A pandemia destapou o peor e o mellor da vida rural. Deixou á vista algunhas miserias que viñan de vello, como a progresiva mingua dos servizos (falta de escolas infantís, peche de centros educativos ou oficinas bancarias, recortes na atención primaria ou escaseza de centros de maiores), a brecha dixital (un factor que xera cada vez máis desigualdade) e outras provocadas polo illamento e o despoboamento que, en boa medida, derivan das carencias mencionadas. E tamén evidenciou que a vida no rural é moito máis sostible que a das cidades. As mulleres asumiron a maior parte da carga orixinada por esta longa crise sanitaria.\n«Tradicionalmente, somos as que coidamos, e ao suspenderse a axuda a domicilio, cos centros de día pechados... iso repercutiu en nós. Igual pasou cos nenos e o seguimento das clases», indica Verónica Marcos, presidenta da Federación de Asociacións de Mulleres Rurais (Fademur) en Galicia. Ela vive nunha aldea de 35 casas, na montaña de As Nogais. «Con todos os trámites en liña, para pedir cita médica, para a escola dos nenos... cunha conexión a Internet de mala calidade, ou sen ela, iso está sendo un problema grande», alerta.\nTamén advirte do impacto económico nos sectores agrogandeiros, «coa caída do prezo da carne, polo peche da hostalería», e a clausura dos mercados de proximidade, onde se comercializan os produtos de horta. «E todo iso afecta máis ás mulleres, porque hai máis ca homes ao fronte deste tipo de explotacións», recalca. Defende «unha discriminación positiva» para os habitantes do rural. «Estás conservando un medio e unha contorna para toda a sociedade, a maioría son explotacións familiares», argumenta. «O rural non pode ser un parque temático, ten que ser compatible traballar, vivir e ver, habería que incentivalo», recalca. E lembra que o emprendemento en núcleos de menos de dous mil habitantes ten nome de muller, co 54 % dos casos, fronte ao 30 % que se dá no ámbito urbano.\nA presidenta de Fademur tamén advirte do incremento de casos de violencia de xénero, sobre todo durante o confinamento. Na comarca de Ortegal non se detectou, «nin un aumento da demanda de atención nin tampouco a nivel policial», apunta Ana Dopico, responsable do Centro de Información á Muller (CIM) de Ortigueira. «Si se deu un efecto de agravamento -recoñece esta avogada ferrolá-, mulleres que estaban sufrindo a nivel psicolóxico os efectos da violencia de xénero, e que viron como empeoraba esa situación ata niveis extremos, polo medo de non ter a quen pedirlle axuda, non poder moverse... todo era por teléfono, todo máis difícil, e iso acabou xerando situacións de pánico».\nMaría Ferreiro, responsable dunha granxa de vacún de carne e produtora hortícola en Curtis, está ao fronte da Secretaría das Mulleres do Sindicato Labrego Galego (SLG), que forma parte da Confederación de Mulleres do Mundo Rural (Ceres), de ámbito estatal. «Hai unha cuestión principal, ao vivir no rural non tiñamos o problema de saír fóra coma nas cidades. Pola contra, veuse que as medidas se tomaron pensando nas contornas urbanas, con restricións que nos impedían ir máis aló dos 500 metros, cando non ías poñer en perigo a ninguén», sinala.\nDas xuntanzas mantidas con outras mulleres conclúe que as principais dificultades «déronse á hora de xestionar a harmonizar o traballo cos animais ou a horta, que seguiu con normalidade, e o seguimento das tarefas dos nenos, algo que asumiron, maioritariamente, elas». Coincide en que saíron á luz as deficiencias e a brecha dixital, «no tema educativo e nos trámites coa Administración», o que acabou xerando «desesperación e frustración».\nFerreiro recorda que as mulleres «tamén se fixeron cargo da atención a maiores ou dependentes, sen apoio, co peche dos centros de día e a imposibilidade de que outros familiares se desprazaran para axudarlles». Alude ao impacto económico para as labregas, co peche temporal dos mercados nos que venden a súa produción, e reivindica a vida no rural «fronte á urbana, con estruturas que non son humanas nin naturais», e a igualdade de dereitos e servizos.