Uroczystość pożegnania abiturientów\nChyba nie zdawaliśmy sobie sprawy jak aktywnie spędziliśmy te 4 lata w szkole. Najpierw uhonorowani zostali świadectwami z paskiem najlepsi uczniowie: Mateusz Brzuchalski, Monika Dorawa, Karol Kłonczyński, Karol Kuzimski, Mateusz Muzolf, Wiktoria Sieracka (IVa), Alicja Biłoszewska, Zuzanna Grabowska, Adrianna Jankierska, Oliwia Susek (IVb). Następnie najwytrwalsi w chodzeniu do szkoły (2 semestr): Mikołaj Klaman, Mateusz Muzolf, Hubert Rudnik, Wiktoria Sieracka, Oliwia Leśniak, Przemysław Pieczka, Jakub Świś, Mateusz Bołkowski. Sokolniczka dla najlepszego absolwenta w roczniku powędrowała do rąk Mateusza Muzolfa, a Drzewko Frekwencji w ręce Huberta Rudnika (jak On to zrobił – 100% frekwencji przez 4 lata?). Nagroda za najwyższą średnią w 2 semestrze Stowarzyszenia Pro Scholae trafiła do rąk Moniki Dorawy (Mateusz, w myśl regulaminu, nie mógł jej otrzymać, gdyż jest stypendystą prezesa RM). Trzy równorzędne nagrody za najlepsze wyniki uzyskane z przedmiotów zawodowych trafiły w ręce Zuzanny Grabowskiej, Alicji Biłoszewskiej, Adrianny Jankierskiej. Były to stypendia Rady Krajowej Związku Leśników Polskich w Rzeczypospolitej Polskiej, które wręczył Pan Krzysztof Jasieniecki przewodniczący RKZLP w RP Regionu Pomorskiego w Toruniu (za najwyższą średnią ocen z przedmiotów zawodowych z czterech lat).\nPotem nastąpiły długie pożegnania z poszczególnymi agendami i ich opiekunami. Były to: Drużyna Umiejętności Leśnych (Kamil Szarmach), Klub Miłośników Etycznego Łowiectwa (Karol Lis), Koło Fotograficzne (Mirosław Kłosowski), konkurs ekologiczny „O Złote Kocanki Piaskowe” (Mariola Wenda), krwiodawstwo i działalność czerwonokrzyska (Piotr Kiersznicki), język niemiecki (Lucyna Chylewska), OWiUR (Jolanta Wencel), Poczet Sztandarowy (Arkadiusz Gostomski), Samorząd Uczniowski (Lidia Nurczyńska), sokolnicy (Mariusz Nowogrodzki i Aleksander Redlarski), sport: biegi na orientację (Anna Grzywacz, Jolanta Wencel), strzelectwo pneumatyczne (w imieniu Feliksa Kozery – Janusz Zieliński), tenis stołowy (w imieniu Feliksa Kozery – Janusz Zieliński), gry zespołowe (Anna Grzywacz, Jacek Jeziorski, Piotr Kiersznicki, Karol Wolszleger), orkiestra (Mirosław Pałczyński). Żegnany przez Adriana Talaśkę sygnalista Wiktor Jaroszewski przypomniał nam początki nauki swojej nauki gry na rogu i sylwetkę Profesora Piotra Grzywacza. Wszyscy wyróżnieni zostali nagrodzeni fanfarami.\nZnaczna część rodziców otrzymała z rąk wychowawców klas listy gratulacyjne. Podziękowania otrzymali wychowawcy grup w internacie oraz wychowawcy klas, którzy wspólnie odsłonili tableau, wykonane przez pana Krzysztofa Olszewskiego. Tableau swoją oryginalnością wzbudziło, i wzbudza do tej pory, powszechne zainteresowanie. Delegacja 4-klasistów zapaliła znicze i złożyła wiązankę kwiatów pod tablicą poświęconą pamięci patrona szkoły Adama Loreta. Obecny samorząd szkolny ciepłymi słowami pożegnał wszystkich kończących szkołę, którzy tradycyjnie już otrzymali sadzonki świerka. Zuzia Grabowska, Joanna Rekowska oraz Piotr Jendrzyński pożegnali młodszych kolegów oraz nauczycieli.\nKrótki koncert orkiestry zwieńczył uroczystość., potem już tylko wręczenie świadectw i nagród w klasach, wzruszenie, łzy i wspomnienia podczas popołudniowych spotkań. Było co wspominać, poza nauką przemierzaliśmy rowerami Bory Tucholskie, wiosłowaliśmy po Brdzie i Wielkim Kanale Brdy, wyjeżdżaliśmy do kina i do Opery Nova w Bydgoszczy, poznawaliśmy przyrodę i kulturę Podlasia, z Puszczą Białowieską włącznie, przemierzaliśmy sudeckie i bieszczadzkie szlaki, spacerowaliśmy uliczkami Pragi.\n26 kwietnia był pięknym, słonecznym dniem, trochę wesołym, trochę smutnym, odrobinę nostalgicznym, ale też budzącym lekką nutkę niepokoju o najbliższą i tę troszkę dalszą przyszłość. Życzymy Wam samego dobra i wyboru przyjaznych Wam ścieżek. My, pozostając, wierzymy, że Wasza aktywność i ciekawość świata udzielą się kolejnym rocznikom.\nJolanta Wencel, Lucyna Chylewska, Piotr Kiersznicki


