O Nadal pasa factura aos centros educativos: seis escolas pechadas, segundo as cifras da Xunta\nRedacción | Sábado, 9 de Xaneiro de 2021, 13:58\nARCHIVADO EN | centros escolares coronavirus Xunta\nA volta ao cole en Galicia, precipitada para o entender de boa parte da comunidade educativa, deixa un reguero de novos casos nos centros escolares.\nO ascenso nas cifras de afectados pola Covid na comunidade tamén se fixo notar nos colexios, que superan o seu récord de centros pechados: seis escolas infantís non puideron abrir as súas portas. Con todo, é moi posible que estas últimas cifras haxa que collelas con pinzas despois de que algúns centros manifestasen unha versión que desdice á do Goberno de Galicia.\nGalicia retomou o curso escolar este venres, 8 de xaneiro, despois de case tres semanas de vacacións do Nadal e fíxoo con 1.033 casos de covid-19 vinculados a escolas infantís, colexios e institutos. Esta cifra implica que as clases se reiniciaron con 187 positivos máis que antes das festas, segundo o balance que volveu a emitir este sábado a Xunta.\nAdemais, de acordo con estes datos, actualizados precisamente a este venres, na Comunidade galega hai seis centros educativos clausurados tras detectar casos de coronavirus, todos eles garderías. En concreto, á parte da escola infantil Barrio Sésamo 4 de Lugo, a de Cáritas Tui-Vigo e a Chiquis de Pontevedra, que xa pecharan antes do Nadal, están nesta situación a escola Popote de Teo (A Coruña), a Cogumeliños de Ourense e a gardería O meu Primeiro Paso de Tomiño (Pontevedra).\nOs 1.033 casos vinculados á comunidade educativa galega correspóndense con positivos detectados "durante as vacacións" e que "continúan activos" ao comezo deste segundo trimestre, tal e como explicou a Xunta. Estes contagios obrigaron a retomar o curso con 19 aulas pechadas, aínda que o primeiro trimestre finalizou cun total de 53, case o triplo.\nCANTOS CENTROS ESTÁN PECHADOS?\nPese ao evidente e lóxico aumento de casos, vista o escenario epidemiolóxico no que se atopa Galicia, fontes da comunidade educativa sinalan a este medio que a lista de centros afectados facilitada pola Consellería de Política Social non se corresponde coa realidade.\nO director da Escola Infantil Bamby de Pontevedra, Antonio Rubio Sánchez, subliña para este medio que non hai casos activos no centro, a pesar de que nos datos facilitados pola Xunta figura como un dos centros afectados. "A día de hoxe non hai ningún positivo de coronavirus no centro, nin de alumnos nin de profesores", comenta, á vez que agrega que a actividade lectiva "está a realizarse de forma normal e todas as aulas continúan en funcionamento".\nEstas dúbidas sobre a listaxe da Xunta gañan peso despois de que Europa Press recolla a denuncia de a directora da escola infantil Chiquis de Pontevedra, Rocío López, que sostén que o centro pontevedrés funciona con total normalidade e que non debería figurar nesta listaxe. Por agora, polo menos dous centros poñen en cuestión as cifras oficiais.\nSe se observan os datos por área sanitaria, as de Santiago e A Coruña son as que máis casos asociados aos seus centros contabilizan, con máis de 200, seguidas da de Vigo, con 199, o que reflicte unha evolución paralela á da situación epidemiolóxica de Galicia.\nPero todas as áreas, fóra da de Pontevedra, retomaron o curso con máis positivos que cando finalizou o primeiro trimestre.\nSANTIAGO E A Coruña, Á cabeza\nSantiago de Compostela e a súa zona de influencia contabiliza no balance deste sábado 240 positivos vinculados a colexios, institutos e garderías --79 máis que antes das vacacións-- e ten catro aulas en corentena. Ademais, a escola infantil Popote de Teo tivo que pechar tras a detección dun positivo.\nComo centro máis afectado desta área e, así mesmo, de toda Galicia, está o CPR Plurilingüe Compañía de María da capital, con 11 casos activos. Tras leste, como centros con máis contaxiados nos arredores de Santiago, están o IES de Valga, con oito, e o IES Plurilingüe A Cachada de Boiro, con sete.\nA segunda área con máis casos de covid-19 asociados á comunidade educativa é a de A Coruña, cun total de 232 tras haber repuntado en 92 con respecto ao último día do primeiro trimestre. Neste distrito non hai centros pechados, pero si hai tres clases en corentena.\nOs colexios máis afectados desta área son o CIFP Ánxel Casal - Monte Alto, o CPR Plurilingüe A Grande Obra de Atocha e o IES Manuel Murguía de Arteixo, con sete positivos cada un.\nVIGO, PONTEVEDRA E OURENSE\nEn terceiro lugar sitúase a de Vigo, con 199 infectados de covid --só dous máis que antes do Nadal--, catro clases en corentena e dúas garderías pechadas: a escola O meu Primeiro Paso de Tomiño e a de Cáritas Tui-Vigo. Como situacións máis graves están a do CPR Plurilingüe Apóstolo Santiago, con oito casos activos, e o IES Valadares, con cinco, ambos os situados na cidade olívica.\nA área de Pontevedra, a pesar de ser a cuarta máis afectada, é a única que reduce os contaxiados, con 115 notificados no último parte da Xunta --49 menos que o último día do primeiro trimestre--. Aquí, continúa pechada a gardería Chiquis da capital provincial e hai unha clase en corentena. Na zona pontevedresa, destaca a situación do CEIP dá Torre-Illa, na Illa de Arousa, con oito positivos asociados, e a do IES Illa de Tambo de Marín, con seis.\nA área de Ourense subiu en 39 os casos de coronavirus en centros educativos, ata os 109, e ten dúas aulas e unha gardería --a escola infantil Cogumeliños-- clausuradas pola pandemia. Pero as instalacións máis afectadas son o CPR Plurilingüe Santa María da cidade de Ourense e o CPR Plurilingüe María Inmaculada de Verín, ambos con seis positivos.\nLUGO E FERROL, MENOS DE 100\nLugo é a segunda área con menos contagios asociados aos seus colexios no inicio do segundo trimestre, cun total de 78, 16 máis que cando terminou o primeiro. Con todo, é a que ten máis clases en corentena, cinco, ademais de que a escola infantil Barrio Sésamo 4 continúa pechada.\nOs centros lucenses con máis positivos son o IES Vilar Ponche de Viveiro, con seis, e o CEIP Plurilingüe Pedro Caselles Rollán de Xove, con catro. O resto dos que aparecen na listaxe da Xunta teñen entre un e tres contaxiados.\nFinalmente, a área de Ferrol contabiliza 60 infectados na súa comunidade educativa, pero todos os seus centros e aulas están operativas. Nesta zona, cabe mencionar os seis positivos do IES Concepción Arenal de Ferrol e os cinco do CEIP Couceiro Freijomil de Pontedeume como situacións máis graves.


ANPA AGROMAR AGOLADA: Día de Rosalía de Castro 2016, 24 de febreiro\nDesde o profundo da voz e co seu canto radical e solidario, Rosalía de Castro mobiliza a nosa conciencia colectiva, galega e universal. A obra de Rosalía, adiantada ao seu tempo, fala tamén para a mocidade do século XXI: adáptase, camaleónica, a todos os soportes e medios de difusión tecnolóxica, en papel ou dixitais.\nDía de Rosalía de Castro 2016\nPor iso, para expandir o poder da súa palabra entre a xente nova, a AELG convida a celebrar o Día de Rosalía de Castro nos centros de ensino con estas accións colectivas de difusión da súa obra:\nPropoñemos o envío masivo e simultáneo dun verso de Rosalía desde os terminais móbiles do alumnado e do profesorado dos centros, baixo a etiqueta #mobilizarosalía. O verso, do poema IV de Cantares gallegos (parte da estrofa 13) é o seguinte:\nQue se enviaría través das redes sociais, en calquera das súas múltiples aplicacións e formatos, acompañado dunha imaxe alusiva a Rosalía.\nEsta acción pode realizarse, con autorización previa da dirección do centro e supervisión das/os docentes, durante un período concreto de clase ou no período de recreo.\nA AELG propón a elaboración e envío dunha postal cun deseño alusivo ao Día de Rosalía, e cun verso ou estrofa que actúe de estímulo creativo para que rapazas e rapaces realicen un debuxo en torno á figura de Rosalía de Castro. Convidamos a que este traballo se realice na semana previa ao 24 de febreiro, para que ese día concreto se proceda desde os centros a un envío das postais aos enderezos das familias do alumnado, como agasallo rosaliano personalizado pola rapazada. Como texto propoñemos a seguinte estrofa de “Alborada”, tamén de Cantares gallegos:\nCanta porque o millo medre,\nPodes descargar aquí un modelo de tarxeta postal deseñado por Pepe Barro.\nAgradecemos que nos comuniquedes (oficina@aelg.org) a vosa intención de participar desta iniciativa, para a facer constar nesta mesma páxina web e colaborarmos así na súa difusión. Tamén, e co mesmo obxectivo, podedes achegarnos noticia doutras actividades que organicedes, así como toda aquela documentación (gráfica, audiovisual...) que derive da realización do Día de Rosalía no voso centro.\nPublicado por ANPA AGROMAR AGOLADA ás 09:10


Copago farmacéutico, como afecta o consumidor? | Consumer\nCopago farmacéutico, como afecta o consumidor?\nOs pensionistas terán que custear un 10% dos medicamentos, ata un tope máximo mensual\nData de publicación: Domingo, 22 de Abril de 2012\nOs medicamentos gratis para os xubilados pasaron á historia tras a reforma no sector farmacéutico que decidiu emprender o Goberno. O seu obxectivo é eliminar gastos na Administración para conter o déficit público do Estado e “manter a universalidade e a gratuidade do Sistema Nacional de Saúde”. A medida afectará os pensionistas , que terán que custear un 10% dos medicamentos, ata un tope máximo mensual (entre 8 e 18 euros). Quedan exentos de tales medidas os xubilados con pensión máis baixa e os desempregados sen axudas.\nCopago nos medicamentos dos pensionistas\nO copago farmacéutico implantarase nas próximas semanas en todo o territorio nacional por primeira vez na historia do Sistema Nacional de Saúde (SNS). Desta forma, acábase coas receitas gratuítas e a súa ilimitada demanda por parte dos cidadáns que residen en España. Pero non todos os consumidores veranse afectados da mesma maneira, xa que esta nova medida de aforro estará destinada aos cidadáns con pensións contributivas, que a partir da súa implantación deberán pagar nas farmacias un 10% do prezo dos medicamentos con receitas que consuman, ata un máximo de 8 ou 18 euros ao mes, en función da súa pensión ou renda.\nEste baremo estará determinado polo importe da pensión:\nAs pensións inferiores a 18.000 euros anuais pagarán ata 8 euros.\nQuen cobren máis de 18.000 euros, pagarán ata 18 euros.\nOs traballadores en activo pasarán de custear o 40% dos fármacos a abonar ata o 60%\nOutro segmento social afectado serán os traballadores en activo, que a partir de agora pagarán os seus medicamentos en función da súa renda (entre o 50% e 60%), cun tope máximo de 60 euros mensuais. Ata agora, custeaban o 40% do prezo dos produtos farmacéuticos.\nSó os traballadores que teñan unha renda inferior a 18.000 euros pagarán o 40% do medicamento, do mesmo xeito que quen non teñen obrigación de tributar no Imposto sobre as Persoas Físicas (IRPF) e as familias numerosas. Pola contra, quedarán exentos da aplicación destas medidas de axuste os cidadáns con pensións non contributivas, parados sen prestación por desemprego e quen reciben unha renda de reinserción.\nMedidas complementarias ao copago\nTamén se aprobarán outra serie de medidas, entre as que destaca unha destinada a evitar o mal uso dos medicamentos, ben porque caducasen ou porque non se utilizaron e acaben no lixo. Para evitar o malgasto que iso supón, preténdese adecuar os envases dos fármacos á duración estimada do tratamento.\nCon independencia da comunidade autónoma na que se viva ou traballe, todos os españois terán as mesmas prestacións\nSe reformulará a carteira básica de servizos do Sistema Nacional de Saúde, para que todos os españois, con independencia da comunidade autónoma na que vivan ou traballen, teñan acceso ás mesmas prestacións sanitarias. E farase efectiva a creación dun Fondo de Garantía Asistencial (FOGA), co obxectivo de cubrir os gastos de desprazamento de pacientes entre autonomías.\nEste novo modelo de pago nos medicamentos non se porá en funcionamento ata que se implante en todo o territorio nacional o cartón sanitario única.\ncopago déficit medicinas-gl pensionistas-gl recortes sanidade


