As pontes: actos de resistencia feminista ⋆ Revirada\nreviradafeminista 10 Dezembro, 2020 2 visitas\nCategoriasOpiniom0 Comentários2 visitas 0\nAs redes sociais son, hoxe en día, unha ferramenta de difusión fundamental para voces disidentes fronte aos discursos hexemónicos que xustifican a opresión e a ignorancia. Porén, tamén poden actuar como o medio favorábel para xerar conflitos tan sangrantes como o que estamos a vivir entre o feminismo radical e abolicionista fronte ao transactivismo. Ante un escenario no cal se nega a posibilidade dun diálogo baseado na escoita activa ou se restrinxe a capacidade de preguntar o porque das cousas, precisamos falar de pontes para ligar dous posicionamentos políticos que, se cadra, non están tan afastados como aparentan.\nPrecisamos reformular as ferramentas de desmantelamento do sistema; resituar a diana á cal apuntamos; reelaborar estratexias baseadas no amor, no coidado e na escoita; e reservar a raiba para o verdadeiro inimigo.\n“Se vés da clandestinidade, se danzas na sororidade,\nse non refulxes nese ardor, hai tamén loita no amor”\nUnha nunca sabe ben como comezar a escribir. Catro tampouco saben ben, pero se atreven a facelo. Se cadra, iso é o feminismo.\nO 13 de xuño publicabamos un comunicado para posicionarmos verbo das discusións que aqueles días, e aínda hoxe, inundaban as redes sociais. Os nosos móbiles vibraban con notificacións de Twitter, Facebook e grupos de Whatsapp: transfobia, ameaza queer, TERFs, cabalo de troia do feminismo… Amizades e compas de loita cruzaban de súpeto entre si acusacións que ferían como balas. Superada a primeira parálise, comezamos a redactar o noso comunicado. É posíbel lelo no noso Instagram, mais neste espazo queriamos falar non tanto do que escribimos, senón dende onde. “As hostias vanme doer duro, tía” escribiu unha de nós no noso grupo de whats. “Comerémonos esas hostias xuntas” contestou outra. “Levaremos paus por todas partes pero é o máis honesto que podemos escribir”.\nNon nos equivocabamos. Recibimos paus. Algúns merecidos, outros menos. Algúns por cousas que dixemos, outros por cousas que non dixemos pero que outras persoas entenderon ou asumiron sen preguntar. Quixemos ser ponte e dende aí escribimos. Nesta ponte que incomoda, por veces, máis que a propia distancia, porque demostra que dous lugares que semellaban tan afastados podían comunicarse. O único que impedira construílo, era estar mirando sempre cara dentro e nunca cara o outro lado.\nTalvez sexa o momento de pensar o movemento feminista futuro dende estas pontes.\nSon as dúbidas, as contradicións e os matices, inimigos dos avances feministas ou elementos imprescindíbeis para a nosa loita? Se non nos permitimos dubidar nas nosas opinións, que sentido ten a discusión?\nAmelia Tiganus, abolicionista experta e supervivinte do sistema prostitucional, escribiu en Twitter: “Son feminista e abolicionista porque tiven a grande sorte de rodearme de mulleres que confiaron en min e na miña capacidade e ofrecéronme a posibilidade tamén de equivocarme. Grazas, de verdade. Non soporto os dogmas e a xente ríxida que pensa que ten a verdade absoluta”. Nós somos abolicionistas da escola de Tiganus, referente en todos os sentidos.\nPor iso escribimos dende a dúbida, porque é a única forma que coñecemos de non sentar cátedra. Non afirmar para poder contradicirnos, recalcular a ruta, desandar o aprendido. Sen aspiracións forzosamente colectivas, escribir para representarmos. Falamos por nós e paradoxalmente, ao facelo en alto, outras se suman á nosa voz. Ou somos nós quen se suma ás súas voces. Ou dividimos a dor para multiplicar a forza.\nEscribimos para as que no medio desta disputa non se ven recoñecidas na friaxe da polaridade, para as que comprenderon ambas realidades porque saben que son a face e o envés dunha mesma moeda que ha de caer de canto.