NATO – Rosja. Powrót wroga - Portal Międzymorza JAGIELLONIA.ORG\nWysłane przez Redakcja | Kwi 5, 2019 | Aktualności, Ukryta wojna, Polityka, Geopolityka | 0 |\nPrzez większość okresu po zakończeniu zimnej wojny Rosja nie unikała współpracy z NATO, ale dążyła do tego, by Sojusz zaczął zmieniać swój charakter. Moskwie zawsze zależało na tym, by militarny blok ewoluował w stronę typowo politycznego sojuszu.\nPrzez ponad dwie dekady NATO starało się budować partnerskie relacje z Rosją i rozwijać dialog. Punktem zwrotnym okazał się rok 2014. Współpraca została zawieszona, choć pozostały otwarte kanały komunikacji na poziomie politycznym i wojskowym. Obecnie NATO prowadzi wobec Rosji politykę gotowości do dialogu, ale przy jednoczesnym wzmacnianiu potencjału powstrzymywania i odstraszania.\nOstatnie pięć lat to okres narastającego napięcia pomiędzy Rosją a NATO. Po raz pierwszy od dekad realne staje się ryzyko bezpośredniego konfliktu zbrojnego – acz wciąż taki scenariusz pozostaje mało prawdopodobny, przynajmniej w krótkiej perspektywie czasowej.\n„Rewizjonistyczna Rosja jest głównym zagrożeniem dla stabilności euroatlantyckiej sfery bezpieczeństwa” – to słowa naczelnego dowódcy sił NATO w Europie. Gen. Curtis Scaparrotti ostrzegał w Senacie USA przed rosnącym zagrożeniem ze strony Rosji i rekomendował zwiększenie liczby amerykańskich żołnierzy oraz okrętów zaangażowanych w Europie. Składając 5 marca 2019 roku zeznanie przed senacką komisją ds. sił zbrojnych, gen. Scaparrotti mówił: „Biorąc pod uwagę demonstrowaną przez Moskwę gotowość do łamania prawa międzynarodowego i prawnie wiążących traktatów oraz do wywierania szkodliwego wpływu, Rosja zagraża żywotnym interesom Stanów Zjednoczonych, jakim jest utrzymanie Europy w całości, wolnej i w pokoju”. Kilkanaście dni wcześniej, w Parlamencie Europejskim, zastępca naczelnego dowódcy połączonych sił zbrojnych NATO w Europie gen. James R. Everard mówił, że aneksja Krymu przez Rosję i jej agresja na Ukrainie fundamentalnie zmieniły euroatlantyckie środowisko bezpieczeństwa. „Sojusz Północnoatlantycki ma obecnie jednego państwowego konkurenta – Rosję. Nie jesteśmy jednak w erze strategicznej konfrontacji, lecz raczej w erze strategicznego współzawodnictwa” – ocenił generał. Groźne jest to, że Rosja, która zawsze chciała budować strategiczne bariery, tym razem chce odbudować swoją pozycję, m.in. poprzez zniszczenie międzynarodowego porządku. Według gen. Everarda obecnym zamierzeniem Kremla nie jest wygranie długookresowej wojny, ale realizacja krótkich kampanii o konkretnych celach, trwających od 30 do 60 dni, nastawionych na osiągnięcie konkretnych celów na danym obszarze. Pięć lat po aneksji Krymu już chyba nikt w NATO nie ma złudzeń, że okres postzimnowojenny w relacjach z Moskwą przeszedł na dobre do historii.\nSzukanie nowego formatu (1991-2006)\nRozwiązanie Związku Sowieckiego i koniec zimnej wojny oznaczał koniec okresu rywalizacji dwóch wielkich bloków militarno-politycznych. Rywalizacji, która miała globalny charakter, choć głównym polem konfrontacji była Europa. Pierwszym wyzwaniem dla NATO było znalezienie formuły relacji z niedawnym śmiertelnym wrogiem. W listopadzie 1991 roku, sześć miesięcy po upadku Układu Warszawskiego, NATO wydało nową koncepcję strategiczną. Wynikało z niej, że obecność wojskowa Sojuszu w Europie ulegnie znaczącej redukcji, zaś członkowie Sojuszu chcą nawiązać bliskie stosunki z byłymi przeciwnikami. Formalna współpraca NATO z Moskwą rozpoczęła się wraz z przyłączeniem się Rosji do Północnoatlantyckiej Rady Współpracy, którą powołano 29 grudnia 1991 r., a w jej skład weszły państwa NATO, kraje Europy Środkowej i Wschodniej oraz państwa byłego ZSRS. Wchodząc do Rady Moskwa miała nadzieję, że poprzez nią będzie miała wpływ na decyzje dotyczące regionu. Szybko jednak okazało się, że nikt nie zamierza Rosjan traktować lepiej, niż innych. Mająca konsultacyjny, a co ważne wielostronny charakter współpraca szybko przestała odpowiadać Moskwie. Ambicje Kremla było dużo większe – Rosja chciała być traktowana jako odrębny partner NATO. W 1992 r. zaczęły rozwijać się stosunki dwustronne. Na przykład w maju 1992 minister obrony Rosji wziął udział w specjalnym spotkaniu ministrów obrony państw członkowskich NATO, a miesiąc wcześniej szef sztabu generalnego Rosji uczestniczył w obradach Komitetu Wojskowego NATO.\nRosja nie zamierzała łatwo rezygnować z wpływów w byłym bloku wschodnim, utraconych formalnie w latach 1989-1991, dlatego aspiracje krajów Europy Środkowej do członkostwa w NATO wywołały w Moskwie skrajnie negatywną reakcję. Rosyjski plan minimum zakładał, że w Europie Środkowo-Wschodniej powstanie strefa buforowa pomiędzy Rosją a NATO. Wtedy Moskwie zaproponowano nowy projekt – w styczniu 1994 roku na posiedzeniu Rady Północnoatlantyckiej zdecydowano o uruchomieniu Partnerstwa dla Pokoju. Dzięki niemu NATO i kraje partnerskie mogły dzielić się informacjami, a pozostające poza Sojuszem państwa prowadzić wspólne ćwiczenia z NATO i modernizować swoje siły zbrojne zgodnie z natowskim standardami. W czerwcu 1994 roku Rosja stała się pierwszym państwem, które dołączyło do Partnerstwa dla Pokoju (PdP), programu praktycznej dwustronnej współpracy pomiędzy NATO a krajami partnerskimi. Przyjęta w Brukseli deklaracja jako cele PdP przyjęła rozwijanie i intensyfikację politycznej i wojskowej współpracy w Europie, zwiększanie stabilności, ograniczanie zagrożeń dla pokoju oraz budowanie wzmocnionych relacji bezpieczeństwa. Początkowy entuzjazm Rosji dla PdP szybko wygasł, gdy okazało się, że to wcale nie alternatywa dla członkostwa NATO, mająca zamrozić geopolityczną sytuację w Europie Środkowo-Wschodniej, ale rodzaj przedpokoju prowadzącego do pełnego uczestnictwa w NATO poprzez praktyczne przygotowanie potencjalnych kandydatów. Rosji nie podobało się też, podobnie jak w przypadku Północnoatlantyckiej Rady Współpracy, że jest w inicjatywie tylko jednym z iluś podmiotów – nie spełniało to ambicji, by być samodzielnym partnerem dla NATO.\nKiedy we wrześniu 1995 roku ogłoszono w Brukseli studium o rozszerzeniu NATO, określające warunki, jakie muszą spełnić państwa kandydujące, rosyjskie elity zrozumiały, że rozszerzenie Sojuszu na dawną strefę wpływów Moskwy jest nieuchronne. Moskwa zmieniła taktykę – teraz celem było wynegocjowanie takich ustępstw ze strony NATO, żeby rozszerzenie doprowadziło do powstania członkostwa „drugiej kategorii”. Rosjanie proponowali np. przekształcenie Sojuszu w strukturę zbiorowego bezpieczeństwa lub dopuszczenie ich do udziału w podejmowaniu decyzji na forum NATO (np. poprzez udział w Komitecie Politycznym). Ostatecznie w zamian za milczącą zgodę na rozszerzenie Sojuszu Rosja w końcu osiągnęła cel, do którego dążyła od 1991 roku: uzyskanie statusu specjalnego partnera NATO. Po serii rund negocjacyjnych, w których Sojusz reprezentował sekretarz generalny Javier Solana zaś Rosję minister spraw zagranicznych Jewgienij Primakow, ustalono podstawy wzajemnych dwustronnych relacji NATO i Rosji.\n27 maja 1997 roku w Paryżu podpisany został przez przywódców Sojuszu Północnoatlantyckiego i prezydenta Borysa Jelcyna Akt Stanowiący NATO-Rosja. Sygnatariusze wyrażali w dokumencie determinację by „wspólnie budować trwały i inkluzywny pokój w obszarze euroatlantyckim na zasadach demokracji i bezpieczeństwa współpracy”. Akt określał cel współpracy w takich obszarach, jak misje pokojowe, kontrola zbrojeń, walka z terroryzmem, walka z przemytem narkotyków. NATO i Rosja zgodziły się oprzeć współpracę na zasadach praw człowieka i wolności obywatelskich, powstrzymując się od gróźb lub użycia siły przeciwko sobie lub innym państwom.\nRosja od początku negocjacji zabiegała o nierozmieszczanie sił jądrowych NATO na terytorium nowych państw członkowskich, niestacjonowanie na ich terytorium obcych baz i sprzętu, nierozbudowywanie infrastruktury sojuszniczej. Sojusz zapewnił, że nie ma planów ani intencji umieszczania broni nuklearnej oraz, że nie będą tam rozmieszczone dodatkowe „znaczące” siły zbrojne. Ale NATO nie zgodziło się na zapis o zakazie rozbudowy infrastruktury w nowych państwach członkowskich. Porozumienie w Paryżu Rosjanie mogli więc interpretować jako sukces: udało się uczynić nowych członków Sojuszu krajami „drugiej kategorii”, a NATO pozwoliło Moskwie na wpływ na kształtowanie bezpieczeństwa europejskiego. W ten sposób potwierdzono wyjątkowy status Rosji. Aby usprawnić regularne kontakty i bieżącą współpracę, w 1998 roku Rosja ustanowiła misję dyplomatyczną przy NATO. Z kolei NATO uruchomiło Biuro Informacji w Moskwie (2001) i Wojskową Misję Łącznikową (2002).\nW 1999 roku została opublikowana kolejna koncepcja strategiczna NATO. Zobowiązywała ona członków Sojuszu do obrony zbiorowej oraz utrzymywania pokoju i stabilności w szerszym obszarze euroatlantyckim – także, w razie potrzeby, poza obszarem traktatowym. W tym samym roku Moskwa musiała przyjąć do wiadomości dwa niewątpliwie gorzkie wydarzenia. Po pierwsze, do NATO przyjęto Polskę, Czechy i Węgry. Po drugie, Sojusz interweniował w konflikt zbrojny w Kosowie. Znów podważono pozycję Rosji jako mocarstwa. Bez zgody Rady Bezpieczeństwa ONZ i ignorując rosyjskie zabiegi, Sojusz przeprowadził naloty na tradycyjnych bałkańskich przyjaciół Moskwy: Serbów. Dla Rosjan był to szok, ale musieli szybko pogodzić się z tym, że są obecnie na dużo słabszej pozycji i powinni w takim razie, zamiast spierać się z NATO, próbować wyciągnąć korzyści z partnerstwa. W ten sposób rozpoczynał się okres najlepszych relacji Sojuszu z Rosją w całej postzimnowojennej historii. Zbiegło się to w czasie ze zmianą gospodarza na Kremlu. Schorowanego Jelcyna, którego NATO na Bałkanach kilka miesięcy wcześniej upokorzyło, zastąpił z początkiem 2000 roku Władimir Putin. Już w lutym odmrożono relacje z Sojuszem Północnoatlantyckim, zawieszone przez Rosję w marcu 1999 roku w związku z rozpoczęciem nalotów NATO na Jugosławię. Putin wyraźnie dążył do poprawy stosunków z Sojuszem. 5 marca 2000 roku oświadczył nawet, że potencjalnie jest możliwość wstąpienia Rosji do politycznych struktur NATO (powrót do starych koncepcji). Nowy rosyjski przywódca postępował w jedyny wówczas rozsądny sposób: na silnego partnera do rozmów z Sojuszem Rosja się wtedy nie kwalifikowała, więc lepiej było wrócić do starej strategii prób wpływania na politykę NATO poprzez współpracę.\n11 września 2001 roku okazał się być dla Putina szansą na zmianę pozycji Rosji na arenie międzynarodowej. Błyskawicznie oferując Stanom Zjednoczonym sojusz w wojnie z międzynarodowym terroryzmem, Rosja w końcu mogła osiągnąć to, do czego od dawna dążyła: specjalny status partnerstwa z NATO. W październiku 2001 roku Putin stwierdził, że Rosja może nawet wyrazić zgodę na dalsze rozszerzenie Sojuszu, jeśli ten zacznie się reformować i zmieniać charakter militarny na polityczny. Negocjacje na temat nowego poziomu relacji Rosji z NATO przyniosły efekt w postaci szczytu NATO-Rosja w Rzymie. 28 maja 2002 roku przywódcy NATO podpisali z prezydentem Rosji deklarację pt. „Stosunki NATO-Rosja: nowa jakość”. Najważniejszym ustaleniem było powołanie Rady NATO-Rosja jako płaszczyzny opartego na konsensusie dialogu Sojuszu jako całości z Moskwą. Rosja była wtedy jedynym partnerem Sojuszu, który uzyskał taki uprzywilejowany status. Wynikało to w dużym stopniu z sytuacji międzynarodowej powstałej po zamachach 11 września 2001 r. Putin okazał się bardzo pożądanym sojusznikiem USA w wojnie z terroryzmem. Rada NATO-Rosja miała regulować współpracę w takich dziedzinach jak walka z terroryzmem, zarządzanie kryzysowe, kontrola zbrojeń i obrona przeciwrakietowa. W tym okresie NATO i Rosja współpracowały w Afganistanie. Przez kilka lat Rosja wspierała kierowaną przez NATO, mającą mandat ONZ, misję ISAF. Rosjanie zapewnili trasy tranzytowe siłom ISAF, szkolenia antynarkotykowe funkcjonariuszom z Afganistanu, Pakistanu i Azji Centralnej czy wsparcie techniczne dla afgańskiej floty śmigłowcowej. Również kilka rosyjskich okrętów wspierało natowską operację przeciwko terroryzmowi na Morzu Śródziemnym (Operation Active Endeavour) oraz działania przeciwko piratom w rejonie Rogu Afryki. Aż do wycofania swych żołnierzy na początku 2003 roku, Rosja wspierała też operacje natowskie w Bośni i Hercegowinie oraz Kosowie.\nW tym okresie uzgodniono procedury wspólnych operacji pokojowych, przyjęto plan współpracy w zakresie ćwiczeń, czy choćby założono telefoniczną „gorącą linię” między ministrem obrony Rosji a sekretarzem generalnym NATO. Relacje na linii Moskwa – Bruksela były na tyle dobre, że Rosja nieszczególnie protestowała przeciwko przyjęciu do Sojuszu w 2004 roku kolejnych, aż siedmiu, państw, w tym trzech byłych republik sowieckich. Ten etap – najlepszy w historii stosunków Rosji z NATO po 1991 roku – dobiegł końca na początku 2007 roku. Władza Putina w kraju wystarczająco już okrzepła, zaś naftowy boom cenowy zapewnił napływ petrodolarów, które podniosły poziom życia Rosjan i zapewniły środki na odbudowę potencjału militarnego. Nadszedł czas na wielki geopolityczny rewanż za kilkanaście poprzednich lat i serię upokorzeń, od rozszerzenia NATO na obszar b. ZSRS po wojnę w Kosowie i słynną kompromitację rosyjskiej armii na lotnisku w Prisztinie.\nOd Monachium do Krymu (2007-2014)\nNa konferencji bezpieczeństwa w Monachium, 10 lutego 2007 Władimir Putin zaliczył Sojusz Północnoatlantycki do wrogów Rosji. Stwierdził, że rozszerzenie NATO na kraje byłego ZSRS jest krokiem skierowanym zdecydowanie przeciwko Rosji. Moskwa nie mogła przede wszystkim zaakceptować tego, że rozważane jest przyjęcie do NATO Ukrainy (i Gruzji). W kwietniu 2007 prezydent zapowiedział zamrożenie rosyjskich zobowiązań wynikających z CFE. Putin podkreślał, że Rosja się rozbroiła, a Zachód wręcz przeciwnie. Rok później, na szczycie NATO w Bukareszcie, Putin powiedział prezydentowi Bushowi, że Ukraina nie zasługuje na własną państwowość. Na tym szczycie właśnie, na skutek oporu głównie Niemiec i Francji, Ukrainy i Gruzji nie objęto MAP (Membership Action Plan), co miało być kolejnym krokiem ku członkostwu w NATO. W Moskwie odebrano to jako słabość Sojuszu i „zielone światło” do rozprawienia się z euroatlantyckimi ambicjami Gruzji.\nWojna pięciodniowa z Gruzją w sierpniu 2008 roku doprowadziła do zawieszenia formalnych spotkań Rady NATO-Rosja i współpracy w pewnych obszarach. Kością niezgody stało się też uznanie przez Moskwę niepodległości separatystycznych regionów Gruzji: Abchazji i Osetii Południowej. Na szczycie NATO 4 kwietnia 2009 liderzy Sojuszu potwierdzili rozbieżność stanowisk z Moskwą w sprawie Gruzji, ale zdecydowali się przywrócić praktyczną i polityczną współpracę z Rosją. Wyrażono też gotowość uczynienia Rady NATO-Rosja bardziej efektywnym mechanizmem współpracy. Należy pamiętać, że w USA doszło właśnie do zmiany w Białym Domu. Barack Obama stawiał na zbliżenie z Rosją (polityka tzw. resetu). Ociepleniu relacji sprzyjało też objęcie już wcześniej stanowiska prezydenta Rosji przez Dmitrija Miedwiediewa, odbieranego na Zachodzie jako polityk bardziej umiarkowany, liberalny i otwarty na współpracę, niż Putin. Agresja rosyjska na Gruzję w 2008 r. spowodowała, że doszło do lekkiego ochłodzenia na linii Bruksela – Moskwa, ale Pentagon wciąż nie widział powodów do niepokoju. Zakładano, że to się nie powtórzy. Podczas redagowania dokumentów obronnych w 2010 r. analitycy Departamentu Stanu proponowali, żeby wpisać scenariusz przeciwdziałania agresywnej Rosji. Ale ówczesny sekretarz obrony Robert Gates się sprzeciwił. Wtedy obowiązywała polityka resetu, której ofiarami padły takie kraje, jak Polska. Symbolem była sprawa tarczy antyrakietowej. 20 sierpnia 2008 roku do Warszawy przyleciała amerykańska sekretarz stanu, Condoleezza Rice. Podpisano porozumienie o rozmieszczeniu u nas elementów tarczy antyrakietowej. W Redzikowie miała powstać baza antyrakietowa, które zestrzeliwałyby wrogie pociski dalekiego zasięgu w środkowej fazie lotu. Personel bazy miał składać się z 1200 osób. W Czechach miał powstać radar wczesnego ostrzegania. „Zdecydowałem o nowym podejściu do obrony przeciwrakietowej w Europie” – oświadczył jednak Barack Obama, wycofując się 12 września 2009 roku z projektu i dodając, że w swoim nowym planie antyrakietowym USA będą chciały współpracować z Rosją.\nPodczas szczytu w Lizbonie (listopad 2010) przywódcy Sojuszu i Miedwiediew uzgodnili wejście na „nowy poziom współpracy w kierunku prawdziwego strategicznego partnerstwa”, oparty na celach i zasadach Aktu Założycielskiego NATO-Rosja z 1997 roku oraz deklaracji rzymskiej z 2002 roku. NATO zaprosiło Rosję do wykorzystania potencjału dla poszerzonej współpracy w dziedzinie obrony antyrakietowej, zaś strony uzgodniły dalsze wzmacnianie współpracy w walce z terroryzmem. W kolejnych latach NATO i Rosja współpracowały w budowie potencjału militarnego Afganistanu, przeprowadzały wspólne ćwiczenia morskie i omawiały wspólną misję mającą pomóc z likwidacji broni chemicznej w Syrii. Tymczasem Putin mógł z satysfakcją obserwować redukcję amerykańskiego zaangażowania w siły NATO w Europie. Do tego czasu liczba Amerykanów zmalała od 1991 roku z 300 tys. do 60 tys. Obama przyspieszył ten proces, wycofując 15 baz i większość jednostek bojowych. Jeszcze na początku 2012 roku administracja USA ogłosiła wycofanie z Niemiec dwóch ciężkich brygad. Jeszcze nawet na początku marca 2014 r. Pentagon opublikował nowy Czteroletni Przegląd Obronny, gdzie na łącznie 64 stronach był tylko jeden paragraf mówiący o możliwym zagrożeniu rosyjskim i to w dość miękki sposób („…wszechstronna modernizacja obrony Rosji i działania, które naruszają suwerenność jej sąsiadów, niosą ryzyko. Będziemy dążyć do przekonania Rosji do większej przejrzystości i redukcji ryzyka błędnego rachunku militarnego”).\nDo pierwszych poważnych napięć z Rosją doszło po interwencji NATO w Libii. Zgodę Miedwiediewa na taką akcję skrytykował premier Putin – w Moskwie górę zaczęły brać nastroje antyzachodnie. Arabską Wiosnę z 2011 roku Putin i jastrzębie w Rosji odebrali jako spisek zachodni. Polem rywalizacji zaczęła stawać się Syria, w której wybuchła wojna domowa. W 2012 roku na Kreml wrócił Putin. Wielkie demonstracje przeciwko władzom interpretował jako spisek amerykański – te fobie zaczęły się szybko przekładać na stosunek do NATO. Zaś punktem zwrotnym okazała się rewolucja na Ukrainie na przełomie 2013 i 2014 r. Rosja uznała to za wymierzoną w jej wpływy w przestrzeni postsowieckiej operację służb zachodnich. W marcu 2014 roku „zielone ludziki” wylądowały na ukraińskim Krymie. Błyskawicznie przeprowadzono aneksję tego terytorium. Analityk David Ochmanek z RAND Corporation, wcześniej przez wiele lat pracownik Pentagonu, w rozmowie z „Foreign Policy” wspominał zaskoczenie, gdy Putin zaczął wysyłać wojsko na Krym. „Nie mieliśmy na taki wypadek planów, bo nie myśleliśmy, że Rosja zmieni granice w Europie” – przyznał szczerze Ochmanek.\nW odpowiedzi, 1 kwietnia 2014 roku, ministrowie spraw zagranicznych NATO zdecydowali się zawiesić całkowicie praktyczną współpracę z Rosją. Tymczasem Moskwa nadal destabilizowała Ukrainę, dążąc do obalenia nowych prozachodnich władz. W Donbasie wybuchła wojna – miejscowych separatystów wspierały służby rosyjskie i „ochotnicy” z Rosji. Latem doszło nawet do bezpośredniej zbrojnej interwencji wojsk rosyjskich, która zapobiegła likwidacji rebelii przez siły rządowe. Inwazja Rosji na Półwysep Krymski oraz trwające nadal działania we wschodniej Ukrainie, a także jej prowokacyjne działania wojskowe w pobliżu granic NATO pokazały, że odstraszanie i obrona pozostają równie ważne, jak zawsze. NATO krok po kroku odpowiadało kolejnymi decyzjami wzmacniającymi strategię powstrzymywania i obrony, pozostając zarazem otwartym na polityczny dialog z Moskwą.\nOd Newport do wyścigu zbrojeń (2014-2019)\nPo aneksji Krymu Sojusz Północnoatlantycki podjął konkretne kroki, a mapę drogową odbudowy mocy militarnych paktu przyjęto na szczycie w walijskim Newport we wrześniu 2014 r. Potrojono Siły Odpowiedzi NATO (Response Force – NRF) do ponad 40 000 ludzi, w ich ramach tworząc kilkutysięczne siły szybkiego reagowania (Very High Readiness Joint Task Force – VJTF), które można wprowadzić do akcji w maksymalnie kilka dni. Jedną z pierwszych reakcji NATO po aneksji Krymu było wzmocnienie Baltic Air Policing z czterech do szesnastu samolotów (choć na jesieni 2015 zostało już tylko osiem). Tyle że NATO zaczynało z bardzo niskiego pułapu, w tym momencie układ sił konwencjonalnych w Europie wyglądał zdecydowanie korzystniej dla Rosji. Szczególnie odsłonięta była wschodnia flanka Sojuszu. W maju 2015 r. gen. Petr Pavel, ówczesny przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, ostrzegł, że Rosja będzie w stanie podbić trzy kraje bałtyckie w ciągu dwóch dni, mimo ich przynależności do Sojuszu. Kiedy w lipcu 2015 r. przed senacką komisją wystąpił obejmujący stanowisko szefa połączonych sztabów gen. Joseph Dunford, z jego ust padły słowa: „Jeśli chcecie porozmawiać o kraju, który może stanowić egzystencjalne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych, to muszę wskazać na Rosję. Jeśli popatrzycie na ich zachowanie, to nie ma nic bardziej alarmującego”. Wszyscy właściwie decydenci, od analityków, przez generałów, po polityków, musieli zmienić sposób myślenia. W pewnym sensie wrócić do czasów sprzed 1991 roku. Nie tylko w sferze koncepcji, ale też najprostszych wojskowych zachowań. „To oczywiste, że musimy cofnąć się w czasie i zacząć ćwiczyć rzeczy, do których przyzwyczailiśmy się w czasach zimnej wojny” – mówił we wrześniu 2015 roku gen. Frank Gorenc, dowódca lotnictwa USA w Europie.\nPod koniec stycznia 2016 pojawiła się nowa strategia wojskowa USA w Europie. Dokument na pierwszym miejscu wśród priorytetów umieszcza „ostrzeżenie przed rosyjską agresją”. Wśród pozostałych pięciu priorytetów są m.in. wzmocnienie NATO jako sojuszu oraz utrzymanie strategicznych partnerstw USA. Strategia zakłada, że Rosja przedstawia sobą utrzymujące się wyzwanie dla sojuszników i partnerów USA w różnych regionach. Żadnych złudzeń nie miał też amerykański wywiad. Jego szef James Clapper 9 lutego 2016 roku w Senacie mówił, że Rosja ma paranoję na punkcie NATO i zapewne będzie nadal prowadziła agresywne działania. W raporcie, który ocenia zagrożenia na świecie, Rosja znalazła się na czele. Clapper oświadczył, że interwencja Rosji na Ukrainie i inne działania Rosjan mogą doprowadzić do kolejnej zimnej wojny między Waszyngtonem a Moskwą. Kolejny szczyt NATO miał zatwierdzić wzmocnienie wschodniej flanki Sojuszu i przyjąć kompleksowe decyzje dostosowujące Sojusz do nowej sytuacji bezpieczeństwa w Europie, w której głównym przeciwnikiem i zagrożeniem dla pokoju jest agresywna Rosja. W Warszawie w lipcu 2016 roku przywódcy NATO dali jasno do zrozumienia, że poprawa relacji z Rosją będzie uzależniona od wyraźnej i pozytywnej zmiany w działaniach Moskwy oraz od powrotu państwa rosyjskiego do przestrzegania prawa międzynarodowego i dotrzymywania międzynarodowych zobowiązań, jakie Rosja przyjęła na siebie w przeszłości. Dopóki to nie nastąpi, nie ma powrotu do „business as usual”. Zachowano jednak kanały komunikacji. Nigdy nie zawieszono Rady NATO-Rosja – od kwietnia 2016 do października 2017 doszło do sześciu spotkań w tym formacie (do marca 2019 łącznie dziewięciu). Utrzymano też dialog na poziomie dowódców wojskowych.\nWrogie nastawienie Moskwy do NATO potwierdziła karkołomna próba storpedowania wejścia do Sojuszu kolejnego kraju – Czarnogóry. Na jesieni 2016 roku wywiad wojskowy Rosji przy pomocy serbskich nacjonalistów podjął próbę przewrotu w Podgoricy. Pucz się nie udał, a Czarnogóra ostatecznie znalazła się w NATO oficjalnie w maju 2017 roku. Nieco wcześniej, bo 10 lutego 2017, na spotkaniu w Brukseli ministrowie obrony NATO podjęli decyzje, które nadały więcej dynamiki zapowiedziom ze szczytu warszawskiego. Po raz pierwszy od końca zimnej wojny przyjęto plan wzmocnienia sił na wschodniej flance. To faktycznie oznaczało, że Sojusz wraca do mechanizmów konfrontacji blokowej – charakterystycznej dla zimnej wojny. „Uzgodniliśmy właśnie zasady modernizacji naszej obrony i odstraszania. W ramach tej decyzji ministrowie obrony zgodzili się na wzmocnioną wysuniętą obecność we wschodniej części naszego Sojuszu” – poinformował 10 lutego 2017 sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg. USA jeszcze przed spotkaniem w Brukseli ogłosiły czterokrotne zwiększenie środków na amerykańską obecność wojskową w Europie Środkowej i Wschodniej.\nJednak coraz większe znaczenie w konfrontacji NATO z Rosją mają obszary wykraczające poza stricte militarne kwestie. Na forum Sojuszu coraz częściej pojawia się kwestia bezpieczeństwa energetycznego, ale przede wszystkim działań hybrydowych Moskwy: od dezinformacji i cyberataków po tajne operacje służb specjalnych. Ale i w tych dziedzinach NATO radzi sobie coraz lepiej – szczególnie widać to po rozwoju potencjału obronno-ofensywnego w cyberprzestrzeni. Ale nie tylko – przykładem spójnej i stanowczej akcji Sojuszu była sprawa zamachu na Skripala. 14 marca 2018 roku przeprowadzono atak z użyciem broni chemicznej na byłego oficera GRU, cieszącego się od lat azylem w Wielkiej Brytanii Siergieja Skripala. Zebrane dowody jednoznacznie wskazywały na winę rosyjską. NATO wyraziło głęboki niepokój i potępiło ten kolejny przejaw łamania norm międzynarodowych przez Moskwę. Po intensywnych konsultacjach między sojusznikami, kraje NATO i kraje partnerskie zdecydowały się na zsynchronizowaną akcję mającą być wyrazem solidarności z Londynem i karą dla Rosji: z ponad 25 krajów wydalono ponad 150 rosyjskich dyplomatów podejrzewanych o prowadzenie działalności wywiadowczej. 27 marca 2018 roku sekretarz generalny Sojuszu Jens Stoltenberg ogłosił cofnięcie akredytacji dla siedmiu członków dyplomatycznej misji Rosji przy NATO, odmowę przedłużenia trzech akredytacji oraz redukcję maksymalnej liczby członków misji do 20.\nW ostatnim czasie kolejnym powodem napięć między NATO a Rosją stało się naruszanie, nieprzestrzeganie oraz obchodzenie przez Moskwę licznych zobowiązań w zakresie kontroli zbrojeń. W grudniu 2018 roku ministrowie spraw zagranicznych Sojuszu poparli amerykańskie zarzuty pod adresem Moskwy, że narusza zobowiązania w ramach INF. Traktat ten, zawarty jeszcze przez ZSRS z USA w 1987 roku zakazuje posiadania, produkcji i testowania odpalanych z lądu pocisków manewrujących o zasięgu 500-5500 km oraz posiadania lub produkcji wyrzutni dla takich rakiet. Kraje sojusznicze stwierdziły, że Rosja rozwijała i testowała system rakietowy 9M729, który narusza INF i stanowi znaczące ryzyko dla bezpieczeństwa euroatlantyckiego. NATO wezwało Rosję do natychmiastowego powrotu do przestrzegania traktatu. Moskwa odrzuca te zarzuty, mimo materialnych dowodów świadczących przeciwko niej. W efekcie 1 lutego 2019 roku USA zawiesiły udział w traktacie. Tego samego dnia Rada Północnoatlantycka wydała komunikat popierający decyzję USA. Sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg powiedział w wywiadzie dla rosyjskiej agencji Interfax 21 marca, że Sojusz przygotowuje się na zwiększenie przez Rosję liczby pocisków jądrowych w Europie w wyniku faktycznego końca traktatu INF. Stoltenberg poinformował, że NATO „nadal uważnie bada skutki rozmieszczenia rosyjskich rakiet średniego zasięgu” dla bezpieczeństwa Sojuszu. Wszelkie kroki, jakie sojusz podejmie w odpowiedzi, będą wspólnymi działaniami państw członkowskich – zapowiedział. Wskazał, że odpowiedź będzie miała charakter obronny. Jako „przeciwskuteczne i nie do przyjęcia” sekretarz generalny NATO ocenił deklaracje Rosji, zawierające groźby wycelowania pocisków rosyjskich w kraje członkowskie NATO.\nStanowcza polityka NATO\nOd szczytu w Walii we wrześniu 2014 roku, na wszystkich kolejnych szczytach przywódcy Sojuszu konsekwentnie potępiają wojskową interwencję Rosji na Ukrainie, wzywając Moskwę do jej zatrzymania i wycofania swych sił z terytorium Ukrainy i znad ukraińskiej granicy. NATO żąda od Rosji postępowania zgodnie z prawem międzynarodowym i honorowania podjętych zobowiązań, zakończenia nielegalnej okupacji Krymu, powstrzymania się od agresywnych działań wobec Ukrainy, wstrzymania dostaw broni, sprzętu, ludzi i pieniędzy do tzw. republik ludowych w Donbasie. Należy podkreślić, że obawy Sojuszu o destabilizujące działania Rosji wykraczają jednak poza Ukrainę i dotyczą także prowokacji wojskowych w pobliżu granic NATO od Bałtyku po Morze Czarne. NATO potępia też nieodpowiedzialną i agresywną retorykę nuklearną, zastraszanie militarne oraz ryzyka wywołane wojskową interwencją i wsparciem Rosji dla reżimu Asada w Syrii. 5 października 2015 roku, w odpowiedzi na militarną interwencję Rosji w Syrii, NATO wezwało Moskwę do natychmiastowego zaprzestania ataków na syryjską opozycję i ludność cywilną, natomiast skupienia się na walce z tzw. Państwem Islamskim oraz promowania rozwiązań konfliktu poprzez polityczną transformację. W kwietniu 2018 roku sojusznicy wyrazili pełne poparcie dla wspólnej operacji militarnej USA, Wielkiej Brytanii i Francji przeprowadzonej w odpowiedzi na użycie broni chemicznej przez reżim Asada, wspierany przez Rosjan.\nSprzymierzeni konsekwentnie wyrażają swoje pełne poparcie dla integralności terytorialnej Gruzji i Mołdawii w ramach międzynarodowo uznawanych granic tych państw, wzywając Rosję do wycofania swych sił, które stacjonują w separatystycznych regionach Abchazji, Osetii Południowej oraz Naddniestrza. NATO potępia również aktywność militarną Rosji wzdłuż granic Sojuszu jako destabilizując bezpieczeństwo euroatlantyckie: praktykę nagłych niezapowiedzianych ćwiczeń w pobliżu granic NATO, wielkie manewry podczas których ćwiczone są scenariusze wojny z Sojuszem oraz prowokacyjne naruszanie przestrzeni powietrznej członków NATO. Sojusz wskazuje też na nie-militarne działania rosyjskie zagrażające bezpieczeństwu euroatlantyckiemu: działania hybrydowe, w tym ingerowanie w procesy wyborcze i suwerenność krajów członkowskich NATO, prowadzenie kampanii dezinformacyjnych i cyberataki.\nNATO chce zwiększyć szybkość rozmieszczania swoich sił w Europie. Kraje Sojuszu wdrażają zaproponowaną przez USA, a popartą przez ministrów obrony Sojuszu na szczycie w Brukseli w 2018 roku „inicjatywę gotowości”, znaną jako 4 x 30, której celem jest zagwarantowanie, że do roku 2020 NATO będzie miało 30 zmechanizowanych batalionów, 30 eskadr lotniczych i 30 bojowych okrętów wojennych gotowych do użycia w ciągu maksymalnie 30 dni. Sojusz Północnoatlantycki inwestuje również w zaniedbaną po 1991 roku infrastrukturę kluczową dla przerzutu ciężkiego sprzętu i żołnierzy. Do 2021 roku NATO zamierza zakończyć około 250 projektów infrastrukturalnych w całej Europie w celu poprawienia zdolności lotnisk, portów, tras kolejowych i dróg do transportowania i przyjmowania ciężkiego sprzętu. Między innymi przeznaczono 260 mln dolarów na zbudowanie w polskim Powidzu magazynu sprzętu wojskowego dla stacjonujących w regionie sił amerykańskich. Magazyn około 50 km na wschód od Poznania będzie jedną z pięciu placówek, w których przechowywany będzie sprzęt dla większości dywizji pancernych. Dwa magazyny będą znajdowały się w Niemczech, jeden w Belgii i jeden w Holandii. „Wstępne rozlokowanie” (prepositioning) sprzętu wojskowego to kolejna praktyka znana z czasów zimnej wojny. W razie wojny pozwala to Amerykanom szybko przerzucić tysiące żołnierzy dla wsparcia sojuszników (sprzęt jest już na miejscu), co jest tańszą alternatywą dla stałej dyslokacji baz. NATO wzmacnia swoją wschodnią flankę w odpowiedzi na dokonaną przez Rosję aneksję ukraińskiego Krymu, jej rolę w konflikcie zbrojnym na wschodzie Ukrainy oraz gromadzenie sił przy swej granicy z Europą. W Polsce, Estonii, na Litwie i Łotwie stacjonują wielonarodowe grupy batalionowe NATO. W Polsce znajduje się też dowództwo amerykańskiej brygady pancernej, stacjonującej rotacyjnie w krajach regionu.\nRosja zarzuca Sojuszowi, że dyslokując w krajach takich jak Polska czy Estonia swoje oddziały i sprzęt, narusza Akt Stanowiący NATO-Rosja z 1997 roku. Wielu zachodnich polityków wciąż uważa to porozumienie za rodzaj dokumentu fundacyjnego ery postzimnowojennej i utrzymuje, że należy trzymać się jego zapisów. Mimo, że było to polityczne porozumienie, a nie prawnie obowiązujący międzynarodowy traktat. Co więcej, nie brakuje w NATO zwolenników interpretacji, że Akt z 1997 roku nie obowiązuje już co najmniej od 2014 roku, gdy Rosja anektowała Krym, drastycznie łamiąc zobowiązania zawarte w dokumencie paryskim. Co więcej, dokument przewidywał zakaz rozmieszczania na terytorium nowych krajów NATO oddziałów i instalacji wojskowych, ale za wyjątkiem sytuacji, gdyby doszło do poważnej zmiany sytuacji bezpieczeństwa w naszym regionie. A tak się już stało, więc nie ma żadnych przeszkód, by zainstalować na wschodniej flance nawet stałe bazy.\nUpadek ZSRS doprowadził do ostatecznego zakończenia zimnej wojny i demontażu dwubiegunowego systemu stosunków międzynarodowych. Straciła aktualność dotychczasowa, koalicyjna sowiecka doktryna wojenna, zaś postsowiecka Rosja jako sukcesor ZSRS straciła wcześniejszą pozycję jednego z dwóch światowych supermocarstw. W nowych, kolejnych koncepcjach bezpieczeństwa narodowego, polityki zagranicznej oraz doktrynach wojennych wskazywano na rolę Rosji jako mocarstwa światowego, posiadającego globalne interesy. A jako takie, musiało stosunki z NATO uznawać jako jedne z najważniejszych. W Moskwie przewidywano początkowo, że Sojusz może się rozwiązać, wzorem Układu Warszawskiego lub przekształcić w strukturę wyłącznie polityczną. Jednym z rozważanych scenariuszy byłoby wtedy wejście Rosji do NATO, co przekształciłoby go w system bezpieczeństwa zbiorowego. Takie dążenia widać przez ćwierć wieku od zakończenia zimnej wojny. Ale zarazem Moskwa nigdy nie zrezygnowała z postrzegania NATO jako potencjalnego zagrożenia. W kolejnych strategicznych dokumentach poszerzano listę zagrożeń dla Rosji. Jako jedno z największych traktowano powiększanie i przybliżanie do granic Rosji bloków i sojuszów wojskowych – co oczywiście oznaczało NATO. Podkreślano jednak, że Rosja nie traktuje z góry żadnego państwa jako przeciwnika, nie wskazywano na potencjalnego agresora.\nDopiero w doktrynie wojennej z 2010 r. wskazano na NATO jako na najważniejsze zagrożenie zewnętrzne bezpieczeństwa Rosji. Podkreślono, że Sojusz dąży do przyznania sobie globalnych funkcji, z naruszeniem prawa międzynarodowego. W kategoriach zagrożenia potraktowano poszerzenie NATO o państwa Europy Środkowo-Wschodniej oraz amerykańskie plany budowy tarczy antyrakietowej w tym regionie. Nową wersję doktryny wojskowej Federacji Rosyjskiej prezydent Władimir Putin zatwierdził 25 grudnia 2014 roku. Decyzje o konieczności uaktualnienia zapisów zapadły jeszcze latem 2013 r. – a więc doktryna nie powstała jedynie w reakcji na kryzys w stosunkach z NATO po aneksji Krymu. Modyfikacja doktryny wynikała nie tyle z problemu ukraińskiego, co z ogólnej zmiany polityki po rozpoczęciu trzeciej kadencji prezydenckiej Putina i po największej po 1991 r. reformie wojska, zainicjowanej w 2008 r. W wykładni dokumentu można przeczytać, że „zwiększa się potencjał ofensywny NATO bezpośrednio przy granicach rosyjskich, aktywnie prowadzone są działania w związku z rozbudową systemu globalnego obrony przeciwrakietowej”. Praktycznym uzupełnieniem teoretycznej doktryny jest tzw. plan obronny. Dekret o wejściu w życie od 1 stycznia 2016 roku najnowszego planu obrony Federacji Rosyjskiej na lata 2016-2020 został podpisany przez prezydenta Władimira Putina w połowie listopada 2015 roku. Zastąpił analogiczny dokument obowiązujący od 2013 do 2015 roku. Plan obronny Rosji na lata 2016-2020 zawiera tezę, że USA i ich sojusznicy dążą do dominacji na arenie międzynarodowej kosztem prowadzącej niezależną politykę Rosji. Plan stwarza ramy dla modernizacji rosyjskich sił zbrojnych, w tym strategicznych sił jądrowych, a także określa zasady wykorzystania jednostek wchodzących w skład Zachodniego Okręgu Wojskowego. 11 grudnia 2015 r. odbyło się doroczne poszerzone posiedzenie kolegium ministerstwa obrony, z udziałem prezydenta. Minister Siergiej Szojgu przedstawił cele na 2016 rok. Uwagę zwraca, w kontekście konfrontacji z NATO i USA, zamiar wzmocnienia strategicznego na zachodniego, południowym zachodzie i w kierunku arktycznym.\nRosyjscy politycy i generałowie krytykują wszelkie wzmacnianie NATO, zwłaszcza w na wschodniej flance, grożąc krokami odwetowymi. W wersji kremlowskiej pomija się fakt, że to agresywna polityka Rosji wywołuje reakcję Zachodu. Rosja rozmieszcza groźną broń przy granicach NATO, narusza traktaty rozbrojeniowe, testuje gotowość swej armii do regularnej wojny, grozi użyciem taktycznej broni jądrowej. W 2015 roku Rosja zawiesiła udział w spotkaniach dotyczących przestrzegania Traktatu o Konwencjonalnych Siłach w Europie (CFE). Teraz Rosjanie nie przekazują już informacji o swych siłach konwencjonalnych i potencjał militarny Rosji stał się dla Zachodu w dużym stopniu ukryty.\nPrzez 70 lat istnienia Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego wykazała się elastycznością i zdolnością dostosowania do zmieniających się warunków międzynarodowych. Jak ważny i silny to projekt, pokazały lata 90. XX w., gdy mimo upadku głównego przeciwnika i zakończenia zimnej wojny, NATO wciąż istniało. Sformułowało nowe cele i nawet się rozszerzało. Było narzędziem stabilizacji Europy Środkowej i Wschodniej poprzez przyjmowanie kolejnych członków (co widoczne jest teraz na Bałkanach). Pogłoski o końcu NATO okazały się przedwczesne – zaś agresywna polityka putinowskiej Rosji paradoksalnie pobudziła Sojusz do życia. I spowodowała, że NATO w pewnych aspektach musi dziś wracać do zimnowojennego sposobu myślenia, zarówno w polityce, jak i w kwestiach czysto militarnych.\nAby skutecznie odstraszyć Rosjan należy przekonać ich, nie tylko że NATO będzie broniło każdego swego członka, ale też, że będzie broniło skutecznie. Stąd konieczność dalszego wzmacniania wschodniej flanki. NATO powinno zainwestować też w sprzęt i uzbrojenie, które pozwolą zminimalizować zagrożenie ze strony rosyjskiej taktyki A2/AD (samoloty najnowszej generacji, obrona przeciwko okrętom podwodnym). Ważne jest też wyraźne zasygnalizowanie Moskwie, że jej atomowy szantaż jest całkowicie nieskuteczny. Konieczne jest zwiększenie częstotliwości i skali ćwiczeń w regionach graniczących z Rosją. Ćwiczenia te powinny brać pod uwagę nie tylko siły szybkiego reagowania, ale też zwiększyć gotowość bojową wszystkich wojsk NATO. Ważne jest uproszczenie i skrócenie mechanizmów decyzyjnych oraz dowodzenia. Oczywiście nadal aktualne jest zabezpieczenie się przed metodami wojny hybrydowej i informacyjnej. Nie mniej istotna jest też rozbudowa swoistego NATO+. Czyli zacieśnienie współpracy politycznej i militarnej z krajami nie należącymi do Sojuszu, ale też zagrożonymi przez Rosję. Choćby Finlandią i Szwecją. Sojusz musi też wspomagać w budowie zdolności obronnych Ukrainę, Gruzję i Mołdawię. Dopóki nie ma tam promoskiewskich reżimów, dopóty dużo mniejsze jest bezpośrednie militarne zagrożenie dla terytorium NATO. Obok Bałkanów właśnie obszar b. ZSRS powinien być teraz regionem, gdzie Sojusz będzie się poszerzał. Pięć lat po aneksji Krymu należy też w końcu wprowadzić zmiany do doktrynalnych dokumentów NATO i oficjalnie przyznać, że Rosja jest zagrożeniem i rywalem, a nie partnerem.\nNATO – Rosja. Powrót wroga Redakcja\nPoprzedniRosja pod rządami Putina: co piąty Rosjanin chce wyemigrować\nNastępnyRosyjski opozycjonista: „Rosja szykuje się do wojny na wielką skalę”\nRosyjski atak chemiczny w Salisbury. Londyn szykuje się do odwetu – The Sun\nKorea Płn. chce wystrzelić pocisk międzykontynentalny ICBM\nUkraina jest tarczą, która chroni świat zachodni przed zagrożeniem ze wschodu – kanadyjski parlamentarzysta


