Destacan os derbis Arenteiro-Arousa e Compostela-Pontevedra, que se ofrecerán en directo pola G2 e a G24.gal\nOs espectadores poderán ver novos encontros das competicións francesa e portuguesa: PSG-Stade de Reims e Sporting Portugal-Sporting Braga\nNo coloquio anterior á proxección do filme, Tania F. Lombao falará no estudio co seu director, Alber Ponte, e co actor Fran Grela, un dos protagonistas\nSantiago, 21.01.2022.- 'Little Galicia’, a película que a G2 (22.55 h) proxectará este venres no programa ‘Clac’ (o sábado á noite na TVG), é unha comedia divertida, ambientada na contorna da comunidade galega de Newark, unha pequena Galicia. O filme está dirixido por Alber Ponte, o director en activo máis prolífico do cinema galego, con récord en obras audiovisuais, con cinco longametraxes e 80 curtas. Conta ademais con numerosos premios en prestixiosos festivais, coma o de Clermont-Ferrand.\nTouriñán, David Perdomo, Fátima Pego e Noemi Rodríguez traen, con 'Catro gatos', a mellor das risas á TVG\nNovo formato para a franxa previa ao ‘prime time’ dos domingos, que mestura o faladoiro cómico cos sketchs humorísticos\nValentín González Formoso: "Serei candidato se os galegos e galegas así o queren"\nSantiago, 18.01.2022.- Valentín González Formoso, secretario xeral do PSdeG, foi entrevistado este martes no informativo ‘Bos días’ da Televisión de Galicia, onde expuxo, entre outros temas, os cambios no grupo parlamentario socialista, co novo voceiro, Luís Álvarez, e novos vicevoceiros: Julio Torrado, Begoña Rodríguez Rumbo e Leticia Gallego.\nO secretario xeral dos socialistas galegos explicou que teñen por diante un reto importante, como é o de ser "a correa da transmisión daquelas inquedanzas que a sociedade galega lle transmita ao partido nas xuntanzas que están a manter cos diferentes colectivos". Formoso destacou que o traballo entre o grupo parlamentario e o partido vai seguir coma sempre e que as instrucións políticas nacen no seo dos órganos executivos do PSdeG. En canto ao papel de Gonzalo Caballero, o secretario xeral do PSdeG salientou que no grupo todos terán a súa función e que Caballero levará unha área en que se sente cómodo, e que “na área económica é onde ten máis que achegar”.\nCoa renovación dos órganos provinciais, Formoso destacou que as primarias xeran confrontacións de proxectos. Cre que nalgunhas provincias haberá acordos, como foi o caso de Lugo, e noutras haberá votación final. Calquera das dúas fórmulas, implica, dixo, "que a democracia impera no Partido Socialista".\nSobre quen marca a axenda política dos socialistas galegos, Formoso destacou que son "representantes dunha ideoloxía en Galicia e que a quen van representar é aos galegos e que esa é a visión que deben ter os socialistas galegos". Afirmou que a principal realidade que teñen que afrontar é o sistema sanitario galego. Destacou que o Goberno galego terá todo o apoio dos socialistas. En canto a outros intereses, dixo que o partido socialista vai estar con Galicia e que non haberá confrontación coa Xunta ou co Executivo.\nSobre a polémica das macrogranxas, Formoso dixo que as declaracións do ministro non foron afortunadas e que ten que "ter a cautela suficiente para saber que estas declaracións poden ter un impacto negativo. Ten que buscar outros motivos para ter protagonismo político", porque "cando se fan ese tipo de declaracións no estranxeiro, iso ten unha influencia negativa". Dixo que o sector cárnico emprega en Galicia 20.000 familias e que é un produto de calidade. Non quixo entrar en se debería de dimitir e convidouno a visitar unha granxa galega e que vexa cal é a súa realidade.\nCandidato á Xunta de Galicia polo PSdeG\nAo preguntarlle sobre se será o candidato á presidencia da Xunta de Galicia polo PSdG, o secretario xeral dos socialistas galegos dixo que "será se os galegos e galegas así o queren" e que “se de min depende, serei candidato á Xunta". Afirmou que será a militancia quen referende a súa intención, pero que non se presentará se a súa mensaxe non cala en Galicia.


Un estímulo para elaborar en galego TFM e teses de doutoramento\nDende 1994 a USC ofrece un programa de axudas á utilización do galego a diversos traballos que se foi actualizando en función da adaptación dos estudos aos requisitos de Boloña. Na actualidade, cínguese a traballos de fin de máster e teses de doutoramento, así como memorias de licenciatura e traballos de investigación tutelados (TIT). Dende aquela, 1175 estudantes e investigadores solicitaron estas axudas na USC, contribuíndo deste xeito a estender o galego na investigación.\nLembremos que as axudas consistiron na convocatoria pasada en asesoramento lingüístico-terminolóxico e en subvencións directas que van desde os 150 euros para os traballos de fin de máster ata os 400 euros no caso das teses de doutoramento.\nNo pasado ano 2011 a USC concedeu subvencións para os gastos de publicación de 39 traballos realizados en galego. En concreto, beneficiáronse desta liña de incentivos á utilización da nosa lingua os autores/as de 11 teses, 23 traballos de fin de mestrado, 4 memorias de licenciatura e 1 traballo de investigación tutelados (TIT).\nMalia os doutorandos e doutorandas contaren con axudas que incentivan o uso do galego por parte da USC, o certo é que só 11 das 30 teses defendidas na nosa lingua en 2011 solicitaron as subvencións de ata 400 euros ou o correspondente asesoramento lingüístico e terminolóxico. O mesmo cabe dicir das axudas a outros traballos a que poden optar os autores e autoras que os redacten en galego.


O Hospital A Paz de Madrid elabora un "libro branco" sobre a enfermidade celíaca | Consumer\nO Hospital A Paz de Madrid elabora un “libro branco” sobre a enfermidade celíaca\nO texto aborda aspectos como o seu diagnóstico, o menú escolar ou a dieta sen glute\nCo fin de informar as particularidades da enfermidade celíaca, que afecta a unha de cada 100 persoas, o Servizo de Gastroenterología e Nutrición Infantil do Hospital A Paz de Madrid elaborou un “libro branco” sobre esta patoloxía.\nO texto, pioneiro en España e dirixido tanto a profesionais como ao público en xeral, pretende ofrecer todos os detalles para poder así garantir un diagnóstico e tratamento o máis precoces posible. E é que A Paz, un dos centros que trata a máis pacientes deste tipo, fai seguimento a máis de 1.000 celíacos aos que realiza diagnóstico, estudos xenéticos e inmunológicos, seguimento e soporte psicolóxico.\nO libro foi redactado por 26 expertos de recoñecido prestixio na enfermidade celíaca. Nas súas liñas abórdanse os aspectos fundamentais da patoloxía, os protocolos de diagnóstico, o menú escolar que deben tomar os pacientes máis pequenos, a dieta sen glute e a situación da enfermidade celíaca en España.\nEsta doenza consiste nunha intolerancia permanente ás proteínas do glute, que están presentes en alimentos como o trigo, a cebada, a avena e o centeo. A enfermidade actúa cunha destrución severa da mucosa do intestino delgado, o que favorece a mala absorción destes nutrientes.\nOs expertos sinalan que só o 10% dos celíacos están diagnosticados. Por iso, aconsellan acudir ao especialista ante a menor dúbida porque en idades adultas está enfermidade pode traer consigo complicacións.\ndiagnóstico enfermidade celíaca gluten-gl libro-gl


Como usar unha bomba de pene. manual - Titanium\nComo usar unha bomba de pene. manual\nUtilizar unha bomba de baleiro masculina considérase unha das formas máis baratas de cambiar a dignidade dun home. O uso deste dispositivo está incluído nunha variedade de vídeos e guías de adestramento. Estas instrucións poden axudarche a reducir moito o risco de lesións no pene mentres obtés os resultados máis dramáticos. Saber usar correctamente unha bomba de baleiro para o pene pode axudarche a desfacerse dos problemas eréctiles rapidamente e estimular o proceso de ampliación da virilidade.\nAsí funciona a bomba\nCalquera home que queira aumentar a súa forza masculina pode usar unha bomba de baleiro. Axuda a aumentar o fluxo sanguíneo á área xenital, o que leva aos seguintes efectos:\nAumento da plenitude do tecido eréctil- provoca un aumento de tamaño. Normalmente hai un efecto a curto prazo que se deterá cando se extinga a erección. Pero cun uso sistemático, pode consolidar o resultado obtido co risco mínimo de efectos secundarios. Tamén se consegue a corrección da forma do pene, enderezándoo.\nFortalecemento da erecciónconséguese aumentando o fluxo sanguíneo á zona do pene. Usar unha bomba de baleiro nos homes axuda a restaurar unha erección forte que pode durar moito tempo.\nMellorar o subministro de sangueque se produce como resultado do desenvolvemento da circulación sanguínea artificial nos órganos pélvicos. A estimulación do fluxo sanguíneo axuda a aumentar o transporte de sangue a través dos vasos e a evitar trastornos circulatorios. Cunha violación do fluxo sanguíneo na zona pélvica, desenvólvense enfermidades como as hemorroides e a prostatite.\nAumento da sensibilidadeconseguido por hiperemia tisular. Axuda a que a sensación de sexo estea máis viva e os orgasmos sexan máis fortes.\nUn punto importante! Asegúrese de ler as instrucións de uso, que explican como usar a bomba de baleiro de forma correcta e segura. Se se usa de xeito inadecuado, pode obter o efecto contrario: a sensibilidade do pene diminúe e faise extremadamente difícil alcanzar o orgasmo.\nCon tubos pechados, o uso facilítase coa presenza dun anel de erección. Este anel proporciona unha maior estanqueidade, o que facilita a creación dun baleiro. O anel axuda a retardar o fluxo de sangue do pene, o que lle permite obter ereccións máis fortes e longas.\nCando se crea unha menor presión dentro do tubo, o sangue comeza a fluír activamente cara ao tecido eréctil do pene. Isto fai que o pene se volva duro e que o home leve unha erección.\nPara mellorar a erección, o dispositivo pódese usar antes do coito. Esta aplicación axuda a ampliar o pene e ampliar significativamente o tempo de excitación. Para iso, cómpre empregar unha bomba de baleiro para aumentar as fases iniciais da excitación. Para uso preventivo, o dispositivo úsase nun pene non erecto.\nHai varias clasificacións de bombas. Un xa se indicou anteriormente - pola presenza dun anel de erección na parte inferior do tubo. Ademais desta clasificación, as bombas de baleiro tamén se dividen en tipos segundo o tipo de control.\nOs seguintes tipos de bombas distínguense segundo o tipo de control:\nO último tipo de bomba apareceu non hai moito tempo, polo que hai moi pouca información ao respecto. Os fabricantes deste tipo de dispositivos afirman que garanten unha seguridade absoluta en comparación con outros métodos, xa que a auga protexe o pene dos cambios bruscos de presión e dos riscos asociados a eles.\nEste tipo de bomba está equipada cun pistón especial que bombea o aire do pistón a través dun capilar. Isto leva a unha caída da presión dentro do pene, o que estimula un aumento do fluxo sanguíneo ao pene. O resultado da aplicación é un rápido aumento na lonxitude e espesor do pene.\nBombear grandes cantidades de aire leva á formación de efectos secundarios: hematomas, hematomas, hematomas, diminución da sensibilidade.\nUn xeito de ampliar o pene cunha bomba de baleiro é mediante o uso de dispositivos eléctricos. Son máis suaves que os manuais e son moito máis fáciles de usar. O home regula de forma independente o nivel de bombeo de aire, o que lle permite acadar efectos máis fortes e evitar efectos secundarios.\nTodo home necesita saber manexar correctamente unha bomba de baleiro. Este dispositivo non só axuda a cambiar o tamaño da virilidade. O uso dunha bomba de baleiro despois de enfermidades dos órganos do sistema reprodutivo axuda a aumentar o fluxo sanguíneo e pode acelerar os procesos de rexeneración.\nUn punto importante! Antes de ler as instrucións de uso da bomba de baleiro, non deixe de consultar co seu médico. El explicaralle como usar a bomba para o aumento do pene correctamente e pode aconsellalo sobre a duración do uso.\nun estilo de vida sedentario que leva ao estancamento do sangue na zona pélvica.