Federico II de Prusia - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Federico II o Grande")\nFederico II de Prusia, tamén coñecido como Federico II o Grande, nado en Berlín o 24 de xaneiro de 1712 e finado en Potsdam o 17 de agosto de 1786, foi rei de Prusia dende 1746 ata a súa morte.\n24 de xaneiro de 1712\nPalacio de Sanssouci e Garrison Church\nReino de Prusia e Alemaña\nchefe militar e coleccionista de arte\nFederico Guillerme I de Prusia\nSofia Doroteia da Prússia, Filipina Carlota da Prússia, Luísa Ulrica da Prússia, Guilhermina da Prússia (1709–1758), Ana Amália da Prússia, Frederica Luísa da Prússia, Augusto Fernando da Prússia, Henrique da Prússia, Augusto Guilherme da Prússia e Frederick Louis, Crown Prince of Prussia\nOrde da Aguia Negra, sen etiquetar, Ordem de Santo Alexandre Nevsky, Ordem de Santo André, Pour le Mérite e Ordem do Serafim\nFederico II de Prusia no anverso dun tálero de 1777 cuñado en Berlín\nEra fillo de Federico Guillerme I e de Sofía Dorotea de Hannover, pertencentes á dinastía Hohenzollern.\nComo rei foi un déspota ilustrado. Está considerado como un dos xenerais máis brillantes da historia, de modo que o mesmo Napoleón Bonaparte se inspirou nas súas campañas militares, coma as da Guerra de Sucesión Austríaca. Tamén se adicou á filosofía, e escribiu múltiples versos e ensaios, coma Anti Maquiavelo ou Historia do meu tempo.\nUn forte crecemento demográfico, o desenvolvemento da industria e a mellora do exército forman parte do legado que deixou este rei a Prusia, ademais da anexión de Silesia, Baviera e parte de Polonia.\nMorreu sen fillos e sucedeuno o seu sobriño Federico Guillerme II.\n1740 – 1786 Sucesor:\nFederico Guillerme II de Prusia\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Federico_II_de_Prusia&oldid=5249605"\nÚltima edición o 12 de setembro de 2019 ás 18:18\nA última edición desta páxina foi o 12 de setembro de 2019 ás 18:18.


A Xunta informa en Vigo das novas axudas do Programa de inserción laboral de mulleres vítimas de violencia de xénero | Noticias Vigo\nA Xunta informa en Vigo das novas axudas do Programa de inserción laboral de mulleres vítimas de violencia de xénero\nA iniciativa, posta en marcha por primeira vez o pasado ano, ten como obxectivo mellorar a empregabilidade das mulleres vítimas de violencia de xénero para conseguir a súa independencia económica e persoal.\nPublicado por Noticias Vigo o día 07/09/2017 na sección de Galicia,Vigo,Xunta de Galicia\nA secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, presentou esta mañá a nova liña de axudas do programa de inserción laboral para mulleres vítimas de violencia de xénero a entidades de iniciativa social sen ánimo de lucro, representantes dos CIMs (Centros de Información á Muller) e persoal adscrito a esta área da Delegación territorial de Vigo.\nO motivo da presentación foi a publicación no Diario Oficial de Galicia da resolución que establece as bases reguladoras para a concesión de axudas do programa de inserción laboral para mulleres vítimas de violencia de xénero que o Goberno galego impulsou de forma pioneira a nivel estatal o pasado ano. A iniciativa dispón dun orzamento de algo máis de 800.000 euros —cofinanciados polo Fondo Social Europeo— que se distribuirán entre este ano e o que vén.\nA convocatoria, da cal poden ser beneficiarias entidades de iniciativa social sen ánimo de lucro, ten por obxecto desenvolver programas de inserción laboral dirixidos a mulleres en situación de violencia de xénero. A inserción sociolaboral é un mecanismo fundamental e clave para acadar a independencia económica e persoal necesaria para rachar os vínculos co agresor. Con esta iniciativa, a Xunta mantén o compromiso de articular unha resposta global á problemática da violencia de xénero en calquera das súas modalidades e consecuencias, a través dunha asistencia integral ás mulleres vítimas e ás persoas ao seu cargo.\nA convocatoria comprende tres tipos fundamentais de accións subvencionables. A primeira son os itinerarios de inserción, que contemplan accións como a orientación profesional e intermediación laboral, a busca activa de emprego con acompañamento ou o seguimento de inserción nas empresas.\nTamén se subvencionarán actividades de formación para o emprego, que teñen como finalidade formar e capacitar as participantes para o seu acceso ao emprego a través da mellora das súas competencias profesionais, coñecemento e prácticas. Por último, tamén se apoiarán actuacións de conciliación que consistirán, fundamentalmente, na posta a disposición de servizos de atención persoal ou familiar para facilitar a participación das mulleres en situación de violencia de xénero nas accións comprendidas no seu itinerario ou na formación para o emprego. O importe máximo de cada axuda será de 95.000 euros.\nA Secretaría Xeral da Igualdade, en coordinación co Servizo Público de Emprego de Galicia, seleccionará mediante un procedemento específico, que se regulará mediante instrución, ás mulleres en situación de violencia de xénero para a súa incorporación ao programa. A devandita instrución farase pública na páxina web da Secretaría Xeral da Igualdade.\nIgualmente, as entidades beneficiarias das axudas, así como os Centros de Información á Muller, os centros da Rede galega de Acollemento e o Centro de Recuperación Integral para Mulleres que sofren violencia de xénero, e calquera outro servizo público que traballe no eido da violencia de xénero poderán propoñer participantes para a súa incorporación ao programa, sempre que estean inscritas no Servizo Público de Emprego de Galicia como demandantes de emprego.\nGalicia foi a primeira comunidade do Estado en facer o ano pasado unha convocatoria de subvencións a entidades sen ánimo de lucro para o desenvolvemento do programa de inserción laboral dirixido a mulleres en situación de violencia de xénero, unha convocatoria pioneira da Secretaría Xeral da Igualdade que fixo posible atender a 520 mulleres. En 2016 foron 16 as entidades beneficiarias deste programa na Comunidade.


Esgotadas en 48 horas as prazas para participar na ruta “Os viñedos do Castelo” | Noticias Vigo\nOs participantes nesta novidosa iniciativa da Deputación de Pontevedra achegaranse á historia do Castelo de Soutomaior e participarán nun percorrido polos viñedos e nunha cata, amais de asistir a un espectáculo teatral\nPublicado por Noticias Vigo o día 14/08/2020 na sección de Deputación de Pontevedra\nGran acollida á iniciativa da Deputación de Pontevedra “Os viñedos do Castelo”. En só 48 horas dende a apertura do prazo de inscrición, esgotáronse as prazas para participar nesta novidosa ruta, que combina historia cun percorrido polos viñedos, unha cata e un espectáculo teatral. Deste xeito, esta primeira edición da actividade terá o seu aforo completo nas distintas sesións que se celebrarán os días 20, 21, 27 e 28 de agosto e tan só queda unha soa praza para a cita do 3 de setembro ás 19 horas.\nAs persoas participantes na actividade “Os viñedos do Castelo”, que terá unha duración de 90 minutos, iniciarán o seu periplo cun paseo guiado pola senda dos viñedos de Soutomaior, no decurso do cal explicaranse cuestións relativas ás orixes do viño, á DO Rías Baixas e as súas subzonas (destacando a de Soutomaior), así como sobre os tipos de uvas e o proceso da vendima. A sesión estará impartida por persoal propio de turismo que achegará a experiencia natural do percorrido e, deste xeito, as persoas participantes terán a oportunidade de aprender e coñecer en que consiste o proceso de vendima nesta contorna privilexiada, a carón dun castelo medieval e dun xardín de Excelencia Internacional.\nTralo percorrido polos viñedos, terá lugar unha cata do caldo “Pedro Madruga”, que sae das mesmas cepas do Castelo de Soutomaior e foi obtido da colleita de 2019 pola adega “Quinta das Eiras”. E a última parte da degustación estará amenizada por Rosso&Bianco (o dúo cómico formado por David Carrera e Alberto Antelo), que interpretarán a súa peza teatral “Albariño Edition”, un monográfico sobre o viño albariño dende un punto de vista persoal e ameno. A través desta novidosa iniciativa, a Deputación busca promover o produto local e desenvolver actividades sostibles e respectuosas co medio ambiente, ofrecendo experiencias a carón do patrimonio histórico e natural.\nA Deputación abre o praza para participar na ruta…


ENTREGA DE DIPLOMAS DO CURSO DE INGLÉS AUDIOVISUAL | Academia Galega do Audiovisual\nXa están listos os diplomas do curso de Inglés Audiovisual, organizado pola Fundación AISGE, o Consorcio Audiovisual de Galicia e a Academia Galega do Audiovisual. As clases celebráronse entre os meses de abril e xullo, na sede do Consorcio, e foron impartidas por David Willingham, profesor de Lingua Teórica Inglesa (gramática, vocabulario, análise textual e composición inglesa). “O grupo era bastante animado e participativo, o que sempre axudaba moito nas actividades”, comenta David. Segundo o profesor, foi positivo o feito de que os alumnos non tivesen medo de cometer erros. “Iso é moi importante á hora de aprender un idioma ou de incrementar vocabulario”, afirma. Para el, non houbo problema en ter na mesma clase persoas con distintos niveis de inglés, pois todos axudábanse durante os exercizos.\nO animador Fran Barcia Pedreira, da produtora Kabusha, participou no curso e está de acordo con David Willingham. “Pareceume moi ben que houbera varios niveis, así aprendemos xon quen sabe máis e tamén cos erros de quén sabe menos”, conta.\nMaría Maceiras, do departamento de produción de Adivina Producciones, tamén rematou o curso contenta. “As actividades prácticas foron moi ben”, dixo. “Creo que estaría mellor se houbésemos traballado un pouco máis de gramática, pero en xeral gustoume”.\nOs alumnos de A Coruña poden recoller os seus diplomas na oficina da Academia Galega do Audiovisual a partires do día 16 de agosto. Os demais alumnos pódenos recoller na sede do Consorcio Audiovisual de Galicia, en Santiago.