Lukrowane ciastka owsiane: odrobina słodyczy na pocieszenie - Beszamel.se.pl\nbeszamel.se.pl Ciasta i desery Ciasteczka i pierniczki Lukrowane ciastka owsiane: odrobina słodyczy na pocieszenie\nDuże ciastka owsiane ze słodkim lukrem\n2 szklanki zwykłych płatków owsianych np. górskich\n2 szklanki uniwersalnej mąki\n1 szklanka masła, czyli 400 g\n1 szklanka jasnobrązowego cukru trzcinowego\n2 ½ łyżki śmietany, mleka lub wody (mniej lub więcej w zależności od potrzeb dla uzyskania pożądanej konsystencji)\nRozgrzej piekarnik do 180°C. Przygotuj 2 blachy do pieczenia wyłożone pergaminem lub matą silikonową.\nDodaj płatki owsiane do misy malaksera i w trybie pulsacyjnym zmiksuj je 10 razy. Nie przesadzaj, ponieważ chcesz różnych tekstur, a nie tylko mielonej mąki owsianej.\nW dużej misce zmieszaj płatki owsiane, mąkę, proszek do pieczenia, sodę, sól, cynamon i gałkę muszkatołową. Zamieszaj, aby połączyć. Odstaw na bok.\nW misce malaksera ubij masło na średnim poziomie przez około 30 sekund. Dodaj cukier i mieszaj na średnim poziomie, aż masa stanie się jasna i puszysta. Jajka dodawaj pojedynczo, tak długo, aż żółtko zniknie w cieście. Dodaj ekstrakt wanilii.\nDo mieszanki masła i jajek dodaj około ⅓ mieszanki płatków owsianych i mąki, mieszając z małą prędkością, aż do zmiksowania. Kontynuuj dodawanie mieszanki mąki, aż do całkowitego wyczerpania składników.\nZa pomocą łyżki do lodów o rozmiarze 2 łyżek stołowych podziel ciasto na kulki i umieść na przygotowanym arkuszu papieru do pieczenia w odległości co najmniej 5 cm jedna od drugiej. Ciasta pod wpływem temperatury zamienią się w duże placuszki, dlatego muszą mieć miejsce. Na blasze powinno się zmieścić 6 ciasteczek jednocześnie. Piec przez 10-12 minut lub do momentu, gdy po prostu się zrumienią. Nie przesadzaj.\nWyjmij blachę z piekarnika i pozwól ciasteczkom odpocząć przez 5 minut, a następnie wyjmij na ruszt, aby całkowicie ostygły.\nAby przygotować lukier, połącz cukier puder z mlekiem lub śmietaną i / lub wodą. Ubijaj, aż cukier się rozpuści, a lukier będzie gęsty. Umieść lukier w płytkim naczyniu lub pojemniku. Szybko zanurz wierzchy schłodzonych ciastek w polewie i pozwól, aby nadmiar ściekł. Umieść pokryte lukrem ciastka cookie na kratce, aż lukier się całkowicie się zestali.\nPrzechowuj ciasteczka w szczelnym pojemniku lub lodówce.