Un ollo de vidro: xaneiro 2015\nSabemos que a irrupción de Marvel Comics nos 60 contribuíu a mudar o estereotipo do superheroe que predominaba ata entón. Mantíñanse as habilidades asombrosas e un sentido ético a proba de bomba, pero os heroes Marvel comezaban a amosar un perfil psicolóxico máis complexo que os seus precedentes, con dúbidas, inseguridades e traumas que nalgún caso se achegaban ao patolóxico. A viraxe resultou ser un acerto, os personaxes humanizáronse e gañaron forza dramática, o que foi aproveitado polos autores e agradecido polo público. Watchmen levaría esta evolución varios pasos máis aló, ao enunciar explicitamente as ideas que os canons do xénero deixaban nas sombras: conceptos diverxentes ou opostos de xustiza, variedade ideolóxica, falta de ética e mesmo mala praxe superheroica con desastrosos resultados. Todo o mundo sabía que había un rinoceronte na habitación, pero Moore e Gibbons (e tamén Frank Miller no seu Batman: The Dark Knight returns) foron os primeiros en dicilo en voz alta. Dende entón, especialmente dende finais dos 90 (The Authority, por exemplo, data de 1999), foron agromando cómics que, con maior ou menor acerto, exploran as zonas cegas do xénero superheroico, subvertendo os seus lugares comúns e revelando os seus tabúes. O xénero pasa a ser tema, o superheroe pasa a ser post-superheroe (dou por feito que este termo foi xa acuñado, aínda que me estraña que non se empregue con máis frecuencia). En tanto que Marvel e DC son o baluarte da versión tradicional do superheroe, este tipo de cómics teñen atopado nas alternativas editoriais a aquelas (Image, Dark Horse) o seu lugar natural, aínda que o mainstream comeza a verse contaminado tamén por esta tendencia. E o que comezou sendo unha reflexión sobre o propio xénero rematou por converterse case nun subxénero, ata o punto de que hoxe é difícil enumerar todas as obras que encaixan nesta categoría, e non todas eles perseguen un fin crítico, senón que en moitos casos o propósito principal é o de ofrecer unha premisa interesante, unha perspectiva novidosa ou mesmo unha alternativa que permita darlle novos azos ás historias de superheroes no século XXI.\nFurious, cabeceira creada por Bryan J. L. Glass e Víctor Santos, é un bo exemplo disto. A protagonista é unha rapaza que obtén superpoderes e pretende redimirse dun pasado turbulento converténdose en superheroína. A estrutura tradicional do relato superheroico, de acordo co cal o protagonista asume o propósito de facer o ben e, accidentalmente, transfórmase en superheroe, aparece aquí invertida. A pretensión principal da protagonista é a de encaixar nun estereotipo, a figura do superheroe, asumindo de forma accidental a obriga de facer o ben para conseguilo. A obra comeza coa representación dun ritual (a intervención heroica) precedido dun ensaio diante do espello. A aspirante comparece correctamente uniformada diante do público coa idea de facer xustiza empregando os seus superpoderes para despois reivindicarse como superheroína cun breve discurso. Implicitamente recoñece que non son as propias accións, senón o recoñecemento social articulado polos medios de comunicación, o que confire a condición superheroica. Pero algo sae mal. A aspirante perde o control, déixase levar, excédese no uso da violencia. O resto da historia recollerá o seu esforzo non tanto por aprender a comportarse coma unha superheroína coma por mudar a percepción social que existe sobre ela.\nEstrella caída (Aleta, 2014) é, como sinala Víctor Santos no limiar, unha historia de redención, mais concedendo especial relevo á exposición do individuo ao xuízo público polos medios de comunicación. En Daredevil: Born again, obra que o propio Santos menciona e paradigma do tebeo superheroico de caída e renacemento, a loita do individuo era esencialmente consigo mesmo. En Furious, todo aparece mediatizado pola percepción social. Os medios relataron a caída en desgraza da protagonista, que pasou de actriz infantil a estrela xuvenil devorada polos seus excesos; os medios expuxeron tamén os seus fracasados intentos de converterse en superheroína; e é diante dos medios onde a protagonista aspira a redimirse. No mundo que describe Furious, a realidade é televisada en tempo real para que o público poida emitir un xuízo inmediato, superficial e polo tanto facilmente reversible. O contexto social cambiou, o que supón ser un superheroe tamén e, con ambos, a forma de abordar o xénero.\nDito iso, Furious non semella ter sido escrito coa intención de darlle un xiro ao xénero senón simplemente de ofrecer un relato superheroico contemporáneo, capaz de reflectir o mundo en que vivimos. A relación entre Furious e o mundo paréceme máis interesante que a súa rivalidade coa antagonista Perfidia, que semella máis ben un pretexto argumental necesario para que a trama avance. Pola súa banda, Víctor Santos pasa con nota a súa primeira historia declaradamente superheroica, xénero ao que xa asomara en traballos como Protector e en innumerables ilustracións. A súa enérxica narrativa vese complementada nesta ocasión por unhas cores básicas e estridentes que lle confiren un brillo diferente ao seu debuxo, afeitos como estamos ao seu dominio do branco e negro.\nvenres, xaneiro 23, 2015\nQadriños: José Luis García López visitará o Salón do Cómic de Barcelona\nÉ probable que José Luis García López non goce da popularidade doutros artistas do cómic de superheroes. Traballou habitualmente coas franquicias máis exitosas de DC Comics (Superman e Batman) pero posiblemente falta na súa carreira algún título especialmente significativo ou unha etapa memorable. O seu foi sempre un estilo elegante pero sobrio, narrativamente magnífico, aínda que se cadra máis cerebral que apaixonado. Sen embargo, poucos autores poden demostrar dun xeito tan doado a súa influenza no xénero, xa que el foi quen estableceu o estándar gráfico dos principais superheroes de DC Comics (Superman, Batman, Wonder Woman..., case nada) durante a década dos 80 no célebre DC Comics Style Guide. E non deixo de sorprenderme cando atopo hoxe, trinta anos máis tarde, deseños tirados deste manual de estilo estampados en produtos de merchandising ou decorando a zona de cómics dalgúns grandes almacéns. Este veterano debuxante de orixe galega ao que descubrín na primeira década da miña vida nas páxinas de Atari Force visitará o Saló de Barcelona na súa 33ª edición, canda artistas coma David Finch, Frederik Peeters ou Milo Manara. Con este pretexto repaso a súa traxectoria, aínda que sexa brevemente, no blog Qadriños.\nPublicado por Ollo de Vidro en 7:18 a.m. Ningún comentario:\nmartes, xaneiro 20, 2015\nResulta inevitable poñer en relación Alabaster (Astiberri, 2014) de Osamu Tezuka con El libro de los insectos humanos (Astiberri, 2013) e La canción de Apolo (ECC, 2014). Publicados orixinalmente a principios dos 70, os tres títulos permanecían inéditos entre nós ata a súa recente aparición e pertencen á mesma etapa creativa do seu autor, o momento no que Tezuka comezou a dirixirse a un lector máis maduro do que ata ese intre. De todos os xeitos e malia teren aspectos en común, os títulos mencionados resultan considerablemente distintos entre si. En El libro de los insectos humanos, Tezuka reflexionaba sobre a condición humana, presentando ao lector un catálogo de estereotipos persoais e actitudes sociais extremas con fins moralizantes. La canción de Apolo pretendía ser unha contribución á educación sentimental e sexual dos mozos xaponeses da época (anos 70). Fronte a isto, Alabaster preséntase coma unha obra máis ancorada na súa literalidade, da que apenas podemos tirar leccións salvo, se cadra, un certo convite a non deixar que o resentimento nos domine.\nA trama constrúese arredor do malvado Alabaster, nom de guerre dun ex-atleta negro reconvertido en misántropo tras un desengano amoroso. Fisicamente desfigurado, oculto baixo unha capa negra e un sombreiro de á ancha, Alabaster revélase coma un personaxe máis arrepiante polos medios que emprega (morte e destrución) que polos fins que persegue (inverter o canon de beleza dominante). Como supervilán hiperbólico, Alabaster consegue perturbar o statu quo mundial aínda que o que persiga sexa unha simple revolución estética. A súa caracterización gráfica remite tanto a clásicos literarios (O fantasma da Ópera ou O home invisible) coma a figuras da serie B (velaí as semellanzas con Regreso ao Planeta dos Simios sinaladas por Daniel Ausente).\nMalia a aparente centralidade da figura do vilán, o relato xira realmente en torno ao personaxe de Ami, unha rapaza invisible adoptada por Alabaster da que este se valerá para levar a cabo os seus plans megalómanos. O que inicialmente podería semellar un relato de acción centrado na persecución do xenio malvado mestúrase co melodramático ciclo de vitimización, corrupción e redención dunha pobre nena orfa. Coma noutras obras de Tezuka, os códigos mestúranse, ás veces de forma desconcertante, ata que o inxenuo desemboca no bizarro e viceversa. Un axente do FBI con tendencias autoeróticas e gusto polo travestismo; un supervilán que domina unha mortífera técnica de lanzamento de pedriñas; unha rapaza sordidamente violada. Todo cabe no impetuoso relato do mestre xaponés, que nunca se afastou dos estilemas gráficos propios do manga infantil.\nQuen queira facer interpretacións en clave moral atopará en Alabaster unha reflexión sobre a sobrevaloración da beleza superficial e tamén sobre a inutilidade do resentimento. Mais por riba disto, se hai algo que fai brillar a obra é o maximalismo da súa proposta unido á súa falta de solemnidade. O histrionismo dos personaxes, a teatralidade dos escenarios, a turbulencia emocional e o coñecido pulso narrativo de Tezuka fan que ademais dun instrumento útil para coñecer o universo do seu autor e o seu papel na evolución do cómic xaponés, Alabaster sexa unha lectura fascinante.\nPublicado por Ollo de Vidro en 9:17 p.m. Ningún comentario:\nluns, xaneiro 19, 2015\nElipses e sombras: Aurora West, heroísmo e legado\nDavid Rubín presenta estes días El momento de Aurora West, unha aventura xuvenil producida en colaboración co historietista norteamericano Paul Pope. Aínda que nun formato menos espectacular que o dos seus traballos recentes, a obra reúne as virtudes coñecidas do artista ourensán ao tempo que supón a súa primeira experiencia no mercado norteamericano.\nA principios do pasado 2014 publicábase Battling Boy, o máis recente traballo de Paul Pope, un autor norteamericano cunha extensa traxectoria no eido do cómic independente, aínda que tamén con incursións esporádicas no cómic comercial. O título revelábase coma unha posta ao día do relato heroico no que as premisas máis clásicas (heroes contra bestas) convivían con ingredientes propios de xéneros máis modernos, coma o pulp ou os superheroes. Do mesmo autor chéganos agora El momento de Aurora West, cabeceira consagrada a ampliar o universo de Battling Boy e para a que Pope quixo contar coma debuxante cunha primeira figura do cómic galego, David Rubín.\nPope confesa que foi mentres Battling Boy estaba en proceso de elaboración cando se decatou do potencial do personaxe de Aurora West, que tiña asignado un rol secundario, e decidiu que a súa historia debería ser contada. Mais os seus compromisos, principalmente a elaboración do segundo tomo da serie principal, impedíanlle ocuparse el mesmo de todas as facetas de produción, polo que escribiu o guión en colaboración co escritor J.T. Petty e buscou un debuxante que se ocupara do apartado gráfico. E o elixido foi David Rubín.\nNon resulta difícil buscar coincidencias entre a obra de Pope e a de Rubín. De feito, son moitos os aspectos de Battling Boy que lembran a El Héroe, título senlleiro de David Rubín no que o artista ourensán revisaba libremente o mito de Heracles. Ambos os dous rexeitan as versións cínicas e desmitificadoras dos relatos heroicos apostando pola emoción pura e o sentido de marabilla. E malia que é difícil falar de semellanzas entre dous autores de debuxo tan persoal, si existe unha certa afinidade de estilo entre ambos.\nEn El momento de Aurora West, como en Battling Boy, a aprendizaxe da tarefa heroica funciona como metáfora da entrada na idade adulta. Naquel título os personaxes principais formaban parte dunha estirpe semidivina para os que o comportamento heroico era unha obriga que se transmitía por vía dinástica e que o rapaz protagonista debía confrontar en solitario. Fronte a isto, El momento de Aurora West relata a educación da rapaza protagonista a cargo do seu pai, Haggard West, o campión da imaxinaria cidade de Arcópolis. Hai un acompañamento, un pai que transmite á súa filla un legado inmaterial, a idea de heroísmo entendido como axuda aos demais. Se na obra precedente primaba o alento mitolóxico, desta volta apélase a versións máis recentes do relato aventureiro, como a novela decimonónica (as pasaxes que transcorren en Exipto ou o nome do protagonista, Haggard, resultan ben significativos), o pulp ou o cómic de superheroes.\nÉ probable que o máis salientable da obra sexa a habelencia de Pope para empregar unha dobre linguaxe que permite que tanto lectores xuvenís coma adultos poidan gozar coa súa lectura. A elección dunha protagonista adolescente, coa súa predicible necesidade de autoafirmación, reforza o atractivo para o público máis novo. Toda a trama pode lerse como un relato de aventura, cunha elemental confrontación entre o ben e o mal á que se lle engaden elementos propios das historias de instituto. O formato elixido (dimensións reducidas, branco e negro), moi semellante ao que emprega habitualmente o cómic máis lido pola mocidade, o manga, reforza a accesibilidade para o público novo. Diríase que Pope se propón deseñar unha obra que poida resultar atractiva ao lector xuvenil sen caer nas eivas frecuentes deste tipo de narracións: a estandarización, o exceso de simplicidade ou o didactismo. Ao mesmo tempo, a obra ten atractivo abondo (reciclaxe de conceptos, mestura de xéneros, homenaxes máis ou menos explícitas) para que un lector con máis bagaxe poida gozar da súa lectura.\nO labor de Rubín atópase moi mediatizado polo formato elixido, especialmente se o comparamos co dos seus traballos máis recentes. Tanto en El héroe coma en Beowulf, Rubín dispoñía dunhas dimensións de páxina que lle permitían despregar un grafismo grandilocuente, repleto de imaxes espectaculares, de xogos narrativos vistosos e cun coloreado que contribuía a encher de matices a experiencia lectora. Nada diso é posible en El momento de Aurora West, cuxas características formais esíxenlle ao debuxante unha maior contención: diminuír o número de cadriños por páxina e primar a fluidez no relato. O regreso ao branco e negro non supón un problema para Rubín, que empregou este acabado en gran parte da súa obra e ao que sempre soubo tirarlle partido. Aínda que menos exuberantes, as páxinas resultantes conservan as restantes virtudes dos lapis do ourensán: a forza, a expresividade, a claridade expositiva.\nCon cada vez máis obra traducida en Europa, El momento de Aurora West é o primeiro traballo que Rubín publica en Estados Unidos, mais non será o derradeiro. Para novembro deste ano está anunciada The fall of the house of West, continuación e peche desta saga, mentres que nuns meses verán a luz tamén as versións para o mercado norteamericano de El Héroe e Beowulf, os seus traballos anteriores. Confírmase, xa que logo, o seu excelente momento creativo ao tempo que se abre unha nova etapa na súa carreira.\n[Publicado en Galicia Confidencial Tendencias o 18 de xaneiro de 2015]\nPublicado por Ollo de Vidro en 6:46 a.m. Ningún comentario:\nvenres, xaneiro 09, 2015\nQadriños: Emma Ríos anuncia os seus proxectos para 2015\nO 2015 chega inzado de proxectos para Emma Ríos. En Qadriños refírome á participación da autora no Image Expo, onde presentou os títulos nos que está a traballar e que serán publicados ao longo deste ano. É unha ledicia comprobar que a galega está a medrar en popularidade e prestixio nun mercado coma o norteamericano, que resulta tremendamente competitivo pero que ao tempo ofrece unhas posibilidades de difusión enormes. Mais por riba de todo, hai que destacar que a súa carreira comeza xa a asentarse coma autora, con proxectos da súa creación, xa sexa en solitario ou coa colaboración doutras artistas coma Kelly Sue DeConnick ou Hwei Lim, e tamén da súa propiedade. O creto do que goza gañouno a base de talento e traballo, polo que merece todos os nosos cumprimentos. Agardamos impacientes a publicación deses novos títulos.\nQadriños: José Luis García López visitará o Salón ...\nQadriños: Emma Ríos anuncia os seus proxectos para...


