“Sanidade tenta acabar cos sinais de identidade de Muxía” – Antón Luaces – O Barbanza\n“Sanidade tenta acabar cos sinais de identidade de Muxía” – Antón Luaces\nFebreiro 18, 2022 Redacción\nMuxía vive anímica e relixiosamente da Pedra de Abalar ou da igrexa da Virxe da Barca. Pero. fundamentalmente, vive a todos os efectos do mar e do nordés. Do mar, cando o nordés permite aos barcos saír a faenar; dos nordés, para “secar” ou “curar” os congros, un labor de séculos que iniciaron os devanceiros aló pola Idade Media, trocando o congro seco por cabos (cordas) que lles traían para as embarcacións desde as terras altas de Aragón, alí onde a auga da férveda de Calatayud atrae ao turismo de igual xeito que, en Muxía, o atraen os únicos dous secadoiros de congro que existen no mundo, xunto coa igrexa da Virxe da Barca ou a Pedra de Abalar que anuncia o perdón dos pecados.\nPero a Consellería de Sanidade -que non controla o vento do nordés e o seu aproveitamento polos dous secadoiros de congro que perduran unha longuísima historia e fonda tradición- quere pór remate a ese sistema tradicional de “curar” o congro e limitar, disque, a posibilidade de que se cabree a Unión Europea pola existenciaa desta pura artesanía que fai encaixe cos lombos do congro aberto coma un libro e colocado en grellas de varais e cabrias para que o nordés velee e lle dea o característico sabor que a Xunta non proba nos seus despachos.\nIago Toba Campaña, alcalde de Muxía, aseguraba este venres que el non ía facer de Muxía unha franquicia de Benidorm en materia turística; quere, evidentemente, que o turismo veña a este concello da Costa da Morte, pero que o faga para gozar da súa cultura, das súas tradicións, da súa artesanía, do seu rural. Porque Muxía preconiza a sustentabilidade, o ben vivir na natureza, o estar fronte ao mar, non contra del. E deste mar forma parte, ineludiblemente, a tradición de “secar” o congro, aberto este e con “lunares” asimesmo abertos para entrever o sol e deixar pasar o vento neste caso amigo.\nAmigo, especialmente ou de xeito particular, das familias de Miguel Díz e Lema Marcote, historia viva dun pasado que a Consellería de Sanidade comezou a reescribir clausurando a produción ata novo aviso de congro seco que xa tiñan disposto para enviar ao seu destino fóra de Galicia. Porque, ao parecer, o sistema de secado non reúne os parámetros sanitarios estipulados pola UE para ese tipo de produto. Unha Unión Europea que, de seguir así, vai ter que explicar como permite a circulación nos Estados membros do que se di é o mellor bacallau do mundo procedente das Illas Feröe, onde o airean para secar do mesmo xeito que os muxiáns secan o seu congro. Quererá tamén Sanidade prohibir os hórreos nos que os galegos seguimos a colocar as espigas de millo xa desfolladas para que sequen?. Porque o sistema é tamén o de oreo, o de aventar a través das paredes de pedra ou madeira. Están tolos estes romanos da Xunta, diría Obelix, que van vir de novo a Muxía a experimentar. Sí, é practicamente seguro que Muxía é o único pobo do mundo que conserva a tradición dos secadoiros de congro a partir dun oficio tradicional xurdido de seu máis de 400 anos atrás. Cando non había “fresqueiras” e os conxeladores estaban por se inventar, cando a Xunta non fora deseñada e a Sanidade era cousa de bruxos.\nDous son, como digo, os secadoiros de congro que hai no mundo e ambos os dous fican en Muxía: son os de Miguel Diaz e Lema Marcote, verdadeiras institucións no día a día da vila mariñeira de Muxía que a Sanidade galega pretende cercenar sendo sabedores os seus rexedores de que facer isto é tratar de meter o nordés nun caixón. Os secadoiros son, como di o alcalde Toba Campaña, “emblema da nosa cultura e tradición”, un verdadeiro “patrimonio de Muxía que debemos coidar e protexer”. Iago Toba enmarca a decisión da Xunta de desmantelar este sistema tradicional de producir congro seco no afán repentino de modificar sen necesidade o xeito de vida na costa: “Normas e prohibicións que dan as costas aos oficios tradicionais” con absoluto descoñecemento do que é “a nosa vida”. Nun comunicado de prensa, o alcalde de Muxía fala do secado artesá do congro e di que o fan “honrando aos seus antepasados”, cunha arte que a Xunta semella non comprender por máis que culpe tamén disto á Unión Europea.\nIndignado coa campaña que leva a cabo o Executivo galego neste eido, Toba coida que se trata dun “atentado non só a unhas familias que viven desta industria, senón tamén a un oficio que forma parte da nosa historia e a nosa identidade. O secado do congro, xunto coa industria do encaixe aguantaron das familias e deron esplendor a unha Muxía que en tempo de inverno non podía vivir da pesca pois os temporais abundan e o nordés bate forte”.\nOs secadoiros de congro de Muxía -ao igual que os que houbo de polbo e de bacallau en Ribeira, A Pobra e Rianxo- son un orgullo para os muxiáns. Falan de que somos e de onde vimos”. E están en pé, afirma o alcalde local, “pola vontade de persoas que aguantaron unha tradición que está funcionando desde a Idade Media”.\nDeberían estar protexidos, e as persoas que os manteñen con vida merecen un monumento por seren testemuño do que é a xente do mar: “Ese mar”, afirma Toba Campaña, “que dá tanta vida e que tamén a quita porque é moi duro” e leva moitos séculos aguantando do noso país. Os políticos da Xunta – e os da Consellería de Sanidade, neste caso- deberían saír a respirar salitre máis veces para entendelo.


Actuacións de 2013 | Consorcio de Santiago\nInicio » Recuperación Urbana » Intervencións en Espazo Público\nPrograma de mantemento de lousados\nO Consorcio de Santiago mantén o programa A pedra que pisas, para a conservación e reparación dos lousados de granito da Cidade Histórica de Santiago de Compostela. Diferentes equipos de traballo, formados por canteiros especializados na conservación de pavimentos históricos, reparan e manteñen ao longo do ano as rúas do centro histórico.\nEsta iniciativa, que naceu en 2007, oriéntase á posta en valor e conservación dos máis de 60.000 m2 de lousados de pedra da Cidade Histórica. O programa inclúe actividades de formación, en colaboración coa Fundación Laboral da Construción e a Xunta de Galicia, así como o concurso "Canteiros non Obradoiro". O obxectivo é formar man de obra especializada, xerando emprego estable e cualificado, e responder á demanda real de mantemento destes lousados, transcendentais no espazo público de Santiago e doutras cidades e vilas galegas.\nNo marco deste programa, ao longo de 2013 actuouse no lousado de 30 rúas e prazas diferentes, cun total de 313 intervencións.\nAdemais, calquera incidente detectado no lousado ou suxestión pode ser comunicada a través da dirección electrónica apedraquepisas@consorciodesantiago.org\nProxecto: Proxecto básico e de execución de restauración de sete fontes históricas\nIntervención: rehabilitación e posta en valor do tecido de sete fontes da cidade histórica de Santiago, de gran presenza na historia e urbanismo de Santiago. As fontes intervidas son: San Martiño Pinario, Fonte Sequelo, Porta do Camiño, Toural, Fonseca, Santa Clara e Virxe da Cerca.\nO proxecto prevé tanto a restauración como a recuperación da súa funcionalidade, así como un estudo histórico, artístico e social da súa función. Ademais, de cada fonte intervida elaborarase un plan de mantemento que garanta a súa conservación futura. Os criterios de intervención respectan ao máximo o valor patrimonial: procúrase restablecer o abastecemento da rede histórica onde sexa posible, nas fontes con manancial propio revísase a captación e compróbanse fugas e nas fontes ornamentais deséñase un sistema de filtrado e recirculación para evitar consumos innecesarios. O proxecto conta coa colaboración financeira do Ministerio de Fomento.


O alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo adiantou que esta mesma semana se presentará o proxecto de ordenanzas fiscais. A continuación está previsto aprobalo nunha Xunta de Goberno extraordinaria, para elevalo despois á Comisión Informativa de Facenda, antes de ir a Pleno.\nSánchez Bugallo sinalou que "é de agradecer" que o BNG e Comopostela aberta amosaran a súa intención de facilitar a aprobación das ordenanzas fiscais. Sobre as negociacións co PP, para sacalas adiante, insistiu en que os socialistas "desde o minuto cero" dixeron que o Concello "non estaba en condicións de asumir" unha rebaixa xeneralizada de impostos.\nArgumenta o alcalde que a demanda "do 99,99 por cento dos veciños" é que se realicen "máis obras", sobre todo cando o municipio "ten que facer fronte a unha serie de retos" de face ao ano Xacobeo 2021. Neste sentido, sobre a "moi pequena" débeda do Concello, abordou que "a parte mala é que non dispón de recursos".\nA Xunta de Goberno Local acordou adxudicar o contrato das "Obras de rehabilitación da Casa das Máquinas. Fase 1", á empresa Obras Gallaecia por un importe de 218.932,04 euros, IVE incluído, ao ser a oferta máis vantaxosa das presentadas. Os traballos desta primeira fase, segundo explicou o alcalde de Santiago de Compostela, Xosé Sánchez Bugallo, centraríanse na cuberta do edificio, situado na Rúa de Galeras, e na estrutura interior.


Os Razzies: o millor do pior | NOVA FANTASIA\nInício Cinema Os Razzies: o millor do pior\nOs Razzies: o millor do pior\nUn ano máis o Razzies, os “anti-Oscar”, están de volta, e cunha clara deducción: o millor consello para os actores que queiran ser nominados é facer várias películas ao ano. Así asegúran-se que todas elas serán malas, e que as súas actuacións non pasarán desapercibidas para os críticos.\nAsí, Lindsay Lohan e Eddie Murphy acadaron múltiples nominacións o luns para os Razzies, que “prémian” ao pior que Hollywood produciu no decurso do ano anterior.\nPero este ano, por fin, os galardóns pasaron lonxe do cinema fantástico, e foi o thriller de Lohan I Know Who Killed Me, no que interpreta a dous persoaxes, o que recebiu nada menos ca nove nominacións, liderando as candidaturas deste ano, e incluindo a pior película de 2007. Pola súa banda, Eddy Murphy con Norbit regresou un ano máis á palestra dos piores con oito nominacións.\nOs Razzies, folga de guionistas mediante, serán dados a coñecer no decurso dunha gala o vindeiro 23 de febreiro, un día antes dos Oscars.\nArtigo anteriorRatatouille acada tres nominacións\nSeguinte artigoWorld of Warcraft supera os 10 millóns de usuários\nAna María Matute, Premio Nacional das Letras Españolas\nLibros 22. Nov 2007\nFinalistas da Fantasía\nFans 9. Ago 2008


