Moorde op "Boere" 17 Nov 2000 - Stormfront\nMoorde op "Boere" 17 Nov 2000\n09-03-2004, 09:51 AM #1\nMoorde op "Boere"\nDeur ds. Jan Jooste\nIN die opskrif hierbo staan die woorde "BOERE" doelbewus in aanhalingstekens om dit te onderskei van mense wat boerdery beoefen. Natuurlik is boere dikwels ook BOERE, maar dit hef nie die onderskeid op nie.\nGeskiedkundig het ons volk meestal uit boere bestaan en het die woord mettertyd die naam vir ons volk geword met insluiting van Afrikaners wat nooit geboer het nie en dit is hierdie BOERE wat die vyand van die Britse Ryk en al sy meelopers en na-lopers geword het. Plaasmoorde is in die eerste plek teen die BOERVOLK gemik al ken die vyand meestal self nie die onderskeid tussen die twee groepe nie. Dat boere wat nie noodwendig BOERE is nie, in die proses ook slagoffers geword het, is vanselfsprekend. In wese is die aanslag egter bedoel om die BOER te vernietig. Die moorddadige aanslag teen die boeregemeenskap is bedoel om terselfdertyd die BOERE te verslaan.\nDat die NG Kerk juis hierdie tydstip kies om te propageer om sekere kerkgronde vir sogenamde grondhervorming beskikbaar te stel, is net so verbasend as wat dit onsensitief en gewoonweg verskriklik dom is. Die kerk het nêrens grond geroof nie, maar het dit altyd op wettige wyse bekom, meestal uit bydraes van lidmate wat dit beslis nie vir Kommunistiese sogenaamde hervorming sou wou aangewend sien nie.\nNou kom "kerkleiers" met hierdie aanbod terwyl moorde op BOERE en boere voortgaan! Die premie op 'n menselewe in Suid-Afrika het inderdaad baie laag geword en 'n ongelowige owerheid gaan roekeloos voort om die Bybelse eise vir die doodstraf te ignoreer.\nOns moet voortgaan om die waarheid van die Woord te beklemtoon, naamlik dat moord met die dood gestraf moet word - - of dit nou 'n plaasmoord of 'n kapingsmoord of 'n roofmoord is. En kan ons tog nie ontslae raak van die ellelange proses van borgtog en parool en watter regskuiwe daar ook al te bedink is nie. En laat ek dit ook vra: Is dit nie tyd dat die doodstraf weer in die openbaar voltrek moet word nie?\n(Ds. Jooste is die HNP se Woordvoerder oor Godsdienssake)\n09-03-2004, 10:02 AM #2\nRe: Moorde op "Boere" 17 Nov 2000\nANC-beheer van Pretoria tot in die kern verrot\nDIT het aan die lig gekom dat daar ernstige fout is met die ANC-regime in Pretoria. Die bestuur van die stad is korrup, verdeeld en ondoeltreffend. Daar word selfs beweer dat van die swart stadsraadslede by misdaad betrokke is.\nDit blyk uit 'n geheime verslag wat deur die provinsiale werkskomitee van die ANC in die PWV opgestel is. Dit is egter aan die pers gelek, en is nie net 'n groot verleentheid vir die ANC nie, maar 'n skandvlek op Pretoria en die bestuur van die stad. Die plan was eers dat die besonderhede aanstaande maand aan die media beskikbaar gestel moes word. Sonder dat dit die bedoeling was, is dit egter aan opposisiepartye gestuur, wat dit nuttig kon gebruik, maar ook 'n verdere bewys is van die ondoeltreffendheid van die ANC.\nIn die verslag word vermeld dat sommige van die ANC se raadslede by misdade betrokke mag wes. Daar is ook sprake van korrupsie. In die verslag word vermeld dat hierdie bewerings intensief ondersoek moet word sodat daar opgetree kan word ten die skuldiges.\nVoorts word melding gemaak van verdeeldheid in ANC-geledere in die stadsbestuur wat tot ondoeltreffendheid lei. Afgesien daarvan is 80% van die stadsraadslede nuut, en is hulle onkundig en kan nie doeltreffend funksioneer nie. Hierdie opmerking word gemaak ten spyte daarvan dat die raadslede reeds in 2000 verkies is, en teen hierdie tyd al moes begin agterkom het wat aan die gang is in die stadsbestuur. Die ANC oordeel dat hul raadslede se bydrae tot die stadsbestuur, portefeuljekomitees, die koukus en debatte in die raad bykans 'n ronde nul is.\nGeen oorspronklikheid word aan die dag gelê om sake van die stad op 'n bekwame wyse te hanteer nie.\nDie verslag meld dat die proses van transformasie in die stadsraad ten volle deurgevoer is. Dit het egter nie tot verbetering in dienslewering gelei nie. Die infrastruktuur in die stad is ook glad nie na wense nie. Dan is die klagte ook dat daar nog te veel blankes in die middelstruktuur van die stad se bestuur is. Alhoewel hulle hardwerkend is, is hulle 'n remmende invloed, aangesien hulle die transformasieproses in die stad aktief teenwerk.\nDie verslag kom tot die verstommende gevolgtrekking dat die stadsraad geen impak het op die regering van die stad nie. Dit word toegeskryf aan gebrekkige bestuur.\nOok die burgemeester word as ondoeltreffend bestempel, alhoewel hy op 'n stadium adjunk-minister van Onderwys was, en voorsitter is van die plaaslike regeringsvereniging. Ook sy burgemeesterskomitee loop deur, en word van onbevoegdheid beskuldig.\nHierdie toestand in Pretoria se stadsbestuur moet direk gewyt word aan die ANC se beleid van swart bevoordeling. Kundige en bekwame blanke amptenare moes plekmaak vir onbekwame swartes wat nie weet wat aangaan nie, wat nie oor die kundigheid, vermoë, kennis of ondervinding beskik om 'n doeltreffende stadsbestuur daar te stel nie. Die inwoners van die stad betaal ten duurste vir die instandhouding van die stad, maar die bestuur is op so 'n wanhopige grondslag dat dit nie doeltreffend kan funksioneer nie. So word blanke belastingbetalersgeld verkwis en vermors op ondoeltreffendheid wat die stad slegs tot nadeel strek. Die verslag dui aan dat die stadsraad wat deur die ANC beheer word, onmagtig is om hierdie probleme aan te spreek, en die bestuur van die stad te stroomlyn.\nDie persepsie bestaan dat hierdie probleme nie net tot Pretoria beperk is nie. Daar word vermoed dat dieselfde probleme ook bestaan by alle stadsrade en dorpsrade wat deur die ANC beheer word. Hulle beskik nie oor die kundigheid om van stadsbestuur 'n sukses te maak nie, en dinge gaan net agteruit.\nNogtans ontvang die ondoeltreffende raadslede en swart amptenare salarisse ver bo hul vermoëns. En dit, terwyl hulle nie die werk kan doen wat aan hulle opgedra word nie.\n09-03-2004, 10:05 AM #3\nSommer 'n paar interessante artikels van lank gelede.. (2003)\nVloek van swart bemagtiging\nDIE kommunistiese ANC-regime is kennelik besig om die stryd teen die Afrikaner aan te knoop deur swart bevoordeling en swart bemagtiging. Deur swartes te bemagtig en te bevoordeel beteken dit noodwendig dat die Afrikaner benadeel en uitgeroei moet word.\nMaar so 'n ideologiese optrede wat in wese korrup is, en kenmerkend is van 'n korrupte regime, moet self ook korrup wees. En daarom pluk die ANC die korrupte vrugte van sy korrupte beleid.\nDie les van die "Onafhanklike" Verkiesingskommissie is verbysterend. Hulle koop drukkers, die beste in die bedryf, van 'n maatskappy, maar skryf voor dat daar 'n swart bemagtigingsmaatskappy as tussenganger moet optree. Die transaksie word beklink, die drukkers word ontvang, en die OVK betaal die swart bemagtigingstussenganger.\nMaar toe die verskaffer sy geld eis, toe ontdek die ANC tot sy ontnugtering dat die swart bemagtigingsmaatskappy nie bestaan nie. Hy het wel die geld ontvang, maar hy het geen bewysbare adres nie, en die enigste woordvoerder wat hulle kan opspoor, sê die geld is klaar uitgegee! Daar is niks oor nie. En nou lyk dit al klaar, amper 'n jaar voor die tyd, of die verkiesing alweer op 'n mislukking afstuur.\nDaar kan egter verwag word dat daar tog 'n plan gemaak sal word, en wie sal moet betaal? Die belastingbetaler. Die ander voorbeeld is net so skitterend.\nSwart bemagtiging word beplan om aan honderde armlastige swartes deel te gee in 'n betrokkenheid by Harmoniemyn - al is dit net by wyse van werkverskaffing. Maar wat gebeur?\nEen van die Robben Island Old Boys kaap die transaksie soos 'n motorkaper dit nie kan doen nie. Hy neem 'n maatskappy oor, verkry byna alle aandele in die myngroep, stel homself in 'n magsposisie aan waar selfs die voorsitter van die direksie hom eers moet raadpleeg voordat hy enige besluit mag neem, en sorg dat hy in beheer kom van die reusebedrag van R1,3 miljard! En dit is steeds swart bemagtiging. Hy was mos jare lank in die tronk op Robbeneiland, en reken dus dat hy as agtergeblewene geregtig is om so 'n ou winsie te maak.\nDus, swart bemagtiging is steeds daar om slegs 'n klein groepie swartes stinkryk te maak, en die res moet nog erger as tevore krepeer van ellende. Alles ter wille van swart bemagtiging. En die verkiesing kan ook maar in sy maai vlieg, net solank een of ander swarte op die korrupste wyse 'n paar randjies uit die sakie kan maak.\nDIE ANC besef dat hy oor feitlik alle lewensfere in Suid-Afrika die Afrikaner ondergeploeg het.\nHy het beheer verkry oor feitlik die hele ekonomie. Hy het reeds die myne, die banke, die industrieë, in die sakkie deur ooreenkomste wat met hierdie instellings aangegaan is.\nHy het dit verkry deur swart bemagtiging. Daar is egter een terrein waar hy die Afrikaner nog nie gebreek het nie. Hy het nog nie sy grond gevat nie.\nMaar hy is besig. Grondroof word net baie meer subtiel as in Zimbabwe uitgevoer. Maar die doel en die eindresultaat moet dieselfde wees. Die boer moet van sy grond gedwing word.\nDie een manier is deur plaasmoorde en die stigting van terreur. Die ander is deur wetgewing. Plase moet afgeneem word sonder dat die howe enige jurisdiksie in die saak mag hê.\nTLUSA het die HNP se volle steun om hierdie grondroof te bestry en hom daarteen te verset Mag dit die een plek wees waar die Boer nie sal toegee nie.\nNog interessante leesstof oor SA\nFW de Klerk het geweet van grootskaalse\nbedrog in 1994-verkiesing\nOUD-PRES FW de KLERK was pynlik bewus van 'n grootskaalse bedrogspul wat tydens die 1994-verkiesing plaasgevind het waartydens die kommunistiese ANC-regime die bewind in die land oorgeneem het. Nogtans het hy vir tien jaar lank daaroor geswyg, en nou eers dit bekendgemaak.