB pamięci, WiFi, Blutetooth, 1 GB RAM.\n-W wearables najważniejszą sprawą jest prostota obsługi. Od użytkownika nie można wymagać, by przez 10-15 min przygotowywał się do zjazdu montując szereg urządzeń. Kluczowe jest wykorzystanie tego, do czego ludzie już przywykli. U nas rolę czujników ruchu ciała spełnia właśnie smartfon użytkownika. Oczekujemy tylko, by narciarze trzymali telefon w kieszeni piersiowej kurtki narciarskiej, żebyśmy mogli zebrać informacje o ruchach tułowia – mówi Marcin Kawalski, szef zespołu\nTrzymamy kciuki za rodaków. Dostając się do finału automatycznie wygrali 50 tysięcy dolarów nagrody oraz zostali objęci opieką wybitnych mentorów na czele których stanął Guy Kawasaki (m.in. były doradca Google, i główny ewangelista Apple) oraz Steve Blank (wybitny autorytet wspierający scenę startupową w Dolinie Krzemowej). Już 3 listopada w San Francisco poznamy zwycięzców, którzy ruszą na podbój nowego rynku elektroniki noszonej. Jesteśmy na miejscu w USA i na bieżąco będziemy was informowali o przebiegu finałowej rozgrywki.\nWięcej informacji o konkursie Make it Wearable znajdziesz tutaj


Apel o lepszą opiekę nad matką w trudnej ciąży | Krajowy Ośrodek Duszpasterstwa Rodzin\nApel o lepszą opiekę nad matką w trudnej ciąży\nOpublikowano: 2017-07-04 10:43:46 r.\n„Niezbędna jest lepsza opieka nad matką będącą w trudnej ciąży” – zwraca uwagę przewodniczący Zespół Ekspertów ds. Bioetycznych KEP abp Henryk Hoser. Zwrócił też uwagę na konieczność podjęcia troski wychowawczej o chore bądź niepełnosprawne dzieci, które po urodzeniu są opuszczane przez rodziców.\nW czasie posiedzenia 30 czerwca Zespół zajął się kwestią oceny istniejącego prawa oraz inicjatyw legislacyjnych chroniących ludzkie życie we wszystkich stadiach jego istnienia.\nPo obradach Zespołu abp Hoser podkreślił w rozmowie z KAI, że ludzkie życie ma swoją bezwzględną wartość w każdym okresie i w każdy stanie. By je chronić, potrzeba nie tylko koncentrować swoje wysiłki na tworzeniu właściwych regulacji prawnych.\n„Równie istotne jest zapewnienie fachowej pomocy kobietom w trudnej ciąży oraz osobom chorym, czy kalekim. Jednym z rozwiązań może być działalność hospicjów perinatalnych, które są na wysokim poziomie kompetencji i mogą skutecznie pomagać zarówno przed jak i po urodzeniu chorego dziecka” – zwrócił uwagę abp Hoser.\nWspomniał również o konieczności podjęcia troski wychowawczej o chore, bądź niepełnosprawne dzieci, które po urodzeniu są opuszczane przez rodziców.\nZespół dyskutował też nad nowelizacją kodeksu karnego. Zwrócono uwagę na konieczność doprecyzowania art. 240, który nakazuje pod karą więzienia zgłaszanie do organów ścigania przypadków wynikających z popełnienia czynu zabronionego, zdefiniowanego w zbiorze ustanowionego w Polsce prawa.\n„Trzeba wyjaśnić, jak ten przepis ma się do pewnych zawodów, takich jak lekarze, adwokaci, dziennikarze, które zawierają pojęcie tajemnicy zawodowej” – stwierdził abp Hoser. Zwrócił również uwagę, że kwestią do dyskusji jest sytuacja, w której ofiara czynu karalnego nie życzy sobie, by dana sprawa wyszła poza obszar intymności jej życia, a więc była rozpatrywana przed organami ścigania i trybunałami sądowymi.


Powiat 22.02.2019, 14:15\nWnikliwa analiza zapisu monitoringu pozwoliła pszczyńskim policjantom wskazać osobę podejrzewaną o uszkodzenie panelu sterującego jednym ze stanowisk na myjni samochodowej. Porównując klatkę po klatce, policjanci ustalili czas popełnienia przestępstwa i sposób postępowania sprawcy. Okazało się, że nieznajomy chcąc wyładować swoją złość na szklanym ekranie urządzenia uderzył w niego kilkukrotnie pięścią. Doznał urazu dłoni i właśnie wynikająca z tego niesprawność doprowadziła kryminalnych do 28-latka.\nJak podkreślają policjanci, była to mozolna praca. Przeglądanie tego, co zapisały zamontowane w pobliżu zdarzenia kamery wymagało nie lada cierpliwości. Opłaciło się jednak, bo z pozoru nieistotny fakt okazał się kluczowy dla sprawy.\nNa zapisie monitoringu było bowiem widać, jak ten sam mężczyzna, w zależności od poddawanego analizie czasu i miejsca, posługiwał się w różny sposób prawą ręką.\nDzisiaj 28-latek jest już po zarzutach. Przyznał się do uszkodzenia kosztownego wyposażenia myjni. Tłumaczył swoje postępowanie potrzebą rozładowania napięcia wynikającego z jego tymczasowych problemów osobistych.\nJuż wkrótce o jego dalszym losie zdecydują sąd i prokurator. Należy pamiętać, że kodeks karny w takich przypadkach przewiduje nawet do pięciu lat więzienia.


Kalendarz 2016 - Kalendarz Świąt\nKalendarz na 2016 rok z oznaczonymi świętami będącymi dniami wolnymi od pracy\nPoniżej znajduje się kalendarz na rok 2016 z zaznaczonymi polskimi świętami państwowymi będącymi dniami wolnymi od pracy. Aby zobaczyć jakie święto kryje się pod czerwonym kwadratem, zatrzymaj na nim na chwilę kursor myszy.\nDni Wolne (Święta Państwowe) w 2016 roku\n15 sierpnia (poniedziałek) - Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny\nDługie weekendy w 2016 roku z pominięciem świąt, które co roku wypadają w tym samym dniu tygodnia (np. Wielkanoc - niedziela)\nNowy Rok wypada, wypada w piątek więc mamy trzy dni na odpoczynek po szaleństwach sylwestrowych.\nŚwięto Trzech Króli (6 stycznia) wypada w 2016 roku w środę więc trzeba by wziąć wolny poniedziałek i wtorek lub czwartek i piątek aby przedłużyć sobie weekend.\n1 maja wypada niestety w niedzielę ale za to 3 maja we wtorek. Biorąc wolny poniedziałek (2 maja) otrzymujemy 4-dniowy długi weekend.\n15 sierpnia to poniedziałek, a więc mamy trzy dni wolnego.\n1 listopada wypada w 2016 w piątek - mamy trzydniowy długi weekend.\nBoże Narodzenie w 2016 obchodzimy w niedzielę i poniedziałek - znów bez brania wolnych dni mamy trzy dni na odpoczynek.