Terrorismo nos EUA: dous pesos e dúas medidas | Esculca\nTerrorismo nos EUA: dous pesos e dúas medidas\nDende o 11 de setembro, os fiscais federais aplicaron as leis antiterroristas contra 34 extremistas de direita. Contra o terrorismo internacional, os procesados foron 500.\nImaxe: Soohee Cho/The Intercept, Redux, AP\nOs extremistas violentos de extrema direita rara vez son procesados como terroristas\nNunha ruela estreita de Charlottesville, Virginia, James Alex Fields Jr. apertou o acelerador do seu Dodge Challenger gris. Diante del camiñaban ducias de persoas. Viñeran protestar contra Fields e outros centenares de supremacistas brancos que se presentaran de imprevisto nesta agradábel universidade do sur para manifestarse sob a palabra de orde “Unamos a Direita” en agosto de 2017.\n“As rúas son nosas!”, entoaban os manifestantes en resposta aos supremacistas brancos. “As rúas son nosas!”\nCando algúns dos concentrados se decataron de que o Dodge gris non se detiña, comezaron a berrar. E entón chegaron as feridas e os estrondos e finalmente unha colisión cando Fields, despois de arremeter contra a multitude abatendo varias persoas, virou o Dodge antes de se esnafrar contra outro vehículo.\n“Merda!”, exclamou un dos manifestantes. “O nazi pasou por riba da xente. Oh, meu Deus! Precisamos paramédicos agora mesmo!\nNesa altura Fields virou o carro para atrás e recuou até a estrada principal, co parachoques dianteiro raspando o pavimento e o motor gruñindo.\nHeather Heyer, veciña de Charlottesville de 32 anos, faleceu vítima do ataque. Outras 19 persoas, como mínimo, resultaron feridas.\nFields, un mozo de vinte anos de Ontario que desde o instituto viña expresando abertamente opinións racistas, fora á manifestación de Virginia co grupo de brancos supremacistas Vanguard America. Foi acusado nun xulgado do estado de Virginia de asasinato e nun xulgado federal de crimes de odio. Non foi xulgado como terrorista, a pesar de que o que na altura era Fiscal Xeral, Jeff Sessions, cualificase inicialmente o ataque de Charlottesville conforme “á definición de terrorismo”.\nNo entanto, ao se pronunciaren as acusacións federais contra Fields dez meses despois Sessions evitou empregar a palabra “terrorismo”, afirmando que o Departamento de Xustiza estaba decidido a que as ideoloxías baseadas no odio non tivesen a última palabra e a que os seus seguidores pagasen polos crimes violentos contra as súas vítimas”.\nUnha análise feita por The Intercept das acusacións federais formuladas dende o 11 de setembro achou que o Departamento de Xustiza declinou rotineiramente presentar cargos de terrorismo contra extremistas de dereita, mesmo cando os alegados delitos coincidían coa definición legal de terrorismo doméstico: accións politicamente motivadas lesivas para a vida humana e destinadas a intimidar civís, influir nas decisións políticas ou modificar as decisións do goberno.\nSe Fields fose un musulmán aliñado cun grupo terrorista internacional, o Departamento de Xustiza tería sen dúbida manexado este caso de xeito diferente. Segundo o reconto de The Intercept, dende o 11 de setembro 268 extremistas de direita estiveron supostamente involucrados en delitos que parecen encaixar na definición legal de terrorismo doméstico. Porén, o Departamento de Xustiza aplicou as leis antiterrorismo apenas contra 34 deles, fronte aos máis de 500 supostos terroristas internacionais contra os que si se aplicou a lexislación antiterrorista.\nO FBI admitiu que os fiscais federais acusan moitos extremistas violentos locais de delitos diferentes dos de terrorismo, defendendo que cargos máis simples son a miúdo máis efectivos nestes casos. Mais as consecuencias de tratar o terrorismo doméstico e internacional de xeito diferente son amplas e profundas. Os cargos de terrorismo conlevan penas máis duras e serven a miúdo de declaración oficial sobre a severidade do crime.\n“O terrorismo é considerado o tipo máis importante de delito”, afirma Jesse Norris, profesora de dereito penal na State University de Nova Iorque en Fredonia. “Non é un delito contra alguén, é un delito contra tod@s. Cando son incluídas persoas e delitos nesa categoría, é porque se lles dá máis importancia. A xente toma eses delitos máis en serio. Por iso é un problema que teñamos esta duplicidade de criterios e clasifiquemos a violencia terrorista internacional como terrorismo e a violencia terrorista doméstica como non terrorismo.”\nTomemos o caso de Sayfullo Saipov, un inmigrante uzbeco que matou oito persoas atropelándoas cun camión Home Depot alugado nunha ciclovía case tres meses despois do ataque de Charlottesville. Saipov, que resultou ferido na agresión, estaba tan orgulloso das súas lealdades militantes que pediu aos axentes federais poder exhibir a bandeira do “Estado Islámico” no seu cuarto de hospital.\nO crime de Saipov foi case idéntico ao de Fields, mais Sessions cualificou este ataque de “acto calculado de terrorismo no corazón dunha das nosas grandes cidades”. Saipov foi acusado nun tribunal federal de asasinato e de fornecer apoio material ao ISIS.\nTanto Saipov como Fields atraíron a atención da nación. Ambos son extremistas que supostamente utilizaron vehículos como armas mortais. Mais, como un foi motivado por unha ideoloxía extremista foránea e o outro por unha doméstica, os fiscais federais consideraron terrorista o primeiro e un tolo branco dominado pola ira o segundo.\nA policía investiga un atentado en Nova Iorque en Novembro de 2017. Fotografía: Andres Kudacki/AP, Craig Ruttle/AP\nImaxe de Sayfullo Saipov mostrada nunha conferencia de prensa en Novembro de 2017. Fotografía: Andres Kudacki/AP, Craig Ruttle/AP\nO feito de que algúns atentados mortais e tramas de supostos terroristas domésticos teñan atraído nos últimos meses a atención dos midia, parece ter contribuído a que aparecesen certos indicios de que os fiscais federais e a policía estarían comezando a revisar o seu enfoque. Os funcionarios empregaron repetidamente o termo “terrorista doméstico” para referirse, por exemplo, a Christopher Hasson, un tenente da Garda Costeira, nacionalista branco confeso, que teria conspirado para matar políticos e xornalistas, embora a acusación formal de delito de terrorismo aínda estea pendente. Por outra parte, funcionarios actuais e anteriores do Departamento de Xustiza comezaron a falar máis abertamente sobre o terrorismo doméstico como unha preocupación premente.\nPorén, hai aínda unha disparidade significativa en como son xestionados estes dous tipos de violencia politicamente motivada, unha disparidade enraizada e altamente politizada na maneira en que as leis dos EUA e os funcionarios do Departamento de Xustiza definen os actos de terrorismo. O terrorismo foi sempre un construto político –existe mesmo un cliché ao respecto– mais a súa definición legal nos Estados Unidos data apenas de 1986, cando a Lei Omnibus de Seguridade Diplomática e Antiterrorismo definiu como delito os atentados terroristas contra diplomáticos ou cidadáns estadounidenses de viaxe no estranxeiro.\nNos anos noventa, a Lei Antiterrorista contra as Armas Biolóxicas e a Lei Antiterrorismo e de Pena de Morte Efectiva tipificaron os feitos terroristas perpetrados nos Estados Unidos, incluíndo aqueles inspirados por ideoloxías domésticas, como delitos federais. Antes destas leis non existía o terrorismo no código penal dos EUA, e foi só a partir dos ataques 11 de setembro que as leis antiterroristas comezaron a ser amplamente usadas nos procesos penais federais. Estas leis foron criticadas e postas en causa por xuristas e defensores dos dereitos civís pola dificultade intrínseca que presenta a laxa definición de terrorismo, unha garantía segura de abuso procesual.\nO Departamento de Estado proporciona un amplo cadro legal – así como a súa cobertura política- aos fiscais federais para presentaren cargos contra supostos terroristas internacionais. Neses casos, acusar alguén de terrorismo é relativamente simples. O Departamento de Estado fornece unha lista das organizacións estranxeiras chamadas terroristas; calquera persoa que apoie un destes grupos pode ser acusada de delitos relacionados co terrorismo.\nOs sospeitosos de terrorismo doméstico desfrutan de proteccións legais básicas negadas ás persoas acusadas de ligazóns co terrorismo internacional. Como se teme que unha lista de grupos terroristas domésticos podería ser inconstitucional por criminalizar ideas e ideoloxías impopulares amparadas pola Primeira Emenda, tal lista non existe, o que fai que sexa máis difícil cometer abusos procesuais contra actores domésticos, abusos de que si son obxecto os terroristas internacionais. Mais os fiscais aínda terían un feixe de ferramentas legais ao seu dispor para ir contra os supostos extremistas domésticos.\nEntre estas ferramentas está a lei expansiva contra quen proporcione apoio material a terroristas, que contén dúas disposicións. Unha ilegaliza case calquera tipo de apoio a organizacións que figuren na lista de grupos terroristas estranxeiros do Departamento de Estado, e xa foi empregada de maneira ampla e controversa polos fiscais para atacaren actividades políticas non violentas ou mesmo actividades caritativas, todo coa escusa do terrorismo.\n“A definición de apoio material é vía de regra extremamente laxa, preocúpanos a súa excesiva amplitude e vaguidade”, afirma Hina shamsi, directora da Proxecto de Seguridade Nacional da ACLU. Un número preocupantemente elevado das acusacións de apoio material, incluíndo operacións encubertas abusivas, son formuladas contra xente que en realidade non ten vínculos con ningún grupo terrorista ou extremista; unhas veces porque non cometeron ningún tipo de acto violento; outras porque nin sequera tentaron cometelo”.\nA outra disposición da lei de apoio material faculta o Departamento de Xustiza a perseguir persoas sospeitosas de teren colaborado nun dos 50 delitos catalogados como terrorismo, incluíndo o bombardeo de edificios gobernamentais, o asasinato de funcionarios do governo, o emprego de armas de destrución masiva ou a tomada de reféns. Ora ben, cando se trata de extremistas domésticos, a aplicación da lei de apoio material depara con algunhas limitacións prácticas. No caso de atentados terroristas en que non se utilice unha bomba ou un dispositivo radiolóxico – como foi o caso do tiroteo masivo de Dylann Roof en Carolina do Sur ou o ataque cun vehículo de Fields en Virginia-, a lei esixe, para poder ser aplicada, que se produza un homicidio, a tentativa de matar un empregado do governo dos Estados Unidos ou a destrución de propiedade do governo. Restricións que a lei non require cando se trata de un atentado perpetrado por unha persoa afiliada ou inspirada por unha organización terrorista internacional.\nDiscurso do Presidente George W. Bush antes de asinar a Patriot Act na Casa Branca (26 de Outubro de 2001). Atrás de Bush o Vice Presidente Dick Cheney, Rep. James Sensenbrenner, o Fiscal Xeral John Ashcroft, o Director do FBI Robert Mueller, e o Director da CIA George Tenet. Fotografía: Rich Lipski/The Washington Post via Getty Images\nO terrorismo en números\nOs centenares de procesos contra musulmáns que tiveron lugar inmediatamente despois dos ataques do 11 de setembro crearon a percepción de que o terrorismo internacional é unha ameaza significativamente máis grave e máis persistente do que o extremismo doméstico de direitas. Mais hoxe é materia de aceso debate decidir se unha é máis grave do que a outra. Estudos académicos, think tanks, grupos de dereitos civís, e organizacións de noticias suxiren que o terrorismo de extrema direita supón en realidade a maior ameaza. Un relatorio de 2017 da Oficina de Rendición de Contas do governo dos EUA sobre violencia terrorista, que estuda o período do 12 de setembro do 2001 ao 31 de decembro do 2016, acha que se ben é lixeiramente maior o número de persoas que morreron vítimas de atentados extremistas musulmáns que o número de vítimas que deixaron os atentados perpetrados polos seus equivalentes de dereita nacional, estes últimos foron responsábeis do triplo de actos violentos. Investigacións da Liga Anti-Difamación sobre os 573 “falecementos relacionados co extremismo” acontecidos entre 2002 e 2018 mostran que o oitenta por cento destas vítimas foron mortas por extremistas de direita.\n“Todo depende de como se conte”, di Morris.\nMais unha cousa fica clara: ao acusar de terroristas case exclusivamente os extremistas internacionais, o Departamento de Xustiza fai crecer a percepción da ameaza que supoñen estes delitos en comparación coa que supoñen os que se comenten en nome de ideoloxías domésticas de dereita. A prensa reforza esta percepción: un recente estudo da Universidade de Alabama achou que os ataques terroristas perpetrados por extremistas musulmáns reciben un 357% máis de cobertura mediática que os ataques cometidos por non musulmáns.\nEsta duplicidade de criterios ten importantes consecuencias en como o FBI e outras axencias de cumprimento da lei asignan os recursos antiterrorismo, levando invariabelmente a seren priorizadas as ameazas internacionais sobre as domésticas. En tanto ningún goberno cuantifica o número de extremistas nacionais arrestados por autoridades federais, estatais e locais, os funcionarios do Departamento de Xustiza elaboran con meticulosidade a lista das acusacións de terrorismo internacional producidas dende o 11 de setembro. Esa lista foi feita pública periodicamente: en 2010, 2014 e 2015. E os datos son a miúdo usados para promover iniciativas políticas, como aconteceu no ano pasado cando a administración Trump aparentemente manipulou a lista nun intento de xustificar o seu así chamado veto musulmán.\nPor tanto, quen son os terroristas domésticos de dereita nos Estados Unidos? O sistema actual deixou esa decisión en mans os fiscais federais. Despois de un partidario de Donald Trump ter enviado en outubro artefactos caseiros a líderes do Partido Demócrata e detractores do presidente, e nos albores do máis mortífero ataque antisemita na historia dos Estados Unidos, estas decisións procesuais parecen máis decisivas do que nunca antes.\n“É claro que temos grupos terroristas domésticos nos Estados Unidos. Só que non lles chamamos grupos terroristas”, di Brenda R. McGuire, antiga fiscal xefe responsábel de terrorismo na oficina do Fiscal Xeral dos EUA para o Distrito Sur de Nova Iorque. “Falando claro, continúan a existir reticencias dentro do governo a aplicar a etiqueta de terrorismo a condutas estritamente nacionais. Temos moitas máis experiencia e estamos máis cómodos exportando esa etiqueta, vendo o terrorismo como algo que só vén do exterior.\n27 de outubro de 2018. O Rabino Eli Wilansky prende unha candea despois do tiroteo masivo na sinagoga Árbore da Vida do barrio Squirrel Hill de Pittsburgh. Robert Bowers, o sospeitoso do atentado, mostrou o seu odio aos xudeus durante o tumulto e despois dixo aos funcionarios que estes cometían xenocidio e quería que morresen todos, segundo documentos que a acusación fixo públicos. (Steph Chambers/Pittsburgh Post-Gazette via AP)\nDiretrices Vagas, Leis Infrautilizadas\nQue fai que o atentado dun branco supremacista ao grupo dunha minoría deba ser considerado terrorismo e non, digamos, un crime de odio? Cando un fanático antiabortista coloca unha bomba nunha clínica de mulleres, debería ser acusado de emprego armas de destrución masiva ou de pose de explosivos, un delito menor?\nO terrorismo é subxectivo. A ollos dos fiscais federais, un simpatizante do ISIS nado estadunidense e que nunca coñeceu outro partidario do ISIS, por exemplo, é terrorista se comete un acto de violencia e o atribúe á organización terrorista. Un branco supremacista que concerte con outros brancos supremacistas a colocación de bombas podería ser un terrorista, mais como norma só é acusado de pose e emprego de explosivos. Esa acusación pode describir os feitos do suposto crime, mais non conxura automaticamente o sentido de perigo colectivo que conleva o cargo de tentativa de empregar armas de destrución masiva.\n“Como tantas outras facetas do discurso antiterrorista, a apreciación baséase, antes do que nos datos, nos sentimentos que suscitan os feitos”, di Michael German, antigo axente do FBI, membro agora do Centro Brenan para a Xustiza da New York University Law School. “Na década de noventa, o terrorismo era empregado normalmente como ferramenta retórica. Se se quería afirmar que un dado tipo de violencia era extremamente perversa, dicíase que era terrorismo. Ora, no xulgado isso carecía de importancia. Alí a acusación era de asasinato ou de conspiración”.\n“Ao empregar un termo pexorativo como ‘terrorismo’ no tribunal, politízase a acusación”.\nAs directrices do Departamento de Xustiza Interior son tan vagas que os fiscais a miúdo inventan os seus propios criterios para decidir se clasificar un delito relacionado co terrorismo de extremismo doméstico, afirma o antigo fiscal federal Henry E. Hockheimer. Cando Hockheimer estaba no Departamento de Xustiza, el e os seus colegas desenvolveron o seu propio conxunto de regras para determinar cando acusar un sospeitoso dun delito de terrorismo, baseándose en parte no número de persoas obxecto do atentado, aínda que a lei non inclúe referencia específica algunha a este criterio. “Compre facer a pregunta a un mesmo: o atentado está dirixido a causar a perda dun grande número de vidas? Ou é dirixido a unha área determinada para matar unha ou dúas persoas?” sinala Hockheimer. “É preciso ter en conta o resultado do atentado”.\nOs funcionarios do FBI e do Departamento de Xustiza utilizan o recente rexurdimento do extremismo de ultradireita para propor unha nova lei de terrorismo doméstico, nunha actitude similar á que levou os congresistas, após os ataques do 11 de setembro, a demandar novas leis para combater Al Qaeda e aprobaren a Patriotic Act. Unha lei que deu orixe a multitude de normas antiterroristas e expandiu os poderes de vixilancia do goberno. Mais será realmente necesario o endurecemento da lexislación tendo en conta que os fiscais xa teñen poderosas e controvertidas leis antiterroristas ao seu dispor – leis que só raramente eles mesmos aplicaron aos extremistas de direita?\nEntre os relativamente poucos acusados que afrontan cargos de armas de destrución masiva dende o 11 de setembro encóntrase o extremista Jerry Drake Varnell, a quen un axente encuberto do FBI proporcionou un furgón cargado cunha falsa bomba. Varnell tentou detonar a bomba a carón dun banco en Oklahoma City. Foi acusado e convicto de varios delitos, incluíndo a tentativa de empregar armas de destrución masivas – un cargo que é case universalmente aplicado a musulmáns apañados en operacións antiterroristas semellantes á súa.\nMais Varnell é só un dos vinte e catro extremistas de direta que desde o 11 de setembro afrontan cargos de pose de armas de destrución masiva. OS fiscais máis frecuentemente presentan cargos menores contra actores violentos de direita como Thaddeus Cheyenne Murphy, que bombardeou unha oficina da NAACP en Colorado e foi acusado de pose ilícita de armas e de as posuír tendo antecedentes penais. Máis recentemente, Paul M. Rosenfeld, foi condenado por delito de pose de explosivos. Planexaba detonar unha bomba caseira no National Mall o día das eleccións de 2018 para concientizar a xente sobre a “sortición”, unha teoría `política que avoga pola escolla aleatoria dos representantes públicos en lugar de a súa elección.\nO uso infrecuente e de baixo perfil das leis antiterroristas nos casos de atentados planexados ou cometidos por terroristas de direita preparou o terreo para o xurdimento da reivindicación de novas leis para combater os terroristas domésticos. Thomas E. Brzozowski, antigo membro do FBI que agora é maxistrado do Consello de Terrorismo Doméstico do Departamento de Xustiza, argumenta que as leis actuais limitan a capacidade dos fiscais para acusar e cualificar os terroristas domésticos. “En moitas instancias o governo sofre restricións que lle impiden até certo punto declarar “Señoras e señores, aquí existe terrorismo nacional”, afirmou Brzozowski no evento organizado polo Programa sobre Extremismo da George Washington University en xaneiro.\nMary McCord, diante do Departamento de Xustiza en Washington, D.C., 10 de Maio de 2017. Fotografía: Michael S. Williamson/The Washington Post via Getty Images\nBrzozowski foi secundado por un coro de funcionarios e ex-funcionarios do Departamento de Xustiza e do FBI. O pasado mes, Thomas T. Cullen, fiscal dos EUA para o distrito oeste de Virxinia que acusa Fields, autor do ataque de Charlottesville, escribiu un artigo de opinión no New York Times em que pedía unha lei para combater o terrorismo doméstico. En 2017, Thomas F. O’Connor, axente antiterrorista en Washington D.C., tamén presidente da Asociación de Axentes do FBI, o sindicato que representa os máis de trece mil axentes do departamento, fixo unha demanda similar en The Hill. Como non hai penas ligadas á definición legal de terrorismo nacional, O’Connor razoaba que o “‘terrorismo doméstico’ non é por si mesmo un delito sob a lexislación federal”.\n“A resposta é que non é necesaria unha nova lei para facer fronte ao flaxelo da violencia supremacista branca. O governo xa dispón das ferramentas necesarias para enfrentar esta ameaza”\nMais os argumentos de Cullen e O’Connor son fracos. Tampouco existe o delito de “terrorismo internacional” e aínda así centos de persoas con supostos vínculos con grupos estranxeiros foron acusadas en aplicacións de leis antiterroristas. Alén do apoio material – que a Patriotic Act expandiu e para o cal aumentou o castigo máximo de dez a quince anos ou mesmo condena perpetua se o delito resultar en morte-, as normas disponibeis para perseguir terroristas nacionais e internacionais van desde unha lei que prohibe o emprego de “armas de destrución masiva” -incluíndo neste concepto desde unha arma nuclear até unha bomba de pota de presión ou unha bomba de cano – a outra que define como terrorismo os atentados en medios públicos de transporte.\nCando os fiscais acusan os procesados de delitos relacionados co terrorismo, poden mesmo pedir o chamado ‘axuste terrorista’ no momento de a sentenza ser emitida. Isto tradúcese en penas de prisión máis prolongadas se o xuíz concorda con que o crime se axusta á definición de terrorismo doméstico. Mais os fiscais só pediron este endurecemento da pena para extremistas de dereita nun puñado de casos, segundo a análise de The Intercept. Un foi o caso de Wayde Lyn Kurt, un supremacista branco do estado de Washington que foi condenado por un xurado en 2011 por pose de armas de fogo. Gravacións feitas por el mesmo mostraban que estaba planexando un atentado terrorista chamado a “solución final”, que incluía unha trama para matar o daquela presidente Barack Obama.\n“É importante subliñar que cando se está diante dunha proposta lexislativa relativa ao terrorismo, compre preguntarse sempre: é necesaria? Como será usada contra os grupos moi minoritarios que precisamos e queremos protexer, e que historicamente e erroneamente foron obxectivos do FBI e aínda o son en boa medida?” di Shamsi da ACLU. “A resposta é que unha nova lei non é necesaria para afrontar o flaxelo da violencia supremacista branca. O goberno xa ten os instrumentos necesarios para facer fronte a esta ameaza.”\nDende que renunciou pouco despois da toma de pose de Trump, Mary B. Cucor, antiga alta funcionaria da División de Seguridade Nacional do Departamento de Xustiza, vén facendo apelos públicos semellantes aos de Brzozowski, Cullen e O’Connor. McCord escribiu que mentres as leis estaduais e federais poden conlevar castigos importantes para os terroristas domésticos -incluíndo a cadea perpetua e a pena de morte- “a lexislación federal falla á hora de os equiparar como, sería lóxico, coas accións dos terroristas inspirados polo ISIS que empregan a violencia na procura das súas metas igualmente aborrecíbeis”.\nO goberno dos EUA non rastrea sistematicamente actos de terrorismo doméstico ou procesamentos federais relacionados con el, o que deixa o Departamento de Xustiza con poucas ferramentas para determinar se as ameazas dos extremistas domésticos están en auxe nun momento en que os brancos supremacistas son encoraxados pola retórica nacionalista e anti-inmigrante de Trump.\nO director do FBI Christopher Wray afirmou no Comité de Seguridade da Patria e Asuntos Gobernamentais do Senado que “os movementos extremistas no seu conxunto supoñen unha ameaza firme de violencia e dano económico para os Estados Unidos.” Un ano antes, diante do Comité de Intelixencia do Senado, Wray describira a ameaza do terrorismo doméstico como “moi, moi, moi seria” e “algo en que temos que empregar moito do noso tempo e a nosa atención”. No seu depoimento no Congreso declinou concretar cantos axentes están traballando no asunto mais mencionou que en 2017 houbera “arredor de mil investigacións de terrorismo doméstico, abertas agora mesmo”. O FBI tamén declinou contestar peticións de información de The Intercept sobre o número de axentes asignados neses casos afirmando: que “Se ben non podemos ser explícitos sobre este aspecto, a prioridade maior do FBI continúa a ser protexer os Estados Unidos de atentados terroristas -tanto nacionais como internacionais”.\nAínda así, no ano fiscal 2009, o último dos anos fiscais públicos, só 335 dos máis de trece mil axentes do departamento foran destinados a investigar o terrorismo nacional. Pola contra, a combater o terrorismo internacional, a prioridade número un do FBI, foran destinados millares de axentes.\nAxentes do FBI escoltando Cesar Savoc en Miramar, Florida. 26 de outubro de 2018 (do vídeo fornecido por WPLG-TV via AP).\nQuen para uns é un lunático para o fiscal xeral pode ser un terrorista doméstico. A xestión dos asuntos internos do Departamento de Xustiza revela o subxectiva e, ás veces, ridícula, que pode chegar a ser á hora de definir actos de terrorismo.\nEn todo o territorio nacional, os fiscais federais usan un sistema chamado Legal Information Office Network System, ou LIONS, que almacena datos sobre os casos. Estes datos son dados a coñecer publicamente no agregado. Ora, como parte da revisión que leva a cabo sobre o traballo dos fiscais federais, The Intercept, empregando outra base de datos -a dos administradores de tribunais federais- desvelou 752 casos que os fiscais calificaran como suposto terrorismo doméstico, o que equivale a aproximadamente a metade dos casos así codificados en LIONS.\nOs datos suxiren que, en tanto o Departamento de Xustiza aplica unha definición moi estreita do terrorismo doméstico publicamente e á hora de presentar cargos penais, os fiscais empregan internamente unha perspectiva expansiva e ás veces comicamente inconsistente , clasificando centos de casos como terrorismo doméstico aínda que os feitos non apoien esa clasificación.\nDeses casos, só quince parecían concordar coa definición legal de terrorismo doméstico, que require que a violencia sexa motivada por unha ideoloxía non estranxeira. Un puñado de casos implicaban actos violentos que poderían encaixar na definición de terrorismo doméstico, mais nada había que suxerise unha motivación ideolóxica. Outros eran relativos ao terrorismo internacional, abranguendo procesados acusados de apoiaren Hamas, o grupo guerrilleiro colombiano FARC, o ISIS ou outros.\nMais a vasta maioría, — máis de 700 casos —, eran referidos a incidentes que non parecen encaixar na definición legal de terrorismo en absoluto, tal como o home de Connecticut que fixo chamadas ameazadoras e enviou unha carta no mesmo ton á emisora de deportes ESPN por unha queixa persoal. Os fiscais clasificaron o caso dun home de Alabama que disparou cun rifle contra unha instalación enerxética como terrorismo doméstico, malia non haber ningunha proba de que se tratase dun acto motivado ideoloxicamente. Outro caso tamén clasificado como terrorismo doméstico foi o dun home do oeste de Virxinia que lanzou un artefacto incendiario (un cóctel Molotov) contra unha caravana por 400 dólares e un pouco de Oxycontin.\nA Ameaza Crecente\nSegundo o depoimento de Wray de 2018 perante o Senado, o FBI rexistrou 176 arrestos por terrorismo doméstico entre setembro de 2016 e setembro de 2017. Un número significativamente máis alto do que o que aparece nos mídia e nos anuncios do Departamento de Xustiza e da policía local. Cando The Intercept pediu, ao abrigo da Lei de Liberdade de Información, algúns documentos ou comunicacións que respaldasen a cifra dada por Wray, o FBI respondeu que non achaba rexistros que apoiasen a afirmación do director. Posteriomente, neste mesmo mes, fontes da policía proporcionaron ao Washington Post cifras “aproximadas” que mostraban que en 2017 e 2018 o FBI levara a cabo máis investigacións de terroristas domésticos que internacionais. Unha afirmación que apuntaba a unha inversión de prioridades no FBI, mais que non podía ser contrastada xa que a fonte material da información non foi facilitada o Washington Post.\nA partir da información de que se dispón publicamente e dos números agregados que pubicou o Post é imposíbel saber até que ponto o FBI e outras axencias de cumprimento da lei foron efectivas à hora de evitar que os extremistas de direita transformasen o seu odio en violencia. Mais fica claro que un número significativo de extremistas violentos están situándose no punto de mira do FBI.\nEntre os terroristas domésticos que o FBI non alcanzou recentemente está o DJ dun clube de striptease de 56 anos que levaba un chapeu co slogan “Make America Great Again” e nunha ocasión subira un vídeo selfie dende un mítin de Trump en Florida. Trátase de Cesar Sayoc, un prolífico usuario de Twitter que posteaba teorías da conspiración de ultradereita e enviaba mensaxes ameazantes aos opoñentes de Trump, incluído o anterior vicepresidente Joe Biden, coa foto dun caimán que lle comera unha man.\nCesar Sayoc, nunha manifestación en favor do Presidente Donald Trump no Aeroporto Internacional Orlando de Melbourne Florida., 18 de Febreiro de 2017. Fotografía: Joe Raedle/Getty Images; Ilustración: The Intercept\nSayoc pasou inadvertido para o FBI até agosto de 2018, cando máis dunha decena de bombas tubo comezaron a chegar a casas e oficinas de líderes do Partido Demócrata e detractores de Trump. Dúas destas bombas, unha dirixida ao antigo director da CIA John Brennan e a outra ao antigo director de Intelixencia Nacional James Clapper, foron enviadas á CNN. Ningunha detonou, malia que todas contiñan material explosivo e nalgúns casos anacos de cristal para maximizar as lesións. Finalmente, detectouse que unha impresión dixital localizada nun sobre coincidía coa de Sayoc, tomada durante un arresto previo en Florida, onde, ao longo das dúas décadas anteriores, fora acusado de roubo e ameazas de bombardear a compañía de enerxía local nun atentado que, segundo el, sería “pior do que o 11 de setembro”\nSayoc foi inicialmente acusado no Tribunal de Distrito dos EUA como autor do envío de correos explosivos e ameazas, así como de atentado contra funcionarios federais. Non foi acusado de terrorismo, malia que os seus supostos delitos semellaban entrar na definición legal de terrorismo doméstico. No entanto, Sessions, na altura fiscal xeral, referiuse a Sayoc como “un partisano” que cometera “violencia política”.\nMais pouco despois de os fiscais formularen a acusación, a medio dunha cobertura mediática sen precedentes e un intenso debate público sobre o flaxelo do terrorismo nacional de direita, a linguaxe do Departamento de Xustiza comezou a mudar. Nun escrito de apoio á extradición de Sayoc de Florida a Nova Iorque, onde afronta cargos penais, os fiscais federais describiron os seus delitos como “un atentado terrorista doméstico dirixido a un mínimo de quince vítimas” concibido como parte dunha “campaña de terror”.\nO 9 de novembro do 2018, dúas semanas despois do arresto e tres días despois dunha elección que deu aos Demócratas a maioría na Cámara de Representantes, algúns deles obxectivos de Sayoc, a fiscalía federal de Nova Iorque presentou un novo escrito de acusación que contiña trinta cargos contra el, incluíndo cinco relativos ao uso de armas de destrución masiva -un cargo aplicado contra 79 terroristas internacionais dende o 11 de setembro e só a 23 extremistas de direita durante o mesmo período de tempo.\nSayoc declarouse culpábel de 65 cargos, incluíndo 35 acusacións formuladas recentemente. Afronta a posibilidade de pasar a vida na cadea -unha sentenza severa que envíe a mensaxe de que a sociedade toma moi a serio o tipo de delitos que cometeu. O inusual é que esta norma se aplica a alguén que non pode ser presentado como axente dun grupo terrorista internacional.\nAté o momento, ese non é o caso de Hasson, un tenente da Garda Costeira residente en Maryland que ocultaba nun esconderixo armas e esteroides xunto cunha lista con xornalistas e Demócratas prominentes que serían, moi probabelmente, os seus obxectivos. Un branco nacionalista segundo a súa propia definición, Hasson estaría preparando un atentado que esperaba prendería o pavío dunha guerra racial.\n“O procesado é un terrorista doméstico, determinado a cometer actos perigosos para a vida humana que pretendían influír nas políticas do governo”, afirman os fiscais federais nun documento xudicial do pasado mes.\nMalia que eses fiscais anunciaron despois do arresto de Hasson estar considerando acrecentar á acusación cargos de terrorismo, finalmente non o fixeron. Hasson afronta apenas cargos de infraccións relativas a pose de armas de fogo e drogas.\nEl, como moitos outros extremistas de direita nos Estados Unidos, parece que pode ser calificado de terrorista mais non procesado como tal.\nTradución para EsCULcA: Jaime Miguélez\n← EE reprobado contundente en independencia xudicial segundo a Comisión Europea\nMéxico: Milicianos paramilitares seguidores de Trump ‘cazan’ migrantes na fronteira →