Szkoła Podstawowa im. Juliusza Słowackiego w Babicach - Lepsza Szkoła\nOd września 2005 staraniem p. Barbary Haszczyn klasę IV - rocznik 1995 włączono do projektu edukacyjnego „Lepsza Szkoła” Gdańskiej Fundacji Rozwoju im. Adama Mysiora. Głównym celem programu było lepsze przygotowanie uczniów do sprawdzianu po klasie VI. Program trwa trzy lata. W ciągu roku uczniowie wypełnili 5 testów cząstkowych sprawdzających wiedzę i umiejętności kształcone w poszczególnych rozdziałach podręcznika oraz jeden test podsumowujący. Udział w programie „Wielki Sprawdzian” pozwolił nauczycielowi poznać stopień opanowania przez uczniów umiejętności rozwijanych kształconych na poziomie klasy, planowania według nich dalszej pracy z uczniem słabym i z uczniem zdolnym.\nW 2006 roku uczniowie wypełnili 6 testów cząstkowych sprawdzających wiedzę i umiejętności kształcone w poszczególnych rozdziałach podręcznika oraz jeden test podsumowujący. Wyniki były rejestrowane na stronie internetowej, do której login i hasło posiada nauczyciel prowadzący. Tą drogą otrzymuję również indywidualny raport klasy. Udział w programie „Wielki Sprawdzian” pozwala nauczycielowi poznać stopień opanowania przez uczniów umiejętności rozwijanych w danym rozdziale na poziomie klasy, planowania według nich dalszej pracy. Fundacja natomiast zapewnia przesłanie informacji na temat średnich, najwyższych i najniższych wyników kolejnych testów oraz zaopatruje bezpłatnie w egzemplarze opracowane przez specjalistów.\nW roku szkolny 2007/2008 uczniowie napisali 6 testów w ciągu roku szkolnego, a wyniki były rejestrowane na stronie internetowej. Po trzyletniej pracy zakończył się projekt Lepsza Szkoła. Efektem był dobry wynik na Sprawdzianie dla ucznia kończącego Szkołę Podstawowa. Rocznik 1995 uzyskał następujące wyniki:Uczniowie uzyskali następujące wyniki:\nWyniki według standardów w punktach i procentach\nCzytanie 7.8 78%,\nPisanie 6.0 60%\nRozumowanie 4.3 54%\nKorzystanie z informacji 2.5 61%\nWykorzystanie wiedzy w praktyce 4.5 56%\nWynik średni 25,2\nNajniższy wynik 16\nNajwyższy wynik 33\nSzkoła uzyskała dobry wynik 25,2 punkta plasujący ją w 4 staninie. We wszystkich standardach uczniowie uzyskali ponad 50% punktów, a w standardzie czytanie 70% punktów. Jednak analizując wyniki indywidualne poszczególnych uczniów okazuje się, że w standardzie czytanie 70% przekroczyło 20 uczniów, w standardzie pisanie 8, w rozumowaniu 4, korzystaniu z informacji 9 i wykorzystaniu wiedzy w praktyce 8.\nW roku szkolnym 2010/2011 p. Anna Majda wraz z 18 uczniami klasy czwartej przystąpiła do kolejnej edycji programu „Lepsza szkoła”. W sześciu kolejnych testach, pisanych po każdym rozdziale w podręczniku wiedza i umiejętności uczniów będą sprawdzane, a wyniki porównywane z ogólnopolskimi.\nNa zakończenie uczniowie napiszą też podsumowujący test „Wieki sprawdzian”, który pozwoli nauczycielowi poznać stopień opanowania umiejętności na poziomie czwartej klasy. Projekt będzie kontynuowany na całym etapie edukacyjnym, czyli również w klasie V i VI.\nWięcej o programie na: http://www.gwo.pl/?m=159


