A TI MEU CAMBADOS: CAMBADOS NO RECORDO: AS FEIRAS E MERCADOS NO FEFIÑANS DOS SÉCULOS XVI e XVII\nCAMBADOS NO RECORDO: AS FEIRAS E MERCADOS NO FEFIÑANS DOS SÉCULOS XVI e XVII\nA vida galega no século XVI, era inestable, violenta e anárquica. Os estamentos enfrontábanse de cotío. As institucións desartellábanse e desvirtuábanse. Non existía a serenidade e o lecer mediático que facía posible a labor creativa. Isto viña de antano, por culpa da loita dos nobres contra os servos, pois era moita a desigualdade para que non\nNaqueles tempos, o rei, o clero e os nobres, eran donos do noventa e cinco por cen das terras, e os que nacían nelas , mozos e mozas, pertenecíanlle, podendo dispor, das súas vidas e mortes. De forca e coitelo. Xúntanse a iso o comportamento dos grandes foreiros , que eran harpías que devoraban tanto ós labregos coma ós mariñeiros, sendo, non máis, caciques e abellóns, co que apodrecían o ambiente social. E isto ocorría por culpa do fracaso da Guerra dos Irmandiños, a gran apopeia bélica do noso pobo galego.\n"Hízome el Marqués de\nFigueroa. Año de 1784.\nCarlos III reinando en España.\nMaestro de la obra Manuel\nFerrª (Ferreira) i Fuente"\nIsto trouxo desacougo a Galicia e inestabilidade política, que foi en aumento coa chegada ó poder de Felipe II, xa que superou a cota de inxusticias que fixeron cos galegos os chamados Reis Católicos, coa intentona de doma e castración de Galicia e o seu neto, e pai de Felipe II, o Emperador Carlos V, coas políticas de axuda a aristocracia señorial e eclesiástica a conta do pobo que era quen traballaba. Isto provocou a fame, pois as terras de morgados os campesinos tiñan que cultivar o que lles interesaba ós seus xefes, e non sementar os productos que cubrisen as súas necesidades. E este resultado do sistema económico, de non poder sementar cereais e si coidar o gando, trouxo fame, xa que o trigo viña de Castela, e cando ela no tiña, había que importalo de Francia ou Italia a prezo de ouro. Engádase a isto o lamentable estado dos camiños, a falta de pontes e de seguridade.\nTantos problemas fixo que as vilas costeiras foran, dentro do malo, as máis beneficiadas , xa que por mar había máis facilidades para burlar os atrancos do desenvolvemento do comercio, que tiña, en Galicia, sobre todo, unha maraña de impostos, e os trabuqueiros, chamados Xuíces Executores, portábanse coa xente de forma enérxica. A súa chegada era como un andazo de peste.\nPágase por todo. Había productos estancados, como o sal, que a explotación lle corresponde a Coroa. Nesta comarca tíñamos as importantes salinas de Noalla, as de Portonovo e Tragove, onde está agora o Muiño da Seca.\nOutros impostos son os das Alcabalas, unha especie de IVE que se paga por tódalas transacións comerciais e que supón un dez por cento do seu importe. Logo osDiezmos e Primicias, que supón outro dez por cento para o Clero, tanto das vendas coma das colleitas e animais ou productos do campo ou do mar. Da pesca había que pagar o cincuenta por cento sobre a súa explotación bruta, pese a que as embarcacións e arte de pesca eran dos mariñeiros, incluso a súas vivendas. Pero había un señor que decía que ten dereito a recibir esa parte dos rendimentos, pola única e suprema razón de que nun documento consta que o porto lle pertence.\nDebuxo da procesión de\nSan Bieito, ano 1920\nO Morgado de Fefiñáns\nFundou o Morgado de Fefiñáns, no ano 1.562, don Gonzalo de Valladares e Sarmiento, O Vello, nado en Caldas de Reis e casado coa dona Catalina Fandiño Mariño de Soutomaior, filla do Comendador don Arias Fandiño de Goiáns.\nTiveron sete fillos, e o cabezaleiro foi don Gregorio Valladares e Sarmiento, nado en Fefiñáns no ano de 1.539, que foi señor desta casa ata a súa morte no ano de 1.588. Casou coa dona Catalina de Andrade e Figueroa, filla de don Fernando Pérez de Andrade de dona Juana de Barros Fajardo. Tiveron tres fillos. Morto don Gregorio, tomou dona Catalina novas nupcias con don Gonzalo de Abraldes, dos que naceu un fillo que foi don Benito Abraldes, Mestre de Campo.\nUn fillo de don Gregorio, chamado don Gonzalo de Valladares e Sarmiento, O Mozo,nado en Fefiñáns en 1.583, foi o I Vizconde de Fefiñáns, nomeado en 1.647. Foi Correxidor da Paz (Bolivia) dende 1.650 ata a súa morte naquelas terras no ano 1.659. Casou coa dona María de Ozores, filla do Conde de Amarante don Fernando Ozores e Soutomaior. Dos seus fillos o cabezaleiro foi don Fernando de Valladares, II Vizconde de Fefiñáns, nado no pazo de Fefiñáns.\nOs morgados suspendéronse por Decreto do 27 de setembro de 1.820, sendo sancionado o 11 de outubro do mesmo ano.\nFefiñáns naqueles tempos\nFefiñáns xa tiña a principios do Século XVI, a través do seu porto, unha boa actividade comecial, pois alí arribaban os galeóns con peregrinos para achegarse a Santiago de Compostela, e, ademaís, a cargar ostras frescas e escabechadas, das que tanto había en Fefiñáns, chegando a ser coñecida como ostreira. E diso xa debía facer moito tempo, pois según nos conta Otero Pedrayo na Prehistoria de Historia de Galicia, Marcial, no epígrafe dedicado a Materno, dá conta da abondosidade e louva as ostras que nestes lugares se recollian, e dí que andaban tan mestas e eran tan grandes, que os criados podían comer delas canto quixeran sen ter que roubarllas os seus amos.\nOutra riqueza explotada por Fefiñáns eran os cargamentos de ameixas e vieiras, case todas elas do Serrido, para levalas a Portugal , Francia e Inglaterra e a diversos países do Mediterráneo.\nEstas chegadas de xentes e a actividade portuaria, dou motivo a que se construíse un hospital baixo a devoción de San Bieito, que agora é a igrexa dedicada ao mesmo santo. O recordo do hospital fáinolo un cadro no que aparece San Bieito visitando os enfermos, que se conserva, na actualidade, no interior da igrexa.\nO estilo arquitectónico desde Hospital era gótico que aínda agora se pode aprezar no seu interior, pero as reformas feitas por Carlos III no Século XVIII (1.784), a través do Marqués de Figueroa, cando aínda contan os gostos do barroco, renovaron a zona da nave, sendo o mestre Manuel Ferreiro, veciño de Cambados, que se encargou de levar o ramo desta obra, que acabou dentro dunha austeridade, no aspecto formal (na portada principal e nas torres) que alude, a pesar duna concisa decoración de placas, á sobriedade que preconiza o neoclásico.\nO atrio que rodea o igrexa, feito poucos anos maís tarde das reformas, custou setenta e cinco reais, e remata, fronte ó Pazo, (entón cruzado ata igrexa por unha ponte de madeira), coa figura de Balboas, que ven ser o Padre Sarmiento, pois dito nome de Balboa era o primeiro apelido materno de tan prestixioso persoeiro. Aparece coa maza como defensor dos Benedictinos, orde a que pertenceu dende os quince anos. Debeu ser un recordo de Carlos III, que tanto o admiraba e para quen fixo o proxecto das estradas de España. O Padre Sarmiento estivo moi ligado a Cambados por vía materna, e gardaba cunchas de Cambados en Madrid , sendo o verdadeiro nome Pedro José García Balboa.\nFefiñáns pertencía antano ao armazón xurídico-eclesiástico de Compostela, e á parroquia de Vilariño, na que estivo ata o ano de 1.882. Por iso non tiña igrexa, pero pola súa actividade e poboación (só arredor da praza habería medio cento de feligreses) autorizouse que se dixera misa no hospital e se puxese Pila Bautismal e Santísimo Sacramento.\nA auga do mar chegaba preto da praza, poís ocupaba gran parte do vello campo da Merced, ata chegar á Congostra, ou Caleixón da Rianxeira, para seguir pola Carreira (hoxe rúa Santander) ata a Cabana e ó Picho. Pola outra banda chegaba o mar preto da coñecida Casa dos Botanas, por donde chegaba o mar ó Río dos Muiños dos Fornos. Nestes tempos o crego de Cambados, don Antonio Domínguez, que era reitor de Santa Mariña, fixo unha casa dentro duna gran finca que logo doou para o igexario, que custaría entón maís de catro mil ducados, segundo nos conta nas súas memorias o Arcebispo de Santiago, Cardenal Jerónimo del Hoyo, que visitou Cambados en 1.607. Dita propiedade pasaría a mans da Marquesa de Figueroa, por vir acompañando o seu irmán, crego en Vilanova de Arousa, destinado a atender a igrexa de Santa Mariña. Dita finca foi más tarde cortada polo alcalde mayor de Cambados, o Marqués de Montesacro, para facer as estradas a Vilagarcía e Pontevedra. Actualmente é o Parador Nacional do Albariño, non parecéndose en nada á anterior edificación.\nAs vivendas, no Século XVI, eran case todas de planta baixa ou cun patín. Nelas compartían as vivendas porcos e outros animáis domésticos, e os poucos negocios que entón había. Logo, pola prosperidade, fixéronse grandes casas e, por desgraza, case todas elas foron desaparecendo ó longo dos anos. Nunca faltaron tabernas, poís había moito viño e anunciábanse por medio dun loureiro verde na porta. Xogágase moito ó azar. Os xogos desenvolvíanse en mesas cheas de viño tinto e branco, é a maioría dos clientes eran mariñeiros e arrieiros, que se achegaban a elas como un pasatempo e á vez como templo de incondicional fidelidade; como algo que ven do pasado. Xunto os do xogo, sentábanse os miróns, a quen os que gañaban, xa xogasen a baralla, a malicia ou os dados, mostrávanse xenerosos, pois repartían entre eles parte do que gañaban no xogo, que se coñecía como pagar o barato. Hai poucos anos que desapareceu unha típica taberna preto da igrexa, coñecido como a de Pepa do Mirón.\nAs prazas e as rúas eran de terra e non tiñan nomes, coñecéndose polo gremio dominante nelas ou por algún alcuño de persoeiro popular que viva na mesma.\nChovía moito máis que agora, e por iso todo eran lameiras, axudando a iso a falta de conciencia e respecto dos coidados dos espacios públicos, pois todo se tiraba a rúa.\nNon había iluminación noturna nin en prazas nin en rúas. Soamente algunha lámpada votiva nos cruceiros ou na porta do hospital. Por iso a xente deitábase cedo. Nas casa dos pobres, para se alumear, soamente podería haber algunha vela de sebo ou farol lumeira. Na dos ricos, velas de cera ou lámparas de aceite. Durante as feiras e mercados, os señores do pazo facían luminarias ou luces de celebración nas postas do pazo por medio de farolas de aceite ou candilóns, e grandes fogueiras no centro da praza cun dobre fin: a de alumear á praza e de paso quentar a cantos acudian a feiras e mercados e tiñan que dormir na praza.\nA vida entón non se valora tanto como agora, poís é unha sociedade apaixonada e violenta, polo que é normal sair da casa armados: os ricos con espada, daga e bastón; os pobres con coitelo e navalla. Por encargo do Morgado, patrullaban, os días feirados e de mercado, os alguacís para evitar desmáns, tendo que intervir moitas veces, nisto para a tranquilidade naqueles tempos turbulentos, dado que a súa condición de centro comercial, Fefiñáns contaba con grande cantidade de poboación flutuante, que fixo florecer a picaresca.\nFefiñáns, ó longo destes dous séculos (XVI e XVII), foi moi alegre e de grande colorido, xa que as rúas estaban ateigadas de xente, sobre todo en feiras e mercados. Fidalgos a cabalo, paxes, criados, mariñeiros, frades, mercaderes, cambistas, pobres a pedir...\nAs feiras e mercados en Fefiñáns\nEn teoría as feiras son celebracións dedicadas ó Santo Patrono do lugar, mentras os mercados teñen menor entidade comercial e festeira, pero organizanse con máis frecuencia.\nEn Fefiñáns, durante os séculos XVI e XVII, as feiras facíanse durante os actos festivos de San Bieito (arredor do 21 de marzo en inverno e do 11 de xullo no verán) como festas nadas e costeadas polo señor do Morgado, coa condición de que se fixeran na praza para que se propagase a súa generosidade.\nOs mercados facíanse ó longo de todo o ano , mércores e domingos, para reafirmar ou reivindicar uha entidade colectiva e a oportunidade de estreitar os lazos dos señores coa localidade onde se localizan. Por iso, aquela sociedade non pode prescindir do carácter histórico do lugar.\nPrimeiramente eran mercados locais, desempeñando funcións de troco de cousas accesorias, pois as consideracións económicas tiñan unha importancia secundaria, se as comparamos cos imperativos relixiosos e os temores que rexían as súas vidas: o santo amor ó Señor do Ceo, e o temor o Señor da Vila, pois tanto estos últimos coma o Clero, facían, con feiras e mercados, unha función pedagóxica, de mostrar quen era quen, en cada circustancia ou quen mandaba no lugar.\nPese a todo, as feiras e mercados desempeñaron unha labor social tanto para Fefiñáns como para todo Val do Salnés, por cumprir un papel de comunicación importante, ofrecendo un servizos que noutros lugares do entorno non tiñan, e facilitándolle contactos viables entre o vendedor e o comprador, medios extructurais portuarios e unha garantía de seguridade material e legal, durante a realización dos trocos.\nPor todo iso fíxose de Fefiñáns o centro comercial, non só do Val do Salnés, senón das terras de Padrón, Caldas de Reis, Sanxenxo, etc. Chegou a soar tanto que foi atacada por turcos, berberiscos e marroquís, que foron desvastados, en sanguentas loitas, polo heroísmo dos terrícolas, comandados polo Mestre de Campo, don Antonio Abraldes, cabo da xente do Partido da Ría de Arousa e nado en Fefiñáns, e don Gonzalo de Valladares e Sarmiento, señor de Fefiñáns.\nAo ir aumentando , tanto feiras como mercados, unha actividade localizada na praza, faise unha utilidade do espacio público da Vila. Así nacen novas prazas e rúas e as vendas fanse por gremios ou zonas especializadas, onde se negocia a producción por separado: leña, roupa, peixe, ferramentas, recipentes de coiro, peles verdes ou de media cura, obxetos de metal, froita, cereais, etc. Os prateiros estaban na Rúa Novedades, hoxe Rúa Compostela, e traballaban para tódalas igrexas do Val. Por mar chegaba o que aquí escasea, tales como panos, sedas, aceites, brea, etc.\nEn sitio aberto (preto dos actuais xulgados, ou Campo das Cajallas), estaba a venda de gando: bois, vacas, porcos, carneiros, cabras, galiñas... E chegou a ser tan importante que se vendían animaís salvaxes, tales como martas e lobo cervado, que era moi aprezado en Castela. Tanto se vendía que se chegou a desprazar xente a Corte para alugar a explotación da abundante troita, dende Ponte Arnelas á Ponte Estacas en Castrelo.\nPor iso, do mercado daqueles primeiros anos, de trato de xentes modestas que non permitían aventuras co seu pouco capital; que empezou vendendo productos naturaís da terra e mar, e algo de elaboración artesanal, a ir a máis, aparecen na escena os individuos egoístas, calculadores e racionais que, a economía, colocan no centro da sús especulacións, pero que tamén foron os que tiveron o verdadeiro despertar de Fefiñáns, pois ó afincarse aquí, construiron boas vivendas, fixéronse cambistas (dise que Cambados ven de cambistas), mercaderes e artesáns, creando moita riqueza. Púxose a dilixencia que saía da Praza das Rodas, onde tiña as cocheiras que fai poucos anos que desapareceron.\nA gran influencia nas xentes de Fefiñáns\nAs xentes de Fefiñáns, e sobre todo os mariñeiros, foron os máis beneficiados con feiras e mercados, pois á diferencia do labrego desempeña súa actividade lonxe da visión controladora do Señor da Vila e dos seus representantes, por máis que os vigarios anden preto do mar. Por iso empezou a destacar e a crearse unha burguesía mariñeira, que foi cobrando forza económica e política fronte ós señores; que se abre camiño entre a burguesía da Vila, pois, polo tipo de traballo, réxense por un sistema urbano en oposición ó rural, por iso encaixa máis co artesán que co labrego. Vive a carón do artesán con paredes medianeiras, mentres que o labrego vive nunha casa aillada e completamente independente dentro do punto de vista constructivo. Así se xustifica, dende o Século XVI, que é cando se define a personalidade dos mariñeiros de Fefiñáns. Esta situación seguiría en esplendor ata finales do Século XVII, fin da época de prosperidade de Fefiñáns e polo tanto dos seus mariñeiros que se fixeron mercaderes e transportaban o peixe, fresco ou salgado, e marisco para Andalucía e a distintos reinos de Aragón.\nIsto fixo de Fefiñáns unha vila de señores, artistas, comeciantes, cambistas e mercaderes, que deixaron unha grande semente cultural que ainda agora se nota nas xentes de Fefiñáns; e pese ó deterioro nas edificacións, aínda se nota a grandeza que tivo Fefiñáns.\nAdemais, feiras e mercados foron un exemplo para achegarse de todos os arredores a satisfacer as necesidades máis inmediatas de tipo mercantil, sanitario, educativo e lúdico, e a relacionarse, aínda que fose por unhas horas, con distintos grupos sociais. Estas relacións de mercado, observanse, salvando as distancias, hogano, xa que ainda acode moita xente os mercados os mércores e sábados a mercar a Cambados.\nErnesto Losada Dopazo\nA vida de Ernesto Losada estivo sempre moi vinculada á promoción cultural e turística do Salnés. Deseñou os carteis de case unha ducia de edicións da Festa do Albariño, entre os anos sesenta e setenta; foi presidente do Centro de Iniciativas e Turismo do Salnés, desde o que pelexou para que se lle dedicase un Día dás Letras Galegas a Ramón Cabanillas; tomou parte na organización dos actos do centenario de Xullo Camba e de Francisco Asorey; e foi un dos creadores da Universidade Euroamericana do Salnés... Tamén foi unha persoa preocupada pola historia local, e publicou en prensa numerosos traballos sobre temas como os sobrenomes e motes dos cambadeses ou as feiras que se celebraron en Fefiñáns entre os séculos XV e XVI. Foi mestre no I.E.S. Ramón Cabanillas.\nAs súas mans modelaron outras belas maquetas de monumentos histórico-artísticos, como o mosteiro de Armenteira ou o pazo de Fefiñáns. Esta última está exposta no Centro Comarcal do Salnés. Na foto podemos ver a Ernesto cunha reproducción exacta das Ruinas de Santa Mariña.