historycy.org _ Historia sztuki ogólnie _ Trylogia Sienkiewicza\nNapisany przez: ota 16/10/2006, 2:13\nNapisany przez: syrenka 16/10/2006, 8:07\nNapisany przez: mapano 16/10/2006, 20:06\nNapisany przez: ota 17/10/2006, 2:03\nNapisany przez: carantuhill 17/10/2006, 3:55\nNapisany przez: mapano 17/10/2006, 4:06\nNapisany przez: Konstanthinos 17/10/2006, 15:02\nNapisany przez: ota 18/10/2006, 1:06\nNapisany przez: indigo 18/10/2006, 12:58\nNapisany przez: tuxman 18/10/2006, 13:16\nNapisany przez: Coobeck 18/10/2006, 13:27\nNapisany przez: corvinus 18/10/2006, 13:46\nNapisany przez: ota 18/10/2006, 14:22\nNapisany przez: Coobeck 18/10/2006, 14:38\nNapisany przez: ota 18/10/2006, 14:49\nNapisany przez: Coobeck 18/10/2006, 14:58\nDrogi Oto, widzę że mamy identyczny pogląd na sprawę przyczyn zdemoralizowania szlachty (to chyba zgubny wpływ stereotypów zaszczepionych przez Pawła Jasienicę ). Co zaś do Sienkiewicza - w jego obronie mogę powiedzieć tyle, że taki jest już wymóg literatury, którą uprawiał. W książce historycznej często pojawia się posągowo monolityczny przywódca, taki good boy, który przeciwstawia się niecnym knowaniom nikczemnych i który bywa protektorem i opiekunem głównego bohatera. Sienkiewicz wykoncypował sobie - logicznie acz niezgodnie z prawdą historyczną - że to może być król. Tak mu wyszło, w końcu pisał powieść historyczną, a nie rozprawę historyczną. Skoro zaś porwał się na sprawę naszych XVII wiecznych wojen, to raczej nie mógł już - skoro miało to być "ku pokrzepieniu serc" - zaciemniać obrazu i wprowadzać światłocień w stylu "szlachta niekarna, ale to nie do końca jej wina, król jest królem, ale on nie całkiem ok..."\nNapisany przez: ota 18/10/2006, 15:17\nJestem swiadom wplywu jaki na moje poglady wywarl Jasienica - dlatego potwierdzam; rozgryzles moj profil w tej kwestii.\nPotwierdzam tez, ze ostatnim postem w zupelnosci uchwyciles istote tego o czym pisze. Czy jednak w takim razie nie sadzisz, ze jednak mimowolnym winowajca Sienkiewicz moze byc okrzykniety? Bez obaw - NIGDY w konsekwencji nie krzyknalbym - TRYLOGIA NA STOS!\nPS to moj ostatni post za dnia. Nastepny chyba po polnocy. Pozdrawiam!\nNapisany przez: Konstanthinos 18/10/2006, 16:15\nElokwencja mnie powalasz,\nale czy stawiajac na forme nie zgubiles tresci?\nNie. Chciałem tylko pokazać dobre przykłady różnbych postaw Polaków, tak adekwatych i do dzisiejszych, i do "trylogijnych" czasów\nMoze tez troche ironizujesz (moge sie tylko domyslac).\nMówię całkowicie serio.\nTwierdzisz, że "Co do wykoślawiania obrazu narodu - ależ on taki zawsze był i dalej jest itd. itd." Pewnie, że taki jest. Mi nie chodzi o to, ze Sienkiewicz minal sie z prawda.\nMarudzilem na to, ze nie uczynil nas bardziej "dobrymi". Tych zlych zdrdzieckich i sprzedajnych, pijanych i rozkrzyczanych mogloby byc mniej, a tych madrych, zdolnych do poswiecn, godnych by stwiac ich za wzor jak najwiecej. Obraz bylby sztuczny (byc moze, a moze wlasnie nie), jednak mielibysmy piekniejszy stereotyp. Tak to sobie wykoncypowalem.\nMoże i szczytnie sobie koncypowaleś, ale Sienkiewiczowi właśnie chodziło o to, by pokazać "Polakow portret własny". Bez podkolorwywań, retuszy, itp.\nW jednym z programow tv na temat Sienkiewicza slyszalem historie jak chlopi analfabeci czekali caly dzien pod sklepem by doszla gazeta z kolejnym odcinkiem "Potopu" - a gdy doszla sklepikarz czytal im ten odcinek, bo sami nie umieli. Chlopi analfabeci pasjonowali sie historia szlachecka sprzed 250 lat! Dzieki dzielom Sienkiewicza, kazdy co nieco wie o obronie Czestochowy, Chmielnickim, czy upadku Kamienca Podolskiego. Wiekszosc potrafi odroznic Kozaka od Tatara oraz powiedziec mniej wiecej czym sie zapisali w historii Polski.\nI tak było. Trylogia, ale i wszystkie dzieła Sienkiewicza, były dla ówczesnych zarówno połączeniem dramatu, filmu akcji, filmu historycznego, filmu romantycznego, komedii... Czytano to grupami, po dworach, szkołach, pod wsomnianymi sklepami - poczytność była bardzo wielka. A do dziś na Trylogii opiera się nasza wiedza (nasza - Polaków) o tamtych czasach...\nSkądże Mości Panie\nCo do mądrości po szkodzie - zajrzyj może do wcześniejszego do czasów Trylogii o 100 lat Kochanowskiego, do tego wiersza (tytułu nie pomnę) o wielkim najeździe ordy.\nJan Kochanowski "Pieśń piąta. O spustoszeniu Podola"\nA tak wogóle: Ota, wybacz, ale nie rozumiem, o co Ci do końca chodzi. Raz z Twoich postów można wyczytać, że wg. Ciebie Sienkiewicz pokazał naród w żym świetle, a powinien tak, jak było; zaś kiedy indziej - odwrotnie: że pokazał tak, jak było, ale wolałbyś supernaród, który nie z własnej winy ponosi tak wielkie szkody, wojny ipt.\nNapisany przez: ota 19/10/2006, 0:39\nNie pamietam zebym napisal ze chce by Sienkiewicz przedstawil RP taka jaka byla naprawde. Prosze zacytuj!\nUwierz - od POCZATKU calej dyskusji chodzi mi o to by autor Trylogii przedstawil narod LEPSZYM.\nA teraz cos co uswiadomilem sobie w ciagu minionego dnia. Chociaz kilku z Was podjelo duzy wysilek zaden z Was nie przekonal mnie do zmiany mego dziwacznego zdania.\nTymczasem nagle ja SAM zauwazylem ze w moejej teorii "puscilo oczko"-uzywajac damskiej terminologii. Z Sienkiewiczem-popularyzatorem historii podjeto dialog. Mozna tu przeciez wymienic Jasienice ktory uksztaltowal w znacznym stopniu moj punkt widzenia, ale nade wszytsko (bo nawet Jasienica to lektura zbyt ambitna dla wiekszosci ludzi w narodzie) jezeli mowimy tylko o dzielach ktore trafily pod strzechy sa jeszcze... KRZYZACY! Tego samego autora. Przyznaje - tam jestesmy cacy, a film nie ustepuje popularnoscia Trylogii. Pozostaje tylko zastanowic sie czemu nie zadzialal...\nNapisany przez: indigo 19/10/2006, 19:19\nJa bym polemizowal z teza, ze Sienkiewicz uczynil nas lepszymi. Sienkiewicz jako autor na bohaterow swojej powiesci wybieral postacie znane z zrodel, oczywiste jest, ze jako pisarz o rodowodzie pozytywnym staral sie bohaterami swoich dziel uczynic ludzi-wzory. I to mu sie udalo - czasem az za bardzo podajac przyklad Skrzetuskiego.\nAle poza nimi w tle widac galerie typow znajdujacych sie nie do konca po "jasnej stronie mocy". O ile w "Ogniem i mieczem" i w "Panu Wolodyjowskim" brak takich postaci - bo przeciwnik to Kozacy i Turcy, o tyle z "Potopu" co chwila wyzieraja takie postacie. Np. kompanija Kmicicowa - obraz wrodzonego warcholstwa. Oboz pod Ujsciem - wlaczymy relacje z obrad sejmowych to mamy to samo. Kuklinowski i Radziejowski - przyklady narodowych kanalii. Mozna wspomniec takze o takich dwuznacznych postaciach jak Opalinski czy Boguslaw Radziwill. Zdarzaja sie rowniez cale sytuacje, ktore zle swiadcza o Polakach jako o narodzie - kapitulacja pod Ujsciem niemal bez walki, jawna zdrada krola i ojczyzny, liusostwo wobec okupanta. Podobvnie w "Ogniem i mieczem" i "Panu Wolodyjowskim" - jako przyklad niech sluzy znieczulica w narodzie wywolana zagrozeniem kozackim i tureckim.\nPrzyklady te moze sa malo widoczne, ale rownie dobrze oddaja nasz rzeczywisty narodowy charakter. Byc moze nawet lepiej niz "Pan Tadeusz".\nNapisany przez: krzystofer 19/10/2006, 19:42\nMozna wspomniec takze o takich dwuznacznych postaciach jak Opalinski czy Boguslaw Radziwill.\nDlaczego oni byli dwuznaczni ?\nCo można o nich dobrego powiedzieć, co równoważyłoby ich mniej zacne 'zasługi' dla kraju ?\nA do Sienkiewicza - wśród większości Polaków wiedza historyczna jest w małym poważaniu, wystarcza ludziom stereotypowy obraz. Spora w tym zasługa właśnie 'Trylogii'. Z drugiej jednak strony, bez Sienkiewicza nawet i stereotypów by nie było ...\nNapisany przez: indigo 19/10/2006, 19:46\nDlatego traktuje te postacie dwuznacznie gdyz:\n- jesli chodzi o Opalinskiego - jego satyry stanowia niezly dokument epoki, wykonywal wazne misje dyplomatyczne\n- Radziwill - znakomity wodz - np. Beresteczko, rowniez dyplomata, jeden z inicjatorow uwolnienia Jana Kazimierza w niewoli francuskiej\nNapisany przez: syrenka 19/10/2006, 21:57\nOta, z całym szacunkiem, ale ta dyskusja, którą z takim uporem próbujesz wzniecić jest nieco wydumana, żeby nie powiedzieć - na siłę...\nma być Twoja puenta, to proponuję Ci nastepujące rozwiązanie - weźmij w rękę pióro gęsie dobrze zaostrzone, papieru zwojów cztery i sam daj się ponieść sarmackiej Muzie.\nJednym słowem - napraw to co Twoim zdaniem Sienkiewicz spieprzył. Kto wie - może dostąpisz zaszczytu znajdowania się na giertychowskiej liście lektur. Wszak on lubi kiedy ktoś w sposób zacny, dobry i jedynie słuszny pisze o Polsce i Polakach...\nNapisany przez: ota 20/10/2006, 1:38\nSyrenka, jako zes kobieta to jeszcze dwa zdania Ci poswiece; mianowicie: Na Twoj gniew (wydumany badz co badz) palcem nie kiwne. Daruje Cie zdrowiem zebys sobie mogla o ocie rozmyslac!\nIndigo! nie napisalem ze Sienkiweicz UCZYNIL nas lepszymi tylko CHCIALBYM zeby nas takim uczynil. No coz, tak czy siak, sam powoli trace przekonanie czy mialoby to jakikolwiek sens. Jeszcze raz przpominam dlaczego - z powodu Krzyzakow. Swoja droga co innego teraz zaczyna mnie interesowac - z jakiego to powodu Trylogia (ta ksiazka i ta filmowa zarazem) okazala sie bardziej sugestywna i wbila w swiadomosc ludzi niz Krzyzacy (znowu chodzi mi i o ksiazke i o film). Oto jest pytanie? Czy zadecywdowala tu "dlugosc" dziela, czy fakt, ze - jak twierdza krytycy - Sienkiewicz - znawca Paska - tak swietnie potrafil skopiowc jego styl wypowiadania sie, a w Krzyzakach jego styl jest po prostu sztuczny i niewiarygodny?\nNapisany przez: syrenka 20/10/2006, 11:28\nOch, nie gniew. Mnie to śmieszy\nA co do Twojego ostatniego pytania to może konfiguracja romansowa młodzieniec-dwie dziewoje (Krzyżacy) okazała się mniej atrakcyjna od konfiguracji dziewoja-dwóch młodzienców (Trylogia)\nA tak serio to ja się nie dziwię, że Trylogia bardziej przemawia do czytelników niż "Krzyżacy". I z tą stylistyką też masz zapewne racje - że w "Krzyżakach" była bardziej sztuczna.\nAcz jako (wciąż niedoszła) polonistka muszę napisać, że język Sienkiewicza, mimo wnikliwej analizy Paska i innych pamiętników XVII-wiecznych, nie był doskonałą kopią języka sarmackiej szlachty...\nNapisany przez: Coobeck 20/10/2006, 12:44\nAcz jako (wciąż niedoszła) polonistka muszę napisać, że język Sienkiewicza, mimo wnikliwej analizy Paska i innych pamiętników XVII-wiecznych, nie był doskonałą kopią języka sarmackiej szlachty... (Syrenka)\nZa co chwała bogom, bo więksość by tego przeczytać ze zrozumieniem nie potrafiła\nNapisany przez: syrenka 20/10/2006, 13:06\nA tak to czyta ze zrozumieniem, Twoim zdaniem?\nNapisany przez: adamos2006 20/10/2006, 13:20\nZauwazacie pewna prawidlowosc u Sienkiewicza?We wszystkich jego dzielach fabula jest bardzo podobna.Jest wielka milosc,z takich co to gory przenosi,jest motyw porwania[Danusia,Ligia,Olenka,Baska,Helena,Nel],w tle wazne wydarzenia historyczne[Grunwald,Potop,przesladowania chrzescijan,powstanie Chmielnickiego,powstanie Mahdiego]i koncowy happy end.Nie wiem tylko czemu Sienkiewicz wylamal sie z tego schematu w "Krzyzakach".Czy musial usmiercac Danuske?Az sie prosilo by ja Zbyszko uratowal,zyliby dlugo i szczesliwie,dajac przy okazji Jagielle co jakis czas kolejnego rycerza...A co do Trylogii.Czyta sie to przyjemnie.Nie wymagajmy od niej zbyt wiele.Nie jest to przeciez ksiazka historyczna,raczej przygodowo-historyczna.Wiadomo tez jaki cel miala spelnic.Po rezygnacji i zniecheceniu spowodowanymi upadkiem powstania styczniowego miala "pokrzepic serca"...Musze konczyc.\nNapisany przez: Coobeck 20/10/2006, 13:28\nA tak to czyta ze zrozumieniem, Twoim zdaniem? (Syrenka)\nTak. Bo obecnie, jeśli już ktoś weźmie Trylogię do ręki, to dlatego ze sam tego chce, a nie dlatego ze lektura szkolna (bo lektury załatwia się dzisiaj filmami). I gdyby była pisana oryginalną polszczyzną szlachty, to byłaby trudniejsza w odbiorze - ergo mniej byłoby tych chętnych do czytania. Co to za przyjemność - czytać coś, co jest pisane staropolszczyzną której się nie rozumie?\nZauwazacie pewna prawidlowosc u Sienkiewicza?We wszystkich jego dzielach fabula jest bardzo podobna.Jest wielka milosc,z takich co to gory przenosi,jest motyw porwania (Adamos)\nBo taki jest archetyp powieśc historyczno-przygodowej. Cóż to, u Bunscha jest inaczej, u Dumasa?\nNapisany przez: syrenka 21/10/2006, 0:00\nCoobecku złoty! To było tak ogólnie na temat czytania ze zrozumieniem - obojętnie czy Trylogię, czy "Kod Leonarda da Vinci" czy zadania z matematyki\nCo do archetypu powieści historyczno-przygodowej, to fakt - Sienkiewicz niczego nowego nie wymyślił, a chwilę przed nim w ten deseń pisywał też seryjnie (albo: popełniał książki, bo to lepsze określenie chyba...) Kraszewski...\nNapisany przez: ota 21/10/2006, 1:14\nJa od siebie musze dodac, ze z ksiazek Sienkiewicza najbardziej cenie Trylogia i W pustyni i w puszczy. Ale nie decyduja tu wzgledy jego umiejetnosci dostosowania stylu do epoki bo mam za malo wiedze bym mogl to ocenic. Lubie po prostu wiek XVII i XIX. Uwazam zreszta, ze W pustyni i w puszczy to istny kunszt literatury przygodowej. Sienkiewicz zrownal (o ile nie przescignal) samego Verne - ktorego jestem fanem!\nInnymi slowy - caly ten gornolotny temat nie okazal sie jalowy. Troche sobie porozmyslalem rozmawiajac z Wami i zauwazylem, ze jest w naszej literaturze "dialog dla mas" o zaletach narodu (czasami zaletach zmyslonych (!); ale dla mnie liczy sie sam fakt ich zaistnienia w literaturze i tym samym wplyw na odbiorcow), chociazby tylko Sienkiewicza z Sienkiewiczem. I tylko wciaz nie rozumiem - skad u nas ten samokrytyczny stereotyp? Dlaczego jedna Trylogia przytlacza wszystko inne?\nNapisany przez: syrenka 21/10/2006, 17:17\nQUOTE(ota @ 21/10/2006, 2:14)\nI tylko wciaz nie rozumiem - skad u nas ten samokrytyczny stereotyp? Dlaczego jedna Trylogia przytlacza wszystko inne?\nNo i właśnie całe dwie strony postów nie przekonały Cię jeszcze, że to chyba tylko Twoje zdanie.\nJaki samokrytyczny? I jaki stereotyp? I skąd na miłość Boską w Tobie przekonanie że Trylogia przytłacza wszystko inne???????\nNapisany przez: OverHaul 21/10/2006, 19:54\nNie czytałem całego tematu więc wypowiem się tylko na ten post. Jak to przytłacza inne dzieła Sienkiewicza? A Quo vadis, przetłumaczone na największą ilość języków, po której (nie za którą) Sienkiewicz dostał nagrodę Nobla? A W pustyni i w puszczy, jest przecież lekturą szkolną, bardzo zresztą znaną. Wymieniać dalej? Trylogia jest znana, OK, ale nie tylko ona.\nNapisany przez: syrenka 21/10/2006, 20:15\nMałe sprostowanie - nie za Quo vadis Sienkiewicz dostał Nobla... Tzn nie tylko za to.\nNapisany przez: Lukasz Kaminski 21/10/2006, 20:31\nKrótko pisząc myslę podobnie. Podobnie stało się z Neronem, którego postrzegamy przez pryzmat "Quo Vadis". Lub raczej postrzega - ogół, który nie studiując historii, nie jest w stanie dotrzeć do prawdziwego jego wizerunku... Smutne\nNapisany przez: OverHaul 21/10/2006, 21:21\nAleż syrenko, ja zaznaczyłem, że nie za Quo vadis Sienkiewicz dostał nagrodę Nobla, tylko po Quo Vadis.\nWiem, że dostał ją za całokształt twórczości\nNapisany przez: ota 22/10/2006, 2:24\nW sumie - fakt. Warto by sie upewnic co inni mysla, czy dostrzegaja raczej negatywne czy poztywne stereotypy plynace z Trylogii. Ja opieralem sie na rozmowach ze znanymi mi ludzmi i z gory przyjalem ze ich zdanie jest usrednieniem opinii ogolu. Czy istnieje mozliwosc dokleic do tematu ankiete? Kazdy kto chcialby sie wypowiedziec moglby jednoczesnie zaglosowac.\nNapisany przez: Konstanthinos 22/10/2006, 9:41\nJa widzę w Trylogii głównie te dobre stereoptypy i zachowania - wszak tych jest więcej. Trylogia pokazuje, że nawet, gdy jest tak źle, ze wydaje się, ze gorzej być nie może, gdy wsystko juz przepadło, że wtedy zawsze znajdzie sie ktoś, kto, porywajac za sobą innych, da przkład, i uratuje państwo. A w czasach zaborów takie myślenie było bardzo potrzebne.\nNapisany przez: ota 23/10/2006, 0:55\nZ pewnoscia masz duzo racji, zreszta nieraz slyszalem takie wypowiedzi z ust ludzi; ale przyznam ze ich nie lubie. Powiadamy o sobie, ze jestesmy narodem "ktory w trudnych chwilach sie jednoczy". Ale po pierwsze - uwazam, ze wszyscy ludzie bez wzgledu na nardoowosc jednocza sie w trudnych czasach (jak trwoga to nie tylko do Boga ale i do grupy, w ktorej przeciez razniej), a po drugie - zawsze mnie denerwuje, ze w naszej hsitorii tak lawto doprowadzamy do trudnych sytuacji w ktorych solidarnosc jest potrzebna. Wole szczescliwych indywidualistow, niz zgnebione "stada" (przepraszam ze tak brzydko to okreslilem, ale nie moglem znalezc ladnijeszego slowa).


W poszukiwaniu SlowLife: Chleb marchwiowy w Listopadowej Piekarni\nAmber 10 listopada 2015 21:12\nPyszne obie wersje!\nJa też wole zakwasowce, ale te chleby J. Lahey'a lubię szczególnie.\nDziękuję za listopadowe wypiekanie. Masz rację, wspólnie pieczony chleb dodatkowo smakuje !\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 07:33\nDziękuję. Po tym chlebie też polubię chleby J. Lahey'a:-). Wspaniały jest.\nKamila 10 listopada 2015 21:19\nFantastyczne listopadowe wypieki!\nDziękuję za kolejne wspólne spotkanie!\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 07:34\nDziękuję Kamila, piękne chleby upiekliśmy w listopadzie!\nNika 10 listopada 2015 22:42\nPięknie wyrośniety chlebuś! Dziekuję za wspólne pieczenie!\nNika, ja też dziękuję!\nMama dżunglowca 10 listopada 2015 23:45\nTen chlebek z sokiem wygląda przepysznie!\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 07:35\nI jest przepyszny! A ten kolor dodaje mu masę uroku.\nUrszula - Proste potrawy 11 listopada 2015 08:32\nChleb świetny w wyglądzie i smaku, a ten na zakwasie mnie zaintrygował, dziękuję za wspólne pieczenie :)\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 10:52\nDziękuję, nasz listopadowy chleb jest wspaniały.\nMałgosia i Piotr 11 listopada 2015 08:35\nElu - zaglądając do Ciebie cały czas miałam z tyłu głowy myśl "czy Ela zmieni drożdże na zakwas ?" Gdy czytałam początek posta pomyślałam...jaka szkoda, że nie ;D A potem takie miłe rozczarowanie. Przyznam, że liczyłam na wersję na zakwasie i chętnie skorzystam z Twojego udanego eksperymentu :) Oba chleby piękne. Dziękuję Ci za wersję zakwasową i wspólny czas w Piekarni :) Uściski M.\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 10:54\nAch, Małgosiu, bardzo dziękuję:-). Wersję na zakwasie bardzo polecam, mimo że jest szarobura.\nJswm 11 listopada 2015 11:46\nOba piękne, choć w tym zakwasowym jakby mniej widać marchewkę? Ja też piekląm ale nie miałam jak wysłać linku na czas :)\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 12:26\nMniej widać marchewkę, bo użyłam zaczynu żytniego i chleb jest trochę szarobury, ale za to smak...\nUnknown 11 listopada 2015 14:34\nW poszukiwaniu Slow Life 11 listopada 2015 20:17\nDorota "Moje Małe Czarowanie" Owczarek 11 listopada 2015 16:13\nPiękne bochny oba, dziękuję za wspólne wypiekanie i do następnego :-)\nWiewióra 11 listopada 2015 16:22\nmimo kombinacji smakowicie Ci się upiekł! dzięki za wspólne pieczenie :)\ntofka 12 listopada 2015 07:45\nŁadnie, ładnie i też lubię bardziej zakwasowe chleby, ale czasem trzeba zgrzeszyć :) Dzięki za wspólne pieczenie :)\nW poszukiwaniu Slow Life 12 listopada 2015 09:38\nCałkiem miło było tak grzeszyć:-). dziękuję i pozdrawiam!\nKonwalie w kuchni 12 listopada 2015 13:38\nTo chyba pierwszy chleb w Piekarni, który smakował wszystkim.:)\nPodobnie jak Twoja rodzina nie lubię rodzynek, ale w tym chlebie zupełnie mi nie przeszkadzały.\nPysznie było znów razem piec.:)\nW poszukiwaniu Slow Life 12 listopada 2015 17:34\nRzeczywiście i świadczy to pewnie o jego niezawodności i doskonałym smaku. U wszystkich same superlatywy:-). Pysznie i bardzo kolorowo było razem piec.\nAgnieszka - Polska Zupa 14 listopada 2015 13:01\nOba chleby świetne, chociaż widać różnicę. Dziękuję za wspólne pieczenie. Pozdrawiam :)\nW poszukiwaniu Slow Life 15 listopada 2015 12:13


