"A boa medicina" fala galego\nUnha iniciativa da USC que se estenderá até o mes de decembro defende, a través de frases ligadas coa estratexia de relacionar o respecto lingüístico e o coñecemento, o uso da lingua no exercicio da profesión médica.\nphoto_camera Imaxe da campaña (Foto: USC)\n‘A boa medicina’ é unha campaña de dinamización da Comisión de Normalización Lingüística (CNL) da Facultade de Medicina e Odontoloxía da USC destinada a limar os prexuízos lingüísticos do alumnado, especialmente o de primeiro curso e o que chega desde fóra da Galiza.\nO vestíbulo da Facultade acolleu na quinta feira a presentación da campaña a través dun acto no que tomou parte o vicerreitor de Planificación, Tecnoloxías e Sustentabilidade, Gumersindo Feijoo Costa, e que serviu para dar a coñecer as actividades que se levarán a cabo nos meses de outubro, novembro e decembro.\nAlén do vicerreitor, interviñeron Isabel Vaquero, responsábel da Área de Dinamización do Servizo de Normalización Lingüística (SNL); o vicedecano José Martín Carreira Villamor; a secretaria da Facultade Mª Pilar Fernández Rodríguez; e o estudante e membro da CNL, Xurxo Gerpe Vilas.\nPresenza anecdótica do galego\nSe xa a presenza do galego na docencia do Grao en Medicina é anecdótica -un 2,36% do total de horas de clase no curso 20-21-, entre o alumnado que —malia a presenza de alumnado de fóra— é maioritariamente galego “retráese por mor da converxencia lingüística típica galega”, advirten desde a CNL.\n“O alumnado galego adoita carrexar os seus propios prexuízos lingüísticos, e o contacto con compañeiros e compañeiras de fóra de Galicia ás veces contribúe a consolidalos e aumentalos, e a que recorten o uso do galego”, explican desde a organización da campaña.\n“Ademais, aquelas alumnas e alumnos que usan o galego con normalidade, na única facultade de medicina do mundo en que teñen dereito a usalo, vense ás veces en situacións incómodas”, engaden.\nPara paliar esta situación, a campaña persegue contribuír a racionalizar os posíbeis prexuízos contra a lingua e a cultura galega; sensibilizar o alumnado en relación aos seus compañeiros e compañeiras galegofalantes; favorecer o mantemento lingüístico do alumnado galegofalante; promover o respecto lingüístico e dar a coñecer os dereitos lingüísticos na USC.\nInformación sobre os dereitos lingüísticos\n‘A boa medicina’ conforma unha campaña propagandística de sensibilización. Consta de roll-ups, imaxes para as redes sociais, folleto de sensibilización e con información sobre os dereitos lingüísticos na USC, así como cunha actividade participativa con materiais de agasallo.\nA campaña xira arredor de frases ligadas coa estratexia de relacionar o respecto lingüístico e o coñecemento e uso das linguas coa profesionalidade no exercicio da medicina.\nUSC lingua medicina


O PP só aceptaba que a Xunta puxese 10% das axudas ás mariscadoras durante a dragaxe da Ría do Burgo - Novas - Bloque Nacionalista Galego da Coruña - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nA FORMACIÓN CONSERVADORA REXEITA UNHA INICIATIVA DE MERCEDES QUEIXAS\nReunión do BNG co colectivo de mariscadorxs\n04 dec. 2020 - 18:00\nRía do Burgo Mercedes Queixas Parlamento da Galiza\nA iniciativa do BNG defendeuna a deputada Mercedes Queixas. “Após ter conseguido por fin os fondos europeos para acometer unha obra de recuperación imprescindíbel para este sector produtivo, a Xunta, en función das súas competencias estatuarias plenas en pesca e marisqueo, debe pórse do lado das traballadoras prexudicadas, compensando economicamente as perdas que terán durante o tempo en que se verán obrigadas a cesar na súa actividade extractiva”, afirmou a parlamentar nacionalista.\nDurante o debate púxose de relevo que o PP só estaba disposto a comprometer 100 mil euros do orzamento galego para axudas ás mariscadoras. O resto, até completar a cantidade dun millón de euros, tería de ser cofinanciado polos concellos ribeiregos (Cambre, Culleredo, Oleiros e A Coruña) e polo Estado.\nPor tanto, o PP só estaba disposto a que a Xunta financiase apenas 10% das axudas e pretendía desprazar parte da carga financeira aos concellos, institucións que non teñen competencias nesta materia.\n“É un escándalo que a Xunta lle quixese pasar parte da factura destas axudas aos concellos cando as competencias nesta materia son claramente da administración galega”, afirma Queixas. O PP presentou unha emenda e chegou a negociar un texto transaccional co BNG, mais non foi posíbel o acordo porque a formación conservadora insistiu en que os concellos financiasen parte das compensacións económicas.\n“É un escándalo que a Xunta lle quixese pasar parte da factura destas axudas aos concellos cando as competencias nesta materia son claramente da administración galega”, afirma Queixas\n“O non do PP condena dobremente o sector do marisqueo da Ría do Burgo. Primeiro, a pandemia obrigounos a parar. Agora o PP négalles unha compensación económica ao se veren obrigados a permanecer inactivos durante algo máis de 2 anos sen solucións alternativas”, denuncia Queixas.


O falecido e o desaparecido son de orixe peruana. A causa do naufraxio atribúese, por agora, a factores climatolóxicos adversos\nO arrastreiro vigués Dorneda naufragou esta madrugada fronte á costa de Arxentina deixando un balance dun morto e un desaparecido. La Voz puido confirmar que o falecido e o desaparecido son de orixe peruana, e que a maioría da tripulación dos 25 salvados néganse a abandonar a zona do afundimento ata que apareza o seu compañeiro desaparecido. Polo momento atópanse noutra nave da armadora viguesa. O buque afundiuse a unhas 308 millas náuticas fronte ás costas de Comodoro Rivadavia, na provincia patagónica de Chubut. Polo momento as causas do naufraxio atribúense ás condicións cambiantes de ondada e vento.\n«Os rescatados quixeron quedar para as tarefas de procura» Emilio Ruiz, directivo de Freiremar, conta que unha vía de auga causou o afundimento Javier Romero\nA Armada Arxentina informou que a Axencia Nacional SAR recibiu onte, ás 22 horas, unha alerta do Subcentro Coordinador de Rescate Marítimo en Madrid de activación dunha radiobaliza proveniente do buque pesqueiro Dorneda de bandeira española, a 308 millas náuticas da cidade de Comodoro Rivadavia. O Centro Coordinador de Procura e Salvamento da Armada Arxentina asumiu a investigación do caso e ordenou dirixirse ao lugar do sinistro aos buques pesqueiros Farruco e Beagle I.\nPasadas as dúas da madrugada, o barco Farruco informou sobre a presenza de dúas balsas e unha lancha na auga, ordenar proceder á recuperación do persoal que se achaba nas mesmas. Dos 27 tripulantes, foron recuperados 25 con vida e un falecido. Unha das persoas a bordo permanece desaparecida. O Centro Coordinador de Procura e Salvamento da Armada Arxentina mantén os pesqueiros ruteados efectuando a procura do tripulante desaparecido na área. Ordenouse ademais o traslado a Trelew da aeronave de garda SAR da Armada Arxentina (S-2T) Turbotracker e destacouse á área a aeronave (B350) pertencente á PNA, para dar continuidade e soster o esforzo de procura.\nSegundo o xornal local Patagónico, os sobreviventes e o corpo do falecido viaxan a bordo de dous barcos que foron enviados a Porto Madryn, situado na costa norte de Patagonia, onde chegarán nas próximas horas.