A asociación ha tido a ben redactar un documento pra os/as socias/os que aria\nA asociación ha tido a ben redactar un documento pra os/as socias/os que aria PDFqueiran autoinculparse no cultivo colectivo. Podedes acceder a él na seguinte ligazon e descargalo para imprimir o imprimilo directamente se dispos de impresora na tua casa. De momento xa hai trinta persoas autoinculpadas. Se te animas fai clic na seguinte ligazon imprime e rechea o documento que ben podes enviar por correo a Asociación o ben entregalo persoalmente calqueira xoves na Gaita Grileira o no Ferry na Praza Chao en Vigo.\nPDFqueiran autoinculparse no cultivo colectivo. Podedes acceder a él na seguinte ligazon e descargalo para imprimir o imprimilo directamente se dispos de impresora na tua casa. De momento xa hai trinta persoas autoinculpadas. Se te animas fai clic na seguinte ligazon imprime e rechea o documento que ben podes enviar por correo a Asociación o ben entregalo persoalmente calqueira xoves na Gaita Grileira o no Ferry na Praza Chao en Vigo.\nDocumento autoinculpacion cultivo colectivo Avemaria PDF\nPublicado por Teixo Lopez en 8:48\nEtiquetas: autoinculpacion, descargas, propostas\ntechnorati: autoinculpacion, descargas, propostas