ZIRKONA 7170-0597 system montażowy do ściany z VESA 75 x 100 mm\nRegulowany system montażowy Zirkona montowany na ścianie\nKompletny system montażowy dedykowany do dużych monitorów, tabletów i stacji dokujących montowany na ścianie. Mocowanie może zostać wykorzystane w autach, w domu, ciężarówkach, karetkach oraz wiele innych. Ruchomy, łatwo regulowany w zakresie 360 stopni oraz w zakresie regulacji w dół o 135 stopni. Zawiera podstawę montażową z otworami 75 mm oraz 100 mm VESA. Przed montażem należy zapoznać się z instrukcją instalacji.\nPodstawa stalowa o bokach 4" x 5" (10.2 cm x 12.7 cm) z otworami montażowymi 3" x 4" (7.6 cm x 10.2 cm)\n7170-0597 - Instrukcja montażu


Praktyki wakacyjne, staż, aplikacja – ścieżka kariery prawnika - Prawnicze Targi Praktyk i Pracy\nPraktyki wakacyjne, staż, aplikacja – ścieżka kariery prawnika\nRozmowa z Magdaleną Świtajską, aplikantką adwokacką z kancelarii Wardyński i Wspólnicy.\nJak trafiłaś do kancelarii Wardyński i Wspólnicy?\nMagda Świtajska: Pod koniec czwartego roku studiów złożyłam CV do kilku wybranych kancelarii. Wkrótce kancelaria Wardyński i Wspólnicy zaprosiła mnie na całodniowy assessment. To był prawdziwy maraton. Zadania były rozmaite: rozwiązywanie kazusu z wybranej dziedziny prawa, praca w grupie, układanie sterty maili według ich ważności, prezentacja w języku angielskim przed native speakerem… Po paru dniach dostałam telefon, że zostałam przyjęta.\nZaproponowano mi miesięczną praktykę wakacyjną w Zespole Prawa Pracy. Dostałam się też na praktykę w innej kancelarii, którą miałam rozpocząć po zakończeniu praktyk w kancelarii Wardyński i Wspólnicy, ale ostatecznie sprawy potoczyły się inaczej.\nW czasie praktyk od razu zostałam rzucona na głęboką wodę. Pamiętam doskonale, że na początku zostałam zaangażowana w sprawę procesową znajdującą się na etapie egzekucji, którą zresztą udało się wygrać. Zupełnie nie spełniły się więc moje obawy, że praktyki wakacyjne polegają na parzeniu kawy, drukowaniu dokumentów czy porządkowaniu akt. Od pierwszego dnia miałam poważne zadania merytoryczne, dzięki czemu bardzo szybko się wdrożyłam i zaznałam prawdziwej prawniczej pracy.\nPrzed zakończeniem praktyk usłyszałam, że kancelaria jest zainteresowana przedłużeniem naszej współpracy. Dlatego ostatecznie nie trafiłam na te drugie praktyki, choć ze strony kancelarii miałam zielone światło. Stwierdziłam jednak, że nie ma sensu przenosić się na moment gdzie indziej, skoro chcę zostać tutaj na dłużej. Od tamtej chwili minęło już prawie 3,5 roku.\nJak Ci się udało pogodzić pracę ze studiami?\nTo akurat nie było trudne, choć studiowałam nie w Warszawie, tylko w Toruniu, i to na studiach dziennych, a pracę magisterską pisałam z prawa handlowego, czyli na temat zupełnie niezwiązany z pracą w kancelarii. Na szczęście na piątym roku nie mieliśmy już dużo zajęć, a wykładowcy godzili się na to, by zaliczać ćwiczenia np. zdając egzamin lub pisząc jakąś pracę, bez wymogu obecności. Co jakiś czas musiałam jedynie wziąć dzień urlopu, żeby pojechać zdać egzamin lub spotkać się z promotorem w sprawie obrony pracy. Na szczęście moja uczelnia okazała się przyjazna studentom, którzy nie czekają do zakończenia studiów ze zdobyciem doświadczenia zawodowego.\nOczywiście też. Było przecież jasne, że jestem studentką i muszę skończyć studia, żeby zostać prawnikiem i móc się dalej rozwijać z korzyścią dla obu stron. Nie było z tym żadnych problemów. Zresztą czasy, w których na studiach tylko się studiowało, chyba powoli odchodzą w niepamięć. Jeżeli ktoś kończy studia i w CV ma pusto, to coraz częściej odpada w przedbiegach. I uczelnie, i kancelarie to wiedzą, dlatego udało się to gładko pogodzić.\nRozumiem, że po podjęciu stałej współpracy zakres Twoich obowiązków się zwiększył.\nTak naprawdę to była kontynuacja moich zadań z okresu praktyk, a potem stażu, w tym znanych mi spraw i klientów, dla których pracowałam. Oczywiście zakres mojej odpowiedzialności i specjalizacji zwiększał się stopniowo. Od początku byłam jednak pełnoprawnym członkiem zespołu.\nCzy pracowałaś też w innych zespołach w kancelarii?\nMoja sytuacja była dość wyjątkowa, bo zwykle stażysta, przynajmniej w naszej kancelarii, w czasie rocznego stażu odwiedza 3-4 zespoły. W ten sposób ktoś, kto nie ma jeszcze doświadczeń zawodowych, może zorientować się w specyfice pracy i być może odnaleźć się w całkiem niespodziewanej dla siebie specjalizacji. Tymczasem ja przed stażem, a po praktykach wakacyjnych, przez prawie rok pracowałam jako studentka. Staż można bowiem zacząć dopiero po zakończeniu studiów. Po tym czasie wiedziałam już, że chcę się zajmować prawem pracy. Kancelaria i moi przełożeni doskonale to rozumieli, stąd też staż spędziłam w całości Zespole Prawa Pracy.\nZespół ten ma zresztą tę zaletę, że prowadzi wiele spraw interdyscyplinarnych, choćby procesy. To nie są tylko procesy odwoławcze z wypowiedzeń i rozwiązań, ale też sprawy o roszczenia z tytułu wypadków przy pracy, postępowania administracyjnoprawne w sporach z Państwową Inspekcją Pracy. Od początku miałam więc bardzo dużą różnorodność zadań, mimo pracy w jednym zespole.\nA jaka jest atmosfera?\nZaletą tej kancelarii jest to, że tutaj stażystę czy praktykanta naprawdę traktuje się poważnie. Z opowieści znajomych wynika, że to nie jest norma. Tutaj, mimo braku wcześniejszego doświadczenia zawodowego, praktykant czy stażysta nie dostaje wyłącznie zadań pomocniczych czy porządkowych, ale pod okiem profesjonalistów ma możliwość wykonywać prawdziwą prawniczą pracę. Dobre jest też to, że jest wiele spraw interdyscyplinarnych, stąd często ma się kontakt z prawnikami z innych zespołów, dzięki czemu można szybko poznać ludzi, mimo że kancelaria jest spora. Wpływa to pozytywnie na budowanie atmosfery pracy i poczucie, że jest się częścią firmy.


Noclegi-Apartamenty Bażancia Chatka - Устронь, в Устронь (ul. Bażantów 62)\nCieciora zapytał(a) o nocleg 1 dzień temu\nApartament 2-osobowy от 65 zł / человек 1 Посмотреть Спросите о ночлеге\nNasza rodzinna firma oferuje Państwu dobre noclegi w rozsądnej cenie. Zapraszamy\ndo Bażanciej Chatki – pastelowego domku który jest umiejscowiony w spokojnej, malowniczej okolicy pośród lasów świerkowych i jodłowych. Dom naszych marzeń stoi na wzniesieniu z pięknym widokiem na góry – od południa na Czantorię, od wschodu na Równicę. Cudowne zapachy przyrody sprawią, że nie będziecie chcieli opuszczać tego miejsca. Usiądźcie na tarasie i spójrzcie jak wiewiórki przemykają w konarach pobliskiego orzechowca.\nWygoda naszych gości jest dla nas również ważna. Dajemy Wam to co sami lubimy najbardziej – duże, przestronne, jasne pokoje z eleganckimi łazienkami. W galerii znajdziecie Państwo najnowsze zdjęcia. Jak twierdzą nasi goście, zdjęcia nie oddają urokliwej atmosfery jaka tu panuje. W każdym pokoju znajduje się telewizja hotelowa LCD oraz dostęp do bezpłatnego Internetu bezprzewodowego (WiFi). Rodzinna atmosfera, wieczorne rozmowy przy kominku, spacery alejkami wiodącymi przez przepiękną okolicę oraz wiele innych atrakcji jest dla Was. Zapraszamy!\nOбъект в базе с: 2012-10-22


Stołek ważniejszy od pieniędzy - Dziennik Wschodni\nStołek ważniejszy od pieniędzy\nRolnicy z Piask są oburzeni. Gmina zrezygnowała ze szkoleń dla nich, tylko dlatego, że nie dostała stanowiska w Zarządzie Fundacji, która je nadzoruje.\n– Myślą tylko o sobie i nie lubią, kiedy ktoś inny robi coś dobrego dla gminy. Bo wtedy bledną ich własne dokonania – uważa Krzysztof Kłos, rolnik, który w ubiegłym roku wziął udział w kursie komputerowym.\n– To skandal, nawet nie zapytali nas o zdanie, a działają na naszą szkodę – oburza się pan Andrzej, rolnik z Piask.\nPonad rok temu grupa sponsorów powołała Fundację Nasza Nadzieja. Za jej pośrednictwem przy współpracy z gminami sfinansowała pierwsze szkolenia komputerowe dla rolników, między innymi w gminach Piaski, Mełgiew, Trawniki i Milejów. Te działania spodobały się Fundacji Programów Pomocy dla Rolnictwa FAPA w Warszawie, która na kontynuację działań dała im blisko 450 tys. zł. Ale teraz z tej puli nic nie trafi do Piask. Radni tej gminy podjęli bowiem uchwałę o wystąpieniu z fundacji, gdyż nie zaproponowano im stanowiska w zarządzie.\nNieważne było dla nich, że fundacja już przeszkoliła w gminie kilkudziesięciu rolników z obsługi komputera i Internetu. Nawet to, że podjęto przygotowania do naboru na kolejne kursy, m.in. agroturystyczne i biznesowe.\n– Nasz przedstawiciel nie zmieścił się w zarządzie, choć było tam miejsce dla rodziny prezesów. Tak nie może być, że nie mamy tam swoich reprezentantów – wyjaśnia Ryszard Siczek, burmistrz Piask. Zapowiada utworzenie własnej fundacji, która będzie pozyskiwać unijne pieniądze.\nWładze fundacji rozkładają ręce. – Wydawało mi się, że nasze działania będą łączyć gminy, ale samorządowcy z Piask nie działają w interesie rolników – mówi Marek Gieleta przewodniczący Rady Fundacji. – Trawniki i Głusk też nie mają w obecnym zarządzie swych przedstawicieli,


Minister Witold Waszczykowski w „Sygnałach dnia” w Polskim Radiu\nW rozmowie z redaktorem Markiem Wałkuskim szef polskiej dyplomacji podsumował swoją dwudniową wizytę w Waszyngtonie, gdzie spotkał się m.in. z sekretarzem stanu USA Rexem Tillersonem.\n– Kwestia katastrofy smoleńskiej była jednym z punktów naszej rozmowy (z Tillersonem). Poprosiłem o wsparcie. To może być presja dyplomatyczno-polityczna na Rosję, by ten wrak zwróciła i zaczęła z nami współpracować. To może być pomoc prawna, bo chcemy sformułować skargę do Trybunału Sprawiedliwości (…). To może być przypominanie, że jedno z państw sojuszniczych jest poszkodowane przez brak współpracy z Rosją, przez niewyjaśnioną katastrofę – dodał minister Waszczykowski.\nSzef polskiej dyplomacji zaznaczył, że w rozmowie z Rexem Tillersonem poruszył również temat zniesienia wiz dla Polaków. – Jak na razie odpowiedź była standardowa: Polska przekracza ten dopuszczalny poziom odmów. Tłumaczyłem, że kwestia wiz nie zależy tylko od ustawy kongresowej. Administracja również ma wpływ. To konsulowie amerykańscy decydują o promesie wizowej i można decyzjami administracyjnymi wpływać na konsulów, aby inaczej patrzyli na Polskę i inaczej dysponowali wizami – powiedział minister Waszczykowski.\nPodczas spotkania szef polskiej dyplomacji przedstawił swojemu amerykańskiemu odpowiednikowi listę atutów Polski, dzięki którym warto z nią współpracować. – Mówiłem o tym, że Polska ma spory budżet na dozbrojenie polskiej armii, mamy długą listę zakupów, które chcielibyśmy zrealizować, część tych zakupów na pewno w Stanach Zjednoczonych (…). Wiem również, że mamy wiele projektów gospodarczych. Polska to ważny rynek samodzielnie, ale jesteśmy też elementem większej całości poprzez formuły: Wyszehrad, dziewiątka bukaresztańska, Międzymorze – wymienił minister Waszczykowski.\n– Lokując firmy w Polsce, zyskuje się dostęp do rynku Europy Środkowo-Wschodniej, a stąd jest kontakt z Europą Wschodnią. Mamy wiele projektów infrastrukturalnych, które mogą zbudować Niemcy, Chińczycy albo Amerykanie – nie tylko w Polsce, ale na całym obszarze Europy Środkowo-Wschodniej – przypomniał szef MSZ. – Do tego dochodzą nasze inicjatywy na świecie. Jesteśmy przecież w globalnej koalicji przeciwko terroryzmowi, mamy żołnierzy w Iraku, Afganistanie, chcemy wrócić do operacji pokojowych. Przedstawiłem sporą listę możliwości, które wspólnie możemy realizować – podsumował szef polskiej dyplomacji.


