Blog sklepu Artimeno: lipca 2015\nRecenzja produktu- dziurkacz na magnes Marthy Stewart\nTym postem rozpoczynamy cykl artykułów, w którym omawiać będziemy produkty,\nktóre używamy w naszych pracach.\nDzisiaj opowiem wam o dziurkaczu na magnes Marthy Stewart.\nJest ich więcej mają różne wzory , ja "zaposiadam" jeden i na jego przykładzie\nopowiem o budowie, obsłudze i możliwościach tego typu dziurkaczy.\n* Dziurkacz składa się z dwóch elementów : góra z mechanizmem wycinającym\noraz podstawa z naniesionym wzorem, co pozwala w prosty sposób kontynuować wycinany wzór.\n* Dziurkacz jest stabilny. Mocne magnesy znajdujące się na obu elementach sprawiają, że kartka którą\numieścimy między nimi nie będzie przesuwała się.\n* Element wycięty tym dziurkaczem ma rozmiar 4cm/4cm i jak już wspominałam,\nnie ma żadnego problemu aby wzór kontynuować tworząc border, lub tło\n* Odpadki po dziurkowaniu wpadają pod podstawkę skąd łatwo je usunąć:)\n* Cena dziurkacza nie należy do najniższych, ale jak zobaczycie, jakie są jego możliwości\nzrozumiecie, dlaczego go mam:)\nObsługa dziurkacza jest bardzo prosta.\nUkładamy kartkę na podstawie, nakładamy górę i naciskamy nadgarstkiem górę dziurkacza.\nWierzcie, wytnie idealnie -pomagają w tym magnesy, które są zamontowane tak, że nie pozwalają\nprzesunąć kartki i nie da się źle przyłożyć góry (magnesy w takim przypadku odpychają się)\nDodatkowo, jeden z narożników dziurkacza jest ścięty, co pokazuje prawidłowe ustawienie :)\nDziurkacz , z mojego doświadczenia, bardzo dobrze wycina w papierze o gramaturze160- 220g/m2\nAle nie byłabym sobą gdybym nie spróbowała na 250g/m2 - wyszło dobrze, tylko musiałam troszkę\nPróbowałam też wycinać na papierach cienkich 80- 100g/m2- niestety w przypadku cienkich papierów w wycinanych elementach pozostawały poszarpane brzegi.\nA co można z takiego dziurkacza "wyciągnąć"- powiem tak: ogranicza was tylko wyobraźnia:)\nJa oprócz standardowego wycinania pobawiłam się troszkę nożyczkami.i mediami...\nOto kilka przykładów wykorzystania dziurkacza:\nkartonik z "szybką "\nJa mojego zakupu nie żałuję. Wiem, ze dziurkacz daje wiele możliwości.\nMoże w komentarzach umieścicie linki do swoich prac,\nw których wykorzystujecie dziurkacze na magnes.Chętnie was odwiedzę:)\nAutor: anias o 18:00 9 komentarzy :\nEtykiety: Anias , Martha Stewart , Recenzja produktu\nmam nadzieję że mimo upałów udaje Wam się coś stworzyć:)\nJa osobiście kiepsko znoszę tak wysoką temperaturę,\nmoja wena lepiej ze mą współpracuję jak jest nieco chłodniej.\nDziś chciałam Wam pokazać kartkę z moim nowym nabytkiem\nwykrojnikiem Marianne Design -\nkoło tego wykrojnika chodziłam już od dłuższego czasu,\nkiedy w końcu trafił do mnie, okazał się dającym wiele możliwości cudeńkiem,\nkartka powstała z 4 wycinanek podklejonych pod prostą ramkę,\nna tym w zasadzie można by było skończyć bo powstał piękny ażur,\njednak nie potrafię robić kartek bez kwiatów i kilka z nich zagościło na ażurowym tle,\nzrobiłam je używając wykrojnika Rose Creations,\npłatki podkolorowałam mgiełką pastelowa - RÓŻ / 13arts,\njeszcze kilka listków i perełek ...\nMam nadzieję że nieco Was zainspirowałam do działania :))))\nW mojej pracy użyłam również\nAutor: goja o 11:30 1 komentarz :\nEtykiety: Goja , Kartka , Spellbinders\nWyzwanie #37 - z dodatkami\nmam nadzieję, że letni wypoczynek nie przeszkodzi wam w udziale w naszym nowym wyzwaniu.\nwyzwanie z dodatkami\n- Z poniższej tabelki wybierzcie jedną linię (pion, poziom, skos) i dodatki,\nktóre się na niej znajdują musicie użyć w swojej pracy.\n- W swojej pracy użyjcie co najmniej jeden produkt znajdujący się w ofercie sklepu Artimeno\ni podlinkujcie go.\nPrace zgłaszamy do 21 sierpnia (wyniki podamy 25 sierpnia)\nZwycięzca otrzymuje banerek i bon zakupowy na kwotę 30PLN\nnatomiast wyróżnione prace otrzymują banerek i kod uprawniający do darmowej wysyłki\nA tak wygląda nasza inspiracyjna galeria prac.\nDominka Brzeska- gościnna projektantka, wybrała linię : kwiat, wstążka, ćwiek\na na półkach Artimeno kusi kolekcja "Dom Róż" LemonCraft, którą wykorzystała w swojej pracy\nwybrała linię pierwszą z brzegu: guzik - kwiat - gaza,\nchoć główną bohaterką jej pracy jest zwykła apteczkowa gaza pokolorowana mgiełkami.\nMateriały ze sklepu Artimeno podlinkowane pod zdjęciami pracy\nW pracy wykorzystałam: UHK Gallery Naval Treaty\nkwiaty LemonCraft Wieczne Lato\nkwiaty LemonCraft Senne Poranki\nmaska w koła Prima\nMgiełki 13@arts: blue light, żółta turkus\nsznurek bawełniany (pokolorowany mgiełkami)\ndiamenciki samoprzylepne Marianne Design\nćwieki 3mm gel medium\noraz gesso - grunt akrylowy, pasta strukturalna i kabaszony szklane\nMałgosia wybrałam linię w środku :sznurek, wstążka,perełki\na listę produktów ze sklepu Artimeno znajdziecie pod zdjęciami pracy\nwybrałam linię : tekturka, ćwiek, dziurkacz\na lista podlinkowanych produktów z Artimeno znajduje się pod moją praca:)\nmateriały z Artimeno użyte w pracy:\ndziurkacz brzegowy MS\ndziurkacz na magnes MS\npapiery Lemoncraft z kolekcji Dom róż\ntaśma dystansowa 3mm\ntaśma dystansowa 1,5 mm\nNa koniec krótkie przypomnienie o stałych zasadach:\n- na swoich blogach (w poście lub na pasku bocznym) należy umieścić podlinkowany banerek\ni informację, że bawicie się z nami.\n-prace należy umieszczać pod postem za pomocą narzędzia InLinkz,\n-prace nie mogą być wcześniej publikowane\n-prace zgłaszane na nasze wyzwanie łączymy z max dwoma\nAutor: anias o 18:00 10 komentarzy :\nEtykiety: Anias , Goja , Kartka , Kasia , LO , media , mixedmedia , papiery do scrapbookingu , scrapbooking , ślub , wykrojnik , Wyzwania\nGościnna projektantka- Dominika Brzeska\nW wyzwaniu "Tło" zachwyciłyśmy się przepiękną turkusowo-złotą kartką Dominiki- allearte\ni właśnie ją gościmy dzisiaj w Artimeno.Cieszę się będziemy mogli poznać Cię bliżej.\nTradycyjnie już, próbujemy dowiedzieć się od naszych gościnnych projektantek, jak zaczęła się ich przygoda ze scrapbookingiem?\nWitam serdecznie! Na wstępie pragnę podziękować za wyróżnienie i za zaproszenie jako gościnna projektantka i chociaż nie lubię mówić o sobie, mam nadzieję że sprostam Twoim pytaniom Aniu.\nJako „artystyczna jednostka” ciągle szukałam odpowiedniej formy wyrazu tego, co mi w duszy gra ;) Najpierw była muzyka, potem ogromna miłość do sztuki lecz moje zdolności nie były najwidoczniej na tyle mocne, by pozostać im wierną na długie lata. Kiedyś, jako nastolatka, przeczytałam artykuł w gazecie o dziewczynie, która razem z mamą tworzyła kartki. I chyba wtedy zakiełkowało to marzenie, choć musiałam je odłożyć na bardzo długi okres … 4 lata temu pojawiła się pierwsza okazja, by móc w końcu je zrealizować. Metodą prób i błędów, posiadając dwa wzory papieru wizytówkowego, parę dziurkaczy\ni stempel zrobiłam zaproszenia komunijne dla mojego syna…i tak jeden nałóg zastąpiłam drugim ;)))\nA czy mogłabyś powiedzieć, gdzie lub jak uczysz się nowych technik, jak rozwijasz swój warsztat?\nCzy są to warsztaty, kursy z netu, z You Tube etc.\nMój warsztat „kształci” się sam ;) przede wszystkim „podglądam” znane scraperki i ich video-tutoriale,\nktóre są bezcennym źródłem wiedzy.\nReszta to już dzieło metody prób i błędów, a czasem po prostu przypadku ;)\nCzy jest coś, co najbardziej lubisz wykonywać? ( kartki, scrapy, notesy, może małe formy, itp)\nGłównie zajmuję się cardmakingiem, choć nie są mi obce, ex-boxy, albumy, LO'sy czy też alterowanie ;)\nW moich pracach przeważają mocne barwy i kontrasty, przeszycia (dla nich tylko i wyłącznie poskromiłam maszynę do szycia ;), tuszowania a ostatnim czasem pełna gama wszelkiego rodzaju mediów :)\nNo właśnie, przeglądając Twój blog zachwyciłam się mediowymi kartkami.\nCzy mogłabyś zdradzić nam swoje ulubione media ?\nOj…długo by wymieniać ;) Mój zasób tych specyfików ciągle się powiększa…to kolejna studnia bez dna.\nNa pewno te podstawowe: gesso, pasty modelujące różnej maści od gładkich po strukturalne,\nmgiełki głównie perłowe i w mocno nasyconych barwach, farbki akrylowe metaliczne oraz tusze.\nSkoro wiemy już czym działasz, to jeszcze pytanie dotyczące procesu tworzenia.\nCzy pracę rozpoczynasz od szczegółowo rozrysowanego projektu, czy Twoje prace to spontan,\nwynik nastroju danej chwili ?\nI tak i tak. Nieraz pomysł powoli „dojrzewa” w głowie, potem następuje późnonocny proces twórczy a ostateczną formę potrafię jeszcze parę dni „dopieszczać”. Innym razem jest to totalny spontan. I mimo goniących terminów odkładam na bok wszystkie zobowiązania i daję upust tym „myślom natarczywym” ;)\nCzyli jak wiele z nas :)\nA jak wygląda miejsce w którym tworzysz: to biurko w kącie pokoju czy przestronny warsztat?\nPrzestronny warsztat…poniekąd ;) wprawdzie dorobiłam się skromnego kącika scrapowego w pokoju,\nale że córce przeszkadza w spaniu nawet najmniejszy hałas, musiałam się przenieść do salonu.\nI tak prawie cały dorobek scrapowy poupychany jest w kredensie, gdzieś między zastawą stołową.\nA gdy zapadnie zmrok, wszystko wykładam na jadalniany stół i tworzę.\n....i gdy już tak zapadnie zmrok Dominika tworzy tak piękne prace, popatrzcie\nBardzo dziękuję Ci za rozmowę, za prezentację tak pięknych prac\ni już dzisiaj, wraz z Dominiką, zapraszamy 24 lipca,\nkiedy to będziemy Was zachęcać do udziału w nowym wyzwaniu.\nAutor: anias o 18:00 7 komentarzy :\nEtykiety: Anias , Gościnna Projektantka , wywiad\nWyniki wyzwania #36 - Kolorowo - neonowo\nKolejne wyzwanie już za nami, dziękujemy za całe mnóstwo pięknych i inspirujących kolorowych prac.\nMiło też jest, przy okazji, odwiedzać blogi i podziwiać Waszą wspaniałą twórczość:).\nByło bardzo trudno wybrać najlepszą pracę, ale po burzliwych naradach\nw wyzwaniu#36 zwyciężyła zachwycająca praca, której autorką jest:\nLula otrzymuje od nas\nbanerek i bon o wartości 30 zł, na zakupy w sklepie Artimeno.\nDodatkowo z ogromną przyjemnością zapraszamy zwycięzczynię\ndo następnego wyzwania jako Gościnną Projektantkę\nWyróżnienie, a co za tym idzie: banerek i kod uprawniający do darmowej wysyłki,\nwędruje do Kasi- Artlife\nAle nie byłybyśmy sobą, gdybyśmy nie miały dla was niespodzianki.\nOtóż ze wszystkich zgłoszonych prac postanowiłyśmy losowo wybrać jedną,\nktóra zostanie również nagrodzona bonem o wartości 30 zł na zakupy w sklepie Artimeno:)\nMiło nam ogłosić że, bon otrzymuje osoba zgłaszającą pracę pod nr ....\n43, a jest to Joankaj\nSerdecznie gratulujemy w/w wymienionym paniom i prosimy o kontakt mailowy ze sklepem:)\nWszystkim bardzo serdecznie dziękujemy za udział w wyzwaniu:))\nAutor: quilling się kręci o 18:00 14 komentarzy :\nWitajcie, wczoraj poznaliście Agę Baraniak - która dołączyła do DT Artimeno\nDzisiaj przedstawimy drugą projektantkę.\nJak pewnie wiecie nasz sklep będzie stopniowo rozszerzał swoją ofertę o dział decoupage.\nI dlatego do naszego teamu dołącza, tworząca fantastyczne prace techniką decoupage i transferu,\nDorota, jest nam niezmiernie miło, że dołączyłaś do naszego DT, proszę powiedz coś o sobie:\n"Moją wielką pasją jest ozdabianie starych ,zapomnianych przedmiotów,\nzalegających na babcinych strychach i piwnicach.\nOzdabiając je, ze strychów wprowadzam je na salony by mogły na nowo być podziwiane.\nNie zajmuję się decoupage klasycznym, moją ukochaną techniką jest transfer.\nTo moja wielka pasja i sposób na życie "\nZapraszam Was na fanpage Doroty:)\nA oto kilka jej zachwycających prac:\nDoroto , życzymy powodzenia i z niecierpliwością oczekujemy Twoich inspiracji:)\nAutor: anias o 19:00 11 komentarzy :\nEtykiety: Anias , Design Team , Dorota\nOgłoszenie wyników naboru do DT Artimeno\nprzede wszystkim pragniemy podziękować wszystkim aplikującym do DT Artimeno.\nDziękujemy za zaufanie jakim nas obdarzyliście. Dziękujemy za wszystkie zgłoszenia.\nLiczba zgłoszeń przerosła nasze oczekiwania, każde zostało uważnie przeczytane.\nNaszym oczom ukazała się cała rzesza utalentowanych i gotowych do dzielenia się swoją pasją dziewczyn. Mieliśmy niezłą zagwozdkę, a czasami i wielkie rozdarcie przy podejmowaniu decyzji.\nGratuluję Wam odwagi, pasji, szukania dróg rozwoju i gotowości do dzielenia się\nswoim fantastycznym światem. Myślę, że z niejedną z Was nasze drogi jeszcze się przetną,\ngdzieś się spotkamy na innej ścieżce, w innym czasie.\nTrzymam za Was kciuki !!!\nDziękujemy również, za wiele miłych słów na temat Artimeno. To nas niezwykle motywuje do dalszej pracy, do poszukiwania nowych rozwiązań, pomysłów. Pokazuje też, że nas czytacie, obserwujecie i chętnie do nas zaglądacie w poszukiwaniu inspiracji.\nAle decyzję podjąć trzeba było i ...\nOd sierpnia do naszego DT dołączają dwie projektantki.\nDzisiaj przedstawiamy pierwszą z nich, a jest nią :\n"Tworzę sobie różności....\nW poszukiwaniu siebie i zajęcia, które da mi sporo satysfakcji oraz wyciszenia mojego narwanego charakteru, w grudniu 2014 roku trafiłam drogą mych poszukiwań na decoupage.\nRozpoczęłam bardzo nieśmiało… nie wiedząc jeszcze, czy to jest to co chciałabym w wolnym czasie – którego przy dwójce dzieciaków jest tak mało – robić. Decoupage dało mi wiele satysfakcji, jednak z początkiem 2015 roku coś mnie tknęło – zapragnęłam wykonać rodzinny album ze zdjęciami na rocznicę ślubu. I stało się!!!! Odkryłam scrapbooking. Oczywiście bywało różnie – prace wychodziły raz lepiej raz gorzej, ale początki są po to, by próbować, testować, sprawdzać różne metody...\nWszystko po to, by finalnie się zakochać. Uwielbiam łączyć techniki, gdyż nadaje to projektowi smaku i niepowtarzalności. Zaczęłam eksperymentować…\nI co się stało ze mną? Wpadłam w ten wir, zapragnęłam robić coś swojego.\nStworzyłam sobie odskocznię od codzienności, swój azyl, oazę spokoju i natchnienia\n– a wszystko po to by robić to, co pokochałam bezgranicznie...\nTo właśnie Ja- Aga Baraniak"\nA oto próbka możliwości Agi:)\nAga, serdecznie Cię witamy, życzymy powodzenia i z niecierpliwością czekamy na Twoje inspiracje.\nA wszystkich zapraszam jutro :) Poznacie ...Dorotę:)\nAutor: anias o 19:00 3 komentarze :\nEtykiety: AgaB , Anias , Design Team\nWedding garden czyli w ślubnych klimatach\nKrok po kroku - pudełeczko na kartkę\nKolorowo- neonowo - przypominamy o wyzwaniu