Datos da campaña de Obxección Fiscal ao Gasto Militar 2014 no estado español\nAs xentes de Alternativa Antimilitarista - MOC ofrecen, outro ano máis, as cifras da campaña de Obxección Fiscal aos Gastos Militares 2014 no Estado Español. Os resultados son os seguintes:\nTOTAL OBXECCIÓNS No ESTADO: 773 OF – 91.812’61 € (143 OF menos que en 2013).\nOs datos na Galiza son os seguintes:\nRead more about Datos da campaña de Obxección Fiscal ao Gasto Militar 2014 no estado español\nXornadas antimilitaristas no Morrazo\nO Espazo Aberto Antimilitar participará nunhas xornadas antimilitaristas organizadas en Cangas os días 10 e 18 de outubro. Animámosvos a todas/os a asistir e participar desta iniciativa desenvolvida no veciño concello do Morrazo.\nO venres 10 de outubro a partires das 20:00 inaugurase a mostra de fotos "Movemento de insubmisión en Vigo" con imaxes do MOC, para a continuación escoitar a charla: "Obxección Fiscal ao gasto militar".\nRead more about Xornadas antimilitaristas no Morrazo\n25 anos de insubmisión tamén en Barrio Canino\nBarrio Canino, programa da radio libre Ágora Sol Radio, sumouse tamén á conmemoración dos 25 anos de insubmisión cumplidos neste 2014 cun programa adicado por completo a este tema e á presentación do libro "Teoría e Historia de la Revolución Noviolenta", escrito por un integrante da Asamblea Antimilitarista de Madrid.\nRead more about 25 anos de insubmisión tamén en Barrio Canino\nIniciativa contra a militarización da xuventude\nA finais do mes de agosto materializouse un proxecto que levaba varios meses en preparación; o nacemento dunha nova páxina antimilitarista, centrada neste caso en combater a militarización da xuventude.\nRead more about Iniciativa contra a militarización da xuventude\nConcentracións en Galiza para esixir o fin da masacre en Palestina\nEsta tarde varias localidades de Galiza, e tamén do Estado Español, acolleron actos en repulsa da masacre que está a sufrir o pobo palestino a mans de Israel.\nAchegamos un texto da Red Solidaria Contra la Ocupación de Palestina (RESCOP) para animar a participar nestas mobilizacións:\nRead more about Concentracións en Galiza para esixir o fin da masacre en Palestina\nCrónica das Xornadas "25 anos de insubmisión. 25 anos desobedecendo"\nNo mes de xuño, con motivo do 25º aniversario do Movemento de Obxección de Conciencia” celebráronse as Xornadas "25 anos de insubmisión. 25 anos desobedecendo" organizadas polo Espazo Aberto Antimilitar.\nAo longo de todo o mes tivemos a oportunidade de achegarnos a diversos aspectos da loita antimilitarista ‒abordada desde diferentes perspectivas‒ e á interacción do antimilitarismo con outras loitas e estratexias de desobediencia.\nRead more about Crónica das Xornadas "25 anos de insubmisión. 25 anos desobedecendo"\nAchéganos os datos da Obxección Fiscal aos Gastos Militares\nA xente de Tortuga coincidindo co peche da campaña da renda volve a pedir un ano máis axuda para recoller os datos das Obxección Fiscais no Estado Español.\nSe podedes achegarnos os datos de Galiza das vosas OF, nós llos encamiñaremos a eles.\nVai a solicitude que fixeron:\nRead more about Achéganos os datos da Obxección Fiscal aos Gastos Militares\nXornadas: "25 anos de insubmisión, 25 anos desobedecendo"\nAchegamos o programa das xornadas “25 ANOS DE INSUBMISIÓN, 25 ANOS DESOBEDECENDO”.\nProxección: 'Insumisión. 20 años desobedeciendo' - Documental realizado polo KEM-MOC de Bilbo.\nMesa redonda: 25 anos de insubmisión en Galiza - Coa presenza de insubmisos galegos.\nRead more about Xornadas: "25 anos de insubmisión, 25 anos desobedecendo"\nCon la excusa del coronavirus, el gobierno «de izquierdas» nos cuela más control social cibernético\nGastos militares para seguridad humana\nNo está de más pensar —también— en el futuro\nNoticias de Paz de Marzo: "No somos soldadas, esto no es una guerra"\nAutorreclusión o prisión preventiva (reflexiones en cuarentena)


"Era a puta do colexio, esa que os rapaces pensaban que podían levar á cama" - Praza Pública\nSofía Pérez Mendoza @Sofi_pm\nA autora do proxecto, na actualidade © El Diario\nEmily Lindin aínda non aterrara na adolescencia cando pasou polos momentos máis difíciles da súa vida. Durante varios anos estivo no punto de mira de todos os seus compañeiros e compañeiras de colexio. A súa forma de vestir, de camiñar e de comportarse xulgábase nos corredores, nos baños e até dentro das aulas.\nEn 2013, xa adulta e con aquel traumático recordo pixelado polo tempo, a muller cuxa identidade se esconde baixo o pseudónimo de Emily Lindin abriu un blog onde comparte co mundo as páxinas do diario que escribiu entón, sumida en sentimentos de inferioridade e culpa. Foi o primeiro paso dun proxecto, The Unslut Project, que promove a concienciación social para a loitar contra ese estigma que negativiza a sexualidade feminina e a converte en obxecto de insulto e acoso. Porque 15 anos despois do inferno que condenou a Emily ao illamento, o bullying sexual segue reproducíndose, sen importar as fronteiras, en todas as escolas do mundo.\nTodo comezou cando Lindin, unha nena estadounidense de apenas 11 anos, iniciou unha relación cun mozo da súa clase. "Non sabía moi ben que era iso do amor. Estaba a experimentar cos meus sentimentos e cría que estaba namorada. El e os nosos amigos convencéronme para que probásemos a ter relacións sexuais. Era curiosa e non o fixen obrigada", relata coa tranquilidade de quen traballou intensamente para a superación dun transo vital. O que Emily descoñecía é que aquel feito se ía converter no cordón umbilical de todo o que veu despois. "O meu mozo contoullo a todos os amigos. As miñas compañeiras, e mesmo a miña mellor amiga, sumáronse ao meu linchamento público. Era a puta do colexio, esa que os mozos pensaban que podían meter na súa cama con só un chasquido de dedos".\nO illamento social, agravado pola vergoña de compartir o problema, expuxo a Emily a idea do suicidio\n"Todo se volveu na miña contra. A presión anuloume como persoa e a miña única vía de escape era o meu diario. Non podía contarllo aos meus pais e tampouco aos profesores do colexio. Pensaba que non me apoiarían, que de verdade pensarían que era unha puta". O illamento social, agravado pola vergoña de compartir o problema, expuxo a Emily a idea do suicidio. "Nunca o fixen, non me atrevín. Pero agora que releo as notas do diario recordo o que pasaba pola miña cabeza". Revive as súas sensacións daquel momento con dificultade, tatexa e cústalle pór en palabras o tifón de sentimentos que nin sequera lle daba tregua polas noites.\nContra o slut shaming\nO proxecto de Lindin contra o slut shaming -ou, o que é o mesmo, o escarnio da puta- pretende culminar con Slut: A documentary filme, cuxa estrea está previsto para finais deste ano. A cinta contará co punto de vista de expertos, psicólogos e sexólogos que, fronte á cámara, exporán como cambiar como sociedade os prexuízos cara á sexualidade feminina.\nO proxecto distribúe unhas camisetas coa lema Define Slut (Define puta) que convidan a xente a "exporse ao uso deste termo"\nPara iniciar unha reflexión sobre o termo 'puta', tan utilizado para descualificar ás mulleres, a web do proxecto distribúe unhas camisetas coa lema Define Slut (Define puta) que convidan a xente a "exporse ao uso deste termo e, sobre todo, a ser conscientes de como pode chegar a ferir".\nO extremo desa dor é a propia morte, o maior acto de violencia contra un mesmo. "Cando escoitei a historia do suicidio de Rehtaeh Parsons, unha moza de Canadá que sufriu unha violación en grupo e tivo que ver como as fotos da súa agresión sexual circulaban en redes sociais, convencinme definitivamente da necesidade dun documental coma este". Non era a primeira vez que a oídos de Emily chegaba unha brutalidade deste tipo. Outras mozas norteamericanas como Audrie Pott, Amanda Todd ou Phoebe Prince tamén quitaron a vida despois de ser sinaladas como a "puta do instituto".\nA culpa segue recaendo sobre as mulleres\nNin a escola, en particular, nin a sociedade, en xeral, están aínda preparadas, segundo Emily, para abordar este tipo de problemas. "Nos colexios, en lugar de loitar contra o bullying, tratan de controlar a sexualidade dos mozos e mozas para que non se desvíen do que se considera o importante: os estudos. Mesmo se dan leccións de moralidade, obrígase a vestir de forma decorosa...". Na rúa, a situación non é moito mellor. "Que roupa levabas? ou que facías soa con ese home? son preguntas que un policía formulou a unha moza que, aterrorizada, denunciaba unha violación", indígnase Emily, co convencemento de que a culpa segue recaendo nas mulleres mesmo nos casos máis aberrantes.\n"Déixase os homes fóra, cando hai que educalos na idea de que os nosos corpos nos pertencen. Non somos un obxecto sobre o que se poida opinar"\nPor iso, insiste en que, aínda que moitos homes o consideren un problema alleo, eles teñen tamén a chave do cambio. "Déixase os homes fóra, cando hai que educalos na idea de que os nosos corpos nos pertencen. Non somos un obxecto sobre o que se poida opinar".\nVarios homes, concienciados en contra da violencia sexual, puxéronse en contacto con ela por mor da iniciativa The Unslut Project. Entre eles empézase a fraguar a idea de crear unha nova masculinidade que rompa cos estereotipos que tamén acoutan os comportamentos dos homes en público. "Os hábitos de non mostrar emocións, exercer o liderado na familia ou demostrar forza física como símbolo de poder teñen que ir, aos poucos, gardándose nunha gabeta en favor da empatía".\nA solución non é atemorizar as mozas\nInfundir temor ás mozas como método para polas a salvo do acoso ou, no peor dos casos, da violación, non é para Lindin o método máis recomendable para loitar contra o bullying sexual. Varias expertas, ademais, coinciden en apuntar que desde nenas se nos ensina a defendernos de inimigos difusos, pero non de relacións sentimentais insás.\nNon se pode culpar ás redes sociais de certas condutas de control sobre as mulleres\nNa mesma liña, tampouco se pode culpar ás redes sociais de certas condutas de control sobre as mulleres. "É verdade que Twitter ou Facebook poden utilizarse para exercer acoso sobre as persoas, pero non debemos esquecer que tamén son vías marabillosas e moi útiles para outros obxectivos". A clave, sinala Emily, está en facer conscientes aos adolescentes do impacto que a publicación de calquera material en redes pode ter, para que as usen con responsabilidade.\nDe feito, Lindin atopou en internet o medio para dar a coñecer o seu diario e, agora, tamén a forma para difundir Slut: A documentary film. Grazas ao boca a boca e a un chamamento á colaboración mediante crowdfunding, o documental conseguiu recadar máis de 20.000 dólares para a súa produción e rodaxe.\nDe momento, expertos e expertas en varios campos sumáronse ao proxecto que, desde hai uns meses, percorre a xeografía estadounidense en busca de persoas que queiran compartir as súas experiencias. "Queremos facer ver ás mozas que están a pasar por un calvario similar ao que eu vivín que esta situación non é o fin. A idea é iniciar unha conversación real para que a xente sexa consciente de que o slut shaming é unha realidade", sostén a impulsora do documental.\n"Con The Unslut Project non quero tomarme a vinganza"\nA súa experiencia persoal tamén formará parte da cinta. Farao en clave de crítica, pero sen sinalar os responsables que hai 15 anos a condenaron á situación máis extrema da súa vida. "Este proxecto non é unha forma de vinganza. A denuncia da miña situación nunca estivo relacionada con ese desexo de tomarme o desquite. De feito, os nomes que aparecen no meu diario non son reais. Non quero apuntar aos que me acosaron nin recrearme no meu caso persoal porque o bullying sexual é un problema estrutural e non individual".\nDesenvolver un talento e, a partir del, formar unha identidade sobre as cinzas da autoestima destruída foi o camiño tomado pola impulsora de The Unslut Project, agora cantante profesional, para superar o trauma ocasionado polo bullying. "Con apoios, traballei para ir construíndo a miña propia identidade á marxe dos xuízos e prexuízos dos demais. É o consello que sempre dou: define quen es e que é o que podes achegar ao mundo".\nA autora, nos seus anos de instituto © The Unslut Project