Chimpar o anano (En lembranza de Isidro Novo) | NOVENOITES\nOs desafíos dunha vida →\nAs redes sociais e as edicións dixitais dalgúns medios de comunicación informaban no día de onte do pasamento do escritor Isidro Novo (Lugo, 1951). Narrador, poeta, ensaísta e tradutor, deu ao prelo algún dos máis engaiolantes relatos da narrativa galega. Autor daquel lúdico exercicio con todos os ingredientes do Far West, Por unha presa de machacantes, asinado por un tal Isy New. O primeiro intento dunha novela do Oeste en lingua galega.\nEn lembranza do escritor lugués, reproduzo a recensión do seu primeiro libro, Carne de can que publiquei o día 2 de outubro de 1997 no suplemento Revista las Letras do xornal O Correo Galego.\nCarne de can\nEdicións Positivas, Santiago de Compostela, 1997, 236 páxinas.\nDiante dun libro como Carne de can, o primeiro que cómpre preguntarse é cal é o segredo desa prodixiosa capacidade humana para a fabulación, para a ficcionalidade, que xamais se esgota, que en cada intre nos sorprende con novos froitos, con impensadas criaturas imaxinadas. ¿Por que estraños esqueiros se gabea ata os fornos dese lume que incendia as nosas noites de fantasía, e que é sempre novo, sempre mantido por lapas inéditas e inverosímiles? Por veces semella que xa está todo inventado, que xa non pode a creatividade brindar novos abrentes capaces de abraiarnos, pasmarnos ou cativarnos con luzadas primordiais.\nEste libro de Isidro Novo, tan novo que aínda cheira a quente, testemuña xustamente o contrario: que os mananciais do gran río da fabulación non están esgotados. O autor, en efecto, case que novel nos labores e cenáculos literarios, logo de escribir unha chispeante e paródica novela dun esperpéntico Far West, fascínanos agora coa colección de historias deste seu Carne de can ata lindes poucas veces apreciados na literatura galega dos últimos anos. Historias que seguramente son mosaicos, absorcións e transformacións doutras historiais -calquera texto éo se lle facemos caso a Xulia Kristeva- pero sen que se note e, aínda que así for e os textos de Isidro Novo estean en relación ou intercambio discursivo con outros textos (por exemplo con mostras do surrealismo, pero no só), a min seméllanme que o nó e o corazón das historias que encerran son orixinais e tan ateigadas de substancia fabuladora que a súa lectura convértese nunha verdadeira situación pracenteira.\nO autor é capaz de crear mundos inesperados e abraiantes, e ennovelar a trama dos acontecementos segundo o ditado da primeira regra do narrador: contar unha historia cativando a atención do lector. Velaquí unha mostra tirada do relato “O adiante zancado”: un mundo no que os ananos son vendidos e mercados para seren chimpados en competición do deporte “Lanzar o anano” ( que é un xogo olímpico; no canto do disco, lánzanse ananos). Ernie, un tenro anano lírico, é mercado por un túzaro que se ceba nel a malleiras. Pero Ernie é dono de algo, dos desexos da muller do seu amo. Esa será a súa grande e maxestosa vitoria: deixar palmar o seu amo que morre ao sufrir un infarto dándolle unha malleira, facelo sabedor de que todas as mañás se espertaba coa súa muller, casar con ela, metela a puta ata converterse no maior negociante de sexo do país.\nHistorias arrepiantes todas elas, mais, ao mesmo tempo, cun contrapeso de fondísima tenrura que xorde mesmo das situacións máis sórdidas e miserentas, como tal a narración dos amores e morte de Zumezuga, unha puta vella que lle fai felacións aos estudantes pro corenta pesos, e de balde cando se emocionaba cos máis noviños. Quirindaina do Rabenado, malograda promesa de boxeos que vive axexando accidentes desde as fiestras, xunto coas súas dúas pernas metidas en formol (tronzárallas o tren na estación de Vigo), e tres moscas fieis ata o extremo do acompañaren no suicidio.\nNoutros relatos mestúranse situacións esperpénticas e kafkianas, froito dos soños utópicos máis negativos, cos resortes sempre tensos e elásticos dos sentimentos humanos ata embocar co texto que pecha o libro, “O areal dos ollomaos”, no alucinante reino do amor, ese gran mar impenetrable e indomable, mesmamente para toda a electricidade do mundo enteiro empregada en sesións de electrochoque.\nVelaquí pois un sintético xuízo, moi relativo como sempre, sobre un libro que traba a atención do mesmo xeito que o fai coa carne o can da ilustración da capa (fragmento de “O tolo do Tarot dos Bohemios”) e que se xunta dunha maneira moi digna á ampla nómina de contadores, engaiolantes meigos, inventores de mentiras que abrollan sen parar nos campíos da literatura galega dos últimos tempos.


Reábrese a posibilidade de queimas de restos agrícolas e forestais - Campo Galego\nInicio / Desenvolvemento rural / Reábrese a posibilidade de queimas de restos agrícolas e forestais\nDesde este martes 28 poderanse realizar as comunicacións e solicitudes de autorización a través do teléfono 012\nCampo Galego - 27/11/2017\nO tempo seco e soleado impediu reabrir as queimas ata o de agora.\nAs queimas de restos agrícolas e forestais amoreados, que permanecían suspendidas polas adversas condicións meteorolóxicas, poderán solicitarse de novo a partir de mañá, martes 28 de novembro. Medio Rural decidiu reabrir a posibilidade de facer queimas ante a baixada do risco de incendios forestais.\nAs persoas que desexen queimar restos agrícolas amoreados deberán comunicalo a través do teléfono 012 con dous días de antelación. No caso de queimas de restos forestais amoreados, deberase solicitar unha autorización con alomenos 7 días de antelación e un axente visitará o lugar para emitir o correspondente permiso.\nAs primeiras queimas de restos agrícolas, por tanto, poderanse facer a partir do xoves 30 de novembro. En calquera caso, a Consellería lembra que en días de vento e altas temperaturas, tanto as comunicacións como as autorizacións perden a súa validez.\nLembramos algunhas das principais cuestións a ter en conta á hora de efectuar queimas de restos amoreados.\n– Antes de iniciar o proceso, hai que limpar unha franxa perimetral de 5 metros ó redor da fogueira.\n– En caso de vento, non se poderá prender a fogueira. Se o vento comezase despois de prendida, haberá que apagala.\n– Débese vixilar o lume e non se pode abandonar a fogueira ata dúas horas despois de extinguida, a fin de evitar que se reproduzan as lapas.\n– Dado o risco que leva consigo o lume para a seguridade persoal, as queimas deben facelas un mínimo de dúas persoas.


Alumnos do IES de Ames crean unha guía de campo das súas especies arbóreas\nO traballo culmina na creación dunha guía de campo das especies arbóreas de Bertamiráns, a colocación de 55 placas identificadoras en parques e xardíns da localidade, e a instalación dun mural de 62 metros lineais no paseo fluvial de Bertamiráns\nO alumnado de 1º, 3º e 4º da ESO do IES de Ames presentou esta mañá os froitos do seu proxecto de interpretación botánica dos parques e xardíns de Bertamiráns, no que colaboraron coa Aula da Natureza e a OMIX. Durante a presentación, as técnicas municipais da Aula da Natureza e da OMIX de Ames e os profesores e alumnos que participaron no proxecto explicaron o traballo realizado ao longo do curso 2018/19 ao abeiro desta iniciativa. O traballo culmina na creación dunha guía de campo das especies arbóreas de Bertamiráns, a colocación de 55 placas identificadoras en parques e xardíns da localidade, e a instalación dun mural de 62 metros lineais no paseo fluvial de Bertamiráns.\nDende o seu inicio, este proxecto abarcouse de maneira bilateral, tanto dende un vista botánico como artístico, factor que tamén se trasladou á presentación desta mañá. Así, o evento comezou ás 11.00h no Pazo da Peregrina, onde a técnica da Aula da Natureza, Patricia Reboreda, explicou como foi o proceso de identificación, investigación e creación da guía sobre as árbores que se poden atopar en Bertamiráns. A continuación, o alumnado de 1º da ESO e Roberto Amarelle, profesor de Bioloxía e Xeoloxía e coordinador do traballo realizado dende o punto de vista botánico no IES, explicaron o traballo realizado no centro e as súas vivencias durante o proceso.\nEsta primeira parte rematou coa colocación de algúns dos postes identificativos que xa poden verse no xardín do Pazo da Peregrina, e que tamén serán colocados na Praza de Chavián, para que os visitantes poidan identificar as distintas especies e coñecer información das mesmas. Esta acción complementouse coa presentación da guía de campo das especies arbóreas de Bertamiráns, realizada durante as clases de Bioloxía de 1º, que recolle información en galego, castelán e inglés sobre as distintas árbores que habitan o núcleo urbano.\nAs 12.00h o evento trasladouse ao paseo fluvial de Bertamiráns, onde se abordou o traballo realizado neste proxecto no ámbito artístico, que culminou na elaboración dun mural de 68 metros lineais ao aire libre que recolle algunhas das especies arbóreas e animais máis representativas da zona. Os encargados de levar a cabo este aspecto foron as mozas e mozos de 3º e 4º da ESO, coordinados pola profesora de Educación Plástica do centro, Renata Otero, e apoiados pola OMIX.\nDurante esta segunda parte da presentación, a técnica da OMIX de Ames, Pilar Villaverde, quixo agradecer aos rapaces e rapazas todo o traballo realizado para a creación desta obra artística realizada no Rego dos Pasos. A continuación, Renata Otero explicou o traballo de documentación e elaboración necesaria para elaborar o mural, tralo que o alumnado expresou algunhas das súas impresións e algúns dos agradecementos que xa recibiron de veciños e veciñas da zona.\nO acto rematou cunhas palabras do concelleiro de Obras e Servizos Básicos, que salientou a labor realizada polo alumnado no embelecemento e revalorización de Ames, un agradecemento que fixo extensible a todos os departamentos municipais que participaron no proxecto. Por último, todos o grupo recibiu unha camiseta como recordo da súa participación na iniciativa, así como unha copia da guía, que en breve estará dispoñible nas dependencias do Concello para aqueles veciños e veciñas que queiran coñecer con detalle o patrimonio natural de Bertamiráns.\nUn proxecto de investigación e creatividade\nDebido á amplitude do traballo os e as participantes dividíronse en dous grupos, un primeiro que se centrou no aspecto botánico do proxecto e outro encargado da parte artística. O primeiro destes grupos foi conducido polo profesor de Bioloxía e Xeoloxía Roberto Amarelle e a Aula da Natureza do Concello, e estivo formado polo alumnado de 1º da ESO. Así, este equipo encargouse de elaborar planos dos distintos espazos botánicos de Bertamiráns, a recollida de follas e a identificación das mesmas no laboratorio, así como da busca de información e a elaboración dunha ficha para cada especie identificada.\nEstas fichas conteñen nome, localización e detalles do porte xeral das árbores, tanto das follas como das súas flores e froitos. Por último, todas elas foron elaboradas en galego, castelán e inglés; e compiláronse nun caderno de peto maquetado por Roberto Marelle e editado polo Concello de Ames, co obxectivo de poñelo a disposición de todas as persoas interesadas en coñecer mellor a vida botánica de Bertamiráns. Con esta mesma finalidade, o grupo tamén elaborou un total de 55 postes identificadores, que foron colocados ao pé das distintas árbores identificadas para facilitar que os viandantes coñezan os distintos tipos de árbores que copan a paisaxe deste núcleo urbano.\nPor outra banda, o segundo grupo estivo coordinado pola profesora de Educación Plástica do IES de Ames Renata Otero e englobou ao alumnado de 3º e 4º da ESO, que foron os encargados de conducir o estudo no ámbito artístico. O equipo traballou na preparación e elaboración dun mural ao aire libre a través do que mostrar os resultados do estudo a través do arte.