Liposukcja ultradźwiękowa w kosmetologii - Shenti Poznań\nLiposukcja ultradźwiękowa to obecnie jeden z najczęściej przeprowadzanych zabiegów w gabinetach kosmetologicznych. Proces ten zrewolucjonizował kosmetologię nie bez powodu. Zastanawiasz się, co stoi za sukcesem tego zabiegu? Dowiedz się, czym jest, jakie przynosi efekty oraz jakie istnieją przeciwskazania. Poznaj kawitację ultradźwiękową!\nLiposukcja ultradźwiękowa – co to?\nLiposukcja ultradźwiękowa to rewelacyjny zabieg, który pomoże Ci nie tylko poradzić sobie z redukcją tkanki tłuszczowej, ale świetnie zadziała także na twarz. Jak działa kawitacja ultradźwiękowa? Do jej wykonania niezbędny jest aparat, który wysyła falę ultradźwiękową. Fala ta dociera do komórek tłuszczowych i powoduje, że ich zawartość ulega emulsyfikacji. Dlaczego tak się dzieje? Wszystkie rodzaje komórek tłuszczowych wypełnione są swoistą zawartością. Są to głównie kwasy tłuszczowe i glukoza oraz osłony otaczające tę zawartość, czyli membrany. Fale dźwiękowe tworzą wibracje, które zaczynają przemieszczać zawartość, a w komórce tworzą się puste przestrzenie. Powiększające się przestrzenie jednocześnie zwiększają objętość samej komórki. W krytycznym momencie membrana zostaje przerwana, a jej zawartość uwolniona. Najważniejsze, że zawartość komórki tłuszczowej nie zostaje wchłonięta przez organizm, ale zostaje z niego wydalona z naturalnym systemem metabolizmu.\nZabieg wykonywany jest od 15 do 30 minut. Liposukcję ultradźwiękową wykonuje się w seriach, a między każdym zabiegiem powinien być przynajmniej tydzień odstępu. Masz naprawdę dużo tkanki tłuszczowej? Być może możliwe będzie wykonanie kawitacji 2 razy w tygodniu.\nLiposukcja ultradźwiękowa – ciało\nJeżeli chodzi o całe ciało to liposukcja jest wykorzystywana najczęściej w celu redukcji tkanki tłuszczowej. Zabieg można wykonać na udach, brzuchu, ramionach, podbródku lub innych częściach ciała, gdzie występuje problem z nadmierną ilością tkanki tłuszczowej. Chcesz uzyskać jeszcze lepsze rezultaty? Wybieraj te salony kosmetologiczne, gdzie wykorzystywany jest najnowocześniejszy sprzęt. W Salonie Urody Shenti w Poznaniu znajduje się CaviLipo, który dzięki interferencji (nakładanie) fal może być o wiele bardziej efektywny przy mniejszej mocy niż aparaty konkurencyjne. Uzyskujesz lepsze efekty przy maksymalnym ograniczeniu skutków niepożądanych i ubocznych. Lepsze rezultaty pozwala także uzyskać wprowadzenie odpowiedniej diety i aktywności fizycznej do swojego codziennego planu dnia.\nLiposukcja ultradźwiękowa – twarz\nNa twarzy można wykonać peeling liposukcyjny. Jest to zabieg, który doskonale oczyszcza i sterylizuje skórę. Wszystkie bakterie odpowiedzialne za powstawanie wykwitów skórnych zostają zniszczone. Ponadto znacznie wzrasta metabolizm komórek, wzmocniona zostaje tkanka skórna oraz rozdrobnieniu ulegają wszelkie zwapnienia. Przyspieszone jest także krążenie krwi, które świetnie wpływa na ogólny wygląd cery. Zabieg ten powoduje delikatne złuszczenie warstwy rogowej naskórka i odsłonięcie młodszej warstwy skóry. Twoja skóra będzie wolna od martwych komórek, nadmiaru łoju, bakterii, substancji toksycznych oraz pozostałości kosmetyków. Zabieg jest bezdotykowy i bezbolesny.\nWszystkie aktywne choroby wątroby i nerek są kategorycznym przeciwwskazaniem do zabiegu. Liposukcji ultradźwiękowej nie powinny poddawać się także osoby z zakrzepowym zapaleniem żył, czy w stanach nowotworowych. Jesteś w ciąży? W ostatnich 2 tygodniach przyjmowałaś aspirynę lub inne leki przeciwzapalne? Jesteś na sterydach? Niestety z kawitacją ultradźwiękową będziesz musiała się wstrzymać.\nLiposukcja ultradźwiękowa – zasady bezpieczeństwa\nLiposukcja ultradźwiękowa nie jest bardzo inwazyjnym i nieprzyjemnym zabiegiem, ale istnieje kilka zasad, które należy przestrzegać w trosce o zdrowie i bezpieczeństwo. Nie można przeprowadzać zabiegu w okolicach szyi i głowy. Należy pamiętać, że koniecznie trzeba ominąć okolice dużych narządów miąższowych – wątroby, śledziony, czy nerek oraz okolice miednicy – jajniki. Im bardziej równolegle do powierzchni ciała podawana będzie fala ultradźwiękowa, tym bezpieczniej, gdyż zapobiega to penetracji ultradźwiękami w głąb ciała. Zawsze kawitację wykonuje się na fałd skórny.


Jak wyleczyć duszę dźwiękami? — Radio Łódź\nśro, 10 lut 2016 09:47:10 +0100\nO muzyce, która leczy duszę | [Radio-terapia]\nMuzykoterapię stosujemy prawie wszyscy, choć często nie jesteśmy tego świadomi. Słuchamy ulubionych piosenek, kiedy jest nam źle. A kiedy jesteśmy radośni, staramy się utworami podtrzymać ten nastrój. W Radio-terapii rozmawiamy z ekspertami o tym, czym zajmują się profesjonalni muzykoterapeuci i jak wyrazić siebie za pomocą dźwięków.\nTerapię muzyką mogą stosować wszyscy, nawet ci, którzy nie potrafią grać na instrumentach (Fot. caleb morris (free under CC0 1.0) )\nMuzykoterapia jest znana od czasów plemiennych. Granie, śpiewanie i taniec były obecne wśród naszych przodków podczas każdej uroczystości obrzędowej. Choć dziś naukowcy dowiedli, że muzyka pomaga wyrażać emocje, poprawia nastrój i otwiera nas na odczuwanie siebie i innych, coraz rzadziej zdarza się, że wspólnie śpiewamy czy gramy. Stajemy się głównie biernymi odbiorcami utworów, unikamy posługiwania się naszym głosem jak instrumentem z obawy przed brakiem umiejętności.\nW muzykoterapii nie chodzi o zdolności czy talent - przekonują goście Radio-terapii: muzykoterapeutka dr Stella Kaczmarek, nauczyciel gry na perkusji Wojciech Andrzejewski i uczeń Michał Stasiak.\nMuzykoterapia to dobre narzędzie rozwoju i pomocy dla każdego


O prostocie chrześcijańskiej. – Duch św. Franciszka Salezego.\nNie wiem, mawiał św. Biskup, co winna ta nieboga cnota roztropności, że mi tak trudno w niej się rozmiłować, i jeżeli ją czasem kocham, to tylko z potrzeby, gdyż ona jest solą i pochodnią życia naszego. Ale zupełnie inaczej jestem usposobiony dla prostoty: piękność jej zachwyca mię, i chętnie odstąpiłbym zawsze sto wężów za jedną gołębicę.\nWiem, że połączenie tych dwu cnót jest pożytecznym, i że je Ewangelia nam zaleca: jednakże zdaje mi się, że w połączeniu tym powinno być daleko więcej prostoty aniżeli roztropności, gdyż w przeciwnym razie, zamiast być pożytecznym, stanie się ono szkodliwym. Gdy roztropność zapanuje nad prostotą niweczy jej wpływ i pochłania ją, w ten sposób, jak pilnik żelazo. Wiedzieć przy tym należy, że jest jeszcze innego rodzaju roztropność, zwana ludzką i światową, a którą Pismo św. nazywa śmiercią (1), ponieważ czyny jej są złe i prowadzą krętymi drogami do występnych celów.\nSłusznie więc można się obawiać, aby nie mieszano roztropności światowej z ewangeliczną, lub nie naginano tej ostatniej do wykrętnych subtelności pierwszej.\nWiem co utrzymują, że w teraźniejszym, tak zepsutym wieku, trzeba nam wielkiej roztropności, aby przynajmniej nie być oszukanym; nie ganię bynajmniej tego zdania, chcę jednak, aby zawsze pamiętano o tej mądrej nauce ewangelicznej, która nam zaleca znosić raczej cierpliwie, gdy nas krzywdzą na majątku, jak bronić się, jeżeli zwłaszcza ta obrona ma sprowadzić inne złe; wszakże za podobną utratę dóbr doczesnych przyobiecane są dobra nierównie lepsze – bo wieczne. Niech świat mówi sobie co chce, zawsze jednak nieskończenie lepiej jest być dobrym i prostego serca, aniżeli wykrętnym, złośliwym i chytrym.\nDuch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego. Tłumaczył z francuskiego ks. Adolf Pleszczyński K. Ś. T., Warszawa 1882, ss. 352-353.\n(1) Rzym. VIII, 6.