Trening interwałowy, w dużym skrócie, to rodzaj treningu biegowego, podczas którego wykonuje się relatywnie krótkie odcinki w bardzo szybkim tempie, połączone z odcinkami regeneracyjnymi (przerwą aktywną lub w miejscu, pasywną).\nInterwałowa metoda treningowa została upowszechniona w latach 60-tych przez czeskiego biegacza długodystansowego Emila Zatopka, po tym jak wykonał on imponujący trening 80 powtórzeń (interwałów) 400 metrowych w butach wojskowych w lesie, podczas przygotowań do zdobycia później trzech złotych medali na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach. Triumfował na dystansach 5, 10 km oraz w maratonie, który był dla niego debiutem. Taki wyczyn ciężko będzie powtórzyć.\nPóźniejsza porażka systemu treningowego Zatopka polegała na zbyt dużej objętości treningów wykonywanych nieregularnie w ciągu tygodnia. Co więcej, ten reżim treningowy zawierał zbyt mało wolnych biegów zapewniających regenerację, czy późniejszy rozwój tlenowy (wytrzymałości).\nTrening interwałowy ewoluował później do treningu VO2max, który zastosowany po wykonaniu uprzednio treningu przygotowującego (fazy wprowadzającej i progowej), stał się potężnym narzędziem treningowym polepszającym wyniki biegowe.\nGłównym celem tego typu treningu jest przesunięcie progu mleczanowego na jak najwyższy poziom poprzez bieganie w szybszym tempie niż tempo progu mleczanowego.\nCzym jest wskaźnik VO2max?\nWskaźnik VO2max jest punktem największego poboru tlenu przez sportowca podczas maksymalnego lub wykańczającego ćwiczenia. Istnieje wiele testów określających poziom VO2max (próba wysiłkowa na bieżni mechanicznej, na rowerze stacjonarnym, biegowy test Coopera).\nJak biegać interwały VO2max?\nWysiłek treningowy VO2max, niekoniecznie musi się kończyć bardzo dużym zmęczeniem, wyczerpaniem (choć często tak jest). Wykonuje się go głównie do osiągnięcia tętna odpowiadającego wysiłkowi pracy VO2max. Szybkie odcinki w tym tętnie powinny trwać zwykle od 3 do 5 minut. Ilość powtórzeń uzależniona jest od dystansu do jakiego się przygotowujemy.\nGłówny efekt treningu\nEfekt takiego treningu jest wieloraki. Szybkie odcinki VO2max wymagają od mięśni pełnego zaangażowania w wykonywaną pracę, dlatego też taki rodzaj treningu usprawnia komponent nerwowo-mięśniowy zawodnika, poprzez wzmacnianie koordynacji mięśni\nz układem nerwowym.\nNiezwykle istotne jest również to, że trening ten wymaga pracy w pełnej wydajności układów sercowo-płucnego oraz sercowo-naczyniowego w celu zapewnienia transportu krwi bogatej w tlen do mięśni oraz sprawnego usuwania produktów ubocznych procesu glikozy (produkcji energii). Trening na poziomie VO2max jest potężnym narzędziem treningowym, ponieważ angażuje wiele systemów, układów człowieka.\nKiedy biegać interwały ?\nW celu osiągnięcia maksymalnych korzyści płynących z fazy treningu VO2max, istotnym jest, aby był zastosowany w odpowiednim czasie cyklu treningowego. Kilku sportowców zdaje relacje o osiągnięciu sukcesów poprzez odwracanie podstawowego modelu treningowego, realizując treningi VO2max w pierwszym etapie cyklu treningowego. Wbrew tym wyjątkom, najlepszym momentem zastosowania tego typu treningu w rozwojowym planie treningowym jest okres po rozległym etapie wprowadzającym (łatwych treningów tlenowych i regeneracyjnych) oraz po etapie treningów progowych ukierunkowanych na konkretny dystans.\nDodatkowo, odpowiednia przerwa jest bardzo ważnym komponentem fazy treningów VO2max, ponieważ zapewnia wymagany czas adaptacji do bodźca, jakim są wymagające treningi VO2max.\nSiłownia w czasie etapu treningów VO2max\nTrening siłowy w tej fazie powinien składać się z serii ćwiczeń, które są wysoce funkcjonalne i ukierunkowane na określony dystans i przygotowanie siłowe biegacza. Dla przykładu, maratończyk powinien głównie skupić się na wzmacnianiu mięśni tułowia wykonując kilka serii ćwiczeń po około 12 powtórzeń. W celu zapewnienia równowagi, ćwiczenia powinny być podzielone równomiernie pomiędzy mięśnie brzucha, a dolną częścią grzbietu, prostowniki, jak również powinny być ukierunkowane na wzmacnianie mięśni całego tułowia. Główny nacisk powinien być kładziony na wytrzymałość mięśniową.\nZawodnik, przygotowujący się do startu na 5 km, dla którego bardzo ważnym elementem jest szybkość (w mniejszym stopniu dla maratończyka), powinien kontynuować trening z małą ilością powtórzeń, ale z większym obciążeniem, ukierunkowany na mięśnie nóg (w szczególności na zginacze stawu kolanowego), mięsnie tułowia. Trening siłowy jest podobny do stosowanego w poprzedniej fazie treningu progowego.\nPotężne narzędzie treningowe\nWielu trenerów specjalistyczny trening VO2max (wcześniej nazywany interwałowy) uznaje za jeden z najważniejszych komponentów wszechstronnego planu treningowego ukierunkowanego na poprawianie wyników.\nTermin trening interwałowy jest do dziś bardzo często stosowany w świecie biegaczy. Ponieważ prawie każdy trening polegający na bieganiu powtarzających się odcinków nazywany jest dziś interwałami, to nie do końca wiadomo, jak taki trening wygląda. Nawet w profesjonalnym zegarku z gps dla biegaczy, chcąc wykonać powtarzające się odcinki, należy ustawić je w opcjach „intervals”. Jednakże popularny trening powtórzeniowy typu 10 x 200 m w bardzo szybkim tempie z przerwami regeneracyjnymi 200 m w truchcie nie ma nic wspólnego z treningiem VO2max.\nMam nadzieje, że po przeczytaniu tego artykułu interwałowy trening VO2max stanie się dla Ciebie bardziej zrozumiały, a jego zastosowanie świadome i celowe. Powtarzającym się błędem treningowym pozostaje w dalszym ciągu regularne bieganie z bardzo dużą intensywnością. Efekt takiego treningu jest krótkoterminowy i prowadzi często do przetrenowania lub kontuzji.\nWyczerpujący trening VO2max można i należy stosować dopiero w końcowym etapie przygotowań na kilka tygodni przed planowanym startem.\nPuleo J., Milroy P., Running Anatomy. Human Kinetics. 2009.\nPfitzinger P., Douglas S., Advanced Marathoning Third Edition. Human Kinetics 2019.


