Rover serii 200 – Wikipedja, wolna encyklopedia\nRover serii 200 – samohud osobowy klasy kompaktowej, a następnie klasy aut miejskih produkowany pżez brytyjską markę Rover w latah 1984 – 1999 oraz 1995 – 2005 jako Rover 25.\n3.2 Pierwszy lifting i zmiana nazwy\n3.3 Drugi lifting\n3.4 MG ZR\n3.5 Rover Streetwise\n3.6 Zakończenie produkcji\nRover serii 200 I\nZaprezentowany Czerwiec 1984\nPopżednik Triumph Acclaim\nNastępca Rover serii 200 II\nKonkurencja Ford Orion\nRover serii 200 I - tył\nRover serii 200 I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1984 roku.\nPierwszy Rover serii 200 zadebiutował w czerwcu 1984 roku. Samohud powstał w kooperacji z Hondą. Był bliźniaczą wersją Hondy Ballade II generacji, ktura z kolei dzieliła większość podzespołuw z Hondą Civic III generacji. Oba modele, Ballade jak i seria 200, były produkowane w jednej fabryce w angielskim Longbridge.\nAuto było oferowane z dwoma silnikami jako Rover 213 oraz 216. W pierwszej wersji był montowany pohodzący od Hondy silnik 1.3 12V o mocy 73 KM i maksymalnym momencie obrotowym na poziomie 105 Nm. W drugiej wersji montowano jednostkę własnej konstrukcji angielskiego koncernu Rover Group o pojemności 1.6, występującą w dwuh wariantah mocy: 83 KM i 129 Nm momentu obrotowego w wersji wyposażonej w gaźnik oraz 102 KM i 135 Nm w wersji z wtryskiem benzyny. Silniki te były łączone z 5-biegową pżekładnią manualną lub 3-biegowym automatem.\nSamohud występował tylko jako 4-dżwiowy sedan w sześciu wersjah wyposażeniowyh: Base (tylko 213), S, SE, SX, Vanden Plas oraz najbogatszej Vitesse (tylko 216).\nW 1987 roku pżeprowadzono facelifting modelu. Modyfikacje miały na celu upodobnienie serii 200 do nowo powstałego modelu serii 800. Zmieniono zdeżaki, grill oraz zmodyfikowano tył nadwozia, obniżając prug bagażnika oraz zmieniając tylne światła. Wiele zmian pojawiło się we wnętżu, odświeżono deskę rozdzielczą oraz wprowadzono nową kolorystykę.\nRover serii 200 mugł być dość bogato wyposażony, montowano między innymi elektryczne szyby pżednie, elektryczne lusterka, czy spryskiwacze reflektoruw, deska rozdzielcza często była wykańczana drewnem, a siedzenia pokrywane skużaną tapicerką.\nRover 213/216 pżekroczył pokładane w nim oczekiwania dotyczące spżedaży na brytyjskim rynku. Nie zajmował jednak najwyższyh pozycji w rankingah spżedaży, nie był w stanie zagrozić takim konkurentom jak Ford Escort, czy angielski Opel Kadett sedan, czyli Vauxhall Belmont.\nRover serii 200 II\nRover serii 200 II pżed liftingiem\nPopżednik Rover serii 200 I\nNastępca Rover serii 200 III\n4270 mm (coupé)\n1390 mm (kabriolet)\nLiczba miejsc 4, 5\nKonkurencja Opel Astra\nRover serii 200 II - tył\nRover serii 200 II w wersji tżydżwiowej\nRover serii 200 II Cabrio\nRover serii 200 II Coupe\nRover serii 200 II po liftingu\nRover serii 200 II - tył po liftingu\nRover serii 400 Kombi\nRover serii 200 II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1989 roku.\nNowy Rover serii 200, oznaczony nazwą kodową R8, pojawił się na rynku jesienią 1989 roku. Był to pierwszy samohud produkowany pżez sprywatyzowaną w 1988 roku firmę Rover Group. Podobnie jak popżednik został skonstruowany pży wspułpracy z Hondą. Bliźniaczym modelem Rovera 200 była Honda Concerto, ktura właśnie debiutowała na europejskim rynku. Oba auta były produkowane w fabryce Rovera w angielskim Longbridge. W pżeciwieństwie do Hondy Concerto Rover 200 był oferowany w sześciu wersjah nadwoziowyh (łącznie z Roverem 400 sedan i kombi).\nPoczątkowo dostępna była tylko jedna wersja nadwoziowa – 5-dżwiowy hathback. Był to pierwszy model, w kturym zastosowano nowy silnik Rovera serii K o pojemności 1.4, szesnastozaworowej głowicy i dwuh wałkah rozżądu wyposażony w jednopunktowy wtrysk paliwa (SPI). Była to bardzo nowoczesna jednostka, wykonana z aluminium. Silnik ten rozwijał moc 95 KM (90 z katalizatorem). Montowano także silnik o pojemności 1.6 pohodzący od Hondy. Był to ruwnież silnik szesnastozaworowy jednak z jednym wałkiem rozżądu i z wielopunktowym wtryskiem benzyny, jego moc wynosiła 116 KM (111 z katalizatorem). W puźniejszym okresie dołączyła jednostka Hondy 1.6 16V DOHC o mocy 130 KM (125 z katalizatorem). Była montowana w modelah 216 GTi.\nOd 1990 oferowano także Rovera serii 400, ktury był wersją sedan modelu 200. W 1994 roku pojawił się Rover 400 w wersji kombi nazwanej Tourer.\nW 1991 roku zaprezentowano 3-dżwiową wersję nadwoziową. Wprowadzono także słabszą odmianę silnika serii K, mianowicie silnik 1.4 8V SOHC o mocy 75 KM. W tym samym roku zaprezentowano także wersje 220 GTi z silnikiem Rovera serii M 2.0 16V DOHC o mocy 140 KM pohodzącym z Rovera 800. Rok puźniej silnik ten został zastąpiony pżez wywodzącą się z niego jednostkę serii T o tej samej pojemności i mocy 136 KM. Pod koniec 1992 roku pojawił się Rover 200 w wersji Coupé, dostępny był z tżema jednostkami napędowymi 1.6 16V SOHC 111 KM, 2.0 136 KM oraz 2.0 Turbo 200 KM. Doładowana jednostka 2.0 była dostępna także w 3-dżwiowej odmianie Rovera 200, wyprodukowano jednak ograniczoną liczbę egzemplaży z tym silnikiem. Także w 1992 roku zastąpiono silnik 1.4 16V jego zmodyfikowaną wersją z wielopunktowym wtryskiem benzyny (MPI), zaowocowało to wzrostem mocy do 103 KM.\nW 1993 roku pojawił się Rover serii 200 w wersji Cabrio ze składanym miękkim dahem oraz pałąkiem hroniącym pasażeruw w razie dahowania. Auto dostępne było tylko z silnikami 1.4 16V oraz 1.6 16V SOHC.\nRover 200 był dostępny także z silnikami wysokoprężnymi pohodzącymi z francuskiego koncernu PSA. Oferowano dwa silniki: pierwszy o pojemności 1.9 i mocy 67 KM, drugi, wyposażony w turbosprężarkę, o pojemności 1.8 i mocy 88 KM.\nNa rok 1994 pżeprowadzono facelifting wszystkih modeli serii 200. Zmieniono pżede wszystkim pżud pojazdu dodając hromowany grill oraz modyfikując maskę. Z tyłu pojawiły się nowe światła. Odświeżono także wnętże pojazdu.\nWszystkie jednostki napędowe były łączone fabrycznie z 5-biegową skżynią manualną. W pżypadku silnikuw Rovera o pojemności 1.4 (puźniej także 1.6) była to produkowana na licencji PSA skżynia R65, natomiast silniki Hondy (1.6) oraz Rovera (2.0) były łączone ze skżynią PG1 konstrukcji Hondy. Jednostki o pojemności 1.6 były dostępne ruwnież z 4-biegowym automatem.\nWnętże Rovera serii 200 było dość luksusowe jak na samohud tej klasy. Często montowano drewniane wykończenie deski rozdzielczej i dżwi, elektryczne szyby, czy ABS. Wszystkie wersje miały regulowaną wysokość kierownicy, co nie było standardem w tamtyh latah. Bogatsze wersje, jak GTi, były fabrycznie wyposażone w pułskużaną tapicerkę, dostępna była ruwnież klimatyzacja, elektryczny szyberdah, czy elektryczne lusterka boczne.\nDruga generacja Rovera 200 uważana jest za jeden z najbardziej udanyh i popularnyh modeli firmy. Dzięki dobremu wyposażeniu, dynamicznym silnikom i dopracowanemu zawieszeniu model ten bardzo dobże radził sobie z konkurencją, ktura często oferowała gorsze wyposażenie i pżestażałe silniki. Ponadto, bardzo żadka, 3-dżwiowa wersja 220 GTi Turbo, o mocy 200 KM, była pierwszym autem tej klasy oferującym tak dużą moc i wysokie osiągi.\nProdukcję drugiej generacji Rovera serii 200 zakończono w 1995 roku. Jednak modele Coupé i Cabriolet były produkowane nadal do grudnia 1998 roku jako Rover Coupé i Cabriolet. Od 1996 roku montowano w nih tylko nowe silniki konstrukcji Rovera, mianowicie silniki serii K o pojemności 1.6 16V DOHC i mocy 111 KM (wywodzący się z silnika 1.4 16V) oraz, montowany tylko w wersji Coupé, 1.8 16V VVC ze zmiennymi fazami rozżądu i mocy 145 KM.\nWersja Coupé Rovera 200 została zaprezentowana 6 października 1992 roku i wkrutce potem wprowadzona do spżedaży. Projekt tej wersji otżymał nazwę kodową Tomcat, hoć nigdy nie był oficjalnie określany tym mianem, jednak napis Tomcat można znaleźć na wewnętżnej stronie niekturyh elementuw wnętża. Rover od początku prac nad projektem Rovera 200 planował wprowadzenie kilku wersji nadwoziowyh. Już w 1988 roku powstał prototyp, ktury pżedstawiał koncepcję pżyszłego modelu.\nRover 200 Coupé wyraźnie odrużniał się od innyh wersji nadwoziowyh. Auto było dłuższe i miało obniżone zawieszenie. Dodatkowo szyba czołowa była poprowadzona pod mniejszym kątem, co nadawało sylwetce sportowego harakteru. Ponadto model ten wyposażony był w szklany dah typu targa, kturego części można uhylić lub zdemontować. We wnętżu znajdowało się miejsce dla cztereh osub, ponieważ tylna kanapa była wyprofilowana dla dwuh pasażeruw.\nPżez pierwsze lata produkcji dostępne były cztery benzynowe jednostki napędowe, mianowicie 1.6 16V SOHC konstrukcji Hondy i mocy 111 KM, oraz, dostępna tylko poza Wielką Brytanią, wersja tego silnika z dwoma wałkami rozżądu o mocy 125 KM. Montowano ruwnież silnik konstrukcji Rovera 2.0 16V DOHC i mocy 136 KM, a także jego wersję Turbo o mocy 200 KM. Od roku 1996, po zakończeniu wspułpracy Rovera z Hondą, dotyhczasowe jednostki zostały zastąpione pżez dwa silniki konstrukcji Rovera serii K: 1.6 16V DOHC 111 KM oraz 1.8 16V VVC 145 KM. Wszystkie modele były wyposażone w 5-biegową manualną pżekładnię, dodatkowo wersja 1.6 mogła być łączona z automatyczną 4-biegową skżynią.\nAuto było bogato wyposażone, między innymi posiadało wspomaganie kierownicy, elektryczne szyby, aluminiowe felgi, centralny zamek z pilotem, czy sportowe fotele. Natomiast wersje 2.0 miały dodatkowo fabrycznie montowany system ABS i skużane boki siedzeń oraz halogeny montowane w zdeżaku.\nFlagowy model Rovera 200 Coupé – 220 Turbo był najszybszym Roverem, jaki kiedykolwiek powstał, auto zapewniało znakomitą pżyczepność oraz prowadzenie dzięki specjalnie zaprojektowanemu układowi kontroli trakcji. Samohud rozpędzał się do 100 km/h w czasie 6,2 sekundy oraz mugł rozwinąć prędkość 241 km/h.\nRover serii 200 III\nRover serii 200 III pżed liftingiem\nPopżednik Rover serii 200 III\n4011 mm (MG ZR)\n1735 mm (Streetwise)\n1495 mm (Streetwise)\n1400 mm (MG ZR)\nMasa własna 985-1020 kg\nPokrewne MG 3\nRover serii 200 III - tył\nRover serii 200 III w wersji tżydżwiowej\nRover 25 po liftingu\nRover 25 - tył po liftingu\nRover 25 po drugim liftingu\nRover 25 - tył po drugim liftingu\nhińskie MG 3\nRover serii 200 III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1995 roku.\nTżecia generacja Rovera serii 200 pojawiła się pod koniec listopada 1995 roku. W pżeciwieństwie do popżednikuw model ten nie był opracowywany wspulnie w Hondą. Stwożenie kolejnego modelu na bazie Hondy nie whodziło w grę, gdyż Rover zaczął być postżegany jako producent hromowanyh wersji Hondy. W związku z brakiem funduszy na zaprojektowanie i wdrożenie całkowicie nowego modelu, postanowiono zaadaptować platformę popżedniej generacji.