\nMnr De Klerk het erken dat een miljoen stemme op een bepaalde politieke party netjies in stapeltjies in die stembusse tydens die verkiesing van 27 April 1994 geplaas is.\nHierdie onthulling is deur mnr De Klerk in Nigerië gemaak, in die hoop dat dit nie hier plaaslik gerapporteer sou word, en die blankes van die land daarvan te hore sou kom nie. Hy het hierdie ontboeseming gedoen terwyl hy joernaliste in Nigerië toegespreek het. Daaroor is egter in Nederlands Dagblad van 2 Desember 2003 met skok gerapporteer, en vandaar het die nuus na Suid-Afrika versprei.\nMnr De Klerk het tydens verskeie openbare optredes erken dat daar mindere probleempies tydens die 1994-verkiesing opgeduik het, maar dat dit niks noemenswaardig was nie, en dat sulke klein probleempies in enige land, selfs eerstewêreldse Westerse verkiesings voorkom. Bowendien was dit nie van so 'n aard dat dit die uitslag van die verkiesing enigsins kon beïnvloed nie.\nNou blyk dit egter uit sy erkenning in Nigerië dat nie minder as een miljoen stemme op onwettige wyse in die land se stembusse beland het nie. Dit is aardverskuiwende inligting wat die reeds besmette verkiesing en uitslag nog verder onder verdenking plaas.\nDie Nederlands Dagblad bestempel dit blatant as dat die verkiesing daardeur "gemanipuleer" is. Nie dat die betrokke koerant enige simpatie met die Afrikaner of die blanke in die algemeen het nie, want in die berig word daar verwys na die "eerste democratische verkiezingen" in Suid-Afrika, wat 'n blatante leuen en suiwer kommunistiese propaganda is. Suid-Afrika in geheel het sedert 1910 wettige demokratiese verkiesings gehad wat internasionaal erken is deurdat die regerings wat aldus verkies en saamgestel is, deur alle lande en selfs deur die VVO erken is. Die swartes het sedert die tyd van dr Verwoerd ook die reg verkry om wettig in hul tuislande vir hul eie mense in hul eie verkiesings te stem.\nDie 1994-verkeising was buitendien in alle opsigte 'n klug, al is dit deur internasionale waarnemers as "vry en regverdig" bestempel. Dit het hulle gedoen, ten spyte daarvan dat hulle deeglik bewus was van die ongerymdhede wat met die verkiesing gepaard gegaan het. Die groot emosionele slagspreuk was egter dat dit die "eerste demokratiese verkiesing" in Suid-Afrika was, en dat dit nie ontsier kon word deur te erken dat dit gepaard gegaan het met die grofste wandade wat enige verkiesing kan kenmerk nie.\nRegter Johann Kriegler, voorsitter van die "Onafhanklike" Verkiesingskommissie wat die verkiesing moes bestuur, het in sy eie woorde erken: "Hoe kan jy in 'n bordeel werk en verwag om kuis te bly?"\nDie ergste aspek van die 1994-verkiesing was dat die stemme nie enduit getel is nie. Toe die ANC stewig op pad was na 'n tweederde meerderheid, en alle tekens daarop gedui het dat die NP se steun met die laaste stembusse se stemme wat bekendgemaak moes word, besig was om drasties te verminder, is die tellery van die stemme eensklaps gestaak. Vir meer as 'n uur is geen uitslae bekend gemaak nie. Daarna is weer voortgegaan met die bekendmaking van die uitslae.\nDie uitslag was dat die ANC 62% van die stemme gekry het, en die NP skielik geklim het tot oor 20% van die stemme, al was die tendens voor die staking van die stemtellery dat hulle op pad was om minder as 20% te kry.\nLater het dit geblyk dat daar opgehou is om stemme te tel. Die verskillende politieke partye het bymekaar gekom en bespreek hoe vandaar verder gegaan moes word. Daar is toe oor die uitslag onderhandel. Die laaste stemme is nooit getel nie.\nDit was dus 'n onderhandelde uitslag wat nooit op die tel van stemme berus het nie.\nDaar moes ten alle koste verhoed word dat die ANC 'n tweederde meerderheid verkry, aangesien dit nie goed in die oë van die buitewêreld sou lyk nie. Daarom is die ANC beperk tot 62% van die stemme, en is die NP se stemme boontoe aangepas.\nNou erken oud-pres FW de Klerk dat reeds voordat met die tel van die stemme begin is, daar grootskaalse bedrog gepleeg is.\nDie wil van die kiesers het nie geseëvier nie.\nIn die onderhoud in Nigerië se mnr De Klerk dat hy in 'n posisie was om met militêre mag die land te behou, maar dit sou sy gewete beswaar het. Hy vertel dat hy alreeds as jongman dit vir hom gevisualiseer het dat mense van verskillende rassegroepe in een bedeling moes saamwerk, maar dat dit nie toe moontlik was nie. Mense is sonder verhoor in tronke gegooi. Hy het persoonlik blankes gewaarsku dat teenkanting teen verandering in die land op rampspoed sou uitloop. Die wit minderheid sou nie onbepaald kon voortgaan om die swart meerderheid uit te sluit nie. Daarom het hy gedoen wat hy gedoen het. Verder meld hy dat die stigting van die KP in 1982 vir hom die weg geopen het om sonder teenstand van binne die NP die mag in die land prys te gee.\nIn die verkiesing van 1999 is daar net so gekonkel met die verkiesing, ten spyte daarvan dat dit ook as "vry en regverdig" deur internasionale waarnemers bestempel is. Toe is bevind dat, te midde van al die ander ongerymdhede, daar 1,7 miljoen meer stemme uitgebring is as stembriewe wat uitgereik is. En Suid-Afrika en die wê6reld roem daarop dat Suid-Afrika 'n "demokrasie" is.\nOp die vraag waarom mnr De Klerk nooit voorheen melding gemaak het van die ongerymdhede waarvan hy kennis gedra het nie, was sy antwoord dat dit sy ideaal was dat Suid-Afrika "vooruitgehelp" moes word na al die jare van "apartheid"!\nWas Bloedrivier n wonderwerk?\nBloedrivier: Was dir 'n wonderwerk?\n(Deur Jan Pretorius)\nOp Sondag, 16 Desember 1838 het die Voortrekkers by Bloedrivier 'n oorwinning behaal oor die Zoeloes van Dingaan. Maar die oorwinning is voorafgegaan deur die aflegging van 'n Gelofte. Hierdie twee gebeurtenisse moet as 'n eenheid gesien word want dit vorm gesamentlik die wentelpunt in die geskiedenis van Suid-Afrika. Die geskiedenis van Suid-Afrika wat begin het op 6 April 1652 het sy hoogtepunt bereik op 16 Desember 1838. Die Gelofte en die oorwinning word die sleutel tot die begryp van die ganse geskiedenis van die Afrikaner oor die afgelope drie en 'n halwe eeu. Die oorwinning was 'n groot militêre prestasie. Maar waar pas die Gelofte hierby in?\nDingaan se Zoeloeleër was, soos dit al genoem is, 'n geoefende oorlogsmasjien. Dit was feitlik hulle daaglikse taak om te veg en dood te maak. In 'n groot mate was dit die doel van hulle bestaan. Die Zoeloeleër het bestaan uit twee afdelings naamlik die witskilde wat die ouer en meer ervare krygers was, en die swart- skilde of die jong, minder ervare, ongetroude krygsmanne. [Die Zoeloe-impi's is eers op veertigjarige ouderdom toegelaat om te trou]. Die twee afdelings was verdeel in regimente van 500 impies elk.\nHulle het 'n unieke gevegsformasie gehad wat deur Tsjaka vervolmaak is, naamlik die oskopformasie. Die swartskilde het die vyand van links en regs soos twee horings omsluit met die witskilde of reserwemag tussen die twee horings. Hierdie strategie het hulle feitlik onoorwinlik gemaak.\nDie lede van die wenkommando het elkeen een of meer gewere gehad. Daar was ook Nieblankes in die laer maar dit is onwaarskynlik dat hulle gewere gehad het of dat hulle aan die geveg deelgeneem het. Die drie Engelse in die laer, Alexander Biggar, Edward Parker en Robert Joyce sou ook wel gewere gehad het en dit is ook waarskynlik dat hulle geveg het.\nDie kommando se gewere was primitiewe, swaar voorlaaiers - die pan- of steenslotgeweer, onder die Voortrekkers bekend as Sannas. Om hierdie gewere te laai was 'n tydrowende proses, maar 'n ervare skut kon drie skote per minuut laai en afvuur. Daar was ook kanonne in die laer [bronne wissel tussen twee en vier], onder andere ook Ou Grietjie.\nTerwyl die Zoeloes in hulle hordes oor die oop veld aangestorm het, was die kommando verskans in 'n laer van 67 waens wat in 'n kring of 'n halwe kring of in die vorm van die letter D getrek was. [Oor die vorm van die laer is daar uiteenlopende menings]. Die openinge tussen die waens was toegemaak met veghekke. Die veghekke is op bevel van Andries Pretorius gemaak voordat die kommando teen Dingaan uitgetrek het. Dit het omtrent soos groot lere gelyk - tussen twee lang pale is sporte naby aan mekaar aangebring sodat niemand daar kon deurkruip nie. Die hekke is aan die onderleerbome van die waens vasgemaak.\nDIE VOORDEEL VAN DIE GEVEGSTERREIN\nWie het nou menslik gesproke, die voordeel gehad om die onafwendbare slag in sy guns te beklink: die Kommando van Pretorius of die Zoeloeleër van Dingaan?\nDie enigste wat in die guns van die Zoeloes getel het was hulle getalle. Oor die getal Zoeloes verskil die bronne ook - dit wissel tussen 8 en 12 duisend. Wat die kommando bevoordeel het was slegs hulle gewere wat ver kon tref en die feit dat die meerderheid van die manne skerpskutters was. Ook het hulle natuurlik die voordeel van die kanonne gehad wat elkeen met een skoot sommer baie Zoeloes kon doodskiet.\nAs beskutting was die walaer van min betekenis. As die Zoeloes in hulle duisende tesame net een enkele aanval gemaak het, in plaas van in groepe aan te val en weer terug te trek, sou dit nie 'n halfuur geduur het voordat daar van waens en mense en diere niks oorgebly het nie.\nWaar moet dan nou die rede vir die kommando se oorwinnig gesoek word? En dan die onvermydelike vraag: Sou die Voortrekkers die oorwinning behaal het as hulle nie die Gelofte afgelê het nie?\nONVERKLAARBAAR VIR DIE MENSLIKE VERSTAND\nDie oorwinning van die 470 man oor die derduisende Zoeloes is 'n gebeurtenis wat nie deur 'n mens se logiese denke of volgens die aanvaarbare verband tussen oorsaak en gevolg verklaar kan word nie. Al die omstandighede in ag geneem, val die verklaring van die oorwinning buite menslike vermoë.