Siedlecki samorząd łata budżetową dziurę | SPIN\nBeata Głozak niedziela, 25 sierpnia 2013, 13:59 Siedlce\nWpływy z podatku PIT, a dokładniej ich brak spędza sen z powiek władzom miasta. Jak przyznano podczas ostatniej konferencji prasowej, w kasie tyko z tego tytułu brakuje 18 mln zł, ale samorząd nie panikuje i czeka. I oszczędza. Nie wiadomo tylko jak.\n– Trzeba pamiętać, że dochód bieżący, a tym jest podatek PIT powinien zabezpieczać to co jest wymagalnym wydatkiem bieżącym: oświatę, pomoc społeczną, kulturę, gospodarkę komunalną – mówi Kazimierz Paryła, skarbnik miasta. – Jeśli mamy do zapłacenia faktury musimy mieć źródło pokrycia, czyli dochody. Jeśli te od lutego są o 3 miliony w miesiącu niższe niż planowane to jest oczywiste, że 18 milionów braku musi mieć swoje konsekwencje. Same wynagrodzenia i ich obsługa to koszt 15 milionów miesięcznie.\nCo miesiąc 3 miliony mniej\nJak tłumaczy Paryła, zgodnie z wyliczeniami ministra finansów dochód z podatku powinien oscylować w granicach 8 mln miesięcznie a faktycznie spływa go ok. 5 mln zł. Jednocześnie zapewnia, że po pierwszym półroczu w Siedlcach dochody bieżące są nadal wyższe niż bieżące wydatki, ale nadwyżka ta się zmniejsza i może zdarzyć się, że bilans końcowy będzie ujemny. Sytuacja jest trudna. Jak sobie z nią radzić? Wyznaczyć priorytety.\n– To oznacza, że najpierw opłaca się wynagrodzenia i pochodne od nich, a dopiero potem myśli o łataniu dziur w drogach – mówi wprost.\nW siedleckim samorządzie jak dotąd nie było spektakularnego zaciskania pasa. Niewielką reformę przeszła oświata. Zmiany, zdaniem władz miejskich były na tyle bezbolesne, że obeszło się bez zamykania szkół i zwolnień co pozwoliło uniknąć dodatkowych kosztów.\n– Zabiegi, które poczyniliśmy w tej dziedzinie pozwoliły nam na oszczędności w granicach 5 – 6 milionów – twierdzi skarbnik i dodaje, że miasto w ogóle oszczędza „na czym się da”.\nOszczędność „na czym się da”\nNa czym konkretnie oprócz oświaty? Tego nie mówi. Wiadomo za to jakie rozwiązania mogą być brane pod uwagę. Najprostszymi jest przesuwanie terminu płatności za usługi udzielane przez miejskie spółki, ale i tego nikt nie potwierdza.\n– Na razie jest sierpień, mamy wakacje, jeszcze nikt nic nie robi. Teraz przymierzamy się do ewentualnych, możliwych działań. Dzisiaj jest za wcześnie żebym mówił, że w październiku będę występował z wnioskami o przesunięcie terminów płatności – podkreśla Paryła.\nPrezydent Siedlec Wojciech Kudelski o ewentualnych cięciach publicznie w ogóle mówić nie chce, bo obawia się reakcji siedlczan.\n– Proszę od nas nie wymagać, że powiemy, że obetniemy tu czy tam. Przecież to ferment w całym mieście będzie. Tak nie można. Trzeba ludziom dać spokojnie żyć – twierdzi i liczy, że przynajmniej problem z PIT-em wkrótce sam się rozwiąże a planowane pieniądze pojawią się.\nKazimierz ParyłaSiedlceUM Siedlce\nTakie pobożne władze to pewnie czekają na "cud" i nic nie robią.Brak kasy z podatku PIT powinien zmusić do myślenia i przygotowania planu oszczędności znim zrobi to komisarz rządowy.W obu przypadkach nie będzie się to podobało mieszkańcom naszego miasta.\nCiekawe czy już uregulowano płatności wobec spółek miejskich które były odłożone w zeszłym roku. Ciekawi mnie kto traci na takich zabiegach odkładania płatności. Nie znam się na księgowości ale nie wiem czy tak można. Może ktoś mnie wyjaśni.\n"- To oznacza, że najpierw opłaca się wynagrodzenia i pochodne od nich, a dopiero potem myśli o łataniu dziur w drogach – mówi wprost."\nA może redukcja na etatach z nadania partyjnego i obniżenie wielotysięcznych premii? Niedawno czytaliśmy o Danucie Omelaniuk z USC – dla naszej władzy jej kabza jest ważniejsza niż drogi. Brakuje pieniędzy na podstawowe potrzeby, które opłaca się z dochodu z PIT, ale na rozpasanie "swoich ludzi" ZAWSZE się znajdzie publiczny pieniądz. Co z tego, że zrobią cięcia w szkołach, jak trzeba wypłacić nagrody urzędasom za to, że są w partii? A im zapłacić "trzeba", bo nikt inny na nie zagłosuje na swoich dobroczyńców czerpiących z kieszeni mieszkańców.\nProste ciąć na kulturze trzeba bo pochłania dużo kasy ,a korzyści ma niewielka grupa ludzi Orzełowscy Company za publiczne pieniądze. Czyli kosztowne hobby za które płacą wszyscy. A pieniądze i trwałe miejsca pracy tworzą prywatne inwestycje nie samorządowe czy państwowe. Po za tym biorą kasę na kulturę z moich podatków i podatkują mnie jeszcze raz cenami biletów. Jak chcą teatr to niech go robią za prywatne pieniądze jak w Warszawie ,a jak nie ma takich sponsorów to znaczy że Siedlce nie dorosły gospodarczo do takiej fanaberii.\nproszę nie dawać za przyklad Warszawy, bo tam mieszkańcy chcą odwołania Prezydenta. Czy Siedlczanie też tego mają chcieć?\nCzemu nie przydałoby się i tu ale w sumie po co to robić niedługo i tak wejdzie komisarz przy takim pikowaniu w dół. Przyjdzie zima i zabraknie na oświetlenie ulic bo noce długie że nie wspomnę o odśnieżaniu i dalej tylko w dół….\nSkoro jesteś taki "Świadomy", to szkoda, że nie zauważasz, ilu ludzi korzysta z ofert kulturalnych, i to bardzo często bez opłat, jak np. świetne koncerty przy fontannie organizowane przez MOK, że dzieci mają możliwość rozwoju w wielu kierunkach, a nie tylko włóczą się po ulicach. Najłatwiej na oświacie, kulturze, a potem jeszcze zdrowiu. Może lepiej przemyśleć temat, a nie tylko ciągle wytartymi ścieżkami…\nPo pierwsze: dlaczego są dwa miejskie ośrodki kulturalne (CKiS i MOK)? Tak jak kiedyś w ZSRS były równorzędne organizacje o tym samym przeznaczeniu (KGB i NKWD, Sowinformbiuro i Tielegrafnoje Agientstwo Sowietskogo Sojuza) aby mnożyć etaty i wzbudzać niezdrową konkurencję między podmiotami. Siedlec w czasach złej sytuacji finansowej nie stać na to, poza tym niektóre wydarzenia kulturalne są tak kosztowne, że trudno w to uwierzyć.\nPo drugie: Istnieją z powodzeniem teatry prywatne, nawet w Siedlcach. Prywatny organizator wydaje własne pieniądze, a nie publiczne, przez co dba, aby jakość odpowiadała cenie i nie jest rozrzutny. Nawet mimo uprzywilejowanej konkurencji finansowanej z pieniędzy publicznych prywatne inicjatywy kulturalne radzą sobie świetnie, nierzadko lepiej niż publiczna konkurencja.\nPo trzecie: ja za swoje hobby płacę sam. Dlaczego mam płacić pod przymusem na czyjeś hobby (nie mówię, że MOK nie jest wartościowy, chodzi o ekonomiczną istotę problemu)? Nieprawdą jest, że ktoś korzysta z kultury "za darmo", gdyż wcześniej złożył się na to w podatkach, które mogłyby być przeznaczone właśnie np. na drogi. A pan skarbnik Paryła uważa, że happeningi kulturalne są ważniejsze niż drogi, to dlaczego na Dniach Siedlec na dziurawych drogach będą tylko kataryniarze a nie feta jak co roku?\ndo świadomego dodano 8 lat temu\njak zwykle bzdury , jak zwykle wyssane z palca prywatne przepychanki używanie nazwisk do podsycania nastrojów w każdym temacie..w mieście .Niedługo orzełowscy nie będą winni tylko ulewy ,gradobicia potpou ? Durne uwagi .nie w tym miejscu i nie te metody na leczenie problemów Jest ten wpis natomiast .Dowódem na leczenie własnych kompleksów "Świadomego" ? kompleksów na czyimś tle ,słabe to ,bardzo słabe bo dowodzi bardzo dużych braków w wiedzy merytorycznej na TEMAT i świadczy o niedowartościowaniu autora…i jest po prostu kłamstwem .Ale dobrze,że można już żądać od właścicieli portali nazwisk heyterów..będzie wesoło\ntylko... dodano 8 lat temu\nTylko chyba Paryła wie jaka jest sytuacja finansów miasta. Od roku robią bokami. Kreatywna księgowość.Prezydent który zna się na wszystkim mówi iż nie ma sprawy. Jasne – wybory tuż, tuż…najważniejsze stołki. Tylko czy "gawiedź" to kupi???????\nJak to cudownie brać kredyty na czyjś rachunek… prawda panie skarbniku??? No bo jak to cięcia??? Jeszcze komuś z urzędników albo utrzymanków miasta się pogorszy… Stada świętych krów jak urzędnicy, nauczyciele czy pracownicy miejskich instytucji nie mają się czego obawiać. Jak zabraknie to się podniesie podatki, zwiększy cenę wody/ciepła/ścieków/biletów a ostatecznie weźmie kredyt na koszt pozostałych mieszkańców. Luz.\nOd kiedy Prezydentem jest p. Kudelski żadne podatki lokalne nie zostały podniesione. Obecny prezydent nie raz podkreślał, że "napływu gotówki" do miejskiej kasy będzie szukał wszędzie indziej aniżeli w portfelach mieszkańców. I nie zanosi się, aby te podatki były podniesione w najbliższym czasie, więc nie grajmy populizmem.\nOsobiście doświadczyłem tego braku podwyżek – taki drobny niuans,że za mieszkanie z garażem płaciłem 4 lata temu 25 zł podatku a od 3 lat płacę 125 zł… o cenie wody i ciepła nie wspomnę – a to że ostatnie podwyżka ciepła poszła na "pożyczkę" do miasta, to też taki szczegół.\nPodwyżki opłat za ciepło i wodę etc. podyktowane są cennikiem tych surowców na rynku. Wszędzie wprowadzone zostały ów podwyżki – od Zakopanego po Sopot. Cały kraj – pokaż mi miasto, gdzie w przeciągu kilku lat nie wzrosła opłata za te surowce?