Obradoiros | REENCONTRO | Páxina 2\nObradoiro de Meditación Corporal do Reencontro\nMándoche a convocatoria dun obradoiro para min especial. Un obradoiro que vai constar de 3 sesións, os sábados 3, 17 e 24 de novembro, en xornada completa. Un obradoiro que ofrece ferramentas para introducirse na práctica da Meditación Corporal do Reencontro (MCR).\nA Meditación Corporal do Reencontro é un xeito moi sinxelo de meditación que facilita conectar coas nosas zonas máis sanas do adentro, para poder colocarnos desde elas na nosa vida… Un “método” accesible para calquera, creado a partir das ferramentas da Terapia de Reencontro e da miña experiencia persoal en meditación e crecemento persoal. Un xeito que fun ensaiando e experimentando durante anos e que agora estou en disposición de compartir con outras persoas.\nCon este obradoiro, ademais de adquirir ferramentas persoais de meditación corporal, tamén abre a posibilidade -se ti o desexas- de incorporarte ao espazo de Meditación Corporal do Reencontro.\nO espazo de Meditación Corporal do Reencontro xurdiu a partir do primeiro obradoiro de MCR, convocado a comezos de xaneiro pasado. Un espazo no que unhas 10 mulleres nos vimos xuntando cada mes ou mes e medio, para facer práctica de meditación en grupo. É un espazo periódico, que moitas tedes demandado en diversos momentos e que nos facilita a cada unha ir sostendo e vivindo na nosa vida as claves da Terapia de Reencontro (bo trato, corpo da dignidade…).\nPodo contarche algo máis, se me chamas ao 639 20 36 69…\nA data límite para apuntarte ao obradoiro é o sábado 27 de novembro. Coma sempre, escoitándote, escoitando se este é o teu momento… De calquera xeito, dáme moita alegría poder compartir de novo contigo esta invitación.\nNeste caso, a convocatoria é para mulleres que xa tendes participado nalgún obradoiro previamente.\nApertiñas cálidas neste comezo de outono…\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 18/10/2018 por reencontrogaliza.\nDesexo que o comezo de ano che fora traendo xa moita alegría… E espero que esta invitación poida ser unha alegría máis para a túa vida… Esa é, polo menos, a miña intención… Cóntoche…\nSe cadra nalgún momento me escoitaches falar do proxecto de convocar un espazo periódico do Reencontro… Escoitando o meu corazón e coa práctica de varios anos, este espazo foi callando nun fermoso proxecto: a Meditación Corporal do Reencontro.\nA Meditación Corporal do Reencontro é un “método” que fun creando a partir das ferramentas da Terapia de Reencontro e da miña experiencia persoal en meditación e crecemento persoal. Un xeito que fun ensaiando e experimentando durante anos e que agora estou en disposición de compartir con outras persoas. É un xeito sinxelo de conectar coas nosas zonas interiores máis saudables e colocarnos desde aí na nosa vida…\nA idea é convocar este espazo inicial introdutorio de tres sesións en clave de obradoiro, aberto a calquer muller que teña participado en obradoiros do Reencontro. Sería os sábados 27 de xaneiro, e 3 e 17 de febreiro.\nSe ves que che pode interesar dalgún xeito, apúntate antes do luns 22 de xaneiro!\nSe queres máis información, toma contacto comigo para contarche algo máis…\nComa sempre, escoitándote, escoitando se este é o teu momento… De calquera xeito, dáme moita, moita alegría poder compartir esta invitación contigo agora…\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 09/01/2018 por reencontrogaliza.\nSíntome afortunada por poder acompañar os vosos camiños cara ao bo trato, e acompañándoos sinto que tamén vós estades a acompañar o meu. Graciñas de corazón por esta fermosa Casa do Reencontro que imos facendo entre todas e todos!\nQue vaiamos construíndo para o ano 2018 moitos proxectos amorosos para as nosas vidas!!! De seguida vos conto algúns dos que están a agromar en min…\nMentres tanto todo o meu agarimo, cheo de admiración e agradecemento.\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 03/01/2018 por reencontrogaliza.\nReflexionando sobre o amor romántico e a violencia de xénero. Xornada e obradoiro en Vigo, martes 14 de novembro\nA Asociación Rede de Mulleres Veciñais contra os Malos Tratos de Vigo organiza, en colaboración coa Concellería de Participación Cidadá e Voluntario do Concello de Vigo, unha nova Xornada, neste caso baixo o suxestivo título Reflexionando sobre o amor romántico e a violencia de xénero.\nPola mañá vai falar Sobre o amor romántico, Laura Latorre Hernando, autora do libro Polifonía amorosa.\nPola tarde, podedes escoller entre tres obradoiros, nos que teño o pracer de participar como facilitadora dun deles: Cambios, crises, desamor, rupturas… Acompañándonos para abrir novas etapas, apostando polo Bo Trato.\nA matrícula é gratuíta, ata o venres 10 de novembro.\nMirar máis abaixo para ver a totalidade do programa e apuntarse.\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 06/11/2017 por reencontrogaliza.\nObradoiro para homes: Autocoñecemento para o Cambio\nDesta volta, damos información dun obradoiro de Autocoñecemento para o cambio para homes. En palabras dos compañeiros de Micromachinhos que o organizan:\n“O grupo de homes de Compostela ‘Micromachinhos’ organizamos, coa colaboración da Concellaría de Igualdade do Concello de Santiago, un novo obradoiro. Nesta ocasión contaremos coa sabedoría de Tareixa Ledo Regal, formada en autocoñecemento, sexualidade e relacións humanas en Terapia de Reencontro, quen nos guiará no obradoiro “Autocoñecemento para o cambio. Obradoiro vivencial teórico-práctico para homes“.\nComo en anteriores cursos, as prazas son limitadas e é necesario realizar inscrición previa enviando un correo para micromachinhos@gmail.com\nOs días, horarios e local son:\nDias 24, 25 e 26 de novembro e 15, 16 e 17 de decembro de 2017\nSextas feiras de 17h a 21h, sábados de 10h a 20h e domingos de 10h a 14h\nLocal: Casa do Matadoiro (Compostela)\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 24/10/2017 por reencontrogaliza.\nVínculos afectivos e relacións amorosas para o BoTrato Obradoiro en Compostela\nMándoche esta invitación para o obradoiro de VÍNCULOS AFECTIVOS E RELACIÓNS AMOROSAS PARA O BO TRATO que comeza en Compostela a finais deste mes de outubro.\nUn espazo para ver como me coloco nas miñas relacións afectivas… Constrúo relacións que me desgastan e me sacan enerxías? Ou constrúo vínculos que me fan ben e me nutren?\nImos comprender os dinamismos dos procesos amorosos: a sedución e o namoramento, da fusión e a separación, dos guións de vida, dos negociables e dos innegociables… Miraremos como construír espazo persoal e espazo compartido desde os diferentes modelos de relación. Achegarémonos aos procesos de desamor para ver como atravesar as rupturas e as despedidas.\nQueremos colocarnos en relacións de bo trato, conectando coa nosa creatividade, para construír múltiples e fermosos proxectos amorosos para as nosas vidas.\nMáis abaixo aparecen as datas das sesións e outras informacións de interese.\nO prazo para apuntarse é o mércores 18 de outubro. Coma sempre, as prazas van ser limitadas.\nPara apuntarte e para calquera outra cuestión podes chamarme ao 639 20 36 69.\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 06/10/2017 por reencontrogaliza.\nObradoiro: Como profesionais, tamén sentimos…\nNesta ocasión, teño o gusto de facilitar o obradoiro COMO PROFESIONAIS, TAMÉN SENTIMOS… organizado en Compostela polo Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia, para o vindeiro sábado 7 de outubro.\nUn obradoiro para calquer profesional que desenvolva o seu traballo con persoas, moitas veces en situación de vulnerabilidade: traballadoras/es sociais, mestras/es, persoal sanitario… e, evidentemente, educadoras/es sociais.\nContextos profesionais que nos enfrontan a diario a retos… Como conectar emocionalmente para escoitar ben e escoitarme contando comigo, co meu corpo, co que sinto? Que facer co que sinto? Como soster persoas e situacións mantendo a distancia adecuada para non esgotarme? Como colocarme para poder gozar co que fago?\nEste obradoiro axuda a escoitar as emocións e sensacións corporais, saber recoñecelas e confiar nelas. É un espazo para aprender a soltar e/ou transformar todo iso que nos provoca malestar (estres, cansanzo, indiferenza, enfado, depresión, apatía, distanciamento, tristura…). E aprender a integrar aquilo que nos produce benestar (alegría, interese, vitalidade, entusiasmo, creatividade, satisfacción, felicidade, implicación, tranquilidade, confianza… para asentarnos nese chan de bo trato.\nO prazo de inscrición é ata o 1 de outubro.\nPara máis información e para inscribirse, preme aquí.\nEsta entrada foi publicada en Obradoiros o 26/09/2017 por reencontrogaliza.


Galego de seu: Outra Igrexa é posíbel?\n"...Partidarias da apertura da Curia vaticana son tamén as Asociacións de Igrexa de Base Galegas, entre as que se atopan Somos Igrexa, Irimia, Encrucillada e mais a Coordenadora de Crentes Galegas.\nO devandito colectivo urxe, nun comunicado, a reivindicación e lexitimación da participación, responsabilidade e toma de decisións das mulleres nas prácticas, discursos e celebracións da Igrexa, en pé de igualdade cos homes.\nSalientan ademais, a importancia da autonomía da muller no control da súa sexualidade e da súa capacidade reprodutiva. Solicitan o recoñecemento de que a decisión de levar ou non ó remate un embarazo lles corresponde ás propias mulleres. Piden a comprensión de que "Deus pon no corazón das persoas diferentes orientacións sexuais..." Galicia-Hoxe\n"...por sermos crentes en Xesús estamos a favor de que ningunha crenza teña privilexios sobre outra; comezando pola nosa-; a favor das fórmulas que aseguren que os menos privilexiados (o Evanxeo di simplemente pobres) son os privilexiados no acceso á mellor educación; aínda que se sacrifique o adoutrinamento relixioso -; a favor da radical igualdade de oportunidades entre homes e mulleres; empezando pola propia Igrexa-, e entre calquera ser humano con independencia da súa condición sexual, étnica ou cultural. Unha voz de apertura, compaixón activa, optimismo e confianza.\nO medo dos bispos failles escoller moi malos compañeiros de viaxe, pero non deberiamos permitir que se transmita á opinión pública a idea perversa de que ser católico é sinónimo de ser integrista ou de que Jiménez Losantos é a encarnación da doutrina social da Igrexa para un novo milenio con perspectivas certamente apocalípticas." Canal Irimia, Vieiros\nPublicada por Colazo à(s) 1/21/2006 02:32:00 da manhã


Biblioteca Brea Segade: Radio BBS\nEste é o espazo no que se atopan os podcasts da Radio BBS, ordenados cronoloxicamente. Preme sobre o número do programa para poder escoitalos.\nAs nosas entrevistas. 7\nAbril 2022: Alumnado de 5º e 6º entrevista á escritora Andrea Maceiras, que estivo na BBS para falar sobre a súa obra A folla azul, premio Merlín de Literatura Infantil 2020.\nMarzo 2022: O alumnado de 2º recita Taragoña de Xosé Mª Brea Segade no marco da celebración do Día da Poesía.\nAs nosas entrevistas. 6\nFebreiro 2022: Entrevista a Montse Rivera e Xiao Berlai, membros do grupo Pesdelán que estivo no CEP Brea Segade co seu espectáculo Entroidanzas o venres 25 de febreiro do 2022.\nFebreiro 2022: Sementade pensamentos. O alumnado de 5º comparte os seus pensamentos en forma de haikus para conmemorar o Día de Rosalía 2022.\nXaneiro 2022: O alumnado de 3º, 4º e 5º expresa por medio de poemas de creación colectiva o que pensan e senten sobre a Paz.\nAs nosas entrevistas. 5\n31 de xaneiro 2022: Entrevista ao escritor Gonzalo Moure que estivo na BBS para falar sobre o libro de creación colectiva, El niño de luz de plata, que é unha das publicacións do proxecto Bubisher.\nAs nosas entrevistas. 4\nDecembro 2021: Entrevista a Silvia Ferre, Miro Lamas e Alfredo Susavila, músicos rianxeiros, que estiveron no noso colexio agasallándonos cun concerto didáctico de jazz.\nAs nosas entrevistas. 3\nNovembro 2021: Entrevista a Adrián Mosquera, piragüista rianxeiro que participou nas paraolimpiadas de Tokio 2021.\nAs nosas entrevistas. 2\nOutubro 2021. Entrevista a Miguel Rial e Emilio Saborido, membros da Comunidade de Montes O Fieitoso de Taragoña, realizada polo alumnado de 5º dentro dun proxecto sobre monte en mancomún.\nOutubro 2021. Programa elaborado polo alumnado de Valores Sociais e Cívicos de 5º, sobre o monte mancomunado.\nAs nosas entrevistas. 1\nMarzo 2021. Entrevista aos músicos Suso Vaamonde e Xosé Lois Romero coincidindo coa súa actuación no CEP Brea Segade co espectáculo 24 instrumentos populares galegos.\nAs mulleres facemos de todo.\nMarzo 2021. Serie de 16 entrevistas a mulleres que traballan ou traballaron no mar, no monte ou nas leiras. As entrevistas foron realizadas por alumnos e alumnas do colexio a familiares ou amigas. Cada entrevista constitúe un podcast independente.\nFebreiro 2021. Rosalía de Castro. Lectura colectiva da obra de Helena Villar Janeiro, Rosalía, publicada pola Fundación Rosalía de Castro. Intervén alumnado de todos os cursos do colexio.\nMaio 2020. Ricardo Carvalho Calero. Programa especial Letras Galegas 2020, feito desde as casas coa colaboración das familias, recitando unha escolma de poemas do escritor homenaxeado e do alumnado de 5º de Primaria, que fala sobre a vida e obra do autor.\nAbril 2020. Abre as xanelas! Programa feito desde as casas coa colaboración de reporteiros e reporteiras que abren as súas xanelas e contan o que ven en diferentes lugares de Rianxo e a súa contorna.\nMarzo 2020. Especial participación do CEP Brea Segade no Salón do Libro de Pontevedra.\nFebreiro 2020. Especial Entroido no Brea Segade realizado polo equipo da terceira quenda do obradoiro de radio.\nXaneiro 2020. Programa adicado ao Día Escolar da Non Violencia e a Paz coa participación de todos os cursos do colexio. Neste programa recítanse poemas sobre a Paz recollidos na escolma Poemas para construír a Paz realizada pola Biblioteca Brea Segade.\nXuño 2019. Programa sobre profesións relacionadas coa alimentación realizado polo alumnado de 2º, 3º e 4º como peche do Proxecto Documental Integrado, Decotío...Sopa de Letras. Inclúe entrevistas a familiares do alumnado.\nFebreiro 2019. Podcasts elaborados con Laboratorio de Radio nas xornadas de formación con alumnado e profesorado, dentro do proxecto Radio na Biblio da Asesoría de Bibliotecas Escolares. Inclúe podcasts sobre: alimentación, Entroido, a plantación realizada en colaboración coa ANPA e Fousas ao Monte, a tradición dos dentes na lareira e as novidades da BBS.