«Manuel Fernández ten que dimitir. Nós non debemos nada»\nNa reunión extraordinaria do Consello Rector de Xuncoga pedirá explicacións pola acusación dunha importante débeda\nO cruce de acusacións entre o presidente da cooperativa de segundo grao Xuncoga e o de O Rodo de Rodeiro, Manuel Fernández e José Luis Camiñas respectivamente, polo atraso de varios socios nos pagos e o malestar xerado polas declaracións motivou a convocatoria para hoxe dunha reunión extraordinaria do Consello Rector de Xuncoga.\n-Abordarán a situación económica das cooperativas socias en débeda con Xuncoga. O Rodo ten pagos pendentes?\n-Non mantén débeda ningunha. O primeiro que hai que dicir é que o presidente de Xuncoga quixo incendiar O Rodo. Saberá o motivo polo que o fixo. Convoca esta reunión despois de quince días, e faino despois dunha chamada miña en que lle dixen que se non a convocaba o faría eu como membro do consello. Desacreditar unha cooperativa é moi fácil. Manuel Fernández non se corta nada á hora de falar, sexa verdade ou mentira, e O Rodo non debía nada. O único que fixemos foi cambiar o medio de pago como medida de presión. O 21 de xuño, que é cando saiu a noticia de que tiñamos unha débeda, debiamos 0 euros. Falaba do penso de maio, e non vencía o día 21 senón o 29. Falaba de que O Rodo non pagara o plástico, e venceu a semana pasada e xa o ten cobrado. Estamos ante un presidente irresponsable.\n-Mudaron o medio de pago como medida de presión. O funcionamento non é axeitado?\n-Véñense arrastrando problemas. Hai descontos que se usaban a descaro. Queremos as mesmas formas que se usan con outras cooperativas e o presidente non pode dicir nos medios de comunicación que debemos o plástico cando aínda non vencera o prazo para pagalo. É un irresponsable. Presentou unha proposta, tres anos atrás, e non a cumpriu. Non está facendo o seu traballo.\n-Que vai pedir na reunión extraordinaria?\n-Voulle pedir ao presidente responsabilidade. Non se pode dicir que O Rodo debe 400.000 euros. Ten que marchar. Non sabe a repercusión que tivo todo isto.\n-Claro. Se deixamos de pagar nós, ou calquera outra cooperativa, expúlsase e punto. Os socios de O Rodo coñecerán todo no momento en que se poida facer unha asemblea; que tiñamos que ter as contas presentadas pero non puidemos pola situación sanitaria, pero non dan crédito do que está pasando ao igual que outros membros do consello.\n-Pedirá entón a súa dimisión?\n-Manuel Fernández ten que dimitir. É indiscutible. Nós non debemos nada. Non está preparado para estar ao fronte de Xuncoga, e que conste que o aprecio pero isto non se pode consentir. Tiven que dar moitas explicacións polas súas afirmacións, e os socios elexíronme para velar polos seus intereses e polo crédito da cooperativa.\n-Se non prospera a súa petición, sopesa deixar Xuncoga?\n-Os socios serán os que o valoren, aínda que creo que Xuncoga necesita O Rodo e viceversa. Elabórase un penso moi bo, os traballadores son moi responsables e os técnicos espectaculares... pero hai que valorar todo. Imos facturar case 6 millóns. O Rodo é unha gran cooperativa.\nArchivado en: Rodeiro