Samo „przepraszam” porozumienia nie zastąpi – Kurier Wileński\nSamo „przepraszam” porozumienia nie zastąpi\nWedług polskiego historyka, przepraszać Litwinów wypadałoby prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu, tyle że litewska prezydent Dalia Grybauskaitė ostatnio stwierdziła, że z Polską w ogóle nie trzeba rozmawiać Fot. Marian Paluszkiewicz\nW litewskich mediach przebrzmiała właśnie dyskusja o potrzebie polskich przeprosin Litwinów za „okupację Wilna”. Powodem do tej dyskusji posłużono się wypowiedzią polskiego historyka, prezesa Ośrodka KARTA i redaktora naczelnego „Karty”, Zbigniewa Gluzy.\nW wywiadzie sprzed roku dla tygodnika „Newsweek Historia” odnosząc się do pytania, czy ze strony Polski powinno paść słowo „przepraszam” między innymi, powiedział: „Zanim padnie to słowo, Polacy powinni poznać historię zajęcia Wilna, wysłuchując strony litewskiej. (…) Aby »przepraszam« miało sens, trzeba rozumieć powód przeprosin, a po naszej stronie takiego zrozumienia jeszcze nie ma”.\nHistoryk wyraził też opinię, że mający litewskie korzenie prezydent Bronisław Komorowski byłby właściwym politykiem, który mógłby Litwinów przeprosić. I choć wypowiedź ta padła w kontekście szerszej rozmowy na temat wspólnej historii i wspólnego zrozumienia tej historii, na Litwie odebrano ją entuzjastycznie tylko w kontekście — „Polska musi przeprosić”.\nW rozmowie z „Kurierem Wileńskim” polski historyk ubolewał, że jego wypowiedź na Litwie została odebrana w bardzo wąskim kontekście przeprosin.\n„Jakiekolwiek przeprosiny muszą być raczej końcem procesu porozumiewania się, bo samo słowo »przepraszam« nic nie znaczy bez porozumienia. Naszą intencją było więc zapoczątkowanie tego procesu. Uważaliśmy, że dwie rocznice, przypadające w marcu ubiegłego roku — 90-lecie uznania przez mocarstwa zachodnie granicy polsko-litewskiej, co oznaczało przyznanie Wilna Rzeczpospolitej oraz 75-lecie polskiego ultimatum wobec Litwy, były właściwą okazją do zapoczątkowania dialogu na temat wydarzeń 20-lecia międzywojennego. By jak najpełniej poznać wspólną historię, ocenić ją, ale też wyciągnąć wnioski do budowy współczesnych relacji między Polską i Litwą.\nZbigniew Gluza Fot. archiwum\nW intencjach była poważna rozmowa, a nie »przepraszam« jako gest. Brak porozumienia w polsko-litewskich relacjach jest problemem na tyle głębokim, że same gesty nie wystarczą. Jak się porozumiewać? Publikując w »Karcie« 74 (w lutym 2013) montaż »Litwa zapalna«, zestawiający litewskie świadectwa z okresu 1920-38, odpowiadaliśmy na to pytanie. Przede wszystkim – wysłuchanie drugiej strony” — powiedział nam Zbigniew Gluza.\nJego ośrodek oraz czasopismo od lat pracuje nad tym porozumieniem, przybliżając Polakom litewski punkt widzenia na wspólną historię.\nW ubiegłym i na początku tego roku, we współpracy z Centrum Badania Ludobójstwa i Ruchu Oporu Mieszkańców Litwy w Wilnie, w „Karcie” opublikowany został wybór tekstów z dziennika Michała Römera z przełomu 1939/40 roku. Miało to być przedstawienie racji litewskiej strony, ale też przyczynkiem do wspólnej dyskusji. I faktycznie w kwietniu br. polski ośrodek i litewskie centrum zorganizowało taką dyskusję, która – jak później ją nasz rozmówca ocenił – była raczej przedstawieniem litewskich pretensji. Toteż dialog, który miał prowadzić do porozumienia, skończył się — nawet nie zacząwszy się. A bez porozumienia, również w sprawie Ponar, jak mówi historyk, przeprosiny za tzw. „okupację” nie mają sensu.\n— Ale czy jest za co przepraszać? — zastanawia się były wiceminister kultury, sekretarz Związku Polaków na Litwie, Edward Trusewicz. – Sprawa zajęcia Wilna przez oddziały Lucjana Żeligowskiego jest wciąż tematem sporów historyków. I nawet litewscy historycy nie mają wspólnej oceny tamtych wydarzeń – wyjaśnia nasz rozmówca. Dodaje też, że sprawę przeszłości należy zostawić historykom.\n— Politycy zaś powinni budować przyszłość – zaznacza Trusewicz.\nBiorąc pod uwagę, że przeprosiny dotyczą dwóch stron – przepraszającego i przyjmującego przeprosiny – nasz rozmówca zauważa, że strona litewska, jako ta druga nawet nie jest gotowa do dialogu w kwestii wspólnej historii.\nJako były wiceminister kultury Trusewicz stał na czele grupy roboczej pracującej nad nowym projektem Ustawy o Mniejszościach Narodowych, więc dobrze zna nastawienie litewskich polityków względem kwestii polskiej mniejszości. Jak mówi nam, żadne przeprosiny raczej nie zmienią tego nastawienia.\n— Gdy w całej Europie mniejszości narodowe są odbierane jako bogactwo narodowe i kulturowe państwa, u nas wciąż panuje przekonanie, że polska mniejszość to problem, który należy rozwiązać – zauważa Trusewicz. Obawia się też, że w tym kontekście, polskie „przepraszam” zamiast elementarnego przebaczenia, nie mówiąc już o słynnym przykładzie polskich biskupów „przebaczamy i prosimy o wybaczenie”, zmotywuje radykalnych litewskich polityków do „likwidacji skutków polskiej okupacji”, o czym już dziś mówi się w wielu rezolucjach i odezwach radykalnych ugrupowań. Właśnie przedstawiciele tych ugrupowań i historycy z nimi powiązani z entuzjazmem odebrali wyrwaną z kontekstu wypowiedź polskiego historyka, nazywając ją „jednym z nielicznych głosów rozsądku z Warszawy”.