\nWoda jest ze studni czyli "za darmo" o jej cenie decyduje Rada Miasta. Ceny PEC też są taryfowane, czyli ustalane przez URE (pomijam fakt że węgiel też potaniał). Do tego PEC umoczył 50 MPLN w popsutych turbinach do wytwarzania energii elektrycznej. W ogóle sam pomysł wytwarzania ee z turbin gazowych przy koszcie wytworzenia niemal dwukrotnie wyższym niż z węgla stawia pod znakiem zapytania umiejętności menadżerskie zarządu PEC. Tobie jak brakuje pieniędzy to ograniczasz wydatki – miastu jak brakuje to zadłuża się na nasz rachunek.\nOpłaty za wywóz nieczystości, wbrew zapewnieniom skarbnika, wzrosły w porównaniu do poprzednich, jest to tak naprawdę "podatek śmieciowy". Rada Miasta Siedlce niemal na każdym posiedzeniu zadłuża nasze miasto na wielkie kwoty – kwoty te wraz z odsetkami będzie musiało spłacić społeczeństwo. Społeczeństwo już płaci wolnym rozwojem miasta spowodowanym nagromadzeniem się już wcześniejszych odsetek – bo każdy kredyt to bomba z opóźnionym zapłonem. Społeczeństwo płaci cenę również w wyższych cenach towarów i usług, płaci ją również tracąc pracę i nie mogąc znaleźć pracy w Siedlcach. Jeśli to wszystko ma występować tylko dlatego, żeby potem można było powiedzieć "ja podatków nie podniosłem", to ja protestuję. Niemoralne jest zadłużanie społeczeństwa jednocześnie prowadząc rozrzutną politykę finansową, jednocześnie wyprzedając majątek miejski zamiast np. go wynajmować. To są konkrety, populizmem jest mówienie o kryzysie itp. w czasie gdy (w skali krajowej) Ruda Śląska w b. krótkim czasie spłaciła całe swoje zadłużenie (czym spowodowała połączenie sił PiS, PO i… RAŚ), a (w skali europejskiej) Węgry spłaciły swoje całe zadłużenie i pożegnały ze swojego kraju MFW.\nPraca jest w Siedlcach. Nie zawsze taka, jaką sobie wymarzyliśmy, ale jest. Za przykład mam swoją córkę, która w Siedlcach pracę znalazła, z resztą nie najgorszą, po około 3 tygodniach poszukiwań. Pracy nie ma dla tych, którzy myślą, że od razu powinni zostać kierownikiem albo z samego początku mieć zarobki powyżej 2-3 tysięcy złotych. O wykształceniu nie wspominam, bo raz to ma znaczenie, a raz nie. Ja jestem zdania, że student po socjologii, filologii, politologii i innych "logiach" (choć nie wszystkich) jest już trochę przegrany na starcie.\nKwestię wzrostu obciążeń podatkowych w Siedlcach mamy więc załatwioną. Każdy może znaleźć pracę, kwestia stawki (4,60 za godzinę też zadowala). Jednostkowy przykład nie zrównoważy natomiast skali ciągłego wzrostu bezrobocia i emigracji za chlebem (coraz rzadziej do Warszawy, coraz częściej za granicę, ew. do ośrodków takich jak Stalowa Wola jako były pracownik jednego z większych siedleckich zakładów).\nBardzo się cieszę, że wraz z rodziną uciekłem z Siedlec do gminy.\nA, że gmina żeruje na organizmie miasta to już temat na inny artykuł. Skoro tak dobrze w gminie to pracuj w tej gminie, a pracę w Siedlcach zostaw siedlczanom.\nIdąc tym tokiem warszawianie mogliby powiedzieć "wracajcie do Siedlec, pracę zostawcie nam, warszawianom" – tylko co wtedy by zrobiło kilka tysięcy pracujących tam siedlczan?\nKiedy skończą się możliwości wyprzedawania majątku miejskiego, to miasto wchłonie gminę i będzie wyprzedawało majątek dotychczasowej gminy, więc obawiam się, że ucieczka jest tymczasowa. Nie jestem przeciwnikiem samej idei łączenia miasta i gminy, ale jestem przeciwnikiem robienia tego z aktualną ekipą rządzącą stosującą tzw. "pijacką wyprzedaż".\nDlaczego nikt nie zauważył dotychczas w komentarzach, że sytuacja taka spowodowana jest przez naganną politykę finansową państwa, przez niekompetencję i liczne błędy ministra Rostowskiego? Przez co roczne błędy w planowaniu budżetu państwa, przez przerzucanie zadań na samorządy, za które odpowiedzialne jest państwo i nie zagwarantowanie na te cele dodatkowych funduszy. Można dalej wyliczać. Większość samorządów w Polsce ma problemy, w x00 samorządach już dawno powinien być ten "ustawowy" kurator, bo zadłużenie zostało znacznie lub mniej znaczniej przekroczone. Zmieni się polityka finansowa państwa to i może samorządy zaczną wychodzić z chwilowych tarapatów. Tego nam i sobie życzę.\nRuda Śląska jakoś wyszła z zadłużenia. Zła polityka fiskalna państwa nie stanowi wymówki dla rozrzutności w samorządzie. Naprawdę, da się żyć bez wycieczek "kulturalnych" do Francji czy Brazylii.\nZa mało pieniążków z podatków dla miasta????? Bo zły gospodarz!!!!!\nTak na marginesie, p. Kostek S. buduje i buduje w Siedlcach a podatki odprowadza w Warszawie dla Hanki. Wypada zapytać dlaczego? I dlaczego nasze władze nie potrafią wyegzekwować, odprowadzania podatku w naszym mieście? I w czym ta Hanka lepsza od naszego Wojtka?\nUważam, że jest w magistracie za dużo urzędników!!! I do tego nie przygotowanych merytorycznie do pracy. Lobby rodzinne działa w urzędzie od lat.\nmozna w tej sytuacji..... dodano 8 lat temu\nJak kasy było pod dostatkiem to sukcesy były dziełem PISowskiej władzy w Siedlcach. Jak jest dramat w miejskich finansach – oczywistsze wina Tuska i PO. Hipokryzja jak ośmiotysięczniki świata.


Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Miejski w Giżycku - Prawo lokalne - Plan pracy i sprawozdania - Roczne sprawozdanie z działalności Komisji Spraw Społecznych Rady Miejskiej w Gizycku za 2012 rok.\nRoczne sprawozdanie z działalności Komisji Spraw Społecznych Rady Miejskiej w Gizycku...\nRoczne sprawozdanie z działalności Komisji Mienia Miejskiego za 2012 rok.\nRoczne sprawozdanie z działalności Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w Gizycku za 2012 rok.\nRoczne sprawozdanie z działalności Komisji Spraw Społecznych Rady Miejskiej w Gizycku za 2012 rok.\nSprawozdanie z pracy Komisji Spraw Społecznych Rady Miejskiej w Giżycku za rok 2012.\nKomisja Spraw Społecznych w składzie:\nGórski Bogdan – przewodniczący\nŻarnoch- Wasilewska Sylwia\npracowała w oparciu o zatwierdzony na rok 2012 plan pracy. W pracy Komisji uczestniczyli także:\nCzopińska Małgorzata – Przewodnicząca Rady Miejskiej\nIwaszkiewicz Wojciech- radny\nSekta Jan – radny\nPierwszym obszarem, którym zajmowała się Komisja były koszty oraz stan zadłużenia lokali komunalnych, socjalnych oraz sytuacja Giżyckiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Ponieważ na dzień analizy tego tematu zadłużenie lokatorów w tych budynkach wynosiło około 1 mln. członkowie Komisji zwrócili uwagę na konieczność zintensyfikowania działań w celu egzekucji należności od osób zadłużonych.\nW trakcie prac Komisji zwrócono także uwagę na bardzo wysoki czynsz w budynkach GTBS oraz problemy zgłaszane przez mieszkańców tych budynków w zakresie braku remontów\nKolejnym zagadnieniem analizowanym przez Komisję było przygotowanie miasta do sezonu letniego. Naczelnik Wydziału Promocji oraz dyrektor GCK przedstawiły kalendarz imprez na rok 2012 ze szczególnym zwróceniem uwagi na wydarzenia organizowane z okazji 400 lecia miasta. Radni zaproponowali, aby podjąć działania, żeby imprezy w sezonie letnim organizowane przez różne podmioty nie były organizowane w tych samych terminach. Zwrócili też uwagę / tak jak w roku 2011/ na konieczność szerszej promocji organizowanych imprez i wydarzeń poprzez rozprowadzanie ulotek informacyjnych w miejscach ogólnie dostępnych / np. sklepy, taksówki, hotele, restauracje/\nWspólnie z Komisja Finansów i Gospodarki radni z Komisji Spraw Społecznych analizowali problem bezrobocia w mieście. Proponowano stworzenie inkubatora przedsiębiorczości dając szansę młodym mieszkańcom na prace i pozostanie w mieście.\nW maju 2012 roku Komisja przeanalizowała realizację Strategii rozwoju sportu w mieście za lata 2006-2012” zwracając uwagę na konieczność zdefiniowania dyscyplin wiodących w mieście. Członkowie Komisji postulowali także o szerokie konsultacje opracowywanej Strategii na następne lata.\nW trakcie posiedzenia Komisji Naczelnik Wydziału Promocji przedstawiła formy współpracy z miastami partnerskimi oraz współpracę z organizacjami pozarządowymi. W tym obszarze radni zaproponowali:\n- rozszerzenie współpracy z miastami partnerskimi na polu biznesowym\n- włączenie organizacji pozarządowych we współpracę z miastami partnerskimi\n- informowanie mieszkańców o formach współpracy z miastami partnerskimi\nJednym z często poruszanych problemów przez radnych jest sytuacja oświaty w mieście. W trakcie połączonego posiedzenia Komisji przeanalizowano sytuację demograficzną w szkołach oraz jej finansowanie. Wyrażono zaniepokojenie niedostateczną realizacją strategii rozwoju oświaty przyjętą przez Radę obecnej kadencji\nW trakcie całego roku Komisja Spraw Społecznych analizowała przedstawione przez Burmistrza Uchwały wnosząc do nich swoje uwagi i poprawki. W trakcie posiedzeń członkowie Komisji zgłaszali Burmistrzowi problemy, o których informowali ich mieszkańcy.\nProtokoły z pracy Komisji Spraw Społecznych znajdują się w biurze Rady Miejskiej i są dostępne dla każdego zainteresowanego.\nDokument wytworzony przez: Komisja Spraw Społecznych 2010 - 2014\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 08 lutego 2013 09:57\n08 lutego 2013 09:57 (Krystyna Gruszecka) - Dodanie dokumentu.


