Pareidolias – O profe Basi\nInicio » lectoescritura » Pareidolias\n30 Mar, 2017 en lectoescritura / NEUROEDUCACIÓN / Reflexións Etiquetado lectoescritura / Reflexións por oprofebasi\n“Educar es ser un artesano de la personalidad, poeta de la inteligencia y un sembrador de ideas”\nSon as 9:20 da mañá do venres 24 de abril. Amenceu soleado e todo facía presaxiar unha boa mañá. Por diante, tres horiñas cos meus peques ata o recreo e o deber de rematar o método de letras que herdei do curso pasado para envíalo ás casas antes de semana santa.\nMais ese día o destino, as fadas ou máis ben o tempo da costa lucense nos tiña gardada outra opción se tes os ollos e a mirada entrenada. Case co método na man, a piques de “torturar” aos pobres nen@s coa letra “LL”, comezou a chover e de seguido saíu o arco da vella. Profe!!!! El arco iris!!!! “Moi ben, imos á ventá a velo”. Como todo o belo e lindo na vida, o arco da vella esfumouse nun intre. Quedamos todos pamp@s mirando para aquela marabillosa mañá de case primaveira, cando de súpeto unha nena dixo: “esa nube tiene forma de caballo”.\nDescribir todo o proceso que seguiu á frase da miña alumna sería tedioso e moi aburrido, á vez que pouco significativo. Cecais, a síntese do ocorrido sería esta:\nConversa ou diálogo sobre o tema.\nConfrontación de ideas: tod@s vedes o mesmo?\nBúsqueda de información na rede: PAREIDOLIAS\nProposta de actividade.\nSegundo a wikipedia é un fenómeno psicolóxico consistente en que un estímulo vago e aleatorio (habitualmente unha imaxe) é percibida erroneamente como unha forma recoñecible.\nPegar algodón nun Din-A3 sen pensar en nada, sen buscar unha figura concreta.\nPoñer en común as creacións e escribir debaixo o que vemos.\nCoa actividade queda claro que cada mente é diferente e interpreta o que ve dun xeito distinto. Non todos pensamos igual, non todos vemos as cousas do mesmo xeito.\nAo final, o que ía ser unha mañá aburrida e pouco significativa “La llama llora sin su llave amarilla”, rematou nun arco da vella de significado, coñecementos e creatividade. Tamén tocou escribir, pero non unha frase ñoña, sen sentido e fóra de contexto. Tocou escribir debaixo da creación doutro compañeir@, a palabra que xurde na miña mente ao observar unha imaxe e dentro dunha actividade onde estamos implicados todos e cada un dos nen@s da clase.


Autodeterminación - Praza Pública\nxoves 17, abril 2014\nO sociólogo marxista Goran Therborn explica que unha das funcións das ideoloxías é crear a definición do posible e o imposible nun tempo e nun lugar determinados. Trátase dun límite ideolóxico, unha construción social e por tanto mudable. O imposible non precisa de máis definición, non precisa o esforzo de detallar procedementos ou desenvolver os modos, máis que como un exercicio de ciencia-ficción ou política-ficción, de ser o caso. A sociedade protéxese do imposible con murallas normativas e tabús. Pero igual que o cambio tecnolóxico permite que incorporemos no cotián como ciencia o que hai poucos anos só viamos novelado, o cambio social refai eses límites en diversas direccións, maioritariamente dirixidas a atender as demandas de acumulación do capital transnacional, pero non só.\nA UE constrúese dende un mapa de Estados existentes, mostrados como espazos monolíticos, perpetuos e cuasi-sagrados, malia a pouca antigüidade dalgunhas fronteiras actuais\nA UE constrúese dende un mapa de Estados existentes, mostrados como espazos monolíticos, perpetuos e cuasi-sagrados, malia a pouca antigüidade dalgunhas fronteiras actuais: Croacia i Eslovenia 1991, República Checa i Eslovaquia 1993... resultado de procesos de autodeterminación que racharon outras fronteiras de Estados que previamente semellaban inamovíbeis. Ten todo o sentido, considerando que a UE créase para proporcionar un espazo privilexiado aos procesos de valorización do capital, e que o principal garante de eses procesos neste momento histórico son os Estados; considerando tamén que as garantías de dereitos individuais e colectivos, cada vez máis, están subordinadas a eses procesos.\nLonxe queda aquel tempo do fordismo en que os Estados da Europa Occidental eran do benestar. Aínda que fora pola necesidade de mercados internos con capacidade de consumo, proporcionaban servizos, garantían dereitos que arroupaban o mito da igualdade de oportunidades e lexitimaban o sistema. As políticas conservadoras ante a crise, que fan primar as demandas neoliberais sobre os dereitos das persoas, dan por rematado ese contrato social e rompen a inviolabilidade que lle proporcionaba ao Estado.\nLonxe queda aquel tempo do fordismo en que os Estados da Europa Occidental eran do benestar\nVemos cada día mobilizacións cidadás que reclaman un cambio de políticas, reaccionan ante o deterioro das condicións de vida. Os datos da vida que vivimos e os da que lles espera ás nosas fillas: paro, emigración, pobreza, foron un día impensables, imposibles, e son agora do máis real. Vemos tamén que cando existe un proxecto nacional alternativo que pon na perspectiva da xente a opción de construír un pais diferente, dende a identidade mais con proxecto de futuro, confórmase un elemento mobilizador moi potente que conxuga as demandas nacional e social. O límite entre o posible e o imposible esborrállase.\nO dereito de autodeterminación está recollido na lexislación internacional, na Carta das Nacións Unidas. É un principio do Dereito Internacional e un dereito colectivo inalienable dos Pobos, que xera obrigas aos Estados. É requisito necesario para a efectividade dos dereitos individuais, así aparece nos Pactos internacionais de Dereitos Humanos asinados pola UE e os Estados membros, incluído o Reino de España. Unha lexislación estatal que non o recolla non cuestiona o dereito senón a legalidade desa lexislación (incluída unha Constitución ou un Tratado). O exercicio do dereito non o esgota, a realización dunha consulta non o limita. Non afecta só ás colonias aínda que está na base dos movementos anticoloniais, senón a todos os Pobos do mundo.\nPrecísase definir un procedemento internacionalmente recoñecido que sexa de obrigado cumprimento para os Pobos que demandan o exercicio da autodeterminación, para os Estados que tentan impedilo (ou non) e tamén para terceiros implicados\nCando rachan as costuras do imposible, o posible precisa concretarse, neste caso, precísase definir un procedemento internacionalmente recoñecido que sexa de obrigado cumprimento para os Pobos que demandan o exercicio da autodeterminación, para os Estados que tentan impedilo (ou non) e tamén para terceiros implicados. Estamos a ver o que sucede en Ucraína e o que sucedeu nos Balcáns, e, alén Europa, en moitos dos conflitos mundiais máis enquistados, dende o Sáhara a Palestina.\nO poder da UE no mundo redúcese, o factor demográfico, a xeopolítica, os intereses particulares dos Estados... o seu peso na axenda mundial mingua entre os novos xigantes. Incapaz tamén de dar resposta ás demandas internas dunha Europa que se empobrece e envellece. Condenada a un papel secundario, Bruxelas parécese cada vez máis a Versalles: que coman pasteis! ou a EuroDisney.\nQue a UE e os Estados que a compoñen non acepten o reto, non fará desaparecer a demanda. O proceso tomará outras vías, terá outras consecuencias. Pode a UE correr ese risco, pode perder esta oportunidade?\nTherborn propón un reto á vella Europa, construír "unha entidade sen poder e sen ambición de poder, pero con influencia social e cultural, con capacidade para ofrecer un modelo e un horizonte atractivo de aspiración mundial". Os procesos de autodeterminación que están a vivir os pobos escocés e catalán retan a Europa a rachar coas fronteiras do imposible e construír un marco de recoñecemento do dereito de autodeterminación legal e real, que xere dinámica revitalizadora no interior e ofreza novas opcións ao exterior. A UE non naceu para iso, claro que non, pero as estruturas institucionais non son carcasas valeiras, están cheas de persoas e teñen contradicións e fisuras. A semente do cambio pode xermolar nelas regada pola mobilización e acompañada da solidariedade entre os Pobos.\nTiven a oportunidade de participar hai uns días, representando á FGS, nas mobilizacións europeas e nos debates a prol do recoñecemento do dereito á autodeterminación do seo da UE co lema TIME FOR SELF DETERMINATION. Un debate sobre democracia, que poida que vexamos pouco na campaña ao Parlamento Europeo. Trátase de reclamar unha vía democrática para facer realidade unha demanda popular, tan lexítima como a que levou á constitución dos Estados que a UE si recoñece, e máis democrática que moitos daqueles procesos. Que a UE e os Estados que a compoñen non acepten o reto, non fará desaparecer a demanda. O proceso tomará outras vías, terá outras consecuencias. Pode a UE correr ese risco, pode perder esta oportunidade?


Todo listo para o XXII Máster Nacional de Futbolín de Rábade 2019 | Terrachaxa.com\n4 horas Candia visita á queixería Daniberto de Vilalba nesta campaña\n5 horas A Deputación adiantará aos concellos os cartos dos pagos previstos ata setembro\n18 horas Entregan ao Concello de Castro os títulos da concentración parcelaria de Ramil\n18 horas Nova concentración veciñal pola apertura total do ambulatorio de Parga\nTodo listo para o XXII Máster Nacional de Futbolín de Rábade 2019\n12 Abr 2019 Actualidade, Rábade Actualidade, Rábade\nO XXII Máster Nacional de Futbolín de Rábade terá lugar o 18, 19 e 20 de abril coincidindo, un ano máis, coa celebración da Semana Santa e levando a Rábade parellas vidas de todos os rincóns da xeografía española.\nTrátase dunha cita que ano a ano logra atraer a un maior número de persoas, entre participantes e veciños da comarca que se achegan a presenciar un espectáculo único na provincia. Así, xa se poden comezar a inscribir, xa que o prazo comezou o día 1 de abril.\nComo en anteriores edicións, haberá cinco modalidades de xogo e tres niveis, onde se repartirán 10.000 euros en becas deportivas. Ademais, haberá premios para todas as modalidades e camisetas de recordo para os participantes.\nO Gran Máster Nacional de Futbolín contará novamente este ano con bater o récord de participantes e poder chegar aos 500. O ano pasado foron 424 xogadores, dos cales había 52 parellas novas, é dicir, 104 xogadores que competían por primeira vez.\nA organización anunciou que este ano se repartirán un total de 10.000 euros en premios. O maior será o de campión en movemento que este ano estará dotado de 1.400 euros e trofeo, mentres que o de parado recibirá 1.200 euros. O resto de premios, ata un total de 22, oscilarán entre os 700 e os 50 euros.\nTURISMO. Este evento é para Rábade un impulsor da economía da zona durante a Semana Santa xa que trae para o concello un gran número de turistas, que aproveitan os días festivos para pasar as vacacións coa familia na zona. De feito, veñen parellas de afeccionados de todas as partes do territorio español. Para todos o prezo de inscrición é de 25 euros por persoa.\nA comisión organizadora deste evento xa ten todo listo para esta nova edición, que, como sempre, se disputará no pavillón do colexio e nas cafeterías Papyrus e Os Castro.\nO mércores 17 de abril darase o pistoletazo de saída coa presentación do evento e o sorteo de equipos, aínda que as competicións iniciaranse o xoves a partir das 16.00 horas coa modalidade infantil e de parellas cegas.\nA programación do XXII Gran Master Nacional de Futbolín é a seguinte:\n16:00 horas: Comezo do máster (Modalidade infantil 2002-2019)\n17:o0 horas: Sorteo de parellas cegas\n18:30 horas: Modalidade ‘Combinada parellas cegas’\n12:00: horas: Modalidade ‘Feminina’\nAnterior UPA lembra o papel dos agricultores na xestión dos recursos hídricos\nSeguinte Un grupo de ponteses visita o Parlamento Europeo