A gran caída da cabicha\n“Comando Actualidad: Menos humos” (TVE, 22.15 h.)\nAcabaremos trocando o chisqueiro polo roll-on. Contáronme que a cousa de establecer contacto carnal nas noites de discoteca está a sufrir unha revolución sinestésica, na que os sentidos que interveñen no cortexo inverteron as súas funcións. Antano, a selección natural da especie comezaba por un exame visual, e admirada a peza no seu conxunto, procedíase ao contacto ollo contra ollo para ver se de aí saltaba a faísca axeitada. Agora, polo que me din, a altas horas da noite, cando todos os gatos son pardos e xa pides que lle carguen menos ao cubata, resulta que hai que pechar os ollos, baixar o nariz e colocalo á altura da sobaqueira para obter unha intuición precisa de se a nosa libido vai darlle o aprobado ao obxectivo. Á lei antitabaco debémoslle, polo que parece, a recuperación do cheiro salvaxe a bravío que producen as aglomeracións humanas en lugares propensos ao suor, como son as discotecas. Habida conta de que tantos anos de perfumes e fume de nicotina estragaron a afección da nosa pituitaria polo arrecendo a cortello das feromonas, a supervivencia da nosa especie depende arestora de que os donos dos locais de ocio nocturno coloquen uns aspersorios con desodorizante que reguen á multitude dende o teito ao igual que se fai nas festas da espuma, a onde por cento, de agora en diante haberá que ir con esponxa e un bote de Heno de Pravia. A expulsión dos fumadores, xamais o pensamos, desenmascarou a nosa hixiene.\nEn Telecinco xa non lle collen o teléfono\n“¡Allá tú!” (Cuatro, 19 h.)\nDende que os xaponeses deixaban os dentes e o orgullo nas probas de “Humor Amarillo”, nunca vin un concurso na televisión que me perturbase tanto como “¡Allá tú!”, tamén coñecido como o xogo das caixas. Polo mesmo prezo, podías asistir a un xogo de mecánica sinxela para facerse case millonario e a un reality show concentrado en pílulas e que podería rivalizar con “Gran Hermano”, se non fose que neste caso os protagonistas non están obrigados por guión a rematar cada frase cun exabrupto e manifestando o seu desexo de defecar sobre todas as polas da árbore xenealóxica dos seus compañeiros de clausura televisiva. Ademais, Jesús Vázquez, por moito que o tentase, nunca chegou a ser tan histrión como Mercedes Milá. Pero o fascinante do concurso vespertino era que, entre os pequenos intercambios negociadores entre os participantes, adiviñábanse novas amizades, flirteos e un aire de festa continuo, como se levasen dúas semanas de colonias, vivindo nun campamento anexo ao set de gravación. Do máis novo ao máis vello, o estado de excitación xuvenil era semellante ao dun concerto de Justin Bieber. Eu sempre desconfiei dos aditivos que salpementaban o cátering do programa. Tanta alegría de vivir que non se pode aturar volve agora en Cuatro.\nA señora ama en tempos revoltos e republicanos\n“14 de abril. La República” (TVE, 22.15 h.)\nAmores imposibles condicionados por unha época. Así reza a sinopse de “14 de abril. La República” un spin-off, isto é un fillo tardío, nacido de “La Señora”, e un concepto que, de tan posmoderno como soa, semella de difícil relación coa ficción histórica. No slogan que anuncia a serie maniféstanse os seus poderes así como as súas eivas. Este renacido gusto pola recreación da propia historia recente padece dunhas tramas que o mesmo nos poderían situar na Venezuela dos anos 90 durante o reinado de audiencias de Catherine Fulop como Abigaíl Guzmán, que na proclamación da II República española, pois tanto ten. O tempo político acaba por resultar puro atrezzo pois o que realmente sostén o relato sons os contos de capuletos e montescos reinterpretados unha e outra vez, ata a banalización do que Shakespeare estilizara e Corín Tellado convertera en opio do pobo.\n“Especial Plácido Domingo” (La 2, 21 h.)\nDespois de Carmiña Burana, por cuxa actuación aínda agardamos -a ver se para cando estean rematados todos os edificios da Cidade da Cultura-, a voz máis famosa do bel canto ten que ser a do artista con nome máis relaxante que se teña coñecido. Erguerse da cama ao mediodía, pasar a xornada en pixama, estomballarse no sofá escoitando os partidos de fútbol, ler un libro na sobremesa, un bandullo grande con barba e unha voz profunda que fai resoar o interior das nosas entrañas, todo iso é un plácido domingo. Malia a súa proxección internacional e o recoñecemento case unánime que a súa é unha foto para ocupar todo o espazo libre que deixa o fino retrato de María Callas nas enciclopedias de ópera, ás veces semella que ter un tenor como Plácido Domingo é como ser compatriota do campión de Europa de tute subastado ou da recordwoman de saltar á pata coxa. Son os mellores no seu ámbito, pero a proxección popular do seu ámbito e moi selecta. A Domingo celébranlle un festa de 70 aniversario os seus amigos da ópera pero demasiado gremial para que La 2 poida rebentar os índices de audiencia esta noite.


A revista de viaxes con historias de elefantes Arquivos - A revista de viaxe coa Historia\nJ. Brandoli / F. Escudo\nTarangire: o camiño do xigante\nBaobás, Elefantes, girafas ea danza tola de miles de aves\nMensaxes coa tag 'Elefantes’\nMar 18 2013\t Etosha pola porta dos fondos\nA liberdade de un coche rodeado por animais é emocionante e este vira instintivamente imprudente. Cruzando o Parque Nacional Etosha é comparable a viaxar dunha punta para Galicia, Pero en vez de casas señoriais ou hórreos, pódese atopar gazelas e elefantes.\nEn Hwange Parque, en Zimbabue, un grupo de elefantes que cruzan rapidamente para atender un grupo de estraños invadindo a súa casa, nós. Bebé, homes e mulleres que seguen a súa andaina para sempre entre as ramas de follas das árbores. A última cuestión que mirar reto e lanza un aviso sonoro. Este […]\nMaio 07 2011\t Masai Mara: liberdade dos grandes chairas\nO espectáculo do Masai Mara, en Quenia, non só na natureza, pero na gran sensación de liberdade que vén sobre ti, en azafrán-do-sol, na inmensidade do horizonte, na acacia solitaria que parecen petrificados por un deus vingativo.


"Os campos de voluntariado arqueolóxicos chaman moito a atención e teñen unha gran demanda"\nInicio/Entrevistas/“Os campos de voluntariado arqueolóxicos chaman moito a atención e teñen unha gran demanda”\n“Os campos de voluntariado arqueolóxicos chaman moito a atención e teñen unha gran demanda”\nCristina Pichel, directora xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado, visitaba esta mañá O Castrillón de Larouco\nA directora xeral de Voluntariado, na súa visita ao Castrillón (Larouco)./ Foto: Mónica G. Bellver.\nEntre os 13 novos campos de voluntariado que se suman este ano á Campaña de Verán en Galicia está o do Castro do Castrillón (Larouco), que se desenvolverá ata o 13 de xullo. Esta mañá os seus participantes recibían a visita da directora xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado, a lalilense Cristina Pichel, que coñecía cada un dos detalles do mesmo e percorría o xacemento arqueolóxico.\nPichel destacaba a enorme importancia destas actividades, coas que se pretende fomentar o lecer educativo saudable e seguro das mozas e mozos durante a temporada estival e, á súa vez, amosar o respecto que o patrimonio e a natureza merece e precisa mentres se contribúe á súa conservación e mellora.\nPara os campos de voluntariado que teñan lugar en Galicia o prazo de inscrición estará aberto ata cinco días antes do comezo de cada un. A solicitude presentarase mediante un formulario en liña e cada solicitante deberá escoller, por orde de prioridade, ata un máximo de cinco campos de voluntariado. As prazas serán adxudicadas por rigorosa orde de recepción.\nTras pasar por Larouco, a directora xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado desprazábase ata San Xoán de Río, onde se achegaba ata o campamento sobre Astronomía e Natureza que se está a desenvolver no Albergue Xuvenil do municipio. Neste campamento lévanse a cabo diferentes actividades deportivas, observatorios virtuais das estrelas, sendeirismo ou acampada, entre outras actividades.\n¿Cales son as principais novidades desta nova campaña de campos de voluntariado na provincia de Ourense?\nTemos tres novidades principais este ano. Unha delas é o campo de voluntariado de Larouco, tamén un novo en Celanova e outro en Monterrei, dentro dunha oferta global en toda a provincia que sumamos ano tras ano. En toda Galicia temos 40 campos de voluntariado, que son 13 máis 480 prazas que no ano 2020. E un gran número deles están vinculados á posta en valor e conservación de xacementos arqueolóxicos. De feito, é un dos reclamos para estes mozos, as cuestións arqueolóxicas digamos que chaman moito a atención e que sempre teñen unha importante demanda.\nTemos incluso tres campos que levamos a cabo en colaboración coa propia Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta, en concreto, no Castro de Viladonga, en Campo Lameiro no Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre e no campamento romano da Ciadela en Sobrado dos Monxes, co cal é unha oportunidade única posto que teñen aquí ao seu servizo a un equipo de investigadores que lles poden contar moito da historia e tamén e nutrirlles de coñecemento dun valor incalculable.\nOs campos tamén permiten dar a coñecer o entorno do lugar onde se fan porque hai visitas, ademais do traballo…\nEfectivamente, os campos de voluntariado compóñense, sobre todo, de dúas partes: unha máis de aprendizaxe e coñecemento da contorna e dos recursos que se queren poñer en valor, neste caso o castro do Castrillón. E, despois, unha segunda parte máis lúdica que, obviamente, tamén ten que ver co propio coñecemento das paisaxes naturais, e de todos os atractivos turísticos de cada zona.\nOs concellos pequenos como Larouco, ¿tamén se interesan por este tipo de iniciativas?\nSi, de feito aquí está a alcaldesa, a iniciativa partiu do Concello, e iso é importante\nNo campo de traballo do Castrillón hai mozos galegos, pero tamén doutras comunidades.\nSi, este ano puidemos recuperar a mobilidade nacional, é dicir, o intercambio entre comunidades autónomas e efectivamente hai xente de Galicia e doutras comunidades. Os campos de voluntariado, dun xeito ordinario e habitual, tamén terían unha terceira vertente, que sería a dos mozos doutros países. Agora mesmo non podemos recuperar esa mobilidade internacional, pero agardamos que nun horizonte, cando xa esta situación vaia mellorando pouco a pouco, poidamos recuperar esa mobilidade internacional que enriquecía tamén os campos de voluntariado.\n¿A intención é seguir potenciando este tipo de campos tanto no arqueolóxico, como no medioambiental como noutros eidos de cara ao futuro?\nComo dicía antes, en Galicia temos 40 campos, 13 máis que o ano pasado, e somos referencia en toda España por ser a comunidade que máis campos de voluntariado oferta á súa mocidade. A nosa intención é, se as actividades funcionan, que eu coido que funcionan, poder aumentar todos os anos este tipo de accións.