Queremos Galego anima en Lugo a mobilizarnos “pola lingua que nos une”\nLugo Noticias da Mesa Xoves, 24 de Xaneiro de 2013\nA escritora Marica Campo fixo unha chamada a acurdirmos o domingo día 27 a Santiago de Compostela “a reivindicar a escola que precisamos para seguirmos a ser e existir”\nA Plataforma cidadá porá a disposición dos lucenses un autobús gratuíto para asistiren á manifestación.\nEsta mañá, a Plataforma Queremos Galego ofreceu unha rolda de prensa en Lugo, na Galería Sargadelos, para informar da manifestación que baixo o lema “Pola lingua que nos une” se celebrará en Compostela o vindeiro domingo 27 de xaneiro, con saída ás 12 da mañá da Alameda compostelá.\nPara os lucenses que desexen ir a Compostela, Queremos Galego porá a disposición un bus gratuíto que sairá ás 10 da mañá de diante do edificio sindical, no que se deben apuntar antes nos teléfonos 982-225812 ou 982-280410.\nNo nome de Queremos Galego informou Marica Campo, que estivo arroupada por membros de diversas asociacións que conforman a plataforma como: BNG, AC Valle Inclán, CIG, Galiza Nova, ADEGA, Cultura do País, Madia Leva ou AELG.\nMarica Campo afirmou no seu manifesto que “a lingua non é unha peza máis da nosa personalidade colectiva, da nosa condición nacional, é a que nos identifica claramente como galegos e galegas. O uso normal da nosa lingua pertence ao catálogo de dereitos humanos básicos.\nPorén, a historia do galego desde moitos anos atrás é unha historia marcada pola falta de institucións públicas ao seu servizo. Hoxe hainas na teoría, mais na práctica están a executar non unha política de promoción, expansión e recoñecemento, senón de recorte e de fomento da súa ausencia. Isto é inconcibible nun goberno que existe, entre outras cousas, grazas á lingua galega.\nNon podemos estar a celebrar os 150 anos da publicación do primeiro monumento da literatura contemporánea, como é Cantares Gallegos de Rosalía de Castro, e pasar por alto que esa gloriosa historia de recuperación do galego iniciada hai século e medio se ve hoxe truncada por un decreto como o do ensino galego que impide directamente o uso da nosa lingua en varias materias. Tampouco podemos deixar de denunciar como se desobedecen sentenzas de tribunais superiores, de ámbito nacional e mesmo europeo, relativas ao tratamento que se lle ten que dar á nosa lingua no ensino.\nO lema baixo o que se convoca a manifestación do domingo, “A Lingua que Nos Une”, é expresivo mesmamente do maior vínculo social que temos as galegas e os galegos ao noso dispor. Non hai peor división clasista que a que vén dada no mesmo territorio e na mesma sociedade polo uso de dúas linguas con categoría diferente. Vivir en Baralla, Piúgos ou Lugo capital non pode determinar a lingua que usamos. O galego ten que ser rural e urbano, privado e público, íntimo e social, individual e colectivo. Non podemos, como adoito repetir, vivir en casa alugada tendo casa propia.\nNon hai mellor proba de amor á lingua que usala para todo, non só nese uso ritual e limitado que lle queren reservar os que, aínda querendo aparentar outra cousa, actúan contra dela. Descoñecen, con culpa ou non, que a nosa supervivencia está ligada á dela.\nPor iso, en nome de Queremos Galego, fago a chamada a acudir o domingo día 27 a Santiago de Compostela a reivindicar a escola que precisamos para seguirmos a ser e existir”.


Gafas e Pallaso - Universo Gafas e Pallaso\nUniverso Gafas e Pallaso\nA realidade de Gafas e Pallaso non se rexe polos mesmos patróns que a nosa, está claro: o contacto con outras formas de vida froito do libre tránsito intergaláctico e a mestizaxe que iso conlevou, peculiares ídolos relixiosos ou hexemónicas bebidas alcohólicas cuxa imaxe é un mito futbolístico, por non falar de raros mundos paralelos ou coqueteos co espazo-tempo, demostran o que estamos a dicir. Todo é posible, pois as leis físicas e lóxicas do universo da serie parecen quedar ao servizo da imaxinación e creatividade dalgún Deus que ten toda a pinta de ser un cachondo mental ou de estar seriamente trastornado.\nOs protagonistas son a mellor mostra disto: un pallaso de raza que vén doutro planeta cunha riñonera máxica que xa quixera para si o mesmísimo Doraemon e un gicho cuxos lentes de sol forman parte intrínseca del como os pelos do peito ou o páncreas. Pero é que, ademais, as aventuras que viven son totalmente imprevisibles: sábese como empezan, pero non pode predicirse como acabarán. As deidades que moven os fíos deste universo son unhas malas pécoras, ao xeito do panteón grego.\nO espazo no que están inmersos é o mesmo que o noso, mais a orde de relacións e as posibilidades, non. É como se do mesmo embrión do que saiu a nosa realidade saíra tamén a de Gafas e Pallaso, separándose dela nun momento indeterminado. Certa historia e acontecementos en común, pero toda unha cosmoloxía a maiores, distinta e coñecida.\nDentro desa cosmoloxía propia podemos considerar diversas especies e individuos particulares e pintorescos, sobre todo, pero tamén unha serie de elementos cotiáns que conforman un todo con personalidade característica e identificable: unha cervexa monopólica cuxa imaxe corporativa é o mítico porteiro Oliver Kahn, unha propia canle de televisión por excelencia, unha relixión un tanto especial… Ingredientes que impregnan e singularizan o mundo no que transcorren as historias da serie.\nGafas e Pallaso ©\nPáxina web deseñada por Álvaro Ordóñez e Brais Moares


Anxo Uzal, Cristian Suárez e Omar Rodríguez, convocados para o Torneo Internacional de La Nucia - ValmiñorTV\nInicioBAIONAAnxo Uzal, Cristian Suárez e Omar Rodríguez, convocados para o Torneo Internacional de La Nucia\nAnxo Uzal, Cristian Suárez, Omar Rodríguez e outros 12 deportistas galegos foron convocados coa selección nacional cadete e júnior para disputar o Torneo Internacional de Jóvenes Promesas, de Loitas Olímpicas, que terá lugar en La Nucia (Alacante) do 13 ao 15 de abril. Anxo e Cristian competirán na categoría cadete da modalidade Libre Olímpica, en 65 kg e 71 kg respectivamente. Omar participará en Libre Olímpica júnior 70 kg.\nTras o torneo, parte dos deportistas galegos permanecerán concentrados no CAR Infanta Elena de San Javier (Murcia). Do 16 ao 20 de abril terá lugar a concentración cadete e júnior, na que participará Anxo Uzal, e do 20 ao 22 de abril a SUB-23. Omar Rodríguez será un dos 3 deportistas galegos que participarán nas 3 actividades, na competición e nas dúas concentracións, como campión de España da súa categoría de peso.


