Dereitos humanos e dereitos dos animais - BadalNovas\nInicio Opinión Dereitos humanos e dereitos dos animais\nArtigo : ” Dereitos humanos e dereitos dos animais ”\nO debate sobre a posibilidade de que os animais teñan dereitos leva aberto desde hai aproximadamente seis ou sete décadas. A orixe deste problema procede de varios ámbitos: animalistas, especistas, ecoloxistas, etc. O fondo do debate cae dentro da moral, pero propiamente da ética. A pregunta fundamental sería esta: ¿Poden ser os animais suxeitos de dereitos? Ou, pola contra, ¿os dereitos son exclusivos das persoas?\nEn filosofía, o concepto de dereito, cando se aplica aos dereitos humanos ou mesmo aos dereitos subxectivos e obxectivos, é un asunto relacionado coa ética e coa moral. Non creo que sexa necesario aclarar que a ética e a moral son ideas diferentes, a pesar de ser moitas as persoas que confunden ambos conceptos. A moral relaciónase cos costumes e coa tradición dun determinado grupo social. Esa é a razón de por que existen moitas e diferentes morais: cristiá, budista, comunista, capitalista, neoliberal, islámica… A moral forma parte da antropoloxía e da etnografía ou etnoloxía. En cambio, a ética é a xustificación racional dos diversos tipos de moral. Por iso, a ética é unha e forma parte da filosofía. Cando se di que “hai que facer o ben e procurar evitar o mal” estamos movéndonos no ámbito da ética; en cambio, cando se considera que “roubar é malo”, estamos utilizando a moral dentro dunha determinada ideoloxía ou tradición social.\nAdmitir que os animais son suxeitos de dereitos presupón situarse dentro da ética porque implica valorar o acto moral como tal e non a situación ou o suxeito concreto no que se produce a acción. En cambio, quen nega dereitos aos animais para atribuirllos exclusivamente ás persoas son aqueles que practican unha moral fundamentada no especismo. En conclusión, hai ideoloxías que defenden os dereitos como exclusivos das persoas e hai outras que os estenden aos animais. Con todo, para defender os animais, sería fundamental apelar á nosa capacidade para a compaixón e a empatía antes que utilizar como argumentos a existencia de supostos dereitos naturais.\nA palabra “especismo” foi utilizada por primeira vez no ano 1970 polo psicólogo británico Richard D. Ryder, gran defensor dos dereitos dos animais e da súa liberación. O “especismo” é o fundamento ético da discriminación dun acto moral pola especie na que ten orixe. Esencialmente consiste en xulgar un acto non como é en si mesmo, senón en función de quen o fai. Normalmente, o especismo parte da premisa de que a especie humana ten intereses e necesidades por enriba das doutros seres con capacidade para sufrir e sentir, sendo polo tanto superior ao resto de especies animais. É o que se coñece como antropocentrismo. No especismo discrimínase en función da especie, pero iso tamén se pode extrapolar ao racismo, á intelixencia, ao sexismo, ao nacionalismo, ao continentalismo…\nOs dereitos non son realidades, senón construtos humanos. En España o dereito a votar as mulleres comezou no ano 1931; na década dos anos corenta impúxose en Francia -no ano 1944- e en Italia -no ano 1946. En Chile, na década dos anos cincuenta. En África, o dereito permite cortarlle o clítoris ás nenas, e en China, durante un milenio, estruxábanselle os pés ás rapazas, coa dor que iso supoñía, na crenza de que os homes se sentían atraídos polos pés pequenos.\nA finais do século XIX, houbo un caso moi famoso que chegou ao Tribunal supremo dos EE.UU. Estaba relacionado co maltrato dun home negro. O abogado defensor arguía que aquel home tivera dores a consecuencia do maltrato recibido. Ante esa denuncia, o Tribunal Supremo comezou a discutir se decidían tomar o caso en consideración ou non. Finalmente votaron rexeitalo. E a xustificación era esta: a mera hipótese de que un negro poida sufrir no mesmo sentido en que pode sufrir un branco é tan obviamente falsa que este Tribunal non pode tomar en consideración este asunto. Como é doado deducir, ese tribunal ignoraba absolutamente a bioloxía, a anatomía e a fisioloxía humanas, pero seguramente non faltaron corifeos brancos que aplaudiron aos integrantes do Tribunal por tan precisa clarividencia. Ese tribunal non só carecía de coñecementos relacionados coa bioloxía, tamén se inmortalizaron os seus intergrantes pola inmensa ignorancia filosófica. A filosofía utiliza argumentos racionais de carácter universal, aínda que a súa aplicación revirta en casos concretos. E, por exemplo, se eu non quero que me retorzan un brazo porque me doe, teño que querer que non llo retorzan a ninguén porque lle doerá tamén.\nSe ben é certo que nas últimas décadas existe na sociedade unha maior sensibilización pola vida e polo trato cos animais, hai que facer constar que xa no século XVII apareceron as primeiras leis na súa defensa. Foi no ano 1635 cando se ditaron as primeiras leis que protexen aos animais. Foi en Irlanda, onde prohibiron esquilar a la do gando ovino e atar arados ás colas dos cabalos baseándose na crueldade que iso supoñía cos animais.\nCon todo, se os dereitos son invencións humanas, do mesmo xeito que se crearon en París os Dereitos humanos aquel 10 de decembro de 1948, por unha resolución das Nacións Unidas, do mesmo xeito se poden crear os dereitos dos animais, ou das plantas, ou da auga, ou das rochas. Os dereitos son acordos de institucións cos que se facilita a vida dos individuos nos ámbitos nos que se promulgan. Por tal motivo, os Dereitos Humanos supóñense obrigatorios para todos os países que firmaron a Carta Internacional dos Dereitos Humanos, aínda que non sempre se cumpren. Esta Declaración dos Dereitos Humanos é o final dun longo percorrido que empezou sendo dereito natural, pero que no ano 1789, na Revolución Francesa, se proclamaron como os “Dereitos do Home e do Cidadán”. Dous anos despois, en 1791, a activista política francesa Olimpe de Gouges publicou a “Declaración dos Dereitos da muller e da cidadá”, que tomaba como modelo a “Declaración dos Dereitos do home e do cidadán”.\nO proxecto da Declaración dos Dereitos Humanos foi aprobado polos 58 Estados que nese ano 1948 formaban a ONU, se ben co voto afirmativo de 48 Estados, 8 abstencións e 2 países que non asistiron. Por certo, España non estaba na votación porque non pertencía a ONU, á que entraría en 1955.