Festa rachada con "Treixadura" - Faro de Vigo\nFesta rachada con "Treixadura"\n19.06.2014 | 03:41\nSe eu formase parte dunha comisión de festas había ter ben presentes algúns aspectos fundamentais. 1º) A festa deberíase organizar co criterio da orixinalidade, respectando sempre os valores patrimoniais de cadanseu lugar, enxalzándoos para estimular a querencia polo propio. 2º) Utilizar os recursos económicos axeitadamente con imaxinación na procura dun programa atractivo, dándolles un sesgo de singularidade para diferenciala das outras. Debe ser unha festa integradora, pensada para todos os gustos e xeracións; unha festa con fondas raíces na nosa cultura e tradicións, incorporando ao programa o imaxinario popular da parroquia, todo aquelo que é patrimonio común para que as novas xeracións aprendan a valoralo e saiban preservalo. O contrario, que é o que por desgraza abunda, é abrir unha fenda entre os vellos e os novos; entre a malchamada modernidade e a tradición. Que isto sexa asi é responsabilidade das empresas de espectáculos que ofrecen programas anodinos nos que priman espectáculos de elevados custos económicos, e que as comisións de festas dean por bos. Para evitar esas programacións esterotipadas e carentes de interese os concellos galegos deberían organizar actividades para orientar ás comisións de festas nas súas programacións coa axuda de etnógrafos, historiadores,etc.\nEn terceiro lugar, a súa galeguización lingüística. O noso idioma debe estar presente nos programas, cartelería, repertorio das orquestras, actos litúrxicos,etc. E, ademais, utilizando unha exquisita delicadeza na utilización dos nosos símbolos tal e como establece a lei que os recoñece e protexe, evitando agravios comparativos con outras enseñas de maiores dimensións e numericamente superiores.\nEstas e outras propostas recóllense na iniciativa mil festas máis para a lingua galega que a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística de Galicia vén programando desde hai ben anos. As accións e contidos desta campaña en edicións anteriores podense ver en www.galeguizargalicia.com e www.galeguizargalicia.tv.\nEste ano a proposta das Mil Festas réndelle homeaxe ao grupo Treixadura, que inclúe un concerto. Será o próximo día 20 no auditorio municipal de Vilagarcía. Pola súa meritoria biografía son merecentes deste e doutros recoñecementos, porque ninguén como eles tratou o noso patrimonio musical con tanto mimo e delicadeza. A fidelidade á tradición orfeonística, que en Galicia tivo épocas de esplendor, e as logradas harmonizacións son as causantes do entusiasmo que suscitan no público nas súas actuacións. Poderíase dicir que Treixadura hoxe reencarna a enxebreza da nosa música tradicional que tivo en Perfecto Feijóo, Xoán Montes e Pascual Veiga os máis preclaros cultivadores. Con eles o noso cancioneiro popular volve aos beizos da xente moza, que é a esperanza dunha Galicia máis galeguizada. As comisións de festas teñen nas súas mans un inmenso poder para que a nosa identidade cultural non se perda.


´´Ciclo de Saturno´ versa sobre a fame devoradora da vida, que consume as súas creacións´ - Faro de Vigo\nMillán Picouto - Escritor\n´´Ciclo de Saturno´ versa sobre a fame devoradora da vida, que consume as súas creacións´\n"Os planetas están contados e os meus anos tamén; probablemente so escriba dous libros máis"\nx.m.del caño - ourense 12.05.2013 | 10:19\nMillán Picouto reside en Florenza, Italia. // FdV\nLinteo vén de publicar Ciclo de Saturno, a sexta entrega da edición de Macrocosmos, a obra completa de Millán Picouto (Ourense, 1949). Antes apareceron na mesma editorial Ciclo de Venus (2001), Ciclo de Mercurio (2002), Ciclo da Terra (2006), Ciclo de Marte (2007, Premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega), Ciclo de Xúpiter (2008, Premio da Asociación Galega de Editores). En 2009, por primeira vez baixo o título de Macrocosmos, viu a luz en dous volumes a propia tradución do autor ao español de 23 obras dramáticas, desde o ciclo de Mercurio ao de Xúpiter mais Atawallpa ou a morte do Sol, a primeira obra de Ciclo de Saturno. Estas publicacións son presentadas por Linteo como volumes integrados por traxedias e comedias como partes orgánicas dun vasto edificio teatral sen precedente nas letras galegas. Para dar unha idea da amplitude e variedade do conxunto citemos obras ambientadas no Ourense do baixo medievo, A peso de ouro; referentes a Galiza, Prisciliano en Tréveris, María Soliña; da materia de Bretaña, A fada e o cabaleiro; das sagas nórdicas, Os corvos, Lánser e Íngrid; do mundo clásico, Nausícaa, Empédocles, Péricles e Aspasia, Vercinxetórix, príncipe da Galia, Xulio César, Zenobia, raíña de Palmira; de contos populares ou de autor e do folclore universal, Conto de abril, As andoriñas, Os Guerreiros Celestiais, Asteroides; de lugares misteriosos, a Triloxía da illa de Páscoa. Un conxunto de preto de 60.000 versos que engadidos á obra lírica fan de Millán Picouto un dos poetas máis fecundos da historia da literatura galega.\n-Que novidade supón "Ciclo de Saturno"?\n-Contén cinco obras: a "Triloxía Incaica", sobre a destrución do imperio dos incas, empezando pola ascensión, o aprisionamento e a execución de Atawallpa: Atawallpa ou a morte do Sol, A traxedia de Willkapanpa e O soño do Machupikchu. Despois, Lope de Aguirre, sobre a autodestrución dos conquistadores españois. - A comedia dos zapatos, ambientada na Florenza de fins do século XV, dous anos antes da morte de Lourenzo de Médici. As tres primeiras obras son as máis extensas das escritas até hoxe para o teatro sobre a conquista española de América. De Lope de Aguirre hai precedentes nunha peza teatral de Torrente Ballester, nunha novela de Sender e nunha película de Herzog e noutra de Saura. O traballo do primeiro é esquecible. Sender non quixo ou non soubo dotar o seu protagonista de alma, o que ao meu xuízo é un fallo estético. Herzog limítase a uns diálogos rudimentarios e ao contraste visual entre a fealdade do seu protagonista e unha natureza ubérrima e extraordinaria. O traballo de Saura non é plenamente satisfatorio. A personalidade de Lope de Aguirre ofrecía posibilidades inexploradas. Eu exploreinas, como antes a colisión entre o imperio andino e a punta de lanza dun imperio transoceánico. A comedia dos zapatos clausura os anteriores conflitos nun ton alegre e festivo.\n-¿Como escolle os seus temas e argumentos?\n-Unha vez respondín elusivamente que esa escolla é misteriosa, mais certamente un autor escolle os temas e asuntos que mellor poden expresar o seu sentido da vida.\n-¿Por que os nomes dos planetas nos ciclos? ¿Por que "Ciclo de Saturno"?\n-É un xeito de ordenar as obras arredor dos símbolos que os planetas comportan por tradición. Ciclo de Saturno versa sobre o tempo e a fame devoradora da vida, que consume as súas creacións. Mais estas obras e as anteriores poderían tamén agruparse, sumariamente, en traxedias e comedias; ou, especificamente, en históricas e lendarias, do mundo clásico, etc. Toda ordenación é convencional. Falta saber se neste caso é arbitraria. O certo é que ao longo dos anos 80 descubrín que o que ía ideando xurdía inconscientemente ordenado como unha translación dos símbolos do Sol e a Lúa ás estrelas. Admirado, entregueime a esa maxia. Nela prosigo. Por outra parte, é sabido que no sistema astrolóxico, fóra das súas pretensións mánticas, subxace respecto aos planetas unha antiga concepción do crecemento humano.\n-¿Cantos libros faltan por escribir da serie?\n-Probablemente non máis de dous. Os planetas están contados e os meus anos tamén. O autor dunha obra de imaxinación, que en principio ninguén demandou antes de que ela naza, non debe prolongarse máis alá dunha enerxía suficiente e non ten mérito repetir o que xa se fixo ben unha vez. Esta serie, como vostede lle chama, é case a miña obra completa. Con Ciclo de Saturno van 27 obras publicadas. Cada obra, representada, dura máis de dúas horas. Lida, o mesmo, pois nunha hora lemos arredor de 1.000 versos. Xa que as obras aparecen en libros, deberían lerse nas condicións axeitadas. A primeira condición, todo seguido, nunha sesión. Estase afeito a cursar novelas, o xénero de moda, e elas pódense abordar, deixar e retomar en bastantes días. Como por natureza son morosas e adoitan posuír unha estrutura episódica, a morosidade lectora non as prexudica. As obras dramáticas, en cambio, requiren unha lectura ininterrompida, para que a súa forza non decaia e se esparexa, se ben o lector pode permitirse unha pequena pausa como un descanso no teatro. Por outra parte, a miúdo os lectores preocúpanse demasiado de quen é o personaxe que fala, e interrómpense demasiado para consultar a lista de personaxes da primeira ou segunda páxina. Non, así non. Agás a consulta inicial e algunha rara posterior, as obras dramáticas deben lerse todo a eito, mirando só de esguello na marxe esquerda de páxina o nome do personaxe que fala. Se o personaxe é importante, repetirá as súas intervencións, destacarase polos actos e os pensamentos expresados, e ao pouco tempo o lector poderá identificalo como unha forza característica e individual.\n-¿Espera que estas obras cheguen a representarse ou non lle preocupa?\n-Unha compañía teatral peruana está interesada na representación da Triloxía Incaica. Estamos tratando diso. Eu comporía tamén a música para os coros. Sería unha música andina, pentatónica. Sempre escribín teatro para representar. Coido que é moi representable e atrévome a dicir que, en condicións idóneas, popular. Cando dirixín o grupo Auriense puxen en escena algunhas obras como xerme do que viría despois. Pero o que tiña que escribir presaxiaba un gran desenvolvemento. Tiven que optar entre só escribir ou tamén formar un grupo maior, capaz de representar as grandes formas. Mais eu non podía facelo todo. Concentreime, pois, en escribir e publicar o escrito. Prefiro non gastar o tempo en ter que persuadir e estimular cando o espírito da época é tan remiso. Compráceme vivir e imaxinar sen ansia. Se o xénero dramático para realizarse plenamente necesita mediadores entre o autor e o público, maiormente actores e actrices, actualmente a min compriríanme uns mediadores entre eu e os mediadores. Pero algún día aparecerá en Galiza, ou noutra parte (xa parece que aparece), uns entusiastas audaces que decidan subir todo isto a un escenario. Aínda falta algún tempo. Mentres, escribo continuando unha tradición de 2.500 anos e o teatro que hoxe se representa semella que naceu onte ás oito da tarde. É un teatro carente de tantas cousas e del non se espera ningunha revelación. A min non me interesa moito. Recórdame o que dixo Goethe: quen non saiba dar conta de 2.000 anos de historia, que viva ao chou dun día para outro. Por iso confío o meu traballo aos libros e aí o que escribo pode lerse sen maior dificultade como un conxunto de poemas dramáticos. Virán tempos mellores.