Połączenie drewna, betony i kamienia\nZimą, najbliższe wyciągi narciarskie znajdują się w odległości 100m. Dla naszych Gości przewidujemy nawet 25% upustu na skipasy oraz sprzęt narciarski. Na miejscu czeka na Państwa Instruktor narciarstwa, dietetyk, trener personalny i Instruktor Nordic Walking.\nHotel znajduje się zaledwie 3 km od Tatrzańskiego Parku Narodowego w okolicy wyciągu na Kasprowy Wierch. Lato to czas wędrówek górskich oraz podziwiania Tatrzańskich szczytów. W Hotelu Kopieniec wystarczy, że wyjdziesz na balkon, gdzie z pokoi typu Superior i Apartamentów będziesz mógł cieszyć się widokiem na Tatry. Sam wybierz w jaki sposób chcesz spędzić czas. Jedno jest pewne. Takie miejsce jest tylko jedno - Hotel Kopieniec Medical SPA.\nZapoznaj się z ofertą Centrum Odnowy. Potrzebujesz pomocy, wybierz jeden z turnusów lub stwórz własny korzystając z gotowych zabiegów z dziedziny hydroterapii, terapii manualnej, elektroterapii oraz fizykoterapii i wróć do zdrowia. Spacery po spokojnej okolicy i piękne widoki pomogą w szybkim powrocie do zdrowia, a fachowa obsługa sprawi, że Twój turnus rehabilitacyjny spełni zamierzone efekty. Nasza specjalizacja to leczenie ludzi. Zapraszamy!.


Na pierwszy rzut oka: 1. sezon Emerald City - Movies Room\nAutor: Katarzyna Janicka 8 stycznia 2017\nABC ma Dawno, dawno temu, a HBO Grę o Tron. NBC teraz chwali się Emerald City, serialem inspirowanym znaną wszystkim opowieścią o Czarnoksiężniku z Oz, której wersji powstało już kilka. Czy zatem nowa produkcja wyróżnia się spośród tych, które już widzieliśmy?\nNa pewno tak. Po pierwsze, pomimo tego że całość oparto na historii Dorotki, Emerald City nie jest serialem dla dzieci. Główna bohaterka jest dorosłą kobietą. Chcąc poznać swoją biologiczną matkę trafia na miejsce krwawej zbrodni i tam za sprawą trąby powietrznej zostaje przeniesiona do magicznej krainy. Oczywiście jest z nią pies. Dorothy nie wie gdzie jest, co się stało, ale na pewno chce wrócić do małego miasteczka w Kansas.\nZobacz również: Na pierwszy rzut oka: 4. sezon Sherlocka\nDziewczyna przyczynia się do śmierci jednej z wiedźm, a co za tym idzie do łańcuszka kolejnych wydarzeń, dzięki którym poznajemy jej siostry i samego Czarnoksiężnika. Wielu fanom seriali wyda się znajomy, bowiem zagrał go Vincent D’Onofrio, czyli Kingpin z Daredevila. Tutaj też pozostaje władczy, swoje „królestwo” buduje na kłamstwie, ale pozostaje niepewny wobec pozostałych wiedźm. Tutaj też Emerald City pokazuje, że niekoniecznie jest programem, który powinny oglądać dzieci. Dobra Czarownica (Joely Richardson) wydaje się wcale taka nie być, a Czarownica z Zachodu (Ana Ularu) prowadzi dom lekkich obyczajów i jest uzależniona od opium. Notabene żółta droga jest taka właśnie od pyłków opium.\nPozostaje jeszcze kwestia samej Dorothy, która z założenia powinna być dobra, silna, inteligentna, ambitna oraz oczywiście bardzo zaangażowana. Niestety Adria Arjona nie jest nawet blisko pokazania względnego zaangażowania w rolę. Jej bohaterka wypada nijako, bez wyrazu, nie wyróżnia się niczym specjalnym. Brakuje jej charyzmy, którą przyciągnęłaby do siebie widza. Niestety, jeżeli główny element serialu jest bardzo średni, postaci drugoplanowe, choćby nie wiem jak dobre, nie pociągną całości do góry. Dodatkowo Emerald City prezentuje za dużo wątków, które pewnie sprawnie się ze sobą połączą, ale w pierwszych dwóch odcinkach dzieje się zdecydowanie za dużo.\nFani fantasy w Emerald City na pewno znajdą coś dla siebie. Dobrymi stronami serialu są na pewno elementy wizualne i realizacja serii. NBC bardzo długo rozwijało projekt, więc należy założyć, że zależało im na spektakularnej prezencji i zdjęciach, a tego tutaj nie brakuje. Ci, którzy znają historię Dorotki mogą przewidywać, co stanie się dalej. Ci, którzy nie mają takiej wiedzy, ale za to poznali kilka innych produkcji fantasy również będą w stanie to zrobić. Mimo to Emerald City pozostaje produkcją dość ambitną, jeżeli chodzi o stacje wielkiej trójki. Porównanie do Gry o Tron wcale nie jest przypadkowe.\nrealizacja oraz zdjęcia\nmomentami naciągany scenariusz\nArticle ID = 9770


Szafka RTV ASHTON\n» Szafka RTV ASHTON L01\nSzafka RTV ASHTON L01\nKod produktu: AST L01\nMeble z kolekcji Ashton to najnowsza propozycja marku Livin Hill. Drewniane meble w stylu retro o pięknym brązowym zabarwieniu z uchwytami w kolorze mosiądzu. Prosta forma w połączeniu z delikatną intarsją nadaje kolekcji niezwykle elegancki charakter. Zaokrąglone krawędzie blatu i ścian bocznych, lakierowana i szczotkowana powierzchnia całego mebla podkreślają formę i kształt. Zastosowane w drzwiach prowadnice umożliwiają łatwe i ciche przesuwanie. Piękne meble retro w szlachetnej, brązowej barwie, wykonane z drewna akacji - kolekcja Ashton Brown to oryginalne meble retro nawiązujące wzornictwem do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Proste bryły, charakterystyczne stożkowate nóżki, stoliki o opływowych liniach - meble Ashton Brown to propozycja dla miłośników stylu vintage i stylu retro, dzięki której z łatwością zaaranżują wnętrze w ulubionym klimacie. Na szczególną uwagę zasługuje mozaika, wykonywana z drewna akacji, która jest elementem dekoracyjnym na poszczególnych bryłach i która dodaje meblom niezwykle eleganckiego wyglądu. Ashton Brown to meble do sypialni: łóżko z zachwycającym zagłówkiem, stoliki nocne, pojemne komody, meble do salonu i jadalni: stół z masywnym blatem o wzorze jodełki, krzesła z metalowymi nogami, szafka rtv, regał na książki, stojące szafki i komody. Solidnie wykonane meble, z dbałością o każdy szczegół, stworzone z myślą o wygodzie użytkowania, będą ciekawym rozwiązaniem do salonu czy jadalni. W tej serii znajdują się stoliki kawowe, komody rtv, konsole, regały, witryna, stół i krzesła, które razem tworzą oryginalną aranżację w stylu retro. Kolekcja mebli retro Ashton to klasyczne wzornictwo w nowym wydaniu.\nMeble wykonane są w najwyższej jakości materiałów, są stabilne i jednocześnie swoją charakterystyczną formą sprawiają, że będą się sprawdzać w każdym pomieszczeniu. Wszystkie meble z tej kolekcji znajdziesz tutaj: Meble Ashton Brown\nKod produktu AST L01\nWymiary (zmierzono najszersze zewnętrzne punkty) szer. 165 cm x gł. 45 cm x H 55 cm\nMateriał Drewno akacji, MDF, fornir\nStyl Styl retro, styl vintage, lata 50, lata 60\nDodatkowe informacje Mebel wysyłany w całości\nKomoda ASHTON B03\nKomoda ASHTON B03-H125\nKomoda ASHTON L04B\nKomoda szeroka ASHTON B04\nKomoda szeroka ASHTON D01\nSzafka nocna ASHTON B02\nWitryna biblioteczka ASHTON L03\nKonsola ASHTON L08\nStół ASHTON D05\nStolik kawowy ASHTON L06\nStolik kawowy łezka ASHTON L06\nŁóżko 140 ASHTON\nŁóżko 180 ASHTON\nKomoda czarna Seville


18 czerwca będzie obradował górniczy zespół trójstronny - Górnictwo\n18 czerwca będzie obradował górniczy zespół trójstronny\nW poniedziałek 18 czerwca od godziny 12 obradował będzie w Warszawie Zespół Trójstronny ds. bezpieczeństwa socjalnego górników - dowiedział się portal wnp.pl.\nW trakcie obrad mają zostać poruszone trzy główne tematy - dotyczące bezpieczeństwa pracy na kopalniach, sytuacji ekonomicznej spółek węglowych oraz ustawy górniczej.\n- Mamy nadzieję, że dotychczasowe deklaracje płynące z resortu gospodarki nie zostaną zmienione - podkreśla Wacław Czerkawski, wiceprzewodniczący Związku Zawodowego Górników w Polsce.\nTo ostatnie obrady górniczego zespołu trójstronnego, do jakich dojdzie przed wakacjami.


Czeski producent odzieży outdoorowej zadbał o miłośników kurtek typu „kangurek” :). To produkt z serii Hiking Line.\nCzeski producent odzieży outdoorowej zadbał o miłośników kurtek typu „kangurek” :). To produkt z serii Hiking Line. Kurtka została wykonana z lekkiej nylonowej tkaniny zewnętrznej z membraną czyli Gore--Tex® Paclite Shell. Posiada obszerny kaptur, pod którym mieści się kask, a w przypadku nie używania go, nakrycie głowy zmniejszamy trójstopniową regulacją.\nUsztywniony daszek i wysoka garda, to dodatkowe atuty kaptura. Jak przystało na tego typu kurtkę, posiada sporej wielkości kieszeń piersiową z przegrodami, a prócz tego dwie klasyczne, boczne kieszenie zapinane zamkami. Zakładanie i zdejmowanie jej w dużym stopniu ułatwia boczny, lewostronny zamek o dwustronnym suwaku, zabezpieczony u dołu zatrzaskiem.\nRozpięcie go u góry, pod pachą daje dodatkową wentylację. Wszystkie zamki są firmy YKK. Rękawy posiadają u dołu zaokrąglenia zakrywające częściowo nadgarstki i zapinane są rzepem Velcro TM. Tył kurtki został wydłużony w celu lepszego zabezpieczenia w przypadku pochylenia się do przodu. Wszystkie szwy (5 przekłuć na 1 cm) zostały podklejone 13 mm taśmą Micro Tape. Producent dostarczył specjalny worek wykonany z siatki w celu przechowywania kurtki po spakowaniu. Waga jej to zaledwie 380 gram dla rozmiaru L. Istnieją cztery wersje kolorystyczne: czarna, zielona, pomarańczowa i czerwona. Współczynnik RET<6, jego wartość bywa podawana w różnych jednostkach, ale liczba 6 (60) świadczy o bardzo dobrej oddychalności. Wyrób posiada 4-letnią gwarancję.\nTo idealny model dla miłośników kurtek typu „kangurek” i zwolenników idei "light & fast". SKARDU jest bardzo porządnie uszyta, szwy nienagannie podklejone i nie sposób doszukać się jakiejś nie zakończonej nitki. Oczywiście nie przekonam tutaj nikogo, kto nie lubi bluz wkładanych przez głowę. Radzę jednak spróbować, gdyż naprawdę są bardzo praktyczne. Tego typu kurtki znacznie lepiej układają się pod założoną uprzężą wspinaczkową. Bardzo wygodne są w czasie uprawiania turystyki narciarskiej czy snowboardu. Wydaje mi się, że o zaletach Gore-Tex® Paclite Shell nie ma co pisać, gdyż wszyscy outdoorowcy wiedzą, o co chodzi. Tu na uwagę zasługuje bardzo wygodny fason, dobrze skrojony obszerny kaptur, który w razie potrzeby możemy sporo zmniejszyć. Wyprofilowane rękawy i zaokrąglenia zachodzące na nadgarstki chronią je, podnoszą komfort użytkowania. Bardzo praktyczny jest woreczek siatkowy, w którym mieści się spakowana kurtka. Duża kieszeń piersiowa z przegrodami ułatwia przechowywanie w niej telefonu, aparatu czy GPS, bowiem nie przesuwają się one względem siebie. Złożone foki po podejściu także możemy swobodnie umieścić w jej wnętrzu np. w czasie zjazdu na nartach. Czy jest coś, co zmieniłbym w kurtce? Tak, pod prawą pachą umieściłbym wywietrznik, czyli suwak umożliwiający rozpięcie. Dzięki temu byłaby symetryczna wentylacja organizmu, a ponadto takie rozpięcia pod pachami pozwalają na wyjęcie rąk z rękawów – czyli w czasie marszu samodzielnie możemy zamienić kurtkę w kamizelkę, zarzucając rękawy na plecak. TILAK SKARDU posiada nieco inaczej wszyte rzepy w mankietach rękawów, co dla mnie jest małym utrudnieniem – ale to kwestia przyzwyczajenia i nie wpływa to na ogólne zadowolenie z posiadanej kurtki, która spełnia moje oczekiwania, zarówno latem jak i zimą!\n• obszerny kaptur z trójstopniową regulacją i ściągaczami obsługiwanymi jedną ręką\n• usztywniany daszek oraz wysoka garda\n• kurtka rozpinana z lewej strony, zamek zabezpieczony zatrzaskiem, dwubiegunowy zamek umożliwiający dobrą wentylację\n• duża kieszeń piersiowa z wodoszczelnymi przegrodami na GPS oraz telefon komórkowy\n• dwie klasyczne, zapinane na zamek kieszenie zewnętrzne\n• przedłużane rękawy o anatomicznym kroju zakończone mocnym rzepem – ściągacze u dołu\n• siateczkowy worek do przechowywania kurtki po spakowaniu