Libros, documentais, cómics e rutas lembrarán a Díaz Castro\nO Día das Letras Galegas coincide co centenario do nacemento do poeta\n13 ene 2014 . Actualizado a las 18:15 h.\nO 2014 está a ser e será un ano de ampla actividade en Guitiriz coa poesía de Xosé María Díaz Castro como eixe común. A coincidencia do Día das Letras Galegas co centenario do seu nacemento, do que se cumprirá a data exacta o vindeiro 19 de febreiro, ten servido de estímulo para que centros de ensino, asociacións e o Concello traballen arreo para que o autor de Nimbos sexa lembrado no seu concello natal con intensidade e agarimo.\nO instituto da vila, que leva o nome do poeta, xa ten contribuído a espallar o nome de Xosé María Díaz Castro coa edición do documental A lus do mundo. Está dirixido por Cristina de la Torre, pero conta ademais cunha clara pegada do centro: por exemplo, a profesora Sandra Tenreiro puxo a música e o alumno David Gómez adaptou algún poema.\nO documental xa se presentou na Coruña e en Lugo, pero a directora do instituto, Olga Aguiar, explica que tamén se tenta que xente de fóra se achegue a Guitiriz atraída por Díaz Castro. Para acadar ese obxectivo, engade, prevese deseñar unha ruta baseada en lugares vencellados coa vida e coa obra do poeta, nado na parroquia dos Vilares e enterrado no cemiterio da capital do concello.\nA intención está clara: «Que os alumnos se sintan protagonistas», resume Aguiar, quen ademais subliña que os rapaces poden decatarse de que Díaz Castro «fala o galego que falan eles». O centro ten deseñado axendas co gallo deste ano tan especial, e xa se repartiron en colexios do concello e de Aranga (A Coruña).\nXermolos, asociación coñecida por organizar o festival de Pardiñas dende hai décadas, ten un amplo fondo documental do poeta que este ano acadará máis coñecemento público. Por unha banda, vaise reeditar Nimbos; pero tamén sairá do prelo, cun estudo de Armando Requeixo, unha edición da poesía galega completa de Díaz Castro. Por outra, está prevista a aparición dun cedé con poemas seus.\nEn febreiro, ao cumprírense os cen anos do nacemento, inaugurarase unha exposición con paneis que percorrerán a vida e a obra do poeta: a mostra será itinerante, xa que se prevé que logo se instale en vilas e cidades galegas. Pensando xa no mes de maio, no que a Real Academia renderá homenaxe ao escritor polo Día das Letras Galegas, téntase -como explica Alfonso Blanco, coordinador de Xermolos- a reedición dun cómic sobre Díaz Castro que se publicou hai anos. Tamén está proxectada a publicación dunha fotobiografía.\nPara febreiro, polo centenario do nacemento, o Concello ten prevista a proxección do documental O instante eterno, que está baseado no poeta e que inclúe testemuños de escritores e de amigos. Dirixiuno Xosé Antón Cascudo, nado tamén en Guitiriz, e xa se proxectou en Santiago e máis en Pontevedra, na feira Culturgal.\nArchivado en: Cómics Arte Lugo ciudad Pontevedra ciudad A Coruña ciudad


Campaña especial de tráfico para controlar que os vehículos circulen 'en boas condicións' - Pontevedra Viva\nDomingo 19 de Xaneiro, 2020 ás 10:59 do Domingo 19 de Xaneiro, 2020\nA Delegación do Goberno en Galicia informa de que este luns, día 20, dará comezo unha campaña especial da DXT de vixilancia das condicións nas que circulan os vehículos. O seu obxectivo é garantir que o seu estado cumpre cos requisitos establecidos na lexislación vixente.\nDurante toda a semana, ata o domingo 26 de xaneiro incluído, os axentes da Agrupación de Tráfico da Garda Civil intensificarán os controis para comprobar as condicións técnicas dos vehículos, prestando especial atención ao adecuado mantemento e posta a punto de todos os elementos de seguridade do vehículo, como pneumáticos, luces, sinalización ou parabrisas.\nA campaña contará co máximo número de medios humanos e materiais dispoñibles e, sempre que sexa posible, advertirase aos condutores da existencia próxima de controis a través dos paneis de sinalización variable e das pantallas alfanuméricas dos vehículos da Agrupación de Tráfico da Garda Civil que haxa nas inmediacións.\nHai nos últimos anos unha tendencia ao progresivo envellecemento do parque de turismos (no caso dos rexistrados actualmente en Galicia, a súa idade media supera os 10 anos). A antigüidade supón un factor de risco, ao carecer os vehículos dos sistemas e equipamentos de seguridade implantados máis recentemente, ademais de sufrir problemas derivados do seu uso prolongado.\nSegundo os datos da DXT en Galicia, un 62,5% dos accidentes de tráfico rexistrados nas estradas galegas en 2018 tiveron como portagonistas a vehículos de máis de 10 anos. No lado contrario, só un 17% foron de vehículos de menos de 4 anos.\nAdemais, o risco de falecer ou resultar ferido grave multiplícase por dous ao comparar os accidentes ocorridos con vehículos de 10 a 15 anos de antigüidade en relación con outros nos que os vehículos implicados tiñan menos de cinco anos.\nCAMPAÑA DE NOVEMBRO DE 2019\nNa última campaña de control de condicións de vehículos que se desenvolveu en Galicia o pasado mes de novembro, os axentes da Garda Civil controlaron 9.851 vehículos nos controis específicos. En total impuxeron 188 denuncias, das que o 62,8% (118) o foron por irregularidades coa Inspección Técnica de Vehículos.\nDúas persoas resultan feridas nun accidente de tráfico en Cambados


Presentados os resultados do *Barómetro de Economía: segundo semestre de 2016 - Colegio de Economistas de A Coruña\nMellor que en 2015 Igual que en 2015 Peor que en 2015 Resultados Enquisas anteriores Presentados os resultados do *Barómetro de Economía: segundo semestre de 2016\n24/01/2017 O 56 % dos colexiados galegos opina que sería prexudicial o incremento das cotizacións sociais co obxecto de reducir o déficit do sistema de pensións e que afectaría á creación do emprego. Así mesmo, un 27 % dos enquisados cre necesaria esta medida aínda que a tachan de negativa. A oposición é maior entre os colexiados que exercen como empresarios por conta propia, alcanzando o 70 %. Estes datos despréndense dos resultados do “*Barómetro de Economía” correspondente ao segundo semestre de 2016, realizado polo *Consello *Galego de Economistas, órgano que aglutina aos colexios de economistas e titulares mercantís do catro provincias. O estudo recolle a opinión do colectivo de colexiados economistas e titulados mercantís galegos en relación a parámetros crave da economía rexional, nacional e provincial.\nOs datos extraídos do *Barómetro do segundo semestre de 2016 foron presentados esta mañá en Santiago polo director da publicación, Venancio *Salcines, e pola directora do estudo, María Jesús Freire Seoane, profesora titular do departamento de Análise Económica na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade da Coruña. Ao acto tamén asistiu o presidente do *Consello, Miguel Vázquez *Taín. Mellora da percepción económica\nOs resultados mostran unha lixeira melloría no ritmo de crecemento económico, tanto desde o punto de vista das expectativas, como no relativo á procura de solucións aos problemas que afectan á economía galega. Así, un 39 % dos enquisados manifesta que a situación da economía galega está “mellor” respecto ao ano anterior, alcanzado o pico de valoración desde o inicio do estudo en 2010. Para un 45 % dos enquisados a situación económica de Galicia mantense. Os profesionais de Pontevedra e A Coruña son quen afirman que está “mellor” co 43 % e 40 %, respectivamente.\nTendo en conta o sector de actividade dos entrevistados, obsérvase que os traballadores do sector “banca, seguros” predominan na súa valoración optimista sobre a situación da economía galega (59 %), mentres que os colexiados do sector “construción” e “servizos” son, con moita diferenza, os que presentan valoracións máis pesimistas (27 % e 26 % respectivamente).\nO paro: principal problema para os colexiados\nPara os profesionais, o paro continúa sendo o problema máis importante (72%) e rexistra lixeiras diferenzas segundo a provincia de residencia de cada enquisado, cunha maior incidencia para os que habitan en Pontevedra (75%). Séguelle a inadecuada dimensión da estrutura das empresas galegas (43 %) e a escaseza de crédito (42 %).\nAs medidas que reclaman como urxentes para fomentar o emprego non variaron con respecto a *barómetros anteriores. Os profesionais manteñen a súa opinión e cren oportuno mellorar o sistema educativo coa máis alta valoración (8,5 sobre 10), seguido da captación de investimento estranxeiro (7,8 sobre 10), a creación de novos nichos de emprego (7,8 sobre 10) e a reactivación do sector agrario (7,1 sobre 10). Os entrevistados máis novos reclaman cunha especial incidencia “incrementar o emprego público”, e “crear novos nichos de emprego”. A reactivación do sector agrario considérase prioritaria na provincia de Lugo.\nO 50% dos colexiados afirma que debe apostarse pola iniciativa privada para fortalecer o crecemento de Galicia\nO último bloque do estudo recolle a opinión dos enquisados con respecto a tres temas actuais. Nesta ocasión púxose en cuestión o incremento de cotizacións sociais para reforzar o sistema de pensións, a facilidade para establecerse como empresario en Galicia, e a preferencia entre gasto público ou iniciativa privada para fortalecer o crecemento da economía galega.\nO 50 % dos entrevistados confía máis na iniciativa privada para favorecer o crecemento económico de Galicia, mentres que un 40 % indica que as administracións públicas deben de ter un maior protagonismo en termos de gasto público. Esta opción increméntase na provincia de Lugo, na que un 48 % dos entrevistados confía máis na xestión pública.\nEn canto á facilidade para ser empresario en Galicia, a metade dos colexiados indica que existe o mesmo nivel de dificultade que noutras autonomías, mentres que un 26 % cre que hai outras comunidades nas que é máis fácil establecerse. Os parados e os empresarios son os que perciben maiores dificultades en Galicia para exercer por conta propia. Ligazóns\nhttp://www.incis.net/archivos/Economistas_TVG_2017_01_24_13_45_00.mpg: Nota Informativo TVG\nDocumentos *Barómetro de Economía: 2º semestre 20163.21Mb\nResumo de prensa5.56Mb


Para En Marea, Rajoy é unha 'especie de raíña de corazóns' que busca 'cortar a cabeza' á ría - Pontevedra Viva\nAntón Gómez Reino, Luis Rei e Ángela Rodríguez na sede de Marea\nXoves 2 de Xuño, 2016 ás 18:23 do Xoves 2 de Xuño, 2016\nA raíña de corazóns de Alicia no país das marabillas é coñecida, sobre todo, por pedir aos seus soldados que lle cortasen a cabeza a todos aqueles que non seguían as súas ordes ou a molestaban levándolle a contraria.\nAsí ven desde En Marea ao presidente do Goberno en funcións, Mariano Rajoy, ao estar a tomar decisións que prexudican aos galegos como a prórroga concedida a Ence para seguir na ría ata 2073.\n"Rajoy é unha especie de raíña de corazóns que non deixa de dicir que a todo o mundo se lle corte a cabeza ", sinalou hoxe a deputada Ángela Rodríguez, que identificou ás rías galegas como algunhas das súas vítimas.\nSó con esa metáfora enténdese, explicou nunha rolda de prensa celebrada en Pontevedra, como nos últimos meses vivíronse situacións "surrealistas" como o feito de que un goberno en funcións aprobase a prórroga a Ence, pero destacou que "aos poucos a realidade vai gañando peso" e a cidadanía "xa non está disposta a aceptar unha serie de condicións".\nPor iso, En Marea asegura estar "a quentar motores" para unha "segunda volta" electoral na que os cidadáns "teñen que desempatar" entre o "medo e a esperanza" que poderían achegar, por unha banda un goberno "inmobilista" e por outro un executivo "do cambio".\nA deputada de En Marea lamentou que a prórroga de Ence non fose un "problema resolto" ao non haber un goberno "que puidese afrontar estas cuestións", polo que avanzou que o seu partido trasladará de novo ao Congreso este asunto "con máis forza" cando se inicie a nova lexislatura.\nAntón Gómez Reino, tamén deputado en Madrid, reiterou que a situación da ría de Pontevedra con Ence "preocupa a todos os galegos" e por iso fixo un chamamento á participación cidadá na manifestación que se celebrará este sábado en Pontevedra para esixir a revogación da prórroga concedida polo goberno.