Vox di ter un pacto de goberno co PP en Madrid e insta a C´s a sumarse | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 11/06/2019 20:15\nJuan Trinidad, de Ciudadanos, é o novo presidente da Asemblea de Madrid cos votos do seu grupo, PP e Vox. A súa elección e a repartición dos outros postos na Mesa parecía presaxiar un posible acordo para gobernar a comunidade. De feito, a candidata de Vox, Rocío Monasterio, anunciaba un pacto de goberno co PP e dáballe quince días a Ciudadanos para sumarse.\n"Inclúe as posicións na Mesa e, por suposto, as posicións de goberno, entes, consellerías, etc, en proporción ao número de escanos que temos, como é lóxico. Logo xa veremos se Ciudadanos se suma a este acordo ou non", dixo Monasterio.\n"Eu non sei que acordo ten asinado Vox co PP. O que sei é o que nós estamos dispostos a asinar e é un acordo exclusivamente co Partido Popular", apuntou o candidato de Ciudadanos, Ignacio Aguado.\nO PP tamén desmentiu o acordo con Vox. Di que só hai un documento interno aséptico, unha folla de ruta para negociar en que non se reparte nada.\nEn Murcia a presidencia da Asemblea tamén foi para Ciudadanos. Alberto Castillo foi elixido en segunda votación cos apoio do seu partido e do PP e os votos en branco de Vox.