Museo do Mar de Galicia: REUNIÓN "PROYECTO ESTRÍMNIDES". Estudo da presencia fenicia no noroeste peninsular durante o primerio milenio a.C\nREUNIÓN "PROYECTO ESTRÍMNIDES". Estudo da presencia fenicia no noroeste peninsular durante o primerio milenio a.C\nCANDO: 16 de xuño 2016\nUn equipo de investigación formado por membros da Universidade de Santiago de Compostela, Universidade de Sevilla e o Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) está presentandonesta semana o proxecto Estrímnides, financiado polo Ministerio de Economía y Competitividade.\nTen por obxecto estudar a presencia fenicia no noroeste peninsular (Galicia e norte de Portugal) durante o primeiro milenio a.C.. O proxecto centrase en investigar as relacións comerciais que as comunidades do noroeste mantiveron con pobos do sur da Península Ibérica e o Mediterráneo en Xeral.\nA semana do 13 ao 17 de xuño, os investigadores sevillanos están a realizar a súa primeira estancia de traballo en Galicia para facer una serie de actividades para avanzar no estudo dos materiais arqueolóxicos de procedencia mediterránea recuperados en castros galegos.\nA semana culminará nunha reunión de traballo o día 16 que se celebrará no Museo do Mar para presentar os obxectivos do proxecto á comunidade arqueolóxica galega.\nNesta reunión intervirán Josefa Rey Castiñeira, Javier Rodríguez Corral da Universidade de Santiago de Compostela, Emilio Abad do CESGA (Centro de supercomputación de Galicia) e Eduardo Ferrer Albelda, Francisco José García Fernández e Antonio Sáez Romero (Universidad de Sevilla) e o arqueólogo Juan Naveiro Lopéz


A regueifa na V Semana Cultural de Peitieiros - ValmiñorTV\nInicioGALEGOA regueifa na V Semana Cultural de Peitieiros\nO xoves 17 de agosto, dentro da V Semana Cultural, o CCV de Peitieiros realizará unha actividade centrada na regueifa. Será ás 22:00 no adro de Peitieiros, e correrá a cargo de Luís Caruncho e Bieito Lobariñas, dous expertos regueifeiros que ao tempo que fan unha demostración da súa arte, tamén explicarán como achegarse a ela.\nA regueifa é un cantar improvisado en que se empregan cuartetas (versos octosílabos que riman nos pares). Poderiamos dicir que é unha confrontación en que a ironía e o humor son os recursos predominantes. Este debate entre as persoas participantes está na orixe da regueifa, inicialmente o nome dun molete de pan co que se agasallaba aos convidados ás vodas. Daquela, “Cantar a regueifa” era comezar un reto en que propios e foráneos rivalizaban dialecticamente.\nLuís Caruncho e Bieito Lobariñas son dous recoñecidos músicos: gaiteiros, percusionistas, zanfonistas, compositores… o seu compromiso coa música de noso, na nosa lingua, é a súa mellor carta de presentación. Na súa traxectoria destaca o traballo en prol da recuperación da regueifa, até o punto de se converteren en dous recoñecidos regueifeiros amplamente solicitados.\nPara a introdución do acto contarase tamén coa presenza de Carlos Alonso, presidente da asociación ORAL que vén desenvolvendo un labor esencial na conservación da regueifa.\nEsta actividade está patrocinada pola Deputación de Pontevedra a través do programa “Ano do patrimonio”.


Consello Galego de Relacións Laborais :-: Laudo 11/16\n- Laudo 11/16\nJOSE Mª CASAS DE RON, designado árbitro en escrito de promoción de procedemento de arbitraxe de data 19/05/2016, e acta de compromiso arbitral de data 23/05/2016, prevista no artigo 20 do Acordo Interprofesional Galego sobre procedementos Extraxudiciais de Solución de Conflitos de Traballo (AGA), no conflito xurdido sobre diferencias na negociación do convenio colectivo de empresa na Corporación de Prácticos del Puerto y Ria de Vigo, S.L,P., resolve os asuntos presentados ditando o seguinte laudo, baseándose nos seguintes\nPrimeiro.- Son partes no procedemento, por unha banda, a representación empresarial integrada por D. Carlos Riobó Delgado, apoderado, D. Héctor Fernández-Valdés Lloret e Da. Beatriz Lago Gómez, como letrada e asesora, en representación da Corporación de Prácticos del Puerto y Ría de Vigo, S.L.P. E por outra banda, o representante legal dos traballadores D. Óscar Rosales Valverde, asesorado por D. Luciano Villar González, secretario comarcal FEGAMT-CIG.\nSegundo.- O litixio estriba nas diferenzas entre as partes nas materias relativas a xornada, distribución horaria, l.T., pluses diversos, descansos, festivos e vacacións, licenzas retribuídas, gratificacións extraordinarias, horarios, axudas de custo, grupos e competencias profesionais e revisións salariais, ca determinación da vixencia do convenio en base a todo o anterior.\nTerceiro.- Abertas as sesións de comparecencia, o árbitro entende perfectamente garantidos os principios de igualdade e contradición, e considérase informado tralas sesións de comparecencia das posicións das partes e das súas diferenzas. Así mesmo comunica ás partes, como fixo noutros conflitos, que coñecidas as peticións e ofertas recíprocas da negociación do convenio, vai partir da doutrina das últimas posicións. Ademais quere reflectir o árbitro que solicitou diversa información ás partes ó fin de poder decidir nas cuestións en litixio.\nCuarto.- Cada unha das partes achegou ó árbitro por escrito as súas propostas.\nPois ben, os anteriores presupostos, contidos nos puntos precedentes, son os que serven ó árbitro a fin de decidir a solución neste conflito.\nAs cuestións que se someten a decisión arbitral son en definitiva, parte do contido colectivo, unha remisión a un laudo ditado por este mesmo árbitro no ano 2008, que contiña unha regulación diferente naque! tempo, e que neste momento, quérese recuperar, e en definitiva, engadilo ó convenio que se achegará como anexo.\nPolo cal, neste conflito de negociación colectiva, conflito de solución e equidade, o árbitro reflectirá na parte dispositiva, todos aqueles temas que foron presentados para dirimirse no procedemento arbitral. os engadirá ó contido do convenio colectivo, remitíndose ós capítulos reflectidos no laudo en procedemento do AGA do 12 de decembro de 2008, co cal, porase fin ó litixio na negociación do convenio colectivo que afecta ós traballadores da Corporación de Prácticos del Puerto y Ría de Vigo, S.L.P., nas reunións celebradas antes e despois da sinatura do escrito de promoción e da acta de compromiso arbitral.\nOs puntos que a continuación se reflicten se incorporarán xa como parte dispositiva ó presente laudo, que como se dicía é ditado en equidade, tendo en conta as circunstancias actuais da prestación do servizo portuario de practicaxe que se desenvolve nun contexto alterado polas circunstancias económicas e novas da organización do traballo. As materias afectadas son ó réxime xeral de traballo, ás xornadas de traballo, ás horas extraordinarias, ó recargo das mesmas, ós descansos semanais, ó réxime do día do Carmen, períodos e días de vacacións, licenzas, subas ou revisións salariais, pluses, gratificacións extraordinarias, plus de transporte, horario de comidas, devengo das axudas de custo, situacións de l.T., e vixencia do convenio colectivo.\nEn base a todos ós anteriores antecedentes, e tendo en conta o establecido no punto segundo dos antecedentes, dítase o seguinte laudo, de conformidade coas normas previstas no art. 20 e seguintes do Acordo Galego para a Solución Extraxudicial de Conflitos Colectivos de Traballo:\n1.- Na empresa Corporación de Prácticos del Puerto y Ría de Vigo, S.L.P. estableceranse cadros horarios nomlnais con distribución de días laborables, quendas rotatorias, descansos semanais, festivos e vacacións, nas seguintes condicións, xa establecidas no laudo do 12 de decembro de 2008.\nl. O persoal realizará 211 días laborables anuais.\n2.\tAs gardas serán de 12 horas, en quendas rotatorias.\n3.\tEntre o fin dunha xornada laboral e o comezo da seguinte mediarán, como mínimo, 12 horas.\n4.\tOs traballadores desfrutarán de 34 días de vacacións anuais en dous períodos de 17 días. Así mesmo desfrutarán de 17 días máis nun terceiro período coa consideración de días de descanso.\n5.\tO descanso será de 2 días completos por semana.\n6.\tPolo menos en 25 ocasións, o devandito descanso semanal coincidirá cun sábado ou cun domingo.\n7.\tCalquera exceso en tempo de traballo sobre as 211 xornadas anuais devengaranse como horas extraordinarias cun incremento sobre o valor da hora ordinaria dun 75%.\n8.\tMantéñense como usos e costumes profesionais aqueles que se viñeron manifestando ou significando ós traballadores polo paso do tempo, con respecto as normas de flexibilidade interna e presenza no centro de traballo, sen prexuízo da eficacia da prestación dos servizos.\n2.- Teñen consideración de horas extraordinarias as que sumando todas as horas de traballo efectivo superen as 1800, ou cando se sumen as horas de presenza e superen as 2496 horas anuais, ou cando, en aplicación do réxime especial de acumulación de xornadas, as horas de traballo e presenza superen as 12 horas diarias. As horas extraordinarias son voluntarias, como norma de dereito indispoñible, e terán un recargo do 75%, como se dicía anteriormente no apartado 7 do punto 1º desta parte dispositiva.\n3.- A empresa, nos traspasos de gardas, terá que dispoñer o réxime adecuado de descansos do persoal saínte.\n4.- O día da festa do Carmen se considera como día non laborable e non recuperable a todos os efectos. Os traballadores que teñan que traballar ese día terán compensación do mesmo en calquera outro día fixado de mutuo acordo, podéndose acumular ó período de vacacións.\n5.- No artigo referido a licenzas, engádese un novo apartado que reflicte "polo tempo indispensable" para a realización de exornes prenatais e técnicas de preparación o parto que os traballadores deban realizar dentro das xornadas de traballo, polo aplicación das normas, !amén de dereito indispoñible na materia.\n6.- lncapacidade Temporal. O réxime establecido para os accidentes de traballo ou enfermidades profesionais, aplicaranse nos casos que requiran hospitalización, debéndose xustificar a mesma.\n7.- Con respecto ás cualificacións profesionais establécese un réxime de competencias a bordo, segundo as funcións facticamente realizadas, cando coincidan dous traballadores con titulación de patróns. Nestes casos, e consonte as facultades de organización e dirección das empresas, a Corporación\tdesignará\tpatrón\te\tmariñeiro,\tcon\tindependencia\tda titulación, e sempre tendo en canta, obvio é, que para desenvolver as tarefas de patrón a titulación ten que ser a corresponden te a dita cualidade.\nPor outra parte, os mariñeiros con cualificación profesional de segunda terán dereito preferente para a súa promoción á mariñeiros de primeira.\n8.- Plus de actividade. Mantense o plus de actividade, que consiste nun complemento salarial polo cantidade de 582,02 € que se aboarán nas 12 mensualidades de cada ano. Desta cantidade, 168,62 € non son plus consolidable nas condicións establecidas no texto do convenio.\n9.- Mantense o sistema de gratificacións extraordinarias, que inclúen dúas gratificacións extraordinarias, que inclúen salario base, antigüidade e plus de embarque.\n1O.- Horario de comidas. A empresa disporá dun horario de comidas operativo para todos os traballadores. As viaxes e os desprazamentos que os traballadores teñen que realizar por motivos de comisión de servizos, devengarán axudas de custo, que o traballador terá dereito a percibir por adianto nun importe aproximado, senda regularizado con posterioridade á realización da comisión encomendada.\n11.- Establécese para o ano 2016, e con efectos dende o 1 de xaneiro, unha suba de 0,75% nas táboas salariais. Para o ano 2017, un 1% sobre as táboas salariais. E dun 1,5% para o ano 2018. Revisaranse estas subas no caso do que o IPC supere o aumento referido, aplicándose con efectos do 1 de xaneiro de cada ano. Nos casos de deflación ou inflación negativa, os efectos salariais serán neutros para os traballadores.\n12.- Achégase todo o texto do convenio como anexo e parte do presente laudo, que ten vixencia para os anos 2016, 2017 e 2018, con todas as materias nas que houbo acordo no proceso negociador, o que se engade ás anteriores cláusulas arbitrais, tendo en conta a remisión xeral que se establece para réxime de xornada, gordas e quendas fixadas no laudo de 12 de decembro de 2008, ditado polo mesmo árbitro.\nDado en Vigo, 27 de xuño de 2016.