\nA estimulación da circulación sanguínea na zona do pene é unha grave interrupción dos procesos naturais que se producen no corpo masculino.\nPolo tanto, só é posible usar unha bomba de baleiro no pene se non hai contraindicacións:\nHipovitaminose, que aumenta a fraxilidade dos vasos sanguíneos.\nUn punto importante! É necesario seguir atentamente as recomendacións das instrucións de uso da bomba de baleiro para homes. En caso contrario, existe un alto risco de formación de hematomas e trastornos que requiren unha intervención cirúrxica posterior.\nVantaxes das bombas\nTrata o dispositivo cun antiséptico despois da compra. Antes de empregar a bomba de baleiro, debe limparla de po e bacterias.\nAsegúrese de usar lubricantes cando siga as instrucións de uso da bomba de baleiro. Débense preferir os lubricantes a base de auga. A base de aceite pode danar e danar o dispositivo.\nDespois de usar a bomba de baleiro, débese lavar ben con auga morna e xabón.\nPara manipular o produto antes de seguir as instrucións para a bomba de ampliación do pene, recoméndase evitar os compoñentes de alcol.\nPara mellorar o contacto coa pel ao seguir as instrucións para a bomba de baleiro do pene, terá que eliminar a vexetación da zona da virilha. Isto tamén axuda a aforrar lubricante.\nSe segues as instrucións para unha bomba de baleiro para homes, non necesitarás mollar a zona do escroto con lubricante; isto pode facilitar o desprazamento e facer que sexa aspirado ao mundo.\nAntes de aclarar como se usa axeitadamente unha bomba de baleiro para a ampliación do pene, débese distinguir entre o dispositivo que se usa - auga ou convencional. Tamén é importante asegurarse de que non haxa contraindicacións para que o uso deste dispositivo non cause consecuencias tristes.\nAntes de usar o dispositivo, debes preparar ti mesmo o órgano. Para iso, debe manterse en auga morna durante un tempo; isto axudará aos vasos sanguíneos a expandirse. Entón, esta medida reduce a dor e axuda a obter mellores resultados que sen auga. Para aumentar a elasticidade, algúns homes practican a técnica do jelqing antes de usar o dispositivo.\nSaber usar unha bomba de pene ao baleiro pode aforrar o risco de lesións. Os efectos secundarios máis comúns son en homes que non se axustan ao horario ou que non saben exactamente como usar correctamente unha bomba de baleiro.\nSe o dispositivo ten un anel de erección, debe colocarse o máis preto posible da base do pene. Sen a botella, só tes que premela ata o fondo cunha bomba de baleiro.\nComeza gradualmente a evacuar o aire. Faino con moito coidado e lentamente para non danar o órgano.\nCando se produce dor, hai que deter o proceso de bombeo de aire.\nPara principiantes, a duración do enfoque non debe exceder os 2 minutos. Os homes máis experimentados poden aspirar ata 10 minutos nunha frase.\nUsar múltiples enfoques axudará a aumentar o volume de sangue contido no tecido eréctil.\nA pausa entre conxuntos varía entre 30 e 240 segundos. Durante este tempo pode estirar o pene.\nDebe facer ata 5 enfoques ao mesmo tempo.\nEsta técnica de ampliación do pene cunha bomba axuda a aumentar o fluxo sanguíneo. A presión no pistón pode aumentar gradualmente.\nUn punto importante! Antes de usalo, asegúrese de ver o vídeo sobre como usar bombas de baleiro; deste xeito pode comprobar persoalmente o efecto que pode obter coa aplicación.\nPreste especial atención ás regras de seguridade que se seguen durante o uso; isto axudará a evitar consecuencias desagradables.\nUso da bomba hidráulica\nUn método máis sinxelo é empregar unha bomba de ampliación do pene cunha bomba hidráulica.\nComo preparación, podes mergullarte nun baño quente durante 10-15 minutos. A barra debería estar completamente escondida baixo a auga.\nSegundo as instrucións sobre como ampliar o pene cunha bomba, cómpre colocar o dispositivo no pene e colocar a bombilla na base.\nTire varias pistas de bombeo para eliminar o aire do matraz.\nSupervise o cambio do nivel de presión no dispositivo; aumenta gradualmente e, polo tanto, é preciso bombear.\nDébese ter moito coidado ao sacar o pene do dispositivo. Primeiro cómpre restablecer a presión. Se non, pode formarse unha zona de presión demasiado baixa, o que provoca a formación dun hematoma. Despois de igualar a presión do pistón, débese eliminar coidadosamente.\nUn punto importante! Se a bomba se usa antes do sexo, o anel de erección debe tirarse sobre o pene. Isto axudará a diminuír o fluxo de sangue e, así, a aumentar a duración da erección.\nSe realizas o procedemento regularmente como adestramento diario, obterás un resultado de alta calidade despois da primeira aplicación. Co paso do tempo, pode conseguir o efecto desexado de agrandar o pene sen cirurxía, só cunha bomba.


O Concello seguirá pagando os canons das concesionarias para evitar expedentes de regulación de emprego mentres dure a alarma\nO Concello de Vilagarcía seguirá abonando o canon establecido ás empresas concesionarias de servizos que nestes momentos non poden ofrecelos segundo o contrato e causa do estado de alarma sanitaria. A decisión adoptouse hoxe na reunión da Comisión de Seguimento da crise e ten por obxecto axudar a que as empresas eviten ter que recorrer a un expediente de regulación temporal de emprego.\nVilagarcía, 23 de marzo de 2020.- O Concello de Vilagarcía seguirá abonando o canon establecido ás empresas concesionarias de servizos que nestes momentos non poden ofrecelos segundo o contrato e causa do estado de alarma sanitaria. A decisión adoptouse hoxe na reunión da Comisión de Seguimento da crise e ten por obxecto axudar a que as empresas eviten ter que recorrer a un expediente de regulación temporal de emprego.\n23.03.2020. Obviamente, isto terá un custe para o concello, pero con iso se garante que todos os traballadores afectados manteñan a integridade dos seus salarios. Con todo, é unha medida que abrangue aos meses de marzo e abril. Se o estado de alarma continúa, o concello avaliará de novo a situación. As empresas afectadas son as que xestionan a limpeza de edificios municipais, a piscina, o servizo de axuda ao fogar (SAF) e a escola infantil municipal.\nNa reunión de hoxe constatouse que os demais servizos municipais esenciais, é dicir, Policía Local, Protección Civil, Servizos Socias e Recollida de Lixo seguen funcionando a pleno rendemento sen ningunha incidencia digna de destacar. En Servizos Sociais, por exemplo, traballan arreo 30 persoas de distintos departamentos, aos que desde hoxe se suman 10 máis do voluntariado para atender ás persoas maiores con dependencia, inmunodeficientes ou en risco psicosocial aos que lle farán chegar alimentos, medicinas ou calquera outra cousa que precisen.\nComo se informou anteriormente, o Concello está en permanente contacto coas ONGs da cidade para detectar e paliar na medida das súas posibilidades calquera nova necesidade. Agora mesmo, por exemplo, se trata de coñecer a situación dos rapaces e rapazas que teñen comedor escolar gratuíto, unha vez que as clases están pechadas.\nEn xeral, destácase a gran colaboración cidadá neste tempo de crise. De feito, en 9 de días de confinamento tan só se rexistraron 12 denuncias por incumprir as normas. En moitos casos, ademais, dáse a circunstancia de que son os propios veciños que están confinados quen alertan á policía de que nun determinado lugar outras persoas están incumprindo a orde de permanecer na casa, poñendo así en perigo aos demais. Igualmente, cando se produce unha queixa por exceso de ruído as advertencias da Policía Local son atendidas inmediatamente.\nA colaboración cidadá estase manifestando tamén no ofrecemento de distintos particulares para confeccionar máscaras de protección, de ser necesario, ou de empresas que poñen a disposición do Concello as súas furgonetas cando así o precise. Neste sentido, cabe destacar tamén a doazón por parte do bazar chinés de Rey Daviña de máscaras e guantes. O Concello, por iso, quere agradecer publicamente estas e outras mostras de solidariedade e anima aos cidadáns a manter este nivel de civismo e responsabilidade, peza fundamental para impedir máis contaxios e polo tanto evitando que o sistema sanitario poida colapsar.


Pragas | Facenda en pastos en liña | February 2020\nTodo o que necesitas saber para o cultivo de espinaca\nA espinaca é unha colleita de vexetais que contén moitas vitaminas fácilmente digeríbeis, ácidos graxos e orgánicos, micro- e macronutrientes necesarios para unha dieta sa. Estes verdes son útiles e desexables en cada mesa. O consumo regular de espinaca é unha excelente prevención de enfermidades do sistema dixestivo, nervioso, cardíaco, trastornos metabólicos, e aumenta a inmunidade.\nCrecientes en crecemento no país: plantar mudas e coidar no campo aberto\nO Pasternak é un vexetal, e non só moi sabroso, senón tamén moi útil. Non obstante, o seu cultivo na cama da casa ten unha serie de sutilezas, sen as cales é imposible obter froitos grandes. Trátase de tales matices no cultivo de pastinacas e describimos a continuación. Plantar pastinacas para as mudas As características do cultivo de nabo no país dependen en gran parte de características das hortalizas como longa estación de cultivo.\nKohlrabi Vitamina Bomb: Todo o que precisa saber sobre o cultivo e coidado\nEste tipo de col foi desde Sicilia. Goza dunha gran popularidade en Europa Occidental e Turquía. Os xardineiros locais saben cultivar o repolo de rapiola, porque se considera que é unha bomba vitamínica e supera os outros parentes. Sobre Kohlrabi O colinabo é un repolo temperado, un repolo de alto rendemento.\nOs nematodos están entre as pragas máis comúns e perigosas. Non só levan á enfermidade, a morte das plantas, senón que tamén poden causar danos á saúde humana, aos animais. Neste artigo analizaremos os tipos de nematodos e o que é, así como as recomendacións básicas sobre como combater un nematodo no xardín.\nQue comen os toupeis no xardín e na súa casa de verán, no bosque e no prado\nAs moles, así como as musarañas e os ourizos, pertencen á orde dos insectívoros. Viven principalmente en zonas con terras húmidas ou constantemente húmidas - en prados, en chairas inundables de ríos, nos bordos de bosques caducifolios e mixtos. Mole a miúdo reside no noso xardín ou xardín. Xa que en todas partes hai un terreo afrouxado cavando, cheo de vermes e cavando no chan o amor para asentarse en tan ricos campos de caza.\nComo se librar da traza no apartamento: métodos de loita\nCalquera propietario do apartamento atopa a miúdo un parasito coma unha toupeira. É unha bolboreta moi pequena pero moi desagradable, que pode provocar grandes perdas. Unha desas migas pode danar un abrigo de pel cara que será imposible restauralo. Descubrimos como xestionar este problema ou incluso evitar que ocorra.\nComo coller un rato: trampas caseiras dunha botella de plástico\nSe os roedores pequenos son creados nunha casa, apartamento ou cuartos auxiliares, ten que desfacerse deles. Os ratos son capaces de causar grandes danos aos stocks de alimentos, arruinar os obxectos de valor, converterse nunha fonte de olores e infeccións desagradables. O artigo describe varias maneiras de facer ratones dos materiais dispoñibles coas súas propias mans.\nDende os días do famoso Piper de Pico Hammelniano, que atraeu a todas as ratas da cidade e afogouse sen merced ao río da cidade, baixo ela choroulle moita auga. Pero pouco cambiou no eterno enfrontamento entre humanos e roedores maliciosos. A xente a través dunha intelixencia poderosa e unha creatividade xigantesca ven con todos os novos medios enxeñosos de exterminar as pragas e os roedores con gran fertilidade e resistencia antes de que os golpes de destino enchen rapidamente as perdas e volvan seguir a ofensiva sobre as caixas humanas.\nTraza de inverno: como xestionar unha praga no xardín\nA preparación dun xardín para o inverno converteuse nunha actividade moi importante para todos os xardineiros e residentes de verán, que necesariamente deben levarse a cabo durante o outono para crear as condicións máis favorables e protexidas para as árbores froiteiras e o seu inverno exitoso. Isto é especialmente certo para as árbores froiteiras de pedra, que son máis susceptibles ás duras condicións do inverno.