\nDie eerste ding wat in gedagte gehou moet word by die beoordeling van die oorwinning, is dat die kommando nie op pad was na Bloedrivier nie. Hulle was op pad na Umgungundhlovu, die stat van Dingaan. Hulle wou die voël op sy nes gaan aanpak. Maar die Zoeloes was reeds op pad na die laers aan die Tugela-rivier en het die kommando dus as 't ware voorgekeer by die samevloeiing van die Ncome- en die Buffelsrivier, met die kommando se doelwit nog 80 kilometer verder suidoos. Waarom juis hier met die rivier aan die een kant en aan die ander kant die droë sloot reghoekig met die rivier wat die Zoeloes voorgekeer het en hulle verhoed het om met die witskilde in horingformasie die laer met sukses te omsluit? En aan die oop kant die wye vlakte sonder beskutting of wegkruipplek vir die duisende Zoeloes?\nWaarom het die Zoeloes nie gedurende die nag hulle aanval geloods nie, maar geduldig gesit en wag het vir die dag om te breek? Die digte mis sou hulle bepaald bevoordeel het, want die mense in die laer sou hulle nie sien aankom het voor dit te laat was nie. Was dit net die mis en die sogenaamde spookagtige lanterns wat hulle van 'n nagtelike aanval weerhou het? Waarom bang vir 'n lanternspook? Hulle het immers gesien die kommando hang die brandende lanterns op en boonop het die lanterns vir hulle 'n duidelike aanduiding gegee waar die laer presies is.\nDaar word gesê dat dit nie die Zoeloes se taktiek was om hulle vyand in die nag aan te val nie want dit sou kommunikasie belemmer en dissipline benadeel. Maar dit het hulle nie verhoed om vroeër die jaar op 16 Februarie die laer by Bloukrans en Weenen om middernag aan te val nie.\nWaarom het die hele Zoeloeleër nie gelyktydig tot die aanval oorgegaan nie? Teen dagbreek het die witskilde soos gebruiklik eerste aangeval in die oskopformasie. Die een horing het die laer van oorkant die rivier af probeer omsluit en die ander horing van die sloot se kant af. Die swartskilde het toe dit volgens tradisie hulle beurt was, aangeval en teruggetrek en weer probeer. Die geweervuur uit die laer het hulle egter telkens teruggedryf. As al die duisende Zoeloes gelyktydig in een stormloop aangeval het, sou dit binne kort bestek met die laer en sy mense verby wees. Maar as dit wat hulle soos robotte geleer het, nie slaag nie is hulle nie in staat om 'n alternatief uit te dink nie. Toe vlug hulle maar want dit is immers iets wat die brein nie hoef uit te dink nie - dis instink.\nDie feit dat dit nie die Sondag gereën het nie, word deur sommige in berekening gebring om die voordeel aan die kommando te gee. Dit is nie geregverdig nie. Dit het immers ook nie die Saterdag of die Maandag gereën nie. Bowendien, as daar in die somerreëngebiede van Suid-Afrika die nag 'n digte mis toesak is die volgende dag 'n skoon en helder dag.\nDie antwoord op die vraag of die oorwinning by Bloedrivier 'n wonderwerk was, lê opgesluit in die volgende twee vrae: Die eerste vraag: Wie is die enigste Een wat die antwoorde ken op die Waaroms en die Waarom Nie's wat hierbo gevra is? En: Sou die Voortrekkers die oorwinning behaal het as hulle nie die Gelofte afgelê het nie? Die antwoord op hierdie tweede vraag is: Ja hulle sou.\nDit moet in gedagte gehou word dat die Gelofte nie elke aand vir 'n week lank 'n afsonderlike gebeurtenis was nie. Dit het onafskeidelik deel gevorm van die gebed as afsluiting van elke aand se godsdiensoefening. Met ander woorde die Gelofte was 'n gebed en nie 'n stelling nie. Die oorwinning is aan hulle gegee omdat hulle gebid het. En hulle het gebid omdat hulle geglo het en geweet het dat al is hulle "omring deur skrik en duisterheid; omring deur duisend dode, Bo hulle het nog altyd geskyn die helder sterrewagte waarop hulle voor Hom gepleit het [Psalm 74:15].\nGod het nie reageer op die Gelofte nie want hy is nie afhanklik van menslike geloftes en beloftes nie. Hy het reageer omdat sy kinders gebid het. Die Gelofte was nie voorwaardes wat aan God gestel is en wat God aanvaar het nie. Die huis wat hulle tot Sy eer sou bou; dat hulle die dag as 'n dankdag sou deurbring; dat hulle Sy uitredding aan hulle kinders sou vertel, en dat hulle die eer en roem van 'n oorwinning aan Hom sou gee - dit was bande waarmee hulle hulleself en die wat in angs en spanning in die Sooilaer aan die Tugela gewag het, asook hulle verbondsnageslag, in die geloof gebind het aan hulle God.\nHy het die noodkreet van Sy kinders gehoor en Hy het gehelp soos hy beloof het in Psalm 50 vers 15. Die oorwinning impliseer nie maar net God se hulp nie. En die hulp hoef nie maar net uit die skrille kontras tussen omstandighede en werklike gebeure afgelei te word nie. By Bloedrivier is die hemelse ingrype in aardse gebeure sigbaar getoon.\nHierdie sigbare verhoring van die gebede van God se kinders - dit is die WONDER VAN BLOEDRIVIER.\n'n Danklied op Geloftedag vir die oorwinning - dit is die BOODSKAP VAN GELOFTEDAG.\nDie Gelofte was nie 'n aksie wat losgestaan het van die godsdiensoefening van elke aand nie, maar dit was 'n deel van die afsluitingsgebed. Daarom kan die bewoording van die Gelofte soos ons dit vandag ken, nie reg wees nie.\nIn die eerste plek sou Sarel Cilliers nie in 'n gebed die kommandolede aangespreek het nie: "My broeders en medelandgenote". In die tweede plek sou Cilliers nie die Here in die derde persoon aangespreek het nie: " ... om 'n Gelofte aan Hom te doen ...". Hy sou, soos dit in 'n gebed gedoen word, die Here ook in die Gelote in die tweede persoon aangespreek het: "Ons staan vandag voor U om 'n gelofte aan U te doen". Die Gelofte sou dus eerder soos volg moes gelui het:\nO Here, ons staan vandag voor U, die heilige God van hemel en aarde, om 'n belofte aan U te doen dat, as U ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee dat ons hom oorwin, ons die dag en datum elke jaar as 'n dankdag soos 'n Sabbat sal deurbring. Ons sal 'n huis tot U eer oprig waar dit U sal behaag. Ons sal dit ook aan ons kinders vertel sodat hulle met ons daarin kan deel tot nagedagtenis ook vir ons opkomende geslagte. Ons wil die eer van U Naam verheerlik deur die roem en die eer van ons oorwinning aan U te gee.\nPIETERMARITZBURG: STIGTING EN SPELLING VAN DIE NAAM\nTerwyl die Sooilaer aan die Klein Tugela die "hoofkwartier" van die Trekkers was waar Andries Pretorius by hulle aangesluit het in November 1838, het verskeie Trekkers suidwaarts begin verskuif in die rigting van die huidige Pietermaritzburg.\nOor die stigting van die dorp Pietermaritzburg is daar uiteenlopende getuienis. In sy boek "The Voortrekkers in South Africa" sê Manfred Nathan dat 'n groot groep Trekkers aangekom het by Boesmansrand [of Bosjesmansrand] en hier, op die walle van die Umzindusirivier "a village was laid out. On October 23rd, 1838 the Volksraad passed a resolution decreeing that this was to be the Voortrekker capital", en dat die naam Pietermaritzburg daaraan gegee is. Hier moet opgelet word dat, volgens Nathan, eerstens: die Volksraadsbesluit nie gegaan het oor die stigting van 'n dorp nie, maar oor die feit dat die dorp wat reeds bestaan het, die Republiek se hoofstad sal wees; en tweedens: die uitleg van die dorp en die besluit dat dit die hoofstad sal wees, geskied het voor Bloedrivier.\nGustav Preller het in sy boek "Andries Pretorius" 'n ander mening. "Die laers aan die Klein Tugela het byna dadelik na die terugkeer van die kommando [dit is die Wenkommando] opgebreek en die mense het opgetrek sommiges tot waar Pietermaritzburg nou staan. In die nabyheid van die plek waar in Februarie 1839 ... Pietermaritzburg aangelê werd, het die laer van komdt Greyling gestaan, Hy het die plek reeds in Oktober van die vorige jaar [dus 1838] uitgesoek vir die aanleg van 'n dorp. Die regulasies vir die uitleg is egter gedateer 15 Februarie 1839". Hiervolgens het die gebeure rondom die stigting van die dorp plaasgevind na Bloedrivier. Preller maak ook nie melding van die Volksraadsbesluit in die verband nie.\nIn die Standard Encyclopaedia of Southern Africa word gesê: "Pietermaritzburg was founded by the Voortrekkers even before they had proclaimed their Republic of Natalia. The decision to lay out a town ... was taken on 23 October 1838. The proclamation [betreffende die uitleg van die dorp] appeared on 15 February 1839". Hier is van belang dat gesê word dat die dorp gestig is voordat die Republiek proklameer is. Feit is dat daar nooit 'n stigtingsproklamasie was nie.\nDIE SPELLING VAN DIE NAAM\nDit word algemeen aanvaar dat die dorp genoem is na die twee leiers, Piet Retief en Gerrit Maritz. Daar is egter aanduidings dat die naam aanvanklik Pieter MaUritz Burg gespel is. [Drie los woorde en die Maritz met 'n U]. In die handgeskrewe notules van die Volksraad word die naam dan ook gespel Pieter Mauritzburg - twee woorde met 'n U].\nAs in aanmerking geneem word dat die notules geskryf is en onderteken is deur JS Maritz, die ouer broer van Gerrit, en dat die naam van die plek waar en die datum waarop die notules onderteken is, by sy handtekening geskryf is, kan die Mauritz nie as 'n spelfout afgemaak word nie. JS Maritz het immers geweet hoe hy sy eie van spel.\nIn briewe wat geskryf is deur byvoorbeeld Andries Pretorius, ene ds JJ Freeman en goewerneur Napier word deurgaans die spelling MaUritz gebruik.\nIn Adelaide, Australië word 'n aardbol uitgestal waarop die naam as Pieter Mauritzburg voorkom.\nJan Bantjes het die volle verhaal van die oorwinning by Bloedrivier onder datum "Pieter Mauritz-burg 23 April 1839" in 'n brief gestuur aan die redakteur van De Zuid-Afrikaan. [Let op die koppelteken].