SMARTSHOPPING - JAK WYDAĆ I ZAOSZCZĘDZIĆ JEDNOCZEŚNIE? | Pata bloguje\n...brzmi może skomplikowanie i bardzo angielsko, to można go przetłumaczyć dosłownie i nie szukać w nim żadnego drugiego dna. Smart shopping to po prostu kupowanie możliwie najwyższej jakości za najniższą cenę. Z głową, ze sprytem, z dziką satysfakcją, że po raz kolejny wyprowadziło się marketingowców w pole.\nNie wiem czy u Was wygląda to podobnie, ale w moim przypadku świetnie sprawdza się shoppingowy arkusz Excela - zapisuje tam wszystko czego potrzebuję - od rzeczy najbardziej potrzebnych, typowych produktów szybko rotujących jak płatki kosmetyczne czy nowy żel do twarzy, przez te, które bardzo chcę i istnieje więcej niż trzy argumenty na ich posiadanie (ok, to z przymrużeniem oka, bo wszystkie wiemy, że jeśli potrzeba to argumentów znajdzie się i tysiąc) kończąc na tych, które mi się podobają i pewnie ucieszyłabym się z nich posiadania, ale zasobność portfela mi na nie nie pozwala lub nie mam co do nich pełnego przekonania.\nA więc planuj. Planowanie jest dobre. Obok produktów wpisuj ceny sklepowe, te obecne, a jeszcze kawałek dalej ile mógłbyś na nie wydać i jaka cena by Cię usatysfakcjonowała!\nI tu przechodzimy do mojego ulubionego punktu - szukania. A w tym jestem niekwestionowanym mistrzem! Tylko zaraz, zaraz - wcale nie chodzi o to, żeby bezproduktywnie spędzić w Internecie kilka godzin, usychać przed monitorem od przeładowania informacjami i odczuwać ból palców od ciągłego klikania.\nW moim przypadku odbywa się to tak, że raz w tygodniu - z reguły w weekend przeglądam wszystkie możliwe gazetki sklepowe - Lidl, Biedro, Netto. Szukam, porównuję, śledzę trendy i wychwytuję promocje! Dzięki temu przykładowo kule świetlne które podobały mi się od dawna kupiłam o połowę mniej (pewnie jak połowa Polski).\nKorzystam z serwisów z kuponami, a głównie z Kupon.pl - przede wszystkim ze względu na przejrzystość, layout, prostotę użytkowania i wiarygodność. Jak to się ma w praktyce? Na swojej wish liście w Excelu figurują aktualnie botki z Baty - w sumie fajnie, bo akurat pojawił się nowy kupon na -10%, cena spada o te kilkadziesiąt złotych, a ta ostateczna w pełni mnie satysfakcjonuje. Jak to się mówi? SPRZEDANE!\nCo dalej? Portale aukcyjne! Allegro z roku na rok zwiększa swoje przychody, a my dokonujemy uczciwej wymiany - sprzedajemy zbędne, kupujemy potrzebne. Internet stał się centrum wszechświata, a możliwości serwisów aukcyjnych są wygodne, szybkie, intuicyjne i skutecznie skracają czas przechodzenia przez kolejne etapy procesu zakupu. Nic dziwnego, że coraz mniej placówek w naszym kraju sklepów typu bricks-and-mortar - posiadających jedynie stacjonarną, tradycyjną siedzibę.\nA skoro wszystko można znaleźć teraz w Internecie, to dlaczego by nie pójśc krok dalej i nie zatrzeć krajowych granic korzystając z AliExpress? Chińskie Allegro obfituje we... wszystko. Zamawiam tam całą masę gadżetów kosmetycznych, przykładowo: folia potrzebna do zdobienia Glass Nails kosztowała mnie tam zaledwie 0.13$. W Polsce też była... w drogerii za 12 zł.\nKUPUJ MĄDRZE I USTAL LIMITY!\nKupowanie rzeczy, których nie potrzebujemy mija się z celem - wiem to ja, wiesz to Ty, ale co kiedy imitacja pradawnej łyżki, ręcznie zdobionej tuszem od najstarszej ośmiornicy zamiast 160 zł kosztuje nagle 2 zł? Ulegasz? Spoko, ja też. My kobiety tak mamy, że czasem rządzi nami promocja nami, a nie racjonalne myślenie. Nie ma w tym nic złego dopóki nie przechodzi to w obsesję.\nKupuj mądrze! Doskonale wiem, że czasem pięćdziesiąta szminka, to wciąż potrzebna szminka, ale... może by tak pozbyć się w zamian pozostałych? Ta zasada sprawdza się w moim przypadku - mam wewnętrzne przekonanie o tym, że potrzebuję jedynie kilku odcieni pomadki, po jednym egzemplarzu torebki każdej wielkości, maksymalnie 3 odżywek do włosów czy 2 par trampek. Jeśli nachodzi mnie ochota na coś nowego robię szybki bilans, a kiedy okazuje się, że limit został wyczerpany rzucam sobie wyzwanie - "Kupisz te trampki dopiero jak pozbędziesz się pozostałych!" W ruch idą portale aukcyjne, albo znajomi. Czasem wpadnie kilka groszy, które w konsekwencji obniżą cenę nowych trampek, ale w sumie chodzi o coś innego... O to, że zaoszczędzę na kupnie nowej szafy.\nA MOŻE TAK... WYGRAJ?\nTwierdzę, że w Smart shoppingu nie chodzi bezpośrednio o transakcję zakupu. Chodzi o wejście w posiadanie pewnej rzeczy w sprytny sposób. Na przykład poprzez branie udział w konkursach. Jestem świetnym przykładem na to, że czasem "chcieć to móc" (więcej o konkursowiczach przeczytasz TU). Kiedy marzył mi się ekspres do kawy zgarnęłam go w konkursie Roleskiego, kiedy potrzbowałam nowego komputera dorwałam go w konkursie L'Oreala. Stron z konkursami jest wiele, wystarczy czasem jedynie mieć pomysł i minimalne pokłady kreatywności, a do nagrody jest bliżej niż Wam się wydaje! I co to niby nie jest smart? TU na przykład możecie zgarnąć 10 kart po 25 zł z okazji Dnia Matki za... zresztą zobaczcie sami.\nJestem ciekawa Waszych pomysłów na to jak oszukać zakupowe przeznaczenie? Myślicie, że Smart shoppingu da się nauczyć czy to kwestia nieugiętości i silnej woli życia w zakupowym celibacie? Moją najlepszą przyjaciółką nadal pozostaje karta kredytowa. Ale dbam o nią całym serc, ekhm... rozumem.\nBo pieniądze przecież szczęścia nie dają, ale zakupy...


Muza, Warszawa - recenzje restauracji - TripAdvisor\nEuropa Polska Polska Centralna Mazowieckie Warszawa Warszawa Restauracje Muza\nul. Chmielna 9, Warszawa 00-021, Polska(022) 827 7216\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 2,5 Liczba recenzji: 4Doskonałe0%B. dobre25%Średnie25%Złe25%Okropne25%23 maj 2011“Worst steakhouse ever! Terrible!”26 sty 2008“Very good restaurant, with a great atmosphere, I believe for ages up to 45.. :)”Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE Japońska, SushiSZCZEGÓŁY ul. Chmielna 9, Warszawa 00-021, PolskaOkolica: Śródmieście Północne ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nWięcej restauracji w lokalizacji Warszawa Oceny podróżnych Doskonałe0B. dobre1Średnie1Złe1Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (1)angielski (4)Język polski (1)angielski (4)\nZobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTrav3ll3r123Schweiz2233Zrecenzowano 23 maja 2011 Worst steakhouse ever! Terrible!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nFilipposTzi3022Zrecenzowano 26 stycznia 2008 Very good restaurant, with a great atmosphere, I believe for ages up to 45.. :)Tłumaczenie Google Dziękujemy, FilipposTzi Recenzent TripAdvisor na FacebookuZrecenzowano 23 grudnia 2007 The interior is great especially for a date you want to end well:) - recommended downstairs table: in the dark, just...Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Recenzent TripAdvisor na Facebooku Recenzent TripAdvisor na FacebookuZrecenzowano 11 grudnia 2007 expensive, but quite niceTłumaczenie Google Dziękujemy, Recenzent TripAdvisor na Facebooku Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeMaka i WodaLiczba recenzji: 445 w odległości 0,1 km Hops Kitchen BarLiczba recenzji: 31 w odległości 0,05 km Cukierna PawlowiczLiczba recenzji: 59 w odległości 0,08 km Mela VerdeLiczba recenzji: 162 w odległości 0,02 km Pobliskie atrakcjeNew World 22 - Escape RoomLiczba recenzji: 139 w odległości 0,16 km Let Me OutLiczba recenzji: 27 w odległości 0,13 km Escape The GameLiczba recenzji: 9 w odległości 0,2 km LockedRoomLiczba recenzji: 13 w odległości 0,06 km Popraw to ogłoszenie\nul. Chmielna 9, Warszawa 00-021, Polska Lokalizacja:


Nasza firma oferuje usługi spawalnicze, w tym spawanie żeliwa, spawanie aluminium oraz inne usługi. Zapraszamy klientów z Katowic i całego śląska. Oferta pogotowia spawalniczego w Katowicach skierowana jest do małych i dużych firm oraz osób prywatnych. Usługi spawalnicze możemy realizować również u Klienta, ponieważ jesteśmy firmą w pełni mobilną. Spawanie (w tym także żeliwa i aluminium) to nasza pasja. Oferujemy również bieżące naprawy urządzeń, maszyn, konstrukcji i itp. Realizujemy gotowe projekty (balustrady, barierki, poręcze, bramy), a także tworzymy własne na życzenie Klienta. Pełną ofertę pogotowia spawalniczego ze śląska można znaleźć pod adresem http://www. spawanie-katowice. pl/\nSzczegóły wpisu strony internetowej www.spawanie-katowice.pl:\nData dodania: 2017/04/11 - 09:03\nPodlinkuj wpis strony internetowej www.spawanie-katowice.pl:\nSzwedzkie przedsiębiorstwo LLENTAB to jeden z głównych producentów hal stalowych m.in. w takich państwach jak: Polska, Niemcy, Czechy, Dania, Słowacja czy Ukraina. Początkowo hale stalowe produkowane ...\nData opublikowania: 2011/11/14 - 15:46 · czytaj dalej »\n1 25 1 297 16


samochody nowe - Artykuły na temat 'samochody nowe' - Strona 14 - Serwis Przedsiębiorcy MSP - działalność gospodarcza, prawo spółek, podatki i finanse, ZUS, prawo UE, leasing\nPrzedstawiamy poniżej akcesoria firmowe Audi, które umożliwiają transport różnych dodatkowych ładunków. »\nSamochody służbowe pracowników są coraz częściej wykorzystywane nie tylko do celów służbowych, lecz również i do prywatnych. Jak kontrolować użytkowanie, by nie powodowało strat dla firmy? »\nNa kilka miesięcy przed wrześniową premierą na targach w Paryżu Chevrolet udostępnił zdjęcie swojego nowego modelu o nazwie Trax. Ten kompaktowy crossover to bliźniak zaprezentowanego w marcu br. Opla Mokki. »\nGliwicką fabrykę GM opuścił właśnie pierwszy seryjny egzemplarz Opla Astry OPC – najmocniejszej i najbardziej wyczekiwanej odmiany niemieckiego hatchbacka. Nowe auto trafi do salonów już za miesiąc. »\nTest Hyundai Elantra: W nowym stylu\nPowiew świeżości z dalekiego wschodu przywiał kilka nowych modeli. Jednym, z nich jest kolejna generacja Elantry – kompaktowego sedana, gotowego do walki o miejsce w sercach polskich klientów. »\nKia Soul kilka miesięcy temu została poddana modyfikacjom, które bezdyskusyjnie poprawiły wygląd auta. Teraz Soul jest nowocześniejszy i jeszcze bardziej lifestylowy. »\nNowy Peugeot 208 to, zarówno technologicznie jak i wizualnie, całkowicie nowy model. Nie znaczy to jednak, że auto odcina się od swoich poprzedników – producent chce, aby nowy model powtórzył sukces 205, 206 i 207, w czym pomóc ma także atrakcyjna cena startująca z pułapu 39 900 zł. »\nTest Kia Rio: Wiatr ze wschodu\nReklamy niektórych aut mają celowo przekłamaną szerokość obrazu. Tak jakby w telewizorze HD w ustawieniu na pełen ekran puszczać zwyczajny PAL, co zresztą wielu posiadaczy trenuje, dziwiąc się, dlaczego ci celebryci tak przybierają na wadze. »


Światowy Dzień Inwalidy – Wirtualny Nowy Dwór\nNowy Dwór Mazowiecki15 maja 2014\nJak co roku w kwietniu obchodziliśmy Światowy Dzień Inwalidy. Z tej okazji nowodworski oddział Polskiego Związku Emerytów Rencistów i Inwalidów zorganizował uroczystość w lokalu Relaks. Wzięły w niej udział władze miasta.\nImpreza odbyła się 29 kwietnia. Na zaproszenie przewodniczącej związku Krystyny Kocan na sali obecne było liczne grono członków organizacji, a także zaproszeni goście. Wśród nich burmistrz Jacek Kowalski i Przewodniczący Rady Miejskiej Krzysztof Bisialski.\nObecni byli też przedstawiciele organizacji pozarządowych, radni miejscy oraz sponsorzy.\nPierwszym punktem programu był występ artystyczny. W dobry nastrój wprawił wszystkich duet Janina Potocka i Maciej Nowicki – przedstawiciele zespołu Desa z Pomiechówka. W koncercie przypomnieli stare dobre przeboje, które śpiewała wraz z nimi cała sala. Pani Janina oprócz śpiewu zabawiała wszystkich zgrabnymi anegdotami i humoreskami. Pan Maciej wspaniale śpiewał utwory Ryszarda Rynkowskiego, Krzysztofa Krawczyka, Czerwonych Gitar, Piotra Szczepanika.\nKrótkie wystąpienie p. Kocan poruszyło tematykę opieki nad osobami niepełnosprawnymi, trudom życia codziennego i ogromnej roli integracji ze środowiskiem lokalnym w codziennym funkcjonowaniu i rehabilitacji tych osób. Poruszyła też kwestie postaw pracodawców w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.\nPodziękowała sponsorom i tym którzy wspierają działalność Związku: Staroście Krzysztofowi Kapuście, Przewodniczącemu Rady Miejskiej Krzysztofowi Bisialskiemu, Burmistrzowi Jackowi Kowalskiemu, Halinie i Jerzemu Plackowskim, Ośrodkowi Pomocy Społecznej, Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie, Bankowi Spółdzielczemu, ZBK Sp. z o.o., ROD Pestka, Marzenie i Bogdanowi Świątek, kwiaciarni Marianny Kowalskiej, Ireneuszowi Jankowskiemu – właścicielowi piekarni Kołacz oraz firmie DAREX.\nNa koniec wystąpienia siedzące na sali osoby z widoczną niepełnosprawnością zostały uhonorowane bukietami kwiatów. Ten gest sprawił, że na wielu twarzach pojawiły się łzy wzruszenia.\nPo wystąpieniu obecni na sali goście złożyli na ręce p. Kocan gratulacje i wręczyli kwiaty. Życzyli zebranym przede wszystkim zdrowia, jak najmniej barier w codziennym życiu. „Chociaż życia już południe jest cudnie” spuentował także słowami piosenki burmistrz Jacek Kowalski.