\nTeresa Carril Otero, na explotación de vacún de leite da que é cotitular en Ponteceso\nTeresa Carril, gandeira: «O fillo máis vello axúdanos cos trámites telemáticos, e iso dáche tranquilidade»\nTeresa Carril Otero (Malpica, 44 anos) leva vinte anos na explotación de gando vacún de leite que herdou o seu home en Ponteceso. Comparten a titularidade da granxa e o traballo. «As vacas non saben de pandemia e o rural tampouco. Onde estamos nós, nin usamos máscara, porque non tes relación con ninguén. Neste caso foi unha sorte, tivo moito máis positivo que negativo», explica. A conexión a Internet permitiulles seguir as clases en liña aos seus fillos, de 13 e 18 anos. «O maior marchaba de Erasmus o día que empezou o estado de alarma, e tivo que aprazalo ata agora, e os tres meses en Normandía quedaron en tres semanas», relata. Del botaron man para moverse por Internet. «O máis vello axúdanos cos trámites telemáticos, e iso dáche tranquilidade porque aquí non tes ninguén máis que poida axudarche», subliña.\nEste sector, considerado como esencial, non parou, e o impacto económico foi escaso: «Seguíronnos comprando o leite, aínda que nalgún momento baixaron algo o prezo, pero iso é o de sempre». Polo resto, a vida de Teresa mudou pouco. «Xa lles dicía ás miñas amigas ‘nós levamos confinados vinte anos, desde que casamos, non tes un día de vacacións, saes para ir ao supermercado, á farmacia e ao banco, e volves para a casa'». Con covid-19 ou sen el. Ela está contenta, máis agora, que xa pode visitar á súa nai, en Malpica.\nSara Viña Rei, coñecida como Sara de Buiro, cesteira de Val do Dubra, con algunhas das súas creacións\nSara Viña, cesteira: «No confinamento non me aburrín nada, aínda que botei de menos as excursións»\nA Sara Viña Rei coñécena como Sara de Buiro, en referencia ao lugar da parroquia de Rial, no Concello de Val do Dubra, onde naceu hai 68 anos e onde leva toda a vida. De nena, aproveitaba as varas que lle sobraban ao seu pai e facía uns cestiños. «Gustábanlle a miña nai, e sempre me daba algo», conta. Agora é cesteira, di que afeccionada, aínda que o traballo parece profesional. «No confinamento paseino estupendo, non me aburrín nada, fixen 67 pezas de cestería, paseino coma se non houbera pandemia. O que botei de menos foron as viaxes, iamos moito de excursión coa asociación de mulleres rurais do Val do Dubra, co cura da parroquia... Temos ido a Murcia, toda Andalucía agás Cádiz...», relata.\nOs cestos que fabrica Sara, de varas de vimbio, tamén saíron viaxeiros. Ten vendido para Valencia, Bilbao, San Sebastián ou Barcelona, participa nas feiras de abril do Val do Dubra e ata foi ao mercado das flores de Santiago, no 2019. Corta a madeira e carréxaa para a casa no remolque do tractor, clasifícaa por tamaños, déixaa secar e ponse a traballar. «Entretéñome, diso non vives, pero algo axuda», di. Tamén fai filloas na pedra, ata catro á vez, e algún ano ten elaborado tres mil, para restaurantes e particulares. No Buiro, unha aldea de trinta habitantes, non se sente soa: «Se un día me levanto máis tarde, xa veñen os veciños ver se estou ben».\nÁngeles Sánchez, empresaria: «O maior problema estes meses foi a xente maior que estaba soa, porque tiña medo»\nÁngeles Sánchez Arias (Sobrado dos Monxes, 57 anos), empresaria, fundou, no 2000, a Asociación de Mulleres Rurais A Maristela, co ánimo de paliar «as carencias que vía, con mulleres maiores que nunca saíran da casa; había que cubrir ese aspecto máis lúdico, de formación e información á muller». A resposta foi boísima e neste tempo non pararon de viaxar, aprender e divertirse. Coa pandemia tiveron que suspender as actividades (manualidades, ensaios do grupo de baile, gaitas e pandeireteiras, da coral polifónica e do coro infantil, etcétera), que están volvendo retomar, en grupos pequenos, polas distintas parroquias.