Pokemon - Blog rozrywkowy\nAnime\t| 11 kwietnia 2010\nPokemon to japoński serial animowany, który tworzony jest nieprzerwanie od roku 1997. Jest on wzorowany nie ma jak ma to miejsce najczęściej w przypadku japońskich produkcji na komiksie, ale na grze wydawanej od lat osiemdziesiątych na Nintendo oraz Game Boy. Cała historia podzielona jest obecnie już na dwanaście sezonów, a każdy z nich opowiada historię trójki młodych ludzi, trenerów pokemon, którzy podróżują po świecie mierząc się z przeciwnikami i przeżywając różnego rodzaju przygody. Pokemon to skrót od Pocket Monsters, czyli kieszonkowych potworów. Każdy pokemon to przypominający zwierzę w mniejszym, czy też większym stopniu stwór o specyficznych umiejętnościach i możliwościach, które sprawiają, że świetnie sprawuje się w walce. Zadaniem każdego posiadacza pokemona, czyli trenera jest jego odpowiednie przygotowanie oraz nauka ciosów, technik i stylów walki. W momencie kiedy dany pokemon osiąga odpowiedni poziom możliwa jest jego ewolucja w inną formę, następuje po prostu metamorfoza. W pierwszych sezonach pokemonów było sto pięćdziesiąt, obecnie jest ich już ponad pięćset w kolejnych seriach dodawane są bowiem nowe.\nPokemon obok Dragon Ball był jednym z pierwszych anime, który pojawił się w Polskiej telewizji. Jego emisja rozpoczęła się na początku września roku 2000 w telewizji Polsat, która przez następne pięć lat wyemitowała kolejne pięć sezonów. Oprócz tego prawie równolegle rozpoczęła się także emisja na kanale Fox Kids. W momencie kiedy emisja na Polsacie została zakończona, w tym momencie stacja TV 4 rozpoczęła emitowanie powtórek sezonów poprzednich, a od roku 2006 rozpoczęta została emisja kolejnego sezonu, która trwała aż do sierpnia roku 2008. Od tego momentu na kanale Jetix można było śledzić dalsze poczynania trójki bohaterów oraz ich Pokemonów. Emisja na tymże kanale rozpoczęła się od serii Diament oraz Perła i trwa nieprzerwanie do dzisiaj. Oprócz tego najnowsze z odcinków śledzić można na kanale Disney XD. Anime Pokemon w Polskiej telewizji emitowane jest już od ponad dziesięciu lat, cały czas znajdziemy kanały, czy też strony internetowe gdzie istnieje możliwość zobaczenia pierwszych sezonów. Z tego też powodu bajka powoli zaczyna cieszyć się mianem kultowej i ponadczasowej, wychowało się na niej bowiem kilka roczników całkowicie małych dzieci, a także nawet nastolatków. Z powodu na jej wielowątkowość każdy znajdzie w niej coś dla siebie, co także jest jej kolejnym plusem.\nGłównym bohaterem całej Historii Pokemon jest Ash Ketchum, którego życiowym celem jest zostanie jednym z największych trenerów pokemon na całym świecie. Towarzyszy mu nieprzerwanie jego pokemon Pikachu, małe i żółte stworzonko, które przypomina gryzonia. Posiada one umiejętność wykorzystywania przy swoich technikach elektryczności, dzięki czemu jest skuteczne w walce z pokemonami wodnymi. Jest to pokemon wyjątkowy bo jako jedyny nie daje się umieścić w Pokeballu, piłce służącej do transportowania pokerów. Ashowi towarzyszy Brock, przyjaciel poznany w jednym z pierwszych odcinków całej serii. Marzeniem brocka w przeciwieństwie do Asha jest zostanie najlepszym hodowcą Pokemon, zajmuje się on ich leczeniem oraz poznawaniem ich zwyczajów. W najnowszych seriach dwójce młodzieńców towarzyszy Down, której zależy na tym, aby stać się znaną koordynatorką pokemon. Wcześniej natomiast towarzyszką ich była Misty, obecnie jest liderką Sali Pokemon w Azurii, gdzie realizuje swoje marzenie o zostaniu najlepszą trenerką pokemonów wodnych.\nAsh Ketchum jest głównym bohaterem Pokemonów. Pochodzi z wymyślonej krainy jaką jest Alabastia gdzie wraz ze swoją mamą Delią mieszkał do ukończenia dziesiątego roku życia. Od tej pory rozpoczyna swoją podróż z wiernym kompanem jakim jest jego pokemon Pikachu oraz innymi stworzeniami, które udało mu się złapać. W podróży towarzyszą mu przyjaciele, a mianowicie Misty i Brock (w kolejnych sezonach skład trójki zmieniał się wielokrotnie). Cały czas Ash stawia sobie za główny cel zostanie mistrzem pokemon, którego będzie znał każdy trener. Droga do tego jest jednak długa, młodzieniec jednak nie poddaje się i ma na swoim koncie wiele sukcesów. Zdobyty komplet odznak Ligi Pomarańczowej, Indygo, Srebrnej i wielu, wielu innych, gdzie awansował do ścisłych finałów. Oprócz tego zdobywał tytuły najlepszego w lokalnych zawodach pokemonów deklasując swoich rywali. Ash Ketchum oprócz tego przeżywa wiele innych przygód, pomaga swoim towarzyszom, spotykanym w czasie wędrówki ludziom i ciągle stawia czoła drużynie R, która stara się wykraść jego czy też cudze pokemony. Ash przez cały okres swojej przygody posiadał naprawdę wiele różnorodnych pokemonów, łącznie było ich kilkadziesiąt. Kilkanaście z nich pozostawił u Profesora Oaka, od którego otrzymał swojego pierwszego stworka. Oprócz tego wypuszczał na wolność wszystkie z tych, które nie były mu już potrzebne lub też, które wolały powrócić do naturalnego środowiska. Stałym pokemonem, którego posiada jest Pikachu. Oprócz niego posiada przy sobie także Staraptora, Torterrę, Infernapa, Buizela oraz Gibla. Oprócz Pikachu wszystkie z nich nalezą do pokemonów z nowych serii bajki. Oprócz tego wyróżnić można dwa pokemony z pierwszej serii, które pozostawione zostały na walności jednak Ash może je wezwać w każdej chwili, jest to mianowicie Charizard oraz Squirtle.\nPikachu to jeden z najbardziej charakterystycznych pokemonów w całym anime opowiadającym o przygodach Asha Ketchuma i jego towarzyszy. Jego popularność wiąże się przede wszystkim z tym, że jest postacią centralną w całej opowieści, a oprócz tego traktowany jest jako maskotka oficjalna serialu animowanego Pokemon. Jeśli chodzi o jego wygląd to jest żółtym stworkiem, przypominającym trochę gryzonia, z brązowymi paskami na plecach, spiczastymi uszami, które są ostro zakończone i wyraźnie czerwonymi policzkami. Jego formą rozwiniętą jest Raichu, jednak do ewolucji potrzebny jest tak zwany kamień Gromu. W kolejnych częściach pojawia się także wcześniejsza forma żółtego pokemona, a mianowicie Pichu. Ewoluuje on w Pikachu w momencie kiedy wywiąże się między nim, a trenerem silna więź.\nDokładne określenie pochodzenia nazwy Pikachu jest trudne do określenia, najprawdopodobniej jest to jednak zlepek powstały od słowa pika – po japoński oznacza ono błysk. Chu natomiast to jedna z onomatopei także wywodząca się z języka kraju kwitnącej wiśni, która ma oddawać dźwięk wydawany przez małe gryzonie, głównie myszy. Najciekawszym jest jednak fakt, że na terenie ameryki północnej występuje stworzenie szczekuszka, które po angielsku zwane jest pika. Z tego też powodu powstawało wiele błędnych teorii co do genezy nazwy żółtego pokemona.\nCała historia związana z popularnością Pikachu oraz samej serii Pokemon związana jest z grami wideo, które wydawane były od końca lat osiemdziesiątych. Z nich właśnie wziął się cały pomysł na stworzenie serialu o przygodach Asha Ketchuma. Największą popularnością cieszyła się wersja gry Yellow, tam bowiem gracz mógł wczuć się bezpośrednio w rolę głównego bohatera i z tego też powodu na początku jego pokemonem był Pikachu, którego nie dało się później złapać w dziczy, w innych wersjach natomiast było to jak najbardziej możliwe.


Szubrawcy T. 2 : powieść. [Marian Gawalewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00232 003447 21550583 na godz. na dobę w sumie\nSZUBRAWCY II Maryan Gawlewicz\nSZUBRAWCY POWIEŚĆ Tom II Warszawa Nakład Gebethnera i Wolffa 1896. Дoзвoлeно Цeнзypoю Вapшaвa, 27 Aпръля 1896 гoдa Kraków. – Druk W. L. Anczyca i Spółki.\nI. Trzeci miesiąc już upływał od pogrzebu Krokowskiej w Omylinie. Wiadomość o jej ostatniem rozporządzeniu i ofiarowaniu ogromnego majątku na cele publiczne poruszyła całą opinię. W dziennikach zapełniano łamy artykułami na temat „olbrzymiego zapisu”, wynoszono pod niebiosy „dobrodziejkę maluczkich”, „przyjaciółkę ludu i dzieci”, „anioła miłosierdzia” i przesadzano się w wynajdywaniu dla zmarłej nazw i tytułów, o jakich za życia nigdy nawet nie marzyła. W tygodnikach obrazkowych zamieszczono jej wizerunki, widoki Omylina, życiorysy i wyciągi z testamentu nieboszczki, objaśniając je uwagami i komentarzami, które raczej zaciemniały całą sprawę i wytwarzały sprzeczności z powodu niedokładnych szczegółów i za daleko posuwanych domysłów. W tym wyścigu współzawodniczym pism, pragnących uchodzić w oczach swych czytelników za najlepiej powiadomione i posiadające jedynie źródłowe wiadomości, grudki prawdy urastały, jak kula śniegowa, do ogromnych rozmiarów, albo rozbijały się znów na proch. Jedno pismo zaprzeczało drugiemu, spieszyło ze sprostowaniem, odwoływało własne doniesienia i puszczało w świat banialuki, wywołując zamęt różnych głosów i zdań, które się z sobą ścierały. Kilka dzienników z tego powodu zawikłało się nawet w zacietrzewiony spór i przy sposobności dogryzało sobie wzajemnie, wywlekając zadawnione urazy i stronnicze niechęci. Jeden z organów zachowawczych nazwał Krokowską „prawdziwą arystokratką ducha i serca” podając przytem cały jej szlachecki rodowód, na co mu drugi, postępowy i demokratyczny organ, odpowiedział drwinkami i przycinkami, wołając: „Hola, mości panowie!