czego nauczyłam się karmiąc swoje dzieci - tumnieboli\nKiedy urodziłam pierwsze dziecko, w listopadzie 2015 roku, popularne były już poglądy na temat żywienia dzieci takie jak karmienie na żądanie, długie karmienie piersią, rezygnacja z diety matki karmiącej, rozszerzanie diety po szóstym miesiącu życia, pozwalanie dzieciom próbowania samemu jedzenia w kawałkach, wycofanie się z wczesnego podawania alergenów w celu prewencji alergii pokarmowych. Te poglądy, poparte badaniami naukowymi i uznane przez Światową Organizację Zdrowia za obowiązujące wytyczne, stały w sprzeczności z tym, co przez wiele lat było powtarzane matkom przez położne i lekarzy. Nie dotarły też do szpitala, w którym odbył się mój pierwszy poród, dlatego początek macierzyństwa spędziłam chodząc po korytarzach, na których wisiały plakaty objaśniające, co matka karmiąca piersią może jeść, a czego nie, otrzymałam kilka bardzo szkodliwych rad laktacyjnych i w zasadzie miałam wrażenie, że muszę pokonać cały personel szpitalny, żeby pozwolili mi po prostu karmić mojego własnego noworodka z mojej osobistej piersi.\nUważam, że praktyki, z jakimi miałam do czynienia w szpitalu były bardzo szkodliwe i oparte na przestarzałej wiedzy. Dziecko ważono mi kilka razy dziennie, był nawet taki moment, kiedy moja córka została zważona przed i po karmieniu w celu określenia ile dokładnie wypiła mleka. Każde położenie dziecka na wagę wiązało się z moim silnym stresem, bo decyzja czy będziemy mogły wyjść do domu zależała od tego, czy waga pokaże o 50 gramów większą czy mniejszą liczbę.\nOczywiście po wyjściu do domu nie ważyłam już dziecka, tylko przy okazji szczepień. Uznałam, że jeśli żyje, rusza się, jest rumiana, ma nawilżoną, gładką skórę, je, moczy pieluszki to wszystko jest w porządku. I tak też było. Nie byłam w stanie też powiedzieć ile razy dziennie jest karmiona, bo w ogóle o tym nie myślałam. Intuicyjnie czułam, że są dni, kiedy jest bardziej niespokojna i je więcej i takie, kiedy zjada mniej, ale wszystko się jakoś wyrównywało.\nPoza tym moja córka wędrowała po siatkach centylowych, przybierając na masie, a potem tracąc ją w wyniku intensywnego rozwoju ruchowego. Wiemy już, że są dzieci z natury duże i takie z natury drobne i o ile rozwijają się prawidłowo nie trzeba ich na siłę tuczyć lub ograniczać im jedzenia, norma ich sylwetek i tempa wzrostu jest bardzo szeroka.\nRozszerzałam obojgu dietę za pomocą metody BLW, która polega na tym, że dziecko samo próbuje jedzenia i decyduje ile zje. Szczerze mówiąc, nie byłam jakoś ideologiczne zafiksowana na tę metodę, ale jestem z natury bardzo niecierpliwa i karmienie łyżeczką było dla mnie śmiertelnie nudne. Czas posiłków w trakcie blw był dla mnie kolejnym momentem, kiedy mogłam robić coś innego, czytać książkę, pisać coś, przeglądać instagram.\nI może przez ten początek, w którym zupełnie polegałam na głosie dziecka – tak już zostało i dalej mam taki sam styl w żywieniu mojej córki. Oprócz tego, że nie lubię, jak je słodycze, to może jeść ile chce i co chce. Przechodzimy przez różne fazy: była faza jedzenia głównie rosołu, faza odrzucania bananów, faza kochania bananów, faza jajkowa, faza ziemniakowa i tak dalej. Wszystko w normie. Nie zmuszam do jedzenia jak nie chce jeść, nie każę dokończyć, jak zostały mi ziemniaki z obiadu, a ona chciałaby je zjeść na śniadanie następnego dnia – to je. Kiedy jest chora i nie ma apetytu to nie je. Potrafi powiedzieć, że jest głodna, że już się najadła albo że chce dokładki. Nie jest ani niedożywiona ani otyła.\nLudzie, ależ ja jestem mądra! Po czym przygotowuję posiłek dla siebie.\nPo latach tzw. dbania o linię tak naprawdę nie pamiętam już jedzenia dla zaspokojenia głodu. Jem wtedy, kiedy jest moja pora posiłku. Jak jestem głodna wcześniej to wytrzymuję. Nie pamiętam co to uczucie sytości. Jem tyle, ile sobie wyliczyłam, że mogę zjeść. Nie biorę dokładek, nie zostawiam resztek. Nie zjadłabym banana na kolację ani ziemniaka na śniadanie. Jestem zaprzyjaźniona z niskokalorycznymi potrawami, mam listę rzeczy, których nie jadam.\nZdecydowałam się niedawno na konsultację z dietetyczką, bo pomyślałam, że może pomóc mi lepiej zbilansować posiłki, nie zawsze mam czas i zapał, żeby samodzielnie liczyć kalorie w aplikacji. Zebrała ze mną wywiad żywieniowy, czułam się jakbym odpowiadała na klasówce, na którą się dobrze przygotowałam.\nNo i jak się pani wtedy czuła? pyta dietetyczka o moją najniższą wagę, swoją mową ciała przekazując, że oczekuje odpowiedzi, że wspaniale, kobieco, seksownie i zdrowo. Szczerze mówiąc, byłam strasznie głodna.\nDostałam tydzień później jadłospis, jeden rzut oka i myślę: to się po prostu nie może udać. Pięć posiłków wymagających przygotowania w kuchni, ze składników, których normalnie nie posiadam w domu, tworzących niesmaczne potrawy – bo przecież nie chodzi o to, żeby smakowało tylko żeby zgadzały się wartości odżywcze w jakiejś tabelce, prawda? Do tego to przyczynia się do marnotrawienia żywności, bo co zrobić z 1/4 kubeczka jogurtu i 1/5 banana, które zostały z przygotowywania koktajlu? Nie znoszę tego, że nie dość, że jestem głodna i muszę jeść coś w stylu makaron z groszku z tofu albo kakao zmiksowane z suszoną śliwką, zostaję z mnóstwem zaczętych opakowań, z którymi nie mam co zrobić. Ale przede wszystkim – jedzenie to nie jest mój priorytet. Robię inne rzeczy: spaceruję, ćwiczę, siedzę na placu zabaw, spotykam się ze znajomymi, czytam, oglądam, sprzątam. Ten styl żywienia każe myśleć o kolejnym posiłku kiedy dopiero co skończyłam poprzedni. Wymagałby stałego planowania dnia pod to, co mam do zjedzenia.\nPrzy tekście o wieczorach dwulatka wspomniałam, że przełomem dla mnie było zdanie: dlaczego nie stosujemy wobec snu dzieci tego, co wiemy o śnie dorosłych? W tym temacie mogę powiedzieć: dlaczego nie stosujemy wobec żywienia dorosłych tego, co wiemy o żywieniu dzieci?\nMam wpojone takie kulturowe przekonanie, że jeśli nie umiem wytrzymać na diecie to świadczy to o jakiejś mojej wadzie charakteru. No to powiedzmy, że jestem leniwa, niekonsekwentna i za bardzo lubię majonez. Ale zastanawiam się kto jest w stanie na dłuższą metę wytrzymać jedząc to, co ktoś inny ustalił i narzucił, w takiej ilości i o tych porach, które komuś wydają się słuszne. W przypadku niemowlaków stwierdziliśmy, że to nie ma sensu – to jedzenie co trzy godziny czy wybudzanie w nocy na karmienia. To znaczy można tak robić, ale równie dobrze dziecko może jeść kiedy i ile chce – wychodzi na to samo, a frustracji jest nieporównywalnie mniej.\nCzłowiek, który nie ma problemów z wydalaniem moczu nie jest w stanie powiedzieć ile razy sikał, nie planuje tego i dostosowuje swoje potrzeby do możliwości i sytuacji. Pary, które łączy zdrowa relacja nie mają sztywnych pór i wyznaczonych dni na kontakty seksualne.\nMoże z jedzeniem też tak jest? Może można porzucić tabele, aplikacje, wytyczne, po prostu nauczyć się co to znaczy być głodnym i co to znaczy być sytym? Może na tym właśnie polega zdrowa relacja z jedzeniem, żeby jeść jak moja córka: czasem odsunąć od siebie z obrzydzeniem talerz z sałatką i zjeść dwie kanapki z miodem, zostawiając skórki. Przyjąć to, że czasem jem więcej, bo potrzebuję, a czasem nie mam apetytu. Ta myśl wydaje mi się interesująca i kusząca i daję jej szansę.\nTak zaczynam jeść intuicyjnie.\nTekst w życiu by nie powstał – właśnie ze względu na wspomnianą wadę charakteru, jakoś tak mi głupio pisać, że nie lubię diet. Ale przeczytałam książkę „Jem ituicyjnie” – to zwykły amerykański poradnik, ale koncepcja powrotu do zdrowej relacji z jedzeniem, która zostaje zaburzona przez diety – ma dla mnie sens. Dużo o jedzeniu intuicyjnym w praktyce można poczytać na blogu Antydieta.\nZa jakiś czas powiem, jakie mam wnioski.


IBM może obniżyć wyniki w II półroczu a niemiecki SAP pozostaje optymistą - Puls Biznesu - pb.pl\nIBM może obniżyć wyniki w II półroczu a niemiecki SAP pozostaje optymistą\nW drugim kwartale zysk netto IBM, największego producenta komputerów na świecie, wyniósł 2,0 mld USD (8,5 mld zł) wobec 1,9 mld USD w ubiegłym roku. Natomiast przychody ze sprzedaży w okresie kwiecień--czerwiec sięgnęły 21,6 mld USD (91,8 mld zł) i były takie same jak rok wcześniej. Jednak zdaniem Johna Joyce'a, dyrektora finansowego koncernu, zysk może zmniejszyć się nawet o 8 proc. Spółka ocenia również, że z powodu silnego kursu dolara przychody w trzecim kwartale mogą spaść o blisko 5 proc., a w czwartym o 3-4 proc.\nW drugim kwartale zysk netto niemieckiego SAP, największego producenta oprogramowania w Europie, wzrósł o 78 proc. do 206 mln EUR (766,3 mln zł). Trzeci raz z rzędu wyniki były lepsze od prognoz analityków. Koncern przedstawił również bardzo optymistyczne prognozy na resztę roku. Spółka spodziewa się, że jej przychody ze sprzedaży wzrosną o ponad 20 proc. SAP potwierdził również wcześniejsze założenia finansowe, zgodnie z którymi wzrost sprzedaży po pierwszych dziewięciu miesiącach roku wyniesie 23 proc. Po publikacji wyników akcje spółki wzrosły do 150 EUR (558 zł) ze 142,95 EUR (531 zł).\nZDW wyda 11 mln zł na obwodnicę\nBrak skwitowania nie przekreśla kariery\nPepsiCo wszędzie zwiększył sprzedaż\nAccenture zaskoczył zyskiem z oferty\nZłoty , Sprzedaż , Ibm , Przychód\nŚwiat / IBM może obniżyć wyniki w II półroczu a niemiecki SAP pozostaje optymistą


Wakacje w Paradise Beach Music w Hiszpanii z TOP Touristik - Wczasy na Wakacje.pl\nWakacje.plWczasyHiszpaniaMajorkaEl ArenalParadise Beach Music\nKod oferty: WAK612680\nKod oferty: WAK612680Region: MajorkaOrganizator: TOP Touristik\nNa tej stronie internetowej możesz wypełnić formularz kontroli zdrowotnej i uzyskać kod QR, aby pokazać go w punktach kontrolnych po przybyciu do Hiszpanii: https://www.spth.gob.es/\nPołożenie - hotel paradise beach music majorka\nHotel znajduje się w El Arenal około 300m od publicznej plaży, do której łatwo można dojść piechotą. Wokół hotelu znajdują się liczne lokale rozrywkowe, restauracje oraz sklepy. Do aquaparku jest ok. 1km, stolica wyspy Palma de Mallorca oddalona jest ok. 16km a do lotniska jest tylko 10km.\nAdres - hotel paradise beach music\nCalle San Bartolome, 10 , 07600 S´Arenal - Majorka\nTel: +34 971 443 455 ,\nHotel zbudowany został w roku 1971. Serdecznie zapraszamy naszych gości do łącznie 246 pokoi. Do dyspozycji gości jest lobby oraz recepcja. Budynek dysponuje windą, za pomocą której można dostać się na niemal wszystkie piętra. Na miejscu znajduje się przechowalnia bagażu i sejf. Wi-Fi w pomieszczeniach ogólnodostępnych zapewnia stały dostęp do sieci. Do dyspozycji gości jest restauracja, jadalnia i bar. W obrębie obiektu znajduje się ogród. Do Państwa dyspozycji jest również sala telewizyjna i pokój zabaw dla dzieci. Goście przybywający własnym autem skorzystać mogą z parkingu. Wsparciem w sferze biznesowej jest faks.\nPokoje wyposażone są w klimatyzację i łazienkę. Balkon należy do standardowego wyposażenia większości pokoi. Dla naszych małych gości przygotowaliśmy łóżeczka dziecięce. W pokoju znajduje się sejf. Do wyposażenia należą również internet, telefon, telewizor i Wi-Fi (bezpłatnie). Łazienki dysponują prysznicem i wanną. W łazience goście znajdą suszarkę do włosów.\nAll inclusive - paradise beach music hotel majorka\nŚniadania, obiady i kolacje serwowane są w formie bufetu, w trakcie dnia podawane są przekąski a popołudniami kawa, herbata oraz lody. Lokalne napoje alkoholowe oraz bezalkoholowe podawane są w godzinach 10:00 - 23:00 w wyznaczonych barach.\nNa terenie obiektu znajduje się basen otwarty oraz brodzik dla dzieci. Spragnionym relaksu i odprężenia polecamy leżaki i parasole na tarasie do opalania. O Państwa pełne odprężenie zadba kąpiel w jacuzzi. Na miejscu dostępny jest ponadto bar z przekąskami. Pasjonatom sportu proponujemy boccię. Bogata oferta sportowa wewnątrz obiektu obejmuje studio fitness, tenisa stołowego, darta i zajęcia gimnastyczne, jak również za dodatkową opłatą bilard. W obiekcie znajdziecie Państwo Strefę Wellness ze spa i sauną. Rozrywkę i urozmaicenie w czasie wolnym zapewniają miniklub i kasyno.\nLandryna i Niuniuś\nWadyGłośno, brudno, niekomfortowo, niebezpiecznie.\nBrudno wszędzie ( pokoje, toalety, stołówka, basen), wszystko w hotelu stare i bardzo zniszczone . Widok z okna na śmietnik lub po przeniesieniu do "lepszego pokoju " na taras z psimi odchodami. Usytuowany przy ruchliwej w dzień i w nocy ulicy. Bardzo głośno. Na stołówkę kolejka przed każdym posiłkiem ponieważ brakowało jedzenia. Nie było możliwości wieczorem posiedzieć ze znajomymi w przyhotelowym ogródku gdyż hotel sąsiaduje z domem wielorodzinnym i nawet normalne rozmowy przeszkadzały mieszkańcom. Za to w ciągu dnia odgłosy wiertarki z w/w budynku były dodatkową "atrakcją". Do hotelu wchodzili handlarze z ulicy, obsługa nie reagowała. W ciągu tygodnia naszego pobytu dwa razy doszło do kradzieży w hotelu. Nawet rezydent powiedział nam, że ciężko byłoby znaleźć na Majorce gorszy hotel...SERDECZNIE NIE POLECAMY!\nNie wybierałam tego hotelu, zostałam tam przeniesiona z powodu braku miejsc w zarezerwownych pokojach w innym hotelu (Organizator: Neckermann). Hotel przy głosnej ulicy, widok z balkonu okropny - na drzewach wisiały porozrzucane rolki papieru toaletowego, brudno, powywrwane krzaki, zero zagospodarowania terenu wokół hotelu. W pokojach ciasno, niezbyt czysto, kliamtyzacja raz działa, raz nie. Na balkonie widziałam kilka karaluchów. Ogólnie na trzeźwo ciężko jest tam przeżyć. jedyne zalety to bardzo dobre jedzenie, w miarę dobrze podane i dość blisko do plaży (lepiej siedzieć całe dnie na plaży, niż w tym hotelu). Podsumowując: warunki w pokoju żenujące, ale posiłki całkiem ok.\nWszystkie opinie oParadise Beach Music