Ineo e AETG organizan unha xornada sobre protección de datos e competencia desleal - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nIneo e AETG organizan unha xornada sobre protección de datos e competencia desleal\nmartes, 18 de abril do 2017 Redacción\nA sede da Confederación de Empresarios de Pontevedra (no 104 da rúa García Barbón de Vigo), vai acoller este xoves 20 de abril un encontro informativo sobre medidas a pór en marcha para salvagardar datos propios e alleos e, tamén, para garantir o “xogo limpo” no ámbito empresarial das tecnoloxías da información. A Xornada sobre Protección de Datos, Competencia Desleal e Aplicación Práctica no Ámbito TIC vén da man de Ineo e da Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicación e contará coas intervencións directas de especialistas de Caamaño, Concheiro & Seoane e de Marca Franca, que fornecerán ao público claves e recursos para evitar actos desleais por parte doutras empresas ou profesionais ou para garantir as mellores condicións posíbeis para a salvagarda da información.\nA xornada, que é de balde, desenvolverase entre as 18.00 e as 19.30 horas. Dará comezo cun acto de benvida e, a continuación, encetarase un relatorio sobre responsabilidade por incumprimento da normativa de datos no ámbito das TIC e sobre as novidades que achega o regulamento europeo ao respecto. Esta charla virá da man de Francisco Caamaño, socio profesional do bufete CCS. A continuación falará sobre competencia desleal no sector TIC (accións preventivas, defensa, aspectos controvertidos) o conselleiro académico de CCS e profesor da UDC, Rafael García. Sobre as 18.45 será a quenda de Jacinto Parga, director de Marca Franca, que afondará nas aplicacións prácticas dende o punto de vista técnico dos programas de cumprimento normativo. Sobre as 19.00 horas abrirase unha xeira de preguntas na que tamén participará Miguel Caamaño, director de CCS.


poxa | Dúbidas do galego\nArquivo para a etiqueta “poxa”\nEn galego non existen nin subasta nin subhasta, tampouco os verbos derivados. En todos os casos pode substituírse por poxa (o verbo correspondente é poxar), aínda que como veremos, nas definicións do dicionario da RAG falta algo de profundidade léxica.\nA palabra subasta, en castelán, é moi ampla na fala popular mais non así no dicionario. Define unicamente dous supostos: a venda pública de bens que se fai ao mellor poxador, regularmente por mandato dalgunha autoridade, polo xeral un xuíz. Ou ben: adxudicación que, tamén por poxa, se fai dunha contrata, xeralmente de servizo público e para a Administración.\nCando se fala dunha venda con licitación e poxa, en castelán o correcto é falar de almoneda. En galego existe ese arabismo adaptado á nosa fonética: almoeda. Segundo o dicionario da RAG é unha palabra sinónima perfecta de poxa. Na miña opinión, debería seguirse o criterio xeral de diferenciar a poxa xudicial da poxa comercial.\nO portugués define a xudicial como subasta e emprega para a segunda outras palabras, a máis popular leilão mais tamén hasta. En galego, o máis práctico sería circunscribir almoeda á poxa comercial e manter poxa como termo común a calquera das formas dese proceso ou adxudicación no que o prezo vai subindo e baixando. “A almoeda Sotheby’s vendeu un cadro de Van Gogh por cen millóns de dólares”. “O ex presidente do Celta, Horacio Gómez, era un profesional das poxas xudiciais”.\nPor que se utilizou (e aínda se utiliza en moitos casos) a forma subhasta en galego? Subhasta é un cultismo. No latín empregábase este termo (sub hasta) para definir o mercado ao mellor poxador por unha tradición militar que marcaba que as lexións, logo de saquearen o botín do inimigo, o puñan á venda debaixo dunha lanza.\nA normativa galega prefire poxa, que tamén vén do xeito no que se vendía nos tempos dos romanos. Os obxectos que se ofertaban colocábanse nun podium (un poio, en galego, un banco de pedra arrimado a unha parede ou un valado).\nPublicado en castelanismos e etiquetado almoeda,poxa,subasta,subhasta


Exposición - Outros verbos, novas lecturas: Valle-Inclán traducido (1906-1936). A Pobra do Caramiñal (A Coruña), do 8 de xaneiro ao 9 de febreiro de 2016 (ampliada ata o 28 de febreiro)\nexposición: Valle-Inclán traducido\nA Pobra do Caramiñal (A Coruña), do 8 de xaneiro ao 9 de febreiro de 2016 (ampliada ata o 28 de febreiro)\nRamón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega; Rosario Mascato, comisaria da exposición e Xosé Lois Piñeiro estarán presentes na inauguración desta mostra na Pobra do Caramiñal.\nRúa Torre Bermúdez, s/n\nA mostra sobre a repercusión internacional de Valle–Inclán chega á Pobra cando se cumpren 150 anos do seu nacemento\nExposición. A Pobra do Caramiñal (A Coruña), do 8 de xaneiro ao 9 de febreiro de 2016 (ampliada ata o 28 de febreiro)


Valedor: as 'estreleiras' só se poderían prohibir en partidos de alto risco - DEPORTES - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nAs 'estreleiras' só se poderían prohibir nos estadios, en todo caso, en partidos declarados de alto risco\nA.V. 26 setembro 2013 14:32 h.\nBandeiras nen Balaídos\nO Valedor do Pobo elaborou unhas recomendacións tras recibir centos de queixas pola prohibición de acceder a determinados estadios de fútbol con bandeiras nacionalistas galegas. As recomendacións remitiullas ao Defensor del Pueblo para que dea traslado ao Ministerio do Interior.\ndeportes nós valedor só todo risco\nResolución do Valedor do Pobo\nNon hai motivos que xustifiquen a prohibición de acceder a un recinto ou estadio deportivo cunha bandeira nacionalista galega. Isto é o que se desprende das recomendacións elaboradas polo Valedor do Pobo e que vén de remitir ao Defensor del Pueblo, que é quen ten competencia para trasladarllos ao Ministerio de Interior.\nNestas recomendacións, sinalan desde o Movemento polos Dereitos Civís (que entregou hai uns meses ao Valedor máis de 200 queixas polo veto ás bandeiras nacionalistas en estadios de fútbol), indícase que as forzas de seguridade só poderían prohibir esa bandeira en partidos declarados de alto risco pola Comisión Antiviolencia. E, aínda neses casos, habería que ter sospeitas fundadas de que a exhibición desas bandeiras provocaría violencia.\nOpinión que choca coa expresada polo goberno español que, en resposta parlamentar, sinalaba que se prohibía o acceso con estas bandeiras porque incitaban á violencia, sen máis.\nA realidade é que o veto a bandeiras nacionalistas galegas en estadios de fútbol desenvolveuse en encontros que non foron declarados de alto risco, coma o Depor-Valladolid e o Atlético de Madrid-Celta da temporada pasada, por citar só dous casos.\nDase o paradoxo de que, en base a esta apreciación do Valedor, a bandeira nacionalista podería ser prohibida nun Celta-Depor, encontros que son declarados habitualmente de alto risco; malia que as dúas afeccións lucen esta enseña.\nA brasileira Adriele e a inglesa Sarah Kempson serán as rivais da futbolista galega para facerse co Best Women’s player of the year.