Vox Stellae encheu a igrexa de Santo Tomás de Caldas coas súas voces\nO coro compostelán, dirixido por Luis Martínez, interpretou pezas dun autor anónimo descubertas na Catedral de Tui\nA igrexa parroquial de Santo Tomás de Caldas de Reis acolleu no serán deste domingo a actuación do coro compostelán Vox Stellae celebrada no marco da iniciativa da Diócese Tui-Vigo baixo o lema Música na Catedral de Tui e no programa O teu Xacobeo dentro dos actos de preparación para o Xacobeo 2020-2021. Este proxecto, que contou neste caso coa colaboración da empresa Clun (matriz de Clesa) con presenza en Caldas, busca difundir a historia musical e o patrimonio cultural da catedral tudense por diferentes recunchos de Galicia. A representación correspondeu, concretamente, ao Libro III de Polifonía e foi dirixida por Luís Martínez. Todas as obras contidas neste libro son do século XVIII, de autor anónimo e descubertas na Catedral de Tui.\nA actividade gozou dunha excelente acollida por parte dos caldenses e demostrou que a igrexa de Santo Tomás é un excelente colector cultural. A interpretación non deixou indiferente a ningunha das persoas asistentes nunha oportunidade única para desfrutar de melodías, versos e liturxias de hai 3 séculos.\nSituada en pleno Camiño Portugués a igrexa é un dos máis recoñecidos elementos do rico patrimonio cultural caldense. Foi proxectada a finais do Século XIX polo recoñecido arquitecto Domingo Rodríguez Sesmero e o seu interese radica en que foi construída cos restos da torre de Dona Urraca (residencia dos arzobispos composteláns dende 1228). Ademais de sillares, da torre orixinal consérvanse fiestras e algúns peitorís que poden verse incrustados nos muros da ábsida desta igrexa parroquial moderna. O seu nome, Santo Tomás, impúxoselle en recordo ao paso de San Tomás de Canterbury pola vila en 1170.\n14 sep 2020 / 21:07


A galega Calviño aspira a seguir de ministra de Economía e presidenta do BERD\nRedacción Pressdigital | Luns, 13 de Maio de 2019, 10:11\nDespois da vitoria socialista nas eleccións, e ás espera da negociación para a investidura de Pedro Sánchez, hai moitos ministros que están á espera de saber o seu destino. Se repiten ou, se pola contra, quedarán fóra do novo Goberno.\nDesde Ferraz, tal e como apunta a ‘Confidencial Dixital’, haberá cambio. Nadia Calviño transmitiría aos seus que quere seguir á fronte da carteira para “impulsar a Axenda do Cambio”.\nTras coñecerse a candidatura de Josep Borrell á Comisión Europea, Calviño púxose en marcha, pois en principio entrou no Goberno para acabar sendo comisaria da UE e, coa candidatura de Borrell, pecháronselle moitas portas.\nXESTIÓNS PARA SER A NOVA PRESIDENTA DO BERD\nSegundo o medio citado anteriormente, a ministra de Economía realizou “intensas xestións” a nivel persoal para que conseguir ser a presidenta do Banco Europeo de Reconstrución e Desenvolvemento (BERD).\nO nomeamento está vinculado ao cargo, é dicir, é necesario dirixir ao mesmo tempo o ministerio de Economía de España. Se Calviño non repite no Executivo, outra persoa deberase facer cargo do posto.


Volta parcial ás aulas | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nVolta parcial ás aulas\n15 de Maio, 2020 - 10:03 h. | Publicada por Radio Fene\nVolve ás aulas o alumnados do último curso de bacherelato para preparar a selectividade, así como segundo de FP media e superior. A incorporación ás aulas será o 25 de maio.\nA Xunta de Galicia decidiu que o 25 de maio volvan ás aulas para rematar o curso escolar de xeito presencial, o alumnado do segundo curso de bacherelato e de segundo curso dos ciclos de formación profesional media e superior. O resto, infantil de 3 a 6 años, primaria, educación especial, FP básica e ESO non volverán aos centros escolares ata setembro. A decisión tomouna a Consellería de Educación despois dunha conferencia sectorial entre o Ministerio e as comunidades autónomas. Estivo no aire a volta dos menores de 6 anos, a partir da fase 2 da desescalada, pero as comunidades autónomas non ven claro poder cumplir con garantías as condición de seguridade para nenos e personal dos centros.\nO Ministerio deu liberdade ás comunidades autónomas para tomar a decisión que consideren en cada territorio. Pendente está tamén o que pasará co alumnado de 0 a 3 anos. Na mesma conferencia sectorial acordouse formar un grupo de traballo co fín de planificar o próximo curso 2020-2021, contemplando a dotación tecnolóxica, a competencia dixital e o apoio ás actividades lectivas a distancia. Consellerías e Ministerio barallan tres posibilidades diante da evolución da pandemia; que a actividade educativa se leve a cabo de maneira presencial normal nos centros, que haxa que volver ás aulas mantendo unha distancia de seguridade ou que a situación finalmente impida a actividade escolar de xeito presencial nalgún momento do curso porque haxa un rebrote do virus.


O festival Sónar envía 33 cancións a un planeta a 12 anos luz\nAs cancións foron enviadas dende estas instalacións en Tromso, Noruega.\nA selección de temas inclúe a Jean Michel Jarre e quere contactar con algunha intelixencia extraterrestre\nO festival Sónar, que aúna música e innovación tecnolóxica a través da súa proposta Sónar+D, quixo celebrar o seu 25 aniversario cunha chamada á intelixencia extraterrestre. En colaboración co Instituto de Estudos Espaciais de Cataluña e a Asociación Científica Europea de Radares de Dispersión Incoherente decidiu lanzar unha mensaxe (que inclúe 33 pezas de música creadas por artistas afíns ao festival) a un exoplaneta que xira arredor da Estrela de Luyten.\nSónar Calling GJ273b é a primeira serie de transmisións de radio que se envía a un exoplaneta próximo potencialmente habitable. Este proxecto forma parte da celebración do 25 aniversario do Festival Internacional de Música Avanzada e Arte Multimedia, Sónar, que se celebra anualmente en Barcelona.\nO seu obxectivo é facer chegar a un exoplaneta próximo, potencialmente habitable, 33 pezas de música de 10 segundos cada unha creadas por artistas afíns ao festival. “A resposta podería tardar 25 anos, coincidindo co 50 aniversario de Sónar”, explican nun comunicado.\nLa Estrella de Luyten foi a elixida polo festival por ser a máis próxima a un exoplaneta coñecido potencialmente habitable, visible desde o Hemisferio Norte e que está situado a 12,4 anos luz da Terra (máis de 120 billóns de quilómetros).\nAs primeiras transmisións xa se enviaron, os días 16, 17 e 18 de outubro de 2017, desde a antena da Asociación Científica Europea de Radares de Dispersión Incoherente (EISCAT, polas súas siglas en inglés) situada en Tromsø, Noruega. Unha segunda fase está programada para abril de 2018.\n“Ante o reto único de comunicarse cunha posible intelixencia extraterrestre, as respostas dos artistas foron imaxinativas e moi variadas. Desde propostas de carácter poético ata músicas matemáticas pensadas para ser facilmente descifrables, pasando por propostas máis políticas que tentan dar unha imaxe do que somos como humanidade, sen aforrar a crítica a como estamos a destruír noso propio planeta”, apuntan desde o Sónar.\nEsta iniciativa conta ademais coa colaboración do Instituto de Estudos Espaciais de Cataluña (IEEC), cuxo director Ignasi Ribas, comenta: “Estamos a ser testemuñas dun aumento exponencial no noso coñecemento dos sistemas planetarios no universo e agora coñecemos uns 10 exoplanetas que poderían ser adecuados para albergar vida. Por suposto, non temos idea de se a vida prosperou na superficie deses planetas e se tales formas de vida desenvolveron intelixencia. Pero en IEEC estamos emocionados de participar no experimento de enviar unha mensaxe intencional ao planeta próximo potencialmente habitable como GJ273b e esperar unha resposta. Se iso sucedese dentro de 25 anos, sen dúbida sería alucinante”.\nO descubrimento de dous exoplanetas ao redor da Estrela de Luyten anunciouse a principios de 2017. Un deles, chamado Luyten’s Star b ou GJ273b, ten unha masa aproximadamente tres veces maior que a Terra e está situada na zona habitable da estrela, aínda que é probable que sexa máis cálido que o noso planeta.\nOs artistas que saen ao cosmos\nCarsten Nicolai, que propuxo unha gravación dos latexos do corazón da súa filla antes de nacer.\nAutechre, cunha música feita cos primeiros 449 números primos.\nBFlecha, a súa peza está baseada nos ciclos dos ecosistemas terrestres e de toda forma de vida.\nJean-Michel Jarre, expón unha melodía atractiva e reconocible, á maneira de ‘Encontros na Terceira Fase’.\nThe Black Madonna, desde unha perspectiva máis irónica explica como se fai un hit musical na Terra.\nNina Kraviz, fai un clamor de paz, a través da palabra rusa “mir” (que significa á vez “mundo” e “paz”).\nLaurel Halo, propón un queixume poético que ao mesmo tempo é un berro de socorro: “Please save us!” (Por favor, salvádenos!).\nTemas: Barcelona, Estrela de Luyten, Noruega, sónar, Tromso


O compromiso da Deputación co medio ambiente - La Opinión A Coruña\njosé manuel pequeño castro 10.06.2018 | 00:52\nO pasado venres, 8 de xuño, LA OPINIÓN A CORUÑA publicou un artigo de opinión asinado por Fernando Bandín e titulado Zarpazo de la Diputación a los ecologistas. Como responsable político da área de Medio Ambiente da Deputación da Coruña véxome na obriga de aclarar aos lectores algunha das consideracións realizadas neste artigo.\nEn primeiro lugar, como responsable de Medio Ambiente provincial, nunca acudín a ningunha reunión co autor do artigo. Tamén quero puntualizar que entre as miñas afeccións non figura a caza, como se sinala no mesmo.\nEn segundo lugar, convén subliñar que as subvencións de medio ambiente publicadas o 5 de xuño no BOP son as primeiras que aproba a Deputación expresamente dirixidas a entidades que traballan polo medio ambiente e polo benestar animal na nosa provincia.\nNon deixa de ser curioso que se critique a un Goberno provincial que, con esta convocatoria, busca principalmente financiar e promover a realización de actividades de voluntariado e sensibilización no eido do medio ambiente.\nAs entidades sen ánimo de lucro que soliciten esta nova liña de axudas da Deputación poderán incluir gastos en bens destinados á actividade (material escolar e para obradoiros, material funxible?), primas de seguros para os participantes ou desprazamentos dos voluntarios entre outras cuestións. O que se trata é de simplificar o proceso de xustificación de gastos para as entidades beneficiarias das axudas provinciais.\nCon todo, por tratarse da primeira convocatoria, esta liña de subvencións está aberta a ideas e propostas de mellora formuladas en base a críticas construtivas. A experiencia na súa xestión, xunto coas propostas recibidas por parte das entidades beneficiarias, axudarannos a mellorar futuras convocatorias. Esta é a nosa forma de traballar na Deputación.\nEn todo caso, convén non esquecer que calquera proposta de subvención que realicen as administracións públicas debe axustarse á lexislación aplicable, principalmente a Lei Xeral de Subvencións. En moitas ocasións os políticos enfrontámonos ao dilema do que nos gustaría facer e o que realmente se pode facer.\nEn terceiro lugar, gustaríame deixar ben claro que as devanditas convocatorias provinciais non conteñen ninguna porta traseira para as sociedades de caza e pesca. Literalmente, a referencia da convocatoria é a seguinte: "financiar proxectos de actividades que se desenvolvan na Provincia da Coruña no ámbito do medio ambiente (campañas de sensibilización, estudos, programas educativos, itinerarios pedagóxicos, promoción, difusión e/ou defensa dos valores ambientais, actividades de voluntariado ambiental, de protección de animais, etc.) que se realicen no ano 2018 por parte de entidades privadas sen ánimo de lucro inscritas no Rexistro de Entidades de Carácter Ambiental da Comunidade Autónoma de Galicia)". O texto non deixa lugar a o moitas dúbidas sobre o obxecto da convocatoria.\nPara rematar, gustaríame deixar patente o enorme esforzo que o actual goberno provincial está a realizar para mellorar o medio ambiente nos concellos coruñeses.\nEsquece o autor do artigo, quizais involuntariamente, que a Deputación da Coruña aprobou en 2016 un Plan de Medio Ambiente (PMA) dotado con 5 millóns de euros, o primeiro plan da historia da Deputación destinado íntegramente a mellorar a calidade ambiental dos nosos municipios, que permitiu a realización de máis de 160 obras e proxectos en toda a provincia. Un plan que segue vivo, pois o pasado maio aprobamos en pleno 31 novas obras e subministros nun plan adicional do PMA.\nCreación e recuperación de zonas verdes, melloras na eficiencia enerxética do alumeado público, instalación de contenedores de recollida selectiva de lixo, limpeza de sendeiros fluviais e contornas naturais foron algunhas das actividades e investimentos contemplados no PMA, que pemitiron tamén a creación de 22 brigadas medioambientais que xeraron 103 postos de traballo na provincia.\nAdemais, a Deputación da Coruña destina cada ano 900.000 euros para apoiar aos concellos 41 concellos costeiros da nosa provincia na limpeza das súas praias.\nEn definitiva, a Deputación está presente en moitas das obras e actividades relacionadas coa conservación do medio ambiente que desenvolven os 93 municipios coruñeses e, con estas novas liñas de subvencións, pretende colaborar tamén co tecido asociativo e as asociacións ecoloxistas en actuacións que defendan e preserven o extraordinario patrimonio natural da nosa provincia.\nA defensa da natureza é unha batalla na que todos debemos implicarnos. Queda moito por facer e hai tarefas para todos. Entendo que o traballo que están desenvolvendo as entidades ecoloxistas é indispensable e digno de eloxio. No que atinxe á Deputación, creo que sería moi inxusto non recoñecer o traballo xa feito e o que estamos a facer neste ámbito.