Accidente nas Cernadas. – Pontecesures\nEstás aquí: Inicio/Sociedade/Accidente nas Cernadas.\nAccidente nas Cernadas.\n9-09-2010 por Luis Angel Sabariz Rolán Deja un comentario\nFoi ás 20:50 horas de onte, 8 de setembro, e saldouse unicamente con danos materiais, segundo informou Protección Civil de Valga.\nDIARIO DE PONTEVEDRA, 09/09/10\nArchivada en: Sociedade Etiquetada con: danos, protección civil\nsábado sabariz fútbol fin de semana Pontecesures a ponte fiesta curso la voz de galicia concurso Maneiro pp Campaña lamprea tripartito Angueira n-550 plaza santiago Ulla Catoira Diario de Arousa Concello tren psoe río ulla festa Vilagarcía iglesia faro de vigo padrón protección civil valga Vigo pleno Porto Pontevedra xunta Historia parque sar obras correo gallego BNG ACP


A reportaxe | papilosear\nPosted on 03/14/2012 by maria\nA reportaxe é un xénero periodístico que consiste no relato duns feitos que presencia ou investiga o xornalista.\nPrimeiro se toman notas e despois cando se reelabora o texto, ademais de contar os feitos débese transmitir unha interpretación persoal do acontecido. Como en todo escrito hai que coidar o estilo.\nDa visita á aldea de Silvarredonda, Rois, ides facer unha reportaxe.\nEsta entrada foi publicada en Textos xornalísticos por maria. Ligazón permanente.\n46 thoughts on “A reportaxe”\nmiguel_mirazo on 03/23/2012 at 08:55 said:\nVisita a Silvarredonda\nSilvarredonda é un pequeno pobo de Rois. Chegamos alí en autobús logo de viaxar durante un cuarto de hora. Unhas anciás recibíronnos moi ben e ensináronnos a súa aldea.\nPrimeiro mostráronnos as fontes: a fonte Merdeira que se construíu no ano 1960 e aquí paraban a beber e a descansar os ciclistas que pasaban por hai e, a fonte do santo da chuvia, que elas dicían que para que chovera se lle sacaba a cabeza ó santo, se lle daba un bico, se metía na auga da fonte e se lle rezaba durante nove días.\nLogo amosáronnos as pías e os muíños que aínda funcionaban e que estaban moendo nese mesmo intre. Para min os muíños foron o mellor da visita.\nDespois amosáronnos como eran as casas antigas: pequenas, de pedra, tamén tiñan un forno de pedra, un pallete para os animais. A min isto sorprendeume moito porque nunca vira unha casa así e estou acostumado a ver casas espazosas e amplas.\nPara finalizar fixéronnos unhas suculentas filloas con fariña que se fixera anteriormente no muíño, estaban deliciosas. Nos como agradecemento agasallámoslle un camélio e marchamos moi contento para Brión.\nlidia_quintela on 03/22/2012 at 09:05 said:\nViaxe a Silvaredonda:\nOnte os alumnos de 1º da ESO tivemos unha saida a Aldea de Silvaredonda. Saímos do instituto despois do 1º recreo.Collemos o autobús e marchamos.Á viaxe foi moi entretida xa que ibamos con amigos/as. Ao chegar presentaronnos anosa guía, qué foi unha amable soñora da aldea chamada Lurdes. Tamén nos acompañaron algúns veciños.\nO primeiro que fixemos foi ver unha fonte donde os aldeanos iban por auga pàra levar as casas.\nDespois levounos a outra fonte, que me gustou máis que a outra.Enriba,tiña un santo. Chamábanlle San Ildefonso.Contaronnos que cando había tempo de seca e necesitaban choiva para os cultivos,iban a fonte, quitabanlle a cabeza do Santo e lavabanlla na fonte e despois dabanlle un bico e desixabanlla outra vez no seu sitio. Esperaban nove días,os cales tiñan que ir a fonte e rezar un noso pai.Disque despois de nove días chovia.\nDe seguido levaronnos xunto a unha pedra moi significativa para eles e para a aldea en si, por que tiña premios que lles dera a aldea pola maneira de traballar,pola mellor aldea…etc.\nDespois paramos nun cruceiro que dician que tiña arredor de 300 anos. Era o sitio de encontro de antes aínda que agora se siguen reunindo os domingos os veciños. Cando a xente viña de traballar era habitual que parasen alí.\nDespois de descansar fomos aun muiño que estaba moi ben conserbado,e pareceume moi bonito.Tamén nos enseñaron como facían a fariña.\nCando rematamos todos de ver o muiño fomos outra vez au cruceiro onde nos encontramos cunha sorpresa.Había unha mesa con filloas,mel e azucre.As filloas estaban boísimas! Ao rematar a saída demoslle aos veciños unha camelia dandolle as grazas por todo o que fixeron e por como nos trataron.\nnatalia_noya on 03/22/2012 at 08:59 said:\nViaxe a Silvarredonda\nChegamos a Silvarredonda en autobús, alí recibiunos Lourdes e mais unhas cantas veciñas.\nLoureades foinos ensinando as cousas máis importantes daquela aldea.\nO primeiro que nos ensinou foi unha fonte. Contounos que esa fonte é moi vella. Antigamente non había auga do grifo, entón ían por auga a esa fonte e levábana a cubos para as casas. Alí tamén se reunían e falaban, outra cousa que facían era ler o xornal. Para min esa fonte era normal pero a elas víaselle moito afecto.\nNaquela aldea teñen un santo da chuvia San Ildefonso, no ano 1913. Quítaselle a cabeza dáselle un bico e ponse na auga durante nove días. Cada día ianlle dar un bico e rezarlle un Nosopai, e se en nove días non chove, ven un día de néboa. Non sei se o fixeron pero o día seguinte da excursión por a maña estaba todo cheo de néboa.\nAntigamente todas as carreteiras eran corredoiras, agora fixéronse máis grandes para pasar os coche e tractores.\nHabía tamén moitos cruceiros, polo menos tres: antigamente as mozas quedaban alí cos mozos. Expresión que dixo a muller: “Se o cruceiro falara había unha enciclopedia.” A verdade o cruceiro era moi vello.\nNa noite de San Xoán debaixo dun pallal, poñen unhas mesas enormes e cenan alí, esa noite os homes fan a cena. Fora fan unha cacharela e sáltana.\nAs portas das casas eran moi pequenas. Nas casas que había forno, significaba que fora unha vivenda.\nPozo: nel lavaban a roupa. Agora almacenan auga. Ao lado hai unha casiña moi pequena que nela con auga facían electricidade. No muiño facían e fan fariña. O muiño e de pedra. Por onde bota o millo aínda en grao ten un pao que o fai temblar para que caia o millo.\nA min a aldea gustoume moito, era toda ou casi toda de pedra. Gustoume moito como as persoas lle tiñan tanto afeito os cruceiros. A min unha das cousas que me gustou foi o santo da choiva.\nNos para agradecerlle o feito de ensinarnos a súa aldea regalámoslle unha camelia con flor.\nmanuel_blanco on 03/22/2012 at 08:58 said:\nFomos a Silvarredonda, un pobo do Concello de Rois. Chegamos e baixamos do autobús .Unha\nmuller maior que se chamaba Lurdes recibiunos e foinos explicar o Santo da chuvia. Era un Santo ó que se lle mollaban a cabeza para que chovera e para que non houbera seca .\nDe alí fomos ver un cruceiro de pedra no que se sentaba cando viñan de traballar nas leiras de noite. Despois fomos a unha pedra que tiña placas conmemorativas da Semana verde de Galicia e tamén duns Arxentinos que marcharon de Silvarredonda.A señora Lurdes mostrounos unha casa das antigas onde vivía a xente noutros tempos .Era pequena ,por dentro tiña madeira e as paredes de pedra.Tiña unha lareira e o lado o cortello dos porcos . Despois fomos a un muíño e nos explicaron como funcionaba, a fariña saía de dúas pedras que ían moendo o millo e a auga movía unha roda\ne empezaba a moer o millo. Baixamos para onde estaba o cruceiro e dúas señoras maiores viñeron con dous pratos de filloas e nós regalámoslle unha camelia, despois voltamos para o Instituto.\nalba_gil on 03/22/2012 at 08:58 said:\nCando chegamos a Silvarredonda unha aldea de Rois, unha muller duns 71 anos chamada Lourdes e os seus compañeiros presentáronse. Parecéronme unhas persoas moi amables.\nComezaron mostrándonos unha fonte onde a xente da aldea as veces xuntábase para falar e pasar o tempo. Tamén Lourdes contounos que se acordaba de cando a súa nai pedíalle que fora a buscar auga cuns recipientes moi grandes a fonte. Nela tamén estaba escrito “Rois 1960.\nDespois ensináronnos ao Santo Ildefonso. Cando pasan moitos días moi secos van xunto o Santo, quítanlle a cabeza, lávana e dánlle un bico. Os seguintes 9 días rezan diante del un “padre noso” e uns días despois comezaba a chover. A min pareceume impresionante porque cando fomos fixeron o ritual e o día seguinte no instituto apareceu unha peque na néboa.\nDe seguido acercámonos a unha pedra onde había unha placa que lla deran un matrimonio de Arxentina en agradecemento convidarlles a comer e tratalos moi ben. Había un diploma que llo deran da Semana Verde en Silleda. E por último Había unha placa porque fai 25 anos os veciños pagaran para facer case toda a aldea pagando do seu peto. Isto paréceme que ten moito mérito pero que isto o tiña que haber pagado o concello.\nPreto de alí había un cruceiro onde antigamente as mozas da aldea falaban e agardaban aos mozos. Lourdes díxonos que o cruceiro tiña máis de 300 anos e que se falara poderíanse escribir moitos libros e facer moitas películas.\nNun cuberto en San Xoán xuntábanse a xente da aldeas e se poñen moitas mesas para a cena que esa noite cociñaban os homes.\nDespois fomos a un muíño onde nos ensinaron como funcionaba e facían fariña. Cun alambique que subían e baixaban paraban ou facían xirar a pedra este movemento chamábano “troula troula”.\nEnsináronnos unha das casa máis antigas que había, era moi pequerrecha.\nA min pareceume unha visita moi interesante e incrible a cooperación que teñen a xente de esa aldea para facer un lugar e mantelo tan ben como está. As persoas que habitan nela son moi agradables e isto o digo polas filloas que finalmente nos trouxeron feitas coa fariña do muíño.\nnerea_vidal on 03/22/2012 at 08:56 said:\nSaída a Silvarredonda\nOs alumnos de primeiro collemos o autobús para ir a Silvarredonda.\nChegamos e había unhas señoras que se presentaron, e unha dixo que se chamaba Lurdes.\nFomos a unha fonte que se chamaba Fonte do Santo Ildefonso que estivo desde o ano 1913, antes o Santo Ildefonso quitabase a cabeza a dábase un bico para que chovera poros campos que estaban sen chover.\nDespois ensinounos o Cruceiro, antigamente os\ndomingos non habia television e se reunian todos para ligar cos novios.\nAntes nas fincas habia xente traballando.\nNo camiño rústico e gora non deixan restaurarse.\nTamen ensinounos un casa pequena como as que habia antes, dixonos que yonde habia fornos abia vida.\nXa terminando nos ensinounos que xonde gardaba a auga correteando para regar os campos.\nNa quela época tiña que facer todo a man pero nunha casa pequena se facia electricidade.\nXa terminando as señoras moi amables nos deron filloas, mel, azucre e auga.\nDespois subimos a outobús e xa se a cabou a ruta.\nsara_alonso on 03/22/2012 at 08:56 said:\nChegamos e unhas señoras moi amables empezaron a enseñarnos unha das fontes, esta chamábase o Santo da chuvia, chamado Ildefonso, o ritual era o seguinte: á estatua se lle quitaba a cabeza, metíase na fonte que había debaixo é despois se lle daba un bico e ós dias seguintes víñase a rezar.\nHabía unha fonte de Rois de 1960, os nenos xogaban alí tirándose auga uns a outros.\nO pobo de Silvarredonda gañou un diploma ( IV feira, exposición semanal, verde de Galicia de Silleda en 1981).\nTamén vimos un parque, onde os nenos xogaban, as rapazas sentábanse e falaban entre elas é despois quedaban cos mozos.\nContáronnos tamén que cociñaban os homes, e que nas casas non tiñan nin baños, nin internet e tampouco televisor.\nNesas épocas como non había lavadoras tiñan un lavadoiro para lavala roupa.\nmartin_chaves on 03/22/2012 at 08:56 said:\nCando chegamos a aldea xa estaban esperando ali unhas mulleres por nos,\nveu Lurdes a darnos a benvida. O primeiro que vimos foi unha fonte, e nos contaron que eles cando era pequenos collian con cubos de auga para auga e tamén iban a beber auga e contar chistes.\nDespois da fonte fumos ver o santo da choiva, o santo ten moitos anos, ao santo quitanlle a cabeza e danlle un bico, despois botana a auga e todos os días rezan un padre noso, os nove días viña a neboa.