Con Vigo Tablets: TICs sí, pero con medios.\nA fascinación que os alumnos sinten cara a tecnoloxía que se convirte nun nada desdeñable plus de motivación.\nAs prestacións das aplicacións utilizadas respecto aos medios máis tradicionais ( cámaras fotográficas, programas de edición de video menos específicos, etc) que viñamos empregando en cursos anteriores. Sinalaríamos entre outros o feito de non ter que montar manualmente os fotogramas ou a posibilidade de visualizar o fotograma anterior en forma de velo sobre a imaxe que se vai tomar a continuación.\nA inmediatez e o aforro de tempo que implica o uso das tablets.\nPolo que se refire aos inconvintes, destacaríamos:\nPrecisamente a inmediatez que conleva o uso das aplicacións, ao facer innecesario que o alumno participe en cada fase do proceso, tamén impide certas tomas de decisión que sí eran posibles ao traballar de xeito máis "artesanal". Poe exemplo, a aplicación non permite variar o tempo de duración de cada fotograma de forma individual.\nComo sempre sucede nos centros educativos, o éxito no uso das tecnoloxías está comprometido pola fiabilidade da conexión a Internet que estes poidan ofrecer. No noso caso, por exemplo, a non disposición dunha rede Wi-Fi na aula de Plástica, obrigoume a transportar en varias ocasións todas as tablets ata o meu domicilio para poder descargar os distintos arquivos de cada unha delas. Desta maneira, unha ferramenta pensada para aforrar traballo e tempo, supón ás veces un maior custo tanto nun coma noutro.\nFinalmente tanto o número de tablets recibido coma o tempo de préstamo reveláronse insuficientes. Nun dos cursos, por exemplo, formáronse ata 8 grupos, polo que dous, os últimos en rematar os decorados, tiveran que realizar o traballo utilizando os seus propios móviles. Por outra banda, a existencia dun prazo de devolución dos dispositivos obrigou a algúns grupos a rematar de forma forzada o seu traballo.


O Concello de Nigrán entregará nos vindeiros días a Patrimonio o documento de aprobación inicial do PXOM co catálogo de bens actualizado – Noticias de Vigo O Concello de Nigrán entregará nos vindeiros días a Patrimonio o documento de aprobación inicial do PXOM co catálogo de bens actualizado | Noticias Vigo\nO novo equipo redactor mantivo esta mañá un encontro con tódolos portavoces para informarlles dos avances na tramitación, calculando que esté listo para Aprobación Provisional no primeiro semestre de 2019\nPublicado por Noticias Vigo o día 10/08/2018\nOs interesados poden consultar dende o mes de abril en Urbanismo o estado actual das súas alegacións. O goberno manterá encontros durante os vindeiros meses con veciños e portavoces políticos para analizar o documento polo miúdo\nNigrán, 09/08/2018.- O equipo redactor do PXOM de Nigrán mantivo esta mañá un encontro co goberno local e os diferentes portavoces da corporación co obxectivo de informarlles do estado actual do documento, tal e como lle solicitara o propio alcalde, Juan González. A empresa liderada por Alfonso Botana retomou os traballos no Plan despois de que no pleno extraordinario de maio se aprobase a cesión do contrato de Eptisa, asunto que se verá refrendado oficialmente nos vindeiros días e que permitirá que paralelamente se envíe a Patrimonio o documento de aprobación inicial co catálogo de bens totalmente actualizado (o informe desfavorable da Dirección Xeral indicaba a necesidade de revisar tódolos bens documentados). Deste xeito, o estudo de prospección arqueolóxica levado a cabo por ‘Desenrolo e Obras de Arqueoloxía S.C.’ e o da propia empresa redactora elevan de 235 a 597 os elementos catalogados (pezas de interese arqueolóxico ou arquitectónico e etnográfico), destacando a protección do Camiño Portugués pola costa ou os hórreos, antes prácticamente sen incluír no documento.\n“Grazas a cesión podemos seguir adiante co PXOM, cuxa aprobación é unha prioridade para este goberno”, indica González.\nSegundo explicou o propio Alfonso Botana aos portavoces, o novo documento será enviado na vindeira semana a Patrimonio, onde dispoñen dun prazo máximo de 3 meses para informar (pasado este tempo sen obter contestación se entende que a resolución é favorable). “Eses meses de impass serán os que aproveitemos para informar polo miúdo aos veciños do documento e introducir melloras”, explica o alcalde, Juan González, quen recorda que as contestacións provisionais ás alegacións están a disposición dos veciños dende o mes de abril no departamento de Urbanismo. “Buscamos a máxima transparencia e consenso para acadar o obxectivo final, que non é outro que aprobar un PXOM no que todos os actores estemos de acordo que é o mellor documento posible”, sinala.\nUnha vez obtida a resposta de Patrimonio o documento será enviado a Medio Ambiente, Dirección Xeral de Costas, Axencia Galega de Infraestruturas, Augas de Galicia e Portos do Estado. “A previsión é ter tódolos informes favorables en decembro e que xa no primeiro semestre de 2019 se poida presentar o documento á Aprobación Provisional do Pleno”, resume Botana.


A Orquestra Vigo 430 dará 8 concertos en Vigo nesta tempada – A Movida\nA Orquestra Vigo 430 dará 8 concertos en Vigo nesta tempada\nDesde hoxe coñecemos todos os recitáis que a Orquestra Vigo 430 ofrecerá nesta nova tempada 2018/19. Un total de 8 concertos, de setembro a xuño do ano que vén, coas diferentes formacións que ten unha das maiores filarmónicas de Galicia, cuxa programación é, según o seu director artístico, a “mellor e máis equilibrada” que fixeron nunca.\nDesde este setembro ata xuño de 2019, a Orquestra Vigo 430 ofrecerá 8 concertos en Vigo con diferentes agrupacións e músicos. O primeiro será o 29 de setembro no Auditorio do Concello, onde Ensemble Vigo 430 interpretará a Mozart, Schmitt e Roussell. A seguinte actuación será a da Orquestra Barroca, o 26 de outubro no Auditorio Martín Códax, na que relatarán as “Andainas dun turista musical” baseadas nos textos de Charles Burney por Italia no século XVIII. Escoitaremos obras de Rameau, Sammartini, Vivaldi, Tartini, Mozart, Corelly e Händel, e a narración correrá a cargo de Iolanda Zúñiga.\nO 14 de decembro terá lugar o concerto máis especial ou, polo menos, o máis innovador, xa que a Orquestra Sonfónica Vigo 430 interpretará no Teatro García Barbón, xunto coa pianista turca Aysedeniz Gökcin, temas de bandas como Queen, Pink Floyd, Muse ou Coldplay mesturándoos con clásicos de Mozart. Promete ser un espectáculo único. O cuarto concerto será de novo da Orquestra Barroca, tamén no García Barbón, o 25 de xaneiro, no que interpretarán a Vivaldi, Leonardo Leo e Stradella, con Bruno Díaz como director.\nO 9 de marzo, no Auditorio Martín Códax, será o turno da Orquestra Xove Vigo 430, onde cobrará especial protagonismo a clarinetista Andrea Álvarez. Ese día poderemos escoitar obras de Weber e Schubert. O sexto concerto será o da Orquestra Sinfónica no García Barbón, o 4 de abril, onde se interpretará integramente a Sinfonía No1 de W. A. Mozart. O penúltimo concerto correrá a cargo da Ensemble Vigo 430 no Martín Códax o 10 de maio, mentres que para poñer punto final á tempada a Orquestra Sinfónica Vigo 430, dirixida polo director asistente da Los Angeles Philarmonic, o chileno Paolo Bortolameolli, interpretará o 1 de xuño no Teatro García Barbón as partituras de Octavio Vázquez, Edward Elgar e Tchaikovsky.\nTodos os concertos serán ás 20:30, e os prezos oscilarán entre os 4 e os 20 euros, dependendo da función e do tipo de tarifa. Existen abonos para a tempada completa por 59€. Existe unha tarifa reducida a 47€ aplicable a desempregados, estudantes, Carné Xove, maiores de 65 anos, familias numerosas e colectivos asociados. A partir do 1 de setembro estarán dispoñibles as entradas para o primeiro concerto, e a partir do 7 se poderán adquirir os novos abonos para toda a tempada. As entradas individuais estarán á venda o 14 de setembro en adiante.\nAFundación barroca concello ensemble garcia barob Martin Codax Mozart música clásica Orquestra Vigo 430 Schubert xove