\nOs 30 artigos de que consta esa Declaración dos Dereitos Humanos refírense á relación de cada persoa coa comunidade, ás súas ideas, relixión, liberdade…En 1977 aparece tamén unha Declaración universal dos Dereitos dos animais adoptada pola Liga Internacional dos Dereitos dos animais. Consta de 14 artigos e en cada un deles deféndese o dereito ao respecto polos animais, o dereito a non sufrir nin recibir malos tratos, a non ser exhibidos en espectáculos, etc.\nEn todo caso, cada Estado ou Nación pode aceptar ou non eses dereitos. De feito, hai países que non aceptan determinados dereitos humanos, como no caso da non tortura ou da negación da pena de morte. En definitiva, respectar os animais e impedir o sufrimento e o maltrato poden formar parte dunha forma de condutas de determinados países, pero o que se busca e que se apliquen en todas partes, e iso non se defende desde unha lexislación ou desde unha moral dun país ou dun determinado grupo social, senón desde a ética, que ten percorrido mundial. Cousa diferente son as normas e regulamentos municipais, autonómicos ou nacionais relacionados cos lugares de entrada permitidos ou prohibidos das mascotas a espazos públicos ou privados, a pautas de circulación, a criterios sanitarios, etc.\nEtapas históricas sobre o trato aos animais\nNa Grecia do século V e séculos posteriores, atopamos teorías que equiparaban os animais aos seres humanos. Era o caso do animismo, do orfismo e de crenzas relacionadas coa transmigración das almas. Os animais, de conformidade con estas crenzas, teñen alma igual que os seres humanos, e moitas veces un animal cargaba coa alma dunha persoa despois de reencarnarse dunha vida anterior. Foi o caso do pitagorismo e do platonismo, que admitían a reencarnación de almas humanas en animais para purificarse de inxustizas cometidas en vidas pasadas. Desa maneira, a ética pitagórica era consecuente con esas ideas de respecto aos animais e prohibía comer carne, vestir con peles de animais e, loxicamente, torturalos. Eran, pois, vexetarianos. Cóntase que nunha ocasión foi o mesmo Pitágoras quen recriminou a un home que pegaba ao seu can, dicíndolle que nos ladridos daquel can recoñecía a un amigo seu que morrera había pouco.\nEn Roma, poetas como Virxilio, Lucrecio e Ovidio aluden aos animais expresando o seu profundo respecto; e filósofos como Plutarco, Plotino e Porfirio chegaron a desaconsellar que se sacrificasen para comer.\nAs sociedades hindús e budistas consideraban no mesmo nivel moral os animais e os seres humanos, calificando de delito matar un animal.\nNa época bizantina, o emperador Xustiniano defendía un dereito natural común a cada ser vivo e non exclusivamente aos seres humanos. En cambio, Roma trataba aos animais como cousas, utilizándoos sen ningún escrúpulo moral para alimentación, traballo e diversión.\nNa Idade Moderna, Descartes sostiña que os animais non sentían dor, polo que non podían ter consideración moral ao carecer de alma. En cambio, o filósofo inglés John Locke cría que a crueldade cos animais tiña efectos negativos sobre a evolución da ética nos nenos, pois eses actos transmitíanlle a brutalidade que de maiores utilizarían coas outras persoas. No século XVIII, Xeremías Bentham afirmaba que o importante non era se os animais falaban ou entendían, senón que non debían sufrir. Co puritanismo inglés comezou unha corrente de escritores que reivindicaba o benestar animal e criticaba a crueldade e a explotación.\nEn 1781, promulgouse en Inglaterra a primeira lei respecto aos animais, coa que se tentaba controlar o trato ao gando nos mercados, dando paso cinco anos máis tarde a unha nova normativa regularizadora na que se esixía unha licencia para exercer a matanza. Tamén Schopenhauer se decantou polos dereitos dos animais, aceptando o pensamento oriental que mira polo respecto aos animais, ao tempo que culpaba ao xudaísmo das barbaridades que cometía o mundo occidental cos animais.\nCon todo, na maior parte da historia, os animais eran maltratados, torturados e cruelmente matados. Vémolo por exemplo na Biblia, libro do Xénese, onde se di que Yahvé puxo os animais ao servizo do home. Incluso no xudaísmo sacrificábanse animais en honra de Deus. Igual sucedía en Roma, onde unha inmensa cantidade de animais eran sacrificados nos circos. Logo, durante a Idade Media, Moderna e Contemporánea, a caza representa ese instinto de crueldade cos animais.\nActualmente son exemplos paradigmáticos de crueldade as corridas de touros, os correbous en Cataluña, a caza do zorro en Inglaterra, a pelexa de cans e de capóns, as inmorais tradicións medievais como a do toro da Vega en Tordesillas, onde soltan un touro cerca da praza do pobo e o levan cara á vega do rio Duero, perseguíndoo picadores e mozos ata darlle morte. Ou o “salto da cabra” que se celebraba en Manganeses de la Polvorosa, en Zamora, lanzando unha cabra desde o campanario sendo recollida polos mozos nunha lona. Esa festa, porén, desapareceu no 2002.\nPero tamén na actualidade hai casos que rozan a inmoralidade co trato que se lle dá aos animais. Sucede nos casos de investigación, onde se seleccionan animais para facer experimentos científicos. Dáse tamén na gandeiría extensiva, onde os animais están estabulados e non se poden mover.\nCal é a tendencia social respecto ao trato animal?\nNos seres humanos a compaixón e a clemencia están profundamente arraigadas na nosa natureza, posiblemente tan profundamente como a nosa insensibilidade, crueldade e indiferenza. É probable que o noso pasado como cazadores condicionase os praceres da caza e mesmo a nosa poderosa inclinación polas armas, pero nese mesmo soporte herdamos a cooperación, a lealdade e a responsabilidade. Estas cualidades serían a consecuencia da hipótese do cazador defendida por Robert Ardrey e algúns outros antropólogos, segundo a cal o ser humano é “homo sapiens”, e non un chimpancé, porque durante millóns e millóns de anos en evolución matou para vivir. Desa maneira, o ser humano evolucionou como carnívoro, pero que ao practicar a caza maior en grupos aprendeu a colaborar, a compartir e a utilizar a interdependencia económica.