Monforte estreou o novo espazo expositivo da Praza de Abastos – EnComún\nO recén inaugurado espazo expositivo da Praza de Abastos ofrece unha imaxe moderna que, baixo a marca Mercados de Monforte, trata de contribuir á dinamización social e económica da vila, e á posta en valor dos produtos elaborados e comercializados na nosa terra. EC.\nO novo espazo expositivo da Praza de Abastos de Monforte deu os seus primeiros pasos este verán. Aproveitando a maior afluencia de visitantes que agosto aporta á vila do Cabe, celebrouse a mediados de mes o Mercado de produtos con Denominación de Orixe de Lugo, a primeira das citas que baixo a marca Mercados de Monforte busca dinamizar este entorno comercial en consonancia coas novas tendencias de aproveitamento dos espazos urbáns, e poñer en valor os produtos autóctonos. Queixos de catro denominacións de orixe, tres adegas da Ribeira Sacra, e tres produtores de augardente, mel e castaña das Indicacións Xeográficas Protexidas de Galicia producidas na nosa provincia, así como dous comercializadores locais de produtos ecolóxicos participaron neste primeiro Mercado, organizado polo Concello de Monforte e patrocinado pola Área de Turismo da Deputación de Lugo.\nA segunda cita cos Mercados de Monforte, adicada ao pan, empanadas e doces, congregou unha importante afluencia de público dentro do espazo expositivo da Praza de Abastos . EC.\n“IMPLICACIÓN DO SECTOR COMERCIAL E DA CIDADANÍA”\nEste evento supuxo a inauguración do espazo expositivo da Praza de Abastos de Monforte, e o alcalde Severino Rodríguez, acompañado pola concelleira de Promoción Económica, Mª Xosé Vega, e a concelleira de Cultura, Pilar López, agradeceu a presencia dos expositores, e animou á cidadanía e ao sector comercial “para que se impliquen e así poder obter o maior rendemento deste espazo expositivo”. Asimesmo, o alcalde comentou con satisfacción as boas impresións que tiveron os expositores participantes no primeiro dos Mercados de Monforte.\nConsiderable movemento no entorno da Praza de Abastos con motivo da celebración do segundo dos Mercados de Monforte. EC.\nPRÓXIMAS CITAS COS PRODUTOS DA NOSA ZONA\nO segundo dos Mercados de Monforte, adicado ao pan, empanadas e doces en canto produtos emblemáticos da capital da Ribeira Sacra, acadou unha importante afluencia de público, que se concretou nun bo nivel de vendas para os sete establecementos expositores, cunha porcentaxe de entre un 40% e un 90% máis de venda que no seu establecemento habitual. Dado o éxito destas convocatorias, dende o Concello pretenden realizar periódicamente este tipo de Mercados, para o que invitan á participación a comerciantes e promotores interesados en expoñer os seus produtos ou organizar eventos neste espazo, a través da Concellería de Promoción Económica. As vindeiras citas no espazo expositivo da Praza de Abastos estrán adicadas aos nosos queixos, os produtos do outono, a artesanía, os produtos gastronómicos do Nadal e agroecolóxicos.\nCRÍTICAS AO NOVO CONCEPTO DA PRAZA\nHoubo voces críticas coa nova disposición dos espazos e usos da renovada Praza de Abastos monfortina. Así, o grupo municipal do Partido Popular mantén o seu “desacordo cun proxecto de reforma integral que, aínda que sirve para renovar e modernizar o inmoble, estímase inadecuado para a dinamización e desenvolvemento comercial presente e futuro das instalacións da praza”. A portavoz municipal do PP, Julia Rodríguez, presentará unha moción no Pleno neste sentido, e argumenta que “os placeiros consideran que a primeira experiencia dos mercados temáticos non parece ter repercutido na súa actividade comercial”. Por outra banda, Rodríguez tamén propuxo o replanteamento da ubicación dos bolardos do entorno da Praza, e alertou do “ataque” que suporía “un incremento” da taxa anual que abonan os titulares dos postos. Rodríguez enumerou asimesmo os “principais problemas da Praza”, como a “deficiente remodelación que causa malos olores, a desaparición dos postos de verdura e produtos da zona, e a existencia de postos pechados”.


Até que alguén lle doa - Denís Poupariña - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nAté que alguén lle doa\n06 febreiro 2019 09:56 h.\nDende hai un tempo o CD Lugo converteuse nunha empresa de traballo temporal. Dun xeito ou outro, moitos clubes viven un continuo ir e vir de xogadores e doutros membros do club, pero poucos de xeito tan agudo como o club albivermello. Dende que Tino Saqués asumiu a maioría accionarial da Sociedade Anónima Deportiva en 2015 téñense sucedido seis adestradores e catro directores deportivos. A última cabeza en decorar o Estadio do Miño foi a do santiagués Emilio Viqueira. Tamén a do seu socio Deus. Ambos os dous chegaron en verán, cando asinaron por catro anos, e vanse sen sequera cumprir o primeiro dos mesmos.\nUn comeza a pensar que o requisito para vir a Lugo é asinar un contrato longo como parapeto ó repetido incumprimento de contratos. Malia todo, non deixamos de sorprendernos despois de cada decapitación. Neste caso, prematura, sen esperar ó verán como sucedeu con Víctor Moreno. Para que o que veña poida traballar arreo dende xa. Se, por suposto, lle deixan, unha independencia que non semella doada. A paciencia do seareiro albivermello xa non é a que era ó comezo da Era Saqués e desta volta até podería coincidir na necesidade de botar a un director deportivo afiliado a unha axencia de representación. Como todos, dende logo, pero que neste caso particular aproveitou o CD Lugo para colocar a varios dos seus xogadores, aínda que deportivamente non fora necesario. Podería, pero é que cada vez é máis complicado ter empatía con este poder unipersoal que permite a actual lexislación das SAD, na que non existe unha limitación de accións nunha mesma persoa.\nSaqués deixou pasar o mercado de inverno para amosarlle a porta de saída ós supostos fillos pródigos que volvían a casa\nO modus operandi de Viqueira non causou sorpresa. O santiagués saiu do Nàstic en verán logo de tres anos bos, nos que foi un artífice do ascenso do club catalán a Segunda, e dous nos que chegaron a pasar case 50 xogadores polo conxunto granada. Este pasou de loitar por ascender a Primeira a salvar a categoría nas últimas xornadas. Hoxe está en descenso, un funesto desenlace que o Lugo ten máis preto este ano ca nunca. Nos últimos cursos, a solvencia dos albivermellos para acadar a salvación tapou os continuos xiros de temón.\nA ‘Paquí Pallá SAD’ cortou esta semana unha hemorraxia con esparadrapo. Saqués deixou pasar o mercado de inverno para amosarlle a porta de saída ós supostos fillos pródigos que volvían a casa. Un colérico período de fichaxes que definirá a segunda volta do CD Lugo, no que se mesturaron altas co selo Promosport ou Nàstic, os dous principais caladoiros de Viqueira, con operacións que levaron o selo do propio Saqués. O presidente, á vella usanza, encargouse de certificar as vendas de dous activos importantes do club coma Kravets e Azeez. Dous traspasos que supuxeron a mellor ventá de fichaxes do club. En calquera outra entidade isto tería sido un soporte para medrar. Á beira do Miño, os ingresos son un maná que serve para parchear as curvas e máis curvas dunha SAD desvinculada da súa afección e do seu contorno, e cuxa inestabilidade dificulta aínda máis que o estadio presente un aspecto normal para a categoría na que está. Un feudo ó que o ano que vén, se se certifica a salvación, lle agarda unha reforma de miles de euros.\nSe un rescata a foto inicial do 2015, cando se produciu o cambio de directiva, verá como xa non queda case ninguén dos que comezaron. A imaxe que proxecta o club fai que cada vez sexa máis difícil de convencer a alguén alleo para que se sume a un proxecto que a día de hoxe consiste só nunha idea de supervivencia. E o peor é que non hai vías alternativas. Os pequenos accionistas están a día de hoxe desvinculados das xuntas e un inversor alleo á cidade da tamén arrepío. A situación non cambiará até que á fronte da parcela deportiva ou institucional estea alguén con verdadeira vinculación co CD Lugo. Alguén ó que lle doa se as cousas veñen mal dadas. Alguén que confíe na xente da casa e no fútbol da provincia e da contorna. Alguén como Manolo Mandiá ou Adrián Laureda, responsable do scouting e da canteira do equipo, respectivamente, dos poucos que malia as augas revoltas seguen navegando coa bandeira albivermella na proa. E por riba, ex xogadores, conscientes de onde vén este club e cales son as súas posibilidades.\nDetrás de cada liquidación, de cada escudo trocado por unha defunción, de cada camisola apagada polas débedas, hai pequenas nacións\nA Mandiá, ademais, atribúenselle algunhas das mellores fichaxes dos últimos tempos. Sempre estivo nun segundo plano responsable mentres na primeira fila desfilaban directores deportivos que simplemente prestaron servizo a unha empresa que lles pagaba e que lles deu unha liquidación. Agora mesmo só un perfil coma o deles serviría para recuperar a ilusión dunha masa social pequena pero que nunca renegou da súa condición. De feito, cando peor se lle pon o destino, máis tenta secar o malestar para convertelo en folgos. Por eles, dende logo, o fracaso non vai ser barato. Doutro xeito non se explica que algún se arme de valor para acudir a pasada fin de semana a Soria para rematar presenciando un dos peores partidos da temporada (derrota por 3-0). Precisamente nunha fin de semana horrible na que tiveron que botarlle peito para saltarse as alertas por nevaradas. E menos aínda se entendería que despois do sucedido no campo e fóra del algúns convoquen este sábado, por medio da Federación de Peñas, unha xornada de confraternización no Pazo de Feiras. Unha conxura necesaria para outra final contra o Real Zaragoza.\nSon acenos que os xestores destas empresas deportivas deberían interiorizar antes de tratar coas reglas do capitalismo máis feroz a entidades humanas e sociais polas que a xente sente e padece. Nas últimas semanas dábase a coñecer o borrador da obsoleta Lei do Deporte do 1992. Entre as cuestións que se recollen, a exclusión da obrigatoriedade de converterse en SAD para participar no fútbol profesional. Unha forma xurídica creada nos seus inicios para sanear as contas dos clubes que acabou dándolle a chave da maioría accionarial a empresarios, fondos ou inversores con pouco coñecemento de fútbol e menos sentido pertenza. Porque detrás de cada liquidación, de cada escudo trocado por unha defunción, de cada camisola apagada polas débedas hai pequenas nacións. Colectividades que non entenden que unha das cousas que lle da sentido á súa vida se esvaeza polo mal facer duns poucos. Pero que tampouco ninguén se esqueza de algo: que o Lugo non comezou nin rematará con Saqués, como tampouco o fixo o CD Ourense ou a UD Salamanca, habitantes do camposanto do fútbol estatal que continuaron en forma de algo marabilloso: clubes por iniciativa popular como a UD Ourense e Unionistas, baseados no principio dun socio e un voto. Democráticos, vivos e integrados nas súas comunidades. Nos que a dor e as satisfaccións son patrimonio común. Clubes dos seu afeccionados, sen os que nada disto tería sentido.


O alcalde de Vigo, Abel Caballero xunto co acuarelista Ramón Méndez Paz e varios concelleiros participaron na mañá deste xoves unha nova edición do ciclo expositivo Mostrarte. Na inauguración o artista estivo arroupado por xentes da cultura así como polo cronista Lalo Vázquez Gil e Mingos Teixeira, coordinador do programa.\nO alcalde de Vigo destacou na inauguración a sensación de "proximidade" e "limpeza" que producen as acuarelas de Ramón Méndez Paz. O artista, ourensán de nacemento e vigués e adopción propón neste percorrido varias obras que non son simples reproducións da natureza senón que falan de emocións, de sentimentos e pensamentos.\nEsta expresión a fai Paz a través dunha técnica depurada, obtida con moitos anos de traballo. Coma el mesmo recoñeceu en diferentes ocasións "a acuarela é coma unha noiva caprichosa, da que tes que estar todo o día pendente".


A área sanitaria de Barbanza habilita a dispensación domiciliaria de fármacos hospitalarios – O Barbanza\nA área sanitaria de Barbanza habilita a dispensación domiciliaria de fármacos hospitalarios\nA área Sanitaria do Barbanza e Santiago puxo en marcha por parte do Servizo de Farmacia a dispensación domiciliaria dos medicamentos hospitalarios dos pacientes externos, estables e que non teñan outra cita médica no hospital co fin de que non acudan aos centros sanitarios salvo “estrita necesidade” polo estado de alarma decretado polo coronavirus. A xerencia sanitaria detallou que na consulta de Farmacia do Complexo Hospitalario de Santiago aténdense uns 15.000 pacientes ao ano, que acoden ao centro unha ou dúas veces ao mes. A maioría deles serán candidatos á dispensación domiciliaria, xa que moitas consultas médicas estanse reprogramando para realizalas de maneira non presencial, sempre que isto sexa posible. Deste xeito no CHUS empezaron coa preparación dos primeiros envíos para pacientes de oncoloxía e hematoloxía.\nA previsión é que nos próximos días estenderase ao resto das patoloxías. Respecto diso, destacou que se estima que se prepararán 150 envíos diarios. A xerencia reforza o persoal do servizo para garantir a dispensación co obxectivo de evitar o maior número de desprazamentos posibles debido ao estado de alarma e á obrigación de permanecer nos domicilios.


Listaxe de produtos da marca COG\nDE x ACTIVIDADES DEPORTIVAS\nEste kit interactivo contén un libro didáctico, unha folla de debuxo e unha manualidade en papel para coñecer diversos deportes. Contido: libro didáctico, 12 xogadores de fútbol de papel, lápices de cores, taboleiro, 2 goles de fútbol, ??guía para pais, marcador e marco.\nDE x CIENCIA DO OVO\nOs ovos teñen unha boa forma porque están deseñados naturalmente para manter o seu contido san e salvo. Teñen unha forma curvada que lles axuda a resistir forzas pesadas. Tamén son moi compactos. Os ovos tamén teñen un saco de aire que fornece osíxeno ao pito mentres se desenvolve. Investiga as extraordinarias propiedades dos ovos con estes 6...\nDE x FERRAMENTAS QUE UTILIZAMOS\nEste kit interactivo contén un libro didáctico, tarxetas de actividades e unha manualidade en papel para introducir aos nenos nas ferramentas e máquinas máis comúns que usamos. Contido: libro didáctico, manualidade de reloxio, guía para pais, 5 tarxetas de actividades, lápices de cores, tarxetas de tempo e 6 alfileres.