En plena avaliación | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nEn plena avaliación\n14 de Maio, 2020 - 10:57 h. | Publicada por Radio Fene\nO IES de Fene, pendente das decisións que hoxe toman goberno central e autonómico de cara ao fin de curso. Está aberta no instituto fenés a reserva de matrícula para o próximo curso. De todo iso falamos co director, Daniel Bogo.\nTanto o goberno central como a Xunta deciden hoxe mesmo se o alumnado de secundaria, bacharelato e FP ten que volver ás aulas antes de rematar o curso. O director do IES Fene, Daniel Bogo, está pendente desta decisión para estar preparados porque son nada menos que de 400 alumnos e alumnas no centro de Barallobre, cos seus correspondentes 55 profesores. Estes últimos están inmersos no proceso de avaliación do alumnado correspondente aos dous primeiros trimestres. A esa nota sumarase outra que se corresponderá cos traballos e actividades realizadas telemáticamente nos meses de confinamento. Para iso o profesorado reúnese por videoconferencia. A segunda avaliación xa se fixo desta maneira, segundo nos informa o director do centro, Daniel Bogo. A selectividade farase presencialmente, enténdese que nos mesmos lugares de sempre, os días 7,8 e 9 de xullo. Nas probas daranse máis facilidades que en anteriores convocatorias para compensar a falta de clases preparatorias.\nNo caso de FP, afirma Daniel Bogo que é todo un pouco máis complicado ao tratarse dun ensino máis práctico. As clases telemáticas foron unha especie de reforzo e repaso das prácticas que fixeron en talleres antes da alarma sanitaria. Outro capítulo son as prácticas en empresas, moitas paradas e con ERTEs. Aínda así algúns alumnos estanas facendo máis reducidas, en lugar de 400 fan 220 horas co fin de rematar o 19 de xuño. Os que o desexen poden renunciar a facelas agora e adialas para o período de setembro a decembro. Mesmo cabe a posibilidade, dada a situación extraordinaria que vivimos, de substituír as prácticas en empresa por un proxecto a entregar ata o 19 de xuño.\nA gran incógnita para o director do IES Fene é como será o próximo curso. De momento infórmanos que, en pleno período de reserva de matrícula ata o luns 18 de maio, “a día de hoxe a instrución que nos deron é de acoller ata 22 alumnos por aula”. É dicir, que con esa ratio non cambiaría nada no centro porque é máis ou menos a ratio que xa teñen. De reducirse por razón sanitarias, habería que reformular as aulas, os horarios, o número de profesores, etc. Pero de momento a instrución é de 22 alumnos/aula.\nDaniel Bogo agradeceu aos Servizos Sociais do concello de Fene as facilidades para facer chegar ao alumnado que non dispuña de equipos informáticos ou de conexión a internet, a distribución das fotocopias dos traballos a realizar en casa. Tamén á Consellería que lles facilitou algún equipos e algunhas conexións. “A situación colleunos faltos de práctica” conclúe o director do IES Fene, Daniel Bogo.\n(Na imaxe, alumno e profesor do IES Fene con segundo premio acadado na Hiperbaric Challenge do ano pasado)


Co horizonte do ascenso para a UDO | Periódico Barrios\nPor deportes el 1 abril, 2016\nA Unión Deportiva Ourense ten unha fin de semana emocionante na que os dous equipos sénior poden acariciar o ascenso.\nEste sábado ás 17 horas no campo de Alban o conxunto masculino visita ao Coles. Unha vitoria para os de Dacosta deixaría a tiro de pedra o ascenso. De gañar xa estarían -en caso de vitoria nesta xornada do Arnoia e o Santa Teresita- a dúas xornadas sempre que acadaran os seis puntos.\nO Coles é décimo quinto con 23 puntos. Inmerso na loita pola permanencia buscarán sacar algo positivo contra un equipo en racha.\nO equipo feminino de Segunda Galega xógase esta xornada o ascenso. Enfronte estará o terceiro clasificado, o Rácing Vilariño; o encontro terá lugar en Velle o domingo a partir das 12 horas. De acadar os tres puntos, as pupilas de Rubén García deixaría ao terceiro clasificado a 10 puntos.\nDesde o club piden á afección que acudan a Velle a animar ao equipo nun dos partidos máis importantes da tempada.\nA entrada é de balde e sortearase para este encontro, entre os que adquiran algunha rifa, unha estancia dunha noite para dúas persoas nalgún dos balnearios Caldaria (Laias, Arnoia ou Lobios) con xantar e tratamentos termais.\nPara este encontro Rubén García poderá contar coa porteira Barbará, fichada do Amoeiro de fútbol sala e que suplirá as baixas de Sara e Raquel (ambas lesionadas).\nPara a xogadora é unha presión extra o debutar nun encontro no que non se xogan tanto. A porteira chega coa intención de botar unha man no obxectivo do ascenso.\nascenso, Barbará, Coles, portada, Rácing Vilariño, Unión Deportiva Ourense


Primeiro anticipo do novo traballo de Guadi Galego que verá a luz a finais de ano. | Culturactiva\nPrimeiro anticipo do novo traballo de Guadi Galego que verá a luz a finais de ano.\n"CEDEIRA" é o primeiro sinxelo de IMMERSION, o próximo álbum de Guadi Galego. CEDEIRA é un tema que GALEGO dedica ao Norte, á súa terra. Nesta ocasión está acompañada do seu amigo IVÁN FERREIRO que por primeira vez tamén canta en galego.\nIMMERSION chegará en outubro e é unha reconstitución de se mesma. Unha revisión en sete linguas afíns a Guadi, por territorio cultura e emoción. Unha reinterpretación da súa propia música. Son once temas xa editados nos seus tres últimos traballos e un tema inédito. O disco foxe dos moldes e ábrese a un mundo plural de posibilidades artísticas e de sentimentos. Para conseguilo bota man de múltiples colaboracións e do gran talento ao que nos ten afeitos.\nGUADI GALEGO, unha das autoras más recoñecidas da escena actual en Galicia e poseedora de una excepcional voz, pechou a TRILOXÍA DO MUNDO despois de “Luas de outubro e agosto” (2014), “O mundo está parado” (2016), e "Bóla de Cristal" (2018).\n*Nova xira "IMMERSION" a partires de Novembro 2019


Contomundi: Carapuchiña Vermella aprende a escribir\nCarapuchiña Vermella aprende a escribir\nO título deste post é o mesmo que o dunha obra colectiva, pero en español, dirixida pola psicolingüista arxentina Emilia Ferreira. Nese libro analízanse os problemas da construción textual nas primeiras etapas da adquisición da lingua escrita. Pero aquí tratamos outro tema: as dificultades para usar o teclado e os procesadores de texto, sobre todo na educación primaria, e as ferramentas que temos para mellorar o seu uso.\nNa aprendizaxe da lingua escrita, os cambios nas tecnoloxías da escritura sempre tivo uns efectos prácticos na sociedade. Ao principio, eses cambios son recibidos con certa desconfianza. Por exemplo, o bolígrafo non foi ben recibido fronte á tinta clásica, e a máquina de escribir resultou problemática na escola, aínda que os dous inventos perduraron. E ata o computador, logo das reservas iniciais, chegou tamén para quedar. Todos eses avances, en especial os últimos, lograron que a escritura manuscrita quede para uns usos cada día máis persoais e privados.\nEn consecuencia, e desde as diferentes etapas educativas, haberá que expor un pouco máis en serio o manexo do teclado? Esta cuestión tratábaa recentemente Celestino Arteta no seu interesante blog, onde abordaba a necesidade dese ensino desde a educación primaria.\nTamén o noso compañeiro Antonio Solano reflexionou sobre este asunto nun dos seus blogs, que non é outro que os modos de escritura no século XXI. Del é esta ilustradora presentación, que intenta concretar os obxectivos da nova escritura nas etapas educativas non universitarias.\nA inclusión da competencia dixital nos currículos educativos fai necesario unha nova reformulación desta cuestión. En opinión de Antonio Solano, resulta sorprendente que alumnos que usan o correo electrónico, diversas clases de blogs e/ou algunha rede social, teñan despois tantos problemas para utilizar o teclado do computador e o mesmo procesador de textos. É unha observación que comparto, e tamén me parece que é un paradoxo inexplicable.\nNo blog Educación tecnológica, citado antes, indícanse algunhas aplicacións adecuadas (online e software) para experimentar co teclado, coñecer as súas posibilidades e mellorar as capacidades do alumnado. Pero de entrada, para aproveitar mellor as características da Web 2.0, nós empezaremos coa mención dalgunhas das ferramentas gratuítas que nos proporciona para coñecer a mecanografía. Son as seguintes:\nAsí mesmo, existen xogos online que facilitan a aprendizaxe dos mecanismos básicos dun teclado. Por ese motivo, son importantes nas primeiras idades para iniciar a alfabetización dixital e o coñecemento do computador:\nAir Typer: Unha avioneta debe evitar uns zeppelins tecleando as letras que traen no seu interior.\nCool: Hai que mecanografiar con rapidez unha choiva de letras.\nEl reto de Hexamano: Un xogo de Vedoque onde o reto é teclear coas mans ben situadas.\nJelly Jumper: Mediante os cursores leva a un personaxe a determinadas teclas.\nKeyboard Game: Un teclado virtual para que practiquen os máis pequenos.\nTyping: Trátase de mecanografiar unhas letras a medida que aparecen.\nNo seu momento, Emilia Ferreiro, nunha experiencia educativa, chego a introducir a máquina de escribir no aula. Pero non se profundou moito por ese camiño. Agora, con todas estas novas ferramentas si é posible contemplar a evolución de Caperucita Vermella mentres aprende a escribir. Con elas, algunhas frases xa míticas na aprendizaxe da lectoescritura, como a miña mamá consénteme, por exemplo, empezarán a adquirir outro sentido ao ser escritas co teclado dun computador. Pois así é, e seguramente será, a escritura na escola do século XXI.\nEtiquetas: aprendizaxe, escritura, web 2.0\nEste artículo es muy interesante por diversos aspectos.\nHe descubierto juegos que pueden interesar y ayudar a escribir a muchas "personitas".\nPronto aparecerán en nuestro blog.


Debux-Arte: Trazando a liña\nTrazando a liña\nSeguindo co tema dos elementos da linguaxe visual, imos a traballar con un dos máis importantes: a liña.\nA liña permítenos expresarnos de moi variadas maneiras dependendo dos materiais e útiles que empreguemos e a superficie sobre coa que traballemos. Ademáis, con trazos e intensidades diferentes, conséguense representacións artísticas moi variadas. A liña artística é moi diferente á que utilizamos para traza-los debuxos xeométricos.\nNa seguinte presentación que trata o tema da liña podedes repasar algúns destes conceptos que imos a ver na aula vistos na aula e empezar a coñecer outros novos. na presentación explícase cómo diferentes tipos de liñas (horizontais, verticais, rectas ou curvas) fan que as obras artísticas transmitan sensacións diferentes.\nHai un artista que vari@s de vós coñecedes xa moi ben: Pablo Picasso. Él facía un tipo de debuxos chamados de un só trazo, nos que non levantaba o pincel ou o lápis do papel. Mirade a seguinte aplicación sobre estes debuxos.\nComo curiosidade, non vos perdades este vídeo de un só trazo:\nO traballo que imos a facer consiste en realizar un autorretrato empregando a liña como elemento expresivo.\nNo seguinte aplicación, How to draw a head, aínda que está noutro idioma, temos explicacións con imaxes sobre cómo debuxar unha cabeza.\nPublicado por Camino Casabella en 10:29:00\nEtiquetas: 1º ESO, Presentacións, Vídeos


Prezo normal € 31.10\nTítulo predeterminado - € 31.10 EUR\nEste é un aceite de saída que ofrece un tratamento profundo ao cabelo despois da decoloración, ademais dunha protección térmica de ata 230º.\nO seu uso sela instantaneamente as cutículas levantadas e reduce os extremos abertos, alimentando a fibra desde o interior. O pelo é un 91% máis forte e 6 veces máis brillante. O aceite de Edelweiss suaviza, fortalece e suaviza o cabelo, proporcionando un alimento profundo.\nFibra máis resistente e resistente ao 91%;\nCutículas seladas e redución dos extremos abertos, aumentando a suavidade e o brillo en 6x.\nSensibilidade e porosidade do cabelo reducidas despois da decoloración.\nProtección térmica ata 230º e 72h de control antifrizz.\nCOMO USAR KÉRASTASE BLOND ABSOLU HUILE CICAEXTREME?\nAplique de 1 a 2 bombas sobre o cabelo húmido antes de secar ou seque como finalizador.\nCiclopentasiloxano, Dimeticonol, Parfum / Fragrancia, Limoneno, Aceite de sementes de Helianthus Annuus / Aceite de sementes de xirasol, Linalool, Citronelol, Tocoferol, Leontopodium Alpinum Flor / Extracto de folla


VIGOBLOG: Santi Dominguez tiene que hablar\nPublicado por Raquel Lopez en 28.6.10\nConxugamos o verbo falar?\nXa me gustaría voltar aos tempos "da inocencia", aqueles días que me dicían na casa "eres unha inxenua" porque quería que o mundo fora doutro xeito. As cousas son como son, tragar supón dor de estómago pero mira ao teu redor...aquela xente que tanto criticaba o nepotismo duns e son os primeiros en "colocar" a familia cando chegan "os seus". Os que falaban dos que se servían da política para "facer negocios propios" e cando lles chega "o turno" xustifican o que sexa. Os que presumen de demócratas de toda a vida e valense de calqueira medio para calar bocas...En fin, a lista sería interminable. Entón ¿que facemos?\nQué podemos hacer, preguntas, Inés:\nmaravillas, éso haremos: maravillas, para soportar tamaño descaro.