Estás aquí: Inicio/Sociedade/A romaria da Casa Vella, terá lugar o 17 de xullo.\nA romaria da Casa Vella, terá lugar o 17 de xullo.\nA tradicional romaria anual deste establecemento de Campaña-Valga, terá lugar o venres día 17 de xullo.\nEsta animada romaría pagana, que é un referente en toda esta comarca, acada este ano a súa XXX edición.\nParabéns a Xenaro, e ogallá que o tempo acompañe.\nArchivada en: Sociedade Etiquetada con: Campaña, Casa Vella, Romaría Pagana, valga\na ponte protección civil Maneiro sar sábado santiago valga plaza pp pleno Diario de Arousa Pontecesures Concello padrón Vilagarcía la voz de galicia fin de semana sabariz xunta lamprea concurso tripartito obras Historia Vigo parque Pontevedra tren río ulla iglesia n-550 Porto faro de vigo fútbol Campaña psoe correo gallego fiesta festa BNG ACP curso Catoira Ulla Angueira


Clases de ximnasia online cos monitores de Bueu para levar mellor o confinamiento - Pontevedra Viva\nPáxina de Youtube dos monitores de ximnasia de Bueu\nSábado 18 de Abril, 2020 ás 13:07 do Sábado 18 de Abril, 2020\nClase de ximnasia na canle de Youtube do Concello de Bueu\nSon moitas as ideas que foron xurdindo para manter a forma física durante o confinamento e así non caer no sedentarismo.\nPosto que todas as actividades tivéronse que suspender debido á alerta sanitaria, a única alternativa é seguir as clases a través de internet. Por iso, os monitores do Concello de Bueu, quixeron sumarse a esta iniciativa e imparten os seus coñecementos na canle de Youtube.\nPolo momento hai catro vídeos: dúas sesións de aerobic con María Piñeiro, un de ximnasia de forza e resistencia con Juan R. Martínez e outro de pilates con Gonzalo Fernández. "O obxectivo é contribuír ofrecendo alternativas para que as persoas que o desexen poidan facer deporte de forma fácil nas súas casas", destaca o concelleiro de Deportes, Ricardo Verde.\nPromovendo os hábitos saudables e aproveitando a boa acollida dos vídeos, iranse publicando máis propostas durante os próximos días, ademais de contidos de interese como cultura, deporte, medio ambiente, ou turismo.\nPor último, o edil apunta que os monitores manteñen contacto telemático coas persoas usuarias das ximnasias, pero en especial coas de matrogimnasia e prenatal.\nVÍDEO.- Tras o #ApagónCultural, danza como refuxio para quedar na casa


Espacio público rehabilitado | Íñigo García Odiaga\nEspazo público rehabilitado | Íñigo García Odiaga\nHigh Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro e Piet Oudolf\nO crecemento normal das cidades a miúdo prodúcese de forma concéntrica, desde o centro cara á periferia. Neste lento pero continuo movemento de expansión a actividade máis urbana do centro vai absorbendo a periferia da cidade. Vai transformando os seus usos característicos, como o industrial ou o de infraestruturas de comunicacións noutros máis propios do centro cidade como o terciario ou o residencial.\nHai escasamente dous anos, antes da aparición da tan comentada crise económica, a actitude de todos os plans urbanísticos pasaba pola “tabula rasa”, é dicir pola derriba de todos os elementos preexistentes ata xerar un espazo baleiro que volver ocupar. Esta metodoloxía ademais de economicamente insustentable, xa que non tenta aproveitar nin as virtudes das estruturas existentes, borra todo vestixio de identidade, memoria ou historia que o lugar, unha fábrica ou calquera outro espazo previo achan podido acumular co paso do tempo. Esta actitude baseada no valor do novo por encima de calquera outra característica pode cualificarse hoxe de obsoleta e esgotada.\nXardíns das fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff\nUnha proposta urbanística que pon de forma rotunda en cuestión este modelo é a dos chamados “Xardíns das Fundicións” situados en Nantes e considerado un dos proxectos urbanos en construción máis grandes de Francia. O desenvolvemento esténdese na lonxitude dunha illa fluvial xerada polo río Loira ao seu paso polo centro urbano de Nantes. Dirixido por Alexandre Chemetoff dende 1990, o proxecto consiste na transformación dunha fábrica de fundición e do distrito de almacéns fluviais levantados durante décadas ao seu arredor nun barrio de vivendas de 350 hectáreas. O proxecto urbanístico desenvolvido baséase en dúas ideas fundamentais, sacar o máximo proveito das estruturas existentes sen necesidade de demoler ningún edificio e en ter en conta a historia e a xeografía do lugar, e polo tanto o seu ámbito social.\nManter a estrutura da fábrica que deu orixe e na que traballaron centenares de habitantes de Nantes era ademais dunha vantaxe económica dado que os seus espazos podían reaproveitarse, un reto social, no que o que estaba en xogo era a identidade e a memoria de todas esas persoas cuxa vida estaba ligada a esas estruturas.\nO proxecto propuxo manter a estrutura metálica da fundición e aproveitar a súa gran cuberta para crear un xardín baixo o mesmo teito da vella fábrica. En definitiva xerar un espazo público cuberto para o uso diario que permita espazos de xogo para os nenos e o desenvolvemento de eventos sociais como ceas, exposicións ou concertos. Cun custo mínimo de intervención como foi a limpeza e o repitando e reparación puntual da estrutura existente da fábrica, a actividade industrial anterior recupérase, non só como un obxecto de museo, senón tamén como o legado dun lugar onde moitos cidadáns locais foron empregados e traballaron duro, polo que dalgún xeito a conservación da historia do lugar é unha emotiva homenaxe ao pasado industrial da cidade e a súa vida laboral.\nA cuberta, o teito e os edificios que a rodean, protexen o lugar do vento e permite que a temperatura no xardín sexa 3 ou 4 graos máis alta que no exterior, o que xunto co sistema de recuperación de auga de chuvia instalado na cuberta e que aproveita os vellos tanques de auga da fundición, permitiu plantar un xardín exótico e exuberante.\nOutro bo exemplo deste tipo de reutilización de antigos elementos industriais para a xeración de espazos para a colectividade é o desenvolvido por James Conor, Diller Scofidio+Renfro e Piet Oudolf na reconversión do High Line neoiorquino.\nO High Line foi construído na década de 1930, como parte dun proxecto de infraestrutura masiva público-privada denominada melloramento do West Side. A infraestrutura levantou o tráfico de carga nove metros sobre a rúa, construíndo unha liña ferroviaria aérea eliminado os trens perigosos das rúas dos distritos industriais máis habitados de Manhattan. Cando a estrutura histórica foi ameazada coa demolición xurdiu un colectivo denominado Amigos do High Line que como un axente social traballou en colaboración coa municipalidade de Nova York para preservar e manter a estrutura como un parque público elevado. Os autores do proxecto mantiveron a idea que socialmente mediante un proceso de participación se había imposto, o concepto “Keep It”, en definitiva o de conservar a liña baixo a premisa de mantela de forma simple, salvaxe, tranquila e lenta. Ademais a normativa urbanística da área foi modificada para que a antiga vía ferroviaria pasase agora a ter carácter de rúa ou parque urbano e polo tanto as alturas dos edificios lindantes modificasen o carácter pechado das súas fachadas.\nEste proxecto construído en dúas fases completa un parque lineal de case catro quilómetros seguindo os raís elevados do tren, e máis alá da atractiva estética dos seus parques e instalacións cobra maior interese ao ver o proceso participativo que o xerou. Se o movemento social logrou salvar a infraestrutura do derrubamento, tamén conseguiu mediante doazóns financiar parte da súa construción e do seu mantemento posterior custeado a medias xunto cos servizos municipais.\nEsta iniciativa pon de manifesto o valor de manter a identidade e a memoria colectiva de dúas xeracións de neoiorquinos que creceran baixo as pontes negras do ferrocarril elevado, fronte aos desenvolvementos dunha economía enriquecida que esquece talvez o máis importante de calquera espazo público, aos seus usuarios.\nsan sebastián. outubro 2011\nPublicado en ZAZPIKA 09.10.2011\nÍñigo García Odiaga Autor\nArquivado en: artigos, Íñigo García Odiaga\nTags: centro histórico, ciudad, crisis económica, Diller Scofidio + Renfro, espacio público, Íñigo García Odiaga, james conor, New York, paisajismo, patrimonio cultural, patrimonio histórico, periferia, piet oudolf, rehabilitación, rehabilitación urbana, sociedad