A maior asociación médica estadounidense alerta contra a contaminación luminosa – Agrupación ÍO\nin\tContaminación luminosa\ton\t 16 de junio de 2016\t 16 de junio de 2016\t with\t2 Comments\tby\tAgrupacion Astronomica Coruñesa Io\nFundada en 1847, a American Medical Association (AMA) é a maior asociación médica dos Estados Unidos e agrupa na actualidade a máis de douscentos mil profesionais. No seu encontro anual celebrado esta semana a AMA acordou emitir un comunicado sobre os efectos daniños da contaminación luminosa para o medio ambiente e a saúde humana e en particular os asociados ao uso da luz LED branca con gran contido en compoñentes azuis.\nA luz branca con gran contido en azuis, típica dos LED máis comúns na actualidade, é a máis eficaz á hora de inhibir a produción dunha hormona necesaria para a vida, a melatonina, que se segrega só en condicións de escuridade. A alteración do ritmo circadiano de sono é até cinco veces maior baixo o efecto deste tipo de lámpadas LED fronte aos sistemas de iluminación tradicionais. A AMA tamén recorda na nota os efectos negativos no medio ambiente da contaminación luminosa e que é imprescindíbel un bo deseño da iluminación para minimizar o impacto da introdución de luz na natureza pola noite.\nA asociación médica anima á sociedade a minimizar e controlar as emisións de luz azul, o uso de lámpadas apantalladas e a redución do fluxo luminoso en horarios nos que a actividade é menos intensa.\nFonte: World Atlas of Artificial Night Sky Brightness\nA contaminación luminosa, un problema global\nO pasado venres presentouse ademais o novo Atlas mundial do brillo artificial da noite (World Atlas of Artificial Night Sky Brightness), que informa do actual nivel de contaminación luminosa do planeta. Segundo o atlas, o 80% da poboación mundial convive con ceos contaminados. En España, ver a Vía Láctea é unha quimera para tres cuartas partes da poboación. España é a indiscutíbel campioa de Europa en contaminación luminosa: ningún outro país da UE dedica tanto diñeiro por habitante á iluminación pública. O proxecto Cities at night estima en 950 millóns de euros anuais o gasto total en iluminación da noite en España.\nA baixa densidade de poboación dalgunhas zonas permite que aínda así en España existan “reservas” con algúns dos mellores ceos da Europa occidental, coma en Galicia o Concello da Veiga e o Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas, declarados “Destinos Starlight”. Mais tamén nesas reservas se deixa notar o impacto da luz artificial: non hai ningún punto do territorio español que non estea afectado pola contaminación luminosa, polo menos no horizonte.\nDefinimos contaminación luminosa como a alteración da escuridade natural do medio nocturno producida polas emisións artificiais de luz. Son moitas as investigacións científicas que nos últimos anos veñen explicando as graves consecuencias do crecemento desmedido da iluminación artificial da noite:\n-Supón un sobreconsumo de enerxía e diñeiro. Gastamos moitísimo máis do que precisamos. Entre as sete maiores cidades galegas vanse cada ano 19 millóns de euros só en enerxía para iluminar a noite, unha cifra que sería moi fácil reducir drasticamente sen prexuízo ningún para a cidadanía.\nCorrixir a contaminación luminosa é fácil\nA diferenza doutras formas de contaminación, acabar coa contaminación luminosa é fácil: os seus efectos desaparecen en canto se apagan as luces. Posto que a iluminación nocturna é necesaria para o desenvolvemento das actividades humanas, o obxectivo é empregala reducindo ao mínimo os seus efectos non desexados para a saúde humana e o medio ambiente. As boas prácticas resúmense en catro regras básicas: a luz artificial debe utilizarse só onde se necesita, só cando se necesita, en cantidade suficiente e non excesiva e co espectro axeitado. A contaminación luminosa é un problema que entre todos podemos resolver.\nAmerican Medical Association World Atlas of Artificial Night Sky Brightness\n← Miss Leavitt e as estrelas variábeis\nA biblioteca da Agrupación Ío →\nPingback:\tVerán (ou "que é iso das estacións") - Agrupación Ío\nPingback:\tEntrevista a Fabio Falchi: «A contaminación luminosa debe ser afrontada con urxencia, pois xa se excederon todos os límites tolerábeis» - Agrupación Ío


Proxecto esgotado e carente de autocrítica na Xunta - PSdeG-PSOE\nInicio Actualidade Proxecto esgotado e carente de autocrítica na Xunta\n14.11.2016 jacobo PARLAMENTO DE GALICIA, Xoaquín Fernández Leiceaga 0\nO portavoz do Grupo Socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, alertou hoxe da “dificultade de incorporar novos perfís ao goberno”, logo de constatar cero cambios no Executivo nomeado onte por Feijóo. Logo dun encontro co secretario xeral de CC.OO., Xosé Manuel Sánchez Aguión, dixo que a falla de renovación é un síntoma dun “proxecto esgotado e sen ningún tipo de reflexión autocrítica”.\nO responsable socialista advertiu que a intención de replicar na totalidade o seu Executivo constitúe “en si mesmo unha declaración de intencións” que bota por terra tódolos anuncios de “abrir unha nova fase” no Goberno galego. Fernández Leiceaga replicou que “afrontar unha nova fase cos mesmos instrumentos e exactamente a mesma estrutura ten encaixe difícil”.\nAmosou a súa “decepción” polo feito de que o novo goberno desterre todo sinal de facer unha Lexislatura “cun claro perfil de creación de emprego e poñendo o acento sobre as políticas sociais”. Explicou que a situación económica, “un pouco mellor”, permite unha acción pública “moito máis eficaz” cunha “base laboral máis sólida” e permita consolidar “mellores condicións laborais e mellores salarios, e uns dereitos laborais máis fortes”.\nAsí o dixo logo da primeira dunha serie de encontros cos colectivos sociais e empresariais galegos, que hoxe comezou coa visita ao sindicato CC.OO., onde sinalou ao inicio inminente do debate de Orzamentos para o ano 2017. Este debate, dixo, “daranos a oportunidade de ver se as boas intencións do presidente da Xunta se levan ás leis e á práctica política real”.\nFernández Leiceaga comprometeuse a levar ao Parlamento iniciativas de impulso e control do goberno para vixiar a creación dunha “lexislación de emprego de calidade, con salarios dignos, en boas condicións”. Engadiu que “poderemos ver se os funcionarios e traballadores da administración recuperan o seu poder adquisitivo” e si o goberno realiza un maior esforzo na formación ocupacional, a prevención de riscos ou fronte ás dificultades do mercado de traballo.\nO portavoz socialista concordou co secretario xeral de CC.OO. na necesidade de afrontar a reforma dos servizos públicos de emprego, para “convertelos en algo máis eficaz” e en facer que a chamada axenda de competitividade 4.0 “pasa de ser unha mera declaración de intencións a concretarse na práctica do Igape, no impulso da formación e na promoción de solo empresarial.\nO encontro de hoxe contou tamén coa participación dos portavoces de Política Social e Emprego e de Orzamentos, Industria e I+D do PSdeG, Noela Blanco e Abel Losada, respectivamente, e da secretaria de Política Social e o secretario de Acción Sindical do sindicato, Adela Poisa e Xesús Castro.\nArtigo anterior\tOS SOCIALISTAS ESIXEN AO SERGAS QUE APLIQUE O DECRETO PARA “A INCORPORACIÓN EN ATENCIÓN PRIMARIA DOS ENFERMEIROS COA ESPECIALIDADE” Artigo seguinte\tOs socialistas preguntaranlle a Feijóo polas eivas na aplicación da Lomce en Galicia


Descargar PDF Gratis meus fillos veciños (Galician Edition) - De Descargar\nmeus fillos veciños (Galician Edition) por Jack James\nTitulo del libro : meus fillos veciños (Galician Edition)\nAutor : Jack James\nNúmero de páginas : 1345\nObtenga el libro de meus fillos veciños (Galician Edition) de Jack James en formato PDF o EPUB. Puedes leer cualquier libro en línea o guardarlo en tus dispositivos. Cualquier libro está disponible para descargar sin necesidad de gastar dinero.\nJack James con meus fillos veciños (Galician Edition)\nDespois de cinco horas de traballo duro no meu vello coche, un 1968 Dodge Charger, finalmente saín do garaxe cun motor ronronador e estable. Fai tres meses, cando finalmente puxéronse as mans nun motor 440 digno, decidín actualizar o vello 383. Leváronse algunhas semanas máis de traballo para que funcionase ben, pero aquí estaba, finalmente dirixindo o monstro que quería . O traballo de pintura xa era case perfecto e tamén o interior eo tren de aterrizaje do coche. Axiña que puiden saír desta cidade, eu andaba por un longo paseo. Sen dúbida, por suposto, romper a nova cámara con delicadeza, pero non estaba planeando saír do coche durante moitas horas.\nAprendín uns minutos despois que este longo paseo nunca era para ser. Non era o coche, pero o tráfico. Case esquecín o mal que odiaba á cidade por este motivo. O que debía ser unha unidade de dúas horas converteuse en cinco, e pronto me dei conta de que estaba atrapado nun gran para choque e para choque, o atasco de tráfico. O meu único consolo foi que todo este ralentí era un traballo moi suave para a nova cámara. Non puiden facer máis que tomar o que pensaba que era o camiño máis curto e aceptar os moitos pulgares, así como algúns frowns, o coche atraía.\nDe súpeto, por riba do son do motor oín o son característico dun didgeridoo e recordei que hoxe era o Día da Terra. Mirando canto puiden seguir o camiño, fixen a un gran grupo de persoas que celebran burlas e chátanse a todos nós atormentados. Sorrindo e suspiro ao mesmo tempo, sabía que ía obter máis do que a miña boa porción de comentarios dirixindo ao meu monstro. Pronto o suficiente, algúns dos hippies víronme e parece que se lles daba un chamamento xeral. Tente explicar que este era un coche só para ocasións especiais e que o meu paseo diario era un Prius. Cando saquei a inscrición\npara o Prius, un dos hippies riu e gritou aos seus amigos que tiña impreso un rexistro falso.\nRindo a pesar de min, balancei a cabeza e intentou esperar pacientemente. Desde a esquina do meu ollo, mentres trataba de ignorar a multitude de hippies, vin un obxecto vermello brillante que teitaba cara


A ler a Rodeira!!!: Xesús Constela e O libro das alquimias co Club dos pequenos\nXesús Constela e O libro das alquimias co Club dos pequenos\nAí van as impresións do alumnado de 2º ESO que asistiu á charla-comida con Xesús Constela:\nO día vintecatro de maio tivemos una mal soño. Quedámonos a comer no insti! Quedamos a comer porque veu Xesús Constela, autor do último libro do club de lectura O Libro das Alquimias. Tivemos unha comida moi agradable, todos comemos de bocatas menos algún por aí que trouxo arroz con polo…E de postre tivemos galletas e chocolate, ñam ñam, que rico! Despois de comer, comezamos a falar sobre o libro e contounos de onde sacou a trama e as escenas. A maior parte das cousas de recordos que tiña de cando el aínda era cativo. Contounos que comezou a escribir fai pouco, xa que el é profesor de Inglés. Estívonos falando tamén do resto dos seus libros, e que lle deron algún premio por eles.Aos nosos compañeiros do club, non lles gustou moito o libro, pero coa visita do autor, acaboulles encantado despois de xa telo lido. Fíxose una sobremesa moi amena e divertida. A iso das catro e media, rematou a reunión. A Xesús regalámoslle un faro e quedou moi contento de vir aquí, a esta reunión, e a esta iniciativa de “reunión-comida”. Despedímonos e quedamos todos moi contentos do libro e déronnos ganas de ler o resto dos seus libros. Luis Martín Carnero Feijóo\nPasámolo moi ben, foi moi interesante todo o que Xesús nos contou.: como se fixo escritor, curiosidades dos seus libros,...Paréceme moi enxeñosa a súa forma de escribir, sempre mesturando realidade con ficción. Pasou o tempo voando. Deixounos con ganas de ler a súa nova novela.\nGrazas por facernos pasar un rato tan bo, tanto a Xesús como ás profes responsables do Club. Ana Gómez\nA de hoxe foi unha comida moi agradable con Xesús. Falounos de todos os seus libros aínda que veu para falarnos de O libro das alquimias. Foi unha visita moi agradable xa que el é moi "comentativo" e fálao todo. Ao final da actividade fixémoslle un agasallo dun faro artesán que lle gustou moito. Marchou moi contento pois nunca fora a unha reunión destas a comer.\nA min o autor aclaroume moitas dúbidas, explicou moitas cousas. Contou varias anécdotas divertidas, raras e extraordinarias. Resumindo, unha gran tarde con Xesús Constela.\nO xoves, 24, recibimos a visita de Xesús Constela. Para nós foi unha experiencia moi interesante. Xesús contounos como foi evolucionando a súa idea ata transformarse no libro que é actualmente. Miguel Paz\nGustoume moito e, ao final, o libro pareceume un bo libro pois o escritor explicounos como empezou a escribir, como se inspirou á hora de crear o personaxe do vello, o barrio, o piso onde vivía o protagonista,...Falounos doutros libros, como empezou a escribir o primeiro e tamén nos contou a sinopse da última novela que vén de publicar. María Ignacio\n(...)Falounos un pouco da historia de Hipatia, unha intelectual exipcia....e da natureza. Foi unha experiencia moi agradable comer co autor e foi moito máis divertido do que imaxinaba. Chamoume a atención a maneira na que comezou a escribir. Patricia Molanes\nXesús contounos moitas cousas do seu libro e dos outros libros que escribiu. A verdade é que falaba moi ben e o tempo pasaba voando. (...) Pasouno moi ben con nós porque somos moi divertidos. Caetano Eirea\nPublicado por Majo ás 22:32\nSeccións: Club de Lectura, Lecturas, Ler e compartir\nMoitas grazas de todo coarzón a todos os integrantes do Club de lectura! Só por comentarios coma os vosos paga a pena ser escritor!\nGrazas a ti Xesús por vir a Rodeira! Xa teño ganas de empezar a leer o teu libro 15.724, deste verán non pasa!