\n«O maior problema estes meses foi a xente maior que estaba soa, porque tiña medo, aínda que no rural somos uns privilexiados, todo o mundo ten horta e podía saír... A soidade é o peor, por iso é importante que haxa actividades para que a xente estea motivada e non se vaia», remarca. Algunha muller tenlle dito que desde que acude aos cursos non ten que medicarse para a depresión. «Colleron o hábito de reunirse e quedan aínda que ese día non haxa clase, para o café, e non queren parar nin sequera no verán».\nArchivado en: Ortigueira Curtis Comarca de Ferrolterra Comarca do Ortegal Comarca do Eume


Hipersudoración: Exceso de suor que traumatiza | Revista | EROSKI CONSUMER\nHipersudoración: Exceso de suor que traumatiza\nA suor forma parte do mecanismo que nos permite adaptarnos ás flutuacións ambientais de temperatura. Aínda que en condicións normais só deberiamos suar en exceso se practicamos deporte ou sufrimos unha calor desmedida, hai persoas cunha transpiración moi intensa en calquera circunstancia. As súas mans, axilas, rostro e cranio parecen constantemente enchoupados, ata o extremo de que a suor é para estas persoas unha traba que condiciona a súa vida social, laboral e afectiva. A hiperhidrose ou produción excesiva de suor é un trastorno traumático para quen o padece, e non ten nada que ver cunha hixiene deficiente.\nQue é a suor?\nA suor é un líquido composto por auga, sales minerais e outras substancias, producido polas glándulas sudoríparas que se atopan situadas no tecido subcutáneo, por debaixo da derme. Nalgunhas ocasións tamén está formado por substancias aromáticas, xa que tras comer allo ou sardiñas a suor pode adquirir este olor.\nTemos tres tipos de glándulas sudoríparas, distribuídas por toda a superficie corporal: ecrinas, apocrinas ou apoecrinas. As ecrinas son as que teñen máis participación na termorregulación e atópanse distribuídas por toda a pel agás nos labios menores, clítoris, labios e conduto auditivo externo. Contrariamente ó que se acostuma pensar, as zonas con maior profusión non son as axilas, senón o dorso da man e as xemas dos dedos, onde podemos chegar a ter ata setecentas glándulas por centímetro cadrado. Dispomos entre 3 e 4 millóns destas glándulas, capaces de producir cerca de 600 mililitros de suor por hora se son sometidas a altas temperaturas, aínda que en deportistas de alto rendemento poden producir ata 2 ou máis litros. As apocrinas segregan un fluído denso e no ser humano localízanse en axilas, tetos, perineo, ó redor do ano e no conduto auditivo externo. Son as responsables do olor corporal de cada persoa e nos animais xogan un papel primordial na comunicación olfactiva, e por iso as teñen por todo o corpo. Teñen relación coa sudoración producida por causas emocionais como a ansiedade ou a tensión. As apoecrinas teñen unhas características intermedias entre as dúas anteriores e nos humanos atópanse fundamentalmente nas axilas.\nPara que suamos?\nSuar é unha necesidade fisiolóxica cando vai calor. Os animais homotermos, entre eles os humanos, mantemos a nosa temperatura constante dentro duns límites grazas ó metabolismo e á existencia de mecanismos termorreguladores que axustan as flutuacións de calor e frío do organismo. Neste mecanismo participan o sistema nervioso, o aparato cardiovascular e o endócrino, e a sudoración xoga un papel fundamental. Esta capacidade de manter a temperatura constante é exclusiva dos mamíferos e das aves. O resto de animais son poiquilotermos, o que significa que a súa capacidade de adaptar a temperatura corporal é moi reducida e están suxeitos ás variacións do ambiente. Precisamente esa capacidade dos mamíferos para manter unha temperatura constante constitúe unha gran vantaxe adaptativa que lles permite realizar unha actividade normal independentemente da temperatura ambiental.