A Xunta rehabilitou nos últimos anos 24 edificios da Tinería e adxudicou 57 vivendas - Xornal de Lugo " />\n61 3 km/h\n• Blasfemia e santidade en Benedetta de Paul Verhoeven\n• ‘Un ronsel de futuro’, a webserie documental sobre o aniversario da Rede Museística Provincial\n• Dobre de positivos nunha xornada na que continúan os casos en descenso\n• 24 Febreiro, 2021\nXunta de GaliciaBNGTineríaAriasDelegadoJavier Arias\nA Xunta de Galicia, a través do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS), rehabilitou nos últimos 12 anos 24 edificios do barrio da Tinería, o que permitiu adxudicar 57 vivendas a novos veciños e veciñas da zona. Así o explicou hai uns minutos o delegado territorial da Xunta en Lugo, Javier Arias, para responder ás denuncias feitas polo Bloque Nacionalista Galego ante a parálise na rehabilitación deste barrio lucense. O delegado sinalou “esta é a parálise da que fala o BNG”, e invitou ao tenente de alcaldesa a dar un paseo polo barrio, falar cos seus veciños e coñecer de primeira man a continua recuperación que está a experimentar esta zona do casco histórico.\nDe feito, Javier Arias lembrou que este proceso de rehabilitación da Tinería foi sempre un dos compromisos da Xunta de Galicia, que desde 2001 leva investidos máis de 26 millóns de euros na compra, rehabilitación e adxudicación de vivendas. Lembra tamén aos concelleiros do BNG que a posta en valor dos edificios do barrio non comezou co goberno bipartito. A aposta da Xunta iniciouse no ano 2001, e desde entón levouse a cabo un traballo constante que permitiu poñer en valor 40 edificios do emblemático barrio, que posteriormente converteu en 96 vivendas e 23 locais comerciais. É certo, explica o delegado territorial, que durante o goberno bipartito entregáronse varias vivendas, pero tamén o é que eran actuacións que se fixeron co PP no goberno galego, que foi quen comprou as casas, redactou os proxectos e levou a cabo as obras de rehabilitación dos inmobles.\nPara o delegado territorial, a Xunta está a “xogar un papel clave na transformación deste barrio” dotándoo de vivendas e polo tanto de veciñas e veciños que dean vida á zona. Lembra, ademais, que para contribuír á transformación do barrio “quizais o Concello debería esixir aos propietarios dos inmobles en ruínas que os manteñan en bo estado, tal e como fan noutros cascos históricos, ademáis de facer algo pola rehabilitación social desta zona e cumprir coa súa parte para entre todas as administracións acadar esa dinamización social da que falan”.\nEste proceso de cambio “é constante como demostran non só as actuacións de adxudicacións de vivendas que estamos a realizar de xeito ininterrompido, senón os proxectos para os vindeiros anos, como a rehabilitación e posta en valor da Casa da Torre e do Pazo de Doña Urraca”. A este respecto destaca que xa está asinado o protocolo de colaboración entre a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda e o Concello de Lugo, para modificar o Pepri existente no que se recollen unha serie de edificacións e a creación dunha praza contigua á Muralla fronte ao Pazo de Doña Urraca.\n“A previsión do IGVS é que serán necesarios máis de 4 millóns de euros para levar a cabo as obras de urbanización do contorno, as de rehabilitación do pazo, e as de recuperación dos inmobles para vivendas de promoción pública, ao carón da futura gran praza”, un dato que, de novo, reafirma o compromiso da Xunta coa Tinería, coa súa recuperación patrimonial e tamén unha forte aposta pola transformación dun barrio máis aberto e dinámico.\nNo que atinxe á futura rehabilitación da Casa da Torre, Javier Arias lembra ao vicealcalde que “se falase cos seus socios de goberno sabería que a Xunta e a concellería de Urbanismo seguen adiante co procedemento que permitirá a adxudicación das obras e posterior rehabilitación da Casa da Torre. De feito estamos ante o último trámite previo a adxudicación da obra, que é a aprobación do estudio de detalle do proxecto”. Ademais destas actuacións, Arias sinalou que o IGVS leva a cabo outros programas como o Rexurbe, que no caso da Tinería suporá a adquisición de inmobles para a súa posterior rehabilitación con destino a vivenda de promoción pública. Así, está contemplada a compra de tres edificios e a posterior rehabilitación cunha inversión de 484.117 euros.\nO PP cre que o BNG non quere as barracas porque a obra inacabada da Ronda da Muralla colapsaría o tráfico\nO PP lamenta a renuncia de Arroxo á gratuidade do transporte para menores de 18 anos, parados, xubilados\nO PP lembra ao Goberno que ten pendente a reoganización de Augas Férreas para gañar prazas de aparcamento\nA Xunta lembra que os protocolos Covid permiten a instalación de barracas con fórmulas que garantan a seguridade\nBlasfemia e santidade en Benedetta de Paul Verhoeven\n‘Un ronsel de futuro’, a webserie documental sobre o aniversario da Rede Museística Provincial\nDobre de positivos nunha xornada na que continúan os casos en descenso\nO Concello de Mondoñedo concederá a Susana Rodríguez Gacio a distinción de filla adoptiva predilecta\nCarballo lamenta o “desinterese” de PSOE e BNG por recuperar os plenos presenciais


Segunda dose da vacina para os maiores de 80 anos que xa recibiran a primeira | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 15/03/2021 14:42\nArranca a segunda quenda de vacinación para os maiores de oitenta anos que hai tres semanas recibían a primeira dose da vacina contra a covid-19. A idea, a previsión, é que todo este colectivo de maiores de oitenta anos estea inmunizado con esas dúas doses que precisan a principios do mes de maio.\nAntonio é unha das cincuenta persoas maiores de oitenta anos que hoxe recibe a segunda dose da vacina nun de saúde de Ourense. Veñen tranquilos porque, polo xeral, a primeira non lles provocou reacción ningunha.\nOs equipos de vacinación puxeron polo de agora a primeira dose da vacina a máis de 60 mil persoas maiores de 80 anos nas últimas tres semanas. Esta segunda dose é o paso definitivo para a súa inmunización.\nIrene ten 80 anos, di que o que sente é algo máis de tranquilidade. Para ela e os seus.\nA apenas unha semana da inmunización, miran o futuro con algo máis de optimismo.\nAs autoridades marcan o horizonte do mes de maio como a data en que todo o colectivo podería estar inmunizado. Os maiores de oitenta anos están a recibir a vacina de Pfizer en catrocentos puntos de vacinación espallados polas sete áreas sanitarias de Galicia.


A Igrexa Colexiata de Santa María, tamén coñecida como a Igrexa de Santa Maria Maggiore, é un templo de culto católico romano situado na Praza do Pan de Talavera de la Reina (Toledo , España).\nA súa orixe parece remontan á época romana, como templo situado no foro da cidade Caesarobriga , posiblemende dedicado a Xúpiter. En visigodos veces, podería ser a sé do bispo Aquense - eborense. A primeira noticia da existencia do actual edificio que data de 1211.\nO estilo arquitectónico é gótico- mudéxar templo. O plan é rectangular, con tres naves lonxitudinais encimadas por ábsidas poligonais sen cruceiro. Os tres barcos están cubertas por bóvedas con terceletes na nave. (Wikipedia)\nO retablo é neoclásico , e está presidido por unha pintura da Asunción de Mariano Salvador Maella . As capelas laterais acumular obras de arte valiosa. Entre eles, na capela de Santa Leocadia, a pantalla da Aparición de San Leocádia San Ildefonso e Rei Recaredo , datada de 1592, e é unha das poucas obras superviventes de Toledo pintor Blas de Prado...\nAlumno fondo deixou St Mary de maiorTraducido por Google Translate....\nÁngulo inferior dereito da Facultade de Santa MaríaTraducido por Google Translate....\nMagníficas vistas da torre da campá da facultade.Traducido por Google Translate....


📣Concello de Vigo, Xunta e Adif asinan o acordo para a adenda da intermodal | Noticias Vigo\nA presidenta do ente estatal, Isabel Pardo de Vera, destaca o “traballo conxunto” das tres administracións e a conselleira de Infraestruturas destaca a “lealdade” da Xunta con Vigo e pide ao Goberno “información veraz” sobre o AVE\nPublicado por Noticias Vigo o día 01/08/2020 na sección de Concello de Vigo,España,Galicia,Vigo,Xunta de Galicia\nA presidenta de Adif, a conselleira de Infraestruturas e o alcalde vigués asinaron esta mañá na estación de Urzáiz a addenda ao convenio que desbloquea os accesos á estación intermodal e o complexo Vialia. Isabel Pardo de Vera, Ethel Vázquez e Abel Caballero destacaron a coordinación entre as administracións e comprometéronse a manter este compromiso para finalizar as obras canto antes. Aínda que a conselleira tamén lembrou no acto que a Xunta xa estaba en disposición de referendar o trámite “en febreiro” e demandou ao Goberno central “información veraz” sobre o AVE, así como o impulso do saída sur de Vigo, a actuación suporá un investimento de máis de 20 millóns de euros.\nPardo de Vera referiuse á complexidade do proxecto, que fixo que a achega de Adif increméntese en 7,9 millóns de euros ata alcanzar os 14,7. Destacou a colaboración de “técnicos e responsables das tres administracións” para avanzar nun “ecosistema complexo e inédito”, e asegurou que todos comparten o “compromiso e dedicación ao cidadán”.\n“Sen ningunha físgoa de dúbida” o AVE chegará a Ourense entre a primavera e o verán de 2021, xa que o impacto da covid-19 foi “insignificante” nos prazos comprometidos. A confirmación foi expresada onte en Vigo pola presidenta do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias, Adif, Isabel Pardo de Vera, pouco despois de que a conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, tras o acto de firma da adenda ao convenio para construír os túneles de acceso ás estacións ferroviarias e de autobuses, solicitou ao Goberno “axilidade e información veraz sobre a alta velocidade a Galicia”.\nCompartida a demanda sobre a necesaria saída sur ferroviaria de Vigo entre o alcalde Abel Caballero e a conselleira Ethel Vázquez, que a presidenta de Adif ve “fundamental” para Europa, Isabel Pardo de Vera ve o seu encaixe nos orzamentos plurianuais 2021-2027, e non executado entre 2021 e 2023.\nPardo de Vera anunciou que está próxima a entrada en servizo do tramo Zamora- Pedralba, que reducirá a viaxe desde Madrid nunha hora, xa que está en pleno proceso a formación dos maquinistas e a entrega de documentación e xa está terminada a validación do proceso pola axencia de probas de seguridade. “É inminente” a entrada en funcionamento, recalcou ao poñer o valor o esforzo realizado durante o confinamento para conseguir o menor impacto nos prazos que xa foron anunciados.\nNeste escenario, relatou que as obras do tramo entre Pedralba de la Pradería –á altura de Poboa de Sanabria– e Ourense “non poden ir mellor”, polo que afirmou que se manteñen os prazos.\nPardo de Vera explicou que a parte que retarda, por ser unha das máis complicadas, é a tecnológic derivado do control de mando da sinalización e comunicacións, xa que a posta en servizo do tramo entre Zamora e Pedralba conleva a instalación noutras tres. Así, Madrid- Olmedo pasará de contar co sistema ertms1 ao ertms2. A partir de Olmedo o Asfa tamén se ha sustuído ao ertms nivel 2 e en Pedralba o traballo concentrou os catro subsistemas: a infra, a vía, a electrificación, o control de mando , así como a sinalización.\nIsabel Pardo de Vera destacou a innovación introducida nestas obras “con sistemas de vía en placa dos viadutos, que é a primeira vez que se implantan polas singularidades da orografía e necesitábase de moita innovación. Insistiu así en que o tema “está consolidado, non ten marcha atrás e non ten ningún problema orzamentario”.\nAnte o informe publicado esta semana por Airef que propón reformular infraestruturas ferroviarias pendentes, Pardo de Vera defendeu que “non di que estean en risco os investimentos que temos programadas, porque están consolidadas, estudadas”. Chama a interpretalo en clave de que “falta por completar a rede de transportes de viaxeiros por ferrocarril para optimizar a funcionalidade e proceder á converxencia territorial” . Tamén incidiu en que o documento apunta a que “a planificación de infraestruturas ten que facerse en coordinación coa dispoñibilidade orzamentaria” e antes da entrada en servizo para garantir a máxima rendibilidade.\nAsinado este sábado, coa conselleira Ethel Vázquez e elalcalde Abel Caballero, o convenio polo que Adif achega 147,7 millóns dos preto de 21 que esixe a construción dos novos túneles de conexión do centro de Vigo coa AP-9, Pardo de Beira asegurou que no caso da electrificación ferroviaria entre O Porto e Vigo Adif segue a mesma planificación de Portugal que fixa en 2021 a súa posta en marcha. Sinalou que deste proxecto, que conleva catro subsistemas e un número moi elevado de contratos, queda por solucionar a continuidade nunha parte da conectividade con Arcade. “Estamos sincronizados para telo a tempo. Interésanos a conexión de viaxeiros e de mercadorías e é clave a coordinación con Portugal, que é moi fluída”, asegurou.\nNeste escenario, o rexedor olívico, tras lembrar que Adif atópase en pleno proceso de redacción do estudo hidroxeolóxico para a conexión pola variante de Cerdedo do AVE entre Vigo e Madrid, asegurou que “nalgún momento” abordaremos o saída sur de alta velocidade.”Tennos que conectar co Porto”, reclamou Abel Caballero ao insistir en que “Debe haber esta Terminal, con Vigo nun lugar céntrico e estratéxico da conexión”.