Oito concellos do sur recibirán axudas da Xunta á compra de materiais para as bibliotecas – EnComún\nAs axudas da Xunta irán destinadas á mellora dos fondos das Bibliotecas Públicas Municipais. Arquivo EC\n• Un total de oito concellos do sur de Lugo van recibir axudas da Consellería de Cultura para mellorar os fondos bibliográficos das Bibliotecas Públicas Municipais.\n350.000 EUROS PARA 113 CONCELLOS\nA resolución das subvencións, publicada a comezos de abril, suma 350.000 euros para repartir entre 113 concellos galegos, con axudas entre os 1.176,97 e os 7.356,02 euros por municipio.\nREPARTO DAS AXUDAS NA ZONA SUR DE LUGO\nNa zona sur, A Pobra do Brollón recibirá a contía mínima establecida, 1.176,97 euros, mentres que aos municipios de Sober, Taboada, Quiroga e O Saviñao correspondeulles unha partida de 2.206,81 euros a cada un. Pola súa banda, Cultura aprobou unha axuda de 2.942,41 euros para Chantada, mentres que Sarria e Monforte recibirán cada un 3.678,02 euros.\nSegundo precisaron dende a Consellería, estes importes destinaranse á compra de libro para o público infantil, xuvenil e adulto; material sonoro en CD ou vinilo; videogravacións en DVD ou Blu-Ray; recursos electrónicos, partituras e material cartográfico. Os fondos adquiridos poderanse destinar á súa consulta en sala, ao préstamo a domicilio ou ao acceso en rede.•


Diego Fernández faise co control do PSOE como novo secretario xeral\nDIego Fernádez entregando un premio\nO PSOE local ten desde esta fin de semana novo secretario xeral, logo do relevo de Antonio Vázquez Lorenzo, que accedeu ao cargo hai 14 anos. O novo líder dos socialistas betanceiros é o edil Diego Fernández, que viña sendo xa secretario de organización e fai parte da executiva provincial desde hai anos.\nO presidente da agrupación local, un cargo máis ben simbólico, seguirá a ser o actual alcalde, Ramón García. O resto da nova executiva local do PSOE estará composta polos edís Andrés Teijo, Mónica Carneiro e Belén Veiga, o exsecretario xeral Antonio Vázquez Lorenzo (concelleiro de Obras e Urbanismo) e a edila María Barral, que será vicesecretaria xeral. O resto da executiva son Jesús Espiñeira, Elena Germade, Luciano Monterroso, Guadalupe Naveira, Pablo Beade, Enrique Seoane e Mónica Romay. Deste xeito, todo o goberno local fai parte do órgano de dirección do partido.\nFernández xa era o home forte do goberno\nDesde o seu desembarco no goberno local en 2011, Diego Fernández xa era o home forte do executivo local. Desempeña carteiras relevantes como persoal, facenda, réxime interior e festas, entre outras. Isto permítelle, de facto, controlar toda a administración local e mais o gasto das restantes concellarías.\nVinculado ao aparato do partido, chegou desde a Deputación provincial, onde era asistente de Antonio Lagares. O rexedor de Paderne, César Longo, truncou a súa ambición de herdar o escano provincial do seu mentor, que agora ficou máis desprazado da cidade xa que o home forte do PSOE no partido xudicial betanceiro é o rexedor de Pontedeume.\nRumores de cambio de cartel no PSOE\nA elección de Fernández como secretario xeral e líder da agrupación local socialista foi lida en clave sucesoria. Desde o inicio da actual lexislatura, cada certo tempo se reactiva o ruxe-ruxe sobre a xubilación do alcalde. Nas quinielas pola sucesión, o nome de Fernández López aparece cada vez con máis forza e a comunicación do goberno local parece afianzar esta rumoroloxía.


Así votaron as cidades galegas o 26M, barrio por barrio - Praza Pública\nOurense foi a única urbe na que tres forzas triunfaron en varias zonas da cidade ©\nRepasa aquí o resultado electoral e o partido gañador en todas as seccións censuais de Vigo, A Coruña, Compostela, Ourense, Lugo, Pontevedra e Ferrol. Entra en cada enlace para acceder á información das sete cidades.\nO PSdeG-PSOE obtivo cando menos o 49% dos votos en 242 das 244 seccións censuais da cidade e arrasou en barrios e parroquias como Lavadores, Candeán e Beade. Os socialistas multiplicaron por cinco os apoios recibidos polo PP, que só resistiu nas rúas máis céntricas.\nOs populares resistiron ben a competición con Ciudadanos e Vox e superaron o 50% no Ensanche, Pescadería e Cidade Vella, pero os socialistas gañaron no resto da urbe, arrebatándolle un gran número de apoios á Marea Atlántica.\nBugallo obtivo a vitoria nos barrios de Compostela e en boa parte do centro urbano\nO PSdeG-PSOE só baixou do 25% dos votos naquelas áreas (ben no rural, ben nalgunhas rúas do Ensanche) nas que o PP se amosou especialmente forte. Os socialistas superaron amplamente a Compostela Aberta en áreas que Martiño Noriega dominara hai catro anos, como Fontiñas ou Conxo\nO PP dominou no interior da Muralla, pero a fortaleza de PSdeG e BNG nos barrios mantivo Lugo na esquerda\nOs populares superaron o 40% no casco histórico e en boa parte do rural, gañando na maior parte das mesas da cidade. Socialistas e nacionalistas acadaron a maioría a pesar da fragmentación no campo progresista grazas ao voto dos barrios residenciais.\nRey Varela acadou un triunfo insuficiente na maior parte dos barrios de Ferrol


Manifesto das mulleres públicas\nA SEGA, plataforma de crítica literaria feminista, envíannos a súa visión tras analizar a sentenza de desestimación no caso de Iria Pinheiro. Baixo a forma de manifesto, analizan os concetos da linguaxe patriarcal en referencia a mulleres públicas vs. homes públicos.\nA Sega en apoio a Iria Pinheiro\nVelaquí estamos as mulleres públicas. As que traballamos co noso corpo. As que nos expoñemos. As que nunca coñeceremos a xustiza porque a culpa é eternamente nosa. As que debemos aceptar caladas calquera man sobre o noso corpo porque caladiñas estamos máis guapas e esa é a nosa función. As que podemos ocupar certos espazos sempre e cando respondamos ás expectativas patriarcais. Sempre e cando sexamos só corpos desexables e dispoñibles.\nA linguaxe patriarcal é certeira: mulleres públicas vs homes públicos. Deles o espazo digno. Na man deles sempre o poder, a escusa, o acubillo dos seus iguais. Perpetuándose uns aos outros nos espazos de relevancia. Botándonos deles cos seus comentarios noxentos, “bromas”, mans que buscan escusas para tocarnos os peitos, o cu e aínda por riba dicirnos que non sorrimos. Deles a capacidade para castigar deixando sen traballo cando non se aceptan os avances. Deles toda a presión da sociedade sobre a nosa carne.\nA nosa carne de putas, de cabareteiras, de participantes en faladoiros, de políticas, de modelos, de actrices, de escritoras. Das que nos expoñemos negándonos a ser decorativas. Das que reclamamos para nós o espazo propio, o berro da ira, a ruptura das fronteiras (o público e o privado, o oculto e o visible) que a eles tanto lles conveñen.\nNós, as que non calamos e somos sometidas nos xulgados ás máis burdas farsas. Esas nas que os participantes con poder finxen ignorar -mais saben, porque son cómplices- que a natureza do acoso fai que este aconteza no privado, que finxen ignorar que hai testemuñas con relacións laborais co acosador, que deciden deixar fóra os testemuños de quen apoiou o da vítima. Se algo está claro, fronte toda a morralla patriarcal que nos venden a través precisamente do cinema, do teatro e da literatura, dos medios, sobre como as mulleres somos unhas lurpias mentireiras que como non temos abondo que facer con dobres e triplas xornadas laborais nos dedicamos a “desfacerlles a vida a homes de ben”, é que eles nunca pagan.\nPero as mulleres públicas imos facer que paguen. Levantando a voz e poñéndonos do lado de mulleres como Iria Pinheiro. Das que fronte a todo fican en pé. Das que nos teñen para termar delas cando a aldraxe supera o soportable. Das que non están soas, porque as mulleres públicas, se por algo nos caracterizamos, é por arremuiñarnos e protexernos entre nós. Ante o asoballamento da vía legal temos outras abertas. A primeira, deixar de consumir produtos financiados, producidos, dirixidos e escritos por acosadores. Por desgraza, moito que desbotar. Mais tamén moito novo que acoller, apoiando a quen carga coas consecuencias laborais reais de todo isto. Asistindo a cada unha das representacións, dos novos proxectos que Iria Pinheiro e outras mulleres públicas queiran lanzar.\nPorque as mulleres públicas estamos aquí para conquistar, xuntas, o espazo que é noso. Un espazo que outros fan un campo de batalla e no que está na man de todas que deixe de selo. Porque o único que as mulleres públicas queremos é crear, falar e transformar a sociedade. E por todo iso somos tan perigosas. E tan imparables.


Diferenzas entre revisións de «Filosofía da ciencia» - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDiferenzas entre revisións de «Filosofía da ciencia»\nFilosofía da ciencia (editar)\nRevisión como estaba o 19 de agosto de 2007 ás 10:23\nRevisión como estaba o 19 de agosto de 2007 ás 09:55 (editar)\nRevisión como estaba o 19 de agosto de 2007 ás 10:23 (editar) (desfacer)\nUn concepto central en filosofía da ciencia é o [[empirismo]], ou dependencia da evidencia. Empirismo é a visión de que o coñecemento deriva da experiencia do mundo. Nese sentido, as afirmacións están suxeitas e son derivadas de nosas experiencias ou eobservacións. As [[hipóteses]] científicas desenvólvense e téstanse a través de [[métodos empíricos]] por medio de [[observación]]s e [[experiencia científica|experimentos]]. Unha vez reproducidos dabondo, a información resultante conta como ''probas'' sobre as que a comunidade científica desenvolve [[teoría]]s que se propoñen explicar os [[feito]]s do [[mundo]].\nAs observacións inclúen a[[percepción]], candoe ocorrenentón danse os actos cognitivos propiamente ditos. Isto é, as observacións están por si soas enquistadas na nosa [[comprensión]] de como funciona o mundo; se esta comprensión mudar, as observacións poden tamén aparentemente mudar.\nOs científicos tentan usar a [[indución]], a [[dedución]] e os [[métodos casicuasi-empíricos]] e invocar [[metáfora conceptual|metáforas conceptuais]] chaves para articular as observacións nunha estrutura [[coherente]] e [[autoconsistente]].\n====Realismo científico e instrumentalismo====\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/444398"