\nPara as que levan toda a vida na trincheira. Para as que habitan esas marxes, esas zonas grises de contradicións, de máis preguntas que certezas, de máis práctica que teoría, de máis quero que podo. Escribimos porque canta máis formación temos, máis valoramos os matices, máis complexizamos, máis adestramos a ollada. Escribimos por se acaso non estamos soas nesta ponte; por se hai máis aquí burlando a vertixe connosco.\nNeste último tempo, acusouse a idea de que hai verdades irrebatíbeis porque o feito mesmo de rebatelas, supón un acto de odio.\nA transfobia non se debate, pero non será preciso debater o que é e non é transfobia?\nSe non fixamos un límite, se invalidamos calquera discurso que nos doa ou nos incomode só porque nos doa ou incomode, se politizamos coas emocións, se cercamos o noso espazo e ollamos só cara dentro, onde fica a marxe de evolución? Se continuamos ensanchando a fronteira entre as que comezamos xuntas nesta loita, como construír as pontes que nos comuniquen na realidade? O noso feminismo constrúese con espazos de escoita e diálogo, cuestionamos todo discurso e todo ideario da man de séculos de literatura feminista. Pode que volvamos ao lugar ideolóxico dende o que partimos, pode que mudemos o paradigma do noso pensamento e da nosa análise, pero o que conta é o camiño que percorremos para chegar a onde chegamos.\nO noso feminismo é o da dúbida radical, e cremos que negar a capacidade de preguntarnos é aniquilar o pensamento crítico.\nEscollemos cuestionar os nosos privilexios e ser altofalante de quen encarna outras violencias en primeira persoa. Miquel Missé, sociólogo e activista trans, fala do xénero como idioma que aprendemos a falar na infancia. Hai quen acepta esta imposición idiomática sen supor conflito ningún, hai quen o fala custosamente, e hai a quen se nega a comunicarse nese idioma e dinamita a Real Academia do Xénero. O castigo que reciben aqueles “analfabetos” desta lingua é evidente e debe ser recoñecido para entender a violencia á que se nos somete dentro dun sistema patriarcal. No noso mundo, o xénero é unha categoría estanca tan ríxida, que apenas permite a supervivencia nas marxes.\nEstamos desconformes coas expectativas proxectadas sobre nós como mulleres, sufrimos as sancións por cada norma que transgredimos e o feminismo é o noso xeito de supervivencia. E non temos potestade para cuestionar o modo de supervivencia doutras persoas, sexa esta a transición ou non. Para o que si temos potestade é para reivindicar unha existencia que non implique a supervivencia, unha vida que non precise de estratexias de adaptación para ser vivida, onde todas sexamos, como dicía Rosa Luxemburgo, socialmente iguais, humanamente diferentes e totalmente libres. E sabemos que transgredir as normas non é suficiente: precisamos abolilas por completo, pois o sistema sempre atopa maneiras de apropiarse das disidencias que non atentan de raíz contra o dogma, e facelas rentábeis.\n“As ferramentas do amo nunca destruirán a casa do amo”, di a cita de Audre Lorde. Na súa liña, non nos sentimos recoñecidas nesa expresión hipermasculinizada da violencia que rezuma esta disputa, porque a empatía e o coidado son revolucionarias. Precisamos tender pontes que permitan as preguntas e as dúbidas, mais dende o respeto cara ás vidas das compañeiras. Temos que saber a quen estamos a disparar. O lume amigo fire máis que a metralla inimiga; desartellar as dinámicas patriarcais que nos abocan á crueldade: reservar a raiba para quen mereza recibila. O amor é tamén unha ferramenta política que pode exercerse para combater un neoliberalismo voraz que nos sitúa nunha conciencia individualista, en lugar de concibir a forza e a importancia da colectividade.\nNon buscamos máximas referenciais, non podemos ser o berro de todas, pero cremos fielmente en que todas temos o berro, un propio. Por iso non buscamos máximos comúns divisores, porque as máximas rompen, separan, enfrontan. Buscamos os mínimos comúns múltiplos. A violencia que nos atravesa a todas. Así se tece a arañeira, se enfía a rede. O feminismo son os mínimos comúns que multiplican o amor e a resistencia. Nunca divisores.