Este sábado organízase a primeira xeorruta do verán en San Sadurniño\nYou are at:Home»Novas»Este sábado organízase a primeira xeorruta do verán en San Sadurniño\nImaxe de arquivo da xeorruta das pías\nO borde norte do Forgoselo está delimitado polo val do río Castro, un cauce que aproveitou a presenza dunha fractura para encaixonarse con maior facilidade entre as duras rochas graníticas. O do Castro é o que se coñece como val estrutural. Na zona de Riolimpo poden verse distintas fases da formación dos bolos -grandes rochas que aparecen na paisaxe, ás veces unhas dacabalo doutras- e tamén das pías, que son curiosos buratos resultado da erosión. Estas son só algunhas das curiosidades xeolóxicas da nosa zona que se poderán observar e interpretar este sábado entre as 10 e as 14.00h na compaña do xeólogo Francisco Canosa, quen dirixirá un itinerario con partida no castelo de Naraío. A xeorruta, encadrada nas accións de dinamización do Proxecto de Xeoparque do Cabo Ortegal, ten aberto até o venres o prazo de inscrición a través deste formulario. Hai un límite de 20 prazas e a participación é gratuíta.\nO xeólogo Francisco Canosa dirixirá o sábado 3 un itinerario no que poderemos descubrir a riqueza xeolóxica da zona do Forgoselo e tamén do val do río Castro, que delimitan polo sur o ámbito do proxecto do xeoparque do Cabo Ortegal.\nA ruta comezará ás 10 da mañá ao pé do castelo de Naraío, onde Canosa ofrecerá unha breve explicación sobre os períodos xeolóxicos da Terra para contextualizar neles o nacemento do bloque granítico do Forgoselo, a maneira en que se produciu a grande falla pola que discorre o río ou o proceso de formación das pías, dos bolos e das pedras cabaleiras que lle dán identidade á paisaxe.\nUns metros máis abaixo da fortaleza, ao pé da fervenza situada trala central hidroeléctrica do Castro poden verse varios exemplos incipientes de pías e, canda eles, tamén “bolos” ou grandes rochas de granito formadas a partir de bloques maiores que se fragmentaron no interior da terra e que quedaron rodeados de materiais máis brandos.\nO fenómeno dos bolos aínda é máis visible na zona de Racamonde -segunda parada da xeorruta deste sábado día 3 de xullo-, no límite noroeste do Forgoselo. Alí a erosión do envoltorio das pedras graníticas deixou as rochas unhas enriba doutras formando as denominadas “pedras cabaleiras” que en moitos casos desafían as leis da gravidade. Francisco Canosa comentará como se crean estas figuras litolóxicas que adoitan presentar tamén pías e taffonis, formas menores das paisaxes graníticas que, a diferenza das pías dos ríos, se forman por meteorización, é dicir polo efecto químico da auga apozando e evacuando nun mesmo punto durante xeracións.\nEse será, a grandes trazos, o contido dun itinerario que comezará ás 10 da mañá no castelo de Naraío. As persoas participantes deixarán alí o coche e, en primeiro lugar, subirán á fortaleza para ver os rochedos do Saíme e escoitar a explicación das eras xeolóxicas. Logo baixarán a pé até Riolimpo, onde se verán os primeiros momentos das pías e dos bolos e, posteriormente, regresarán ao castelo para coller os coches e subir a Racamonde, onde se fará un pequeno traxecto a pé até o punto máis elevado do concello seguindo a pista do parque eólico. Polo camiño faranse varias paradas para identificar as peculiaridades xeolóxicas da zona, desde onde se ten unha vista xeral da práctica totalidade do territorio comprendido no proxecto de Xeoparque do Cabo Ortegal.\nA xeorruta está reservada para un grupo máximo de 20 persoas. Para anotarse hai que cubrir o seguinte formulario en liña. Os seguintes itinerarios polo granito de San Sadurniño están postos para o 11 de agosto e para o 19 de setembro.\nMáis de 50 xeorrutas este verán\nFrancisco Canosa guiará ao longo deste verán máis de 50 rutas polo ámbito do proxecto de xeoparque. Ademais da de Naraío, esta fin de semana tamén se desenvolverán as seguintes:\nVenres 2 de xullo, de 10 a 16.00h. Xeorruta da Praia das areas negras, en Cedeira, con inscrición nestoutro formulario (máximo 15 persoas)\nSábado 3 de xullo, de 16.30 a 20.30h. Xeorruta do Cromo, en Cedeira, con inscrición neste formulario\nDomingo 4 de xullo, de 10 a 11.50 h (grupo 1) e de 12.10 a 14.00h (grupo 2). Xeorruta por Mina Piquito, en Moeche, inscrición neste formulario. Máximo 10 persoas maiores de 11 anos e pagamento por adiantado de 10€ na conta do Concello de Moeche.\nDomingo 4 de xullo, de 16.30 a 20.00h. Xeorruta do litoral, en Cedeira, con inscrición neste formulario.\nO calendario completo de xeorrutas previstas pode consultarse na web do proxecto do xeoparque.


TDAH NA ESCOLA - Colexio Bayón\npublicado a la(s) 5 nov 2018 11:19 por Pepe Lijó Pose [ actualizado el 5 nov 2018 11:25 ]\nO martes 30 de outubro, o profesorado do colexio Bayón tivemos o pracer de contar con membros da Asociaición TDAH Sanlés, onde Mariña Costa (mestra de Pedagoxía Terapéutica) e Paula Suárez (Pedagoga, experta en intervención educativa, impulsora da Pedagoxía Positiva e directora de POSITIVANDO Gabinete Psicopedagóxico) compartiron con nós a súa experiencia e formación na intervención de alumnos e alumnas con Trastorno por déficit de atención con ou sen hiperactividade (TDAH).\nO TDAH é o trastorno neurobiolóxico máis frecuente na infancia. Estímase que o padecen un 5% da poboación infantil-xuvenil o que equivale a un ou dous nenos ou nenas por aula. Este trastorno pode ocasionar dificultades no desenvolvemento persoal, social, psicolóxico, emocional, familiar e escolar dos nenos e nenas, provocando unha alteración na dinámica familiar e afectando á autoestima da persoa diagnosticada e incluso dos familiares directos.\nA finalidade desta charla formativa sobre o TDAH na escola, era identificar as características xenerais do TDAH e os seus trastornos asociados, así coma proporcionar información sobre estratexias educativas para o entorno familiar e escolar que permitan favorecer a motivación ante a aprendizaxe do alumnado con necesidades educativas específicas e reducir a taxa de fracaso escolar.\nAgradecemos o traballo que realiza a Asociación TDAH Salnés e os seus membros ou colaboradores.


[Imaxe: SG] Mosteiro de Oia\nM. Obelleiro 22/10/17\nApós a desamortización de Mendizábal, o Estado fai unha poxa pública do mosteiro en lotes e a igrexa pasa a ser parroquial. O século XX supón un constante cambio de mans até 2004, ano en que o complexo recae no seu actual propietario, a navieira Vasco Gallega y Consignaciones –con anos de actividade no sector do transporte e na distribución de mercadorías–, tras comprarllo en 2004 por 2,4 millóns de euros ao Banco Pastor –entidade que, co visto e prace do Goberno de Manuel Fraga no ano 2000, proxectara un hotel de 5 estrelas e un centro termal no mosteiro–. Pasados 13 anos, Vasco Gallega y Consignaciones, creada polo empresario Juan Martínez, mudou de nome a Kaleido Ideas & Logistics, mais o mosteiro, lonxe de evolucionar, sufriu unha deterioración palpábel.\nEn 2005, tan só un ano logo da súa compra, créase Residencial Monasterio de Oia, S.A., promotora do proxecto hoteleiro, residencial e turístico impulsado por Juan Martínez. A entidade asegura que o principal obxectivo pasa pola restauración, rehabilitación e posta en valor do conxunto monacal e da súa contorna. “Formúlase a instalación dun complexo hostaleiro composto por un hotel de 4 estrelas cunha capacidade aproximada de 72 cuartos e mil metros cadrados de salóns para celebracións e eventos localizados no cenobio”, afirma a empresa, “recóllese tamén a construción de “150 prazas de aparcadoiro exteriores para uso de visitantes e clientes”. Aparellado a este proxecto, prevese instalar un centro de talasoterapia “e a posibilidade de desenvolver nos terreos do ámbito de actuación unha serie de edificacións de uso hoteleiro e/ou residencial cuxa tipoloxía e desenvolvemento terán relación coa trama do lugar. A intención é ser un elemento que a complete e non un elemento que agreda”. O proxecto leva tramitándose desde entón con non poucos enfrontamentos entre a promotora e o Concello.\n[Podes ler a reportaxe íntegra no número 268 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]\npelotazo especulación bic mosteiro oia visitas