Os ex-ministros Blanco e Pastor desvincúlanse de calquera decisión sobre a seguridade de Angrois - Praza Pública\nOs ex-ministros de Fomento José Blanco e Ana Pastor, na comisión de investigación sobre Angrois no Congreso CC-BY-SA Congreso dos Deputados\n“Foron debates no ámbito técnico” ou “esa é unha decisión técnica”. Esas foron as respostas que ofreceron este luns os ex-ministros de Fomento José Blanco e Ana Pastor ás preguntas que se lles formularon no Congreso sobre as eivas de seguridade xa constatadas na instrución xudicial do accidente do tren Alvia en Angrois do 24 de xullo de 2013 no que morreron 80 persoas. Alí, na comisión de investigación política sobre o sinistro, o socialista dixo que só se arrepinte de non aceptar antes ese foro de análise político e pediu desculpas ás vítimas, que o viñan reclamando, por se iso lles engadiu máis dor. A popular, pola súa banda, admitiu que o seu trato aos afectados puido ser mellor e negou ter obstaculizado as investigacións.\nO socialista Blanco estaba no cargo cando se inaugurou a liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente con menos seguridade da inicialmente prevista, mentres que a popular Pastor puxo en servizo nela os trens Alvia dos que aos poucos días se desconectou o sistema de control da velocidade, decisións nas que as vítimas querían coñecer o papel xogado polos daquela ministros. Ademais, Pastor é cuestionada tamén polos afectados polos obstáculos postos por Adif e Renfe ás investigacións posteriores sobre o sinistro.\nA comparecencia de Blanco e Pastor no Congreso prodúcese dous meses despois de que o xuíz instrutor da causa penal propuxese, co apoio posterior do fiscal, dar por rematada esa investigación e xulgar ao maquinista do tren, Francisco José Garzón, e a un ex-director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, por delitos de homicidio por imprudencia grave profesional, no primeiro caso por despistarse e non frear a tempo o tren Alvia antes da curva de Angrois, na que descarrilou, e no segundo por non habilitar medidas que evitasen ese previsible erro humano. Nas súas comparecencias tanto no xulgado como no Congreso o pasado outubro, Cortabitarte, en cargos de libre designación con PSOE e PP, sempre negou recibir presións políticas para tomar as decisións que tomou, pero estaba por saber cantos detalles coñecían Blanco e Pastor sobre esas decisións. Os dous insistiron en que descoñecían as decisións técnicas que tomaban cargos intermedios de Adif e Renfe que seguiron nos seus postos con un e outro goberno.\nBlanco pide desculpas ás vítimas por se o bloqueo durante catro anos da comisión de investigación puido incrementar a súa dor\nO primeiro en intervir este luns foi Blanco, quen comezou a súa intervención inicial explicando por que está en contra de comisións de investigación políticas como esta mentres estea aberta unha instrución xudicial, e salientou que ese é o criterio no Parlamento Europeo. Porén, engadiu que co tempo, ao ver que esa postura era interpretada como un intento de encubrir feitos ou dificultar a súa investigación, arrepentiuse. Foi nese punto cando o socialista, que xa se reunira con afectados en novembro de 2015 en Bruxelas, pediu “desculpas” ás vítimas por se esa negativa á comisión de investigación puido incrementar a súa dor. Tamén negou que esa postura súa se debese a ningún tipo de estratexia para promover un relato concreto sobre o sinistro, en referencia aos focos que desde o primeiro momento se puxo sobre o maquinista do Alvia.\nNesa liña, Blanco centrou a súa intervención inicial en desmentir varias das acusacións que desde distintos ámbitos se lanzaron contra el nos últimos anos. En particular, o socialista negou que houbese présa por inaugurar a liña Ourense-Santiago ante a proximidade das eleccións xerais de finais de 2011. Blanco lembrou que xa en xullo de 2009 Fomento acordara coa Xunta a súa posta en servizo a finais de 2011. Ese ano, en xuño, antes de que se soubera a data concreta dos comicios, Fomento xa anunciara que a liña se abriría a comezos de decembro, o que finalmente ocorreu tres semanas despois das eleccións do 20 de novembro que apartou o PSOE do Goberno central e que fixo que Blanco actuase xa na inauguración como ministro en funcións. “Non me apetecía nada aquel acto despois de perder as eleccións”, chegou a dicir Blanco.\nAnte as críticas sobre posibles présas por inaugurar a liña, Blanco, que xa era ministro en funcións, dixo que o PP autorizouno a facelo na data prevista\nEste luns Blanco achegou ao respecto unha información descoñecida ata agora. Segundo dixo, tras perder as eleccións, consultou na comisión encargada do traspaso de poderes entre socialistas e populares se debía seguir adiante coas inauguracións xa previstas. Blanco di que, así como os populares lle impediron seguir adxudicando novos contratos, permitíronlle seguir con esa inauguración.\nSobre os cambios que houbo no proxecto orixinal para operar o treito Ourense-Santiago en ancho ibérico e non no ancho internacional do resto do AVE, que acabaron afectando á configuración dos sistemas seguridade na curva de Angrois, Blanco dixo que ademais desa modificación concreta houbo moitas máis en toda a liña e que todas elas supuxeron atrasos nas obras, non adiantos, pero que a el non se lle dixo nada a respecto de que afectase á seguridade da liña. “Desa cuestión tiven coñecemento con posterioridade ao accidente”, dixo, e engadiu posteriormente, durante a quenda de preguntas, que descoñece quen propuxo esa modificación da seguridade.\nO ex-ministro socialista de Fomento José Blanco na súa comparecencia na comisión sobre Angrois CC-BY-SA Congreso dos Deputados\n“O accidente interpélame todos os días, síntome concernido”, dixo Blanco\nBlanco atribuíu todos os debates sobre esa cuestión ao “ámbito técnico” e insistiu en que el non ten criterio ao respecto das cuestións de seguridade ferroviaria, “eu non son un experto”, dixo. Igualmente, o ex-ministro tamén negou que os cambios de seguridade na liña se debesen a cuestións económicas ou comerciais. “Por intereses comerciais nunca se tería feito esta liña”, dixo, asegurando que o seu interese en impulsar o AVE galego debeuse a “o interese de dar un mellor servizo aos cidadáns”.\nSobre a actuación do maquinista, o ex-ministro salientou as recentes declaracións que este fixo a La Sexta nas que dixo que tiña a conciencia tranquila. “Alá cada un coa súa conciencia”, dixo Blanco, salientando que “se o maquinista cumprise co seu cometido, non estariamos nesta situación” e engadindo máis adiante que a el mesmo “o accidente interpélame todos os días, síntome concernido”.\nBlanco tamén puxo o foco en que el encargou os trens Alvia que circulan por esa liña, pero que foi coa súa sucesora Pastor coa que se homologaron e se puxeron en servizo, en xuño de 2012. Poucos días despois, desconectábase neles o sistema de control constante da velocidade porque fallaba. Sobre esa desconexión do sistema de seguridade a bordo dos Alvia, Pastor dixo que “esa é unha decisión que é técnica” e lembrou que foi tomada polos daquela directores de Seguridade na Circulación de Adif e Renfe, Andrés Cortabitarte e Antonio Lanchares, o primeiro imputado na causa xudicial, “que estaban xa co Goberno anterior e que nunca na miña vida lles din eu unha instrución”. “É non meterse un onde non se ten que meter”, dixo sobre as súas propias responsabilidades daquela como ministra.\nNa súa intervención inicial, Pastor insistiu no discurso que vén repetindo nos últimos cinco anos e medio cando se lle pregunta por calquera outra cuestión do caso e opta por centrar as súas respostas en que a súa “prioridade” foi e segue sendo o seu apoio expreso ás vítimas. Porén, Pastor admitiu que o día en que deixou o ministerio para asumir a presidencia do Congreso, xornada na que tiña fixada unha reunión coas vítimas, actuou mal ao darlles plantón e non chamalas para dicirlles que xa non podía reunirse con elas como ministra que xa non era. “Seguro que hai cousas que se podían facer mellor”, dixo Pastor noutro momento en referencia ao seu trato aos afectados.\nPastor lembrou a comparecencia que tivo no Congreso dúas semanas despois do accidente na que anunciou diversas medidas de mellora da seguridade ferroviaria, a maioría das cales se puxeron en marcha nos anos seguintes. Como daquela, insistiu este luns en que a obriga dun político ante un accidente así é “traballar para que se saiba toda a verdade”.\nPastor asegura que “xamais” deu “unha soa instrución para que non se dera toda a información que tiveran” ás autoridades xudiciais\nMalia esa promesa de quen daquela era ministra, as súas subordinadas Adif e Renfe ocultaron ou demoraron en diversas ocasións a entrega de documentación relevante ao xulgado instrutor do caso, que as apercibiu varias veces. Este luns a Pastor preguntóuselle se ela deu orde de obstaculizar a investigación para incidir na visión do sinistro que se proxectaba desde diversos departamentos de Fomento de que fora culpa do maquinista. A ex-ministra respondeu que “xamais” deu “unha soa instrución para que non se dera toda a información que tiveran” ás autoridades xudiciais.\nCando se lle insistiu nas diversas ocasións en que os xuíces criticaron a falta de colaboración de Adif e Renfe, Pastor dixo descoñecer eses feitos malia ser publicados en diversas ocasións por varios medios de comunicación. “Nunca recibín un oficio dun xuíz de que non se enviara información”, limitouse a argumentar.\nPastor non quixo facer "ningún comentario" sobre a actuación de subordinados seus como o daquela secretario de Estado Rafael Catalá ou o cargo imputado de Adif\nSobre a investigación técnica que elaborou no seu momento a Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) dependente de Fomento, que tamén puxo o foco no maquinista e influíu inicialmente na investigación xudicial pero que foi descualificada pola Axencia Ferroviaria Europea, Pastor negouse a valorar o seu traballo e limitouse a amosar o seu respecto pola súa independencia. Tamén se lle preguntou pola acusación, despois rectificada por el mesmo, que lanzou o daquela presidente da CIAF de que Pastor lle impedira reabrir esa investigación técnica cando foi criticada pola UE. “Eu xamais falei con el”, negou Pastor, que se referiu á idade avanzada dese técnico.\nPastor tamén eludiu valorar a acusación que unha vítima, a ex-deputada do PP na Asemblea de Madrid Teresa Gómez-Limón, lanzou contra o daquela número 2 do ministerio, o despois ministro Rafael Catalá, de que a chamara para pedirlle que non fose tan crítica cos populares a respecto do accidente. “Non vou facer comentarios do resto de comparecentes”, limitouse a dicir Pastor sobre o seu daquela subordinado Catalá. Pastor tampouco quixo facer “ningún comentario” sobre o cargo imputado de Adif.


Concello de Curtis - Os Reis Magos sairán ás 16.45 horas da Casa do Concello en Teixeiro e desde a Estación de Tren en Curtis\nUsted está aquíMás agendaAgendaOs Reis Magos sairán ás 16.45 horas da Casa do Concello en Teixeiro e desde a Estación de Tren en Curtis\nOs Reis Magos sairán ás 16.45 horas da Casa do Concello en Teixeiro e desde a Estación de Tren en Curtis\nAs cabalgatas finalizarán coa recepción ás súas Maxestades e cunha gran festa infantil, con obradoiros, música e unha gran chocolatada final con roscón.\nNo caso de que a choiva impida a saída das carrozas, os Reis irán directamente ao Edificio de Usos Múltiples e ao Recinto Feiral.\nO Concello de Curtis xa ten todo preparado para o percorrido de mañá, día 5, dos Reis Meigos e a súa comitiva nas localidades de Curtis e Teixeiro, á espera de que se poidan desenvolver con normalidade se a choiva non fai a súa aparición.\nAmbas as cabalgatas sairán de maneira simultánea ás 16.45 horas e finalizarán coa recepción dos Magos de Oriente e a celebración dunha festa infantil. Os nenos, como en anos anteriores, poderán subir nas carrozas da comitiva.\nAs súas Maxestades sairán desde a Casa do Concello e percorrerán as rúas Ramón Espiñeira e Emigrantes e pasarán polas Avenidas Martínez Pardo, Doutor Luís Novo e Buenos Aires ata chegar ao Edificio de Usos Múltiples, onde se organizará a recepción, a festa infantil e unha gran chocolatada con roscón de reis.\nA saída dos Reis será desde a Estación do Tren na Praza Compostela e proseguirá pola Avenida Principal e a rúa Alcalde Espiñeira ata chegar ao Recinto Feiral onde no salón de actos celebrarase a recepción e a festa infantil e servirase unha chocolatada. Antes está previsto, ademais, que visiten aos usuarios e empregados do Centro de Día.\nNo caso de que a choiva impida saír ás carrozas, As súas Maxestades irán directamente ás recepcións previstas en Curtis e Teixeiro, onde estarán con todos os nenos e nenas e uniranse á festa. En ambas as localidades están previstos xogos, talleres e música, ademais da merenda final.