Jak nie stracić wrażliwości na klienta? - NowyMarketing\nAutor: questus marketing podcast 16.06.2021\nWiele firm opiera się o persony sprzed kilku lat. W innych tworzy się prezentacje o innowacjach na kilkaset slajdów, z których nic nie wynika. Rozwiązaniem tych problemów może być „zwinność” – modne ostatnio słowo, ale wcale nie takie trudne w stosowaniu.\nHasła o stawianiu klienta w centrum powtarzane są w marketingu jak mantra. Problem w tym, że oklepane hasła często są puste w środku. Ten „nasz klient” wciąż gdzieś nam umyka. Wydawałoby się, że już go znamy, a tymczasem on już jest kimś innym. Kimś, kto w jednej krótkiej chwili zdążył zmienić swoje przyzwyczajenia, nawyki i oczekiwania.\nJak nie stracić wrażliwości na klienta? Jak nie stracić z oczu tego, jak zmienia się nasz klient i jego otoczenie? I jak radzić sobie z zawrotnym tempem zmian w zakresie potrzeb i zachowań naszych klientów? – o tym mówi Beata Michalska-Dominiak, ekspertka w obszarze design thinking i założycielka firmy Klientocentryczni.\nAgata Mardosz-Grabowska/questus: Dzień dobry, witam wszystkich w kolejnym odcinku questus marketing podcast. Dzisiaj jest ze mną Beata Michalska-Dominiak. Beata jest naszą CIM-ową ekspertką w zakresie innowacji i projektowania innowacji, prowadzi między innymi zajęcia z design thinking na module Innovation in Marketing i jest współzałożycielką firmy Klientocentryczni. I właśnie o tej klientocentryczności, o koncentrowaniu się na potrzebach klienta, o projektowaniu w taki sposób, żeby jego potrzeby były rzeczywiście w samym centrum, chcemy razem porozmawiać. Bo w marketingu stawianie klienta w centrum jest taką frazą, która jest powtarzana trochę jak mantra, ale mantry mają to do siebie, że im częściej je powtarzamy, tym mniejszą refleksją je obdarzamy.\nWięc zaczynając już nasz wywiad, chciałam zacząć od takiego pytania – Beata, czym dla ciebie jest wrażliwość na klienta?\nBeata Michalska-Dominiak: Bardzo mi miło, dzień dobry.\nW tych czasach bez klientocentryczności, bez tej uważności na klienta, bardzo trudno jest zaistnieć na rynku. Ta wrażliwość na klienta rzeczywiście jest odmieniana przez wszystkie przypadki, we wszystkich firmach, które spotykam, jednak jest różnie stosowana na co dzień w życiu organizacji.\nUważność i wrażliwość na klienta to przede wszystkim poznanie tego klienta. I często powtarzam, że musimy poznać swoich klientów, jak swoich najbliższych przyjaciół, bo skoro się z kimś przyjaźnimy, to nie wyciągamy opinii czy wniosków na temat tej osoby tylko na podstawie tego, co ona mówi, ale również obserwujemy w jakim środowisku występuje, co lubi, czego się boi. I tak samo postępujemy z klientami. Uważność na klienta, to przede wszystkim rozmowa, zadawanie właściwych pytań, ale również diagnoza tego, w jakim środowisku klient występuje oraz jakie czynniki wpływają na tego klienta i mogą spowodować, że ten klient zmienia swoje zachowania, zmienia swoje nastawienia, zmienia swoje preferencje, wybiera inne usługi czy inne produkty niż dotychczas. Te składowe są bardzo ważne, jeżeli chodzi o tę uważność i klientocentryczność. Są to: zadawanie pytań, uważna obserwacja klienta, ale również środowiska, w którym on występuje.\nKlient tu i teraz – o konieczności aktualizowania wiedzy\nAgata Mardosz-Grabowska: Zajmujesz się metodykami zwinnymi, skoncentrowanymi na kliencie. Czy mogłabyś powiedzieć, jaki jest wspólny mianownik takich metodyk? Bo generalnie – jeżeli chodzi o stawianie klienta w centrum – to jest to coś, z czym mamy do czynienia w marketingu tak naprawdę od bardzo dawna. To jest osadzone w bardzo wielu podejściach, bo czy będziemy mówili o budowaniu relacji czy o brandingu emocjonalnym, czy o zarządzaniu doświadczeniem klienta, to ten klient zawsze jest w centrum, a te podejścia różnią się tym, co jest akcentowane najmocniej.\nMetodyki, które ty proponujesz – czym one się różnią? Co je tak naprawdę wyróżnia i czy to jest jakiś znak czasu, że one na dzisiaj są bardziej użyteczne i bardziej adekwatne do tego, jak prowadzimy biznes?\nBeata Michalska-Dominiak: Zacznę odpowiadać na twoje pytanie od końca. Szczególnie dzisiaj te metodyki, które koncentrują się na klientach, są niezwykle istotne.\nZobacz, co wydarzyło się przez ostatni rok i jak twoje przyzwyczajenia jako konsumenta się zmieniły. Nie wybierasz się być może już na wędrówki po galerii, ale zamawiasz wszystko przez internet. Nie zamawiasz kuriera, ale pewnie korzystasz z paczkomatów. Nie pójdziesz do restauracji, ale może zamówisz sobie jedzenie do domu, bo chcesz sobie przygotować uroczystą kolację. Te zmiany, które się dzieją, bardzo mocno wymuszają naszą uważność na klienta. I w związku z tym należy wykorzystać takie narzędzia, które pozwolą nam zaprzyjaźnić się z tym klientem.\nPo pierwsze należy sobie odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań. Po co projektujemy? Jaki jest nasz cel? I być może to jest truizm, ale podczas współpracy z różnymi firmami, kiedy pada takie pytanie na pierwszym czy drugim spotkaniu, okazuje się, że te cele są bardzo rozbieżne. Dyrektor marketingu chce czegoś innego, prezes też może chciałby zrealizować jakiś dodatkowy cel, więc być może wszyscy wiedzą jakiego efektu się spodziewają, natomiast te cele bywają na tyle różne, że potrzebujemy dużo czasu, żeby ten cel uspójnić.\nPo drugie – dla kogo projektujemy? Kto jest naszym klientem? I tutaj kolejne, oczywiste wydawałoby się pytanie, natomiast często też spotykam się z taką odpowiedzią: no jak to, my sprzedajemy kremy, to my projektujemy dla wszystkich kobiet od 15 do 90 roku życia. No też tak się nie da, bo jak projektujemy dla wszystkich, to wychodzą nam rzeczy, które być może będą dla nikogo.\nKolejne ważne pytanie: w jakiej sytuacji znajduje się nasz klient? jakie zmiany go dotykają? jakie czynniki na niego oddziałują i w związku z tym, w jaki sposób możemy temu klientowi pomóc, dostarczając mu konkretne doświadczenie czy konkretną usługę lub też produkt?\nI na końcu dopiero, co w związku z tym możemy mu dostarczyć. Jaki produkt, jaka usługa, jakie doświadczenie wyjdą naprzeciw jego oczekiwaniom i z czego on będzie chciał skorzystać? Bo koniec końców, to klienci decydują o tym, czy nasze organizacje, nasze firmy, nasze usługi, będą na rynku potrzebne. Klienci decydują o tym poprzez swoje decyzje zakupowe i naszą rolą jest na tyle poznać tych klientów, żeby dostarczyć im te usługi, produkty i doświadczenia, których oni oczekują w danym momencie. W tym momencie, w którym podlegają pewnym przemianom.\nChcesz podnieść swoje kompetencje w zakresie projektowania customer journey? Sprawdź szkolenie CIM w obszarze Digital Customer Experience.\nDlatego tak niezwykle istotne jest, żeby ciągle uaktualniać tę wiedzę na temat klientów. Oczywiście większość firm ma przygotowane świetne persony, w podziale na rożne grupy wiekowe, natomiast zdarza się, że te persony zostały przygotowane raz i korzysta się z nich przez kolejne lata. A wszyscy wiemy, że teraz bardzo dużo się zmienia. Ten ostatni rok nam pokazał, że firmy, które nie nadążają za zmianami klientów, zaczynają mieć problemy. Zobacz, co zrobiła Ikea. Okazało się, że w czasie pandemii, bardzo trudno nam jest dotrzeć do sklepu, bo albo te sklepy są zamknięte, albo po prostu boimy się i ze względu na bezpieczeństwo nie chcemy wędrować po galeriach. Ikea odpowiedziała produktem pod tytułem „meblomaty”, do których możemy zamówić sobie sprzęt do kuchni czy do jakiegokolwiek innego pomieszczenia i odebrać w bezpieczny dla nas sposób, bez konieczności wchodzenia do sklepu.\nKażda firma powinna odrobić tę pracę domową i przygotować się dobrze z wiedzy na temat klientów. Oczywiście ta wiedza na temat klientów pochodzi z różnych źródeł, to są wywiady, podczas których my poznajemy klientów, ale również obserwacje. Bo jak wszyscy wiemy, i to behawioryści pewnie potwierdzą, klienci często nie mówią nam całej prawdy w wywiadach. Przekazują nam dość powierzchowną wiedzę na temat swojego życia, z drugiej strony chcą nam też dostarczyć informacje, które im się wydają, że my chcielibyśmy usłyszeć. Więc ta uważna obserwacja też jest niezwykle istotna.\nI teraz przychodzi mi do głowy taki fajny projekt, który był kilka lat temu realizowany w Hiszpanii, gdzie zauważono, że osoby cierpiące na artretyzm, mają bardzo duże problemy z odpowiednim dawkowaniem leków. I lekarze zachodzili w głowę, co się takiego dzieje, że akurat te osoby, nie dawkują leków w taki sposób, w jaki powinny. Rozmawiano z tymi pacjentami, czy mają jakieś problemy, czy dzieje się coś, w czym można byłoby im pomóc. I akurat pamiętam wywiad z jedną panią. Pani powiedziała: nie, ona absolutnie nie ma żadnych problemów z tymi lekarstwami. Wobec tego poproszono ją, żeby pokazała w jaki sposób odkręca buteleczkę z medykamentem. I okazało się, że pani znalazła swój własny sposób na otwieranie tej buteleczki przy pomocy krajalnicy kuchennej. No ale jak się buteleczka zetknie z krajalnicą kuchenną, wiadomo, jaki jest efekt. Połowa tego lekarstwa uciekała i dawkowanie nie było takie, jak powinno. Więc jeżeli poprzestaniemy na samych pytaniach i na rozmowach, to możemy nie dowiedzieć się całej prawdy.\nWreszcie kolejna rzecz – my też jako klienci, konsumenci, nie podejmujemy racjonalnych decyzji. Bo gdybyśmy tylko te racjonalne decyzje podejmowali, to wszyscy bylibyśmy zdrowi, żylibyśmy długo, nie mielibyśmy żadnych nałogów. Natomiast podejmujemy decyzje trochę nieświadomie i takie, które wypływają z naszej nieuświadomionej potrzeby zrealizowania jakichś zadań. I naszym zadaniem, jako projektantów usług, produktów i doświadczeń, jest właśnie wyłapanie tych rzeczy, które są nie do końca uświadomione i interpretacja tych potrzeb w taki sposób, żeby rzeczywiście dostarczać te rozwiązania, które wychodzą naprzeciw potrzebom, nawet tym, które są niewypowiedziane.\nZwinność – szybkie przejście od wiedzy do rozwiązań\nAgata Mardosz-Grabowska: Mówiłyśmy o tym, że dziś stosowane są przede wszystkim metodyki zwinne – na czym polega zwinność tych metodyk? Czy chodzi tutaj o to, że to jest pewien proces, który nigdy się nie kończy, że my cały czas aktualizujemy tą wiedzę o klientach?\nBeata Michalska-Dominiak: W Klientocentrycznych wykorzystujemy przede wszystkim design thinking. Ale oczywiście nie tylko, bo wykorzystujemy też value proposition, lementy Lean Startup. Natomiast to, co łączy wszystkie te metodyki, w czym one nam pomagają w relacjach z naszymi klientami, to właśnie zwinność, którą my rozpatrujemy nie pod kątem procesu nieskończonego, bo ten proces kiedyś się kończy, ale pod kątem pewnej struktury, która prowadzi nas przez projekty. Struktura, która nas trochę dyscyplinuje, ale jednocześnie pozwala nam bardzo szybko przejść od momentu pozyskiwania wiedzy o klientach do momentu wyjścia z propozycją konkretnych rozwiązań.\nPierwszym krokiem jest poznanie klientów. Tutaj wykorzystujemy wszystkie metody jakościowe, które pozwalają nam poznać klientów, wywiady, obserwacje, tak żeby zebrać jak najwięcej inspiracji. Druga rzecz – wyciągamy oczywiście wnioski z tych informacji, które mamy o klientach, czyli doszukujemy się tam insightów, doszukujemy się tam potrzeb, doszukujemy się tam problemów, frustracji użytkowników. O użytkownikach mówimy w kontekście osób, które będą potencjalnie korzystały z rozwiązań, które my projektujemy.\nKolejna rzecz – wykorzystujemy zespoły, bo często organizacjom wydaje się, że wynajęcie zewnętrznej organizacji, eksperta wystarczy. Że ten ekspert usiądzie, ogarnie wszystko to, co firma ma i doda te obserwacje, które zbierze z rynku, a następnie dostarczy genialne rozwiązanie, dzięki któremu firma będzie żyła długo i szczęśliwie, i będzie zarabiała krocie. Otóż nie do końca tak jest, dlatego, że najlepszymi ekspertami od tego, co firma może zaproponować, są osoby, które są związane z organizacją. Bo one najlepiej znają specyfikę organizacji, one mają najlepszy i najbliższy kontakt z klientami. Dlatego my zawsze bazujemy na potencjale osób, które są związane z organizacją. I jeszcze jedna rzecz, która buduje potencjał zespołu – to zróżnicowanie. Czyli zbieramy zespół, który pochodzi z różnych działów organizacji, z marketingu, z prawnego, z IT, z produkcji, w zależności od tego dla jakiej firmy pracujemy. I to zróżnicowanie zespołów powoduje, że my jesteśmy w stanie wyjść poza schematy, które są dla nas już bardzo dobrze znane. Generujemy pomysły, inspirujemy się, zbieramy analogie z rynku, chodzimy na wycieczki do innych firm, organizacji, tak żeby się zainspirować, żeby popatrzeć trochę na wyzwanie innymi oczami, to jest bardzo ważne.\nKolejny element, to jest szybkie prototypowanie. Jak już mamy jakieś pomysły, które są pochodną tej wiedzy o kliencie, szybko prototypujemy. Co to znaczy szybkie prototypowanie? To znaczy, że nie tworzymy 200 slajdów na temat tego, jaki jest nasz pomysł, jak on wygląda, ale przygotowujemy coś namacalnego w postaci rysunku, makiety, scenki. Coś co możemy pokazać klientom i zebrać od nich informację zwrotną. Wobec tego, to szybkie prototypowanie powoduje, że na bardzo wczesnym etapie jesteśmy w stanie sprawdzić, czy idziemy w dobrym kierunku, czy to jest coś, na co klient powie: ok, to jest fajne, czy to jest coś, za co klient zapłaci, jeżeli taki produkt pojawi się w sklepie, to on za niego zapłaci.\nNa tym polega zwinność – że bardzo dynamicznie przechodzimy przez kolejne etapy procesu i jesteśmy w stanie uczyć się w czasie tego procesu, testować rozwiązania, wracać do poprzednich etapów, usprawniać prototypy, testować i sprawdzać. Te kilka czy kilkanaście iteracji – w zależności od tego, jak długo możemy sobie na to pozwolić – powoduje, że my z każdym kolejnym prototypem, zbliżamy się do tego, co chcemy pokazać na rynku.\nZwijana kuchenka indukcyjna – można myć w zmywarce\nAgata Mardosz-Grabowska: Czy możesz podać jakieś ciekawe przykłady projektów, zrealizowanych właśnie w ten sposób?\nBeata Michalska-Dominiak: Tych projektów jest mnóstwo, oczywiście nie o wszystkich mogę mówić wprost, bo to są rzeczy objęte tajemnicą.\nNatomiast coś, co mi bardzo utkwiło w pamięci z takich ostatnich projektów, to był projekt dla firmy produkcyjnej, która starała się znaleźć sposób na to, żeby wyjść na rynek z nowymi produktami. Firma bardzo świadoma, która poszukuje inspiracji na kolejne lata i poszukuje możliwości rozszerzenia swojej linii produkcyjnej. I projekt polegał na tym, że przeprowadziliśmy kilkadziesiąt obserwacji w domach mieszkańców i poszukiwaliśmy elementów w wyposażeniu domów, które moglibyśmy przygotować z innego materiału. Czyli nie z drewna, ale na przykład z metalu, albo nie z metalu, a z plastiku. I efekt był taki, że zebraliśmy kilkaset inspiracji z tych wycieczek i z wywiadów, i stworzyliśmy prototypy, które rzeczywiście myślę, że są przełomowe. Te prototypy, to na przykład części wyposażenia kuchni, które – jeżeli się pojawią na rynku – to mogą stanowić jakiś przełom.\nKolejny projekt, sprzed trzech lat – tu współpracowaliśmy z Agorą i z Amicą w ramach takiego projektu „Zaprojektowane po ludzku”. I tam również szukaliśmy inspiracji na to, jak moglibyśmy dostarczyć rozwiązania, które spowodują, że nasze domy i mieszkania będą bardziej przyjazne. I jeden z prototypów dotyczył kuchenki indukcyjnej, kuchenki do gotowania, którą można zwijać, dzięki czemu możemy mieć większą przestrzeń roboczą i możemy ją też zmywać w zmywarce. Bo to, co jak się okazało przeszkadza nam w kuchni, to brak miejsca na gotowanie i niechęć do sprzątania.\nAgata Mardosz-Grabowska: Czyli kuchenka, którą można wsadzić do zmywarki? Zwinąć i wsadzić?\nBeata Michalska-Dominiak: Tak, kuchenka, którą można wsadzić do zmywarki, kuchenka, która nie zajmuje miejsca, którą można wykorzystać w dowolnym momencie.\nTych projektów jest bardzo wiele, ostatnio współpracujemy z firmą, którą też wspieramy w przygotowaniu rozwiązań, które ograniczyłyby konieczność interakcji z obsługą, czyli ułatwiłyby klientom dokonywanie zakupów w bezpieczny sposób, bez konieczności stania w kolejce i bez konieczności nawiązywania relacji ze sprzedającymi. Zresztą tych rozwiązań jest wiele, jak się przyjrzymy, to co się dzieje na rynku, to już bardzo wiele sklepów, firm dostarcza nam takie ułatwienia, które powodują, że czujemy się bezpieczniej.\nZresztą tych zmian na rynku jest bardzo wiele. Ja teraz obserwuję to, co się dzieje w kontekście samoobsługi, ale również wzmocnienia trendu lokalności. Jest taka firma, która zbiera większość usług lokalnych na jednym portalu i dzięki temu możemy korzystać z ofert sklepów, restauracji czy rzemieślników z wykorzystaniem tej aplikacji. Tam są zebrane wszystkie informacje o tych przedsiębiorcach, małych, większych, którzy dostarczają produkty i usługi lokalnie. Tych zmian dziś jest bardzo wiele.\nCałość wywiadu z Beatą Michalską-Dominiak do wysłuchania w wersji audio na kanale podcastowym questus marketing podcast (dostępny na: Spotify, Apple Podcast i Google Podcast).


Co zrobić, jeśli popełnisz błąd? | To Twoja Firma\nTo Twoja Firma » Obowiązki Przedsiębiorcy » Co zrobić, jeśli popełnisz błąd?\nWszyscy popełniamy błędy. Stare przysłowie mówi, że nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. Jednak przy jakiejkolwiek pomyłce pojawia się dylemat – co zrobić i jak naprawić problem? Wszystko oczywiście zależy od problemu oraz… od tego czy jesteś kierownikiem, pracownikiem czy kontrahentem.\nSpójrzmy prawdzie w oczy – wszyscy popełnimy błędy. Nie ma od nich ucieczki. Najlepsze co można zrobić to wyciągnąć z nich wnioski i strać się nie popełniać tych samych pomyłek. W pierwszej kolejności należy jednak…przyznać się do błędu.\nNo cóż, stało się. Zrobiłem błąd, który będzie miał mniejsze lub większe konsekwencje. Czy naprawdę muszę się do niego przyznawać? Niekoniecznie.\nAbsolutnie nie chodzi nam o to, aby zwalać winę na kogoś innego, czy wypierać się błędu. Takie zachowanie jest nieprofesjonalne, karygodne i…dziecinne. To co miało rację w piaskownicy, raczej nie zda egzaminu w dorosłym zżyciu. Jeżeli jednak błąd, który popełniliśmy jest niewielki, możemy poprawić go samodzielnie i nie odbije się on na terminie wykonania usługi czy produktu…to wszystko jest pod kontrolą. Każdy ma prawo błądzić, a jeżeli nikt na tym nie traci – tym lepiej dla ans. Najcenniejsze są przecież lekcje, z których wyciągnęliśmy wnioski a nikt na nich nie ucierpiał.\nW wielu przypadkach nasz błąd nie obędzie się jednak bez konsekwencji. Będzie on kosztował albo czas, albo zasoby. Co robić w takim wypadku? To całkiem proste – przyznać się do winy. Nie szukać usprawiedliwień, a rozwiązań. Zrobić wszystko co w naszej mocy aby rozwiązać problem. Brzmi prosto, prawda? Rozważmy 3 scenariusze.\nScenariusz pierwszy – jesteś pracownikiem\nJako pracownik możesz mieć opory przed przyznałem się do błędu swojemu przełożonemu. Jeżeli jednak to zrobisz, zarówno on, jak i pozostali członkowie zespołu będą mogli pomóc Ci naprawić sytuację. Konsekwencje zatajenia błędu mogą być znacznie większe! Tak jak napisaliśmy na początku – błędy popełnia każdy. Dla inteligentnego pracodawcy istotniejsze będzie to, w jaki sposób poradzisz sobie z rozwiązaniem błędu.\nScenariusz drugi – jesteś kierownikiem\nPrzypuśćmy, ze popełniłeś błąd, który będzie dużo kosztował Twoją firmę. Może chodzić o czas poświęcony na projekt lub o pieniądze, które owy projekt pochłonął. W wielu sytuacjach kusi, aby iść w zaparte i ratować sytuację. To znany w psychologii mechanizm, który nazywamy efektem utopionych kosztów. O co chodzi? Jeżeli konkretna sytuacja kosztowała nas już pewną ilość czasu i pieniędzy, chcemy iść w zaparte… aby nie przekreślić poniesionych kosztów. To z kolei rodzi coraz większe koszty i tak w kółko. Czasami trzeba spojrzeć prawdzie w oczy i po prostu zacząć coś od nowa.\nW takiej sytuacji jesteś winien wyjaśnienia swojemu zespołowi. Spokojnie wytłumacz na czym polega błąd i co do niego doprowadziło. W ten sposób pomożesz im zrozumieć jego przyczyny i pozwolisz im uniknąć podobnych pomyłek w przyszłości.\nScenariusz trzeci – jesteś kontrahentem\nTo chyba najbardziej stresujący ze scenariuszy. Obowiązuje nas kontrakt lub umowa, a my popełniliśmy błąd. Pierwsza i najważniejsza rzecz to od razu poinformuj o tym kontrahenta. Nie udawajmy, że wszystko jest w porządku – to tylko pogorszy sprawę. Zatajanie informacji przed kontrahentem (innymi słowy kłamanie mu prosto w twarz), jest czymś znacznie gorszym, niż zwyczajny ludzki błąd. O ile błąd można wybaczyć czy po prostu naprawić, o tyle celowe oszustwo… skreśla nas jako partnera w interesach. Co jest bardziej dotkliwe dla biznesu: jedna nieudana realizacja czy opinia oszusta?\nPodsumowując – błędy są nieuniknione. Nie warto szukać winnych czy zwalać odpowiedzialności na pozostałe osoby. Najlepszym rozwiązaniem jest wyciągnięcie wniosków i naprawa błędów.