Sara Mandiá: "É difícil situar ben algúns temas e linguas na literatura científica e é necesario mudar iso"\nA súa tese foi premiada pola Real Academia de Doutoras\nA tese da documentalista e comunicadora Sara Mandiá foi merecedora do premio ás Humanidades Dixitais da Real Academia de Doutores e Doutoras do Estado español. No traballo, a investigadora aborda o acceso aberto ao coñecemento, a ponderación dos méritos e as novas plataformas dixitais para a xestión de perfís das investigadoras nas redes sociais científicas. Ademais, a mostra que emprega na súa tese abrangue un total de 2.257 investigadores e investigadoras, das que se estudou o seu comportamento nas redes.\nphoto_camera No centro, Sara Mandiá, na entrega do premio pola súa tese. (Foto: Nós Diario)\nA cantidade de individuos da mostra, leva a pensar que se trata dunha tese extensa?\nA tese é innovadora polo tema, que aínda está de plena actualidade, e pola mostra, pero tamén se valorou que o punto de vista é puramente pragmático, no sentido de que ten en conta o tempo, o esforzo e a rendibilidade real de estar na rede en proporción ás citas que acadan os traballos de investigación destes autores e autoras.\nO traballo é extenso, con anexos ten máis de 5.000 páxinas, e levoume tres anos.\nÉ unha mostra pensada na investigación española publicada en revistas durante o último sexenio, que daquela era 2011-2016, e había case 3.000 nomes, que logo dun cribado daqueles máis ambiguos, por exemplo, aqueles tan comúns que non podes discernir se se trata da persoa que buscas ou non, quedaron nos 2.257 finais.\nQue aspecto destacaría vostede da súa tese?\nHai conclusións de moito interese pero persoalmente destacaría a dificultade para situar ben algúns temas e linguas na literatura científica.\nDespois da investigación vese como os índices nas listaxes sempre premia unhas revistas moi determinadas, en lingua inglesa, xa que son publicacións de Gran Bretaña e dos Estados Unidos de América, e iso fai que non se poidan tratar todos os temas se pretendes publicar nos idiomas que son os que che van dar impacto numérico para que a Aneca (Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación), dea o seu valor e poidas cobrar sexenios, acceder a investigar e a financiamento...\nCreo que ten transcendencia a necesidade de que iso se cambie, así como agora empeza a haber indicadores de xénero para as revistas, tamén os debera haber nese outro eido.\nA Covid-19 mudou moitos ámbitos da vida, o científico tamén. En que maneira?\nEn canto ao ensino, é posíbel atopar traballos de moita calidade na rede pero iso tamén implica ensinar as fórmulas para saber lidar nesa ágora que é na actualidade a rede, que ten moitísima información valiosa pero tamén perigos.\nA outra vertente é a política, deixa palpábel que a forza do conxunto da sociedade fai que as cousas cambien. Durante moitos anos houbo unha pelexa cos editores para que deixasen abertas as investigacións, polo menos aquelas financiadas con fondos públicos. Agora hai o Plan S, a Coalición S, con países da Unión Europea, que acordaron que partir do 1 de xaneiro de 2021 isto sexa unha obriga.\nAo comezo da pandemia deixáronse abertas as investigacións que se sabía que eran veraces, porque xa pasaran por unha revisión, e de aí que hoxe teñamos a vacina.\nCal é a razón de que fose información restrinxida?\nNon estaban en aberto por cuestións económicas. Un exemplo paradigmático é a Universidade Harvard, que xa nos anos 90 viña reivindicando que as principais cabeceiras da listaxe JCR (Journal Citation Reports) se nutrían de investigacións feitas desde a universidade, que daba material, persoal e fondos...\nE, non obstante, as investigadoras publicaban os traballos nas revistas máis importantes de modo gratuíto, pero interesáballes porque as axencias de acreditación valoran estar nesas revistas....\nMais logo, para acudir aos fondos, as bibliotecas universitarias tiñan que pagar millóns de dólares. Todo se nutre de fondos públicos pero os resultados son privados. No outro lado está, por exemplo, o caso do Brasil, onde as publicacións mellor situadas están en acceso aberto, porque para competir é a única alternativa.


Campus Urbano C.B.E.P. Agradecementos e Fotos |\nCampus Urbano C.B.E.P. Agradecementos e Fotos\njulio 27, 2015 Club, Noticias\nDende aquí queremos presentaros un resumen de coma foi o I Campus Urbano do clube, poderiamos comenzar por explicaros como foi traballar con 41 rapaces e rapazas, como foi traballar cos monitores e monitoras, como foi eso de marchar pola cidade rumbo o pabellón ou ir a bañarse a Praia fluvial do Lerez, tamen poderiamos falar dos distintos niveis de exercicios e de coma estes rapaces e rapazas respostaron a estes exercicios; pero din que una imaxen vale mais que mil verbas. Esperamos que disfrutedes destas imaxes e videos:\n1º Turno do Campus Urbano\n2º Turno do Campus Urbano\nNon queremos despedir esta entrada sen agradecer a os nosos colaboradores su participación:\nAlimentación Isabel, Supermercados Froiz, Bimbo.\nAo Clube e por suposto ao Instituto Xunqueira I sin o cal non hubera sido posible esta actividade.\nGracias aos monitores e monitoras que estiveron compartindo e aprendendo con estes nenos e nenas.\nEsperamos veros pronto, pois logo empezaremos de novo coas escolas; estade atentos a paxina.\nCampus, Club, Estudiantes Pontevedra, Noticias


CURSO DE PREVENCIÓN DE RISCOS LABORAIS NA CONSTRUCIÓN. Noticias do Concello de Zas\nCURSO DE PREVENCIÓN DE RISCOS LABORAIS NA CONSTRUCIÓN\nA Fundación Laboral da Construción, en colaboración co Concello de Zas, organizará para o próximo xoves día 25 de marzo no Centro Sociocultural un Curso de Prevención de Riscos Laborais denominado Aula Permanente.\nEsta xornada de formación terá 8 horas de duración, en horario de 9.30 a 14.00 horas e de 15.30 a 19.00 horas e está dirixida tanto a autónomos, e a persoal en activo en empresas do sector da construción, como a personas en situación de desemprego que ou ben prestasen os seus servizos en empresas da construción ou ben que aspiren a traballar en dito sector.\nAs persoas que asistan ao curso, e cumpran os requisitos, poderán solicitar a tramitación da Tarxeta Profesional da Construción (TPC). Na Axencia de Emprego e Desenvolvemento Local recollerase a documentación para facilitar a súa tramitación por parte da Fundación Laboral da Construción.\nPara solicitar esta tarxeta TPC, que será obligatoria a partir do 31/12/2011, é necesario estar traballando nunha empresa do sector da construción actualmente, ou ben ter traballado durante polo menos un mes nos últimos 3 anos.\nAs persoas que desexen participar deberán facer unha preinscrición no teléfono 981 708 303, ou ben persoalmente no Concello de Zas, antes do vindeiro 18 de marzo.\nPara consultar a documentación necesaria para a participación na xornada só teñen que abrir o documento que ofrecemos ao pé.


A Feira dos Minerais chega a Guláns con obradoiros e conferencias | Ponteareas.es\nA Feira dos Minerais chega a Guláns con obradoiros e conferencias\nA II Feira dos Minerais chega a Guláns, Ponteareas os vindeiros 4,5 e 6 de maio en colaboración coa concellería de Ensino que dirixe a nacionalista Cristina Fernández.\nMinerais, fósiles e xoiería son algúns dos materiais que poderán observar e mercar os participantes na Feira dos Minerais que estará aberta de 10:00 horas a 21:00 horas no centro cultural de Guláns totalmente de balde.\nAo longo destes tres dias haberá obradoiros a diario como o de bateo de ouro e o de xoiería impartido pola Escola de Xoiería Atlántico ou o de identificación de minerais o venres; tamén ofrecerán a charla sobre a explotación do ouro no río Miño impartida por María Modino directora de caldiade de Áridos do Mendo. A concellería de Ensino programou para o día de hoxe a visita do alumnado dos centros educativos que se trasladarán en autobús á feira.\nA organización agradece a colaboración da Escola de Enxeñaría de Minas e Enerxia da Universidade de Vigo e convida a toda a veciñanza a participar nas distintas propostas.\nA concelleira de Ensino e Participación Cidadá, a nacionalista Cristina Fernández, anima a toda a veciñanza e familias a visitar a feira na que poden participar todos os públicos ao ofrecer tanto actividades didácticas como lúdicas.\nOfrecer variedade formativa e que a cidadanía e, sobre todo a mocidade, poida descubrir sectores diferentes e temáticas científicas sorprendentes é un dos obxectivos desta concellería que aposta pola participación en cada unha das actividades programadas.\n← Se entras aquí podes ver un resumo do que foi o II Challenge Rías Baixa que percorreu unha parte do noso concello\nO alumnado de Ponteareas participou na II Feira de Minerais →