… niech wam się nie zdaje, że tylko z waszej, zwietrzałej i przegniłej kasty, może wyjść coś dobrego i szlachetnego. „Radzibyście swoją pieczonkę upiec zaraz przy takim ogniu? „Znamy was i rozumiemy tę taktykę. „Mało nas to obchodzi, czem się pieczętowała nieboszczka Krokowska – zapewne lakiem i pieczątką; nie myślimy wertować herbarzy, aby z nich stęchłe wydobywać przesądy, którym wy z lokajskim serwilizmem hołdujecie. „Dla nas – zmarła była tylko zacną obywatelką i dzielną kobietą, która swoim zapisem złożyła hołd idei demokratycznej, poświęcając tyle dla podniesienia ludu i na wykonawcę swego testamentu wybierając syna… prostego chłopa”. Organ zachowawczy nie pozostał dłużnym w odpowiedzi i wspomniał coś o prostackim sposobie traktowania sprawy, która z natury swojej uchyla się z pod strychulca społecznych niwelatorów i wrogów tradycyi. Od słowa do słowa doszło do zaciętej kłótni, w której osoba zapisodawczyni zepchniętą została na plan ostatni, a na czoło wysunięto czysto osobiste i redakcyjne sprawy, z czego korzystając trzecie pismo, przewąchujące wszędzie żydowską intrygę, w złośliwej a dosadnej formie zarzuciło obu przeciwnikom chęć zdyskredytowania zapisu dlatego, iż jest nawskróś chrześcijańskim i że w dalszych konsekwencyach dąży do wyswobodzenia ludu z rąk kapitalistów i wyzyskiwaczy kapotowych, skoro z woli testatorki między innemi poleca zakładanie sklepów spożywczych, gospod katolickich i kas pożyczkowych w dobrach nieboszczki. Jedne „Wiadomości brukowe”, w których głównym współpracownikiem był młody Szuba, stale co pewien czas odzywały się z dwuznacznem, ale przejrzystem ostrzeżeniem, iż nie należy zbytnio dowierzać rozpuszczanym pogłoskom, pozbawionym faktycznej podstawy, o losach zapisu, który nie został ostatecznie zatwierdzonym, a którego wykonanie zawarunkowane ma być podobno jeszcze pewnemi kwestyami rodzinnemi, czysto prywatnej natury. Znać było, że czyjaś ręka kieruje umyślnie prąd zimnej wody na głowę opinii publicznej, nie pozwalając jej zanadto zapalać się tą sprawą i przygotowując jakąś sensacyjną niespodziankę dla zbyt gorących jej stronników. Szuba miał minę tajemniczą, uśmiechał się tylko, ilekroć wieczorami w redakcyi przeglądał pisma codzienne i znajdował w nich dłuższe lub krótsze wzmianki o fundacyach ś… p. Krokowskiej; pocierał wtedy swoje nizkie, zarośnięte czoło, zdejmował z nosa ciemne binokle, brał pióro i skreślał szybko kilka wierszy na pasku papieru, potem z miną zadowoloną uderzał o dzwonek stojący na jego biurku, a gdy zamorusany chłopak redakcyjny zjawiał się przed nim, jakby z pod ziemi wyrastając, dwoma palcami podawał mu zapisany świstek i mówił: – Antek!… do zecerni!… na jutro!… Antek porywał manuskrypt i znikał, a na drugi dzień w „Wiadomościach brukowych” ukazywała się wiadomość tego rodzaju: „Z najpewniejszego źródła dowiadujemy się, że sprawa zapisu ś… p. Balbiny Krokowskiej nierychło zostanie rozstrzygniętą, gdyż w ostatnich czasach zaszły pewne poważnej natury komplikacye, które skierują ją może na inną drogę. „Do czasu, szanując tajemnice czysto rodzinne, nie możemy czytelników naszych, zainteresowanych tą kwestyą, objaśnić szczegółowiej, ale możemy ich zapewnić, że w danej chwili zabierzemy w tej sprawie głos w imię słuszności i obowiązku dziennikarskiego. „Na teraz dość…” Nie było prawie dnia, aby przez telefon nie domagano się koniecznie rozmowy z panem Szubą, a wówczas „pan redaktor”, jak go już chłopcy z drukarni, aktorki mniejszego kalibru i mniej obeznani z hierarchią dziennikarską interesanci nazywali – stawał przed aparatem i kiwając się instynktownie, jakby składał uprzejme ukłony niewidzialnej osobie, połączonej z nim drutem telefonicznym, ze słuchawką przy uchu odpowiadał: – Dobrze… będę… dowiem się… To się zrobi!… Sługa pana barona. Czasami w dodatku „całował jeszcze rączki pani baronowej” i polecał się pamięci. Brwi marszczył przytem, przybierał ważną minę, pozował, jak gdyby mógł być nietylko słyszanym, ale i widzianym przez telefon i kłaniał się zawsze na zakończenie takiej konferencji z wyrazem najniższego sługi i oddanego ciałem i duszą powiernika. Po drucie zaś przebiegały do jego ucha polecenia, wskazówki, wiadomości, uwagi i zapytania, które pozostawały tajemnicą dla niepowołanych świadków takich rozmów, znajdujących się przypadkowo w redakcyi. Kuzynek baronowstwa – tak się bowiem od pewnego czasu sam nazywał – pomimo skłonności do przechwałek i gadulstwa, stał się tajemniczym i dyskretnym na punkcie sprawy cały ogół obchodzącej. Działał, ale milczał; spiskował, ale dyplomatycznie nie dawał poznać po sobie, że jest narzędziem czyjemkolwiek i że pomaga do podkładania miny, mającej wysadzić w powietrze zapis i fundacye nieboszczki Krokowskiej. Od nowego roku starzy Szubowie ze swojemi pociechami znieśli się na stałe do Warszawy. Wymagały tego interesa familijne, jak powiadał pan Wenanty, który prowadził teraz jakieś wyjątkowo czynne i ruchliwe życie. Chodził po całych dniach, prowadził szeroką korespondencyę, znikał na kilka dni z domu, wyszukiwał jakieś adresy i z żoną oraz najstarszym synem prowadził ciągle konszachty. Zbierał papiery, dokumenty, kieszenie miał wypchane aktami, robił wyciągi hipoteczne, radził się adwokatów i przygotowywał na swoją rękę materyał, który miał mu być potrzebnym do bardzo ważnych celów. Wobec ludzi miewał teraz minę jeszcze bardziej zafrasowaną, niż zwykle; wzdychał, oczy przymykał, jakby go wewnętrzna jakaś troska nurtowała i na zapytania znajomych: – Cóżeś pan taki skrzywiony, panie Szuba, jak półtora nieszczęścia?… – odpowiadał z miną człowieka, którego zbóje ograbili na środku miasta: – A z czegoż mam się cieszyć?… z własnej krzywdy?… Nie chciał jednak nigdy tej krzywdy bliżej określać, zbywając ciekawych słowami: – To się pokaże, to wyjdzie na wierzch, jak oliwa!… Pan Bóg się o biedaków upomni… Alboż to niema sprawiedliwości na świecie?… Przed czasem nie chciał się zdradzać i rozwodzić z pretensyami do losu i do tych, którzy „stoją już na Bożym sądzie”. Półsłówkami tylko dawał do zrozumienia, że go spotkał zawód ciężki, okropny, niespodziany i to ze strony… najbliższej rodziny. Ale honor mu nie pozwalał obgadywać swoich i uskarżać się, tem bardziej, że… no! co tam o tem gadać. To przecież i tak o pomstę do nieba zawoła lada dzień, a niebo wtedy rozpęknie, pokryje się czarnemi chmurami chyba i zacznie ryczeć gromami z oburzenia. Inaczej Boga by nie było na niebie, gdyby takiej krzywdy Szubów dopuścił! Bo i jakżeż?… słyszał to kto, aby taka wujenka, która wzięła cały majątek po pierwszym mężu swoim, Omylińskim, po rodzonym wuju Salusi, która krocie przeznaczyła na cele publiczne przez prostą próżność pośmiertną jedynie, nie dla czego innego; która za życia złote góry obiecywała i przysięgała się, że o jego robakach będzie pamiętała; żeby taka pani, taka magnatka, zapisała tylko po pięć tysięcy rubli Felisi i Malci, jako swoim chrzestnym córkom?… Przecież to nie do uwierzenia, co?… Pięć tysięcy!… i to nawet nie gotówką na rękę, tylko jako posag, wypłacalny w dniu, w którym dziewczynki dorosną i mężów sobie znajdą. – Nie kpiny to?… – monologował niekiedy wobec Salusi, ocierającej sobie swoje pieprzowe oczki i swój migdałowy nosek – nie skandal to?… żeby moim dzieciom zostawiać taką jałmużnę?… Alboż to już z torbami na dziady zeszli Szubowie?… A ten warunek dowcipny z wypłatą w dniu ślubu dopiero?… To przecież czysta ironia!… to się nie godzi żartować w ten sposób na łożu śmiertelnem. Kiedy chciała odczepnego nam rzucić, to mogła przynajmniej oględniej to uczynić i uszanować moją ojcowską ambicyę. Cóż to, czy ja byłbym okradł moje własne dzieci, gdyby mi się było tych marnych kilka tysięcy do rąk dostało?… Ale nie, to była szykana, oczywista szykana. Niechże ją tam Pan Bóg sekunduje, stanęła na Boskim sądzie i będzie odpowiadała, kiedy ją zapytają: „A cóżeś dla Szubów uczyniła?…” Szubowie sobie tu sami poradzą, nie pozwolą się skrzywdzić, o nie!… Szubowie już dużo znieśli i przecierpieli, ale dać się tak wykwitować – nigdy!… Żebym miał potem to, co się nam prawnie należy, tylko prawnie – bo ja łaski niczyjej nie potrzebuję! – żebym to miał spalić, na biednych oddać, albo nie wiem co zrobić, odbiorę, wywindykuję, wydostanę!… Poczekaj, poczekaj, to się pokaże, czy wolno swoich w taki sposób krzywdzić!… Jest przecież prawo, jest kodeks, są sądy!… Mówił to niby spokojnie i żałośnie, chodząc po pokoju z rękoma w tył założonemi, ale w przyciszonym jego głosie tłumiła się zawziętość i złość, oburzenie i głęboka uraza do nieboszczki, którą nazywał starą komedyantką, skąpichą, bez serca, bez sumienia, bez czci i wiary. Salusia słuchała i nie śmiała zaprzeczać. Wobec obcych wprawdzie nie pozwalał sobie pan Wenanty na tyle szczerości, powstrzymywał go jeszcze wzgląd na opinię publiczną, obałamnconą przez te „głupie gazeciska”, które robiły ze zmarłej jakąś bohaterkę, filantropkę, obywatelkę. Tak, łatwo jej było cudzym kosztem rozporządzać się i obdarowywać ogół z uszczerbkiem familii!… Szubowie nie byli nigdy egoistami, jak zapewniał w ferworze Wenus, nie myśleli też sami upominać się o swoją krzywdę, ale w imieniu całej pominiętej rodziny, nawet tej w dalszej linii. Tak, Bogiem a prawdą, jeżeli chodziło o sprawiedliwość, to i Phalernowie słuszną mieli pretensyę, i Orszowie mogliby się uważać za pokrzywdzonych, z wyjątkiem tego „czarnego dyabła”, Lolusi, razem z jej niedźwiedziem dziadkiem – (Lolusia otrzymała piętnaście tysięcy, Bóg raczy wiedzieć, dlaczego?!…) – i Dranieccy, którzy byli przecież ciotecznem rodzeństwem Omylińskich, i Plackowscy, chociaż zeszli dawno na psy i nie bardzo zasługiwali, aby o nich pamiętano, i Szyrmowie, co znowu stanowili uboższą gałąź Krokowskich – i jeszczeby się znalazło więcej takich, mających prawo do spadku po nieboszczce. Szuba wertował całą genealogię i przypominał sobie teraz osobistości, o których istnieniu pół roku temu ani pamiętał, ani wiedziećby nie chciał, – ale dziś potrzeba było skupić jak najwięcej sprzymierzeńców, którzyby wspólnemi siłami przypuścili atak i taki krzywdzący najświętsze prawa rodziny zapis pomogli obalić. Baron nie podzielał wprawdzie jego zdania i obruszał się na to, że rozmazuje całą sprawę. Do Stasia mówił też niejednokrotnie – (młodego Szubę nazywał bowiem poufale Stasiem od pewnego czasu, w dowód sympatyi i zażyłości): – Przyznam się panu, że nie rozumiem, poco ten ojciec pański zbiera tę całą hołotę i organizuje jakiś pułk familijny!… potem rady sobie nie damy z nimi. Czyś pan widział tę jego listę?… tam już jest ze trzydzieści osób, a między niemi zbieranina ze wszystkich kątów. Wygrzebał skądciś jakieś wywłoki, urzędników, rządców, posesorów, – jest nawet podobno jakaś aktorka z prowincyi, która ma być powinowatą Oraylińskich. Na co to, do czego?