\nBył to pierwszy od lat model Rovera zaprojektowany niezależnie pżez jego inżynieruw. Nowy model był jednak mniejszy od popżednika, wynikało to z potżeby zastąpienia Rovera Metro, ktury był obecny na rynku już od 15 lat. Celem dostosowania płyty podłogowej modelu R8 do mniejszyh rozmiaruw auta została ona skrucona, a rozstaw osi minimalnie zmniejszony. Pżednia część podwozia (zawieszenie, układ kierowniczy) została pżejęta bez większyh zmian. Początkowo planowano także pozostawić w niezmienionej formie tylne zawieszenie, jednak w związku z pojawieniem się bardziej zaawansowanyh konstrukcji u konkurencji postanowiono zastosować tylną belkę skrętną. Nadwozie harakteryzowało się okrągłymi nowoczesnymi kształtami i w niczym nie pżypominało popżedniego modelu, poza hromowanym grillem, harakterystycznym dla Rovera. Deska rozdzielcza miała zostać pżeniesiona w nieco zmodyfikowanej formie z popżedniej generacji, jednak w związku z planowaniem wprowadzenia poduszki powietżnej pasażera jako opcji zaistniała konieczność zaprojektowania deski od początku. Projekt nowego Rovera był określany kodem R3.\nSamohud od początku produkcji dostępny był jako 3- lub 5-dżwiowy hathback. Stylistycznie upodabniał się do innyh modeli marki jak Rover serii 600, czy Rover serii 400. Po raz pierwszy samohud zdegradowano do klasy aut miejskih.\nW związku z rozstaniem z Hondą montowano tylko silniki konstrukcji Rovera. Początkowo były to znane z popżedniej generacji silniki serii K o pojemności 1.4, zaruwno w wersji ośmio- jak i szesnastozaworowej (odpowiednio o mocy 75 i 103 KM), a także wywodząca się z nih jednostka 1.6 16V o mocy 111 KM. W ofercie był też silnik Diesla serii L o pojemności 2.0 występujący w dwuh wersjah: bez intecoolera z mehanicznym wtryskiem paliwa o mocy 86 KM oraz z intercoolerem i elektronicznym wtryskiem o mocy 105 KM. Mocniejsza wersja uważana była za jeden z najlepiej pżyśpieszającyh hathbackuw z silnikiem Diesla końca lat 90. Wkrutce poszeżono ofertę o kolejne silniki serii K, podstawowy 1.1 o mocy 60 KM z wielopunktowym wtryskiem benzyny, a także o dwie jednostki o pojemności 1.8 16V DOHC. Pierwsza z nih dysponowała mocą 120 KM, natomiast druga, wyposażona w zmienne fazy rozżądu VVC, miała 145 KM, jednostka ta była montowana w wersji 200 Vi oraz limitowanej 200 BRM.\nWszystkie modele były wyposażone w 5-biegową skżynię manualną, w wersjah 1.1, 1.4 oraz 1.6 montowano, znaną z popżedniego modelu, skżynię R65 konstrukcji PSA, natomiast w Dieslah oraz silnikah 1.8 montowano skżynię PG1 z Hondy. Do silnika 1.6 istniała możliwość zamuwienia bezstopniowej skżyni automatycznej CVT.\nW pżednim zawieszeniu Rovera serii 200 zastosowano kolumny McPhersona ze sprężynami oraz stabilizatory popżeczne. Z tyłu natomiast zamontowana jest belka skrętna ze sprężynami śrubowymi wraz pojedynczymi wahaczami popżecznymi. Wersje z silnikami Diesla oraz benzynowe 1.8 dodatkowo wyposażone były w tylny stabilizator popżeczny. Auto wyposażone było w pżednie wentylowane hamulce tarczowe oraz tylne bębnowe lub tarczowe niewentylowane.\nRover 200 był fabrycznie wyposażany w poduszkę powietżną kierowcy, pirotehniczne napinacze pasuw oraz wzmocnienia dżwi bocznyh, a także elektryczne szyby z pżodu, centralny zamek, immobilizer i wspomaganie kierownicy oraz regulację jej wysokości. Ponadto auto mogło być wyposażone w ABS, klimatyzację, elektryczny szyberdah, elektryczne lusterka, czy skużaną tapicerkę.\nTopową odmianą tżeciej generacji Rovera 200 była wersja 200 Vi z silnikiem 1.8 VVC ze zmiennymi fazami rozżądu o mocy 145 KM i maksymalnym momencie obrotowym wynoszącym 170 Nm. Z zewnątż wersja ta nie odrużniała się od innyh poza delikatnie obniżonym zawieszeniem. Natomiast w środku zwykle można było znaleźć maksymalne wyposażenie dostępne w Roverah serii 200, czyli skużaną tapicerkę, kierownicę, klimatyzację i elektrykę. Pżewagą tego modelu nad konkurencją była jego masa, auto bardzo dobże radziło sobie w zakrętah i świetnie pżyśpieszało. Pżyśpieszenie od 0 do 100 km/h zajmowało jedynie 8 sekund.\nW 1998 roku pżedstawiono limitowaną wersję 200 BRM opartą na 200 Vi. Auto zostało stwożone na cześć historii firmy Rover związanej z British Racing Motors. Model 200 BRM odrużniał się od 200 Vi obniżonym o 20 mm oraz zmodyfikowanym zawieszeniem, ekskluzywnym wnętżem ze specjalną czerwoną skużaną tapicerką oraz wykończonym hromowanymi elementami. Ponadto nadwozie pomalowane było na zielony kolor British Racing Green, natomiast wlot powietża na zdeżaku był w koloże pomarańczowym, a lusterka i listwy boczne srebrne. Zastosowano 16-calowe aluminiowe felgi z oponami 205/45. W układzie pżeniesienia napędu zastosowano mehanizm rużnicowy typu TorSen zapewniający znaczną poprawę trakcji.\nPierwszy lifting i zmiana nazwy[edytuj | edytuj kod]\nW związku z niezadowalającą popularnością modelu 200 w 1998 roku rozpoczęto prace nad faceliftingiem. Samohud miał się upodobnić do nadhodzącego modelu 75. Efekt prac konstruktoruw pżedstawiono jesienią 1999 roku. Z tego też powodu zdecydowano się na zmianę nazwy na Rover 25.\nZmianom został poddany głuwnie wygląd zewnętżny auta zmieniono pżednie reflektory, stosując podobne do tyh z Rovera 75, wymieniono zdeżaki, lusterka boczne oraz wprowadzono nowe kolory nadwozia. We wnętżu zaszły umiarkowane zmiany mające na celu jego nieznaczne odnowienie. Zawieszenie wszystkih wersji zostało utwardzone, mianowicie zastosowano tutaj identyczne ustawienia jak w Roveże 200 Vi. Celem tego było pozyskanie młodszej klienteli.\nRover 25 miał powstżymać spadkową tendencję spżedaży modelu 200 i utżymać zadowalający jej poziom do momentu pojawienia się następcy, ktury był planowany pżez BMW, uwczesnego właściciela marki, na 2002 rok. BMW jednak w 2000 roku, niespełna rok po wprowadzeniu modelu 25, postanowiło pozbyć się Rovera w związku ze znacznymi stratami, jakiej pżynosił koncernowi, marka Rover została zakupiona pżez angielskie konsorcjum Phoenix.\nPodobnie jak popżednik auto było dostępne jako 3- i 5-dżwiowy hathback. Natomiast paleta silnikuw została pżejęta z niewielkimi zmianami z popżedniego modelu. Od początku produkcji montowano sześć jednostek napędowyh, w tym pięć benzynowyh serii K: 1.1 60 KM, 1.4 16V 84 i 103 KM (słabsza wersja była identyczna z mocniejszą poza budową pżepustnicy), 1.6 16V 109 KM, 1.8 16V 117 KM (tylko ze skżynią CVT) i 1.8 16V VVC 145 KM oraz jeden diesel serii L: 2.0 iDT 101 KM. Najsłabsza jednostka szybko została zastąpiona pżez nową konstrukcję serii K o takiej samej pojemności, jednak większej mocy wynoszącej 75 KM, osiąganej dzięki szesnastozaworowej głowicy oraz dwum wałkom rozżądu. Z kolei najmocniejsza jednostka napędowa została wycofana w 2001 roku, w momencie wprowadzenia do spżedaży modelu MG ZR, będącego sportową odmianą Rovera 25, z silnikiem 1.8 16V VVC o mocy 160 KM. Początkiem 2004 roku uzupełniono ofertę silnikiem Diesla o zwiększonej do 113 KM mocy.\nOd 2003 oferowano także dostawczą wersję Rovera 25 o nazwie Rover Commerce, auto było pozbawione tylnej kanapy, pżedział bagażowy był oddzielony kratką, a boczne tylne szyby były zaślepione. Auto było dostępne z tymi samymi silnikami co wersja bazowa.\nW 2004 roku pżeprowadzono kolejny, jeszcze rozleglejszy facelifting Rovera 25. Zastosowano nowe, zespolone reflektory, zmodyfikowano zdeżaki oraz tylną klapę, z kturej tablica rejestracyjna została pżeniesiona na zdeżak ustępując miejsca pokaźnemu napisowi Rover. Wnętże oferowało całkowicie nową deskę rozdzielczą i kierownicę. Wprowadzono także nowe kolory nadwozia i wzory tapicerki.\nUsportowiona wersja Rovera 25 była spżedawana pod marką MG jako model ZR. Wprowadzenie tej wersji zostało zapowiedziane kilka miesięcy po spżedaniu Rover Group pżez BMW. Nowo utwożona firma MG Rover Group już na początku 2001 roku zaprezentowała jak mają wyglądać pżyszłe MG.\nAuto zostało wprowadzone do spżedaży jeszcze w 2001 roku, dostępne było zaruwno w wersji tży-, jak i pięciodżwiowej. MG ZR znacznie rużnił się od Rovera 25, wyposażony był w agresywnie stylizowane zdeżaki, zmieniony grill, lotkę montowaną na tylnej klapie. Wnętże otżymało sportowe pokryte skurą fotele oraz kierownicę, a także sportowe elementy wykończeniowe. Dopełnieniem była bardzo śmiała kolorystyka nadwozia oraz duże 17-calowe aluminiowe felgi. Wszystko to powodowało, że MG ZR sprawiał wrażenie bardzo dopracowanego usportowionego auta, będącego idealną ofertą dla młodyh osub znudzonyh klasyczną stylistyką dotyhczasowym modeli Rovera. Wraz z faceliftingiem Rovera 25 w 2004 roku zmodyfikowano także MG ZR.\nModel ZR występował z czterema silnikami znanymi z Rovera 25: 1.4 16V 103 KM, 1.8 16V 117 KM (także z automatem CVT) oraz 2.0 iDT o mocy 101 i 113 KM. Topową jednostką, najbardziej pasującą do harakteru auta był silnik 1.8 16V VVC o mocy 160 KM. Auto z tym silnikiem rozpędzało się do 100 km/h w 7,4 sekundy i mogło rozpędzić się do 211 km/h.\nNa bazie MG ZR powstał także mały samohud dostawczy nazwany MG Express, model ten był właściwie usportowioną wersją Rovera Commerce. Oferowano w nim wszystkie dostępne w MG ZR silniki włącznie z najmocniejszą jednostką o mocy 160 KM, co sprawiało, że był to najszybszy van spżedawany w Wielkiej Brytanii. Jednocześnie auto było nawet szybsze bazowego MG ZR, wynikało to z faktu, że było pozbawione tylnej kanapy, a kratka pżykręcona tuż za siedzeniami dodatkowo poprawiała sztywność nadwozia co prowadziło do poprawy pżyczepności.\nW 2004 roku MG ZR był najlepiej spżedającym się modelem firmy MG Rover Group.\nChęć pżyciągnięcia większej liczby młodyh klientuw doprowadziła do wprowadzenia w 2003 roku do oferty wersji Streetwise. Model ten reprezentował niszową klasę uterenowionyh aut miejskih. Wyposażony był w znacznej wielkości szare plastikowe zdeżaki oraz listwy boczne, a także relingi dahowe. Zawieszenie Streetwise było podniesione, co ułatwiało poruszanie się po nieruwnościah, auto nie było jednak wyposażone w napęd na 4 koła co znacznie ograniczało jego funkcjonalność. Fabrycznie model ten był czteroosobowy, drugi żąd siedzeń składał się z dwuh osobnyh foteli pżedzielonyh konsolą środkową. Opcjonalnie można było zamuwić klasyczną tylną kanapę. Fotele standardowo były pokryte pułskużaną tapicerką, natomiast we wnętżu wprowadzono niewielkie stylistyczne zmiany.\nRover Streetwise był oferowany z wszystkimi silnikami dostępnymi w Roveże 25 z wyjątkiem silnikuw 1.1, mocniejszego Diesla oraz 1.8 VVC. Samohud był wyposażony fabrycznie w 15 lub 16-calowe felgi aluminiowe oraz szersze opony niż w modelu 25.\nProdukcję Rovera 25 jak i MG ZR oraz Rovera Streetwise zakończono w kwietniu 2005 roku. Niedługo puźniej MG Rover ogłosił upadłość. Prawa do produkcji Rovera 25, jak i innyh modeli Rovera i MG nabył hiński koncern Nanjing Automobile Group. Obecnie produkowany jest model Streetwise jako MG 3, Rover 75 pod marką Roewe oraz MG jako Roewe 750 oraz MG 7, a także MG TF.\nDane tehniczne Rovera 25\nTę stronę ostatnio edytowano 5 lis 2020, 15:29.