Barbanza, por Certo: 11/07/11\nBoiro: Sabela Rey colga "Xeometrías" do 15 de xullo ao 15 de agosto no centro social\nBoiro, 11 de xullo de 2011. Este venres, 15 de xullo, ás 20:30 horas, terá lugar no centro social de Boiro a inauguración da exposición "Xeometrías", que asina a artista moza Sabela Rey. Poderase ver ata o 15 de agosto.\nRibeira: o alcalde recibe a unha delegación de Corea do Sur, potencia mundial en taekwondo\nEstiveron participando no campamento "Soño olímpico"\nRibeira, 11 de xullo de 2011. O alcalde de Ribeira, Manuel Ruiz Rivas, recibiu esta mañá a unha delegación institucional procedente de Corea do Sur que, formada por distintas personalidades académicas e deportivas ligadas ao taekwondo, estiveron estes días no municipio con motivo da celebración do campamento de verán "Soño Olímpico".\nA comitiva coreana estivo integrada polo gran mestre Choi Jai Goo, da rexión da Kang Won; o doutor Jeon Young Han, da Universidade de Yong In; Baek Guk Hyeon, do equipo profesional de Yong In e que foi seleccionador nacional coreano no Mundial de 2009; Hwang El-Yeon, da Universidade de Chu San; Youl Yu Jae, estudante de Educación Física, e, exercendo de intérprete, Lee Dong Kyu, residente en Ourense é máximo referente en España da disciplina do Haidong Humdo. Tamén estiveron no encontro Mercé Barrientos, presidenta da Federación Galega de Taekwondo, e o edil de Deportes Juan Luis Martínez.\nO alcalde Ruiz Rivas agradeceu á expedición coreana a súa estancia no concello e lles salientou a importancia que o deporte posúe para a sociedade ribeirense, acadando magníficos triunfos en diversas disciplinas, entre as cales a do taekwondo é unha das máis destacadas.\nAo finalizar o encontro a comitiva oriental quixo obsequiar ao rexedor ribeirense cun pin.\nRibeira: a Illa de Sálvora, unha das sedes dun congreso mundial de xeoloxía no que estarán 40 expertos internacionais este mércores\nA outra sede é a cercana illa de Ons. O encontro comeza mañá martes nesta illa e o mércores irán á de Sálvora.\nEscolléronse estas dúas illas pola súa gran diversidade xeolóxica, ideal como punto de encontro para xeólogos\nPazo de Sálvora, recentemente restaurado polo Estado, logo de que a illa voltou a ser pública\nRibeira, 11 de xullo de 2011.- A illa ribeirense de Sálvora, que pertence ao Parque Nacional marítimo-terrestre das Illas Atlánticas de Galicia, acolle este martes e mércores un Congreso Mundial de Xeoloxía, que contará coa presenza de preto de 40 expertos chegados de diferentes puntos do mundo. Ons e Sálvora, dúas das illas do Parque Nacional xestionado pola Consellería do Medio Rural, contan con características senlleiras, que fan delas lugares singulares para o estudo e a análise dos solos de tipo granítico.\nA actividade deste encontro académico divídese en dúas xornadas. A primeira delas, mañá martes 12 de xullo, centrarase no caso concreto da illa de Ons; mentres que o día seguinte, mércores 13, a expedición visitará Sálvora. Nestas dúas xornadas, os asistentes coñecerán en primeira persoa estas dúas formacións rochosas graníticas, representativas dos tres principais episodios de magmatismo varisco (pertencente ao período da oroxenía varisca).\nRiqueza granítica en Ons\nO martes 12, o Congreso Xeolóxico Mundial inicia a súa excursión na illa de Ons e Onza (pequeno illote situado a 600 metros ao sur de Ons). A expedición partirá de Cambados nunha viaxe en barco a primeira hora da mañá, dende o que se poderá observar a costa norte da ría de Pontevedra e as Illas Cíes.\nÁ chegada a Ons, prevista para as 9.45 horas, os expertos coñecerán a Punta Xubenco, lugar no que se rexistran varias capas paralelas de diferentes tipos de granitos. O Cabo Liñeiro é o segundo punto a visitar, onde a gran variedade de rochas indica complexos procesos de fusión que ao longo do tempo chegou a afectar tanto ao manto como á codia continental.\nDurante a tarde, o grupo visitará as zonas de praia e a aldea de Ons, espazos compostos por leucogranitos e rochas miloníticas. Ao remate da xornada, os asistentes regresarán en barco a Cambados.\nDiversidade xeolóxica de Sálvora\nPraia de Sálvora, onde afloran rochas ígneas do periodo xeolóxico Devónico\nA segunda e derradeira xornada do Congreso Xeolóxico ten como escenario a illa de Sálvora, un enclave de gran variedade xeolóxica. Partindo de Cambados, os 40 expertos internacionais observarán dende o barco a Illa de Arousa e a Península do Grove. En Sálvora dáse conta dunha gran variedade de formas e abundantes rochas ígneas. A primeira parada é a praia dos Bois ata chegar á abandonada vila da illa, onde se poden observar texturas pegmatíticas (rochas ígneas de grao especialmente groso).\nFinalizado o xantar, a seguinte parada é a Volta de San Roque, logo de atravesar unha zona dunar con vexetación. Acto seguido visitarase a Punta do Castelo, espazo de rochas graníticas con suaves relevos; e Salgueiriño, enclave con granitos de abundantes fragmentos metamórficos.\nAo remate da xornada, os asistentes tomarán o barco con dirección ao porto de Ribeira, aproveitando o traxecto para observar pequenos illotes próximos a Sálvora e á costa de Ribeira, xunto co porto de Aguiño e as montañas do Barbanza.\nHai que lembrar que as condicións da illa de Sálvora fan deste enclave un lugar con características particulares e de especial protección, polo que os asistentes deberán extremar os coidados e evitar saír dos sendeiros indicados.\nRianxo: vanlle dar para adiante á declaración como Ben de Interese Cultural Inmaterial da obra de Castelao\nNon foi sen tempo: dende inicios do pasado goberno bipartito estase a catalogar a obra, que está espallada por todo o mundo\nPese a que a Xunta non sabe como encher a Cidade da Cultura, a Fundación Castelao segue nun minipiso en Santiago de Compostela, xa que non deron expropiado de malas maneiras a casa familiar de Rianxo\nCasa familiar de Castelao en Rianxo, propiedade da familia Baltar\nRianxo, 11 de xullo de 2011.- A Consellería de Cultura e Turismo, a través da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural, aprobou con data do 28 de xuño de 2011 a resolución pola que se incoará o procedemento para a declaración de Ben de Interese Cultural (BIC) a favor do conxunto da obra de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Esta resolución será comunicada ao Rexistro Xeral de Bens de Interese Cultural para a súa anotación preventiva como ben de interese cultural inmaterial. O proceso de catalogación da súa obra rematou, e xa fora iniciada na lexislatura anterior, cando gobernaban Psoe e Bng. Nunha incoherencia máis das numerosas da nosa política cultural, pasada e presente, a Fundación Castelao, que preside o histórico nacionalista Avelino Pousa Antelo, segue a estar nun pequeno piso de Santiago de Compostela, como denunciara o xa desaparecido xornal galego A Peneira en 2007 e do que nos fixemos eco aquí. Tampouco saíu adiante o proxecto de Academia Literaria Rianxeira que quería facer o anterior goberno socialista de Rianxo, entre outras cousas porque quería mercar ou expropiar ás bravas unha casa na que residira Castelao pero que é, lexítima e legalmente, da familia Baltar. Xa na compra da casa de Rafael Dieste houbera bastantes anomalías, pero na de Castelao, a firme determinación dos donos conseguiu paralizar todo.\nNos próximos días, a decisión será publicada no Diario Oficial de Galicia (DOG) e, seguidamente, abrirase un período de información pública polo prazo dun mes co obxectivo de que cantos teñan interese poidan examinar o expediente e alegar o que estimen conveniente. O inicio dos trámites para declarar BIC a obra de Castelao prodúcese no ano no que se celebra o 125 aniversario do seu nacemento.\nA resolución determina a aplicación inmediata e provisional do réxime de protección previsto para os bens xa declarados. A Dirección Xeral de Patrimonio Cultural enmarca esta actuación no seu labor de protexer, conservar e difundir o legado que constitúe o patrimonio cultural de Galicia e transmitilo ao futuro. Este patrimonio constitúeno todo os bens materiais e inmateriais que, polo seu recoñecido valor propio, son considerados como de interese relevante para a permanencia e a identidade da cultura galega a través do tempo. Deste xeito, con esta actuación recoñecese a obra de Castelao como un dos bens mais sobranceiros do noso patrimonio cultural.\nPersonaxe sobranceiro da cultura galega\nA decisión da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural vén motivada polo feito de que Alfonso Daniel Rodríguez Castelao (Rianxo 1886- Bos Aires 1950) é un dos expoñentes máximos da nosa cultura e figura imprescindible para comprender a historia recente de Galicia e a súa realidade actual. Ao longo da súa vida, Castelao traballou con empeño a favor dos dereitos dos galegos e do recoñecemento da realidade diferencial de Galicia e a súa autonomía política. O galeguismo abrangue a totalidade do seu pensamento, o seu traballo e a súa vida. Deste xeito, toda a súa obra, nas súas múltiples vertentes de debuxante, literato, ensaísta e político, está profundamente marcada polo amor á súa terra e o compromiso con Galicia.\nCastelao -prosegue a Xunta en nota de prensa- nunca disociou arte de compromiso, ética e estética, a obra artística en canto vehículo de concienciación e afirmación da identidade dun pobo. De feito, a súa achega ás letras, ás artes e á política é determinante para a recuperación da lingua e cultura galega e a formación dunha conciencia de Galicia como nación, intimamente ligadas á defensa das liberdades democráticas. A súa decisión de non separar a súa arte do servizo a unhas ideas levouno á utilización das técnicas e estilos máis axeitados a este fin, pero sen renunciar á contemporaneidade estética vangardista.\nPor todo isto, o conxunto da obra de Castelao identificase como símbolo de Galicia e, polos seus valores e calidade, a súa produción creativa posúe un significado que trascende as nosas fronteiras e o seu legado ocupa un lugar destacado na historia da arte contemporánea europea.\nNo anexo que acompaña a resolución que se publicará no Diario Oficial de Galicia (DOG) mencionase moi someramente os fitos principais da obra narrativa e plástica, con indicación neste caso do lugar onde se pode atopar. Esta relación sirve para dar unha idea da extensión, singularidade e pervivencia da súa pegada cultural.\nViñeta de Castelao sobre a Guerra Civil\nMáscara orixinal empregada en "Os vellos non deben de namorarse". Museo Del Riego en Vigo.\nEn canto á obra plástica, Castelao foi un artista autodidacta, cunha capacidade natural para o trazo gráfico e para a síntese dunha imaxe real. No eido artístico, plasma todo un mundo de expresividade a través de técnicas e materiais moi variados como augada, tinta, carbonciño, lapis, óleo, pastel ou témpera, Domina, ademais, as distintas técnicas do gravado utilizando como soporte o papel, cartón e cartulina, pero destaca a súa preferencia polo debuxo rápido, apunte inmediato e de pequeno formato. Na obra gráfica de Castelao apréciase unha constante evolución na concepción da imaxe: parte dun comezo naturalista e costumista decimonónico, pero incorpora paulatinamente a composición e as percepcións espaciais do deseño moderno do seu tempo, influído pola fotografía e a estampa xaponesa e polas novidades formais do cartelismo.\nDentro da súa faceta plástica, cabe diferenciar tres etapas. A primeira, desde 1908 ata 1916, a segunda, desde 1916 ata 1936; e a derradeira, iniciada co estalido da Guerra Civil e definida pola posterior etapa franquista. Desa última época son as súas creacións artísticas de máis interese desde o punto de vista da consideración do autor como figura internacional. Gran parte da obra plástica de Castelao atópase dispersa en coleccións de diferentes entidades, museos e fundacións. Unha parte importante está en Galicia, pero tamén hai numerosas obras en arquivos, museos e coleccións de persoas e entidades do resto de España, e en Europa e América.\nAvelino Pousa Antelo, preto dos cen anos, aínda preside a Fundación Castelao\nUnha parte da obra de Castelao é conservada por institucións como Novacaixagalicia, que conta on 72 murais e 176 debuxos de Cousas da Vida. Por outra parte, a Universidade de Santiago de Compostela custodia 79 debuxos; a Fundacion Penzol, 52; a Fundación Vicente Risco, 36 debuxos e gravados; o BBVA, que ten 25 debuxos, e a Biblioteca Nacional de España, que conserva 62 debuxos. No Centro Superior Bibliográfico de Galicia (hoxe Biblioteca de Galicia) gárdanse 18 debuxos de Castelao, outros 17 no Instituto de Estudos Galegos do Padre Sarmiento, e a Real Academia Galega conserva outro 15 aos que hai que sumar 2 gravados.\nRibeira: obradoiros interxeneracional e de risoterapia para animar o verán dos maiores\nAbre xa o prazo de inscrición para os dous\nRibeira, 11 de xullo de 2011.- Servizos Sociais oferta para este verán dous novos obradoiros dirixidos á promoción social do maiores que nunca se tiveran celebrado no municipio en época estival: trátase do xa tradicional obradoiro de Risoterapia que por primeira vez se organiza en época estival e, por outra parte e como novidade absoluta, un obradoiro de Coñecemento Interxeneracional que pretende unir a avós cos seus netos nunha experiencia de conciliación que procura ademais o xurdimento de actitudes empáticas entre ambas xeracións.\nPara falar destas dúas iniciativas déronse cita na Casa Consistorial o concelleiro de Servizos Sociais, Promoción Social, Sanidade e Consumo do Concello, Vicente Mariño; e a xefa de servizo do Departamento de Servizos Sociais, Francisca Vidal.\nO obradoiro de Coñecemento Interxeneracional constará dun total de oito sesións de 90 minutos de duración nas que, guiados por un monitor, nenos e maiores haberán de compartir todo tipo de experiencias e valores como medio para acadar unha mellor comprensión e relación co seu entorno social máis próximo.\nA actividade está dirixida a nenos e nenas de 5 a 9 anos, e homes e mulleres maiores de 60. Haberá un total de 20 prazas, 10 para o grupo de nenos e nenas e as outras 10 para o grupo de maiores.\nA metodoloxía das sesións farán referencia á práctica de habilidades de intelixencia emocional mediante distintas técnicas socioafectivas, como dinámicas individuais e grupais, charlas expositivas, xogos de rol, choiva de ideas, adestramento en solución de problemas e exercicios de rexistro.\nO taller principiará o día 15 de xullo e estenderase ata o 15 de setembro, a razón dunha sesión semanal. Hoxe mesmo comeza o prazo de inscrición. Os interesados en anotarse poden facelo no Departamento de Servizos Sociais, sito na rúa Correos.\nPor outra parte, o obradoiro de Risoterapia busca que os participantes adquiran unha actitude positiva mediante a recuperación da risa espontánea que as persoas traen consigo ao nacer, pero que pouco a pouco acostúmase a ir perdendo.\nEstá dirixido ás persoas maiores de 60 anos, que tamén poden apuntarse nos Servizos Sociais dende hoxe. A acción principiará o 15 de xullo e rematará o 15 de setembro. Tamén serán oito sesións e 20 prazas.\nEntre os contidos da actividade, figuran unhas nocións básicas sobre risoterapia, a risa como actitude, habilidades sociais e achegamento interpersonal, desenvolvemento ludo-dinámico a nivel grupal, o xogo e o desenvolvemento psicolóxico e a ximnasia da risa.\nRibeira: un quinteto de grupos locais de música tradicional amosaron o seu bo facer no auditorio\nRibeira, 11 de xullo de 2011. Os acordes da música máis autóctona resoaron o pasado sábado no salón de actos do auditorio, co gallo da celebración da Mostra de Música Tradicional de Ribeira, unha actividade organizada pola Concellería de Cultura co fin de promover e divulgar o extraordinario traballo que desenvolven os distintos grupos folclóricos do municipio.\nCinco deses grupos tiveron a ben participar na actividade: o Grupo Tradicional Tahume de Olveira , O Rueiro dos Fillos de Palmeira, o Grupo de Gaitas O Pichote de Palmeira, O Grupo de Pandereteiras Tanxedoira de Palmeira e o Grupo de Canto A Gandaina de Palmeira.\nAo longo dunha hora e media, os integrantes destes grupos deron conta do seu talento sobre o escenario do Auditorio nun evento que estivo presentado polo técnico municipal de Cultura, Unai González.\nAo remate do mesmo, a concelleira de Cultura do Concello, Elvira Pisos, agasallou a cada grupo participante cunha figura conmemorativa da Mostra para premiar e agradecer a súa participación.