§ odmowa aborcji mimo gwałtu – Forum Prawne\nodmowa aborcji mimo gwałtu - Forum Prawne\nodmowa aborcji mimo gwałtu\nWczoraj przeczytałam artykuł dotyczący rozstrzygnięcia głośnej sprawy z 2008r. kiedy to czternastoletniej dziewczynie szpital w Lublinie odmówił aborcji, mimo iż ciąża była wynikiem gwałtu. Lekarz, który odmówił przeprowadzenia aborcji nakłaniał zarówno dziewczynę jaki i jej ...\nWczoraj przeczytałam artykuł dotyczący rozstrzygnięcia głośnej sprawy z 2008r. kiedy to czternastoletniej dziewczynie szpital w Lublinie odmówił aborcji, mimo iż ciąża była wynikiem gwałtu. Lekarz, który odmówił przeprowadzenia aborcji nakłaniał zarówno dziewczynę jaki i jej matkę do rozmowy z księdzem. I tu nasuwa się moje pytanie: jak oceniacie postawę tego lekarza pod względem wykonywania obowiązków wynikających z pełnionego zawodu ?\nRE: odmowa aborcji mimo gwałtu\nAborcja to bardzo kontrowersyjny temat. W naszym kraju niestety ciągle temat tabu. Moim zdaniem ofiary gwałtu powinny mieć możliwość podjęcia samodzielnej decyzji o przerwaniu ciąży. W polskim prawie aborcja jest zakazana. Może być wykonywana wyłącznie przez lekarza w trzech przypadkach. Jeden z nich określa właśnie okoliczności, w których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego. Odmowa wykonania zabiegu przez lekarza jest według mnie zupełnie nieuzasadniona gdyż w tym przypadku czyn ten jest uznany przez prawo za legalny.\nRównież uważam, że wyłącznie pokrzywdzona ma prawo do decyzji dotyczącej aborcji. Jednakże w tym przypadku nastolatka mimo spełnienia wszystkich warunków ustawowych i uzyskania odpowiedniego zaświadczenia od prokuratora nie otrzymała zgody ani żadnej pomocy ze strony pracowników szpitala. Ponadto lekarz wraz z księdzem nakłonili ja do podpisania zgody na to, że donosi ciążę. Moim zdaniem w tym przypadku oprócz tego, że lekarz nie zastosował się do decyzji pacjentki, która była uzasadniona prawnie to złamał zasady etyki lekarskiej. Każdy lekarz ma bowiem obowiązek złożyć Przyrzeczenie Lekarskie, którego treść brzmi „[…]chorym nieść pomoc bez żadnych różnic, takich jak: rasa, religia, narodowość, poglądy polityczne, stan majątkowy i inne, mając na celu wyłącznie ich dobro i okazując im należny szacunek.” Odmawiając aborcji małoletniej pacjentce oraz jej matce lekarz okazał ewidentny brak szacunku wobec ich woli. Powodem tej decyzji było natomiast to, że pacjentka i jej matka reprezentowały odmienne poglądy, mianowicie odrzuciły normy religijne, które zabraniają zabijania nienarodzonego dziecka. Co więcej lekarz wraz z księdzem, którego poinformował o sytuacji nakłonili małoletnią do podpisania oświadczenia, że donosi ona ciążę. Według mnie uznać to można za przymuszenie woli. Z resztą kolejny punkt przysięgi lekarskiej głosi by nie nadużywać zaufania pacjenta i dochować tajemnicy lekarskiej nawet po śmierci chorego. Lekarz natomiast o całej sytuacji poinformował księdza, a szpital wydał komunikat prasowy, że nie przeprowadzi aborcji. W wyniku tego sprawa stała się głośna na cały kraj, nastolatka oraz jej matka spotkały się z szykanami ze strony aktywistów sprzeciwiających się aborcji. Jakie jest Państwa zdanie w sytuacji kiedy norma do której należy się zastosować jest sprzeczna z czyimś sumieniem?\nA czy w polskim prawie nie jest przypadkiem tak, że lekarz lub inny pracownik medyczny ma prawo odmówić wykonywania świadczeń zdrowotnych jeśli są one niezgodne z jego sumieniem? Wiadomo przecież, że lekarz nie może odmówić pomocy medycznej osobie ze względu na narodowość, poglądy polityczne czy orientację seksualną, ale przecież aborcja jest jednak czynem poprzez który odbiera się życie, więc lekarz może uważać to za niemoralne i odmówić wykonania takiego zabiegu.\nAborcja długo będzie tematem kontrowersyjnym w Polsce. Lekarz na początku zawsze będzie namawiał pacjentkę na poród, gdyż aborcja wiąże się z różnymi skutkami tj. zespół stresu pourazowego, depresja, poczucie winy, a nawet myśli i próby samobójcze. Jeżeli ciąża była wynikiem gwałtu, to kobieta powinna to zgłosić na policję. Tam dokładnie będzie przesłuchana, następnie przeprowadzone zostaną badania. To wszystko odbija się niestety na psychice kobiety. Po przesłuchaniach i badaniach prokuratura może wydać zaświadczenie uprawniające kobietę do przerwania ciąży. Problem pojawia się gdy gwałt zostaje zgłoszony po kilku tygodniach. Wtedy nie ma śladów czynu zabronionego. Wg. mnie śmieszne jest to, iż lekarz z Lublina nakłaniał czternastolatkę do rozmowy z księdzem. Taka rozmowa nie miałaby największego sensu. Po co duchowny miałby wpływać na życie kobiety, skoro to ona powinna decydować o sobie? Jak na temat życia rodzinnego może wypowiadać się ktoś, kto rodziny nie założył? W tym przypadku lekarz powinien zabiegu dokonać, gdyż prawo na to pozwalało, a niewykonanie zabiegu jest naruszeniem praw dziewczyny, o której mowa.\nDokładnie. Dodatkowo nagłaśnianie sprawa była regularnie nagłaśniana przez Katolicką Agencję Informacyjną i media, co na pewno wywarło negatywny wpływ na psychikę dziewczyny. Spotkała się ona z szykanami i poniżającym traktowaniem ze strony innych ludzi, którzy nie mieli nic wspólnego ze sprawą. Z resztą za sprawą opinii publicznej inne szpitale np. w Warszawie również odmówiły wykonania zabiegu. Ale najlepszym potwierdzeniem czyje postępowanie było nieetyczne i niezgodne z prawem jest to, że dziewczyna wraz z matką wygrały sprawę w Europejskim Trybunale Praw Człowieka. W wyniku tego Polska będzie musiała jej wypłacić zadośćuczynienie w wysokości 30 tys. euro. Zastanawiający jest teraz fakty czy to państwo powinno wypłacić odszkodowanie czy może raczej obowiązek ten powinien spaść na wspomniany szpital.\nczy przy obu odmowach był podany konkretny powód?\nodszkodowanie zostało orzeczone za nierespektowanie prawa do prywatności i ochrony życia rodzinnego, czyli właśnie za to, że o tej sprawie było głośno i stała się publiczna, a nie za odmowę dokonania aborcji\nA czy w polskim prawie nie jest przypadkiem tak, że lekarz lub inny pracownik medyczny ma prawo odmówić wykonywania świadczeń zdrowotnych jeśli są one niezgodne z jego sumieniem?\nMoże. Art. 39 ustawy z 1996 roku o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Ale do skierowania na rozmowę z ksiądzem upoważnienia ustawowego już nie ma.\nJakie jest Państwa zdanie w sytuacji kiedy norma do której należy się zastosować jest sprzeczna z czyimś sumieniem?\nPierwszeństwo mają normy prawne. Jeżeli prawo zezwala na odmowę dokonania pewnych czynności ze względu na sumienia, to może się powstrzymać. Natomiast jeżeli prawo nie zezwala na to należy postąpić zgodnie z normą prawną. Nie wyobrażam sobie, żeby np. prokurator, policjant, czy komornik odmawiał czynności do których jest prawnie zobligowany na podstawie sumienia. Albo samodzielnie decydował jakie czyny zabronione należy ściagać, a jakie nie. To jest domena władzy ustawodawczej. Natomiast w wypadku rażącej sprzeczności z własnym sumieniem, jeżeli taka osoba nie jest w stanie czegoś dokonać, to powinna honorowo zrzec się swojego stanowiska i zrezygnować z dalszego wykonywania zawodu.\nŻeby ocenić sytuację prawnie, to najpierw należy ustalić jaki był stan faktyczny. A to nie jest jasne, np: istotnie na początku media rozpisywały się jakoby ta dziewczynka miała zostać "brutalnie zgwałcona". Jak się potem okazało nie był to żaden gwałt tylko dobrowolny stosunek z rok starszym chłopakiem (który nie lubił stosować prezerwatyw).\nOczywiście, że nie ma takiego skierowania. Ale zgodnie z art. 39 tejże ustawy: "[lekarz odmawiający jakiegoś świadczenia] ma obowiązek wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej."\nW takim razie, jeśli lekarz nie wskazał żadnego kompetentnego podmiotu do świadczenia, którego spełnienia domagała się dziewczyna, nie dopełnił swoich obowiązków. W takiej sytuacji powinien być pociągnięty do odpowiedzialności. Ale, tak jak piszę Łiskacz, najpierw należy rzetelnie ustalić stan faktyczny.\nByło tu na forum napisane, iż dziewczynka miała odpowiednie zaświadczenie z prokuratury.\nDziewczynka miała zaświadczenie z prokuratury, i owszem, nawet z uzasadnionym podejrzeniem powstania ciąży w wyniku czynu zabronionego. Ale akurat tym czynem zabronionym był tam stosunek z osobą poniżej 15 roku życia, a nie gwałt.\nMieści się to w literalnym brzmieniu hipotezy dopuszczalności aborcji, tyle tylko, że niekoniecznie w ówczesnym powszechnym sposobie interpretowania tego przepisu, który sprowadzał hipotezę tylko do ciąży powstałej w wyniku gwałtu, bo takie było ratio legis tej regulacji, wspomagane zresztą przez orzeczenie TK dotyczące dopuszczalności aborcji z powodów społecznych.\nCo do samego gwałtu, to były uzasadnione, ale wątpliwości. Podobnie jak były w tej sprawie wątpliwości co do zgody samej "Agaty", która zmieniała co chwilę zdanie i tak naprawdę nie wiadomo było co myśli. Pomińmy litościwie jej wyjaśnienia przed ETPC, np., że złożyła oświadczenie, iż chce donosić ciążę, bo nie chciała być "niemiła" dla doktora... W każdym bądź razie istniały podejrzenia co do możliwości wyrażenia przez nią wiążącego, świadomego i dobrowolnego oświadczenia woli w tej sprawie, tylko wzmacniane przez dwie grupy apelujących pod szpitalem ludzi - zwolenników i przeciwników aborcji. Choć oczywiście można zrobić i tak jak ETPC - skoro mówi nam teraz, że została zgwałcona, to przyjmujemy, że została zgwałcona. Tyle że to trochę niepoważne.\nTak więc stan faktyczny rzeczywiście nie był tak prosty, jak nam się wydaje, na pewno nie na tyle, aby z marszu oceniać postawę lekarza, jako tego niedobrego, bo odmówił.\nTym bardziej, że klauzula sumienia to zagadnienie trochę poważniejsze niż jeżeli prawo nie zezwala, to należy postąpić zgodnie z normą prawną. Od skrajnego pozytywizmu teoria i filozofia prawa odeszły ostatecznie po doświadczeniu II wojny światowej w Norymberdze i nie budzi już wątpliwości twierdzenie, że są przypadki, kiedy należy postąpić wbrew przepisom literalnym, jeśli tak nakazują podstawowe normy społeczne (etyczne). Nie wspominając już o podstawowym odróżnieniu przepisu prawnego od normy prawnej, która jest dekodowana nie literalnie, ale całościowo, w zakotwiczeniu w systemie prawnym, etycznym itp. Wątpliwości - jak zawsze - dotyczą sytuacji "kiedy" mogą nastąpić wyjątki.\nLekarską klauzulę sumienia akurat można uznać za uzasadniony wyjątek. W jej przypadku mamy do czynienia z głębokim podłożem moralnym zawodu lekarza. Istota tego zawodu została dobrze ukształtowana od wieków - zawód ten polega na leczeniu, ratowaniu życia. Jakkolwiek istnieją czynności, które polegają na przerywaniu życia (aborcja, eutanazja) i są zastrzeżone dla lekarzy, to można mieć wątpliwości na ile ze względu na swoją specyfikę stanowią o istocie zawodu lekarza, a na ile są raczej tylko dodatkiem do zawodu. dodatkiem, który dla niektórych osób będzie nawet sprzeczny z samą istotą zawodu - i w obrębie naszego systemu społeczno-etycznego znajdzie ku temu uzasadnienie. Ich niewykonywanie nie będzie więc świadczyć o niewykonywaniu bądź złym wykonywaniu zawodu lekarza i nie można takiej osobie odmawiać prawa do wykonywania zawodu, jeśli prawidłowo wykonuje istotę swojego powołania, leczenie i ratowanie życia, ciężko też mieć do niego moralne roszczenie o zrezygnowanie z zawodu.\nProblem z klauzulą sumienia w Polsce jest trochę inny. Mianowicie w tej konstrukcji nakazuje danemu lekarzowi wskazać placówkę, gdzie dane świadczenie (aborcja) ma zostać wykonane. To po pierwsze nie rozwiązuje konfliktu sumienia, bo sprowadza się do umycia rąk, a właściwie to do pomocnictwa w czynie, który jest sprzeczny z sumieniem danego lekarza. Po drugie, lekarz jako taki nie ma ku temu odpowiednich narzędzi, przykładowy dr Iksiński, z przekonania przeciwnik aborcji ma dzwonić i biegać po Polsce szukając placówki aborcyjnej...?\nJeśli konstrukcja ta ma mieć ręce i nogi, to obowiązek wskazania placówki powinien obciążać państwo, które i ma do tego narzędzia, i samo nałożyło na siebie obowiązek pozytywny zapewnienia aborcji (w rozumieniu ETPC) w przypadkach wskazanych przez ustawę.\nPo 1 uwazam ze dziewczyna ma prawo wyboru ....kto by chcial miec dziecko z gwaltu i bez ojca:::::/\npo 2 weszlo prawo ze jesli sa jakies komplikacje z ciaza to juz nie ma ze rodzice sie decyduja na aborcje jak wczesniej by dziecko siie w zyciu nie meczylo,niepelnosprawne mozna bylo usunac teraz juz nie.... Wiec lepiej sie nie zatruwac by poronic bo czasem mozna nie poronic a skrzywdzic dziecko na cale zycie ....wg mnie to jest glupie bo nie wszyscy maja kase by wychowywac zdrowe dziecko a co dopiero niepelnosprawne dziecko....dla mnie masakra ...\nPo 3 jest aborcja po gwalcie wiec niech dziewczyna walczy bo ja bym nie chciala dziecka po gwalcie\nA co w przypadku, gdyby np. w Polsce obowiązywała kara śmierci, a sędziemu by sumienie nie pozwalało skazywać kogoś na śmierć? Załóżmy przy tym, że w danej sytuacji nie mógłby zamienić kary śmierci na dożywocie, bo ustawa by takiej możliwości nie dawała.\nPronowałbyś wprowadzenie sędziowskiej klauzuli sumienia, tzn. by w każdym przypadku w którym oskarżonemu grozi kara śmierci sędzia się wyłączał ze sprawy?\n§ odmowa wypłaty odszkod. mimo OC (odpowiedzi: 19) Witam Państwa Mam następujący problem: zalałam sąsiadów (pękła rurka pod zlewem w kuchni) przez 3 piętra. Jestem ubezpieczona łącznie z OC w...\n§ Odmowa przyjęcia mandatu mimo chęci (odpowiedzi: 15) Witam, miałem wczoraj dziwną sytuację na drodze. Opowiem wszystko dokładnie i powoli żeby było wszystko wiadomo. Stałem na światłach w tym miejscu: ...\n§ PZU-odmowa wypłaty po mimo faktury VAT (odpowiedzi: 1) Witam, mam pewien problem z PZU, może zacznę od początku. W styczniu miałem kolizję z OC sprawcy, był rzeczoznawca, nastąpiła wycena, kosztorys itd....\n§ gwałt, zeznania, odmowa (odpowiedzi: 4) Witam, dostałem wezwanie jako świadek w sprawie gwałtu dziewczyny z którą nie mam żadnego kontaktu już. Sprawa przedawniona.. brak jakich kolwiek...\n§ Odmowa wypłaty odprawy mimo interwencji FGŚP. (odpowiedzi: 3) Na poczatku roku pracodawca zwolnil wszystkich pracowników i wykreslil dzialalnosc gospodarcza. Wszystkie zalegle wyplaty i ekwiwalent zostaly...\n§ odmowa naprawy butów mimo reklamacji (odpowiedzi: 3) witam zaczne od poczatku: dnia 25.06.2009r zakupiłem w firmowym sklepie oryginalne buty. na poczatku listopada porozklejały mi sie podeszwy oraz...