\nNon teño dúbida de que a sociedade actual, en especial as novas xeracións, están profundamente sensibilizadas e comprometidas de forma xenerosa cos animais. A presenza de mascotas nas rúas e domicilios, en especial dos diversos exemplares e razas caninas, os espazos públicos nas cidades reservados para o lecer dos animais de compañía, a proliferación de clínicas veterinarias e o incremento de tendas e centros de produtos animais indican a empatía e a protección que exhala esta sociedade con estes seres vulnerables. Creo, pois, que camiñamos cara unha cada vez máis ampla concienciación para considerar aos animais como seres capaces de sufrir coma nós e de nos compadecer do seu sufrimento. Iso non implica que cando se trate de ser necesarios para a nosa alimentación recorramos a eles, aínda que intentando sacrificalos sen dor. Xa estamos vendo como agora se prohíbe sacrificar os porcos co coitelo, como era tradición nas nosas aldeas, sen antes sometolos a unha descarga eléctrica. O mesmo está pasando cos animais estabulados, sobre os que empeza a aparecer unha inspección para controlar que non sufran, así como para que o traslado aos matadoiros se faga sen amoreamentos. E, de feito, cada vez hai máis concienciación polo consumo de vexetais, polo consumo ecolóxico, polo consumo de ovos de aves en liberdade e non de granxas. Creo que camiñamos cara a esa “expasión do círculo da compaixión” á que se refería Darwin.\nUn elemento importante da persoa é a súa capacidade para situarse de forma imaxinativa no lugar dos outros, de sentir simpatía ou empatía por eles, en definitiva, de sentir compaixón. Esta capacidade de poñerse no lugar do outro procede da intervención das neuronas espello, que se activan cando actuamos en determinadas accións observando a outros que actúan coma nós. Cando observamos o sufrimento dos demais, sufrimos nós tamén, o que implica a compaixón. A crueldade consiste no maltrato doloroso e intencional que se lle propina a unha persoa ou animal indefenso. O sufrimento gratuíto da vítima identifica a esencia da crueldade.\nZarita, bichón maltés\nJesús Mosterín, mestre de perspicacia e gran valedor dos dereitos dos animáis, describe un dos ignominiosos costumes da España do século XVII que practicaban “los nobles aburridos…alanceando los toros a caballo”. O relato é arrepiante, pois “se laceraba y acribillaba a los toros hasta que éstos, desesperados, se lanzaban por un porrillo abierto al precipicio posterior…y se estrellaban, destripándose y lanzando sus vísceras por el aire, con gran regocijo de una corte grosera que aplaudía” (La cultura de la libertad).\nOs dereitos, tanto humanos como animais, non son algo que se teña por natureza, senón que se crean por convención xurídica. As declaracións dos dereitos dos animais que ata o momento se crearon inclúen dereitos moi diferentes, pero en todas elas figura nun lugar principal “o dereito a non ser torturado”. Toda persona cun mínimo de sensibilidade entende que hai que preservar da tortura a todo ser con capacidade de sufrir, non só aos humanos. Ese é o camiño que marca a ética e esas son as claves que propón o noso sistema límbico para construír un mundo no que a empatía e a compaixón desterren definitivamente a dor e o sufrimento para lograr unha perfecta harmonía do ser humano coa Natureza.\no Psdeg considera extramadamente grave a falta de previsión do concello de Ourense na seguridade das festas de Couto que puxo en risco a...\nDe macro-granxas e micro-prezos


Acaba de saír do prelo o libro “Poemas da Mariña” do noso compañeiro o escritor Miguel Anxo Mouriño. – IEM\nAcaba de saír do prelo o libro “Poemas da Mariña” do noso compañeiro o escritor Miguel Anxo Mouriño.\nData 14 Xullo 2014\nA obra está dedicada ás vivencias previas e posteriores ao nacemento da súa neta. Dadas as dificultades que atopou para editalo baixo un selo editorial, decidiu facelo como libro de autor. O mesmo pode ser adquirido na sede do IEM, na libraría Libraida de Gondomar ou na libraría Seijas de Pontevedra. Tamén con motivo do lanzamento da obra, Miguel creou un blog co xeito de achegar información e dialogar cos lectores sobre os textos.\nEtiqueta:Poemas da Mariña


Xuventude conmemora a Semana Mundial da Auga cunha nova andaina pola sostibilidade co Miño como protagonista principal | Concello de Lugo\nXuventude conmemora a Semana Mundial da Auga cunha nova andaina pola sostibilidade co Miño como protagonista principal\nA camiñada, que percorrerá sendeiros integrados nas sendas fluviais da cidade, pretende chamar á reflexión da mocidade sobre a importancia de proxer a natureza.\nO guía local Guido Álvarez Parga será o encargado de conducir a actividade na que gozarán dun especial protagonismo os barrios da zona Muramiñae.\nA área de Xuventude, que dirixe Ana González Abelleira, remata agosto cunha nova andaina pola sostibilidade, dirixida á mocidade do municipio. Concretamente, terá lugar este sábado, 29 de agosto, coa que, ademais, se aproveita para conmemorar a que sería a Semana Mundial da Auga, cancelada polo covid.\n“En homenaxe a esa Semana Mundial da Auga percorreranse sendeiros e camiños moi relacionados con ela”, referiu a edil ao tempo que indicou que o guía local Guido Álvarez Parga, encargado de dirixir a actividade, acompañará ás e aos participantes nun itinerario que, por vez primeira nas #AndainasPolaSostibilidade, atravesará o histórico barrio do Carme.\nUnha contorna seleccionada por ser aquí onde nace o Regueiro das Hortas, afluente do Miño, ao que se seguirá na súa senda polos barrios Muramiñae para logo adentrarse polas corredoiras das beiras do río, dende As Saamasas ata a zona do Colexio Galén, regresando ao punto de inicio a través de localizacións senlleiras da cidade que predispoñen á reflexión sobre a importancia de protexer a natureza e os recursos fluviais dos que dispoñemos.\nA concelleira de Xuventude lembrou que o número de prazas para esta camiñada é de 25 e a hora de saída é ás 10:30 horas, no Parque Rosalía de Castro, diante do busto da escritora.\nAs mozas e mozos interesados en participar poden inscribirse a través do enderezo xuventude@lugo.gal, facilitando o nome, apelidos, data de nacemento e teléfono, achegando, con caracter obrigatorio, foto ou fotocopia do DNI/NIE/PASAPORTE. As e os menores de idade irán acompañados por unha persoa adulta.\nE, sempre e cando queden prazas vacantes, resto de poboación non superando o 10% de prazas ofertadas en cada actividade.