Concello e Xunta chegan a un acordo para a remodelación da estrada vella de Madrid\nmartes, 3 xul 2001\nO concelleiro de Infraestructuras, Amador Fernández, chegou a un acordo co director xeral de Obras Públicas da Xunta, Agustín Hernández, para realizar as obras de remodelación da estrada vella de Madrid. A Consellería de Política Territorial modificará o proxecto de acondicionamento deste vial, que é da súa competencia, para incluír diversas peticións do Concello.\nA Xunta introducirá no proxecto a renovación do saneamento e da rede de subministro de auga. Ademais preverase a construcción dunha pasarela peonal fronte aos centros educativos situados á beira da estrada. A CPTOPV ocuparase de tramitar os expedientes necesarios para recuperar o dominio dos terreos que foron expropiados no seu día para realizar a estrada e que posteriormente ocuparon sen autorización diversos particulares. Unha vez elaborado o proxecto definitivo será remitido ao Concello para a súa aprobación polo Pleno da corporación. A Xunta licitará, adxudicará e executará a obra e unha vez rematada pasará a ser de titularidade da Administración local.\nA remodelación da estrada vella de Madrid era unha das obras que estaban incluídas no Convenio sobre Infraestructuras asinado polo alcalde de Vigo, Lois Castrillo, co conselleiro de Política Territorial, Xosé Cuiña.\nNa xuntanza entre o concelleiro de Infraestructuras e o director xeral de Obras Públicas acordouse tamén que a Xunta realice o vindeiro ano obras na parroquia de Zamáns para resolver os problemas de seguridade vial existentes na estrada de Gondomar a Porriño. Tamén se chegou a un compromiso para que a Xunta asuma a construcción dos accesos ao xeriátrico que se vai construír en Bembrive.\nA patrulla rural da Policía local realiza máis de 700 intervencións en tres meses de funcionamento\nVigo súmase por vez primeira á celebración do Día Europeo sen Coches\nA concelleira Isaura Abelairas presenta a semana das festas do Berbés\nBouzas conta xa cun novo campo de fútbol\nO Concello estudia facer unha ruta histórica e arquitectónica da cidade\nAprobadas as obras de ampliación do cemiterio de Teis\nO Goberno municipal decide concentrar o esforzo da Xerencia de Urbanismo na redacción do novo Pxom\nA praia de Samil dispón dun dispositivo para mellorar a accesibilidade das persoas con discapacidade\nSete artistas actuarán no festival ”Para Vigo me voy”


O Colexio Andaina de A Coruña repite cun novo grupo esta semana - Museo MELGA\nHomeNovas O Colexio Andaina de A Coruña repite cun novo grupo esta semana\nVenres Xaneiro 22nd, 2021 By Museo MELGA No comments yet\nDespois de visitarnos un grupo do colexio Andaina Sociedade Cooperativa Galega da Coruña, o mércores pasado día 20 do presente mes de xaneiro, hoxe venres 22 repetiron o mesmo centro escolar para realizar unha nova visita guiada ao Museo Etnolúdico de Galicia ( MELGA).\nParece ser que, así comentaron as súas profesoras, que os nenos e as nenas de 3º de educación infantil (5 anos) quedaran tan satisfeitos coa sesión recibida o día pasado, que o outro grupo, quixo non deixar pasar a ocasión e decidiron desprazarse a Ponteceso para facer a visita que tiñan preparado para mais adiante. Os compoñentes do grupo foron en total 21 persoas, dos cales 16 eran discentes, 2 profesoras e 3 nais. As profesoras titoras foron Carla María González e Nuria Amigo que coordinaba o grupo.\nOs alumnos/ as do centro, do mesmo xeito que a do día anterior, participaron dunha sesión teórico-práctica da primeira sala, daqueles xogos tradicionais que desenvolveran a través dos talleres efectuados na aula e agora transferíanos á práctica. Tanto os nenos e nenas, profesoras e nais practicaron activamente nos xogos que se propoñían polo guía. Algúns nenos bateron algunhas marcas nos xogos tradicionais do grupo do mércores, aínda que non a nivel xeral.\nSeguindo as medidas restritivas da pandemia, durante as case dúas horas de duración do percorrido pasaron moi rápido, segundo o grupo, pois non tiveron nin descanso para o tentempié, que sempre efectuamos para estas idades, entre a visita da primeira sala e a segunda sala, para que non se fatiguen e sigan mantendo a atención debida.\nUn grupo moi participativo nunha xornada especial para estes nenos e nenas do colexio Andaina. Algunhas das nais, xa fixeron o seu reserva para o l fin de semana, para vir coas súas outros fillos e familia e facer o percorrido ao completo e sen tempo limitado.


Google reduce en 100 euros o prezo do Huawei Watch na súa tenda Google Novidades sobre gadgets\nGoogle reduce o prezo do Huawei Watch en 100 euros na súa Google Store\nA pesar das recentes presentacións do Samsung Gear S3 ou Asus Zenwatch 3 el Huawei Watch Segue sendo un dos mellores reloxos intelixentes que podemos atopar no mercado, debido ao seu deseño elegante e sobrio e ás súas especificacións que sen dúbida son as mellores do mercado. Hoxe tamén temos moi boas novas sobre o reloxo intelixente do fabricante chinés.\nE Google, imaxinamos que a través de Huawei, baixou o prezo do Huawei Watch en 100 euros, deixando o seu prezo en 349 euros. Anteriormente podiamos atopar o dispositivo por un prezo que alcanzaba os 449 euros.\nAdemais, hai que ter en conta que os pedidos feitos desde Google Store non teñen custo en termos de envío. Se o prefires, tamén podes mercar este reloxo Huawei a través de Amazon sen ter a magnífica garantía que Google ofrece en case todos os niveis.\nNo prezo na tenda virtual é algo máis barato que o que atopamos en Google Store, aínda que isto faise a través de provedores externos. Se queres mercalo directamente a través de Amazon podes mercar este reloxo Huawei por 345 euros, é dicir, ter que pagar algo polos gastos de envío.\nEstás a considerar a posibilidade de adquirir un reloxo Huawei co suculento desconto que Google nos preparou?. Cóntanos no espazo reservado para comentarios nesta publicación ou a través de calquera das redes sociais onde estamos presentes.\nMáis información - Google Store\nCamiño completo ao artigo: Novidades sobre gadgets » Gadgets » SmartWatch » Google reduce o prezo do Huawei Watch en 100 euros na súa Google Store\nCon ese prezo, non tolo. Agardarei por Assus 3.\nLenovo presenta o Moto Z Play, o Motorola con máis autonomía do momento


Vieiros: Galiza Hoxe - O PSdeG cédelle Turismo e Casco Histórico ao BNG en Compostela\nOs nacionalistas ven reforzada deste xeito a súa presenza no concello respecto ao último mandato.\nRedacción - 13:10 16/06/2007\nTags: BNG concellos municipais07 pacto PSdeG Santiago de Compostela\nO PSdeG cederá Turismo e Casco Histórico ao BNG en Santiago de Compostela, cidade que terá, ademais, unha única tenza de alcaldía que ostentarán os nacionalistas, tras o acordo selado este venres entre ambas as dúas formacións para gobernar conxuntamente a capital galega durante os próximos catro anos.\nAsí, os socialistas, que perderon un edil nas eleccións do 27 de maio, quedarán coas áreas de Urbanismo e Vivenda, Facenda, Réxime Interior, Persoal e Reforma Administrativa, Obras e Infraestruturas, Benestar Social, Muller, Servizos -salvo Auga e Saneamento que corresponderán ao BNG-, Educación e Xuventude, Deportes, Mobilidade e Seguridade Cidadá, Transportes, Mercados, Sanidade e Consumo, Normalización Lingüística, Relacións Veciñais e Festas e Vodas.\nReforzamento do BNG\nOs nacionalistas reforzan a súa posición no concello e asumirán as áreas de Promoción Económica, Emprego e Turismo, Cultura e Centros Socioculturais, Medio Ambiente e Desenvolvemento Sustentábel -que incluirá Parques, Xardíns, Auga e Saneamento- e Rehabilitación e Casco Histórico.\nDesta forma, os nacionalistas asumirán novas áreas con respecto ao pacto do 2003; Turismo, Rehabilitación e Casco Histórico. Ademais, o BNG ostentará unha única tenza de alcaldía con responsabilidade en Comunicación que asumirá o voceiro nacionalista local, Néstor Rego.


Émile Bernard - Wikipedia, a enciclopedia libre\nÉmile Bernard, nado en Lille, Francia, o 28 de abril de 1868 e finado o 16 de abril de 1941, foi un pintor postimpresionista francés.\n28 de abril de 1868 e 1868\npintor, poeta, escritor, ilustrador, fotógrafo, artista visual, artista gráfico, escultor, gravador, acuarelista e draftsperson\nAdán e Eva, Après le bain, les nymphes e Breton Women at a Wall\nComezou os seus estudos na Escola de Belas Artes, facéndose amigo de artistas como Louis Anquetin e Henri de Toulouse-Lautrec. Uniuse ao Atelier Cormon en París en 1884 onde experimentou co impresionismo e o puntillismo.\nDespois de que lle suspendesen na École des Beaux-Arts por insubordinación, viaxou por Bretaña, onde quedou namorado da tradición e a paisaxe. Teorizou sobre un estilo de pinturas de formas groseiras separadas por contornos escuros, o que foi coñecido como cloisonismo. A súa obra mostrou tendencias xeométricas que apuntaban as influencias de Paul Cézanne, e colaborou con Paul Gauguin e Vincent van Gogh. A súa correspondencia con estes artistas é de grande interese para a historia da arte. En 1891 uniuse a un grupo de pintores simbolistas, entre os que estaban Odilon Redon e Ferdinand Hodler.\nEn 1893 comezou a viaxar, a Exipto, España e Italia, e logo desta experiencia o seu estilo fíxose máis ecléctico. Volveu a París en 1904 e alí morreu en 1941.\nUn dos alumnos de Émile Bernard foi o pintor sueco Ivan Aguéli.\nEmile Bernard: "Notes relative au Symbolisme pictural de 1888-1890" en: Lettres à Emile Bernard -Nouvelle Revue Belgique, 1942\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Émile_Bernard&oldid=5228205"\nÚltima edición o 21 de agosto de 2019 ás 09:30


Galicia foi a segunda comunidade onde máis medrou o turismo no segundo trimestre | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 11/07/2019 20:09\nEntre abril e xuño en Galicia os ingresos por cuarto subiron un 8 por cento, é a cifra máis alta de toda España. Son datos, de Exceltur, a patronal do turismo, A nosa foi a segunda comunidade onde máis medrou o turismo, impulsado, sobre todo, pola chegada de turistas estranxeiros. "Galicia é, despois de Cantabria, a que máis creceu en termos de ingresos. Ademais produciuse fundamentalmente nos destinos icónicos de Galicia: Santiago, A Coruña, Vigo e na costa, impulsado, sobre todo, pola demanda estranxeira. Eu creo que estar na véspera dun ano Xacobeo está axudando", asegura Óscar Perelli Director de estudos de Exceltur.\nE se falamos de previsión. Galicia é dos lugares de España que presenta mellores perspectivas turisticas para o verán "Barcelona, Madrid e Valencia, dentro das grandes cidades, xunto aos destinos do interior (Castelas e Navarra), o litoral catalán, Asturias e Galicia presentan as mellores perspectivas de resultados para o verán de 2019", estima José Luis Zoreda Vicepresidente executivo de Exceltur.\nA cruz da previsión para este verán é para as Canarias e as Baleares. Exceltur prognostica caídas nestes dous destinos porque diminúe a demanda estranxeira. E é que a actividade turística de España está en desaceleración. Esta ralentización é, segundo Exceltur, porque Turquía e Exipto, destinos competidores de España, estanse recuperando.\nAsí as cousas, Exceltur prevé que o PIB turísitco aumente o 1,6 por cento en 2019, situándoo, por segundo ano consecutivo, por debaixo do crecemento da economía española.