O Biobanco do Instituto de Investigación Sanitaria Galicia Sur (IISGS) constituíuse como unha plataforma de apoio á investigación biomédica que actúa de nexo de unión entre doantes, clínicos e investigadores có propósito de asegurar un tratamento seguro e eficaz das mostras biolóxicas humanas e datos clínicos asociados.\nO funcionamiento do Biobanco do IIS Galicia Sur foi autorizado pola Consellería de Sanidade o 17 de xullo de 2013 e inscrito no Rexistro Nacional de Biobancos co número de rexistro B.0000802. Esta autorización garantiza que o Biobanco do IISGS cumpre os requisitos expostos na Lei 14/2007 de Investigación Biomédica e no Real Decreto 1716/2011.\nO Biobanco de IISGS é unha plataforma do ámbito hospitalario, que ten como finalidad principal xestionar, baixo criterios de calidade, seguridade e trazabilidade, as mostras biológicas de orixen humano é a súa información clínica asociada para ser destinadas a Investigación Biomédica.\nO Biobanco asesora o personal facultativo é os grupos de investigación do IISGS na obtención e/ou derivación de mostras biolóxicas de orixen humano destinadas a investigación biomédica, garantizando o cumplimiento da normativa vixente nesta materia.\nA finalidade do Biobanco é potenciar e facilitar estudios en diferentes áreas da investigación biomédica, fundamentais para o desenvolvemento da medicina personalizada, contribuíndo o avance no coñecemento das enfermedades, a súa prevención, diagnóstico e tratamento có conseguinte beneficio social.\nEn base a esta finalidade, os obxetivos que nos marcamos dende o Biobanco do IISGS, son os seguientes:\nApoiar o desenvolvemento da investigación biomédica do IIS Galicia Sur, cumprindo as exigencias de calidade, seguridade, confidencialidade e trazabilidade esixidas pola normativa aplicable.\nOfrecer asesoramento metodolóxico, legal e/ou tecnolóxico ós investigadores na obtención de mostras biolóxicas humanas e información clínica para a súa utilización en proxectos de investigación biomédica.\nGarantizar a asociación das mostras cun diagnóstico preciso e relevante que permita una investigación de calidad.\nAsegurar a calidade das mostras almacenadas.\nRendibilizar os recursos, compartindo infraestruturas e armonizando procedementos normalizados de traballo.\nBiobanco pertencente á Plataforma Red Nacional de Biobancos (Ref. PT13/0010/0022). Cofinanciado con fondos FEDER.


Carballeira - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carballeira (homónimos).\n5 Carballeiras galegas de sona\n6 Carballeiras senlleiras de Galiza\nCarballeira: formación de carballos, termo de orixe incerta, celta, ou máis probábel preindoeuropea, da raíz ‘’kar-‘’ (rocha, pedra, duro). En galego tamén existe o termo touza.\nEn inglés chámase oak groves, oak woods or oakland. En francés chênaie; en portugués: carvalhal. En castelán chámase ‘’robledal’’, aínda que se acepta o galeguismo carvallar para designar as formacións onde domina o Quercus robur ou carballo común.\nUnha carballeira pode ser un bosque natural onde o carballo é a árbore dominante (en Galicia a especie principal sería o carballo común); ou un arboredo de carballos de orixe antrópica para favorecer o crecemento desta especie en detrimento doutras especies que son reducidas a anecdóticas, ben co obxectivo de produción madeireira, ou simplemente para actividades comerciais ou de lecer: dar sombra no verán (típico nos campos da feira de Galicia), fins ornamentais e paisaxísticos. Moitos destes arboredos adoitan estar plantados en marcos de plantación e carecen de matogueira, estando o chan só cuberto por unha tona de follas secas e algunha herba. A madeira de carballo é moi apreciada; foi o principal combustíbel de Galicia, e segue a ser importante no rural polo que as árbores adoitaban derramarse no outono. Outro exemplo de arboredo artificial para aproveitamento de madeira e froito sería o souto de castiñeiros.\nA diferenza cunha fraga é que a carballeira é monoespecífica ou o carballo predomina claramente sobre outras especies arbóreas. Ademais a fraga ten un grao de naturalidade maior, é dicir, achégase máis a un bosque virxe, bosque clímax ou primario. Moitas fragas rematan sendo carballeiras cando perden biodiversidade, con todo, é unha formación de alto valor ecolóxico.\nConstitúe o principal representante da vexetación autóctona de Galicia. Ocupaba na antigüidade, xunta as fragas e soutos, unha grande extensión, especialmente as chairas e partes baixas, xa que as matogueiras e uceiras ocupaban montes e outeiros. A acción do home para ampliar zonas agrícolas e pastos, e posteriormente os cortes masivos principalmente para a construción naval na idade moderna cando o Reino de Galicia entra a formar parte da Coroa de Castela, déixaos case relegados ás zonas pouco aptas para o cultivo agrícola e máis inaccesíbeis.\nNo século XIX comezan as reforestacións con especies foráneas, principalmente piñeiros, que se intensifican ao longo do século XX, especialmente durante o franquismo cos programas de repoboación. As carballeiras vanse substituíndo, especialmente na faixa costeira, por piñeirais e eucaliptais, ficando hoxe en pequenas manchas, sebes ou nas ribeiras. A mala ordenación do territorio, o aumento de poboación na costa, os incendios forestais, a actual Lei de Montes e a falta de concienciación social non favorecen a recuperación deste ecosistema.\nNas zonas rurais do interior (Lugo e Ourense) atopamos aínda boas carballeiras. Os lumes e especies alóctonas como a mimosa son os principais inimigos, con todo a superficie de carballeira aumentou nos últimos anos, en parte polo abandono de terreo agrícola causado polo despoboamento.\nAtopamos carballeiras semellantes ás galegas en toda a Europa atlántica, dende o sur de Escandinavia até Portugal. Tamén atopamos carballeiras na Europa continental, Alemaña, Polonia até Rusia. Noutras zonas do mundo (Norteamérica, Nova Zelandia etc.) as carballeiras están formadas por outras especies de carballos.\nA carballeira plantada polo ser humano non pode considerarse un bosque, senón un simple arboredo monoespecífico de carballo común, por tanto carece de toda complexidade ecolóxica. Aínda así, por ser o carballo unha especie autóctona, ten asociada unha gran variedade de insectos, aves e mamíferos, de aí a súa importancia ecolóxica.\nNo caso das carballeiras bravas, aínda que na maioría das veces estean bastante afastadas da complexidade dun bosque primario, evolucionado ou fraga, adoitan distinguirse por comportar un ecosistema de considerábel biodiversidade. A árbore dominante é un Quercus (carballo), na meirande parte dos casos o carballo común. Outra árbore dominante é o castiñeiro, moi ben adaptada, crese que foi introducida polos romanos. Adoita roubarlle terreo ao carballo grazas a medrar máis rapidamente e prover froitos de consumo humano. O bidueiro é outra especie maioritaria nas carballeiras, especialmente no norte de Galicia, e ocupa dous tipos de espazos: áreas tradicionais de bosque de ribeira, e zonas marxinais onde os carballos foron perdendo distribución, e onde medran rapidamente. Nun estrato arbustivo atopamos moitas veces o acivro, o estripeiro, a pereira brava, a cerdeira brava e o abruñeiro. Árbores menos comúns son o teixo, especie que, pola acción do home, é xa moi rara Galicia, agás nas montañas orientais; e a maceira brava, xa moi pouco común.\nNas carballeiras altas do interior, de máis de 700 m. coma no Courel ou nos Ancares, atopamos o capudre, o carballo albar e a faia, no estrato arbustivo tamén atopamos arandeiras, ademais de silvas, fentos etc.\nNas zonas termófilas (sur e sueste de Galicia), onde acostuma dominar a sobreira, atopamos carballo cerquiño, érbedo, incluso aciñeiras nas zonas de maior influencia mediterránea.\nNas ribeiras a árbore dominante é o amieiro (tamén chamado ameneiro), que soporta ben as situacións de asolagamento, xa que suxeitan as marxes das canles impedindo o seu arrastre polas cheas. Tamén son comúns os salgueiros, o freixo, o freixo de folla estreita e o pradairo. Nalgúns casos atopamos umeiros ou lamigueiros, como nas Fragas do Eume. Formando un segundo estrato atopamos a abeleira, principalmente nas proximidades dos cursos de auga; o loureiro (especie mediterránea que adoita abundar nos ríos galegos), e o sabugueiro.\nAs especies foráneas ou alóctonas tamén forman hoxe parte das carballeiras. A robinia (Robinia pseudoacacia L.), caducifolia e invasora de orixe norteamericana, convive ben coas outras especies de folla ancha. O eucalipto (Eucalyptus globulus); tamén adoita aparecer nas carballeiras, igualmente a acacia negra (Acacia melanoxylon) e o piñeiro bravo (Pinus pinaster). Máis recentemente é acomún a árbore do ceo (Ailanthus altissima), de orixe chinesa, invasiva e moi resistente. Ademais danse gran cantidade de herbas, liques, fungos, musgos e fentos,\nPara máis información ver artigo carballo común.\nAs carballeiras, ao igual que as fragas son o escenario de milleiros de contos, e lendas galegos. Carballos sagrados, mouros, lobishomes, trasnos, fadas, espíritos e a Santa Compaña aparecen e moran nestes bosques.\nA novela El Bosque Animado de Wenceslao Fernández Flórez, transcorre na carballeira de Cecebre. Ten unha adaptación ao cinema dirixida por José Luis Cuerda nos anos 80 (El bosque animado) e unha de animación no ano 2001 (O bosque animado).\nO termo Carballeira é un topónimo moi común na xeografía galega, e é ademais un apelido.\nCarballeiras galegas de sona[editar | editar a fonte]\nAlameda e Carballeira de Santa Susana, en Santiago de Compostela;\nCarballeira de Barcia, en Lalín;\nCarballeira de San Xusto, no concello de Cerdedo-Cotobade;\nCarballeira de Lugo, en Lugo; onde se celebra a famosa festa universitaria;\nCarballeiras senlleiras de Galiza[editar | editar a fonte]\nAs seguintes formacións de carballos figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia, na categoría de Formacións senlleiras:\nFraga de Catasós, carballos con castiñeiros europeos, en Lalín\t(Pontevedra);\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carballeira&oldid=4378391"\nA última edición desta páxina foi o 29 de xuño de 2017 ás 16:30.