\nOp 1 April 1842 is 'n plaas toegeken aan die weduwee van Piet Uys. Die besonderhede van die toekenning is ingeskryf in 'n vooraf-gedrukte vorm [dus 'n amptelike vorm]. Die einde van die dokument lees soos volg: "Aldus gedaan en geteken aan Pieter MaUritz Burg in die Republiek van Natal op den 1ste dag der maand April in het jaar onzes Heeren Een Duisend Agt honderd twee en veertig". Dus in 1842 word die naam steeds met 'n U gespel\nHet Piet Retief 'n tweede naam gehad en was dit "Mauritz"? In sy "De Worstelstrijd der Transvalers" skryf ds Frans Lion Cachet in 1898: "Men vindt den naam ook geschreven Pieter-Mauritzburg en ikself heb van oude Voortrekkers gehoord dat dit de recht naam is. Men werd verzekerd dat men oorspronklijk alleen Pieter Mauritz Retief wilde vernoemen". [Hierdie mededeling – die vernoeming van Piet Retief alleen – is van groot belang].\nJC Voigt, "Fifty years of the history of the Republic in South Africa": "The place was known as Pieter Mauritzburg in memory of Pieter Mauritz Retief, the fallen leader. In March 1839 Pietermaritzburg was established as a township, the old name of Pieter Mauritzburg being changed in order to do honour to Gerrit Maritz as well'. [Hier word ook duidelik gesê – eers Piet Retief alleen].\nVolgens Cachet en Voigt\n1. was die naam van "the place" [?], wat later Pietermaritzburg geword het, eers Pieter MaUritz Burg;\n2. het Piet Retief 'n tweede voornaam, Mauritz gehad;\n3. is Piet Retief aanvanklik alleen vereer in die naam van "the place", en\n4. is die naam later verander na Pieter Maritzburg om ook die ander groot leier te vereer.\nVolgens Voigt was daar 'n plek [the place] wat Pieter Maritz Burg genoem is, voordat die dorp Pietermaritzburg in 1839 aangelê is. Watter plek was dit?\nHet Piet Retief 'n tweede naam gehad soos Cachet en Voigt sê? Retief het nooit in sy handtekening 'n "M" gebruik nie en in sy geslagsregister kom nie 'n tweede naam voor nie.\nTen spyte van Cachet en Voigt se onomwonde uitsprake, is daar nog 'n moontlikheid. Is Mauritz dalk 'n alternatiewe, verbuigde vorm van Maritz? In "Geslagsregisters van ou Kaapse Families"  van C Pama word gemeld dat die stamvader van die Maritz-familie in Suid-Afrika, Jan Maritz, die seun was van Johann Heinrich MORITZ, waarskynlik uitgespreek MOURITZ. Om van MOUritz by MAUritz uit te kom, is nie 'n lang pad nie.\nTerloops: Erasmus Smit, die predikant van die Voortrekkers, en Adulphe Delegorgue, die Franse reisiger gebruik in hulle geskrifte albei weergawes, Maritz en Mauritz deurmekaar.\n09-03-2004, 10:32 AM #6\nDit maak wonderlike leesstof.\n09-03-2004, 10:45 AM #7\nPlesier.. Gedink dit sal goed wees as mens net bietjie terugkyk ...\nPage generated in 0.44977 seconds with 13 queries


Metabotipering: Voeding werk nie ewe veel vir almal nie - Nuus - 2021\nMetabotipering: Voeding werk nie ewe veel vir almal nie\nMoet diëte aangepas word?\nHuidige navorsing toon keer op keer dat gesonder eetpatrone gekoppel is aan beter gesondheidsuitkomste. Daar is talle aanbevelings oor hoe 'n gesonde dieet moet lyk. 'N Onlangse studie wys egter dat 'n algemene verklaring hieroor hoegenaamd nie moontlik is nie, omdat voeding weens verskillende metabolismes almal anders beïnvloed.\nNavorsers van die Chalmers Universiteit van Tegnologie in Swede en die Universiteit van Barcelona in Spanje het getoon dat baie mense voordeel kan trek uit gepersonaliseerde voeding. Die span wil 'n metatipering ontwikkel wat gebruik kan word om die geskikte dieet vir elke persoon te bepaal. Die navorsingsresultate is onlangs in die spesialiteitsjoernaal "Advances in Nutrition" gepubliseer.\nEffektiewe gewigsverlies deur persoonlike voeding\nAmerikaanse dieetriglyne beveel reeds gepersonaliseerde voedingsintervensies aan vir vetsug om groter gewigsverlies te bewerkstellig as deur gestandaardiseerde dieetpatrone. Daarbenewens het navorsing getoon dat mense meer geneig is om gesondheidsbevorderende voedingsintervensies te implementeer en te volg as hulle gepersonaliseer word.\nVerdeling van metabolisme in soorte\nDie verkryging van die optimale dieet vir elke individu bied egter aan die navorsers 'n moeilike en duur probleem. Daarom wil die navorsingspan 'n metode ontwikkel wat gebruik kan word om die metaboliese tipe van 'n persoon te bepaal. Hierdie metabotipe bied inligting oor watter dieëtpatrone die beste pas.\nMetabolisme toon die beste voedingsstrategie\nDie navorsers benadruk dat hierdie metabotipering 'n belowende voedingsstrategie kan wees. Die basiese idee is om groepe van metaboliese fenotipes te bepaal en 'n voorkeurvoedingspatroon vir hierdie groepe te ontwikkel. Die metabotipe van 'n persoon kan bepaal word met behulp van huidige voedingspatrone, antropometriese metings, metabolomika-data en monsters van dermmikrobiota.\nVerpersoonlikte voeding, nie net om gewig te verloor nie\nVolgens die navorsers is 'n gepersonaliseerde dieet nie net geskik om gewig te verloor nie, maar kan dit ook talle siektes soos metaboliese sindroom, tipe 2-diabetes en hartsiektes voorkom.\nNavorsing is nog in sy kinderskoene\nOndanks belowende eerste uitslae, moet daar nog verskeie hekkies oorkom word. 'N Belangrike uitdaging was om te bepaal watter basiese parameters gebruik moet word om metabotipes te skep. 'N Verskeidenheid faktore kom ter sprake en daar is nie 'n gebrek aan bruikbare data nie. 'N Ander uitdaging is dat navorsing op hierdie gebied nie genoeg befonds word nie, hoewel die sukses van sulke konsepte aangetoon kan word.\nDie studie-span kom tot die gevolgtrekking dat meer werk en navorsing nodig is om diëte en diëte met metabolisme in lyn te bring. Daar moes ook klinies gekyk word of diëte wat volgens metabotipes aangepas is, tot klinies betekenisvolle gesondheidsverbeterings kan lei. Die vind van maklik meetbare biomerkers wat gevolgtrekkings maak oor die metabotipes is tans die topprioriteit op hierdie navorsingsgebied, sodat gepersonaliseerde voeding op groter skaal kan plaasvind. (Vb)\nAmerikaanse vereniging vir voeding: moet u dieet volgens u metabotipe aangepas word? (Gepubliseer: 1/22/2020), nutrition.org\nMarie Palmnäs, Carl Brunius, Lin Shi, et al .: Perspektief: Metabotipering - 'n potensiële gepersonaliseerde voedingsstrategie vir die voorkoming van kardiometaboliese siektes; in: Advances in Nutrition, 2019, academic.oup.com\nVideo: How To Earn $600 Doing Side Hustling Jobs Making Money Online - Worldwide Method (Desember 2021).\nCopyright 2021 \_ Metabotipering: Voeding werk nie ewe veel vir almal nie...


1 Kronieke 5 Afrikaans PWL\nBybel > PWL > 1 Kronieke 5\n◄ 1 Kronieke 5 ►\n1Die seuns van Re’uven, die eersgeborene van Yisra’el, want hy was die eersgeborene van die vader, maar omdat hy die bed van sy vader onteer het, is sy eersgeboortereg aan die seuns van Yosef, sy broer, die seun van Yisra’el, gegee en op sy twee seuns het die seëning meer gekom as op al die stamme van Yisra’el. 2Alhoewel vanuit Y’hudah, Die Gesalfde Een, die Koning sal kom, word die seëninge aan Yosef gegee. 3Die seuns van Re’uven, die eersgeborene van Yisra’el, was Hanokh, Pallu, Hetzron en Karmi. 4Die seuns van Karmi: sy seun S’ma’yah, sy seun Gog, sy seun Shim’i, 5sy seun Mikhah, sy seun Re’ayah, sy seun Ba’al, 6sy seun Be’erah, vir wie Tilgat-Piln’eser, koning van Ashur, in ballingskap weggevoer het; hy was die prins van die stam van die Re’uveniete. 7Sy broers volgens hulle families, toe die geslagsregister van hulle nageslagte bereken is: Ye’i’el, die leier en Z’kharyah, tweede in bevel, 8Bela, die seun van `Azaz, die seun van Sh’ma, die seun van Yo’el, wat in `Aro’er, tot by N’vo en die vlakte van Me’on gebly het. 9Ooswaarts het hy tot by die grens van die woestyn, van die Eufraatrivier af, betrek, want hulle vee het vermenigvuldig in die land van Gil’ad. 10In die dae van Sha’ul het hulle oorlog gevoer teen die Arabiere, die inwoners van Sekah en is oorgegee in hulle hande en hulle het in hulle tente gebly aan die hele oostekant van Gil’ad.\n11Die seuns van Gad het oorkant hulle gebly in die land van Bashan tot by Siva en Salkah. 12Yo’el was hulle leier en hy het hulle geoordeel en aan hulle goeie Skrifte geleer. 13Hierdie was die seuns van Avigayil, die seun van Huri, die seun van Yaroag, die seun van Gil’ad, die seun van Mikha’el, 14die seun van `Avdi’el, die seun van Agi, wat hoofde van die huise van hulle vaders was. 15Hulle het in Bashan gebly en in sy dorpies. 16Hulle almal is in die geslagsregister opgeneem in die dae van Y’hotam, koning van Y’hudah en in die dae van Yarov’am, koning van Yisra’el. 17Die Re’uveniete, Gadiete en die halwe stam van M’nasheh, dapper manne, in staat om swaard en skild te dra en met die boog te skiet, bedrewe in oorlog, was vier en veertig duisend ses honderd, ses en sestig.\n18Hulle het almal uitgegaan en geveg teen die inwoners van Sekah 19en Sekah is in hulle hand oorgegee, want hulle het tot יהוה gebid in die geveg en Hy het hulle stem gehoor omdat hulle hul vertroue op Hom geplaas het. 20Hulle het ’n oorvloed goedere en beeste weggedra, vyftig duisend kamele, twee honderd en vyftig duisend skape, twee duisend donkies en ’n honderd duisend mense. 21Baie van hulle wat in tente gebly het, het gesneuwel en hulle wat oorgebly het, het in hulle tente gebly. 22Die seuns van die halwe stam van M’nasheh het in die land van Bashan gebly tot so ver as die vlakte van berg Hermon en so ver as Har; daar het hulle vermenigvuldig en baie geword.\n23Hierdie was die leiers van die huise van hulle vaders: `Efer, Yish’i, Eli’el, `Azri’el, Yirmeyah, Hodvyah en Yagdi’el, 24almal magtige, dapper manne, manne van naam, leiers van die huise van hulle vaders\n25en hulle het oortree teen die God van hulle vaders en afgedwaal agter die gode van die volke van die land aan, wat God voor hulle uit vernietig het. 26Die God van Yisra’el het die gees van Tilgat-Piln’eser, koning van Ashur, aangehits en hy het hulle weggevoer: die stam van Re’uven, die stam van Gad en die halwe stam van M’nasheh en hulle gebring na Halag, Havor, Hara en na die Gozanrivier, stede van Mede. Hulle bly tot vandag toe daar.