\nDende Klandestinas, sentimos que non hai nada máis contundente e arriscado agora mesmo que apostar por non reproducir a violencia patriarcal entre compas de trincheira. Rosa Cobo, teórica feminista, escribía en redes recentemente que era preciso civilizar as diverxencias, tolerar os matices. Non podemos estar máis dacordo, e se levamos paus, na ponte ficaremos para comernos esas hostias, xuntas.\nKlandestinas é un colectivo feminista da man de catro amigas que dubidan para avanzar.\nArtigo AnteriorIrmandar os adversarios\nPróximo ArtigoRESENHAS LITERARIAS N. 7\nConvocatória aberta nº8 “Ciberfeminismo(s)”\nreviradafeminista 8 Dezembro, 2020


Política • 27/09/2018\nDende o mes de marzo, por acordo do alcalde Javier Bas e a empresa concesionaria, recolléronse e repuxéronse diariamente os contedores das rúas Alfonso XII, Ribeira e Xeneral Rubín. Durante mes e medio, a empresa prestou o servizo sen cargarlle facturación ao Concello. Sen embargo, no mes de setembro, segundo afirman dende o Bloque "publicítase a contratación do servizo por un total de 15.175,77€, para pagar as facturas dende maio, unha vez que se remataba o denominado período de probas". O edil nacionalista Xoán Carlos González considera irregular a adxudicación "posto que non se lle deu a debida publicidade, ademais de non solicitar varios orzamentos, co fin de garantir un aforro ao Concello".\nNo Pleno de setembro que se celebra esta tarde, segundo proposta da alcaldía preténdese a modificación do contrato de recollida do lixo para facer o mesmo servizo a razón de 36.000€ anuais. "Unha proposta que carece de lóxica e sentido, posto que terá que ser toda a veciñanza quen teña que asumir este sobrecusto", valora Xoán Carlos González.\n"Consideramos que o proceso desta proposta está viciado con numerosas irregularidades, polo que remitiremos aos servizos xurídicos do BNG dito contrato. Non vai contar o goberno de Redondela co noso apoio, posto que non se vela polos intereses da veciñanza", anuncia o voceiro nacionalista.


Adxudicadas as obras de humanización do cruce das rúas San Bieito e Emigrante en Gondomar - ValmiñorTV\nInicioGALEGOAdxudicadas as obras de humanización do cruce das rúas San Bieito e Emigrante en Gondomar\nAdxudicadas as obras de humanización do cruce das rúas San Bieito e Emigrante en Gondomar\nA Xunta de Goberno da Deputación vén de aprobar un novo investimento de preto de medio millón de euros para desenvolver dúas obras de mellora de infraestruturas baixo os parámetros do modelo de mobilidade amable e sostible da institución provincial nos concellos de Gondomar e Salvaterra. Son actuacións, como destacou a presidenta provincial Carmela Silva, dirixidas a “mellorar a seguridade e mobilidade peonil e rodada” nestes viarios.\nNo caso de Gondomar, o goberno acaba de adxudicar as obras de humanización da interconexión entre as rúas San Bieito e Emigrante coas estradas provinciais de Peitieiros e Chaín-Morgadáns, por un orzamento de 250.000€. Os traballos contemplan a ampliación e construción de beirarrúas cun ancho xeral de 2,5 metros e a habilitación de novos pasos de cebra elevados, tamén coa redución da velocidade para os vehículos. Incluirase tamén a renovación do alumeado público, recollida de pluviais e residuais e canalizaranse as instalacións de enerxía, alumeado e comunicacións.\nAdjudicadas las obras de humanización del cruce de las calles San Benito y Emigrante en Gondomar\nMantense o nivel de prealerta por seca con especial atención ás concas do Groba e Miñor\nA Demarcación Hidrográfica Galicia-Costa manterase en situación de prealerta por seca con especial atención ás concas do centro e sur da Demarcación, onde os ríos seguen a presentar caudais inferiores aos niveis habituais nesta época […]