\nA función da suor é regular a temperatura corporal, xa que cando se evapora da nosa pel reduce o exceso de calor. Tamén intervén na eliminación de substancias nocivas para a saúde. Normalmente suamos algo máis dun litro ó día en condicións de repouso, que aumenta ata un litro por hora se realizamos algún exercicio. Os deportistas de elite, como boxeadores ou futbolistas, poden chegar ós catro ou cinco litros por hora. Sen embargo, esta cantidade non é estable ó longo da vida, xa que os nenos e os anciáns súan menos cós adultos. A razón hai que buscala no grao de madurez das fibras do sistema nervioso simpático - que regula as funcións automáticas como a sudoración, o pulso, a respiración e a salivación -, que non están suficientemente desenvolvidas na infancia e se van perdendo a medida que avellentamos. Factores externos como a temperatura ambiente e a humidade tamén inflúen.\nTrastornos relacionados coa suor\nCando se súa excesivamente fálase de hiperhidrose, produción excesiva de suor, que pode ser xeneralizada -ou sistémica- e localizada. A hiperhidrose sistémica obsérvase en moitas circunstancias: embarazo, obesidade, menopausa, ansiedade, hipertiroidismo, consumo de alcohol ou de opiáceos, e tamén en moitas enfermidades, como tumores, infeccións...\nPero a que máis problemas xera é a hiperhidrose localizada, tamén denominada emocional porque se desencadea por estímulos tensionantes e emocionais. Afecta as palmas das mans, plantas dos pés, axilas e á rexión craniofacial. Ignórase o que a ocasiona e pénsase que é unha hiperactividade do sistema vexetativo simpático. Padécena unha de cada 10.000 persoas e polo xeral maniféstase xa na infancia e persiste case sempre durante toda a vida. Na metade dos casos hai un factor desencadeante, polo xeral de tipo emocional, aínda que tamén pode xeralo a calor, o exercicio físico ou a alimentación. A hiperhidrose localizada desaparece pola noite.\nNa afección plantar orixina mal olor, bochas, maceración da pel, infeccións locais, micose e deteriora os calcetíns e o calzado. A axilar humedece a zona, irrítaa, tamén produce mal olor e deteriora a roupa. O tratamento local mellóraa pero non consegue eliminala totalmente. A craniofacial caracterízase por unha sudoración excesiva de fronte e cara, desencadéase tras unha tensión mínima e os que a padecen vense obrigados a estar secando a cara continuamente. Para quen utiliza cosméticos, maquillaxes, é un problema serio.\nA hiperhidrose palmar é un verdadeiro problema social para o que a sofre, sobre todo as formas graves e se se trata dun cargo público, representantes, dependentes, pintores, debuxantes... As persoas afectadas poden volverse retraídas, evitan dar a man e mesmo chegan a fuxir da vida social.\nO tratamento destas afeccións non é fácil. Nos casos máis leves recórrese a produtos de farmacia, de droguería, de aplicación local en axilas ou nos pés. Utilizáronse medicamentos anticolinérxicos por vía oral pero polos seus efectos secundarios (retención urinaria, visión borrosa, sequidade de boca...) foron abandonados. Empréganse tamén preparados coma o cloruro de aluminio hexahidratado en solución alcohólica, sobre todo na forma axilar, pero irrita a pel. O ácido tánico, o glutaraldehido e a formalina ó 1% son tamén eficaces aplicados localmente, pero utilizados durante moito tempo producen hiperpigmentacións da pel.\nA temida toxina botulínica, que está sendo utilizada actualmente en moitas afeccións (estrabismo, engurras, patas de galo, distonía cervical...) e que produce un bloqueo da transmisión nerviosa, aplícase tamén no tratamento da hiperhidrose localizada. Inxéctase subcutaneamente e a sintomatoloxía remite nunha semana, pero ten o inconveniente de que reaparece ó cabo duns meses.