O documental ‘Pontevedra, cuna de Colón’ forma parte do ciclo #DoréEnCasa – Balea\nO CGAI colaborou nas tarefas de recuperación, conservación e restauración da curta de Enrique Barreiro.\nBalea· 28 Maio, 2020 ·0\nDirixido por Enrique Barreiro, quen ademais de ser director dedicou a súa vida a experimentar con sistemas para dotar de cor á imaxe cinematográfica, Pontevedra, cuna de Colón trátase dun filme curtametraxe documental que desenvolve a tese da orixe pontevedresa de Cristobal Colón. A película consta de dúas versión, estreadas en 1927 e 1930, que teñen unha estrutura case idéntica na que difiren os diferentes elementos cos que experimentou Enrique Barreiro en relación á cor.\nO Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) é o propietario das películas, e os traballos de recuperación, conservación e restauración foron ao seu cargo coa finalidade de recuperar o patrimonio audiovisual galego. As obras foron depositadas xa nun arquivo especialmente para a conservación dos nitratos que posúe a Filmoteca Española na súa sede do Centro de Conservación e Restauración.\nA película leva dende o 26 de maio dispoñible para a súa visión online, sendo a última ocasión mañá ás 12:00 como parte do #DoréEnCasa. O filme está dispoñible no Vimeo do ciclo.


Os Estados Unidos acaban de facer máis difícil a paz no Oriente Medio\nPor Elliott Abrams e Michael Singh\nThe Washington Post - 25.12.2016\nAvaliando o conflito palestino-israelí ao asumir o seu cargo, o presidente Obama decidiu que os asentamentos israelís eran o problema, e insistiu nun conxelamento total da construción. O que seguiu foron oito anos de estancamento, de deterioro das relacións dos Estados Unidos cos israelís e palestinos por igual, e a desilusión xeneralizada coa solución de dous estados.\nA pesar deste historial, Obama preferiu deixalo por onde comezou: Abandonando o habitual papel de Washington de defensor de Israel nas Nacións Unidas, os Estados Unidos negáronse a usar o seu poder de veto e permitiron a adopción dunha resolución do Consello de Seguridade que condena os asentamentos israelís.\nPola súa banda, o presidente electo Donald Trump instara a que os Estados Unidos vetasen a resolución. O argumento de Trump non foi simplemente que Obama debería considerar as opinións do seu sucesor ou que a resolución era claramente anti-Israel. Tamén comentou que a medida impediría, en lugar de promover, a paz entre Israel e Palestina, e tiña razón.\nEn primeiro lugar, a resolución non quere distinguir entre a construción nos chamados bloques -é dicir, os asentamentos ao oeste da barreira de seguridade de Israel, nos que viven aproximadamente o 80% dos colonos- e a construción ao leste da devandita barreira. A construción nos principais bloques é relativamente pouco controvertida en Israel e de cando en cando é o tema das protestas palestinas.\nO presidente George W. Bush tratou de mover cara adiante as conversas de paz en 2004 afimando aquilo que todas as partes tiñan xa recoñecido tácitamente, é dicir, que non pode haber retorno ás fronteiras de 1967 á luz da existencia dos bloques, e que calquera fronteira negociada tería que reflectir esta realidade. Ao negarse a confirmar a posición de Bush, Obama arrastrou o proceso cara atrás e nocivamente reabriu vellos debates.\nEsta regresión atópase consagrada na actual resolución, que "pon de manifesto que non recoñecerá ningún cambio" ás liñas de armisticio, e esixe o cesamento de todas as actividades de asentamento en todas partes. Isto é innecesario e pouco realista, xa que os israelís non admitirán unha detención naquelas cidades que ninguén discute que manterán, e é máis que probable que esa petición poida obstruir, máis que facilitar, a continuación das conversacións de paz.\nEn segundo lugar, a resolución recompensa aos que avogan pola "internacionalización" do conflito, é dicir, levalo aos foros internacionais, como a ONU, a Unión Europea ou o Tribunal Penal Internacional, para así impor condicións a Israel en lugar de recorrer ás negociacións.\nE a resolución, en efecto, trata de impor condicións a Israel e non só condena a actividade de asentamentos. Adopta a posición de que as liñas de 1967, en lugar das realidades de hoxe, son as que deben constituír a base das conversacións, a pesar do feito de que moitas comunidades israelís no leste desas liñas teñen décadas de antigüidade e que os xudeus tiveron unha presenza case continua en Cisxordania durante miles de anos.\nImplicitamente prexúlgase a resolución de Xerusalén Este -un dos temas polémicos que dividen ás partes- mediante a caracterización da construción israelí alí como meras actividades de asentamentos, unha postura que os israelís rexeitan. A resolución esixiría o cesamento absoluto da construción en Xerusalén Este, mesmo no barrio xudeu da Cidade Vella, algo que ningún goberno israelí nunca estará de acordo en aceptar.\nCon todo, a resolución mantén un rechamante silencio sobre as preocupacións de Israel. Non hai ningún chamamento para outros estados recoñezan a existencia de Israel - e moito menos o seu estado como un Estado xudeu - e que poñan fin ao conflito na súa contra. Respecto da incitación e o terrorismo, establécese ese falso equilibrio que se limita a pedir a "ambas as partes" que se absteñan deles, a pesar do feito de que Israel persegue aos seus cidadáns que recorren ao terrorismo, mentres que a Autoridade Palestina idolátraos, nomea barrios e escolas co seu nome e subvenciona ás súas familias.\nIronicamente, aínda que desde o punto de vista israelí esta linguaxe pode favorecer aos palestinos, os palestinos razoables poden sufrir por iso. Debido a que a resolución, allea como é a calquera iniciativa diplomática prospectiva ou de abertura, producirá máis problemas que melloras sobre o terreo, desacreditando aínda máis a noción mesma de diplomacia e de compromiso como vías para a paz, debilitando a aqueles que os defenden.\nPor último, o apoio estadounidense a esta resolución lexitimará e estimulará o desproporcionado e unilateral enfoque da ONU sobre Israel. Os Estados Unidos han criticado historicamente este rumbo que limita co absurdo: Por exemplo, Israel é o único país criticado por unha comisión especial da ONU sobre a situación das mulleres, a pesar de ser o único estado na rexión na que as mulleres teñen os mesmos dereitos que os homes\nDécadas de tal discriminación non fixeron que Israel se volva máis compracente cos seus críticos, e esta resolución non o fará. No seu lugar, reforzará a desconfianza dos israelís sobre a ONU, erosionando así a capacidade do Consello de Seguridade de contribuír á paz que di querer facer avanzar.\nUn veto dos Estados Unidos á resolución non suporía un respaldo dos asentamentos, máis ben, sería unha afirmación de que este é un problema que só pode abordarse eficazmente mediante negociacións directas entre as partes. A mellor maneira de animar esas negociacións non é prexulgar o seu resultado ou uns horarios establecidos, senón crear as condicións rexionais acaídas para eles fronte a aqueles que como Irán e o Estado Islámico opoñense á coexistencia pacífica, así como as condicións locais adecuadas para revitalizar os programas destinados á construción de confianza a través da cooperación económica e de seguridade.\nA paz no Oriente Medio non se logrará a través dunha votación na ONU. Máis ben, habería que renovar o liderado dos Estados Unidos na rexión e a reconstrución das relacións de confianza con todos os nosos socios alí. Por aquí é por onde a próxima administración debería comezar.


