addio pomidory: czerwca 2016\nZupa z młodą kapustką. Publikacja\ndzisiejszego przepisu jest właściwie przypadkowa. Naprawdę, nie kalkulowałam,\nby w dniu meczu podzielić się z Wami przepisem na zupę z kapustką. Zajadam się nią\nostatnio – tak krótko jest młoda i smakuje tak wyjątkowo. Stąd dzisiejszy przepis,\not co. Dobrze się jednak złożyło,\nprawda? Zdarza się nam oglądać\nmecze z telefonem w dłoni. Na głośnomówiącym mamy dziadka w Polsce. Komentujemy\ni kibicujemy wspólnie. Dziś zapewne będzie podobnie. Oglądamy w ten sposób także\nmecze siatkarzy i szczypiornistów – to nasze ulubione rodzinne dziedziny. Jakoś\nnie udało się dziadkowi, przynajmniej do tej pory, zarazić wnuki entuzjazmem do\nlekkoatletyki, który wszczepił mi we wczesnym dzieciństwie. Po wygranym meczu\nzawsze i obowiązkowo odśpiewujemy do słuchawki "Polska, biało-czerwoni".\nChętnie dziś wróciłabym do tego rytuału. Kciuki w gotowości! Wiem, że do Polski wracają\nupały… Z tego powodu proponowanie Wam zupy, zamiast - by nie sięgać daleko – chłodnika,\nnie jest być może trafione. U nas jednakowoż upałów jeszcze w ogóle nie było, a\no skrawku błękitnego nieba, że o słońcu nie wspomnę, zaczynam już śnić po\nnocach. Polecam Wam gorąco wypróbowanie tego przepisu, zupa z młodej\nkapustki w połączeniu z dipem czosnkowo-serowym jest naprawdę wyjątkowa. Zupa z młodej kapusty Składniki:\n½ główki młodej kapusty (ok.\n450-500g) ok. 3 szkl. bulionu warzywnego\n(może być również drobiowy)\n4 łyżki wytrawnego białego\nsól, pieprz Do podania:\n75 ml gęstego jogurtu\ngreckiego 10 % 1 mały ząbek czosnku\nsól, pieprz (uwaga – feta już\njest dość słona)\npieczone ziemniaki Przygotowanie:\n1. Kapustę myjemy, osuszamy,\npozbawiamy głąba i szatkujemy.\n2. Rozgrzewamy masło i oliwę\nna głębokiej patelni. Przekładamy kapustę, mieszamy. Po ok. 10 minutach\npodlewamy winem i małą ilością bulionu. Bulion będziemy dolewać stopniowo aż do\nuzyskania odpowiadającej nam konsystencji. Gotujemy ok. 15 minut – pilnując,\naby kapusta się nie rozgotowała. 3. Pod koniec gotowania\ndodajemy umyte i pokrojone na połówki pomidory. 4. W czasie, gdy zupa się\ngotuje przygotowujemy sos. 5. Siekamy drobno czosnek,\ndodajemy go do jogurtu, do którego dodajemy koperek, miód i rozkruszoną palcami\nfetę. Mieszamy, doprawiamy. 6. Podajemy. Na talerzu\nukładamy ziemniaki, wlewamy zupę. Przed jedzeniem rozprowadzamy sos w zupie. Smacznego!\nWychodzę na taras posłuchać\nciszy przed burzą. Obserwuję jaskółki obniżające loty, ciężki lot gołębi szukających\nschronienia na szczycie starej brzozy (dałabym sobie rękę uciąć, ze słyszałam jej\nwestchnienie). Wreszcie przychodzi i burza z kroplami deszczu jak cieciorka a\npo niej tęcza nad dachami domów naszych sąsiadów. To, co musi się wydarzyć, po prostu się dzieje.\nPrzynosi ulgę i nowe nadzieje. Zmiany są dobre. Potrzebne. Sztuką jest umiejętność\nakceptacji tego, co przynoszą. Przed Europą nowe wyzwanie. Kolejna ważna, jeśli\nnie – najważniejsza próba. Prosta konsekwencja niezdanych, by nie powiedzieć-\nzawalonych ostatnio egzaminów. Czy wreszcie wyciągnie z tego wnioski?\nNa weekend polecam prostą i szybką w wykonaniu tartę. W sam\nraz do popołudniowej herbaty. Tarta sernikowa z nektarynką\ng mąki pszennej (najlepiej typ 550)\n*do serników używam zawsze twarogu, który sama mielę. Jeżeli używacie, gotowego, trzykrotnie zmielonego twarogu wystarczy 400 g.\n1. Przygotowujemy kruche ciasto. Do dużej miski wsypujemy mąkę,\nwkładamy masło pokrojone na drobne kawałki. Podszczypując czubkami palców\nłączymy mąkę i masło, aż otrzymamy mieszankę o konsystencji piasku. Robimy\ndołek w cieście i do środka wkładamy żółtko, wlewamy wodę, wsypujemy cukier i\nsól. Szybko zagniatamy ciasto, tak by miało jednolita konsystencję. Formujemy\nkulę i wstawiamy do lodówki, co najmniej na pół godziny lub nawet na cały\n2. Po tym czasie wałkujemy ciasto i wykładamy\nnim formę do tart o średnicy 24-26 cm. Wystające ponad krawędzie formy ciasto\nścinamy nożem. Nakłuwamy całe ciasto delikatnie widelcem. 3. Nagrzewamy piekarnik do 180 stopni. Na ten czas wkładamy foremkę wyłożoną\nciastem do lodówki, żeby się schłodziło. 4. Podpiekamy 15-20 minut.\n5. Kidy ciasto podpieka się\nw piekarniku przygotowujemy warstwę serową.\nJajka ucieramy na kogel-mogel z cukrem. Ukręcony kogel-mogel dokładnie łączymy\nz twarogiem. 6. Masę wylewamy na\npodpieczony spód. 7. Nektarynki podzielone\nna mniejsze kawałki układamy na wierzchu tarty.\n8. Pieczemy jeszcze ok. 20\nminut lub tylko do momentu, kiedy zetnie się warstwa serowa.\n9. Przestudzamy na kratce.\nDziś miałam opublikować dla Was przepis na tartę sernikową z nektarynkami. Okazało się jednak, że publikacja przepisu z gatunku comfort food jest zdecydowanie bardziej nagląca. Zważywszy okoliczności przyrody (które nawet najbardziej zagorzały meteorolog mógłby, bez szwanku dla swej reputacji, określić mianem anomalii pogodowych) nie pozostaje mi nic innego, jak zejść do kuchni po ostatnia porcję ryżu na mleku i podzielenie się z Wami recepturą. Może się przydać, albowiem, cigle pada... Ślimaki i inne oślizgłe wybryki natury zeżarły (wybaczcie - innych słów nie znajduję poniewaz znaleźć nie chcę) mi dwie donice surfinii. Nastroje domowników bliskie depresji czyli poniżej standardowych poziomów i tylko jeszcze Euro ratuje sytuację. Strach pomyśleć, co będzie, kiedy nasi przegrają...\nSkładniki:na 3 porcje\n125 g ryżu (Basmati lub jaśminowego)\n300 g mleka (może być roślinne)\nziarno Tonki lub ziarenka z laski wanilii\n200 ml śmietanki 20 %\n1 jajko + 2 łyżki cukru brązowego\n1. Mleko zagotowujemy. Dodajemy cukier, sól, Tonkę i ryż. Mieszamy. Zmniejszamy gaz, gotujemy pod przykryciem do miękkości ryżu (10-15 minut), mieszając co jakiś czas. W tym czasie ryż powinien wchłonąć całe mleko. 2. Zagotowujemy śmietankę. Łączymy ją z ryżem. Odstawiamy pod przykryciem.\n3. Jajko ucieramy na puszysty, kremowy kogel-mogel* z cukrem.\n4. Truskawki lekko miksujemy lub rozdrabniamy widelcem.\n5. Kogel-mogel dodajemy do ryżu. Dokładnie mieszamy. Podajemy z sosem truskawkowym. Przechowujemy w lodówce, zjadamy w dniu przygotowania.\n*Jeżeli unikacie spożywania surowych jajek można śmietankę 20 % zastąpić kremówką, którą lekko ubijamy. Dodajemy do przestudzonego ryżu, łączymy i podajemy z sosem, pomijając kogel-mogel. Tak przygotowany ryż przechowuje się też dłużej, ale zawsze w lodówce – szczególnie latem. Jednocześnie, wedle uznania i smaku taki ryż można dosłodzić.\nUwielbiam czerwiec. Z dniami ciągnącymi się jak spaghetti, które grzech jest kroić. Zamiast tego smakuje się je do samego koniuszka ochlapując policzki pomidorowym sosem. Pamiętam jednak, że kiedyś takie długaśne dni to była prawdziwa udręka, dla nas, rodziców małych dzieci. Zasnąć, kiedy za oknem wciąż dnieje, jaśnieje? A w oddali słychać śmiech bawiących się na podwórku starszych dzieci? To ichnie - Mamooo, nie mogę zasnąć - było dla nas kołysanką... Im bardziej oni nie mogli spać, tym bardziej ja walczyłam z ciężkością powiek dążących ku doskonałości poduszki. Dziś mamy to już za sobą i cieszę się, kiedy synek drugi co wieczór woła, żeby utulić go przed snem i zostać przy nim, póki nie zaśnie... To znak, że on jeszcze nie wyrósł a my nie zestarzeliśmy się jeszcze tak zupełnie. - Widzieliście, jak dużo już jest poziomków?\nNa czereśniową frużelinę:\n1,5 łyżki mąki ziemniaczanej Ponadto do\n1. Przygotowujemy biszkopt. Piekarnik\nnagrzewamy do 180 stopni. Dno tortownicy o średnicy 22 cm smarujemy maslem i\nwysypujemy kakao. 2. Białka ubijamy na sztywną\npianę. Ciągle miksując dodajemy po łyżce cukier i żółtka. Następnie wlewamy olej\n3. Mąkę pszenną, kakao i proszek\ndo pieczenia przesiewamy. Dodajemy do masy jajecznej.\n4. Delikatnie mieszamy.\nPrzelewamy do formy. Pieczemy około 30-40 minut lub do tzw. suchego patyczka. Studzimy na\nfrużelinę. Czereśnie myjemy, osuszamy, drylujemy. Przekładamy do garnka, zasypujemy\ncukrem. Zagotowujemy. Kiedy czereśnie zaczną puszczać sok, rozrabiamy mąkę w\nsoku cytrynowym. Przelewamy do gotujących się czereśni, mieszamy od razu nie\ndoprowadzając do powstania grudek. Gotujemy na małym ogniu przez chwilę, nie\ndopuszczając jednak, aby owoce zaczęły się rozpadać. Studzimy. 6. Przygotowujemy\nkrem. Lekko ubijamy kremówkę,\ndodajemy cukier, ubijamy nadal, kiedy będzie prawie sztywna, dodajemy porcjami\nmascarpone, łączymy. 7. Ostudzony biszkopt przekrajamy wzdłuż na dwie równe\nczęści. Pierwszą układamy na talerzu/paterze. Smarujemy frużeliną, zostawiając\nmniej więcej 2 łyżki do posmarowania wierzchu. 8. Przykrywamy drugą częścią ciasta. Lekko dociskamy.\nSmarujemy cieniutką warstwą pozostałej frużeliny.\n9. Na środku rozsmarowujemy krem, na brzegu układamy\nczereśnie. Krem posypujemy wiórkami czekolady. Smacznego!\nPamiętam takie lato spędzone na Kaszubach. Wstawałam rano nacieszyc się ciszą poranka snującą się po spokojnej tafli jeziora. Pisałam, czytałam, chłonęłam, a swiat wokoł piękniał. Wszystko było zachwytem (pod warunkiem, ze wstało się przed kolonistami). Spacerowałam do wsi po swieze mleko i jajka prosto od kury :-) Po drodze mijałam przydomowy ogrod, w ktorym ktos rozsadził mnostwo cukinii. Kwitly rosły niczym nieskrępowane. Ktoregos ranka osmieliłam się poprosic gospodynię o kilka kwiatow, ktore co rano usmiechały się do mnie. To wtedy, pierwszy raz przygotowałam kwiaty cukinii smazone w malinowym ciescie piwnym.\nKolejne lato przebiera na progu nogami (zdejmuje przed wejsciem kalosze, ot - takie uroki belgijskiej aury), zawsze -kiedy na sklepowych połkach widzę kwiaty cukinii usmiecham się do tamtych wspomnien. Ostatnio sięgnęłam po nie z myslą przygotowania tarty: Oto i ona. Polecam gorąco.\n1. Ciasto francuskie wykładamy do małej formy na tartę o średnicy\n3. Ciasto nakłuwamy widelcem, opiekamy do lekkiego\n4. W tym czasie kwiaty cukinii (jeśli są żeńskie będą miały\ntakże mini cukinie) delikatnie myjemy i dokładnie osuszamy.\n5. Połowę ricotty łączymy z gałką muszkatołową i skórką\notartą z połowy cytryny, doprawiamy do smaku solą, pieprzem i sokiem z cytryny.\n6. Płatki kwiatów delikatnie rozchylamy, wyjmujemy pręciki\n7. Pozostałą ricottę doprawiamy gałką, solą, pieprzem i\nsokiem z cytryny. Łączymy z roztrzepanym ze śmietaną jajkiem i posiekaną\npietruszką. (Jeżeli obcięliśmy część cukinii - ucieramy je na grubej tarce i\ndodajemy do ricotty).\n8. Na podpieczonym spodzie układamy kwiaty, całość\nzalewamy ricottą z jajkiem. 