O mel de Galicia\nMar, 18/06/2013 - 19:06 — admin\nO día 20 de febrero viu ao Colexio unha monitora da asociación Mel de Galicia para falarlle aos alumnos sobre o mel de Galicia, o traballo dos apicultores e o das abellas.\nExplicoulles que o mel era diferente segundo as plantas e flores que houbera no lugar, polo que en Galicia dase principalmente o mel de queiroga, eucalipto, e castiñeiro que teñen distinta cor, consistencia e sabor.\nEnsinoulles unha colmea e un traxe de apicultor que vestiu unha alumna das maiores\nOs nenos estaban encantados e participaron activamente facendo preguntas e contando a súas experiencias.\nFinalmente agasallounos cun botiño de mel de Galicia D.O. que lles entusiasmou, parecía que descubrían o mel por primeira vez. Ao outro día seguían a falar do mel.\nLun, 07/01/2013 - 17:51 — admin\nDom, 02/12/2012 - 18:49 — admin\nXov, 29/11/2012 - 15:18 — admin\nVen, 23/11/2012 - 19:25 — admin\nBLOGUE DE 5º : A NOVA CHUPIPANDI DE 5º


Así sería o Festival de Eurovisión se o organizase TVG - Enfoques\nAsí sería o Festival de Eurovisión se o organizase TVG\nCun orzamento de 20 millóns de euros repartidos entre a Corporación, a Xunta e o Concello de Santiago, o certame celebraríase no Multiusos Fontes do Sar con Neves Rodríguez, Esther Estévez e Xosé Ramón Gayoso como mestres de cerimonia e o Gaiás acollería a Eurovillage dos eurofans\nEurovisión no Palacio Fontes do Sar de Compostela (JOEL CAVA)\nAgora que RTVE con Chanel e SloMo parte coma grande favorita desta Eurovisión, imaxinamos como sería o festival en Compostela de participaren Televisión de Galicia en Turín e gañaren Tanxugueiras con Terra. A vitoria das pandeireteiras permitiríanos dar a coñecer o noso país ao mundo, unha oportunidade para promocionarmos no eido internacional, sen ter que adicar un grande orzamento á organización do evento: 20 millóns de euros. Trataríase dun concurso low-cost para 180 millóns de telespectadores, 2.000 xornalistas acreditados e atraería uns 40.000 turistas á comunidade, ademais de ingresarmos ata 100.000 euros de beneficios económicos, como acadou Portugal no certame de 2018.\nTanxugueiras, gañadoras de Eurovisión 2022 (JOEL CAVA)\nNesta aventura eurovisiva, a TVG debería apoiarse na RTP para preparar o mellor espectáculo musical posible. Paralelamente, a Corporación, a Xunta e o Concello repartiríanse o investimento aprobado da vindeira edición. Un dos debates que nos quentarían máis a cabeza sería a escolla da cidade anfitrioa. As típicas rivalidades entre municipios deberían quedar fóra para non demorar os tempos. O compostelán Multiusos Fontes do Sar, que foi sede do Cirque du Soleil e onde actuaron artistas de renome coma Bob Dylan e Bonnie Tyler, é o único recinto que cumpre cos requerimentos mínimos para celebrar unha produción deste tipo, cunha capacidade para 9.000 persoas en concertos.\nOutra das incógnitas por despexar serían os presentadores da gala. Nun perfecto “galinglish” contariamos con tres condutores para achegarmos a tódalas idades. Non dubidamos do grande papel que faría Neves Rodríguez, a mellor comunicadora que tivo a Galega, a xornalista responsable do programa de divulgación Dígocho eu, Esther Estévez (Premio Mestre Mateo 2022) e o veterano Xosé Ramón Gayoso, á fronte de Luar dende 1992. A tríade estaría acompañada dunha das artistas máis coñecidas do país, Pili Pampín, quen acollería á corentena de participantes na famosa Green Room, o espazo na que os representantes de cada televisión agardan para actuar e gozan da festa.\nNeves Rodríguez, Xosé Ramón Gayoso e Esther Estévez, presentadores de Eurovisión 2023 (JOEL CAVA)\nPili Pampín, anfitrioa da Green Room de Eurovisión (JOEL CAVA)\nAida Tarrío e Olaia e Sabela Maneiro abrirían a noite. Boa noite, good evening, Europe and Australia!, berrarían os mestres de cerimonia. Cos 25 finalistas ready, as postais que preceden a cada actuación presentarían os recunchos máis lindos de Galicia onde cada participante descubriría unha paraxe distinta do noso país. Que fantasía sería ver os representantes percorrendo as catro provincias: as Fragas do Eume, o Entroido de Verín, a Praia das Catedrais ou as Illas Cíes! Terminadas as cancións, Mercedes Peón, Baiuca e Berto amenizarían o intermedio, ademais de Lucía Pérez, a primeira galega que foi a Eurovisión, mesturando tradición e modernidade mentres se acadan os votos e proclámase un novo vencedor.