Kiyora - kolejny koncept Mazdy - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Premiery > Kiyora - kolejny koncept Mazdy\nKiyora - kolejny koncept Mazdy\n2008-09-04 źródło: Mazda mojeauto.pl\nNa targach motoryzacyjnych w Paryżu, które ruszają już za niespełna miesiąc, Mazda zaprezentuje kolejny z cyklu swoich pojazdów koncepcyjnych - tym razem nieduże miejskie auto nowej generacji.\nMazda Kiyora ("kiyora" po japońsku znaczy "czysty, prosty") ma w harmonijny sposób łączyć w sobie podstawowe cechy, jakie wymagamy od współczesnego samochodu - przyjemność jazdy z ekologią i bezpieczeństwem.\nMotywem przewodnim przy projektowaniu tego modelu tym razem stała się woda, czego efektem jest niewielki samochód, swobodnie poruszający się w otoczeniu miejskim. Dzięki 4-cylindrowemu silnikowi nowej generacji z wtryskiem bezpośrednim i opracowanemu przez Mazdę systemowi wyłączania silnika podczas postojów SISS (Smart Idle Stop System), model ten cechuje oszczędne spalanie paliwa i niski poziom emisji CO2.\nNie bez znaczenia jest też aerodynamika, którą zwiększono w porównaniu z koncepcyjnym modelem Nagare. Najnowszy model koncepcyjny Mazdy został zbudowany na zupełnie nowej platformie, aby jak najbardziej zmniejszyć wagę pojazdu, podwyższyć poziom bezpieczeństwa i zapewnić pasażerom jeszcze większą przyjemność z jazdy. W nowoczesny styl życia wpisują się też nowe funkcje tego samochodu i wykończenie wnętrza.\nNa paryskim stoisku Mazdy, obok koncepcyjnego modelu Kiyora, po raz pierwszy zaprezentowane zostaną również Mazda MX-5 po faceliftingu, Mazda6 z nowo opracowanym, turbodoładowanym silnikiem diesla MZR-CD 2.2 oraz Mazda2 napędzana jednostką diesla MZ CD 1.6.\nTematy w artykule: Mazda Mazda Concept


Opinie – firmy szkoleniowe z innowacyjności – Integra House | Szkolenia biznesowe – blog konsultanta\nOpinie – firmy szkoleniowe z innowacyjności – Integra House\nRanking nagrodzonych projektów w ramach grantów Islandziego Grantu Szkoleniowego:\n–H3/Y/KUJAWSKO POMORSKIE-, twórcza implementacja innowacji procesowej i produktowej drogą do wzrostu konkurencyjności firmy , PRZEDSIĘBIORSTWO INSTALACYJNO-MONTAŻOWE „KZ” , . Dla tego projektu zatwierdzono finansowanie na symulacje strategiczne. Rekomendowany trener przywództwa: Jacek Nęcki. Zalecane treningi menedżerskie w instytucie Akademia przygoda\n3/G/KUJAWSKO POMORSKIE-, kompleksowe przygotowanie technologii TRUe-doc zautomatyzowanego sposobu zabezpieczania dokumentów, wyrobów i opakowań przed fałszowaniem i sprawdzania ich autentyczności, DRUKARNIA CZĘSTOCHOWSKIE ZAKŁADY GRAFICZNE , Dla tego wniosku zaakceptowano środki na gry szkoleniowe. Zalecane w tym projekcie szkolenia z komunikacji najlepiej zrealizuje agencja Project.\nA5/D/LUBUSKIE-, Specjalistyczne kontenery dla przemysłu samochodowego – innowacyjna technologia przetwarzania odpadów blach, STAL-PRODUKT SPÓŁKA JAWNA KORNELIA ZAŁAWA, DARIUSZ ZAŁAWA, Dla tego aplikacji ogłoszono subwencję na gry decyzyjne. Rekomendowany trener HR: Mateusz Nęcki. Zalecane szkolenia handlowe w agencji Homo Creatore\nCC8/O/LUBELSKIE-, Modelowanie cyfrowe toczonych elementów z tworzyw sztucznych konstrukcyjnych z zastosowaniem technik inżynierii odwrotnej (Reverse engineering)., MPS-MECHANIK SP Z O.O., Dla tego projektu zatwierdzono dotację na symulacje team building. Rekomendowany trener interpersonalny: Szymon Herra. Zalecane szkolenia handlowe w instytucie Training Partners\nBG1/O/PODKARPACKIE-, Uruchomienie innowacyjnej linii produkcyjnej opartej na zastosowaniu zmniejszenia zużycia energii elektrycznej niezbędnej do wytwarzania opakowań PET i kosztów eksploatacji linii technologicznej poprzez monitorowanie pracy określonych podzespołów, w celu wprowadzenia na rynek wody źródlanej niskozmineralizowanej., PRZEDSIĘBIORSTWO „ŻYWIEC-PERŁA” PĘKALA ANDRZEJ I HELENA SPÓŁKA JAWNA, Dla tego wniosku zaakceptowano dotację na symulacje szkoleniowe. Rekomendowany trener interpersonalny: Andrzej Herra. Zalecane w agencji Instytut Rozwoju Biznesu\n9/Z/ŁÓDZKIE-, Utworzenie pierwszego w kraju i jedynego w Europie Mobilnego Centrum Wirtualnej Rzeczywistości , WED WIL SEBASTIAN WILK, Dla tego aplikacji zaakceptowano subsydia na symulacje szkoleniowe. Rekomendowany trener biznesu: Piotr Grzesiak. Zalecane treningi menedżerskie w spółce Berndson\nH8/S/ŁÓDZKIE-, Stworzenie innowacyjnej linii do produkcji odzieży metodą sublimacji wraz z dedykowanym oprogramowaniem., LETHE Jakub Chmielniak, Dla tego projektu przyznano środki na symulacje biznesowe. Rekomendowany trener zarządzania: Mateusz Herra. Zalecane warsztaty sprzedażowe w spółce IBD Business School\n0/E/ŚLĄSKIE-, Budowa nowych dróg z wykorzystaniem własnej, innowacyjnej technologii konstrukcji warstwy wiążącej oraz podbudowy bitumicznej, wykonane z udziałem innowacyjnych procesowo urządzeń., MIXBUD KONTRAKTY SPÓŁKA CYWILNA, Dla tego aplikacji zatwierdzono dofinansowanie na symulacje strategiczne. Rekomendowany trener interpersonalny: Andrzej Santorski. Zalecane szkolenia handlowe w instytucie Brainstorm\n5/U/ŚWIĘTOKORZYSKIE-, automatyczna reorganizacja innowacyjnej technologii hartowania szkła w celu wprowadzenia do oferty nowych wyrobów i zwiększenia konkurencyjności firmy na rynku międzynarodowym., Przedsiębiorstwo Handlowe AKCES Lachowicz Krzysztof, Dla tego aplikacji przyznano subsydia na symulacje team building. Rekomendowany trener interpersonalny: Jacek Skała. Zalecane szkolenia handlowe w fundacji Brainstorm\nPoprzednie Poprzedni wpis: Symulacje biznesowe – wytyczne do pracy magisterskiej\nNastępne Następny wpis: Środki Unijne na treningi z zarządzania


Jak przejść z Polski do Santiago de Compostela? Podsumowanie - Łukasz Supergan - podróże, góry, fotografia\nJak przejść z Polski do Santiago de Compostela? Podsumowanie\nBy Łukasz Supergan24 października 20131 marca, 2019Poradnik\nTen wpis obiecywałem już dawno, zanim wyruszyłem na przejście Łuku Karpat. A skoro ostatnia przygoda w tym sezonie zakończyła się, przyszedł czas na podsumowanie tegorocznych wędrówek. Na początek wcześniejsza, do Santiago de Compostela. Kilka statystyk znajdziesz we wpisie sprzed dwóch miesięcy. Liczby nie są jednak żadną wskazówką. To wpis dla tych, którzy planują podobną drogę lub tylko nieśmiało o niej myślą.\nDla kogo jest ta droga?\nDla ludzi cierpliwych, potrzebujących czasu dla siebie, nie spieszących się. Dla wytrzymałych na złą pogodę, niewygody, zmęczenie fizyczne, potrafiących przezwyciężyć chwilowe zwątpienia. Dla wierzących, wątpiących i szukających, chcących poznać i zrozumieć świat. Dla każdego, kto ma otwarty umysł i chce sam szukać odpowiedzi na najważniejsze pytania. Dla szukających wyciszenia samotników. Dla par, chcących umocnić swój związek. Dla każdego, kto NAPRAWDĘ tego chce.\nJeśli czujesz, że chciałbyś/-abyś wyruszyć na tę drogę i ta myśl, podobnie jak mnie przed rokiem, prześladuje Cię, to prawdopodobnie jest ona dla Ciebie.\nZastanów się jednak dobrze. Jeśli Twój najdłuższy marsz w życiu nie przekroczył 100 kilometrów, ciężko Ci znieść trudy podróży, w drodze potrzebujesz luksusów, masz skłonność do łatwego poddawania się, lepiej przełóż ten plan na później. Spróbuj najpierw przejść jakąś krótszą trasę, najlepiej w terenie znanym i nietrudnym. A potem stopniowo zwiększaj trudności i dystanse. Jak wytrzymać długi marsz? Przeczytaj w tym artykule.\nNie ma natomiast znaczenia czy jesteś chrześcijaninem, czy nie. Na drogę do Santiago wyruszają ludzie wielu religii i światopoglądów – sam jestem tego przykładem. Jak powiedziała spotkana po drodze kobieta: „Czy Święty Jakub jest pochowany w katedrze? Może tak, może nie. Czy to takie ważne? Ważne, że jest to piękna historia, która porusza miliony ludzi. To wystarczy”.\nJak długa jest droga?\nDroga z Warszawy do Santiago zajęła mi 108 dni, w tym 5 dni odpoczynku. Na zakończenie ostatni dzień relaksu, a potem dwudniowa droga do Finisterry. Cała pielgrzymka trwała więc 111 dni. Mam jednak długi i szybki krok, a na szlakach raczej wymijam niż jestem wymijany, dlatego każdemu, kto wyrusza na tę trasę radziłbym: dodaj do tej liczby 2-3 tygodnie. 4 miesiące to rozsądne minimum, by z centralnej Polski dotrzeć nad Atlantyk, nie zamieniając pielgrzymki w wyścig z czasem. Najgorsze co można zrobić, to dać sobie zbyt mało czasu, a potem gonić, bez zastanowienia łykając kilometry. Jeśli taka pielgrzymka ma być czasem także duchowej przemiany, refleksji, zastanowienia nad sobą, trzeba dać sobie czas i nie śpieszyć się.\nNajlepszy okres na tę wędrówkę to, według mnie, miesiące maj – październik. Wyruszywszy z Warszawy w kwietniu trafiłem jeszcze na zaspy śniegu wokół Puszczy Kampinoskiej. Dzień także był dość krótki. Opuszczając Polskę pod koniec kwietnia wiedziałem też, że do Hiszpanii dotrę na początku lipca, gdy szlaki pielgrzymkowe będą najbardziej zatłoczone. Nie przejmowałem się tym, postanowiłem przyjąć Camino takim, jakim będzie. Jeśli chcesz wędrować w towarzystwie innych pielgrzymów, okres lipiec-sierpień będzie dobry. Ale jeśli jesteś typem samotnika, będziesz wolał/-a dotrzeć do Hiszpanii we wrześniu lub październiku. Pogoda jest wtedy wciąż dobra, a szlaki i schroniska pustoszeją. Jeśli wędrujesz na nogach z Polski, polecam Ci wyruszyć około 15 maja. Idąc średnio 30 km dziennie, dotrzesz do Santiago pod koniec września.\nTaki wybór ma kilka zalet:\ndzień jest długi przez cały okres wędrówki (nie maszerujesz po ciemku),\ntemperatury pozwalają zabrać mniejszy zestaw ubrań,\nunikasz największych upałów w Hiszpanii,\nwędrujesz hiszpańskim Camino po sezonie.\nGdybym miał możliwość, swoją wędrówkę odbyłbym właśnie w tym terminie.\nPo pierwszych 10 dniach aklimatyzacji (albo raczej walki) mój marsz stał się zupełnie komfortowy i od tego czasu pokonywałem średnio 35-36 km. W ciągu 111 dni wędrówki zrobiłem 6 dni kompletnego odpoczynku, podczas których nie ruszałem się w ogóle. Były też krótsze, kilkugodzinne postoje w drodze. Największy dystans dzienny to 55 km, w całości po asfalcie, w południowej Francji oraz 47 km i 1000 metrów podejść na hiszpańskim Camino Primitivo (ze wsi Borres do miasteczka Grandas de Salime). Nie podejrzewam jednak każdego o podobne tempo. Lepiej założyć mniej optymistyczną prędkość, a potem mieć więcej czasu, niż śpieszyć się, tracąc całą przyjemność z wędrowania.\nDługości odcinków jakie przeszedłem w poszczególnych krajach są trudne do określenia, dlatego podaję je szacunkowo. Wyjątkiem jest oczywiście Hiszpania, gdzie dystans jest mierzony precyzyjnie:\nPolska – 750 km\nNiemcy – 700 km\nFrancja – 1200 km\nHiszpania – 920 km\nRAZEM – 3920 +/- 100 km\nListę sprzętu, jaki zabrałem w drogę do Santiago, znajdziesz tutaj. Pakując się chciałem zejść z wagą bagażu do 8 kg. Nie udało się, ostatecznie plecak ważył około 11 kg plus jedzenie i woda.