9. Pieczemy 20-25 minut lub do momentu ciecia się masy z\nricottą. Podajemy. Autor:\n"Tylko Marta" ("Mostly Martha")\nW dzisiejszym zestawie filmowym znajdziecie małą odmianę. Mam nadzieję, że przypadnie Wam ona do gustu. A dotyczy kilku ostatnich rekomendacji, które można spokojnie oglądać w gronie rodzinnym, w towarzystwie dzieci, szczególnie tych zafascynowanych sportem. Naszą rodzinną weekendową tradycją jest wieczór filmowy, na który któreś z dzieci wybiera film. Jeśli chodzi o naszych chłopców możemy być pewni jednego - ich wybór zawsze padnie na film, któego akcja rozgrywa się głównie na boisku. Ale przyznać muszę, że mają one całkiem niezłą wartość dodaną - zawsze są oparte na prawdziwych wydarzeniach - co w przypadku pozytywnych zakończeń odbiera im nieco cukierkowości i mają w sobie mocne, jasne i przemawiające do wyobraźni przesłanie. Tak było na przykład z filmem "McFarland", z którego to motyw wiodący, że można być słabym" punktem zespołu a jednak ważnym i liczącym się, towarzyszy nam na co dzień i stał się częscią naszego rodzinnego slangu. Dajcie proszę znać, czy chcielibyście aby pojawiały się w moich zestawieniach także filmy familijne. Jestem ciekawa i otwarta na Wasze propozycje i zapraszam do zakładki Filmy, gdzie znajdziecie sporo inspiracji. "Kwiat wiśni i czerwona fasola" ("An")\n"I'll see you in my dreams" reż. Brett Halley\n"Barany. Islandzka opowieść"("Hrutar")\n"Ze wszystkich sił" ("De toutes nos forces")reż. Nils Tavernier\n"Biegnij, chłopcze, biegnij" ("Lauf, Junge, Lauf")\n"Trener" ("Coach Carter")\nTrzeba przyznać, że rozpoczynanie książki o pielęgnacji\nurody od pytania "Ile razy dziś oddałaś stolec? może być uznane za\nkontrowersyjne… Choć jednocześnie, lektura kilku kolejnych stron pozwala\nprzypuszczać, że postawienie tego pytania w kontekście młodego, zadbanego\nwyglądu jednak jest uzasadnione.\nZresztą, żadna mama, z uwagą i troską śledząca w\nzawartość pieluch swoich pociech się tu nie oburzy. W tym konkretnym przypadku\njest to wręcz czynność naturalna i konieczna. Z wiekiem o niej zapominamy, a tu\nokazuje się, że zupełnie niesłusznie i to – w dodatku – ze szkodą dla naszego\nNigma Talib, autorka książki "Młoda bez\nskalpela", jest doktorem naturopatii i medycyny estetycznej. W czasie\nswojej praktyki odkryła, że za większością kłopotów zdrowotnych jej pacjentów\nstoją problemy jelitowe, zaburzenia hormonalne i stany zapalne. W miarę ich\nleczenia obserwowano pozytywne zmiany w wyglądzie skóry – m.in. przywrócenie jej\nblasku, lepsze napięcie skóry, mniej widoczne zmarszczki, likwidację cieni pod\noczami, redukcję przebarwień. Zdaniem dr Talib, cokolwiek dzieje się w naszych\njelitach, ma wpływ na skórę i zdrowie całego ciała. Czy to oznacza, że\nmogłybyśmy swobodnie zrezygnować z kosmetyki pielęgnacyjnej? Nie, raczej że to\nwłaśnie działanie od wewnątrz i na zewnątrz jednocześnie da nam najlepsze\nefekty i przywoła promienny uśmiech na twarzy. Niby z doświadczenia wiemy, jak odbijają się na naszej\ntwarzy nieprzespane noce, nałogi czy ogólnie tzw. "niezdrowy tryb\nżycia". Książka dr Talib pozwala jednak uświadomić sobie, jak konkretne\nzaniedbania wpływają na konkretne oznaki przedwczesnego starzenia się widoczne\nna naszej twarzy. Punkt dla autorki – nie obiecuje cudów, pisząc choćby o\nzmorze wielu kobiet - czyli o cieniach pod oczami. Autorka uczciwie przyznaje,\nże wpływ na to może mieć choćby anemia. Na nic zda się przeciwdziałanie im,\njeśli nie zrobimy podstawowych badań i jej nie wykluczymy. Namawia również do\nprzeprowadzenia badań w celu wykluczenia innych problemów, zanim zaczniemy\nstosować się do zaleceń proponowanych w książce. W każdym przypadku lektura\nksiążki dr Talib skłania do refleksji i zastanowienia, pochylenia się nad\nźródłem problemu a nie szukaniem sposobów na doraźne tuszowanie skutków. Bezsprzecznym plusem tej książki, jest uświadomienie\nczytelnikowi konieczności przejęcia kontroli nad własnym zdrowiem, co może\nprzełożyć się na młody, świeży wygląd, swoisty efekt "cofania czasu"\nbez konieczności stosowania drogich kosmetyków czy korzystania z inwazyjnych\nzabiegów kosmetycznych. Autorka wskazuje cztery rodzaje pożywienia, które\nprzyspieszają procesy starzenia i jednocześnie prezentuje cztery twarze\nstarzenia, które są z nimi ściśle powiązane. Może zirytować kolejna pozycja\nnawołująca do rezygnacji z glutenu. Prawdopodobnie tych nieprzekonanych książka\ndr Talib nie sprowadzi na ścieżkę gluten free. Jednakże Ci, którzy zrezygnowali\nz glutenu mogą potwierdzić, jak wiele dobrego ta dieta daje w kontekście samopoczucia\ni wyglądu. Tym bardziej, że dr Talib proponuje model 80:20 (ważne, aby 80%\nTwoich posiłków nie zawierało glutenu). Znacie pojęcie "przepitej\ntwarzy"? Wystarczy przywołać je sobie na myśl, czytając rady dr Talib\ndotyczące rezygnacji z alkoholu, by przyznać rację stwierdzeniu, że\nograniczenie go w naszej diecie może zdziałać wiele dobrego. Ciekawe wnioski prezentuje rozdział o stanie zapalnym w\norganizmie i jego skutkach dla naszego wyglądu. Wpisują się one w coraz\npowszechniejszą opinię o jego destrukcyjnym wpływie dla funkcjonowania naszego\norganizmu. Obszernie i szczegółowo omówiony rozdział poświęcony hormonom pomaga\nlepiej zrozumieć zasady działania naszego organizmu, zawiera również cenne\nwskazówki, jak sobie radzić w sytuacji rozchwiania gospodarki hormonalnej\norganizmu. Autorka proponuje swoim czytelnikom rozwiązania różnych\nproblemów: Odmładzający Plan Odżywiania, Plan Zrównoważenia Hormonów, Plan\nDbania o Skórę, – czyli zbiór przepisów wspierających plan odnowy. Polecane przez autorkę produkty kosmetyczne są dostępne w\nsprzedaży internetowej, na wypadek gdybyśmy koniecznie chciały po nie sięgnąć. Fajne jest, że starzenie się nie jest przez autorkę\ntraktowane jako zło absolutne, któremu należy przeciwdziałać za wszelką cenę.\nDr Talib traktuje je jako wyzwanie, któremu warto stawić czoła z podniesionym\n(i gładkim) czołem, w pełni świadomie, w zdrowiu i dobrym samopoczuciu.\nPodobały mi się holistyczne podejście autorki i proste rady typu: Myśl młodo a\nbędziesz młoda; Częściej mów tak; Bądź ciekawska; Nie mów ciału, że się starzeje;\nczy: Nie mów jak stary człowiek. Niby to wiemy, ale czy stosujemy?\n"Myśl o tym, co możesz robić, nie co powinnaś. Niech\ntwoim celem będzie cieszenie się życiem każdego dnia. Nie stań się stara\nszybciej, niż musisz. I pamiętaj, jesteś tak stara, jak myślisz, że jesteś –\ndlatego myśl młodo."\nRozdział 7 - Odmładzający Plan Odżywiania - zawiera\npropozycję czterotygodniowej diety z przepisami oraz informacje, jak komponować\nposiłki, jak sobie radzić, kiedy musimy jeść poza domem, po jakie grupy produktów\nsięgać by uzyskać konkretne efekty. Składniki w nich proponowane nie będą\nniespodzianką dla tych, którzy w temacie "Zdrowe jedzenie" czują się\ndobrze. Jeżeli coś mi w tej książce przeszkadzało, to trochę jej\nspecyficzny język, w połączeniu z miejscami zadziwiającym tłumaczeniem. To typowy\nstyl poradników z iście amerykańskim hurraoptymizmem. W miarę czytania\nprzywykamy do niego. I tak najlepsze czeka nas na samym końcu. Co powiecie na:\n"Podsmażaną magię dla skóry", "Dressing wspierający skórę",\nalbo "Prebiotyczną potężną miskę"? Zastanawiające nazwy kryją jednak\ncałkiem ciekawe i niezbyt skomplikowane przepisy, które warto wypróbować.\nNie odkryję Ameryki, jeśli powiem, że dobrze jest żyć\nświadomie. Książka "Młoda bez skalpela" może w tym pomóc. Czasami\nproblemy, z którymi borykamy się na co dzień są prostsze do rozwiązania, niż\nnam się wydaje, właściwa dieta i mądre odżywianie się naprawdę mogą zdziałać\ncuda. Także te, które możemy potem zobaczyć w lustrzanym odbiciu.\nNigma Talib "Młoda bez skalpela", 2016, Wydawnictwo Muza.\nKsiążkę otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa. Dziękuję. \nTo chyba zaczęło sie razem z moją prywatną i osobistą akcją "Biegam, bo nie lubie". Bo kto powiedział, że zawsze ma być z górki i z wiatrem? Następna była lektura bloga mimookolicznosci.pl i bardzo chwytliwe hasło "wyganiania leniwej baby". Zaczęłam realnie zastanawiać się nad tym, jakie zmiany jestem w stanie wprowadzić, jakie stawiam sobie oczekiwania i wymagania oraz, na zmianie których nawyków zależy mi najbardziej. Chwyciłam się hasła leniwej baby trochę jak tonący brzytwy, w poczuciu, że innego wyjścia nie ma, a zmiany muszą być wprowadzone. I choć lekko nie jest, to działam. I przynosi mi to sporo satysfakcji. Taka to fajna odNova, od środka (także w kontekście kalendarza). Polecam! I jakby tak, w poszukiwaniu motywacji, wyłowić kilka pozytywow ze szklanki do połowy pełnej, okazuje się, że dystans na wywiązanie się z takich "noworocznych postanowień" poczynionych w połowie roku, skraca się do półmaratonu :-) No, i tego się trzymajmy!\nAgata, dziękuję Ci za inspirację! Niech i Tobie walka z wewnętrzną leniwą babą lekką będzie, tfu! kto powiedział, lekką? Niech Ci się uda, po prostu. Poniżej znajdziecie przepis na sałatkę, którą spokojnie można zabrać ze sobą do pracy (co uczyniłam w radością) - bo plan zmian obejmuje także zwiększenie dyscypliny z kontekście codziennego przygotowywania lunchboxów.\nSałatka z batatów z grillowanymi grzybami, fetą\ni musztardowo-miodowym winegretem Składniki:\n1 czubata łyżeczka musztardy francuskiej Przygotowanie:\n1. Na grillową patelnię wylewamy odrobinę oliwy,\ngrillujemy bataty, przekładamy je na talerz.\n2. Pokrojone w plasterki grzyby spryskujemy sokiem z cytryny,\n3. Przygotowujemy winegret łącząc wszystkie składniki w słoiczku,\nwstrząsamy, do gotowej emulsji dodajemy jeszcze trochę posiekanej kolendry.\n4. Pokrojoną w kostkę fetę, bataty i grzyby układamy na\ntalerzu, polewamy winegretem. Posypujemy kolendrą. Podajemy. Smacznego!\nZupa z młodą kapustką.


Posted on 20 listopada 2021 20 listopada 2021 by Natalia Kowalczyk 56 odsłon\n24 listopad 2021@18:00 – 19:30\nJedną z potrzeb misji księżycowych jest umożliwienie badań in-situ w terenach do tej pory trudno dostępnych dla typowych łazików czy lądowników. Rozwiązaniem jest wykorzystanie niewielkich robotów zwiadowczych (gabaryt do 50 cm, masa do 10 kg), które wykorzystując nowe formy lokomocji typu skakanie, mogą uzupełniać profil większej misji. Jednocześnie, stosunkowo niewielkim kosztem, zastosowanie takich robotów znacząco zwiększa bezpieczeństwo misji. Firma Astronika jest w trakcie prototypowania takiego robota skaczącego, który dzięki trzem niezależnym mechanizmom akumulowania energii wyskoku może pokonywać przeszkody na Księżycu o wielkości nawet od 3 do 7 metrów. Podczas prezentacji przedstawione zostaną główne aspekty techniczne i sposoby analizy umożliwiające wdrożenie rozwiązania do misji kosmicznej (projekt architektury robota, przykład jego analiz funkcjonalnych, analizy zderzenia z podłożem, zastosowanie superelastycznych materiałów jak Nitinol).\nŹródło wydarzenia: Facebook: We Need More Space, SpaceHUB: SpaceHUB: kosmiczna inżynieria planetarna (dostęp 20.11.2021 r.)\nCalendar Bilety Dodaj do kalendarza Dodaj do Kalendarza Timely Dodaj do Google Dodaj do Outlooka Dodaj do Kalendarza Apple Dodaj do innego kalendarza Export to XML Kiedy: 24 listopad …\nPosted on 9 grudnia 2021 8 grudnia 2021 by Jan Roguwski 42 odsłon


Kto zwykle wyznaje miłość jako pierwszy? | rozumnie.pl\nKto zwykle wyznaje miłość jako pierwszy?\nMężczyźni czy kobiety? Rozsądek podpowiada, że to panie częściej werbalizują swoje uczucia, częściej są również nastawione na stałą relację. Badania pokazują jednak, że jest zupełnie odwrotnie! Zanim jednak damy się ponieść rozmyślaniom o romantycznych rycerzach, naukowcy wylewają na nas kubeł zimnej wody. Wyniki wskazują jednoznacznie, że to mężczyźni wcześniej wyznają miłość. Badacze sugerują jednak, że może być to spowodowane czysto ewolucyjną tendencją do zwiększenia prawdopodobieństwa współżycia… Z kolei zwłoka kobiet w tej kwestii pozwala im lepiej poznać potencjalnego partnera i sprawdzić, czy nadaje się do stałego związku.\nCo znaczy kochać mężczyzn bez wzajemności.