Neuroleptyki uszkadzają mózg- nieznane fakty naukowe - Page 2 - Forum - Schizofrenia\nPostby Kamil Kończak » Fri Dec 29, 2017 7:44 pm\nAtrofia to zjawisko patologiczne, skąd stwierdzenie że mózg który nie jest intensywnie trenowany, ulega atrofii? Może to się dziać w przypadku jakichś chorób ale przecież nie w przypadku braku "intensywnego trenowania". Twierdzisz, że mózg człowieka który nie rozwija "mózgu" i przez całe życie pracuje np. fizycznie, ulega atrofii? ;-) Zagalopowałeś się z takim stwierdzeniem.\nPostby hvp2 » Fri Dec 29, 2017 8:09 pm\nPrzede wszystkim przyznaję szczerze że może niezbyt szczęśliwie użyłem pojęcia "atrofia". Mea culpa!\nNiemniej jednak coś w tej materii jest zdecydowanie na rzeczy czego dowodem np. wynik takich badań:\nPorównano kiedyś wielkość hipokampa u kierowców taksówek w Londynie z wielkością hipokampa u kierowców londyńskich autobusów. Z tego badania wyszło że kierowcy taksówek mieli ten hipokamp większy! Większy bo go całymi latami intensywnie używali w swojej pracy!!\nPostby pamal » Fri Dec 29, 2017 8:14 pm\nA ja dostałam w psychiatryku dostęp do neurogra, także nie można powiedzieć, że wszędzie leczą tylko dużymi dawkami leków.\nPostby Kicius_XXL » Fri Dec 29, 2017 8:15 pm\nNieraz czytałem artykuły o tym, że przemysł farmakologiczny to ogromny biznes. By taki był tłumy ludzi muszą ciągle biegać do apteki. Czyli lekarze muszą leczyć, ale nie wyleczyć. Bo jak to wyleczyć i ludzie nie będą musieli kupować leki? Przecież to zarżnięcie kury niosącej złote jajka. Większość z nas wie, że nasi lekarze psychiatrzy mają podpisane umowy z konkretnymi firmami farmaceutycznymi i przepisują swoim pacjentom te konkretne leki. Może to być też powód, że psychiatra nie chce nam zmieniać innego leku, na którym nie miałby korzyści, ale tego nie wiem na pewno.\nNiestety psychotropy mogą niszczyć mózg, otumaniać lub po prostu sprawiają że nas mózg nie będzie pracował tak jak powinien.\nŁykam to ścierwo i nadal pokornie będę łykał. Nie mam innego wyjścia. Jestem zwykłym pionkiem i nie mam w sobie siły by stawić się armii managerów, ludzi od marketingu czy prawników całemu przemysłowi farmakologicznemu.\nLeki są jakie są tylko problem w tym, że ja swoją psychozę przechodzę bardzo ostro. Wystarczająco się skompromitowałem do tej pory. Cieszę się, ze nikogo nie zarżnąłem nożem, ale narobiłem sobie wsytdu i rodzinie. Wiele nie brakowało bym wziął w kościele mikrofon i zaczął pierniczyć swoje idee. I co to by było? Gdybym po psychozie doszedł do siebie to nie schowałbym głowy w piasek tylko wziął sznur i wiecie co...\nBiorę od dwunastu lat onanzapine 10mg. Mam remisję bez objawów schizofrenii, pracuję za granicą, założyłem rodzinę. Jest dobrze. W realu nie gadam z nikim o chorobie tylko na forum. Jestem dość skrytym facetem, mało mówiącym o sobie. Kompromitacja to coś co zniszczyłoby to wszystko co osiągnąłem z wielkim trudem.\nPostby donkichote+ » Fri Dec 29, 2017 8:42 pm\nNie wiem czy was. ale mnie tak naszło czym różni się pierwsza psychoza od tych które występują później. Nawet nie mam na myśli samego przebiegu choroby, tylko chodzi mi o przyczynowość. No bo kolejne epizody są utożsamiane z odstawieniem leków - często. A jak jest z pierwszym epizodem?\nPostby Kicius_XXL » Fri Dec 29, 2017 8:49 pm\nNie wiem jak jest prawdziwa przyczyna choroby u każdego z nas. Nawet nie wiem jak przyczyna jest u mnie. To cholerstwo przyplątało się do nas biednych znienacka, bez zapowiedzi i nie proszone. Zdaje się, że już na całe życie. Leki to zdaje się na razie najlepsze rozwiązanie by żyć sobie w remisji. Przerywane leczenie prowadzi do nawrotu.\nPostby donkichote+ » Fri Dec 29, 2017 8:54 pm\nJest to o tyle ciekawe, czy po pierwszym epizodzie następuje konieczność leczenia. Jeżeli nie. To można dojść do wniosku że to lekki zmieniają naszą psychikę...w taki sposób że nie możemy bez nich funkcjnować?\nPostby Kamil Kończak » Fri Dec 29, 2017 8:57 pm\nZgodnie z badaniami to leki mogą powodować psychozę po ich odstawieniu bo rozregulowują mechanizm dopaminy. Jak to się dzieje, że wg badań ludzie nie biorący leków przechodzili psychozę o wiele łagodniej?\nTozaryna i inne typowe antypsychotyki blokują od 70 do 90 % wszystkich receptorów D2 w mózgu. Aby skompensować tę blokadę, neurony postsynaptyczne [przyjmujące informację – przyp.aut.] zagęszczają występowanie receptorów D2 o co najmniej 30%. W ten sposób mózg staje się „nadwrażliwy” na dopaminę, wyjaśniali Chouinard i Jone. A uważa się, że neuroprzekaźnik ten pośredniczy w powstawaniu psychoz. „Neuroleptyki wywołują nadwrażliwość na dopaminę, która prowadzi zarówno do objawów dyskinezy jak i psychozy”, pisali badacze. „W konsekwencji u pacjentów, u których wystąpiła taka nadwrażliwość, nawroty objawów psychozy spowodowane są innymi czynnikami aniżeli wyłącznie rozwojem samej choroby.\nResztę można doczytać w linku : http://nowadebata.pl/2011/12/14/o-lekac ... d-choroby/\nLast edited by Kamil Kończak on Fri Dec 29, 2017 9:08 pm, edited 1 time in total.\nPostby donkichote+ » Fri Dec 29, 2017 9:05 pm\nKamil, a potrafiłbyś skonwertować to co piszesz o chemii w mózgu na mechanizm psychologiczny?\nPostby Kamil Kończak » Fri Dec 29, 2017 9:09 pm\nPostby Newt » Fri Dec 29, 2017 9:13 pm\nw taki sposób że nie możemy bez nich funkcjnować?\nMożna, niektórzy nie biorą leków w okresie remisji. W wypadku nawrotu startują z zerowego poziomu leku, więc może im wystarczyć mniejsza dawka do opanowania objawów.\nPostby donkichote+ » Fri Dec 29, 2017 9:15 pm\nSam w sobie fakt że sposobem leczenia są leki, a chorobę uznaje się za niewyleczalną.\nPostby hvp2 » Fri Dec 29, 2017 9:29 pm\nJedno zdanie a dwa błędy!\n1.Neuroleptyki nie leczą schizofrenii, a jedynie redukują objawy wytwórcze (pozytywne).\n2. Schizofrenia może być wyleczalna, gdyż jakiś tam procent osób ma tylko jedną psychozę w życiu. Ponadto znane są późne wyleczenia oraz późne remisje, tak z grubsza po 40tym roku życia...\nPostby donkichote+ » Fri Dec 29, 2017 9:41 pm\nJa mam taką schizofrenie ze wydaje mi się ze jestem wstanie nauczyć ludzi chodzić zamiast normalnie to tak żeby chodzili tyłem jak rak. Na szczęście to tylko schizofrenia.\nPostby pamal » Fri Dec 29, 2017 10:48 pm\nA ja miałam wysoką inteligencję jak na kobietę (były dwie skale w teście ravena dla mężczyzn i dla kobiet - lata 80te sic sic sic!!!)


Konieczny przy działaniach w mieszkaniu | abc-inwest.pl\nGdy chodzi o typową wykończeniówkę przy remoncie w domu to jest pełno koniecznych elementów, o których przeciętny Kowalski nie wie. Jednak nie musi on o nich wiedzieć.\nNajważniejsze to mieć ludzi, którzy wiedzą, co i jak i mają świadomość, który uchwyt profila kupić. A tych jest faktycznie dużo. Modeli jest pełno a ich kupno wiąże się z typem materiału, z jakiego są stworzone, jak również z typem materiału, do którego będą wykorzystane.\nSą specjalne uchwyty do szklanych materiałów, taki pojedynczy uchwyt do szkła również jest potrzebny przy różnych sytuacjach. Uchwyty te są produkowane np. ze stali nierdzewnej. Jeśli będą potrzebne przy kabinie prysznicowej, to nie musimy się przejmować, że zardzewieją. Na szczęście fachowcy doskonale wiedzą, które uchwyty wybrać, żeby wszystko odpowiednio się sprawowało.\nMetody na maskowanie niektórych elementów\nW każdym domu jest całe mnóstwo różnego rodzaju metod, o których nie mamy bladego pojęcia. Tak samo jest w budynkach , które są dostępne dla wszystkich. Bo kto w czasie dnia myśli o tym, co to jest rozeta maskująca słupka? Prawda jest taka, że prawie nikt. Chyba, że pracujemy w firmie, która zajmuje się m.in. remontami, czyli ogólnie pojętą wykończeniówką. Tego typu przedsiębiorstwa dobrze rozumieją, po co są rozety maskujące i które kupować, by wszystko pasowało do myśli człowieka aranżującego wnętrze. Oczywiście czasem rozety pokazuje się dekoratorom wnętrz, by Ci wybrali, te , które najbardziej pasują. W obecnych czasach najistotniejsze, poza dobrą jakością jest to, żeby wszystko ze sobą współgrało i to w najdrobniejszym szczególe.\nW końcu dotarło do nas, że bardzo ważne jest to jak mamy zaaranżowane wnętrze naszego mieszkania.sprawdź link farby do drewna na zewnątrz farby do drewna na zewnątrzA żeby wnętrze mieszkania mogło zostać we właściwy sposób zaaranżowane to tzw. wykończeniówka przy remoncie powinna być idealna. Dlatego tak ważne jest żeby wybrać odpowiednią firmę, która wybierze najlepsze produkty, przez, co każdy element będzie perfekcyjnie współgrał z pomysłem na aranżację. Dla niektórych nieistotne są i uchwyty do szkła, czy rozety maskujące i wtedy mieszkanie zdaje się nieodpowiednio wykończone, niestety.


Najzamożniejszy jest Olsztyn, najbiedniejszy powiat gołdapski : Radio Olsztyn\nAktualności, Region, Gołdap, Regiony\nSkładanie PIT-ów w olsztyńskim urzędzie skarbowym. Fot. Łukasz Węglewski\nNajzamożniejszym powiatem jest Warszawa, a najbiedniejszym powiat kazimierski – wynika z danych resortu finansów. Z Warmii i Mazur najbogatszy jest Olsztyn, a następnie Elbląg, najbiedniejszy jest powiat gołdapski.\nMinisterstwo Finansów opublikowało wskaźniki dochodów podatkowych w przeliczeniu na jednego mieszkańca dla wszystkich powiatów w Polsce na 2017 r. (wskaźnik P), wyliczone na podstawie informacji o dochodach podatkowych za 2015 r. wg stanu na 30 czerwca 2016 r. Jak wynika z danych, średnie dochody podatkowe na jednego mieszkańca dla wszystkich powiatów w kraju wyliczono na 216,38 zł. Spośród 380 powiatów, jedynie 82 odnotowały dochody podatkowe przekraczające średnią. Wpływy najbardziej do niej zbliżone uzyskał powiat oświęcimski z woj. małopolskiego (218,30 zł per capita). Podobne wartości wskaźnika odnotowano w powiecie gliwickim z woj. śląskiego (221,63 zł) i w Świnoujściu (221,80 zł).\nNajwyżej w tym rankingu jest Olsztyn, na 31 pozycji ze wskaźnikiem 276 zł, a więc powyżej średniej dochodów podatkowych na 1 mieszkańca, który wynosi 216,38 zł. Olsztyn wyprzedzają takie miasta wojewódzkie Warszawa, Poznań, Katowice, Wrocław, Kraków, Gdańsk, Opole i Łódź (280 zł). Z Warmii i Mazur kolejne miejsce 75. zajął Elbląg – 225 zł. I dalej: 133 pozycja – powiat olsztyński – 171 zł, 204. giżycki – 149 zł, 265. kętrzyński – 132,24 zł, 266. braniewski – 132,15 zł, 267. ostródzki – 132,10 zł, 268. szczycieński – 131,96 zł, 278. ełcki – 129,19 zł, 289. lidzbarski – 126,96 zł, 290. bartoszycki – 126,64 zł, 294, węgorzewski – 125 zł, 301. olecki – 122 zł, 310. elbląski – 119 zł, 318. górowski – 116 zł, 339. nidzicki – 110 zł. Listę powiatów z Warmii i Mazur zamyka powiat gołdapski na 347 miejscu ze 107 zł.\nZ kolei Główny Urząd Statystyczny zbadał zagrożenie ubóstwem warunków życia*. W skali kraju w takim położeniu znalazło się 9 proc. gospodarstw domowych. Statystycznie najczęściej ubóstwo warunków życia* obserwowano wśród mieszkańców woj. zachodniopomorskiego i warmińsko-mazurskiego (po 12 proc. gospodarstw), a także w woj. świętokrzyskim i łódzkim (po 11 proc.).\n* Wskaźnik ubóstwa warunków życia to procent gospodarstw domowych, w których zaobserwowano co najmniej 10 przejawów złych warunków życia spośród 30 symptomów dotyczących m.in. jakości mieszkania. GUS różnicuje ubóstwo na: dochodowe, warunków życia, braku równowagi budżetowej i wielowymiarowe.\nCiągniemy się w ogonie Warmia i Mazury pod względem gospodarczym wypadają fatalnie. Główny Urząd […]\nWięcej w powiat, podatki, bieda, GUS, ranking, Ministerstwo Finansów\nCo piąty mieszkaniec Warmii i Mazur w 2015 roku żył w ubóstwie. To dane Głównego Urzędu Statystycznego, który przygotował duży raport dotyczący sytuacji materialnej Polaków. Prawie...