Visita ás instalacións de Meteogalicia e ao MUPEGA\nHoxe fomos ás instalacións de Meteogalicia e ao MUPEGA, en Santiago de Compostela.\nEn Meteogalicia asistimos ao lanzamento dun globo sonda. Primeiro vimos como inflaban o globo sonda ,despois como lle enganchaban un aparello chamado radiosonda , que é o que vai mandar información, a un ordenador, sobre a presión atmosférica, a humidade e a temperatura. Finalmente, dous dos nosos compañeiros axudaron a soltalo.\nA continuación estivemos na sala de control vendo o que gravaban algunhas das cámaras que están distribuidas por toda Galicia para mostrarnos o tempo que fai en todo momento. Había que estar moi calados, porque podían chamar en directo de calquera medio de comunicación para preguntar sobre o tempo.\nSementamos cenoiras no invernadoiro do colexio.\nO xoves desta semana fomos sementar cenoiras ao invernadoiro do colexio.\nO profe Xan deunos unhas poucas sementes a cada un, fixemos unha fila e fomos botándoas, un a un, no anaco de terreo de 3ºA.\nAo acabar, Xan remexeu a terra cun angazo para cubrir as sementes. E agora, esperar a que medren !!\nDaniela e Martín\nO martes desta semana fomos ao Museo de Historia Natural da Universidade.\nAlí un guía fíxonos preguntas sobre animais e plantas desecadas, que se podían ver no museo. Tamén nos mandou buscar en diferentes ecosistemas a pita do monte e explicounos como “ ligaba “. A continuación vimos un rato, que tiña a cola tan longa como o seu corpo, que vive nos ríos.\nMentres uns visitaban o resto do museo na planta de arriba , outros faciamos unha actividade, despois intercambiámonos.\nArriba vimos tres coleccións de minerais,unha era de minerais valiosos, outra de xemas que estaban nunha caixa forte e a outra das pedras máis comúns dos sitios de Galicia. Tamén había unha colección de madeira que valía máis que todas as coleccións de minerais xuntas.\nNoutra sala tiñan un esqueleto de velociraptor e unha moa de mamut. Ademais, o guía contounos unha historia sobre a tartaruga máis grande do mundo e falounos sobre a vida do perezoso.\nDespois da visita guiada, tivemos unha actividade que consistiu en pintar distintos ecosistemas.\nPasámolo moi ben e aprendemos moitas cousas que non sabiamos.\nÁngela e Adrián\nObradoiro de alimentación no Eroski e visita ao Museo do Mar de Noia\nO alumnado de terceiro fomos a un supermercado Eroski de Noia para participar nun obradoiro sobre alimentación e hábitos saudables.\nPrimeiro miramos a información nutricional de varios alimentos e aprendimos o que era o semáforo nutricional, logo fixemos unha compra ficticia con carritos. A continuación, colocamos os alimentos na piramide alimentaria.\nPor último déronnos brochetas de froita e agasallos.\nNo Museo do Mar vimos distintos elementos dun barco, unha mandíbula de tiburón e incluso unha bóla de cañón. Tamén tiñan un gran belén mariñeiro, ao redor do cal cantamos a seguinte panxoliña:\nun máxico belén,\nAquí neste museo\nmontamos un belén.\nDiego e Álvaro\nEncontro na biblioteca co escritor David Fernández Sifres\nDavid Fernández, o autor de Un intruso en mi cuaderno, ¡ Que vienen los marcianos ! e ¡ Que vienen los fantasmas!, pasou polo colexio para falarnos dos seus libros e dalgunhas anécdotas da súa infancia.\nTiñamos moitas ganas de coñecelo e non nos defradou. Rímonos moito cando nos contou os motivos que o levaron a escribir, entre eles para que unha rapaza lle fixese caso, e para poder inventar mentiras sen que os seus pais lle rifasen, máis ben ao contrario, porque estaban orgullosos do ben que escribía.\nTamén nos levamos unha sorpresa cando apareceu cunha pantasma da que penduraban unhas piruletas, que regalaba a quen acertara as preguntas que facía.\nRematou o encontro asinando exemplares dos seus libros.\nObradoiro creativo con Sonia Esturao\nA artista plástica Sonia Esturao impartiu no noso Centro un obradoiro que forma parte do Programa desenvolvemento Creativo, que está a desenvolver o MAC ( Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa ) en colexios e institutos.\nO obradorio What eyes can´t see, impartido en inglés, consistitu nunha presentación inicial onde puidemos ver distintos exemplos de ilusións ópticas, que nos demostran que non sempre o que vemos é o que é na realidade. A continuación fixemos unha escultura de papel baseada nos conceptos presentados.\nMÁIS FOTOS DO OBRADOIRO\nTeño medo a... ( baseado nun poema de Xabier Pérez Docampo )\nA ter que marchar da casa e non volver\nA que o mundo estivese en negro\nA que o mundo estivese en branco\nA quedar so no vacío\nA non crecer nunca e quedar pequeno\nA non ter nacido.\nA que morran os meus pais\nA que morran os meus cabalos\nA que morra a miña mascota\nA morrer eu\nA que morran todos menos eu .\nA non ter amigos\nA telos e quedar sen eles\nA estar só para sempre.\nA ter que ir ao colexio todos os días\nA quedarme sen colexio\nA que non houbera libros\nA que non houbera natureza\nA non ter o carné de conducir no futuro.\nA caer dun avión voando\nA quedar parapléxico e non poder xogar ao fútbol\nA morrer estupidamente por pillarme un coche\nA quedar inútil e non poder montar a cabalo .\nA pasar fame sen motivo\nA non ter diñeiro\nA non ter un bo futuro.\nporque me producen pesadelos.\nA que haxa guerra\nA que me maltraten\nA non poder superar os meus medos.