I will find You, my almost lover... Forever in my heart: stycznia 2013\nMusic: Jonathan Clay - Heart On Fire ( LOL version ) ♥\n- Chcesz coś do picia, skarbie? - zadałam pytanie Zayn'owi, który właśnie gorączkowo przeszukiwał swoją szafę. Westchnęłam głośno i wzięłam do ręki niebieską bejsbolówkę, która wisiała na oparciu krzesła. - Tego szukasz? - spytałam z zadziornym uśmieszkiem, kiedy wreszcie udało mi się wyrwać go z zamyślenia.\n- A, tak tak kochanie. To ta. I nie, nie chcę nic do picia. - podszedł do mnie z uśmiechem i pocałował w usta. Zdałam sobie sprawę, jak bardzo mogłoby mi tego brakować. Przez chwilę stałam w takiej samej pozycji, jak mnie zostawił, co spowodowało cichy chichot u mojego chłopaka. Ocknęłam się po kilku sekundach opatulona jego silnymi rękoma. Oparłam głowę na jego ramieniu i napawałam się zapachem seksownych perfum. Po chwili zastanowienia, zaczęłam jeździć palcami po jego skórze.\n- O Tobie, o mnie, o nas... o naszej przyszłości.. - przy tym ostatnim lekko się zawahałam. Zayn był niezwykle spostrzegawczy i wyczuł drżenie w moim głosie. Westchnął cicho i poczułam jego wargi na mojej głowie.\n- Kotek, wszystko będzie w najlepszym porządku. Nie przez takie rzeczy przechodziliśmy, pamiętasz? - odsunął mnie na długość swoich ramion, wpatrując się wyczekująco.\nJęknęłam cicho pod nosem. No nie wiem, kochany, co mogło być gorsze od raka..\nMimo, że lekarze twierdzą, że jest w zaawansowanym stadium, to przecież tak naprawdę wszystko zależy od pacjenta... A Zayn całym sercem wierzy, że wyzdrowieje, to dlaczego ja mam w to wątpić?\nMalik od czterech dni jest już w domu. Każdą sekundę spędzam z nim, nie odstępując mojego kochasia na krok. Praktycznie non stop jestem na wyciągnięcie jego dłoni.\nPojutrze jest dzień, którego obawiam się najbardziej ze wszystkich, czyli czas operacji. Na samą myśl mój brzuch zaciska się w nieprzyjemnym bólu. Obawy i wątpliwości, które mi towarzyszą, nie ustępują ani na moment. Staram się nacieszyć czasem, który teraz mamy. Robię wszystko, aby uśmiech nie znikał z jego twarzy, jednak w momencie, kiedy wewnątrz czujesz ogromny smutek, nie jest to takie proste.\n- Idziemy? - zmieniłam szybko temat. Widziałam, że wyłapał to, że nie mam ochoty rozmawiać, za co byłam mu niezwykle wdzięczna. Przerzuciłam torbę przez ramię i ruszyłam w kierunku drzwi, chwytając Mulata za rękę.\nPo kilku minutach spaceru, po oświetlonych lampami ulicach Londynu, Zayn odezwał się cicho.\n- Dokąd mnie prowadzisz, Kotek? - spytał uroczym tonem, na co od razu uśmiechnęłam się pod nosem. Wtuliłam się w niego mocniej, a ten objął mnie silniej ramieniem, pomagając uporać się z gipsem.\n- W miejsce, które powinno przywrócić Tobie wiele wspomnień... - powiedziałam dość cichym tonem, wpatrując się w jego błyszczące w blasku nocy oczęta.\nPo kilkudziesięciu minutach przystanęłam na moment i obróciłam się przodem w jego stronę.\nUśmiechnął się pociągająco i pochylił nade mną, żeby złożyć kuszący pocałunek na moich ustach, jednak uprzedziłam go i przewiązałam mu bordową chustkę na oczy.\n- Ej, to nie fair! - powiedział, co skomentowałam cichym śmiechem. Wspięłam się na palce, jadąc dłońmi po jego szyi, a następnie złożyłam delikatnego buziaka na jego malinowych wargach. Zamruczał cicho i objął mnie w pasie. Chwyciłam go za rękę i zaczęłam skakać w kierunku schodów.\nNie powiem, podróż na samą górę była dla mnie nie lada wyzwaniem, co nie umknęło uwadze Zayn'a. Po kilku minutach, zdyszana podniosłam metalową klapę. Wczołgałam się na górę, po chwili wciągając również Malik'a. Otrzepał się i posłusznie ruszył za mną. Kazałam mu usiąść na skraju murku, a sama wzięłam się za rozkładanie koca, zapalanie świeczek i wykładanie jedzenia.\nPo chwili zadowolona z siebie stałam przed romantycznym obrazkiem, którym miałam zamiar umilić dzisiejszy wieczór. Dumna z mojego dzieła, całkowicie zapomniałam o czekającym na mnie lowelasie.\nPodbiegłam do niego i przez krótką chwilę droczyłam się delikatnymi pocałunkami, które doprowadzały go do śmiechu. W pewnym momencie odplątałam supełek z tyłu jego głowy i ściągnęłam chustkę z jego twarzy. Chłopak stał z szeroko otwartymi oczami, nie mogąc nadziwić się tym widokiem.\n- Nie wierzę.. - dodał po chwili, a jego kąciki ust wykrzywiły się w szerokim uśmiechu. Odwrócił się w moją stronę i podniósł, obracając dookoła. Kiedy skończył, chwyciłam jego twarz w dłonie i wpiłam się w jego wargi, starając się przelać w ten sposób najszczersze uczucia, jakimi go darzę. Był to jeden z naszych najromantyczniejszych pocałunków do tej pory.\n- Nie mogę uwierzyć, że zabrałaś mnie właśnie tutaj - powiedział zdziwiony. Zapewne zarumieniłam się ostro, bo przejechał delikatnie kciukiem po moim policzku.\n- Tutaj wyznałeś mi, że mnie kochasz... - powiedziałam lekko zawstydzona.\n- To była jedna z najpiękniejszych nocy spędzonych w moim życiu.\n- Naprawdę? - uśmiechnął się szeroko - A jakie były pozostałe? - spytałam z ciekawością w głosie.\n- Wszystkie z Tobą w roli głównej. - powiedziawszy to, przyciągnął mnie do siebie i pogłębił nas w namiętnym pocałunku. Jego język pieścił zachłannie moje podniebienie, doprowadzając nas do wielkiej rozkoszy. Z mojego gardła wydobył się cichy jęk, który spowodował, że kąciki ust Mulata podniosły się w górę. Na zakończenie delikatnie przejechał koniuszkiem języka po moich wargach, a następnie wziął na ręce i zaniósł w kierunku kocyka.\nSiedzieliśmy rozmawiając, karmiąc się nawzajem soczystymi truskawkami i popijając wykwintnego szampana. Nie miałam ochoty odrywać wzroku od jego oczu. Widziałam w nich wszystkie uczucia, którymi mnie darzył. Działał na mnie kojąco, a wręcz odurzająco. Uzależniona od jego spojrzenia, niczym zahipnotyzowana tonęłam w brunatnych tęczówkach.\n* Oczami Marthy *\nNialler trzymał mnie w mocnym uścisku, ani przez chwilę nie mając zamiaru wypuścić.\n- Żarłokuuu, spadaj! - powiedziałam, śmiejąc się pod nosem. Ten zamiast spełnić moją komendę, zaczął jeździć wargami po mojej szyi, delikatnie pieszcząc każdy centymetr mojej skóry. - Ja przez Ciebie zwariuję... - westchnęłam głośno i obróciłam się w jego stronę, żeby móc pocałować go w usta. Ten cwaniak jednak przytrzymał mnie stanowczo i zagłębił się, namiętnie ssąc mój język. Jego dłonie wędrowały pod moją koszulką, rysując niewidoczne kreski na plecach.\nOdsunęłam się na kilka centymetrów, zagłębiając w jego błękitnym spojrzeniu.\n- Idę do sklepu, idziesz ze mną? - spytałam milutko.\n- Nie, ja tutaj będę grzał miejsce dla Ciebie. - poklepał się po nogach, jednak zdecydowanie wyglądało to dwuznacznie. Przewróciłam oczami i zaczęłam męczyć się przy zakładaniu Convers'ów, które jak na złość nie wchodziły. Po chwili blondas znalazł się tuż przy mnie i gestem godnym księcia z bajki posadził mnie na stołku, po czym wsadził na moją nogę granatowego trampka.\n- Ach, mój królewiczu! - teatralnie wzniosłam oczy ku górze, ostentacyjnie machając rzęsami.\n- W takich momentach księżniczka całuje swojego księcia.\n- Chyba ropuchę - pożałowałam tych słów szybko, gdyż chwilę potem tarzałam się na kolanach Horan'a torturowana atakiem łaskotek. Po kilkudziesięciu buziakach, wreszcie udało mi się wstać z podłogi.\n- Jesteś niemożliwy... - wzniosłam błagalnie wzrok, po czym sięgnęłam po torebkę.\n- Wróć szybko, proszę... - jęknął głośno, przy okazji opadając na kanapę razem z paczką żelek.\n- Weź, idź, pobaw się z Louis'em, Harry'm, albo znajdź jakiegoś innego nygusa. - zaśmiałam się, zamykając za sobą drzwi.\nRuszyłam oświetloną uliczką.\nZbliżał się październik, przez co wieczorami robiło się na prawdę zimno. Naciągnęłam na zmarznięte dłonie rękawy bluzy mojego chłopaka i spokojnym krokiem zmierzałam w kierunku marketu. Od czasu do czasu przejeżdżał obok jakiś samochód, który nie zwracał na mnie jakiejkolwiek uwagi. Mój wewnętrzny monolog musiał naruszyć siły nieczyste, ponieważ po chwili tuż obok zatrzymał się czarny Mercedes. Przełknęłam głośno ślinę i ruszyłam żywszym krokiem. Usłyszałam za sobą trzask i dźwięk zamykanych drzwi, jednak nie miałam zamiaru się odwracać. Moim oczom ukazał się sklep, w którym pragnęłam się już znajdować.\nPoczułam ręce na ramionach. Wrzasnęłam głośno, jednak męska dłoń uniemożliwiła mi dalszy atak paniki.\n- Uspokój się, Martha! To przecież ja! - znałam ten głos doskonale. Odwróciłam się twarzą w stronę jego właściciela i ujrzałam szelmowski uśmieszek Chad'a. Chyba nie spodziewał się tego, że oberwie ode mnie z łokcia.\n- Debil z Ciebie! Wiesz, jak mnie wystraszyłeś?! - spytałam podniesionym głosem. Uniósł dłonie w geście obronnym i spojrzał na mnie przepraszająco. Westchnęłam głośno i pociągnęłam go w kierunku sklepu. - Co tu właściwie robisz? - spytałam po chwili ciszy.\n- Przejeżdżałem obok i zobaczyłem śliczną brunetkę, która wręcz trzęsła się z zimna. - po tych słowach okrył mnie skórzaną kurtką, za co byłam mu niezwykle wdzięczna. - Przykro mi z powodu Zayn'a... - powiedział, a w jego głosie można było wyczuć nutkę żalu.\n- Nie jest teraz łatwo, uwierz.. Moja przyjaciółka przechodzi bardzo ciężki okres. Pojutrze będzie miał robioną chemię. - chłopak gwizdnął i schował dłonie do kieszeni. - Ale damy radę, jestem tego pewna. - zdziwiłam się, że mój głos był na tyle przekonujący. Wszystkich nas bardzo dotknęła ta sprawa, jednak staliśmy się spokojniejsi po otrzymaniu informacji na temat możliwych skutków operacji.\nPrzystanęłam na chwilę i spojrzałam na twarz blondyna. - Boję się cholernie, Chad... Boję się, bo wiem, co za jaja działy się w przeszłości... Los nie jest pewny, nie wiemy, co się wydarzy... A ja mam różne obawy. - powiedziałam na wydechu, wyczekując jego odpowiedzi. Nagle jego twarz zaczęła niebezpiecznie zbliżać się do mojej. Zdębiała czekałam na to, co zaraz ma się wydarzyć. Ciepłe wargi musnęły moje, delikatnie rozchylając jej językiem. Przez chwilę nie miałam pojęcia, co się dzieje. Dopiero po pewnym momencie oprzytomniałam. Odskoczyłam od blondyna jak oparzona, patrząc na niego wściekłym wzrokiem.\n- Co Ty odwalasz?! - wrzasnęłam, zaciskając dłonie w pięści. Chłopak spojrzał na mnie zdezorientowany.\n- Przecież Ci się podobało... - szepnął, znów się do mnie zbliżając, jednak tym razem odsunęłam się w porę.\n- Nie waż się mnie dotknąć. - wszystko we mnie buzowało. - Kocham Niall'a i nic tego nie zmieni. Najlepiej się odwal. - odwróciłam się na pięcie i zaczęłam iść w kierunku domu.\n- Martha, zaczekaj! - usłyszałam za sobą głos chłopaka. Przystanęłam na moment, patrząc na niego wyczekująco.\n- Oddaj mi kurtkę. - moje wkurwienie osiągnęło level hard. Zdjęłam z siebie jego skórzaną szmatę i cisnęłam nią w pobliską kałużę. Doszła mnie jeszcze wiązanka przekleństw ze strony chłopaka.\nPo chwili biegłam jak opętana w kierunku domu, a łzy spływały mi po policzkach. Myślałam, że jest moim przyjacielem, na którego mogę liczyć w każdym momencie mojego życia. A tym czasem okazał się zwykłym chujem. Przez moją nieuwagę potknęłam się o krawężnik, z impetem upadając na ziemię. Syknęłam głośno na widok pękniętych jeansów upaćkanych we krwi. Podniosłam się z ziemi i pokuśtykałam w kierunku domu chłopaków.\nDrzwi otworzył mi zdziwiony Louis, którego nawet nie raczyłam obdarować spojrzeniem. Weszłam do kuchni w poszukiwaniu jakiejś apteczki, ale powodzenia, że jakąkolwiek tutaj znajdę.\n- Oj, gdyby kózka nie skakała...\n- To by Ci teraz przyjebała, Tommo. - warknęłam na chłopaka, po czym kontynuowałam przekopywanie półek.\n- Boże święty, co Ci się stało skarbie?! - do kuchni wleciał Nialler, który rzucił się w kierunku moich kolan.\n- Niall, tu u góry bardziej boli. - westchnęłam, wskazując na swoją głowę. Chłopak podniósł się i pogładził mnie po policzku.\n- Co się stało skarbie? - spytał troskliwie, przez co miałam ochotę ponownie się rozpłakać.\n- Poszłam do sklepu, i nagle puff! - "PUFF" Louis zaczął przedrzeźniać mnie, biorąc do ręki chochlę i udając Harrego Potter'a.\n- Lou? - mój chłopak skierował pytanie do przyjaciela.\n- Taak? - spytał marchewkowicz.\n- Wypierdalaj. - szatyn nic nie powiedział, tylko opuścił kuchnię. - I co się stało dalej? - znów przeniósł na mnie swój troskliwy wzrok, delikatnie masując moje biodra.\n- I pojawił się Chad. - jego twarz momentalnie zbladła. - Nie wiem, Niall... nie wiedziałam, że będzie do tego zdolny.. - powiedziałam, ledwo powstrzymując nagromadzone w oczach łzy.