Puntadas sen fío: Outro Carballo Calero | Siro artista e escritor\nPuntadas sen fío: Outro Carballo Calero por Siro\nRicardo Carballo Calero naceu en Ferrol, en 1910, e desde mozo foi profeta na súa terra. Precoz como poeta, conferenciante e activista político, a cidade recoñeceu a súa intelixencia e formación cultural nada comúns, e máis tarde o labor docente que exerceu, en condicións penosas, ao saír do cárcere, en 1941. Confírmano os varios autores do precioso libro O Carballo que fun en Ferrol, editado polo Club de Prensa.\nA altura intelectual do homenaxeado neste Día das Letras Galegas ninguén a discute; non así a súa personalidade, estimada a partir de certas actitudes e da imaxe que podía dar de home soberbio, autoritario e distante; sen sentido do humor e vello des que naceu. Cómpre saber que Carballo viviu de neno unha experiencia familiar tráxica. Era o maior de seis irmáns e con oito anos quedou orfo de nai; o pai casou coa cuñada, que morreu de parto e con ela o recén nado; e aínda viu morrer a dous irmáns varóns antes de saír da infancia. Estas vivencias deberon de condicionar o seu carácter e madurecelo prematuramente. Pero, ademais, Carballo era un grandísimo tímido e como tantos outros tímidos procurou agachar a timidez baixo unha carauta. A del foi a descrita anteriormente ou, polo menos, a de home solemne e circunspecto en todo momento.\nEu coñecino en 1973 e na distancia curta nunca o vin así. Os nosos encontros foron tan cordiais como divertidos e con inevitábeis referencias a Ferrol. Porque Carballo amaba Ferrol e exercía de ferrolán; de aí o prólogo tan sentido que fixo para o meu libro Xente na brétema, no que evoco afectivamente a personaxes populares da cidade –tolos, parvos, bohemios, prostitutas…-, que el coñecera mellor ca min. E aínda así, sorprendeume un día, a finais dos 70, cando deu unha conferencia en Ferrol e visiteino no hotel coa miña filla, de oito anos. Non puido estar máis cariñoso con ela e, entre tanta risa, non sei por que, entoei unhas notas do Canto a la Libertad da zarzuela Bohemios, e Carballo, como se lle premesen un botón de Play, arrincou onde eu o deixara e cantouno enteiriño, facendo as partes corais e de solista. E eu con el, claro. Aquel día souben da súa afección á zarzuela e que cantaba ben; anos despois García-Sabell contoume que nunha viaxe en coche por Portugal cantou romanzas durante horas e Victoria, a filla, que na súa casa, con López Cid ao piano, facía auténticos recitais. Velaí, pois, outro Carballo Calero, divertido, entrañable e máis certo que o esquivo e túzaro.\nA Dirección Xeral de Política Lingüística colgou no Portal da Lingua Galega dúas ducias de caricaturas que empecei a facerlle en Nadal do 2019 e rematei hai poucos días. A serie comeza con deseños de Carballo mozo e remata cos da madurez. Os estilos son diferentes e van da caricatura con esaxeracións mínimas para salientar so a súa expresión, ás de esaxeracións máximas, nun xogo artístico e humorístico. Quixen humanizar o personaxe e achegalo aos rapaces que o van descubrir na celebración do Día das Letras Galegas; e se con palabras mostrei hoxe outro Carballo Calero; con eses riscos tento mostrar algúns máis.\nCategorías Artigos e entrevistas, Puntadas sen fío Etiquetas Día das Letras Galegas, Ricardo Carballo Calero Navegación de artigos


O Valadouro, 14 de agosto de 2012.- A Consellería de Economía e Industria destina preto de 130.000 a subvencionar medidas de aforro e optimización enerxética en concellos da comarca da Mariña. Así o indicou hoxe a delegada territorial, Raquel Arias, durante a visita que levou a cabo hoxe ao Valadouro para revisar as áreas deste concello nas que se desenvolverán a partir dos próximos días obras de mellora da eficiencia enerxética.\nArias, acompañada polo alcalde do Valadouro, José Manuel Lamela, incidiu na “especial relevancia que teñen este tipo de proxectos polas repercusións económicas que proporcionan, xa que facilitan o aforro na factura da luz, pero tamén permiten melloras no ámbito medioambiental”.\nDentro da estratexia global de aforro e eficiencia enerxética que persegue a Xunta, Economía e Industria, a través do Instituto Enerxético de Galicia (Inega), presta particular atención aos concellos, sinalou Arias. Así, entre o paquete de liñas de axuda específicas para os municipios do Inega destacan as de renovación das instalacións de iluminación pública exterior existentes e as auditorías enerxéticas orientadas á optimización das instalacións de iluminación pública.\nO Inega concedeu axudas a catro concellos da Mariña para a renovación das instalacións de iluminación pública exterior existentes aplicando criterios de aforro e eficiencia, así como as instalacións de semáforos. A contía das subvencións pode supoñer ata o 70% do investimento total da actuación, encargándose da parte restante os propios consistorios. No caso da Mariña, a dotación aportada polo Executivo galego alcanza os 129.803,15 euros, sendo beneficiados os concellos de Alfoz, O Valadouro, Xove e O Vicedo.\nNo caso dos concellos de Xove e O Vicedo coas achegas recibidas acometerán senllas auditorías de optimización enerxética coa que se analizan as instalacións de iluminación pública dispoñibles no municipio.\nNo tocante ao Valadouro, as obras que se levarán a cabo afectarán fundamentalmente ás dotacións da Praza de Santa María e á Avenida de Viveiro. As actuacións consistirán na substitución de luminarias existentes por outras luminarias de maior nivel de rendemento lumínico e de alta eficiencia enerxética. Ademais, instálase novo cadro eléctricos que permitirán un maior control das instalacións, activándose o seu funcionamento mediante un reloxio astronómico. A redución do consumo enerxético nestas dotacións coa renovación dos dispositivos chega ata o 50%.\nAo respecto, lembrou que Economía e Industria tamén incentiva iniciativas que promoven o uso racional da enerxía e, en xeral, a óptima xestión dos recursos enerxéticos, nos distintos sectores económicos de Galicia, como a pesca e a agricultura, o transporte e a industria.


Estamos comprometidos en protexer a privacidade dos nosos visitantes do sitio.\nEsta política establece a forma como imos tratar a súa información persoal.\n1. Que información recollemos?\nPodemos recoller, almacenar e utilizar os seguintes tipos de datos persoais:\na) información sobre as súas visitas e uso deste sitio web; b) a información sobre as operacións realizadas entre vostede e nós en ou en relación a este sitio web, incluíndo a información relativa a calquera compra que fai dos nosos produtos ou servizos; c) información que fornecer para nós coa finalidade de rexistrar connosco e / ou subscribirse os nosos servizos do sitio web e / ou notificacións por correo.\n2. INFORMACIÓN SOBRE visitas á web\nPodemos recoller información sobre o seu ordenador e as súas visitas a este sitio web, como o seu enderezo IP, localización xeográfica, tipo de navegador, fonte de referencia, duración da visita e número de páxinas vistas. Podemos utilizar esta información na administración deste sitio web, para mellorar a usabilidade do sitio web, e para propósitos de mercadotecnia.\nUsamos cookies neste sitio web. Unha cookie é un ficheiro de texto enviado por un servidor web para un navegador web, e almacenados polo navegador. O ficheiro de texto é entón enviado ao seu servidor cada vez que o navegador solicita unha páxina do servidor. Estepermite que o servidor web para identificar e rastrexar o navegador web.\nPodemos enviar unha cookie que poden ser almacenados polo navegador no disco duro do seu ordenador. Podemos usar a información que obtemos a partir do cookie na administración deste sitio web, para mellorar a usabilidade do sitio web e para propósitos de mercadotecnia. Tamén podemos utilizar esta información para recoñecer o seu ordenador cando visita a nosa web, e para personalizar o noso sitio para ti. (Os nosos anunciantes poden enviar cookies).\nA maioría dos navegadores permite que rexeitar a aceptar cookies. (Por exemplo, en Internet Explorer, pode rexeitar todas as cookies premendo en "Ferramentas", "Opcións de Internet", "Privacidade", e seleccionando "bloquear todas as cookies" usando o selector de executar). Isto, con todo, ter un impacto negativo sobre a usabilidade de diversos sitios, incluíndo este.\nEste sitio non almacena toda a información que, por si só, nos permiten identificar usuarios individuais deste servizo sen o seu permiso. Calquera cookies que poden ser utilizados por este sitio web son utilizados quere únicamente nunha base por sesión ou para manter as preferencias do usuario. As cookies non son compartidas con terceiros.\n4. Qué son as cookies?\nUnha cookie é unha peza de información baixo a forma dun pequeno arquivo de texto que é colocado no disco duro dun usuario de Internet. Ela é xerada por un servidor web, que é basicamente o ordenador queopera un sitio web. A información contén o cookie é definida polo servidor e pode ser usado por este servidor sempre que o usuario visita o sitio. Unha cookie pode ser pensado como tarxeta de identificación dun usuario de Internet, o que dicir a un sitio web, cando o usuario está de volta.\nAs cookies de sesión son utilizados neste sitio de compras para manter o control do contido de súa cesta da compra. Pode desactivar as cookies no seu navegador, indo a "Ferramentas | Opcións de Internet | Privacidade 'e seleccionando para bloquear as cookies. ATENCIÓN - Se desactivar ou bloquear cookies, non será capaz de facer pedidos ou benefician doutros recursos que usan cookies neste sitio web.\nTamén usan cookies de Google Analytics para que poidamos medir cales páxinas son visitadas e como as persoas usan o sitio. Deste xeito, é posible actualizar o sitio para beneficiar os usuarios e visitantes a caligrafía de Artes.\nAddThis é outro "cookie" que se usa. O botón AddThis espalla contido na web, facendo máis doado para os visitantes para marcar e compartir con outras persoas. Ofrece estatísticas sobre a actividade de bookmarking e compartir usuarios, e axuda os visitantes a crear buzz para sitios para aumentar a popularidade e valoración. AddThis é unha empresa Clearspring Technologies. Vexa o seu sitio:http://www.addthis.com\nOs datos recollidos por esta web (caligrafía Arts) se usa para:\nLixeiro e satisfacer pedidos de clientes\nAdministrar e mellorar o sitio web e servizos.\nUnha lista de cookies que o sitio usa:\nGoogle Analytics Cookies- Ese cookie é tipicamente escrito ao navegador sobre a primeira visita a un sitio web desde o que o navegador web. Se o cookie foi eliminado polo operador navegador, e, posteriormente, o navegador visita un sitio, un novo cookie __utma está escrito cun ID único diferente. A cookie é utilizado para determinar visitantes únicos de un sitio web e está actualizado cada visualización de páxina. Ademais, este cookie é subministrado con unha identificación única que Google Analytics utiliza para garantir a validez e accesibilidade do cookie como unha medida de seguridade adicional.\n2 anos desde set / actualización.\nGoogle Analytics Cookies- Ese cookie é utilizado para establecer e seguir a sesión do usuario cun sitio. Cando un usuario visualiza unha páxina nun sitio web, o código de Google Analytics intenta actualizar ese cookie. Se non atopa o cookie, un novo está escrito e unha nova sesión establécese. Cada vez que un usuario visita unha páxina diferente en un sitio, ese cookie é actualizado para caducar 30 minutos, continuando, así, unha única sesión, mentres que a actividade do usuario segue dentro intervalos de 30 minutos. A cookie caducará cando un usuario fai unha pausa nunha páxina nun sitio por máis de 30 minutos.\n30 minutos de set / actualización.\nGoogle Analytics Cookies- Ese cookie non é máis usado polos código de control ga.js para determinar o estado da sesión. Historicamente, este cookie operador en conxunto co cookie __utmb para determinar se debe ou non establecer unha nova sesión ao usuario. Para fins de compatibilidade con sitios aínda usan os urchin.js código de seguimento, este cookie seguirá a ser escrito e remata cando o usuario sae do navegador.\nGoogle Analytics Cookies- A cookie almacena otipo de referencia utilizado polo visitante para chegar a este lugar, quere dicir a través dun método directo, un enlace de referencia, un sitio de busca, ou unha campaña, como un anuncio ou unha ligazón de correo electrónico. El é usado para calcular o tráfico motor de procura, as campañas publicitarias e navegación de páxina dentro do seu sitio. A cookie é actualizado con cada visualización da páxina para esta web.\n6 meses desde set / actualización.\nEsa identificación é usada polo sitio para identificación lo durante a sesión. Unha gran parte do tempo non se usa en todo, pero se decide facer algo complexo durante a súa visita, que non é simplemente facer clic nun enlace para pasar dunha páxina a outra (como o recheo de un formulario), o sitio web usa este ID para identificación lo durante todo o proceso para garantir que funciona sen problemas.\nA duración da sesión actual\nBiscoitoControl: Cando fai clic na UI Control de Cookie, unha cookie é definido, a fin de lembrar da súa preferencia. Estes cookies son definidas só despois o usuario ter dado o seu consentimento para nós para usar cookies. Ironicamente, eses cookies teñen que ser colocados e fixados de forma a lembrar as preferencias en relación aos cookies.\nFreeIndex cookie - Usado como un indicador de sesión, o software na web. Xa que este é o biscoito dun terceiro defínese só despois o usuario ter dado o seu consentimento para nós para usar cookies. Algunhas funcións non estean dispoñibles ata que sexa definido.\nUn bolinha anónimo que é definida polo Google.com como parte do programa de navegación segura que é usado polos traducir e Analytics.\n2 anos desde set\nHai tamén as cookies de terceiros que poidan ser colocados no seu ordenador se acceder a sitiostales como PayPal durante a compra dos nosos produtos ou servizos.\n(Do sitio de PayPal) - O noso uso de "cookies"\n"Cookies" son pequenos ficheiros de datos que residen no seu computador e nos permiten recoñece-lo como un cliente PayPal, se volver a nosa web usando o mesmo ordenador e navegador. Enviamos un "cookie de sesión" para o seu ordenador, e cando entrar na súa conta de PayPal, escribindo o seu enderezo de correo-e e contrasinal ou utilizar os Servizos de PayPal. Estes cookies nos permiten recoñece-lo se visitar varias páxinas na nosa web durante a mesma sesión, de xeito que non precisa re-escribe o seu contrasinal varias veces. Cando saia ou pechar o navegador, eses cookies de sesión caduca e non ten ningún efecto.\nTamén usan cookies máis duradeira para outros fins, como para amosar o seu enderezo de correo-e no noso log-in forma, de xeito que non ten que escribir o seu enderezo de correo-e cada vez que fai sesión na súa conta de PayPal. Nós codificar nosos cookies para que só podemos interpretar as informacións almacenadas neles. Vostede é libre de rexeitar os nosos cookies se o navegador permite, pero isto pode interferir co uso do noso sitio web. Tamén podemos recoller información sobre o seu ordenador ou outro dispositivo de acceso para mitigar riscos e para efectos de prevención da fraude.\nTamén usan cookies para personalizar a PayPal servizos, contidos e publicidade;, para medir a eficacia promocional, e promoverconfianza e seguridade.\nNós participamos dunha intercambio baseada en cookie operador por Criteo, UIM, Fetchback e Google. Criteo, UIM, Fetchback e Google usa cookies para recoller información anónimas, que se poden usar para personalizar a publicidade que ve en sitios de PayPal ou eBay ou noutros lugares na web, pero non lles permiten recoller calquera información persoal sobre vostede. Por favor, visite oCriteo,UIM,FetchbackeGooglepáxinas de información de privacidade para saber máis sobre cada unha das súas prácticas e políticas de privacidade, incluíndo como optar por saír dos seus programas.\nUsamos cookies escritos coa tecnoloxía Flash para axudar a previr a fraude (incluíndo, sen limitación, para axudar a garantir que a seguridade da conta non sexa comprometida e identificar irregularidades no comportamento) e para soportar a funcionalidade de Checkout. Pode xestionar as cookies de Flash nunha base per-site mediante oXestor de configuracións para o Adobe Flash Player. Aínda que nós non recomendamos tomar tal acción, esta ferramenta permite que desactivar o uso de cookies Flash ou límiteactividade para dominios específicos, tales como PayPal. Pode acceder a ferramenta premendo co botón dereito en calquera contido Flash exhibido no seu navegador e seleccionar "Configuración" ou "Global Settings" no menú desplegable.\nVexa aquí para máis información sobre a política de privacidade de PayPal\nMáis información sobre as cookies está dispoñible enesta web