Avanzan as actuacións para seguir estendendo a rede pública de abastecemento de auga pola zona costeira.\nInicio Carballo ao día Hemeroteca Avanzan as actuacións para seguir...\nAvanzan as actuacións para seguir estendendo a rede pública de abastecemento de auga pola zona costeira\nA Xunta de Goberno Local adxudicou esta semana as obras que permitirán levar o servizo ata Pedra do Sal\nMércores 22 de decembro do 2021 Carballo ao día\nEvencio Ferrero e Luis Lamas visitaron as obras da rede de Cambrelle, O Outeiro e Cambre\nRematadas as obras de extensión da rede de abastecemento de auga dende Razo ata Lema, no Concello de Carballo seguimos traballando para completar o servizo na franxa litoral. Nestes momentos está en execución o proxecto de abastecemento e saneamento nos núcleos de Cambrelle (Razo), Cambre e Outeiro (Lema), adxudicado á empresa carballesa Vázquez y Reino por 375.953,74 euros. O alcalde, Evencio Ferrero, e o concelleiro de Obras, Luis Lamas, achegáronse ata a zona para realizar un seguimento dos traballos, que se financian con cargo ao remanente de tesourería do ano 2019.\nCon cargo ao programa POS+ deste ano tamén se levará a cabo a rede de abastecemento á Pedra do Sal. As obras foron adxudicadas na Xunta de Goberno Local celebrada esta semana á empresa Vázquez y Reino por 649.456,84 euros.\nEstas actuacións reforzan a intención do goberno local de garantir neste mandato o subministro de auga a toda a zona costeira, o que suporá un investimento, en total, de máis de 3,2 millóns de euros. Na mesma zona está agora en contratación a rede de abastecemento e saneamento de Vilar de Uz (Oza), que completará o servizo nesta parroquia, e que supón outros 230.000 euros.\nA maiores, está en fase de redacción por parte da Xunta de Galicia o proxecto para completar o abastecemento e/ou saneamento nos lugares que quedarían pendentes tras as actuacións financiadas integramente con fondos municipais. Neste sentido, dende o goberno municipal tense solicitado tamén a colaboración da Xunta para o financiamento das obras.\nA extensión do abastecemento polo territorio municipal é posible grazas á dobre captación de auga nos ríos Anllóns e Bardoso, que nos permitirá seguir estendendo o servizo a todo o territorio.


Máis de dous meses traballando no Ravachol que pechará o Entroido en Pontevedra - CANAL RÍAS BAIXAS :: Información local\nMáis de dous meses traballando no Ravachol que pechará o Entroido en Pontevedra\nMar 01\tEscrito por Silvana Moril\nPontevedra> A Asociación Recreativa de Xeve, en Pontevedra, leva 13 anos deseñando o Ravachol que pon fin o Entroido na capital de provincia. Dende esta entidade din que a temática de cada ano se escolle a última hora para que sexa un asunto de máxima actualidade. Un Ravachol, o deste 2017, que xa poden ver na entrada do concello, e que leva as súas costas máis de dous meses de traballo.\n13 anos levan dende a Asociación Recreativa de Xeve construíndo o Ravachol. Un símbolo do entroido en Pontevedra que pon fin a 8 días de troula e festa. O Ravachol foi un popular loro da cidade do Lérez, que agora ano tras ano con moito traballo encargan nestas datas. Un Ravachol que leva máis de dous meses de traballo as súas costas. Este ano o Ravachol ven moi enfadado co Goberno do Estado, co ministro de Industria e coas empresas do sector electrico que impoñen todos os anos unha taxas que él considera abusivas e inxustas. Unha temática que tal e como nos dixo Florencio esta mañá se elixe sempre a última hora. Este ano o tema protagonista é o Tarifazo das electricas que tal e como dixo o propio Ravachol impide que tanto él como moitos veciños poidan quentar minimamente os seus fogares. Dende a rúa botan de menos máis crítica ao Goberno Local pero dende esta asociación din que se ten que habela haina e que nos seus tempos xa a houbo... Un Ravachol que se queimará, sempre que o tempo o pemimita, este sábado as nove da noite. Un enterro que dende a asociación recreativa de Xeve viven con certa nostalxia. Este sábado ás nove da noite sairá o cortexo fúnebre dende a Praza da Verdura acompañado do seu séquito de comparsas percorrerán as rúas de San Román, Ferrería, Paseo de Antonio Odriozola, Soportais, Manuel Quiroga, Princesa, Isabel II, rúa Real, Sarmiento, Pasantería para rematar na Praza da Ferrería onde terá lugar a quema do Ravachol.\nEtiquetado como ravachol asociacion recreativa de xeve tarifazo Crítica\nO Premio da Crítica Literario 2014 fallarase dende Pontevedra\nPONTEVEDRA> Os Premios da Crítica Literaria 2014 fallaranse en Pontevedra. A capital acollerá unha xuntanza de 21 dos críticos máis importantes de España para escoller as obras que serán recoñecidas con este galardón, un dos máis relevantes das letras castelás, galegas, catalás e euskeras.\nMáis nesta categoría: « O PP local impugna os orzamentos do concello\tA Festa Pirata encheu de ambiente as rúas de Pontevedra »\nHomePONTEVEDRAMáis de dous meses traballando no Ravachol que pechará o Entroido en Pontevedra Top of Page


Rediseño Y Actualización Web CRDO Monterrei\nOutubro 13, 2017 Outubro 4, 2010 por Xabier Martínez Rolán\nConsello Regulador da Denominación de Orixe Monterrei\n· Actualización de contidos da web do Consello Regulador da Denominación de Orixe Monterrei\n· Redeseño da plantilla adaptada ás necesidades do portal e arquitectura da información proposta polo Consello Regulador.\n· Redacción de novos contidos estáticos do portal.\n· Xestión documental do apartado de noticias, con novas dende o ano 2008 ata a actualidade.\n· Implementación dunha galería fotográfica\n· Implementación de vídeos e apertura de conta en Vimeo\nA web está baseada no CMS: CMSimple, un cms moi curioso que precisa de PHP para o seu funcionamento pero non fai uso de MySQL, o que o convirte nun candidato interesante para aqueles que non queiran pelexar con bases de datos.\nNo entanto, ao ser tan minimal, é moi simple e carece de funcionalidades básicas que teñen outros como wordpress ou joomla. A comundade de desenvolvedores tamén é máis reducida, se ben podemos atopar interesantes plug-ins.\nCategorías Blog, Traballos Etiquetas consello regulador, consello regulador monterrei, crdo monterrei, denominación de orixe, deseño web, monterrei, vino de monterrei, xestión de contidos, xestión documental Navegación de artigos\nAs miñas ferramentas para xestión de redes sociais. Twitter


PressReader - La Voz de Galicia (Carballo) - Carballo local: 2017-07-30 - «Tanxencias», o tesouro de Facal e Rivas\n«Tanxencias», o tesouro de Facal e Rivas\n«Este é un deses libros que non existen», di o escritor. Así recordan os dous a obra\nLa Voz de Galicia (Carballo) - Carballo local - 2017-07-30 - BERGANTIÑOS-SONEIRA-FISTERRA - PATRICIA BLANCO\n«Para min foi como se saltase un peixe, un peixe mítico. De repente alí estaba, vivo. ¡Un peixe no medio da Praza dos Libros!». O escritor Manuel Rivas describe así o xeito no que se reencontrou hai uns días, en Carballo, con Tanxencias, unha obra de arte —poesía de Rivas e gravados do artista carballés máis internacional, Manuel Facal— que chamou a atención de moitos no posto da Librería Brañas. Tanxencias é unha obra do 2005, mais para o escritor, é unha obra «que xa pertence ao século pasado», dese tipo de libros «que para min quedaron fóra do tempo». Tocaba, pois, botar a andar a memoria, remexer na historia dun deses libros «que non existen». Logo dará el conta de por que.\nTanxencias, como explicaba onte o propio Manuel Facal, foi unha iniciativa súa, ao xeito de outras que tamén tiña feito con Xabier Seoane ou con Cesáreo Sánchez Iglesias, por exemplo. Colaboracións con poetas, un diálogo gravado-literatura, que primeiro comezou sendo con escritores galegos e logo deu tamén o salto ao nivel nacional. Facal ten compartido o seu traballo con Gil de Biedma ou con Gimferrer: «O que fixen con Gimferrer está no Museo de Arte Moderno de Nueva York». Véñenlle á mente obras súas tamén deste estilo, como Alba de Gloria, co discurso de Castelao; O outro, con Méndez Ferrín; ou como Porta a Compostela, man a man con Novoneyra, Pura Vázquez, Luz Pozo, Manuel María, Bernardino Graña, García Bodaño ou Méndez Ferrín [este, por exemplo, pode verse na Brañas]. Rememora co libreiro Moncho Tasende a entusiastas da arte como foi o editor Carlos Díaz.\n«Hoxe en día sería difícil facer este tipo de cousas», conta Manuel Rivas. Moncho Ta- sende mesmo sabe de feiras literarias no que se teñen vendido exemplares de Alba de Gloria por 325.000 pesetas. Nese mesmo senso, Tanxencias é unha obra de coleccionista, unha obra de arte. Dos 70 exemplares editados —son edicións numeradas— xa non queda ningún, polo que só queda recorrer aos que garda Facal, que quedou con dous. «O que está aquí non está publicado en ningún outro formato», dá conta Tasende para falar do carácter único dunha obra que, malia no ser comercial, xa é hoxe reliquia de arte e aínda o será máis nun futuro.\nOs gravados, «centro radical»\nRivas lembra que coincidira con Facal en varias actividades. O gravador tivera colaborado con Luces de Galiza na súa primeira etapa con traballos marabillosos do que o escritor lembra especialmente un, sobre a vontade de estilo popular en medas e palleiros. Por iso, cando hoxe pensa en Facal, evoca paisaxes de outono, maínzos. «Facal ten unha capacidade artística e técnica moi sofisticada, pero sempre volve a esa conexión tan telúrica que a min me remite a un espazo psicoxeográfico do mundo de Bergantiños e Soneira». Cita a Pamuk e ao seu concepto de ‘centro radical’ —aquilo que latexa na obra, aínda que a veces sexa o máis invisible— para deixar claro que, en Tanxencias, «o centro radical é a obra de Facal».\nEsta obra de arte, ao igual que Porta a Compostela, descansa polo de agora na libraría Brañas. Pasando as súas grandes láminas un pode deixarse impresionar polas cores e as formas do gravador. Botados á carreira, botados á nostalxia, os nosos ollos proxectados no infinito, como un soño ou anseio..., escribiulle Manuel Rivas.\n«Facal ten unha capacidade artística e técnica moi sofisticada, pero sempre volve a esa conexión telúrica» Manuel Rivas Escritor\nO ‘libro-cadro’ «Tanxencias» que resta descansa por agora na libraría Brañas Verdes carballesa.


A American Pilgrims of the Camino celebrou o seu décimo sétimo encontro\nO xerente da S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, Rafael Sánchez, interveu cun relatorio no Annual Gathering of Pilgrims da asociación norteamericana de amigos do Camiño, American Pilgrims of the Camino, celebrado en Illinois.\nBargiela dedicou a súa intervención a programación do VIII Centenario da Peregrinación de San Francisco de Asís a Santiago, unha ampla axenda artística, cultural, expositiva e musical na que se inclúe a organización do I Encontro Internacional de Asociacións de Amigos do Camiño de Santiago.\nO xerente do Xacobeo convidou aos membros e representantes das diferentes agrupacións que compoñen esta amplísima asociación norteamericana –que conta con máis de 21 asociacións locais noutras tantas cidades dos Estados Unidos– a participar neste gran evento internacional que se celebrará en Santiago de Compostela en maio de 2015.\nTamén trasladou o agradecemento da Xunta de Galicia a colectivos como American Pilgrims, polo intenso labor de difusión do fenómeno de peregrinación a Santiago, así como pola promoción do destino Galicia que repercute no constante incremento da cifra de camiñantes estranxeiros.\nPreviamente á celebración das conferencias, o xerente do Xacobeo reuniuse cos responsables da asociación para abrir novas vías de colaboración en temas relacionados coa hospitalidade e a difusión do Camiño a través da organización de exposicións e accións de cooperación en redes sociais e publicacións.\nAmerican Pilgrims é unha das principais entidades de Amigos do Camiño que existen na actualidade, tanto en relación ao seu volume de asociados –máis de 2.000– como no volume de actividades que desenvolven para promover e difundir a cultura xacobea. Dende Estados Unidos chegaron 10.125 peregrinos en 2013 e é o cuarto país estranxeiro en canto á procedencia dos peregrinos.