\nAo cabó dun anaco fumos a ver unha pedra que tiña ali tres placas unha era dun matrimonio, outra da semana verde e a ultima da aldea. Pasou un anaco e vimos un cruceiro onde ali nos dixeron que os dimingos cando eran máis xovenes iban a esperas aos seus mozos para charlar.\nDespois habia ali unha casa antiga onde antes vivian cas vacas e tiñas ali\nonde facian o pan. Ao lado da casa había un lavadeiro onde se iba a lavar a roupa.\nO ultimo que vimos foi un muiño onde se facia ainda a fariña que estaba moi ben feita, despois nos ensinaron como se utilizaba.\nAntes de marchas nos invitaron a unhas filloas con esa fariña con mel e azucre.\nalejandro_dosil on 03/22/2012 at 08:55 said:\no xoves fixemos unha saída a Silvarredonda, fomos no autobús falando e cantando,cando chegamos baixamos do autobús e fomos andando por unha aldea. As persoas que estaban alí explicaronnos moitas cousas sobre esa aldea. Primeiro vimos unha fonte e a señora contounos que cando ela era nena iba a buscar auga a esa fonte e que tamén se podía ler alí a prensa. Despois visitamos o Santo da chuvia que se chamaba San Ildefonso e alí en 1913 fixeron unha capilla, e no verán como non había auga a xente ia a fonte a rezar. A esas persoas regaláronlles unha placa que está metida nuha pedra. Tamén nos contou que antes os camiños eran corredoiras, pero eran de pedras. Despois ensinounos un galpón onde se facía a festa de Sanxoán e contounos que viñan a esa festa 18 persoas de Alemanía. Entramos nuha casa donde había un forno pero agora hai palla e o teito era de tablas. Logo pasamos por un pilón donde se lavaba a roupa pero agora dentro solo hai herba,vimos outro pilón máis grande aínda co anterior e dixonos que para que ese pilón non estuvese vacío tiñase que encher cada poucas horas.\nA min esta excursión gustoume moito, foi moi divertida, pasamolo moi ben. Vimos moitas cousas e todo era precioso. Despois para despedirnos fixeronnos unhas filloas riquísimas e nós regalamoslle unha camelia. Foi unha esperiencia moi bonita.\nmartin_chaves on 03/22/2012 at 08:53 said:\nO pasado xoves quince de marzo os cursos de primeiro A e\nB do I.E.S. De Brión fixeron unha saída á aldea de Silvarredonda (Rois).\nO alumnado colleu o autobús ás dez e media. Ao chegar a aldea, os recibiu Lourdes, axudada de Ramón.\nLourdes comezou a súa charla pola fonte de Bois, feita no ano 1960, alí pasaban o tempo arredor da fonte nos bancos de pedra onde lían a prensa e falaban.\nSeguiu a charla con outra fonte, a do Santo da chuvia ou San Ildefonso, feita no ano 1913. Alí nos momentos de seca quítaselle a cabeza ao santo e colócase na poza para que chova. Se cumpridos nove días non chove, ao día seguinte unha pesada néboa alcanzará Silvarredonda.\nMáis tarde Lourdes ensinou unha estatua con placas honorarias e o cruceiro onde quedaban cos noivos cando eran novas.\nEstas persoas tiveron que reformar e asfaltar a aldea eles sós, e tiveron que pagar 120.000 pesetas. Tamén tiveron que facer negocios con FENOSA para obter electricidade.\nNo galpón celébrase a noite de San Xoán, onde se reune tamén a xente máis nova, que nun pasado marchara da aldea.\nTamén ensinou unha antiga casa. Sabíase que alí vivira alguén porque había unha lareira.\nFinalmente ensinou os muíños onde fan o millo.\nAntes de voltar a Brión invitounos a comer filloas eun pouco de auga.\nadrian_carrillo on 03/22/2012 at 08:53 said:\nA aldea de silvarredonda\nMarchamos do colexio de Brión cara as dez e media chegamos a sivarredonda. Recibiuno una señora chamada Lourdes , con ela tamén estaban unas amigas e amigos de Lourdes.\nLourdes presentouse e, empezamos a ver as súas costumes enseounos unha fonte que foi fundada en 1960 que estaba moi ben coidada, alí os nenos collían quentábana a auga para poñerlle a os animais por a maña.\nTamén nesa fonte a xuventude pasaba o tempo contando chistes e ríndose todos xuntos. Despois enseounos outra fonte que era a fonte de san Ildefonso da chuvia, que foi fundada en 1913, o que me parece bastante inxenioso foi que para que chovera collían a cabeza do santo e mollábana na auga da fonte e tiña que chover en sete ou oito dias, e senón chovía a o amañecer viña una névoa espesa.\nTamén nos enseou un cruceiro que tiña 300 anos, que era onde xogaban os nenos e pasaban o rato os maiores.\nSeguimos e enxeñounos una pedra grande que tiña una placa e un diploma da semana verde.\nDespois f0omos pasando por sitios e vimos un solpor que era onde saltaba a fogata de san Xoán\ntamén había un camiño rústico e una casa antiga.\nDespois fomos a os muíños e enseñóronos como moian o trigo, o muíño funcionaba con dúas pedras una chocaba con outra para darlle forza a o muíño.\nA mingustoume moito, era un sitio moi bonito, e a xente era moi xentil e regaláronos para comer\nlucia_garcia on 03/22/2012 at 08:52 said:\nVisita a Silvaredonda\nVisitando a aldea de Silvarredonda nós atopamos con Lourdes e os seus veciños que nós acompañaron a coñecer varios sitios antigos da aldea .Lourdes nos ensinou primeiro as fontes,unha delas que considerán a mais importante e a do Santo da chuvia que ven sendo San Ildefonso que sempre que fai falta que chova van a pedirllo,a outra fonte que hai chámanlle Rois 1960. Despois visitamos a casa maís antiga da aldea,dise que o que viviu na casa foi o primeiro que fundou a aldea de Silvarredonda,seguindo ca visita fomos a ver o muíño donde os veciños obteñen a fariña de millo. Esta visita foi moi boa para nos por que puidemos saber como os veciños entre eles se axudan como nos tempos de antes e ademais dos costumes que tiñan antes.\njorge_albarracin on 03/22/2012 at 08:50 said:\nCo remate do primer recreo comezamos a nosa saída, no autobús respirábase un ambiente alegre e festivo. Pero ao chegar a o noso destino nos pusemos mais serios pero con moito interes.\nRecibironos un grupo de xente moi agradable e nos levaron a unha fonte, Lurdes (que era a que nos narrava o funcionamento desta aldea tan antigua como interesante) contounos que antigamente ivan alí os nenos e recollian a auga pero iso no e o mais interesante, o mais interesante e que cando queren que chova quitabanlle a cabeza ao santo e metianlla na fonte rezando 9 padres nosos se non chovia creavase unha nievla moi intensa. A continuacion levaronnos a un crucifijo que tiña maís de\n300 anos pero facendo un parentesis contounos que só quedan 4 nenos e a poboacion da aldea e de idade maior.\nDespois nos contaron que habia unha casa bastante antigua pero algo baixa e que ali viveu xente agora usanon pra guardar paixa. Despois levaranos a un moino e contaronnos o seu mecanismo e fucionamento. Xa a o final levounos a o centro do pobo onde nos tiñan unha gran sorpresa cunhas filloas nos daban unha cordial despedida.\nalba_suarez on 03/22/2012 at 08:49 said:\nO dia 15 de marzo fomos a aldea de Silvarredonda.\nChagamos alí e recibíronnos con moito agarimo.\nA señora Lurdes primeiro ensinounos unha fonte na que hai 60 anos se xuntaban alguns mozos para pasalo ben alí contando uns chistes.\nLevounos onda o Santo da Chuvia.\nA este Santo sácaselle a cabeza lávaselle e dáselle un bico se dende alí en 9 dias non chove vai unha néboa moi branca e fría.\nDespois fomos onda unha pedra e alí estaba o premio da sema verde.\nContounos que todos os veciños tiveran que pagar moito diñeiro para as estradas que comunicaban a vila e por outras obras comunitarias.0\nEsinounos un cruceiro onde hai uns 60 os mozos e as mozas quedaban alí para mocear. E como dí a señora Lurdes “se o cruceiro falase había libros grandes que escribir e películas grandes que facer”.\nPorque este cruceiro xa ten uns 300 anos.\nNesta aldea xúntanse todos na noite de San Xoán para celebralo alí todos xuntos.\nVimos unha casa moi antiga onde había soamente unha lareira e un forno,pero así e como vivían os antepasados en Galiza.\nTamén nos amosou un pilón onde antigamente no verán as mulleres ía alí lavar as roupas.\nTamén vimos dous pozos onde se almacena a auga cando aí seca.\nAmosounos un muiño que estaba moendo oleo co que se facía as papas dos nenos pequenos antigamente.\nFinalmente vimos con que enerxía se mobía o muíño era unha turbina que ca forza da auga movia o muiño.\nCando xa acabaramos as explicacións deronnos filloas que estaban moi ricas e estaban feitas ca fariña do muiño.\nGustoume moito esta experiencia.\nAlba Suárez Arufe\nalejandro_dosil on 03/22/2012 at 08:47 said:\nO xoves día quince de marzo fomos Silvarredonda, unha aldea de Rois.\nA nosa guía chamábase Lourdes que nos enseñou a Fonte de Bois, o santo da Choiva, o Cruceiro, o muíño de pedra…\nPrimeiro fomos a Fonte de Bois (que se fixo no ano 1960)onde os rapaces de hai anos ían coller auga para darlle de “desayunar” os animais.\nDespois fomos a ver o santo da Choiva ( que se fixo no ano 1913). Dise que san Ildefonso, cando non chovía xacabase a cabeza, mollábase e bicábase e había que rezar durante nove días.\nO muíño de pedra e un muíño antigo que serve para moer o gran de millo para facer fariña. Funciona con auga.,\nGustoume moito a saída a Silvarredonda.\nmartin_chaves on 03/22/2012 at 08:42 said:\nUnha mañá en Silvarredonda\nCollemos o autobús dende o instituto para ir a Silvarredonda. Ao chegar recibiunos Lourdes, a nosa guía da visita a esta bonita aldea. Tamén recibíronnos os demais donos da aldea.\nPrimeiro fomos á Fonte Rois 1960, que era o sitio onde os nenos recollían grandes cubos de auga, que logo lle daban aos animais. Antigamente tamén era onde lían o xornal a xente maior.\nProseguimos o noso camiño, acompañados por un par de cans, ata O Santo da Choiva. Dicíannos que ese é o sitio onde rezan os tempos de seca para que choiva ou apareza néboa nun prazo de nove días; para iso metían a cabeza do Santo da Choiva (ou tamén chamado San Ildefonso) na auga dunha pequena fonte que había debaixo deste.\nDespois disto fomos ao cruceiro, que estaba ao carón dun parque. O cruceiro tiña trescentos anos, no parque era onde víanse os noivos os domingos; tamén é cando se reúnen os mozos que marcharon da aldea, cos seus fillos que xogan no parque.\nTamén fomos á casa máis antiga de Silvarredonda. Era moi pequena; tiña un forno para o pan. Explicáronnos que había un segundo piso e que, debaixo deste estaba o gando, que daba calor á familia.\nDespois de estar na parte baixa da aldea subimos para a alta, aos muíños. Había cinco muíños;o río que pasa por todos estes é o mesmo. O muíño funciona cunha pedra moi grande e pesada que da voltas grazas a auga, enriba estaba o caixón, o pao unía a este coa pedra facendo que caia o millo.\nCando acabamos de ver un dos cinco fabulosos muíños, baixamos outra vez ao parque. Onde tiñan preparados uns freixós boísimos, estaban feitos con ovos das súas galiñas e coa fariña dos muíños. Despois de encherme cos freixós volvemos para o instituto. Foi unha mañá fabulosa!\nchristian_capeans on 03/22/2012 at 08:42 said:\nO venres 15 de marzo do 2012 fomos visitar unha pequena aldea chamada Silvarredonda. Cando chegamos recibiunos unha señora, que íbanos explicar as cousas que había na aldea.\nDe primeiro ensinounos o santo da choiva, que din que de momento non faiou. Cando hai sequía quítanlle a cabeza, móllana e danlle un bico.\nDespois fomos onde estaba unha pedra grande, que tiña unha placa. É como un diploma que lles deron pola semana verde. Foi unha das primeiras aldeas que asfaltaron.\nDespois de ver a pedra fomos por unha estrada costa arriba, onde había unha casa pequena, que din que estivo habitada. A súa porta era diminuta e a casa estaba chea de palla. Tiña un forno, pero na casa actualmente é un sitio para gardar as cousas.\nSeguimos subindo e atopámonos cun lavadoiro onde todos os veciños van lavar a roupa. Tamén había un muíño, que estaba xusto ao lado do lavadoiro.