Teresa Moure e Diego Ameixeiras “escriben nun idioma ao que non lle ven futuro” - O levantador de minas\n2 Julho, 2006 Alfredo FerreiroAlfredo Ferreiro, Breves, NarrativaDiego Ameixeiras, Teresa Moure\n19 thoughts on “Teresa Moure e Diego Ameixeiras “escriben nun idioma ao que non lle ven futuro””\nO levantador de minas » As poetisas da vangarda\n14 Setembro, 2006 at 1:25\n[…] 5) Finalmente, varias opinións son apresentadas en aglutinación algo confusa, moitas delas gratuítas de dificilmente defendibles, contradictorias e superficiais, que non pretendemos comentar. É posíbel que no final da reportaxe se teñan amontonado as citas das entrevistadas, como unha necesidade de deixalas falar máis, e o resultado teña sido influído pola présa, facendo baixar o nivel do traballo xornalístico, que sen dúbida é moito mellor que outros que nunca poderemos deixar de esquecer. […]\n3 Julho, 2006 at 8:59\nNon sei se o galego ten máis enemigos ou máis falsos amigos, e neste sentido concordo en que hai que relativizar un pouco e non cuestionarse se estamos suficientemente comprometidos. Cada un que apoie á súa maneira, coas etiquetas que queira, e sen responsabilizar nin a si propio nin a ninguén dunha situación que está imbricada por tantos aspectos. E, desde logo, se podemos dicir que a nosa cultura ten futuro é porque confirmamos que ten presente neste mesmo momento en que estamos a comunicarnos e Rivas, Ameixeiras e Moure, entre outros, están a publicar.\n“Mañán”, como dicía un amigo dun amigo meu, “vai caer un meteorito e vai esmagar a Terra”. Así as cousas, comprométase cada un conforme ao seu criterio e organicemos o territorio común na medida do posíbel, mais non carguemos ao lombo pesos que non podemos nin debemos levar. Se ben o camiño é longo o seguinte paso sempre está diante de nós, ao noso alcance.\n3 Julho, 2006 at 0:18\nPois estou de acordo no que dis. Sen embargo, a percepción que eu teño dende Vigo é un pouco distinta. Percibo se cadra máis a perda do idioma entre os mozos, como se se manifestase para min máis a botella medio baleira. Se cadra porque penso que non estamos facendo todo o necesario, ou porque cada vez creo máis que tendo o idioma algúns amigos que ten, non fan falta enemigos. Tal vez o que me pasa é que non son nacionalista e pelexo tranquilamente pola normalización. Ás veces penso que teño unha certa vantaxe sobre os falantes activos-activos ;-): a distancia necesaria que me dá considerar o uso de idioma como unha cuestión fundamentalmente democrática, sen esencialismos de ningún tipo, sen que iso non me impida meterlle sentimento á cousa.\nFérveme (moderadamente) o sangue ver os xuízos de intencións dos que -interesadamente dun xeito ou doutro, penso- poñen a lingoa a pastar falando de Moure e Ameixeiras, dándolle , paradoxalmente, unha importancia que -canto menos polo de agora- non teñen, porque non poden tela. Xa veremos o que dan de si… en todo caso -canto menos no caso de Ameixeiras- estou certo que atraerá algúns lectores novos ao galego. Algúns deles non léron nin lerán nunca a M. Rivas.\n2 Julho, 2006 at 21:42\nComprendo o que dis, Pablo, mais penso que certos argumentos que presentas non teñen un valor tan xeneralizado. Si, desde logo, no segmento da sociedade con estudos e, digamos, ideoloxicamente activa. Esa facción facilmente se manifestará no ámbito da internet e se dará esa identificación político-lingüística da que falas; canto ao uso retórico presupoño que te refires ao feito de mostrar deliberadamente usos de lingua pouco habituais, o que provoca un distanciamento intelectual con moitos ouvintes.\nPorén, se me permites a matización, eu diría que este sector da sociedade é aínda minoritario e que se pretendemos falar de toda a sociedade temos que considerar outra a grande maioría dos galegofalantes. Refírome a todos aqueles que, sendo maioría, falan galego simplemente por ser común no seu ámbito habitual. Eu, por exemplo, que respondo ao tipo que ti referías en primeiro lugar e que traballo nas aforas da Coruña nunha moderna fábrica con máis de cen persoas, observo que o noventa e nove por cento dos traballadores (nunha media de idade arredor dos trinta, precisamente) falan galego non por outro motivo que por estaren desde sempre instalados nel. Se ben é certo que a influencia urbana gaña terreno neste sentido estendendo o castelán, aínda a situación é clara no sentido que digo. Ao mesmo tempo é fácil de entender que alguén que se criou cunha grande influencia do castelán e que despois decida apoiar o uso do galego deixe moi marcado que lle resulta unha posición política relevante, se temos en conta que representa un esforzo extra saír ao mundo coa bandeira da disidencia. Porque hai que recoñecer que defender que o galego debe estar á altura do castelán en todo aínda resulta de facto unha actitude militante. Por iso é certo que moitas veces, como di Ameixeiras, saibas que podes resultar chocante usando o galego cun ligue na Coruña, por mostrarte militante, digo eu, en vez de mostrar unha personalidade aguda e penetrante.\nClaro que ti te referes principalmente aos galegofalantes “activos” (ideoloxicamente), e aínda direi que se ben hai torpes como en todas as partes tamén os hai con grande pericia, que son os que eu pretendo imitar: xente que traballa na FP fóra da cidade, de comercial por toda a Galiza, etc, e que tratan de comunicarse do xeito máis directo que poden cos seus paisanos, usando o galego como o que é: unha ferramenta viva e útil para a comunicación.\nDebemos, e creo que ti tamén opinarás o mesmo polo que comentas ao final, ser máis cautelosos que esa xente que só sabe chamar a atención usando o aguillón. O traballo, o literario como o outro, hai que facelo e só os que non saben o que é con tanta facilidade se atreven a desprezalo.\nE por último, direi que non vou mudar en nada a respecto do uso do galego tanto se ten futuro como se non. O presente é meu, é noso, é a única nosa responsabilidade.\n2 Julho, 2006 at 20:12\nEstou dacordo contigo levantador, especialmente no derradeiro parágrado do teu último comentario.\nAdemais entendo perfectamente a que se refire Moure cando fala da actitude excesivamente militante de boa parte dos falantes. Uso retórico e identificación política dos falantes son dúas eivas no camiño da normalización (mási a segunda que a primeira, para min). A identificación (e ás veces mesmo a esixencia explícita -léanse senon algúns foros-) entre idioma e posición política nacionalista é un feito, tanto de dentro para fóra (do nacionalismo á sociedade) como de fóra para dentro (da sociedade ao falante). Ti falas galego = eres do BNG. E agora aínda pior: hai quen está empeñado en identificar o reintegracionismo co “nacionalismo auténtico”… internet é, neste sentido, unha mina para demostrar palpablemente isto.\nA outra gan eiva, para min, dos galegofalantes “activos” é a súa falta xeral de “habilidades sociais”: de tanto moverse nos mesmos pequenos círclos, acaban pensando que o mundo comeza e acaba neles. Ler a algún foreiro por aí negar a evidencia, da que fala Ameixeiras na entrevista, da perda de falantes mozos nas cidades é confundir o piso de estudiantes de Santiago co mundo.