Xornada sobre comercialización e marketing intelixente\nA economía social suma en Galicia 7.000 empresas, emprega a 320.000 persoas e representa un 10% do PIB. Son datos que achegou o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, durante un acto celebrado en Santiago polo Foro pola Economía Social Galega.\nRedacción 02 jun. 2018 francisco conde economía social aeiga cegasal agaca espazocoop\nJosé Antonio Vázquez (Cegasal); Covadonga Toca, secretaria xeral de Emprego; Célso Gándara, voceiro do Foro; Francisco Conde, conselleiro de Economía e Emprego e Industria, y José Montes, presidente de Agaca.\nEntre as medidas que se están a poñer en marcha neste eido, avanzou que a próxima semana publicaranse no Diario Oficial de Galicia as axudas do programa de laboratorios cooperativos no rural. Esta medida, destacou Conde, conta con 500.000 euros de orzamento para o desenvolvemento de 15 novas cooperativas ou sociedades laborais.\nPor último, o conselleiro afirmou que a Xunta seguirá avanzando noutras iniciativas "e unha das prioridades do Goberno galego é agora dar luz verde, co consenso do sector, á Estratexia galega da economía social coa que se pretende sumar capacidades, sustentabilidade, identidade e compromiso".\nPreviamente, o portavoz do Foro pola Economía Social Galega, Célso Gándara, referíase a esta futura Estratexia coma "unha oportunidade para que os proxectos socio-empresarias das nosas empresas se consoliden". Gándara salientou o feito de que "que as nosas empresas pertenzan o foro significa coñecernos e recoñecernos que de formas as veces distintas contribuímos a crear riqueza na Galicia rural e na Galicia urbana, que distribuímos riqueza, que cohesionamos o territorio, que apostamos pola igualdade de oportunidades de mulleres e homes, que contribuímos a xeración de emprego e de forma singular o das persoas con discapacidade e persoas en situación de exclusión".\nNesto senso, recoñeceu que pertencer o foro "significa tamén ceder unha parte da nosa soberanía en beneficio dos intereses conxuntos, en definitiva en beneficio do interés xeral".\nCelso Gándara Foro dixo que o Foro de Economía Social terá éxito "se logramos un equilibrio no tempo entre o que damos e o que recibimos, tanto as entidades representativas como as propias empresas asociadas. Se damos xenerosidade recibiremos xeneroxidade, se damos coñecemento, recibiremos coñecemento, se damos oportunidades, recibiremos oportunidades e se damos confianza recibiremos confianza".\nO evento colectivo, celebrado en Santiago trala celebración das asambleas xerais de cada unha das organizacións, consistiu nunha xornada de traballo sobre comercialización e marketing intelixente. “Como aplicar Internet á estratexia e á internacionalización da empresa” foi o título da exposición, a cargo de Dori López Nieves, actual responsable de Desenvolvemento do Negocio en Amvos Digital e que durante anos colaborou dando clases na Escola de Organización Industrial asesorando aos empresarios no mundo do negocio online.\nPosteriormente, tivo lugar un xantar e un "meeting" no que participaron os representantes de Agaca, Cegasal, EspazoCoop e Aeiga.\nO Foro pola Economía Social Galega, presentouse o pasado marzo en Santiago de Compostela. Está constituído pola Unión de Cooperativas de Galicia (EspazoCoop), a Asociación de Cooperativas Agroalimentarias (Agaca), a Asociación Galega de Centros Especiais de Emprego (Cegasal), a Agrupación de Sociedades Laborais de Galicia (Aesgal) e a Asociación de Empresas de Inserción de Galicia (Aeiga). Estas entidades representan a 371 empresas, cun volume de ingresos de 1.916 millóns de euros anuais en su conxunto e 9.300 empregos directos.


A campaña “Rompe o silencio” lembra ás mulleres vítimas de violencia machista que poden denunciar e á cidadanía que debe auxiliar | Compostela, Territorio das Mulleres\nCartel A4 para descargar "Se estás en perigo rompe o silencio" Cartel A4 para descargar "Auxiliar é un deber" Cartel A4 para descargar "Falar é o primeiro chanzo" Cartel A4 para descargar "Coidémonos. Creando redes entre a veciñanza" Cartel A4 para descargar "Coidémonos. Creando redes entre a veciñanza" (barrios e rural)\nO Concello de Santiago de Compostela pon en marcha a campaña “Rompe o silencio” para previr a violencia contra as mulleres no contexto do confinamento debido á crise sanitaria do COVID-19. A campaña, enmarcada no Pacto de Estado Contra a Violencia de Xénero, pretende, dunha banda, implicar a cidadanía na resposta contra a violencia machista, e doutra, reforzar a difusión dos recursos aos que poden acudir as mulleres que poidan estar sufríndoa.\nA Concellaría de Igualdade quere difundir a mensaxe de alerta e de posibilidade de auxilio e denuncia das mulleres que poidan estar a sufrir violencia de xénero nos fogares durante os días que dure o confinamento doméstico. Baixo o lema “Rompe o silencio. Tecendo redes contra as violencias machistas” e a través dos medios de comunicación e das canles de difusión de Territorio das Mulleres, o Concello lanza unha mensaxe: “estamos moi pendentes e acompañamos ás mulleres que o precisen”, segundo explicou a concelleira de Igualdade, Noa Díaz, durante o tempo que dure o confinamento e segundo se vaia levantando paulatinamente.\n“As posibles vítimas de violencia de xénero son un colectivo especialmente vulnerable nesta situación de illamento domiciliario, pois poden verse forzadas a convivir vintecatro horas co seu agresor, cos seus fillos tamén expostos a esa violencia”, sinalou a concelleira. Isto vénse demostrando “en situacións parcialmente análogas, como os períodos vacacionais, cando se disparan os casos de violencia doméstica”, dixo, polo que é preciso “reforzar a mensaxe de que estas mulleres non están soas e poden denunciar”.\nA campaña ten tres vertentes: alerta, alarma e acompañamento. Dunha banda alerta á cidadanía compostelá para “aumentar a concienciación social sobre esta problemática e implicala nunha resposta colectiva contra as violencias” no que queda do mes de abril e no que se vaia prolongando en maio -pois prevese que a articulación social sexa paulatina e escalonada-. A veciñanza pode e debe denunciar os episodios de violencia doméstica que detecte no teléfono do 112. “Auxiliar en caso de alerta é un deber. Se escoitas ruídos e berros, non o dubides. Chama ao 112 ou ao 091”, sinalan as mensaxes da campaña.\nDoutra banda, recórdase ás posibles vítimas de violencia os datos de contacto aos que poden acudir en caso de alarma ou perigo: “Os teléfonos 016 e o 900 400 273 non deixan pegada”.\nFinalmente, a campaña lembra á cidadanía en xeral e ás vítimas en particular que o Centro de Información á Muller conta cun equipo técnico que segue acompañando e atendendo as súas usuarias, que se contan por centos. Para calquera consulta ao CIM está aberto durante todos os días da semana no teléfono 981 54 24 67 en horario de 8 a 20 horas. Tamén atende no correo cim@santiagodecompostela.gal.


Fálame de San Sadurniño - "Boniatos no país do sol poniente"\nFerreira, Lamas, Naraío e Igrexafeita, 2017\n4ª Chanfaina Lab (19). Estrea: venres 15 de xuño do 2018.\nIdea e dirección: Carmen Bouza, Carmen Couce, Consuelo Picos, Cruz Piñón e Lucita Pita\nCámara e edición: Carmen Suárez.\nMúsica: Hikaru Hayashi da película "A illa núa"\nSinopse:"Os traballos de cinco labregas galegas que aman aos seus boniatos.Inspirada por Oliver Laxe e Kaneto Shindo"\nGravada nas hortas das parroquias de Ferreira, Lamas, Naraío e Igrexafeita , dentro do programa da 4ª Chanfainalab.\nCarmen Bouza (Lamas 1948), Carmen Couce (Lamas 1949), Consuelo Picos (Igrexafeita,1945), Cruz Piñón (Ferreira 1953) e Lucita Pita (Naraío, 1937), veteranas colaboradoras de "Fálame de San Sadurniño", crearon o proxecto "Teño unha horta en San Sadurniño" no ano 2015 co obxectivo de difundir e compartir o coñecemento e a experiencia das mulleres nos traballos do campo. Na súa canle de Youtube- arredor de 70 vídeos publicados- dan a coñecer as labores agrícolas ensinando trucos e tarefas tradicionais da agricultura galega. O proxecto acadou un grande éxito mediático con 413.205 visualizacións e 1.600 subscritores, e xa recibiu unha morea de premios e recoñecementos como o "mellor web serie en VO" no Carballo Interplay, "Mellor vídeo-opinarmos" en Youtubeir@s, ou o premio como "mellor iniciativa cultural dirixida a persoas maiores", outorgado pola fundación DomusVi. de Madrid, entre outros moitos recoñecementos e considerado xa como un referente na rede.\nAs cinco mulleres de "Teño unha horta" participaron na 4º Chanfainalab coa peza "Historia do cisne, o atún e a troita". Ademais colaboraron en todas as edicións da Chanfainalab axudando aos cineastas no que podían, dende a localización e produción, ata o reparto e interpretación. No decurso desta edición asistiron á Masterclass de Oliver Laxe sobre o cinema rural, na que o cineasta utilizou fragmentos do filme “A illa núa” (Kaneto Shindo, 1960). O filme narra a sacrificada vida cotián dunha familia que habita un illote do Xapón sen auga doce, onde cousas tan sinxelas como cultivar boniatos ou simplemente dispor de auga para beber, supoñen un inmenso esforzo e un reto vital. As cinco mulleres toparon alí unha fonte de inspiración e animáronse a producir unha segunda peza:"Nós estabamos un pouco tristes porque este ano non nos deixaron plantar patacas e substituímolas por boniatos. Na película xaponesa que nos puxo Oliver -que durante Chanfaina foi moi amable connosco- non paraban de regar boniatos. Ademais víase ben que o traballo que tiñan no campo era o mesmo que o tivemos nós durante a nosa vida, aínda que agora non queda nin sombra do que foi. Tamén nos identificamos coa muller xaponesa, como sustento e base da economía rural, do mesmo xeito que moitos labores agrícolas que aínda hoxe se fan por Galicia adiante".\n"Boniatos no país do sol poniente" é unha fermosísima homenaxe ao cinema e ás mulleres labregas. A música e coidada estética de “A illa núa” son o envoltorio perfecto do proceso da rega dos "seus boniatos" que agromaron en San Sadurniño por mor da prohibición das patacas. As veteranas cineastas -sen complexo algún- amosan talento, autenticidade e agarimo para reflectir que o apego á terra e o traballoso de soster un rural vivo non é algo exclusivo de lugares afastados, senón unha responsabilidade da que terman moitas mulleres e homes ben preto de nós. Nótase ademais que o pasaron moi ben facendo a curta: "Gustaríanos que a xente goce moito véndoa, como nos gozamos facéndoa; magoa que non poidan facelo coas riquísimas tortillas que fixemos cos boniatos".\nPara a organización da Chanfainalab non nos cabe máis que reiterar que a participación destas cinco grandes mulleres enche de sentido á nosa actividade. Sentímonos profundamente orgullos@s e premiad@s pola súa xenerosidade e animámolas para que sigan a sorprendernos nas edicións vindeiras.\nCarmiña en "Boniatos no país do sol poniente"\nCruz en "Boniatos no país do sol poniente"\nConsuelo en "Boniatos no país do sol poniente"\nLucita en "Boniatos no país do sol poniente"\nMaruja en "Boniatos no país do sol poniente"\nCarmen Couce en "Boniatos no país do sol poniente"\nNo obradoiro de María Yañez (1)\nNo obradoiro de María Yañez (2)\nNo obradoiro de Juan Lesta e Belén Montero\nNa foto oficial da 4º chanfainalab\nOliver e Cruz\nOliver na masterclass\nProxección de "A illa núa"\nOliver, Carmen Couce e Ana\nMaría Yañez, Carmiña, Cruz e Maruja\nCarmen Couce con Lara e Noa Castro\nLucita entrevistada por Ana Pontón\nNa "4º Eira de cineastas"\nCoa AAVV de Lamas\nNo xantar da chanfaina en Lamas\nXantando c@s cineastas en Lamas\nchanfaina en Bardaos\nDe público na premiere da 4º Chanfainalab\nPresentando "Boniatos no país do sol poniente"\nTemas: cinema, creador@s, Ferreira, Horta de Carmiña, Horta de Consuelo, Horta de Cruz, Horta de Lucita, Horta de Maruxa, Igrexafeita, labregos e labregas, Lamas, muller, Chanfaina'Lab, vídeos, Naraío