Camilo Nogueira | ::Axenda cultural AELG::\nArquivos da etiqueta: Camilo Nogueira\n“A A. C. O Galo convídate a ti e acompañante/s (sempre que non pasen de 3) á visita guiada que realizará ao “Panteón Real” da Catedral de Santiago. Nel atópanse os enterramentos de raíñas como Berenguela de Barcelona (casada con Afonso VII de Galiza e León) ou Xoana de Castro (casada con Pedro I de Castela), de reis como Fernando II de Galiza e León, Afonso VIII de Galiza e León e IX de Castela, e infantes e aristócratas das máis relevantes casas nobiliarias, como Raimundo de Borgoña.\nAs explicacións correrán a cargo de Camilo Nogueira Román, quen leva anos traballando encol dos primeiros tempos do reino galego e é autor de O Reino de Gallaecia, un estudo publicado por Edicións Xerais de Galiza, sobre a nosa historia durante a alta idade media.\nA visita é de balde, só poden asistir a ela 25 persoas con máis de 9 anos de idade e celebrarase:\nDía: xoves, 12 de abril de 2018. Hora de comezo: 18:30 h.\nLugar de encontro: Porta das Praterías da Catedral de Santiago ás 18:20 h.\nCómpre anotarse antes do 10.04.2018 ás 22:00 h. en ogalo.ac@gmail.com especificando o nome e apelidos, DNI, email e número de teléfono. O email e teléfono non o require a Fundación Catedral de Santiago, demandámolo nos para avisar ás persoas que ocuparán a praza que deixen libre aquelas que, despois de anotarse, nos comuniquen que non poden vir, cousa que, en caso de acontecer, vos rogamos encarecidamente que fagades canto antes. Como é habitual teñen preferencia as/os socios/os da AC. O Galo.\nA lista de asistentes cubrirase dacordo á orde en que a citada asociación reciba os e-mails de cantas/os soliciten participar nesta 3ª visita guiada de balde, que neste ano 2018 organiza ao Panteón Real.”\nPublicado en Historia, Roteiros\t| Etiquetado Agrupación Cultural O Galo, Camilo Nogueira\nEntrevista a Camilo Nogueira en Praza:\n“(…) – Praza (P): Como recibiches a nova da homenaxe? Como te sentiches?\n– Camilo Nogueira (CN): Ben, cun grande agradecemento. E cunha certa sorpresa, porque o grupo de amigos e amigas que tomaron esta decisión tomárona e non me deron dereito a réplica por así dicilo. E sorpresa tamén por algúns artigos que estou lendo estes días, moi agradecido. (…)\n– P: Como ves o actual momento político de Galicia e de Galicia dentro do Estado Español? Cara a onde camiñamos?\n– CN: Pouco a pouco vanse comprendendo as cousas. E creo que nalgún momento se vai aceptar a condición de Galicia como nación, como nación do mundo. Neste senso hai moito traballo por diante, comezando polo propio recoñecemento en Galicia da propia realidade nacional galega. Hai moitas posicións políticas que non se desprenden do españolismo. Dicir dende Madrid que Galicia é excéntrica é un despropósito, porque se algo é excéntrico é Madrid, nós estamos abertos ao Atlántico. Creo, en todo caso, que o recoñecemento da plurinacionalidade do Estado español é algo inevitable, non sei cando ocorrerá, pero acabará sucedendo. España será plurinacional ou non será. Cando Galicia eleve a súa conciencia nacional verá recoñecido o seu carácter de nación. Galicia será recoñecida como nación, pero para iso temos que estar preparados. Recoñecerase que a fronteira do galego está en Porto Alegre ou nalgunha parte de África e que o galego é unha lingua tan universal coma o castelán. E recoñecerase que no pasado nos amolaron moito economicamente, pero que agora temos unha economía moi avanzada.\n– P: Neste senso, ti traballaches por esa apertura de Galicia cara á Lusofonía. Como valoras o seu futuro?\n– CN: Ti vas a Brasil e os brasileiros dinche que falan contigo moito máis comodamente que cos lisboetas, todo o mundo recoñece que hai mesmo máis semellanzas que co portugués que se fala en Portugal. Ou estes días, que chegan tantos peregrinos brasileiros a Compostela, cando falas con eles quedan marabillados de que falemos exactamente igual. Non recoñecer iso é produto do españolismo, nada máis. Estas cousas, que parecen anecdóticas, son vitais, mesmo para a autoestima dos galegos. Hai moitas dificultades, pero pouco a pouco a xente vai recoñecendo isto e vaise aceptando esta idea. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Política\t| Etiquetado Camilo Nogueira, Praza Pública


Control remoto dende equipos Linux - Manuais Informática - IES San Clemente.\nControl remoto dende equipos Linux\nNeste apartado imos ver como podemos utilizar o VNC en Ubuntu para controlar remotamente equipos, xa sexan equipos tamén con Ubuntu ou outro Linux ou mesmo equipos Windows que teñan instalado un servidor VNC (como UltraVNC).\n1 Activar a compartición do escritorio en Ubuntu\n2 Visualizar escritorios remotos en Ubuntu\n2.1 Visualizar escritorios de equipos Linux\n2.2 Visualizar escritorios de equipos Windows\n3 Configurar o inicio do servidor VNC automaticamente para todos os usuarios\n4 Visualizar escritorios de equipos Linux con UltraVNC\nActivar a compartición do escritorio en Ubuntu\nEn Ubuntu xa ven instalado por defecto unha implementación do servidor VNC que permite visualizar ou controlar o equipo de forma remota, aínda que ven desactivado. Imos ver como activalo:\nAntes de comezar, é importante comprobar que na máquina virtual de Ubuntu na que imos activar a compartición do escritorio deshabilitemos a aceleración 3D da pantalla. Aínda que isto fará que a contorna gráfica de Ubuntu vaia máis lenta, con esta opción activada o escritorio remoto non se visualiza correctamente.\nLanzamos a aplicación de Compartición de Escritorio.\nActivamos as opcións de Permitir que outros usuarios vexan o seu escritorio e Permitir que outros usuarios controlen o seu escritorio. Activamos tamén a opción de Requirir que o usuario introduza o contrasinal e poñemos un contrasinal para autenticar o acceso a control do equipo.\nVisualizar escritorios remotos en Ubuntu\nImos ver como podemos visualizar e controlar equipos remotos dende Ubuntu, tantose estes equipos tamén son Linux coma se son Windows, e usando o cliente VNC ou un navegador web.\nVisualizar escritorios de equipos Linux\nExisten varias aplicacións en Ubuntu para visualizar escritorios remotos. Imos utilizar o Visualizador de escritorios remotos aínda que tamén poderíamos facer uso de Remmina, que é outra aplicación que ven instalada por defecto.\nEn primeiro lugar usaremos o Centro de Software de Ubuntu para instalar a aplicación de Visualizador de escritorios remotos (se se ten configurado como idioma da sesión o castelán, buscaremos o Visor de escritorios remotos).\nLanzamos a aplicación de Visualizador de escritorios remotos (igual que antes, en castelán Visor).\nPicamos no botón de Conectar\nNesta ventá é onde podemos indicar os datos para establecer a conexión. En primeiro lugar seleccionamos o protocolo VNC (esta aplicación permite conectarnos a escritorios remotos usando tamén outros protocolos). Introducimos a dirección IP do equipo ao que nos queremos conectar, e nesta ocasión para mostrar outra opción tamén posible, engadimos o porto separado por "::" (tamén poderíamos usar o número de pantalla, poñendo ":0" ou ":1"). Abaixo temos outras opcións para a conexión.\nPídesenos o contrasinal para poder conectarnos ao servidor VNC\nVista dun equipo Ubuntu controlando outro equipo Ubuntu.\nVisualizar escritorios de equipos Windows\nA visualización de escritorios de equipos Windows faise da mesma maneira que as dos equipos con Linux:\nLanzamos o visualizador de escritorios remotos e picamos en Conectar. Seleccionamos protocolo VNC, introducimos a dirección IP do equipo seguida de ":0" (igual que cando nos conectamos usando o UltraVNC en Windows, neste caso é máis cómodo) e picamos en Conectar.\nPídesenos o contrasinal para acceder ao servidor VNC. Un problema que teremos neste caso é que a conexión non funcionará xa que o servidor VNC no equipo Windows está configurado para autenticar por MS Logon, xa que o cliente VNC de Ubuntu non soporta este tipo de autenticación. Nese caso dende Ubuntu podemos usar outro cliente VNC ou usar o navegador web, seguindo os pasos que veremos no seguinte apartado.\nVista de equipo Ubuntu controlando un equipo Windows.\nConfigurar o inicio do servidor VNC automaticamente para todos os usuarios\nA configuración que utilizamos nos apartados anteriores para o servidor VNC en Ubuntu (activando a compartición de escritorio) ten dous inconvenientes:\nA configuración só é efectiva para o usuario co que a fixemos (uadmin) pero se inicia sesión outro usuario calquera no equipo tería que activar expresamente a compartición do escritorio tamén para que se poida ver e controlar o escritorio na súa sesión (Isto non pasa co servidor UltraVNC en Windows, xa que se rexistra como un servizo de Windows e se executa automaticamente ao iniciar o equipo). Dependendo do contorno en que nos atopemos, a opción da configuración por usuario pode ser válida, pero se temos moitos usuarios non resulta moi factible pedir que todos activen de forma individual a compartición do escritorio.\nA aplicación de compartición de escritorio da Ubuntu 14.04 presenta unha incompatibilidade con UltraVNC no mecanismo de autenticación, que provocará un erro se intentamos visualizar o escritorio dende un equipo Windows.\nPor iso imos ver outra opción para instalar o servizo VNC en Ubuntu, que si nos permitirá activar a compartición do escritorio para todos os usuarios do sistema á vez que nos permitirá conectarnos sen problema dende un equipo Windows con UltraVNC\nÉ moi importante ter en conta que para que non teñamos conflitos entre distintos servidores VNC é preferible desactivar a compartición de escritorio no equipo en que imos utilizar esta segunda opción (nos pasos que se mostran a continuación úsase agora a máquina que antes só se usou como cliente VNC):\nUsando o Centro de software de Ubuntu, buscamos un paquete chamado Servidor X11vnc.\nImos establecer o contrasinal que se vai utilizar para autenticar a conexión contra o servidor VNC, usando o comando sudo x11vnc --storepasswd /etc/x11vncpasswd. Este comando pediranos o contrasinal que queremos establecer (ollo que ao introducir o contrasinal non se verá nada no terminal, nin sequera asteriscos), e almacena un resumo do mesmo (usando unha función hash) no ficheiro que lle indicamos (/etc/x11vncpasswd).\nO ficheiro que almacena o resumo do contrasinal debe ser lexible por todos os usuarios, xa que todos iniciarán o servizo x11vnc no inicio de sesión. Co comando sudo chmod 644 /etc/x11vncpasswd establecemos os permisos necesarios sobre este ficheiro.\nTemos que crear un ficheiro co extensión ".desktop"' na carpeta /etc/xdg/autostart para que no inicio de sesión de todos os usuarios se execute o comando que nos interesa (que é x11vnc -rfbauth /etc/x11vncpasswd -bg -forever, que lanza o servizo x11vnc autenticando os usuarios co contrasinal do ficheiro /etc/x11vncpasswd en segundo plano e relanzando o servizo despois de que o cliente se desconecte). Na imaxe se mostra o contido que se propón para este ficheiro, neste caso co nome x11vnc.desktop. Pode crearse o ficheiro partindo dunha copia dalgún dos moitos ficheiros .desktop que se atopan na carpeta. Despois de gardar o ficheiro, teremos que pechar a sesión e iniciar unha sesión con calquera usuario para que se lance o servizo.\nImaxe dun cliente Ubuntu (estase usando o equipo que nos anteriores apartados se usou como servidor VNC) conectándose ao servidor VNC.\nTeremos que introducir o mesmo contrasinal que almacenamos no ficheiro /etc/x11vncpasswd.\nVisualizar escritorios de equipos Linux con UltraVNC\nImos ver para rematar como utilizar o cliente de UltraVNC en Windows para controlar equipos Linux que teñan o servidor VNC instalado e activado:\nIntroducimos a dirección IP e pantalla do equipo ao que nos queremos conectar.\nIntroducimos o contrasinal para autenticarnos no servizo VNC remoto.\nVista de equipo Windows controlando equipo Ubuntu.\nObtenido de «https://manuais.iessanclemente.net/index.php?title=Control_remoto_dende_equipos_Linux&oldid=59387»\nEsta página se editó por última vez el 7 abr 2016 a las 08:55.