a revolta irmandiña: Para entender a crise: así comezou todo nos EUA\nPara entender a crise: así comezou todo nos EUA\nAs causas profundas da crise económica actual son: en primeiro lugar, a enorme polarización das rendas que se foi producindo en Estados Unidos a partir dos anos 1960 e que alcanzou a súa máxima expresión nestes primeiros anos do século XXI. En segundo lugar, tamén en Estados Unidos: a desregulación da banca mediante a anulación, a mediados dos anos 1980, da lei Glass-Steagall Act que se estableceu precisamente despois da gran crise de 1929 e durante a Gran Depresión para diminuír o excesivo poder da Banca e protexer os aforros da poboación. É mester analizar estas causas para prever consecuencias e solucións.\nEn 2005, en Estados Unidos, o 1% da poboación tiña o 28% de toda a renda do país, unha concentración da renda (24%) semellante á que existía a mediados dos anos 1920, antes de que explotase a Gran Depresión do século XX. A partir de entón, as medidas tomadas pola Administración Roosevelt antes e durante a II Guerra Mundial, tiveron un impacto redistributivo moi importante, de maneira que, cando a guerra terminou, tal concentración descendeu. A renda dos ricos (o 1% da poboación) baixou ao 12%, descenso que continuou até finais dos anos 1970.\nDurante este período, a clase traballadora era forte e había imposto ao mundo empresarial a necesidade de pactar non só o nivel salarial senón tamén as condicións de traballo e, a través da súa influencia política, a expansión do estado do benestar e a distribución da renda nacional, aplicando políticas redistributivas que diminuíron as desigualdades.\nAsí, desde 1949 a 1979, o incremento das rendas (facilitado polo aumento da produtividade) distribuíuse a todos os sectores da poboación de maneira que o incremento da renda por cada decila da poboación foi bastante semellante, coas decilas inferiores crecendo algo máis (116%) que as decilas superiores (99%)*. As políticas económicas eran intervencionistas cun carácter keynesiano claro. Incluso o presidente republicano Richard Nixon definiuse como keynesiano.\nA clase traballadora atinxira grande poder. E como sempre ocorre, seguiu incrementando o nivel das súas demandas. Cando a clase traballadora non ten traballo (ao ter un desemprego alto) quere ter traballo. Cando o ten, quere ter bos salarios e unhas boas condicións de traballo, e cando alcanza isto último, quere ter unha voz na decisión de como realizar o traballo e como xestionar a empresa.\nDurante o período 1945-1979, o nivel de demandas e conquistas laborais aumentara a medida que a clase traballadora ía conseguindo as súas peticións, resultado do seu maior poder. En realidade nos anos 1960 e principios dos anos 1970, houbo grande número de mobilizacións obreiras (que se estenderon a todo o mundo occidental: o Maio 68 francés, o Outono Quente en\nItalia, etc.) que atemorizaron á clase empresarial. Complicando as cousas para o mundo empresarial, estaba a guerra de Vietnam, que ao incrementar enormemente o gasto público estadounidense sen incrementar os impostos para financiala (o Goberno federal era consciente da enorme impopularidade daquela guerra, feita, como sempre, polos fillos da clase traballadora) non se atreveu a subir os impostos para financiala contribuíndo a crear unha grande inflación.\nA clase empresarial estaba á defensiva; era consciente de que estaba a perder poder e, como sempre ocorre, respondeu. A primeira resposta tivo lugar durante a Administración Carter (1977-1981), cando o gobernador de Banco Central Estadounidense (The Federal Reserve Board), Paul Volcker, creou unha recesión a fin de aumentar o desemprego e debilitar así á clase traballadora. Díxoo claramente, ao afirmar que había que diminuír os custos laborais para reducir a inflación. A maneira de aumentar o desemprego foi aumentando os intereses bancarios de forma moi acentuada, o cal determinou unha diminución moi forte do crecemento económico.\nJimmy Carter foi sucedido por Ronald Reagan (quen mantivo a Paul Volcker como Gobernador da Reserva Federal), e desenvolveu con maior intensidade as políticas económicas liberais que incluían unha visión do Estado na que este debía favorecer explicitamente ás rendas superiores (e ao mundo empresarial). Esta prioridade ás rendas do capital se justificaba co argumento de que estas clases podentes eran as que aforraban máis, co cal se facilitaba así a creación de capital e investimento. Era o famoso trickle down que afirmaba que a riqueza creada favorecendo aos ricos terminaría favorecendo a todos os demais. Subliñouse tamén que a redución de impostos ao incrementar a capacidade adquisitiva da poboación, aumentaba a demanda e estimulaba o crecemento económico.\nEste suposto era coñecido como a teoría supply side. E posto que os ricos son os que pagan máis impostos, os primeiros beneficiarios de tales políticas foron os ricos. Tales políticas foron moi exitosas. As rendas superiores aumentaron, no período 1979-2005, dunha maneira moi acentuada. O 20% de renda superior incrementou o 53% a súa renda (para o 5% superior, o incremento foi dun 81%), mentres que as rendas medias e baixas diminuíron ou creceron moi lentamente (o 20% de renda inferior viu diminuír as súas rendas un 1%, e o seguinte 20% viunas subir só un 9%). Noutras palabras, a clase traballadora que representa o 48% da poboación viu diminuír as súas rendas ou as viu crecer de maneira moi lenta. A clase media incrementou as súas rendas un 15%.\nAs desigualdades sociais creceron, por tanto, dunha maneira moi marcada durante o período liberal. As rendas superiores -burguesía, pequena burguesía e clase media de renda alta- viron os seus ingresos crecer dunha maneira moi notábel á conta das rendas medias e inferiores, que eran as da clase media baixa e da clase traballadora [e coparon a dirixencia dos partidos "socialdemócratas" para convertelos ao socio-liberalismo: a Terceira Vía de Blair; nota do blogger].\nO feito de que o crecemento das primeiras se fixese á conta das segundas débese a que a riqueza que se creou como consecuencia do crecemento da produtividade (e que se distribuíu máis ou menos en termos igualitarios no período 1945-1979), distribuíuse en termos moi desiguais. A causa, primordialmente, do cambio das relacións de poder de clase durante aquel período. Durante a época ultraliberal (1981-2008), o mundo empresarial rompeu co Pacto Social, e\nrecuperou o seu enorme poder político (cos Presidentes Reagan, Bush pai, Clinton e Bush fillo) desenvolvendo políticas públicas que beneficiaron enormemente ás rendas superiores. Este foi o obxectivo de tales políticas ultraliberais. O ultraliberalismo foi a ideoloxía de clase das rendas superiores **.\nEste proceso de polarización social foi tendo lugar a partir de finais dos anos 1970, alcanzando a súa máxima expresión nestes últimos anos. A porcentaxe da renda nacional que tiña a clase traballadora e clase media de renda media e baixa (60% da poboación), pasou de ser o 35% en 2000 ao 29% en 2005. Por iso é polo que a poboación se vu forzada a pedir prestado aos bancos e a ter cartóns de crédito, co cal a débeda das clases populares foi crecendo na maneira en que a porcentaxe da súa renda foi diminuíndo.\nNos anos 1990, a débeda media dunha persoa representaba o 2% da renda dispoñible (despois do pago de impostos). En 2005, subira a un 25%. Pero onde o endebedamento foi maior foi no sector inmobiliario, en que para comprar a vivenda, a débeda dunha persoa pasou de representar o 90% da súa renda persoal (despois de pagar impostos) nos anos 1990, ao 140% en 2006, e iso como consecuencia do crecemento especulativo do prezo da vivenda.\nO Goberno federal facilitou este endebedamento baixando os intereses, que pasaron dun 5,1% nos anos 1990 a só un 1,4% a partir de 2002. Esta medida respondeu o interese da Administración Clinton (1993-2001) e tamén da de Bush fillo (2001-2009), de estimular a economía que caera en recesión despois da ruptura, en marzo de 2000, da burbulla de Internet e os e.com. Creouse así unha nova burbulla, a burbulla inmobiliaria, que tamén explotou.\nPorén, por que agora? Para responder a esta pregunta, temos que analizar que pasou co outro polo, é dicir, que pasou coas rendas dos ricos, ou sexa, as rendas do capital.\nPoder económico é sinónimo de poder político. Por iso é polo que non é bo para a democracia dun país que haxa unha polarización das rendas con grandes desigualdades. Os ricos poden exercer un grande poder e influencia sobre os políticos, e iso ocorre naqueles sistemas electorais que están privatizados, é dicir, que o financiamento das campañas electorais faise primordialmente con fondos privados. Así, o custo das últimas eleccións presidencial e ao Congreso dos EUA alcanzou a enorme cifra de 5.300 millóns de dólares, procedentes na súa inmensa maioría de grandes grupos económicos e financeiros; e do 30% das clases de nivel de renda superior do país. Incluso o candidato que conseguiu mobilizar maior número de achegas pequenas (menos de 200 dólares), o candidato demócrata Barack Obama, estas pequenas achegas significaron só unha cuarta parte de todo o diñeiro que obtivo. A grande maioría, tres cuartas partes, procedeu de importantes doazóns de grandes empresas, da banca, das compañías de seguros, dos grupos e asociacións profesionais, e dunha longa lista de grupos de poder que lle financiaron para así ter acceso e influencia ao candidato cando Barack Obama gañou.\nA enorme carestía destas campañas (para comprar tempo televisivo que se ofrece ao mellor ofertante sen ningún tipo de regulación ou límite, así como outros elementos e equipos moi custosos), discrimina aos candidatos de esquerda quen teñen dificultades para obter apoios económicos do mundo empresarial corporativo (o que se chama The Corporate Class en EE.UU.). A fin de conseguir tales fondos, os\ncongresistas - senadores ou representantes da Cámara baixa -, teñen que recoller preto de 20.000 dólares cada semana durante o tempo que están a representar á poboación e aos que lles financian. É unha carga enorme que diminúe a súa representatividade e distráelles das súas funcións ***.\nEste sistema, que dá poder aos lobbies económicos e financeiros, comezou a funcionar precisamente nos anos 1970 como parte da resposta do mundo empresarial fronte ás conquistas do mundo traballador durante o período 1945-1979. A influencia política da clase empresarial (Corporate Class) adquiriu grande protagonismo a partir das administracións Reagan, Bush pai, Clinton e Bush fillo. A Corporate Class financiou ambos os partidos facendo sentir a súa influencia no desenvolvemento das políticas liberais.\nUn elemento crave desta Corporate Class foi o mundo financeiro, e moi en particular a Banca (The Wall Street), moi influente sobre o Banco Central Estadounidense (The Federal Reserve Board). O Presidente Ronald Reagan nomeou, en 1987, a un dos axentes de Wall Street máis fundamentalistas entre os moitos ultraliberais existentes na comunidade bancaria, Allan Greenspan, Gobernador do Banco Central (Federal Reserve Board). Este, xunto con outro banqueiro, Robert Rubin, cando este era ministro de Facenda (Secretary of the Treasure) do Presidente Bill Clinton (o Presidente demócrata máis próximo a Wall Street que houbo, segundo o que foi o seu ministro de Traballo, Robert Reich) iniciou a desregulación da banca, anulando a lei Glass-Steagall Act, que se estabeleceu precisamente durante a Grande Depresión para diminuír o grande poder da Banca e protexer os aforros que a poboación tiña nos bancos.\nAquela lei separou a función de gardar diñeiro (función reservada aos bancos comerciais ou de depósito), da función de investimento, cos riscos que iso leva (bancos de investimentos), e da función de aseguramiento (compañías de seguros). Esta separación era fundamental para evitar que unha mesma entidade financeira fixese todas estas funcións, nese caso, o probábel perdedor sería o cidadán que coloca os seus aforros na banca, e que son utilizados polos banqueiros para especular con aquel diñeiro, cun aseguramiento nulo ou moi baixo, que é precisamente o que ocorrera antes e durante a Grande Depresión.\nA anulación de tal lei Glass-Steagall Act significou a desregulación da banca. A partir de 1986, esta puido facer practicamente o que quixo. No momento de explosión inmobiliaria (xullo de 2007), os bancos ofrecían hipotecas en termos sorprendentemente fáciles que logo se converteron en tóxicos ao non poder pagarse, en parte debido ao enorme problema do endebedamento explicado na primeira parte deste artigo. Aí está a orixe da actual crise financeira.\n* Léase Arthur McEwan, "The Current Economic Crise : Inequality Power and Ideology". Political Economy Research Institute, 5 de maio de 2009 (www.peri.umass.edu/nc/326/calendar/359/).\n*** Léase Robert G. Kaiser, So Damn much Money. They Triumph of Lobbying and the corrosion of American Government. Alfred Knoff, Nova York, 2009.\nEtiquetas: opinión do Mundo