przez debu85 » N sty 19, 2014 14:15\nGałka na + , SZACUN za podejście do auta, każdy Twój kolejny krok przybliża to auto do stanu salonowego.\nprzez Łukasz///M5 » N kwi 27, 2014 21:29\nJakiś czas temu w moje ręce wpadły elementy wykończeniowe czarnej podsufitki wraz z dwoma przednimi i dwoma tylnymi słupkami. O ile rączki, osłony przeciwsłoneczne oraz lampki były w stanie b.dobrym tak słupki były wypłowiałe od słońca. Nie był to jednak straszny problem, bo mając w ręku oryginalny czarny materiał wiedziałem czego szukać. Udało mi się dostać identyczny z oryginalnym w dotyku i wyglądzie materiał, w czarnym kolorze. A o to krótka relacja z wykonanej przeze mnie pracy.\nTeraz muszę popracować nad skórzanymi elementami tapicerki.\nprzez Venom » Pn kwi 28, 2014 09:48\nGdzie zakupiłeś materiał na podszybie? Ile kosztował ?\nPlanuję też go wymienić u siebie, bo jak to zwykle bywa jest fioletowy od słońca.\nprzez Łukasz///M5 » Pn kwi 28, 2014 20:23\nWitam. Tu kupiłem materiał\nprzez Camil » Pn kwi 28, 2014 21:01\nZajebista robota, no i z pianka to duzo latwiej niz bez. W sam raz do e30 mi sie przyda. Lukasz swietnie.\nprzez Łukasz///M5 » Wt kwi 29, 2014 22:20\nZaczęło się składanie przedniego zawieszenia. Wahacze dostaną tuleje kupione w ASO.\nZmęczone amortyzatory zostały zastąpione przez Bilstein B6\nprzez Łukasz///M5 » Pt maja 02, 2014 13:58\nWczoraj wymieniłem kilka elementów mechanizmu zmiany biegów.\nUdało się wykasować luzy, dzięki tej operacji mechanizm działa idealnie. Zabierając się za wymianę części nie sądziłem, że efekt będzie tak zadowalajacy. Życzyłem sobie żeby mechanizm pracował tak jak w mojej szarej M, teraz jest nawet lepiej niż w Sebringu\nprzez Łukasz///M5 » Pt maja 02, 2014 21:23\nBilsteiny w aucie co oznacza koniec prac przy zawieszeniu.\nprzez ciah » N maja 04, 2014 19:59\nCóż dodać ...z ciekawości : co masz jeszcze w planach względem auta ?\nprzez Łukasz///M5 » N maja 04, 2014 21:03\nW planie są jeszcze przednie siedzenia a na koniec chcę odtworzyć wszystkie kluczyki + skórzane etui z książeczkami serwisowymi.\nprzez kris/// » Śr maja 14, 2014 12:48\nniesamowicie dzialasz przy aucie.\nprzez Venom » Śr sie 27, 2014 18:42\nŁukasz, jakim klejem kleiłeś ten czarny materiał na podsufitce i słupkach ?\nprzez Łukasz///M5 » Śr sie 27, 2014 22:10\nKlej firmy Permatex ale ten mocniejszy. Niebieska puszka, klej dostępny w sklepach typu ,, Castorama'', Leroy Merlin itp. Cztery puszki na dach ale uwaga bo masz tylko jedną szansę , jak złapie to trzyma i nie puszcza\nprzez Venom » Śr sie 27, 2014 22:14\nDzięki za odpowiedź. Niebawem będę coś działał u siebie\nprzez Łukasz///M5 » Pn wrz 08, 2014 19:40\nW ramach aktualizacji, mała kosmetyka elementów silnika Farba VHT wrinkle plus zdała egzamin, pokrywa i kolektor odzyskały fabryczny wygląd.


NOWINKI_LITERACKIE #12– NAJŚWIEŻSZE INFORMACJE ZE ŚWIATA LITERATURY | Stacja Książka\nStrona głównanowinki literackieNOWINKI_LITERACKIE #12– NAJŚWIEŻSZE INFORMACJE ZE ŚWIATA LITERATURY\nNOWINKI_LITERACKIE #12– NAJŚWIEŻSZE INFORMACJE ZE ŚWIATA LITERATURY\nSpecjalne wakacyjne wydanie „Książek. Magazynu do czytania”\nWe wtorek, 21 czerwca br. na rynku ukazało się specjalne wydanie kwartalnika „Książki. Magazyn do czytania” na lato. Pismo dostępne jest w mniejszym, poręczniejszym formacie w sam raz do zabrania ze sobą na urlop.\nW specjalnym wakacyjnym wydaniu „Książek. Magazynu do czytania” redaktorzy kwartalnika: Łukasz Grzymisławski, Juliusz Kurkiewicz i Piotr Goźliński proponują na urlop – zamiast głośnych nowości – sprawdzone zestawy lektur, które pomogą uniknąć rozczarowania, Łukasz Orbitowski podsumowuje dzieła wybrane Stephena Kinga, a Wojciech Orliński wskazuje, że autor we wszystkich swoich najważniejszych dziełach nie tylko straszy, ale i oskarża o coś Amerykę– informacja pochodzi z Biblionetki.\nAnnie Proulx przechodzi na literacką emeryturę?\nJedna z najważniejszych żyjących pisarek amerykańskich, autorka „Kronik portowych” i „Tajemnicy Brokeback Mountain”, zapowiedziała, że kończy swoje relacje ze światem wydawniczym.\n„Będę nadal pisać, bo naprawdę to kocham, ale nie mogę znieść podpisywania książek, wywiadów, tras promocyjnych i całego tego PR-u” – powiedziała 80-letnia Annie Proulx w wywiadzie udzielonym „The Telegraph”. „Jestem samotnicą i nienawidzę tego. Naprawdę nienawidzę. Nigdy więcej! Od teraz moje historie będą wyłącznie dla mnie. Kiedy skończę pisać, po prostu odłożę je na bok”.\nKiedy dziennikarz zasugerował, że taka postawa godna Salingera zapewne zasmuci jej czytelników, Proulx powiedziała: „Jakoś to przeboleją. Wystarczająco się napisałam”. – informacja pochodzi z booklips.pl\nDan Brown podarował holenderskiej bibliotece 300 tys. euro na digitalizację dzieł z alchemii i mistycyzmu\nAutor „Kodu Leonarda da Vinci” przekazał słynnej Bibliotece Ritmana w Amsterdamie kwotę 300 tysięcy euro na digitalizację książek, które go inspirowały, tak by dostęp online do tych publikacji mieli ludzie na całym świecie.\nBiblioteka Ritmana (znana także jako Bibliotheca Philosophica Hermetica) została założona w 1984 roku przez holenderskiego biznesmena Joosta R. Ritmana, a w jej zbiorach znajdują się dzieła dotyczące hermetyzmu, różokrzyżowców, alchemii, mistycyzmu, gnozy i ezoteryzmu. Kolekcja obejmuje około 4 600 rękopisów i książek wydanych przed 1900 rokiem oraz jakieś 20 000 woluminów opublikowanych po 1900 roku. – informacja pochodzi z booklips.pl\nDogrywka ENL 2016, czyli zaczytani w deszczu\nNa trawie, na leżakach, w słońcu i w strugach deszczu ponad 7 500 wrocławian dało się wciągnąć w świat książek czytanych przez wybitnych polskich aktorów. Dogrywka Europejskiej Nocy Literatury po raz kolejny udowodniła, że wielbicieli książek we Wrocławiu nie brakuje i nie straszna im nawet burza z piorunami!\n19 czerwca Wielka Wyspa zamieniła się w wyspę książek. W zielonych zakątkach Parku Szczytnickiego Katarzyna Figura, Tomasz Schuchardt, Adam Woronowicz i Mirosław Baka czytali prozę wybitnych europejskich pisarzy. Park Hotel na chwilę przemienił się w pałac sułtana z czasów Imperium Osmańskiego z powieści Elif Shafak „Uczeń architekta”, a polana przy pomniku Friedricha Schillera w duszny od dymu papierosowego, nowojorski klub z lat ’40 z powieści „Oona i Salinger” Frederica Beigbedera. Gospodarzami dawnego przedszkola osiedla WUWA byli: Małgorzata Foremniak otwierająca całe wydarzenie, oraz Marcin Czarnik, który wcielił się w rolę Vandama – ostatniego prawdziwego Czecha z pełnej humoru i dystansu powieści Jaroslava Rudisza „Aleja Narodowa”. – informacja pochodzi ze strony ESK2016\nNOWINKI_LITERACKIE #25– NAJŚWIEŻSZE INFORMACJE ZE ŚWIATA LITERATURY\nNowinki Literackie #47 – najświeższe informacje ze świata literatury\nNOWINKI_LITERACKIE #13– NAJŚWIEŻSZE INFORMACJE ZE ŚWIATA LITERATURY


Jakóbik: Luzowanie porozumienia naftowego. Powrót wojny cenowej? - BiznesAlert.pl\nJakóbik: Luzowanie porozumienia naftowego. Powrót wojny cenowej?\n11 czerwca 2018, 07:30 Energetyka\nKonferencja prasowa OPEC+. Od lewej: rosyjski minister energetyki Aleksander Nowak, saudyjski minister ropy, gospodarki i zasobów mineralnych Khalid al-Falih przewodniczący OPEC, sekretarz generalny OPEC Mohhamed Barkindo z Nigerii. Fot. BiznesAlert.pl\n– Rynek ropy naftowej tkwi w pułapce cenowej. Z tego powodu może dojść do poluzowania porozumienia naftowego, które z kolei może zwiastować powrót wojny cenowej – pisze Wojciech Jakóbik, redaktor naczelny BiznesAlert.pl.\nRosjanie obawiają się szybkiego wzrostu wydobycia ropy naftowej w USA. – Nie można powiedzieć, że wyższe ceny ropy są zawsze dobre dla producentów. Kiedy są zbyt wysokie, rynek się przegrzewa i następuje destabilizacja, a potem nadwyżka dostaw – stwierdził minister energii Aleksander Nowak. – Wiele krajów partycypujących w porozumieniu obawia się, że zbyt wysokie ceny będą stymulować zwiększone inwestycje w wydobycie ropy łupkowej w USA, co może w przyszłości doprowadzić do nadwyżki produkcji i ponownego spadku cen – podsumował. To właśnie mechanizm pułapki cenowej, który szerzej opisałem w 2016 roku.\nJakóbik: Pułapka cenowa na rynku ropy\nLuzowanie porozumienia naftowego\nZ analizy danych rynkowych wynika, że wzrost cen ropy notowany w ostatnich tygodniach wynika w dużej mierze z czynników politycznych destabilizujących rynek. Pisała o tym obszernie Kinga Wiśniowska w dogłębnej analizie na BiznesAlert.pl. Nie zmienia to jednak fundamentalnych przesłanek za tym, aby spodziewać się wzrostu podaży ropy. Rynek zaczyna to już dostrzegać.\nChociaż powrót baryłki powyżej 75 dolarów sprawił, że część obserwatorów pokusiła się o tezę o zakończeniu okresu niskich cen ropy notowanego od połowy 2014 roku, to jest na nią za wcześnie. Wojna cenowa na rynku ropy doprowadziła do znacznej nadpodaży, która zemściła się kryzysem cen ropy, kosztującej w czerwcu 2014 roku ponad 100 dolarów, a w styczniu 2015 roku już tylko około 40 dolarów. Okazuje się, że podobnej zapaści obawia się już Gazprom Nieft, a z nim prawdopodobnie Federacja Rosyjska dopuszczająca możliwość poluzowania porozumienia naftowego.\nPowrót wojny cenowej?\nDo rozstrzygnięcia pozostaje, czy na luzowanie cięć zgodzi się Arabia Saudyjska, do czego przekonują ją Stany Zjednoczone. Z jednej strony Saudyjczykom zależy na drogiej baryłce, która pozwoli dobrze sprzedać akcje Saudi Aramco przeznaczone do prywatyzacji w 2019 roku. Z drugiej jednak groźba wezbrania nowej fali podaży z USA może zaprzepaścić program modernizacji saudyjskiego sektora ropy naftowej, który przygotowuje się na zmiany technologiczne.\nWobec rozwoju OZE i elektromobilności ropa naftowa będzie w przyszłości zwyciężać tylko dzięki efektywności oraz innowacyjności. Z tego powodu już teraz Saudyjczycy pracują nad automatyzacją pracy rafinerii oraz zmniejszeniem zależności budżetu od sprzedaży ropy, co widać w programie Wizja 2030. Oznacza to, że będą zainteresowani monetyzacją obecnej górki cenowej, która w przyszłości może się zdarzać coraz rzadziej. Według Financial Times oznacza to, że Saudyjczycy mogą wrócić do wojny cenowej, którą opisywałem w 2014 roku. Rywalizacja z Rosją i innymi potęgami naftowymi o rynki, na czele z chińskim, może znów windować podaż pomimo spadku cen. To ona, pomimo rozmów, blokowała porozumienie naftowe w 2014 i 2015 roku. Dopiero daleko idący kryzys budżetowy w krajach OPEC+ w 2016 roku zachęcił je do sygnowania układu obowiązującego do dziś.\nZ tego względu warto obserwować szczyt OPEC+ zaplanowany na 22 czerwca. Porozumienie naftowe traci uzasadnienie dla jego głównych sygnatariuszy. W USA rosną inwestycje i ilość aktywnych wiertni. Czy rynek wróci do wojny cenowej, a cena baryłki znów znacznie spadnie? A może producenci znajdą nowy, złoty środek?\nAmeryka Północna Arabia Saudyjska energetyka OPEC porozumienie naftowe ropa Rosja USA