César Ramos:”O señor Pereira non foi capaz de negociar nada" | Terras de Compostela | Adiante Galicia\nCésar Ramos:”O señor Pereira non foi capaz de negociar nada"\nTerras de Compostela | Publicada: 16/09/2020\nO portavoz de Compromiso por Galicia no concello da Baña advertiu que a opción dunha posible moción de censura “vai estar sempre aí” e advertiu que “se ninguén do PSOE me pediu explicacións por votar a favor e cederlle a alcaldía, espero que tampouco a pidan por quitarlla”.\nRamos Domínguez volveu a ser moi crítico coa xestión do goberno local que practica “unha política moi escura, mentido as veces, e con pouca transparencia”.\nDenunciou que o PSOE propuxo un Plan de Obras “para axudar a xente afín en diferentes parroquias”, exercendo una xestión “parcial para beneficiar aos seus”.\nTamén se referiu a “un dedazo en toda regla” na contratación do xefe da cuadrilla de incendios.”Foi unha cacicada, escolliuse a dedo”. Pero Ramos incidiu:”Levaban 24 anos criticando ao Partido Popular e despois non contestan no plenos e hai dedazos, enchufes, ….”\nEntrevista a César Ramos- Desde minuto 33\nO concelleiro galeguista lamentou a falta de capacidade de diálogo do executivo:”Co PSOE é imposible chegar a acordos.O señor Pereira non foi capaz de negociar nada. Sempre dixen que era e un acalde que non daba a cara”.\nSegundo Ramos o cambio desexado na Baña está sendo frustrado:”O PSOE non é consciente da oportunidade que está perdendo. O señor Pereira non é consciente de todo o que loitou o PSOE para chegar aquí”.\nOutro punto de controversia é o referente a comunicación municipal:”O Facebook e a web están xestionadas por unha empresa que pagamos todos, e non pode estar ao servizo dun partido político por moito que forme parte do goberno”.


As acrobacias aéreas chegan a Fonsagrada - LUGOXA\nA Fonsagrada ofrece o vindeiro sábado 28 de agosto Máis alto aínda, un espectáculo de acrobacias aéreas e clown dirixido ao público familiar. A compañía que leva a cabo esta actuación é Desastronauts, un circo acrobático que impresiona aos seus espectadores.\nO horario no que se realizará será ás 19 horas na pista vermella da Fonsagrada e terá unha duración de 45 minutos aproximadamente. O espectáculo trata dun home “estúpido” que intenta estar cunha muller forte, lista, atractiva e divertida. A loita frenética do home vaise intensificando a medida que atopan un trapecio de abalo, cordas aéreas e un hula- hoop de lume. En Máis alto aínda, este par de acróbatas fai seu, adaptado, o lema clásico do circo máis difícil aínda, e lánzanse á conquista do aire cun espectáculo estreado con gran éxito na Mostra de Teatro Cómico e Festivo de Cangas 2016.\nUn espectáculo que impresionará a todo o público e que cumplirá cas medidas sanitarias correspondentes.


Día da Danza 2021 - Actualidade - Deputación de Pontevedra\nDía da Danza 2021 - Actualidade - Deputación de Pontevedra gl_ES\nA Deputación de Pontevedra celebra o Día Internacional da Danza\nXoves 29 de abril de 2021, ás 11:00 h\nDiante do Pazo provincial en Pontevedra\nA danza, "un instrumento que forma parte da identidade dos pobos", chegou esta mañá á entrada do Pazo Provincial con "Solodados", unha peza de danza contemporánea interpretada por Clara Ferrao na que a bailarina e coreógrafa compartiu protagonismo con Leodán Rodríguez. Os seus corpos movéronse ao ritmo da música de Lkina e cando parecía que a actuación xa rematara sorprenderon ao público cunha coreografía que fixo bailar a todas as persoas que se atopaban na Avenida Montero Ríos. Deste xeito, demostraron que "a cultura é proximidade", tal e como apuntou a presidenta da Deputación na súa intervención. Carmela Silva tamén fixo mención á importancia do Día Internacional da Danza porque "celebrar este día é celebrarnos a nós mesmos e nós mesmas como unha humanidade que se transforma a través da cultura". Por este motivo o ente provincial quixo chegar a toda a cidadanía coa celebración do acto no espazo público "que nos pertence ás persoas".\nSOLODADOS, Declaro Danza (dúo formado por Clara Ferrâo e Leodán Rodríguez, con música en vivo da DJ Lkina)\nXoves 29 de abril de 2021, ás 19:00 h\nDiante da sede de Vigo\nChegou a tarde ao exterior da Sede da Deputación de Pontevedra en Vigo da man da Agrupación O Fiadeiro que deleitou ao público asistente coa música e bailes tradicionais galegos. A Agrupación O Fiadeiro, cunha traxectoria de 25 anos de vida espallando a cultura tradicional dende a na cidade de Vigo, puxo en valor os bailes máis achegados á terra, ás tradicións e á identidade cultural galega e, cando parecía que a actuación chegaba ao seu fin, convidaron ao público asistente a deixar as súas cadeiras e bailar para festexar xuntas e xuntos o Día Internacional da Danza.\nAGRUPACIÓN O FIADEIRO, baile e música tradicional en vivo\nAgrupación O Fiadeiro (Vigo)\nO Fiadeiro desenvolve a súa actividade en dous eidos relacionados entre si: por un lado, a formación de nenas e nenos e persoas adultas que queren aprender aqueles coñecementos que antano, non hai moito, se transmitían de xeración en xeración; por outro lado, a representación desa cultura case esquecida dun xeito artístico, algunhas veces, e, outras, dun xeito máis fiel á realidade. Da primeira parte encárgase a escola e desta segunda, a agrupación, organizada en catro áreas de traballo, coma a de recuperación ou vestiario, entre elas a artística, onde contan con cinco grupos: Pandereteiras O Fiadeiro, baixo a dirección de Tamara Costas; Pandereteiros O Fiadeiro, baixo a dirección de Diego Cabaleiro; Baile Tradicional O Fiadeiro, baixo a dirección de Sergio Martínez; Charanga e Orquestra O Fiadeiro, baixo a dirección de Rafael Crespo; e Vestiario Tradicional O Fiadeiro, baixo a dirección de Begoña Martínez.\nEste mes de abril de 2021 é especial porque cumpren 25 anos de andaina, celebración que de seguro comparten poñendo moito baile e música nas rúas.\nClara Ferrao – Declaro Danza (dúo + música)\nClara Ferrão Diz, bailarina e coreógrafa\nObra: SOLODADOS (con música en vivo de Lkina. Duración: de 15 a 20 min.)\nSolodados é unha proposta do dúo composto por Clara Ferrão Diz e Leodán Rodríguez, con música en vivo de Lkina\nClara Ferrão Diz (1986, Tui). Intérprete, docente e creadora de danza contemporánea. Titulada polo Real Conservatorio Profesional de Danza Mariemma, Madrid, en Ensinanzas Profesionais, na especialidade de Danza Contemporánea. En 2015 realiza o mestrado en Danza e Artes do Movemento na Universidade Católica de Murcia. Complementa a súa formación asistindo a festivais, coma Deltebre Dansa, Corpo(a)Terra, Cercanías Contact Festival, Asturias Contact Festival, Danzad, Danzad, Malditos e realizando distintos obradoiros con profesionais e compañías internacionais, traballando distintas técnicas de danza, teatro, improvisación e creación. Como bailarina destaca a súa participación en eventos coa Fura dels Baus ou na peza Garage da compañía de teatro Voadora. Tamén traballa de forma colectiva como coreógrafa e bailarina colaborando con Shaddai Teatro, Cisma Danza, La Incidente D-T, Licenciada Sotelo ou Maximiliano Sanford.\nA súa peza Pies de plomo, coa que viaxa a México, foi premiada no Certame Coreográfico Distrito de Tetuán e no Certame de Artes do Corpo de Ourense. Tamén recibiu o Premio á Mellor Intérprete no certame La Espiral Contemporánea de Santander 2019 e no DZM '18 coa peza Miñaxoia. Actualmente traballa coa compañía Al-badulaque de Cáceres na súa nova produción, Serrana, compaxinando a súa traxectoria profesional como bailarina coa da ensinanza, impartindo clases regulares, obradoiros e jams en diferentes centros e festivais, presidindo a Asociación de Danza de Gondomar, organizando eventos como Gondomar en Contacto e Movémonos e continuando a súa propia formación.\nCoreografía e interpretación: Clara Ferrão Diz e Leodán Rodríguez.\nMúsica e espazo sonoro: Lkina.


Diferenzas entre revisións de «Morgado» - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDiferenzas entre revisións de «Morgado»\nRevisión como estaba o 24 de abril de 2011 ás 14:18\n12 bytes engadidos , hai 10 anos\nToro -> Toro, España\nRevisión como estaba o 5 de xuño de 2010 ás 11:17 (editar)\nWTM (Conversa | contribucións)\nRevisión como estaba o 24 de abril de 2011 ás 14:18 (editar) (desfacer)\n(Toro -> Toro, España)\nChámaseO '''morgado''' áé a práctica de repartir a [[herdanza]] de xeito desigual, transmitindo a parte principal dos bens a un dos herdeiros, tradicionalmente o primoxénito varón. O morgado instáuraseinstaurouse na [[Galiza]] na [[Baixa Idade Media]] como parte do proceso da [[formación das liñaxes na nobreza galega baixomedieval]]. Estes bens tiñan carácter inalienábel e indivisíbel, debendo permanecer para sempre no seo da [[familia]].\nInstitucións similares existiron noutros países europeos, dando lugar á posición social da [[aristocracia]], de forma que o groso do patrimonio dunha familia non se diseminaba, senón que só podía aumentar. Estas institucións non eran exactamente o mesmo, asi o ''majorat'', instituído por Napoleón e regulado no estatuto do [[1 de marzo]] de [] como forma de transmisión dos títulos de nobreza e os seus bens asociados. Na comunidade polaco-lituana, o seu nome era ''ordynacja'' e foi introducido a finais do século XVI polo rei Stefan Batory.\n==O ''mayorazgo'' castelán==\nO ''mayorazgo'' é creado mediante as Leis de [[Toro, España|Toro]] en [], baixo o reinado dos [[Reis Católicos]] (emboramalia que a raiñaraíña xa morrera, deixara estabelecida a súa vontade no testamento). A súa función era controlar o fraccionamento dos bens dun nobre que producían as herdanzas e as vendas, como un medio de manter o seu poder económico. Algunhas familias da incipiente burguesía castelá acolléronse tamén a esta figura legal.\nA creación dun ''mayorazgo'' comezaba usualmente coa vinculación dun solar ou casa solar. Ás veces, estes vínculos incluían un [[título nobiliario]], que pasaba xunto ao resto de bens, mentres que a todos os excluídos do morgado se lles provía dalgún xeito a condición de [[fidalguía]]. A institución contemplaba a posibilidade de engadir novos bens ao vínculo, pero os bens xa vinculados non poderían ser alienados nin repartidos en herdanza.\nEste sistema de vinculacións económicas foi criticado no ''Informe no Expediente da Lei Agraria'' escrito por [[Gaspar Melchor de Jovellanos]] a pedido da Sociedade Económica de Amigos do País madrileña, cuxa consecuencia directa foi a [[desamortización]] de [[Manuel Godoy]] en [].\nA institución do morgado estivo vixente até a Lei Desvinculadora de [] que suprimiu todos os vínculos. A pesar diso perdurou algún tempo nalgunhas zonas mediante unha artimaña legal, xa que a lei non contemplou as doazóns entre vivos. O posuidor do morgado dáballo ao seu fillo como achega ao seu matrimonio, o fillo pasaba a ser o novo señor e os seus pais a gozar do usufructousufruto por vida da metade da casa solar.\nA partir dese momento, con contadas excepcións, as subdivisións por herdanza da maioría das grandes casas españolas fixeron que perdesen paulatinamente o seu pasado esplendor e poder.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/1910451"