‘Melancholia’ de Von Trier | Un país en lata\nO nome de Lars Von Trier vai para min unido a aquel ensaio de verismo que foi o Dogma 95. Recordo a eclosión daquel movemento e a enganosa pretensión do seu manifesto fundacional de espir o cinema e vestilo só con verdade e pureza narrativa. Logo cadaquén, Von Trier o primeiro, marchou polo seu lado e rachou co voto de castidade. Aprezo varias das súas películas -quizais Dogville a que máis- e por iso fun bater este martes con Melancholia, sen saber nada sobre o seu argumento e si algo do rebumbio que causaron as gallianas declaracións do seu director sobre Hitler, no festival de Cannes (poida que simpatizar cos exterminadores desde unha postura pretendidamente intelectual represente xa hoxe o derradeiro tabú).\nEmpeza a película e xa estou instalado na cautela. Fermosas imaxes a cámara lenta: bóvedas celestes, planetas, animais enlamados, prantos silandeiros, xardíns xeométricos, Ofelias mortas, lóstregos, campos de golf desertos, e un, desde xa omnipresente, preludio de Tristán e Isolda de Wagner que contribúe a dotar esa secuencia, poética e visualmente magnífica, dun halo de trascendencia romántica e milenarista que, xa digo, asusta un pouco. Ese introito ten, no final da película, a súa correspondencia de significado así que recomendo deixarse levar polas iconas e non desacougarse, como eu fixen.\nFóra do limiar, a película divídese en dúas partes: Justine e Claire. Son as dúas irmás protagonistas dun relato no que se mesturan senllas derivas, a delas mesmas -emocional, tempestuosa, aterradora-, e a dun planeta, Melancholia, que irrompe na traxectoria da Terra. O enlace matrimonial de Justine -interpretada con acerto e contención por Kirsten Dunst– é o punto de partida que lle serve ao director para trazar -con riscos de comedia tráxica e surrealismo onírico- o contexto deste psicodrama. Justine chega dúas horas tarde ao seu banquete de voda pero iso parece non importarlle moito. Tampouco ao seu home, afeito ao excéntrico engado da súa parella. Ese alleamento da realidade vaise revelando con toda a crueza no transcurso da cerimonia. Unha profunda tristura, a melancolía do título, estraga o ánimo de Justine, vólvea impredicíbel, ora feliz, ora afundida, e desmente o absurdo adaxio segundo o cal, para unha muller, o da voda é o día máis feliz da súa vida. Aquí non, e quen axiña o deixa claro é a nai da recén casada, unha colosal e despiadada Charlotte Rampling.\nVon Trier logra dinamitar a convención social e faino moi eficazmente, introducindo no pactado e protocolizado escenario dun enlace matrimonial upper class, un planeta errante, un meteoro sen rumbo que é a propia noiva, Justine. Ela é tamén Melancholia. Ela tamén revolta, coa súa bipolaridade, a maina superficie das cousas, o teatriño alegre e indolente da voda, como ese novo astro solitario que acaba de irromper no horizonte da Terra e que fascina ao tempo que atemoriza.\nNa segunda parte é a abnegada irmá de Justine, Claire, -unha responsábel e sufridora Charlotte Gaingsbourg– quen recolle o testemuño da película. Sempre pendente da súa irmá, sempre con medo, doente, Charlotte Gaingsbourg consegue, sen case alterarse, unha interpretación conmovedora e asfixiante no seu precario equilibrio. Justine, dalgún xeito, xa se perdeu na inmensidade do seu cosmos interior pero Claire continúa a termar dela e non a deixa marchar, anque ese esforzo supremo dane o seu xa desprovisto ego, resinta as relacións co seu home -interpretado e ben por Kiefer Sutherland– e crebe os vimbios da súa harmónica e acomodada existencia.\nA devastadora melancolía que sobrevoa todo o filme faise corpo, contra o final, nese planeta homónimo, tan fermoso como ameazador. É cando a película se volve elexíaca, grande, ultrahumana. Deus fica felizmente ausente, e iso, contra o que puidera parecer, resúltame reconfortante. Ninguén reza, ninguén elude o peso da súa existencia nin do seu medo, e ao cabo as cousas pasan como todos imaxinamos que, algún día, poderían pasar.\n← ‘Un país en lata’ un ano depois\nMenos España e máis Europa (Un futuro depois do 20-N) →\n2 Respostas a “‘Melancholia’ de Von Trier”\nmarián Novembro 11, 2011 ás 8:24 AM #\nconmovedora crítica. máis ganas teño aínda de vela. aperta melancólica.\naser mendez Novembro 19, 2011 ás 1:53 PM #\nmágoa que a intelixencia non conleve misericordia necesariamente