\nTamén se poden tratar cirurxicamente as formas severas deste trastorno en mans, axilas e rexión craniofacial. A intervención é unha simpatectomía torácica mediante endoscopia, e consiste na sección dalgúns nervios e ganglios da cadea simpática torácica. É unha intervención eficaz, sempre e cando sexa realizada por mans expertas, que require unha hospitalización de só 24 horas. A mortalidade é nula e as complicacións escasas. O resultado desta operación é satisfactorio no 95% dos casos, mentres que no 5% restante hai recidiva ou fracaso, que se atribúe a unha insuficiente extirpación dun ganglio. O principal efecto secundario é a aparición de transpiración noutras partes do corpo, coñecida como sudoración compensatoria, que presentan o 50% das persoas operadas. Agás nalgúns pacientes non acostuma ser moi severa e en moitos casos desaparece espontaneamente.\nRecomendacións para quen padece hiperhidrose\nUtilice roupa de algodón, transpirable, e evite os tecidos sintéticos.\nUse calcetíns e zapatos porosos, con boa transpiración, e cámbiese a miúdo\nDúchese unha ou dúas veces ó día\nAfeite o pelo axilar\nEvite a inxestión de café, alcohol e especies picantes\nSe a suor ten olor desagradable utilice na ducha un xabón líquido con clorhexidina e despois aplíquese un composto de clohidróxido de aluminio\nA sudoración dunha área cutánea pode inducirse mediante calor aplicada localmente. Dese xeito funcionan algúns artiluxios profusamente anunciados en TV que, aplicados a unha zona do corpo, provocan sudoración e que, segundo di a súa publicidade, serven para adelgazar a zona. Nada máis enganoso: suar non queima graxas e a diminución de peso que se obtén é por perda de líquidos, algo que non debe facerse, pois os líquidos que se perden pola sudoración hai que repolos para garantir o equilibrio hidrosalino do organismo. Beber cando se súa é unha necesidade.


O declive das rebaixas de xaneiro na era de internet\nAna Márquez (Efe) 07 enero 2019 16:08 h.\ninternet Sociedad Economía Rebajas\nDous clientes comproban unha prenda nas rebaixas de xaneiro.FERNANDO ALVARADO (Efe)\nA liberación das datas para os descontos e a voracidade das compras online acaban coas aglomeracións de en os establecementos despois do día de Reyes\nCo final do Nadal este luns xeneralízanse as esperadas rebaixas de xaneiro nos comercios, que xa non son como antes porque son moitas as marcas que se adiantaron ao período tradicional para aproveitar o tirón dos Reyes Magos e para competir coa venda online.\nOs grandes almacéns El Corte Inglés ou as cadeas do grupo Inditex, como Zara ou Massimo Dutti, mantiveron a tradición de iniciar a campaña de rebaixas de inverno este 7 de xaneiro, xusto despois do día de Reyes, aínda que outras tendas xa baixaran os seus prezos antes para as compras de Nadal.\nDesde hai uns anos nada impide pór os descontos antes ou despois, pero o día logo de Reyes segue sendo a data elixida por moitos comercios para o comezo das rebaixas de inverno.\nXa non hai colas á primeira hora da mañá\nCon todo, non hai colas á primeira hora da mañá para ser os primeiros en "atopar o choio" nin "deixar escapar a oportunidade".\nOs clientes xa teñen os seus "lista da compra" nas plataformas web das liñas de roupa e acoden á tenda, sen necesidade de rebuscar nas cheas de roupa, para recoller unha bolsa onde saben que está o que querían, coa súa talla e ao seu gusto.\nAdemais, en moitas tendas adiantaron as rebaixas nas súas páxinas web, polo que os clientes deixaron de acudir ao espazo físico para realizar os seus comprar en modo online.\nCarlos, que acudiu a recoller o seu pedido nunha das tendas habituais, asegura a Efe que a compra por internet é "moito máis fácil", porque ve o que quere "desde casa" e sabe a súa talla. Así, só ten que ir á tenda a recollelo.\nOutras persoas cualifícanse como "máis analóxicas", como María, que se define como unha persoa das que quere "ver, tocar e probar o que hai" mentres carga no seu ombreiro dúas bolsas cheas de roupa nova.