Área de formación e emprego – Asemblea pola Unidade | Ven, participa e decide\nÁrea de formación e emprego\n7 Abril, 2017 Written by Admin\nDespois de coñecer a publicación dos datos do paro no mes de marzo de 2017, é preciso concretar a relevancia dos mesmos no noso Concello, tendo en conta que a Oficina de Emprego de Cangas é unha oficina comarcal na que se inscriben tamén demandantes de emprego de Bueu, Marín e Moaña.\nO dato que se traslada do mes de marzo é que o paro aumentou na comarca do Morrazo en 36 persoas, o cal supuxo 31 postos de traballo menos en Moaña e 5 en Cangas, mentres que en Bueu creáronse 3 postos de traballo pechando o mes de marzo en positivo. O total de persoas desempregadas na comarca do Morrazo no mes de marzo de 2017 é de 5.244 persoas, das cales 2.420 son de Cangas, e no 2016 no mesmo mes o dato total era de 5.593, das cales 2.611 eran de Cangas.\nOs datos positivos na creación de postos de traballo nesta época do ano responde a demanda do sector servizos, propiciada pola Semana Santa, temporada alta para o sector turístico; e se ben no 2016 a Semana Santa foi no mes de marzo, neste ano é en abril, polo que os resultados no descenso de persoas desempregadas coñeceranse máis adiante.\nNeste contexto, é evidente que non esta na nosa man o poder influír dun xeito significativo no discorrer do mercado de traballo nin na situación xeral da economía, pois as políticas activas de emprego son competencia da Xunta de Galicia e non dos Concellos. En cambio si que está ao noso alcance poñer o noso gran de area na procura da colocación dos desempregados/as, e ofrecer servizos que poidan mellorar a situación do mercado laboral de Cangas, tal e como se veu facendo durante os últimos meses:\n1 . MELLORAR A INSERCIÓN NO MERCADO LABORAL DE PERSOAS DESEMPREGADAS: OS PROGRAMAS DE FORMACIÓN PARA O EMPREGO.\nNo ano 2016 o Concello de Cangas, foi un dos concellos de todo Galicia con máis formación subvencionada concedida pola Consellería, pois concedeuse subvención para un total de 7 accións formativas do Plan AFD (desempregados/as) impartidas na Casa de Oficios, concedeuse o Programa Integrado de Emprego (PIE) dirixido a persoas desempregadas pertencentes aos colectivos con maiores dificultades de inserción, e tamén nos aprobaron o proxecto para o Obradoiro de Emprego de Granxa A Rúa.\nO Plan AFD supuxo a formación de 72 persoas en distintos Certificados de Profesionalidade (Titulación Homologada pola Xunta) cun total de 2.890 horas de formación impartidas.\nO Programa Integrado de Emprego – PIE (aínda en curso), é un plan integral de emprego e formación que combina accións tales como a orientación e asesoramento, formación, práctica laboral, prospección de empresas e intermediación laboral, para inserción laboral dun total de 60 persoas: 10 persoas con discapacidade, 15 persoas en risco de exclusión social, 5 mulleres vítimas da violencia de xénero e 30 persoas menores de 30 anos con baixa cualificación. O programa inclúe prácticas profesionais en empresas da contorna, co beneficio que supón para ambas partes (empresa e alumno/a) este tipo de actuacións.\nNo Obradoiro de Emprego realízanse obras ou servizos de utilidade pública ou de interese social que posibilitan ós participantes realizar un traballo efectivo (traballo en obra real) que, xunto coa formación ocupacional recibida, procura a súa cualificación profesional e a inserción laboral. Son en total 20 participantes e 5 persoas no equipo directivo e docente, polo que o Obradoiro supuxo a contratación de 25 persoas por un periodo de 6 meses, e preto de 960 horas de formación en total. Presentáronse tamen os novos proxectos para o obradoiro de emprego 2017-2018 que ampliará a sua duración de 6 a 9 meses na próxima convocatoria.\nAdemáis destes programas, realizáronse tamén un total de 8 cursos de “Aplicador- Manipulador de Productos Fitosanitarios” con un total de 229 persoas formadas, e impartíronse cursos de Formación Continua para os Empregados Públicos en temáticas como “Administración electrónica” ou “Transparencia e acceso a información”.\n2. PLANS ESPECÍFICOS DE FOMENTO DO EMPREGO DO CONCELLO:\nO Plan Concellos 2017 suporá en breve a contratación de 29 persoas desempregadas, sempre respectando a preferencia na contratación dos colectivos máis desfavorecidos e a debida adecuación salarial á cualificación profesional dos postos que se van cubrir no Concello.\nComo en anos anteriores, solicitáronse as axudas para o fomento do emprego a través dos programas de cooperación no ámbito de colaboración coas entidades locais, así como para a contratación temporal de persoas perceptoras da Risga. Estes programas supoñen a contratación de traballadores/as desempregados/as para a realización de obras ou servizos de interese xeral e social do Concello, e no 2016 supuxeron a contratación de 15 socorristas para salvamento en praias, 10 persoas perceptoras de Risga con contratos cunha duración de 7 meses.\n3. FOMENTO DO EMPRENDEMENTO E DE NOVOS PROXECTOS EMPRESARIAIS INNOVADORES.\nO Viveiro de Empresas de Servizos do Concello de Cangas, consiste nunha iniciativa de apoio a novos emprendedores, mediante a adxudicación por concurso público de catro despachos, en condicións de alugueiro moi vantaxosas. Este concurso realizarase proximamente, e o viveiro estará dirixido a empresas de servizos, capaces de xerar certo valor engadido en áreas tales como a consultaría, asesoría, software, desenvolvemento informático e técnico, solucións de enxeñaría etc., en función da viabilidade dos proxectos e a memoria de actividade presentada.\nDende o Concello outra forma de fomentar o emprendemento está a ser o apoio ás Iniciativas Locais de Emprego (ILES) proxectos empresariais innovadores e xeradores de emprego.\n4. ACHEGAR SERVIZOS DE ASESORAMENTO ÁS EMPRESAS LOCAIS.\nNa Axencia de Desenvolvemento Local ofrécese o servizo de asesoramento a persoas con proxectos empresariais, promovendo o autoemprego e a creación de empresas, indicándolles as posibles axudas e subvencións das que se poden beneficiar, ou de convocatorias de interese para o seu sector. Tamén xestiónase a difusión de ofertas de emprego a través das redes sociais, onde se publican as ofertas de traballo que as empresas locais nos fan chegar.\nemprego, Goberno local, Morrazo, traballo en común\nAsemblea veciñal xoves 31 de mar\nInformación da Asemblea Xeral do día 6 de maio