Handlując w internecie, nie można być anonimowym - E-commerce\nHandlując w internecie, nie można być anonimowym\nAutor: Dziennik Gazeta Prawna 16 sierpnia 2011 09:37\nPrzedsiębiorca, otwierając sklep internetowy, powinien umieścić na swojej stronie internetowej informacje o: nazwie firmy, NIP oraz siedzibie i adresie. Musi też być tam wywieszony regulamin sklepu - pisze "Dziennik Gazeta Prawna".\nObowiązujące ustawy, w szczególności: ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, ustawa z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych czy ustawa z 18 lipca 2002 o świadczeniu usług drogą elektroniczną, nakładają na przedsiębiorców prowadzących działalność w internecie wiele obowiązków informacyjnych.\nTrzeba wskazać, że każdy przedsiębiorca, bez względu na formę prowadzenia działalności gospodarczej, powinien umieścić na swojej stronie internetowej co najmniej informacje o: swojej firmie (nazwie), NIP oraz siedzibie i adresie. Dodatkowe wymagania postawione są przed spółkami handlowymi (spółką komandytowo-akcyjną, spółką z o.o. oraz spółką akcyjną) - czytamy w "DGP".\nUstawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną wskazuje na kolejne informacje, jakie należy zamieścić na stronach sklepu internetowego. Należy do nich m.in. regulamin sklepu.\nsklepy internetowe RSS handel internetowy RSS przepisy RSS e-handel RSS e-commerce RSS


Wyprawka dla noworodka - Forum Biomedical.pl\nWysłany: Wto Sie 14, 2007 5:09 pm Temat postu: co kupić?\nmam prozbe. Jestem w ciazy z pierwszym dzieckiem. Duzo czytam o tym co kupic dla malenstwa ale migdzie tak naprawde nie ma informacji czego ile kupi. Wiem ze inaczej jest jak dziecko rodzi sie na wiosne i na zime. Ja urodze w styczniu i mam pytanie do doswiadczonych mam co mam i w takich ilosciach kupic.\nWysłany: Wto Sie 14, 2007 9:46 pm Temat postu:\nale do szpitala? czy ogolnie pytasz?\njesli chodzi Ci o wyprawke to powinnas miec ze soba: (przynajmniej) 2 rodzaje pajacykow(bedzie latwiej przewijac), 2 kaftaniki, 2 body, pieluszki (zarowno tetrowe jak i pampersy), skarpetki,rekawiczki (zakladaja dzieciom tuz po porodzie) i czapeczke. oczywiscie jakis kocyk, kombinezon(czy cos cieplego bo bedzie wkoncu Styczen )i to chyba wszystko\nps- mama jeszcze nie jestem ale mam nadzieje ze moje rady sie przydadza\npzdr. i lekkiego porodu\nWysłany: Wto Sie 14, 2007 10:47 pm Temat postu:\nNo wlasnie napisz czy chodzi Ci o liste rzeczy potrzebnych do szpitala czy wszystko to co potrzebne bedzie dla dziecka.Z checia Ci pomoge,bo sama robilam sobie taka liste jak bylam w ciazy,tylko napisz dokladnie o co Ci chodzi.Pozdrawiam.\nWysłany: Sro Sie 15, 2007 1:36 pm Temat postu:\nto co do szpitala to mniej więcej wiem, znalazłam w jakiejś gazecie. Bardziej chodzi mi o rzeczy (i kosmetyki ) które będę potrzebne w domu po powrocie ze szpitala. Z góry dziekuje za pomoc\nWysłany: Czw Sie 16, 2007 5:34 pm Temat postu:\nNo wiec musisz zaopatrzyc sie w nastepujace rzeczy:\n-spioszki ok 5 szt.\n-kaftaniki ok 5 szt.\n-body ok 10 szt.\n-pajacyki ok 3 szt.\n-czapeczki ok 5 szt\n-pieluszki tetrowe ok 15-20 szt\n-sweterek 2 szt.\n-kocyki ok 3 szt\nJesli bedziesz rodzic w zime to rowniez potrzebny bedzie kombinezon i grubsze czapeczki.\n-rożek tzw becik\n-posciel ok 3 zmiany\nJesli chodzi o kosmetyki to ja polecam firme Nivea Baby:\n-balsam lub oliwka\n-plyn do kapieli/najlepiej z szamponem 2w1/\n-krem przeciw odparzeniom/sudocrem/\n-sol fizjologiczna do przemywania oczek\n-husteczki nawilzane/nivea baby,bambino/\n-nozyczki do obcinania paznokci\n-gruszka do czyszczenia noska\n-woda morska do czyszcznia noska/disne mar/\nZaopatrz sie rowniez w laktator,albo reczny odciagacz pokarmu.\nNo i wozek i lozeczko z posciela.\nMysle,ze to chyba wszystko co najpotrzebniejsze,ale moglam cos pominac,jak cos mi sie przypomni to jeszcze napisze.\nDuzo zdroweczka zycze Tobie i maluszkowi.\nNo i jednak zapomnialam,jeszcze zaopatrz sie w smoczek,przynajmniej jedna butelke /polecam firme avent/ i mysle ze przyda sie rowniez przewijak,ja dosc dlugo z niego korzystalam.\nWysłany: Sob Sie 18, 2007 8:15 pm Temat postu:\ndziękuje ci bardzo za ten niezbędnik przyszłej matki bardzo mi sie przyda. Niebęde już sie miotać w tym co i ile kupić.\nWysłany: Nie Sie 19, 2007 2:52 pm Temat postu:\nNie ma za co,zawsze sluze rada.Jak cos mi sie jeszcze przypomni to dopisze.Pozdrowionka\nWysłany: Pią Sie 24, 2007 6:20 pm Temat postu:\npotrzebne ci beda jeszce gaziki nasaczone spirytusem 70 % do przemywania pempuszka , gaziki jałowe\nWysłany: Pią Sie 24, 2007 9:12 pm Temat postu:\nja bym dodal jeszcze moze przewijak.. taka deske z bandami po bokach..\nWysłany: Pią Sie 24, 2007 10:54 pm Temat postu:\nja juz pisalam o przewijaku


"Republika Macedonii Północnej" - parlament przegłosował zmianę nazwy kraju. Gratulacje złożyli przedstawiciele NATO i UE\nWydrukowano: 2019-09-16 02:05:00.916094+02:00\nopublikowano: 2019-01-11 21:03:32.313061+01:00 · aktualizacja: 2019-01-11 22:49:11.388962+01:00\nMacedoński parlament uchwalił w piątek poprawkę do konstytucji, która zmienia nazwę państwa na „Republika Macedonii Północnej” zgodnie z porozumieniem z sąsiednią Grecją. Nowa nazwa zacznie obowiązywać, gdy umowę z Macedonią ratyfikuje parlament w Atenach. Gratulacje złożyli sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg, szefowa unijnej dyplomacji Federica Mogherini, a także unijny komisarz ds. polityki sąsiedztwa Johannes Hahn.\nSekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg, szefowa unijnej dyplomacji Federica Mogherini, a także unijny komisarz ds. polityki sąsiedztwa Johannes Hahn pogratulowali w piątek wieczorem Macedonii. Gratulacje przekazał również minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz.\nGratuluję macedońskim przyjaciołom przyjęcia zmian w konstytucji. Dzisiejsza decyzja to krok milowy na drodze Macedonii do struktur euroatlantyckich. Życzę dalszych sukcesów i trzymam kciuki za zakończenie implementacji historycznego porozumienia z Prespy\n— MSZ opublikowało na Twitterze gratulacje od Jacka Czaputowicza, ministra spraw zagranicznych.\nGratuluje premierowi Zoranowi Zaewowi końcowego głosowania ws. porozumienia znad Prespy. NATO mocno wspiera pełne wdrożenie umowy, która jest ważnym wkładem na rzecz stabilności i dobrobytu regionu\nW podobnym duchu brzmi również wspólne oświadczanie Mogherini i Hahna, którzy wyrażając płynące z serca gratulacje ocenili, że głosowanie w parlamencie Macedonii to kluczowy krok w realizacji historycznej umowy.\nPrzywódcy polityczni i obywatele wykazali się determinacją, aby wykorzystać tę wyjątkową i historyczną szansę w rozwiązaniu jednego z najstarszych sporów w regionie i zdecydowanie posunąć się naprzód na ścieżce do Unii Europejskiej\nSzefowa unijnej dyplomacji i komisarz ds. polityki sąsiedztwa zaznaczyli, że oczekując na zakończenie kolejnych kroków prowadzących do pełnej realizacji umowy znad Prespy, Unia Europejska jest zdecydowana nadal w pełni wspierać Macedonię i towarzyszyć jej w dążeniu do wspólnego strategicznego celu - integracji ze Wspólnotą.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/swiat/429208-macedonia-polnocna-przeglosowano-zmiane-nazwy-panstwa


Malá Úpa - Nanarty.info\n3.5 km 10 km 0 8 0\nOśrodek narciarski SKiMU znajduje się na obszarze miejscowości Malá Úpa we wschodniej części Karkonoszy, blisko granicy z Polską. Dzięki położeniu dolnej stacji narciarskiej ośrodka na wysokości ponad 1000 m n.p.m., sztucznemu zaśnieżaniu całości tras oraz doskonałej pracy ratraków, ośrodek może zaoferować dobre warunki narciarskie przez całą zimę.\nOśrodek ma dwie lokalizacje. Trasy zjazdowe ośrodka U Kostela prowadzą po południowo-zachodnim stoku Pomezní hřeben, z którego rozciąga się wyjątkowy widok na najwyższą górę Czech – Śnieżkę. Dla narciarzy są do dyspozycji 4 wyciągi narciarskie o długościach od 300 do 1000 m oraz wyciąg dla dzieci.\nNowy teren Pomezky, który mieści się w samym centrum miejscowości Malá Úpa, został otwarty 12 grudnia 2009. Oferuje jazdę na nartach po jednej z najwyżej położonych tras w Republice Czeskiej.\nW centrum narciarskim SKiMU są idealne warunki dla rodzin z dziećmi, narciarzy początkujących i średnio zaawansowanych. Zaletą jest dostosowanie stopnia trudności każdej trasy zjazdowej. Dla dzieci przygotowano tereny w SKiMU Parku do nauki jazdy na nartach i snowboardzie.\nOkres oczekiwania na wyciągi w ośrodku Mala Upa jest minimalny. Z parkingu centralnego pod wyciągi turyści transportowani są skibusem. Ośrodek dysponuje także maszynami do produkcji sztucznego śniegu. Trasy biegowe o długości 10 km są regularnie ratrakowane.\nDo stacji narciarskiej SKiMU należy też centrum sportowe SKiMU, do którego oprócz wielofunkcyjnych hal sportowych należy też najwyżej położony w Czeskiej Republice kort do ricocheta (odmiana squasha), siłownia, sauna i nowo wybudowany Bar SKiMU, bezpośrednio przy trasie zjazdowej. Do atrakcji ośrodka SKiMU zaliczyć też trzeba:\n• SKiMU Vertical – mierzenie wysokości n.p.m.\n• stok slalomowy z automatycznym pomiarem czasu |\n• program dla dzieci w SKiMU Parku\nZakwaterowanie w 4- i 6-osobowych apartamentach. Wyżywienie można zamówić w niedalekim Pomezní Boudě (Granicznym Szałasie), ok. 330 m od apartamentów. Dla grup można zamawiać obiady. Korzyści dla gości przy zakwaterowaniu w apartamentach: bezpłatny parking, dzieci do 6 lat zakwaterowanie i jazda na nartach bezpłatne, zniżka 50% na wszystkie artykuły sportowe w Centrum Sportowym SKiMU, duże zniżki przy zjazdach.\nDzieci do 6. roku życia jeżdżą za darmo.\nOśrodek leży na polsko-czeskiej granicy, jedynie 25 km od Karpacza.\nSzerokie trasy zjazdowe bez kolejek.\nGwarancja doskonałego śniegu przez cały sezon – w pełni zautomatyzowane naśnieżanie.\nW karkonoskiej miejscowości Horní Malá Úpa powstaje w tym sezonie zimowym na wysokości 1041 m n.p.m. najwyżej położone sztuczne lodowisko w Republice Czeskiej. Mobilne lodowisko, którego otwarcie zaplanowano na połowę grudnia, czeka na uruchomienie testowe.\nPowierzchnia o wymiarach 12 x 24 metry pozwoli turystom uprawiać sporty na lodzie, w tym hokej. Technologia chłodzenia tafli i rusztów potrafi utrzymać lodowisko w stanie nadającym się do użytku nawet przy temperaturze 15 stopni Celsjusza. "Zaletą jest to, że zestaw lodowiska można przenosić w czasie w dowolne miejsce. Dlatego kupiliśmy go” – powiedział dyrektor ośrodka Pan Bucek.\nOśrodek w ten sposób oczekuje, że na tegoroczne 10 lecie będzie bardziej atrakcyjny, jego częścią jest także hotel i browar Trautenberk, który niedawno otrzymał nagrodę architektoniczną.\nA – Leśny Grzbiet (Lesny hřeben)\nB – SKIMU park wyciąg dziecięcy\nC – Hybnerka\nD – Czarna Woda\nE – Przy kościele (U kostela) 1000\nF – Przy kościele (U kostela) 400\nG – Przy kościele (U kostela) 300\nH – SKIMU Park Provazek\nTrasy zjazdowe – 8\nLeśny Grzbiet (Lesny hřeben), sztucznie naśnieżany, dł. 1000 m\nSKIMU park, dł. 100 m\nHybnerka, dł. 320 m\nCzarna Woda, dł. 200m\nPrzy kościele (U kostela) 1000, sztucznie naśnieżany, dł. 1200 m\nPrzy kościele (U kostela) 400, oświetlony, sztucznie naśnieżany, dł. 400 m\nPrzy kościele (U kostela) 300, dł. 300 m\nSKIMU park Provázek, sztucznie naśnieżany, dł. 70 m\n28.12. Mały festiwal w Małej Upie – koncert zespołu GARAGE i Tony Duchacek\nGarage to czeski zespół rockowy, często określany jako undergroundowy, pod pierwotną nazwą Garaż założony w 1979 roku przez basistę Ivo Pospisila. W latach 80 Garage był nowym pokoleniem młodych niezależnych zespołów inspirowanych punkiem, postpunkiem, pub rockiem i nową falą. W 1982 roku przybywają do zespołu perkusista Antonín Pěniček i wokalista Tony Duchacek, który przynosi nie tylko piosenki Lou Reeda, Velvet Underground i Iggy'ego Popa, ale także własne teksty, które szybko stają się podstawą twórczości Garażu.\n30.12. Sylwester dla dzieci\n10.1. Mały festiwal w Małej Upie - koncert zespołu Ready Kirken /alternatywny rock, pop rock/\n25.1. Zawody na sankach rogatych - memoriał Josefa Tylše\n5. edycja wyścigu dwuosobowych drużyn na tutejszych sankach uzupełniony specjalnymi dyscyplinami związanymi z historią Malej Úpy i jej pierwszymi osadnikami - zjeżdżający zawodnicy zjeżdżają slalomem z górki na saniach, także zwożą siano i przecinają kłody za pomocą starodawnej piły. Druga dyscyplina konkurencji to "Najbardziej przytulona para sanek rogatych”. Sanie będą dla zawodników do dyspozycji. Dla tych, którzy przynoszą własne sanki będzie zabezpieczony ich przewóz.\n31.1. Mały festiwal w Małej Upie - koncert zespołu Visací zamek /punk rock/\n14.3. Narciarze Krakonosza\nZawody na historycznych nartach, sankach i w ładnym skoku. Wszystko w historycznych strojach, które będziemy również nagradzać w konkursie - Najpiękniejszy narciarz lub narciarka :)\nProgram towarzyszący: Jarmark, grill, bar na świeżym powietrzu, DJ, program i konkursy dla dzieci\n21.3. Mały festiwal w Małej Upie - koncert zespołu\nW muzyce grupy Buty miesza się bogactwo różnych stylów muzycznych (m.in. rock, folk, folklor, country, jazz, reggae) z pomysłowymi a dowcipnymi tekstami\n28.3. Moopstock – Woodstock w Małej Upie\ntel. +420 499 891 039