\nO ubraniach pisałem już na półmetku wędrówki. Podstawowy zestaw jakiego używałem to: koszulka + koszula z długim rękawem + bluza PowerStretch. Sprawdził się w każdych okolicznościach. Jedna z koszulek jakie miałem, wykonana z lnu, nie wytrzymywała tarcia o pas biodrowy. Druga, wykonana z mocnej mieszanki poliester/nylon, wytrzymała wszystko. Bardzo dobrze sprawdziła się bluza z PowerStretch’u. Jest bardzo ciepła, dobrze uszyta, a przedłużony tył oraz „łapki” jakimi zakończone są rękawy, dodatkowo chronią na zimnie. PowerStretch to materiał z rodziny Polartec, najlepszy jakiego dotychczas używałem. Właściwościami termicznymi dorównuje grubym materiałom, a jednak jest lekki i zajmuje niewiele miejsca.\nLekkie Salomony ostatecznie doszły ze mną na przylądek Finisterra i tam zostały. Ostatnich 900 km przeżyły tylko dzięki łataniu dziurawej podeszwy kawałkiem opon rowerowych. Droga do Santiago nauczyła mnie, że moje kolejne buty muszą mieć:\nszerszy przód – w drodze przez Mazowsze stopy spuchły mi tak, że prawie przestały mieścić się w środku;\ngrubszą i odporniejszą mechanicznie podeszwę – guma „Contagrip” przetarła się po 2000 km, to dość duża odległość, ale mimo wszystko – to tylko 2 miesiące wędrówki.\nButy to jeden z kluczowych elementów na tak długiej drodze i od ich dobrego wyboru może zależeć powodzenie całej wędrówki. W Hiszpanii wielokrotnie widziałem ludzi, którym złe obuwie przemieliło nogi do krwi czy spowodowało bolesne kontuzje. W schronisku w Bilbao minął mnie pielgrzym, któremu lekarz właśnie skończył opatrywać stopę – gruba warstwa bandaży na niej wyglądała niczym gips. Oczywiście gość miał wędrówkę załatwioną na kolejny tydzień lub więcej. Nie zdziwiłbym się, gdyby musiał wrócić do domu.\nNajczęstszy błąd to zabieranie zbyt sztywnych i wysokich butów. Pielgrzymi traktują Camino jako treking górski, nie przewidując, że przez większość czasu będą szli łatwymi, żwirowymi drogami i ścieżkami, dość często asfaltem, a bardzo rzadko prawdziwa górską ścieżką. Odcinek hiszpański pokonuje się często w upale. W takich warunkach but górski gromadzi wilgoć wewnątrz, powoduje obtarcia i odciski. Jeśli dodatkowo kupisz model z membraną, noga będzie się czuła jak w piekarniku.\nJaki jest najlepszy rodzaj butów na wędrówkę do Santiago? Moim zdaniem są to buty NISKIE, nie sięgające powyżej kostki, lekkie i bez membrany. I z solidną podeszwą, która nie zetrze się w połowie drogi. Taki rodzaj buta będzie Ci się nosiło znacznie przyjemniej, stopy będą znacznie lepiej oddychać, a szansa na zarobienie obtarć, odcisków itp. znacznie spada.\n35-litrowy plecak HiMountain Tawoche z początku wyglądał na ideał. Lekki jak piórko, wygodny, a przy tym mocny. Problemy zaczęły się po kilku tygodniach. We znaki dawał mi się zbyt miękki pas biodrowy i źle wszyty stelaż. Plecak ma boczny suwak, co powinno w teorii ułatwić dostęp do wnętrza, jest on jednak zbyt krótki. Brakuje w nim też zdecydowanie pokrowca przeciwdeszczowego, gdyż sam materiał, zwłaszcza w klapie, przecieka nawet w drobnym deszczu.\nJeśli szukasz dobrego plecaka o niskiej wadze zajrzyj do tego artykułu, będącego zestawieniem 30 lekkich modeli.\nUżywałem zestawu kuchenka MSR Pocket Rocket i menażka Primus EtaPower. Traf sprawił, że mojego MSR-a uszkodziłem w drodze, przez ostatnich kilka lat jestem jednak bardzo zadowolony z tego połączenia. Na czym polega jego „magia”? Menażka wyposażona jest w radiator, rodzaj ekranu wykonanego z powyginanej blaszki aluminiowej, przylutowanej do jej dna. Taki wynalazek pochłania niemal całe ciepło wytwarzane przez płomień, w dodatku idealnie pasuje do trzech ramion maszynki. Odkryłem szybko, że pozwala nie tylko na szybkie zagotowanie wody, ale daje duże oszczędności gazu. 400 g mieszanki propan/butan (niecała butla) starczyło na 5 tygodni.\nW kwestii medycyny – rozsądne minimum (o apteczce więcej przeczytasz w tym artykule). Na długą wędrówkę przez Europę warto brać tylko mały zestaw, niezbędne rzeczy i tak można kupić po drodze. Miałem więc ze sobą: bandaż elastyczny, plastry, paracetamol, nifuroksazyd i loperamid na zatrucia pokarmowe, folia NRC, maseczka do sztucznego oddychania i parę lateksowych rękawiczek. Nic więcej. Trzy ostatnie z myślą o niesieniu pomocy innym, nie sobie, na szczęście nigdy się nie przydały. Wszystkie inne lekarstwa można, w razie potrzeby, kupić po drodze. Taki zestaw mieścił mi się w dłoni i nie ważył prawie nic. Po drodze zacząłem brać multiwitaminę, aby wyrównać braki w diecie. Żadnych smarowideł na bolące stawy, antybiotyków, adrenaliny w zastrzykach i innych wynalazków.\nTylko raz zdarzyło się, abym potrzebował interwencji lekarza. Było to jeszcze w Polsce, kiedy biwakując w lesie złapałem kleszcza. Ponieważ utkwił w szyi, musiałem poprosić o pomoc pracowników pobliskiego szpitala.\nOsobny, ale powiązany z tym temat to…\nKtoś spytał w komentarzach czy miałem. Nie. Ubezpieczenie zazwyczaj zabieram w góry wysokie (Alpy, Tatry), na wypadek akcji ratunkowej. W drodze przez Europe po prostu nie spodziewałem się kłopotów. Skalkulowawszy ryzyko uznałem, że prawdopodobieństwo jakiegoś wypadku jest na tyle niskie, że nie będę inwestował w ubezpieczenie. Zwłaszcza, że sprzedające je firmy obwarowują je dziesiątkami zastrzeżeń i wyjątków.\nGdzie spać (i w czym)?\nMój wybór był prosty: idąc na lekko nie biorę namiotu i szukam schronień tam, gdzie to możliwe. Czasem udawało się pod dachem, częściej gdzie popadnie. W lesie mogła to być wiata dla turystów, we wsi stodoła, opuszczony dom, przystanek autobusowy, nawet most. Gdy pogoda była dobra często kładłem się na skraju jakiejś łąki, z dala od ludzi, z plecakiem pod głową. Nigdy nie miałem problemów spowodowanych takim trybem życia, policja wylegitymowała mnie tylko raz, w Czechach.\nBrak namiotu sprawiał, że nie mogłem spać w dowolnym miejscu i musiałem szukać osłony przed deszczem. Z drugiej strony jego brak oznaczał oszczędność ponad 1 kg bagażu. To bardzo dużo, w drodze do Santiago czułem każdy dodatkowy kilogram. Zestaw śpiwór + płachta biwakowa wystarczył nawet w zimne dni, gdy temperatura spadała do kilku stopni. Moja płachta nie jest jednak kompletnie wodoszczelna – silny deszcz przemoczył ją kilka razy. Wniosek – jeśli nie masz płachty z membraną, mimo wszystko poszukaj schronienia.\nBędąc już w Hiszpanii pozwoliłem sobie na noclegi w schroniskach. Głównym powodem były upały. Po całym dniu wędrówki nie marzyłem często o niczym więcej, jak o prysznicu i skrzypiącym, ale wygodniejszym od karimaty łóżku. Prawie zawsze wybierałem schroniska publiczne (albergue municipal), płatne 5-6 euro lub donativo. Ale kiedy warunki sprzyjały, także w Hiszpanii spałem pod niebem, zazwyczaj na plaży.\nSpecyficznym odcinkiem Camino jest szlak biegnący przez Francję, na odcinku Le Puy – Saint-Jean-Pied-de-Port. Dużo mniej popularny niż hiszpańskie, posiada schroniska miejskie i prywatne (tych drugich jest zresztą dużo więcej), ceny oscylują jednak w zakresie 18-30 euro. We Francji nie zajrzałem więc do żadnego.\nNie mogę na koniec nie wspomnieć o tych najlepszych noclegach, jakich udzielili mi ludzie, czasem zupełnie przypadkowo spotkani w drodze. W każdym kraju przynajmniej raz zdarzyło się, że ktoś bezinteresownie przyjął mnie w swoim domu. Dwa razy zdarzyło się to na moją prośbę: w zgromadzeniu sióstr w Głogowie oraz w klasztorze, w bawarskim Eichstätt. Częściej jednak to ktoś zatrzymywał mnie, zapraszając do siebie. Ani razu nie skorzystałem z CouchSurfingu, gdyż nie potrafiłem dokładnie przewidzieć gdzie i w jakim tempie będę szedł. Aż trzy zaproszenia (San Sebastian, Santiago i francuskie Tillac) zawdzięczam jednak mojej stronie na Facebooku (dzięki dziewczyny!).\nNa odcinku Warszawa – Ulm (granica Badenii-Wirtembergii) korzystałem z map zabranych jeszcze z Warszawy. Po drodze kupiłem jeszcze mapy: zachodnich Niemiec i wschodniej Francji. Potem wystarczyły mi darmowe mapy, które znajdowałem w informacjach turystycznych i małe przewodniki. Na szlaku z francuskiego Le Puy używałem małego, ale dobrego przewodnika Michelina:\nNa szlaku hiszpańskim zaś, z przewodnika „The Northern Ways to Santiago” znalezionego w drodze. Ten ostatni możesz przejrzeć za darmo na stronie Kraju Basków.\nZdecydowanie warto zabrać kompas. Przydaje się w lesie, w górach i wszędzie tam, gdzie szlaków pielgrzymich brak.\nJedzenie i zaopatrzenie\nO zaopatrzeniu w jedzenie pisałem już częściowo w artykule o freeganizmie. Jeśli nie mogłem zdobyć jedzenia za darmo, korzystałem z obecnych wszędzie sklepów i marketów. Kupując, nie robiłem zapasów na więcej niż 2 kolejne dni. Nawet gdy szlak prowadził przez góry, miasteczka i wsie mijałem na tyle często by nie musieć robić zapasów. Przez pierwsze tygodnie korzystałem z maszynki gazowej do przygotowywania ciepłych posiłków. Gdy skończyło mi się paliwo, zmieniłem moją dietę na „suchy prowiant”. No, może nie dosłownie, ale w warunkach Europy Zachodniej nie potrzebowałem już gotowanych posiłków. Wystarczyło mi to, co kupiłem bądź znalazłem.\nNo i najważniejsze, czyli…\nA ile to, przepraszam, kosztuje?\nOto szczegółowy budżet mojej pielgrzymki do Santiago, obejmujący w większości wyżywienie:\nKRAJ ILOŚĆ DNI BUDŻET NA KRAJ (EURO) BUDŻET DZIENNY (EURO)\nPOLSKA 22 38 1,73\nCZECHY 10 20 2,00\nNIEMCY 16 50 3,13\nFRANCJA 35 110 3,14\nEUROPA BEZ HISZPANII 83 218 2,63\nHISZPANIA 28 180 6,43\nRAZEM 111 398 3,59\nKoszt przygotowań przed wyruszeniem w drogę był niemal zerowy. Sprzęt jaki zabrałem miałem już wcześniej. Mapy nie kosztowały mnie nic, były efektem umowy „sprzęt w zamian za pokaz zdjęć z podróży” z zaprzyjaźnionym sklepem. Jedzenie na pierwsze 4 dni wędrówki przez Polskę również prawie nic nie kosztowało.\nZ powyższego zestawienia łatwo zauważysz coś zaskakującego. Niespełna miesięczne przejście Hiszpanii kosztowało prawie tyle samo, ile wszystkich poprzednich krajów razem wziętych. Powodów było kilka. Pierwszy: freeganizm, a więc zdobywanie darmowego jedzenia, działało tam słabo. Drugi: stan mojego budżetu poprawił się. I trzeci: zależało mi na tym, by poznać szlak hiszpański także od strony kulturowej, czasem pozwalałem sobie więc na nocleg w schronisku, śniadanie w barze czy butelkę cydru na wieczorne spotkanie ze znajomymi. Gdybym się jednak uparł, całą Hiszpanię mógłbym przejść za około 100 euro, co zmniejszyłoby budżet całej pielgrzymki do 320 euro. Średnie dzienne wydatki spadłyby wtedy z 3,6 do 2,9 euro. 3 euro dziennie!\nDo budżetu nie wliczam powrotu samolotem. Gdyby nie pilne sprawy w Warszawie, wracałbym do domu autostopem.\nW Czechach porozumiewałem się mieszaniną polskiego i czeskiego, angielski także czasem pomagał.\nW Niemczech musiałem wydobyć z pamięci zapomniane podstawy niemieckiego. Znając najważniejsze słowa, zwroty i liczebniki zaskakująco szybko zacząłem się dogadywać, a nawet prowadzić krótkie rozmowy. Wiele osób zna angielski, ale nie zawsze mogłem na nim polegać.\nFrancja to lekka katastrofa. Nigdy nie potrafię zrozumieć, z czego wynika fakt, że Francuzi po prostu nie mówią po angielsku. Zwłaszcza młodzi. Ich miłość własnego języka musi być wielka. Przez kilka tygodni nauczyłem się podstawowych nazw, liczebników i zdania „idę szlakiem Świętego Jakuba do Santiago de Compostela”. W sklepach produkty pokazywałem palcami, cenę sprzedawca wystukiwał na kalkulatorze i tak to szło. Tym większym skarbem okazywała się każda osoba władająca angielskim.