MENOS MAL QUE NOS QUEDA PORTUGAL: CORTINA DE FUME\nO pasado día 19, o blog Feijoomente, As mentiras de Feijoo, publicou un artigo sobre as intencións do desgoverno da Xunta a respecto das caixas de aforro galegas, que podedes ler premendo nesta ligazón. Nel sinalan que, xa o 10 de agosto, apuntaban cal ía ser a estratexia do PP: "presentar como inevitable a absorción de Caixa Galicia por unha entidade foránea, responsabilizar tecnicamente o Banco de España e politicamente o PSOE, dar imaxe de que se pensou en clave de país mais entregando Caixa Galicia a Caja Madrid, reforzar o papel de Feijoo no aparato estatal do PP".\nDespois de ler o artigo de Feijoomente esta semana, a Caralladas entroulle cargo de conciencia por levar xa máis de 2 meses sen publicar ningún artigo sobre economía ou finanzas, malia que, como algúns sabedes, se adica profesionalmente a iso. Así que se vos interesa, esta é a opinión de Caralladas sobre a teima das fusións, que foi publicado como comentario en Feijoomente.\nCáseque me entran gañas de pedir desculpas, por non sacar tempo e gañas de poñerme a escribir sobre este tema que a tanta xente preocupa, e que eu coido en xeral a sociedade galega, e a esquerda en particular, non está a saber enfocar ben. Supoño que por estar todalas semanas envolto nestes ‘fregaos’, cando saco tempo só me apetece falar de calquer cousa, menos de bancos.\nAsí que tentarei resumir:\n1. Todo o tema ‘fusión de caixas de aforros’ en xeral é unha cortina de fume. Non falo de caixagalicia – caixanova, falo da instrucción do Banco de España “las cajas de ahorros tienen que fusionarse, tienen que ser más grandes para resistir mejor la crisis”. A crise financieira internacional que provocou a crise económica actual non a provocaron as caixas de aforros nin a lexislación laboral en España, pero como os temas a correxir para que esto non volva suceder (supresión de paraísos fiscais, regulación dos mercados de capitais, derivados e hedge funds, etc.) nin se regulan a nivel do Estado, nin teñen vontade política de cambialo no plano internacional, pois “hay que hacer como que hacemos algo”. En cuestión de semanas pasouse de falar dos paraisos fiscais á fusión de caixagalicia con cajamadrid, e morreu o primeiro conto. Curiosamente, a crise actual demostrou que o de “too big to fail” (demasiado grande para caer) era un mito, pero a solución eiqui ‘disque’ pasa xustamente por iso. Curiosamente, se hai uns anos caixavigo, caixapontevedra e caixaourense non se tiveran fusionado (ergo estaríamos nunha situación semellante a Catalunya ou Andalucía, con 5-10 caixas), diríannos que “la salvación para que no nos coja el toro” sería que esas 3 entidades se fusionaran nunha que se chamaría… emm… governando feijoo pode que cajanueva? Bueno, é igual, o conto é que nos dirían que con iso o problema está arranxado. Uns venderían xornais, outros farían como que “estamos trabajando en ello”, e todos contentos.\n2. O modelo de caixas, tal e como está montado hoxendía, é un verdadeiro despropósito. Entidades que non ‘parecen’ privadas pola súa función de ‘obra social’ pero, ollo! non é banca pública. É unha mistura de intereses privados e políticos nauseabundo (*). E a esquerda, e moito máis en concreto, o bng, non está a saber desmarcarse deste modelo nin de saber transmitir á sociedade o modelo polo que deberia apostar.\n3. A pésima situación dalgunhas caixas (caixagalicia entre elas) e o despropósito do modelo actual mixto de intereses privados e públicos danlle xogo á dereita pra pedir o cambio de modelo que levan décadas pedindo: “100% bancos privados ya!”. Curiosamente, ábreselles a porta cando a nivel internacional, a crise financieira provocou a nacionalización dos principais bancos americanos, británicos, holandeses, belgas… poñendo en entredito que os mercados financieiros funcionen eficientemente cando non se lles regula, cando non se lles controla, e canto cando máis grande, mellor.\n4. “despolitizar” é unha palabra que soa moi ben. Soa moito mellor que “privatizar”, que é o obxectivo a medio prazo de todo isto. E soa a chiste, por non dicir insulto, que fale de despolitizar as caixas o pp madrileño coa que montaron en cajamadrid. Ademáis, se algo é máis criticable que a politización das caixas é como os señores particulares, privados, que as dirixen (Méndez, Gayoso, Blesa, Rato cando lle toque) fan destas entidades o seu coto privado: por exemplo, en caixanova ou caixagalicia non entra a traballar ninguén que non teña un familiar ou coñecido dentro. Iso o sabe caralladas en primeira persoa, e non vos vou contar eiqui cómo o sabe.\n5. Non falemos tanto de Vigo e A Coruña. Eiqui o ‘localismo’ que está en xogo é o localismo de ‘Gayoso & friends’ por unha banda, e ‘Méndez y amigüitos’ por outra. Xa no mes de abril (xa governaba o pp de feijoo) souben por algunha xente de nivel directivo medio de caixanova que sabían que o xogo ía ser que a xunta lles ía tentar fusionar con caixagalicia, e que caixanova non lle interesaba a operación nin de coña. principalmente, claro, a quen non lle interesaba era ó cú de Gayoso, que perdería a silla.\n6. ‘disque’ caixagalicia está có auga ó pescozo. Bueno, ese ‘disque’ anda por ahi rondando no sector dende hai 2 anos xa. Caixanova está bastante máis solvente, mais é a metade de grande que a outra. Na filosofía do BdE esta fusión non encaixa: ten que ser o peixe chico, en mal estado, o que sexa comido polo grande, máis solvente, e non ó revés. Senón, se ó final se apostase por esa opción así, tal cual, continuando baixo o modelo ‘caixa de aforro’ cunha única entidade, corremos o risco de que a grande i en peor estado contamine tamén á pequena.\n7. Cando un banco está en perigo, por ahi adiante o que se fixo foi inxectar capital público. é unha medida que á banca privada e ós neocon non lles gusta nada, claro, mais cando non queda outra, carallo cómo se alegraron os de ING ou os de AIG cando os viñeron rescatar papá estado holandés e papá estado americano!! Pola contra, eiqui ninguén propón como solución para este híbrido privado-público a entrada de capital público. Por qué non? Ah, si, claro, que o problema polo que agora están tan afogadas non foron as decisións tomadas polos seus directivos senón a súa ‘politización’…\n8. En Galiza hai sitio abondo pra dúas caixas. E se unha delas está en perigo, inxección de capital público e control da xunta. E por suposto, que ese control se traduza en revisar as contas, auditoría contabel, e ‘levantar alfombras’. E a depurar responsabilidades.\n9. E con tempo, non atolondradamente, plantexar a nivel do Estado a transformación deste modelo de caixas. I entón, se se aposta por banca pública galega, poderase plantexar a fusión das dúas entidades. O carallo é que nin o psoe aposta por un modelo de banca pública para as caixas, “que eso ya no es progre”, mira tú. Así que poucas (ningunha, máis ben) posibilidades lle vexo eu a esta opción.\n10. Como ninguén vai dar pasos nesa dirección; como a aqueles que desde madrid piden “despolitización” o que queren é xustamente o contrario, ter eles a chave do poder económico-político das caixas dende Fisterra a Cabo de gata; como ninguén sabe, pois, na Xunta o que facer; como ninguén se atreve na Xunta a quedar ante a opinión pública como responsables da perda do noso capital financieiro; como non temos, pois, un poder político propio, alleo a intereses de fóra…\n… pois logo, “que dios nos coja confesados”, porque Feijoo vai convocar un ‘debate social’ para que a culpa de que pase “lo que tenga que pasar” sexa das caixas galegas, “que son unas localistas, igual que vigo y lacoru, quenohesidoyo, lojuro!”.\n(*) Sobre a titularidade público/privada das caixas, o seu funcionamento interno, e as intencións privatizadoras que ahi detrás de todo isto, explícanno moi ben nesta ligazón:\ntemas: caixagalicia, caixanova, economía, opinión\nVixía 22/11/09, 18:40\nAlgúns "membros" do BNG como Xosé Manuel Beiras apostan pola creación da banca ética Fiare na Galiza. Que opina disto?\nCaralladas 22/11/09, 19:02\nXenial... pero pero por desgraza de incidencia limitada na sociedade. Sería o mesmo que se me preguntas polas ONGs: evidentemente estou totalmente a favor, pero temos que ser conscientes de que o 99% do mercado seguirá sendo desenvolvido por entidades mercantís.\nA miña análise no sector financieiro vai moito máis alá: penso que os bancos privados cumplen a súa función en materia de servizos (asesoramento de inversións, medios de pago, etc), pero no negocio tradicional depósitos-préstamos non aportan valor ningún, e no século XXI, coas tecnoloxías que manexamos hoxendía, sería moi doado de implantar un modelo de diñeiro exclusivamente electrónico no que tipo de xuro para depósitos e préstamos estivera marcado polo banco central europeo, ou autoridade competente.\nAlgún día me poñerei a falar sobre esto... de momento deixovos coa idea de que o diñeiro negro tería que aflorar, reduciríanse os custos de financiamento, o sistema actual que xera unha distribución da renda en sentido inverso ao que propugna o estado do benestar (xa que quen máis ten, máis consegue por depósitos e paga menos por créditos) viríase abaixo, e que, iso sí, claro está, os bancos privados non van permitir que lles quiten ese chollo así como así.\nA ver se na primeira semana de nadal, que collo vacacións, publico un par de artigos ó respecto. grazas polo coment, vixía.\nduar 22/11/09, 19:43\nBo artigo caralladas, xa era hora que lembrarás que tamén tiveches votos para economía e política, e non só para tristes historias da História nacional. Concordo co que dis,como crític, moi de interese. Eu nunha Galiza sobreana,tranqui cada vez queda menos,apostaría por moitos bancos privados extranxeiros e pequenos.Non fai falla máis,zicais un pequeno banco central moi limitado e pequeno, como seguranza. A longo prazo o mundo deberá voltar a algo parecido ao patrón ouro.saudos\nNa Arousa 23/11/09, 09:56\nParabéns. Aos profanos fainos entender algunhas cousas.\nCaralladas 23/11/09, 15:44\nCarallo, estes de google sonche a repanocha!! Foi poñer un artigo sobre as caixas (e iso que o título non di nada) e xa aparece un anuncio de La Caixa, "3% TAE a 12 meses", e outro de "gañe diñeiro online"...\nDuar, dis bancos extranxeiros e pequenos. Por qué extranxeiros?\nTacho3 23/11/09, 18:27\nO señor Gayoso chegou tarde coa fusión en Caixanova(cando estaba en caixa vigo e fusión con caixa ourense e pontevedra), e deso fai dez anos. Cos mesmos argumentos que daquela, e cos mesmos agora(localismos), pero dez anos máis tarde temos a este home decidindo o futuro das caixas de novo.\nAsí nos vai...\nduar 23/11/09, 18:32\nResponderite a iso e depaso criticarei a viabilidade das ideas progresitas para a Galiza. Eu són nacionalista galego, do mesmo xeito que un madrileño é español ou castelá. Por iso defendo as cousas dende a perspectiba galega.Por elo a ideoloxía económica que mellor adapatase e a liberal-consevadora(Ollo non aznar o busch, intervencionistas conservadores) senón liberal. Pouco estado, baixos impostos, seguridade xurídica,xustiza imparcial,pouco regulamento,etc. Unha banca poderosa e nacional, pode por en perigo iste modelo, e facer quebrar o estado. Ademáis non ten ningunha utilidade que non podan facelo bancos privados. Saudos\na furada do trasno 26/11/09, 15:39\nReforma da Lei de Caixas de Aforros: tarde piaches?\nO Parlamento de Galicia decidiu hoxe por unanimidade reformar a Lei de Caixas que leva en vigor na súa versión actual 24 anos.\nÉ de resaltar, en positivo, que o PP apoiase a Proposición de Lei presentada polo BNG.\nTamén é para felicitarse que o PP semella pretender agora avanzar na politización e no control público das caixas.\nMágoa que ata hoxe ningún partido político, ningún goberno, tomase a iniciativa -se atrevese- a abordar este asunto nun momento de menos premura e con máis tranquilidade da que rexistra o escenario actual.\nEran moitas as voces que en toda a lexislatura do bipartito viñan chamando a atención reiteradamente sobre a importancia deste asunto. Nin PSOE nin BNG atoparon o momento nin a oportunidade. Seguramente era máis doado, e menos arriscado para determinados intereses, manter a entente cordiale coas tecnocracias dirixentes de ámbalas dúas entidades. Non deixa de ser este un bo exemplo dos continuos e baldíos esforzos da esquerda por achegarse e levarse ben cos poderes económicos do país. Esforzos estériles porque eses poderes económicos, máis aló de gardar as formas de xeito máis ou menos elegante, cando teñen que elixir non dubidan nunca cál é a súa opción política, cáles son os seus.\nDe terse acometido esa reforma lexislativa no seu momento, outro galo lles cantaría hoxe a todos. Ás propias caixas, aos seus dirixentes e aos políticos.\nAgora é tarde. Semella que Núñez Feijóo está decidido a impulsar a fusión -basta con ver o despliegue "informativo" e o desfile de opinantes, sen restriccións de tempo, nos telexornais da tvg durante toda esta semana-.\nAínda que seguimos en total escuridade polo que fai a información veraz sobre a verdadeira situación das dúas entidades, no último post sobre este asunto (caixas de aforros: minutos decisivos), chamaba a atención a respecto das dúbidas sobre a viabilidade de Caixa Galicia e sobre o risco de que unha fusión-absorción acabe sumindo tamén a Caixanova -aparentemente máis saneada e con certos visos de viabilidade- no buraco de Caixa Galicia. Se esa fose a situación, semella que o obxectivo que se busca coa fusión é impedir que escape viva Caixanova.\nForzar a fusión nestas condicións non sería senón un paso máis para avanzar na dirección que marca a gran estratexia deseñada dende Madrid (véxase o post, caixas de aforros: segunda derivada).\nDentro de dous anos, a situación insostible da Caixa Atlántica (chamarémoslle así?) fará inevitable ou ben unha absorción por Caja Madrid, ou ben a privatización en favor de un ou dos dous grandes bancos.\nNesa altura teremos unha nova Lei de Caixas, pero non teremos caixas. Sino de país.\nCaralladas 26/11/09, 17:18\nBenvido Trasno. Eu apuntaría unha cousiña máis: seica a fusión ten posibilidades dende o momento no que a Gayoso lle ofrecen ser o director da nova entidade. Queda claro que o problema non era o localismo vigo-coruña, o problema é o cú de Gayoso, que sen cadeira iría para ó chan.\nAnónimo 27/11/09, 13:34\nPois o tempo, coma sempre, dará ou sacará razons. A día de hoxe, Gayoso segue a decir con bos argumentos o que para min é de caixon: esta operación está pensada, non para facer unha caixa galega senon para salvarlle o cu a caixagalicia,e de paso ir facendo o camiño para que Rato entre como salvador.\nE él dille non, nin mais nin menos que o pp e o noso presidentiño, e llo di por escrito e repetidamente. So por iso xa ten os meus respetos. Para min o resto son manipulacións interesadas e pagadas polos que demostraron que poden poñer e quitar gobernos, la voz de su amo, neste caso repugnantemente o seu favor coruñes.\nPor iso eu digolle a Gayoso e cia, ánimo e adiante.\nPEAXE - DENUNCIA\nESTATUTO DA ALDRAXE\nESTÁ NA HORA DE CONHECER O BRASIL!!\nO REINO DE GALIZA POR LÓPEZ CARREIRA\nUNHA MAGNIFICA NOTICIA\nCONVERSA CON MANUEL LOURENZO (2)\nCONVERSA CON MANUEL LOURENZO (1)\nNOSQUEDAPORTUGAL, BLOG DO ANO