NG Gemeente Parow-Goodwood – Gemeentegeskiedenisargief\nNG Gemeente Parow-Goodwood\nFairfield, Glen Lily, Parow, Elsiesrivier, Vasco, Richmond Estates, Goodwood en Townshend\nDs SP Fouche\nDie NG Gemeente Parow-Goodwood het in 1917 afgestig van die NG Gemeente Durbanville en was ‘n gemeente in die Sinode van Wes-Kaapland.\nDie Herberg van Tygervallei\nDie geskiedenis van hierdie streek kan teruggevoer word tot 26.4.1706, toe die plaas Tygervallei toegeken is aan Hans Heinrich Hattingh, die stamvader van hierdie familie in ons land. Sy opstal wat net noord van die huidige Parowstasie gelee was – was ‘n bekende uitspanplek vir reisigers tussen Kaapstad en Stellenbosch. Daar het Hattingh ‘n herberg vit reisigers gehad. Dit was eers op 27.7.1886 dat die plaas Tygervallei, saam met vier ander in die Tygervallei, die eiendom van Johan Heinrich Parow gewordhet.\nAanlê van die dorp\nAlhoewel die trein reeds sedert Februarie 1862 vanaf Kaapstad deur die Tygervallei (die latere Parow en omstreke) na “Durban Road” (die latere Bellvillestasie) gestoom het, en toe verder aan tot by die destydse eindpunt Eersterivier, en in latere jare verder noordwaarts gegaan het, was dit eers in 1903 dat Parow sy spoorweghalte gekry het. Eers gedurende die Eerste Wereldoorlog (1914-1918) is ‘n behoorlike spoorwegstasie hier aangele. Die dorp self het sy beslag al in 1901 gekry met die stigting van die Parow-Landgoed Sindikaat deur die here Parow, Wrench en Weitnar, waardeur met die uitle van die dorp ‘n aanvang gemaak is. Dit was eintlik eersgenoemde vennoot, J.H.F.Parow, ‘n·eertydse Duitse skeepskaptein – die man wat soos reeds hierbo gemeld in 1886 hier ‘n paar plase en ander eiendomme aangekoop het – wat as die eintlike “vader” van die dorp, wat later (1925) ook sy naam sou kry, beskou moet word.\nAanvanklik het die “dorp” eintlik uit drie dorpsgebiede bestaan; Fairfield (die oostelike deel), Glen Lily (die sentrale gedeelte) en Parow (die gedeelte suid van die huidige Voortrekkerweg). Danksy die vinnige toestroming van spoorwegmense, veral uit Woodstock, Soutrivier en Observatory, kry die dorpsgebied Parow-Fairfield-Glen Lily op 15.12.1903 sy eie dorpsbestuur. Maar dit was eers baie jare daama, in 1925, dat die dorpsnaam na Parow verander is.\nVan meet af aan het die Tygervallei (die latere Parow en Bellville) onder die “Tygerbergsche” (D’Urban) Gemeente geressorteer. Maar die lidmate van ons kerk aldaar was voor 1900 nog te min en te yl versprei om spesiale voorsiening in hul kerklike behoeftes te regverdig. Die vroegste geestelike bearbeiding het egter nie van Durbanville uitgegaan nie, maar van die Gemeene De Nienwe Kerk, Kaapstad, en wel omdat die heer P.T. Hoogendoorn, wat ‘n lidmaat van laasgenoemde Gemeente was, en horn teen 1900 in Parow gevestig het, omstreeks daardie tyd begin het met dienste in sy eie huis op Parow. Toe sy huis hiervoor te klein word, het Hoogendoorn op eie koste ‘n sinksaaltjie vir die doel opgerig. Hy bet soms van die stadspredikante gevra om’n diens hier waar te neem. So het die predikant van De Nieuwe Kerk op 6.3.1904 die eerste nagmaal daar uitgedeel, en by dieselfde geleentheid die eerste lidmatebevestig.\nTeen daardie tyd, 1904, het die Ring van Kaapstad met waardering kennis geneem van die geseende werk van die heer Hoogendoorn in Parow. Toe hierdie mededeling in die ringsvergadering gedoen is, was ds. D.Bosman – wat kort tevore op Durbanville bevestig is – ook teenwoordig, en het hy toe blykbaar vir die eerste maal “ontdek” dat die “Tygervallei”eintlik onder Durbnville ressorteer.\nDurbanville begin met buitedienste\nGevolglik het ds. Bosman – wat blykbaar nie gehou het van dienste deur ‘n ongeordende persoon, soos Hoogendoorn nie – reeds in Januarie 1905, met die toestemming van sy Kerkraad, begin met maandelikse dienste op Parow, wat deur homself gehou is en wel op die eerste Sondagaand van elke maand.\nTen einde horn hiertoe in staat te stel, is gereel dat telkens ‘n kweekskoolstudent van Stellenbosch sou kom om op daardie betrokke Sondag die namiddag- en aanddiens onderskeidelik op Bellville en Durbanville waar te neem. Die jaar daania, 1906, word br. J.A. Duminy tot “additionelen” ouderling vir Parowgekies.\n‘n Kerkgeboutjie verrys\nVoormelde br. Duminy, toe nog diaken van die Bellville-wyk, het vroeg in 1905 ‘n perseel in Fairfield aangebied vir die bou van ‘n kerk Die lidmate van Parow het gevolglik die Kerkraad in Mei van daardie jaar gevra om hulle geldelik by te staan met die bou van hierdie wykskerkie. Die Kerkraad sou hiertoe alleen bereid wees as Parow en Bellville saamwerk vir die oprigting van ‘n bedehuis “midden tusschen Bellville en Parow”.\nAgtema bet geblyk dat bogenoemde perseel in Fairfield, veral met die oog op die uitbreiding in die rigting van Glen Lily en veral ook Goodwood – laasgenoemde het ook binne die grense van die Gemeente Durbanville geval – nie sentraal genoeg gelee was nie. Met die toestemming van br.Duminy is hierdie perseel toe verkoop en ‘n ander en beter gelee een in Glen Lily as kerkperseel aangekoop. Toe die Parowiete in Oktober van daardie jaar, 1905, die Kerkraad andermaal nader om geldelike steun vir die oprigting van ‘n kerk op die nuwe perseel, bet die Kerkraad weliswaar sy bogenoemde voorbehoud laat vaar, maar nou ander voorwaardes gestel. Hy sou alleen help as:\nDie perseel op die naam van die Kerkraad van Durbanville oorgedra word;\ndie lidmate daar – altans ‘n “genoegzaam getal” – hul lidmaatsertifikate by Durbanville inlewer;\n‘n behoorlike waarborg vir die betaling van die rente op die geleende kapitaal vir die bou van die kerk deur die betrokke lidmate gegee word,en\n“de Kerkraad van Durbanville te Parow in alle zaken belangende de Ned. Geref. Kerk alles te zeggen zalhebben”.\nOnderhewig aan hierdie voorwaardes sou die Kerkraad bereid wees om te help met die oprigting van ‘n kerkgebou van hoogstens £500. (RI000). Maar dit was eers in Julie I906 dat die Kerkraad ‘n boukommissie aangestel het, met die opdrag om prysopgawes te vra, ‘n lening te sluit en toe te sien dat bogenoemde voorwaardes van die Kerkraad, veral die insake die oordrag van die eiendom- waartoe die Parowiete blykbaar ingestem het – nagekom word. Daarop is ‘n Iening van £500 (RI 000) aangegaan en is met die bouery begin.\nOp 22.1.1907 kon die kerkgebou ingewy word.\nTydelike arbeider vir Parow-Goodwood\n‘n Eie bedehuis het die drang na meer dienste (as een keer in die maand) en beter bearbeiding gaande gemaak. Die Kerkraad het gevolglik in Februarie 1907 eenparig besluit om ”een arbeider voor Glen Lily, Parow en Goodwood” aan te stel teen ‘n jaarlikse salaris van £150 (R300), mits die kerkkas van die Gemeente nie daardeur ”beswaar” sou word nie. ‘n Beroep deur ds. Bosman om finansiele steun op ringsgemeentes het nie veel opgelewer nie, maar gelukkig is ‘n jaarlikse toelaag uit die Hulpbehoewende Gemeentefonds verkry, en so kon eerw. H. R. C. Barrish – ‘n pas gelegitimeerde maar nag ongeordende sendeling – in April 1907 vir Parow-Goodwood aangestel word.”Sy versoek om georden te word, sodat hy ook die sakramente kon bedien, het die Kerkraad ewenwel nie toegestaan nie, gevolglik het hy binne ‘n jaar bedank en vertrek.\nNa horn is eerw. C.M. van den Heever in diens geneem. Hy het as hulpleraar daar diens gedoen van Julie 1908 totdat hy ‘n beroep na die Kaapstadse sendinggemeente, die S.A. Gestig aanvaar en in April 1911 daar heen vertrek het. In sy geval het die Kerkraad vir die eerste maal onderneem om die tekort op die arbeider se salaris aan te vul. Eers ‘n jaar na die vertrek (April 1912) van eerw. Van den Heever kon weer ‘n arbeider in die persoon van eerw. D. B. Karemacher gevind word, nadat ook die lidmate van Parow en Goodwood geld begin bydra het vir sy salaris. Hy word teen die middel van 1914 opgevolg deur ds. J. W. Meyer (emeritus) wat Parow-Goodwood sou bearbei totdat hierdie wyk in 1917 afgestig het.\nBedehuis vir Goodwood\nHier is kort na die Anglo-Boere-ooriog ‘n dorpsgebied uitgele, wat na Goodwood in Engeland vernoem is. Soos reeds hierbo gese, het dit binne die gebied van die Gemeente Durbanville geval, maar dit was eers in Desember 1906 dat ds. Bosman van Durbanville die eerste diens hier waar geneem het, blykbaar in ‘n privaathuis. Gedurende die jare 1907-12 het die lidmate daar meer as een\nmaal die Kerkraad versoek om hul te help met die oprigting van ‘n bedehuis. Die Kerkraad self het nie hiervoor kans gesien nie – dit was ‘n tyd van geldskaarste en Durbanville self het dit toe geldelik opdraend gehad – maar het geen beswaar gehad dat “men privaat, buiten den kerkraad om” so ‘n geboutjie oprig nie.\nMaar toe ‘n gebou, geskik vir die hou van dienste, in Augustus van 1912 in Goodwood le koop was teen £150 300, het die Kerkraad tog die verantwoordelikheid vir die vereiste koopsom aanvaar. En so het Goodwood sy eerste plek van aanbidding gekry, waar die tydelike arbeider vir die wyk Parow Goodwood die Woord kon bedien.\nKerkraadskommissie vir Parow-Goodwood\nTeen 1910 het die kerklike !ewe in hierdie wyk koers begin kry en ‘n vaster vorm begin aanneem; ‘n eie koster, orreliste, gereelde sakrarnentsbediening (laasgenoemde deur ds. Bosman self), aanneming van lidmate, basaars en so meer. Die jaar daarna, 1911, het die Kerkraad van Durbanville dan ook ‘n “Kerkraads Commissie” vir Parow-Goodwood in die !ewe geroep. Bestaande uit vyf lede, gekies deur die Kerkraad uit ‘n nominasielys van die wyk, sou hulle driemaal in die jaar vergader. Hul status en bevoegdhede word so omskrywe:\nOnder toesig van die Kerkraad en as verteenwoordigers daarvan behartig hulle alle kerklike sake rakende bogenoemde wyk. Hulle besluite moet ewenwel vir goed- of afkeuring voor die Kerkraad gele word. Die Kerkraad het voorts die mag om enige lid – wat wederspanning of ‘n oorlas is – te ontslaan, en die reg om die reglement te enige tyd te wysig, of heeltemal te vernietig en die komrnissie te ontbind..