\nAdemais, moitos aproveitaron para facer os "cambios" do que se confundiron a noite do sábado as súas Maxestades de Oriente.\n"Poderase comprar outra cosilla se o que cambia está rebaixado"\n"É o momento de facer os cambios do que non nos gustou ou que non é a nosa talla", asegura María do Mar a Efe, que chancea con que ademais poderase comprar outra cosilla se o que cambia está rebaixado".\nOs produtos favoritos en 2019 serán os complementos e a roupa, nos que os españois se deixarán de media 121 euros, tal e como sinala un informe elaborado por Fintonic, que estima que o 48 % dos españois aproveitará estas datas para comprar este tipo de artigos.\nDoutra banda, varios dos clientes que acudiron ás rúas en busca de cousas "necesarias" ou "caprichos" aseguran que as rebaixas perderon a súa "esencia" porque cada vez hai máis rebaixas durante todo o ano, ou oportunidades como o Black Friday.\n"Antigamente estabamos pendentes de cando eran as rebaixas para aforrar algo de diñeiro", asegurar Carmen, de 74 anos, a Efe, e engade que agora os seus fillos "sempre atopan algunha oferta en internet e pódese comprar durante todo o"ano .\nPorque primeiro a liberalización de datas e a tecnoloxía terminaron cunha das imaxes máis icónicas de cada mes de xaneiro: xa non hai empuxóns nin tiróns de roupa, só un pouco máis de bulicio do normal nas tendas. As rebaixas xa non levantan paixóns.\nSeijas augura unhas rebaixas "descafeinadas" en Galicia\nO 5 de xaneiro é o día do ano de maior gasto con tarxeta despois do Black Friday


Investimento inicial nunha empresa: estrutura e exemplo | Marbrerie\nInvestimento inicial nunha empresa: estrutura e exemplo\nO investimento inicial nunha empresa ou capital inicial é o diñeiro que necesita polo propietario da empresa para iniciar o negocio. Este diñeiro úsase para cubrir os custos iniciais, como a compra do edificio, a compra de equipos e subministracións e a contratación de empregados.\nEstes fondos ou capital poden provir do aforro persoal do empresario, un préstamo bancario, un subsidio do goberno, o diñeiro proporcionado por varias fontes, incluíndo a familia e os amigos ou o diñeiro recadado a partir de investimentos externos.\nO investimento inicial dunha empresa é simplemente diñeiro. É o financiamento da empresa ou o diñeiro utilizado para o seu funcionamento e para a compra de bens. O custo do capital é o custo de obter ese diñeiro ou financiamento para a empresa.\nIncluso as pequenas empresas necesitan diñeiro para operar e que o diñeiro terá un custo. As empresas queren que este custo pague o máis baixo posible.\nO orzamento de capital\nAs decisións do orzamento de capital implican unha estimación coidadosa do desembolso inicial de investimento e os fluxos de futuros de diñeiro dun proxecto. A estimación correcta destes entradas axuda a tomar decisións que aumenten a riqueza dos accionistas.\nOs proxectos a miúdo requiren un gran investimento inicial por parte dunha empresa ao comezo dun proxecto, que xerará un fluxo de diñeiro positivo ao longo do tempo .\nEste investimento inicial está incluído na rendibilidade dun proxecto durante a análise de fluxo de caixa con desconto que se usa para avaliar se a realización do proxecto é rendible ou non.\nA estrutura do investimento inicial é a forma en que unha empresa planea financiar a súa operación inicial eo seu crecemento utilizando diferentes fontes de fondos.\nA combinación de débeda e financiamento de capital para un A empresa é o que se coñece como a estrutura de capital da compañía.\nA débeda preséntase en forma de préstamos a longo prazo ou notas de prometemento, Mentres que o patrimonio é clasificado como accións ordinarias Ou preferente.\nA débeda a curto prazo, como os requisitos de capital de traballo, tamén se considera parte da estrutura de investimento inicial.