\nEn isto da entrevista a Moure e Ameixeiras (ademais dunha incríble cara dura cando aínda, que eu saiba, non está publicada a novela gañadora do Xerais) hai unha alta concentración dese vello vicio de matar ao mensaxeiro.\nNon hai que rasga-las vestiduras por dicir que escriben nun idioma ao que non lle ven futuro. Será casualidade pero hoxe mesmo, El País publica unha entrevista con Javier Marías, escritor e académico da Española, que se encabeza co titular “Veo un mal futuro para el español”… pero el non leva patillas.\n2 Julho, 2006 at 17:02\nKaplan: é terríbel esa posibilidade que sinalas de que algúns medios fomenten unha idea do galego como algo innecesario. Será que o esforzo feito até agora está a levar o galego a unha posición nova, con máis relevancia que antes? Estará isto vencellado coa subida ao poder de faccións galeguistas que pretenden tomar a cultura galega a serio? Isto evidentemente desprazaría nestas sete parroquias o cu dalgún para a periferia. Tal vez haxa algo disto porque hoxe en día ser moderno e famoso na Galiza pasa por ser galeguista dun xeito ou doutro?\nAo fío disto, Cau, non será que a vontade de abandonar os nosos complexos culturais está más acesa que nunca e próxima a dar frutos? A maioría da xente, que en determinados aspectos só pretende “ser como a maioría”, pode sentirse atraída por unha nova moda que supoña valorizar as raíces familiares en lugar de fuxir delas como símbolo de miseria: a casa da aldea (no caso dos urbanitas), a lingua dos avós, etc.\nDesde logo, no caso da literatura, a grande dignificación da lingua terá que vir da existencia de verdadeiras grandes obras. E da súa ausencia non podemos responsabilizar a ninguén, e menos aínda a autores que publican, a editores que divulgan a nosa literatura e a institucións que entregan premios, é dicir, a quen traballa en galego con maior ou menor fortuna. Sopréndeme, neste sentido, a má baba dalgúns “anónimos” que sementan de pezoña os blogues criticando obras que non leron ou das que son incapaces de facer comentarios sobre a técnica literaria que presentan. Nestes casos a literatura é o que menos lles importa, ocupados permanentemente en alimentar unha proeminencia que oculte a súa ignorancia.\n2 Julho, 2006 at 14:55\nPois tamén mira que é masoquismo (ou outra cousa?) escribir nun idioma ao que non lle ves futuro.\nLin a reportaxe e non acabo de entender moi ben por que se lle dá tanta transcendencia ao que din os autores.\n2 Julho, 2006 at 12:28\nXa o titular do Culturas ten delito (Os dous de moda (contra “Os dous de sempre? :))\nCoido moi triste que unha entrevista con tres periodistas dea como resultado esta ¿reportaxe? Supoño que na conversa dixéronse máis cousas, e máis interesantes, que quizais a Jesús Flores –a min tamén se me quedou o nome :)- non o interesaron porque o afastaban do que semella o seu obxectivo principal, falar do mal que está o galego e a súa literatura –escritores que non cren na lingua na que escriben, editoriais que non pagan (habelas hainas, pero Xerais non é unha delas, e aquí están a falar con dous premios Xerais), concepción cultural dunha “acomplexada” literatura galega vs concepción máis comercial doutras literaturas máis “desenvolvidas” etc.\nAo que non lle acho explicación é ao comentario (que collo con pinzas, como todo o desta reportaxe) de Moure sobre a atitude demasiado militante da xente que fala galego nas cidades. Non teño moi claro a que se refire. Son os galegofalantes demasiado militantes cando esixen que a administración os atenda na súa lingua, cando lle falan en galego a un castelanfalante que os entende perfectamente, ou cando piden escolarizar os seus fillos na lingua que eles/elas falan? Que é ser demasiado militante? Porque a min, agás a violencia e o que dita o sentido común, o respecto aos dereitos dos demais (sen esquecer os propios) e a educación, nada me parece demasiado militante.\n2 Julho, 2006 at 10:37\neu si a lin. a entrevista pareceu-me pobre e superficial (esa alusión destacada ás diferenzas gastronómicas entre os dous non presaxiava nada bon); tamén eu confio en que o xornalista non dava para máis. de todos xeitos, esta tendéncia á derrota e a demostrar a inutilidade do galego como veículo de cultura, como extravagáncia, empeza a ser habitual en determinados médios de comunicación, nomeadamente ese xornal.\n2 Julho, 2006 at 7:35\nNon tiven oportunidade de ler a entrevista pero se é así como dis, que desilusión!\nEn canto a que escriben nun idioma ao que non lle ven futuro diría que é unha situación bastante máis xeneralizada do que parece.\nPrevious Post O día a día das rúas do Brasil, no Libro de notas\nNext Post A vangarda presente


JxSí e a CUP piden suspender a actividade do Parlament ata o 1-O | Galiciae\nJxSí e a CUP piden suspender a actividade do Parlament ata o 1-O\nA coalición de PdeCAT e ERC asume a postura dos anticapitalistas para así centrarse na campaña do referendo\nCarles Puigdemont (2d), mira á presidenta do parlament Carme Forcadell, nun xesto de agradecemento tras aprobar a Lei de Transitoriedad Xurídica. MARTA PÉREZ (EFE)\nJxSí e a CUP prepararon este mércores un escrito dirixido á presidenta do Parlament, Carme Forcadell, na que lle piden pospor o pleno previsto para o mércores 20 e 21 de setembro, explicaron a Europa Press fontes de JxSí.\nO que expoñen os dous partidos independentistas é que o Parlament non celebre o pleno porque coincide coa campaña electoral do referendo, que empeza este xoves e finalizará o venres 29 de setembro, publica La Vanguardia.\nPara poder modificar o calendario de plenos, JxSí e a CUP pediron unha reunión extraordinaria e urxente da Xunta de Portavoces para confirmar este cambio.\nA CUP xa pediu este martes non celebrar o pleno, pero o resto de partidos, incluídos JxSí, declinaron esta opción por considerar que a campaña non podía alterar o calendario de sesións.\nJxSí rectifica e as mesmas fontes alegan que é porque a situación política ha variado desde este martes coa orde da Fiscalía Xeral do Estado este mércores de investigar aos alcaldes que queren colaborar co referendo. JxSí alega que o martes non quixo cambiar o pleno para non entrar en conflito coa oposición, pero considera que este mércores o Estado "superou todos os límites que se pode imaxinar" coa decisión de investigar aos alcaldes, polo que cambiaron de opinión.\nRufián preséntase cunha impresora no Congreso: "Isto é o corpo do delito"\nA web do referendo catalán deixa de estar operativa