\nO muíño tiña unha porta pequena e cando entramos, non colliamos todos e tivemos que ir por grupos. Había unha pedra redonda e grande que moia todo coa forza da auga. Coa fariña que obtiñan de moer facían filloas, pan…\nna aldea facíano todo a man e todos xuntos, iso foi o que máis me gustou.\nCando estabamos a punto de despedirnos viñeron uns veciños e traían 3 pratos con filloas para que coméramos.\nalberto_arcay on 03/22/2012 at 08:39 said:\nSaída a aldea de Silvarredonda\nChegamos a aldea e recibiunos Lourdes, unha veciña. Enseñounos a fonte da auga que a usaban de uso doméstico contounos que ían recoller eles a auga para as casas, a fonte fíxose no ano 1960.\nPreto está a fonte do santo da chuvia chamado Ildefonso. A tradición é lavarlle a cabeza na pila e darlle bicos, logo durante 9 días rezanse nove padrenostros e despóis dos 9 días chove.\nHai un parque para os neno e alí xogaban e tamén ían cos noivos e noivas. No parque encóntrase unha pedra que agasallara un matrimonio a aldea e alí poñes os premios que se lle dan a aldea. Preto encóntrase o cruceiro da aldea un cruceiro moi vello de fai aproximadamente 300 anos.\nTeñen un galpón no que gardan a maquinaria e alí sóese facer a festa do San Xoán e por tradición cociñan os homes. Preto atópase o camiño rústico que é polo que levaban os animais o monte, está protexido polo patrimonio.\nNunha casa pequena encontrase o forno do pan da aldea e unha lareira, alí ían toda a aldea a facer o pan.\nPreto está o lavadeiro e os pozos de auga, a auga que baixa ata os pozos pasa polo muíño e alí fan a fariña para facer o pan e demais alimentos con fariña.\nLogo baixamos ata o parque e alí deronnos de comer filloas feitas ca fariña do muíño e mel da aldea. O centro en agradecemento lles agasallamos cunha camelia, e a plantaron no parque. Despedímonos e demoslle as gracias.\nGustounos moito a aldea.\nleda_penabade on 03/22/2012 at 08:35 said:\nNesta aldea viven os meus avós dende que eran pequenos ata os nosos días.\nAtópase no concello de Beade, provincia de Pontevedra.\nPor alí pasa un río que alimenta a sede de todos os avitantes, e rega os campos. Este famoso río recibe o fermoso nome de “Eifonso”.\nA fonte atrae a xente coa súa magnífica auga. Esta fonte conserva unha lenda moi antiga e peculiar: as abellas pasaban pr alí coa súa carroza real, onde se atopaba relaxadamente a raíña. Un día apeteceulles beber e repousar un pouco,polo que decidiron parar alí. A raíña o beber sacou a coroa, e logo marcharon. A coroa quedou alí esquecida. Cando os veciños, ao ir por auga, atoparon ese estraño obxecto, e por mor dunha embuxería a enterraron. Cando os subditos da raíña abella foron e non atoparon a coroa,\nmarcharon moi disgustados. Esta coroa, seguindo as lendas que miña avoa me conta, aínda sigue enterrada debaixo da fonte, e é ese o motivo de que as augas da fonte saiban tan ben. Esta lenda deulle nome a “fonte da Raíña”.\nxulia_sanchez on 03/22/2012 at 08:34 said:\nO xoves 15 de marzo, os alumnos e alumnas de 1º fixemos unha saída á aldea de Silvarredonda, en Rois.\nSaímos en autobús de Brión ao redor das dez e media, e chegamos a Silvarredonda sobre as once.\nAo baixar do autobús, viñeron a recibirnos os veciños, entre os que se atopaba Lourdes, a muller que nos ía a ensinar a aldea.\nEmpezounos ensinando a Fonte dos Bois, que era do ano 1960. Lourdes contounos que, cando ela era pequena, ían os nenos a buscar a auga a esa fonte en caldeiros. Outra veciña que eu tiña ao lado dixo polo baixo que, entre os do pobo, chamábanlle á fonte “A fonte Merdenta”.\nLogo acompañáronnos a outra fonte, a fonte do Santo da chuvia, chamado San Ildefonso. Ten ese curioso nome porque, cando leva tempo sen chover, quítanlle a cabeza á figura de pedra do santo, métena na auga da fonte, sácana e dánlle un bico e van a rezarlle os sete ou oito días seguintes ata que empeza a chover. Pareceume unha historia moi curiosa, xa que deron a entender que sempre chovera despois de facer este “ritual”.\nDespois regresamos á praza dende onde comezaramos a nosa visita, onde había un cruceiro de máis de trescentos anos. Alí, no cruceiro, había un diploma metalizado, que recibiran os da aldea cando gañaran o “primeiro premio da IV feira de exposición da semana verde de Galicia en Silleda”. Tamén saíran no programa “Grandes Lugares”.\nEntón, Lourdes comezounos a contar que, unha das noites que máis lle gustaba era a noite de San Xoán, xa que esa noite os homes cociñaban e poñían as mesas. O ano pasado foran máis de setenta persoas nesta data, e algúns deles eran alemáns que viñeran facer un curso en Galicia. Pasárano moi ben saltando fogueiras e tomando queimada.\nA continuación, leváronnos a unha das primeiras casas da aldea, e era moi pequena. No interior, Lourdes explicounos como era antigamente, xa que agora usábase como pallar. Díxonos que, nun lado, estaba a lareira e, no outro, había dous pisos: no de arriba durmíase e no de abaixo estaban os animais para quecer a casiña. Pareceume que, para ser unha casa tan pequena, estaba moi ben pensado para que se usaba cada espazo.\nFóra, hai dous pozos de rega para almacenar a auga no verán e en épocas de seca, pero un sempre está baldeiro.\nFinalmente, leváronnos ao muíño da aldea. Era de pedra e ensináronnos como se utilizaba. Pareceume moi interesante.\nCando íamos cara ao autobús, as mulleres do pobo baixaron filloas, mel e azucre á praza onde estaba o autobús para facer unha merende. Estaba todo moi bo!\nPareceume unha saída moi interesante e aprendín bastante cousas.\nnerea_rodriguez on 03/22/2012 at 08:28 said:\nSilvarredonda é unha aldea de Rois e os de 1º fixemos unha saída para ver como viven e como seguen conservando a maneira de axudar aos demais. Cando chegamos, estábannos esperando tres mulleres e un home maior, que nos foron explicando cousas.\nLurdes levounos primeiro a unha fonte (Fonte de Rois 1960) e díxonos que antes os nenos e as nenas ían buscar auga e levábana as súas casas en caldeiros, e os homes ían alí para ler o periódico.\nDespois contounos que o santo da chuvia era san Idelfonso e cando non chovía, e era necesario para as colleitas, lavábanlle a cabeza para que chovese.\nTamén nos levaron a un muíño que funcionaba coa forza da auga e ensináronnolo por dentro\nLurdes contounos que cando ela era moza, sentábase coas outras rapazas nun cruceiro de douscentos anos de antigo, máis ou menos, a falar e a esperar aos mozos.\nTamén teñen unha escultura de pedra que lles deron por ser bos veciños e colaboradores.\nCando acabamos a visita, as mulleres foron moi amables e fixéronnos filloas con mel e estaban moi ricas. Nos regalámoslle unha camelia, que lles entregaron Alba e Nayara pola súa hospitalidade.\nrodrigo_espasandin on 03/22/2012 at 08:14 said:\nO xoves 14 de marzo de 2012, fomos a Rois a unha aldea chamada Silvarredonda. Había unha señora moi amable chamábase Lourdes. Na visita a aldea fomos ver unha fonte do ano 1960, neses tempos os rapaces levaban a auga ata as casas para beber.\nA continuación fomos ver o santo da choiva do ano 1913 fai moitos anos no verán cando non chovía quitábanlle a cabeza o santo e póñena na auga e rezaban durante nove dias o noveno aproximase as tormentas e as choivas.\nDespois estivemos nunha casa de pedra antiga había un forno e moita palla cando saímos da casa polo camiño atopamos un home, un burro e dous cans. Andamos ata un muíño dentro había un home facendo fariña cunhas pedras, coa forza da auga a pedra de arriba xiraba e facía que o millo se moera.\nNun garaxe grande que había de lado do parque, celebraban o san Xoán, alí facían a comida os homes. Tiveron a amabilidade de convidarnos a unha orellas con mel e azucre. Nos regalámoslle unha camelia.\nkarla_saenz on 03/22/2012 at 08:09 said:\nO día 15 de Marzo os alumnos de 1º do I.E.S de Brión visitaron Silvarredonda . Os veciños da aldea foron moi simpáticos , e con amabilidade acolleron a chegada dos rapaces . A guía que mostrou aos nenos Silvarredonda foi Lourdes , ela con axuda doutros veciños ensinaron aos alumnos e profesores as marabillas hai na aldea .\nO primeiro que viron foi unha fonte , antigamente os nenos collían auga en cubos e levábana para casa , e pola noite servía como punto de encontro entre habitantes . Preto da fonte atopamos outra fonte chamada O Santo da Chuvia , que é do ano 1913 , contáronnos que cando había tempos de sequía os nenos lle daban un bico a cabeza do santo .\nNa entrada da aldea hai unha pedra que lle fai homenaxe a cada un dos habitantes de Silvarredonda , por todas a súas obras humanitarias . Non tan lonxe da pedra encontramos un cruceiro de mais de 300 anos , onde as rapazas quedaban con seus mozos ademais servía de repouso para todas as persoas que traballaban en fincas . Camiñando polas rúas da aldea chegamos ata un Xapón , dixéronnos que alí as persoas reuníanse para festexar San Xoán e esa noite os homes\ncociñaban . Entre todas as zonas rústicas que puidemos encontrar casas moi ben restauradas e para ver a diferenza que hai entre as casas de hoxe en día e as de onte , entraron nunha casa , que é o mais vello que hai en toda a aldea , usando a imaxinación puidemos restaurar a casa .\nAs persoas lavaban a roupa en lavadoiros e deixaban secala no campo , aínda que había un lavadoiro comunitario e outro privado e o ultimo que vimos foi o muíño que está en fronte do lavadoiro ao rematar a visita esperáballes aos nenos un sorpresa , filloas feitas no muíños polo visto estaban ben boas xa que os rapaces quedaron de abondo , e con xesto de cortesía os nenos entregaron aos veciños unha arbore que representa a visita dos alumnos do I.E.S de Brión . Sin dubia foi unha gran visita .\nFeito por : Karla Saenz Porras .\nvaleria_bello on 03/22/2012 at 08:08 said:\nO día 15 de marzo a clase 1ºA visitou a aldea Silvaredonda onde o autobús deixounos na entrada da aldea. Alí recibíronnos varias persoas maiores que vivían na aldea desde xa hai anos, fóronos explicando todo o percorrido da aldea, a que máis colaboraba chamábase Lourdes.\nA min aveces parecíame que alargaba moito as explicacións pero polo demais explicaba moi ben.\nO primeiro que nos ensinou foi a fonte da choiva alí díxonos que a pedra que tiña por diante estaba posta no ano 1913, a fonte tiña un santo,cando había moita sequía ao santo sacábaselle a cabeza e colocabase debaixo da auga da fonte e íase a rezar durante nove dias. Lourdes díxonos que a ela nunca lle había fallado e a xente da aldea tampouco. Eu non o creía moito pero despois fíxenme unha idea e pouco a pouco funo crendo.\nMais a diante ensinounos unha pedra na que había dúas placas unha regalaralla un matrimonio que viviu alí e cando marchou deixoulla a comunidade para que a puxeran na pedra e así a vira todo o mundo.\nSeguimos por unhas corredoiras que os veciños habían asfaltado,tamen habían ancheado os camiño xa que agora podía pasar un coche e antes non.\nHabía un sitio no que so había unha casa ao fondo que era onde facían as ceas,comidas,merendas as que acudía toda a aldea xa que eran poucas persoas.\nTamén nos ensinou casas antigas que aínda tiñan o seu forno de pedra,o malo e que estaban cheas de palla para os animais eran moi pequenas, ao final vimos un muíño no que Lourdes nos ensinou como se moia a fariña de millo,ca que despois facían empanadas,filloas,etc.\nPor último invitáronnos a unhas filloas con mel ou azucre que por certo estaban moi boas. Antes de marcha agasallámoslles unha camelia. E por último despedímonos\nA min está saída gustoume moito e espero que volvamos a un sitio así o parecido.\nValeria Bello Tobío 1ºA.\nana_sabugueiro on 03/22/2012 at 08:08 said:\nAo chegar a esta aldea do Concello de Rois recibíronnos os seus habitantes moi agarimosamente, en especial Lourdes que ía ser a nosa guía durante esa maña.