Comparecerá o sindicalismo de clase á maior colisión de clases da historia recente? | Anticapitalistas Galiza\n← A loita da sanidade de Madrid : Algunhas claves do conflito\nO historial dos xigantes do téxtil en Bangladesh →\nComparecerá o sindicalismo de clase á maior colisión de clases da historia recente?\nPosted on 6 Xaneiro 2013 by anticapigz\nNos próximos días vaise a celebrar o X Congreso Confederal de Comisiones Obreras, en plena recesión económica e de catástrofe social combinadas cun preocupante retroceso democrático na sociedade. Todo apunta a que, cun aparello drasticamente recortado, a dirección confederal e a de moitas federacións, van ter unha liña de continuismo e que este Congreso non se vai a destacar por unha discusión rica e ampla. Pero esta sería máis necesaria que nunca para abrir paso a outra dirección, con outro proxecto e con outra xente.\nOs sindicatos constitúen un espazo que se organiza en torno á defensa inmediata das condicións laborais e teñen a súa presenza nun espazo tan estratéxico como é a produción e os lugares de traballo e servizo. Trátase, polo tanto, dun espazo natural de intervención para quen se vinculan co mundo do traballo asalariado para lograr colectivamente dereitos e condicións sociolaborais xustas mediante a presión sobre o capital. O movemento obreiro organizado e en acción é, polo tanto, a base social de transformacións socio-económicas de calado.\nAo mesmo tempo que afirmamos a necesidade de participar nos sindicatos (á fin e ao cabo o sindicalismo é o que fan organizada e colectivamente os e as traballadoras, fágano ben ou o fagan mal) debemos cuestionarnos a orientación e as prácticas con que se moven, porque do que fagan (o que fagamos) dependerá o noso futuro.\nO sindicalismo quedouse cada vez máis só e a clase traballadora cada vez máis sen organización. Unha parte importante das clases traballadoras hanse desentendido dos sindicatos, particularmente os sectores máis novos. Que ese fenómeno se estenda e consolide ou non depende do que uns e outras fagamos de agora en diante. Pero ese risco é sumamente perigoso. Para conxuralo, un primeiro paso na boa dirección que debe dar o movemento sindical é recoñecer que o capital xa non se desenvolve como antes, que segue tendo puntos débiles, e que o sindicalismo non ten estratexia para aproveitalos. E o segundo é marcarse como tarefa incluír, involucrar e dar espazo organizado e aberto ao conxunto da clase. Ambos pasos son condición sine qua non para construír outra vez un novo movemento transformador.\nNo medio destas encrucilladas vaise a celebrar o X Congreso Confederal de Comisiones Obreras nos próximos días, en plena recesión económica e de catástrofe social combinados cun preocupante retroceso democrático na Unión Europea (UE) e no Estado español dirixidos ambos por políticas ultraconservadoras neoliberales.\n1, Continuismo na dirección confederal de CCOO\nTodo apunta a que, cun aparello drásticamente recortado, a dirección confederal, e a de moitas federacións, vai ter unha liña de continuidade. Ante o terror do que está por diante, case todos os que participaron (e debe sinalarse a escasa participación neste congreso) abrazan o coñecido. Asistimos a unha desas situacións onde o bloqueo e a cegueira, non se sabe ata cando, arrastran unha inercia cara ao desastre.\nNeste contexto, no medio do pánico (saben que gran parte da súa organización vai desaparecer, e que parte dos seus postos extinguiranse) e a confusión (non acertan a entender por que sucede, ou non identifican a súa orixe; algúns pensan que é cousa só do PP e o déficit público, outros que a UE ou o capitalismo) elabóranse uns documentos con algunhas luces e con moitas sombras. Suscítanse propostas organizativas innovadoras que chegan tarde no medio dunha crise institucional e de recursos formidable, á vez que se aborda unha liña programática encadrada ideolóxicamente na nova versión do socialiberalismo á francesa, e cunha acción estratéxica nostálxica do diálogo social no seu día institucionalizado e, ao noso xuízo, parece que irrecuperable.\nA dirección que desbancou á versión máis tecnocrática e conservadora do socialiberalismo, encabezada por José María Fidalgo, pareceu chegar ao liderado fai catro anos cunha expectativa socialdemócrata. Con todo, a súa vitoria por estreita marxe, e os pactos que levaron a Ignacio Fernández Toxo á elección como Secretario Xeral, traduciuse inmediatamente nun proxecto repleto de lastres. Isto é, unha vitoria que, cando pasou o tempo do primeiro mandato, mostrouse pírrica, especialmente para os intereses do mundo do traballo.\nO primeiro lastre veu da necesidade de aliarse coa corrente fidalguista, cunha relación tensa que, pronto, o reparto de poder, áreas e cargos aliviou. A orientación política que se fraguou non conseguiu pasar os parámetros políticos de tempos anteriores salvo en matices (por primeira vez, a mobilización non era algo despreciabel, pero si un subproduto do fracaso negociador). Uns e outros se repartiron os seus espazos de influencia, e o esperado xiro progresista apenas tivo percorrido.\nEn segundo lugar, a dirección ao mando se emperrou nun reparto de competencias que fixo máis lenta a súa iniciativa, porque ante alianzas tan incertas, todos refuxiáronse no seu propio departamento, rompendo cun sentido de equipo que non fose o de seguir as contadas iniciativas (aínda que sen dúbida moi, demasiado, meditadas) do secretario xeral. En suma, unha das razóns da falta de reflexos da organización radica nunha liña de traballo demasiado compartimentada. Ademais, o propio carácter do secretario xeral, dunha prudencia infinita, que enfastía ao máis sereno mestre zen, suxeita á organización baixo o peso dunha atronadora xestión de silencios (sobreentendidos e autocensuras bloqueantes, que deixan morrer os conflitos sen resolverse deixando que a conformidade instálese), que inmobiliza a uns e a outros á espera das ansiadas palabras do secretario xeral. Cando se daba calquera paso, sempre se vía superado polos acontecementos, sexa pola ofensiva do goberno, sexa pola mobilización social.\nEn terceiro lugar, para alcanzar o quórum para chegar á dirección o equipo de Toxo sostívose en pactos territoriais e sectoriais, que non sempre gardaron unha coherencia e criterio de confederalidade. A este respecto, a nova dirección do sindicato apoiábase nas direccións de territorios históricos e permitíase que políticas sectoriais estratéxicas quedasen en mans de federacións de rama, co fin de perpetuarse no poder. De tal modo que, por exemplo, a política financeira ou enerxética, entre outras, se pautan en maior medida por intereses inclinados cara ao corporativismo profesional (o emprego polo emprego) que relacionados cun proxecto sindical-político xeral.\nA dirección toxista contou tamén co apoio inédito dos autodenominados críticos, que se sumaron a responsabilidades executivas, contando cun peso menor e unha influencia subalterna. Finalmente, nestes anos acabouse fraguando unha nova maioría confederal na que se sumaron o grupo dirixente toxista, os antigos socialiberais e os críticos, nun híbrido ecléctico de difícil coherencia interna, cuxa estabilidade fundar no reparto de áreas de poder.\nA falta de orientación non quedou baleira, senón que se sustentou, fundamentalmente, en elaboracións de equipos técnicos que anteriormente asesoraban á anterior dirección fidalguista, este é o principal e preocupante dato neste terreo de cousas. Como únicos contrapesos, cabo afirmar, que a dirección do sindicato achegouse a organizacións socialdemócratas como IU, distanciándose relativamente do PSOE. Abriu debates de interese entre o seu intelectualidade orgánica, que desafortunadamente non chegan e inflúen pouco na base e estrutura do sindicato; pero por contra cabo sinalar tamén que desgraciadamente clausurou espazos de reflexión críticos co modelo produtivo, o enerxético e o de saúde laboral e ambiental, silenciando as voces disidentes. E recentemente, para non perder o paso da mobilización social marcada pola cidadanía indignada, abriuse (coa creación do Cume Social) a algunhas organizacións sociais, aínda que non a todas e sen traballar suficientemente pola converxencia coas máis dinámicas e vinculadas á mocidade.\nNestes anos, estes equilibrios proporcionaron a Toxo maior respaldo na organización e, cun novo pacto de integración, a posibilidade da continuidade para un novo mandato que, case con toda probabilidade, confirmarase no próximo congreso. En términos político-ideolóxicos isto tradúcese en que o socialiberalismo consolídase, aínda cando este adopte un acomodo na versión menos dereitista do mesmo. Pero a acomodación, que xera conformidade entre a burocracia ante un discurso “atrapatodo”, non é garantía de que o proxecto sexa capaz de afrontar os retos do noso tempo.\nO balance da limitada apertura cara aos novos modos e suxeitos da mobilización cidadá ante a crise e as políticas de austeridade é pouco satisfactorio. A relación dos sindicatos coas diferentes mareas presenta un resultado heteroxéneo e contraditorio, non exento de acertos e erros ante a aparición masiva de novos actores con voz propia. Finalmente, cabo engadir, que desafortunadamente o movemento sindical maioritario non fundiu os seus esforzos coa totalidade da contestación política e social que inundou, a partir do 15 M, as prazas e rúas das cidades esixindo a democratización e cambio de política das anquilosadas institucións nadas na afastada, pactista e caduca Transición. A converxencia con outros actores sociais desde o pluralismo é unha materia pendente que só algúns poucos dirixentes e afiliados entenden e de cuxa necesidade non é consciente o groso dos cadros sindicais. CCOO non abriu aínda de par en par as súas fiestras para deixar entrar o aire fresco da rúa e iso é unha traba para a súa posta ao día.\nCreo que a dirección, tras brindar pola reedición do seu mandato e recolocar aos dirixentes que non cabían nunha dirección máis reducida, vai sufrir desde o minuto uno algo que rende alarmantemente: o escepticismo, a desesperación e a dúbida ante uns feitos incontestables. Ante os desafíos que hoxe comparecen a nostalxia non serve. Sen ningunha dúbida, o estatus institucional (diálogo social, negociación colectiva, recoñecemento sindical, reforma laboral, etc.) nacido na Transición foi varrido do mapa polas clases dirixentes.\nO sindicato foi convocante principal de múltiples manifestacións e de dúas folgas xerais sen que os obxectivos lográronse. A cuestión tralo 14N é: e agora que? É claro que o obxectivo da consulta popular sobre os recortes xoga escaso papel na actualidade, porque a súa función de crítica e deslexitimación maioritaria do goberno pode ser inocua, sempre que o goberno pasou a unha nova fase autoritaria na que os mecanismos democráticos pouco lle importan. E tampouco hai diálogo con gobernantes e patronais trala mobilización. Os sindicatos maioritarios estaban afeitos que trala mobilización abríanse mesas de negociación. Non foi o caso, pois a estratexia da burguesía, tal como arriba sinálase, variou 180º. As direccións sindicais deberán tamén reconsiderar a súa estratexia de fondo, tendo en conta dos cambios e da inutilidade da vía da concertación e o pacto social. E, xa que logo, modificar as súas alternativas e obxectivos, ao servizo dos cales deberá deseñarse unha táctica de mobilización e confrontación de longo alento.\nO debate sobre estes asuntos non se tratou con profundidade neste congreso, aínda que percibimos que o interrogante latexa a gran escala. Ata entre a dirección. O importante é que se recoñeza que os rezos non valen e afróntese dunha vez este cambio estrutural. Pero moito me temo que o reto vénlle demasiado grande a esta nova e vella dirección. e o que poida ofrecer chega demasiado tarde. É necesaria outra dirección, outra xeración que se abra paso, con outro proxecto e con outra xente. Desde hoxe é o que toca preparar, poñer devasas na resistencia e sementar para o futuro antes de que toda a terra quéimese.\n2, Os relatorios congresuais do XX Congreso de CCOO: teses centrais.\nNas seguintes páxinas abordaremos os contidos principais dos relatorios para o XX Congreso de CCOO. Indicio da orientación do que a súa dirección quere adoptar para o próximo mandato.\n2,1 Política económica socialiberal\nOs eixes centrais suscitan un plan de acción que se move entre a adecuación ás novas regras de xogo que impón o marco de reformas do goberno, a mobilización e a proposta.\nOs eixes políticos que orientan os relatorios oficiais abrazan as propostas que calaron recentemente en Francia co ascenso de François Hollande. Na práctica, se emula o programa que o PSF propuxo para Europa (aínda que logo non sexa apenas capaz de levalo a cabo) e impórtase tal cal para o caso español.\nA orientación en materia de política económica acepta o discurso da redución do déficit, aínda que cumprindo este obxectivo a ritmos “asumibles”, á vez que se propoñen políticas de estímulo a favor dun novo patrón de crecemento e a creación de emprego. Isto é, proponse o oxímoro de “axustes de esquerda” combinados cunha política de estímulo fiscal ao investimento. Desde este punto de vista, o que vén suscitarse ante a crise das débedas, lamentablemente, non é si deben ou non devolverse senón como deben pagarse estas.\nEntón, como se propoñen abordar unha alternativa á recesión económica?, pois de forma nin excesivamente orixinal, nin suficiente. Podemos resumir os principais puntos, algúns dos cales merecen un especial comentario, da forma seguinte:\n– Aceptar a estabilidade presupostaria e a redución do endebedamento público mediante a promoción do crecemento, con prazos de cumprimento de déficit máis longos. Evidentemente con isto os relatores non cuestionan que a política de estabilidade esconde un proxecto contradistributivo (mentres se recortan e privatizan funcións sociais do sector público e dereitos esenciais, provese de xenerosos rescates ao capital bancario), nin advirten co acento necesario que o problema da débeda pública radica nunhas medidas acumuladas de socialización de perdas.\n– Establecer outra gobernanza económica da UE, que reforme a fiscalidade, realice unha loita contra a fraude, a evasión fiscal e contra o dumping fiscal, e que se erradiquen os paraísos fiscais, contando cun imposto de transaccións financeiras internacionais.\n– Emitir eurobonos, capaces de impulsar un plan de investimento europeo (BEI) financiado por estes. Destinar recursos para investir preferentemente en economías afectadas (Grecia, Portugal) pola crise.\n– Facer do BCE o prestamista de última instancia e que a súa política monetaria persiga obxectivos de crecemento e emprego. Desenvolver unha política monetaria flexible e expansiva. É sorprendente que non se recoñeza nos relatorios que o BCE xa desenvolveu unha política monetaria expansiva (aínda que o foi algo menos que a de EEUU ou o Reino Unido). O tema non debese ser tanto recuperar unha política monetaria expansiva senón máis ben, dado o caso, que o BCE regule o sistema e os produtos financeiros, paute a xestión da banca (niveis de solvencia, garantías ao depositante, criterios de concesión de préstamos, etc.) e que realice a súa función crediticia.\n– Regular o sistema financeiro, recapitalizándoo con diñeiro público, para que poida fluír o crédito. O sector financeiro privado tería que contribuír ao custo da capitalización provisionando as minusvalías implícitas. Con este tipo de propostas o relatorio asume que os rescates ao sistema financeiro fáganse con diñeiro público; esíxense condicións moi limitadas a cambio, mentres que os rescates á débeda soberana, por exemplo, impoñen á cidadanía unha condicionalidade draconiana.\n– Abrir liñas de crédito ICO. Reactivar o crédito financiando proxectos de empresas viables.\n– Manter unha parte do sector financeiro baixo titularidade pública, para operar con recursos suficientes na intermediación financeira e actuando ante situacións de restrición crediticia. Si vólvense privatizar as entidades nacionalizadas debe evitarse que os contribuíntes asuman o custo de reestruturación social. As entidades financeiras deben devolver ao máximo posíbel o investimento público realizada. O Estado debe evitar a creación dun oligopolio financeiro de consecuencias excluíntes. Xa que logo o documento renuncia a unha banca pública baixo control social que se estableza no centro do sistema financeiro, confórmase coa periferia e restos das vellas caixas de aforros (o que equivale a asumir unha socialización de perdas brutal coa nacionalización de entidades insolventes) e resignándose, ante unha presumible reprivatización das nacionalizadas, a poñerlle un prezo.\n– Depuración de responsabilidades de xestores, auditores e supervisores. Limitar as retribucións dos directivos. Impedir reparto de dividendos mentres haxa necesidades de capital ou de retorno do investimento público.\nA escala da UE proponse nos relatorios unha refundación en base a un novo contrato social europeo e a democratización das institucións da UE, que se apoie nunha fiscalidade común europea de carácter progresivo; unha política económica favorable ao pleno emprego; normas laborais e sociais básicas europeas; servizos públicos, educativos e de saúde, de acceso universal; e, por conseguinte, un goberno económico da UE con competencias fiscais. O problema desta posición é que non se sabe en quen se vai a apoiar (suxeitos, organizacións, institucións,?) ou de que forma vaise actuar (tipo de mobilizacións, presión social, folgas, etc.) para logralo e, esta espera, xa que logo, pode facerse eterna.\n2,2 Crecemento, emprego e… medio ambiente?\nAdemais, séguese o esquema clásico de crecemento productivista (só “corrixido” por unha “diversificación” do tecido produtivo), suposta condición necesaria para crear emprego. A forma para promover devandito crecemento é o “estímulo económico” (tomando a terminoloxía de Obama e os keynesianos de dereitas), asumindo que hai que reducir o déficit e a débeda, é dicir, investir e ao tempo axustar: outro oxímoro? De novo, tómase o argumentario da competitividade, o obxectivo de gañar cota de mercado para a economía española, iso si, pola vía keynesiana de aumentar o investimento (pero si a rentabilidade está polos chans e o sector público ha de pagar a súa débeda, como o farán?) e aumentar a demanda. Veñen dicir que a estratexia é a dunha cooperación entre sector privado e público para a reactivación competitiva vía prezos, actuando sobre custos de produción e distribución, custos laborais e beneficio empresarial. E quen lle vai a poñer o cascabel ao gato dos beneficios empresariais?\nO capítulo de desenvolvemento sostible supedítase á creación de emprego, e este a producir e crecer máis. Cando se articula un discurso e medidas en torno a el refírense a unha “transición xusta” que non agrave o cambio climático. Neste punto, a nivel de enunciados defenden liñas de actuación interesantes: enerxías renovables, ecoinnovación, papel decrecente de combustibles fósiles limitadas a cubrir a variabilidade das renovables, planificación pública da xeración eléctrica revisando os mecanismos de fixación de prezos, aposta polo ferrocarril e o cabotaxe marítimo. Pero tamén hai outras tomadas de xeito atrapallado e que abrazan os mitos da tecnoloxía como “salvadora de todo” (técnicas de captura e secuestro de carbono), admiten manter un espazo para o carbón nacional, ou propoñen un plan ordenado de pechadura das enerxías nucleares ¡en corenta anos! e a promoción dunha economía verde, con novos empregos sustentables e enverdecendo os existentes. É dicir, un discurso verde para a galería e sempre postergado á espera de éxitos na obtención do venerado crecemento económico.\n2,3 O diálogo social e a negociación colectiva\nNos relatorios séguese suscitando como obxectivo a recuperación da negociación colectiva, o diálogo e a concertación social, como bases para seguir conservando o Estado de Benestar. Certamente, a perda destas vías de influencia, de recoñecemento e regulación sociolaboral é moi importante para o modelo sindical maioritario, pero non teñen o mesmo efecto para as e os traballadores. A redución ata case a súa eliminación da negociación colectiva en moitas empresas debilita non só a capacidade de representación dos sindicatos, senón a mesma acción reivindicativa colectiva sobre os salarios e as condicións de traballo e reforza o poder patronal fronte a cada persoa illada. O fin do diálogo e a concertación social pon fin a unha cultura sindical ao servizo da institucionalización e contención da acción sindical e abre os interrogantes sobre os novos horizontes estratéxicos.\nChoca que apenas se fale, cunha caracterización detallada, de mobilización fronte ao conflito, de como afrontar o duro combate que nos vai a tocar librar, porque nos parece que simplemente clamando non vai se é posíbel nin transformar nada, nin moito menos recuperar aquilo que quere restaurarse, si é que tivese isto último sentido intentalo. As iniciativas do Cume Social parecen escasas, non do todo ben suscitadas e pouco contundentes.\nEn materia de negociación colectiva insístese en reforzar a centralidade do convenio sectorial, agora ferida de morte coa reforma laboral, á vez que impulsar o papel do sindicato na negociación colectiva na empresa, adaptándose á nova reforma do PP. É positivo que a negociación sectorial siga sendo importante para CCOO para aumentar a cobertura de negociación a todas as persoas, en diferentes empresas, para cubrir a situación ante a obsolescencia de moitos convenios sectoriais por falta de renovación (finalización de vixencia) ou por dispoñer contidos afastados dos criterios de negociación promovidos confederalmente. Os relatorios defenden impulsar novos convenios ou acordos marcos sectoriais de ámbito estatal ou autonómico, e ampliar a cobertura da negociación colectiva a través do ámbito funcional e/ou persoal ou estendendo convenios.\nUnha liña interesante que se suscita tamén é a de constituír espazos de coordinación interfederativa (e no seu caso de seccións sindicais ou representacións) para alcanzar convenios ou acordos marco de grupo de empresas. Algo moi positivo é que se buscará organizar a acción sindical en espazos compartidos por empresas de distinta actividade e adscrición sectorial, empresas subcontratistas ou provedoras e grupos empresariais. Ao noso xuízo, é un primeiro avance cara a unha intervención sindical que se ateña ás novas formas de empresa-rede en que se desenvolve o capital.\n2,4 A crise de recursos do mundo sindical e a participación\nO sindicalismo asiches a un desafío de grandes proporcións precisamente polos fortes recortes en subvencións finalistas (incluídas as partidas de prevención de riscos laborais ou as de solidariedade e cooperación internacional), o cambio de modelo de xestión da formación para o emprego (que no pasado ocupou a moitas persoas en devanditas tarefas e incrementou a influencia sindical no mundo asalariado e os recursos dispoñibles para diversas actividades sindicais) e a caída de afiliación derivada do aumento do desemprego. Todo iso en conxunto supoñerá un duro golpe aos recursos económicos e persoais do sindicalismo maioritario. Un axuste que podería representar o 40% do seu orzamento. O que se verá agravado pola volta ao traballo de numerosos cadros sindicais provenientes do sector público, cuxa liberación non dependía directamente tanto da acumulación de horas tralas eleccións sindicais senón de acordos específicos coas administracións (xeral do estado, autonómica, municipal e outras). Para realizar a mesma acción sindical será imprescindíbel máis militancia sindical. É un xeito moi estraño de incluír este ingrediente crave, pero, sexa como for, benvido.\nFacendo da necesidade virtude, suscítanse unha serie de iniciativas para recuperar recursos e influencia, e aquí xoga un papel decisivo a participación e a afiliación. Quizais esta afiliación tería moito máis interese en participar si realmente a súa acción colectiva e o espazo democrático habilitado tivesen maior influencia. Estase a tempo de mellorar este punto, pero neste momento tememos que deberase desenvolver mellor este capítulo.\nA resposta dos relatorios consiste en apostar por un sindicalismo de proximidade, algo moi saudable, a reivindicación da función sindical e a renovación ética que esta entraña. Trátase de conseguir reter e aumentar a afiliación cunha estratexia proactiva, destinando os recursos existentes para unha maior acción sindical nos centros de traballo, adelgazando o aparello e a estrutura central. De compartir os recursos humanos das diferentes estruturas do sindicato e se homoxeneizará o seu regulación laboral interna, co que se lles dará unha orientación máis centrada nos conflitos sindicais concretos segundo como estes aparezan na realidade sociolaboral, e non tanto na dinámica burocrática interna. Se focalizará a acción sindical máis a nivel de empresa e buscarase trazar liñas de complicidade cos colectivos desempregados, novos, precarios, traballadores autónomos dependentes, etcétera, tamén provendo novos servizos para estes.\nA xuventude, na súa maioría precarias e paradas, mostrou o seu descontento nas rúas, e ningunha organización social foi capaz de canalizar esa mobilización nunha acción organizada. O sindicato busca facilitar canles para organizar aos mozos, promovendo espazos de participación e militancia, a través das Secretarías de Mocidade e “xuventudes de CCOO”. Vanse a establecer protocolos de cooperación con centros de ensino, facilitando unidades didácticas de relacións laborais, realizando un achegamento ao sindicalismo, así como crearanse puntos de información estables ou itinerantes, e teceranse alianzas co tecido asociativo xuvenil e movementos sociais.\n2,5. Cambios no modelo organizativo\nObsérvanse cambios significativos, adaptándose aos recursos escasos pero tamén cunha liña interesante de mellora, na forma de organizar a acción sindical. Estes son os puntos máis relevantes:\nSindicalismo de proximidade: Perseguirase fortalecer o traballo de CCOO na empresa. Traballarase máis fortalecendo a estrutura de rama máis próxima ao centro de traballo.\nUn maior papel para as seccións sindicais:\n– As seccións sindicais planificarán o traballo afiliativo no seu ámbito: organizando a presenza en centros de traballo onde non se está ou no que se é débil, fixando a atención en colectivos específicos (delegados non afiliados, parados, mulleres, novas, inmigrantes); ou buscando fórmulas de mantemento de afiliación de persoas con problemas económicos, entre outros puntos.\n– Crearanse e desenvolverán seccións sindicais nas empresas nas que hai representación sindical pero non sección. En empresas sen sección nin representación, pero con dimensión apropiada para a presenza sindical, estableceranse programas de traballo a cargo das federacións. Dotarase á sección sindical dunha estrutura de dirección segundo a realidade afiliativa e a dimensión da empresa. Elaborarase un regulamento novo de funcionamento para as seccións sindicais.\n– Convocaranse periodicamente plenos da afiliación na empresa.\n– Abordarase o encadramento efectivo dos traballadores de ETT.\nIntervir nas novas formas de empresa: Se articularán novas fórmulas organizativas, flexibles e funcionais, tendo o foco na afiliación das PEMEs:\n– Darase á pequena subcontrata un tratamento diferenciado. A sección sindical da empresa da que son provedores terá un traballo de coordinación.\n– Establecer mecanismos de cooperación interfederal con participación da organización territorial para os procesos de subcontratación que afecten a federacións diferentes ou compartan un mesmo espazo físico.\n– Atender singularmente ás franquicias, tendendo a crear unha sección sindical única.\n– Realizar novas apostas organizativas e de extensión sindical en grandes superficies, grandes centros comerciais, aeroportos, estacións de ferrocarril.\nMáis participación: As asembleas sectoriais de delegados de pequenas empresas, concíbense como lugar de encontro coa estrutura de dirección do sindicato, de información, debate, etc. Se sistematizarán os encontros e asembleas en centros de traballo e reforzarase a comunicación interna.Agora ben, nos relatorios afírmase tamén que “as grandes asembleas de delegados non son estruturas de base nin un instrumento de participación, son actos informativos para a mobilización”.\nEn suma, CCOO propón melloras organizativas que se axustan ao seu menor aparello, que responden mellor á realidade empresarial de hoxe, e propón ampliar a participación. Debemos sinalar, non obstante, que ampliar a participación non é suficiente, porque hai que mellorar o modelo de democracia interna, formación, organización e participación real da afiliación (ata agora fundamentalmente, atraída mediante unha oferta de servizos e non tanto por unha calidade de participación); que nos ámbitos en que a afiliación participa tamén poida decidir, para non ser so un instrumento final pasivo, e tamén parece tarefa pendente darlle un papel organizativo, deliberatorio e decisorio substanciais ás asembleas de empresa-rede ou de distrito laboral para actuar no seu espazo.\nA nova realidade política e social arruinou no Estado español a copia do modelo “alemán” da Federación Alemá de Sindicatos (DGB), baseado na existencia dunhas poucas federacións que agrupan cada unha aos sectores máis diversos. Modelo que, no caso español, estábase traducindo na creación de grandes conglomerados burocráticos sen que mediara coherencia intersectorial, que obvian a realidade territorial e o conflito social no marco territorial e que, en ocasións, condicionaron a política confederal en asuntos xerais, que afectan ao conxunto da cidadanía, con criterios corporativos, tal como cítase máis arriba. A crise actual, a expulsión de boa parte da mocidade e da poboación migrante do mercado de traballo, os cambios continuados de sector produtivo da poboación precarizada, o fracaso do sindicalismo semi profesionalizado e a natureza das cuestións políticas en xogo esixen profundos cambios no modelo sindical e nos seus implicacións organizativas.\nUnha das insuficiencias dos relatorios é que non se revalorizou o papel decisivo, organizador e decisorio das asembleas de traballadores e traballadoras nas empresas e sectores como unha das pezas de construción dun novo e potente sindicalismo de clase e de masas, que impulse a participación activa das clases traballadoras e a súa autonomía.\nA reorientación política proposta, ante as políticas do PP, UE, FMI e a canciller Merkel, non é a que hoxe as clases traballadoras e o conxunto do pobo necesitan. Saír das trampas do social liberalismo en clave de confrontación coas políticas do capital é urxente.\nNos relatorios non hai unhas teses acabadas sobre a relación entre movemento sindical e outros movementos sociais, aínda que hai unha aposta pola súa articulación complementaria, que é dicir moi pouco. Obviamente, do que se tería que estar falando é a da complexidade e pluralidade dos novos movementos cidadáns, e que en gran medida son expresión de novos conflitos e dunha nova recomposición do movemento obreiro que se manifesta en términos inesperados.\nEn fin, dá a sensación que este Congreso non se vai a destacar por unha discusión rica e ampla, senón por unha reedición de cargos e un repregamento medorento. Moito nos tememos que se perde unha oportunidade única para un debate crucial sobre a orientación e sobre a organización, e que atrasar este debate vai ter fatais consecuencias. Si queremos evitalo é mellor tarde que nunca.\nCamilo Espino é afiliado a CCOO