\n- Ale do czego? - wyczułam zdenerwowanie w jego głosie. Westchnęłam cicho i przeczesałam dłoniom włosy.\n- Pocałował mnie... A potem wydarłam się na niego i pobiegłam do domu, potykając się po drodze. - nie mogłam patrzeć na wyraz jego twarzy, dlatego szybko wtuliłam się w jego bluzę. Zamknął mnie w silnym uścisku. Czułam, jak cały buzuje z nerwów. - Niall, proszę, zostaw go w spokoju. Już nie będę się z nim spotykać, ale obiecaj mi proszę, że nic mu nie zrobisz.\n- Obiecuję. - powiedział to, o dziwo dość szybko, co mnie od razu zaniepokoiło.\n- I obiecaj, że nie naślesz nikogo na niego. - po moich słowach przeklął pod nosem.\n- Obiecuję.. ale jeżeli jeszcze raz.. - powiedział przez zaciśnięte zęby.\n- Nie będzie następnego razu. - powiedziałam stanowczo, głaszcząc dłońmi jego włosy.\nDobra, 50, który totalnie mi nie wyszedł... wybaczcie :c Wynagrodzę to, obiecuję! <3\nLaski, pisać w komentarzach, czy chcecie w następnym rozdziale coś pikantnego ; )\nA do porządnej "sceny" potrzebne 10 komentów. Zaniedbujecie to ostatnio, a mi się przykro robi :c :c :C\nAutor: Dreamer Nieistotna o 18:11\nMusic: 1D - Moments\nSłowa ośmiolatki echem odbijały się w mojej głowie. Cały mózg zalała brutalna fala bolesnej rozpaczy, z której krew ciekła gęstymi strumieniami. Bezwładność ogarnęła rozpadłe na kawałki ciało, które straciło rachubę życia. Cienkie dłonie, na których widniały pulsujące żyły, drżały bez opamiętania. Czaszkę rozpychały metalowe kolce, coraz głębiej wbijające się w kości. Krzyk rozdarcia wydobywający się z mojego gardła, zdawał się być niewystarczający do wyładowania obłędu, który ogarnął moją psychikę. Powietrze docierające do płuc było niczym toksyczna dawka parujących łez, które gromadziły się w pomieszczeniu. Oczy zatopione w słonym oceanie, piekły przy każdym mrugnięciu. Euforia ogarniająca każdą cząstkę mnie, próbowała nie dopuścić do realiów niedawno uzyskanej informacji.\nJednak to nie był sen.\nTo był istny koszmar.\n- Siostro, proszę podać jej podwójną dawkę uspakajającą.\nŚlina płynąca kącikami ust, powoli ściekała na wyblakłe, szpitalne panele. Dłonie nieustannie trzymające mnie w pasie, stanowczo nie pozwalały mi wpaść w kałużę gorzkich wymiocin.\n- Zabierzcie ją do sali obok.\nOrganizm nie stawiał najmniejszego oporu. Odizolował się od całego chaosu panującego poza cienką barierą. Był sam na sam, analizując od początku do końca, od litery do litery, aż do pierwszego zaczerpnięcia powietrza.\nPromyk nadziei, który rozbudził światło wewnątrz mojej duszy, miał niebawem zgasnąć już na zawsze. Kropla ciepła, która rozgrzała moje serce, miała niebawem ostygnąć. Iskierka, która dodała błysku moim oczom, miała niebawem zniknąć. Obudził we mnie nie znane mi wcześniej uczucia. Sprawił, że moje serce zaczęło bić. I tylko on posiada do niego jeden jedyny, niemożliwy do dorobienia klucz.\nOcknęłam się przykryta białą, matową pościelą. Rozejrzałam się dookoła. Na krześle tuż obok siedział Harry. Jego wyraz twarzy mówił sam za siebie, że jego myślą są daleko po za jego ciałem. Spojrzał na mnie nieobecnym wzrokiem, a w kącikach jego oczu nagromadziły się łzy.\n- Sophie... - jego zachrypnięty głos zadrżał. - Tak.. tak mi przykro...\n- Co.. co powiedział? - roztrzęsiony skrzek wydobył się z mojego gardła.\n- Powiedział, że to nowotwór złośliwy w zaawansowanym stadium. Za tydzień Zayn będzie miał chemioterapię. - gorzka gula, którą próbowałam przełknąć, wycisnęła kolejne łzy na moje policzki.\n- Jakim cudem..? - wyszeptałam.\n- Chodził z guzem.. dosyć długo.. zaczął się przenosić na inne narządy..\n- Pierdolone papierosy.\n- Też się do tego przyczyniły.. Ale tylko przyczyniły. To czynniki zewnętrzne tak wpłynęły... To.. to los tak wpłynął. - gdyby tylko płacz łagodził mój ból...\n- Gdzie on jest? - wychrypiałam.\n- Śpi... jest już po rozmowie z lekarzem i rodzicami. Wie o swojej chorobie - przełknęłam głośno ślinę. Na pewno nie śpi. Nie byłby wstanie zasnąć po tym, gdyby otrzymał taką informację. Jeszcze na dodatek nie było mnie przy nim.. nie było mnie wtedy, kiedy mnie potrzebował...\n- Zaprowadź mnie. - powiedziałam, powoli wstając z łóżka i poprawiając bandaż, który podwinął się na gipsie.\n- Nie wiem, czy... - zgromiłam go wzrokiem. Jednak kiedy zobaczyłam jego zielone tęczówki, które z taką troską wpatrywały się we mnie, coś we mnie pękło.\nPrzyciągnęłam go do siebie za kark i wtuliłam się w jego ciepłą bluzę. Czułam jego łzy, beztrosko spływające po mojej szyi. Sama nie potrafiłam powstrzymać własnych.\n- Harry.. ja nie chcę go stracić.. Nie potrafię.. On nie może odejść.. Za bardzo go kocham.. jest dla mnie wszystkim.. Bez niego nic już nie będzie miało sensu...On jest najlepszym, co mnie w życiu spotkało.. Żadne słowa nie potrafią tego wyrazić.. żadne... kocham go całą sobą- chłopak odsunął się ode mnie, po czym odgarnął blond kosmyk z mojej twarzy.\n- Sophie.. Spotkanie kogoś, kogo pokocha się ze wzajemnością, jest wspaniałym uczuciem. Ale spotkanie bratniej duszy, którą jest dla ciebie Zayn, jest chyba jeszcze czymś wspanialszym. Bratnia dusza to ktoś, kto rozumie cię lepiej niż ktokolwiek inny, kocha cię bardziej niż ktokolwiek inny.\n- Po co mi to mówisz? - spytałam, pociągając nosem.\n- Ponieważ on będzie przy tobie zawsze, bez względu na wszystko. Podobno nic nie trwa wiecznie, ale ja mocno wierzę w to, że czasami miłość trwa nawet wtedy, kiedy ukochana osoba odejdzie. - kiedy dotarł do mnie sens jego słów, wybuchłam głośnym szlochem. Przygarnął mnie do siebie i zamknął w pokrzepiającym uścisku.\nPrzez kilka minut w ciszy przelewaliśmy ciepło, nawzajem próbując podnieść się na duchu.\n- Gdzie reszta? - spytałam po długiej ciszy.\n- Zabrali Malików do nas. Wszyscy są roztrzęsieni, chcieli zostać z Tobą, ale kazałem im jechać. - kiwnęłam potakująco głową.\n- Zabierz mnie do niego. Muszę... muszę do niego iść. - szatyn patrzył na mnie chwilę uważnie, a po chwili westchnął cicho i chwycił mnie za biodra, pomagając wstać.\nSzliśmy szerokim korytarzem, o ścianach koloru mięty. Co chwilę mijałam współczujące twarze lekarzy i pielęgniarek, co jeszcze bardziej mnie dobiło.\nChłopak uchylił delikatnie drzwi. Niepewnie pokuśtykałam do środka, a za mną wślizgnął się loczek. Odwróciłam się w jego stronę i z zakłopotania przygryzłam wargę.\n- Harry.. przepraszam, ale...\n- Okey, nie ma sprawy, już wychodzę. - posłał mi blady uśmiech i zniknął za framugą.\nWeszłam wgłąb sali, gdzie zatrzymałam się przy białym krzesełku tuż przy łóżku ukochanego. Usiadłam powoli i z rozpaczą przypatrywałam się jego twarzy. Wyciągnęłam do przodu dłoń, która po chwili splotła się z jego długimi palcami. Gładziłam go po skórze, która ku mojej pociesze wciąż pachniała jego perfumami.\nUścisk na mojej ręce się zacisnął. Wachlarz jego długich, czarnych rzęs powoli się podniósł, ukazując brązowe tęczówki.\n- Kochanie... - jego chrypkowaty głos doszedł do moich uszu. Nie mogłam się dłużej powstrzymać, chociaż toczyłam wewnętrzną walkę z moimi uczuciami. Runęłam wtulając się w jego tors, nieustannie zanosząc się szlochem. - Cii.. skarbie. proszę, nie płacz, wszystko będzie dobrze. - odpowiedziałam mocniejszym ściśnięciem jego żeber. Jegło dłoń błądziła po moich drżących plecach.\n- Chcesz mnie zostawić.. - szepnęłam.\n- Skarbie, proszę.. - jego głos się załamał. - Wybacz mi.. wybacz, nie wiedziałem.. myślałem, że to bzdura. - zdębiała odsunęłam się od niego na parę centymetrów i z niedowierzaniem przyglądałam się jego oczom.\n- Coś Ty powiedział?! Czy.. czy Ty chcesz mi powiedzieć, że wiedziałeś?! Że wiedziałeś, że jesteś chory?! - spytałam z przerażeniem.\n- Nie.. nie skarbie. Nie wiedziałem tego, bo to zignorowałem. Ale miałem różne objawy, typowe dla.. dla raka. - przy ostatnim wyrazie jego głos zadrżał.\n- Jak mogłeś Zayn?! Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?! Tylko nie wciskaj mi, że nie chciałeś mnie martwić.. Obiecałeś, że nigdy mnie nie okłamiesz.. że będziesz mówił mi o wszystkim.. że..że mnie już nigdy więcej nie opuścisz! - mój szloch przemienił się w histerię.\n- Kochanie, nie uspokój się, proszę.. W przyszłym tygodni mam operację. Po niej wszystko będzie jak dawniej. - uśmiechnął się do mnie blado, a przez ten mały gest moje serce zalała fala nadziei. Może faktycznie są szanse.. Może on wyzdrowieje.. Lekarze zrobią wszystko. Muszą... nie mają wyboru.\nOdgarnęłam włosy z twarzy i przetarłam łzy. Lustrowałam go wzrokiem w poszukiwaniu jakiś niepokojących oznak jego choroby.\n- Schudłeś strasznie. - westchnął głośno i przyciągnął mnie do siebie, całując w głowę.\n- Pocałuj mnie, proszę. - powiedział, muskając wargami moje czoło. Podniosłam się wyżej i delikatnie dotknęłam jego warg własnymi. Przyciągnął mnie do siebie i wsunął język do środka. Pieścił i ssał moje podniebienie, coraz bardziej zagłębiając się we mnie. Oplótł mój kark dłońmi, przyciskając mnie do swojej piersi.\n- Bałem się.. - wyszeptał po chwili ciszy.\n- Czego? - wymruczałam, kreśląc kółka na jego szyi.\n- Tego, że jak się dowiesz o mojej chorobie, to mnie zostawisz.\n- Jak mogłeś tak myśleć.. - powiedziałam gorzkim tonem.\n- Właśnie też tego nie rozumiem.. - mruknął, składając buziaka na moim nosie.\n- Wyjdziemy z tego razem, Zayn.\n- Nie wątpię w to, Sophie...\nZbliżamy się do 50 : )\nAutor: Dreamer Nieistotna o 05:09\nMusic: WŁĄCZ KONIECZNIE\nWywijałam w rytmie muzyki razem z moim chłopakiem. Czułam jego dłonie na swoich biodrach. Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się, jakim cudem jestem taką szczęściarą. Znalazłam miłość swojego życia w tak młodym wieku.. Niewielu się to udaje. Teraz wpatrzona w jego czekoladowe tęczówki, szeroki, beztroski uśmiech, byłam pewna, że to ten jedyny. Przybliżyłam twarz do jego ucha.\n- Kocham Cię Zayn. - przyciągnął mnie do siebie i namiętnie, z ogromnym uczuciem pocałował. Świat wokół nie istniał. Był tylko on i jego dotyk. Jego ciepło, jego pieszczota, jego silne, umięśnione ramiona oplatające moją talię. Drżałam pod wpływem jego ciała. Odsunęłam się, żeby móc ponownie zatonąć w jego magicznych oczach. Coś było nie tak. Uśmiech na jego twarzy w pewnym momencie zbladł. Kropelka potu pociekła po jego czole. Wzrok stał się nieobecny, jakby przysłonięty jasną tkaniną.\n- Zayn? - spytałam. Chłopak nie odezwał się, tylko spojrzał na mnie zmartwiony. - Skarbie, źle się czujesz?\n- Ja.. ja muszę usiąść - powiedział, chwytając się za skronie. Wzięłam go awaryjnie pod ramię i zaczęłam ciągnąć w kierunku kanapy.\nW jednej sekundzie jego ciało stało się bezwładne. Czułam, jak upadam pod jego ciężarem.\n- Zayn?! ZAYN?! - spanikowana wzięłam go na kolana. Chłopak był nieprzytomny. Gorączkowo klepałam go po policzku. Przecież nie pił zbyt wiele, więc jak to możliwe?!\n- STOP! STOP! - darłam się jak pętana. Dzięki bogu ktoś wysłuchał moich modłów i muzyka ucichła. Łzy ciekły mi po policzkach. Z daleka doszły mnie jedynie krzyki ludzi. Patrzyłam na jego nieprzytomną twarz. Podbiegł do mnie Liam, który z przerażeniem w oczach patrzył na mnie przepraszająco. Bez zastanowienia zrobiłam kilka sztucznych oddechów.\n- To na nic, Sophie.. - złość, która gromadziła się wewnątrz mnie, miała lada moment wybuchnąć.\n- WEZWAŁ KTOŚ TO POGOTOWIE?! - ryknęłam głośno.\nNajgorsza jest ta bezradność, kiedy patrzysz na cierpienie najbliższej Ci osoby.\nWszystko działo się tak szybko. Przyjechali sanitariusze i wyciągnęli go z moich ramion. Kuśtykałam z nogą w gipsie obok noszy, trzymając go za rękę. Nie interesowały mnie komendy ratowników. Wiedziałam, że nie mogę go zostawić. Wpakowali go do karetki, gdzie zabronili mi wejść. Miałam ochotę przywalić lekarzowi, jednak w porę stanowcze dłonie Styles'a powstrzymały mnie od tego. Chłopak wziął mnie na ręce i wsadził do samochodu. Wtulona w jego włosy łkałam bezradnie. Liam usiadł obok i objął mnie pocieszająco ramieniem. Louis wsadził kluczyki do stacyjki i ruszyliśmy z piskiem opon. Alkohol i potworny stres spowodował, że straciłam orientację. Myślami byłam jedynie przy Zayn'ie. Znalazłam się w szpitalu, Liam niósł mnie w kierunku schodów. Porozmawiał chwilę z lekarzem, jednak byłam w zbyt wielkim szoku, żeby słuchać. Znów chwycił mnie za biodra i zaczął ciągnąć w kierunku sali, na której leżał Malik.\nBył podłączony do aparatury. Wyglądał przerażająco blado. Chwyciłam jego dłoń i.. nie potrafiłam powstrzymać łez. Serce krwawiło, a niewiedza doprowadzała mnie do furii.