\nCusto do investimento inicial\nO custo do investimento inicial dunha empresa é simplemente o custo do diñeiro que a empresa ten a intención de usar para financiar.\nSe unha empresa só usa débedas pasivas e a longo prazo actuais para financiar as súas iniciais de operacións, entón Só usa débedas e o custo do capital adoita ser as taxas de interese que se pagan por esas débedas.\nCando unha empresa é pública e ten investimentos, entón o custo do capital faise máis complicado. Se a empresa só usa fondos proporcionados polos investimentos, entón o custo do capital é o custo do patrimonio.\nNormalmente, este tipo de empresa ten débedas, pero tamén se financia con fondos de capital ou diñeiro que os investimentos subministran .. Neste caso, o custo do capital é o custo da débeda máis o custo do patrimonio neto.\nOs seguidores de novas empresas adoitan investir coa esperanza de que estas empresas se desenvolvan en operacións de beneficio que poidan cubrir o capital inicial E tamén que pagan maiores rendementos a través dunha saída.\nRatio de capital de débeda\nCando os analistas refírense á estrutura de capital, son moi probablemente a que se refire á relación: Débeda / Capital dunha empresa, que proporciona información sobre o risco da empresa.\nOs investimentos poden consultar a estrutura de capital dunha empresa seguindo a relación de débeda / capital e comparándoo cos seus compañeiros.\nEn xeral, unha empresa que está fuertemente financiada pola débeda ten unha estrutura de capital máis agresiva e, polo tanto, presenta un maior risco para os investimentos. Non obstante, este risco pode ser a principal fonte do crecemento da compañía.\nA débeda é unha das dúas formas principais nas que as empresas poden obter un investimento inicial nos mercados de capitais.\no A débeda permite que unha empresa conserve a propiedade, a diferenza do patrimonio. Ademais, en tempos de baixos tipos de interese, a débeda é abundante e de fácil acceso.\nPatrimonio é máis caro que a débeda, especialmente cando as taxas de interese son baixas. Non obstante, a diferenza da débeda, o patrimonio non ten que ser devolto se os beneficios diminúen.\nDébeda e capital no saldo\nTanto a débeda como o capital pódense atopar no saldo. Os bens que figuran no saldo son adquiridos con esta débeda e equidade.\nAs empresas que utilizan a maior débeda ao capital para financiar os activos teñen un alto índice de alavancagem e unha estrutura de capital agresiva. Unha empresa que paga os activos co máis capital que a débeda ten un índice de baixa apalancamiento e unha estrutura de capital conservadora.\nUn índice de alavancavers e / ou unha estrutura de capital agresiva tamén pode levar a taxas de maior crecemento. Doutra banda, unha estrutura de capital conservadora pode levar a taxas de crecemento máis baixas.\nO obxectivo de xestión da compañía é atopar a combinación óptima de débeda e capital. Isto tamén é coñecido como a estrutura de capital óptima.\nImportancia do capital\nCapital é o diñeiro que as empresas utilizan para financiar as súas operacións. O custo do capital é simplemente a taxa de interese que custa o negocio para obter financiamento.\nO capital das empresas moi pequenas só pode basearse no crédito dado polo provedor. Para empresas máis grandes, o capital pode ser o provedor de crédito e débeda ou pasivos a longo prazo. Estes son os pasivos da empresa.\nPara construír novas plantas, mercar novos equipos, desenvolver novos produtos e actualizar a tecnoloxía da información, as empresas deben ter diñeiro ou capital.\npara cada decisión como Isto, o empresario debe decidir se o retorno do investimento é maior que o custo do capital ou o custo do diñeiro necesario para investir no proxecto.\nComo calcular isto?