Anittas - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAnittas, fillo de Pithanas, foi un rei semilexendario dos hititas en Kusar (Kuššar) ou Kushara (Kuššara), unha cidade que aínda non foi identificada. Tiña o título de rei de Kusar e despois de grande rubaum. O seu rabi simmiltim (xefe da corte) foi Peruwa-kammaliya, que aparece tamén mencionado simplemente como Peruwa pero que seguramente eran a mesma persoa, e foi probabelmente o seu fillo e sucesor. Foi contemporáneo de Samsiadad I de Asiria (sobre -1800).\nAnittas reinou a finais do século -XVIII e crese que foi ascendente de Hattusilis I, o primeiro gran rei hitita de Hattusa, no chamado texto Anittas (CTH 1.A, editado en StBoT 18, 1974)[Ligazón morta], o texto máis antigo coñecido da lingua hitita ao mesmo tempo que o texto indoeuropeo máis antigo coñecido. O texto alenta a especulación de que tanto Anittas como Pithanas, eran de orixe hatti e ofrece unha lista de cidades saqueadas por Pithanas, e detalla os seus feitos. No seu tempo os indoeuropeos aínda se estaban establecendo na rexión e un nativo, Piyusti de Kanis, apoderouse de Nesa ou Neša (hitita Hattusa).\nNo seu primeiro ano como rei atacou Hattusa ou Hattuša (probabelmente para reconquistar a cidade ocupada polos hatti nativos, diferentes dos hititas indoeuropeos) que estaba agora gobernada por Piyusti de Kanish pero se ben gañou a batalla, non foi suficiente para acabar con Piyusti. Naquel momento a cidade non se chamaba Hattuša senón que o seu nome era Nesa (Neša) e é a moderna Bogazköy (agora Bogazkale).\nO segundo ano chegou na costa do mar Negro (Zalpuwa). Refuxiados os restos dos inimigos en Hattusas, Anittas preferiu cortar as liñas de abastecemento da cidade e rendela por fame. Logo de informarse por espías que xa non quedaban guerreiros en Hattusas que puidesen empuñar as armas, tomouna de noite. Como mostra do seu poderío, Anittas encheu a cidade de maldicións sagradas, e sementouna con zahheli, unha planta espiñenta. As riquezas que Anittas saqueou en Hattusas servíronlle para construírse un gran palacio en Nesa. Ao mesmo tempo, foi o primeiro monarca hitita en tomar o título de Gran Rei.\nDespois volveu a atacar a Piyušti e librou unha segunda batalla na cidade de Šalampa, na que triunfou; Piyusti retirouse e fortificou Hattuša, que Anittas cercou; na cidade comezou a fame e, xa debilitada, Anittas tomouna unha noite por asalto e destruíuna. Anittas impuxo un anatema "o que despois de min for rei e restaurar Hattuša que o deus das tormentas e do ceo o vote fóra". A lingua nativa (o "hatili") seguiuse usando pero a lingua da clase dirixente foi o hitita. Kanish ou Kanis aparece pouco despois baixo o rei Zuzzu.\nTamén conquistou Zalpa e Purushanda. O rei desta última foi á corte de Anittas pero a súa posición non deixaba lugar a dúbidas en canto a que el estaba sometido, como o mesmo Anittas explica no texto mencionado.\nTalvez o sucedeu o seu fillo Peruwa ou Peruwa-kammaliya que era o seu rabi simmiltim en vida do rei, pero non está acreditado que chegase a ser rei, xa que das inscricións encontradas, en ningunha porta o título real.\nA ocupación hitita de Anatolia (en inglés).\nReinado de Anittas (en inglés).\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Anittas&oldid=5143481»\nÚltima edición o 10 de maio de 2019 ás 05:44\nA última edición desta páxina foi o 10 de maio de 2019 ás 05:44.


o sorriso da muralla: 5 DE OUTUBRO...Día Mundial dos Profesores\nHoxe, 5 de outubro, celébrase o Día Mundial dos Profesores, unha ocasión para que os nenos, familias e profesionais doutros sectores reflexionen sobre esta profesión. Dicía William Arthur Ward que “o mestre mediocre fala, o bo mestre explica, o mestre excelente demostra, e o mellor mestre inspira”.\nOs profesores cumpren unha función esencial na sociedade: ensinar. Ademais, a medida que pasan os anos, van asumindo o reto de educar, dado que moitas familias delegan esta tarefa na escola. O traballo de mestres e profesores é fundamental para o desenvolvemento da nosa sociedade.\nDo profesor depende a aprendizaxe dos menores e dos maiores e, polo tanto, o futuro. Un bo profesor formará bos mecánicos, escritores, enxeñeiros, músicos… Logrará que os mozos e mozas sintan ilusión polos estudos e queiran medrar como persoas. Por iso, polo papel tan importante que teñen estes profesionais, hai que mimalos un pouco.\nAlgunha das reivindicacións neste Día Mundial dos Profesores é lograr un entorno de traballo decente.\nNoraboa, profesores, polo voso labor educativo e a seguir adiante.\nPublicado por Marta en 10/05/2010 12:01:00 a. m.\nEtiquetas: Día Mundial dos Profesores\nGrazas Marta, é todo un detalle acordarte do día, espero que ti tamén teñas un día feliz cheo de festa.


Trámites paira traballar no estranxeiro | Consumer\nTrámites paira traballar no estranxeiro\nA cantidade e características do papelorio dependerán de que se acuda como expatriado da empresa, traballador eventual ou paira buscar "in situ" una nova ocupación\nPor Marta Molina 2 de Marzo de 2010\nEnriquecer o curriculum cunha experiencia laboral no estranxeiro é una perla paira o futuro profesional. Constitúe una experiencia única e o reto de adaptarse a outra cultura de traballo, mesmo a un novo idioma, que mellora as condicións paira ocupar postos de mellor categoría no futuro. A globalización da economía mundial ha convertido en algo natural traballar nun país estranxeiro, onde ademais os salarios son superiores aos de España. Con todo, saír fóra esixe considerar varios aspectos previos e realizar una serie de trámites que poden resultar confusos. O papelorio dependerá da condición laboral en que se deixe España: como expatriado da empresa, traballador eventual dunha compañía estranxeira ou coa vontade de buscar no lugar de destino una nova oportunidade. No entanto, e como primeiro trámite, a maioría de países esixe permiso de traballo ou residencia, salvo no espazo Schengen, en virtude da libre circulación de persoas vixente na Unión Europea.\nO desemprego levou a moitos españois a exporse traballar fóra das súas fronteiras. Exercer en determinados lugares comporta certas vantaxes económicas, xa que os salarios dos países da contorna son superiores aos españois. Os traballadores de Reino Unido, Alemaña e Holanda cobran o dobre que os nacionais, segundo un informe da escola de negocios IESE sobre a evolución do salario en 14 países europeos. Ademais, un expatriado dunha multinacional española gana polo menos un 25% máis e conta con tipos impositivos especiais.\nA maioría de países esixe permiso de traballo ou residencia, salvo no espazo Schengen\nCando se decide dar o salto, o primeiro é elixir destino ou que o elixa a empresa paira a que se traballe, no caso de que esta decida a expatriación:\nPor mercados laborais, Europa é o ámbito con menos esixencias, ao aplicarse o principio de libre circulación de cidadáns aos membros do espazo Schengen, aínda que non está de máis informarse. O Instituto Nacional de Emprego publica na súa páxina web una serie de guías orientadas a traballar en Europa, así como enlaces a outros servizos públicos de emprego da Unión Europea con información útil. Outra fonte onde documentarse é Rede Eures, o portal da mobilidade profesional da Unión Europea. A súa páxina permite procuras de traballo, introdución de curriculum e consecución de información sobre condicións de traballo en distintos países europeos.\nLatinoamérica constitúe un lugar atractivo paira os licenciados españois. Apenas hai barreiras de idioma e o desenvolvemento económico de México, Arxentina, Chile ou Brasil animou a moitas compañías españolas a instalarse alí. Telefónica, BBVA, Repsol ou Endesa desembarcaron nestes mercados.\nPaira emigrar ao seu veciño do Norte, Estados Unidos, hai que tramitar un visado temporal ou “green card”. Este cartón -que en realidade é de cor branca e rosa- permite traballar en calquera posto, pero é difícil obtela. Sortéase un número determinado cada ano. O servizo de inmigración estadounidense (INS) informa sobre que tipo de visado requírese en cada situación. Uno dos primeiros trámites que hai que realizar ao chegar a Estados Unidos é pedir o número da Seguridade Social, necesario paira todas as xestións administrativas.\nCanadá é máis flexible en canto a lexislación laboral, pero como noutros países estranxeiros, requírese permiso de traballo ou residencia, dominar inglés ou francés -as linguas oficiais do país- e homologar o título no caso dos profesionais. Os máis requiridos pertencen ao ámbito da saúde, as tecnoloxías da información e a educación.\nA última década, Asia postulouse como un mercado laboral repleto de oportunidades. O vertixinoso crecemento de China levou a moitas empresas españolas a instalarse alí e a multitude de españois a emprender una carreira no país da Gran Muralla. Paira traballar no xigante asiático, é obrigatorio obter un visado profesional de clase Z, expedido paira períodos superiores a tres meses. Cando se traballou máis de 183 días, o Goberno chinés esixe pagar impostos locais. Con todo, hai un convenio con España paira evitar a dobre imposición que se aplica nos impostos sobre a renda e o patrimonio.\nPermisos de traballo e residencia\nPreparar una mudanza a outro país supón, como mínimo, uns seis meses. No entanto, ese prazo podería estenderse ou acurtarse en función do carácter da estancia (temporal ou permanente) e das condicións que fixa cada país en materia de emigración. Por norma, a maioría esixe permisos de traballo e residencia, excepto no caso dos cidadáns europeos que vaian desprazarse dentro do espazo Schengen.\nEn ocasións, eses trámites teñen certa demora, polo que convén preparalos con antelación. Resulta fundamental coñecer a lexislación laboral do país de destino, que axuda a previr posibles problemas una vez que se comezou a traballar no novo posto.\nSe se desexa exercer una profesión que require un título, debe homologarse con anterioridade\nA tramitación dos permisos debe realizarse ante as embaixadas e consulados en España. Una xestoría pode axilizalos e facilitar o papelorio, xa que cada un dos documentos debe traducirse, rexistrarse e legalizarse.\nOs preparativos necesarios resúmense en:\nPasaporte: válido e ao día, con suficiente espazo paira colocar una visa no caso de saír fose do espazo Schengen. Convén fotocopiar o documento antes de entregalo ás autoridades de Inmigración, paira previr a súa perda ou por si houbese que presentar algunha queixa ou reclamación.\nFormulario de solicitude: tanto si demándase emprego de maneira directa nunha compañía no estranxeiro coma se tramítase a petición ante unha embaixada, o traballador deberá completar un formulario de entrada, cuxo contido varía dun país a outro.\nHomologación de títulos: se se desexa exercer una profesión cuxo exercicio require un título (médicos, avogados…), debe homologarse con anterioridade.\nLegalización de documentos: títulos académicos, notas certificadas, partidas de nacemento e certificados de matrimonio, entre outros, son documentos que hai que legalizar e traducir ao idioma requirido. A legalización realízase a través do Ministerio de Asuntos Exteriores e Cooperación, que facilita tres vías distintas. Estas poden ser presencial, mediada por un xestor colexiado ou por correo certificado.\nExame médico: a maioría de países esixe a entrega dun certificado médico antes de conceder una visa de traballo. Os requisitos deste exame varían dun estado a outro, polo que interesa consultar as normas na embaixada ou consulado da nación en cuestión. Os controis efectúanse en centros médicos autorizados paira a expedición do certificado co obxectivo de corroborar que o solicitante non sofre una enfermidade que poida representar una carga paira o sistema de saúde do lugar de destino.\nCusto: o prezo dos servizos de inmigración varía dun país a outro. En xeral, abónase una cantidade polo total do procedemento de solicitude de visa. Esa cantidade non se devolve no caso de que a solicitude se denegue.\nFamiliares e documentación: cando se viaxe acompañado, cónxuxe e fillos deberán realizar os trámites á vez paira conseguir a mesma autorización, ademais de solicitar a expedición do certificado de matrimonio e as partidas de nacemento dos membros da familia.\nAcreditar dominio do idioma: ao contrario que no caso dos estudos, cando se solicita un emprego hai que demostrar dominio do idioma do país receptor, mediante títulos, exames ou residencia no estranxeiro.\nSolvencia financeira: hai que facilitar o estado de contas bancarias, cartóns de crédito e outros documentos que demostren que se dispón de fondos suficientes paira manterse no país de destino durante un tempo determinado, previo á firma dun contrato. Tamén axuda contar cunha oferta de emprego formal no país ao que se desexa emigrar.\nCando pasaron menos de dous anos do regreso, o traballador ten a categoría de emigrante retornado. Esta condición permite acceder a axudas sociais e económicas específicas. Toda a información está dispoñible na Oficina Española do Retorno e as súas delegacións nas comunidades autónomas.\nespaña estranxeiro país-gl traballador traballo