\n- Zayn..? Skarbie? - łzy ciekły po policzkach. Odpowiedziała mi jedynie głucha cisza. Przyglądałam się jego smutnej twarzy. To było jak wbicie noża w serce. Daddy delikatnie posadził mnie na łóżku. Pogładziłam policzek mulata, przejechałam dłoniom po jego skórze. Wszystko rozrywało mnie od środka. Rzuciłam się i wtuliłam w jego koszulkę. Była przesiąknięta moimi łzami. Czułam zapach jego perfum, odrobinę fajek. To musiał być zły sen. Potrząsnęłam nim jeszcze raz z nadzieją, że może ujrzę jego figlarne spojrzenie, a do moich uszu dotrze jego niski, zachrypnięty głos, który oznajmi, że to wszystko było jedynie żartem.\n- Witam państwa - powiedział lekarz po sześćdziesiątce. Kiwnęliśmy głowami. Westchnął głośno, poprawiając okulary, które co chwilę zjeżdżały mu z nosa. - Proszę powiadomić jego najbliższą rodzinę. Powinni tutaj przyjechać. - bez zastanowienia sięgnęłam po telefon. Mama Zayn'a była bardzo miłą kobietą. Świetnie się dogadywałyśmy, podobnie jak z jej mężem i dziećmi.\nMoje ręce drżały. Usiadłam na pobliskim fotelu, ledwo utrzymując równowagę.. Gorączkowo wybrałam numer w telefonie ukochanego. Pierwszy sygnał, drugi..\n- Hej synku - usłyszałam melodyjny głos w słuchawce. Przełknęłam ślinę, próbując zatamować łzy - Halo? - wzięłam się w garść, patrząc na pokrzepiające uśmiechy przyjaciół.\n- Dobry.. dobry wieczór.\n- O, cześć Sophie! - zdawałam sobie sprawę, że jej głos za chwilę stanie się bliski płaczu. - Co się stało, że tak późno dzwonisz? - nie wiedziałam, jak dobrać zdania. Język zastygł mi w buzi.\n- Czy jest pani teraz w domu? - mój roztrzęsiony głos rozległ się po drugiej stronie. Zapewne byłam na głośniku.\n- Tak, jesteśmy tu wszyscy. Jesteś na głośnomówiącym. - usłyszałam wołania sióstr Zayn'a i głos jego taty.\n- Proszę przyjechać do Londynu. - powiedziałam spokojniej.\n- Ale jak to?! Co się stało?! - głucha cisza w słuchawce jeszcze bardziej mnie przeraziła.\n- Zayn jest w szpitalu, powinni państwo przyjechać. Zemdlał, nie wiadomo z jakich przyczyn. Lekarz chce porozmawiać z jego rodziną.\n- Boże święty.. Będziemy najszybciej, jak tylko się da. Bądź pod telefonem skarbie.\n- Do zobaczenia. - wcisnęłam czerwoną słuchawkę i ponownie dałam upust emocjom. Widziałam przepełnioną bólem twarz Payn'a. Bez namysłu rzuciłam się w jego ramiona i rozpłakałam jak małe dziecko. Nie potrafiłam być silna w takich okolicznościach. Nie wiedziałam, co mu dolega, a lekarz nie chciał nam nic powiedzieć.\nCzas oczekiwania na jakiekolwiek informacje dłużył nam się niemiłosiernie. Martha razem z Niall'em mieli zamknąć imprezę. Siedziałam wtulona w Harrego i Liam'a już od prawie 3 godzin. Od czasu do czasu któryś z nich poszedł do automatu kupić picie lub coś do przekąszenia. Nie miałam ochoty jeść czegokolwiek. Było mi sucho w gardle, a ogromne nerwobóle wyciskały z moich oczu dodatkowe łzy. Chłopcy snuli teorie na temat powodu tego wypadku, niestety wszystkie z nich szybko obalałam. Nieustannie obserwowałam nieprzytomnego Zayn'a. Ani drgnął przez cały ten czas. Ledwo zauważalny, nierównomierny oddech, odsuwał czarne myśli na bok. Już wtedy zaczęłam tęsknić za jego spojrzeniem, uśmiechem i dotykiem. W pamięci odtwarzałam nasze najcudowniejsze pocałunki, wspólne noce, wszystkie te chwile, które wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Poczułam, jak ktoś ściska moją rękę. Odwróciłam się i napotkałam przed sobą twarz Liam'a.\n- Kocie, będzie dobrze, zobaczysz. - szepnął, nie odrywając wzroku od moich oczu, w których na nowo gromadziły się łzy. Usłyszeliśmy odgłos naciskanej klamki. W drzwiach stanęła Martha z Niall'em. Od razu podbiegła do mnie i mocno przytuliła. Czułam, jak głaszcze mnie energicznie po głowie. Taka bliskość wywołałą u mnie napływ emocji, co spowodowało cichy atak histerii.\n- Spokojnie, już dobrze, jestem tutaj. - szeptała. Wtuliłam się w nią lekko. Za drzwiami mignęła mi sylwetka doktora. Zerwałam się z siedzenia i ruszyłam w kierunku lekarza. Emocje wzięły górę. Szarpnęłam go za ramię, na co zdziwiony odwrócił się w moją stronę.\n- To jakiś żart?! Mógłby pan nas wreszcie oświecić, co dolega mojemu chłopakowi?! - podniosłam głos, a ten dupek miał czelność patrzeć na mnie ze stoickim spokojem.\n- Proszę się uspokoić, nie mogę udzielać takich informacji osobom z poza rodziny. - miał już zamiar się odwrócić, jednak go przytrzymałam.\n- Jakby się pan czuł?! - spytałam, patrząc na niego intensywnie. - Jakby się pan czuł, gdyby osoba najważniejsza w pańskim życiu leżała nieprzytomna pod aparaturom, a wszyscy dookoła by milczeli?! - po wyrazie jego twarzy odczytałam, że się zmieszał. - JAK BY SIĘ PAN CZUŁ!! - wrzasnęłam i w tym samym momencie poczułam szarpnięcie za ramiona.\n- Sophie, wystarczy. - doszedł mnie głos Harrego. Wyszarpałam się z jego objęć i znów stanęłam twarzą w twarz z popieprzonym doktorkiem.\n- Niech mi pan kurwa powie prawdę, bo zaraz tu eksploduję! - Styles znów chwycił mnie, jednak tym razem dwa razy mocniej.\n- Przestań, Phie. Uspokój się! - głos loczka był bardziej stanowczy.\n- Co do pani pytania, zasady zabraniają dzielenia się danymi z osobami niespokrewnionymi. To byłoby wykroczenie z mojej strony.\n- A chuj Ci w dupę i Twoim zasadom, ty zasrana piguło!\n- SOPHIE! - Harry spiorunował mnie wzrokiem. - Przepraszam za nią, nie jest sobą.\n- Sophie, Harry! - doszedł nas wysoki, kobiecy głos.\n- Tricia.. - powiedziałam. Tuż za mamą Zayn'a pojawił się jego tata i rodzeństwo. Wszyscy wpadli nam w ramiona.\n- Panie doktorze, co się dzieje?!\n- Zapraszam do biura, tam wszystko państwu wyjaśnię. - spiorunowałam go wzrokiem, co jedynie skomentował grymasem. Ruszyłam za nimi, jednak lekarz mnie powstrzymał.\n- Myślę, że zasady są jasne. - powiedział lodowatym tonem, zmrużyłam oczy i posłałam mu mordercze spojrzenie.\nStałam za drzwiami, gdzie po chwili dołączyła do mnie reszta. Liam przytulił mnie do siebie, dodając tym samym odrobinę otuchy. Przyjaciółka stała wtulona w blondyna, natomiast Harry z Louisem posyłali sobie nerwowe spojrzenia. Nikomu nie było do śmiechu. Wszyscy czekali, obawiając się najgorszego.\n- Gdyby.. gdyby to nie było nic poważnego, powiedziałby nam.. - wyszeptałam, zwracając tym samym uwagę przyjaciół.\n- Soph.. To jest Zayn, silny chłopak. Nie możliwe, żeby coś groźnego mu dolegało. Może jakieś przesilenie czy coś. - blady uśmiech Tommlinson'a ani trochę mnie nie uspokoił. Miałam złe przeczucia.... Coś w duszy mówiło mi, że ta bajka nie skończy się happy end'em. Oby to były jedynie moje ponure myśli.\nSiedzieliśmy w bolesnej ciszy już od kilkudziesięciu minut. To było dla mnie jak tortury.\nCo jakiś czas słychać było dźwięk przychodzącego sms'a. Tak to każdy z nas pozostawał z własnymi myślami sam na sam. Przysypiałam na ramieniu Liam'a, kiedy drzwi otworzyły się z impetem i wybiegła zza nich zapłakana Safaa.\n- Safaa? - spytałam z przerażeniem. Dziewczynka wpadła mi w ramiona i rozpłakała się na dobre. - Skarbie, co się stało? - łzy zbierały mi się pod powiekami, wiedziałam.. przeczuwałam..\n- Ziejn.. Siofi... o..on.. - dławiła się łzami, a jej drobne rączki zaciskały się na mojej sukience.\n- Powiedz kochanie. - wszyscy w ciszy nasłuchiwali.\n- Ziejn jest choly.. - zamarłam. Wyczekująco spojrzałam w jej zaczerwienione oczka.\n- Na co skarbie? - szepnęłam.\n- Na raka.\nHej laski, jestem poza krajem, ale obiecałam rozdziały, więc się z tego wywiązuję.\nJeśli chodzi o obrót sprawy... nie zabijajcie <3 :D\nDo miłego śnieżnego :*\np.s. Martha, skarbie, nie denerwuj się tak bo Ci żyłka pęknie :*\nAutor: Dreamer Nieistotna o 00:57\nMusic: Ross Copperman - Holding on and letting go\nNa szczęście wyciągnęłam ją na te parszywe zakupy. Te pięć odpicowanych gnojków będzie mnie po stopach całować. No fakt, wynikły z tego także pewne dobre rezultaty. chociażby szykująca się dziś wieczorem domówka.\nŁaziłyśmy po sklepach w poszukiwaniu ciekawych kreacji. Było mi głupio oszukiwać Sophie.. Jednak robiłam to dla jej dobra. Sama siebie okłamuję! Przecież wkręcam jej kity, żeby jej nie zranić i nie rozedrzeć emocjonalnie jeszcze bardziej. Ale to i tak nadejdzie, bo ten żelowaty bambus i kudłaty szczeniak nie kryją niechęci do siebie. Mam nadzieję, że po powrocie nie zastaniemy dwóch głów nadzianych na bale z ogórkami zamiast oczu. Wyrwałam się z zamysłu, podczas gdy przyjaciółka miała sobie sukienkę w stylu galaxy, Spojrzała na mnie nieśmiało. Wyglądała prześlicznie.\n- Albo ją kupisz, albo przyszyję Ci ją do tyłka. - zgromiła mnie spojrzeniem, jednak posłusznie wróciła z powrotem to przebieralni. Rozejrzałam się dokoła, kiedy nagle mój wzrok zatrzymał się na wysokim blondynie.\n- Chad! - krzyknęłam, zwracając przez to na siebie uwagę większości klientów.\n- Martha, tęskniłem! - już po chwili znalazł się przy mnie mocno ściskając. Jak zwykle pachniał zabójczo Calvin'em Klein'em.\n- Co tutaj robisz? - spytał z uśmiechem.\n- A właśnie jestem z Sophie i wybieramy sukienki na dzisiejszą domówkę.\n- O, świetnie! - powiedział z nutką rozczarowania w głosie. To był impuls.\n- Może przyjdziesz? - jego oczy zabłysły lekko, a jego twarz wykrzywiła się w szerokim uśmiechu.\n- Z miłą chęcią. - powiedział. - To o której i gdzie? - podałam mu dokładny adres i godzinę.\n- Chodź, pomogę Ci znaleźć sukienkę. - powiedział, ciągnąc mnie za rękę w kierunku wyjścia. Zawahałam się.\n- A co z Sophie? - przygryzłam lekko wargę.\n- Oj daj spokój, chyba się na Ciebie nie obrazi? - uniósł jedną brew i z szelmowskim uśmieszkiem badał mnie wzrokiem.\n- Pewnie nie. - wmawiałam sobie. Weszliśmy do kolejnego sklepu, gdzie od niechcenia przesuwałam wieszaki. Spojrzałam na twarz Chad'a. Był lekko zamyślony a jego wzrok skierowany był prosto na mnie.\n- Co się tak patrzysz? - spytałam.\n- Jak tam Twój chłopak? - odpowiedział pytaniem na pytanie. Zdziwiła mnie bardzo jego treść, jednak nie pozwoliłam po sobie tego poznać.\n- No wiesz.. Ma się dobrze, jesteśmy razem.. I ogólnie tak jakoś.. - nie wiem czemu, nie potrafiłam powiedzieć przy nim jak bardzo się z Niall'em kochamy.\n- To dobrze. - powiedział, a wyraz jego twarzy ani na moment się nie zmienił. - O, ta jest śliczna! - powiedział, podając mi do rąk piękną sukienkę. Natychmiast ją przymierzyłam, pasowała jak ulał.\nZza zasłony doszedł mnie głos blondyna.\n- Ejj.. pokaż się, też chcę nacieszyć oko. - mimowolnie na mojej twarzy wystąpiły rumieńce.\n- Zobaczysz wieczorem. - poszliśmy do kasy, gdzie obsłużyła nas miła ekspedientka. To kiecki dorzuciłam jeszcze buty i drobny naszyjnik. Chad zabrał mnie do kawiarni, gdzie wypiliśmy po dużej Latte. Było już grubo po szóstej, a impreza miała się zacząć o ósmej. Chad odwiózł mnie pod sam dom. Ucałowałam go w policzek grożąc, że jak się nie zjawi, to może liczyć na to, że obudzi się bez włosów. Skomentował to jedynie głośnym śmiechem.Wyjęłam kluczyki i weszłam do mieszkania. W salonie paliło się światło. Jak się okazało, siedziała tam moja przyjaciółka, robiąc sobie kreski nad górną powieką.\n- Heej.. - mruknęłam niepewnie. Wystawiła rękę, uciszając mnie tym samym.\n- Nic nie mów. - wyczułam jad w jej głosie. Oj niedobrze,wkurzyłam tygryska.\nW ciszy poszłam wziąć prysznic i umyć włosy. Stanęłam przed lustrem, nie wiedząc, jak wziąć się za makijaż. Wyszłam z toalety i nerwowo łaziłam po pokoju. W drzwiach nonszalancko stała Sophie z kamiennym wyrazem twarzy. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, ta wywróciła oczami i podeszła do mnie, chwytając za rękę. Pociągnęła mnie w kierunku salonu i siłą wepchnęła na kanapę. Wolałam się nie odzywać. Lepiej nie zadzierać z nią, kiedy pohamowuje gniew. Ta wzięła podkład i zaczęła tworzyć na mojej twarzy cuda. Następnie podłączyła lokówkę. Szczęściarze same z siebie się włosy kręciły, dlatego nie potrzebowała takich bajerów. Kiedy chciałam z ciekawości dotknąć loczków, ta bezczelnie trąciła mnie w palec tym rozgrzanym dziadostwem, na co warknęłam głośno. W pół do ósmej byłyśmy gotowe. Przyznam, że wyglądałyśmy powalająco w naszych nowych sukienkach i przepięknych makijażach. Chwyciłam kopertówkę i wyszłam razem z blondynką z mieszkania. Pojechałyśmy jej alfą, bo i tak planowałyśmy zostać u chłopców na noc.\nPo około 15 minutach znajdowałyśmy się pod domem 1D. Sophie zaparkowała tuż obok Range Rover'a Harrego, po czym z godnością księżniczek kroczyłyśmy w kierunku drzwi.