A USC rexistrou neste semestre do curso 18-19 un total de 792 movementos de estudantes a nivel internacional entre todos os seus programas de mobilidade: Erasmus, Erasmus Mundus, convenios bilaterais ou extracomunitarios. - Xornal Galicia\n15 Noviembre 2018 1415 votos\nO acto de presentación contou coa participación de Enrique López Veloso, xefe do Servizo de Relacións Exteriores da USC; a presidenta da Casa Galicia Japón, Megumi Shiozawa; e da secretaria da Facultade de Medicina, María Teresa Castaño Oreja. López Veloso destacou a importancia da internacionalización na Universidade compostelá e a dimensión que adquiriu o Servizo que dirixe no transcurso dos últimos 20 anos, tanto en número de programas de mobilidade, persoal encargado da súa xestión como na ampliación da áreas xeográficas dos convenios. Nesta liña, explicou que “a USC, que ocupa a terceira posición en Europa na coordinación de proxectos, segue a traballar na mellora continua dos procesos para optimizar a calidade dos mesmos e atraer e captar talento”.\nOs quince países representados no International Day 18 foron Italia, Arxentina, Palestina, Guinea-Bissau, Alxeria, México, Marrocos, Austria, Afganistán, Perú, China, Lituania, Xapón, Xordania e Corea do Sur. Italia, con 127 estudantes, e China con 125, son os países de orixe da maioría do alumnado pertencente aos programas de mobilidade internacional. Séguenlle México, con 112 estudantes, Brasil con 38 e Alemaña, con 35.\nReceitas gastronómicas da man do CSHG\nEste ano o evento contou cunha colaboración moi especial que tivo como protagonista a cultura gastronómica internacional. Alumnado do Centro Superior de Hostalaría de Galicia (CSHG), coordinados polo profesor responsable do Departamento de Cociña, Roberto Walther Schnellbach, elaboraron a tarde anterior xunto a estudantes internacionais, cinco receitas tradicionais de China, Perú, México e Xapón, que formaron parte da mostra gastronómica do evento. Ao longo da xornada tamén se organizaron mostras de canto, música e baile e entregáronse os premios ao ‘Mellor stand’ e a ‘Mellor actuación en artes escénicas”, dotados ambos os dous cunha cesta de produtos típicos galegos.\nA celebración do “ International Day 18” inscribiuse nesta edición dentro dos eventos conmemorativos do 150 Aniversario do establecemento de Relacións Diplomáticas entre Xapón e España.


Claudia Rodríguez: «Dany e Cilene son as miñas referencias no fútbol sala»\nA promesa burelista, de só 13 anos, leva medio ano sen adestrar por unha pandemia que tamén lle impediu desfrutar o Nacional\nPoucos clubs en España fixeron tanto por acadar a igualdade no deporte como o Pescados Rubén Burela. O legado da entidade laranxa vai moito máis alá dunha vitrina chea de coroas ou un convenio histórico. As nenas da Mariña medraron vendo a unhas mulleres vestidas de laranxa sentirse capaces de todo cun balón nos pés, e nesas novas xeracións moitas queren emulalas.\nÉ o caso de Claudia Rodríguez Rivas, de só 13 anos, unha das máis prometedoras xoias da base burelista. «Dany e Cilene son as miñas referencias no fútbol sala. Gústame como regatea Cilene e o xogo de Dany na posición de pívot», explica sobre dúas das brasileiras que lideran dende a cancha ao actual campión de Liga.\nCo filial de Autonómica\nA xogadora do equipo infantil tivo xa unha notable presenza ás ordes de Míchel Couceiro no conxunto de Primeira Galicia, que acadou o ascenso a Preferente, aportando ela cinco goles en dez partidos. «Xogo de universal agora. Dou bos pases, son intensa en defensa e teño bos conceptos tácticos», relata Claudia, que soña con acadar algún día a máxima categoría. «Sei que iso é moi difícil», matiza.\nTras comezar a xogar ao fútbol sala con só cinco anos, e sempre rodeada de nenos, agora por fin participa nunha competición feminina no Burela infantil, ás ordes de David Riveira. «Sempre xoguei con nenos, pero lévome ben con eles, nunca foi un problema», conta.\nOs técnicos da Federación Galega seguen os seus avances dende moi preto, e tras citala para varios adestramentos, tamén a convocaron para xogar o Campionato de España coa selección irmandiña da categoría. A pandemia impediu que o torneo se puidese celebrar: «Íamos xogar en Almería o 18 e 19 de marzo contra Melilla e Ceuta para clasificarnos aos oitavos de final, pero non se puido polo coronavirus».\nClaudia, que xa foi campioa e subcampioa galega no torneo de combinados zonais hai un par de anos, repasa, leva dende entón practicamente seis meses sen desfrutar do seu deporte. «Bótoo de menos moitísimo», admite coa esperanza de volver a xogar pronto: «A ver se hai sorte e en outubro podemos volver adestrar».\nArchivado en: Burela Burela Pescados Rubén A Mariña Coronavirus Covid-19