Os españois valoran Galicia como a autonomía con menos saturación turística\nXente gozando da calor nas praias este verán. JAVIER CERVERA\nUn estudo indica que case un 90% dos turistas veranearon en territorio nacional\nOs viaxeiros españois consideran a Galicia como a autonomía máis atractiva se o que se busca é un destino con pouca saturación turística, segundo o barómetro da consultora Braintrust que asegura que menos do 1% dos viaxeiros contaxiáronse de covid-19 durante as súas vacacións estivais.\nAsí, valoran cun notable o nivel de seguridade sanitaria percibida nos destinos nacionais que visitaron durante este verán, sendo Asturias e Andalucía as comunidades que perciben como máis seguras neste aspecto.\nSegundo as cifras, ao comezo da pandemia provocada polo covid-19, os españois vían máis probable tras o confinamento retomar actividades como saír de copas (34,6% a curto prazo) e ir a restaurantes (47,0%) fronte a coller avións (18,6%) ou aloxarse en hoteis (24,5%).\nAínda que os datos reflectían certo medo aos movementos relacionados coas viaxes, o verán puxo a proba o risco ao contaxio nos desprazamentos e o resultado é moi positivo xa que segundo a análise incluída no Barómetro Turístico de Braintrust, tan só un 0,7% dos viaxeiros tiveron algún contaxio na súa viaxe, tanto do propio viaxeiro como entre os seus acompañantes.\nOs españois decidiron na súa maioría, quedar dentro das fronteiras para gozar das súas vacacións de verán (89,3%) mentres que poucos animáronse a desprazarse por Europa (10,0%) e de xeito moi residual fixérono polo resto do mundo (0,8%).\nOs destinos nacionais, que ademais de por as causas de restricións en viaxes a outros países, elixíronse en moitos casos por proximidade, por permitir acceder en coche propio ou por un maior axuste de orzamento ante a incerteza da crise económica, ofreceron ademais ao viaxeiro un alto nivel de seguridade sanitaria que eles mesmos cualificaron cun 7,70.\nPor comunidades, as mellores valoracións son para as comunidades autónomas de Asturias (7,97), Andalucía (7,93), e Cataluña (7,77).\nEVITAR AGLOMERACIÓNS E SITIOS MASIFICADOS\nOs viaxeiros consideran que existen tres factores crave á hora de sentir que un destino lles brinda a seguridade sanitaria que na actualidade tanto se busca.\nEn primeiro lugar, a boa xestión das citas previas en tendas, restaurantes e praias, que impide aglomeracións e tempos de espera innecesarios é un dos factores que máis axudan a percibir un nivel alto de seguridade para a saúde.\nOs turistas españois valoraron cun 8,01 esta xestión de citas previas nos destinos que visitaron durante as súas vacacións. Por territorio, Castela e León (8,13), é quen mellor actuou neste sentido, xunto con Andalucía, Asturias e Galicia (8).\nTamén, e como cabería esperar, o uso de máscaras por parte doutros turistas no destino inflúe de xeito importante na seguridade sanitaria que se percibe fronte a posibles contagios.\nAqueles que viaxaron por España durante as vacacións, valoran cun 7,49 o bo uso da máscara, sendo Cataluña (8) e Galicia (7,91) os territorios onde máis se respectou esta restrición segundo os turistas que lles visitaron.\nPara rematar, o nivel de saturación turística é outro factor de peso dentro seguridade sanitaria. Os españois valoran cun 7,59 a súa experiencia co nivel de masificación que viviron nas zonas que visitaron. Foi principalmente en Galicia (7,87) onde menos aglomeracións existiron, seguida de Andalucía (7,74) e Castela e León (7,69).\nPuede ver este artículo en la siguitente dirección /articulo/galicia/espanois-valoran-galicia-como-autonomia-menos-saturacion-turistica/20201017164204085994.html


Macrino - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMarcus Opelius Macrinus, nado en Cesarea (Mauritania) no 164 e finado en Partia no 218, foi un emperador romano que gobernou co nome de Caesar Marcus Opelius Severus Macrinus Augustus, adoptando o cognomen dos Severos aínda que non era tal.\nFoi o primeiro emperador que chegou a dirixir o imperio sen ser senador. Durante o seu mandato tampouco pisou Roma. A súa vida en Roma estivo ligada os xuristas e chegou a ser o asesor legal de Plautiano, precepto dos pretorianos. Á morte deste por Caracalla, foi el o elixido para dirixir os pretorianos.\nComo tal, participou nas campañas de Caracalla e no ano 217 acompañou a este ao Oriente, onde foi asasinado o emperador. Nomeado polas lexións como novo emperador, nomeou augustus ao seu fillo Diadumediano. Era consciente do poder que a rexente en ausencia de Caracalla levaba os asuntos do Imperio, a súa nai Xulia Domna, dirixiulle unha carta onde se comprometía a manter os seus privilexios.\nO perigo para os Severos era que Macrino conseguira asentar o seu imperio, e como tal, Xulia Donna comeza a intrigar para que nomearan emperador o seu sobriño Heliogábalo, e de só 14 anos, cousa que consegue no 218, co visto e prace do Senado e o apoio dunha boa parte das lexións.\nMentres tanto en Oriente, a loita contra os partos non ían ben. Despois da batalla de Nisibis, onde non houbo vencedor nin vencido, Macrino firma unha paz vergoñenta para as armas romanas, e ademais se comprometía a pagar unha forte cantidade a Partia. Esa cantidade foi descontada da soldada do exército, co conseguinte malestar dos militares. Pouco a pouco o malestar vaise estendendo, e Macrino pronto se atopa só co apoio da lexión Gallia. Nestas condicións en xuño do 218 prodúcese o encontro entre as tropas de Macrino e Heliogábalo, onde se consumou a abandono de Macrino, xa que os pretorianos o deixan en plena batalla. Logra fuxir, pero é recoñecido ao tratar de coller unha embarcación para cruzar o Bósforo e morto en xullo do 218. O seu fillo Diadumediano tentou de se achegar deica Partia, pero foi detido en Siria, onde morreu pouco despois.\nO recoñecemento total de Heliogábalo como emperador volta de novo os Severos ao poder.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Macrino\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Macrino&oldid=6028876»\nFinados en 218\nA última edición desta páxina foi o 31 de marzo de 2022 ás 18:43.


A inmensa maioría dos citados para a segunda dose da vacina prefiren AstraZeneca | Noticias de Galicia | CRTVG\n"Pola mesma que puxen a primeira vez, AstraZeneca".\n"Optei por AstraZeneca, que foi a primeira dose que puxen".\nÉ a opción maioritaria entre os citados para pór a segunda dose da vacina en Lugo.\n"Por AstraZeneca porque me inspira maior confianza un estudo cun volume de xente máis amplo que o que se fixo en España con catrocentas persoas".\nUnha elección que teñen moi clara.\n"Porque é a recomendada pola Axencia do Medicamento, pola Organización Mundial da Saúde, porque é o que di a ficha técnica da vacina e porque hai cinco millóns vacinados coa segunda dose de AstraZeneca e con Pfizer ao fin e o cabo foi un estudo".\n"Confío en que non se deben de mezclar. Ademais, hai un pouco de contradición entre a OMS, que si que recomenda a segunda dose, e o Goberno, que di que non , e eu confío máis na OMS".\nObrigatorio presentar un consentimento informado coa dose de vacina elexida.\n"Era obrigatorio asinalo tanto para unha coma para outra".\n"Moita información. Uns din unha cousa, outros outra e vas mirando e ao final non sabes que facer".\n"Teño a sensación de que nos toman o pelo con tanto cambio de criterio de a quen se ten que administrar".\n"É bastante inxusto porque a responsabilidade médica ten que ser dos médicos".\nComplicada elección, que afecta a 1.500 persoas en toda a provincia lucense.\nMoraña, no nivel alto de restricións, realiza un cribado poboacional


A calidade dos alimentos ecolóxicos | Consumer\nA calidade dos alimentos ecolóxicos\nUn alimento ecolóxico posúe, como calquera outro, vantaxes e riscos, e ha de ser tratado en condicións adecuadas para evitar enfermidades de transmisión alimentaria\nNos últimos anos produciuse na Unión Europea un incremento espectacular da produción e consumo de alimentos ecolóxicos. Aínda que o sector ecolóxico da alimentación aínda ten unha cota pequena de mercado, todos os estudos e proxeccións de futuro auguran un forte crecemento do sector a curto e medio prazo. De feito, e tendo en conta a evolución en países como EEUU, as expectativas de crecemento son moi importantes, motivada sobre todo pola aceptación dos consumidores, que están dispostos a pagar máis por alimentos considerados máis sans e nutritivos. A pesar de todo, debe terse en conta que un alimento ecolóxico posúe, como calquera outro, vantaxes e riscos, e ha de ser tratado e manipulado en condicións adecuadas.\nO feito de que se trate de alimentos que non introducen sustancias químicas, como praguicidas ou restos de abonos químicos, é valorado como especialmente positivo. Con todo, son produtos que posúen uns riscos inherentes ao propio sistema produtivo, que deben ser controlados e verificados de forma específica para que, unha vez que o mercado os acepte, non se converten nunha fonte de problemas sanitarios. Segundo o Codex Alimentarius, a produción ecolóxica é un sistema de ordenación da produción que promove e mellora a saúde dos sistemas agrarios, con inclusión da biodiversidade, os ciclos biolóxicos e a actividade biolóxica do chan.\nEsta definición non implica un sistema pechado, que só permite unha maneira de cultivar ou criar animais, senón unha adaptación dos sistemas ás condicións rexionais de cada lugar. Por tanto, poden darse diferenzas dependendo das rexións e países. En esencia, a produción conséguese mediante a utilización de métodos agronómicos, biolóxicos e mecánicos en lugar de materiais sintéticos, para desempeñar calquera función específica, o que exclúe aos produtos transxénicos. En definitiva, trátase dun sistema de produción de alimentos máis respectuoso co medio ambiente porque favorece a biodiversidade e diminúe a contaminación química de chans e augas.\nNeste contexto, é importante que exista unha clara diferenciación que evite no mercado a presenza de produtos con denominacións similares. Por iso, o principal problema é a asociación con termos como natural ou saudable. Un alimento biolóxico ha de ter unha etiquetaxe clara que lle identifique e ese non pode ser compartido por outros alimentos.\nCalidade dos ecolóxicos\nOs alimentos ecolóxicos máis demandados son os que se consomen frescos, como froitas e verduras\nO debate sobre se o alimento ecolóxico é ou non de maior calidade que o alimento convencional é un dos aspectos máis polémicos: mentres os defensores da alimentación ecolóxica empéñanse en demostralo, os seus detractores insisten en rebatelo. No mesmo concepto da calidade hai que aceptar o da subxectividade. Así, cada persoa pode ter unhas necesidades concretas que ven satisfeitas co alimento ecolóxico mellor que co convencional ou á inversa. En calquera caso, pódense definir unha serie de parámetros de medida da calidade do alimento e comparar, a partir deles, os alimentos ecolóxicos e convencionais.\nO primeiro parámetro a considerar é o da calidade e cantidade de nutrientes. Non debe esquecerse que aos ecolóxicos relaciónaselles cunha imaxe de alimento saudable e iso estase ligando á concentración de vitaminas e minerais de moitos alimentos, entre outros nutrientes. En realidade non hai ningún estudo científico que demostre que un alimento ecolóxico é máis saudable que outro que non o sexa. No entanto, para conseguir avaliar esta crenza son necesarios estudos a longo prazo entre persoas que consuman eses alimentos e comparar os resultados. O que si é certo é que as froitas e verduras ecolóxicas conteñen máis vitaminas e minerais que as convencionais, basicamente debido ao seu menor contido en auga.\nO feito de que non conteñan pesticidas nin compostos químico fai prever que as enfermidades crónicas derivadas da acumulación deses residuos químicos diminúen co tempo. Esta apreciación tamén afectaría o medio ambiente, posto que a produción ecolóxica diminúe a contaminación de augas subterráneas e chans pola utilización de fertilizantes orgánicos de baixa solubilidad, sempre que se utilicen en cantidades adecuadas. Por outra banda, non debe esquecerse que o aspecto dos alimentos ecolóxicos é menos agradable, xa que os tamaños non son tan homoxéneos, hai variedades de cores e mesmo de aspecto, aínda que o sabor e a textura adoitan ser os parámetros mellor valorados.\nO mercado dos alimentos ecolóxicos aumenta na Unión Europea a razón dun 20-40% anual, dependendo dos países. Este crecemento é consecuencia do tamén aumento da preocupación dos cidadáns pola influencia da alimentación na súa saúde e a sensibilización ante a deterioración ambiental actual. Os alimentos ecolóxicos posúen unha imaxe de produto saudable, o que implica que mellore a demanda e o prezo no mercado. Con todo, os consumidores non asumiron que un alimento ecolóxico é en realidade un alimento moi parecido aos consumidos habitualmente, que posúe as súas vantaxes e os seus riscos e que ha de ser tratado e manipulado en condicións adecuadas que impidan a aparición de enfermidades de transmisión alimentaria.\nOs alimentos ecolóxicos máis demandados son os que se consomen frescos, é dicir, sen transformación previa. Entre eles destacan as froitas e as verduras, seguidos dos alimentos animais como a carne e os lácteos. Os resultados de diferentes estudos de mercado coinciden: os consumidores europeos interésanse polo consumo de alimentos ecolóxicos porque entenden que estes son alimentos de maior calidade que os convencionais. As razóns que sustentan esta afirmación son ausencia de residuos de pesticidas, maior cantidade de vitaminas e minerais e o feito de ser alimentos máis sans. Sexan ou non subxectivas estas apreciacións, é interesante coñecelas para saber as motivacións principais dos consumidores.\nSEGURIDADE DOS ALIMENTOS ECOLÓXICOS\nA seguridade dos alimentos ecolóxicos ten distintas valoracións. Se se enfoca ao risco químico é evidente que son máis seguros que aqueles que aplican praguicidas sen controis adecuados. Con todo, se esas sustancias úsanse dunha forma correcta e considerando tempos de espera adecuados, sería posible que o resultado fose equivalente en termos de seguridade química. O principal problema para os alimentos ecolóxicos é o da contaminación bacteriana. De todos os países desenvolvidos no que houbo un maior e máis rápido crecemento destes alimentos é EEUU, case con toda probabilidade, o que encabeza a lista. O desenvolvemento levou ao crecemento de empresas que se dedican na súa totalidade á produción e transformación destes alimentos. Por este motivo actualmente é posible atopar verduras, hortalizas e froitas ecolóxicas que son elaboradas e tratadas industrialmente para poder abastecer o mercado americano.\nA pesar da valoración positiva deste mercado, nos últimos meses varios foron os problemas de saúde pública nos que se viron implicados estes alimentos en EEUU. En case todos os casos o problema relacionouse coa bacteria Escherichia coli Ou157:H7, relacionada coa aparición de brotes relativamente importantes que se estenderon por todo o país. Unha revisión dos sistemas produtivos ha permitido comprobar que o abonado faise con mesturas de materias orgánicas, entre as que se atopas feces de vacún, polo que se relaciona a transmisión directa desde animais portadores aos alimentos. O posterior sistema de lavado non foi eficaz para eliminar este microorganismo, polo que pasa ao consumo da poboación co desenvolvemento dun brote de extensión importante. O principal risco, pois, é o biolóxico, que hai que conseguir controlar. De non ser así, podería chegar a quedar comprometida a viabilidade a gran escala destes alimentos.\nHsu WY, Simonne A, Jitareerat P. 2006. Fates of seeded Escherichia coli Ou157:H7 and Salmonella on selected fresh culinary herbs during refrigerated storage. J. Food Prot. 69(8):1997-2001.\nLa Torre A, Leandri A, Lolletti D. 2005. Comparison of health status between organic and conventional products. Commun Agric. Appl. Biol. Sci. 70(3):351-63.