Hábitos insáns e o camiño cara á perda de calidade de vida | Revista - Part 2\nTipo de dieta e inxesta enerxética\nAdherencia á dieta mediterránea\nA OMS asegura que manter unha dieta saudable axuda a protexerse, entre outras cousas, das enfermidades non transmisibles, como a diabetes, as cardiopatías, os accidentes cerebrovasculares e o cancro.\nNo noso país, a referencia é a dieta mediterránea, cuxos beneficios proceden do consumo habitual de alimentos cardiosaudables, como froitas, verduras, hortalizas, legumes, froitos secos, peixe, aceite de oliva virxe ou virxe extra.\nAínda así, son moitas as voces que alertan do abandono da dieta mediterránea. E é especialmente a poboación máis nova a que deixa de lado este tipo de patrón alimentario e a que se inclina máis por unha dieta caracterizada por produtos industriais, comida rápida, precociñados, bolería ou aperitivos e cun consumo insuficiente de froitas, verduras e hortalizas.\nConvén salientar que unha dieta desequilibrada se relaciona con enfermidades como a hipertensión, a obesidade, a diabetes, doenzas cardiovasculares, trastornos da conduta alimentaria e mesmo certos tipos de cancro. E, aínda que non hai unha relación directa de causa-efecto, pódese afirmar que é un dos factores que pode contribuír a aumentar o risco de que se desenvolvan estas enfermidades.\nA FEN, a través do estudo científico Anibes (Antropometría, inxestión e balance enerxético en España), analizou en 2013 o balance enerxético e os seus determinantes no noso país. Así, comprobouse que a media de inxestión de enerxía por persoa e día en España é de 1810 kcal ao día. Por sexos, os homes inxiren unha media de 1957 kcal cada día e as mulleres unha media de 1660.\nEn función da idade, cada neno de entre 9 e 12 anos toma unha media ao día de 1960 kcal, cada adolescente de 13 a 17 anos consome 2018 kcal, cada adulto de entre 18 e 64 toma 1816 kcal e cada maior de 65 a 75 anos inxire ao día 1618 kcal.\nNeste estudo, a FEN comprobou que ningún dos grupos de idade analizados en España alcanzaba as recomendacións de enerxía. Así, os nenos só cubrían arredor do 82 % desas recomendacións; os adolescentes o 76 %; entre os adultos, o 69 % elas e o 79 % eles e, nas persoas con maior idade, un 74 % eles e un 79 % elas. Porén, a investigación lembra que estas recomendacións son xenéricas e que convén valoralas de forma individual.\nEn liñas xerais, o estudo Anibes establece que a poboación española ten un perfil de inxestión de enerxía desequilibrado:\nA proporción de proteínas consumidas é do 17 % da inxestión total, cando segundo a EFSA o límite recomendado é do 15 %.\nA proporción de graxas inxeridas é do 38 % da inxestión total, fronte ao recomendado pola EFSA que vai do 20 % ao 35 %. Ademais, a OMS aconsella que a enerxía consumida a través de ácidos graxos saturados (AGS) non supere o 10 % e, segundo Anibes, a poboación española toma case un 12 %. Aínda así, destácase positivamente de entre os patróns da nosa dieta o alto consumo de ácidos graxos monoinsaturados (un 17 %), que se debe sobre todo ao uso habitual do aceite de oliva, con efectos cardioprotectores.\nA proporción de hidratos de carbono inxeridos atópase no 41 % e a EFSA establece a súa recomendación entre o 45 % e o 60 % do total da inxestión de enerxía. En materia de azucres, a poboación española consome un 17 % do total da inxestión de enerxía diaria. A EFSA establece o 18 % ou 90 g ao día para un consumo medio de 2000 kcal cada día.\nAdemais, o estudo científico Anibes comprobou que, por regra xeral, as cinco fontes principais de enerxía diaria eran, por esta orde, o pan (supoñía un 12 %), o aceite de oliva (9 %), as carnes (o 9 %), a bolería e a pastelería (7 %) e os embutidos e produtos cárnicos (un 6 %).\nIr á páxina anterior: « Hábitos insáns e o camiño cara á perda de calidade de vida\nIr á páxina seguinte Tipos de alimentos e frecuencias »


Papeis en regra para viaxar ao estranxeiro | Consumer\nAdemais do documento de identidade e seguro médico, nalgúns países esíxese a reserva de hotel e un billete de ida e volta\nA roupa necesaria para os días de estancia, as vacúas pertinentes se se viaxa a un destino exótico, os obxectos imprescindibles… A organización dunha viaxe ao estranxeiro supón unha preparación coidada ao detalle que, con todo, pódese ir ao traste se antes de saír non se comproba que toda a documentación estea en regra. Neste artigo enuméranse os documentos necesarios, ademais de explicar que algúns países como Rusia, Cabo Verde ou China esixen presentar unha reserva de hotel, demostrar que se teñen fondos suficientes para a estancia ou contar cun billete de ida e volta.\nO DNI, o pasaporte e o visado son os documentos que se piden na maioría dos casos cando se viaxa ao estranxeiro\nOs cidadáns europeos poden circular con plena liberdade dentro dos límites da Unión Europea, pero hai que prestar especial atención cando se viaxe a terceiros países. Non contar coa documentación necesaria ao emprender o traxecto pode supor non poder embarcar no avión ou que as autoridades do país de destino impidan a entrada. O papelorio preciso depende do país que se queira visitar, aínda que DNI, pasaporte e visado son os documentos que se piden case sempre.\nAnte calquera dúbida, o Ministerio de Asuntos Exteriores presta información actualizada sobre os requisitos e documentos esixidos polos diferentes estados, ademais doutros moitos datos que poden ser de utilidade durante a viaxe: condicións de seguridade, zonas de risco, vacinas obrigatorias e recomendables, teléfonos de interese…\nO DNI. Pódese utilizar como documento de viaxe para entrar e circular polos seguintes países: Alemaña, Andorra, Austria, Bélxica, Bosnia-Herzegovina, Bulgaria, Chipre, Croacia, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Holanda, Hungría, Irlanda, Islandia, Italia, Letonia, Lituania, Liechtenstein, Luxemburgo, Malta, Mónaco, Noruega, Polonia, Portugal, Reino Unido, República Checa, Rumania, San Mariño, Suecia e Suíza.\nAínda que a algúns lugares como Bosnia-Herzegovina pódese viaxar con DNI, é recomendable levar tamén o pasaporte en regra. Noutros casos, como Turquía, é posible entrar provistos de pasaporte ou de DNI polas fronteiras habituais, pero para o acceso desde as fronteiras do sueste e do leste do país só é válido o pasaporte.\nRespecto dos menores, se viaxan sós, deben levar permiso paterno ou materno ou, no seu caso, autorización xudicial; se viaxan acompañados do pai, nai ou titor, débese acreditar mediante documentación a filiación ou a tutela, coa presentación do Libro de Familia ou outro documento oficial. Nalgúns países como Portugal, é imprescindible que a nena viaxe con DNI, mesmo se vai cos seus pais.\nO pasaporte. Se se viaxa a calquera país non citado no apartado anterior, é necesario ter o pasaporte en regra, expedido polas Xefaturas Superiores e Comisarías de Policía. Os menores de 14 anos deben presentar o pasaporte se viaxan sós, pero se o fan en compañía do pai, nai ou titor, poden incluírse no destes. Neste caso, requírese a presentación do Libro de Familia ou documento que acredite a filiación ou a tutela. Aínda que convén asegurarse, pois hai excepcións en que os maiores de 14 anos necesitan pasaporte individual ou DNI para viaxar, xa que as autoridades de fronteira non admiten que figuren incluídos no pasaporte paterno.\nO chamado pasaporte colectivo emprégase para grupos que desexen ir ao mesmo lugar, como no caso de peregrinacións, excursións e outras viaxes similares. A súa validez limítase a unha soa viaxe que dure menos de tres meses e en países onde haxa reciprocidade con respecto a este documento. Poden utilizalo os menores de 21 anos para viaxar a Andorra, Austria, Bélxica, Dinamarca, Francia, Grecia, Holanda, Irlanda, Islandia, Italia, Luxemburgo, Malta, Noruega, Portugal, Reino Unido, Suecia e Suíza.