O Concello de Frades ofrece 3 prazas para os Campamentos Deportivos 2013 da Deputación da Coruña\nMércores, 01 Maio 2013 13:40\nO Concello de Frades ofrece 3 prazas para asistir aos Campamentos Deportivos 2013, que organiza a Deputación da Coruña e que terán lugar no colexio Calvo Sotelo de A Coruña. Os tres rapaces de Frades, nados entre o ano 1999 e o 2003, participarán na segunda quenda, entre o 7 e o 13 de xullo. Os interesados en participar, deberán inscribirse no Concello de Frades antes do 16 de maio. Para máis información, podes consultar o tríptico dos campamentos.\nTrece veciños e veciñas de Pontecarreira participaron no último dos cursos gratuitos de primeiros auxilios\nLuns, 29 Abril 2013 19:23\nUn total de trece veciños e veciñas de Pontecarreira (Frades) participaron este sábado no terceiro e último curso de primeiros auxilios organizado polo Concello de Frades e que foi impartido por persoal especializado da Cruz Vermella no local social de Pontecarreira. Deste xeito, estes tres cursos celebrados durante os tres últimos sábados de mes de abril permitiron formar a un total de 53 veciños e veciñas de Frades nas distintas técnicas de actuación no caso de accidente.\nÉXITO DOS RAPACES DAS ESCOLAS DEPORTIVAS MUNICIPAIS AO CONSEGUIR 4 MEDALLAS NO CAMPIONATO INTERCOMARCAL DE ATLETISMO\nMércores, 24 Abril 2013 09:18\nOs rapaces das Escolas Deportivas Municipais de Frades conseguiron un gran éxito no campionato intercomarcal de atletismo en idade escolar "Xogade Santiago-Noia", disputado esta fin de semana na Pobra do Caramiñal. Os rapaces das escolas deportivas conseguiron catro medallas (1 de ouro, 1 de prata e 2 de bronce) e outros cinco atletas remataron entre os dez primeiros clasificados.\nVeciños e veciñas de Abellá participaron nun cursiño de primeiros auxilios\nLuns, 22 Abril 2013 00:00\nUn total de vinte veciños e veciñas de Abellá participaron este sábado no segundo curso de primeiros auxilios organizado polo Concello de Frades, que foi impartido por persoal especializado da Cruz Vermella. A última oportunidade de participar nestes cursos gratuitos terá lugar ese sábado 27 de abril no local social de Ponte Carreira, en horario de 9:00 a 14:00 horas. Para anotarse só hai que chamar ao 981 69 55 67 ou directamente na Casa do Concello.\nO Concello de Frades convoca axudas económicas a asociacións de veciños e a entidades culturais e deportivas sen ánimo de lucro\nGran participación veciñal nos cursos de primeiros auxilios\nMEDIO AMBIENTE COMEZARÁ NO VERÁN AS OBRAS DE REFORZO DO FIRME DA AC-524 AO SEU PASO POR ABELLÁ\nDezaoito veciños/as participaron na última quenda das viaxes ao balneario\nUnha trintena de veciños aprenden a conducir carretas elevadoras\nO Concello de Frades informa da apertura do prazo de inscrición nos campamentos e actividades "Acción de Verán" da Xunta\n« InicioAnterior111112113114115116117118119120SeguinteFinal »


Actividade cultural da semana\nEnviado por admin a Mar, 15/03/2016 - 09:59\nVenres 18 de marzo (19:00h), no Auditorio. Lectura-presentación do libro infantil “O Reloxo”. Escrito por Juana Vera Meizoso, editado por Embora e ilustrado por Eneko Las Heras. Este libro foi finalista do Premio Europeo de Literatura Infantil e Xuvenil Ilustrada “Apel-Les Mestres” na súa versión en cor. Entrada aberta a todo o público.\nLer máis acerca de Actividade cultural da semana\nProxecto: IGUAIS, Eu quero ser...\nEnviado por Servizos Sociais a Ven, 11/03/2016 - 11:30\nIGUAIS, Eu quero ser...é un proxecto que parte dunha ANPA de Ferrol e no seu camiño vanse sumando diferentes persoas e institucións. A idea orixinal ten por obxectivo montar unha exposición dinámica no que se asocian persoas a profesións, poñendo de manifesto as atribucións estereotipadas en función do xénero.\nA exposición presentouse o día 8 de marzo e estará no Carballo Calero ata o vindeiro 23 de marzo.\nLer máis acerca de Proxecto: IGUAIS, Eu quero ser...


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre Centro oceanográfico de vigo\nAsí foi a vida de Navaz y Sanz, un dos primeiros grandes investigadores mariños de Galicia\nO Centro Oceanográfico de Vigo, en recoñecemento do seu importante labor investigador, puxo o seu nome a un dos seus barcos de investigación.\nO Centro Oceanográfico de Vigo celebra este ano o seu centenario como a institución de investigación mariña máis antiga do noroeste de España. Co gallo deste aniversario, falamos coa súa directora, Victoria Besada.\nUn libro no centenario de Ángeles Alvariño, a primeira científica galega de relevancia mundial\nO Instituto Español de Oceanografía publica unha biografía gratuíta da que foi a primeira científica española con sona internacional, escrita por Alberto González-Garcés, investigador do Centro Oceanográfico de Vigo, cando se cumpren cen anos do seu nacemento.\nInvestigadores do Centro Oceanográfico de Vigo parten a bordo do buque Ramón Margalef para tomar mostras en máis de 75 estacións que permitan avaliar o contido en contaminantes e microplásticos nos sedimentos.\nGalicia participa nunha campaña europea para estimar a abundancia de cetáceos no Atlántico\nO Centro Oceanográfico de Vigo lidera a campaña española do proxecto SCANS-III, no que partcipan tamén Dinamarca, Francia, Alemaña, Países Baixos, Noruega, Portugal, Suecia e Reino Unido.


Carballo: «¡Bergantiños ten tanta cousa boa!»\nPasou a súa primeira infancia en Fene e reside na Coruña hai moitos anos, pero a Costa da Morte e Bergantiños ocupan un lugar especial na traxectoria de Pablo Díaz (1972). Cantante, compositor e investigador da música tradicional galega -é coautor xunto con Olga Kirk do Cancioneiro de Cabana de Bergantiños-, visitou o Día de Reis a Aldea do Couto co seu máis recente traballo, o libro-disco Coas miñas mans (Galaxia), para nenos e nenas de 3 a 6 anos: nel trata as vogais, as cores...\n-¿Como foi a volta ao Couto?\n-¡Moi ben! Volver sempre é unha marabilla, porque alí fun mestre de baile e música tradicional: botei como nove ou dez anos. Para min é reencontrarme coa xente que tanto cariño me deu. Lembro tamén o paso pola Praza dos Libros de Carballo, en xullo: a carpa estaba ateigada.\n-Curioso que recolleran tanto dos maiores e que agora llo poidan ceder aos máis pequenos.\n-Certo, porque detrás da miña música entre comiñas «moderna», hai moita tradición. Frauta, gaita... Sempre ten ese pouso. Mesmo tamén se nota na rítmica, porque hai muiñeiras, xotas...\n-Semella que cada vez se está a facer máis música en galego para os pequenos.\n-Si, houbo un cambio. O boom foi hai cinco ou seis anos: estase coidando moito a calidade e hai grandes grupos traballando a música infantil. Dá gusto e eu mesmo, como pai [Icía ten 14 anos e Alberte, 12, os dous introducidos xa na música], síntome contento de que haxa esa oferta en galego para nenos e nenas do país.\n-Ten dito que, para o idioma, é importante traballar as bases.\n-Estamos perdendo galegofalantes a unha velocidade abismal. Nótalo nos nenos, e non xa só nas cidades, senón nas vilas. Creo que, precisamente, a loita está agora nas vilas pequenas e intermedias, que van collendo unha dinámica da que é moi difícil volver atrás. É unha mágoa. A nosa lingua é un patrimonio de todos. Deberiamos facer por mellorar a situación: non quero ser negativo, pero teño que selo.\n-¿Como o reciben os nenos?\n-Moi ben, moi ben. Co tema do galego, por exemplo, hai nenos que, á hora de asinar, me veñen intentando falar galego. É importante que teñan esa intención, porque saben que canto en galego.\n-¿Que lle quedou daqueles 20 anos que botaron por Cabana percorrendo aldeas e recollendo tesouros da tradición popular?\n-¡Eramos tan novos! Tiñamos 18 ou 19 anos. Botando agora a vista atrás lémbroo como algo moi bonito. Foi unha época intensa: iamos case todas as fins de semana. Botabamos o ano dun lado para o outro. Bergantiños ten tantos segredos... ¡tanta cousa boa! As muiñeiras vellas, os xogos como a muiñeira corrida, o chotis solto... Hai cousas únicas. Os maneos... Un folclore propio que hai que poñer en valor. Creo que nos escenarios é máis que evidente que se leva con moito orgullo. Hai grupos da zona de Vigo ou Pontevedra que alucinan co tema dos maneos. É para eles algo exótico, distinto ao folclore que teñen alí. Xosé María [Varela] e Xosé Manuel [Varela] foron fundamentais para que ese traballo fose posible, fixeron de enlace coa Deputación. Lembro que volvín reescoitar todo, por se houbera algún fallo, e aquilo deberon ser seis meses de tres ou catro horas diarias transcribindo. É un traballo grande, 200 páxinas de libro que se esgotou xa entón, pero que está dispoñible para consultas na web municipal.\n-Moita xente xa non está, pero outra lembra aqueles mociños.\n-Xa daquela, naqueles percorridos, vimos xente de 92 anos tocando a pandeireta. Estamos falando do 93, 94... Creo que aquel momento foi único. Por un lado, porque esa xente xa non volve, e, por outro, pola inmensa variedade recollida: cantos de cego, de Nadal... ¡de todo!\n-¿Segue recollendo, investigando? ¿Por onde vai o seu camiño?\n-Sigo colaborando en traballos con outros músicos e recolledores. Sobre o que teña, cedo información. Participamos, por exemplo, no libro de Pazos de Merexo, sobre o acordeón diatónico na Costa da Morte. Cousiñas puntuais. Logo sigo co grupo Donaire e con Ruote a veces xuntámonos e en ensaiamos, aínda que non andemos polos escenarios. Xa é un círculo de amizade. Estiven tamén en Tátara Trío, un proxecto que xa pasou. En cada grupo faciamos un tipo de música distinto. A maiores está o tema dos nenos, que xa non ten nada que ver [ri].\n-Algo que o leva por toda Galicia.\n-Si e, aínda que tamén os concertos, hai unha actividade que gozo moitísimo, os cantacontos para bebés. Fago contos musicados e vou introducindo instrumentos. ¡É tan gratificante! Tan cercano...\n-¿A súa banda é sempre a mesma?\n-Guitarristas traballo con varios, porque dá un resultado sonoro moi distinto. Pero máis ou menos, si. Sobre todo, para min, na música tradicional e na música para os nenos, é clave o acordeón. A súa importancia en Galicia, tanto do diatónico como do de piano, é máxima, e máis aínda en zonas de costa. O acordeón chegou polo mar, dende Arxentina, Cuba, Brasil...\nCabana de Bergantiños Carballo municipio Fene Vigo ciudad Música


Vieiros: Galiza Hoxe - “O noso reto é lograr a normalización cultural do país”\nAlfonso García Sanmartín, presidente da AGE\n“O noso reto é lograr a normalización cultural do país”\nEste xoves comeza en Pontevedra Cultur.gal, a Feira do Libro e da Industria Cultural, que durará catro días.\nRedacción - 17:31 09/05/2007\nTags: AGE Alfonso García Sanmartín Cultur.gal Pontevedra\nCo pregón de Quico Cadaval arranca o xoves 10 ao mediodía en Pontevedra a primeira feira dedicada ao libro e a industria cultural do país, que organiza a Asociación Galega de Editores. Serán catro xornadas en que estarán presentes expertos no sector editorial entendido dende unha perspectiva multimedia.\nO programa de actividades non esquecerá os máis cativos, que teñen un apartado especial reservado. O presidente da entidade promotora do Cultur.gal é Alfonso García Sanmartín, quen se amosou ilusionado por un evento longamente agardado.\nVieiros: Como naceu a idea de crear o Cultur.gal?\nAlfonso García Sanmartín: É a continuidade dun proxecto que xurdiu hai case dez anos. Na etapa de Damián Villalaín pretendíase achegar o libro galego ao público. Creouse unha especie de exposición que foi percorrendo as cidades galegas. Nas valoracións que se foron facendo chegouse á unha proposta de convertelo nunha especie de feira. De aí naceu. O obxectivo fundamental de Cultur.gal é achegar o libro galego ao público. A idea ampliouse, e agora preténdese achegar a oferta cultural galega, incluíndo o mundo do audiovisual, da música e das novas tecnoloxías.\nV: As novas tecnoloxías teñen unha presenza fundamental no salón.\nA. G. S.: Non tería lóxica ignoralas. É unha proposta de futuro á que nos temos que abrir. A edición hoxe é máis global e non vai estar limitada ao papel, aínda que iso tampouco significa que vaia desaparecer.\nV: Tamén se busca normalizar o uso do galego nas industrias culturais?\nA. G. S.: Temos una idea que defender. As editoriais nacen cun compromiso lingüístico e cultural. Pero non se pode caer no voluntarismo e acabar morrendo, dependendo só do entusiasmo inicial. Témonos que transformar en industria. Na feira tamén terán presenza editoriais galegas que publican en castelán e mesmo noutras linguas. É tamén unha mostra do pulo que vai adquirindo o mundo da edición. Haberá xente que contribúa á normalización da cultura. Ese é o reto: lograr unha normalización cultural do país, o que leva consigo a normalización lingüística.\nV: Cales son as expectativas?\nA. G. S.: Apostamos por Cultur.gal de todo corazón e con moito entusiasmo, e esperamos que o público nos acompañe, despois de todo o esforzo que puxemos nela.