\nOp papier lyk hierdie kerkraadskommissie na ‘n goeie en voorwaartse stap, maar eintlik was dit nie. Om mee te begin, dit moes in die oe van ds. Bosman en sy Kerkraad vergoed vir die feit dat die wyk in daardie stadium geen verteenwoordiger in die Kerkraad gehad het nie (alle lede van die kornmissie was gewone lidmate), terwyl die wyk juis sterk gevoel het dat die verteenwoordiging wat hulle tevore in die Kerkraad gehad het, herstel moes word. Tewens was bogenoemde bepalinge rakende die status van en die toesig oor die kommissielede van so ‘n outokratiese aard dat dit vorentoe moeilikheid moes gee – hulle is waarlik soos “onmondiges” behandel! Vertroue kon nie so gekweek of hartelike samewerking verkry word nie! Boonop was die houding van ds. Bosman teenoor die rnense soms te onbuigsaam en sy optrede nie altyd van outokrasie vry te spreek nie. Nou was dit so dat daar al voor die aanstelling van die kerkraadskommissie onenigheid was, en dat later ander sake bygekom het – byvoorbeeld die ”Kirstensaak”, maar die feit bly dat hierdie “Kerkraadskomrnissie” tog as een van die vernaamste twisappels in die daaropvolgende wrywing tussen die Kerkraad en hierdie wyk aangewys moet word.\nOnenigheid tussen die Kerkraad en Parow-Goodwood\nReeds vanaf Mei 1911, ‘n paar maande voor die aanstelling van bovermelde kerkraadskomrnissie, het vooraanstaande persone uit die wyk begin aandring by die Kerkraad op die beskikbaarstelling van ‘n verslag van die inkornste en uitgawes van die werk in ParowGoodwood. Deur dit te weier, is die reeds bestaande ontevredenheid oor gebrek aan verteenwoordiging in die Kerkraad en die plaaslike bediening van die sakramente vererger, iets wat selfs die aanstelling van eerw. Karemacher daarna nie kon verwyder nie. ”Gemeentevergaderings” waarop dit soms “warm” toegegaan het, word van tyd tot tyd gehou. ‘n Skrywe van vier persone wat juis deur so ‘n gemeentevergadering as kommissie aangewys is om met die Kerkraad te onderhandel, word in Maart 1913 in die kerkraadsver gadering ter tafel gele. Hierin vra hulle dat sekere griewe uit die weg geruim word. Benewens ‘n jaarlikse geldelike verslag van die wyk, vra hulle dat Parow-Goodwood “gelijk voorheen een verteenwoordiger in den Kerkraad zal hebben, om al zoo de orde en de eendracht in de Gemeente te herstellen”.\nDie Kerkraad wat hierin en meer bepaald in die laaste sinsnede hierbo ‘n ondermyning van die gesag van sy kerkraadskommissie gesien hei het ‘n sterk bewoorde antwoord terrugestuur, wat hierop neerkom:\nOns het in die beste belang van Parow Goodwood bovermelde kommissie benoem;\nten spyte van “veel tegenstand en minachting” van die kant van “een paar ontevredenen”, beantwoord die kommissie onses insiens aan sy doel;\nons het vertroue in ons kommissie en sal dit nie gedoog dat hulle misken, verag, verbygegaan of selfs beledig word nie;\nons beskou die aanstelling van bogenoemde vier here (S.J. de Kock, J.N. Kotze, J.G. Kirsten en M.J. Priem) tot ‘n kommissie om die order te handhaaf, as buite die orde, en ‘n lediging vir die kerkraadskommissie en ons wat hulle aangestel het;\nons sal alleen versoeke wat langs die ordelike weg, dit wil se deur ans kerkraadskommissie tot ons kom,oorweeg. Sulke versoeke sal ans ernstig oorweeg, en\nas bovermelde vier here hulle by die bestaande orde-reeling hou, sal die orde en eendrag in Parow-Goodwood verseker wees!\nNou is dit so dat daar ‘n paar ongemaklike manne in die wyk was, met wie nie maklik huis te hou was nie, maar dit is ook waar dat bogenoemde antwoord van die Kerkraad bepaald nie daarop bereken was om die troebele op te klaar nie – eerder om dit te laat vererger!\nRingskommissie probeer bemiddel\nToe die Kerkraad – wat slegs sy eie kom missie erken het – weier om op verdere briewe te antwoord, het die ontevredenes hulle op die Ring beroep. Een van die lede van die ringskommissie, ds. H.J. Pienaar, het dan ook in Maart 1914 die Kerkraad ontmoet. Hy le die volgende griewe van die ontevredenes voor en vra of die Kerkraad dan nie iets daaromtrent kon dien nie: (a) die voorle van ‘n geldelike verslag van die wyk; (b) verteenwoordiging van die wyk in die Kerkraad; (c) die bediening van die doop soggens in plaas van saans, en (d) die afskaffing van die gewraakte kerkraadskommissie.\nHierop het die voorsitter, ds. Bosman so geantwoord:\na) Geldelike verslag. Daar is reeds voldoende skikkings gemaak (watter, word nie gese nie).\nb) Verteenwoordiging in die kerkraad. Die Kerkraad is reeds met die oog op Parow-Goodwood uitgebrei ”en wij kunnen bet eenvoudig niet helpen dat er geen kerkraadsleden uit die wijk gekozen worden”. Voorwaar ‘n baie vreemde antwoord, wat nouliks verdere kommentaar verdien!\nc) Bediening van die doop. Aangesien die jongste Sinode (1909) hom teen die aanstelling van ‘n sendeling as hulpprediker uitgespreek het, het die Kerkraad geen vrymoedigheid om eerw. Karemacher toe te laat om die doop daar te bedien nie. (En hy wat ds. Bosman is, kan nie die oggenddiens daar waameem nie, van daar die doopsbediening in die aand.)\nd) Kerkraadskommissie. Die omstandigbede in Parow-Goodwood is sodanig dat die Kerkraad nie sonder hierdie kommissie kan klaar kom nie.\nMet die aanstelling as hulpleraar in Mei 1914 van ds. J.W. Meyer, wat ‘n geordende predikant van die moederkerk was en derhalwe die sakrarnente kon bedien en dit by die oggenddiens, het ds. Bosman gehoop dat die moeilikheid nou uit die weg geruim is. Maar die eintlike stryd sou nou gaan oor die kerkraadskommissie.\nNa aanleiding van bogenoemde antwoord van die Kerkraad, het die ringskomrnissie ‘n vergadering met die lidmate in Parow gebou, waarop laasgenoemde hulle baie sterk teen die voortbestaan van die kerkraadskommissie uitgespreek bet. Die ringskommissie bet derhalwe die Kerkraad in Junie 1914 pertinent gevra of hy nie hierdie kommissie kan afskaf nie, maar hiervoor het veral ds. Bosman nie kans gesien nie.\nKerkraadskommissie oplaas ontbind!\nDie wind teen die kerkraadskommissie het hiema in Parow stonnsterkte bereik. Nadat ‘n nominasie vir nuwe lede op ‘n gemeentevergadering feitlik op ‘n fiasko uitgeloop bet, en die Kerkraad boonop met ‘n sterk prates uit die wyk, deur 36 lidmate onderteken, gekonfronteer was, het die lede van die Kerkraadskommissie self die handdoek ingegooi!\nIn ‘n skrywe van sy sekretaris, J. E. H. Windell, versoek die, kommissie die Kerkraad dringend om tog maar “liever een paar kerkraadsleden instede van Kerkraads Commissie Ieden te kiezen”, aangesien hulle as kommissie al moeg begin word ”van al den aanstoot en de belediging” wat hulle van die “tegenparty” te verduur het. Met hierdie protesbrief en veral die ernstige versoek van sy eie kerkraadskommissie voor horn, het die Kerkraad in sy vergadering van 28.7.1914 einde ten laaste besluit om twee diakens – en later moontlik ook ‘n ouderling – vir Parow-Goodwood te kies! Daarop is brs. J.E.H. Windell en J.G. Kirsten as diakens gekies. Maar alhoewel hul verkiesing nou op die ontbinding van die ou kerkraadskommissie neergekom het, het die Kerkraad onder die invloed van ds. Bosman tog probeer om die kommissie, sy dit dan onder ‘n ander naam en in ‘n gewysigde vorm, by die agterdeur weer binne te laat! Bovermelde twee diakens moes, sodra hulle bevestig is, in oorleg met die hulpleraar en onderworpe aan die goedkeuring van die Kerkraad ‘n “Hulp Commissie” aanstel wat die Kerkraad en die plaaslike kerkraadslede behulpsaam sou wees. Daar was ook ander bepalings wat nie byval gevind het nie, soos byvoorbeeld dat die twee diakens desnoods uit die bestaande “Kerkraads Commissie lede” gekies moes word! Dit was eers nadat die Ring daarteen beswaar gemaak bet, dat die Kerkraad oplaas in Julie 1917 hierdie voorwaardes opgehef het!\nDie onverkwiklike Kirstensaak\nTeen die verkiesing van voormelde J.G. Kirsten tot diaken het vier persone uit die wyk beswaar gemaak. Kirsten self het intussen aangeneem, maar die indruk gewek dat hy horn nie sou onderwerp aan bogenoemde voorwaardes van die Kerkraad nie. Pertinent gevra of hy, indien bevestig, hom sou onderwerp aan die voorwaardes vir die verkiesing van diakens vir Parow-Goodwood, antwoord Kirsten dat hy horn sal onderwerp aan die besluite van die Kerkraad, maar wat die toekomstige verkiesing van kerkraadlede betref, sou hy verkies om hom te hou by art. 18 (b) van die Kerkwet!\nDaarop het die Kerkraad op die besware van bogenoemde vier persone teen Kirsten ingegaan. Sonder om hier in besonderhede te tree, kan gemeld word dat die Kerkraad na ‘n deurtastende ondersoek bevind het dat Kirsten ingevolge art. 18 (7) ‘n “tegenstrever der bestaande kerkelijke verordeningen” is en gevolglik nie geskik vir die diakenskap nie.\nDaarop het Kirsten horn op die Ring beroep. Aanvanklik het die Ring in sy vergadering op Philadelphia (Okt. 1916) die Kerkraad gelyk gegee, maar op ‘n buitengewone vergadering in November 1916 het die Ring die appel van Kirsten gehandhaaf.