\nO visado. É unha autorización esixida nalgúns países como requisito previo para visitalos. Só é válido durante a viaxe concreta para o que se solicitou. Se se contrata unha viaxe a través dunha axencia, esta encargarase de tramitalo. Pola contra, hai que dirixirse ao consulado ou embaixada do país que se quere visitar. Para pedilo, é necesario presentar o pasaporte en regra. Algúns países, en lugar de expedir o visado, tramitan o denominado cartón turístico.\nCarné de Conducir Internacional. Se se ten previsto conducir durante a estancia no estranxeiro, é posible que se precise tramitar este documento, coñecido como IDL (International Driving License). Nos estados da Unión Europea basta con levar o permiso de conducir español. Con todo, para conducir de forma temporal en países non membros necesítase o Carné Internacional. Expídeno as Xefaturas Provinciais e Locais de Tráfico, ten validez por un ano e nel constan en diferentes idiomas (español, alemán, inglés, francés, italiano, portugués, árabe e ruso) tanto os datos persoais do titular como os permisos que ten. Para a súa tramitación hai que presentar o DNI, o permiso de condución en vigor e a súa fotocopia, xunto con dúas fotografías, ademais de abonar unha taxa.\nÉ importante levar os cartóns sanitarios ou seguros médicos esixidos por cada país para evitar atrasos na atención do enfermo ou que este deba pagar facturas elevadas pola súa estancia nun hospital.\nCartón Sanitario Europea. Este cartón individual certifica o dereito do seu titular a recibir as prestacións sanitarias que sexan necesarias desde un punto de vista médico durante unha estancia temporal en calquera dos estados integrantes da Unión Europea, do Espazo Económico Europeo (Islandia, Liechtenstein e Noruega) e Suíza. Non é válida se o motivo polo que alguén se despraza a outra nación é recibir un tratamento médico específico. Para a súa obtención, hai que personarse en calquera dos Centros de Atención e Información da Seguridade Social (CAISS) do Instituto Nacional da Seguridade Social, onde se emitirá no acto, previa identificación persoal. Para familiares a cargo do titular, débese presentar ademais o modelo P-1, onde constan estes familiares.\nSe por algunha razón non se pode obter o Cartón Sanitario Europea, é posible solicitar un Certificado Provisional Sustitutorio (CPS), de carácter individual e que certifica o dereito do seu titular a recibir as prestacións sanitarias necesarias. Neste caso, cada país ten as súas propias normas sobre a asistencia médica estatal, de maneira que nalgúns o tratamento é gratuíto, mentres que noutros se deben pagar parte dos custos. Tamén hai estados onde é obrigatorio pagar a totalidade e pedir daquela un reembolso. No caso de non levar consigo o Cartón Sanitario Europea, é posible que sexa o propio turista quen teña que facer fronte aos gastos.\nOutros formularios da Seguridade Social. Outros países (Andorra e varios países suramericanos) asinaron convenios con España en materia de sanidade, grazas aos cales o visitante pode recibir asistencia sanitaria do mesmo xeito que se se atopase nun estado europeo. Por iso é importante informarse nun Centro de Atención da Seguridade Social.\nSeguro de viaxes. Se a póliza subscrita non ten cobertura no estranxeiro, é aconsellable contratar un seguro para a saúde de curta duración, que poida protexer mentres se está fóra. É moi útil no caso de que se teña que abonar unha parte do tratamento médico e nos países cos que España non ten acordos sobre materia de saúde. As enfermidades ou os accidentes no estranxeiro poden carrexar custos extraordinarios de viaxe, aloxamento e repatriación contra os que convén estar asegurado.\nCertificado Internacional de Vacinación. O Ministerio de Sanidade e Consumo informa de que a selección das vacinas para unha viaxe determinada dependerá da situación sanitaria concreta da nación que se visite, das enfermidades endémicas que lle afecten, das características do traxecto, da duración do mesmo, da situación xeral de saúde do viaxeiro e do tempo dispoñible antes da viaxe. Isto significa que as medidas preventivas deberán recomendarse nos servizos médicos de forma personalizada, polo que os expertos aconsellan acudir a un Centro de Vacinación Internacional, onde se facilitará o Certificado Internacional de Vacinación.\nEste certificado é imprescindible para visitar determinados países, sobre todo en África, Asia e Sudamérica. As vacinas máis habituais son as da febre amarela, febre tifoidea, tétanos, cólera, hepatite A e B, meninxite, poliomielitis e a rabia. Outras vacinas só son aconsellables en casos especiais, nos que hai que valorar individualmente as do viaxeiro. Recoméndase consultar antes de viaxar, ademais da páxina web do Ministerio de Sanidade e Consumo, a da Organización Mundial da Saúde. Algunhas destas vacinas deben administrarse con varias semanas de antelación á realización da viaxe, polo que non se debe deixar para o último momento.\nCertificado de Vacinación para animais domésticos. Pódese viaxar co can ou gato por calquera estado da Unión Europea, sempre que poida identificarse mediante unha tatuaxe ou un microprocesador e teña en regra o certificado de vacinación contra a rabia. As mesmas normas aplícanse nos países libres da rabia ou onde a enfermidade está baixo control. Onde a rabia non está ben controlada, aplícanse normas máis estritas. Por iso, débense consultar os requisitos de entrada de animais no consulado ou embaixada da nación correspondente.\ndocumentos Internacional-gl países-gl pasaporte-gl viaxe


A Lei de Inclusión da Xunta "chega tarde e sen orzamentos só para lavarlle a cara a Feijóo" - PSdeG-PSOE\nInicio Actualidade A Lei de Inclusión da Xunta "chega tarde e sen orzamentos só para lavarlle a cara a Feijóo"\n03.06.2013 32641281A Carmen Gallego, Lei de Inclusión Social, PARLAMENTO DE GALICIA 0\nA viceportavoz do Grupo Socialista, Carmen Gallego, criticou o Proxecto de Lei de Inclusión Social que vén de ser presentado pola Xunta por canto “chega tarde, sen acordo cos concellos nin co sector, e sen orzamentos”. Explicou que o texto resulta “pouco resolutivo e incoherente” e foi presentado para “intentar lavarlle a cara a Feijóo”.\nA responsable socialista anunciou unha emenda á totalidade en contra desta Lei que evidencia que a loita contra a exclusión social “non é unha prioridade do goberno de Feijóo”. Así o evidencia a práctica diaria dos recortes do goberno do PP, que ademais tardou 3 anos en presentar unha Lei á que se comprometera xa en 2010 e que agora chega co informe en contra da Fegamp e sen incluír as alegacións do terceiro sector.\nGallego advertiu que a presentación desta lei sen recursos e anunciando que a súa aplicación estará supeditada á dispoñibilidade de crédito augura que o goberno galego “conculcará os dereitos sociais que di defender”. Ademais, a Xunta incumpre o marco económico acordado con patronal e sindicatos e ignora aos concellos que “son os que teñen que traballar cóbado con cóbado coa Xunta na loita contra a exclusión social”.