Paracetamol e vacúas, unha asociación controvertida | Consumer\nParacetamol e vacúas, unha asociación controvertida\nO uso rutineiro de paracetamol despois dunha vacina infantil podería diminuír a súa efectividade posto que reduce a resposta inmune do organismo\nAs vacinas son un dos grandes avances que o medicamento logrou ao longo da súa historia. Grazas a elas, moitas enfermidades infecciosas erradicáronse nos países desenvolvidos e, hoxe en día, pódense combater patoloxías que no pasado significaban a morte dunha gran proporción da poboación. Con todo, aínda quedan baleiros e, en ocasións, faise un uso incorrecto das vacinas. Unha investigación determinou que a administración habitual de paracetamol en nenos despois da inoculación dunha vacina para aliviar os posibles malestares secundarios pode ser máis prexudicial que beneficioso, xa que diminúe a efectividade esperada.\nÉ habitual que os médicos fornecer paracetamol aos nenos despois dunha vacina rutineira co obxectivo de impedir que lles suba a febre. Con todo, a temperatura alta forma parte da resposta inmune do organismo para protexerse dos patógenos, de modo que impedir a súa aparición podería diminuír a efectividade da vacina. Investigadores da Universidade da Defensa en Hradec Kralove (República Checa) realizaron unha análise cuxos resultados, publicados na revista “The”Lancet , constatan este extremo.\nOs científicos checos estudaron a resposta inmune e a temperatura corporal de 459 nenos de 10 clínicas do país. Os pequenos escolléronse aleatoriamente para recibir tres dose de paracetamol durante as primeiras 24 horas despois de vacinarse. Creáronse catro subgrupos: un que recibiu as doses de paracetamol despois da primeira vacina, outro que o fixo despois do vacúa tipo recordatorio e dous grupos máis que non recibiron ningunha dose: nin na primeira vacina nin no reforzo.\nSe a dor na zona de punción é intenso, pódese usar xeo ou analxésicos\nAs vacinas fornecidas foron rutineiras, como a do neumococo, a gripe estacional, a difteria, o tétanos, a tose ferina, a hepatite B e a polio. Para cuantificar a febre estableceuse como punto de referencia unha temperatura de 38ºC. Para medir o grao de resposta inmune utilizouse unha medida denominada “Concentración Xeométrica Media de Anticorpos” (GMCs). Os resultados indicaron que a temperatura corporal dos nenos que recibiran o tres dose de paracetamol era menor que a de quen non as recibiron.\nA resposta inmune medida co GMCs foi menor nos nenos que recibiron paracetamol despois da primeira vacina, en relación con quen non o recibiron. Os resultados foron similares para os dous grupos das vacinas de recordatorio. Con estes datos, os investigadores concluíron que debería evitarse o uso de paracetamol de forma profiláctica despois dunha vacinación para atenuar os efectos febrís, xa que reduce a resposta inmune do organismo e, con iso, a efectividade da vacina.\nEfectos secundarios das vacinas\nAs vacinas non están exentas de efectos secundarios, aínda que son graves en poucas ocasións. Na maioría dos casos, son problemas menores, como reaccións locais no lugar da inoculación ou febre, que adoita aparecer durante as primeiras 24-48 horas como consecuencia da propia resposta inmune do organismo. As complicacións graves son pouco frecuentes: pode darse unha reacción anafiláctica a algún dos compoñentes da vacina.\nOutro dos efectos secundarios máis temidos, aínda que pouco habitual, é a síndrome de Guillain-Barré, unha parálise ascendente que pode comprometer a vida do paciente. No entanto, a maioría dos problemas son inespecíficos e aparecen despois de calquera tipo de vacina, como a dor ou o posterior enrojecimiento e hinchazón da zona da picada, máis frecuente nas vacinas con adyuvantes. Polo xeral, estes efectos desaparecen en poucos días, como máximo, e non requiren ningún tipo de tratamento.\nSe a dor é intenso, pódese usar xeo ou analxésicos e, se persiste máis de tres días, é conveniente consultar ao médico. Outro dos efectos máis comúns é a subida de febre durante os dous días posteriores á vacina. No caso de que a temperatura corporal sexa elevada, pódese recorrer ao uso de paracetamol, aínda que é aconsellable non facelo de forma profiláctica; hai que esperar a que a temperatura suba. Outros efectos habituais e pouco graves son: unha certa somnolencia, intranquilidade e irritabilidad e malestar leve.\nSe o paciente experimenta unha reacción alérxica, segundo o grao de gravidade, serán necesarios antihistamínicos. Neste caso, é aconsellable acudir aos servizos de saúde canto antes.\nAlgúns efectos adversos son característicos de cada vacina e danse en casos moi concretos. Un exemplo é a DTP ou DT (mestura de tres vacúas que inmunizan contra a difteria, “Bordetella pertussis” -a tose ferina- e o tétanos). Á parte dos efectos secundarios comúns a outras, relaciónase coa aparición dun nódulo indoloro que dura poucas semanas e hinchazón xeral no brazo ou na perna onde se administrou a inxección.\nNas vacinas para o sarampión e a varicela, é posible unha pequena erupción local no punto de inoculación, parecida á que se produce nos individuos que contraen estas enfermidades. É inofensivo, non contaxioso, e en poucos días desaparece. No caso de hepatite A e B, case nunca provoca febre, de modo que se aumenta a temperatura corporal, é conveniente consultar ao médico.\nefectos paracetamol-gl resposta inmune temperatura vacinas


Use as ordes Enchemento automático ou Serie para encher as celas de forma automática.\nUtilizar o Enchemento automático.\nO enchemento automático xera series de datos baseados en patróns predefinidos.\nArrastre o controlador de enchemento, situado no canto inferior dereito da cela polas celas que quere encher e solte despois o botón do rato.\nPara crear rapidamente unha lista de días consecutivos, introduza Luns nunha cela e arrastre o controlador de enchemento.\nSe selecciona dúas ou máis celas que conteñan números diferentes e arrastra, as celas restantes énchense co patrón aritmético que se recoñeza nos números. A función de enchemento automático tamén recoñece as listas personalizadas que se configuran en LibreOffice - PreferenciasFerramentas - Opcións - LibreOffice Calc - Listas de ordenación.\nPode premer dúas veces no controlador de enchemento para encher todas as columnas baleiras do bloque de datos activo. Por exemplo, introduza primeiro xan en A1 e arrastre o controlador de enchemento cara a abaixo ata A12 para ter os doce meses na primeira columna. A seguir, introduza algúns valores en B1 e C1. Seleccione as dúas celas e prema dúas veces no controlador de enchemento. O bloque de datos B1:C12 encherase automaticamente.


Contas ao dia\nFieis aos postulados do Código Ético polo que esta organización se guía, e dando cumprimento ás esixencias de transparencia, facemos públicos os datos relativos aos ingresos e gastos que dispoñemos.\nAsí mesmo, reiteramos o noso compromiso de renunciar aos créditos bancarios mais ás aportacións de particulares que comprometan a independencia política da candidatura.\nSe queres colaborar ou facer unha achega económica non dubides en poñerte en contacto con nós dende a sección Participa deste web ou no correo electrónico xuntosporaspontes@gmail.com. As aportacións son voluntarias e poden ser polo importe que se desexe, se ben se estableceron cotas mensuais de 10 euros para todas aquelas que queiran participar dun xeito máis continuado.\nEn Xunt@s por As Pontes apostamos pola transparencia, polo efectivo cumprimento do voso dereito de acceso á información, facilitándovos o coñecemento de primeira man sobor de cáles son os nosos ingresos e cómo os xestionamos.\nExercizo Fiscal 2016\nExercizo Fiscal 2015\nCampaña Electoral Municipais 2015\nBalance de ingresos e gastos da campaña electoral nas Municipais 2015\nAsemade compartimos a declaración dos bens dos nosos Concelleiros:\nAlberto Pellón García


A voltas co voto emigrante – O blogue de Manuel Mera\nA voltas co voto emigrante\n20 Decembro 2016 / Manuel Mera\nO tema do voto dos residentes ausentes volve estar de actualidade. Fálase mesmo de reformar a lei, eliminando o voto rogado, e de permitir a votación telemática. Falamos dun asunto que afecta directamente a medio millón de persoas, que na Galiza poden exercer hoxe este dereito nas eleccións europeas, xerais e autonómicas. Chama a atención que só se trate daqueles que viven fóra do Estado español, habendo en troques 400.000 emigrantes galegos que residen noutras autonomías e nacionalidades que non poden exercer o voto nas eleccións galegas. Sen dúbida, é unha dobre vara de medir, e carece de lóxica, máxime cando os/as que viven noutras partes do Estado teñen maior relación e máis información do que acontece na Galiza, ademais dos que residen no norte Portugal.\nAdemais, dáse o paradoxo de que a inmensa maioría dos inscritos no CERA (Censo de Residentes Ausentes) son persoas que naceron no exterior, ou sexa fillos/as ou netos/as, que na maioría dos casos non teñen ningunha relación con Galiza, a non ser a afectiva. A inmensa maioría, por non dicir a totalidade, séntense arxentinos, brasileiros, alemáns ou suízos, traballan e votan neses países. Adquiriron a nacionalidade por se algunha vez se visen forzados a marchar ao exterior. A emigración galega fóra do Estado español suma hoxe 156 mil persoas das que 97 mil residen en América Latina, moi lonxe dos 1.200.000 que vivían na década dos sesenta do século XX.\nResulta evidente que se confunde nacionalidade e emigración con cidadanía. Non se pode dicir que o uruguaio ou senegalés que residiu na Galiza, que adquiriu a cidadanía, e que retornou á súa nación ou marchou a outra, sexa un emigrante galego. Por outra banda, tampouco é igual a ligazón co país, daquel que emigra por uns anos que a daquel que leva décadas. Non estou a falar dos sentimentos, da morriña, senón de como lle van afectar as decisións que se tomen en función do exercicio do voto. Semella razoábel que se faga esa distinción, e que tanto pra acceder á cidadanía un inmigrante (o 13,1% da povoación non naceu no país), como pra exercitar o voto no exterior, se teña en conta o tempo, a integración. Cinco anos, tres anos?… Non é unha cuestión secundaria porque en ambos os casos falamos dunha parte considerábel do censo electoral, que ten consecuencias económicas, mais tamén culturais, e que pode modificar a composición do Parlamento e da Xunta de Galiza.\nEn todo caso, adquirir no exterior a cidadanía non ten por que implicar automaticamente o dereito ao voto, como non garante outros que si teñen os residentes, como servizos e prestacións públicas esenciais. En todo caso, si debería garantilos dende o primeiro día en caso de retornar ou entrar como inmigrante. Asemade ¿por que unha persoa pode votar na Arxentina ou Alemaña, e facelo tamén aquí? Sería un dobre dereito, que non posúen os que viven no país. Hai estados como Italia e Portugal onde os emigrantes elixen representantes propios no Parlamento. Pode ser unha opción a debater. Tamén importa moito aclarar os conceitos de emigrante e cidadanía. Ademais, cómpre asegurar que o voto se exercita con todas as garantías por parte das persoas con dereito, o que implica información sobre todas as opcións, e a comprobación de quen exerce o voto.\nExiste interese por parte dalgúns partidos sistémicos, con moito apoio mediático, pra relaxar as garantías do voto exterior, xa que teñen neste espazo un celeiro considerábel, mais que se reduciu moito coa esixencia do voto rogado. Todo fai pensar que Galiza seguirá perdendo povoación e a medrar o voto potencial dos residentes ausentes, polo que o control debe ser cando menos igual que o existente no país, e o acceso ao exercicio deste dereito, semellante. Este é un debate de dereitos e deberes, individuais e colectivos.\nArtigo publicado en La Región o 20 de decembro de 2016\nCategories: migracion, política, sociedade\nTags: cera, cidadania, dereitos, eleccions, emigracion, galiza, manuel mera, nacionalidade, obrigacions, voto\n« Non hai cambio sen desglobalización Entre a política espectáculo e o cambio »