\nW Hiszpanii jest trochę lepiej, choć wielu hospitaleros w schroniskach mówi tylko po hiszpańsku, czasem też po francusku. Na szczęście na szlaku spotyka się tak wielu ludzi, że ktoś z pewnością pomoże Ci w porozumieniu się z miejscowymi. Wielu hiszpańskich pielgrzymów mówi dobrze po angielsku.\nZdrowie – jak reagowało ciało na taki wysiłek?\nDo wyruszenia w taka drogę nie przygotowywałem się fizycznie. Poprzednie wędrówki nauczyły mnie, że kondycję wyrabiamy się podczas marszu, jeśli mamy dość czasu. Nie ćwiczyłem, nie biegałem, po prostu żyłem dość aktywnie, aż pewnego dnia wyruszyłem w drogę.\nPierwsze dni były najgorsze. Marsz asfaltem sprawiał, że już trzeciego dnia każdy krok sprawiał ból. Zewnętrzne łuki stóp były jak stłuczone, moje tempo spadło do około 20 km dziennie. Nierozchodzone buty dodatkowo pogarszały sprawę. Po tym trudnym początku wyleczyłem moje stopy dopiero w Poznaniu, później jednak nie sprawiały już żadnego kłopotu. Dopiero ostatnie dwa dni przed Santiago przeszedłem w bandażu elastycznym na kostce. Tym razem zawiniła podeszwa buta. Na ostatnim odcinku była już tak zdarta, że właściwie nie amortyzowała mojego kroku.\nKręgosłup, o dziwo, nie sprawiał mi kłopotów. Zawdzięczam to lekkiemu plecakowi.\nZaskoczyło mnie jednak, jak mocno długi marsz dał się we znaki stawom biodrowym. Przez 4000 kilometrów moje nogi wykonywały ruch tylko w jednej płaszczyźnie, przód-tył i tak w kółko. Po kilku miesiącach zauważyłem, że biodra „zapomniały” jak to jest ruszać nimi w innych kierunkach, do tego stopnia, że siad po turecku na podłodze przyprawiał czasem o bolesne skurcze. Zdecydowanie, warto czasem rozciągnąć stawy i mięśnie podczas takiej drogi.\nW Hiszpanii problemem stało się upalne słońce. 32 stopnie w cieniu były normą. Podczas długiego dnia marszu piłem nawet 4 litry wody, której źródła trafiają się na szczęście często. W górach woda była zawsze czysta i nie musiałem jej uzdatniać. Zatrucia pokarmowe dopadły mnie raz czy dwa, ale nie były uciążliwe.\nWiele osób chroniło się przed słońcem używając kremów z filtrem. Ja zastosowałem inną taktykę: używałem czapki z dużym daszkiem i osłoną na kark, uszy i skronie. Gdy słońce świeciło mi w twarz, używałem tylko małego sztyftu, którym smarowałem usta i policzki. To działało dużo lepiej niż nakładanie kremu na cała twarz – w upale i tak szybko bym go wypocił. Długie spodnie i koszulka chroniły wystarczająco resztę ciała.\nKtoś z czytających tego bloga spytał „Doskwierała ci czasem samotność?”. Nie. Samotność lubię i częściej jej szukam, niż od niej uciekam. Także w drodze do Santiago.\nNa szlaku Świętego Jakuba człowiek rzadko jest naprawdę sam. Ostatnie 1500 km, z francuskiego Le Puy do Santiago, to wędrówka z ludźmi lub wśród ludzi. W drodze przez Hiszpanię wielokrotnie zdarzyło mi się iść z kimś przez cały dzień lub więcej, potem jednak rozdzielaliśmy się. Po pewnym czasie na szlaku zaczynamy spotykać tych samych ludzi, idących podobnym tempem. Pojawiają się znajomości, sympatie. Idąc z kimś do Santiago szybko poznasz wiele szczegółów jej/jego życia, czasem bardzo osobistych. Wspólna droga przełamuje bariery. Miło było spotykać się z takimi osobami wieczorem, w schronisku i porozmawiać.\nLudzie na szlaku zazwyczaj szanują jednak czyjąś indywidualność. Jeśli wolisz iść samotnie, nie ma problemu. Tylko dwa razy zdarzyło mi się, że ktoś trochę zbyt natarczywie, choć bez złych intencji, chciał towarzyszyć mi w drodze, ale wykręcałem się.\nTypowym widokiem na Camino są pary lub rodziny. Jeśli ktoś uważa, że trudy wspólnej wędrówki mogą umocnić jego związek – czemu nie? Chociaż… zanim wybrałbym się z kimkolwiek na 4000 kilometrów, wolałbym sprawdzić, jak dogadujemy się na trasie 10 razy krótszej.\nNa koniec napiszę coś, co niektórym pielgrzymom może wydawać się dziwne, wynika jednak z mojego osobistego doświadczenia: droga do Santiago, jeśli ma być pielgrzymką, lepiej smakuje w samotności. W samotnej wędrówce nie ma nikogo, kto za Ciebie stawi czoła przeciwnościom. Nie ma nikogo, kto będzie Cie poganiać lub opóźniać. Prawdziwe skupienie, możliwość przemyślenia swojego życia i rozliczenia się z sobą, dokonuje się w ciszy, której druga osoba nie zawsze potrafi uszanować. Jeśli któregoś dnia będziesz w nastroju na refleksję, a ktoś idący obok Ciebie na rozmowę, łatwo o negatywne emocje między Wami. Wspólna pielgrzymka wymaga znajomości swoich charakterów, uszanowania potrzeb i zostawienia drugiej osobie dużej przestrzeni osobistej.\nA co z samotnymi kobietami? Po powrocie z Azji napisałem kiedyś kilka słów na ten temat w artykule „Faceci to świnie”. Na drodze do Santiago samotne kobiety są jednak normą, nie ma więc żadnych obaw. Bez względu na płeć, zachęcam każdego, kto mnie spyta: idź do Santiago samotnie.\nPisać bloga czy nie?\nW czasach, gdy kontakt fizyczny zastępują nam media społecznościowe, pisanie bloga z podróży zaczyna być postrzegane jako obowiązkowe. Czy pisać bloga z pielgrzymki do Santiago? Odpowiedź brzmi: to zależy.\nJeśli wędrujesz popularną trasą, której opisy znaleźć można w każdym przewodniku, nie warto. Internet pełen jest blogów, których autorzy opisują swoje miesięczne wakacje w Grecji bądź Egipcie i ograniczają swoje opisy do zdań typu „byłem… widziałem…”. Nikogo nie zainteresuje tysiąc któryś tam opis tego samego zabytku. Popularnego szlaku do Santiago także.\nJeśli Twoja strona ma być przez kogoś czytana, musi istnieć w sieci przez dłuższy czas. Nie zdobędziesz czytelników w czasie dwumiesięcznej wędrówki. No, chyba, że prowadzisz bloga tylko dla rodziny i znajomych.\nDźwiganie nawet małego komputera obciąża plecy, a presja, aby co kilka dni zdawać relacje ze swojej drogi, obciąża umysł. Sam niekiedy obserwowałem to u siebie. Jeśli w każdej chwili mogę sprawdzić skrzynkę e-mail lub wiem, że mam do opisania minione trzy dni, trudno skupić się na wędrówce i tym, co przeżywam tu i teraz. Gdybym miał więc wyruszyć do Santiago po raz kolejny, komputer zostałby w domu. Zamiast niego wziąłbym jednak notatnik i w wolnych chwilach zapisywał swoje refleksje. Na szczęście kawałek kartki i długopis działają wszędzie, także gdy nie ma prądu. Staromodne? Być może. Ale nie znam lepszej metody, by utrwalić wspomnienia i emocje, które inaczej przepadły by w niepamięci.\nNawet jeśli jest to Twoim marzeniem, wizja kilku tysięcy kilometrów może przerażać. Camino jest jednak drogą, która opiekuje się wędrowcem, poprzez innych ludzi lub zdarzenia. Wiem, że to dziwne słowa, zwłaszcza gdy pochodzą od osoby niereligijnej, ale doświadczyłem tego sam. A więc nawet jeśli wątpisz, wyjdź na drogę, a niezwykłe rzeczy zaczną się dziać szybciej, niż sądzisz. Tak jak w słowach ś.p. Piotra Morawskiego:\n„Jeśli naprawdę chcemy, marzenia się spełniają. Nasza determinacja jest w stanie pokonać wiele barier, które na pierwszy rzut oka są nie do pokonania. Nie znamy przecież do końca naszych możliwości. Trzeba próbować, a nie od początku myśleć, że nie da się, bo jest za trudne. Nagle świat się otwiera. A my patrzymy wstecz i przebyta droga wydaje się taka krótka. Przed nami wielka niewiadoma, która czasem może przerażać. Jednak niewiadoma staje się wiadomą, a my potem znowu spojrzymy wstecz i okaże się, że wszystko było takie łatwe.”\nPrevious PostCo zabrać ze sobą na przejście Karpat? Lista sprzętu\nNext PostBratysława. Koniec wyprawy Łukiem Karpat\nJoin the discussion 45 komentarzy\nŁukaszu. Pomijając fajną konstrukcję i wartość praktyczną tego wpisu (brakuje takiego pisania w blogowaniu podróżnicznym) ściągam czapkę z mej głowy i… wielki, niesamowicie szczery szacun 🙂\n26 października 2013 o 10:40\nDZięki za świetny poradnik,mam nadzieje że jak będę się w przyszłym roku wybierał w drogę to będę mógł z niego jeszcze raz skorzystać 😛\nNiesamowita relacja i bardzo wyczerpująca. Podziwiam, bo jej opracowanie zajęło z pewnością wiele godzin…\n17 grudnia 2013 o 00:43\nTakiego bloga, takich opisów, porad szukałem od dłuższego czasu. O takich wędrówkach marzę. Potrafisz zachęcić. A jak z czytaniem w drodze? Bez książek nie wyobrażam sobie tak długiego czasu. Oczywiście papierowe wydanie nie wchodzą w grę, bo ważą. Najwyżej czytnik elektroniczny. Ale moje pytanie: czy po każdym dniu wędrówki miałoby się jeszcze siły na przeczytanie choć jednego rozdziału?\nJa rzadko mam siłę. Jeśli mam książki, to tylko w formie PDF-ów na komputerze. W góry nie zabieram nic do czytania. czas tam spędzony służy przewietrzeniu głowy i odcięciu się od świata. Poza papier zaw2sze trochę waży.\n28 lutego 2014 o 16:32\nW 2012 roku przeszliśmy z mężem Camino Frances (z Saint-Jean-Pied-de-Port) i droga tak mocno się w nas zakorzeniła, że nie możemy przestać o niej myśleć. W maju tamtego roku byliśmy na Camino a Fisterra y Muxia (nie dostaliśmy urlopu na więcej), w tym roku, jeśli negocjacje z szefem się powiodą idziemy jesienią na Camino Norte 🙂 To cudowne czytać ludzi, dla których camino też tyle znaczy 🙂\nNaszym największym marzeniem jest właśnie droga do Santiago z Polski – choć na razie pozostaje to tylko w kwestii marzeń, bo nie mamy szans na tyle wolnego w pracy (6 tygodni to już i tak trochę za dużo dla naszych szefów i ledwo się na to zgadzają) – mam nadzieję, że kiedyś się spełni 🙂\nA na razie mam nadzieję, że z roku na rok uda się nam powoli przejść drogę z Le Pyu, Camino Aragonese/Arles, Chemin de Lyon/Cluny, Camino Portugues, Camino Catalan (a z niezwiązanych z Santiago dróg śni mi się po nocach Via Francigena i St. Olav’s way) 🙂 Może kiedyś się uda, jeszcze wiele życia przed nami 😉\nTak czy siak – chciałam tylko pozdrowić Cię jako pielgrzym i napisać, że jestem pod wrażeniem Twoich opisów i Twojej drogi.\n28 lutego 2014 o 16:36\nDroga z Le Puy jest warta przejścia, zdecydowanie ją polecam! Szlak w okolicach Cluny także, choć to teren dla samotników i to samowystarczalnych, bo schronisk tam niewiele. Powodzenia w realizacji tego planu! Taka ilość dróg wystarczy, by wędrować latami.\n2 marca 2014 o 00:48\nDzięki Łukasz za propagowanie i zachęcanie do wyjścia na camino i nie tylko. Choć w jednej z Twoich relacji pojawiło się stwierdzenie, że polskie drogi tak naprawdę nie istnieją, to zachęcam zainteresowanych ideą camino do wędrowania polskimi jakubowymi drogami.\n12 maja 2014 o 13:05\nPodpisuję się dwiema rękami i swoim doświadczeniem pod tym co napisałeś! Wyraziłeś to lepiej niż ja bym to ujęła! Pozdrawiam.\n12 lipca 2014 o 02:39\nŚwietny wpis, bardzo trafne obserwacje. Niesamowicie mi się przydadzą już niedługo, bo też ruszam drogą św. Jakuba. 🙂\n10 sierpnia 2014 o 00:34\nWielkie dzięki za rady ! Na wiosnę do Fatimy więc pójdę częścią Twojej drogi.