O blogue do Carlos Callón: Disque non sei ler en castelán\nNon sei se escoitastes as necias declaracións de Rafael Louzán, presidente da Deputación de Pontevedra, explicando que me agasallou, dentro dos habituais presentes institucionais, algún libro bilingüe, para ver se así os da Mesa lemos tamén en castelán.\nQue altura na oratoria, verdade? Son os mesmos prexuízos resesos de sempre, de novo insinuados por alguén con tanto poder como autoodio: que as persoas que defendemos o galego somos cabezas de cemento, que temos un narcisismo doentío cara ao noso idioma e que nos fechamos nel, que odiamos o castelán, que non somos capaces de ler algo que non estea na nosa lingua...\nHoxe replicámoslle desde A Mesa cun comunicado. Mais estas políticas de odio contra a nosa lingua deben ter, sobre todo, resposta na mobilización da rúa. O vindeiro 18 de outubro, todas e todos a Compostela!\nPor certo, esta é a ligazón da noticia tal e como saíu onte na TVG. Había meses que a asociación non tiña eco de ningún xeito na televisión pública de Galiza, agora tan tristemente manipulada.\nEtiquetas: A Mesa, galegofobia, lingua, Rafael Louzán\npingheiras 9 de out. de 2009 13:28:00\nÉche o malo que ten ir falar con el. Lexitímalo, deslexitímaste, manipula o encontro (controla máis media ca ti) e ri.\nAnônimo 26 de out. de 2009 22:56:00\ndeixadevos de petalo cú con tanta merda e fantasías nacionalistas e dedicadevos a vivir a vosa vida k e moi corta pa perderla en facer o panoco...\nO que pasa eh que gustavos o liderazgo, as masas, en definitiva o poder...\nP.D.:por certo sempre me fai moita gracia os vosos lemas de galiza ceibe, liberdade ....bla bla bla merda e mais merda pero eu non sei en que parte de galicia vivides porque nesta merdiña de pais no que nos tocou nacer (españa campeon)e que deberiamos mellorar e moito entre todos xuntando forzas e non dividindonos... se por algo se caracteriza e pork cada un fai o que lle peta... pero vos oh! pobrecitos deben ir as SS da nazon invasora espanHHHHHola a pegaros....jajaja.Carlos e amigotes os lavaron moito o coco cando os recrutaron ven xoves e inmaduros nas aulas os de galiza nova ...\nSen mais un saludo dun galego...(espanHHHolizado pola nazon invasora)sodes tan "coñones"xDD\nAnônimo 28 de out. de 2009 09:03:00\nTi si que tes o coco lavado, primeiro as tuas faltas de ortografía delatan o ignorante que es.\nCarlos, como outras persoas independentemente na asociación que estea fencellada, loitan por defeder a nosa lingua en calquer tipo de terreo aínda que sexa no do inimigo. É moi cómodo criticar sen facer nada coma tí que finalmente te resignas a que che coman o coco os teus amigos "españolitos". A rañala ignorante.


Por Melisa hace 2846 días\nque é a formación do profesorado?\nCreo que o máis convinte á hora de elaborar este portafolios da materia de Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado é comezar por definir que é formación do profesorado. Segundo a wikipedia, estes dous termos en conxunto refírense ás políticas e procedementos deseñados para dotar aos futuros profesores/as cos coñecementos, as actitudes, os comportamentos e as habilidades que necesitan para realizar as súas tarefas de maneira efectiva na aula, a escola e a comunidade en xeral. Cabe dicir que, a formación do profesorado en moitas ocasións divídese nas seguintes etapas:\nInicia do profesorado de formación: un curso de pre-servizo antes de entrar ás clases como profesor/a plenamente responsable.\nInducción: o proceso de capacitación e apoio durante os primeiros anos da ensinanza ou o primeiro ano nunha escola en particular.\nMestre/a de desenvolvemento ou desenvolvemento profesional continuo (DPC): un proceso en servizo para os docentes en exercicio.\nNeste portafolios, ao igual co que aconteceu no anterior de Tecnoloxía Educativa, darei a miña opinión de cada un dos temas a tratar. Considero esta materia moi importante xa que a translado á miña experiencia persoal. Moitas persoas cando se fala de formación do profesorado pensan tan só nos contidos teóricos que poidan saber esa persoa ou nos cursos que puidese realizar. Non se dan conta que a formación vai máis alá que duns contidos teóricos, para que se entenda: “senón fose por un profesor, quizais eu hoxe non estaría estudando na universidade”. Cando digo isto non quero dicir que ese profesor era un erudito na súa materia, que o era, senón que el foi capaz de motivarme nos estudos porque a súa formación non se limitaba nin se limita aos puros coñecementos técnicos. Para min, formación tamén é saber transmitir os coñecementos, saber motivar ao alumnado, coñecer as distintas problemáticas de cada un dos alumnos/a e intentar solventalas e por suposto, colaborar cos seus compañeiros/as de traballo e ser capaces de traballar en conxunto.


Redacción 21 julio 2021 21:28 h.\nÁrea de Urxencias do Hula. SEBAS SENANDE\nÉ unha dos nove pacientes hospitalizados con coronavirus na provincia\nUnha moza de 21 anos, contaxiada con coronavirus, ingresou no Hula cunha pneumonía bilateral. Trátase dun dos nove pacientes con covid−19 ingresados no Lucus Augusti, onde a idade media dos positivos hospitalizados é de 52 anos.\nA presión hospitalaria atópase estabilizada na área de Lugo. A provincia segue sen pacientes na Uci, mentres que os ingresos en planta convencional son 15, un máis que o martes, segundo os últimos datos facilitados este mércores pola Consellería de Sanidade. Deles, once están no Hula, tres na Mariña e un en Monforte.\nEn total, a área sanitaria rolda os 1.250 casos activos (1.241), cun incremento de 102 con respecto á xornada anterior. O ritmo de contaxio, ademais, non logrou frearse, con 128 novos casos detectados por PCR nas últimas 24 horas, polos 117 que se rexistraron na xornada anterior.\nUnha moza de 21 anos con covid-19 ingresa no Hula cunha pneumonía...


Consúmase o pacto de Feijóo con Abanca para regalarlle unha universidade privada - CIG Ensino\nTodo foi segundo o guión previsto, agás as artimañas do presidente da cámara galega para darlle tempo a deputados do PP a chegar a unha votación que poderían perder de non se presentar á hora da votación. Fóra disto o plan trazado polo poder político e económico do tándem Feijóo-Escotet vén de consumar a venda por parcelas do sistema universitario galego.\nA decisión dos votos en solitario do PP colócanse en contra das tres universidades públicas, das oposición no Parlamento, das organizacións sindicais, estudantís e todo tipo de asociacións que conformamos a Plataforma Galega en Defensa da Universidade Pública mais tamén do propio informe do Consello Económico e Social, que dun xeito ben pouco habitual, critica con contundencia o incumprimento da Lei do SUG con esta nova universidade privada ao ofrecer unha oferta reiterativa ao respecto do que existe nos campus das tres universidades públicas.\nA CIG-Ensino alerta da situación que crea o precedente de permitir que bote a andar unha institución que buscará o lucro e a competencia coa oferta pública, ao facelo contrariando a lei e sen ningún mecanismo de control de cara ao futuro.\nA cobiza por aproveitar un novo nicho de mercado, o das titulacións superiores, xa provocou que outros intereses espertaran, como é o caso de CESUGA, empresa que leva anos operando na Coruña da man de franquías de fóra e que busca tamén agora os favores de quen abriu a veda da privatización da universidade no noso país.\nFeijóo fixa a limitación de titulacións nos campus públicos do país impedindo, sen ir máis lonxe, que centos de estudantes poidan facer o Mestrado de profesorado no sistema público, malia estarmos nunha época dun importante relevo no persoal docente polas elevadas xubilacións. Así, en vez de poder cursar ese posgrao por uns 600€, hai estudantado que debe recorrer a empresas universitarias, case sempre online, alleas á nosa realidade e en moitos caso de dubidosa calidade, pagando practicamente dez veces máis. Agora, o presidente que debería defender o sistema universitario público permite que Abanca vaia impartir titulacións xa existentes, entrando a competir coa rede pública e non a complementala.\nA CIG-Ensino reafirma o seu compromiso coa universidade pública galega e anima a reforzar a oposición social ás ansias desmedidas do PP á fronte da Xunta por privatizar os nosos servizos públicos. Ao tempo, anima ás universidades públicas, desde as reitorías ao conxunto dos diversos sectores profesionais e en formación, a defender a universidade pública, a oferta que debe manter e incrementar, os cadros de persoal docente e investigador e de administración e servizos e a loitar por termos un ensino superior aberto, plural, democrático, galego e equitativo, con prestixio e financiamento suficiente para afrontar os retos que temos por diante.