1989 - Celso Emilio Ferreiro - O Portal da Lingua Galega\nA Longa noite de pedra de Celso Emilio constitúe un fito na poesía de reivindicación social. O autor cultivou asemade a narrativa, en forma de novela e memorias.\nCelso Emilio Ferreiro naceu en Celanova en 1912. Na súa mocidade achégase xa á poesía e á política da esquerda comprometida co país. Entra en contacto co Grupo Nós e funda a comezos dos anos 30 xunto con Xosé Velo as Mocidades Galeguistas de Celanova.\nA súa actividade política e literaria vese truncada pola sublevación militar do 36. Obrigado a incorporarse ao exército franquista é delatado e condenado a morte en 1937. Nas catro noites que pasou na cadea escribie o poema Longa noite de pedra, núcleo central do libro do mesmo título. Finalizado o conflito, cursou Maxisterio e Dereito en Compostela. Tras casar instálase en Pontevedra, onde funda en 1948 a colección Benito Soto e colabora con revistas como Mar, Finisterre, Sonata gallega ou a Guía Anuario de Pontevedra.\nEstablecido en Vigo dende 1949, pasa a codirixir a revista Alba -1948/56-. Nestes anos escribe O soño sulagado -1954- e dirixe para Galaxia a colección de poesía Salnés, que publicaría en 1962 Longa noite de pedra. O impacto desta obra de denuncia foi enorme. Esgotada en poucos días, marcou un fito na historia da nosa literatura chegando a ocultar outras facetas da súa produción. Malia que non era o primeiro poemario da corrente socialrealista, Celso Emilio pasou a ser o símbolo deste movemento.\nEn 1966 emigra a Caracas. Alí enfróntase á directiva da Irmandade Galega, o que lle provocaría a escrita dos poemarios en ton satírico Viaxe ao país dos ananos -1968- e Cantigas de escarnio e maldicir. Cómpre salientar asemade os seus libros Terra de ningures -1969-, de ton popularista, o romance de cego Paco Pixiñas -1970- e os seus Antipoemas -1972-, se cadra, a obra máis heteroxénea do autor, de fondo alento cívico.\nEn 1973 instalouse en Madrid, onde se dedicará por completo á actividade literaria e xornalística. Son desta época os poemarios Cimenterio privado -1973- e Onde o mundo se chama Celanova -1975-. A morte sorpréndeo en Vigo no verán de 1979, convertido nun mito para as novas xeracións.


Vieiros: Galiza Hoxe - A ausencia dunha edil do PP facilita a aprobación dos orzamentos de Foz\nPOSÍBEL CASO DE TRANSFUGUISMO\nA ausencia dunha edil do PP facilita a aprobación dos orzamentos de Foz\nOs socialistas focegos sacaron adiante as contas, malia contar só con seis dos trece concelleiros que conforman o goberno local.\nRedacción - 09:00 02/07/2008\nTags: Foz mariña orzamentos transfuguismo\nSeis votos, os dos concelleiros socialistas, foron abondo para aprobar os orzamentos de Foz. Malia que o PsdeG goberna en minoría neste concello mariñao, a ausencia dunha concelleira do PP permitiu que o trámite saíse adiante sen maiores dificultades. A edil en cuestión é Luísa Prieto, quen decidiu non acudir á última sesión plenaria sen dar máis explicacións aos seus compañeiros de partido que dicir que non o tiña nada claro. O concello de Foz está gobernado polos socialistas, con seis concelleiros dos trece que conforman o goberno local. Catro edís pertencen ao BNG e os outros tres ao PP.\nO BNG vén de pedir que se convoque o pacto antitransfuguismo para analizar o sucedido. Acusa ao alcalde, Xosé María García Rivera, de querer alterar os resultados electorais e de non saber gobernar sen maioría absoluta. Sospeitan que a concelleira popular actuou de xeito premeditado, polo que demandan que todos os partidos se sumen a condena desta práctica. Asemade, demandan ao presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, e ao PsdeG que se manifesten en contra dos socialistas focegos.\nMentres, o PP de Foz xa convocou unha xuntanza para analizar o comportamento de Luísa Prieto e estudarán a súa expulsión. Asemade, a agrupación local comunicou o acontecido á dirección provincial do partido e agardan que se tomen decisións sobre o sucedido.\nPola súa banda, Xosé María García Rivera restou importancia á ausencia da concelleira popular e enmarcou a súa postura nos problemas internos que puidera ter o PP local.


As familias do CEIP Canosa-Rus critican a falta de prazas de comedor - Coristanco - Que pasa na costa\nAs familias do CEIP Canosa-Rus critican a falta de prazas de comedor\nrecortes ensino ceip\nMartín Seco reuniuse coas familias\nArrincaba onte o curso para todos (agás para as familias de Camelle), e os partidos da oposición quixeron achegarse polos centros de ensino para facer unha valoración das políticas do goberno da Xunta.\nO Grupo socialista quixo achegarse ata o colexio Canosa-Rus, para manter unha reunión cos representantes da ANPA A Braña cos que avaliar a situación do centro coristanqués. Teñen unha importante problemática para que se atendan todas as solicitudes de praza que se presentaron ao comedor escolar.\nÉ un dos comedores dos centros públicos que aínda dependen da propia Xunta, con cociña propia e con profesionais suficientes para dar de comer a 250 comensais. De aí que as familias non entendan que haia un tope de 166 prazas cando hai 184 solicitudes. Mesmo os coidadores e profesores renunciaron a comer alí para deixar espazo, pero a Xunta parece que non reacciona.\nO parlamentario Martín Seco, acompañado do voceiro socialista no Concello de Coristanco, José Manuel Pérez Abelenda, indicou que o PSdeG vai presentar una batería de iniciativas no Parlamento para que se dea resposta a este problema. Así, indicou que “non existe ningún motivo para deixar a ningún neno ou nena fóra deste servizo, polo que resulta incomprensible que a Xunta non esta atendendo todas as demandas”.\nO voceiro local anunciou que tamén trasladará unha moción ao pleno municipal de Coristanco para que ningún neno ou nena quede excluído do comedor.\nCoristanco abre un Sendeiro que namora\nCoristanco celebra unha fin de semana de homenaxe á Pataca


ARCHIVADO EN | A Coruña Xulio Ferreiro Stop desahucios Galicia\nAs investigacións en torno ao falecemento da muller que ía ser deshauciada na Coruña seguen o seu curso e a cada minuto vai cobrando forza a hipótese de que podería tratarse dun suicidio asistido. A filla da muller, coa que residía e que agora se atopa en paradoiro descoñecido, está a ser buscada pola Policía.\nOs motivos que levaron aos investigadores para pensar que este podería tratarse dun caos de suicidio asistido son diversos. Os veciños destas dúas mulleres apuntaron que ao domicilio acudía regularmente unha asistente social. Á súa vez, o propietario do inmoble sinalou que as arrendatarias levaban meses sen poder facer fronte ao pago o aluguer e que por iso procedeuse ao desafiuzamento.\nAs investigacións tamén apuntan a que xunto o cadáver da muller había unha nota, na que se relataba o sufrimento da vítima e a súa situación. Ademais, Radio Nacional apunta que anteriormente xa tentara quitarse a vida.\nDo mesmo xeito, as primeiras hipóteses da autopsia apuntan á asfixia como causa da morte da muller e sinalan que unha almofada podería ser o instrumento utilizado para privar de aire á vítima.\n“RECURSOS AO ALCANCE DA CIDADANÍA”\nEste caso puxo en alerta a organizacións como ‘STOP Desafiuzamentos’, que subliñou que non tiñan constancia da situación desta familia. A plataforma lamentou que se chegue a este extremos pero admite que en moitos casos “por vergoña das persoas que viven esa situación” non poden facer nada por axudalos.\n“Hai posibilidades de axudar, hai solucións en moitos casos…pero se non nos decatamos, non podemos facer nada”, lamenta o portavoz local de a plataforma, que fai un chamamento aos achegados e coñecidos de persoas nunha situación similar para que se poñan en contacto con eles antes de que suceda un caso similar.\nNa mesma liña manifestouse Xulio Ferreiro. “Existen programas, pisos de emerxencia, axudas e recursos ao alcance de calquera antes de que se cheguen a estes extremos”, afirmou o rexedor herculino. O pleno do Concello declarou a urbe libre de deshaucios o ano pasado, pero a citada Plataforma criticou a falta de medidas reais que eviten casos así