Anna, rozdarta między potrzebami swoich dzieci a obowiązkami domowymi, próbuje kontynuować pracę nad książką. Bohaterka mieszka odcięta od świata na niewielkiej szkockiej wyspie, którą jej mąż odziedziczył w spadku. Pewnego dnia odkopuje w swoim...\nAnna, rozdarta między potrzebami swoich dzieci a obowiązkami domowymi, próbuje kontynuować pracę nad książką. Bohaterka mieszka odcięta od świata na niewielkiej szkockiej wyspie, którą jej mąż odziedziczył w spadku. Pewnego dnia odkopuje w swoim ogrodzie szkielet małego dziecka. Anna z wykształcenia historyk zaczyna własne dochodzenie. Być może odkrywając sekrety wyspy, nauczy się, jak radzić sobie z wyzwaniami, które na jej drodze stawia życie?


Światłowód - czy warto? - Dunmore\nŚwiatłowód - czy warto?\nWysłany: Czw Cze 22, 2017 17:10 Temat postu: Światłowód - czy warto?\nprzeglądając internet natknąłem się na bardzo ciekawy artykuł. Dla zainteresowanych link: http://warszawa.naszemiasto.pl/artykul/ogladasz-filmy-w-internecie-zapewnij-sobie-szybkie-lacze,4150492,art,t,id,tm.html\nCzy myślicie, że to jest przyszłość? Dzięki światłowodom internet przyspiesza każdego dnia i wydaje się, że już się nie zatrzyma, a przynajmniej nie do pewnego momentu. Zastanawiam się jednak, co wybiorą ludzie. Czy zdecydują się na światłowód, ze względu na szybkość, czy wybiorą jednak rozwiązania mobilne, żeby było wygodniej? Jak uważacie?\nWysłany: Czw Cze 22, 2017 17:10 Temat postu:\nWysłany: Czw Wrz 21, 2017 06:05 Temat postu:\nwedług mnie na pewno\nWysłany: Pon Gru 18, 2017 18:46 Temat postu:\nZa niedługo wszyscy będą mieli światłowód, kwestia czasu.\nWysłany: Wto Sty 09, 2018 00:02 Temat postu:\nWiesz co, to wszystko zależy od Ciebie tak naprawdę, czy ci się ti podoba\nWysłany: Pon Lut 05, 2018 22:51 Temat postu:\nMoim zdaniem warto zainwestować w taki światłowód.\nWysłany: Czw Kwi 12, 2018 11:44 Temat postu:\nJak najbardziej polecam internet na światłowodach. Od pewnego czasu korzystam z takiego rozwiązania i wszystko jest na plus. Duża szybkości i bardzo mało awarii.\nWysłany: Wto Maj 22, 2018 11:08 Temat postu:\nMoim zdaniem jak najbardziej warto. Zgadzam się w 100% z tym co powiedział poprzednik.\nWysłany: Pon Maj 28, 2018 16:50 Temat postu:\nWysłany: Czw Paź 18, 2018 09:48 Temat postu:\nMoim zdaniem światłowód na pewno jest warty. Moim zdaniem każdy taki światłowód powinien mieć w swoim domu.\nWysłany: Pon Lis 26, 2018 16:32 Temat postu:\nWysłany: Czw Lis 29, 2018 14:28 Temat postu:


Malediwy: powstaje willa pod wodą. Projekt pochłonie 15 mln dolarów - Radio ZET\nPierwsza na świecie willa pod wodą. Będzie gotowa jeszcze w tym roku\nfot. East News/Conrad Hotels and Resorts\nLuksusowy kompleks Resort Conrad Maldives Rangali na Malediwach ogłosił, że rozpoczyna budowę willi w dużej części położonej pod wodą, w Ocenie Spokojnym. Pierwsi goście będą mogli zarezerwować nocleg jeszcze w tym roku.\nLuksusowy apartament pod wodą w kompleksie Resort Conrad Maldives Rangali na Malediwach ma posiadać dwa poziomy - jedna część będzie ulokowana na powierzchni, a druga pod wodą. Projekt robi ogromne wrażenie. Dobra wiadomość jest taka, że "pod wodą" będzie można przenocować już w listopadzie.\nMalediwy: luksusowa willa pod wodą\nJak podają autorzy tego innowacyjnego projektu, nad powierzchnią wody znajdzie się siłownia, salon, druga sypialnia i łazienka, kuchnia i taras. Pod wodą (i to nie w sztucznym zbiorniku, lecz na otwartym oceanie) powstanie główna sypialnia, łazienka i schody prowadzące do góry.\n– Kierując się potrzebą, aby dostarczać innowacyjne doświadczenia gościom, pierwsza na świecie podmorska rezydencja ma zachęcić podróżników do odkrywania Malediwów z zupełnie innej perspektywy – zapewnia hotel w komunikacie prasowym.\nProjekt warty 15 mln dolarów\nNikt na świecie nie zdecydował się dotąd na tak ambitną budowę - wszystkie istniejące podwodne pokoje zlokalizowane są w sztucznych zbiornikach. Tu goście będą otoczeni Oceanem Indyjskim. Cały projekt ma pochłonąć 15 mln dolarów.\nNa razie hotel nie zdradza dokładnej ceny za nocleg w tym miejscu. Eksperci szacują, że noc w tym miejscu może kosztować nawet 50 tys. dolarów.\nApartament zostanie przyłączony do istniejącej już podwodnej restauracji Ithaa. Luksusowy apartament będzie w stanie pomieścić maksymalnie 9 osób.


PIS oszukał wyborców. Największe banki świata wypłacają odszkodowania klientom za kryzys. W Polsce frankowiczom nikt już nie chce pomóc -\nPIS oszukał wyborców. Największe banki świata wypłacają odszkodowania klientom za kryzys. W Polsce frankowiczom nikt już nie chce pomóc\n– Ewolucja regulacji bankowych spowodowała, że wszelkie kary i grzywny, a także koszty prawne i sądowe, stały się kosztami prowadzenia biznesu – komentuje cytowany przez Bloomberga Gerold Grasshoff, szef analityków Boston Consulting Group (BCG). – Obsługa tych kosztów staje się głównym wyzwaniem dla banków – stwierdza.\n– Nie emocjonuję się takimi kwotami, choć z pewnością robią wrażenie – komentuje Krzysztof Oppenheim, prowadzący Kancelarię Finansową, związany z bankowością od 1993 roku. – Kara jest odczuwalna wtedy, gdy uderza w człowieka, a nie w instytucję. Ludzie, którzy stoją za tym przekrętami pozostają wciąż bezkarni – wskazuje.\nJak podkreśla, słabym punktem nakładania kar finansowych na instytucje jest to, że ewentualne straty ponieść mogą akcjonariusze lub klienci, jeśli dana instytucja zbankrutuje. – Prawdziwi winowajcy tymczasem z każdej transakcji wyciągają ogromne zyski i zdążą je przelać na własne konto, zanim ktoś uzna, że był to przekręt i departament Sprawiedliwości US nałoży na tę instytucję odpowiednio wysoką karę – argumentuje Oppenheim.\n– W Polsce banki stoją ponad prawem – stwierdza krótko Krzysztof Oppenheim, który na potwierdzanie tej tezy wskazuje bankowy tytuł egzekucyjny, który został zdelegalizowany dopiero pod koniec 2015 roku.\nOstateczne efekt był taki, że żadna z propozycji pomocy dla frankowiczów szumnie zapowiadanych przez obie partie nie została zrealizowana. Swojej obietnicy nie zrealizował też prezydent Duda, który podczas kampanii wyborczej obiecywał kredytobiorcom pomoc. Szacuje się, że hipoteczne kredyty walutowe spłaca 400-700 tys. gospodarstw domowy, z tego można wysnuć wniosek, że sprawa dotyczy 1,5-2 mln Polaków.\nPo wystąpieniu Jarosława Kaczyńskiego, który stwierdził, że osoby mające kredyty w szwajcarskiej walucie same “powinny wziąć sprawy we własne ręce i zacząć walczyć w sądach”, wynika, że frankowicze raczej nie mogą już liczyć na pomoc PiS. – Prezydent i rząd są w sytuacji, która jest zdeterminowana w wielkiej mierze uwarunkowaniami ekonomicznymi – wyjaśnił prezes PiS w wywiadzie dla PR I Polskiego Radia. Jak twierdził, rząd nie może podejmować działań, które doprowadzą do zachwiania systemu bankowego.\n– Sprawa jest prosta: kto ma kasę, ten ma władzę. Żaden rząd nie może funkcjonować bez pomocy instytucji finansowych – zaznacza Krzysztof Oppenheim. W jego opinii prezes Kaczyński przedstawił sprawę jasno i honorowo. – Negatywnie natomiast oceniam działania prezydenta Dudy w tej sprawie, który piastuje swój urząd właśnie dzięki głosom pechowych kredytobiorców. Próba wykręcenia się z obietnic przedwyborczych ustawą spreadową, licząc, że fankowicze to kupią, była nie na miejscu. Powinien szczerze powiedzieć: “Chciałem Wam pomóc, ale nie miałem wiedzy, że w naszym kraju lobby bankowe jest tak silne. I zmienić tego nie mogę. Przepraszam” – podsumowuje Oppenheim.\n– Szybkość zmian powoduje czasem, że banki nie nadążają z ich wprowadzeniem, co skutkuje niekiedy sporami sądowymi albo nakładaniem kar. To dlatego czasem postulujemy o wydłużenie vacatio legis, aby zyskać na czasie do skutecznego wdrożenia nowych regulacji. Przypominam, że nasz system bankowy to około 40 mln kont i z 30 mln kart. Tak ogromny system wymaga czasu i rozwagi w regulowaniu – zaznacza dr Przemysław Barbrich ze Związku Banków Polskich.\nGłosy o potrzebie złagodzenia sankcji i kontroli sektora pojawiają się coraz częściej. Przykładem mogą być działania włoskiego premiera Matteo Renzi’ego czy zapowiedź zniesienia ustawy Dodda-Franka przez Donalda Trumpa.\nMimo tego instytucje kontrolne łączą siły w celu jeszcze bardziej ścisłego kontrolowania. Jak przypominają eksperci BCG, do organów ścigania i regulatorów z USA niebawem dołączyć mają ich odpowiednich z Europy oraz Azji, a kwota nakładanych kar w kolejnym roku będzie za pewne wyższa.\nChoć światowy trend zmierza ku zaostrzaniu prawa i kontroli banków, w Polsce pojawiają głosy o coraz częstszym uchylaniu czy obniżaniu wymiaru kar nałożonych choćby przez UOKiK na polskie banki. Zaledwie przed miesiącem polski sąd uchylił karę 1,8 mln zł nałożoną przez UOKiK na Pekao, wcześniej obniżył grzywnę dla PKO BP z 14,5 mln zł do 4 mln zł i uchylił karę 3 mln zł.\n– Oczywiście może zdarzyć się, że banki – zwykle nieświadomie – naruszają czasami interesy klienta. Dlatego z szacunkiem podchodzimy do regulacji czy uwag takich instytucji, jak UOKiK. Nasza współpraca ma dobry charakter, nawet jeśli czasem wchodzimy na drogę sądową. Zdarza się również, że sądy przyznają rację bankom, obniżając lub całkowicie anulując wymierzone kary – tłumaczy WP money dr Przemysław Barbrich.