Máis dun millón de euros para reformar o Príncipe Felipe, á espera dun traspaso á Xunta - Pontevedra Viva\nPor Anxo Lourido & Redacción\nVenres 26 de Xullo, 2019 ás 17:00 do Venres 26 de Xullo, 2019\nCarmela Silva, a presidenta da Deputación de Pontevedra, anunciaba este venres que a institución provincial vai investir 1.370.000 euros para mellorar as instalacións do Centro Príncipe Felipe cara ao mes de setembro cando se retome a actividade lectiva con motivo do inicio do curso.\nA presidenta insistíu en que todos estes traballos son competencia "exclusivísima" da Xunta de Galicia. Carmela Silva sinalaba o goberno de Rafael Louzán como culpable da situación que atravesa o centro cando o goberno da Deputación asinaba convenios coa Xunta para ter un centro de educación primaria de titularidade autonómica pero cos gastos de conservación e mantemento financiados pola Deputación. A presidenta provincial considera esta situación "incualificable".\nDesde a Deputación, o goberno afirma que seguirá a apostar polo Centro Príncipe Felipe para que se atope nas mellores condicións á espera de que se leve a cabo a transferencia de competencias coa Xunta. Carmela Silva anunciaba tamén que estes traballos serán os primeiros os primeiros dunha serie que se acometerá ao longo deste mandato.\nEntre outras obras, van impermeablizarse as cubertas dos patios do Centro Materno-Infantil e da Escola infantil Chupetes; cambiarán o pavimento da cociña e van repoñerse elementos para mellorar os solos e as instalacións de xogos nos parques infantís do CEIP, da Escola Infantil e do Centro Materno-Infantil. Tamén se atopan xa en fase de licitación os investimentos nas fachadas do Centro de Educación Especial e do Centro de Acollida Agarimo ao igual que a reforma da instalación eléctrica.\nA presidenta indicou que para tratar o tema do traspaso de competencias sobre o Centro Príncipe Felipe agarda primeiro a coñecer a resposta que as consellerías correspondentes, Educación e Política Social, realicen aos deputados, despois de que se manteñan entrevistas. En caso de que vexan posibilidades de que se faga a transferencia, Carmela Silva indicou que falaría co presidente da Xunta. Se faltan garantías para esta operación non solicitaría o encontro con Núñez Feijóo: "Non estou disposta a perder o tempo", afirmou.\nAdxudicadas obras no Príncipe Felipe por 822.000 euros\nA Deputación renovará a fachada e a cuberta do auditorio Príncipe Felipe\nAbre o prazo de inscrición para participar nos campamentos polideportivos no Príncipe Felipe