\nTer wille van die “vrede” het die Kerkraad besluit om maar by hierdie “grievende en vemederende” besluit te berus, en om Kirsten, indien hy sulks verkies, in sy amp te bevestig. Maar Kirsten het verkies om hom nie as diaken te laat voorstel nie. En so het hierdie onverkwiklike saak, wat meer as twee jaar voortgesleep het en die atmosfeer in die wyk verder vertroebel het, gelukkig tot ‘n einde gekom.\nParow-Goodwood word afgestig\nNamate die stof met hierdie en die ander storms gaan le het, is ernstig oor die kerkJike toekoms van Parow-Goodwood besin, veral deur die Ring van Kaapstad. Hierdie Ring het indertyd sy ringskommissie opdrag gegee om die geskil tussen die Kerkraad en ParowGoodwood in der minne te probeer skik. Sou dit nie slaag nie, die wyk dan of by ‘n ander gemeente in te lyf, Of ”haar tot een selfstandige gemeente te stichten”.\nNa ernstige pogings, so het die ringskommissie einde Julie 1916 die Kerkraad laat weet, kon hy hierin nie slaag nie. Hy sou gevolglik die saak vir die huidige maar daar laat, en so aan die Ring rapporteer.\nIn Februarie 1917 het die ringskommissie die inlywing van Parow-Goodwood by die Gemeente Maitland oorweeg, en alhoewel die Kerkraad van Durbanville hiertoe genee was, en selfs gewillig was om in so ‘n geval die kerkgebou op Parow en die kerksaal op Goodwood “vry en onbelast” aan Maitland oor te maak, het hiervan niks tereg gekom nie; blykbaar omdat Parow-Goodwood self nie daarvoor te vinde was nie. Laasgenoernde wyk het hulle daarop in versoekskrifte met ‘n oor weldigende meerderheid (390 teen 14) ten gunste van afstigting tot ‘n selfstandige gemeente uitgespreek en die waarborglyste vir die predikantsalaris laat teken. Op hul versoek om verlof tot afstigting aan die Kerkraad van Durbanville, antwoord die einde September 1917 dat hy geen die minste beswaar daarteen het nie ” daar wij er z”eer sterk naar verlangen en er reeds dringend om hebben gevraagd”.\n‘n Mens kan dink dat daar by ds. Bosman veral ‘n diep sug van verligting was toe hy hierdie woorde in die kerkraadsnotuleboek neergeskrywe het! Wat die bruidskat vir die te stigte dogtergemeente betref, was die Kerkraad gewillig om die kerkgebou op Parow en die saal op Goodwood aan hulle te skenk, maar verder niks meer nie.\nEn so is die Gemeente Parow-Goodwood op 16.11.1917 deur die ringskommissie in opdrag van die Ring van Kaapstad gestig.Aanvankllk was daar geen duidellke grense nie. Daar word slegs verwys na ‘n gemeente “aan den spoorweg tusschen de gemeenten Maitland, Wynberg en Durbanville”. Maar na onderhandelings oor en weer is vaste grense neergele.\nDie beginjare van die Gemeente was stormagtig – geskille en nogmaals geskille. Eers op 19.7.1919 kon ds. S. P. Fouche as eerste leraar bevestig word. ‘n Jaar na die stigting het die gemeente 1 000 siele getel, waarvan 450 volle lidmate was.\nStephanus Philippus Fouche, 1919 – 1920\nMatthys Gerhardus Potgieter, 1920 – 1929\nJohannes Cornelius Nicolaas Mentz, 1932 – 1951\nGerrit Ettienne Bruwer, 1946 – 1951\nAdriaan Erasmus van Niekerk, 1952 – 1973\nM J Fourie, 1953 – 1957\nR Murray, 1974 – 1977\nJ R Oosthuizen, 1978 – 1988\nD D J Bester, 1982 –\nS J Bredenhann, 1988 –


http:///.www.springbokboek.co.za/admin.php Wim Hartman boek\nWim Hartman se lys van boeke sluit die volgende titels in:\nBande van bloed - boek deur Wim Hartman (bevat ‘n Tweede Vryheidsoorlogverhaal)\nBranders van die noodlot - boek deur Wim Hartman\nDie boerebedrieër - boek deur Wim Hartman\nDie geel dood - boek deur Wim Hartman\nDie geel koevert - boek deur Wim Hartman - was eers vervolgverhaal in die Byvoegsel tot Die Burger\nDie Huis In Banketstraat - boek deur Wim Hartman\nDie huis-toe-gaan was daar - was eers vervolgverhaal in die Huisgenoot - boek deur Wim Hartman\nDie man wat wou help - boek deur Wim Hartman\nDie mense van Zuiderkruis - boek deur Wim Hartman\nDie posseël moord - boek deur Wim Hartman\nDie vyfde kleinkind - boek deur Wim Hartman\nDie woestynrowers - boek deur Wim Hartman - jeugverhaal\nEk, Lydia Verhagen - boek deur Wim Hartman\nGeheim van die Haaikus - boek deur Wim Hartman - jeugverhaal\nHou terug die daeraad - boek deur Wim Hartman - (‘n Tweede Vryheidsoorlogverhaal)\nMet diamante geboei - boek deur Wim Hartman\nMoord in die laat uitgawe - boek deur Wim Hartman\nMoord op bladsy drie - boek deur Wim Hartman\nOnder die grasdak - boek deur Wim Hartman\nVrees bewandel die vallei - boek deur Wim Hartman\nWaar die tremspore doodloop - boek deur Wim Hartman\nboek geskryf deur Wim Hartman\nNico Bosman, nuusredakteur van die Johannesburgse oggendblad, Die Môrester, was nie gewild nie; nie by sy kollegas nie, omdat hy heerssugtig was en ook nie by die publiek nie, aangesien hy dikwels sensasie-artikels sonder aansien des persoons geskryf het. Van onbesproke karakter was hy ook nie – daarvan was sy onwettige verhouding met verpleegster Bettie Reyneke, wat hom dikwels saans op kantoor kom besoek het, maar een bewys.\nEen aand tydens die druk van die laat uitgawe het Nico Bosman spoorloos verdwyn. Toe sy lyk uiteindelik in die hyserhuisie bo-op die dak van Die Môrester-gebou ontdek word, was daar aan verdagtes dan ook geen gebrek nie!\nEen van sy kollegas, Sakkie Coetzee, het hom trouens al die openbaar met die dood gedreig! Willie Boshoff is na sy dood tot nuusredakteur bevorder; Fanie Smuts, ook ’n verslaggewer, kon hom weer maklik dak toe gelok het, want hy speel toneel en beskik boonop oor ’n verpleegstersuniform. Immers, byna enige lid van die personeel – van Frans Botha, die redakteur, tot by Edward Farrel, die opsigter – kon die moord gepleeg het…\nMet hierdie gegewens het Wim Hartman van die “Moord in die Laat Uitgawe” ’n besonder spannende speurverhaal gemaak. Die verwisselinge volg mekaar snel op, die verrassings is volop – en die liefdeselement bly nie agterweë nie!\nU sal “Moord in die Laat Uitgawe” terdeë geniet.\nBande van bloed\nBande van bloed bevat twee romans van Wim Hartman wat reeds geruime tyd uit druk was.\nHou terug die daeraad, die eerste roman, speel af in die roemrykste tydperk van ons geskiedenis – die Tweede Vryheidsoorlog.\nPretoria is deur die Britse troepemagte beset en hier woon Jacoba van Wyk met haar bekoorlike dogter, Wilhelmina, twee skoondogters, Cornelia en Marie en Marie se kinders. Jacoba se man en hul vier seuns is in die veld en party maanlose nagte trotseer hulle die Town Guard en die koeëls van die soldate om hul dierbares te bereik.\nVerraad is soos skaduwees oral teenwoordig. Cornelia onthul ’n verraaier, maar word sel op heter daad met militêre geheime betrap en met die doodstraf gedreig; en Wilhelmina raak verlief op ’n Skotse mediese offisier wat een nag voor die huis verwond word in verdagte omstandighede.\nDie huis-toe-gaan was daar gee ’n aangrypende beeld van die verbeeldheid soos dit na hierdie tragiese oorlog in duisende gesinne bestaan het.\nDie vier Van Wyk-seuns keer ongedeerd terug, maar Jacoba se man sterf as gevolg van sy ontberings op kommando. Terwyl die ander lede van die gesin in ’n gees van versoening met die eertydse vyand saamlewe, voel Jacoba en haar seun Servaas slegs haat jeens die veroweraars – en ’n bitterheid wat uiteindelik in die Rebellie van 1914 selfs broer teen broer en vader teen seun die wapen laat opneem het.\nLees ook boeke deur Mikro oor die Tweede Vryheidsoorlog\nLees ook boeke deur Wille Martin oor die Tweede Vryheidsoorlog\n“Branders van die Noodlot”\nDie dood van Chris de Wet se verloofde was vir hom ’n haas onherstelbare verlies. Dit het sy andersins heel normale lewenswyse geheel en al ontwrig en aanvanklik van hom ’n gereelde besoeker aan die kroeg gemaak. Hoewel hy hom later reggeruk het, was die lewe vir hom sedertdien – sy florerende prokureurspraktyk ten spyt – nie veel meer as ’n sleurbestaan nie.\nTwee jaar na hierdie skokkende gebeurtenis besoek Chris saam met ’n paar vriende ’n klein vissersdorpie. En daar – langs die rotsagtige, verlate strand, sowat tien myl van die dorpie af, het die “Branders van die Noodlot” oor sy lewenspaadjie gespoel en alle vorige spore daarop doodgevee…\nTerwyl hy een aan daar langs die strand op sy vriende sit en wag, sien hy in die maanlig ’n meisie – oënskynlik ’n slaapwandelaar – met ’n eienaardige Griekse rok aan langs die see stap. Toe hy haar reguit see toe sien draai en sy ongestoord die branders tegemoetstap, het hy haar gaan gryp, haar rotse toe gelei en – ’n hou oor die kop gekry van ’n man sonder ore!\nVanaf hierdie buitengewone inleiding tot by die dramatiese slottoneel, bly “Branders van die Noodlot” ’n boeiende spanningsverhaal. Wim Hartman se lesers weet al dat hulle altyd iets besonders van hom kan verwag; hierdie verhaal sal hul verwagting nie teleurstel nie.\nDit is verstommend hoe vroue dikwels beskermend en opofferend kan optree teenoor mans met klaarblyklike swak karaktertrekke. Miemie Joubert was so ’n vrou. Sy het in haar moeilike omstandighede maklik die prooi geword van die gepoleerde “kolonel” – maar op sy beurt het hy darem vir haar ook baie beteken. Geskryf in wyle Wim Hartman se kenmerkende, lewendige styl, spreek die wedervaringe van Miemie Joubert tot die hart van die leser – en veral die leseres.\nBehalwe dié roman bevat hierdie boek ook een van Wim Hartman se gewilde, lewendige novelles, Saam op Skool – die verhaal van ’n bekoorlike maar gevaarlike koket.\nSaam op skool\nwas eers vervolgverhaal in die Byvoegsel tot Die Burger\nToe die jong tandarts Charl Niemeyer en sy vroutjie, Saar, na die klein dorpie getrek het, kon hulle nouliks verwag dat die dorpie meer opgewondenheid as die grote Johannesburg sou oplewer.