CSR vs koronawirus - jak się zaangażować i komunikować w dobie pandemii? - SEO4.net\nSEO4.net » Blog » Aktualności » CSR vs koronawirus – jak się zaangażować i komunikować w dobie pandemii?\nW obliczu koronawirusa wiele firm decyduje się ulokować swoje środki w CSR, czyli corporate social responsibility. Jakie są przykłady takich działań oraz jak o nich pisać w firmowej komunikacji? Jak nasza agencja zaangażowała się w walkę z COVID-19?\nJak pisać w dobie pandemii?\nCSR, czyli corporate social responsibility\nJak zaangażowała się nasza agencja?\nDarmowa wiedza to też CSR\nReklama za złotówkę od TVN Discovery Polska\nRzetelnie – weryfikacja fake newsów to nic trudnego – wystarczy sprawdzić, czy informacja pojawia się w kilku innych innych, “poważnych” mediach (bardziej PAP i CNN niż portal plotkarski) oraz wstrzymać się 30-60 minut przed udostępnieniem szokującej wiadomości na swojej osi czasu lub blogu firmowym. Tyle czasu wystarczy, by ewentualny fake news został zdemaskowany.\nFakty a nie opinie – z opiniami można dyskutować, opierają się na osobistych przekonaniach lub wierzeniach. Bazowanie na informacjach, których prawdziwość można zweryfikować i są one niezaprzeczalne, jest znacznie bezpieczniejsze.\nBez zaklinania rzeczywistości – w obliczu pandemii trudno pominąć ten temat w firmowej komunikacji. Zamiast udawać, że w żadnym stopniu to nas nie dotknęło, lepiej postawić na uczciwość i transparentność.\nBez kontrowersji – czas epidemii jest bardzo trudny, nastroje społeczeństwa napięte. By nie zaogniać sytuacji, lepiej nie podejmować kontrowersyjnych tematów, które budzą skrajne emocje.\nZ wyczuciem – wspomniane powyżej napięcie i kumulowanie się negatywnych emocji to jeden z powodów, dla których w dobie pandemii należy pisać ze szczególną ostrożnością i wyczuciem.\nW dobie pandemii koronawirusa, CSR, czyli społeczna odpowiedzialność biznesu, staje się ważnym narzędziem w rękach firm i osób nimi zarządzających. Marki decydują się na przeniesienie ciężaru komunikacji właśnie na CSR, kosztem budżetów na marketing i szeroko pojętą reklamę. Dzielenie się swoimi dobrami lub zaangażowanie w sprawy lokalnej społeczności (seniorów, medyków, zdalnych pracowników, badaczy) nie przełoży się na realny zysk, ale w obliczu wszechobecnego zagrożenia nie o to przecież chodzi.\nPrzykłady takich działań można wymieniać długo, popularne ostatnimi czasy akcje to:\nzakup lub własnoręczne szycie maseczek dla personelu medycznego,\nzbiórka pieniężna na polską służbę zdrowia,\nwspieranie małych, lokalnych firm, by utrzymały się w tym trudnym czasie,\npomoc seniorom (finansowa, w robieniu zakupów itp.),\nzbiórka lub naprawa sprzętu dla dzieci uczących się w domu.\nPowyższe przykłady działań są dowodem na to, że wiele marek na bok odłożyło własny interes i chęć pomnażania zysków na rzecz bezinteresownego zaangażowania się w działania charytatywne.\nCSR można realizować na różne sposoby i skalę – nie muszą być to działania kosztowne i spektakularne jak PKO BP, które podarowało polskim szpitalom 5 mln złotych lub Tauron, który przekazał 1,5 mln złotych na zakup sprzętu medycznego. CSR rozpoczyna się już na poziomie małej jednostki – wewnątrz firmy. Programy podnoszące kwalifikacje pracowników, szkolenia i webinary oraz oprogramowanie, które ułatwia pracę zdalną, to dobry pierwszy krok w stronę rozwoju społecznej odpowiedzialności naszego biznesu.\nCSR, co zostało wspomniane już wcześniej, nie pomnoży zysków firmy. Przynosi jednak szereg innych – niepoliczalnych – korzyści, takich jak:\nwiększa lojalność klientów i partnerów biznesowych,\nogólny wzrost zaufania i poprawa wizerunku marki,\nodbiór firmy jako empatycznej i odpowiedzialnej społecznie.\nOd 16.03. nasza agencja przeszła w tryb pracy zdalnej. Dołączyliśmy do akcji promowanej hashtagiem #zdalniOdpowiedzialni, który zapoczątkowała strona Targi Expo w Krakowie. Dodatkowo uczestniczymy w inicjatywie, która łączy moc obliczeniową komputerów naszych pracowników dla skuteczniejszej walki z koronawirusem. Mowa o akcji Folding@Home. By dołączyć do zespołu „Polska vs COVID-19”, wystarczy zainstalować i uruchomić oprogramowanie na swoim komputerze (działa w środowiskach MacOS, Windows oraz Linux). Obecnie w akcji uczestniczy już ponad 200 komputerów – zapraszamy do dołączenia! O udziale w akcjach oraz naszym uczestnictwie w webinarach i podcastach informujemy na bieżąco w mediach społecznościowych (Facebook, LinkedIn) oraz w wizytówce Google Moja Firma.\nW dobie pandemii wiele firm – również nasza – udostępnia darmową wiedzę w postaci webinarów, podcastów i case studies:\npodcast Rób WordPressa Macieja Kuchnika z naszym CEO – Tomaszem Kołkiewiczem\nJuż teraz możemy uchylić rąbka tajemnicy, że w najbliższej przyszłości pojawi się kolejny odcinek podcastu Maćka z naszym udziałem,\nWebinar Tarcza Antykryzysowa Senuto – Optymalizacja kosztów prowadzenia małej i średniej agencji z naszym CEO – Tomaszem Kołkiewiczem, Damianem Sałkowskim z Senuto oraz Damianem Węglarskim z agencji Premium Digital:\nW ramach projektu “TVN Pomagajmy sobie”, w którym postanowiliśmy wziąć udział, nadawca telewizyjny TVN Discovery Polska przekazał aż 6 milionów złotych na promocję dla małych i średniej wielkości polskich firm. Zadaniem dla mikroprzedsiębiorstw było przygotowanie spotu reklamowego. Nagrody? Emisja spotów na kanałach online TVN Discovery: kampanie online z geolokalizacją i pakiety spotów na kanałach tematycznych TVN Discovery. Spot naszej agencji przeszedł pomyślnie selekcję i zostanie wyemitowany za symboliczną złotówkę:\nWiększość firm aktywnie realizuje strategię CSR – również nasza agencja. Zachęcamy, by angażować się w inicjatywy wspierające polską służbę zdrowia i walkę z COVID-19 – rodzaje i skala tych działań są wprost nieograniczone, można więc dopasować coś do swoich możliwości.\n(Liczba ocen: 5, średnio: 4,80 z 5)


Soja wpływa na męskie hormony – fakt czy mit? - Poradyfit\nSoja – popularna roślina wykorzystywana w diecie wegetariańskiej, która budzi jednak wiele kontrowersji. Dlaczego? Można przeczytać wiele opinii dotyczących jej negatywnego wpływu na męskie hormony, które podparte są wieloma przykładami. Ale jak jest w rzeczywistości? Czy soja jest niebezpieczna?\nJaka ilość soi jest bezpieczna?\nCzy zatem warto włączać soję w dietę?\nFitoestrogeny to związki organiczne zawarte w roślinach, które w organizmie ludzkim działają podobnie do estrogenów. Ich przykładem są izoflawony, które występują przede wszystkim w soi. To właśnie z tego powodu spożycie soi budzi tak wielkie kontrowersje.\nW odniesieniu do izoflawonów bardzo często używa się sformułowania „selektywne modulatory aktywności receptora estrogenowego”. Oznacza to, że działając jak estrogeny przyłączając się do występujących w organizmie receptorów. Jednak odpowiedź organizmu na działanie izoflawonów jest dużo mniejsza, niż w przypadku naturalnych estrogenów.\nCzy w takim razie mężczyźni mogą być spokojni o udział soi w diecie? I tak, i nie. Wszystko zależy od jej ilości. Im więcej produktów sojowych się spożywa, tym silniejsze objawy mogą wystąpić. Jednak, żeby spowodować wystąpienie negatywnych objawów musiałbyś spożyć np. kilka litrów mleka sojowego. Jest to trudne do zrealizowania.\nŚrednio podaje się ok. 100mg izoflawonów dziennie, choć jest to jedynie umowna liczba. W praktyce są to 2-4 porcje produktów sojowych dziennie.\nOczywiście. Jest ona źródłem białka, aminokwasów, w tym lizyny. Dodatkowo dostarcza witamin, minerałów i błonnika.\nJest wiele przepisów, w których można wykorzystać soję i jej przetwory. Tu przedstawimy kilka z nich.\n1 szklanka soi,\n3 łyżki oleju sojowego,\n350 g tofu,\n400 g gotowego sosu chińskiego z soją i sezamem,\nopakowanie mrożonej chińskiej mieszanki warzywnej,\n2 litry bulionu drobiowego z kostki,\n15 dag makaronu sojowego,\nłyżka siekanej natki pietruszki.\nMięso kurczaka oczyść i pokroić na cienkie paseczki. Partiami obsmażyć na chrupiąco, na 2 łyżkach oleju, przełożyć do rondla. Rozgrzać resztę oleju, podsmażyć na nim mrożone warzywa i dodać do mięsa. Zalać bulionem i wymieszać. Całość zagotować i dusić pod przykryciem ok. 5-6 min. Przyprawić do smaku pieprzem, sosem sojowym i imbirem. Makaron sojowy przygotować według przepisu na opakowaniu i wymieszać z zupą. Posypać natką pietruszki.\nCeny soi są różne. Kilogram soi można kupić już nawet za 10 zł. Produkty sojowe również można kupić za atrakcyjne ceny. Na przykład za mleko sojowe w sieci Biedronka kosztuje 4.99 zł, a mleko Alpro Soya Oryginalny kosztuje 7,99 zł za 1 litr.


Irena „Beata” Michałkiewicz (ur. 1951) - Leksykon - Teatr NN\nIrena Michałkiewicz - fotografia świadka historii (Autor: Góra, Agnieszka)\nIrena Michałkiewicz, z domu Mirowska, urodziła się 18 września 1951 roku w Lublinie. Jest absolwentką Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Pracę magisterską napisała w 1981 roku. Jej tematem było Zagadnienie swobodnego przepływu informacji w świetle Aktu Końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Helsinkach.\nAktorkaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nIrena Michałkiewicz będąc studentką pierwszego roku na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w 1971 roku została aktorką Teatru Akademickiego KUL Grupa „Ubodzy”. Zadebiutowała w spektaklu Hiob, gdzie zagrała dwie role. Między innymi otwierała przedstawienie: „Witałam ludzi, którzy przyszli na spektakl, ubrana w jasnoniebieskie letnie spodnie i w bluzkę w kwiatuszki” – mówi Irena Michałkiewicz. „W pewnym momencie, jak już miałam znak od Joachima [Lodka], że zaczynamy, prosiłam o ciszę, spokój, uwagę i mówiłam: «Proszę za mną»”1. Prowadziła widzów na spektakl.\nUczestniczyła w powstawaniu kolejnego przedstawienia – Człowiek człowiekowi (historia śmierci św. Maksymiliana Kolbego), ale już nie wzięła udziału w jego premierze. Wyjaśnia Irena Michałkiewicz: „Nie podobało mi się, w jaki sposób Jurek [Binkowski] prowadził próby. Wydawało nam się, że prowadził ten spektakl przesadnie w stronę spektaklu bigoteryjnego. Któregoś dnia, w trakcie próby odeszłam”2.\nJeden dzień spędziła w Scenie Plastycznej KUL Leszka Mądzika, by po latach powiedzieć: „Mi przecież nie o to chodziło w teatrze. Ja chciałam, żeby było chociaż trochę słowa. Chwilę pobyłam bez teatru. Jurek Binkowski poddał się”3.\nWróciła do teatru ze słowem, jak określa Grupę „Ubodzy”. W następnym przedstawieniu Grupy „Ubodzy” – Kain i Abel – zagrała Ewę.\nBrała udział w wyjazdach teatralnych, między innymi w obozach teatralnych w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą. Aktorstwa uczyła się także od aktorów skupionych wokół Jerzego Grotowskiego, m.in.: Reny Mireckiej, Zbigniewa Cynkutisa i Stanisława Scierskiego.\nWystąpiła w kolejnych przedstawieniach Teatru Akademickiego: Upłaz i Piłat.\nIrena Michałkiewicz zagrała także w dwóch spektaklach Teatru Provisorium. Były to przedstawienia W połowie drogi i Nasza niedziela.\nIrena Michałkiewicz pracowała jako wychowawca w internacie dla zasadniczych szkół zawodowych przy ulicy Podzamcze. W 1980 roku zaangażowała się w ruch „Solidarność”. Pracowała w Zarządzie Regionu w biurze NSZZ Rolników Indywidualnych przy ulicy Królewskiej w Lublinie. Prywatnie jest żoną Krzysztofa Michałkiewicza.\nLata 80. i początek 90. spędziła na przymusowej emigracji, zajmując się w Australii animacją działań parateatralnych z dziećmi i młodzieżą polonijną. Po powrocie do kraju, związała się zawodowo z Centrum Kultury w Lublinie. Pracowała przy tworzeniu, a następnie – do roku 2007 – organizacji kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalu „Konfrontacje Teatralne”. Nie bez znaczenia są też jej zasługi przy organizacji pierwszych edycji Festiwalu Teatrów Europy Środkowej „Sąsiedzi”. Od momentu stworzenia w 2007 roku Lubelskiego Salonu Artystycznego w ramach Centrum Kultury w Lublinie, projektowi temu poświęca swój czas i zaangażowanie. Jest kierownikiem tego projektu, twórcą jego programu, promotorem jego działań4.\n1 Rozmowa z Ireną „Beatą” Michałkiewicz zarejestrowana 27.02.2013 r. w ramach programu „Historia Mówiona” realizowanego w Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN”.\n4 Lubelski Salon Artystyczny, [online:] http://salonartystyczny.blogspot.com, [dostęp:] 15.07.2013.\nOd urodzenia jestem związana z Lublinem - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]\nStudiowałam na filozofii chrześcijańskiej - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]\nChyba miałam zawsze dobrą dykcję - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]\nMąż nie zdążył wyjść z więzienia, ja obroniłam pracę - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]\nPamiętam też Wiosny Teatralne - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]\nNie wyobrażałam sobie pracy gdzie indziej - Irena Michałkiewicz - fragment relacji świadka historii [AUDIO]