A tecnoloxía habilita ou desactiva o teu marketing? | Martech Zone\nA tecnoloxía habilita ou desactiva o teu marketing?\nLuns, novembro 10, 2008 Xoves, xuño 11, 2015 Douglas Karr\nDespois de traballar no software como servizo durante a última década, gran parte da súa popularidade provén dunha empresa que non ten que traballar a través do seu departamento de TI. "Mentres non teñas que falar cos nosos rapaces de TI.", É un mantra que escoito a miúdo"Están ocupados!".\nCada solicitude faise a través do proceso interno e posteriormente reuniuse con 482 razóns polas que non pode estar feito. Irónicamente, estes son os mesmos que realmente reciben molesto cando buscas a solución externa!\nPregúntase: ¿o teu departamento de TI está habilitando os teus esforzos de mercadotecnia ou está desactivándoo? Se es director de TI, traballas todos os días para axudar aos teus clientes ou simplemente os negas?\nSe algunha das dúas respostas é a última, é unha tendencia inquietante que creo que está crecendo. Cada vez son máis os comerciantes que sei farto co seu departamento de TI. Nunha empresa na que traballaba (que albergaba decenas de servidores web), saímos e compramos un paquete de hospedaxe externo.\nÉ hora de cambiar! O seu departamento de TI debería traballar con ti tamén permitir a tecnoloxía necesaria para dirixir o seu negocio.\nAquí tes unha estupenda publicación de Hugh MacLeod sobre o tema:\nTodos deron algúns, algúns deron todos. Grazas.\n10 de novembro de 2008 ás 9:40\nTiven o pracer de executar tecnoloxía e operacións para varias startups. Novas empresas con crecemento rápido e grandes necesidades de mercadotecnia. Se non fose por traballo de colaboración entre o equipo de tecnoloxía, operacións, mercadotecnia e desenvolvemento de empresas ... bueno, nada pasaría.\nÉ preciso que colabore e que tamén se compartan os RECURSOS. A razón pola que tantos en TI lle darán tantos puntos negativos son os seguintes (polo menos na miña experiencia):\n1. A maioría dos orzamentos tecnolóxicos son extremadamente axustados. Apenas hai espazo para respirar. Traes outra cousa que custará recursos, pero FACES non levar nada á mesa senón solicitar, non fas de equipo e a túa avaricia está a prexudicar á empresa. Queres algo: págalo. Os recursos técnicos non son gratuítos.\n2. Os informáticos non son idiotas. Se os tratas como tales, corresponderán. Así é a vida. É no mellor interese da compañía investir o tempo en asegurarse de que a xente de TI comprenda completamente o impacto que teñen os seus proxectos. Solicite información e recibirá colaboración.\nA tecnoloxía empresarial é o núcleo da produtividade e eficacia dos empregados. Tratalo menos que iso é un xuízo deficiente.\nE, por último, os proxectos tecnolóxicos que parecen sinxelos para os que non son técnicos adoitan ser moi difíciles de realizar. E os proxectos difíciles poden ter unha solución moi sinxela. Colabora co teu equipo. Se elixe crear silos, debería esperar os malos resultados.\nDebería haber unha persoa da túa TI en CADA reunión de mercadotecnia. Iso é o que sempre defendo.\n11 de novembro de 2008 ás 12:37\nApollo, aínda que estou de acordo con todo o que dixeches, non creo que o razoamento sexa unha xustificación para a desactivación das TI. O longo e o curto resúmese nos obxectivos comerciais. A TI debería aliñarse cos obxectivos comerciais finais. Non se trata de TI senón de empresa.\nEn canto ás persoas de TI que non son idiotas e non deben ser tratadas como tales, estou de acordo. Pero de novo é responsabilidade do liderado de TI cambiar a imaxe do seu departamento e asegurarse de que a súa xente non ten un comportamento deficiente.\nÉ necesario un verdadeiro liderado en TI para formar un bo departamento de TI. O líder ten que saír do papel de "Eu son un gurú tecnolóxico" e poñer o "Como pode axudarche hoxe a informática?" sombreiro. O feito de que TI debería participar nunha reunión non significa que o esteas a menos que defendas o valor das TI e cambies a percepción das TI.\nCorrespóndelle ao líder de TI facilitar os departamentos de TI e iso significa cambiar a forma de facer TI e de que se trata. A TI non se trata de tecnoloxía, senón de negocios e de facer realidade os negocios.\n10 de novembro de 2008 ás 11:09\nPola miña experiencia, o departamento de TI estivo desactivando a maioría dos procesos de mercadotecnia.\nTes razón ... É hora de cambiar!\n11 de novembro de 2008 ás 12:24\nFoi o CIO dunha empresa que tiña que traballar con miles de millóns de empresas. A miña experiencia foi que moitos departamentos de TI simplemente derribarán algo porque non queren tratar. Durante anos díxenlles aos meus empregados, compañeiros e superiores que, se querían innovación, a TI debía ser un facilitador e non un deshabilitador.\nPara os meus empregados significaba escoitar a petición, se a dirección decidira que era un proxecto que había que facer, faino. Tan sinxelo coma iso. Se puideran mellorar un proceso, facelo máis doado, rápido e menos custoso, propóñoo. Busca esas oportunidades.\nPara os meus compañeiros significaba que tiñan que estar abertos a ideas alleas ao seu ámbito de especialización e tiñan que estar dispostos a explicar os seus problemas en termos que a tecnoloxía podía entender e axudar.\nPara os meus superiores significaba abrazar o cambio, aproveitar e empoderar a TI onde era necesario e, máis importante, aliñar as prioridades de TI con obxectivos comerciais como a garantía de calidade, a eficiencia da produción e recoñecer que, aínda que a TI non era un xerador de ingresos, podería aforrar á empresa máis cartos cada ano do que gastou. A TI non ten por que ser unicamente un custo.\nSó porque "non estaba no orzamento" non era unha excusa suficiente para non implementar un programa de aforro de custos e mellora da eficiencia. Significou que tivemos que darlle prioridade aos nosos proxectos e facer retroceder a algo.\n12 de novembro de 2008 ás 11:25\nNon só os rapaces de TI poden desactivar os esforzos de mercadotecnia a través da nova tecnoloxía. Ás veces atopácheste con mercadotecnia que podería rexeitar a nova tecnoloxía, porque é posible que a vexan como unha ameaza para o seu papel profesional.\nCreo que calquera persoa involucrada en mercadotecnia ten que axustarse á nova tecnoloxía intelixente e rendible. Os que non o fan afrontan momentos máis difíciles que os que o fan.\n12 de novembro de 2008 ás 6:56\nCreo que Peter Drucker tivo unha cita unha vez que dicía: "Que lle pasou ao" eu "en TI?" O foco das TIC é e estivo na tecnoloxía. Raramente as TI contan con xente de información ou comunicacións, nin coa xente para facilitar as innovacións en TI. Simplificando, a maioría dos departamentos de TI deben renomearse "HelpDesk" ou "Departamento de correo electrónico".\n12 de novembro de 2008 ás 11:07\nE tamén "Asistencia telefónica".\nMaio 29, 2013 en 9: 12 AM\nPeter Drucker escribiu un gran artigo hai uns 10 anos. Dicía que os impresores foron feitos señores e baróns durante a anterior revolución da información porque se lles atribuía erróneamente a información dispoñible. Co paso do tempo convertéronse en máis colares azuis, considerados como técnicos máis que creadores reais.\nMoitas empresas son dirixidas sen querer polos seus departamentos de TI que deciden o que se fai primeiro.\nReúnese unha vez ao mes, ou incluso cada dúas semanas, e as persoas que dirixen a empresa deben establecer as prioridades. A continuación, diga a todos, incluída TI, o que son. Asegúrese de que o importante está a ser feito e, igualmente importante, do que non se vai facer este mes.\nSe estás a permitir que TI teña prioridade, estás a convertelos en señores e baróns. Deberían ser moi valorados por permitir e apoiar a visión da súa empresa, pero non dar prioridade a eles e non dicir aos usuarios o que non se vai facer é non liderar a súa empresa.\nMaio 29, 2013 en 10: 33 AM\nTotalmente de acordo, @ facebook-1229758293: disqus!


Cuncas de deseño para homenaxear as artes tradicionais de pesca – disquecool\nPor Lucía Neira Arte&Deseño 01/11/2012\nCuncas de deseño para homenaxear as artes tradicionais de pesca\nIsto é a vida pai: marisco, viño e deseño. Con esta idea como punto de partida, o estudo madrileño Chichinabo Inc. e a tenda online de marisco galego Sal y Laurel lanzan á venda unha colección limitada e artesanal de cuncas de viño para homenaxear aos obxectos estrela das tabernas galegas. Un coidado packaging inspirado nas redes de pesca garda no seu interior catro unidades que ilustran artes empregadas nas rías galegas desde hai centos de anos, como son a nasa, as redes, as ferramentas manuais e o mergullo a pulmón.\nSegundo explican os impulsores desta iniciativa, a colaboración xorde da vontade de ambas marcas de impulsar e conservar o tradicional e o autenticamente noso. Chichinabo Inc. está formado por unha parella de mozos deseñadores madrileños procedentes do ámbito do deseño gráfico e do téxtil. Hai un ano iniciaron este proxecto co obxectivo de plasmar nas súas coleccións de obxectos para o fogar e accesorios de moda o imaxinario de distintos puntos de España. Así, atopan a súa inspiración no que moitos consideran rancio ou de chichinabo: os bares de vellos, os cruceiros polo Mediterráneo ou por exemplo a tuna compostelá. De Sal y Laurel xa vos falamos nalgunha ocasión: unha tenda online de marisco que segundo afirman ten entre as súas prioridades “o respecto do medio mariño e a utilización de artes de pesca sostibles como único camiño para evitar a extinción de moitas especies nas rías galegas”.\nAs cuncas están fabricadas artesanalmente en Arcade, e decoradas manualmente por Chichinabo e Sal y Laurel, a cabalo entre Madrid e Pontevedra.\nIlustrada con artes de arrastre artesanais. Este tipo de técnicas consisten nunha rede que se arrastra nunha zona concreta do mar coa axuda dun bote. Entre estas artes atópanse a rapeta, o boliche e o bou de vara. Con elas captúranse, por exemplo, as nécoras.\nNesta cunca represéntanse os elementos auxiliares de pesca. Estas ferramentas adóitanse utilizar xunto con outras artes para facilitar as capturas, aínda que tamén se poden empregar directamente para capturar algún marisco en concreto, por exemplo, a centola. Algúns exemplos son o bicheiro, o trueiro, o ganapán, a francada e o femieiro.\nDubido que algún galego non saiba que é unha nasa. Utilízase para capturar, por exemplo, nécoras, centolas ou camarón.\nMarisqueo a pulmón\nA arte de pesca por excelencia, a través da cal un mesmo coas súas propias mans pode capturar navallas, ourizos, percebe e tamén algas. Á hora da faena esta técnica tamén se pode complementar con algunha outra práctica do marisqueo como a rasqueta.\nEste pack de cuncas de inspiración mariñeira poden adquirirse online nas webs de Chichinabo e Sal y Laurel, e tamén en puntos de vista de Madrid, Vigo (Alfar) e Santiago de Compostela (O gato cósmico).\nartesaníaChichinabo Inc.cuncas de viñodeseñomarpescaSal y Laurelviño\nAnteriorFAC: un furancho no que consumir excedente artístico\nSeguinte5 proxectos DIY para decorar a túa casa\n02/11/2012 ás 12:43\nMoi chulas as tazas e a idea, pero o mergullo a pulmón non é precisamente tradicional en Galicia como técnica de marisqueo (e menos como cousa de hai centos de anos), e creo que desentona un pouco co resto de modelos. Tradicional é, desde hai case milenios, apañar as cousas do mar a pé desde a ribeira, pero mergullarse a por elas…e con neopreno….\nPor outro lado, divertida e interesante web, parabéns.\nPingback: Cuncas de deseño para homenaxear as artes tradicionais de pesca | disquecool


Filosofía mundana - Javier Nogueira - El Progreso de Lugo: Periódico líder de Lugo y su Provincia\nJavier Nogueira Follow\n20 junio 2015 20:18 h.\nopinion economía Filosofía Javier Nogueira Gotas de tinta\nSE QUEREN que lles sexa sincero, estou ata os fociños de libros de economía. A crise non remata a pesar das boas palabras de gobernos nacionais e institucións internacionais e os editores van detrás do tema como cadeliños na procura da seguinte explicación ou solución.\nO único bo de todo isto é que chegaron á nosa lingua clásicos relacionados co mundo económico que doutro xeito dificilmente terían atopado acomodo nos anaqueis, en medio de tanta novela negra e libro de autoaxuda. Lembro por exemplo a biografía de Keynes de Robert Skidelsky (agora nunha edición máis económica), e agora súmase Los filósofos terrenales de Robert Heilbroner, profesor da universidade de Harvard na posguerra, publicado por Alianza Editorial na súa colección clásica de libro de peto.\nAos máis novos, por desgraza, hai que lles explicar a transcendencia de El libro de bolsillo. Houbo un tempo no que por moi poucos cartos un podía ter acceso a grandes clásicos da literatura e o pensamento histórico, filosófico ou relixioso, sobre todo a obras en varios volumes inaccesíbeis doutro xeito. Lembro que neles descubrín eu a Toynbee, a faceta de historiador de Isaac Asimov ou a Edmund Burke. Hai anos, cecais coa proliferación de selos cun obxectivo similar, Alianza centrouse en reedicións e só de cando en vez podemos gozar dunha alfaia como esta.\n'Los filósofos terrenales' de Rober Heilbroner foi publicado por vez primeira en 1953 e chega agora en castelán e en libro de peto con Alianza\nComo xa dixen, o libro de Heilbroner é un verdadeiro clásico\ne iso aporta algo alleo á súa publicación. Nos últimos tempos é recorrente certa escusa nas editoriais españolas: "Este libro non interesa porque é de hai décadas e xa se publicaron outras obras máis actuais"\nEsquecen dicir que "máis actual" non sempre significa "mellor". A primeira edición de Los filósofos terrenales data de 1953 e o autor finou en 2005, pero o seu estudo da economía a través dos xigantes que axudaron a forxala dende Adam Smith ata Joseph Schumpeter mantén plena vixencia e pulso, en boa medida grazas ao talento co que está narrado, e un notorio éxito no mundo anglosaxón: os datos indican que é o segundo libro de economía máis vendido da historia, só por detrás do clásico manual de Paul Samuelson, que todos os interesados manexamos con placer.\nA estrutura da obra é bastante simple. Tras un par de capítulos introdutorios, dedicados a conceptos básicos nacidos antes do século XVIII e fundamentais para entender o que segue, entra o economista estadounidense en materia con pequenos ensaios dedicados aos homes que moldearon a ciencia económica dende a Ilustración. En dúas das pezas, as dedicadas aos socialistas utópicos e aos economistas victorianos, abandónase o individuo para facer panoramas máis amplos. Smith, Ricardo, Marx, Keynes\nTodos pasan polo seu ollo clínico, cunha boa mestura de conceptos económicos, contexto histórico e detalles biográficos cun uso da anécdota verdadeiramente notábel.\nEu non son estudiante de Economía e nunca o serei, pero os economistas que coñezo e aos que leo están de acordo en que unha das grandes perdas das últimas reformas dos programas universitarios é a desaparición da historia económica. Libros coma este de Heilbronner ou os clásicos de Kindleberger ou Galbraith parecen destinados a quedar marxinados nas bibliotecas ou ser lidos precisamente por aqueles que en nada podemos intervir para modificar os acontecementos. De cando en vez veñen ben os tópicos, e é ben sabido que quen descoñece a súa historia está condenado a repetila.\nMalia que esteamos cansados de libros de economía, algúns demasiado técnicos, outros que ofrecen receitas de sochantre, sempre vai quedar un oco para lecturas como esta. Non debemos esquecer os clásicos e queimalos sen lume. Porque, como ben dixo Mijail Bulgakov para satirizar a censura soviética por boca do seu impresionante Voland, "os libros arden mal".\nPáxinas 528 Prezo 14,90€