'Anónimas Viticultoras' reivindica o papel da muller no mundo do viño | Canal Rías Baixas\nCAMBADOS> As mulleres reivindican o seu papel cada vez con máis forza no sector vitivinícola. Un proxecto que representa este obxectivo é Anónimas Viticultoras. María Falcón e Cristina Yagüe están detras desta iniciativa, que dende Rías Baixas tece redes de colaboración con mulleres doutras zonas vitícolas de Galicia.\nMaría Falcón e Cristina Yagüe son as profesionais do sector vitivinícola que na actualidade están detrás dos viños de Don Olegario. Esta relación resultou moito máis fructífera, e xuntas deron forma a un proxecto independente: Anónimas Viticultoras.\nMaría e Cristina cultivan e controlan persoalmente as parcelas das que elaboran os seus viños. O primeiro que fixeron xuntas foi un rosado que forma parte dunha das liñas de Anónimas Viticultoras: Os Dunares. Baixo este paraugas tamén producen un albariño e un caíño tinto, aos que hai pouco se uniu outra elaboración.\nPero o dinamismo deste proxecto non remata aquí. Anónimas Viticultoras traballa noutra liña de viños máis especiais e que cada anada irán dedicados a unha muller anónima.\nXa queda menos para coñecer o nome da muller á que Anónimas Viticultoras dedicarán esta primeira edición dos seus viños, de diferentes variedades e elaboracións.\nFalcón e Yagüe calculan que os primeiros viños especiais sairán ao mercado no mes de xuño. Pero elas xa están pensando no crecemento do seu proxecto: un traxecto no que seguirán incorporando variedades, elaboracións e colaboracións de compañeiras do sector.\nArtigo anteriorLiberdade horaria para paseos na maioría dos núcleos no Barbanza\nSeguinte artigoO comercio do Grove apela á fidelidade dos veciños na volta á actividade


poeta romano, autor da Eneida, as Bucólicas e as Xeórxicas\nA taciturnidade, a observación continuada, a testalana reflexión, a memoria tenaz e a bondade e sinceridade eran as notas distintivas do seu carácter. Os seus biógrafos preséntannolo "corpore et statura grandi, aquilo colore, varia valetudino, facie rusticana", mentres outros o comparan a un Apolo, "de branca cara, cabelo louro, corpo esvelto e delicado, voz sonora e maneiras finísimas". Entre estas dúas descricións opostas non sería desacertado decantarse por unha media. Da súa afección á vida campesiña orixináronse os seus dez poemas bucólicos denominados Églogas, verdadeiro tesouro de poesía campesiña, que sen ser absolutamente orixinal, é un verdadeiro primor artístico e literario.\nNaquel tempo comezou a guerra civil tralo asasinato de Xulio César, que tamén afectou moi directamente a Virxilio, quen ata viu en perigo as súas posesións, a causa da súa amizade con Octavio antes que se convertese en Augusto. Caio Asinio Polión era legado do triunviro Marco Antonio, e en nome deste gobernaba a rexión de Mantua en 713 (de Roma) cando foron repartidas as terras da rexión entre os soldados de Octavio. A facenda paterna de Virxilio tocou en sorte a un centurión chamado Arrio, e ao verse o poeta desposuído do seu fogar e patrimonio, valeuse da súa amizade con Asinio Polión, e da que o unía con Cornelius Gal, para que Octavio Augusto devolvese a Virxilio a súa herdaza paterna. O César satisfixo os desexos dos amigos do poeta e nomeou a Alfeni Var gobernador da Galia Transpadana, onde radicaban as terras de Virxilio. O novo gobernador fora compañeiro do poeta na escola de filosofía Siro, e esforzouse por satisfacer os desexos do seu amigo, pero a soldadesca volveu apoderarse da leira de Virxilio, e este viuse non soamente desposuído novamente, senón que estivo a piques de morrer vítima da rapacide dos soldados, tendo que pasar nadando o río Minci para salvar a vida.\nNaquel tempo, Virxilio tiña xa escrito algunha das súas famosas églogas, e os seus amigos aconselláronlle que fose para Roma implorar a clemencia de Augusto. Tanto este como o seu ministro e privado Mecenas acolleron con coidado o poeta, e non soamente lle foron devoltas as súas posesións, senón que mesmo se lle outorgou unha alta indemnización pecuniaria. En dúas das súas mellores églogas, Virxilio agradece a liberdade dos seus egrexios favorecedores e lamenta de paso os infortunios dos seus compatriotas. Virxilio pasou a residir nunha casa do barrio Esquilino de Roma, moi próxima aos xardíns de Mecenas. Alá reuniu unha escollida biblioteca, e viviu constituído no poeta áulico por excelencia.\nA corte de Augusto compracíase de verse rodeada e celebrada polos mellores enxeños das letras latinas. Virxilio compartía con Horacio o favor de Mecenas, e non é de marabillar que ao escribir o seu primeiro poema, a Eneida, e ao cantar a xenealoxía da familia de Octavio Augusto tecera unha coroa de encomios e vaticinios tan gratos como hiperbólicos en prol da familia imperial reinante. Dise que ao ler no fogar de Augusto o canto en que Virxilio fai desfilar os heroes e sucesores da familia Octavia, ao describir o chegada do mozo Marcel (morte na flor dos seus anos), e declamar aquel Tu Marcellus eris, tan famoso nos gratos vaticinios, o emperador chorou de emoción e regalou ao poeta unha enorme suma de sestercios.\nOs seus restos foron trasladados a Nápoles e respectando a súa derradeira vontade foron incinerados no camiño de Puteoli (Pozzuoli) a 3 km daquela cidade, cerca da gruta de Posillipo, onde hoxe está o Parque da Tumba de Virxilio (Parco della Tomba di Virgilio).\nMotivos para escribir as obrasEditar\nFinalmente, o poeta dedicou once anos a escribir a Eneida, un poema en doce libros que relata as peripecias do troiano Eneas desde a súa fuga de Troia até a súa vitoria militar en Italia. A intención evidente da obra era a de dotar dunha épica á súa patria, e vincular a súa cultura coa tradición grega. Eneas foxe da cidade de Troia en chamas traendo o seu pai Anquises ao lombo e o seu fillo Ascanio da man. En Cartago, na costa de África, namórase del a princesa Dido, a cal se suicida despois da partida do heroe. En Italia, Eneas vence a Turno, rei dos rútulos. O fillo de Eneas, Ascanio, funda Alba Longa, e da familia real de Alba Longa xurdiron os xemelgos Rómulo e Remo, que fundarían a cidade de Roma no 753 aC. Así, segundo Virxilio, os romanos eran descendentes de Ascanio e, por tanto, do mesmo Eneas. O estilo da obra é máis refinado que o dos cantos gregos en que se inspirou.\nO perfecto verso de Virxilio foi eloxiado e considerado exemplar na Idade Media, á vez que a Eneida era esmiuzada como un tratado de filosofía e política, se non considerada a obra dun vidente. O esforzo dos renacentistas para unir o cristianismo coa cultura clásica atopou en Virxilio a súa principal referencia.\nEscribiu varias composicións poéticas durante a súa mocidade, que foran no Medioevo reagrupadas so o nome de Appendix Vergiliana.\nCulex ("Mosquito"), que alerta nun soño ao pastor que o matou que, cando o picou, salvoulle a vida e por iso o mosquito é honrado cunha tumba polo home.\nElegiae in Maecentatem, peza necrolóxica que refire as derradeiras palabras de Mecenas, dirixidas a Augusto.\nRecepción da EneidaEditar\nA Eneida parece ser un grande éxito. Virxilio dise que recitou os libros 2, 4, e 6 a Augusto; o libro 6 parece que causou unha grande impresión á irmá de Augusto, Octavia, quen estivo a piques de desmaiarse. Por desgraza, o poema quedou inconcluso á morte de Virxilio no ano 19 aC.\nAs Xeórxicas son uns poemas, os segundos en importancia de entre os que escribiu, a intención é glosar e informar as tarefas agrícolas, ademais de representar un encomio da vida rural. O poema está dividido en catro libros, ten un carácter didáctico e consta de 2188 hexámetros. Ten a súa orixe en Os traballos e os días de Hesíodo. Virxilio dedicouna de maneira especial aos seus benfeitores, Augusto e Mecenas (ao cal se invoca no inicio de cada libro). A obra serve de ilustración dalgunhas das tarefas desenvolvidas no campo (colleita, semente ...), de explicación do funcionamento das estacións do ano e das características climáticas.\nVisións posteriores e recepciónEditar\nAs obras de Virxilio case desde o momento da súa publicación revolucionaron a poesía latina. As Églogas, as Xeorxianas e sobre todo a Eneida convertéronse en textos estándar nos currículos escolares que todos os romanos educados coñecían. Os poetas que seguen a Virgilio refírense a miúdo ás súas obras para dar sentido á súa propia poesía. O poeta augustino Ovidio parodia as liñas de apertura da Eneida en Amores 1.1.1–2, e o seu resumo da historia de Eneas no libro 14 das Metamorfoses, a chamada "mini-Eneida", foi vista como un exemplo especialmente importante da resposta post-virxiliana ao xénero épico. A épica de Lucano, en Bellum Civile foi considerada unha épica anti-virxiliana, disposta co mecanismo divino, tratando os acontecementos históricos e diverxendo drasticamente da práctica épica virxiliana. O poeta flavio Estacio, na súa obra épica Tebaida de doce libros, relaciona estreitamente a poesía de Virxilio; no seu epílogo aconsella ao seu poema que non "rivalizase co divino Eneida , senón que o siga de lonxe e venere os seus pasos." En Silio Itálico, Virxilio atopa a un dos seus máis ardentes admiradores. Con case todas as liñas da súa épica Punica Silius fai referencia a Virxilio. De feito, Silius é coñecido por mercar a tumba de Virxilio e adorar o poeta. Parcialmente como resultado da súa chamada "mesiánica" Égloga IV - amplamente interpretada despois como un prognóstico do nacemento de Xesús- Virxilio, na antigüidade posterior, pensábase que tiña as habilidades máxicas dun vidente; o Sortes Vergilianae, o proceso de usar a poesía de Virxilio como ferramenta de adiviñación, atópase na época de Hadriano, e continuou ata a Idade Media. Nunha liña similar, Macrobio no seu Saturnalia acredita o traballo de Virxilio como a encarnación do coñecemento e da experiencia humana, reflectindo a concepción grega de Homero. Virxilio tamén atopou comentaristas na antigüidade. Servio, comentarista do século IV d.C., baseou o seu traballo no comentario de Donato. O comentario de Servius ofrécenos unha gran cantidade de información sobre a vida, fontes e referencias de Virxilio; porén, moitos estudosos modernos consideran frustrante a calidade variable do seu traballo e as interpretacións a miúdo simplistas.\nFinal da antigüidade e Idade MediaEditar\nA lenda de "Virxilio na súa cesta" xurdiu na Idade Media, e é frecuentemente vista na arte e mencionada na literatura como parte do poder das mulleres topos literarios, demostrando a forza disruptiva da atracción feminina nos homes. Nesta historia, Virxilio namorouse dunha fermosa muller, ás veces descrita como filla ou amante do emperador e chamada Lucretia. Pretendía seguir o xogo e fixo unha cita na súa casa, onde tivo que colarse a noite subindo a unha cesta grande que baixaría dunha fiestra. Cando o fixo, a nova só o elevou á metade do muro e logo deixouno atrapado ata o día seguinte, exposto ao ridículo público. A historia é semellante á de Phyllis montando a Aristóteles. Entre outros artistas que representan a escena, Lucas van Leyden fixo unha xilografía e despois un gravado.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Virxilio&oldid=6041625»\nÚltima edición o 13 de abril de 2022 ás 00:19\nA última edición desta páxina foi o 13 de abril de 2022 ás 00:19.


Ofrecer a menores e adolescentes inmigrantes competencias educativas que favorezan a súa integración social e permanencia no sistema educativo español.\nMenores con idades comprendidas entre os 3 e os 16 anos con nacionalidade estranxeira.\nFamiliares de menores con nacionalidade estranxeira.\nPoboación autóctona en xeral (en actuacións puntuais).\nContratista adxudicatario do servizo\nResidir no termo municipal da Coruña.\nCon carencias no coñecemento do idioma (castelán, galego), comprensión e expresión oral e escrita, así como na súa adaptación curricular e socialización.\nDerivación dende os centros educativos de referencia do/da menor.\nAo longo de todo o curso escolar.\nProporciónaselles aos e ás menores e adolescentes estratexias lingüísticas e de apoio ao desenvolvemento curricular regulado que favorezan a súa integración e permanencia escolar.\nCapacítase aos e ás menores e adolescentes no uso efectivo do español e do galego como vehículos de comunicación.\nPromóvense actividades de dinamización social dirixidas a menores e adolescentes inmigrantes que favorezan a súa integración na súa contorna comunitaria e o afrontamento de dúbidas e necesidades acordes coas súas idades.\nPromóvese o achegamento entre a nosa cultura e sociedade e a cultura dos países de orixe dos e das participantes.\nProporciónase información e apoio a pais e nais de menores e adolescentes inmigrantes no relativo ao desenvolvemento curricular e ás dúbidas e necesidades vinculadas co desenvolvemento dos seus fillos e fillas.\nDesenvólvense actuacións de carácter social e cultural dirixidas ás unidades familiares inmigrantes no seu conxunto.\nLei Orgánica 8/1985, de 3 de xullo, reguladora do Dereito á Educación.\nDecreto 229/2011, do 7 de decembro\nPlan estratéxico de cidadanía e integración, 2007- 2010\nOrde de 24 de maio de 2013\nDecreto 130/2007, de 28 de xuño