adinava-sañña: Percepcja niebezpieczeństwa\nCzęsty argument przeciwko wierze w reinkarnację jest taki, że właściwie jest to myślenie życzeniowe: buddyści i hindusi tylko udają, że boją się ponownych narodzin, gdy rzeczywiście nie mają tak naprawdę nic przeciwko temu. I jest to twierdzenie właściwie ... słuszne. Tyle tylko, że w Dhammie nie występuje podział na buddystów i hinduistów ale na głupców i ludzi mądrych. A jedną z cech głupca jest to, iż jest on pozbawiony percepcji niebezpieczeństwa. A czym bardziej ta percepcja jest u nas obecna, tym bardziej przerażającą rzeczą zaczynają się nam wydawać narodziny. Poniższych parę sutr może pomóc w wyrobieniu sobie tej percepcji.\nWydaje się, że oprócz zwykłych niebezpieczeństw, jakie były obecne już 2600 lat temu, obecnie doszły nowe. Nasza cywilizacja po prostu upada. Wręcz promuje się takie zboczenia jak homoseksualizm i każdy kto ośmiela się oponować temu wyuzdaniu zaczyna być podejrzanym. Urodzić się i być zaadoptowanym przez parę homoseksualistów, nie, takiego niebezpieczeństwa 2600 lat temu nie było. I jest jasne, że powszechnie akceptowany pogląd, że nie ma nic złego w zmysłowości musi mieć wpływ na to, że Dhamma coraz bardziej będzie odchodzić w zapomnienie. A cóż jest warta egzystencja ludzka bez Dhammy, jasnego przewodnika pokazującego nam jak żyć?\nW Rajagaha w Bambusowym Gaju. Wtedy trzydziestu mnichów z Pava podeszło do Zrealizowanego – wszyscy byli mieszkańcami lasu, jedzącymi wyżebrane jedzenie, noszącymi łachmany, używającymi trzech szat, a jednak ciągle w pętach. Po podejściu, złożyli hołd Zrealizowanemu i usiedli z boku. Wtedy wydało się Zrealizowanemu: "Tych trzydziestu mnichów z Pava to mieszkańcy lasu, jedzący wyżebrane jedzenie, noszącymi łachmany, używającymi trzech szat, a jednak ciągle w pętach. Niech pouczę ich o Dhammie w taki sposób, że podczas gdy tu siedzą na tych siedzeniach, ich umysły zostaną wyzwolone ze skaz przez nie-utrzymywanie". Wtedy Zrealizowany odezwał się do tych mnichów: „Mnisi”. „Czcigodny panie”, odpowiedzieli ci mnisi. Zrealizowany rzekł to: „Bez początku, mnisi jest ta kontynuacja istnienia, punkt rozpoczęcia marszu i wędrówki stworzeń ograniczonych przez niewiedzę i uwięzionych przez pragnienie nie manifestuje się. Jak myślicie mnisi, czego jest więcej, krwi co wypłynęła z waszych ciał gdy odcinano wam głowy na długim dystansie tego marszu i wędrówki, czy też wody w czterech wielkich oceanach?” „Zgodnie z naszym zrozumieniem Dhammy wykładanej przez Zrealizowanego, krwi, która wypłynęła z naszych ciał gdy odcinano nam głowy jest więcej niż wody w czterech wielkich oceanach”- „Dobrze, dobrze, mnisi! To dobrze, że zrozumiecie Dhammę wykładaną przeze mnie w taki sposób. Krwi, która wypłynęła z waszych ciał gdy odcinano wam głowy na długim dystansie tego marszu i wędrówki jest więcej niż wody w czterech wielkich oceanach. Przez długi czas płynęła krew z waszych ciał pozbawionych głów, gdy byliście wołami, było jej więcej niż wody w czterech wielkich oceanach...gdy byliście bawołami... owcami... kozami ... jeleniami ... kaczkami ... świniami ... gdy byliście pojmani jako wiejscy włamywacze, drogowi zbójcy, jako cudzołożnicy...Dlaczego tak jest? Bez początku mnisi, jest ta kontynuacja istnienia, punkt rozpoczęcia marszu i wędrówki stworzeń ograniczonych przez niewiedzę i uwięzionych przez pragnienie, nie manifestuje się. Długo już mnisi doświadczaliście cierpienia, agonii, i nieszczęścia, zapełniając tereny cmentarne, wystarczająco długo by poczuć odrazę dla wszystkich determinacji, by zaniknęło ich pożądanie, by się od nich uwolnić". Oto co powiedział Zrealizowany. Mnisi byli ucieszeni i uradowani słowami Zrealizowanego. I podczas gdy ta ekspozycja była wygłaszana, umysły trzydziestu mnichów z Pavy zostały wyzwolone przez nie-utrzymywanie.\nMnisi, bez początku jest ta kontynuacja istnienia, punkt rozpoczęcia marszu i wędrówki stworzeń ograniczonych przez niewiedzę i uwięzionych przez pragnienie nie manifestuje się. Tak jak patyk rzucony w powietrze spada na dół raz tym, a raz tym końcem, tak też stworzenia maszerujące i wędrujące, ograniczone niewiedzą i uwięzione przez pragnienie raz idą z tego świata do tego świata a raz przechodzą z tamtego świata na ten świat. Dlaczego tak jest? Mnisi, bez początku, jest ta kontynuacja istnienia, punkt rozpoczęcia marszu i wędrówki stworzeń ograniczonych przez niewiedzę i uwięzionych przez pragnienie nie manifestuje się.\nZbiór kości jednej osoby\nPo przeminięciu jednego eonu\nStworzyłby kupę wysoką jak góra.\nTak rzekł Wielki Mędrzec,\nI określił ją jako tak masywną\nJak wysoka góra Vepulla\nZnajdująca się na północ od Szczytu Sępa.\nAle kiedy ktoś widzi z mądrością\nPrawdy szlachetnych -\nCierpienie i jego powstanie,\nI Szlachetną Ośmioraką Ścieżkę\nCo prowadzi do wstrzymania cierpienia -\nWtedy ta osoba po przejściu\nNajwyżej siedmiu narodzin\nDoprowadzi cierpienie do końca\nPrzez zniszczenie wszystkich więzów. (S15:10)\nMnisi, załóżmy, że człowiek zarzucił pojedynczą uprząż w wielkim oceanie i byłby tam ślepy żółw, który wynurzałby się na powierzchnię co sto lat. Jak myślicie mnisi, czy ten ślepy żółw, wynurzający się na powierzchnię co sto lat wsadziłby swą głowę w tą uprząż?” "Gdyby to zrobił, to nastąpiłoby to po bardzo długim czasie”. "Prędzej, powiadam, ten ślepy żółw, wynurzający się na powierzchnię co sto lat wsadzi swą głowę w tą uprząż, niż głupiec, który zszedł do niższych światów, odzyska ludzki status. Dlaczego tak jest? Ponieważ tam nie ma prowadzenia się zgodnie z Dhammą, nie ma właściwego prowadzenia się, ani korzystnego działania przynoszącego zasługi. Przeważa tam wzajemne pożeranie się, pożeranie słabszych. Dlaczego tak jest? Ponieważ mnisi, nie widzi się tam Czterech Szlachetnych Prawd. Jakich czterech? Szlachetnej prawdy o cierpieniu, Szlachetnej prawdy o powstaniu cierpienia, Szlachetnej prawdy o wstrzymaniu cierpienia, Szlachetnej prawdy o drodze prowadzącej do wstrzymania cierpienia. Zatem mnisi wysiłek powinien zostać uczyniony by zrozumieć: „To jest cierpienie ...To jest powstanie cierpienia...To jest wstrzymanie cierpienia...To jest droga prowadząca do wstrzymania cierpienia. SN 56: 47\nMnisi, załóżmy, że byłby człowiek o okresie życia stu lat, który mógłby żyć sto lat. Ktoś by mu powiedział: „Chodź dobry człowieku rano obiją cię batem sto razy, w południe obiją cię batem sto razy, wieczorem obiją cię batem sto razy. I ty dobry człowieku będąc tak bitym dzień za dniem trzystoma batami, przeżyjesz sto lat i wtedy po stu takich latach przebijesz się do Czterech Szlachetnych Prawd do których uprzednio się nie przebiłeś. Godzi się mnisi dla dobrze urodzonego dążącego do własnego dobra przyjąć tą ofertę. Dlaczego tak jest? Ponieważ bez początku jest ta kontynuacja istnienia, punkt rozpoczęcia marszu i wędrówki stworzeń ograniczonych przez niewiedzę i uwięzionych przez pragnienie nie manifestuje się. Zatem, mnisi, wysiłek musi być uczyniony by zrozumieć: „To jest cierpienie ...To jest powstanie cierpienia...To jest wstrzymanie cierpienia...To jest droga prowadząca do wstrzymania cierpienia. SN 56: 35\nW Savatthi. "Mnisi, dla głupca ograniczonego przez ignorancję, uwięzionego przez pragnienie tak pojawia się to ciało. Jest więc te ciało i zewnętrzne imię-i-materia a to jest dualność. Zależnie od tej dualności występuje kontakt. I jest tu te sześć baz zmysłowych, kontaktowany przez które, lub pewne z nich - głupiec doświadcza przyjemności i bólu. Mnisi, dla mądrego człowieka ograniczonego przez ignorancję, uwięzionego przez pragnienie, tak pojawia się to ciało. Jest więc to ciało i zewnętrzne imię-i-materia, a to dualność. Zależnie od tej dualności występuje kontakt. I jest tu te sześć baz zmysłowych, kontaktowany przez które, lub pewne z nich - mądry człowiek doświadcza przyjemności i bólu. Mnisi, jaka jest tu różnica, jakie rozróżnienie pomiędzy mądrym człowiekiem a głupcem?" "Czcigodny, nasza Dhamma zakorzeniona jest w Zrealizowanym, kierowana przez Zrealizowanego. Byłoby dobrze gdyby Zrealizowany wyjaśnił znaczenie tych słów. Po usłyszeniu tego od Zrealizowanego, mnisi zapamiętają". Zatem słuchajcie i pilnie uważajcie na to co powiem"."Tak czcigodny", odpowiedzieli mnisi. Zrealizowany rzekł: "Mnisi, dla głupca ograniczonego przez ignorancję, uwięzionego przez pragnienie, ta ignorancja nie zostaje zaniechana i to pragnienie nie zostaje całkowicie zniszczone. Z jakiego powodu? Ponieważ głupiec nie żył świętego życia dla całkowitego zniszczenia cierpienia. Dlatego po rozpadzie ciała głupiec przechodzi do następnego ciała. Przechodząc do następnego ciała, nie jest on wolny od narodzin, starości i śmierci, Powiadam iż nie jest wolny od cierpienia. Mnisi, dla mądrego człowieka ograniczonego przez ignorancję i uwięzionego przez pragnienie, pojawia się to ciało. Dla mądrego człowieka ta ignorancja została zaniechana i to pragnienie zostało całkowicie zniszczone. Z jakiego powodu? Ponieważ mądry człowiek żył święte życie dla całkowitego zniszczenia cierpienia. Zatem po rozpadzie ciała, mądry człowiek nie przechodzi do następnego ciała. Nie przechodząc do następnego ciała jest on wolny od narodzin, starości i śmierci, wolny od żalu, płaczu, bólu, smutku i rozpaczy, powiadam iż jest on wolny od cierpienia. Taka jest różnica, takie rozróżnienie pomiędzy mądrym człowiekiem a głupcem, mianowicie życie świętego życia. SN 12: 19\nMnisi, w Himalajach, królewskich górach, są nierówne i wyboiste tereny, gdzie ani małpy ani istoty ludzkie nie potrafią dotrzeć, są nierówne i wyboiste tereny gdzie docierają małpy ale nie istoty ludzkie, są też równe piękne rejony gdzie chodzą zarówno małpy jak i istoty ludzkie. Tam, wzdłuż małpich ścieżek myśliwi zastawiają pułapki ze smołą by złapać małpy. Te małpy, które nie są głupie i frywolne, kiedy widzą smołę omijają ją z daleka. Ale małpy które są głupie i frywolne podchodzą do smoły i łapią ją ręką i tak dają się złapać. Myśląc: "Uwolnię moją rękę" wsadza tam drugą rękę i daje się złapać. Myśląc:"Uwolnię moje dwie ręce" wsadza tam nogę i daje się złapać. Myśląc:"Uwolnię moje dwie ręce i nogę", wsadza tam drugą nogę i daje się złapać. Myśląc:"Uwolnię moje dwie ręce i nogi" wsadza tam pysk i daje się złapać. Tak mnisi, ta małpa złapana w pięciu miejscach leży tam, piszcząc. Spotkała ją klęska i nieszczęście i myśliwy może z nią zrobić to co chce. Myśliwy , wiąże małpę i odchodzi z nią tam gdzie chce. Tak to jest mnisi, gdy ktoś wychodzi poza swój obszar, w domeny innych. Dlatego mnisi nie wychodźcie poza swój obszar w domeny innych. Mara znajdzie dostęp do tych którzy wyjdą poza swój obszar w domeny innych. A co nie jest własnym obszarem mnicha, lecz domeną innych? To pięć strun zmysłowych przzyjemności. Jakich pięć To materialne formy poznawane przez oko, upragnione, miłe, przyjemne, drażniące zmysły, kuszące. To dźwięki poznawane przez ucho ...Zapachy poznawane przez nos... Smaki poznawane przez język... Dotykalne obiekty poznawane przez ciało, upragnione, miłe, przyjemne, drażniące zmysły i kuszące. To jest tym co nie jest własnym obszarem mnicha ale domeną innych. Mnisi, poruszajcie się po swoim własnym obszarze po swojej własnej domenie. Mara nie znajdzie dostępu do tych, którzy poruszają się po swoim własnym obszarze, po swej własnej domenie. A co jest własnym obszarem mnicha, jego własną domeną? To cztery podstawy uważności. Jakie cztery? Tu mnisi, mnich trwa kontemplując ciało jako ciało, pilny, w pełni czujny i uważny, zaniechawszy światowych pożądań i smutku. Trwa on kontemplując uczucia jako uczucia... umysł jako umysł... idee jako idee, pilny, w pełni czujny, uważny, zaniechawszy światowych pożądań i smutku. To jest obszar mnicha, to jest jego domena. (S 47: 19 )\nTak usłyszałem. Przy tej okazji Zrealizowany mieszkał wśród Sumbhas, gdzie było ich miasto zwane Sedaka. Tam Zrealizowany zwrócił się do mnichów tak: "Mnisi". "Czcigodny" odpowiedzieli mnisi. Zrealizowany rzekł tak: "Mnisi, załóżmy, że słysząc o najpiękniejszej dziewczynie w kraju zebrałby się wielki tłum ludzi. I teraz ta najpiękniejsza dziewczyna w kraju zaczyna pięknie śpiewać i pięknie tańczyć. Słysząc: 'Najpiękniejsza dziewczyna w kraju śpiewa! Najpiękniejsza dziewczyna w kraju tańczy!' zebrałby się jeszcze większy tłum ludzi. I nadszedłby tam człowiek, chcący żyć, nie chcący umierać, pragnący szczęścia, niechcący cierpienia. I ktoś by mu powiedział:'Dobry człowieku, musisz nieść miskę wypełnioną po brzegi olejem, między tłumem a najpiękniejszą dziewczyną w kraju. Człowiek z wyciągniętym mieczem będzie podążał za tobą i kiedy tylko wylejesz choć kropelkę, od razu, na miejscu utnie ci głowę'. Jak myślicie mnisi, czy ten człowiek przestałby uważać na miskę i przez zaniedbanie skierowałby swą uwagę na zewnątrz?" "Nie czcigodny". "Dałem ten przykład mnisi aby ukazać znaczenie. Miska wypełniona po brzegi to uważność skierowana na ciało. Dlatego mnisi powinniście trenować: 'Rozwiniemy i będziemy kultywować uważność skierowaną na ciało, uczynimy to naszym pojazdem, naszą podstawą, ustabilizujemy, wyćwiczymy się w tym i doprowadzimy do perfekcji'. Tak mnisi powinniście się trenować". (S 47:20 )