Doce películas do Nadal que aos nenos encántanlles | Consumer\nDoce películas do Nadal que aos nenos encántanlles\nAs películas de tema do Nadal son unha das mellores opcións para compartir bos momentos cos pequenos nestas festas\nData de publicación: Luns, 28deDecembrode2015\nO cinema ofrece unha moi variada oferta relacionada co Nadal. Tanto de animación como con actores reais, moitas películas retratan o espírito do Nadal e xogan cos seus personaxes, sobre todo con Papá Noel. Este artigo propón doce títulos, desde algúns bastante recentes, como ‘Arthur Christmas’ e ‘A orixe dos gardiáns’, ata clásicos como ‘Milagre na cidade’ e ‘Pesadelo antes de Nadal’, pasando por fantasías como ‘Polar Express’, ‘Elf’, ‘O Grinch’ e o especial de Nadal de ‘Madagascar’.\nPelículas de Nadal para que gocen nenos e adultos\nO cinema dedicou unha gran cantidade de obras ao Nadal, a maioría destinadas aos nenos, que viven estas datas con moita ilusión. As películas son unha maneira estupenda de que os pequenos se entreteñan e os adultos poidan pasar momentos agradables xunto a eles, tirados no sofá e cubertos por unha mantita.\nA continuación ofrécese unha ducia de recomendacións para gozar nestas festas. Luz, cámara e… Bo nadal!\nEsta película de animación, de 2004, conta a historia dun neno que, durante a Noiteboa, descobre que xunto á súa casa parou un tren: o expreso polar do que fala o título. O condutor, unha versión animada de Tom Hanks, convídao a subir, e así o protagonista embárcase en aventuras que o levan ata o mesmo Polo norte. Foi dirixida por Robert Zemeckis, o mesmo de ‘Regreso ao futuro’, ‘Forrest Gump’ e ‘Conto de Nadal’.\nA formulación é que Papá Noel sente ganas de retirarse e pensa que o mellor substituto para continuar co seu labor é o seu fillo, Steven. Pero xorde un problema: un neno queda sen o seu agasallo e, por suposto, eles terán que resolvelo. Este filme británico de 2011 foi nomeado como mellor película de animación en varios premios (incluídos os Globos de Ouro, Critics Choice Awards, BAFTA e da Asociación de Críticos de Chicago), o que a converte nunha aposta bastante segura de diversión.\n3. A orixe dos gardiáns\nEste é outra longametraxe que recibiu premios e nomeamentos, neste caso en 2012. Aquí Papá Noel é un dos gardiáns dos pequenos, do mesmo xeito que a Fada dos Dentes, o Coello de Pascua e o Home de Area, quen deben enfrontarse a un espírito malvado chamado Sombra. O filme contou coa produción executiva de Guillermo del Toro (director de ‘O labirinto do fauno’) e de William Joyce, autor dos libros nos baséase a historia.\n4. Conto de Nadal\nEsta película de 2009 é a máis recente das 15 adaptacións ao cinema do clásico de Charles Dickens, publicado en 1843. Protagonizada por Jim Carrey (quen interpreta varios papeis) e dirixida tamén por Robert Zemeckis, conta a historia dun home rico, malhumorado e mezquino que odia o Nadal, pero que recibe a visita de tres fantasmas que se empeñan en ensinarlle o verdadeiro espírito destas festas.\nTamén é Jim Carrey o protagonista deste filme do ano 2000. E tamén aquí interpreta a un personaxe que odia o Nadal. Pero neste caso é unha especie de ogro verde que vive na cima dunha montaña e que, farto das panxoliñas que lle chegan desde o pobo de á beira, decide “roubar” a festa. Baseada no libro ‘Como o Grinch roubou o Nadal’ (1957), de Theodor Seuss Geisel, é a segunda película de tema do Nadal máis taquillera da historia (recadou máis de 345 millóns de dólares), despois de ‘Só en casa’.\n6. Milagre na cidade\nEste é un clásico que non pode faltar. Narra a historia dun home que é contratado para interpretar a Papá Noel nun desfile de Nadal e nuns grandes almacéns. Non habería nada estraño niso, se non fose porque o home en cuestión afirma non ser un actor, senón o auténtico Papá Noel. Esta película de 1994 é un remake do filme ‘De ilusión tamén se vive’, de 1947 (na versión orixinal ambas titúlanse ‘Miracle on 34th Street’).\n7. Pesadelo antes de Nadal\nOutra longametraxe de animación insoslayable cando se fala das festas do Nadal é o xurdido da creatividade de Tim Burton (quen foi o responsable de case todo na película, excepto de dirixila). Conta a historia de Jack Skellington, o Señor de Halloween, que descobre o Nadal e decide “apropiarse” dela e introducir algúns curiosos cambios. Estreada en 1993, non perdeu nadiña de nada da súa vixencia.\nUn elfo dos que axudan a Papá Noel na súa repartición de agasallos sente distinto aos seus colegas. E é que, do mesmo xeito en que o patito feo non era en realidade un pato, senón un cisne, este non é un elfo senón un ser humano que, por erro, de neno terminou entre as hostes do vello residente do Polo norte. Ese é o argumento desta divertida película de 2003.\n9. Un pai en apertos\nA mediados dos anos noventa, despois de ‘Terminator’ e outros filmes de acción, Arnold Schwarzenegger tivo tempo de probar sorte na comedia. Un daqueles intentos foi ‘Un pai en apertos’, de 1996, que sen ser unha obra mestra permite pasar un intre agradable, mentres o musculoso actor busca e non atopa o xoguete que o seu fillo lle pediu como agasallo de Nadal.\n10. Nico, o reno que quería voar\nEsta película finlandesa de 2008 presenta a un reno que se chama Nico e que é fillo dun dos renos que tiran do carro de Papá Noel. Como quere aprender a voar, inicia unha aventura rumbo ao norte, para atopar ao seu pai, coa compañía dunha comadreja e un esquío voador. Unha bonita historia para os máis pequenos.\nMoitos personaxes e series infantís tiveron os seus especiais de Nadal. Este é un deles. Trátase dun mediometraje para TV (de media hora de duración, estreado en 2009) no que os personaxes da saga ‘Madagascar’ reciben unha visita inesperada: a de Papá Noel. Como perde a memoria, son os animais quen deben relevalo na repartición dos obsequios. Acción e risas con moita cor.\n12. Vaia Santa Claus!\nPapá Noel ten un accidente no tellado dunha casa e o home que o atopa, pai dun neno a quen lle acaban de dicir que ese personaxe non existe, debe substituílo debido a unha misteriosa cláusula. O seu título en España perde o xogo de palabras do orixinal: ‘Santa Clause’, que soa igual que Santa Claus, nomee con que se coñece a Papá Noel en Estados Unidos, pero significa literalmente ‘Santa Cláusula’ (e leste foi o título co cal se coñeceu en América Latina). A película é de 1994 e tivo dúas secuelas: ‘Santa Claus 2’, de 2002, e ‘Santa Claus 3: Por un Nadal sen frío’, de 2006.\nnenos cinema infantiles-gl Navidad-gl noel-gl papá-gl películas-gl


Berros pola dignidade - Praza Pública\nO 14/11/21, milleiros de persoas saímos a rúa en Compostela, para dicirlle a Feijoo, que “a polítca sanitaria do PP, e en concreto no que respecta a AP, sufre un proceso de desmantelamento e de recortes, que está levando ao deterioro da Sanidade Pública, con consecuencias nefastas para a poboación: listas de agarda interminables, comorbilidade por falta de prevención de diferentes enfermidades, agobios nas consultas pola masificación e a non substitución dxs compañeirxs, que leva ao deterioro da AP”. Dixémoslle alto e claro: “SALVEMOS A AP”.\nBerramos: “Feijoo escoita, a Sanidade está en Loita”: e é certo. 12 anos de gobernos do PP (con 4 conselleirxs de sanidade) e a falta de recursos, así como a política de non reposición dxs profesionais, é xa INAGUANTABLE. A “pretensión de aforrar” (no ben máis preciado que temos que é a saúde), leva implícita unha perda de calidade na atención que sufren xs cidadáns/as... pero gástase 738.543 e. en “capeláns nos hospitais” (equivalente a 13 médicxs de familia). Antes desta manifestación masiva, tivemos a de Vigo, e antes en Compostela, e antes outras dúas en Vigo. Está claro que as reivindicacións que plantexa a Plataforma SOS Sanidade Pública de Galiza, teñen unha constante: “denunciar o deterioro e abandono por parte de Feijoo, da Sanidade Pública”.\nCabeceira da manifestación pola sanidade pública en Santiago CC-BY-SA Praza Pública\nBerramos: “Goberne quen goberne, a Sanidade non se vende, deféndese”: por suposto. Si xs administradorxs do Sistema Sanitario, non son capaces de resolver o día a día da Sanidade Real, deben deixar paso a persoas máis competentes e que teñan a súa atención nos servizos públicos, como prioridade. A saúde é o máis importante dunha persoa. Xs cidadáns/as, pagamos uns bos cartos, para que o día de mañán, teñamos unhas pensións e unha atención ao final da vida, dignas. Si ésto non o pode asegurar a administración pública: TEMOS QUE CAMBIALA!\nBerramos: “Máis persoal, nos Centros de Saúde”. Dí Feijoo “que non temos Médicxs...e que ísto sucede en outras CCAA e noutros países” (non se consola quen non quere), pero nós lle dicimos: por qué non sustitúe á Enfermería, xs Traballadorxs Sociais, xs Odontólogxs, xs Psicólogxs, xs PSX? Temos profesionais, e moi bxs, o que non hai, é quen traballe por soldos de miseria e en precario (xs usan como Cleenex) e así, búscanse a vida en lugares que prestixen a profesión que tanto costa sacar e que podan ter salarios dignos e estabilidade.\nBerramos: “Non, non, non, a privatización”. O deterioro dos servizos públicos con falta de inversión orzamentaria e persoal, leva ó deterioro da AP e a xente váise, moitas veces ó sector privado, algo que a éstes, lles é moi rendible, cando é a administración a que sí ten cartos para investir nos concertos e non os usa nos seus servizos. E tamén berramos, “a privatización é corrupción”, algo que sabe moi ben o PP: o partido máis corrupto de Europa e condeado por elo.\nBerramos: “Sanidade Pública e Gratuita”: seguimos pagando por servizos que antes eran gratuitos; mediciñas, transporte sanitario, teléfonos de cita previa, derivacións a asistencia privada por falta de atención na Pública, etc.\nBerramos: “Na Sanidade Pública, non somos de segunda”. Temos un Sistema Sanitario Públicco na Galiza, dos mellores do mundo. Profesionais, dxs mellores do mundo e uns/has administradorxs: xs peores do mundo. Así non se pode dar unha Asistencia de Calidade e as consecuencias son unha pior atención.\nA dignidade da xente que saíu a rúa, contrasta cas mentiras e falacias que nos dín dende un goberno agotado. Os “seus medios de comunicación” (que acaban de conseguir moitos cartos de Feijoo) silencian e amordazan a realidade, dunha SANIDADE PÚBLICA EN PERIGO.


PressReader - La Voz de Galicia (Ourense): 2017-08-14 - O tesouro\nLa Voz de Galicia (Ourense) - 2017-08-14 - Relatos De Verán -\nOs golpes na ventá espertáronme aquela noite. Acendín a luz da habitación e erguinme para ver quen carallo interrompía o meu sono, un dos poucos goces que aínda conservaba. Asomeime a mirar darredor e encontrei ao meu veciño e amigo, ese que aínda conservaba dende pequeno. Estaba alí pegado á parede oculto das miradas indiscretas e os equipos de vixilancia.\n—Sae, que te espero aquí —dixo en voz baixa.\nA cidade dividírase en dous facía moitos anos, cando nós aínda éramos novos. Agora estaban por un lado os que quedaran dentro, os da cidade alta, e por outro os que quedaramos fóra, os da cidade baixa. Nós traballabamos a materia prima e a cambio recibíamos unha pensión vital, iso era todo o que nos podían ofrecer dende a cidade alta. As terras venderámosllas para traballar nas fábricas, e a puxante xeración robótica deixounos sen nada.\nO meu amigo conduciume a través dos estreitos camiños entre as masas de apartamentos ata chegar ao seu, un que estaba nos límites da cidade, moi cerquiña do muro que nos dividía e que lindaba co mar de chapapote onde vagaban restos plásticos doutros tempos. O meu amigo convidoume a sentar e marchou á habitación do lado da que volveu con algo na man; unha maceta na que plantara un pequeno carballo.\n—Aí dentro teñen un feixe —díxome con xenreira.\nDAVID COLLAZO DUBRA A Laracha. Enxeñeiro naval e programador de aplicacións informáticas.