Benvidas/os á nova páxina web da eurodeputada Lídia Senra. Novo enderezo: www.lidiasenra.gal – AGE en Europa\nLídia Senra presenta esta ferramenta para facer máis accesible a todos os galegos e galegas as cuestións que se abordan nas institucións europeas\nA eurodeputada pon a disposición todos os vídeos, publicacións e material relacionado co traballo que vén desenvolvendo dende o 2014\nSantiago, 19 de setembro de 2018. A eurodeputada galega, membro do Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica (GUE/NGL), Lídia Senra, estrea nova páxina web e novo dominio na rede. www.lidiasenra.gal será a partir de agora o portal dixital a través do cal a europarlamentaria e a súa equipa informarán sobre todas as actividades diarias, debates e traballos de interese para Galiza que se desenvolven na Eurocámara.\nCon esta nova web, Senra pretende facer máis accesible a todos os galegos e galegas as cuestións que se abordan tanto no Parlamento Europeo como na Comisión Europea e que teñen unha incidencia fundamental no presente e futuro do país. “O oitenta por cento das decisións políticas que logo afectan e condicionan a nosa vida tómanse nas institucións europeas. Por iso é moi importante que se coñeza o que se debate na UE, sobre todo tendo en conta que a maioría das veces a maior parte da poboación entérase dos efectos negativos dunha decisión política que se toma na UE cando o Goberno do Estado ou da Xunta a aplican e xa é tarde para botala atrás. É fundamental que as persoas se informen e participen con propostas e mobilizacións se fora preciso cando se dan debates na UE. A todo iso levamos máis de catro anos contribuíndo e seguiremos a facelo de aquí ao final de lexislatura no 2019”,defende Senra.\nA nosa web, que leva como cabeceira o lema ‘Lídia Senra. A Nosa Voz en Europa’, está estruturada en diferentes seccións nas que se poden consultar todos os vídeos da eurodeputada intervindo nas sesións plenarias europeas e nas comisións parlamentarias; así como o material relacionado con todas as xornadas de debate e informativas sobre diversos temas organizadas pola deputada na Galiza no que vai de lexislatura; as visitas que realizaron colectivos galegos a Bruxelas a iniciativa da europarlamentaria desde o 2014 para defender cuestións relacionadas co país; todas as publicacións impresas que ten feito en formato boletín periódico e libros temáticos; todas as preguntas parlamentarias rexistradas por escrito; así como todas as notas de prensa. A web actualizarase a diario para ofrecer información nova continua e practicamente en directo sobre todo o traballo que continúe a realizar Senra.\nCon esta nova web, a eurodeputada dá un paso máis no seu esforzo por comunicar e tender a man á sociedade en xeral e a todos os colectivos que loitan polos dereitos do País e das persoas, para xuntos e xuntas ter presenza e incidencia en Europa. Despois de xa ter publicados nos últimos anos 2 boletíns de resumo de todo o seu traballo e tamén 2 libros temáticos, adicados a alternativas enerxéticas e feminismo, Senra lanza agora nova web e agarda nun futuro próximo presentar tamén novos boletíns en formato dixital e impreso de novos resumos e libros temáticos sobre outros sectores.\n Aquí pódese acceder ao Boletín 1 de A nosa voz en Europa: https://lidiasenra.gal/wp-content/uploads/2018/05/A-nova-voz-en-Europa.-Nº1.pdf\nAquí pódese acceder ao Boletín 2 de A nosa voz en Europa: https://lidiasenra.gal/wp-content/uploads/2018/06/Boletin-Lidia-Senra-A-Nosa-Voz-en-Europa-nº-2.pdf\nAquí pódese acceder ao libro ‘Presente e futuro enerxético da Galiza no contexto europeo’: https://lidiasenra.gal/wp-content/uploads/2018/05/Presente-e-futuro-enerxetico-de-Galiza-no-contexto-europeo-2016.pdf\nAquí pódese acceder ao libro ‘O feminismo, imprescindible para construír outra Europa’: https://lidiasenra.gal/wp-content/uploads/2018/06/O-feminismo-imprescindible-para-construir-outra-Europa-1.pdf


Previa das senior: a desfrutar dun soño inesperado -E.F.F. Rosalia\nHome>>Equipo senior>>Previa das senior: a desfrutar dun soño inesperado\nPrevia das senior: a desfrutar dun soño inesperado\n11 Maio, 2019\tEquipo senior 106 Visualizaciones\nNove días, ese foi o prazo que tivo o noso recién creado clube para organizar un equipo senior… o noso particular senior, que con unha media de 14 anos e medio competiu este ano sen complexos e de tu a tu cos demáis conxuntos da categoría.\nA primeira volta tivo os lóxicos problemas de falta de acoplación e coñecemento entre as nosas xogadoras. Como anécdota o día da nosa estrea dúas xogadoras foron convocadas e nin as coñecíamos, coñecímolas personalmente no momento que se subían ó bus para ir a Ponteareas. Todos eses inconvintes e atrancos fixéronnos máis fortes e co enorme traballo do corpo técnico e das nosas xogadoras o equipo creceu dunha maneira que nin os máis optimistas contabamos.\nA segunda volta só dúas derrotas ante os dous primeiros clasificados e a falta de tres xornadas confirmamos o oitavo posto que nos da dereito a disputar mañá a primeira eliminatoria da fase de ascenso á primeira galega. O noso rival a EMF de Boiro, ten unhos número de escándalo. Un conxunto recén descendido que promedia máis de catro goles por partido e que será unha eliminatoria moi dura para as nosas rapazas que teñen as importantes baixas na ida de Andrea Pazos, Alba Rodríguez e Aitana. O partido ás 19:00, horario pouco habitual para as nosas por causas alleas ó clube.\nA desfrutar do que para todo o noso clube debe de ser unha festa Rosalías!!!\nAnterior Moito Tomiño nun ambiente festivo\nSiguiente Máis igualado do esperado