\nCarmen Gallego explicou que a medida que realmente pode axudar a reducir a exclusión social é un Plan urxente dotado de orzamentos para mellorar a situación dos mais de 662.000 galegos e galegas por debaixo do limiar da pobreza, as 93.000 familias con tódolos seus membros en paro ou os 33.000 fogares que non teñen ningún ingreso.\nAdemais, considerou “fundamental parar a sangría de recortes que está empobrecendo ao país” e situando a milleiros de familias nunha situación límite. Dixo que a práctica da Xunta contradí a lei ao incumprir o seu propio Plan Galego contra a exclusión social, que está un 20 por cento por debaixo do gasto comprometido.\nCriticou que o goberno galego está a ralentizar a Renda de Integración Social de Galicia –Risga-, incumpre a Lei de Servizos Sociais de 2008 ou desmantela a Lei de Dependencia “pola vía dos feitos”. Denunciou o copago en comedores e transporte escolar, a anulación da gratuidade dos libros de texto, ou a redución nas prazas de residencias da terceira idade.\nTamén denunciou a redución de 283 millóns de euros para políticas sociais detraídos en catro anos da Consellería de Traballo, que se unen aos 739 recortados á educación e os 847 de sanidade.\nA responsable socialista salientou, en resposta a preguntas dos xornalistas, a importante protesta que tivo lugar esta fin de semana en Santiago de Compostela contra o Plan da Minería elaborado polo goberno galego. Dixo que “estamos de acordo en desenvolver a industria, pero esta ten que ser compatible coa protección do territorio” e lembroulle ao goberno galego que ten “a responsabilidade de velar polos intereses xerais do país”.\nTamén en resposta a preguntas dos xornalistas, Gallego advertiu a falla de liderado do goberno galego para acadar unha fronte común en defensa do sector naval galego diante da retirada das axudas polo tax lease.\nFronte ao desleixo do goberno galego, salientou o traballo constante dos socialistas galegos, con Pachi Vázquez á cabeza, para tentar de limitar o impacto dunha posible sanción pola aplicación das axudas ao naval en Galicia cando “no momento de ser aplicadas os estaleiros non incorreron en prácticas que foran contra as normas comunitarias”.\nArtigo anterior\tCumper renovar ao Valedor do Pobo logo de un ano de interinidade Artigo seguinte\tOs socialistas galegos rexeitan a proposta do PP de "desmantelar o Parlamento" comezando pola redución de deputados


O BNG de Vigo critica a permanente improvisación do Goberno municipal co novo parque de bombeiros - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nDemandarán explicacións a respeito dos plans dun eventual traslado do parque de Balaídos á antiga depuradora de Coruxo.\nXabier P. Igrexas: “Deixen de xogar cos bombeiros, porque é tanto como xogar coa seguridade das viguesas e vigueses”.\nBNG Vigo 02 nov. 2020 - 22:19\nO Bloque Nacionalista Galego anunciou que demandará explicacións a respeito do cambio de criterio do Goberno municipal en relación á ubicación do novo parque de bombeiros na cidade. Após transcender a posibilidade dun inminente traslado do parque de Balaídos ás instalacións da antiga depuradora en Coruxo, o concelleiro do BNG en Vigo, Xabier P. Igrexas, denunciou a "nefasta xestión" da área de Seguridade en relación ao corpo de bombeiros.\n"Durante anos Abel Caballero prometeu que o novo parque de bombeiros se construiría en Bouzas. O pasado mes de xullo deron o primeiro bandazo e en lugar de Bouzas decidiron que sería en Esturáns, nunha localización que tal e como advertiron os propios bombeiros e mais o BNG non reunía as condicións axeitadas. E agora vemos como están pensando en utilizar a antiga depuradora de Coruxo", explicou Igrexas.\nO portavoz municipal nacionalista demandou "seriedade" e poñan fin á "permanente improvisación" na xestión deste servizo esencial para a seguridade da cidade e reclamou que o Goberno local explique os motivos deste novo cambio de criterio. "Que deixen de xogar cos bombeiros, porque é tanto como xogar coa seguridade das viguesas e vigueses", esixiu.


Trail e Andaina Dubra (3.6.18) › Correr en Galicia, carreras populares › Foros ›\nTrail e Andaina Dubra (3.6.18)\nMér, 23 Mai 2018, 7:51\nAsunto: Trail e Andaina Dubra (3.6.18)\nPoucos días xa para inscribirse a este Trail ao ladiño de Santiago\n15 ou 25km a escoller\né de agradecer a Andaina que se celebra ao mismo tempo, con un recorrido suave para que disfruten da xornada as persoas.\nDom, 27 Mai 2018, 21:14\nAsunto: Re: Trail e Andaina Dubra (3.6.18)\nBoas! Entre este trail e o de Vilatuxe, cal é Mais bonito?\nLun, 28 Mai 2018, 6:34\n"bonito" é un termo subxetivo, o que ten Dubra é menos desnivel a similar distancia.\nNon é por non respostar , pero é que non me atrevo a decirche cal che resultaría a ti máis bonito.\nLun, 28 Mai 2018, 6:37\nGracias!!! Digo polo paisaxe e as vistas do entorno.. jeje\nMar, 05 Xuñ 2018, 12:32\nao final a onde fuches correr?\neu fun a Bembibre (Dubra Trail) e "as vistas" non é que fosen moi boas porque ... vas seguido por debaixo dos carballos e non ves o ceo\nXa en serio, é unha carreira con un sube baixa contínuo sen grandes desniveis nin cortalumes ou zonas de cabras, pero todo por zona de árbores e regueiros e só un par de tramos de enlace por pistas "aburridas" (tamén subxetivo).\nPerfectamente sinalizado todo o percorrido, o avituallamento no lugares indicados e abondosos, comilona final, xente nos cruces controlando o tráfico, ... Gran traballo de organización.\nComo no faceibook non podo, agradézollo aquí.\nNon lle quito mérito a Vilatuxe, que tamén coñezo , pero foi un bo traballo o do Dubra Team organizar dúas distancias e unha andaina simultáneas.\nMar, 05 Xuñ 2018, 15:57\nTotalmente de acordo!!! A única mágoa, que non houbese maior número de participantes pero agardemos que sexa un trail que se manteña e vaia medrando porque paga a pena asistir. O percorrido é asequible a nivel técnico (o que para min é de agradecer porque son da opinión de que non fai falla tanta complexidade para pasalo ben e retarse a un mesmo/a sen deixar os dentes no intento...) e non obstante rompepetnas total. Noraboa pola organización e a por outra edición! Por certo, Alguén ten fotos do mesmo? Graciñas e saudos!\nMér, 06 Xuñ 2018, 7:13\nSi, a proba merece máis participación, pero hai moitas carreiras hoxe en día.\nPor certo, Alguén ten fotos do mesmo? Graciñas e saudos!\nMér, 06 Xuñ 2018, 10:36\nAcaban de subir fotos ó facebook do DUBRA TEAM. Deixo enlace. En breves subiran mais


É o edificio de maior altura das illas, con soto, planta baixa e dous pisos. Destinábase a uso residencial de primeira categoría para a pasaxe na época do lazareto e tamén acollía oficinas e a vivenda do director na época da colonia penal. Un uso residencial que se conservou na rehabilitación, respectando as fachadas, a estrutura interior, os corredores e as escaleiras. A súa excelente localización sobre o mar rodeado de xardíns convérteo nun escenario perfecto para aloxar a participantes en encontros e actividades que precisan facer noite nas illas. Conta con 21 cuartos con baño con capacidade para albergar a 36 residentes, restaurante-comedor, diversas estancias para o descanso, a lectura e o ocio, así como cafetaría, piscina e terrazas.