Andrés Nagel - Galeria Circular - Obra gráfica,libros de artista y carteles\nTécnica: Augaforte e Colaxe\nMedidas: 98 x 69 cm\nEdición 75 exemplares\nincl. impostos, sen gastos de envío\nAndrés Nagel - S/T-- Ano: 1991 Técnica: Augaforte e Colaxe Medidas: 98 x 69 cm Edición 75 exemplares Asinado e numerado.\nAndrés Nagel - S/T--Ano: 1991 Técnica: Augaforte e Colaxe Medidas: 98 x 69 cm Edición 75 exemplares Asinado e numerado.\nAndrés Nagel Tejada (San Sebastián, 1947) Pintor, escultor e gravador español, un dos artistas actuais de maior proxección internacional.\nNagel terminou a carreira de Arquitectura en 1972; xa para entón expuxera algunha vez. Nese mesmo ano penetrouse nas técnicas de gravado e coñeceu a Chillida.\nA mediados dos 70 Nagel iniciou unha febril actividade expositiva, tanto en colectivas como en individuais: Madrid, Barcelona, Bilbao, Pamplona… En 1976 participou na mostra " New Spanish Painting" (Nova York) e dous anos despois nunha exposición en homenaxe a Joan Miró en Palma. En 1980, obras súas incluíronse en varias colectivas en Estados Unidos ( Austin, Tallahassee e Cleveland) e tamén concorreu á Bienal de Fredrikstad (Noruega).\nEn 1982 participa na "II Trienal de Debuxo" de Nuremberg; en 1983 na " Biennale of Graphic Art" de Varna ( Bulgaria) e en 1984 participa en colectivas en Dortmund, Bonn e Basilea. En 1985 é incluído nunha selección de obras do Museo Español de Arte Contemporánea (antecesor do Museo Reina Sofía) exposta na Fundación Gulbenkian de Lisboa. En 1986 acode convidado polo goberno de Iraq ao " Baghdag International Festival of Arts" xunto con Manolo Valdés e outros artistas españois.\nEn 1987 Nagel colocou unha gran escultura de aceiro nunha praza de Barcelona, e acudiu á feira Fiac de París\n. Ao ano seguinte, o Museo de Belas Artes de Bilbao dedicou unha antolóxica á súa obra gráfica, da que se editou un catálogo razoado. En 1989 o artista iniciou unha colaboración de máis de dez anos coa Tasende Gallery da Jolla ( California), coa cal concorreu a feiras en Chicago e Os Angeles e mesmo expuxo no Museo Meadows de Dallas.\nEn 1991 levou por México unha mostra itinerante, que recalou no Museo Tamayo e a cuxa inauguración acudiu o mesmo Rufino Tamayo na súa última aparición pública antes de falecer. Ese mesmo ano Nagel participou en varias colectivas ( Boston, Hawai...) e recibiu o encargo dunha escultura para o museo ao aire libre Hakone Open- Air Museum de Xapón. En anos posteriores expuxo en : Nova York, Iowa, Reno, Singapura, Hong Kong, San Diego, París, Chicago, México D. F., Vancouver, Viena, Milán... En 2001, unha escultura súa expúxose nos xardíns do histórico Palais Royal de París, con motivo da mostra "50 ans de Sculpture Espagnole", que logo recalou no Parque do Retiro de Madrid.


PR461D - Inscrición proceso selectivo unitario policía local. CONCURSO - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nPR461D - Inscrición proceso selectivo unitario policía local. CONCURSO\nResolución do 26 de xaneiro de 2021 pola que se aproban e se fan públicas as relacións provisionais de persoas admitidas e excluídas no proceso selectivo unitario para o acceso á escala básica, categoría de oficial, nos corpos de policía local, quenda de acceso por promoción interna e mobilidade.(DOG núm. 23 do 4 de febreiro de 2021).\nCorrección de erros. Resolución do 26 de xaneiro de 2021 pola que se aproban e se fan públicas as relacións provisionais de persoas admitidas e excluídas no proceso selectivo unitario para o acceso á escala básica, categoría de oficial, nos corpos de policía local, quenda de acceso por promoción interna e mobilidade.(DOG núm. 30 do 15 de febreiro de 2021).\nAs persoas interesadas na quenda de concurso para mobilidade deste proceso deberán achegar coa súa solicitude obrigatoriamente por medios electrónicos a seguinte documentación:\nNa quenda de concurso comprobarase, nos casos de exención de taxas, o título de familia numerosa no suposto de ser expedido pola Xunta de Galicia.


Aberto o prazo para a renovación e solicitude de postos de venda ambulante en Ponteareas | Ponteareas.es\nAs persoas interesadas terán ata o 15 de decembro para presentar a súa petición\nO Concello de Ponteareas vén de abrir o prazo para a concesión das autorizacións de venda ambulante en feiras e mercados da vila. Ata o vindeiro 15 de decembro as persoas interesadas poderán presentar as súas peticións de renovación, así como as solicitudes para obter a autorización para a adxudicación dos postos que queden vacantes.\nOs formularios para realizar estas solicitudes de renovación e de nova adxudicación, así como a información con todos os requisitos que se deben cumprir, están xa dispoñíbeis na páxina web do Concello e na Oficina de Administración Xeral, situada no primeiro andar da Casa Consistorial.\nNa actualidade o Concello oferta arredor de 150 postos de venda ambulante nos mercados e feiras que se celebran os sábados e o día 14 de cada mes, que abranguen produtos que van dende a alimentación ou plantas até calzado, téxtil ou complementos.\n← Ponteareas amplía o horario de zona azul na contorna do Mercado Municipal para aumentar a oferta de aparcamento\nA Deputación Provincial respalda en Ponteareas as medidas de recuperación do espazo público para as persoas →


Saa: "Volvemos a regalar os primeiros 25 minutos" -E.F.F. Rosalia\nHome>>Prensa>>Saa: “Volvemos a regalar os primeiros 25 minutos”\n22 Marzo, 2021\tPrensa 76 Visualizaciones\n“O partido foi un partido moi bonito de ver, que ao final quedou definido pola diferenza de calidade nas accións nas áreas”, dixo o técnico.\nMiguel Saa compareceu na sala de prensa do Monte da Aira tras a derrota fronte ao Lugo no partido benéfico García Rodríguez Construcións e Reformas a favor de Pequenos Superheroes: “Creo que elas foron superiores pola claridade na súa idea de xogo. Visto o partido, o Rosalía levou a voz cantante do choque pero, os nervios novamente, e a falta de atrevemento favoreceu a diferenza do marcador”.\n“É indubidable que a calidade individual, sobre todo de Esther, a súa capitá, acabou por definir o resultado. Do mesmo xeito que a súa porteira Judith, que ao parar o penalti fixo que perdésemos a oportunidade de meternos no encontro”.\n“O equipo quixo mandar no xogo, pero estivo, e volvo a incidir, demasiado nervioso con balón, e volvemos a regalar os primeiros 25 minutos, pese a todo non podemos negarlles ás mozas o esforzo e o sacrificio que fan partido tras partido”.\nBlanco da instruccións durante o partido.\nPola sua banda, Joaquín Blanco, adestrador do CD Lugo Feminino comentou que o partido: “Serviu como un adestramento máis xa que levamos moi poucas sesións pois só é a terceira semana que levamos adestrando e entón serviunos para coller máis rodaxe e coller tamén minutos de xogo en partido porque levamos desde o 8 de marzo do ano pasado sen xogar. Entón, nese sentido, si que nos valeu para volver a ese contacto co balón e ese contacto co campo nun partido”.\n“Quizais en momentos puntuais nós tivemos máis pegada dentro do área pero tampouco houbo unha gran diferenza. Eu creo que o Rosalía está moi ben traballada, tamén se noutou os dous ou tres partidos que xa levan de pretempada e que teñen máis ritmo pero, ao final pois si, a categoría tamén cho dá dentro das áreas á hora de marcar os goles pero creo que foi un partido moi parello e que para os dous equipos, dentro das súas cousas, para seguir traballando agora que empeza tempada inmediatamente”.\nXogadoras de nivel superior\n“Nós temos, sobre todo nas zonas de diante tres ou catro xogadoras que ata chegaron a xogar en Nacional, entón pois si nótase esa calidade que teñen de categoría máis importante. A falta de que están menos rodadas, si nótase sobre todo que as ocasións que fas dentro do área conseguimos marcalas e ao Rosalía custoulle máis”.\nTags Adestrador CDLugo EFFRosalía Entrenador Lugo Ourense Rolda de prensa\nAnterior Saa: “Estamos en continuo crecemento”\nSiguiente 0-4: O importante era a causa do partido


Solicitude de entradas para os concertos organizados pola Sociedad Filarmónica Ferrolana\nEste ano disporemos de ata 15 entradas para os concertos da tempada 2018/2019\nDe novo, a Universidade da Coruña (UDC) pon á disposición do seu alumnado entradas de balde para os concertos organizados pola Sociedad Filarmónica Ferrolana.\nNesta ocasión, as entradas que ofrecemos son para a Orquesta Sinfónica de Galicia que terá lugar o xovés 06 de xuño do 2019, ás 20:30h, no Auditorio de Ferrol.\nCada persoa terá dereito a un máximo de dúas entradas de balde, que se deberán recoller na oficina da Área de Cultura do Centro cultural Universitario do Campus de Esteiro.\nSolicitude: Mediante correo electrónico ao enderezo cultura.ferrol@udc.gal, indicando:\nAsunto: Entradas RFG\nNúmero do DNI/NIE ou pasaporte da persoa solicitante\nAs persoas beneficiarias das entradas poderán recollelas na oficina da Área de Cultura do campus de Esteiro, situada no 1.º andar do Centro Cultural Universitario (r/ Dr. Vázquez Cabrera s/n). No momento de o facer, deberán mostrar a tarxeta universitaria.\n* Cada persoa terá dereito a retirar ata dúas localidades. Adxudicaranse por estrita orde de petición.\n* Todas as persoas que teñan unha relación contractual ou estatutaria coa UDC quedan excluídas desta oferta de entradas. Só serán entregadas ao alumnado das titulacións oficiais. Tamén quedará excluído o alumnado que non envíe o correo electrónico dende o dominio da universidade ou non se identifique coa tarxeta universitaria.\n* Só a persoa adxudicataria poderá retirar as invitacións, polo que no momento da recollida haberá que presentar a tarxeta universitaria.\n* As persoas que deixen sen recoller as entradas sen comunicalo previamente por medio do enderezo de correo electrónico cultura.ferrol@udc.gal non poderán participar nos futuros outorgamentos desta tempada.\n* Non se poderá facer reserva de ningún tipo das entradas aos concertos.\nPara calquera dúbida ou incidencia, pode enviar un correo electrónico ao enderezo cultura.ferrol@udc.gal ou chamar ao teléfono da Área de Cultura: 881 01 3697.