A Casa do Concello de Monterroso, na Ulloa. Foto: cedida.\nO PSOE, encabezado por Rafael García, e Independentes por Monterroso, cuxo candidato é quen fora 16 anos alcalde da vila, antes deputado e histórico militante socialista Antonio Gato, son as formacións que disputan o cuarto concelleiro. Non é unicamente unha cuestión de honra: nun pleno con catro partidos, quen obteña esa acta será a que poida optar a investir alcalde no caso de non haber pactos.\nAdemais de socialistas e independentes -maiormente simpatizantes do PSOE en desacordo coa dirección local-, acadaron representación o PP, con tres asentos e 695 votos, e Compromiso por Galicia, un e 330 sufraxios. A xeometría de acordos é incerta, difícil. Gato xa afirmou en público que non quere saber nada do seu anterior partido e olla cara aos populares. Mais estes non se acaban de sentir cómodos co seu antigo adversario, que os sepultou con catro maiorías absolutas entre 1999 e 2011.\nEsta cuarta feira a Xunta Electoral recolleu as alegacións e impugnacións correspondentes. O PSOE deposita as súas esperanzas na reconsideración dun voto nulo. Trátase do emitido a prol da candidatura de García, pero nun sobre azul, o das eleccións europeas. Se o órgano denega a reclamación, o azar tomará a palabra en Monterroso.\npolítica empate resultados Municipais2019 Monterroso


Durán: "A avaliación é moi positiva tendo en conta os medios que temos"\nO presidente do Ensino fai balance dunha tempada de altibaixos onde as galegas remataron décimas\nO presidente do Durán Maquinaria Ensino fai balance dunha tempada de altibaixos onde as galegas remataron décimas / ENSINO\nCo remate da tempada 2021-2022, o Durán Maquinaria Ensino logrou afianzar a súa posición na máxima categoría do baloncesto español, pero outros obxectivos, como disputar a Copa e o playoff quedaron sen cumprir despois dun curso marcado polas lesións.\nO presidente do club, Manuel Durán, falou en rolda de prensa este mércores para facer un balance do ano. En liñas xerais, admitiu que “a avaliación é moi moi positiva tendo en conta os medios que temos e como o estamos facendo”.\nDurante a súa intervención, o mandatario destacou o labor do plantel, así como os esforzos do técnico Ferán Varela, sen esquecer o traballo aportado previamente no banco por Miguel Ángel Ortega. Da mesma forma, incidiu na falta de apoios por parte das entidades e institucións para que o proxecto do Ensino se manteña nunha competición que ano tras ano sube de nivel e que está cada vez máis profesionalizada.\nZaragoza vs Ensino / Casademont Zaragoza – Esther Casas\nBaremo positivo malia quedar fóra de Europa e da zona alta da LF Endesa\nManuel Durán recoñeceu durante os primeiros minutos da súa intervención que “cando se fixo o plantexamento era moi ambicioso por ir a Europa, que era algo descoñecido para o club e a cidade e para nós como entidade, pero é certo que fai falta algo máis”.\nO presidente recalcou como os equipos que compiten a nivel continental son os máis fortes, e que a actuación do Ensino “estivo moi ben. A clasificación aquí foi perfecta co equipo italiano, na fase fumos baixo mínimos, tiñamos o nivel, pero como todo, saiu regular desde o principio polas lesións”.\nAs baixas marcaron a tempada das lucenses, que non puideron contar co plantel ao completo en momentos decisivos. Con todo, isto non é excusa para o club: “Non podemos falar sempre do mesmo, outros equipos tamén tiveron lesións. Onte escoitaba a Lino (adestrador do BAXI Ferrol) en rolda de prensa e chapó, tamén elas tiveron problemas e tiveron a mala sorte de descender despois de facer unha tempada realmente boa“.\n“O noso obxectivo era a Copa e ir a playoff. Tiñamos equipo para elo e non o conseguimos. Conseguimos unha salvación temperá e con este plantel tiñamos que conseguila. Hai que recoñecer o labor de Fernán que cambiou o chip e a dinámica de equipo e conseguiu convencelas e sacar ao equipo adiante. Non temíamos o descenso, pero estaba aí. O baloncesto é así“, seguiu Durán.\nCoa tempada rematada na décima posición, o presidente do Ensino considera que o resultado final “non é unha catástrofe, é un exito tendo en conta o apoio que temos. Este equipo basease na xente que traballa nel e nas xogadoras, porque axuda externa temos pouca”.\nAdemais, nas últimas xornadas, a sorte comezaba a sorrir ao equipo, que podía desfrutar de cada vez máis xogadoras no parqué. “Estaban on fire. Temos que ter en conta que estaban reventadas porque foi unha tempada longa, pero estaban moi contentas. Como estabamos vendo ultimamente, son xogadoras que están facendo as súas mellores tempadas aquí”, engadiu.\nNa pretempada, o Ensino anunciou a fichaxe da internacional Tamara Abalde, unha xogadora que prometía ser peza clave nos plans lucenses. Con todo, unha lesión truncou a súa actuación durante a campaña, quedando relegada a un papel non menos importante dentro do vestiario.\nMalia non podes dispoñer dela na pista, o club apostou por mantela no plantel. “Era a nosa fichaxe estrela e a o club portouse de 20 porque isto probablemente noutro club non tería sido da mesma maneira”, apuntou o presidente.\nTamara Abalde, xogadora do Durán Maquinaria Ensino / ENSINO LUGO\nTamén insistiu en que “fóra do que é o tema deportivo axudou moito. É unha moza con moita experiencia e no plantel e no vestiario tivo un peso á hora de que isto mellorase. Iso téñoo clarísimo. Agora para que recupere ao 100% se é que se recupera vai levarlle tempo e o tempo pasa. É unha mágoa porque contabamos con ela e era un dos nosos referentes. Se a tiveramos desde o inicio ao mellor as cousas serían diferentes. Non nos imos queixar de todo, porque entón todo son disculpas. Tiñamos plantel para máis pero estas foron as circunstancias”, explicou.\nO cambio de Ortega a Varela\nUn dos momentos máis relevantes da tempada en Lugo foi o cambio de adestrador. Coa marcha de Miguel Ángel Ortega, Fernán Varela pasou a asumir o liderato do banco galego. Sobre o primeiro adestrador, Manuel Durán confirmou que xa está “desvinculado” da entidade e que “tiña un proxecto bonito e ambicioso e non funcionou. Non sabería dicir por que, non hai máis que ver o cambio de actitude das xogadoras”.\nO cambio coincidiu coa recuperación de varias das xogadoras, pero o presidente resaltou que “desde que está Fernán melloramos. Ao final é destas cousas que cambiar a un adestrador é complicado, hai un tema económico e o compromiso que adquires e a mitade de tempada cambiar é duro” confesa. A isto engade que “crimos que era o mellor para o club e saiu ben. Podía saír mal e saíu ben. Era un cúmulo de mala sorte e non podemos botar a culpa a Ortega de nada“.\nFernán Varela, adestrador do Ensino / ENSINO\nEtiquetas baloncestoDurán Maquinaria EnsinoEnsinoEnsino LugoFernán VarelaLF EndesaLiga Feminina EndesaManuel DuránMiguel Ángel Ortega


A asociación '2plega2' chega a Santiago na súa campaña de concienciación sobre a fibrose quística - Noticias. Ayuntamiento de Santiago de Compostela\nA asociación '2plega2' chega a Santiago na súa campaña de concienciación sobre a fibrose quística\nA concelleira co grupo no Obradoiro.\nConcha Fernández entregoulles un agasallo en nome da Corporación.\n30/10/2018 Hoxe chegaron á praza do Obradoiro os membros da asociación solidaria "2plega2", que pretende darlle visibilidade á fibrose quística e recadar fondos para axudar á investigación desta doenza. Juan Meira, Pedro de Armas e Salvador Garrido foron recibidos pola concelleira de Políticas Sociais, Concha Fernández.\nA asociación '2plega2' quere realizar unha particular Volta a España en bicicletas plegables, dentro do proxecto "Para que eles vivan". Está previsto que o percorrido completo o fagan Juan Meira e Pedro de Armas, mentres que nunha primeira fase da viaxe participará Salvador Garrido, nunha "handbike" para persoas de mobilidade reducida. O obxectivo é completar un percorrido de 6.000 quilómetros. A concelleira de Políticas Sociais felicitou a asociación por esta iniciativa e entregoulles un pequeno agasallo no nome da Corporación municipal.\nA fibrose quística é unha enfermidade hereditaria das glándulas mucosas e sudoríparas que afecta principalmente a pulmóns, páncreas, fígado, intestinos e órganos sexuais. É un dos tipos de enfermidade pulmonar crónica máis común en nenos e adultos mozos.


Pobre reencontro da Liga Galega xuvenil coa Cheda – Lider Fútbol\nInicio » Xuvenil » Xuvenil superiores » Liga Galega » Pobre reencontro da Liga Galega xuvenil coa Cheda\nPobre reencontro da Liga Galega xuvenil coa Cheda\nA Residencia debutou no seu campo con derrota ante un Dumbría que remontou o gol inicial de Veloso e rematou o partido moito mellor\nO esperado regreso ao Municipal da Cheda non foi o soñado pola Residencia. Os de Dani Galán cederon os primeiros puntos xogando en Lugo esta tempada, na reestrea do seu terreo de xogo, tras perder cun Dumbría que foi de menos a máis ata remontar o un a cero co que Veloso adiantou á Residencia ao comezo da segunda parte.\nAta entón, na primeira parte, as sensacións non foran boas e o cero a cero ao descanso era a mellor noticia para os locais, xa que o Dumbría dispuxo das ocasións máis claras no primeiros corenta e cinco minutos cun forte disparo e outro balón que sacou Adri sobre a liña de gol cando Fer xa estaba vencido.\nA charla de Dani Galán no descanso reactivou á Residencia, que disputou os seus mellores minutos ao comezo da segunda parte, recompensados co un a cero que asinou Veloso nunha acción marca da casa tras facerse cun balón ao espazo. O propio Veloso tivo outra ocasión clara para o dous a cero, pero o seu remate nesta ocasión foise desviado.\nA Residencia parecía controlar o encontro, chegando con certa facilidade tras sacar o balón xogado, pero unha perda de balón na que Fonseca non puido derrubar a un xogador local a pesar de tentalo, desencadeou no empate a un.\nUn gol que minou a moral da Residencia ata que nunha contra chegou a sentenza do Dumbría sen que os lucenses tivesen poder de reacción con ocasións claras no tramo final de partido.