Rodzinny dom Uffo Horna – dramaturga, poety, polityka i rewolucjonisty znajduje się na trutnowskim rynku (Krakonošovo náměstí) pod numerem 69. Jest to dwupiętrowy budynek z poddaszem, o wystroju noszącym cechy baroku i późnego klasycyzmu. Na domie w ostatnich latach odnowiono arkady, w tym nawierzchnię brukową.\nUffo Daniel Horn urodził się w tym miejscu dnia 18 maja 1817 roku. Już jako siedmiolatek został wysłany do Pragi, aby pobierać nauki w malostrańskim gimnazjum. W późniejszych latach studiował filozofię na praskim Uniwersytecie Karola i prawo na uniwersytecie w Wiedniu. Jego kolegami z okresu studiów praskich byli literaci K. J. Erben i K. Sabina. Od 1839 roku Horn działał jako niezależny dramaturg, przebywając w tym czasie w Hamburgu, Dreźnie i Pradze. Bardziej od filozofii i prawa była jednak mu bliska literatura, oraz - a może przede wszystkim - polityka. Od 1843 roku Uffo Horn zamieszkał w Trutnowie, wciąż regularnie odwiedzając Pragę, gdzie współzakładał, a następnie współtworzył literacki almanach „Libusza”. W rewolucyjnym roku 1848 brał aktywny udział w wydarzeniach publicznych. Stanął na czele grupy praskich studentów, a na pomoc walczącej Pradze wyruszyło pod jego dowództwem stu sześćdziesięciu trutnowskich gwardzistów narodowych. Ich pochód powstrzymało w okolicach Sobotki wojsko, co znalazło swój finał w studzeniu przez niedoszłych wywrotowców rewolucyjnego entuzjazmu po okolicznych gospodach. Następnie, jako ochotnik, Uffo Horn wziął udział w pierwszej wojnie duńsko-pruskiej o Szlezwik-Holsztyn. Później, rozgoryczony klęską rewolucji, po raz kolejny powrócił do Trutnowa. Przeżył tu resztę życia, popadając w nieustanne konflikty z urzędami i cenzurą, znajdując się pod stałym dozorem policyjnym. W 1856 roku pojął za żonę szlachciankę, A. Jenžíkową z Jenžowa. Z tego związku narodziła mu się córka Karolina. Ostatnie wystąpienie publiczne Uffo Horna miało miejsce w Pradze, w 1859 roku. Kres życia zastał go przykutego do łóżka. Zmarł 23 maja 1866 roku w domu nr 20 położonym przy trutnowskim rynku (Krakonošovo náměstí). Spośród dorobku literackiego Uffo Horna warto wymienić tragedię „Król Otokar” (Král Otakar), dramat „Wiejski osioł” (Selský osel) czy opowiadanie „Przemytnik” (Pašerák). Swoje wspomnienia wojenne spisał w dziele „Od Idstedt aż do końca” (Od Idstedtu až na konec).\nRodzina Uffo Horna, podobnie jak inni bogaci trutnowscy mieszczanie, wykupiła na terenie nowego cmentarza miejskiego okazałą kwaterę grobową. Ze starej nekropolii położonej przy kościele Narodzenia Marii Panny zostały, wraz z cennym nagrobkiem ozdobionym rzeźbą rozpaczającej muzy poezji - dziełem praskiego rzeźbiarza Tomasza Seidana, przeniesione na nowe miejsce szczątki poety oraz jego rodziców. Rodzinny grobowiec Hornów na swoim dawnym miejscu stał samodzielnie, a dwa boczne owalne medaliony były przytwierdzone bezpośrednio do cokołu monumentu, co z pewnością nie ukryje się przed wzrokiem uważnego obserwatora. Miejsc związanych z poetą znajdziemy w Trutnowie o wiele więcej. W parku miejskim znajduje się okazały piaskowcowy pomnik poświęcony pamięci poety, z popiersiem autorstwa znanego wiedeńskiego rzeźbiarza Viktora Oskara Tilgnera. Monument powstawał w latach 1889 – 1924, a w 1997 roku przeszedł kompleksową renowację. Imię Uffo Horna nosi trutnowska ulica położona na tzw. Czerwonej Górce oraz nowoczesne centrum kulturalno – rozrywkowe UFFO, uroczyście oddane do użytku w 2010 roku.


przez Maciek! » Pn lut 07, 2011 7:52 pm\nGeneralnie słyszałem kiedy wypowiedzi jednego fana o tym jak "poza Japoniom" Pokemony są kompletnie prze-dubingowane. W serialu jest postać Broka który o ile w wersji Amerykańskiej (z której\nbyła tłumaczona Polska) poprostu podrywa dziewczyny, w oryginale mówi wprost o "pójściu do łóżka", że o wspomnianym w innym poście wyciętym wątku Mewtwo nie wspomnę.\nCo do tego przypadku masowej epilepsji - mi się wydaje, że to wina braku focus group z dzieciakami. Dorosły człowiek obejrzy coś takiego i go nie ruszy, dziecko już jest słabsze, a biorąc pod uwagę tępo produkcji Japońskich serialii, wątpię by mieli czas by każdy pokazać grupie dzieci i zobaczyć jakie są ich odczucia... w tym przypadku skutek był tragiczny.\nCenzura w Japonii faktycznie jest mniej zaostrzona jeśli codzi o seriale dla dzieci... co niekoniecznie jest czymś złym. Bardzo pozytywnie mnie zaskoczył odcinek serialu "Bottle Fairy".\nSerial na pozór prosty, zabawny, z prostymi problemami i całkiem dobrym humorem... A tu nagle walą ci następujący wątek :\nBohaterki (które mają magiczne moce) zaczynają pielęgnować kwiatki w ogródku. Niestety pewnego dnia jedna z roślinek zaczyna wiednąć. Bohaterki używają swoich mocy by przywrócić kwiatkowi życie... ale ten po jakimś czasie znów zaczyna umierać. I tak w kółko. W dodatku wyczuwają, że kwiat jest z jakiegoś powodu bardzo nieszczęśliwy, gdyż jak się okazuje... On CHCE umrzeć. Jedna z bohaterek musi pogodzić się, z tym że wszystko kiedyś musi umrzeć gdy przyjdzie jego pora i daje kwiatkowi zwiędnąć i wszyscy się cieszą ponieważ teraz jest nareszcie szczęśliwy...\nWidziałem już w "Smerfach" czy "Świecie według Ludwiczka" odcinki gdzie bohaterowie muszą się pogodzić ze śmiercią bliskiego, ale tu odcinek rozgrzebuje problem o wiele bardziej, wchodząc w naprawdę filozoficzne (i co tu wiele mówić kontrowersyjne) zagadnienia... W dodatku jak na serial który był do tej pory o "głupiutkich wróżkach" - bardzo ciężko podane.\nSwego czasu Japońskie "podejście do cenzury" okazało się całkiem przydatne dla Batmanowskiego fanostwa. Gdy na podstawie serialu "Batman Beyond" ("Batman przeszłości") powstał film "Return of the Joker" który był co tu mówić - przeznaczony dla dorosłego widza. Niestety Warner Brother bardzo nie podobało się dzieło twórców - film chcieli wydać bez obawy o ograniczenia wiekowe (więcej kasy jak miłujące się w Batmanie dzieciaki kupią) jednak całość była stanowczo zbyt brutalna by film mógł sobie na dystrybucje w stanach czy w Europie pozwolić. Twórcy zostali (odgórnie) zmuszeni do kompletnego przemontowania filmu, zastąpienia kilku scen gdzie postacie giną jakimiś subtelniejszymi rozwiązaniami, zamienienie "ostrego dialogu" na spokojniejszy i ogółem całość wyszła w niezwykle zsoftowanej wersji... i prawdę mówiąc - dosyć nijakiej.\nJak się jednak okazało Japońscy dystybutorzy nie mieli najmniejszego problemu z filmem w swojej pierwotnej formie, więc twórcy wydali go tam bez problemu w swojej orygilanej intencji, dzięki czemu poprzez magię Amazona prędko trafił na półki wiernych fanów.\nprzez KamilSz96 » Wt lut 08, 2011 8:39 am\nże o wspomnianym w innym poście wyciętym wątku Mewtwo nie wspomnę.\nGdzie mogę znaleźć wersję oryginalną, albo chociaż sam tekst?\nprzez Scarpomaniak » Wt lut 08, 2011 10:51 am\nMaciek! napisał(a): Generalnie słyszałem kiedy wypowiedzi jednego fana o tym jak "poza Japoniom" Pokemony są kompletnie prze-dubingowane. W serialu jest postać Broka który o ile w wersji Amerykańskiej (z której\nMoże w pierwszych seriach, ale nie w ostatnich , bood 3. serii Pokemony się zrobiły bardzo cukierkowate, że oryginalną wersja japońską mogą oglądać nawet dzieci o lat 7.\nprzez Maciek! » Wt lut 08, 2011 2:01 pm\nKamilSz96 - Wersji japońskiej z napisami nie znalazłem, ale natrafiłem natomiast na pierwsze 10 minut które zostało wycięte w "nie-Japońskiej" wersji :\nprzez KamilSz96 » Wt lut 08, 2011 6:15 pm\nW sumie to dziwie się, że wycieli cały fragment, przecież nic tam nie było do cenzurowania.\nprzez Scarpomaniak » Wt lut 08, 2011 6:38 pm\nJa go oglądałem po angielsku, był on na płycie do pierwszego filmu Pokemon.\nprzez Pahan » Wt lut 08, 2011 8:08 pm\nKamilSz96 napisał(a): W sumie to dziwie się, że wycieli cały fragment, przecież nic tam nie było do cenzurowania.\nMiałem kiedyś ten film na VHS, i owszem, był ten prolog, jednak wyglądał inaczej. Początek był taki sam, aż do momentu kiedy widzimy Mewtwo śpiącego, i pojawia się dziewczynka - cały ten wątek widzę pierwszy raz (a szkoda, bo wyjaśnia właściwości łez w scenie finałowej). W mojej wersji od razu następowała dalsza część historii (wydostanie się Mewtwo, zniszczenie laboratorium itd.). Z tego co wyczytałem na Wikipedii, ten prolog pojawił się w pełnej postaci w filmie "Mewtwo Returns", który też miałem na kasecie, ale nie przypominam sobie wyżej wymienionej sekwencji.\nAha, i powodem wycięcia tych scen, był ich mroczny i ponury nastrój.\nprzez Maciek! » Wt lut 08, 2011 10:29 pm\nMi isę wydaje, że głównie wini tu takie typowo marketingowe myślenie - "E dzieci to tylko zanudzi, wprowadza filmowi bardzo przygnębiający ton na dzieńdobry i będą się pewnie tylko pytać kiedy Pikachu się pojawi, więc poprostu wytnijmy pierwsze film minu by akcja jak najszybciej przeszła do głównych bohatrerów i do akcji."\nAle z powodów bardziej "cenzurowych" :\n- mamy wątek naukowca który chce sklonować córkę która mu umarła.\n- Te Pokemony i dziewczynka z którymi skontaktował się telepatycznie Mewtwo znikneły ponieważ... UMARŁY(!!!)\nPoza tym film ogółem porsza niesmacznie kontrowersyjny wątek etyczny klonowania istot żywych, więc musieli to stonować gdyż... no właśnie by wywołał kontrowersje.\nDla odświeżenia filmu obejrzałem recenzję Nostalgia Critica (którego jestem fanem, polecam bo zabawne) :\nhttp://www.youtube.com/watch?v=4kP499FCyJs CZ 1.\nhttp://www.youtube.com/watch?v=n4YpF6nI ... re=related CZ 2.\nTu Pan krytyk ("jadąc" Amerykańśką wersję) gani scenarzystów za brak motywacji dla głównego antagonisty czy też bezsensowność sceny z łazmi... co tak naprawdę nie jest winną twórców oryginału, a późniejszego "cięcia".\nprzez Szympi » N lut 26, 2012 4:24 pm\nAnime jest cudowne, uwielbiam je. Niestety, wiele anime ma strasznie dużo odcinków i to mnie od danej serii odpycha... bo jeżeli jakiś serial ma 100 odcinków, to nie chce się go zaczynać oglądać, ani nic. Nie znam anime, które po 100 odcinków byłoby tak samo ciekawe, jak na początku.\nKocham Death Note - jedno z najlepszych anime... super openingi (ENDINGI! <3), super fabuła, zaskakujące zwroty akcji, wzruszenia, mroczność, "układanie w głowie"... to anime jest cudowne. Ogólnie to ja kibicowałem Kirze - szkoda, że\numarł w ostatnim odcinku\ni nie lubiłem L'a.\nInne anime... Shaman King! Haha, oglądało się kiedyś na Jetixie. ^^' Ogólnie, większość anime jest bardziej poważne niż większość seriali.\nBokurano też jest fajne... i ANIME YAOI! <3 (anime o związkach homoseksualnych.) Kocham je! <3\nprzez cziksel » Pt kwi 13, 2012 3:36 pm\nSzympi napisał(a): Kocham Death Note - jedno z najlepszych anime... super openingi (ENDINGI! <3), super fabuła, zaskakujące zwroty akcji, wzruszenia, mroczność, "układanie w głowie"... to anime jest cudowne. Ogólnie to ja kibicowałem Kirze - szkoda, że\naaaaaaw, nie przepadałeś za eLem? Wg mnie jest to jedna z lepszych postaci pośród wszystkich anime\nChoć swoją drogą, Death note nie zachwycił mnie ani trochę po tym jak przeczytałam mangę. GENIALNA! Polecam, wg mnie, 100 razy lepsza od anime