\nOtworzył nam jakiś obcy facet z wielkim bananem na twarzy.\n- No witam szanowną Katie i Mia'e. Zapraszamy, zapraszamy. - spojrzałyśmy po sobie i już chciałam się odezwać, kiedy Sophie zasłoniła mi usta dłoniom.\n- Daj spokój. Pewnie jak był mały, to matka robiła mu inhalację z czystego zielska - parsknęłam śmiechem, a następnie ściągnęłam płaszcz. Obok mnie teleportował się nagle Louis, który ku mojemu przerażeniu, wziął mnie na ręce i zaczął biegać po opustoszałym salonie.\n- Znalazła się, znalazła! A nie mówiłem, HORAN?! - zaczął się drzeć jak opętany, przez co przyłożyłam mu plaskaczem w czoło. Po chwili ktoś wyszarpał mnie z objęć Marchewkowicza i mocno przytulił. Trudno się oczywiście domyślić, kim był ten uroczy młodzieniec. Bez problemu odnalazłam jego usta i złączyłam nas w soczystym pocałunku.\n- Witaj skarbie - wymruczał mi do ucha, przez co zalała mnie fala ciepła. Omiotłam wzrokiem pomieszczenie. Było już paru gości, jednak zapewne tłumy zwalą się za około 15 minut. Podreptałam w kierunku kuchni razem z blond kartoflem, który uczepił się moich bioder.\n- Nialler, odczep się kotku. - powiedziałam nonszalancko. Ten w ramach buntu przykleił się jeszcze bardziej. Jęknęłam cicho.\n- Harryyy! Harold! Gustaw! - loczek spojrzał na mnie z chytrym uśmieszkiem.\n- Słucham Cię moja droga - podszedł i obrzucił nas krótkim spojrzeniem.\n- Raaatuuuuj... - zawyłam. Chłopak zniknął na chwilę w spiżarni, po czym wyszedł ze słoikiem nutelli i wielką łychą.\n- Kici kici kiiiciii... Horanek, paczaj, co pan maaa.. - machał mu łyżką przed nosem. Wiedziałam, że wstrzemięźliwość Nialler'a nie potrwa długo, jednak ku mojemu zdziwieniu odezwał się głosem męczennika.\n- Przykro mi, pokręcony szopie, ale ja mam tu coś znacznie słodszego od nutelli. - w całym domu nastała cisza. Wszyscy z niedowierzaniem przyglądali się żarłokowi z otwartymi buziami.\n- Czy... czy ja się właśnie przesłyszałem? Czy Horan wyrzekł się żarcia?! - spytał ze zdumieniem Liam. Do kuchni wleciała Sophie, a jej dłoń mocno ściskał Zayn. Blondynka na widok naszych twarzy ryknęła głośnym śmiechem, potykając się o nogi swojego kochasia i lądując tyłkiem na podłodze. Głośny brecht wszystkich zgromadzonych rozniósł się po domu.\n- Choć skarbie, przejdziemy się. - mruknął mi do ucha irlandczyk, po czym opuściliśmy dom. Szłam wtulona w jego bok, czując na plecach jego gładkie palce.\n- Tęskniłem.. - mruknął, prawie niesłyszalnie.\nNasze życie ostatnio było niezwykle pokręcone... Było więcej złych, niżeli dobrych momentów. Nic nie idzie po naszej myśli, nie potrafimy zapanować nad losem. Każda następna minuta jest jedną nie wiadomą, która może przynieść nieoczekiwane sprawy. Dlatego powinniśmy cieszyć się każdą momentem, każdym ciepłem i spojrzeniem. Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Już nie raz przekonałam się o tym na własnej skórze.\n- Ja też.. Mam nadzieję, że ten koszmar się skończy. - powiedziałam na wydechu. Poczułam, jak przyciąga mnie do siebie jeszcze bardziej. Ciepło i uczucie, które od niego emanowało, opatulało mnie tarczą bezpieczeństwa. Jego bliskość była jak balsam na moje zmęczone serce.\n- I jak było na zakupach? - zatkało mnie. Zapewne mój chłopak nie będzie zadowolony, jak powiem mu, że byłam z Chad'em. A z jednej strony... ten oto człek ma się zjawić na imprezie. Chyba należałoby przygotować na to żarłoka.\n- No.. kupiłyśmy sobie sukienki - powiedziałam, wskazując na moją kieckę, a potem spojrzałam głęboko w jego ucieszone oczy. - No a ptm sptklam.. e z adem... - powiedziałam przez zęby.\n- Co zrobiłaś? - uniósł jedną brew w górę.\n- spotam...se...z... hadm.. - powiedziałam już trochę głośniej. Widząc znak zapytania malujący się na jego twarzy, westchnęłam głośno i przystanęłam. - Spotkałam się z Chad'em. - jego twarz momentalnie się napięła. Ścisnął wargi w prostą kreskę. Ups.. Zły Horanek... To nic dobrego nie zwiastuje. - Niall.. - zaczęłam, laserowana spojrzeniem. - my jesteśmy tylko kumplami, zrozum to wreszcie.. - powiedziałam z niezadowoleniem. Chłopak westchnął głośno.\n- Eh.. przepraszam kocie... Po prostu jestem zazdrosny o Ciebie, zrozum - cmoknął mnie w usta.\n- No i zaprosiłam go na imprezę. - widać było, że tego się nie spodziewał. - Proszę, bądź miły...\n- Masz zapewniony monitoring przez całą potańcówkę. - zaśmiałam się tylko i wspięłam na palce, żeby mieć lepszy wgląd na jego usta.\nSzliśmy w kierunku domu, kiedy do naszych uszu zaczęła docierać muzyka.\n- Woho, impreza trwa, a nas na niej nie ma? - spytał z wyrzutem Niall.\n- Chodźmy! - krzyknęłam, po czym pociągnęłam go za rękę i porwałam do domu 1D.\nW środku panował gwar, światła były zgaszone, jedynie migała dyskotekowa lampa. Mają znajomości to i mają sprzęt. W korytarzu Horan pociągnął mnie znienacka i przywarł do ściany. Dłonią przejechał po moim zarumienionym policzku, a jego usta błądziły w okolicy mojej szyi.\n- Może zerwiemy się troszkę wcześniej z imprezy..? - spytał, zafascynowany składaniem pocałunków na mojej skórze.\n- Mo..może.. - wyjąkałam. Podciągnął mnie za uda, żebym mogła opleść go nogami. Wtedy napotkał moje usta i złączył nas w niepohamowanym od żądzy pocałunku. Łapczywie ssał mój język, nie pozwalając choć na chwilę wyplątać się z jego uścisku. Horan był starszy... i silniejszy.. Ta myśl mnie dodatkowo podnieciła.\n- Ale... - powiedziałam między pocałunkami. - potem. - wysapałam, odrywając się od niego. Przez jego twarz przeszedł cień rozczarowania, jednak po chwili pojawił się na niej cwany uśmieszek.\n- Trzymam za słowo... bo jak nie, to przestanę być taki grzeczny. - zaśmiałam się cicho i ostatni raz cmoknęłam go w usta.\nWeszliśmy do środka, gdzie aż roiło się od ludzi. Wzrokiem lustrowałam każdego, próbując doszukać się znajomych twarzy. Nagle poczułam dłoń na ramieniu. Odwróciłam się i dostrzegłam uśmiechniętego Chad'a. Odsunęłam się od Horan'a i przytuliłam gościa. Mój chłopak chrząknął głośno, próbując przekrzyczeć muzykę.\n- Cześć Chad. - odezwał się. Uścisnęli sobie dłonie. Byłam z mojego blondaska naprawdę dumna.\n- Przyszedłem z kolegami, nie obrazisz się? - skierował to pytanie raczej do mnie.\n- Nie, nie! To bardzo dobrze! - uśmiechnęłam się i pociągnęłam mojego chłopaka w stronę kuchni, gdzie mieściła się cała fabryka drinków. Na stołku siedziała Sophie. Podeszłam do niej i mocno przytuliłam.\n- Już się nie gniewasz? - spytałam najsłodszym głosikiem, na jaki było mnie stać. Ta z lekkim uśmieszkiem przewróciła oczami. W mieszkaniu nie była zbyt szczęśliwa, kiedy jej powiedziałam, dla kogo ją olałam. Przyjrzałam jej się bardziej i wtedy dostrzegłam jej mocne rumieńce na twarzy.\n- Jesteś czerwona jak burak! - ona zrobiła zaskoczoną minę, a po chwili zrobiła się wręcz bordowa.\n- Byłaś z Malikiem! - prawie że krzyknęłam. Ta uciekła wzrokiem i zaczęła nerwowo bawić się kosmykiem włosów. - Uuu... Phie.. nie wiedziałam, że Ty taka.. - wtedy oberwałam od niej w łeb i na tym skończyło się moje doprowadzanie jej do szału. Szedł w naszym kierunku Ziall z tacką pełną drinków. Zayn objął Sophie i ucałował w szyję. Spłonęła kolejnym rumieńcem.\n- Nie wiem Malik, coś Ty jej zrobił, ale jest już czerwona do granic możliwości. - wszyscy ryknęliśmy śmiechem, a Sophie chciała się zapaść pod ziemię.\n- Niall, nie chcę nic mówić, ale masz na ustach czerwoną szminkę. Czy to przypadek? - odgryzła się.\nPo chwili zjawiła się reszta naszej paczki. Widziałam, że między Zayn'em a Harry'm była cholernie napięta atmosfera. Postanowiłam wyciągnąć wszystkich na parkiet. Szaleliśmy w rytmie LMFAO.\nKręciłam piruety, raz co raz wpadając w objęcia innego partnera. Szumiało mi w głowie, ale czułam się zajebiście. Wreszcie wpadłam w ramiona mojego ukochanego księcia. Nie potrafiłam się dłużej powstrzymywać. Zatopiłam się w jego ciepłych, mięciutkich wargach, leniwie błądząc językiem po jego podniebieniu. Jego dłoń zawędrowała pod moją koszulkę, a druga dotykała policzka. Przywarłam do niego jeszcze mocniej, zważając na to, że jestem pijana. Blondyn nie pozostał dłużny. Robiło się coraz goręcej. Powoli zaczęłam ciągnąć go w kierunku schodów. Oderwał się na chwilę i posłał mi łobuzerski uśmiech. Podniósł mnie i zaczął nieść, nieprzerwanie pieszcząc.\n- STOP! STOP! - usłyszałam zrozpaczony krzyk Sophie. Muzyka ucichła. Na środku parkietu klęczała moje przyjaciółka z nieprzytomnym Zayn'em na kolanach.\nPrzepraszam.. Przepraszam.. Przepraszam! Wiem, że mnie zabijecie za tak długą nieobecność i całkowicie się Wam nie dziwię :c\nBtw. to właśnie się skapnęłam, że napisałam już 47 rozdziałów O.o Masakra, co nie? :D\nChciałam zakomunikować, iż aż eż ze względu na to, że w weekend zaczynają się już ferie (gkajgkajehgkjerkjaksjhrkj ♥♥♥ ) tooo.. wtedy.. i dopiero wtedy, pojawią się cheptery :D\nPrzez ferie będę za granicą wylegiwać się na kanapie, jedynie wieczorami odwiedzać kluby... a tak to będę miała czas na chepterowanie! :D\nI ogólnie w szkole to nękają nas jak cholera -,- jutro mam 3 sprawdziany ( bo poprawki -,- )\nDobra, buźka! Lecę się uczyć pieeeePSZonej matmy ^^\nAutor: Dreamer Nieistotna o 20:19\nMusic: 1D - Rock Me\nZ góry przepraszam, że taki krótki :c\n* Oczami Sophie * - Przepraszam... - wyszeptałam do przyjaciółki. Ta spojrzała na mnie ze zdziwieniem i koniuszkiem rękawa wytarła słony łzy spływające po jej policzkach.\n- Sophie... Ty mnie nie przepraszaj... Po prostu.. Brakuje mi Ciebie. - szepnęła. Przytuliłam ją mocno do siebie, przyciskając twarz do jej milutkiego sweterka. Po chwili ciszy podniosłam wzrok i pierwszy raz od czasu wypadku.. uśmiechnęłam się. Odwzajemniła to, a po chwili niewinne uniesienie kącików ust zamieniło się w szeroki uśmiech.\n- Tęskniłam.. - wyszeptałam.\n- Ja też. - spojrzałam jej głęboko w oczy. - Soph.. Nie zostawiaj nas więcej.\nChwilę po tym zadzwonił mój telefon. Od razu odebrałam.\n* Oczami Liam'a. *\nByła już godzina 11 rano. Zayn'a nie ma od kilkunastu godzin. Zdenerwowany zwołałem pozostałą trójkę. Ich wyraz twarzy był nerwowy. Niall stukał palcem o kant blatu, Louis nerwowo miętolił rękaw bluzy, a Harry udawał, że nic go to nie interesuje. Oparłem się o zlew i podrapałem się po skroni.\n- Słuchajcie, Zayn'a wciąż nie ma. - spojrzeli na mnie z miną typu " no co Ty kurwa nie powiesz ".\n- Trzeba zawiadomić Paul'a. - powiedział Lou. Tak też zrobiliśmy. Rozwścieczony ochroniarz po 15 minutach zjawił się w naszym domu.\n- To jak? Skoro nie odbiera, to pora zawiadomić policję. - powiedział Harry.\n- Loczek ma rację. Nie ma co zwlekać. - powiedział Niall. - To celebryta, każdy ma na takiego chrapkę.\n- Ja proponuję najpierw obdzwonić naszych znajomych, może zatrzymał się u któregoś z nich. - powiedziałem po chwili namysłu.\n- To dobry pomysł - podsumował Paul. Przeglądaliśmy kontakty, dzwoniąc do wszystkich możliwych osób. Po chwili usłyszeliśmy kroki na schodach. Moim oczom ukazała się Sophie razem z Marthą. Tej pierwszej zejście po schodach sprawiało wiele trudu. Odstawiłem kawę i podbiegłem do niej. Na mój widok posłała mi ciepły uśmiech, a jej lazurowe oczy lekko zabłysły. Przywitałem ją cichym "Hej", po czym wziąłem delikatnie na ręce i wbrew jej protestom zaniosłem do samej kuchni. Chłopcy przywitali blondynkę sztucznym uśmiechem udając, że wszystko jest w najlepszym porządku. Obiecaliśmy, że nie dowie się o wczorajszym występku ani o tym, że Zayn zniknął. Nie możemy jej na to narażać.. No i przez to.. wdepnęliśmy w niezłe gówno.\n- Co tak wszyscy siedzicie z nosami w komórkach? - spytała melodyjnym głosem. Spojrzeliśmy po sobie gorączkowo myśląc nad odpowiedzią.\n- Chcemy kupić ubranka dla naszego... psa. - wypalił Louis, na co reszta strzeliła facepalm'a.\n- Ale my nie mamy psa. - dodała ze zdziwioną miną.\n- No fakt. - nastała niezręczna cisza.\n- Kocham, jak coś robicie za moimi plecami. - podeszła do Harrego i wyrwała mu Iphone z ręki.\nOdskakując w bok, żeby ten jej przypadkiem nie dorwał, zaczęła przewijać palcem ekran.\n- Po co dzwoniłeś w przeciągu... pół godziny do 46 osób? - spytała.\n- Eee boo... - zaczął Harry.\n- Bo robimy imprezkę!- krzyknąłem, na co wszyscy spojrzeli na mnie zszokowani.\n- Fajnie. - wzruszyła ramionami i oddała loczkowi jego własność. Kiedy odwróciła się do nas tyłem, żeby nalać soku, wszyscy gorączkowo zaczęliśmy porozumiewać się na migi. Martha najbardziej z nas machała rękami, jednak nikt nie mógł jej zrozumieć. Po chwili zrobiła się czerwona z nerwów i wyrwała mi telefon z ręki. Gorączkowo stukała coś na klawiaturze, a po chwili szybko oddała mi urządzenie. Przeczytałem, a na mojej twarzy malowało się zdziwienie.