\n24 listopada 2014 o 18:36\nWłaśnie przeczytałem Twój raport z Camino. Ja właśnie jestem 3 miesiące w drodze do SdC. Dziś 24 listopad jestem na O Cebreiro. Ja przez Polskę miałem 1 dzień. Potem Czechy, Austria wzdłuż Dunaju i do Salzburga. W Niemczech byłem tylko 1 dzień – Bechtesgarden. Powrót do Austrii i Szwajcaria w stronę Marsylii. Załapałem się na odcinek Francigenia, z Arles to GR635 zwany Via Tolosana. Przez Puerto Somport do Aragonii i w Puente La Reina spotkałem Camino Frances. Dalej to już spacerek po dobrze wydanym szlaku. Tylko pogoda czasem rrobiła problemy. Bo w deszczu nawieziona glina z pól mocno obciążała buty. To co piszesz w 100 % pokrywa się z moimi odczuciami, chociaż ja nie walczyłem z kosztami tak mocno na trasie jak Ty. Kiedyś spotkałem chłopaka na Norte, który wcześniej się chwalił w albergue jak to idzie bez pieniędzy, a potem chciał na jedzenie. Był Polakiem i trochę było mi wstyd za niego. Dałem mu 10 euro. To Camino jest moim 14th camino i chyba ostatnim po Compostelę. Teraz jak zdrowie pozwoli będę chodził po zapamiętanych prze ze mnie odcinkach Camin. Piszę trochę chaotycznie z baru na przełęczy O Cebreiro. Buty pierwsze zostały na granicy Austria Szwajcaria, drugie tzw. Letnie teraz służą za popołudniowe. Mają cienką podeszwę, którą zjadły francuskie asfalty. Teraz idę w Salomona 3/4 o świetnej podeszwie ale także przewiduję, że ich źle się skończy w Muxia. Pozdrawiam. Buenos Camino. P.S. tulipan58@onet.eu\n29 listopada 2014 o 09:25\nGratulacje za tak dluga droge. Mam nadzieje, z po takim odcinku juz nic nie moze sie nie udac 🙂 Powodzenia i Buen Camino na reszte drogi!\nDzięki. To najpierw. A teraz Pozdrawiam serdecznie.\nNigdy nie myślałem o TAKIEJ wędrówce ale przedwczoraj obejrzałem film „Droga Życia”, ten film jest trochę o mnie. I wynikł nowy cel w życiu. Zrobię TO. A kiedy stawiam cel to go realizuję, pójdę tam za rok. Już zaczynam przygotowania.\nPrzeczytałem WSZYSTKIE Twoje porady, jeszcze raz Dziękuję. ale czegoś mi brak.\n1. Bezpieczeństwo; czy czułeś się bezpiecznie? na co uważać?\n2. Obuwie; mieszkam w górach i wysokie buty chronią przed skręceniami, może warto odżałować ciężaru na plecach i mieć 2 pary?\n3. Kije trekingowe – warto? Czy kij?\n4. Nie polecasz swojego plecaka to jaki polecasz?\nPozdrawiam serdecznie. s\n8 kwietnia 2015 o 11:24\nRewelacja. Podziwiam za przejście Polski, Niemiec, dogadywanie się we Francji:) Hiszpania już rzeczywiście opiekuje się pielgrzymem, ale w pozostałych krajach potrzeba odwagi, zaparcia, sił…\nBardzo dziekuje za podzielenie sie doswiadczeniami z tej wspanialej podrozy !\nZe wzgledu na brak czasu,w tym roku przeszlam tylko z SAINT-JEAN-PIED-DE-PORT do ESTELLA w ciagu 5 dni,ale w przyszlym roku ,bede kontynuowac.Twoje porady wykorzystalam !!!\n13 czerwca 2015 o 20:08\nDziekuje Ci bardzo za wszystkie wskazowki dot. Camino, z ktorych czerpalam garsciami.\nUwielbiam olejek z drzewa herbacianego!\nWrocilam z Camino Portugues 31 maja i marze juz o kolejnym, tym razem rozpoczynajacym sie w Kraju Baskow.\nPozdrawiam Wszystkich, ktorzy wciaz marza o Camino i tych, ktorzy juz pielgrzymuja 🙂\n29 grudnia 2015 o 21:54\nDzięki wielkie za poradnik dzięki niemu wyruszyłem w swoją drogę życia. Le Puy – Finisterra wyszło nie dużo jakieś 1650 km i czasowo 65 dni. Średnia na dzień to 25 km ale szybciej nie ma sensu, to nie wyścig a lepiej czasem iść w grupie i poznawać nowych przyjaciół, macie kilka godzin luzu po dojściu i więcej przerw w marszu na napajanie się pięknymi widokami i jedzeniu przy tym. Jedyne co mnie zaskoczyło to koszty miałem wydzielone 7e ale wyszło 10e. Mimo, że spałem zazwyczaj pod chmurką (tarpo-hamak-ponczo 350g) a jadłem i gotowałem co znalazłem choć część także z marketu. Jeśli ktoś się zastanawia czy wyruszać z Francji to polecam, jest nieco inny klimat mniej komercji jak w Hiszpanii lepsza atmosfera dużo albergue co łaska z obiadem, śniadaniem. Bogatą listę znajdziecie w francuskiej książce „Miamiami dudu”. Co do jedzenia polecam kasztany jeśli idziecie we wrześniu, ceny w marketach nawet tańsze niż w Polsce, spokojnie można sobie pozwolić na bogaty obiad z winem i deserem za jakieś 3e jeśli gotujecie w 4 osoby. No i nie radze jechać autobusem odcinka z Santiago do Finesterry to tylko 100 km ale dla mnie były to najprzyjemniejsze 4 dni w całej wędrówce. I zapraszam na darmowe obiady w hotelu koło katedry w Santiago 3 razy dziennie. Moje wyposażenie: 8,2 kg w tym plecak 55l, śpiwór, karimata, tarpo-hamako-ponczo, kuchenka na drzewo, paliwo sbit jako rozpałka, zapalniczka, nóż, latarka czołowa, apteczka, ciuchy( spodnie długie i krótkie, 2 thirty, koszula długa i krótka, bluza termo, bielizna2x, kapelusz, chusta, rękawice bez palców, cienka kurka od wiatru i deszczu), kubek metal, menażka, buty(treking + sandały), telefon, aparat, powerbank, kompas, mapa, paszport, karta bankomat, notes długopis.\nCo do pytań Stanisława to tak: 1. Bezpieczeństwo – czułem się w pełni bezpieczny w lasach niema dzikich zwierząt kiedy spałem samotnie, kiedy w hostelach wszyscy życzliwi nic nie ginie. 2. Obuwie miałem niski treking hitec przetarł się po 30 dniach i kupiłem trekingowe wysokie 17e w decathlonie okazały się trwałe po 35 dniach jak nowe. Jako drugie polecam sandały super lekkie piankowe. 3. Co do kija to dowolność, na pewno łatwiej na podejściach a na zejściach mniejsze obciążenie kolan. Ja zamiast trekingowych preferuję jeden drewniany z leszczyny lubię mieć wolną rękę i tak nie hałasuje.\nTo w skrócie tyle. Polecam każdemu i jeszcze raz dzięki Łukasz za bloga.\n30 grudnia 2015 o 03:20\nDzięki Kamil! I gratuluję skończonego przejścia, bo 2 miesiące w drodze to nielekkie przedsięwzięcie. Dzięki też za podzielenie się tym zestawieniem. Mam podobne odczucia, Via Podiensis, czyli GR 65 z Le Puy, była widokowo pięknym miejscem, z nieco innym klimatem niż szlaki hiszpańskie. Nie lepsza ani gorsza. Po prostu dawała poczucie odosobnienia i spokoju. W mojej drodze z Polski była też fajnym etapem „wstępnym” do ostatecznego, hiszpańskiego odcinka.\nCzy mógłbyś napisać coś o patencie, którego używałeś do spania?\nBardzo ciekawe spostrzeżenia. Czy będzie książka o tej wyprawie?\n3 października 2016 o 10:19\nNiemal na pewno nie 🙂 Do napisania książki zawsze potrzebne mi są dobre notatki, a tych z wędrówki do Santiago nie przywiozłem bardzo dużo. Mógłbym próbować pisać coś na podstawie tego, co już jest na stronie, ale pamięć jest zbyt zawodna. Muszę zmobilizować się do regularnego prowadzenia dziennika, tak jak np. w Iranie, by książka mogła powstać.\n5 listopada 2016 o 16:13\nBardzo interesująca relacja i niesamowity wyczyn 🙂 Ze względu na ograniczenia czasowe przebyłam Camino Frances na rowerze, 800 km w 11 dni.Wspaniałe doświadczenie! Droga zrobiła na mnie ogromne wrażenie! W przyszłym roku planuję Camino del Norte. Pozdrawiam wszystkich zauroczonych Camino de Santiago 🙂\nCo do butów – w miesiącach wakacyjnych, a nawet we wrześniu i październiku polecam chodzenie na Camino w sandałach. Przeszłam w nich niemal całe Camino niosąc niepotrzebnie przez ponad 1000 km w plecaku niewygodne trekkingowe buty Salomona. Okazały się po pierwsze za małe, gdy po wielogodzinnym marszu puchła mi noga, po drugie strasznie sztywne i nieoddychające. Dostałam od tego kontuzji i przez dwa tygodnie męczyłam się z bólem stóp, dopóki nie odkryłam, jak przyjemnie chodzi się w sandałach i tam gdzie, nie ma ostrych kamieni i żwiru, boso. Ogólnie sprzętowo na Camino trzeba postawić na absolutny minimalizm. Im mniej niesiesz ze sobą, tym przyjemniej się wędruje, mniej rzeczy cię rozprasza. Ja wzięłam za dużo – skończyło się to tak, że połowę rzeczy musiałam zostawić w albergue lub komuś dać w prezencie.\nPoszukuję odważnej osoby która chciałaby podjąć się pielgrzymki do Santiago. Z Polski, z domu w 2017 roku. Po prostu wyjść i przejść prawie całą Europę. Miesiące trudów, problemów, radości, tysiące kilometrów, refleksji, intencji. Mówią, że trzeba spełniać marzenia, a skoro nikt z moich znajomych nie ma tyle odwagi, piszę tu. Taka przygoda może równać się przyjaźni na całe życie. Jeśli jesteś zainteresowany, proszę o kontakt.\nNo dobra – to JAKIE następne buty kupiłeś do długiego chodzenia ? (firma/model)\nI jak się sprawdziły ??? 🙂\nAcu Trekker Lite\nWszystkie sprawdziły się bardzo dobrze, robiąc po 1500-2000 km, z wyjątkiem ostatnich butów Brooksa, które zaliczyły tylko 500 km i wciąż są w bardzo dobrym stanie.\nwybieram się na Caminho Portugues w tym roku, we wrześniu i czytam zarówno Twoje wpisy sprzed kilku lat o Camino, jak i nowsze, o sprzęcie na lekkie przejścia.\nPytanie: jak na chwilę obecną, w świetle Twoich doświadczeń widziałbyś buty na Camino (głównie drogi i ścieżki, raczej mało typowych gór), które warto polecić? Czy te Brooks Cascadia 11 (albo nowsze 12) będą dobrym wyborem? Czy mają wystarczająco szerokie przody? No i pod kątem deszczu – czy to odpowiednie buty do koncepcji szybko zmokną – szybko wyschną? 🙂\nCzy może są jakieś inne kierunki poszukiwań niż lekkie buty trailowe?\nZ góry wielkie dzięki za odpowiedź! 🙂\n9 czerwca 2017 o 13:58\nNie, nie mają zbyt szerokich przodów. To zresztą sprawiło, że w tym roku dorwałem w swoje ręce nowy model butów, w którym planuję przejść Alpy. To Merrell Moab Ventilator. Bez membrany i częściowo kryty siatką, ale dzięki temu przewiewny i idealny na upały. Mają szerokie przody i są produkowane w dużych rozmiarach, co ma dla mnie znaczenie. Zgadzam się z koncepcją przemakania/schnięcia, na długich dystansach w klimacie umiarkowanym jest dobra i zamierzam ją zastosować tego lata.\nNie bez znaczenia jest także cena, o jakieś 40% niższa niż Cascadii.\n5 maja 2017 o 23:10\nplanuję podjęcie się przejścia samotnie trasy Kraków – Santiago / Fisterra w przyszłym roku i mam w związku z tym pytanie. czy jest już wytyczony spójny jednorodny możliwie najkrótszy szlak, czy też muszę improwizować? z Krk mam via Reggia do Zgorzelca, ale z dużymi zakosami i obejściami i dalej szlakami niemieckimi do Francji.\nZ drugiej strony mam Myślenice – Cieszyn i potem zapewne jakieś szlaki czeskie niemieckie austriackie itd. Nie wiem jednak jak z przejściem przez Alpy – chciałbym uniknąć wysokogórskich wspinaczek – zbyt długi to dystans do przejścia.\nszukałem trochę w necie i ciężko znaleźć coś konkretnego typu ślad gps, czy mapę- była kiedyś stronka camino.net.pl, ale już nie działa. z góry dziękuję za pomoc.\nSzlaki takie jak Via Regia są prawdopodobnie w pełni lub znacznej części oznakowane. Na innych, mniej uczęszczanych szlakach jakubowych trzeba się jednak liczyć z dużymi odcinkami pozbawionymi znaków. A to oznacza dużo wędrówki z mapą.\nCo do Alp – nie są ryzykowne, gdyż szlaki z zasady biegną dolinami, ale wymagają sporych podejść. To też powód dla którego w 2013 roku zdecydowałem się iść z NIemiec do Francji, omijając Alpy. W Niemczech trafiłem na kilka znakowanych odcinków po 30-80 km każdy, ale sporą część wyznaczałem sam, idąc lokalnymi drogami. Podobnie we Francji – regularne znaki prowadzące do Santiago pojawiły się dopiero w Le Puy. Wcześniej były jedynie pojedyncze, krótkie odcinki w Alzacji i okolicach Cluny.