… To tylko zagmatwa nam bardziej sprawę. Staś przyznawał słuszność baronowi, zwłaszcza od chwili, gdy otrzymał od kuzyna stare futro w podarunku, które kazał sobie przerobić i dodać do niego farbowany kołnierz, w którem paradował po mieście z miną tak dumną, jak gdyby całe życie chodził w sobolach. – Ach, z tym starym! – zżymał się i usta wykrzywiał – wlazła mu do głowy solidarność familijna i tylko kompromituje nas, ściągając takie figury. Chociaż… to może nie zaszkodzi, gdy będziemy mieli za sobą większą gromadę. – Na co? – przerwał mu baron, podnosząc z lekceważeniem ramiona. – No, zawsze… lepiej, że nie wystąpimy sami… z akcyą wobec tej głupiej opinii, która jest zdemoralizowaną krzykactwem naszej prasy i będzie się z początku oburzała… – Opinia!… opinia!… – z szyderczym uśmiechem powtórzył baron – pan jesteś dziennikarzem i wierzysz w naszą opinię? Opinia jest, jak echo; powtórzy to, co się jej powie dzisiaj, a o czem zapomni jutro, gdy ją zagłuszy inny głos. Trzeba tylko umieć ją suggestyonować odpowiednio. A zresztą, w tym wypadku, to nawet rzecz łatwiejsza, niż się zdaje. Staś głowę przechylił, nie podzielając widocznie poglądów barona. – Jesteś pan innego zdania, jak uważam? – zagadnął go baron. – W ogólności nie, ale w szczególności tak – odparł. – Opinia idzie na lep frazesów, lubi szumne hasła, jaskrawe efekta, a przyznać trzeba, że w tym wypadku będziemy mieli do czynienia z trudnościami, zanim się publiczność przekona, że za gorąco sprawę brała. Za dużo hałasu narobiło się z tym całym zapisem. Mogą się na nas rzucić, że powstajemy przeciw interesom ogółu, lub że szkodzimy sprawom publicznym. Trzeba ostrożnie, powoli, z rozmysłem działać. – To też tak robimy, cóż pan chcesz?… wpierw próbujemy z Krokowskim; może się tego starego maniaka da przekonać, że jego utopie pro publico bono w rzeczywistości funta kłaków nie warte. W tem miejscu baron głowę podniósł, wyprostował się i rezonować zaczął tonem głębokiego przejęcia się: – Ja, drogi panie, nie chwalę się, bo nie lubię mówić o sobie, ale jeśli chodzi o uczucia obywatelskie, to mam je wyrobione wieloletniem przekonaniem, obserwacją i rozwagą. Mógłbym moje wyznanie wiary złożyć w każdej chwili na publicznym rynku i choć wiem, że nie byłoby ono popularne – mniejsza o to!… nie dbałem nigdy o popularność – nie zawahałbym się wypowiedzieć, ze jestem zwolennikiem trzeźwego rozsądku i praktyczności. Otóż trzeźwy rozsądek nakazuje mi przedewszystkiem bronić własności i egzystencyi rodziny, nie szukać jakichś urojonych, idealistycznych celów, nie ryzykować na nie fortuny, zbieranej z trudem w znoju i pracy całych pokoleń. To są faramuszki, na które się zdobywają babskie przewrócone głowy, albo mózgi narwanych, niedoświadczonych ideologów, jak nieboszczka Krokowska i jej szanowny doradca, pan doktor Pniak. Ja z tego stanowiska, drogi panie, występuję jedynie przeciw takiemu testamentowi, choć mnie głupia opinia krzykaczy posądzić może o cele osobiste. Pluję na taką opinię!… ot, tak!…. Przerwał sobie, aby czynnie poprzeć swoje wyniosłe słowa i splunął rzeczywiście. – Mam swoje zasady i według nich postępuję, a w danym razie – dokończył – wytlómaczę się z tego i przekonam, że baron Phalern nie dla marnego grosza obala zapisy na mrzonki przeznaczone. Zwrócił się nagle do Szuby i wypadając nierozważnie z tonu, dodał: – Ot, widzisz pan, z tego punktu powinieneś sprawę traktować i puścić kiedy jaki artykulik, na tym temacie osnuty!… Toby było dobre. – Tak, to doskonałe! to wyborne! – udając, że się zapala i przejmuje poddaną sobie ideą, przytakiwał zręczny karyerowicz, ale w głębi duszy ukrywał inne przekonanie; za sprytny był, ażeby się nie poznać na rzeczywistej wartości tych zasad, wygłaszanych z pyszałkowatą frazeologią przez barona Phalerna. Nie chciał się jednak zdradzać przed nim, że go przejrzał już na wylot, więc odgrywał w swoim rodzaju komedyę łatwowierności i entuzyazmu, zacierając ręce i poprawiając włosy energicznym ruchem, jak gdyby się czuł ożywiony, zelektryzowany tymi poglądami i podzielał w zupełności zdanie barona. – Świetne, świetne rozumowanie!… – wołał – ja palnę cały szereg artykułów w tej kwestyi, pod tytułem: „Nie łudźmy się”, albo „Marnotrawstwo filantropii”, albo coś w tym rodzaju. Wyjmował notatnik i szybko kreślił w nim pojedyncze wyrazy, robił jakieś znaki, udawał, że ma głowę przepełniony pomysłami, które zrodziły się z zasiewu barona; żegnał się i spieszył do redakcyi, aby wylać to całe morze społeczno-ekonomicznych rozumowań, jakby się obawiał, że go opuści natchnienie i zmarnuje tak ważną chwilę. Do wydrukowania jednak zapowiadanych artykułów jakoś nie dochodziło; zadanie było zbyt trudne jeszcze dla Szuby, który instynktownie czuł, że z motyką nie wypada porywać się na słońce. Odkładał to ciągle pod rozmaitymi pozorami na później, a tymczasem puszczał tylko małe szmermele przed stanowczym atakiem. Brakowało mu moralnej pomocy Włodzińskiego, który od kilku tygodni był niewidzialnym i niewiadomo było, co się z nim działo; nie pokazywał się ani w redakcyach, ani na czarnej kawie, ani na pilznerze w swej ulubionej knajpce, gdzie go dawniej na pewno spotkać można było co wieczór. Drzwi jego mieszkania bywały zamknięte, a stróż domu utrzymywał, że ten pan z drugiego piętra wyjechał, ale nie umiał objaśnić, dokąd. Widziano go któregoś dnia z Pniakiem w doróżce, jadącego przez Krakowskie-Przedmieście, co Szubę zaniepokoiło, gdy się o tem dowiedział. Byłby się jednak zadziwił i zaniepokoił jeszcze bardziej, gdyby znał był prawdziwą przyczynę tego tajemniczego znikania Włodzińskiego z Warszawy. Nikt nie przypuszczał, że wyjeżdża on tak często do Omylina i korzysta tam z gościnności Krokowskiego, który przyszedłszy do zdrowia, dziwnie polubił jego towarzystwo i znajdował upodobanie w tym wykolejonym oryginale. Dalekie kuzynowstwo z nieboszczką nadawało mu pewne prawa należenia do najbliższego otoczenia wdowca, a chociaż pobyt na wsi w tej żałobnej samotni głuchego pałacu w zimowej porze nie bardzo przypadał do smaku i usposobienia Włodzińskienm, miał jednak inny powód, czysto osobistej natury, który go do Omylina ciągnął i w nim zatrzymywał. W pobliskiej Żołędziówce bowiem bawiła Leosia, postanowiwszy całą zimę spędzić na wsi, byle nie zostawać pod jednym dachem z ojcem; uparła się i postawiła na swojem, a wszelkie perswazye matki i rodzeństwa zamiast zmniejszyć, zwiększały tylko jej upór. – Jesteś niepoprawna! – powtarzała jej baronowa – doprowadzisz do tego, że cię ojciec wydziedziczy… Rozdrażniasz go tylko coraz bardziej swojem postępowaniem. Ostrzegam cię, nie doprowadzaj do ostateczności. – Bo co?… – pytała wyzywająco zacięta dziewczyna. – Bo to się źle skończyć może!… – Dla mnie?… wątpię. Jestem przygotowaną na wszystko. Nie dam się dłużej tyranizować… Papa może się mnie wyrzec, może mnie wydziedziczyć, ale mojej woli nie złamie i upokarzać mnie więcej nie będzie. Bladła, oczy jej się iskrzyły, a usta zwężały wyrazem tłumionego gniewu i zaciętości, gdy to mówiła. – Moje dziecko, moje dziecko! nie zastanawiasz się nad tem, co mówisz! – płaczliwym głosem reflektowała ją matka. – Cóż zrobisz, jeśli ojciec… znasz go, że jest stanowczy i surowy!… – Znam – odpowiadała krótko – ale papa zna mnie także i wie, że drażnić mnie również niebezpiecznie… Najlepiej też zostawić mi spokój i nie zmuszać do niczego, jeżeli chcecie, aby nasze sprawy rodzinne pozostały dla świata tajemnicą i nie doprowadziły do skandalu… – Skandalu!?… Leosiu, bój się Boga, co ty mówisz!…– rozpaczliwie wołała baronowa, chwytając się za głowę. Miłosierna i wystraszona mina matki nie wzruszała jednak córki. Postępowanie ojca z nią od dzieciństwa zatłumiło w niej głębsze i subtelniejsze uczucia rodzinne; zdobywszy się raz na odwagę buntu przeciw tej władzy, która ją uciemiężała, nie dawała się ugiąć i nawrócić do pokory, która była tylko maską i złudnym pozorem w stosunku jej z rodziną. – Jesteś waryatka! – konkludowała baronowa, nie umiejąc sobie poradzić z nią i odjeżdżała znowu z niczem do Warszawy, zostawiając córkę w Żołędziówce. Wystraszona była jej pogróżką i onieśmielona stanowczością własnego dziecka, nad którem nie umiała zdobyć sobie należnej przewagi i wpływu, zahukana sama przez męża i pozbawiona przez niego tej godności, jaką powinna była zachować w rodzinie. Jedynym obcym człowiekiem, którego w Żołędziówce widywała Leosia, był Włodziński, o ile przebywał w Omylinie od czasu przeniesienia się baronówny z Warszawy. Od czasu owej rozmowy przed pogrzebem w omylińskim parku, wytworzył się między nimi stosunek, który na pozór miał cechy tylko zażyłej i życzliwej znajomości, a jednak pokrywał głębsze uczucia, których jedno i drugie nie byłoby umiało sobie należycie określić i wytłumaczyć. Coś ich oboje pociągało ku sobie, nie zbliżając; ani na krok więcej, jak wówczas, gdy po dłuższej przerwie po raz pierwszy zetknęli się ze sobą. On widocznie lgnął do niej i szukał jej towarzystwa w tych wyjątkowych warunkach, w których jego odwiedziny nie bardzo mogły być uważane za stosowne; ona zaś pociągała go i zapraszała serdecznie, potrzebując choć jednej duszy dla siebie w tej dobrowolnej samotności, na którą się skazywała. Rozmowy z nim nabrały dla niej szczególniejszego uroku; rozpowiadała mu o wszystkiem, co się jej stosunków i wewnętrznego życia dotyczyło, nie ukrywała niczego, była tak szczerą, jak przed nikim dotychczas i uczyniła go powiernikiem swoich myśli i swego serca. – Wie pan – mówiła raz do niego – że ja sama nie umiem sobie wytłumaczyć wpływu, jaki pańska obecność na mnie wywiera; zdaje mi się, że się rozbudza we mnie jakaś druga istota, lepsza, poczciwsza, rozumniejsza nawet od tej pierwszej, która żyje z mamą, papą, Niną, Jędrusiem i całym światem. Mam takie uczucie, jak gdybym dopiero przy panu bywała sobą, a przy wszystkich innych grała komedyę, tylko nie wtedy, kiedy mnie podrażnia i kiedy jestem złą, bo ja nie zawsze jestem dobrą, wiem o tem, ale cóż zrobię, kiedy złą być muszę!