\n- Powiedź..to.. na głos! - wysyczała.\n- No gdzie są te bułki?! - powiedziałem donośnie, a po chwili wszyscy spojrzeli na mnie z miną typu "WTF" prócz Sophie.\n- Zayn dzwonił do mnie jakieś 5 minut temu. Powiedział, że zaraz wróci - usiadła naprzeciwko mnie popijając zimny sok. Niall zakrztusił się śliną. Wszyscy szybko włożyliśmy telefony do kieszeni.\n- A tak właściwie... To co Ty tu robisz Paul? - spytała przyjaźnie. Mężczyzna zachłysnął się kawą, a po chwili odpowiedział.\n- Ja.. Przyjechałem skosić trawnik. - powiedział z uśmiechem. Spojrzeliśmy na niego z politowaniem. Wszyscy na bezdechu oczekiwali odpowiedzi Sophie.\n- Paul... przyznaj się, że się po prostu za nami stęskniłeś - powiedziała uśmiechając się szeroko. Odetchnęliśmy z ulgą. Ochroniarz nie zdążył odpowiedzieć, bo usłyszeliśmy dźwięk przekręcanego zamka. Po chwili naszym oczom ukazał się Zayn. Miał nieswoje ciuchy, jednodniowy zarost, a jego grzywka opadała swobodnie na czoło. Zmierzył nas wzrokiem i od razu podbiegł do blondynki. Ta chciała go cmoknąć delikatnie w policzek, jednak on zachłannie wpił się w jej wargi. Kątem oka spostrzegłem, że Harry napiął wszystkie mięśnie, a żyłka nad jego okiem zaczęła niebezpiecznie pulsować. Kopnąłem go lekko w kostkę na co lekko się ogarnął.\n- Przyniosłem bułki, kawę i pączki. - powiedział z uśmiechem Mulat, po czym odłożył produkty na blat. Musimy wygonić jakoś Sophie z domu... czeka nas ostra rozmowa z panem Bad Boy'em. Nagle Marta poderwała się z miejsca.\n- Sophie, nie ma czasu do stracenia! Musimy kupić sobie sukienki na dzisiejszą imprezę. - posłałem jej wdzięczny uśmiech, na co tylko puściła mi oczko. Ta to potrafi czytać ludziom w myślach. Phie zbytnio nie ogarnęła o co chodzi, a brunetka już ciągnęła ją w kierunku przedsionka. Po chwili usłyszeliśmy głośne "paaa!" i trzaśnięcie drzwiami. Nasz wzrok powędrował na Malik'a, który nonszalancko popijał kawę.\n- Ty jebnięty bambusie! - poderwałem się z krzesła i ruszyłem w jego kierunku, jednak w porę złapał mnie Paul uniemożliwiając mi jakiekolwiek ruchy.\n- To co zrobiłeś Zayn.. Było totalnym przegięciem. - powiedział donośnie ochroniarz.\n- Na temat pana Styles'a to już nic nie powiesz? - zaskoczył go buntowniczym tonem.\n- Styles to inna sprawa. Teraz mówimy na temat Twojej wieczornej ucieczki. - Malik poderwał się z miejsca i podparł rękoma o stół.\n- Kurwa, ja mam 19 lat! Nie potrzebuję niańki!\n- Kurwa, po pierwsze kurwa nie przeklinaj, a po drugie takie życie sobie wybrałeś, to teraz cierp ciało jakżeś chciało!\n- Gdzie byłeś? - spytałem trochę spokojniej. - chłopak schował twarz w dłoniach, po chwili jednak usiadł na krześle i zaczął bawić się kubkiem kawy.\n- Byłem w pub'ie. Trochę wypiłem, potem na szczęście zauważył mnie kumpel. Opowiedziałem mu o całej sytuacji. Przygarnął mnie na noc do siebie. Koniec bajki. - zapadła głucha cisza, którą postanowiłem przerwać.\n- Dobra, jedną kwestię mamy wyjaśnioną. Teraz kolejna. - powiedziałem, wpatrując się w niego intensywnie. - Sophie o niczym nie wie. - przytaknął głową. - mam nadzieję chłopcy - spojrzałem tu na dwóch rodzynków - że będziecie w miarę mili względem siebie. - Zayn na widok Loczka zacisnął zęby. - Zayn... - powiedziałem karcąco. Przewrócił oczami i wlepił wzrok w paczkę papierosów.\n- Dobra, nie chcecie po dobroci, to nie. - powiedział Paul. - albo będziecie dobrymi aktorami, albo dziewczyny nie jadą z nami w trasę. Koniec, kropka.\nWybaczcie laski, że tak długo...\nNie wypaliło pisanie na wyjeździe, więc piszę na bieżąco. Nie wiem jak będzie w tym tygodniu.. Ale ferie już w przyszłym tygodniu, wtedy możecie liczyć na rozdziały :))\nAutor: Dreamer Nieistotna o 19:24


CryptoBox CR752 DVB-S2 DVB-T2 H.265\nNOWOŚĆ - Cryptobox CR752 HD DVB-S2 H.265 + DVB-T2 - Combo firmy AB, który w odróżnieniu do swojego poprzednika CR650 posiada jeszcze głowicę do telewizji naziemnej\nOdbiornik najnowszej konstrukcji, czytający poprawnie kartę i moduły dostępu CI niezależnie od systemu kodowania. Tuner ma doskonałej jakości obrazu i rozdzielczość 1080p\nPo udanym sukcesie modelu CR652 producent zaproponował nowy model który jest rozwinięciem tuner CR752 ( dodatkowo wsparcie kodeka H.265 )\nTuner posiada doskonałą jakość obrazu dzięki rozdzielczości 1080p i szybkiemu procesorowi. Jest multimedialny, zadowoli każdego użytkownika. Posiada dwa wejścia USB, wyjście na kabel optyczny jak i wyjście HDMI.\nTuner, jak poprzednie modele, obsługuje protokoły newcamd, cccamd oraz posiada dodatkowe funkcje.\nOprócz zalet dotychczasowego modelu CR 652 posiada takżę głowicę DVB-T2 i wsparcie dla kodeka H.265\nTtuner ten może być sterowany urządzeniami opartymi na systemie Android, wysyłać do nich obraz i wiele więcej.\n1x DVB-S2 tuner + 1x DVB-T2 tuner\n* nowy procesor CPU Dual Core - 2x 1 GHz 2000 DMips\n* nowa generacja pamięci DDR III\n* obsługa kodeka H.265 i modemów 3G - USB\n> Chipset: ALI3529


Wykładzina gumowa na tarasie lub balkonie. W jakiej sytuacji warto się na nią zdecydować? - MARDEX\nOgród i balkon\tManiek\t 1 rok ago 12 kwietnia 2021\nAby Twój balkon wyglądał świetnie i zapewniał dużą funkcjonalność, należy zastanowić się nad konkretnym typem podłoża. Rzecz jasna niezwykle popularne i niezbyt drogie są różnego rodzaju kafelki, ale nie ma co ukrywać – są one śliskie, zimne i w całokształcie niezbyt przyjemne w użytkowaniu. Stąd też znacznie lepszym rozwiązaniem będzie wykładzina gumowa na balkon.\nDługa lista zalet rozpoczyna się już od montażu – ten jest niezwykle łatwy, gdyż materiał ten można bez trudu pociąć na odpowiednie kształty i dostosować do specyfiki balkonu. Samo zamontowanie tych elementów również nie sprawi problemu nawet najmniej wprawionym majsterkowiczom. Warto przede wszystkim zwrócić jednak uwagę na pełną funkcjonalność, jaką oferuje wykładzina gumowa na balkon.\nMateriał ten jest w zupełności niewrażliwy na zimno ani ogromne gorąco; nie nagrzewa się ani nie zapewnia odmrożenia stóp odzianych w grube skarpety. Niestraszne takiej powierzchni są opady deszczu, ponieważ nadmiar wody można bardzo łatwo odprowadzić. Jeśli posiadasz dzieci, z pewnością spodobają ci się właściwości antypoślizgowe, jakie posiada wykładzina gumowa na balkon, tym bardziej, że tworzywo to amortyzuje podczas upadku.\nPodsumowując, kiedy stoisz przed wyborem materiału, którym zamierzasz wyłożyć balkon lub taras, wykładzina gumowa będzie świetnym rozwiązaniem z wielu powodów. Wygoda użytkowania, prostota pielęgnacji oraz znakomita prezencja to tylko niektóre argumenty za tym, aby wykładzina gumowa na balkon znalazła się niebawem w Twoim domu.


Kucharzowanie Na Maxa | LIONSHOME\nBlog młodej osoby, o wielkiej pasji do gotowania i pieczenia, Celem bloga jest zarażanie miłością do gotowania i pieczenia. Na blogu znajduje się masa różnych przepisów, jednakże nie da się ukryć, że blog jest kopalnią przepisów na ciasta! ;)\nJaka jest dobra dieta na odchudzanie? Czy ćwiczysz, aby schudnąć? Wtedy nawet dieta ma ogromne znaczenie dla pomyślnego wyniku. Aby schudnąć, musisz jeść mniej niż w chwili obecnej. Nie musisz jednak liczyć kalorii. Najprostszą rzeczą jest, aby pomyśleć o tym, co może być w stanie wyciągnąć w dół w swojej obecnej diety. Jesz duże porcje lub często bierzesz kolejną porcję? Następnie lepiej wypełnić talerz na\n09.11.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nNawyki, które powinieneś mieć, jeśli próbujesz schudnąć Odchudzanie bezpiecznie wiąże się z nabyciem prostych nawyków, które kontrolują głód i zwiększają metabolizm. Staraj się mieć je z tyłu głowy i używaj ich do wspierania diety. Jeśli masz nadwagę, z pewnością szukasz niezliczonych metod, aby schudnąć. Bo nie chcesz wyglądać lepiej. Wiesz również, że ważne jest, aby pozbyć się zbędnych kilogramów w przypadku nadwagi lu\n05.10.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nKanabialica naturalny intensywny spalacz zbędnych kilogramów Niektóre harmonogramy są preferowane do uprawiania sportu i utraty wagi. Getty Images/Peopleimages Bardzo modne w przywracaniu równowagi żywności, Chronobiologia może również aktualne recenzje użytkowników 2020 sprawić, że nasze ciała będą bardziej skuteczne w odchudzaniu. Kanabialica krople, składniki, jak zażywać, jak to działa, skutki uboczne Nasz organizm jest kontrolowany\n22.09.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nSposoby na powiększenie męskiego penisa Jeśli przypominają około 50% męskiej populacji penisy są mniejsze lub niższe od normalnej wielkości, to prawdopodobnie zadaliby podobne pytania, gdyby twój większy kutas mógł naprawdę spróbować powiedzieć, że “rozmiar nie ma znaczenia”, mówię, że często dostępne w mediach, to prawda. A jednak w głębi duszy zdaję sobie sprawę, że to bzdury, a także czuję, że\n19.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\n15.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nBądź zdrowy i żyj długo Medycyna to potężna nauka, ale jeszcze nie wszechmocna. Lekarze wiedzą, jak leczyć choroby układu krążenia, wirusowe zapalenie wątroby typu C czy przeszczep nerki, ale nadal nie ma szczepionki na cukrzycę ani pigułki SARS. Jednocześnie możemy zapobiec wielu chorobom. W Światowym Dniu Zdrowia przypominamy o prostych rzeczach, które chronią przed chorobami i przedłużają życie. Zdr\n10.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nPo czym poznać, że masz robaki? Pasożyty atakują nie tylko w horrorach, ale także na placach zabaw, lokalach gastronomicznych, brudnych zagrodach komunikacji miejskiej. Ponieważ inwazja robaków prowadzi do nieodwracalnych zmian w organizmie, musisz wiedzieć, jak się manifestują, co zrobić, aby wyzdrowieć. Istnieje ogromna liczba pasożytów, każdy typ powoduje zestaw specyficznych objawów – rozważ je. Objawy r\n08.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nJak wygładzić zmarszczki pod oczami bez wizyty u kosmetyczki Czy wiesz, że skóra powiek jest 6 razy cieńsza niż skóra na kościach policzkowych, a gruczołów łojowych w tym miejscu prawie nie ma? Nic dziwnego, że po wyczerpaniu się naturalnej rezerwy elastyczności jako pierwsze dają o sobie znać gęsia skórka i zmarszczki na twarzy. W ciągu 20-25 lat dziewczęta zwykle zaniedbują kremy. Ale po pięćdziesiątce nawet najbardziej zagorzały pr\n04.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nUrolog powiedział, jak przywrócić potencję Każdy mężczyzna przynajmniej raz stanął przed problemem słabych erekcji. Przyczyną przejściowych zaburzeń seksualnych może być zmęczenie, stres, a nawet alkohol. Ale co zrobić, gdy kilka prób seksu kończy się niepowodzeniem? Czy można zignorować osłabioną erekcję? Bojko, urolog z kliniki, opowiedział, jak pokonywać problemy z potencją i jakie metody leczenia są najskuteczn\n03.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nJak schudnąć bez uczucia głodu: 9 produktów spalających tłuszcz Utrata wagi to trudny i długotrwały proces. Chociaż istnieją sposoby na szybką utratę wagi, ale wynik w takich przypadkach jest opóźniony o chwilę. Jeśli nie masz ścisłej diety i głodu, pomoże Ci naturalny spalacz tłuszczu. Z jego pomocą możesz schudnąć, prawie bez ograniczania się do jedzenia. Przedstawiamy Ci naturalne produkty spalające tłuszcz, dzięki którym z łatwośc\n01.08.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nKetomorin kapsułki na silną redukcje nadwagi Po prostu przez dodanie cukru, można spaść do 19,5 kg tłuszczu w roku, mówi näringsfysiologen Paulún Fryderyk. 1. Powiedz tak owocami! “Kawałek egzotycznego owocu, może trochę pakistańskich mango czy papaja. “Tylko około 15 procent, węglowodanów, a otrzymasz oboje błonnika i przeciwutleniaczy”, – mówi Paulún Fryderyk. Ketomorin kapsułki, składniki, jak\n01.06.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nKanabialica naturalne silnie odchudzające krople Aby schudnąć, aby spalić więcej kalorii niż ilość przewidzianych diety, zmusić organizm wykorzystać swoje rezerwy. Jeszcze zrzucić tłuszcz, a nie mięśnie ! Badania wykazały, że umiarkowane ćwiczenia intensywności bardziej skutecznie wciąga w tłuszczu zapasowego jako ćwiczenia o wysokiej intensywności, bardziej chciwi węglowodany. Kanabialica krople, składniki, jak zażywać,\n30.05.