\n10 maja 2017 o 00:06\nDzięki Łukasz za odpowiedź. do tej chwili wiem już dużo więcej. mam wgrany cały ślad gps do movescounta z Krk do Santiago :))) Polskę już przeszedłem via google maps street view. Polecam stronę niemiecką – wskazuje z każdego miejsca najkrótszą trasę do Santiago, wszystko opisane, dużo informacji – jedynie czego brakuje, to anglojęzycznej wersji – ja edukację tego języka zakończyłem 28 lat temu i niewiele pamiętam. http://jakobswege-europa.de/wege/. Via regia jest super opisana w odcinkach KRK- Piekary śląskie – do granicy Dolnego Śląska ale na innych stronach. potem zostaje GPS. W sumie mam do przejścia 3544 km +100 nad brzeg do Fisterii. Na razie nie dam rady przejść tego odcinka w całości – musiałbym wywrócić życie do góry nogami – 4 miesiące bez pracy….. ale tak się napaliłem po przeczytaniu Twojego bloga, że w tym roku idę na rozgrzewkę z Bordeaux do Fisterii via droga francuska – we wrześniu i trochę w październiku. bilety na samoloty zarezerwowane, sprzęt kompletuję i rozpoczynam treningi na lokalnych szlakach św. Jakuba. Ponieważ nigdy nie chodziłem na wyprawy dłuższe niż 1 dzień muszę się sprawdzić na kilkudniówce. Zrobię Lublin – Kraków i zobaczymy jak to mój organizm przetrzyma. Super opisałeś co i jak przygotować na wyprawę, choć przez 4 lata trochę się zmieniło w sprzęcie – są buty, ciuchy o śladowej wadze i objętości, których można zabrać trochę więcej a zabezpieczą nas od każdej pogody. Gdybyś jeszcze mógł coś doradzić odnośnie śpiwora – czy jest jakiś model o niewielkiej objętości z komfortem do +5 st. C? Podróż tanimi liniami ogranicza trochę możliwości transportu bagażu. Jak będę szedł z Krakowa, to nie będzie takiego problemu. Ostatecznie mogę coś kupić na miejscu – w Bordeaux mają chyba Decathlona z cenami identycznymi jak w Polsce. dziękuję. F\nluna llena pisze:\n14 kwietnia 2018 o 11:54\nI jak, Franco, Twoja wyprawa? Podzielisz się wrażeniami? Chętnie dowiem się czegoś o tym śladzie gps. Nie ogarniam takich rzeczy, a chyba tym razem warto.\n8 czerwca 2017 o 17:03\n„Do wyruszenia w taka drogę nie przygotowywałem się fizycznie. Poprzednie wędrówki nauczyły mnie, że kondycję wyrabiamy się podczas marszu, jeśli mamy dość czasu. Nie ćwiczyłem, nie biegałem, po prostu żyłem dość aktywnie, aż pewnego dnia wyruszyłem w drogę.” – zdecydowanie też mam taką teorię, nie ćwiczyłam przed wyruszeniem szlakiem Saint-Jean-Pied-de-Port – Finisterra. Na początku wysportowana mama i jej koleżanka wyprzedzały mnie znacznie, w połowie byłam już o wiele sprawniejsza i wyprzedzałam większość ludzi z łatwością 🙂\nSzukam odpowiedzi i niejako nie mogę znaleźć. Patrząc po trasie, będąc w Hiszpanii szedłeś szlakiem północnym. Jak duża część podróży to pobocze asfaltowej drogi? Zdaję sobie sprawa, że taka ulica nie jest od razu równa z hałasem i innymi rzeczami, niemniej jestem ciekaw szykując się na wypad. Zakładam, że pokonując taką odległość (cała podróż)taki widok nie był Ci obcy, i tutaj też w sumie fajnie by było jakbyś określił skalę. (wystarczą odczucia 😉 )\nMarzę o tym szlaku od jakiegoś czasu, jednak praca nie pozwala na przejście w całości. Na razie kończę polski GSB. Po przeczytaniu bloga zaczynam rozważać częściowe przejście trasy z finałem w Santiago. Mam na to miesiąc z hakiem. Skąd najlepiej ruszać (najbardziej mi zależy na odcinku hiszpańskim), by nie spłukać się na samoloty itp? Muszę też znaleźć sposób na transportowanie insuliny, by nie zepsuła jej wysoka temperatura (jestem diabetykiem). Podziwiam i pozdrawiam.\neh Luna, w zeszłym roku nic nie wyszło z moich planów, bilety przepadły… życie 🙁 Ale co się odwlecze….. Ruszam za to w najbliższą niedzielę do Bajonny (FR) i z tamtego miejsca rozpoczynam swoje Camino del Norte/Primitivo. Jeśli chodzi o GPS, to jego wgranie w urządzenie typu smatfon, czy smartwatch pomoże Ci w nawigacji na trasie. Mam już ślady szlaków wgrane w zegarek i telefon, ale tak na wszelki wypadek gdybym gdzieś pobłądził. Generalnie będę starał się posługiwać mapą tradycyjną. Już się nie mogę doczekać, a trasa z Krakowa do SdC czeka na realizację – może za rok – dwa powinno się udać. 4 miesiące wypisu z życia rodzinnego i zawodowego, to ciężki do ogarnięcia temat.\n2 grudnia 2018 o 00:16\nPrzeszedłem dwa lata temu trasę per Aragon w 33 dni w miesiącu wrześniu. Jestem cukrzykiem -insulina się nie zepsuła.\nWielki szacunek i podziw dla ciebie, jest to moje marzenie ale nie wiem czy go zrealizuję. Na razie w tym roku 124 km. Nie znam języka angielskiego jestem z tych osob które obowiązkowo uczyły się języka rosyjskiego czyli jestem rocznik 195..\nMysle o tym szlaku już od dłuższego czasu.Z powodu małej ilości urlopu i innych spraw rodzinnych chciałabym przejść max 200 km i to najlepiej zacząć gdzieś gdzieś w Hiszpanii.Jestem kobieta i wolałabym iść jeszcze z kimś, więc to wszystko się trochę komplikuje.Znam niemiecki,włoski trochę rosyjskiego więc myślę, że się dogadam.Napiszcie mi ,czy przez teren Hiszpanii w okresie jesiennym idzie się dobrze?Gdzie mogę znaleźć jakieś info?\n14 października 2018 o 20:58\nNajlepiej na forum Camino de Santiago, jest tam dużo aktualnych informacji: http://www.caminodesantiago.pl/forum\nZastanawiam się czy planując takie przejście warto zaplanować trasę z góry, czy polecasz modyfikować przebieg na bieżąco?\nKorzystałeś z jakiejś wytyczonej trasy, czy sam dobierałeś ścieżki?\nZrobiłem jedno i drugie, to znaczy zaplanowałem trasę z góry w oparciu o główne punkty i miasta. Pomiędzy nimi nie planowałem drogi i szukałem jej na bieżąco, również na bieżąco zdobywając mapy. Trzymałem się pewnego kierunku, ale wiedziałem, że po drodze zbyt wiele się zdarzy, bm mógł planować każdy krok. Byłem więc elastyczny i kilka razy zmieniałem szlak. Tak było we Francji, gdy zszedłem daleko na południe,m by zahaczyć o Le Puy i w Hiszpanii, gdzie zdecydowałem się odbić w Camino Primitivo. W Polsce i Niemczech ustalałem trasę na kolejny tydzień i z grubsza jej się trzymałem.\n14 października 2019 o 09:38\nDziękuję za ten wpis. Niedawno przeszłam Camino Ingles i jeszcze zanim wyruszylam w głowie już miałam zrobić Camino z Polski. Wiadomo, że czasami zastanawiamy się czy warto, czy to dla nas. Idąc Camino Ingles z dnia na dzień przekonywałam się że tak,że przejść camino z polski to właśnie moja droga w którą chcę wyruszyć. To co napisałeś jeszcze mnie w tym utwierdzilo. Bardzo Ci dziękuję. Pozdrawiam serdecznie\n5 grudnia 2019 o 21:54\nCzy jest szansa, żeby się z tobą spotkać w realu i pogadać o tej drodze, na którą wybieram się już kolejny rok, ale brak mi odwagi?\nNapisz, chciałbym się z tobą zobaczyć, drogę przejść muszę, albo ona albo ja… tak bardzo potrzebny mi dystans do pogoni… zwanej życiem!!!\n"I think if you do something and it turns out pret\n🇵🇱 "Lukas pierwomu". "Eta Lukas, ja na wier\n🇵🇱 JEST SZCZYT! W poniedziałek w południe\n🇵🇱 Decyzja o odwrocie była słuszna. Kolejn\n🇵🇱 Niestety odwrót. Po podejściu z obozu p\n🇵🇱 Ruszam na szczyt. Co 2 dni Stefan, szef\n🇵🇱 Na początku tygodnia zdążyłem wynieś\n🇵🇱 W piątek ruszyłem z "jedynki" z czwórk


miśka - Cytaty.info\nWszystkie teksty 31 tekstów 299\n2 marca 2010 roku, godz. 19:47 0,0°C\nPrzypomnij sobie jak bardzo długo byłeś blisko mnie!\nPrzypomnij sobie wszystkie wspomnienia, chwile\nspędzone ze mną!\nObiecałeś miłość do końca świata, tylko ze mną!\nPrzypomnij sobie noce, gwiazdy, wodę, kwiaty, deszcz, mróz, liście, drogę, las, drzewa, góry, teatr, operę, telefon, poduszkę, klucze, rzekę, książkę, cukierki, lody, chipsy, coca-cole, zdjęcia, uśmiech, kłótnie, płacz, pocieszenie, przytulenie, wszystkie wygrane i przegrane też, taniec, muzykę, filmy, łąkę, koc, oczy, szkołę, zazdrość, długie rozmowy, trzymanie za rękę, koszulkę, sylwester, urodziny, wesele,wszystkie disco-czaski, wakacje, perfumy, truskawki, wyganianie, szybkie wracanie, horrory, komedie, marzenia, sny, robienie głupot...\n28 lutego 2010 roku, godz. 23:28 4,0°C\nCzekam i czekam.. a ty ciągle bawisz się w tym własnym głupim świecie...\n21 lutego 2010 roku, godz. 9:28 33,3°C\nW tych trudnych chwilach powinnam Cię przytulić... a ja chcę Cię znienawidzić!\n24 stycznia 2010 roku, godz. 22:11 14,5°C\nJest taki wyjątkowy a zarazem normalny.. Jak na razie dla mnie nieosiągalny...\n24 stycznia 2010 roku, godz. 22:36\nTo napisz, jak będzie osiągalny.\n9 stycznia 2010 roku, godz. 23:22 23,2°C\nMyślałam że Cię znienawidzę... A tu coraz bardziej KOCHAM!!\n10 stycznia 2010 roku, godz. 17:01\n7 stycznia 2010 roku, godz. 21:57 50,7°C\n.. a ty masz takie czyste oczy..\n4 stycznia 2010 roku, godz. 18:36 126,3°C\nZapraszam Cię na spektakl moich snów..\n2 stycznia 2010 roku, godz. 15:04 46,9°C\n... ale On Cię kocha przecież...Ja to wiem i wszyscy to wiedzą...\n2 stycznia 2010 roku, godz. 23:29\nciężko mi się wyrazić czy jest oto wyznanie ironii , łączenia ludzi na siłę czy też ucieczka przed uczuciem ;p gryzie mnie to niech autor rozwiąże ten problem ;p\n1 stycznia 2010 roku, godz. 2:46 20,7°C\nW życiu bym nie powiedziała że tak potrafiłeś się zmienić... Ale dzisiejszym swoim zachowanie pokazałeś wszystko!!\nJedno wielkie DNO!!\n1 stycznia 2010 roku, godz. 11:11\n24 grudnia 2009 roku, godz. 22:52 29,6°C\nA moimi życzeniami dla siebie jest to żeby te wszystkie życzenia które dostałam- spełniły sie..\n24 grudnia 2009 roku, godz. 00:48 10,2°C\nStałam się teraz taka OBOJĘTNA...\n21 grudnia 2009 roku, godz. 23:20 68,7°C\nPowiedzieć TAK gdy wszyscy mówią NIE!\n22 grudnia 2009 roku, godz. 8:34\nA co dopiero powiedziec NIE, kiedy wszyscy inni mówią TAK.\n17 grudnia 2009 roku, godz. 18:17 21,4°C\nMężczyźni... Pierwsze mówią czułe słówka dają Ci miłe spojrzenie.. A ty chcesz pokazać swoją kobiecość i udajesz, że go nie zauważasz.. w myślach masz go i chciałabyś z nim być... lecz facet jest zbyt słaby by się postarać i powalczyć...\nMężczyźni jak dzieci.. gdy zabawka jest niezbyt do zabawy to ją odrzucają w kąt...\n17 grudnia 2009 roku, godz. 19:31\nWydaje mi się, że niektórzy mężczyźni po prostu są zmęczeni kolejnym zdobywaniem kobiety, która ma zbyt wysokie mniemanie o sobie. Odpuszczają, bo szukają kogoś normalnego, może nieskomplikowanego.\nSą i zdobywcy, którym w to graj.\nNie wiem którzy są lepsi.\n15 grudnia 2009 roku, godz. 22:46 14,1°C\nW mym pokoju jeszcze Tobą pachnie...\nŁóżko ma wyleżane twoje ciało...\nPoduszka twą głowę odbitą ma...\nRęce moje, usta i wszystko co dotykałeś jest już tylko zimną taflą, której nikt nie stopi...\n15 grudnia 2009 roku, godz. 22:59\nBardzo podobają mi się takie teksty graniczące z erotykami.\n14 grudnia 2009 roku, godz. 17:30 14,6°C\n-Proszę, zaczekaj... posłuchaj... Chcę ci coś wytłumaczyć... - dotknął ją za rękę, poczuła znowu to ciepło, bo przecież to zawsze on ją ogrzewał.\n- Tylko mnie nie dotykaj! Odejdź... już mnie nie rań. Zostaw mnie i moje serce w spokoju... - Chciała wtulić się w jego ramiona jak za dawnych czasów, lecz wiedziała, że ta iskierka która była między nimi-zagasła. Ona tak bardzo chciała go zapomnieć.\n- Chciałem tylko... przeprosić.. I prosić o wybaczenie, nic więcej...\n- Przecież ja... - dłużej nie wytrzymała... i uciekła..\n-Przecież ja ją kocham... - usiadł a z jego oczu popłyneły łzy...\n24 grudnia 2009 roku, godz. 23:13\nczy tam nie powinno być "...dotknął jej ręki"? jak można dotykać za rękę?\nogólnie - całkiem ciekawa, choć banalna myśl. mimo to podoba mi się. po prostu.\nTutaj pojawi się opis autora, jeśli tylko miśka postanowi go uzupełnić.