Inicio / Carne / Recuperación dos prezos dos xatos de recría en Silleda na primeira poxa de 2016\nSoben tanto os xatos de recría de Frisona como os de Cruce Industrial. Nas mesas de prezos acordouse manter as cotizacións do porco cebado e dos ovos. Os leitóns soben un 1%. Cotizacións da Central Agropecuaria de Galicia do 5 de xaneiro.\n06/01/2016 1:20 p.m.\nSesión da Central Agropecuaria de Galicia\nAs cotizacións deste martes da Central Agropecuaria de Galicia, na primeira poxa do ano, caracterizáronse pola suba xeneralizada nos prezos dos becerros de recría.\nDeste xeito, nos tenreiros de Frisoa, os machos de menos de 20 días pagáronse a unha media de 87 euros, fronte aos 31 do martes 29 de decembro. Nos de 21 a 50 días, a categoría máis numerosa, houbo tamén suba de prezos: unha media de 99 euros por xato, fronte aos 76 da semana pasada. Onde se notou tamén a suba foi nos tenreiros de máis de 51 días: 133 euros de media por animal fronte aos 109 do pasado martes.\nNos tenreiros de recría de Cruzamento industrial a tendencia tamén foi á alza de prezos, agás nos de menos de 20 días, que se pagaron a unha media de 173 euros, fronte aos 285 do pasado martes. Pola contra, os de 21 a 50 días -a categoría máis numerosa-, cotizáronse a 372 e a 469 euros os de máis de 51. A pasada semana os prezos foron de 359 e 369 €, respectivamente.\nNo vacún maior os prezos medios mantivéronse estables cunha lixeira baixada: 1.040 euros de media en categoría primeira, 703 en segunda e 447 nas de desvelle. A pasada semana as cotizacións foron de 1.059, 711 e 431 euros, respectivamente.\nNos coellos, non houbo cotización. En Madrid, onde se marcan os prezos para Galicia, os prezos mantivéronse sen cambios:1,60 €/quilo.\nA mesa de prezos acordou hoxe manter as cotizacións da semana pasada: 0,895 euros por quilo en selecto e 0,870 en categoría normal, mentres que a canle II quedou en 1,130. En Alemaña, o referente europeo para os prezos do porcino, os prezos mantivéronse tamén sen cambios en 1,25 euros o quilo.\nEn canto aos leitóns acordouse unha semana máis subir os prezos, desta vez un 1%. Deste xeito quedaron nos 34 euros os procedentes de varias explotacións e nos 39 euros os procedentes dunha única explotación.


Conta atrás para as obras de mellora no polígono de Sigüeiro\nOs parques empresariais do concello de Oroso dan un posto laboral a máis de dúas mil persoas\nPola esquerda, Alexander Doval, Gonzalo Trenor, Luis Rey e Isabel Fernández no polígono. Foto: Xunta de Galicia\nEn breve arrancarán as obras de mellora no polígono industrial de Sigüeiro, no concello de Oroso. É por iso que onte achegábase ata o lugar o delegado da Xunta na Coruña, Gonzalo Trenor, para anunciar un investimento de máis de 99.000 euros para cofinanciar dita actuación. Un proxecto que ten un custe de 123.000 euros, polo que o Concello, tal e como confirmaron fontes municipais, aportará o restante. Con este investimento levarase a cabo a mellora do pavimento na rúa Otero Pedrayo e na avenida Álvaro Cunqueiro e a substitución de canle na rúa Eduardo Pondal.\nO representante do Goberno autonómico destacou que “este tipo de actuacións enmárcanse na aposta da Xunta por impulsar a actividade industrial e mellorar a competitividade dos parques empresariais grazas ao adecentamento das súas infraestruturas e ao impulso da creación de novas empresas que permiten xerar emprego”.\nCon esta liña, da que se poden conceder anticipos de ata o 25%, preténdese favorecer unha actualización permanente dos parques industriais da comunidade para dar resposta ás necesidades de infraestruturas, comunicacións ou de adecuación ás novas exixencias. “Para acadar este obxectivo contamos con varias ordes de axuda, en colaboración cos concellos, para facer que os nosos parques empresariais sexan máis seguros e conten coas infraestruturas necesarias para aumentar a súa capacidade de atraer novas empresas.\n“Contamos con apoios para a mellora dos parques empresariais galegos e para a creación de novos viveiros industriais”, engadiu Trenor.\nPola súa parte, o rexedor orosán, Luis Rey, destacou que “a aposta polo emprego industrial foi sempre unha prioridade para o noso concello”, sentenciou. “Máis de 2.000 persoas traballan nos polígonos industriais de Oroso, somos un municipio emprendedor, con chan industrial e moi boas comunicacións por estrada”, engadiu, “polo que este tipo de actuacións de mellora e renovación dos servizos e infraestruturas do polígono son sempre necesarias”. O rexedor estivo acompañado da concelleira de Ensino, Isabel Fernández, e do edil de Obras, José Calvo.\nEn total a Xunta de Galicia destina este ano 4,12 millóns para apoiar 58 proxectos de mellora das infraestruturas de 52 parques empresariais repartidos por 51 municipios galegos. Deles, 38 son Concellos Emprendedores. A maior parte dos apoios (38) dedicaranse a infraestruturas viarias, aínda que tamén se realizarán proxectos relacionados coa xestión de residuos, a instalación de sistemas de seguridade e vixilancia, plantas de depuración de auga e colectores con vertedura á depuradora municipal, así como instalacións comúns destinadas á loita contra incendios dentro do parque.


A longa vida de San Xosé de Calasanz ocupa practicamente a segunda metade do século XVI e toda a primeira parte do XVII. Persoa aberta á realidade circundante, recibiu o impacto das ideas e problemas que o rodeaban, e co seu compromiso persoal contribuíu ao progreso das ideas e á solución dos problemas. Pódese afirmar que, xunto con outros dos seus contemporáneos, foi protagonista -aínda que pouco coñecido- da transición do renacemento á modernidade.\nNa formación espiritual de Calasanz influíron moito as correntes renovadoras do século XVI en España, personificadas nalgúns autores ascéticos e místicos como García de Cisneros e Juan de Ávila, Bernardino de Laredo e Francisco de Osuna, Luis de Granada e Teresa de Jesús, Antonio Cordeses e Andrés Capilla.\nA pegada dalgúns destes autores reflíctese na ensinanza espiritual do Santo, anos máis tarde, cando propón aos relixiosos da súa Orde un camiño espiritual baseado no propio coñecemento como paso inicial e indispensábel para a progresiva identificación con Xesucristo; e a práctica da oración interior, como medio necesario para progresar tanto no coñecemento persoal coma na intimidade co Señor. Os autores antes citados recomendan dous tempos fortes de meditación: o da mañá, adicado á paixón de Cristo, e o da noite, ao propio coñecemento, partindo dos novísimos. Esta práctica estableceuna Calasanz diariamente como fundamental na súa Orde dende as orixes.\nNas Constitucións que escribiu o Santo para os seus relixiosos, nas súas cartas e noutros documentos redactados por el despois da fundación das Escolas Pías, proxecta e encarna esta experiencia interior no compartir diario da comunidade fraterna e na entrega dilixente ao ministerio específico da educación. E como consecuencia diso, nos escolapios, tanto a práctica das virtudes evanxélicas e o empeño ascético coma o compromiso apostólico de toda vida cristiá, quedan coloreados de maneira peculiar polo carisma recibido que integra e unifica todos os aspectos da súa vocación.\nFoi precisamente a partir da dedicación de Calasanz á educación dos fillos das clases populares en Roma, nos anos de transición do século XVI ao XVII, cando foi elaborando de modo explícito o seu pensamento pedagóxico, froito do seu persoal itinerario espiritual e social.\nAnteriormente algúns pensadores humanistas como Juan Luis Vives, Erasmo e o mesmo Lutero teorizaran sobre a educación de nenos e mozos. Incluso algúns fundadores relixiosos anteriores, como Jerónimo Emiliani, Antonio M. Zaccaria e Ignacio de Loyola, iniciaran obras asistenciais e educativas moi meritorias. Sen embargo, o pensamento e a acción de Calasanz significaron unha ruptura respecto da cultura pedagóxica anterior polo interese práctico demostrado en favor da educación das clases populares dende os primeiros anos e pola orientación científica dada á ensinanza, ademais da tradicional humanística.\nEn diversos escritos fundacionais, Calasanz fai unha formulación teórica clara do que pretende coa obra iniciada: contribuír á reforma da sociedade e á felicidade temporal e eterna das persoas, educando aos nenos na fe cristiá e nas letras humanas, por medio de escolas pías, é dicir, populares e cristiás. Esta filosofía foi levada á práctica por Calasanz durante cincuenta anos ata a súa morte e organizou non menos de trinta colexios en diversos estados europeos, dotándoos de educadores preparados, estruturas adecuadas e regulamentos escritos por el mesmo. Para Calasanz, a figura do educador é elemento fundamental na consecución dos obxectivos pedagóxicos e sociais da súa obra. Na súa persoa conflúen unha vocación relixiosa e unha vocación educativa que se integran nunha identidade propia.\nDe aí que o pensamento espiritual e pedagóxico de Calasanz se exprese de maneira singular cando escribe, con matices diversos en toda ocasión, sobre a figura ideal ou perfil deste educador que podemos chamar calasancio; será un home entregado á educación evanxelizadora dos nenos, formado cultural e metodoloxicamente de maneira continua, vivindo en comunidade os seus compromisos de relixioso e practicando as virtudes características do seu carisma: confianza en Deus, amor a Xesucristo, devoción a María, pobreza e humildade, caridade e paciencia, entrega e abnegación, esperanza e alegría...\nO pensamento espiritual e pedagóxico de San Xosé de Calasanz, e a práctica do mesmo proposta aos seus primeiros compañeiros en Roma ao comezar o século XVII, deu orixe na Igrexa a unha espiritualidade pedagóxica e a unha pedagoxía espiritual de trazos característicos que son unha das primeiras manifestacións da espiritualidade e da pedagoxía modernas. Esquematicamente, así se podería redactar unha síntese do pensamento espiritual e pedagóxico de San Xosé de Calasanz:\nTodo camiño espiritual se inicia polo propio coñecemento e continúa co proceso de identificación con Cristo, obra do Espírito, mediante a creación e a entrega persoal.\nA vida escolapia é unha forma adecuada e directa de seguir evanxelicamente ao Señor en corpo e alma.\nEsta forma de vida integra a consagración por medio dos votos, a vida fraterna en común e a dedicación ao ministerio específico.\nÉ un proxecto de vida que implica acrecentar progresivamente a docilidade ao Espírito, a confianza en María -nai e educadora- e o sentido eclesial.\nRequire, ademais, o constante cultivo das virtudes evanxélicas e pedagóxicas características do carisma escolapio.\nNa vida espiritual o fundamental é deixar obrar a Deus, pero tamén se debe colaborar co propio empeño.\nA identidade do educador calasancio é ser Cooperador da Verdade, isto é, vivir e servir simultaneamente a Cristo na misión.\nDo ministerio escolapio depende a felicidad futura de cada educando e a reforma da sociedade.\nA educación impartida ha ser completa, integrando as letras e ciencias coa doutrina e piedade cristiás, sendo esta última prioritaria.\nNo ministerio educativo hai que atender principalmente aos pobres e aos nenos dende os primeiros anos.\nA ensinanza ha de preparar para a vida, incluíndo humanidades pero tamén ciencias ou matemáticas e habilidades prácticas (caligrafía, música...).\nO método didáctico ha de ser breve, sinxelo e eficaz para que os nenos aprendan en pouco tempo.\nA escola debe ser graduada e ha de constar, polo menos, de catro graos no ensino elemental e doutros catro para as humanidades e ciencias. Cada alumno pasa individualmente ao grao superior cando estea preparado para iso.\nTodas as escolas pías teñen un plan educativo común. Pero cada unha delas terá as estruturas educativas adecuadas, segundo as circunstancias, e un regulamento propio que determinará as funcións diversas e as obrigacións dos alumnos, mestres, directivos, pais de familia, autoridades civís, etc.\nOs Padres Escolapios continúan a excelente obra do seu fundador nas súas escolas espalladas por todo o mundo. Teñen 205 casas no mundo, adicadas á educación, con 1.630 relixiosos\nPENSAMENTO ESPIRITUAL E PEDAGÓXICO DE SAN XOSÉ DE CALASANZ.