\nOs propietarios de empresas non adoitan investir en novos proxectos, a menos que o rendemento de capital que invista nestes proxectos sexa maior ou, polo menos, igual ao custo do capital que deberían usar para financiar estes proxectos. O custo do capital é a clave para todas as decisións comerciais.\nO investimento inicial é igual ao diñeiro necesario para os gastos de capital, como a maquinaria, ferramentas, envío e instalación, etc.\nAdemais, calquera aumento no capital de traballo e restando calquera fluxo de caixa despois de impostos, obtidos pola venda de activos antigos. Os custos ocultos son ignorados porque son irrelevantes. A fórmula é a seguinte:\nInvestimento inicial = investimento de capital fixo + investimento de capital de traballo – ingresos da venda de activos (valor de rescate).\ninvestimento de capital fixo\nRefírese ao investimento que se debe facer para comprar os novos equipos necesarios para o proxecto. Este custo tamén incluirá custos de instalación e envío relacionados coa compra do equipo. Isto é considerado a miúdo como un investimento a longo prazo.\nO investimento de capital de traballo\ncorresponde ao investimento realizado ao comezo do proxecto para cubrir os seus gastos operativos (por exemplo, inventario materia prima). Isto é considerado a miúdo como un investimento a curto prazo.\nRefírese a ingresos en efectivo cobrado pola venda de equipos ou activos antigos. Estas ganancias só se realizan se unha empresa decide vender os activos máis antigos.\nPor exemplo, se o proxecto foi unha revisión dunha planta produtiva, isto podería implicar a venda de equipos antigos. Non obstante, se o proxecto céntrase en expandir a unha nova instalación de produción, pode non ser necesario vender equipos antigos.\npor ambos, O termo só se aplica nos casos en que a compañía está a vender activos máis antigos. O valor de recuperación adoita estar preto do valor de mercado prevalente para o activo particular.\nSainndak Company iniciou un proxecto de Explotación e Extracción e Gold Extracción en Balochistán en 2015. Entre 2016 e 2017 incurrou os gastos por estudos sísmicos de 200 millóns de dólares e 500 millóns de dólares en equipos.\nEn 2018, a compañía deixou o proxecto debido ao desacordo co goberno. Recentemente, un novo goberno máis amigable foi hominchado.\nO director xeral de Sainndak cre que o proxecto debe ser reconsiderado. O analista financeiro eo enxeñeiro xefe da compañía estiman que $ 1.500 millóns é necesario en novos equipos para reiniciar o proxecto. Os gastos de envío e instalación ascenderán a 200 millóns de dólares.\nOs activos Corriente deben aumentar de 200 millóns de dólares e pasivos actuais en 90 millóns de dólares. O equipo comprado en 2016-2017 xa non é útil e debe ser vendido para obter beneficios despois de impostos de 120 millóns de dólares.Para atopar o desembolso inicial de investimento requirido, ten:\nInvestimento inicial = Prezo de compra de equipos + envío e instalación + aumento no capital de traballo – ingresos de activos.\nInvestimento inicial = $ 1,500 millóns + $ 200 millóns + ($ 200 millóns – $ 90 millóns) – $ 120 millóns = $ 1,690 millóns\nSainndak necesita $ 1.690 millóns para reiniciar o borrador. Debe estimar os fluxos de efectivo futuros do proxecto e calcular o valor actual e / ou a taxa de rendemento interna para decidir se seguir ou non seguir adiante co reinicio.\nOs gastos de $ 200 millóns Nos estudos sísmicos non forma parte do investimento inicial, porque é un custo irrecuperable.\nRosemary Pavler (2018 ). Que é o capital inicial? O equilibrio pequeno negocio. Tomado de: thebalancesmb.com.\nBusiness Dictionary (2018). Capital inicial. Tomado de: BusinessDictionary.com.\nXPlaind (2018). Investimento inicial. Tomado de: XPlaind.com.\nCFI (2018). Cálculo inicial de gasto. Tomado de: CorporateFinanceInstitute.com.\ninvestopedia (2018). Capital de inicio. Tomado de: revertedia.com.\ninvestopedia (2018). Estrutura de capital. Tomado de: investopedia.com.