\nEurovisión non sería nada sen os eurofans. A Cidade da Cultura no Gaiás sería o punto de encontro para a comunidade do festival, unha vila cunha programación cultural e musical ao longo da semana do certame na que poder desfrutar das semifinais e da grande noite do sábado en pantallas xigantes e coa presenza de cantantes emerxentes, coñecidos do país e relacionados co concurso, unha boa oferta gastronómica, casetas de patrocinadores e actividades para tódolos públicos. A festa continuaría pola noite na Sala Capitol, o Euroclub para as delegacións, a prensa acreditada e os afeccionados, unha burbulla propia onde gozar do ambiente 100% eurovisivo.\nCidade da Cultura, a Eurovillage no Gaiás (JOEL CAVA)


Álex confesa que Pepe Mel, tras a derrota, lanzou ao cadro 'unha mensaxe de ánimo e unidade' | Página Oficial del R.C. Deportivo de La Coruña\nÁlex confesa que Pepe Mel, tras a derrota, lanzou ao cadro "unha mensaxe de ánimo e unidade"\nÁlex Bergantiños confesou esta mañá na sala de prensa de Abegondo que Pepe Mel, técnico deportivista, transmitiulles, tras a derrota de onte en Riazor ante o Espanyol, "unha mensaxe de ánimo e unidade. Estaba contento como se repuxo o equipo na segunda parte, nunha situación complicada, cun 0-2. O equipo reaccionou ben, a xente que entrou desde o banco entrou moi enchufada, os que non xogaron estaban no banco empuxando e apoiando ao equipo en todo momento."\nO capitán deportivista insiste en que o técnico "nos pediu que nos unamos para este final de liga. Quedan 12 días de competición e hai que arrimar o ombreiro todos para sacar adiante isto. Que teñamos confianza en nós mesmos, que non nos deixemos caer por ese pesimismo, esa negatividade á que che levan as malas dinámicas que temos agora. E que lembremos os bos momentos da temporada, das boas dinámicas que tivemos, para ter esas sensacións, que é o máis importante agora mesmo".\nA xuízo do mediocentro coruñés, o aspecto mental ten unha gran importancia nesta recta final do campionato: "Que o equipo salga forte e non acuse os golpes que se vaian dando durante os partidos".\nNeste sentido, pide para este domingo 14 de maio en Vilarreal (20:00 horas), "preparalo ben, unirnos para facer un bo partido alí e tentar sacar algo". "\nIso si, eloxia ao conxunto castellonenco: "Ten moi boa posesión, encaixa moi poucos goles. Sabemos que é un campo moi complicado. Vai haber que traballar ben".\nReflexiona sobre a temporada que está a piques de rematar: "O Club e o equipo tamén temos que ser o que somos. Vimos duns anos de dous ascensos consecutivos despois de dous descensos. Unha débeda impresionante que estamos a tentar emendar. Está claro que estamos no furgón de cola da liga. ¿Se cadra podiamos estar sextos ou sétimos pola cola e ter estas dúas últimas xornadas tranquilas? Pois posiblemente se fixésemos mellor as cousas".\nApunta Álex que "é frustrante non estar mellor porque había capacidade para non chegar a este límite. Pero ao final hai que ser conscientes do que somos. A todos os deportivistas gustaríanos crecer máis rápido e volver estar máis arriba como hai anos, pero leva o seu tempo. Nese aspecto hai que analizar as cousas que se fan mal durante as temporadas, pero ter unha visión de medio prazo para tentar que os pasos sexan os correctos para ir dando saltos na clasificación aos poucos".\nSobre o cadro, o capitán deportivista mostrouse autocrítico: "Os máximos responsables sempre imos ser os xogadores, que somos os que saímos ao campo. Non estamos a cumprir as expectativas que se xeraron en torno a este cadro xa sexa por condición individual ou colectiva. Non estamos ao nivel que se nos marcou. E iso hai que recoñecelo. Estamos metidos na pelexa ata o final e hai que asumilo".\nDo partido de onte ante o Espanyol, lembra Álex que "fixo tres tiros a porta e fíxonos dous goles. Quizais demos máis sensación de fraxilidade que a que realmente temos. Un pouco pola situación na que estamos. Animicamente o equipo necesita un plus para recuperar esas boas sensacións que tivo noutros momentos da temporada".\n14/12/2019 20:50 |