LG G8 ThinQ vs Samsung Galaxy S10+ - porównanie cech | Komórkomania.pl\nLG G8 ThinQ i Samsung Galaxy S10+ pojawiły się na rynku w tym samym czasie. Telefon LG G8 ThinQ różni się od telefonu Samsung Galaxy S10+ mniejszą przekątną ekranu. W porównaniu zagęszczenia pikseli obydwu telefonów zwycięża LG G8 ThinQ. W telefonie LG G8 ThinQ jest mniej maksymalnej pamięci operacyjnej. Model LG G8 ThinQ ma mniej pojemną pamięć wewnętrzną niż Samsung Galaxy S10+. W kryterium rozdzielczości matrycy aparatu obydwa telefony wypadają identycznie. Waga urządzenia LG G8 ThinQ jest mniejsza niż waga urządzenia Samsung Galaxy S10+. Pod względem pojemności akumulatora LG G8 ThinQ traci względem urządzenia Samsung Galaxy S10+. Telefon LG G8 ThinQ został wyprodukowany przez firmę LG, a telefon Samsung Galaxy S10+ przez firmę Samsung. W obydwu telefonach zainstalowano system operacyjny .\n6.1 cali 6.4 cali Samsung Galaxy S10+ ma większy ekran.\n563 ppi 526 ppi\n6 GB RAM 12 GB RAM Samsung Galaxy S10+ ma więcej pamięci RAM\n128 GB 1024 GB Samsung Galaxy S10+ ma więcej pamięci wewnętrznej\n16 Mpix, szerokokątny obiektyw f/1,9 16 Mpix, ultraszerokokątny obiektyw f/2,2 + 12 Mpix, teleobiektyw f/2,4 (2-krotne przybliżenie)\n5 Mpix, szerokokątny obiektyw f/1,7 tak, wykrywanie głębi\n3500 mAh 4100 mAh Samsung Galaxy S10+ ma bardziej pojemną baterię\nLG G8 ThinQ vs Samsung Galaxy S10+ Porównania i newsy\n#wSkrócie: promocja Honora na Walentynki, Mapy Google z trybem AR i Sony Xperia XA3 na wideo\nPrzedstawiłem wizualizację możliwego wyglądu nowego wcielenia Motoroli RAZR. Pisałem też o niezapowiedzianych modelach Samsung Galaxy S10, które można już kupić we "wczesnej przedsprzedaży". Oto, co jeszcze warto wiedzieć dzisiejszego dnia.


Zatrucie pokarmowe to sytuacja, która występuje w wyniku spożycia żywności lub napojów skażonych mikroorganizmami, takimi jak bakterie, grzyby, wirusy czy pasożyty. Zanieczyszczenie to może wystąpić podczas obchodzenia się i przygotowywania żywności lub podczas procesu przechowywania i konserwowania żywności lub napojów.\nObjawy pojawiają się zwykle w ciągu 3 dni po spożyciu skażonej żywności i ustępują po krótkim czasie. Jednak często pojawiają się pewne oznaki i objawy, takie jak na przykład biegunka, gorączka, ból brzucha i kolka. W przypadku dzieci, osób starszych lub kobiet w ciąży, jeśli objawy nie ustępują, zaleca się udanie się na pogotowie ratunkowe, aby nie odwodnić się i rozpocząć odpowiednie leczenie.\nMożliwe jest również zwalczanie zatrucia pokarmowego w domu za pomocą domowych środków, z których niektóre to:\n1. Weź węgiel\nWęgiel drzewny to lekarstwo, które działa poprzez promowanie adsorpcji toksyn w organizmie, zmniejszając objawy zatrucia. Tak więc w przypadku zatrucia pokarmowego węgiel aktywowany jest w stanie adsorbować toksyny wytwarzane przez mikroorganizm odpowiedzialny za infekcję i łagodzić objawy. Ponadto węgiel aktywny pomaga również w redukcji gazów jelitowych.\nAby węgiel drzewny miał wpływ na zatrucia pokarmowe, zaleca się zażywać 1 kapsułkę węgla drzewnego na 2 dni. Dowiedz się więcej o węglu aktywnym.\nSpożycie wielu płynów podczas zatrucia pokarmowego jest bardzo ważne, ponieważ zapobiega odwodnieniu, uzupełnia płyny utracone w wyniku wymiotów i biegunki oraz przyspiesza powrót do zdrowia. Dlatego ważne jest, aby w ciągu dnia pić wodę, herbaty, naturalny sok owocowy, wodę kokosową, doustne sole nawadniające, które można znaleźć w aptece, czy np. Napoje izotoniczne.\nZobacz świetne domowe opcje, które pomogą uzupełnić utracone płyny i złagodzić objawy.\nOdpoczynek jest niezbędny do leczenia zatruć pokarmowych, ponieważ organizm musi oszczędzać energię z powodu utraty płynów i składników odżywczych w wyniku wymiotów i biegunki, a także pomaga zapobiegać odwodnieniu.\nGdy tylko wymioty i biegunka zmniejszają się lub ustępują, należy spożywać lekką dietę, zaczynając na przykład od rosołu, puree ziemniaczanego, śmietany warzywnej lub gotowanej ryby, zgodnie z tolerancją osoby.\nPonadto ważne jest, aby unikać przetworzonych, tłustych i pikantnych potraw, preferując owoce, warzywa, chude mięso i ryby zawsze gotowane. Dowiedz się więcej o tym, co jeść w przypadku zatrucia pokarmowego.\nZwykle zatrucie pokarmowe trwa od 2 do 3 dni tylko przy tych środkach i nie jest konieczne przyjmowanie żadnego konkretnego leku. Jeśli jednak objawy utrzymują się lub nasilają, ważne jest, aby udać się do lekarza.


Stworzyło mnie Miłosierdzie\nPod takim hasłem 22 listopada br. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach rozpoczną się trzydniowe rekolekcje powołaniowe dla dziewcząt. Poprowadzi je ks. Jacek Małecki z Radomia oraz s. Gracja Szymańska ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. W programie: konferencje, wspólna modlitwa, warsztaty – Bibliodrama oraz


Jak gotować zupki dla niemowląt? - Ekorodzice.pl\nAutor: Emilia Lorenc 2011.11.06, 14:35\nSłyszałam, iż do gotowania zup dla niemowląt i dzieci nie można dodawać oliwy ani oleju tłoczonego na zimno. Czy jest to prawda? W jaki sposób należy gotować zupki i kiedy dodać olej, aby gotowane warzywa nie traciły witamin?\nTrwałość tłuszczy zależy od stosunku różnych kawasów tłuszczowych wchodzących w ich skład, np. oliwa z oliwek zawiera 82% jednonienasyconych, 8% wielonienasyconych i 10% nasyconych. Im większy jest procent kwasów tłuszczowych wielonienasyconych wówczas tłuszcz jest mniej trwały i bardziej wrażliwy na temperaturę, a nawet światło.\nOlej nieoczyszczony lniany ma do 70% zawartości kwasów tłuszczowych wielonienasyconych omega 3, przez co jest bardzo wrażliwy i ulega szybko procesowi jełczenia. Olej lniany przechowujemy w ciemnej szklanej butelce oraz w lodówce. Jeśli w oleju zachodzi proces jełczenia wówczas jego smak staje się gorzki. Potrawy przyprawiamy olejem lnianym bezpośrednio przed spożyciem, np polewając przestygniętą zupę w miseczce czy kaszę. Tak przygotowane potrawy mają wówczas największą wartość odżywczą, zachowując właściwości lecznicze, ochronne wielonienasyconych kwasów tłuszczowych.\nOliwa z oliwek, oleje z rzepaku czy sezamu tłoczone na zimno są bardziej trwałe. W składzie ich jest przewaga kwasów tłuszczowych jednonasycownych (np. kwas oleinowy), które są bardziej trwałe. Można je stosować np podczas gotowania, pieczenia.\nZupy możemy gotować na niewielkiej ilości naturalnego masła czy oliwy z oliwek, zachowując witaminy z warzyw, a bezpośrednio przed spożyciem dodać np. łyżkę oleju lnianego do miseczki z lekko przestudzoną zupą. Innym rozwiązaniem jest wykorzystanie oleju lnianego – możemy do drugiego dania polać nim kaszę czy ryż.\nTagi: kuchania niemowląt przekąski zdrowa zdrowe żywienie\n20.09.2013 12:10 - pimknie\nmoje dzieci n ie znosiły wprost smaku oliwy z oliwek i to byl dla mnie najwiekszy problem, bo myslalam,ze oliwy z oliwek to sie nie zastapi. trzeba przyznac ze jest on intensywny i nie każdemu dorosłemu nawet smakuje. ale są takie oleje jak Holle czy inne robione z kilku rodzajów różnych olej ów, ktore maja lagodniejszy smak (co w przypadku dzieci jest akurta baaardzo wazne) no i mozna je dodawac do kazdej potrawy. nie iem czy to od tego,ale moje dzieci prawie nie choruja,w ogole sa okazami zdrowia:)\n09.04.2012 12:26 - Renata.Ch.\nJa używałam oliwy z oliwek, za którą jeździłam po całym mieście, aby znaleźć jak najodpowiedniejszą, ale byłam z niej bardzo zadowolona. Teraz stosuję głównie olej rzepakowy (nie da się ukryć, że różnica cen jest dość spora), chociaż staram się, aby oliwwa również gościła na naszych stołach.\n07.04.2012 16:04 - ela_wielo\nCiekawa sprawa. We wszystkich przepisach dla niemowląt jakie znalazłam w popularnych portalach jest łyżeczka masła, olej czy oliwa bardzo rzadko. Artur72 - czy masło byłoby lepsze? Twój post wygląda bardzo fachowo, dzięki za wyjaśnienie:-)\n05.12.2011 21:07 - artur72\nDodawanie oleju lnianego do zupek i innych potraw dla niemowląt i dzieci, które nie skończyły pierwszego roku życia nie ma zupełnego sensu jeśli bierzemy go pod uwagę jako nośnik niezbędnych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych Omega. Obecny w oleju lnianym (najwięcej) oraz innych olejach roślinnych kwas alfa-linolenowy (ALA) musi pod działaniem pewnych enzymów zostać przekształcony w kwas DHA, niebędny zwłaszcza w okresie płodowym i poprenatalnym. Niezbędny jest m.in do budowy oka, mózgu i ważnych hormonów, ale organizm małego dziecka nie może go sam wytworzyć i musi liczyć na "pomoc" matki. W okresie prenatalnym otrzymuje do poprzez łożysko, a po urodzeniu z mlekiem. Ważne więc aby to w diecie kobiety w ciąży i już jako karmiącej, znalazła się odpowiadania dawka kwasów Omega-3 w postaci roślinnego ALA lub poprzez suplementację gotowym DHA pochodzącym z alg morskich chodowanych w basenach z czystą słoną wodą. Natomiast suplementacja kwasami Omega-3 pochodzenia rybiego może być niebezpieczna zarówno podczas ciąży, jak i później. Obecny w olejach rybich kwas EPA (także O-3) oprócz swoich właściwości przeciwzapalnych i przeciwnowotworowych jest jeszcze silnie antyagregacyjny i za jego sprawą może dochodzić do krwawień i co za tym idzie poronień. Na preparatach zawierających kwas EPA zawsze znajduje się informacja, że nie powinny przyjmować go kobiety w ciąży i dzieci do lat 7.\n07.11.2011 10:33 - mamalka\nJa od 6 miesiąca życia do wszystkich zupek, które synkowi gotowałam dodawałam oliwę z oliwek, którą przysłałam sobie kurierem w 5 litrowej beczułce z Sycylii ;) Była ona świeżo wytłoczona z oliwek dopiero co zebranych. Ufałam, że to dobrze robi synkowi i widać nie myliłam się. Teraz już niestety kupuję w sklepie w Polsce ale na pewno też dobre walory ma. A do innych potraw zawsze używam oleju rzepakowego bo też słyszałam, że jest zdrowszy od słonecznikowego. Artykuł utwierdził mnie tylko w moich przekonaniach.


[Naszym zdaniem] Wojciech Książek: Muzyczne wychowanie do patriotyzmu | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\nZa nami szósta edycja Wojewódzkiego Konkursu Muzycznego „Polska moje miejsce, mój kraj”, który co dwa lata organizuje gdańska Sekcja Oświaty (na przemian z konkursem plastycznym).\nMuzyka kształci i wychowuje. Przez kilka godzin budynek „S” dźwięczał od muzyki, śpiewu, emo- cji młodych wykonawców. Wzruszające były słowa pieśni patriotycznych (w tym zbrodni w lasach Piaśnicy), piękne głosy wykonawców.\nZwracała uwagę praca nauczycieli-opiekunów. Wielki szacunek należy się za ich zaangażowanie, przekaz wiedzy, umiejętności, wkład serca. Ostatnio częściej krytycznie mówi się o tej grupie pracowniczej. Pamiętajmy jednak, że naród, który nie szanuje swoich nauczycieli, ska- zany jest na bylejakość.\nSpecyfika tego konkursu polega na tym, iż oprócz śpiewu młodzi ludzie są też oprowadzani (m. in. przez p. Romana Stegarta i niżej podpisanego) do miejsc szczególnych, do pomnika Poległych Stoczniowców, gdzie zapalają znicze i do historycznej Sali BHP. To ważne, aby młodzi ludzie doświadczyli piękna muzyki, śpiewu, ale też historii, dotknęli dziedzictwa „S”.\nWysiłek organizacyjny jest spory, tym bardziej że wystąpiło 230 uczniów. Tym większe podziękowania dla osób wspierających, w tym wolontariuszy z „S” oświatowej w Gdańsku, Pomorskiej Fundacji Edukacji i Pracy, redakcji„Magazynu”, jurorów (Andrzej Kołakowski, Ewa Rocławska, Aleksandra Lewicka, Renata Tkaczyk). Zdaniem koordynator konkursu, Anny Kocik i innych słu- chaczy, poziom wykonań był bardzo wysoki. Były specjalne stroje, muzyka na żywo. Jest się z czego radować.\nprzewodniczący Międzyregionalnej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „S” w Gdańsku\n« Prezydium Komisji Krajowej: Castorama łamie konstytucję\nRada gdyńskiego oddziału „Solidarności” planuje obchody »