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\n23.05.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\n08.05.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nPierniki lub ciasta nie tylko do dekoracji To jest rzeczywiście bardzo łatwe zwłaszcza, Jeśli masz pokój dzienny z aneksem kuchennym, gdzie taka komunikacja jest bardzo racjonalne wtedy faktycznie po prostu rozciągnąć pracę płyty aneksem kuchennym konfiguracji, a także i do niego z przeciwnej strony wrobić bar stolec i ławka prawie się skończyło. A także jakie są najlepsze sposoby rozwoju ławce w dziedzinie gotowania\n06.05.2020 • Kucharzowanie Na Maxa\nTarta orzechowa z czekoladą, czyli tarta na koniec lata Smutna wiadomość… lato dobiega już końca, a co za tym idzie, również wakacje się kończą. Mam nadzieję, że w te wakacje nie brakowało na moim blogu letnich inspiracji. Teraz trzeba się będzie przestawić na jesienne przysmaki. To nie będzie bolesna odmiana, jesień to czas, w którym dojrzewają jabłuszka, dynie, orzechy. Dzisiaj pragnę Wam zaprezentować przepis […] Artykuł T\n28.08.2016 • Kucharzowanie Na Maxa\nBezalkoholowe tiramisu, czyli poderwij mnie Od dawna chodziło mi po głowie przygotowanie tiramisu, aż w końcu zobaczyłam, że w mojej lodówce jest pełno serka mascarpone i nie ma z nim co zrobić. Tiramisu z języka włoskiego znaczy poderwij mnie. Zwykle podaje się go do kawy espresso, a Włosi spożywają go na drugie śniadanie w upalne dni. Choć moja wersja tiramisu […] Artykuł Bezalkoholowe tiramisu, czyli poderwij mnie poc\n25.08.2016 • Kucharzowanie Na Maxa\nPełnoziarniste muffiny z jeżynami, malinami i płatkami kukurydzianymi, czyli zdrowie i smak w jed Witajcie moi kochani czytelnicy! Na wstępie chcę Was przeprosić za to, że ostatnio trochę się opuściłam w dodawaniu postów. Jednakże nie znaczy to, że nie planowałam niczego i nie wymyślałam żadnych nowych przepisów. W tym tygodniu jestem po prostu babeczkowym mistrzem – w ostatnich dniach upiekłam ok. 100 muffinek! Nie myślcie, że jestem świrem, po […] Artykuł Pełnoziarn\n23.08.2016 • Kucharzowanie Na Maxa


Strona główna » Dla dzieci » Ruchome elementy\nSprawdź, co kryje się pod ruchomymi obrazkami. W serii "Czytaj i poznawaj" ukazały się tytuły: Na budowie, W warsztacie, Strażacy i Piraci.Autor: Emilie Beaumont, Nathalie Belineau Data premiery: 2013-05-16 Format: 20x20,5 cm Ilość stron: 8 Oprawa: całokartonowa…\nJuż liczę. 1,2,3... Na wsi\nKsiążeczki dla maluchów z rozkładanymi stronami i ruchomymi obrazkami. Zabawa w szukanie wybranych elementów zachęci do nauki liczenia wszystkie dzieci!W serii: 1,2,3... Start, 1,2,3... Na wsi.Autor: praca zbiorowa Format: 19,5x19,5 cm Ilość stron: 18…\nJuż liczę. 1,2,3... Start\nNowy Jork Piżamorama to niezwykła podróż chłopca w piżamie w paski. Dziecko zapada w sen, a książka ożywa, by przenieść je do pełnego zgiełku, świateł i ruchu Nowego Jorku - miasta, które nigdy nie zasypia. W tej książce przypominamy bardzo starą technikę…\nCzy wiesz, że i ZWIERZAKI MAJĄ BUZIAKI!? A w naszej książeczce witają się z tobą i zapraszają cię na pełną humoru wędrówkę po miejscach, w których mieszkają.Autor: Jan Kazimierz Siwek Data premiery: 2015-10-28 Format: 15x11 cm Ilość stron: 10 Oprawa:…


Wiadomości: I liga K: Joker powiększył przewagę, cenne punkty mielczanek\nStrona Główna > Aktualności > I liga kobiet > I liga K: Joker powiększył przewagę, cenne punkty mielczanek\n27 stycznia 2020 21:48\nJoker Świecie w meczu na szczycie pokonał Energetyka Poznań i powiększył przewagę nad swoimi rywalkami z Poznania do sześciu oczek. Ważny punkt z Częstochowy wywiózł AZS Politechniki Śląskiej Gliwice. Bezcenne zwycięstwo zanotowała Stal Mielec, trzy punkty w Ostrowcu Świętokrzyskim zdobyła Solna Wieliczka. SMS pokonał ekipę z Tarnowa, a w spotkaniu rozegranym awansem uległ Uni Opole 2:3. Nadal nie wiadomo, jak będzie wyglądał system spadków z I ligi kobiet, wszystko rozstrzygnie się 10 lutego 2020 na posiedzeniu zarządu PZPS.\nLiderki tabeli nie zawiodły swoich kibiców i pokonały Energetyka Poznań 3:2. Gra obu drużyn falowała, o czym świadczy wynik drugiego seta, poznanianki wygrały tę część meczu 25:11. Podopieczne trenera Marcina Wojtowicza po trzech partiach prowadziły 2:1, przegrały czwartą i o końcowym zwycięstwie musiał decydować tie-break. W nim od samego początku dominowały świecianki i dzięki wygranej dopisały do swojego konta dwa punkty. Joker ma sześć punktów przewagi nad Energetykiem i zrobił duży krok do zajęcia pierwszego miejsca po fazie zasadniczej. Była to kolejna, ósma z rzędu przegrana poznanianek z ekipą Jokera, warto dodać, że ostatnie zwycięstwo nad Jokerem poznanianki odniosły w grudniu 2017 roku. Energetyk ma trzy punkty więcej niż Uni Opole, obie drużyny rozegrały dziewiętnaście meczów. Radości ze zwycięstwa nie kryła Weronika Fojucik. – Kolejny ciężki mecz za nami. Zespół z Poznania to mocna drużyna, tym bardziej cieszy wygrana. Byłyśmy dobrze przygotowane taktycznie, ale nie zawsze udaje się to przenieść na boisko, co pokazał drugi set. Uciekła koncentracja i praktycznie bez walki oddaliśmy rywalkom drugą partię. Kolejne sety obfitowały w długie i wyczerpujące wymiany. Emocji nie brakowało, jesteśmy zadowoleni, że kolejny raz byliśmy górą w starciu z Poznaniem – powiedziała kapitan świecianek.\nNie miały łatwej przeprawy w Ostrowcu Świętokrzyskim siatkarki Solnej Wieliczka. W pierwszym i trzecim secie zespół KSZO wysoko zawiesił poprzeczkę swoim rywalkom i toczył z nimi wyrównaną grę. W ostatniej partii spotkania młode siatkarki obroniły kilka meczboli i w końcówce prowadziły 26:25, nie zdołały jednak przechylić szali zwycięstwa na swoją korzyść. Górę wzięło większe doświadczenie siatkarek z Wieliczki, które zapisały na swoje konto trzy punkty. – Wszyscy wiedzą, że mamy swoje klubowe problemy, ale chcemy na boisku walczyć i zapomnieć o tym i wydaje mi się, że dziś to było widać. Dajemy z siebie wszystko, a ciągle brakuje tego czegoś, ale czuję, że już niebawem będziemy cieszyć się ze zwycięstwa – mówiła tuż po meczu ze łzami w oczach przyjmująca KSZO Monika Kawa. Solna traci do Uni Opole cztery punkty i ma jeden więcej od uczennic ze Szczyrku. KSZO jest na przedostatnim miejscu w tabeli i nie ma żadnych szans na zajęcie wyższej lokaty. Ostrowczanki przegrały szesnaście meczów w tym trzynaście z rzędu. Wobec wycofania się z ligi Budowlanych Toruń pozostało w niej dwanaście drużyn, KSZO nie może być pewny gry w przyszłym sezonie i ekipie tej grozi spadek. Ostateczna decyzja w sprawie spadków zostanie podjęta 10 lutego 2020 roku. – Na pewno seniorska siatkówka w Ostrowcu pozostanie Na sto procent będziemy grać do końca sezonu. Myślimy o wzmocnieniach zespołu. W przyszłym tygodniu w naszej kadrze pojawią się trzy nowe zawodniczki– powiedział dyrektor sportowy Dawid Ogórek.\nMają czego żałować siatkarki AZS-u Politechniki Śląskiej Gliwice, po trzech partiach prowadziły 2:1 z beniaminkiem z Częstochowy. Nie zdołały one wygrać meczu i musiały uznać wyższość swoich rywalek w tie-breaku. Pomimo porażki gliwiczanki pozostały na ósmym miejscu w tabeli. Ekipa z Gliwic ma 25 punktów i o dwa wyprzedza Stal Mielec. Częstochowianka jest na siódmym miejscu i traci dwa punkty do San-Pajdy Jarosław.\nNie zwalniają tempa uczennice ze Szczyrku, pokonały one 3:0 Grupę Azoty Tarnów, zajmują piąte miejsce i mają tyle samo punktów co szósty San-Pajda. Na przeciwnym biegunie jest ekipa z Małopolski, która po tej porażce pozostała na niskim 11. miejscu w tabeli. Podopieczne trenera Łukasza Marciniaka dzielnie walczyły w drugim i trzecim secie tego meczu, ale nie wystarczyło to na zdobycie choćby jednego punktu. Tarnowianki w kolejnych dwóch meczach zmierzą się z drużynami z górnych rejonów tabeli i nie będą w tych spotkaniach zaliczały się do faworytek. Drużyna z Tarnowa musi drżeć o swój ligowy byt i nie jest pewna utrzymania w I lidze. W meczu rozegranym awansem z 22. kolejki drużyna Uni Opole pokonała młode siatkarki po zaciętym i emocjonującym meczu 3:2. Pomimo porażki z postawy swoich podopiecznych był zadowolony drugi trener Miłosz Majka. – Kilka piłek zdecydowało tak naprawdę o końcowym rezultacie. Zaliczyliśmy kolejny w tym sezonie mecz walki, który mógł się podobać – stwierdził drugi trener SMS-u. Kolejny mecz jego zespół rozegra w Mielcu z tamtejszą Stalą.\nStal Mielec zrewanżowała się za porażkę z pierwszej rundy Karpatom Krosno. Mielczanki wygrały 3:0 i powiększyły przewagę nad krośniankami do sześciu punktów. Drużyna Stali ma realne szanse na zajęcie miejsca premiowanego grą w fazie play-off. Zadowolona z postawy swoich podopiecznych była trener Stali Agnieszka Rabka. – To dopiero początek drogi. Często tak jest, że zmiana trenera wpływa pozytywnie, to zwykle jest taki nowy bodziec, każda zawodniczka chce się pokazać. Mam jednak nadzieję, że w kolejnych meczach będziemy kontynuować tą dobrą grę – powiedziała trenerka mielczanek. Przyjezdne w żadnym z setów nie przekroczyły bariery dwudziestu punktów i były tłem dla swoich rywalek. Podopieczne trenera Dominika Stanisławczyka po tej porażce mocno zredukowały swoje szanse na grę w fazie play-off. Karpaty zajmują 10. miejsce i o trzy punkty wyprzedzają drużynę z Tarnowa. Minorowe nastroje panowały w ekipie Karpat po tak dotkliwej porażce. – Trudno mi wytłumaczyć, co działo się z nami w pierwszym secie. Nie mogę powiedzieć, że rywalki nas czymś zaskoczyły, bo znaliśmy ich styl gry. Po prostu mielczankom wychodziło wszystko, zagrały bardzo dobry mecz i nas zdominowały. Z kolei nas w jakikolwiek sposób trudno dziś usprawiedliwić. Nie możemy tak grać – powiedział asystent trenera Karpat Tomasz Podulka.\nźródło: inf. własna, joker-swiecie.pl, nowiny24.pl, Radio Kielce, sportowy24.pl


Mail Do Prezydenta - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: Kancelaria Prezydenta pytania dla prezydenta wyślij pytanie prezydentowi zapytaj prezydenta\nCzy prezydenci miast odpowiadają na e-maile?\nSprawdzam, jak i czy w ogóle urzędnicy kontaktują się z obywatelami poprzez e-maile. W końcu na każdej stronie urzędu miasta, kancelarii prezydenta, władz miejskich w Polsce odnajdujemy e-maile kontaktowe. Ktoś je tam umieścił, aby ktoś inny mógł się przez nie kontaktować z urzędem.\nWięcej na temat: e-mail prezydent miasta mail do prezydenta lublina outside\nPrezydent Rudy podaje swój numer w internecie. To dobre posunięcie?\nJak skontaktować się z prezydentem miasta? Bez pośrednictwa rzecznika prasowego, sekretariatu czy asystenta raczej się nie obejdzie. Służbowe numery telefonów włodarzy naszych miast są dla zwykłych mieszkańców niedostępne. Oczywiście, zdarzają się wyjątki. Po wyroku sądu, nakazującego prezydentowi Szczecina upublicznienie służbowego numeru na stronie internetowej, na podobny krok zdecydowała się prezydent Rudy Śląskiej, Grażyna Dziedzic. - Kontaktuję się z mieszkańcami na Facebooku, Naszej Klasie i mejlowo, nie widzę powodu, dla którego miałabym im nie udostępnić także numeru telefonu - mówi Grażyna Dziedzic.\nWięcej na temat: nr telefonu grazyna dziedzic telefon do prezydenta nr telefonu prezydent rudy\nWięcej na temat: portale społecznościowe ogłoszenia matrymonialne\nzyczenia na wielkanoc mail\nmail dpd wirus


Firma przynosząca dochody |\nMało jest form zarabiania pieniędzy, które cieszyłyby się tak dużą renomą i uznaniem, co własna firma – w opinii wielu z nas dzięki temu możemy nie tylko zarabiać znacznie więcej, ale również samemu decydować o tym gdzie co i kiedy robimy, co przyciąga do biznesu wiele osób. Należy jednak pamiętać o tym, że własna firma nie jest zajęciem dla każdego, a do sprawnego prowadzenia przedsiębiorstwem potrzebna jest niemała wiedza oraz doświadczenie. Poza tym, nie każda firma od razu będzie przynosiła duże zyski swojemu właścicielowi – na początku to on będzie musiał włożyć w nią, niemałe czasem, pieniądze, których często wcale nie jest tak łatwo zdobyć. W ich poszukiwaniu osoby, którym zależy na rozkręceniu własnego biznesu często wybierają się do banku aby zdobyć kredyt, który pozwoli im pokryć wszystkie najpotrzebniejsze na początku wydatki. Drugim rozwiązaniem jest z kolei postaranie się o dotacje z rozmaitych unijnych czy państwowych programów wspierania przedsiębiorczości – może to być zdecydowanie lepsze wyjście.\n« Własny biznes – co i jak?