\nPor primeiro lugar, ensináronnos a Fonte Merdeira(1960) que era onde, antigamente, os nenos e nenas ían coller a auga despois de traballar no campo.\nLogo amosáronnos o Santo de Chuvia (San Ilifonso).A esta fonte (de 1913) atribúeselle o “poder” de facer chover. Segundo a crenza, hai que quitarlle a cabeza ao santo, darlle un bico e pousala na poza (de dita fonte). Durante nove días hai que ir rezarlle un Noso Pai e, durante ese período de tempo non chove o noveno día haberá unha néboa moi espesa.\nMáis tarde observamos unha pedra en recordo dos 25 anos pasados de gañar o 1º premio do 4º concurso na semana verde. Ademais tamén tiñan outros diplomas e recoñecementos gravados nela.\nNon lonxe deste xacemento atopamos un cruceiro que, segundo a guía, era onde os noivos ían ver ás noivas. Ademais de ter un gran valor sentimental, tamén o ten cultural pois, ten máis de 300 anos.\nAo continuar, ensináronnos o lugar onde fan as festas comunitarias. Nelas participan homes e mulleres por igual e, ás veces, ata ven xente estranxeira celebralas.\nNo quinteiro de enriba de aldea, Lourdes, explicounos que algúns veciños cederan parte das súas propiedades(casas e fincas) para anchear as rúas, cousa que me pareceu moi humanitaria pola súa parte.\nSeguimos o mesmo camiño e atopamos o que se cre que foron as primeiras casas da aldea, dúas edificacións de planta baixa cun forno e unha pequena corte no seu interior.\nDespois amosáronnos dous lavadoiros; un particular e outro común. Este ultimo tiña un campo ao lado onde, que aínda que agora non, antes se botaba a secar a roupa.\nAo lado desta construción había dous pozos, adicados ao rego e, antigamente, á produción de electricidade, coa axuda dun muíño. Ademais do nomeado anteriormente, tamén había outro muíño pero, este, era para moer fariña.\nAo final volvemos ao cruceiro onde os hospitalarios veciños nos convidaron a unhas filloas con mel ou azucre, segundo as preferencias de cada un. Este xesto pareceume moi agradable posto que xa só se atopa xente tan acolledora en aldeas coma esta.\nanna_nieto on 03/22/2012 at 08:06 said:\nO día 15 de marzo os rapaces e rapazas de 1ºA e 1ºB fomos a unha aldea chamada Silvarredonda. Collemos o autobús á mañá cediño, para chegar a tempo a Rois. Nada máis chegar atendeunos unha señora moi faladora e moi leda chamada Lourdes. A primeira impresión que tiven foi que esas persoas maiores nos ían a tratar moi ben e serían moi respectuosos con todos nos.\nO primeiro recuncho da aldea que visitamos, foi unha fonte moi antiga (ano 1913) cuns banquiños de pedra onde a xente se sentaba a contar chistes, falar… Os rapaces tiñan que buscar auga a ela nuns cubos que pousaban na cabeza. Desde o meu punto de vista, era un pouco inxusto que os pequenos tiveran que facer esos labores, pero eran outros tempos.\nCamiñamos uns metros e puidemos observar o Santo Da Choiva, ao que segundo os veciños lle sacan cabeza lle dan un bico. A continuación rézanlle, e pídenlle que chova. Lourdes e todos os alí presentes, aseguraron que nunca lles fallara. Pero eu pregúntome: Porque non fixeron que chovera neste inverno tan seco?\nRapidamente collemos de novo camiño e atopámonos unha enorme pedra, na que nunha insignia aprecía representado o traballo comunitaro de todos os veciños hacia a aldea. Déranlle o primeiro premio. Eu penso que non hai moitas aldeas como esta na que “reconstruían” todo. Por exemplo cambiar as corredoiras por carreteiras asfaltadas.\nSubimos unha costa moi grande, mentras explicaban que a algunhas casas lle tiveran que tirar muros e como consecuencia quitar metros, todo isto para que o autobús escolar puidese pasar, o que lle viña moi ben ós pais dos rapaces, xa que así non tiñan que lebalos en coche a un km de alí. As persoas que deixaron quitar metros da súa casa son moi xenerosas, debido a que non todo o mundo o faría.\nVimos un pequeno cruceiro de fai 300 anos. O que máis me gustou daquela parte foi que estivese ao lado dun parque cun banco que en realidade era a parte traseira dun carro.\nOs días de festa cociñan os homes, e come toda a xente da aldea xunta.\nO último lugar que visitamos foi un moi acolledor muíño. A verdade é que non foi o que máis me chamou a atención porque meu avó xa ten un e ás veces vou con el. Algunhas partes do muíño son: o reducio, pé, capa, moega, canadiña… Nel faise fariña de millo ou trigo para filloas, pan…\nTodos os veciños nos convidaron a unhas filloas con mel ou azucre. A verdade é que estaban moi boas! Nos como agradecemento regalámoslle unha camelia, e dixéronnos que a ían a poñer naquel pequeno parque.\nA saída en xeral, foi bastante interesante, a pena foi non poder ver a corticeira centenaria.\nAnna Nieto Lago 1ºA\nmaria_gramunt on 03/22/2012 at 08:05 said:\nSaímos pola mañá do instituto, dirixímonos ata una aldea chamada Silvarredonda onde os señores maiores que alí viven amosáronnos a súa aldea, por certo moi ben coidada.\nO primeiro que nos ensinaron foi unha fonte, a Señora Lourdes que foi quen nos explicou todo o que alí había que ver, díxonos que cando ela era pequena iba a fonte a buscar auga para logo levala a súa casa, isto tiñano que facer todos os nenos da aldea.\nEnsinounos o “santo da chuvia”, foi construido no ano 1913 o seu nome orixinal é San Ilfonso, a característica deste santo é que creese que axuda a que chova por medio do seguinte procedemento: quitabanlle a cabeza o santo, danlle un bico na frente, metíano nun lugar con auga e todolos días durante nove días tiñanlle que ir a rezar unha oración para que chouvese, a mín este procedemento pareceume un pouco extraño, pero parece ser que é efectivo.\nA o lado do parque teñen unha pedra moi alta onde alí colocan os diplomas e premios que lles concederon como un diploma por participar nunha feira gandeira que eles mesmos gañaron e vinte e cinco anos despois volveronnos a convidar a ir, déronlle outro galardón e tamén hai un cruceiro que aproximadamente ten uns 300 anos e era onde se xuntaban os nenos cos seus amigos e as persoas maiores despoís de traballar tamén descansan alí.\nUnha cousa que me pareceu moi rara desa aldea foi que eles tuveron que asfaltar a estrada, un veciño da aldea tuvo que retirar unha parede da súa cociña para que poidera pasar o autobús do colexio, tamén entre os veciños tiveron que arreglar o da corrente eléctrica para poder utilizar varios electrodomésticos a mesma vez.\nNa noite se San Xoan xuntábanse no cuberto e comían as sardiñas, saltaban a fogata, agora que son maiores convidan a moita xente esa noite, os homes son quen cociñan e as mulleres poñen a mesa e fan os postres.\nTeñen un lavadeiro moi grande onde todolos luns as mulleres iban a lavar, a o lado teñen unha especie de piscina-depósito para almacenar auga en épocas de sequia e tamén teñen unha casa con unha turbina que ata os anos 50 foi empregada para proporcionarlle electricidade a aldea.\nPor último visitamos un muíño a señora Lourdes e o señor Ramón dixéronnos o nome de tódalas partes do muíño como por exemplo por onde se meten osgrans de millo chámase “cadelina”ten unha parte final que se pode quitar e volver a poñer e isto e o que regula o ritmo de caída do millo o seu nome é\n“trenxedoiro”, a pedra da parte superior chámase “tapa “ e a inferior “olloeceume”, por último onde cae a fariña recién moida chamase “caixón”, pareceume moi interesante o funcionamento do muiño porque nunca o vira en funcionamento\nA o rematar a visita por a aldea convidaronnos a un delicioso aperitivo.\nabel_figueiras on 03/22/2012 at 08:05 said:\nVISITA A SILVA RREDONDA\n_Chegamos alí e nos recibiu unha señora chamada Lourdes , e nos levou a ver unha fonte moi antiga onde a xente sentábase ao anoitecer a lerá prensa\na ao dia os nenos collían auga nuns caldeiros para levar a casa.\n_Estibemos noutra fonte chamada : a fonte da choiva , a fonte tiña un santo enriba entón cando non chovía lle collían a cabeza a poñían na fonte dábanlle un bico e rezaban.\n_Vimos unha pedra moi grande con tres placas unha po la semana verde e a outra lla deron uns veciños que marcharon e a deixaron de recordo.\n_Despois fomos ver onde celebrase o san Xoán e dixéronos que os homes o preparaban todo : poñían as mesas cociñaban …\n_ Enseñóronos unha casa antiga que hora era un alfabetizo .Era moi pequena\ne era anica en condicións as outras estaban derrubadas.\n_Había un muíño que funcionaba con auga do rio e facia unha fariña moi finiña. Era impresionante o rápido que ía o muíño.\n_Ao irnos nos deron unha sorpresa : nos prepararon filloas , estaban deliciosas.\nAutor : Abel Figueiras Vila.\nandrea_rodriguez on 03/22/2012 at 08:04 said:\nFomos en autobús hasta Silvarredonda. É un pobo moi bonito.\nNos contaron que antigamente os rapaces iban a a coller auga das fontes, a levaban a casa e enchían unha bañeira. Despois ca auga da bañeira se lles daba de beber a os animais. E nunha das fontes tiñan un santo ao que rezaban para que chovera.\nNos comentaron que foran os primeiros en asfaltar os camiños. E tuberon que facer algunhas reformas para que os coches puideran pasar polos camiños.\nAntigamente os rapaces quedaban no cruceiro para charlar e xogar.\nEnseñaranos un vello muíño que todavia funcionaba. Estaba moendo millo. Funcionaba ca corrente da auga. Funcionaba ca corrente da auga. Dentro do muíño estaba todo cheo de fariña.\nCerca do muíño había unha paisaxe moi bonita.\nAo final da visita nos deron auga e filloas. Estaban moi ricas e o pasamos ben. Foron xente moi amable.\nAlexia Carballeira on 03/22/2012 at 08:03 said:\nCando baixamos do autobús o primeiro que vimos foi unha pequena aldea onde había moita xente maior .\nA primeira señora que se acercou a falar con nos chamábase Lourdes que nos dirixiu a unha fonte do ano 1913 chamada o Santo da choiva caracterizado porque enriba dela hai unha virxe que cando non chove quítanlle a cabeza , dánlle un bico e métena dentro da fonte acompañada de nove un noso pai.\nSeguimos a nosa ruta cara outra fonte onde nos explicaron que alí cando eles eran pequenos ivan a buscar a auga para as familias pero a xente tamén pasaba alí o rato lendo un periódico.\nCerca de alí vimos pedra moi grande que nos non lle dariamos maior importancia pero para eles era como unha homenaxe por todas as obras humanitarias que fixeran .\nA uns poucos metros había un cruceiro onde os pais e os avós agardaban a que os rapaces rematasen de xogar no parque .\nSubimos unha costa onde nos detivemos a ver unhas pilas onde a xente lavaba a roupa e tamén para darlle electricidade a unha pequena parte da aldea.\nSeguimos subindo ata chegar a un muíño onde nos convidaron a pasar e ensinarnos todas as pezas que tiña , aínda que había unha moi curiosa , un alambre que si o subías o muíño traballaba .\nComo xa non había mais tempo baixamos todo o que habiamos subido ata chegar a o cruceiro onde nos sorprendeu una mesa moi longa con pratos de filloas , mel e un pouco de azucre . María para agradecerlle todo o tempo que pasaran con nos agasalloulle unha a Camelia que a simple vista pareceu que lles había gustado moito.\nAutora : Alexia Carballeira Grobas.\nbrais_cuns on 03/22/2012 at 07:59 said:\nFomos a Silvarredonda e recibíronnos Lourdes e Ramón, dous veciños de alí. Estes veciños guiáronnos\ne explicarannos as cousas da aldea.\nA fonte de San Ilefonso: nesta fonte antes os nenos maiormente recollían auga en caldeiros. Hai unha crenza que di que se lle quitas a cabeza a mollas ca auga de esa fonte, besabala e rezabas nove veces o noso pai. Este Santo tamén é chamado o Santo da choiva.\n-A pedra: nesta aldea hai unha pedra con diferentes placas como o premio “vinte e cinco anos verdes” de Silleda, ou a dun matrimonio que marcharon para Arxentina e deixaron unha placa para que se acordaran deles.