Encontro co ilustrador Pepe Carreiro\nPepe Carreiro, o ilustrador de Dona Carme, dos Bolechas e dos Barbanzóns estivo en Reibón para falar cos alumnos de terceiro sobre o traballo dos ilustradores. Explicounos como o máis importante para todo ilustrador é observar con atención todo canto o rodea, os animais, as plantas, as persoas... Despois, contounos como se esquematiza. Como se debuxa un gato a partir de dous círculos, un para a cabeza e outro para o corpo. Foi un encontro cheo de maxia no que Pepe Carreiro debuxou a moitos dos seus personaxes.\nSabedes que pasa cando un crocodilo se enamora dunha xirafa? E se a xirafa non se decata de que o crocodilo reborda amor por todas partes? Como chamar a súa atención? Esta e outras fermosas historias da editorial Kalandraka contáronnos Sandra, Néveda e o seu acordeón. Mesmo cantamos a canción do crocodilo enamorado. Pero antes de marcharse, aínda nos contaron a historia de Pequena Lúa, do oso, de Bubú e do moucho que cantaba todas as noites. Rufina escoitaba moi, moi atenta todos os contos, e aproveitando que é unha xirafa botaba un ollo desde aló arriba para ver ben as ilustracións dos libros. Mentres tanto, que facía Anxo?\nO alumnado de sexto tivo a oportunidade de participar o pasado venres 20 de maio nun obradoiro práctico de banda deseñada impartido polo pintor, ilustrador e debuxante Ramón Trigo . O resultado será publicado por Rufina no catálogo de libros de edición propia da Reibonteca.\nO venres estivo connosco o debuxante Kiko Dasilva. Veu falarnos dunha das cousas que máis lle gustan, os cómics. Xa hai tres anos que ven desenrolando na nosa escola unha charla na que nos explica como naceu esta forma de expresión e a súa evolución, a relación cos feitos históricos, sociais e económicos. Este ano foron os alumnos de quinto e sexto os afortunados. Transmitímoslle a Rufina as grazas que rapaces como Pablo Malvido nos transmitiron por ter traído a este ilustrados e caricaturista, que publica as súas viñetas en xornais como La voz de Galicia, e revistas como El Jueves ou Retranca . Esperamos que o ano que vén estea de volta en Reibón. \nQue nos ten preparado Rufina para este maio?\n13 de maio - Obradoiro de Banda Deseñanda con Kiko Dasilva para o alumnado de 5º e 6º. 19 de maio - "A que sabe a lúa" , representación do alumnado da aula Xoán XXIII para 1º e 2º. 20 de maio - Obradoiro de banda deseñada co autor Ramón Trigo. 23 de maio - Contacontos patrocinado pola editorial Kalandraka para Infantil de 3 e 4 anos. 24 de maio - Encontro-obradoiro de ilustración con Pepe Carreiro para 3º. 27 de maio - Encontro con Luís Davila "O bichero" para o alumnado de 4º E en XUÑO Festa de ANIVERSARIO dos libros.\nUn vento cargado de sensibilidade\nO xoves,día 5 de maio un grupo de alumnos e alumnas con discapacidade intelectual da aula "Juan XXIII" de Cangas ofrecéronos un bonito espectáculo poético-teatral a partir dun poema de Vicente Huidobro. "Jugamos fuera del tiempo Y juega con nosotros el molino de viento Molino de viento Molino de aliento Molino de cuento Molino de intento Molino de aumento Molino de ungüento Molino de sustento Molino de tormento Molino de salvamento Molino de advenimiento Molino de tejimiento Molino de rugimiento Molino de tañimiento ... Escucha Pasa el palpador en eléctricas corrientes El viento norte despeina tus cabellos Hurra molino moledor Molino volador Molino charlador Molino cantador A actuación mantivo a nosa atención no que estabamos vendo. Primeiro cando unha das profesoras nos explicou as características do grupo de rapaces e o que querían conseguir con estas actuacións. Nós tamén queriamos que o alumnado de Reibón vise que todos temos cualidades que podemos mellorar e\nO venres estivo connosco o debuxante Kiko Dasilva...


A pandemia marca o ritmo\nAs competicións de fútbol e fútbol sala no ámbito autonómico e nacional da tempada 2020/21, supeditadas á evolución da situación sanitaria e a decisión final das autoridades\nMinuto de silencio antes do partido que enfrontou ao Ourense CF e a Compostela na recente fase de ascenso | futga\n5 de agosto de 2020, 3:00\nA Real Federación Galega de Fútbol (RGFG) comunicou que as competicións de fútbol e fútbol sala no ámbito autonómico e nacional están supeditadas a evolución da pandemia.\n“Antes as lóxicas dúbidas e consecuentes preguntas e chamadas recibidas de parte dos clubs, queremos informar que o departamento de competicións e a secretaría xeral da Real Federación Galega de Fútbol seguen a traballar arreo para confeccionar os calendarios da próxima campaña, pero todo ese traballo está condicionado pola evolución da pandemia. Adiantamos que o obxectivo de partida é comezar as ligas de ámbito autonómico durante o mes de outubro (as competicións con maior número de equipos, como é o caso de Preferente, arrincarán a fin de semana do 3-4 de outubro), sempre e cando o permitan as autoridades sanitarias. No caso das competicións de ámbito nacional, a RFEF xa fixo oficiais algúns calendarios e estamos á espera de noticias ao respecto das demáis competicións”, informou a RFGF.\n“Nos próximos días comezará unha serie de reunións cos clubs de toda Galicia, de xeito telemático, para ir informando dos plans competicionais, aínda que todo sempre supeditado á evolución da situación sanitaria. Por iso é importante subliñar que polo de agora non serán plans competicionais definitivos, pois en función da evolución da pandemia poderían sufrir variacións. Tal e como xa se foi avanzando, practicamente todas as categorías dividiranse en subgrupos por criterios xeográficos, o que representará un importante aforro para os clubs e unha reducción de datas nos calendarios”, engade.\n“O departamento de competicións xa ten moi avanzados os plans competicionais, os cales serán presentados nas vindeiras semanas aos clubs, pero reiterando que nada é definitivo. Do mesmo xeito informamos que non será ata mediados do mes de agosto cando se abra o proceso de tramitación de licenzas para as categorías de ámbito autonómico”, destaca o comunicado da RFGF, que tamén onte publicou o protocolo. l


O CD As Pontes e o Esteo FS organizan un campus multideporte de verán - TERRACHAXA\nOs clubs O Esteo FS e CD As Pontes organizan este verán, por primeira vez, un campus multideporte mixto dirixido a nenos de entre 5 e 15 anos de idade.\nEste terá lugar entre o 5 e o 16 de xullo en horario de mañá, de 10.00 a 14.00 horas, de luns a venres.\nTerá un prezo de 120 euros con desconto de 20 euros para os segundos irmáns. Inclúe seguro, dúas equipacións deportivas e merenda a media mañá.\nOs pequenos terán actividades de fútbol campo, fútbol sala, piragüismo e outras sorpresas.\nAs inscricións e a información pode obterse nos teléfonos 629 401 459 / 661 178 678, nos emails info@cdaspontes.es e inscripciones.esteofs@gmail.com ou nas webs www.cdaspontes.es / www.oesteofs.com.


Xogo en liña: Skyrama\nSkyrama - xogos de balde do seu navegador xa coñecidas para moitos amantes de gran MMORPG BigPoint. O xogo é unha combinación razoable de simulación de empresas e estratexia. Vostede, como un voo principiantes magnate tería que construír un negocio a partir de cero e construír-se a proporcións transcontinentais! Vostede, como director do aeroporto, terá que tomar case todas as cuestións administrativas: a expansión da área de terra, a mellora dos hangares e pistas, a modernización das terminais de pasaxeiros, recursos humanos e mesmo a construción de áreas de lecer para os pasaxeiros á espera do seu atraso do voo.\nSkyrama - xogos de balde do seu navegador xa coñecidas para moitos amantes de gran MMORPG BigPoint. O xogo é unha combinación razoable de simulación de empresas e estratexia. Vostede, como un voo principiantes magnate tería que construír un negocio a partir de cero e construír-se a proporcións transcontinentais! Vostede, como director do aeroporto, terá que tomar case todas as cuestións administrativas: a expansión da área de terra, a mellora dos hangares e pistas, a modernización das terminais de pasaxeiros, recursos humanos e mesmo a construción de áreas de lecer para os pasaxeiros á espera do seu atraso do voo. Vostede non pode escapar do compoñente estratéxico da Skyrama xogo - vostede durante todo o partido será programada desembarques control de voo, decolagens e emerxencias diversas, supervisar os voos actuais - facer todo, o que fai unha compañía aérea director competente. Aeronaves no Skyrama xogo divídese en tres tipos: leves, pesados e batalla. Sobre o tipo de aeronave depende de como carga moi será entregado na súa casa aeroporto e canto diñeiro vai recibir do seu voo. Pero non conte con grandes beneficios a partir do inicio do xogo, porque diante de ti un traballo interesante e emocionante para mellorar o aeroporto para que finalmente foi capaz de tomar as súas fronteiras avións de carga pesada. Moi interesante xogo de un sistema social. Enviando as súas aeronaves aos aeroportos estranxeiros, que adquire amigos que pode axudar a obter máis experiencia e beneficio para visitas amigables para as súas pistas. Sistema de busca no Skyrama xogo implementado nun nivel decente, os traballos son moi diverso e interesante no paso, e un extra agradable para atopalos é un número suficiente de experiencia e chegar buscar súa compañía aérea no caso de tratar con eles. Tamén no xogo ofrece atribucións colaboración para varios xogadores, traendo moito máis experiencia e recursos materiais en caso do seu rendemento. Entón, recomendamos a todos os principiantes e xestores xa afeito ao lembrar que, como unha excepción en casos raros o concepto de "amizade" e "negocios" son moi compatibles. O xogo é un navegador-based, para que os recursos do sistema non son esixentes en todo, a pesar de non impedir que parece moi digno dun navegador e da plataforma de seus "irmáns". A interface é agradable e intuitiva, o que é moi doado se acostumar co espazo de xogo, que a construción, de xeito que case todos os elementos do xogo son interactivos. O único peso "Bobble" desenvolvemento de xogos é a falta de conversa proceso uslozhnayuschee de comunicación entre os xogadores, pero, de acordo con eles, iso non impide que os xogadores se sintan preto da acción e interacción dentro igrovog proceso cos outros xogadores. Está preparado para facer o magnate da aviación? Se ten a coraxe e determinación - unirse a nós! Skyrama está esperando por ti! Xogar noSkyrama\nVídeos e imaxes para o partido Skyrama