… Tak mnie już wychowali i taką mnie zrobili. Włodziński wpatrywał się w nią podczas takich rozmów i rozmyślał, uśmiechając się niekiedy z zadowoleniem. – Znaczyłoby to – odrzekł jej – że pani przy mnie duszy przybywa i gdybym przy wszystkich moich wadach był jeszcze zarozumiałym, to patrzałbym na siebie z dumą. Całe szczęście jeszcze, że tak mało o sobie trzymam. – Może być – zauważyła po chwili namysłu – nie zapieram się tego: może mi i duszy przybywa chwilami, bo jej także ubywa kiedyindziej. Zawsze mi się zdawało, że ludzie są, jak książki dla mnie; jednych się nawet do rąk nie bierze i tytułu nawet nie przeczyta, drugie się tylko przerzuca, a od innych oderwać się nie można. I co więcej, są takie, przy których się zdaje, że się je kiedyś już przeczytało i znalazło w nich tyle własnych myśli!… – Kiedy ja jestem książką bez tytułu, z wydartemi kartkami i bez ostatnich rozdziałów – wtrącił z ironią – zdefektowany egzemplarz, któregoby nawet antykwaryusz nie kupił. – Po co się pan sam obmawiasz? – Bo siebie przeczytałem całego i znam się, jak stary kalendarz!… – W takim razie dlaczego pan jesteś dla mnie tą zajmującą książką, z którą mi tak dobrze?… Uśmiechnął się jakoś dziwnie i oczy spuścił, miał widocznie ochotę podać jej rękę i złożyć na niej pocałunek zamiast odpowiedzi, ale powstrzymał ten instynktowny ruch z tem samem onieśmieleniem, jakiego doznawał zawsze w jej obecności, pomimo pozornej w obcowaniu z nią swobody. Ale w sercu jego zbudziło się coś w rodzaju wdzięczności za te słowa; uważał się za dekadenta, za żużel wypalony i bezużyteczny w życiu, stracił wiarę w samego siebie, a ona bez pochlebstwa, szczerze i dobrodusznie mówiła mu, że chyba tak źle jeszcze z nim nie jest. W takich chwilach jednak poważniał i smutnie zwieszał głowę, jakby mu się żal robiło tej zmarnowanej przeszłości, w której roztrwonił cały kapitał życia i zgodził się dobrowolnie na bankructwo. Przeczuwał może, że tą resztką, która mu pozostała, nie potrafii się już odbić i stanąć znowu na dawnych nogach. Sprawiało mu to jednak jakąś ulgę i zadowolenie, że w towarzystwie Leosi odnajdował resztki samego siebie, które ona oceniała nie ilościowo, ale gatunkowo, jak owe opiłki złota, co złotem jednak być nie przestały. I jemu jakoś lepiej było w tych chwilach z nią razem spędzanych i jemu się wydawało, że mu duszy przybywa, a raczej, że mu cząstka duszy powraca przy niej. Wogóle pobyt w Omylinie wywierał na niego nader korzystny wpływ. Od trzech miesięcy nie zaglądnął nawet do kieliszka i zwalczał w sobie nałóg, który go jak fatalność prześladował. Obcowanie z Pniakiem, z którym się zbliżył i zaprzyjaźnił jakoś bardzo szybko, podziałało również dobrze na niego. Z początku przypatrywał mu się i badał go tylko, ale potem przylgnął do niego i powiedział mu kiedyś: – Pan, panie doktorze, podobasz mi się, bo w panu jest, panie, twardy kark, a na karku głowa. Nieboszczka miała dobry nos, że sobie pana wybrała na swoją pośmiertną prawicę!… Pniak zaś poznał się na nim odrazu i nieprzystępny łatwo dla obcych, poczuł dla niego sympatyę i szacunek dla jego inteligencyi; ujmował go nadto jego dowcip i oryginalny pogląd na wszystko, a zwłaszcza szczerość i prawość tej natury, spękanej i rozbitej. Patrzał na niego nadto, jako na ciekawy okaz patologiczny i podjął się nawet leczyć go, o ile to było możliwem. Włodziński jednak śmiał się z tego, mówiąc z ironią: – Daj pan pokój, panie, ja nie chcę być drutowanym garnkiem, wolę już pozostać całym czerepem. Trzy razy w tygodniu, a czasem i częściej wyjeżdżał z nim do cukrowni, która o małej pół milki leżała tylko od Żołędziówki i wtedy korzystał ze sposobności, aby odwiedzać Leosię. Doktor dorozumiewał się przyczyny tych częstych wizyt u baronówny, ale dyskretnie nie poruszał tego przedmiotu. Włodziński wszelako znając jego usposobienie dla Phalernów, sam skierował kiedyś rozmowę na ten temat i rzekł: – Pana to musi dziwić, że ja korzystając z gościny w Omylinie, jeżdżę tak często do Żołędziówki?… co?… dziwi pana?… Pniak odwrócił głowę i wymijającą dał odpowiedź. – Daj pan pokój, panie, nie zaprzeczaj – przerwał mu ze śmiechem – dziwisz się i basta; ale ja panu powiem, ja tam mam także moją pacyentkę, albo doktora, jak pan chcesz i jeżdżę na konsultacyę, tak, jak pan do swojej cukrowni. Barona nazywał ironicznie „panem na wielkich i małych Żołędziach”, utrzymując, że trudnoby było odpowiedniejszej znaleźć dla niego posiadłości. – To, panie, jest swojska świnia, która udaje dzika – wyraził się raz o nim krótko a dosadnie wobec Pniaka. Na Krakowskiego patrzał z politowaniem i z tym jakimś szacunkiem, który się instynktownie uczuwa dla wielkich smutków i bólów.\nSzubrawcy T. 2 : powieść.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Szubrawcy_T__2___powiesc_-ebookRO/p02025486i020" target="_blank" title="Szubrawcy T. 2 : powieść. [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szubrawcy T. 2 : powieść. [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


POLACY Z BRĄZOWYM MEDALEM MISTRZOSTW ŚWIATA! - www.skijumper.pl\nPOLACY Z BRĄZOWYM MEDALEM MISTRZOSTW ŚWIATA!\nPo niezwykle emocjonującej rywalizacji na skoczni do lotów narciarskich w Oberstdorfie, reprezentacja Polski zdobyła brązowy medal Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich! Złoto wywalczyła reprezentacja Norwegii.\nOstatni dzień zmagań w Oberstdorfie przyniósł najspokojniejsze warunki. Rywalizację rozpoczęto z 23. belki startowej. W rozegraniu konkursu drużynowego nie przeszkadzał wiatr, który większości zawodnikom wiał lekko w plecy. Pierwszą serię zdominowała reprezentacja Norwegii, która o 41,5 pkt wyprzedzała drugą Słowenię. Trzecie miejsce zajmowali Niemcy, z przewagą jedynie 0,4 pkt nad Biało-Czerwonymi. Indywidualnie, najwyższe noty uzyskali Daniel Andre Tande oraz Andreas Stjernen.\nPo czterech finałowych skokach, reprezentacja Polski w składzie: Piotr Żyła, Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch, zakończyła zmagania podczas Mistrzostw Świata w Lotach na trzeciej pozycji! Tym samym, zdobyła brązowy medal! Jest to pierwszy krążek Biało-Czerwonych, wywalczony podczas rywalizacji drużynowej, na tego typu imprezie! Pewnie, z przewagą 46,4 punktów, złoto zdobyli reprezentanci Norwegii, w składzie: Robert Johansson, Andreas Stjernen, Johann Andre Forfang, Daniel Andre Tande. Na drugim stopniu podium uplasowała się reprezentacja Słowenii.\nA już w najbliższy piątek początek wielkiego, trzydniowego, narodowego święta! Odbędą się wówczas kwalifikacje do konkursu indywidualnego w Zakopanem! Podczas narciarskiego weekendu w stolicy polskich gór, odbędą się zawody drużynowe oraz indywidualne. Do zobaczenia pod skocznią oraz przed telewizorami!\nPrevious KAMIL STOCH WICEMISTRZEM ŚWIATA W LOTACH NARCIARSKICH!\nNext Kamil Stoch triumfuje w kwalifikacjach do niedzielnego konkursu w Zakopanem!


Rodowicz, Kozidrak i Górniak gwiazdami "Top Trendy 2012" | Party.pl\nSopot Top Trendy Festiwal 2012 zbliża się wielkimi krokami. Już za kilkanaście dni w dniach 25-27 maja odbędzie się jedno z najważniejszych wydarzeń muzycznych w kraju. Na wyjątkowy, jubileuszowy koncert w Sopocie przyjedzie tłum największych gwiazd polskiego show-biznesu. Z okazji 10-lecia festiwalu organizatorzy zaprosili m.in. Marylę Rodowicz, Edytę Górniak, zespół Bajm, Kamila Bednarka i wiele, wiele innych.\nPierwszego dnia (25 maja) odbędzie się wielki koncert TOP w którym wystąpią takie gwiazdy jak: Ewa Farna, Anna Maria Jopek, Yugopolis, Stanisław Soyka, Sylwia Grzeszczak, Maciej Maleńczuk, Zakopower i Kamil Bednarek. W drugiej części wieczoru z okazji 40-lecia piosenki "Małgośka" usłyszymy największe przeboje Maryli Rodowicz. Po zakończeniu występów wielkiej gwiazdy na scenie pojawi się zespół Bajm, który uczci 35-lecie swojej działalności! Okazuje się, że podczas tegorocznego festiwalu po raz pierwszy zostaną wręczone nagrody za "Cyfrowy Przebój Roku 2011". Nagrodę w tej kategorii odbiorą muzycy z zespołu Blue Cafe. To właśnie ich przebój "Buena" był najczęściej ściągany z internetu lub telefonów. Pierwszy dzień imprezy poprowadzą Paulina Sykut i Maciej Rock.\nDrugiego dnia (26 maja) swoje umiejętności zaprezentują finaliści konkursu "Trendy". Po zakończeniu konkursu przed zgromadzoną publicznością wystąpią muzycy z zespołu Lady Pank, którzy w tym roku obchodzą 30-lecie pracy na scenie. Jubileusz poprowadzi Maciej Dowbor. Z okazji 10-lecia festiwalu organizatorzy zorganizowali również specjalny koncert, na który zaproszono największe gwiazdy jakie mogliśmy usłyszeć w poprzednich edycjach. Na scenie pojawią się m.in. Ich Troje, Agnieszka Chylińska, Edyta Górniak i Afromental.\nTrzeciego dnia (27 maja) odbędzie się Sopocka Noc Kabaretowa podczas której wystąpią m.in. Kabaret Ani Mru Mru, Jerzy Kryszak, Neonówka oraz Cezary Pazura, który razem z Marcinem Wójcikiem poprowadzi imprezę.\nWygląda więc na to, że Sopot Top Trendy 2012 po raz kolejny będzie jednym z najważniejszych imprez z kraju. Zastanawiamy się jedynie, czemu na festiwalu zabraknie Dody, której ostatnia płyta w minionym roku pokryła się platyną...\nWięcej na temat Maryla Rodowicz Beata Kozidrak Edyta Górniak


Sanatorium Żyrosławice, Uzdrowisko - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nSanatoria, uzdrowiska w Żyrosławicach województwo kujawsko-pomorskie, powiat inowrocławski\nZnaleziono 20 ofert noclegowych (0 w Żyrosławicach oraz 20 w okolicy)\nSanatoria, uzdrowiska w miejscowości Żyrosławice. Porównaj możliwość zakwaterowania w Żyrosławicach w zależności od standardu oraz ceny. Żyrosławice, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Żyrosławicach:


Promowanie odporności w dzieciństwie i i jego znaczenie - Jesteś Mamą\nAby promować odporność, ważna jest wiedza na ten temat. A jeśli zaczniesz promować te cechy od dzieciństwa, korzyści będą większe.\nOdporność to zdolność wielu ludzi do przezwyciężania trudnych sytuacji. Nawet jeśli ludzie mogą doświadczać trudności, są zdrowi psychicznie i nadal idą naprzód. Dlatego tak ważne jest promowanie odporności w dzieciństwie. Dowiedz się więcej na ten temat z naszego dzisiejszego artykułu!\nOdporność jako proces\nOdporność to proces zdrowego i dynamicznego rozwoju człowieka. W tym procesie osobowość i środowisko wzajemnie na siebie oddziałują.\nZ punktu widzenia fizyki sprężystość to zdolność materiałów do odzyskania swoich rozmiarów, gdy napotkają zewnętrzne naciski i siły. W medycynie termin jest używany do wyrażania zdolności do opierania się i stania się twardym w obliczu krytycznych sytuacji. Ale potocznie określamy to po prostu mianem odporności.\nPromowanie odporności: ważne pytanie\nDlaczego niektórzy ludzie pokonują trudne sytuacje bez wysiłku, podczas gdy inni po prostu się poddają? Czy odpowiedzią jest ich odporność? Tak, to prawda. Właśnie dlatego tak bardzo ważne jest promowanie odporności w dzieciństwie.\nPojęcie odporności przeszło przez różne etapy i ma zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Ci, którzy sprzeciwiają się tej koncepcji, twierdzą, że zamiast przygotowywać ludzi do stawienia czoła takim sytuacjom, powinniśmy starać się ograniczać ewentualne problemy.\nJednak w medycynie lepiej nie myśleć w kategoriach czarno-białych. Zawsze lepiej jest uwzględnić szare kolory z różnych perspektyw.\nCharakterystyka osoby o wysokiej odporności\nPozytywne nastawienie i pewność siebie.\nCzy promowanie odporności jest trudne?\nSpróbujmy skupić się na ostatniej z wymienionych cech: pozytywnym nastawieniu i pewności siebie. Czy zawsze można to utrzymać?\nKsiążka “Eksploracja umysłu” opisuje pozytywne nastawienie jako:\n„To nie tylko etykietka. To nie jest chwytliwe sformułowanie, które można znaleźć w wielu postach na platformach mediów społecznościowych. Pozytywne nastawienie do życia to konieczność. Jednak wszyscy wiemy, że czasami nie jest to łatwe i trudne czasy mogą nadejść nieoczekiwanie. Dlatego promowanie odporności jest tak ważne.”\nNaukowcy z Hiszpańskiego Towarzystwa Pediatrycznego twierdzą, że następujące elementy promują odporność:\n„Ludzie chronią się za pomocą różnych umiejętności, takich jak wyczuwanie, że dzieje się coś złego. Następnie starają się znaleźć rozwiązanie. Są realistami i nie zaprzeczają dowodom ani nie odrzucają złych wieści”.\n„Opowiadanie, pisanie (własna autobiografia) i dzielenie się problemami poprawia umiejętność stawiania im czoła”.\n„Idziemy dalej. Kładziemy kres problemom i pozwalamy, by ten zły dla nas czas minął”.\n„Poczucie humoru. Bo pomaga oddzielić się od bólu, strachu i niepokoju”.\nWedług Amerykańskiej Akademii Pediatrii nie da się ochronić dzieci przed życiowymi wzlotami i upadkami:\n„Możliwe jest wychowywanie dzieci zdolnych do adaptacji i pokonywania trudnych sytuacji. Ponadto możemy zapewnić im niezbędne narzędzia do stawienia czoła ewentualnym wyzwaniom, jakie mogą napotkać w okresie dojrzewania i dorosłości”.\n„Pomimo wszystkich naszych wysiłków nie możemy uniknąć przeciwności losu ani codziennych napięć. Jednak możemy nauczyć się być bardziej optymistycznym, zmieniając sposób myślenia o wyzwaniach i niepowodzeniach”.\nPodsumowując, promowanie odporności w dzieciństwie jest bardzo ważne. Niezwykle ważne jest więc to, by wziąć tylko dobre części tej koncepcji i odłożyć na bok te kontrowersyjne. Nawet jeśli przezwyciężenie przeciwności losu nie zawsze jest możliwe, odporność może być istotnym elementem, który nam w tym pomoże.\nCechy charakteru i praca nad własnymi mocnymi stronami już od wczesnego dzieciństwa pomogą dzieciom cieszyć się pozytywnymi aspektami życia


Pliva – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTen artykuł dotyczy przedsiębiorstwa farmaceutycznego. Zobacz też: Pliva (rzeka).\nPrezes Željko Čović\nPliva – chorwackie przedsiębiorstwo farmaceutyczne z główną siedzibą w Zagrzebiu.\nPrzedsiębiorstwo zostało utworzone w 1921 roku w Karlovacu, początkowo pod nazwą Kaštel. W 1935 roku pracował w nim Vladimir Prelog, którego badania nad alkaloidami, doprowadziły do wprowadzenia na rynek Streptazolu, pierwszego leku sulfonamidyowego.\nW 1980 kierowana przez Slobodana Đokicia grupa badaczy z laboratorium Plivy uzyskała i opatentowała azytromycynę. Na podstawie umowy licencyjnej z firmą Pfizer (której badacze również uzyskali ten związek), Pliva uzyskała wyłączność na sprzedaż tego antybiotyku (pod nazwą handlową Sumamed) w Europie Srodkowej i Wschodniej, podczas gdy jego odpowiednik Zithromax, produkowany przez Pfizer był sprzedawany w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej.\nW latach 90. XX wieku firma dokonała szeregu akwizycji, kupując m.in. Krakowskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa w Krakowie. Zakupiona w 1997 roku firma od 1998 zmieniła nazwę na Pliva Kraków. Krakowski zakład specjalizuje się w lekach bezreceptowych, wśród jego produktów znajduje się Aviomarin (tabletki dimenhydrynatu), Flegamina (preparat bromheksyny), preparaty wapniowe i witaminowe.\nW 2006 roku Plivę przejął amerykański koncern Barr Pharmaceuticals, należący od grudnia 2008 r. do izraelskiej firmy Teva.


SŁOWO WIARY- Blog Bolesława Paliwody: Panie otwórz oczy mojego serca\nAutor: SŁOWO WIARY o 14:21\nAnonimowy 14 listopada 2009 15:04\nJa też mam wrażenie, że Kościół jest w złym stanie. I wydaje mi się, ze ciągle chodzi o fundamenty - miłość, sprawiedliwość itd.. Często jest tyle słów- może niepotrzebnych słów. Gdy te słowa opadną?- co tak naprawdę zostaje- czy jest prawda i miłość- czy to wszystko była tylko jakaś nabudowa, "wydmuszka"? Czy mam miłość dla mojego przyjaciela z Kościoła? itd.. Bóg jest wszędzie jest ponad sterotypami które tkwią w naszych umysłach, jest ponad nauczaniem wszystkich Kościołów- On sam wie gdzie jest prawda, miłość gdzie jest pokora- i wydaje mi się, że te miejsca Jego przyciągają


Przepis na pasta paprykowa - Gwiazdywkuchni.pl\nPrzepis na Pasta paprykowa\nczerwona papryka 3 sztuki\nostra papryczka 1/6 sztuki\nJak zrobić Pasta paprykowa?\nWszystkie warzywa należy umyć, a następnie pokroić i wymieszać je z przyprawami. Przełożyć do garnka i gotować około 1 godziny bez pokrywki, dość często należy je mieszać, aby nie przywarły. Całość należy po ugotowaniu przestudzić i zmiksować na jednolitą masę. W wyparzone słoiczki należy nakładać pastę, zakręcać i pasteryzować około 10 minut.\nDo przepisu na: Pasta paprykowa


Notice: Undefined variable: starsze in /home/platne/serwer14705/public_html/dobry-lokal-na-wesele.szczecin.pl/Controller/multisite/tag/tag.php on line 48\nNotice: Undefined variable: nowsze in /home/platne/serwer14705/public_html/dobry-lokal-na-wesele.szczecin.pl/Controller/multisite/tag/tag.php on line 51\nLista wpisów w problematyce śląsk w dziale O prawie - http://o-prawie.dobry-lokal-na-wesele.szczecin.pl/\nLista wpisów w problematyce śląsk w dziale O prawie\nTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uzyskać porady prawne\nradcy prawni Katowice Wizyta u prawnika pozwala zaoszczędzić zarównoKonsultacja z prawnikiem może nie tylko rozwiązać wiele problemów, które już wynikły, ale i nie dopuścić do ich pojawienia się w przyszłości - wszak lepiej dmuchać na zimne. Wszyscy wiedzą, że nie czytaj tu\nDodane: 00:28 26. 05. 2020\nradcy prawni Katowice Realne koszty studiów prawniczych Czy bezpłatna nauka w Polsce to fakt, czy też może mit? Rozważymy to na przykładzie studiów prawniczych. Owszem, znaczna większość uczelni w Polsce, które mają w swojej ofercie prawo, to uczelnie darmowe. Są doczytaj więcej\nDodane: 15:27 27. 04. 2019\nkancelaria prawnicza Katowice Prawo – jak dostać się na studia? W tekście tym zastanowimy się nad tym, jak można w dzisiejszych czasach zostać prawnikiem. Co trzeba uczynić żeby spełnić to swoje marzenie i być członkiem elitarnego prawniczego zawodu. Jak wynika z sprawdź\nDodane: 11:08 25. 04. 2019\nradca prawny Katowice Jak przebiega rozprawa w sądzie? W tekście owym poruszamy temat zachowania na sali sadowej. Wynika to z faktu powszechnej niewiedzy na ten temat, która to może przerodzić się nie tylko w wyrzucenie z sali sądowej, ale także w liczne konsekwen wszystko\nDodane: 04:02 24. 04. 2019\nkancelaria prawna Katowice Co trzeba zrobić żeby zostać prawnikiem? Jak dostać się na studia prawnicze? Jak wygląda ścieżka rozwoju prowadząca do osiągnięcia sukcesu w tej tematyce? Sprawa jest dość skomplikowana, a przede wszystkim wieloletnia. Pierwszym etapem j zobacz pozostałą część\nDodane: 19:37 18. 04. 2019\nkancelaria radców prawnych Katowice Czy każdy może zostać prawnikiem? Przeciwwskazania do zawodu prawnika to temat bardzo rozległy, który dla wielu kojarzy się tylko i wyłącznie na przykład z przeciwwskazaniem w postaci odbywania kary w więzieniu. A to nie do końc czytaj dalej\nDodane: 17:40 16. 04. 2019\nkancelaria prawna Katowice Przeciwwskazania do zawodu prawnika Przeciwwskazania do zawodu prawnika to temat bardzo rozległy, który dla wielu kojarzy się tylko i wyłącznie na przykład z przeciwwskazaniem w postaci odbywania kary w więzieniu. A to nie do końca jest wszystko\nDodane: 18:37 09. 04. 2019\nprawnik Katowice Studia na prawie – czy warto? Osoba tuż po maturze z pewnością zastanawia się nad tym, jakie studia wybrać. Niestety jeśli dzieje się to właśnie już po maturze, to jest za późno na wybranie studiów prawniczych. Aby dostać się na prawo trzeba ideal dowiedz się więcej\nDodane: 04:01 04. 04. 2019\nradcy prawni Katowice O elitarności studiów prawniczych Elitarność studiów prawniczych zdaniem wielu skończyła się w momencie uwolnienia zawodu. Z chwilą, kiedy skończenie studiów oznaczało zostanie prawnikiem. Inna kwestia, że powstało także bardzo, ale to bardzo zobaczysz tutaj\nDodane: 10:13 03. 04. 2019\nkancelaria radcy Katowice Nowe prawo po transformacji ustrojowej Transformacja ustrojowa w Polsce spowodowała ogromne zmiany w naszym systemie prawnym. Wydaje się to bardzo oczywiste, że po zmianach na przełomie 1989 roku trzeba było w prawie zmienić wiele. I tak ciekawa historia\nDodane: 10:17 27. 03. 2019\nkancelaria radcy Katowice Marzy ci się kariera prawnika? Jeśli jesteś zainteresowany karierą prawnika i marzy ci się zostanie nim w przyszłości, to warto przeczytać tenże artykuł. Prawnik jest to zawód dużego zaufania publicznego. Jego działalność regulowana jest odkryj więcej\nDodane: 15:35 25. 03. 