\nO cruceiro: teñen un cruceiro onde antes se se descansaba despois de vir de traballar dunha leira, ou tamén os mozos e as mozas charlaban. Este cruceiro ten máis de trescentos anos e ten debuxado dous rapaces e dúas serpes.\nO pallal: nesta aldea hai un pallal no que comen todos os veciños nas festas e os homes cociñan e as mulleres fan os pasteis.\nAs casas: entramos nas primeiras casas de Silvarredonda, como todas as de antes eran pequenas e tiñan un forno, unha lareira e estaba feita de pedr e tella. Nestas casas adoitaban vivir máis de cinco persoas.\nOs pozos : hai dous pozos nesta aldea, un cheo e outro baldeiro, serven para as épocas de sequía con esa auga poderen regar as leiras.\nO lavadoiro: este lavadoiro é moi grande e moi antigo\nagora está en desuso porque para os veciños e máis cómodo utilizar a lavadora.\nO muíño: este muíño segue en funcionamento, defeito cando fomos estaba facendo fariña, en baixo do muíño\nvese unha billa que fai presión coa auga e fai rodar unha roda cun pao enganchado a pedra de arriba para que moia.\nO corticeiro: un corticeiro e unha árbore da que se saca a cortiza. Tamén as abellas o usan para facer os seus nidos. Dali arriba onde estaba a árbore había unhas vistas impresionantes.\nDespois baixamos a probar unhas filloas con mel ou con azucar. As filloas estaban feitas con fariña do muiño. Estaban boisimas!\nEsta aldea sufriu moitos cambios. Tiveron que quitar muros para que o autobús escolar puidera pasar ou a chegada da luz nos anos cincuenta e o teléfono que había que pagar cento vinte mil pesetas das de antes por familias.\nEncantoume ir a Silvarredonda, foi unha saída estupenda, eu espero volver algunha vez máis a visitar os amables veciños de alí.\nnayara_castro on 03/22/2012 at 07:57 said:\nAo chegar recibiunos unha señora chamada Lourdes, foi moi agradable a benvida.\nTeñen unha fonte que se chama “Salto da chuvia”, que ten un santo chamado SAN IL FONSO ao que lle quitaban a cabeza e lla metían na auga, dábanlle un bico na testa e ibanlle rezar un “Padre Nuestro” durante nove dias para haber si chovía.\nNa entrada tiñan unha pedra na que tiñan unha inscrición que poñía:\nA os veciños de Silvarredonda pola obtención do “primer premio” na IV\nfería exposición rexional semana verde de Galicia en Silleda a corporación municipal de Rois en recoñecemento a súa labor comunitaria.\nLourde dixo :\n-Se o cruceiro falase abría libros e películas grandes para escribir e facer.\nAlí descansaban. No cruceiro,as rapazas esperaban aos mozos.\nNo galpon, na noite de San Xoán xuntábanse todos todos e montaban mesas e comían alí todos xuntos, din que o mais bonito desa noite era que os homes cociñaban e poñían a mesa.\nAntigamente as casas eran moi pequenas e a lareira estaba dentro onde cocían o pan. A familia e os animais vivían todos xuntos.\nDicían que onde había unha lareira, había vida.\nNon había baños e para ter luz eléctrica, facían que a presión da auga fixese xirar a turbina e así todo o pobo tiña luz.\nLavaban todos xuntos nun mesmo pilon que era comunitario,e enseñaronnos como facían fariña no muíño.\nAo marchar déronnos auga fresca e filloas con mel ou azucre, estaban moi ricas.\nNayara Castro Fontans.\nadan_marinho on 03/22/2012 at 07:55 said:\nFumos a unha aldea galega chamada Silvarredonda, pareceume unha boa idea, porque daquela maneira íamos ver como é a vida nas aldeas. Recordo un can negro que nos acompañou durante parte do traxecto.\nComezaron falándonos dunha fonte da que collían a auga para levala á aldea e alimentar aos animais. Seguimos camiñando ata chegar a unha estatua na que había un santo e debaixo unha especie de fonte. Chamábase o Santo da chuvia, cando non chovía collían a cabeza do santo e metíana na fonte que estaba debaixo e dábanlle un beso. Era unha maneira algo supersticiosa de traer a chuvia, e penso que o fixeron estes días xa que neste mes choveu moi pouco. Na aldea tamén teñen un parque, aínda que non se usa moito por que na aldea non hai moitos nenos e a maioría da poboación da aldea está formada por persoas maiores.\nPolo camiño visitamos unha caseta na que se garda o millo e o trigo. Fumos entrando por grupos, estaba oscura pero había un raio de sol que pasaba por unha fiestra. Pasamos por outra casa algo máis pequena na que se facía a fariña para o pan, había uns grans de millo que ían caendo nunha pedra de forma redondeada que, ao dar voltas, aplastaba e molía o millo. A pedra xiraba por un moliño de auga que estaba debaixo de caseta. Voltamos ó autobús polo mesmo camiño ata chegar ó parque onde xogan os nenos e alí esperábanos unhas mulleres nunha mesa con filloas e bebida. Pareceume un bo detalle de parte delas. Entón dúas das nosas compañeiras foron ao autobús e trouxeron unha planta para regalarlla ás mulleres que nos atenderon tan amablemente. Déronos as grazas pola planta e nós a elas polas filloas. Voltamos á escola para coller o autobús de volta a casa.\nmaria_otero on 03/22/2012 at 07:54 said:\nCando chegamos a Silvarredonda pareceume un pobo tranquilo e moi rural. A maioría dos habitantes dese pobo eran anciáns, case non había nenos.\nUnha señora moi agradable que se chamaba Lourdes foinos ensinar o Santo da chuvia, era unha fonte que enriba tiña un Santo, ao que se lle sacaba a cabeza, dábaselle un bico e lle rezaban. Logo ensináronnos unha pedra que para os veciños tiña moita importancia porque, gañaran o primeiro premio na Semana Verde, en cambio para nós so nos parecía unha simple pedra. Seguimos o noso camiño e Lourdes nos ensinou un cruceiro onde os pais ou avós dos rapaces séntanse par esperar que acabaran de xogar no parque, antigamente as mozas esperaban alí aos mozos mentres falaban e contábanse segredos; a min pareceume que estaba en moi bo estado para ser moi antigo. Despois ensinounos a casa máis antiga do pobo, estaba en bastante bo estado e gustoume moito que poderamos vela; agora utilízana de almacén. Lourdes ensinounos uns levadeiros, antigamente, alí, ían lavar a roupa. Chegamos ao muíño e alí ensináronnos como funcionaba; unha especie de roda de pedra daba voltas grazas a corrente da auga, enriba da roda había unha especie de embude, no que había millo, e que caía a un oco que tiña a roda, a min pareceume un pouco raro, xa que nunca vira un muíño funcionar.\nAntes de que nos fóramos nos lles regalamos unha camelia e eles nos agasallaron unhas ricas filloas con azucre, mel ou soas. A min encantoume esta saída, ademais eles portáronse moi ben con nós.\nAutora:María Otero Anguiano\ntamara_enjo on 03/22/2012 at 07:54 said:\nChegamos a Silvarredonda, recibiunos unha señora chamada Lourdes. Foi unha Benvida moi agradable para o meu gusto.\nO primeiro que nos enselou está señora, foi unha fonte na que poñía, (Rois 1969). Ela contounos que os nenos iban antigamente a recoller auga a esa fonte, e mentres tanto os maiores sentábanse, lian o xornal e comentaban sobre o que poñía nel.\nDespois de ensearnos esa fonte levounos a ver o que lle chaman Santo Da\nChoiva (San Ile De Fonso). Chámanlle así por que cando había sequia, eles iban e collíanlle a cabeza ao Santo, metíana na auga e dábanlle un bico, durante nove días ibanlle rezar, cando acababan eses nove días San Ile De Fonso proporcionáballes choiva para as súas leiras.\nRecibiron un diploma, concretamente o primeiro premio dunha feira, grabaronlle o diploma a unha pedra que hai no pobo en recordo do primeiro premio.\nOutro tema bastante importante do que tamén nos falou son os mozos e mozas do pobo. Cando os mozos querían quedar cas mozas sentábanse no cruceiro e as esperaban alí ata que chegaran.\nNo jalón xúntanse todos, solen xuntarse na noite de San Xoán , para tomar as sardiñas xuntos.\nEsta señora tamén nos ensinou os lavadoiros onde antigamente lavaban a roupa. Cerca do lavadoiro tamén había unha pequena casiña que lles proporcionaba electricidade, a electricidade facíase coa corrente da auga.\nEnsinounos tamén as primeiras casas, e a conclusión que eu saquei e que para saber si oubo vida nesa vivenda hai que mirar si hai forno si hai fornos nesa casa había vida.\nOs muíños foron unha parte moi importante da visita, por que hai aprendimos como se facía a fariña,e vimos a forma do muíño.\nA fariña faise poñendo o millo e vai caendo e faise a fariña.\nCando acabamos de ver todo, estas señoras tan amables trouxéronos filloas\nfeitas por elas que estaban do mais boas.\nForon unhas señoras moi amables.\nAutora: Tamara Enjo Calvo\nrosalia_casas on 03/22/2012 at 07:54 said:\nCando chegamos a esta vila, Lourdes e outras veciñas comezaron a explicarnos:\nA fonte comunal (Merdeira) foi o primeiro que vimos, dixéronnos que os nenos eran os que carretaban a auga ao pozo. Tamén ían a pasar o tempo, ler a prensa…\nContinuamos pola fonte da choiva, o Santo da Choiva chamado San Ilifonso. Era moi antiga, arredor de 200 anos. Cando había sequía para o millo, metían a cabeza do santo na fonte e enchíana da auga, dábaselle un bico e en poucos días, dicíase, que chovía. A min pareceume moi interesante, pero gustaríame que nos fixeran unha demostración de como se lle quitaba a cabeza.\nDe seguido, vimos unha enorme pedra dedicada aos veciños de Silvarredonda por gañar o primeiro premio da semana verde. Non sei moi ben o que quere dicir “ semana verde” aínda así, gustoume.\nMáis tarde visitamos o Curuxeiro. Ían antigamente as mozas a pasar o tempo, xa que no verán non había festas. Tamén ían de parada os que traballaban na finca. “ Se o Curuxeiro falara, grandes películas se farían”, dicíase. Ten 300 anos e xa está bastante vello. Pareceume moi divertida a historia e gustaríame imaxinar como sería antigamente.\nO antigo comedor usábase nas festas; en San Xoán os homes cociñaban, no verán, cociñaban as mulleres pero pagaban os homes. Debía de ser moi divertido!\nPasamos a ver unha das primeiras casas. Por fóra eran pequenas e feitas de pedra. Por dentro, había dúas estancias; nunha delas gardaban os animais, agora en ambas estancias gardan palla e herba. Tamén había un forno, que actualmente seguen utilizando nalgunha ocasión. Nunca vira unha casa tan antiga e pareceume estraño que toda unha familia collese nese pequeno caseto.\nPor último fomos ver u muíño que funcionaba con auga. Era de pedra e tiña un tubo no que se botaba a fariña e moíase. Había unha billa que levaba unha pedra, a cal movía o muíño. Isto último pareceume interesantísimo.\nCando nos dispoñíamos a marchar, Lourdes e máis outras veciñas agasalláronnos cunhas deliciosas filloas feitas na casa. Estaban tan ricas que todos e todas empachamos e fomos cun amplo sorriso para o instituto, xa que coñeceramos unha aldea tradicional Galega e aos seus marabillosos veciños.\nsergi_lopez on 03/22/2012 at 07:49 said:\nVISITA A SILVARREDONDA.\nCando chegamos tivemos unha benvida agradable e moi cálida.\nDespois de presentarnos o primeiro que nos ensinaron foi o santo da choiva que e una fonte. Aquela fonte abastecía a todos os veciño van cando non había auga corrente; a auga levábana cus cubos para as súas casas. Cando estaban escasos de auga collían a cabeza a do santo (Que se podía sacar) dábanlle un bico e rezaban serte pais nosos durante sete dias.\nCando non tiñan nada que facer (Especial mente o domingo) íbanse a o cruceiro a charlar e esperar a os seus mozos/as, e os traballadores cando viñan de traballar sentábanse alí a descansar. Ao lado teñen un parque se se lle pode chamar así xa que so ten un tobogán e un balancín, e tampouco e que teñan moitos nenos.\nA noite de sanxoán reúnense todos os veciños e os seus familiares no galón ese dia saltan a fogata e comen, e ese dia cociñan os homes.\nAs casas eran moi pequenas es estaban compostas de cociña, camas e o apedro.\nDaquelas non había lavadoras entón tiñan que lavar todos os veciños a roupa nun pilón.