20 maja 2012, 7:37\nTrzem mężczyznom zatrzymanym w Chicago z koktajlami Mołotowa prokuratura zarzuciła w sobotę, że planowali zamach na siedzibę sztabu wyborczego prezydenta Baracka Obamy podczas manifestacji związanych ze szczytem NATO, który rozpocznie się w niedzielę.\nZatrzymani przygotowywali koktajle Mołotowa, którymi - podczas demonstracji przeciw szczytowi NATO w Chicago - chcieli obrzucić kwaterę główną sztabu wyborczego prezydenta Obamy, dom burmistrza Chicago Rahma Emanuela i inne cele - podała chicagowska prokuratura.\nNiedoszłych zamachowców aresztowano w środę w nocy, a w sobotę postawiono im oficjalne zarzuty spisku, materialnego wspierania terroryzmu i posiadania materiałów wybuchowych.\n- Osoby, którym postawiono zarzuty nie są pokojowymi manifestantami. To są terroryści (działający) na terytorium USA - powiedziała w sobotę dziennikarzom prokurator Anita Alvarez.\nAgencja AP podaje, że demonstracje przeciw NATO, w których może wziąć udział wiele tysięcy uczestników, planowane są w Chicago na niedzielę - drugi dzień szczytu.


oprac. Natalia Pacholczyk 17.03.2021 12:49\nAktywiści Greenpeace weszli na teren kopalni odkrywkowej Turów w Bogatyni. Na jednej z koparek, która służy do powiększania terenu odkrywki, rozwiesili transparent z hasłem "Kryzys klimatyczny? No i ch*j!". W ten sposób chcą zwrócić uwagę na pogłębiające się problemy klimatyczne i konieczność odejścia przez Polskę od węgla do 2030 roku.\nfot. Greenpeace Polska/materiały prasowe\nHasło aktywistów Greenpeace nawiązuje do akcji Instytutu Sztuki i Rozwoju, który tuż przed szczytem klimatycznym w Katowicach w 2018 roku zwrócił uwagę, że "jedyną wcieloną w życie w Polsce strategią przeciwdziałania kryzysowi klimatycznemu jest strategia 'No i ch*j'". Greenpeace swoją nową inicjatywą przypomina, że mimo upływu czasu "jest to obowiązująca strategia realizowana przez prezesa PGE Wojciecha Dąbrowskiego i ministra aktywów państwowych Jacka Sasina".\n"PGE dużo mówi o ekologii, ale wciąż planuje kolejne inwestycje węglowe"\n- Kryzys klimatyczny pogłębia się, a działanie PGE sprowadza się do wzruszania ramionami i mówienia "no i ch*j". To skandal, że największa spółka energetyczna w kraju nie ma planu prawdziwej transformacji, który obejmowałby odejście od węgla. PGE dużo mówi o ekologii, ale wciąż planuje kolejne inwestycje węglowe, w tym przedłużenie działania elektrowni i kopalni węgla brunatnego Turów nawet do 2044 roku - mówi koordynatorka zespołu klimat i energia w Greenpeace Joanna Flisowska.\nGreenpeace zauważa, że brak planu odejścia od węgla z regionu turoszowskiego i bełchatowskiego może mieć swoje konsekwencje finansowe - utrzymanie tych kopalni grozi utratą środków unijnych z Funduszu Sprawiedliwej Transformacji. Kopalnia Turów jest też osią sporu między Polską, a Czechami i Niemcami. Ostatnio głośno było o sprawie burmistrza Żytawy, który złożył do KE skargę na działalność kopalni w związku z niszczeniem budynków mieszkalnych. Rząd Czech za działalność Turowa pozwał Polskę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.\n- Transformacja sektora energetycznego i zaplanowanie odejścia od węgla jest jednym z największych wyzwań obecnej władzy. Zadanie to powierzono Jackowi Sasinowi, który znany jest z przedsięwzięć zakończonych spektakularnymi porażkami. Czas, jaki mamy, by uniknąć katastrofy klimatycznej, ucieka, a ogromne fundusze na transformację sektora mogą zostać zmarnowane. W tym czasie minister aktywów państwowych, podobnie jak PGE woli zasłaniać oczy rękoma i udawać, że wszystko jest w porządku - dodaje Joanna Flisowska.\nKoncern PGE jest trzecim emitentem gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej i pierwszym w Polsce. Działacze domagają się, by Polska odeszła od węgla do 2030 roku i sprzeciwiają się planom przedłużenia koncesji kopalni Turów na wydobycie węgla do 2044 roku.


BEZPIECZEŃSTWO Polska 11. w Europie. Nowe zagrożenia na horyzoncie cyberprzestrzeni.\nCzytaj również: Jak płatności kartą zmienią się po 14 września 2019? - kompendium Mastercard\nNaukowcy z Check Point przeanalizowali również najczęściej wykorzystywane luki w cyberprzestrzeni. Na pierwszym miejscu uplasowała się podatność CVE-2017-7269, która wykorzystywana była w blisko połowie przedsiębiorstw na całym świecie (49%, w porównaniu do 47% w listopadzie). Na drugim miejscu znalazł się CVE-2017-5638, wykorzystywana w atakach na 42% firm, a na 3 OpenSSL TLS DTLS Heartbeat Information\nDisclosure z 41% udziałem.\nPoprzedni artykułBank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytu lub pożyczki z powodu opóźnienia w jej spłacie\nNastępny artykułMario Draghi zwraca uwagę na sytuację w gospodarkach strefy euro


Rząd przyjął projekt o opłatach od "małpek" i słodzonych napojów - GazetaPrawna.pl\nRada Ministrów we wtorek przyjęła przygotowany przez resort zdrowia projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów. / ShutterStock\nRada Ministrów we wtorek przyjęła przygotowany przez resort zdrowia projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów.\nalkohol napoje słodzone rząd "małpki" podatek\nNiedługo od wszytskiego będzie podatek i tylko będziemy za każdą rzecz płacić... Masakra jakaś. Co prawda ja pije cisowiankę mineralną a nie jakieś ulepki ale i tak uważam, że to przesada.. Niech inaczej kasy szukają.\nNiby tak gadali na PO, a oni nie wprowadzili takiego podatku.


Opera czyli boski idiotyzm: października 2017\n”Don Carlos” we wszystkich swoich mutacjach jest moją ukochaną operą Verdiego, co pewnie widać po ilości postów jej poświęconych. Biorąc pod uwagę skalę trudności, jakie musi ona sprawiać realizatorom (chociażby przez swój rozmiar, koszty, piekielnie trudny casting) wystawia się ją dosyć często, ale zazwyczaj w którejś z włoskich wersji językowych, w stosunku do pierwotnej, frankofońskiej okrojonych mniej lub bardziej. Oryginalna wersja francuska (nawiasem mówiąc tylko ona nosi tytuł z literą s na końcu, inne używają zitalianizowanej formy imienia bohatera) gości na światowych scenach nieczęsto. Nawet kiedy śpiewacy wykonują fragmenty jako numery koncertowe czynią to zazwyczaj po włosku. W Paryżu ostatnio pokazywano operę w jedynie słusznej postaci 21 lat temu, reżyserował wtedy Jean-Luc Bondy (https://operaczyliboskiidiotyzm.blogspot.com/2013/05/przed-don-carlo-w-monachium.html). Przy okazji bieżącej premiery w Opéra national de Paris lokalne media sporo miejsca przeznaczyły na omówienie wyższości „Don Carlosa” nad „Don Carlo” i muszę przyznać, że czytanie recenzji poświęconych tyleż temu tematowi co ocenie francuskiej wymowy i dykcji solistów (jakość ich śpiewu pozostawała sprawą drugoplanową) było dosyć zabawne i potwierdzało narodowe stereotypy. Mnie samej sympatyczniej brzmi w uszach jednak język włoski, ale ponieważ prezentacja dzieła wiąże się w tamtejszej odsłonie ze skróceniem i rozbiciem struktury utworu okazję podziwiania oryginalnej, z 1867 roku uznaję za rarytas i atrakcję. Tym razem dodatkowo dołączyła się zarówno ciekawość jak obawa co też zrobi z Verdim zaproszony po raz kolejny do Paryża Krzysztof Warlikowski. Powszechnie spodziewano się kolejnego skandalu, który … nie nastąpił. Reżyser i jego stała ekipa doczekali się wprawdzie tradycyjnego buczenia przy popremierowych ukłonach, ale mam wrażenie, że spowodował je raczej nawyk niż uważne przyjrzenie się spektaklowi. Zawierał on oczywiście elementy typowe zarówno dla regieoper w ogóle i Warlikowskiego w szczególe, ale nie były one na pierwszym, ani nawet na drugim planie. Żadnego zaskoczenia nie budzi przeniesienie akcji z wieku XVI do lat pięćdziesiątych XX, chociaż oczywiście powoduje to chwilową niezgodność obrazu z tekstem. Nie jest to rzecz dobra, ale współczesny widz operowy musiał się do tego niestety przyzwyczaić. Tym razem reżyser próbował zrobić co się dało, aby ten rozziew okazał się jak najmniej bolesny. Sceną, w jakiej nie dało się tego zatrzeć żadnym sposobem było autodafe, którego w przeniesionym czasie akcji być siłą rzeczy nie mogło – dostaliśmy więc jedynego klęczącego przed królem skazańca a w tle projekcję video z ziarnistym, czarnobiałym obrazem płonącego ognia. Co i tak miało więcej sensu niż ostatni wyczyn Roberta Carsena z księżmi strzelającymi do nieszczęsnych więźniów. Z moich ulubionych „elementów warlikowskich” mieliśmy nienamolnie obecną armaturę sanitarną, starca z wysiłkiem przemierzającego scenę i nawiązania popkulturalne: suknia ślubna, w której oglądamy na początku Elisabeth jest kopią stroju weselnego Grace Kelly idącej do ołtarza z księciem Monaco Rainierem III. Wszystko to jednak wpisuje się jakoś w fabułę nie zaburzając sensu. Tylko jeden raz granica została przekroczona, ale skoro nie protestowała Elina Garanča zmuszona do śpiewania z maską szermierczą na twarzy … Przy tych wszystkich uchybieniach w kwestii litery udało się Warlikowskiemu nienajgorzej oddać ducha utworu i przede wszystkim znakomicie zarysować i scharakteryzować sylwetki protagonistów. Postacią najbardziej enigmatyczną okazał się, jak w libretcie Rodrigue, bo nie wiemy, czy kieruje się bardziej miłością (braterską lub nie) do infanta czy też kwestiami politycznymi (mnie wyglądało raczej na to drugie). Philippe zyskał tu osobowość znacznie bardziej kruchą niż zazwyczaj, wydaje się w tym spektaklu mężczyzną mimo posiadanej władzy niepewnym i zakompleksionym. Kiedy się zastanowić takie cechy sugeruje tekst jego arii. Księżniczka Eboli kieruje się swoistym współzawodnictwem z królową i przegrywa na wszystkich polach, bo najwyraźniej stanowisko oficjalnej metresy monarchy nie zaspakaja jej ambicji. A o tym, że chodzi tu zarówno o upokorzoną dumę jak złamane serce świadczy jej ostatni, władczy, publiczny pocałunek jakim obdarza Philippe’a. Elizabeth jest w przedstawieniu ujęta może najbardziej tradycyjnie, za to Carlos … Widywałam już tę postać pokazaną w tonacji mroczno-depresyjnej, Warlikowski poszedł jednak dalej. U niego Carlos to człowiek nie tylko z zaburzeniami, ale przede wszystkim „bez skóry”, całkowicie niezdolny do stawienia czoła światu. Gdy go poznajemy nosi na nadgarstkach bandaże z plamami krwi, w dalszym ciągu akcji zobaczymy go przystawiającego sobie pistolet do głowy, w takiej sytuacji też go pożegnamy. Jonas Kaufmann zagrał to perfekcyjnie jak zwykle przy okazji tej roli (to jedna z tych, które stały się niejako jego własnością, obok Lohengrina, Werthera i Jose), ale tym razem otrzymaliśmy wartość dodaną. Chyba nigdy wcześniej nie słyszałam jedynej arii Carlosa tak zaśpiewanej, z taką straszną rozpaczą, takim bólem. I jak niedawno przy okazji Oniegina Mariusza Kwietnia jestem całkowicie pewna, że potrafię rozpoznać tę konkretną interpretację na słuch, wyróżnić ją spośród wielu innych jakie w wykonaniu Kaufmanna podziwiałam. Piękny występ, zarówno pod względem aktorskim jak wokalnym. Od strony muzycznej to był w ogólnym rozrachunku udany spektakl, Jedynie Ildar Abdrazakov porwał się na rolę Philippe’a chyba za wcześnie – jego głosowi brak głębi, barwowego nasycenia. Aria króla jest jedną moich najukochańszych a tym razem słuchałam jej nie czując nic. Rodrigue to rola-samograj i aktorska rezerwa, jaką charakteryzuje się Ludovic Tézier jej nie zaszkodziła, zwłaszcza, że reżyser nie pozwolił markizowi łzawo umierać w ramionach infanta. Konał samotnie, oddzielony od Carlosa kratami celi a kamera nieco zbyt często pokazywała nam w tym czasie reakcję Jonasa Kaufmanna zamiast skupić się na właściwym bohaterze sceny. Ale Tézier śpiewał znakomicie a szmat czasu, jaki spędził wykonując role belcantowe było słychać w każdej frazie. Elina Garanča debiutowała jako Eboli i w tym momencie jest to dla niej partia krańcowa – wykonana dobrze, ale granice możliwości są dostrzegalne.Tym niemniej zwłaszcza problematyczna dla wielu mezzosopranów piosenka saraceńska zabrzmiała, mimo przeciwności spiętrzonych przez Warlikowskiego świetnie. Przy okazji tekst drugiej, sławniejszej arii księżniczki o fatalnym darze, jakim bywa uroda był tym razem wyjątkowo adekwatny. Sonia Yoncheva także po raz pierwszy zmierzyła się z rolą królowej i wydaje się, że doskonale się w niej czuje jej głos. Oczywiście nie była to jeszcze kreacja na miarę Anji Harteros, ale z czasem i ośpiewaniem Yoncheva może wyrosnąć na wspaniałą Elizabeth. Już teraz imponuje okrągłością i ciepłem pięknego głosu, pewną górą i ładnym piano. Z ról drugoplanowych warto życzliwie wspomnieć Eve-Maud Hubeaux – pazia Thibaulta (już niedługo będzie Eboli w Lille) i Krzysztofa Bączyka jako luksusowego wręcz Mnicha. Można też odnotować, że oboje byli powszechnie i bardzo pozytywnie odnotowywani przez większość recenzji, co dobrze wróży ich przyszłej karierze. Połowę składu Posłów z Flandrii stanowili młodzi polscy śpiewacy Michał Partyka, Tomasz Kumięga i Andrzej Filończyk. Pięknie wykonali swe epizodyczne role a taki staż na jednej z ważniejszych europejskich scen, zwłaszcza w przedstawieniu obsadzonym samymi tuzami będzie pewnie dla nich cennym doświadczeniem. Andrzej Filończyk już w tym sezonie debiutuje na deskach ROH w „Pajacach” (jako Silvio). Chór OnP nie miewa gorszych dni i jest instrumentem fenomenalnym. Tak też się zaprezentował i bardzo było miło, gdy Philippe Jordan zaprosił jego szefa do do ukłonów wśród najważniejszych twórców przedstawienia. Maestro Jordan nie jest specjalistą ani od Verdiego, ani od muzyki włoskiej i nie znalazł w partyturze żadnych nowych znaczeń. Pokazał bardzo solidne rzemiosło, brakowało mi może trochę polotu, ale za to proporcje dźwiękowe wyważył idealnie. Szczególnie wdzięczna mu jestem za to w związku z moją ulubioną sceną „Don Carlosa”, tą następującą tuż po śmierci Posy, z motywem muzycznym przeniesionym potem przez Verdiego do jego Requiem. W sumie – nie taki Warlikowski straszny jak go malują i przeżyłam dzięki całej olbrzymiej ekipie realizacyjnej tego „Don Carlosa” pamiętne cztery godziny. W następnym sezonie ta sama produkcja powróci do OnP śpiewana po włosku, z Roberto Alagną, Anitą Rachvelishvili i Aleksandrą Kurzak debiutującą w roli Elisabetty. Zapowiada się ekscytująco.\nAutor: Papagena o 07:01 12 komentarzy:\nMagiczny wieczór w kinie - "Czarodziejski flet" z Met\nDziś po raz pierwszy w czasie swego blogowania powracam do produkcji, o której już pisałam, i to wystawianej w tym samym teatrze, z tym samym dyrygentem i nawet wykonawca jednej z głównych ról się nie zmienił. A mimo to różnica między seansami jest zasadnicza – niecałe 5 lat temu oglądałam „The Magic Flute” z płyty DVD, wczoraj – „Zauberflöte” w kinowej transmisji z Met. Anglojęzyczna wersja dla dzieci musiała być przystosowana do możliwości percepcyjnych przewidywanego, nieletniego widza, więc z konieczności została mocno okrojona. Pozostawiła mi jednak tak dobre wspomnienia, że zdecydowałam się pójść na oryginalną, pełną odsłonę do kina. Nie żałowałam ani przez chwilę. Inscenizacja Julie Taymor przez 13 lat swej obecności na nowojorskiej scenie dorobiła się nie tylko dziesiątków recenzji ale też kilku naprawdę szczegółowych, opasłych analiz. Pisano o niej bardzo różnie, amplituda ocen była spora – od negacji do absolutnego zachwytu. Ja przyłączyłam się do widzów usatysfakcjonowanych i z ciekawością oczekiwałam jak też przedstawienie sprawdzi mi się teraz. Przede wszystkim reżyserka potraktowała dzieło wprost, bez ideologicznego uwspółcześniania nie podkreślając, ani nie łagodząc rzeczywiście dość paskudnej, mizoginistyczno-parternalistycznej wymowy. Jakkolwiek żeńska dusza buntuje się troszeczkę słuchając tekstów o naturalnej kobiecej podległości mężczyźnie, to przecież można potraktować je jako świadectwo epoki, lub jeszcze lepiej – marzeń posłusznych swym damom autorów. Masońskie konteksty właściwie zachowano mieszając je z elementami dalekowschodnich systemów wartości tworząc new age’owy miszmasz, dobrze utworowi służący. Wszystkie postaci pozostały dokładnie tymi, które otrzymaliśmy w partyturze i libretcie, bo Taymor (jakież to niemodne i jakie odświeżające) nie próbowała nawet nadpisywać im niczego, czego w oryginalnym tekście nie ma. Poświęciła za to szczególną uwagę widowiskowej części spektaklu kreując kostiumami (zaprojektowała je osobiście) i scenografią George’a Tsypina prawdziwą, niekłamaną magię. Któż z nas, szczęśliwych widzów szybko zapomni na przykład tańczące niedźwiedzie, olbrzymie, szkieletowe ptaszysko czy skrzydlate towarzyszki Papagena … Piorunująca mieszanka różnych rodzajów teatru zachowała po tych 13 latach świeżość, lekkość i radość, nadal jest przyczyną dziecięcego zachwytu widowni w wieku dalece niedziecięcym. Patrzyłam na to wczoraj z całkowitą pewnością, że Met nieprędko zdecyduje się na nowy „Czarodziejski flet” i produkcja przetrwa na jej scenie jeszcze sporo lat. Bieżąca jej odsłona udała się także muzycznie, chociaż niewielkie zastrzeżenia można zgłosić. Nie do dyrygenta, bo James Levine mimo niesprzyjających warunków zachowuje pełną kontrolę nad orkiestrą i ma wyrazistą, chociaż bardzo wyważoną koncepcję całości. A przy tym kocha tę robotę. Jak ja lubię patrzeć na dyrygentów, po których tak wyraźnie to widać, którzy nuceniem towarzyszą śpiewakom i muzykom, reagują na sceniczne wydarzenia. Z Levine’m soliści mają (tak podejrzewam) bezcenne poczucie bezpieczeństwa i wsparcia ze strony Maestra, a co za tym idzie zakochanej w nim znakomitej orkiestry Met. Z postaci pierwszoplanowych mały niedosyt pozostawił mi Charles Castronovo, który pomimo pięknego głosu wydawał się (przynajmniej na początku, w swej koronnej arii) pochodzić z trochę innej niż mozartowska bajki. Śpiewał za głośno, frazował raczej po gounodowsku. W drugiej części było pod tym względem lepiej a i całości kreacji nie nazwałabym porażką, trzeba by tylko trochę popracować, żeby stała się ona mistrzowska. Golda Schulz, którą znam z BSO debiutowała Paminą w Met i pewnie będzie do Nowego Jorku wracać regularnie. Ma piękny, giętki, kremowy głos i dobre wyczucie stylu. Marcus Werba śpiewa Papagena już od wielu lat i niemal zawsze wychodzi mu świetnie. To, wbrew pozorom nie jest wcale łatwa rola – wokalnie rozpięta pomiędzy skocznymi, wpadającymi w ucho piosenkami a fragmentami w zupełnie innym nastroju (np. duet z Paminą). Scenicznie Ptasznik nie powinien być błaznem pomimo, iż to on jest podstawowym acz nie jedynym źródłem humoru. W końcu to właśnie Papageno pośród tych wszystkich wzniosłych wartości reprezentuje zwykłego człowieka, z którym można się zidentyfikować. A last but not least – śpiewak w tej roli musi mieć naturalny wdzięk. Werba te wymagania spełnił. René Pape został przez Petera Gelba ubłagany o przyjazd do Nowego Jorku na ten jedyny transmitowany występ w partii Sarastra (w pozostałych spektaklach śpiewał ją Tobias Kehrer i znając go choćby z „Cosi” podejrzewam, że mógł być świetny) . Oszczędzę Wam zachwytów, ale słuchając Pape cieszyłam się, że kinowa ciemność ukrywa moją twarz. Musiałam mieć na niej wyraz szczenięcej radości bądź zadowolenie głaskanego kota. Mam tylko nadzieję, że nie mruczałam. Kathryn Lewek po latach dotarła wreszcie ze swoją koronną rolą Królowej Nocy do Met i nie zawiodła śpiewając nie tylko z pozorną łatwością słynne koloratury i osiągając stratosferycznie wysokie dźwięki, ale też prezentując głos ładny i nasycony w średnicy, co zwłaszcza w pierwszej arii (lubię ją znacznie bardziej niż sławniejszy wybuch wściekłości bohaterki) jest ważne. Z postaci drugoplanowych – Greg Fedderly nadal jest świetnym Monostatosem, za to Trzy Damy: Wendy Bryn Hamer, Sarah Mesko i Tamara Mumford nie brzmiały tak czysto i stopliwie jak powinny. Na zakończenie – a jakże – Papagena. Ashley Emerson niewiele miała do śpiewania, ale było to smaczne, jaki i cała rola. Miły wieczór w kinie.\nAutor: Papagena o 04:39 2 komentarze:\nAutor: Papagena o 05:25 5 komentarzy:


stajnia projekt – Strona 2 – Budowa domu\nTag: stajnia projekt\nDon Frank, Robert Hutchison Stacja Alderbrook, położona nieco na wschód od Astorii wzdłuż rzeki Columbia, jest siedzibą byłej spółdzielni Union Fisherman.\nS Cooperative Packaging Company, która kiedyś wsparła kwitnący przemysł wędkarski łososia.\nNetshed to 3-piętrowa drewniana konstrukcja, którą rybacy wykorzystali do naprawy i przechowywania sieci skrzelowych.\nZainspirowany naturalnymi i stworzonymi przez człowieka cechami, które przenikają Stację Alderbrook, takimi jak ruch fal, światło odbijające się od rzeki Columbia, wspomnienia i historia zawarte w stacji Alderbrook i wokół niej oraz struktura samej Net Shed, Robert Hutchison i Sarah Biemiller podzielili się z nami swoją propozycją instalacji wewnątrz Net Shed, opracowaną z wielu wpływów.\nWięcej zdjęć i architektów. Continue reading „Architektura i nowoczesne budownictwo – 7 : Instalacja na stacji Alderbrook / Sarah Biemiller i Robert Hutchison”\nTagged punkt piaskowy, pustaki keramzytobetonowe, stajnia projekt\nDzięki uprzejmości Or Regev i Shirly Kujawski Or Regev i Shirly Kujawski udostępnili swoje zgłoszenie do nowego Muzeum Komiksu i Cartoon Art, organizowanego przez Sucker Punch Daily. Projekt znajduje się… Read More Budownictwo wczoraj i dzis : Museum of Comic and Cartoon Art Competition Entry / Or Regev and Shirly Kujawski


Wyczuleni na narkotyki - Informacje - Komenda Powiatowa Policji w Łęczycy\nWyczuleni na narkotyki\nMundurowi z łęczyckiej komendy podczas podejmowanej interwencji wyczuli charakterystyczny zapach marihuany. Trop policjantów doprowadzi do 19 – letniego posiadacza nielegalnej substancji. Przestępstwo jest zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności.\n30 października 2018 roku tuż po 22 dyżurny łęczyckiej jednostki otrzymał zgłoszenie z treści, którego wynikało, że w jednym z bloków na terenie Łęczycy młodzież przebywająca na klatce schodowej ma się niepoprawnie zachowywać. Aby zweryfikować informację na miejsce skierowani zostali mundurowi z ogniwa patrolowo – interwencyjnego. Kiedy weszli do środka wyczuli specyficzny zapach suszu ziela konopi indyjskich. Na widok policjantów jeden z przebywających tam mężczyzn usiłował ukryć trzymane w dłoni zawiniątko. Okazało się, że była to dilerka z zawartością marihuany. 19 – letni posiadacz nielegalnej substancji trafił do policyjnego aresztu. Usłyszał zarzuty dotyczące posiadania środków odurzających. Ustawą o przeciwdziałaniu narkomani za takie przestępstwo przewiduję karą do 3 lat pozbawienia wolności.


Wybierz torebkę idealną dla siebie! - Trendy w modzie w Domodi\nTorebka damska w komiksowe wzory\nTo absolutny hit tego lata. Jeśli lubicie oryginalne akcenty w stylizacji, koniecznie zdecydujcie się na popartową torebkę. Może to być jakiś ciekawy, kolorowy print albo śmieszny napis. Grunt, żeby na torebce dużo się działo, dzięki czemu całkowicie skupi na sobie uwagę oglądających. Wybierzcie ekstrawagancką listonoszkę albo shopper bag. I jedna i druga doskonale sprawdzą się w roli torebki na letnim festiwalu muzycznym.\nBiała listonoszka na co dzień\nBez wątpienia jest to bardzo istotny kolor tego lata. Najważniejsze domy mody prezentowały go dosyć często w swoich wiosenno-letnich kolekcjach. Warto więc sprawić sobie co najmniej jedną białą torebkę w tym sezonie. Może to byś urocza i subtelna listonoszka na pasku albo na przykład torebka typu kuferek. Biały element w kolorowej stylizacji na pewno ją stonuje, a w wypadku gdy zdecydujecie się na white total look - doskonale ją dopełni.\nPropozycja, która trafi przede wszystkim do fanek estetyki boho czy lat 70. Worek to kolejny fason, który doskonale wpisze się w charakterystykę letnich festiwali muzycznych. Jeśli więc wybieracie się na jeden z nich - zainwestujcie w skórzaną torbę typu worek o średniej wielkości. Możecie nosić ją na ramieniu, albo przerzucić przez nie.\nNiezwykle ciekawa odmianą tej torebki jest worek w wersji mini. To odkrycie sezonu wiosna-lato 2016, gdyż to właśnie teraz na topie są wszelkiego rodzaju torebki o niewielkich rozmiarach. Worek bez wątpienia no nich należy, chociaż wyglądem przypomina bardziej sakiewkę. Do takiej torebki nie zmieści się wiele, dlatego polecamy nosić ją w towarzystwie innej, większej albo plecaka.\nHit sezonu - miniaturowe torebki\nTo właśnie one zawładnęły wybiegami podczas pokazów najważniejszych kolekcji na sezon wiosenno-letni. Projektanci pokochali bowiem malutkie torebki, najchętniej noszone po kilka naraz. Nie bójcie się łączyć ich ze sobą. Jak wiadomo nie są one w stanie pomieścić wiele, stąd pomysł aby nosić je z innymi torebkami.\nNiezwykła i doskonała dzięki swojej uniwersalności. Pasuje praktycznie do wszystkiego, a szczególnie do szykownej, nieco bardziej eleganckiej stylizacji. Każda kobieta powinna mieć w swojej szafie chociaż jedną czarną kopertówkę. Przyda się nie tylko na biznesowe kolacja ale również na randkę z ukochanym.\nMetaliczne torebki damskie\nKolejny mocny trend tego sezonu. Nie tylko jeśli chodzi o ubrania czy obuwie, sprawdza się również w przypadku torebek. Szczególnie jeśli ubierzecie metaliczną torebkę do kolorowej stylizacji, dodaje jej wówczas sprzeczności, która niektórym może wadzić, innych z kolei intryguje.\nTorebki damskie w intensywnych kolorach\nPropozycja dla odważnych pań, które lubią eksperymenty. Torebkę w wyrazistym kolorze warto dodać do pastelowej albo białej stylizacji. Dzięki temu nie będzie ona krzykliwa.\nNajmodniejsze torebki na lato w Domodi\nCo ubrać do pracy w upalny dzień? Modne dodatki na letni festiwal muzyczny