Despúes de dúas horas de reunión o presidente do goberno, Pedro Sánchez, compareceu este martes para valorar a segunda mesa de diálogo. Segundo Sánchez, as posicións entre ambos os executivos están "moi afastadas" pero van traballar "sen datas" para chegar a un acordo que inclúa a "todas as sociedades que hai en Catalunya".\nO protagonismo dado a Bildu cos pactos orzamentarios e a súa repercusión mediática ha molestado ao PNV\nO Goberno de Sánchez busca suprimir "barreiras legais" de CCAA e concellos para a xestión de fondos europeos\nConvocará a conferencia de presidentes para o 26 de outubro, á que estará convidado o presidente da FEMP\nNon a un pacto para o presupostos pero si a crear unha Axencia Nacional para a Recuperación Económica\nO encontro entre o líder do goberno e o líder da oposición produce algúns resultados, froito en parte do cambio de ton do PP. Así, os conservadores aceptan impulsar reformas legais e crear un ente específico para impulsar a recuperación económica. Do que non quere nin oír falar Casado é dun pacto para os PGE de 2021.\nDous membros de o Goberno Sánchez presentaron a proposta de o Ingreso Mínimo Vital. Unha baseada en a utopía orzamentaria e outra en a lóxica europea.\nO presidente Sánchez teñen o inimigo en casa\nDin que rectificar é de sabios, non nos cabe a menor dúbida. Tamén é bo non facelo demasiado porque se dá a sensación de que non se é competencia, sobre todo os que goberna.\nA reunión mantida entre o presidente do Goberno de España e o líder dos populares resolveuse sen ningún tipo de avances, coa renovación do Consello Xeral do Poder Xudicial aínda no aire xunto con outros moitos temas que necesitan dunha maioría ampla que só o PP pode dar.\nRivera propón a Casado absterse na investidura de Sánchez e facilitar o Goberno\nO líder de Cidadáns anunciou a proposta este luns, considerandola unha "solución de Estado" e confiando en que desde o Partido Popular acepten esta oferta de última hora como medida para facilitar un goberno socialista e poñer fin ao bloqueo existente a día de hoxe na política española.\nSánchez non se fía de Iglesias, e…quen se fía de Sánchez?\nCada vez hai menos dúbidas de que en ningún momento entrou na estratexia do PSOE formar un goberno de coalición con UP\nUn mes de setembro moi quente\nDespois dunhas "tranquilas" vacacións, os políticos veñen coas pilas cargadas.\nDesde os ministerios xa traballan coa perspectiva dunha investidura errada\nOs ministros e ministras do goberno de Pedro Sánchez cren que as negociacións con Podemos non van a desencallar antes do día 23, polo o líder socialista non será investido presidente do Goberno de España.\nOs cidadáns prefiren un acordo PSOE-Podemos a un goberno socialista\nO estudo do CIS revela que a poboación é máis proclive a unha coalición entre o Partido Socialista e Unidas Podemos, opción que apoia o 26% dos enquisados, en contraposición á alternativa dun goberno enteiramente socialista, algo que só apoia o 20,2% dos consultados.\nDistancia nun novo encontro entre Sánchez e Iglesias\nAs dúas forzas progresistas seguen sen atopar un punto de entendemento que satisfaga as pretensións de ambos. O tempo aprema para os dous líderes, pero este novo achegamento resultou tan infrutuosa coas anteriores. Desde a formación morada apuntan á convocatoria de novas eleccións e os socialistas lamentan a actitude da formación morada.\nSeguramente que moitos dos que votaron ben a PSOE ben a PODEMOS teñan un importante enfado cos líderes respectivos.