\nO muíño funciona co curso da auga. Está composto de: Caixón onde se almacena o millo moido, ollo por onde entran os grans de millo, moa esmaga o millo.\nSergi López Biel.\ntatiana_rodriguez on 03/22/2012 at 07:49 said:\nAo saír do bus viñeron os veciños a dar a benvida a Silvarredonda, Concello de Rois.\nDespois unha veciña levounos a fonte é alí contounos que cando eran pequenos collían botellas ou cubos e enchíanos de auga para levar a súas casas. A fonte de noite era para reunirse os veciños ou tamén ler a prensa .\nLevounos a unha fonte que lle chamaban o Santo da choiva .Díxonos que lle sacaban a cabeza dábanlle un bico e deixábana no fonte nove dias.\nUnha pedra cerca do Santo da choiva ten dúas placas, unha é por que gañaron o premio a feira da exposición rexional da semana verde e a outra déronlla uns veciños que viñeron de Arxentina e pola súa amabilidade déronlle esa placa dándolle as grazas.\nO cruceiro antigamente ían os domingos a esperar a os seus noivos e charlar con eles,e tamén os que viñan de traballar sentábanse a descansar.\nNa noite de San Juan no galpón poñen as mesas e os que marcharon e os familiares volven para ir cenar .Pero ten algo de especial non cociñan as mulleres si non os homes.\nCando acabamos de ver todo levaranos a o cruceiro e alí había unha mesa con auga e filloas,mel e azucre. Todos fomos a coller algunha xente collía de mel e outra de azucre.\nA xente de Silvarredonda e moi agradable e hospitalaria,tratáronos moi ben é tamén deron nos filloas para comer. Quedaron me ganas de visitar outras vez a aldea.\nAutora: Tatiana Rodríguez Fernández\nana_blanco on 03/22/2012 at 07:48 said:\nO xoves visitamos Silvarredonda ,onde fomos ver como era antes as casas,os muíños e como vivían antes as persoas.\nCando chegamos recibíronos unhas señoras moi agradables que nos foron explicando todo o importante que avía na súa aldea , empezamos o percorrido por unhas fontes , a primeira era unha fonte que se chamaba o santo da choiva e a segunda era unha fonte onde os rapazas e as persoas eivan buscar auga todas as mañas.\nSeguimos mais para arriba e vimos dúas casas, unha xa estaba caida e a outra estaba en perfecto estado por que tiña aínda o forno de facer o pan ,\ncando todos os rapaces pasaron por alí fomos subindo e vimos cinco muíños en lineal por onde pasaba a auga,despois entramos a un muíño que estaba moendo e nos explicaron como funcionaba .Mais tarde baixamos para abaixo e estaban as señoras con dous pratos de filloas para repartir, podías tomalas con azucre ou mel ,ala a un pouco marchamos .\nalberto_fernandez on 03/22/2012 at 07:47 said:\nA viaxe a Silvarredonda foi moi entretida e a vez bastante divertida, porque nos\nensinaron como se vive nas aldeas antigas.\nCando chegamos, había unhas señoras moi amables que nos ensinaron toda a aldea\ne nos explicaron como funcionaban algunhas cousas que descoñecía.\nEnsináronnos unhas fontes moi antigas, unha do 1969 que era de onde levaban a\nauga para as casas, e outra a do “SANTO DA CHUVIA” de 1913 que cando non\nchove quítanlle a cabeza, métena nunha pía que hai debaixo da billa, volvese\na poñer e rezase durante 9 días seguidos.\nOutras cousas que había, era unha enorme roca nun parque, onde xogan os nenos,\ne un cruceiro moi antigo. Na roca hai un diploma da Semana Verde en Silleda,\ne unha placa duns noivos que cando se casaron foron aí.\nUnha cousa que me chamou moito a atención é que na noite de San Xoán\nxuntase toda a aldea,os fillos,os netos e cenan todos xuntos nun palleiro bastante\nPor último ensináronnos un muíño onde fan a fariña, que nos deixaron entrar para\nvelo funcionar, a min sorprendeume porque vira facer fariña pero nunca nun muíño\nque funcionara pola corrente de auga.\nAntes de marchar déronnos filloas con mel ou azucre, moi ricas, e tamén auga para\nangel_miranda on 03/22/2012 at 07:44 said:\nVisita a Silvarredonda, Rois.\nAo chegar alí, unha muller que se chamaba Lourdes, tivo a amabilidade de ensinarnos a aldea de Silvarredondda. Explicounos todo con detalle e con moito entusiasmo.\nO primeiro que nos comentou, foi unha fonte á que todos ían pola mañá para coller auga para todo o día feita no ano1960 xunto o seu “Santo da chuvia” , ao que se lle quitaba a cabeza, somerxíase na fonte e o presentes bicábano e durante nove días íase facer unha oración para que chovera. A min polo menos pareceume unha parvada, xa que se cadra chove, e se non volta a intentalo.\nA continuación expresounos o que significaba para eles uns diplomas que se atopaban nunha rocha feitos en ferro. Un falaba dunha parella que viñera a pasar un tempo por alí pouco despois de casarse. O outro afirmaba que Silvarredonda gañara o primeiro posto na Semana verde de 1981 celebrada en Silleda. Todo un logro para os veciños.\nEsa aldea caracterízase polo costumes que aínda conservan e que se están perdendo no resto das aldeas, os muíños que se atopan alí grazas ás correntes de auga, celebran as festas todos xuntos etc.\nAo rematar a visita, a xente de alí, convidounos a unhas filloas con mel ou azucre, feitas ca estupenda fariña moida no muíño. Foron moi amables connosco, e visitas así hai poucas, con filloas e cousas así…. Gustaríame facer máis saídas como esta, e que fosen pronto.\nMiranda Juncal, Angel\nalejandro_rey on 03/22/2012 at 07:43 said:\nChegamos e Lourdes (unha anciá de alí) dounos a benvida,chamoume moito a atención unha fonte chamada «Santo da chuvia´´ creada en 1913 que cando alguén reza ao cabo de dez días chove, parece incrible pero é verdade.\nAlí había un parque moi pequeno, que para min non era un parque o que había era un tobogán e nada máis polo fin de semana ían catro nenos a xogar.\nA o lado do parque estaba alí un fermoso cruceiro onde os anciáns falaban e ligaban, o que a min pareceume un pouco raro porque agora xa non se fai iso, había xente que viña de traballar e descansaban nel.\nMáis para diante entramos nunha casa vella, que non se parecía nada as de agora porque erra máis pequena, no tiña tellado e moitas cousas mais, dentro vimos un forno moi antigo onde se facía o pan para toda a familia.\nO que non me gustou foi o pilón porque tiña herba dento e non auga, era moi grande e por iso ía lavar alí todos os da comunidade.\nO ultimo que vimos foi un muíño moi fermoso onde dentro del vin os grans caer nunha roda de pedra que os esmaga e faise a fariña, min pareceume moi interesante.\nCando xa íamos marchar, Lourdes e os demais anciáns fixéronos unhas filloas e água, algúns botáronlle mel e outros azucre, estaban mi ricas.\nana_buenavilla on 03/22/2012 at 07:43 said:\nLourdes, unha señora de Silvarredonda ensinounos o seu pobo. Empezou polas fontes. Explicounos que nunha das fontes os nenos collían auga e a levaban ata as súas casas, e os maiores despois do traballo ían alí a falar ou ler. Outra das fontes tiña un santo, coñecido como o Santo da Choiva. Esta fonte ten unha tradición moi curiosa que consiste en que se teñen sequía, collen a cabeza do santo dánlle un bico, o meten na auga e van a rezar durante nove dias para que choiva.\nEn Silvarredonda tamén hai dous cruceiros de 300 e 200 anos, a os que ían os mozos e mozas os domingos. Xunto a un dos cruceiros tamén hai un parque para os nenos. No parque, na noite de San Xoán reúnense a xente do pobo e volven os que se foron a vivir fora.\nOs habitantes de Silvarredonda decidiron renovar a aldea. As casas eran moi grandes e os coches non cabían polar corredoiras. Así que fixeron as casas mais pequenas e as corredoiras mais grandes.\nNo lavadoiro cada persoa ten un tempo para ir a coller auga para regar. Teñen dous lavadoiros. Un que sempre esta cheo, a reserva, e outro que o que a xente utiliza.\nAo final nos explicou que nos muíños os grans caen e se desfán facendo fariña coa que se fai o pan.\nCando a explicación terminou convidáronos a unhas filloas con mel ou azucre, feitas por as mulleres do pobo. Coa fariña dos seus muíños, o ovos das súas galiñas e a mel das súas abellas.\nA min pareceume unha visita interesante, e a xente era moi amable, por ensinarnos o seu pobo e convidarnos a filloas.\nlois_meira on 03/22/2012 at 07:41 said:\nO xoves día quince de Marzo fomos a Silvarredonda en Rois.\nAlí unha señora chamada Lourdes nos recibiu e nos ensinou unha fonte na que poñía Rois 1960 e díxonos que á alí ían buscar a auga para múltiples usos os nenos. A min me pareceu que esa auga xa non era moi potable.\nDespois ensinounos a fonte do santo da chuvia. Hai se fai un ritual para que chova aínda que a min non me pareceu moi produtivo porque non estaba chovendo moito.\nCando acabamos de ver a fonte nos levou a unha pedra na que había unha dedicatoria e un diploma por un premio da fundación semana verde en Galicia. Era moi grande.\nXusto alado había un cruceiro no que se xuntaba toda a aldea. Alí nos sentamos un rato a sombra.\nDespois nos levou pola aldea. Había alpendres con palla, casas, etc. Nos ensinou a casa máis vella da aldea e era moi pequena. Case todo estaba cuberto de palla e había un forno de pedra. Non me gustaría vivir hai.\nMais tarde fomos a ver o muíño. Entramos dentro e nos ensinou como moia e cales eran as súas partes. Producía moita fariña.\nTamén nos dixeron como moian antes: Fregando dúas pedras co cereal entre elas. Debía cansar moito.\nBaixamos pola aldea e alado do cruceiro a xente de alí nos fixeron unhas filloas con fariña do muíño. As acompañamos con mel e azucre e estaban moi ricas.\nNo noso agradecemento regalámoslles unha camelia para que a plantaran no noso recordo.\nclaudia_pulgar on 03/20/2012 at 08:10 said:\nChegamos a Silvaredonda e Lurdes e os veciños leváronos a unha fonte, nesa fonte a xente collía a auga.\nLogo fomos a outra fonte, a fonte de San Ildefonso, cando non chovía metianlle a cabeza a o santo na fonte e rezavanlle durante nove días.\nNa entrada da aldea había un cruceiro cunha placa onde se lles recoñecía as súas obras comunitarias. Os nenos xogaban no cruceiro, e as mulleres quedaban cos seus mozos alí.\nLogo fomos a unha casa antiga chea de palla cunha cociña e un forno.\nDespois fomos ao muíños onde fabricaban a fariña.\nDespois do viaxe os veciños da aldea moi amables fixéronos filloas.\ndaniel_vila on 03/20/2012 at 08:04 said:\nRecibíronnos Lurdes e os veciños do pobo. Moi amablemente ensináronnos o seu pobo e a súa forma de vivir.\nComezaron ensinándonos as fontes. Tiñan unha fonte para recoller auga e na outra encontrábase una estatua dun santo que o chamaban Ildefonso (Santo da chuvia). Nesta fonte rezábase para que chovera. Para iso collíase a cabeza do santo e mollábase.\nA continuación, ensináronnos unha pedra onde tiñan uns diplomas pola axuda ao pobo.\nDespois, explicáronnos que nas festas so cociñaban os homes e sempre a facían no mesmo lugar.\nMáis tarde, entramos nunha casa moi antiga. Sabíase que alí viviu unha familia xa que tiña forno e daquela todas tiñan un forno. Agora utilizábase de almacén para a madeira, a palla …\nUn rato despois, dixéronnos como funcionaba un muíño. Este, era que coa forza da auga facía mover unha pedra que moía os grans de millo para facer fariña.\nFinalmente, os veciños de Silvarredonda déronnos unhas filloas e un pouco de auga.\nPara min foi un gran detalle, xa que non mo esperaba e ademáis tiña fame e sede. Foi unha saída estupenda.\nDaniel E. Vila Mateus


alquiler rural costa da morte\nÉ Inicio » A Casa » Cuartos » Concha\nSen dúbida, pola súa situación e calidade, sala SHELL é ideal para relaxarse; tales como praceres humanos, como galego, Aquí son interrompidos para dar lugar ao ruído urbano para os sons do campo.\nA sala ten espazo e confort, goza dunha atmosfera tranquila e relaxante, ademais de excelentes vistas.\nO importante non é que o cuarto que escoller, Se non escoller, porque a. Cada habitación é diferente, sen resposta, coa súa propia personalidade e ambiente.