Trasalba: Sebastian Haffner - A Revolución Alemana\nFranz Kafka no seu relato Vor dem Gesetz (Diante da lei) conta a historia dun home que solicita entrar a un implacábel gardián, e que pasa toda a súa vida agardando perante a porta, sendo rexeitado unha e outra vez, mais sen perdé-la esperanza, tentando inútilmente persuadilo. Finalmente, na hora da súa morte, o gardián bérralle ao "oído que xa vai perdendo": "Esta entrada estaba especialmente reservada para ti. Agora marcho e péchoa".\nA historia do Reich e da socialdemocracia alemáns lembran este relato kafkián. Ao xurdir case simultáneamente, parecían estar feitos o un para o outro: Bismark trazou o marco estatal no que podía desenrolarse a socialdemocracia e ésta agardaba que algún día podería dotalo de verdadeiro contido político de forma duradeira. Se o tivese acadado, quizaves aínda hoxe existiría o Reich alemán.\nPero xa sabemos que non o conseguiu. O Reich caeu nas mans equivocadas, e afundiuse. A socialdemocracia, que xa dende o primeiro momento se sentiu chamada a dirixilo e que quizaves o tería salvado nunca reuniu nos 74 anos de existencia do Imperio nen o valor nen o vigor suficientes para facerse con el. Como a personaxe do relato de Kafka, a socialdemocracia instalárase xa cómodamente diante da porta. E tamén a ela a Historia podería terlle berrado no oído en 1945: "Esta entrada estaba especialmente reservada para ti. Agora marcho e péchoa".\nPero ao contrario que na historia de Kafka, nesta hai un instante dramático no que todo parece mudar. En 1918, diante da derrota inminente, os gardiáns do Reich abríronlle aos propios dirixentes socialistas a porta de entrada, pechada durante tantos anos, e deixáronnos pasar voluntariamente ás antecámaras do poder, non sen segundas intencións; e entón as masas socialdemócratas precipitáronse cara o interior, empurrando aos seus dirixentes e arrastrándoos perante a derradeira porta, ata o mesmo poder. Tras medio século de espera, parecía que por fín a socialdemocracia alemá acadara o seu obxetivo.\nE entón sucedeu algo incríbel. Os seus líderes, que só acadaran rosmando o trono vacante conquistado polas masas socialdemócratas, movilizaron inmediatamente aos antigos gardas do pazo, agora sen señor, e mandaron botar de novo aos seus seguidores. Un ano despois, os mesmos líderes voltaban a toparse fora, ante a porta pechada, e para sempre.\nA Revolución Alemá de 1918 foi unha revolución socialdemócrata sofocada polos dirixentes socialdemócratas: un suceso sen par na Historia.\nEste libro presenta escea por escea cómo aconteceu. Pero antes de que subamos o telón deste escuro drama é recomendábel botar unha breve ollada ao seu longo preludio: o medio século de impaciente espera socialdemócrata perante as portas do poder.\nPublicado por FraVernero los 9:31 da tarde\nEtiquetas: Comunismo, Revolución Alemana, Social-Democracia


A Casa grande de Arcadio López-Casanova | Real Academia Galega\nA Casa grande de Arcadio López-Casanova\nNesta volta do alto verán á Casa, que é teu?, pregunta Arcadio López-Casanova no Diario da Casa grande (Pen Club Galicia, 2019). O último libro do poeta e académico de honra que sae do prelo é froito dunha débeda que trataba de saldar dende había moito tempo. "É un libro que me debía a min e aos meus. Rematei de escribilo o verán pasado, pero escribino ao longo de bastantes anos, interrompidamente, porque foi o libro que máis dor me causou", confesa. A dor da lembranza do pasado e a dor, tamén, do "regreso imposible" á Casa grande, a casa do Páramo (Lugo) que o veu nacer. "O mundo que se tivo xa non se ten e a casa familiar tampouco é a mesa. Está aí, si, pero non é a mesma", reflexiona.\nA Casa grande é o símbolo do seu mundo familiar, da terra natal, da infancia evocada a través das páxinas dun libro dedicado á memoria da súa avoa Manoela, do seu pai e dos tíos Celia e Emiliano na casa do Rodo. E dunha maneira máis ampla, a Casa grande é incluso un símbolo de Galicia. O volume contén tamén outra paisaxe vital importante, a de Ondara (Alacant), "fermosa, chea de luz e mar, de acollida, pero na que está o sentimento do exilio, da perda das raíces", explica o académico de honra, catedrático emérito da Universitat de València.\nUnha perda marcada pola distancia física, pero sobre todo polo paso do tempo. "A vivencia do tempo demoucador percorre todo o libro, é fundamental nel: como o tempo destrúe todo e acaba coas arelas máis fondas, con esa arela de querer volver ao mundo que se tivo", conclúe. E así e todo, o Diario da Casa grande tamén lle permite ao lector gozar por momentos das celebracións cotiás compartidas cos seres queridos na Casa grande: "Segue a conversa, delongada nestas horas felices, / seguen os recordos, a alegría / daqueles anos de xuventude, deste día / do verán e de volta á Casa".


Taiwan Hebdo 15-2016 | IGADI.org\nOPCh 17 de Abril de 2016 Ríos\nEn 2009, ambas partes asinaron un acordo de asistencia xudicial mutua para encarar asuntos como este. Foi o primeiro dos máis de vinte acordos asinados durante o mandato de Ma Ying-jeou, quen ve novamente danada a credibilidade da súa política. O Yuan lexislativo aprobou unha declaración conxunta de condena do uso da violencia por parte do continente para someter á súa xurisdicción aos cidadáns taiwaneses.\nUnha conversa a través do teléfono vermello entre Andrew Hsia e Zhang Zhijun posibilitou o acordo para o envío dunha delegación taiwanesa que debe negociar a devolución a Taiwan o máis axiña posible. Ambas partes considéranse competentes no caso. Para Taiwan debe observarse o principio de nacionalidade; en base ao mesmo, China reclámaa, ademais de recordar que as vítimas da fraude son continentais e condenar a habitual indulxencia das autoridades taiwanesas con estes delincuentes. Recentemente, a ministra de xustiza Luo Ying-Shay visitara Beijing e Shanghai para impulsar a cooperación bilateral.\nO caso súmase a outras diferenzas ao alza que enredan as últimas semanas do mandato presidencial de Ma Ying-jeou e ameazan a calma desexable para a toma de posesión da presidenta electa Tsai Ing-wen.\n* O traspaso de poderes segue o seu curso con normalidade. Ás reunións entre os altos funcionarios de diversos ministerios uníronse importantes nomeamentos. O futuro primeiro ministro Lin Chuan deu a coñecer o nome da secretaria xeral do seu Gabinete, Chen Mei-ling; tamén dos titulares das carteiras de Relacións Exteriores e Defensa, David Le e Feng Shih-Kuang; así mesmo, Katherine Chang será a responsable do Consello de Coordinación para Asuntos de Norteamérica. Pola súa banda, Tsai deu a coñecer os titulares da Oficina Presidencial e o Consello de Seguridade Nacional, Lin Bih-jaw e Joseph Wu, respectivamente.\n* A insistencia continental en que Taiwan solicite a través do seu Ministerio de Finanzas o ingreso no BAII levou ás autoridades a desistir da petición por considerar que non se respecta a súa dignidade. Devandito proceder desautorizaría as indicacións previas de Xi Jinping que se mostrou partidario do ingreso “baixo nome apropiado” que para Taiwan debe observar a fórmula do Banco Asiático de Desenvolvemento (Chinese-Taipei). Ao parecer, en Beijing apóstase agora porque Taiwan siga a vía de Hong Kong, o cal considérase unha “rebaixa de soberanía” por parte de Taipei. Descartando que se trate de “un asunto de familia”, o ministro de Finanzas, Chang Sheng-ford, anunciou a retirada da candidatura.\n* Para o próximo 11 de xuño convocouse o VIII Foro a través do Estreito de Taiwan que debe celebrarse en Fujian co enfoque centrado nos intercambios e a comunicación entre os mozos a nivel de base de ambas partes. Terá unha semana de duración, aínda que algúns dubidan xa que chegue a realizarse.\n* A SEF cancelou unha reunión programada coa ARATS a celebrar en Xiamen, Fujian, a primeira semana de abril. Beijing cualificou a medida de “obstrución”, abríndose un interrogante sobre a continuidade das conversas entre ambas entidades. A anterior suspensión durou dez anos, renovándose en 2008 con base no Consenso de 1992.\n* Ma Ying-jeou asegurou que Taiwan non recoñecerá unha decisión internacional que considere á illa Taiping como un illote, o que lle privaría do dereito a unha zona económica exclusiva ou unha plataforma continental. Tamén coñecida como Itu Aba, a illa forma parte do arquipélago das Spratley ou Nansha, reivindicado tamén por China continental, Vietnam, Filipinas, Brunei e Malaysia.\n* Taiwan non recibiu invitación formal algunha para participar nos exercicios navais na conca do Pacífico (RIMPAC, siglas en inglés), ao contrario que Beijing, que xa a aceptou. Tampouco para participar na Asemblea Mundial da Saúde, a celebrar en maio en Suíza.\n* Taiwan foi o 17º exportador mundial de mercancías en 2015, progresando tres chanzos. As exportacións taiwanesas representaron o 1,7 por cento do total mundial. China continental ocupa a primeira posición.\n* Segundo unha enquisa dada a coñecer esta semana, un 63,7 por cento dos taiwaneses considera que o discurso de toma de posesión de Tsai Ing-wen debe centrarse en asuntos internos; un 19,6 por cento considera que o énfase debe ser posto nas relacións a través do Estreito. Un 60,4 por cento considera que Tsai non debe ceder ás presións de Beijing.\n* Unhas 5.000 persoas manifestáronse en Taipei para reclamar a pena capital para “aqueles que a merecen”.\n* Tsai Ing-wen figura na posición 19 do “Time 100” de persoas máis influentes do mundo. Xi Jinping figura na posición 72. Encabeza o ranking Bernie Sanders. A lista confecciónase a partir dos votos en liña dos lectores.\n* Su Jia-chyuan, presidente do Yuan lexislativo, reiterou a súa determinación de instrumentar medidas para mellorar a participación dos cidadáns no proceso de elaboración das leis.\n* Edward C.Lin, tenente comandante taiwanés-estadounidense, está sendo investigado por espionaxe e outros cargos.


As Redeiras de Corme, artistas en Cee - Mar - Que pasa na costa\nAs Redeiras de Corme, artistas en Cee\nCee Ponteceso mar\nExposicion Redeiras de Corme en Stoupa\nContinúa o programa de exposicións mensuais da tenda turística de Cee Stoupa. E faino cunha fermosa homenaxe ás Redeiras da Illa da Estrela de Corme. Esta agrupación de redeiras emprega materiais reciclados —redes de pesca, agullas, ou mesmo flotadores— para a elaboración de bolsos, mochilas, colgantes e demais complementos de moda.\nMáis aló da mera exposición dos accesorios confeccionados por estas artesás, os visitantes poderán coñecer tamén as artes de pesca máis habituais das vilas mariñeiras da Costa da Morte así como os materiais e técnicas empregadas para a súa confección. Con miniaturas de nasas de pesca, palangres ou fanequeiras, a mostra ofrece un percorrido pola vida e costumes mariñeiras da comarca.\nDende que en 2012 formasen parte dun programa de diversificación profesional impulsado pola Consellería de Pesca, as redeiras de Corme destinan unha gran parte do seu tempo á creación artesá e á divulgación das súas pezas. Moi apoiadas pola Fundación Galega da Artesanía e o Deseño, viaxan coa súa obra por feiras nacionais e internacionais onde gozan de gran aceptación e recoñecemento.\nA mostra poderá visitarse durante todo o mes de maio no novo horario que Stoupa adoptará a partir deste próximo mes: de luns a sábado de 12h a 14h e de 18h a 21h.\nAbril 2017: As Redeiras do Peirao entregan a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo ao Museo do Pobo Galego.\nMarzo 2017: A deseñadora ceense Jesica Coiradas expón a súa colección de roupa en Stoupa.\nComisan máis de 50 kilos de percebe e centola en Fisterra\nA contaminación da ría de Corcubión volve ao Parlamento Europeo


O alumnado de O Pote II, en Ribeira, organizou unha degustación de produtos típicos do Entroido – O Barbanza\nO alumnado de O Pote II, en Ribeira, organizou unha degustación de produtos típicos do Entroido\nFebreiro 12, 2021 S.P.\nReivindicar a gastronomía do Entroido foi o obxectivo dunha experiencia gastronómica celebrada este xoves 11 polo alumnado do obradoiro de emprego O Pote II de Ribeira. Foi, en concreto, unha degustación de produtos destas datas (orellas e filloas) destinada á comunidade da asociación local AMBAR.\nA elaboración dos produtos típicos celebrouse no segundo andar do edificio do mercado municipal, a cargo do alumnado-traballador deste programa de emprego, da especialidade Operacións Básicas de Cociña, que dirixe o mestre Patxi Movilla.\nO obxectivo da actividade foi, segundo informou o Concello, “o de achegar a estes usuarios/as os produtos e elaboracións típicas da nosa cultura culinaria, facendo entrega das mesmas nas súas instalacións, sempre adaptándose á nova normalidade e gardando, en todo momento, as medidas hixiénico-sanitarias derivadas da situación actual da COVID-19”.\nO Pote II comezou o pasado 15 de novembro de 2020 e terá unha duración de 12 meses. É un programa mixto de emprego e formación que ten por finalidade mellorar a ocupabilidade das persoas participantes, neste caso, 15 moz@s incluídas no ficheiro do sistema nacional de Garantía Xuvenil, promovido polo Concello de Ribeira, subvencionado pola Consellería de Economía, Emprego e Industria e co-financiado pola Iniciativa de emprego xuvenil e o Fondo Social Europeo para o período 2014-2020.