2019\nradcy prawni Katowice Polska – system prawny Prawo w Polsce zmieniało się szybko w ostatnich trzydziestu latach. Wynikało to z upadku w naszym kraju komunizmu, który przyniósł szereg różnego rodzaju skutków. Upadek komunizmu miał ogromny wpływ na kształt dzisiejsz pełen poradnik\nDodane: 09:48 24. 03. 2019\nkancelaria radców prawnych Katowice Polska – system prawny Prawo w Polsce zmieniało się szybko w ostatnich trzydziestu latach. Wynikało to z upadku w naszym kraju komunizmu, który przyniósł szereg różnego rodzaju skutków. Upadek komunizmu miał ogromny wpływ na ksz więcej porad tutaj\nDodane: 06:05 10. 02. 2019\nprawnik Katowice Wybierasz się do prawnika? Zobacz, co musisz wiedzieć Jeśli wybierasz się do prawnika, przeczytanie tego tekstu powinno być dla ciebie pomocne z wielu względów. Zacznijmy od tego, co warto wiedzieć przed wizytą u prawnika. Należy rzecz jasna zapoz więcej porad tutaj\nDodane: 08:30 09. 02. 2019\nCzy można prowadzić sprawy prawne po pracy?Jak rozwieść się w roku 2020?Lepsze sposoby jak znaleźć dobrego prawnikaTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uzyskać porady prawneSzukam informacji jak prowadzić sprawy prawneNawet Nie Myśl Aby znaleźć prawnika dla firm Zanim Nie Poznasz Tych 3 Sposobów.Jak zatrudnić adwokata - stawka godzinowaOto Plan Od A Do Z Aby Znaleźć Dobrego Prawnika W 10 DniCzy można zatrudnić adwokata rano?Czy lepiej zatrudnić adwokata w dzień czy w nocy?Czy wiesz jak zatrudnić adwokata żeby później tego nie żałować?Czy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?10 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby zatrudnić adwokataKto Jeszcze Chce zatrudnić adwokata?Oto Jak zatrudnić adwokata (i Jak Możesz To Skopiować)Czy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?Ciekawe kto może znaleźć prawnika dla firm?Ja Też Kiedyś Chciałem znaleźć dobrego prawnika. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOCzy ktoś może mi pomóc znaleźć odpowiedniego prawnika?To może Cię zainteresować. Jak Znaleźć Dobrego Prawnika profesjonalnieTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak uzyskać pomoć prawną (chyba, że Popełniasz Te 12 Największych Błędów)Indywidualna pomoc prawnikaKancelaria adwokacka w KatowicachInformacje o prawieJak szukamy prawnikówPomocna dłoń prawnikaAdwokackie faktyJak szukamy prawnikówPomocny adwokat dla firmCo warto wiedzieć o prawie\nKlienci indywidualni i biznesowi. Kilka faktówRadca prawny - kompetencje i obowiązkiPrawo a człowiekProfesjonaliści od prawaCzy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?Prawo w Polsce i nie tylkoPoradnik - jak korzystać z pomocy prawnej?Pomoc prawna w potrzebiePrawo w Polsce i nie tylkoTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uzyskać porady prawneDo obrony w sądzieEgzekwowanie prawa a sprawiedliwośćO adwokatach w KatowicachAdwokat KatowiceO adwokatach w KatowicachPrawo w praktyce - czyli z czym przychodzimy do adwokataArtykuł o prawie - kilka poradCzy lepiej zatrudnić adwokata w dzień czy w nocy?Prawo a człowiekCzy można zatrudnić adwokata rano?Indywidualna pomoc prawnikaKancelaria adwokacka w KatowicachKrótko i an temat: O prawie i adwokatachJak rozwieść się w roku 2020?Adwokackie faktyKilka faktów i mitów o prawiePomocna dłoń prawnikaKrótki informator o sprawach związanych z prawemCzy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?Radca prawy radzi - garść wskazówek\n© 2019 http://o-prawie.dobry-lokal-na-wesele.szczecin.pl/


Konkurs literacki - edycja sierpniowa - Maciej Bennewicz\nKonkurs literacki – edycja sierpniowa\n3 września 2012 • Maciej Bennewicz • Metafory, Refleksje\nDziękuję za nadesłane w sierpniu prace. Jak zwykle jury miało trudny wybór. Zwłaszcza, że jury uwielbia te magiczne chwile po przeczytaniu dzieł, kiedy pod ich wrażeniem pojawiają się odkrycia.\nPrzypominajcie sobie takie chwile, piszcie o nich. Zapraszam do edycji wrześniowej. I do nadsyłania Kołczołanów:)\nA teraz mam przyjemność ogłosić zwyciężynię edycji sierpniowej – Magdę.\nOto nadesłana przez Magdę historia:\nMaj. Późne popołudnie w nadmorskiej miejscowości. Po orzeźwiającym spacerze nad morzem wraz z mamą udajemy się do „centrum”. Po drodze kościół. Wchodzimy. Bogato zdobiony ołtarz. Mnóstwo figurek, rzeźb. Jak na maleńką mieścinę niezły barok- myślę. Chodzimy, oglądamy. Nagle moja towarzyszka jak zawsze rutynowo uklękła przed ołtarzem w celu odmówienia zdrowaśki. Normalna sytuacja?\nW tym właśnie momencie doznałam olśnienia i zadałam sobie pytania na które do dziś nie znalazłam odpowiedzi. Dlaczego zazwyczaj w kościele klękamy przed ołtarzem, krzyżem, rzeźbą czy obrazem Świętego? Przecież nie ma tam ani „świętych” prochów ani tym bardziej ciała. Krzyż, rzeźby zostały zrobione ze zwykłego surowca. Tak jak krzesło, stół i inne przedmioty codziennego użytku. Czy klękamy przed krzesłem? Nie. Jednak od najmłodszego mamy wpojone aby zachowywać się tak a nie inaczej. Pokolenie za pokoleniem zachowuje się tak samo. Jednak może warto nad tym pomyśleć? Zmusić się do refleksji?\nDlaczego tak mało jest osób, które modlą się w lesie, nad brzegiem morza, podczas wędrówki po górach? Takie widoki są rzadkością. Lecz gdy zdarzy mi się zobaczyć osobnika rozmawiającego wydawać by się mogło z powietrzem, wiem, że jest w innej rzeczywistości. Skupiony na dialogu z Nim nie recytuje wyuczonych formułek z dzieciństwa, których znaczenia nikt już dziś nie chce zgłębiać. Liczy się Ta rozmowa. Jest w niej miłość i wdzięczność. Brak zaś grzechów i pokuty. Bo za co? Jesteśmy tylko ludźmi. Każdy ma prawo popełniać błędy. A Bóg jest zawsze miłosierny.\nTamtego dnia wyszłam z przepełnionego przepychem kościoła i skierowałam się na wyludnioną plażę z szalejącym sztormem. Patrząc na ten cud natury poczułam, że On jest właśnie Tu. Jest morzem, piaskiem, lasem, które Sam stworzył.\n14 września 2012 at 08:51\nNawet nie zdajesz sobie sprawy ile ludzi, których mijasz na ulicy modli się. Ja często też, nie mam pobożnie złożonych rączek, szepcze sobie i większość ludzi ni reaguje, nie wie co robię :) Co do klękania – wchodząc do Kościoła klękamy, bo jest tam “ten opłatek”, którego uważamy za Jezusa – podczas mszy przeistoczenie. A jeśli widzisz kogoś modlącego się przed obrazem, to często pomaga nam po prostu trochę wyobrazić sobie całe to NIEBO, takie moje zdanie i aby mieć jakiś jeden konkretny punkt odniesienia.\nWiesz, jak to mój ksiądz mówił ( to co pisałaś, że On jest na plaży – zgadza sie, warto jednak pamiętać, że jest z nami w każdej sytuacji, podczaas picia piwa, palenia, oglądania tv, a nawet siedzenia na toalecie :D\n7 września 2012 at 22:29\nBóg jest i w kościele i wszędzie indziej. Stałe elementy mszy, które miały pomóc tylko wyłączają autentyczną modlitwę. Ale msza również ma znaczenie. Modlitwa, ofiarowywanie jej za innych. Zwracanie się do Trójcy, do Matki Bożej. Eklektyzm i droga na skróty bardzo zubaża. Nie uważam się za aż tak wytrwaną teologicznie chrześcijankę, ale dlatego ciągle czuję potrzebę, żeby wiedzieć i poznac więcej ten temat. Uszanowanie Tradycji, wrosłej w nią kultury ma ogromna wartość. Często w ramach uwalniania się od wszsytkich pęt wrzuca się Boga do szuflady – na dobre samopoczucie: tu trochę medytacji, tam trochę wróżb na szczęście, może różaniec gdy trwoga, bo mama odmawiała jak się gorzej działo. Nie chodzi o to, żeby nie klękać, ale żeby się obudzić i powiedzieć sobie dlaczego, po co, dlaczego w tym miejscu.\n4 września 2012 at 19:22\nPo przeczytaniu historii Magdy przypomniało mi się, że też miałam podobne doświadczenie wiele lat temu z tym, że rozciągnięte w czasie. Zaczęło się na pielgrzymce w Częstochowie i po miesiącu czy dwóch doszłam do podobnych wniosków co Magda. Pozdrawiam:)\n4 września 2012 at 16:34\nZawsze warto pomyśleć co się dla nas kryje za rzeczami robionymi automatycznie. Można wtedy zdefiniować swój własny głęboki sens rzeczom, które do tej pory “wypadało” i “należało”.\nA jak dobrze poszukać to oprócz szczytów pięknych gór Boga znaleźć można i w tym kościele ;).\n4 września 2012 at 10:58\nOtóż to! W 100 % się zgadzam! Gratuluję Magdo! :-)\n4 września 2012 at 08:51\nMentalnśc, ktora mamy od dziecinstwa przechodzi w zbieranie sakramentów.Pozniej jako dorosli poszukujemy sensu wiary. Dobrze jak na swojej drodze spotkamy autorytety.\n3 września 2012 at 22:30\nProszę jakie to ładne :-) I zgrabne, proste słowa i spokój, i harmonia przebija z treści tak, że sam Dilthey byłby zadowolony. Brawo sierpniowy autorze :)\n3 września 2012 at 19:16\nI tak trzymać :) Gratulacje:)


Policjanci przez kilometr ścigali go po lesie – Bochnia i Brzesko z bliska\nDodano 29 września 2020 08:52\nBocheńscy policjanci zatrzymali mężczyznę poszukiwanego do odbycia kary pozbawienia wolności. Zaskoczony mężczyzna, próbował uciec do lasu. Nie udało mu się jednak wymknąć stróżom prawa.\n– Zatrzymany to 31-letni mieszkaniec Bochni, znany policji z uwagi na kryminalną przeszłość. Liczne konflikty z prawem doprowadziły do tego, że Sąd Rejonowy w Brzesku orzekł wobec 31-latka karę pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy – wyjaśnia Łukasz Ostręga, rzecznik prasowy KPP w Bochni.\nMężczyzna jednak nie stawił się w określonym czasie do odbycia kary, w związku z czym sąd wydał nakaz zatrzymania i doprowadzenia mężczyzny do zakładu karnego.\nPolicjanci z bocheńskiej komendy zajmujący się poszukiwaniem osób ustalili, że ów mężczyzna może znajdować się na terenie jednej z dwóch wytypowanych miejscowości powiatu bocheńskiego.\nKilka dni temu. podczas patrolu Mikluszowic policjanci dostrzegli poszukiwanego w momencie kiedy ten wychodził z pobliskiego sklepu, gdzie kupował alkohol.\n31-latek widząc policjantów podjął próbę ucieczki do pobliskiego lasu, gdzie po niespełna kilometrowym biegu przez leśne zarośla został obezwładniony i zatrzymany przez policjantów wydziału kryminalnego.\nJak się wkrótce okazało, zatrzymany 31-latek tuż przed pościgiem kolejny raz złamał prawo, ze sklepu z którego wychodził skradł piwo.\nMężczyzna został doprowadzony do Komendy Powiatowej Policji w Bochni, skąd po wykonanych czynnościach został odwieziony do zakładu karnego.