Son días difíciles para todas as familias, sen excepcións.\nMedos e preocupacións por algo que non podemos ver nin tocar, reorganización para intentar evitar o caos, e nas familias que vivimos con diabetes tipo 1, tanto sexa nos nosos fillos e fillas coma nos adultos, toca tamén reaxuste.\nUn dos piares do tratamento en diabetes consiste en adaptalo ao noso ritmo de vida, deporte, estudos, traballo,... e todo iso sufreu cambios considerables dende o xoves.\nDe repente (con sorte) quedamos confinados na casa, con actividades moi diferentes, e tendo que reaxustar as doses de insulina, intentando establecer novas rutinas, e vixiando os posibles síntomas que indiquen a presencia do virus ou calquera outro problema de saúde.\nOutros terán que ir traballar, as veces con turnos máis amplos, que van supoñer máis esforzo e sobre todo moita máis tensión que imos acumulando. E intentando dentro do posible tomar medidas de prevención.\nDende ANEDIA temos que parar as nosas actividades externas, pero coma sempre aquí estaremos se precisades axuda, axuda de moitos tipos: algún problema ou duda ca tecnoloxía, axuda a reaxustar racións, porque pode ser un bo momento para repasar ese cálculo de hidratos que se nos resiste, e para o que nunca temos tempo.\nPodemos intentar agora nun entorno controlado, revisar as pautas e ratios, sen factores externos.\nOu probar algunha receta desas que teñen unha pinta excelente e poucos hidratos, pero que non probamos porque non tiñamos tempo. Ou simplemente se precisades un pouco de apoio, ter outra persoa ca que falar un rato, de hidratos e de medos, de insulinas e de soños, do que queirades,.... así que non dubidedes en poñervos en contacto con nós.\nAs redes están cheas de recursos compartidos nestes días, de contacontos, de visitas virtuais a museos, propostas de xogos e actividades, e de moitos libros.\nNos tamén queremos deixar a nosa colaboración, como un pequeno agasallo, o noso primeiro libro dos Bolechas, Os Bolechas saben o que é a diabetes.\nLibro que podedes conseguir en papel a través de ANEDIA, pero que vos deixmos aquí en formato pdf para poder compartilo con todos neste días.\nPor ti, por todos #euquedonacasa\nPublicado por AnediaGalicia ás 11:20\nDous galegos en Cáceres. Vivir con diabete.


Á hora de describir os valores que representan á marca Galicia Calidade, o seu xerente -Alfonso Cabaleiro- asegura que está «popularizada». Pero non só iso. Tamén subliña que «ten unha ampla aplicación» e que é unha etiqueta «de garantía». En definitiva, Cabaleiro resume a esencia do selo indicando que certifica «unha orixe que é Galicia e un concepto como é o de calidade. En calquera soporte publicitario que vemos sempre se busca iso e nós, nun lema moi curto como é o noso, temos esas dúas ideas».\n-Cal foi a orixe da iniciativa?\n-Esta iniciativa empezou hai 25 anos e foi unha marca, desde o primeiro momento, multisectorial. Así, naqueles intres xa estaban algunhas das empresas que aínda se manteñen como Coren ou Hijos de Rivera. A orixe de todo radica en que, nesa época, a forza estaba en Cataluña coas Olimpiadas e en Andalucía coa Expo de Sevilla. Aquí en Galicia xurdiron dúas ideas moi boas que aínda están aí. Unha foi a do Xacobeo e outra foi Galicia Calidade. No noso caso, o maior peso foi o do sector agroalimentario.\n-Neste momento, cantas empresas e produtos están ligadas a este certificado?\n-Podemos estar falando dunhas 140 empresas e duns 600 produtos. Galicia Calidade o que certifica son produtos e servizos. No primeiro grupo, hai que ter en conta que hai uns catro anos incorporarmos o sector turístico, fundamentalmente centrado en restaurantes, hoteis e casas de turismo rural. Por iso falamos de servizos. O resto son produtos do campo e do mar que van desde as patacas ao viño. Aínda que tamén hai outros sectores que se foron incorporando como as plantas ornamentais ou as tellas.\n-Que factores analizan para outorgar a certificación?\n-Cando existe xa unha regulamentación desde o punto de vista institucional, a primeira condición é ter ese selo. Por exemplo, no mundo do viño, a denominación de orixe. Para estar en Galicia Calidade hai que ter esa etiqueta. Onde non existe facemos unha regulamentación propia. É o que pasou por exemplo co mundo das plantas. Tamén, ás veces, co sector. Isto deuse no campo da xeotermia e da biomasa, nas que creamos os requisitos. E, nalgunhas ocasións, a decisión tómana organismos independentes.\nArchivado en: Estrella Galicia Galicia Calidade Empresas Turismo Xacobeo