\nNadat hul oënskynlik gawe, dog baasspelerige buurvrou vergiftig is, het hulle begin speurder speel – en so met veel menslike swakhede kennis gemaak…\nWim Hartman toon hom in Die Geel Koevert weereens ’n baasverteller. Die verhaal steek knap inmekaar en selfs die slim boekspeurder sal nie die skuldige kan vaspen voordat Charl Niemeyer daarin slaag om die geheime te ontrafel nie.\nMev. Connie Bezuidenhout van Westergloed\nCharl Niemeyer word voog\n“Hoekom is sy vermoor?”\n‘n Skildery word vervang\nOntmoeting met André Bezuidenhout\nDr. Toerien se aanbod\nAndré kom kuier\nSias Lombard vertel\n“Ek weet wie dit is”\nDie tweede moord\nNog ‘n geel koevert\nJeanne Lombard se sending\nHy is hie man\nLees ook Karl Kielblock se speurreeks - Frans Lindenhof\nLees ook die KLUB 707 speurverhale\nLees ook Hugo Storm en Skip Wessels se aksie / speurverhale\nIllustrasie is deur KONRAD en die kaart van Louis Swanepoel\nRonnie Moodie se oom, dr. Lance Saunders, vra of Ronnie saamkom na Spaans-Sahara, waar dr. Saunders na olie gaan soek vir ’n Suid-Afrikaanse mynmaatskappy.\nDadelik dink Ronnie aan sy maat, Willem Toerien. Só gebeur dit dat die twee maats, wat die groot avontuur aan die Haaikus meegemaak het, met dr. Saunders en Mof Human, die loods, in die Skybird na Villa Cisneros vlieg, die hoofstad van die Spaanse-gebied in die Sahara.\nOp Villa Cisneros maak die geselskap kennis met ’n grootpraterige olie-miljoenêr uit Texas, Rock F. Moodie, wat só in sy skik met die parmantige Ronnie is – wat dieselfde van as hy dra – dat hy hom wil koop! Rock Moodie soek al lank na olie in Spaans-Sahara en nog ’n Texan, Joe Spanner, boor vir hom.\nWillem, Ronnie en Mof gaan met Rock Moodie en Joe Spanner na die olieboor kyk, waar ’n reus van ’n neger, Bo-Bo, die voorman is. Rock Moodie vertel Bo-Bo, in ’n grap, dat Willem en Ronnie sy seuns is.\nDan begin Willem en Ronnie se avonture eers. Huller leer kameelry, soos die Berbers eet en sit en slaap, trek deur die eindelose woestyn en maak die één asemrowende avontuur na die ander mee.\nDIE WOESTYNROWERS deur Wim Hartman is ’n avontuurverhaal vir die jeug van die boonste rak.\nLees ook die SAHARA avontuur reeks\nLees ook die SWART LUIPERD reeks\nLees ook die RAMALA reeks\nLees nog verhale van die Toearegs deur Wille Martin\nLees nog verhale van die Toearegs deur Ena Murray\nGeheim van die Haaikus\nWat maak ’n mens by ’n strand waar jy nie eens mag swem nie omdat daar bloeddorstige haaie in die water op jou wag?\nVir die Toerien- en die Moodie-kinders het dit sommer van die begin af sleg afgesit met hulle vakansie by die afgeleë ou strandoordjie waarheen hulle ouers nou juis moés uitwyk vir die stilte en die vrede wat hulle gesoek het.\nMet hulle snuffeldrang ontdek die vier kinders egter kort voor lank die aanloklike, én boonop veilige, swemplek van die Fransman, Pierre d’Albert – net om vinniger daar pad te gee as hulle gekom het! ’n Swerm kwaai ganse word daar op hulle losgelaat deur ’n eienaardige swart dwergmannetjie wat net in Frans op hulle skel.\nDie kinders het dit toé nie geweet nie, maar dit was die begin van sekerlik die avontuurlikste vakansie van hulle lewe. In die dae wat volg, verbeter hulle uitdig op ’n lekker vakansie sommer aansienlik, waar Willem Toerien en Ronnie Moodie maak ook allerhande eienaardige ontdekkings – wat alles daarop dui dat die sjarmante Fransman, D’Albert, glad nie is wat hy voorgee om te wees nie: ’n doodonskuldige amateur-oseanograaf wat maar net sy werf en private strand met ’n swerm kwaai ganse wil beskerm teen lastige indringers.\nDie eienaar van die strand se motorhawe, Jack Morgan, blyk oor meer te weet as wat hy te kenne wil gee en selfs Willem se pa, professor Toerien, moet naderhand toegee: by die Fransman broei iets wat nie net geheimsinnig lyk nie, maar groot gevaar vir die landmag inhou – en dit hang alles saam met die storie van die haaigevaar.\nWim Hartman is ’n skrywer wat weet hoe om ’n storie soos die reine waarheid te laat klink en só boei hy seuns én dogters met hierdie eerste jeugverhaal van hom wat in boekvorm verskyn\nLees ook jeugverhale deur Pieter Peiterse\nLees ook jeugverhale deur H.S. van Blerk\nLees ook die Keurboslaanreeks deur Theunis Krogh\nWaar die tremspore doodloop\n“Waar die tremspore doodloop” dáár begin die rampokkerwêreld van Johannesburg. Dit is ’n wêreld waarvan miskien baie mense gehoor het; vir baie meer nog is dit ’n onvermydelike, maar vaag-vermoed byvoegsel tot elke groot stad. Wat dit eintlik is en hoe dit daar toegaan – daarvan het die meeste van ons nie die vaagste benul nie.\nWim Hartman skilder hierdie deel van die lewe van die Goudstad vir ons met ’n realisme wat intieme waarneming van naby skyn te verraai. Hy stel die verteller van hierdie opwindende speurverhaal in die gerieflike posisie van ’n “vertroulike agent”, met ’n kantoor, ’n tikster en ’n “assistent”. Die beelding van laasgenoemde verleen aan die werk ’n droë humor, wat die genot waarmee ’n mens die verhaal lees, nog baie verhoog.\nHierdie twee vertroulike agente teer op die rand van die rampokkerwêreld. Sal hulle meegesleur word in die maalstroom? Sal die verlokking van “groot geld” hul oorweldig? En bowenal: Het hulle hul geldjies eerlik verdien? Gee vir ons en vir uself die antwoorde op hierdie vrae.\nBoeke deur Wim Hartman volgens jaar van uitgawe:\n1951 - Waar die tremspore doodloop - boek deur Wim Hartman\n1952 - Die vyfde kleinkind - boek deur Wim Hartman\n1953 - Moord in die Laat Uitgawe - boek deur Wim Hartman\n1953 - Branders van die noodlot - boek deur Wim Hartman\n1958 - Die Huis In Banketstraat\n1964 - Geheim van die Haaikus - boek deur Wim Hartman\n1965 - Die huis-toe-gaan was daar - boek deur Wim Hartman\n1965 - Hou terug die daeraad - boek deur Wim Hartman\n1965 - Die woestynrowers - boek deur Wim Hartman\n1966 - Die boerebedrieër - boek deur Wim Hartman\n1966 - Die geel koevert - boek deur Wim Hartman\n1979 - Bande van bloed - boek deur Wim Hartman\n1981 - Die Mense van Zuiderkruis - boek deur Wim Hartman\n1984 - Ek, Lydia Verhagen - boek deur Wim Hartman\n1990 - Onder Die Grasdak - boek deur Wim Hartman\nMoord op bladsy 3 - boek deur Wim Hartman


PressReader - Beeld: 2016-05-24 - Gordhan SA se enigste skans\nGordhan SA se enigste skans\nDis nag as van sy plan afgewyk word\nBeeld - 2016-05-24 - Sake - Elvira Wood\nJohannesburg. – Die ekonomie sal ongetwyfeld ’n resessie ingaan, nog meer as 200 000 mense sal vanjaar hul werk verloor en die rand kan teen tot R17 teenoor die dollar verswak as Standard & Poor’s (S&P) op 3 Junie Suid-Afrika se kredietgradering tot rommelstatus verlaag, sê Goolam Ballim, hoofekonoom van Standard Bank.\n“Ons het ’n bedenklike president wat aan die hoof staan van ’n bedenklike kabinet wat bedenklike uitkomste lewer. Dít terwyl die regering sentraal staan in hoe ons die situasie hanteer,” het Ballim gister in Rosebank, Johannesburg, aan die media gesê.\n“Al wil ’n mens hoe graag hê S&P moet die pogings raaksien wat wel aangewend word om Suid-Afrika se ekonomie reg te ruk en ons nie afgradeer nie, is afgradering vanuit ’n sakeoogpunt die enigste vooruitsig,” voorspel hy.\nBallim sê in vyf van die ses gevalle waar lande in die laaste paar jaar tot rommelstatus afgegradeer is, het S&P die voortou geneem.\nDie ander twee kredietagentskappe, Moody’s en Fitch Ratings, het kort daarna gevolg.\n“Uit ’n ekonomiese oogpunt word dikwels gesê die markte kry stuipe reg voor ’n afgradering, maar dat die ekonomie daarna in duie stort.” Suid-Afrika het lank reeds stuipe.\n“As ’n mens net oor die laaste tien jaar kyk na waar ons kon gewees en waar ons nou is, skets dit ’n besonder donker vooruitsig vir ons.\n“As daar nie ’n wêreldwye finansiële krisis in 2008-’09 was nie en ons politiek-ekonomiese omgewing meer stabiel was, sou ons ekonomie R1 800 miljard sterker gewees het as tien jaar gelede.\n“Die finansiële krisis, waaroor ons nie veel beheer gehad het nie, het ons in 2015 ongeveer R445 miljard gekos. Wat erger is, is dat plaaslike politieke gebeure die land in 2015 ongeveer R280 miljard en 1,4 miljoen werkgeleenthede gekos het. Sedert 2007 het plaaslike gebeure die ekonomie ongeveer R1 000 miljard gekos.”\nHy is sterk uitgesproke daaroor dat as die regering nie by sy omsigtige fiskale beleid bly soos wat Pravin Gordhan, minister van finansies, in sy begrotingstoespraak in Februarie uiteengesit het nie, die land in Brasilië se voetspore kan volg met ’n ekonomie wat met 8% kan krimp oor die volgende twee jaar.\n“As Suid-Afrika afgegradeer word, maar die regering hou by sy voornemens soos reeds deur Gordhan uiteengesit is, kan die impak effens gebuffer word.\n“Al sou ’n mens graag gewone mense wou raad gee oor wat hulle kan doen om hulle voor te berei, is die enigste ware langtermynoplossing die skep van ’n stabiele politiek-ekonomiese omgewing in die land.”\n“Gordhan is ons sleutelman. Sonder hom aan die hoof van die tesourie is die kanse van ’n plaaslike Brasiliese situasie baie groot.”\nOngeag sy donker voorspellings het S&P glo aan hom gesê hulle sal ’n afgradering net met oorleg neem.\n“Al is dit onwaarskynlik, bly daar altyd ’n kans dat hulle ons tog nie sal afgradeer nie.\n“Hoewel dit ’n effens beter toekomsprentjie vir SuidAfrika se ekonomie skep, het die land steeds groot politiek-ekonomiese veranderings dringend nodig,” sê Ballim.\nHy meen wat ook al gebeur, sal die meeste SuidAfrikaners ’n donker Kerstyd beleef. Selfs al stabiliseer die rand teen R15,50 teenoor die dollar teen die einde van die jaar, sal ’n resessie, meer werkverliese, hoë inflasie en hoë rentekoerse nog lank die lewe vir gewone Suid-Afrikaners moeilik maak.