Xogos Mellor clasificado de ir libre - Páxina 3\nXogos Mellor clasificado de ir\nNunca xogou un partido tan bonito como "Starbound". Ten que axudar un anxo delicado para ir as nubes do ceo. Guía-lo para ir dunha nube a outra para chegar o máis alto posible, recollendo estrelas vai atopar. Un erro e ten que comezar de novo.\nEn "Cova Rush" terá que axudar xuro a regresar en seguridade á súa casa para estar coa súa familia. Non xuro para realizar en calquera momento e ten que facelo ir no momento para evitar calquera obxectos perigosos que está ao seu redor. Terá que ter os ollos arregalados e non darlle tempo para saltar a tempo.\nCova do Rush\nColabora este gato rapaza vestida para atravesar o río e chegar á illa. Para conseguir isto, ten que calcular o ángulo e poder do seu salto mover saltando de pedra en pedra.\nUn home das cavernas tolo foi lanzado ao espazo desde un globo, axudar a chegar a un pequeno anaco de terra alí no medio do lago.\nSe queres un tempo moi divertido, non espera un segundo máis para comezar a xogar este xogo divertido. Terá que ir varias personalidades dos Estados Unidos, incluíndo o presidente, Trump, un trampolín grande. Realizar saltos incribles e recoller bonos que van caer do ceo. Teña coidado, unha caída pior eo xogo vai ser longo.\nPug O amor é un xogo cheo de amor e aventuras. Terá que seguir o can agradable para atopar a súa moza. Para conseguir isto, terá que facer grandes saltos rexeitaron os obstáculos que está aparecendo no seu camiño, tamén se pode ir recoller as moedas que atopa. Para pasar dun nivel a outro terá que descubrir como atopar a porta que dá acceso.\ndivertido xogo de plataforma onde ten que axudar o bocadillos para estar lonxe de todas as pantallas. En cada nivel, hai unha serie de inimigos que ten que evitar grandes saltos. Seus inimigos son vermello, pero unha vez que ir sobre eles estará verde e estará totalmente inofensiva para o usuario. Aproveitar ao máximo este partido emocionante.\nBocadillos contra GMO\nO obxectivo do xogo é moi sinxelo, ten que ir a través da pantalla para chegar á bandeira verde no final. Pero o camiño está cheo de obstáculos, ten que ir saltando para evitalos todos. Teña moito coidado, o máis lixeiro toque cun deles e morrer. Ás veces ten só obstáculos no chan, ás veces no chan e por riba. Ás veces, só un, ás veces tres ou máis. El calcula a distancia entre eles para non morrer no intento. Se pasar a primeira pantalla, recibirá 100 puntos, cada erro, resta 10 puntos, ata chegar a 0, pero ten que seguir intentando, aínda que non máis sumes ningún punto.\nVostede é un pequeno carpa que nada só en augas profundas dun dos mares máis perigosos. Vai ter que nadar con moita habilidade para esquivar todos os perigos que sen parar, un cepillo pequena con calquera outro animal mariño eo xogo vai chegar a un fin. Peto moedas de ouro que ve no fondo do mar e da grandes saltos para recoller alí para fóra da auga. Mellorar a súa puntuación en cada nova aventura.\nÉ hoxe unha das máis belas datas ao longo do ano, o Nadal, pero Santa Claus xogou-lo ao longo do tempo e que agora ten que estar nunha Press se quere distribuír presentes a todos os nenos. Vai ter que axudar a facer grandes saltos sobre os tellados da cidade para ir dunha casa a outra. Teña coidado cos perigos atoparás como antenas de televisión ou fogos de artificio.\nTolemia de Nadal\naventuras divertidas en directo perseguindo o skate nena. Ela desliza moi rapidamente, terá que ir aínda máis rápido se quere pegar. Rexeitaron todos os obstáculos no seu camiño, e dá grandes saltos para ir de un edificio a outro. Recoller moedas de ir á procura e abrir os ollos cada vez que ir cada vez máis rápido e será máis difícil de controlar a derrapagem.\nClaro que vai ter un gran tempo xogando con este pequeno gatinho. Dispar terá que enviarlle o gatinho na medida do posible, para obtelo ten que premer sobre a palabra "salto" cando a frecha azul atravesa a zona branca do medio círculo. Se recibe grandes saltos, xogando dun obxecto a outro, comeza estar moi lonxe.\nAlphabet Jump é un xogo onde podes aprender o alfabeto dun xeito moi interesante. Debe ir sobre as letras do alfabeto na orde correcta para pasar o xogo. Controla o personaxe facendo clic co rato.\nSalto do alfabeto\nNinja Hero Runner é un título gratuíto moi divertido. Nela estás un ninja e a túa misión é completar a proba do calabozo. Só ten que sobrevivir o tempo que poida mentres recolle moedas e evita obstáculos.\n4. Bico amante oficina


Escola de Música en colaboración con el Centro Creativo Galego\nMUSICA galego centro colaboracion escola creativo\nUn centro educativo que ofrece formación de múltiples disciplinas artísticas como música, danza e artes plásticas e gráficas, que acaba de comezar a súa andaina no Colexio Labor de Vigo para todolos nenos e nenas vigueses.\nO CCMUS ou Centro Creativo Musical é unha escola que funciona baixo o Centro Creativo Galego. O CCMUS ofrece formación de múltiples disciplinas artísticas como música, danza e artes plásticas e gráficas, e este ano comeza a súa andaina no Colexio Labor de Vigo. No Centro Creativo Musical actuase de forma diferente aos conservatorios oficiais, pois apostamos por un sistema innovador utilizado en Centro e Norte de Europa (Finlandia, Holanda...) que nos diferencia. Nun mesmo día de clase imparten instrumento, linguaxe musical e música de conxunto. Isto permite maximizar o tempo asistindo un único día a clase, obtendo mellores resultados cas as escolas oficiais de música e a aprendizaxe realízase de forma natural e divertida. No CCMUS preparan aos alumnos para obter certificados de validez internacional, como é o da Royal School Music. Así mesmo, tamén os preparan para as probas de ingreso dos Conservatorios Oficiais de Música. Con este tipo de certificados os seus estudos serán aceptados en calquera país, elemento moi importante para a formación e a cualificación profesional. No Centro Creativo Musical imparten todos os estilos de música fundamentais: Clásico, Jazz, e Folk. Mención especial merece a nosa escola Rock! Que lanzan este ano e que apunta ser todo un boom... ¡Saca a Rock&Roll Star que levas dentro! Con clases de Guitarra Eléctrica, Baixo Eléctrico, Canto, Batería, Teclados e a dirección artística e musical de grupos. Ademais das aulas de instrumento, no CCMUS impartimos unha actividade especial para bebés, a Estimulación Sonora Temperá; unha actividade que consiste na realización de exercicios auditivos dirixidos a captar a atención do bebé, para desenvolver a súa psicomotricidade e capacidade auditiva. Estes exercicios axudan tamén a aumentar o sentido da música no bebé, elemento que será de grande axuda cando comece a tocar un instrumento. A Estimulación Sonora Temperá está recomendada para bebés de 0 a tres anos.\nRespecto á Danza Clásica (Ballet) ou Contemporánea, actuan do mesmo xeito e tamén preparamos os alumnos para os exames da Royal School of Dancing, xa que continúa coa mesma filosofía de alcanzar certificados de carácter internacional. Ademais da danza, a escola ofrece tamén clases de Hip Hop, para os máis atrevidos a mover o esqueleto disfrutando da música máis actual e divertida. As danzas urbanas son tendencia, e é unha forma moi saudable de facer deporte, onde peques e maiores se divirten creando coreografías.\nAs clases de Fotografía están dirixidas a afeccionados, tanto adultos coma nenos, sen coñecementos ou con coñecementos básicos. O obxectivo principal do curso é que o alumno poida expresarse mediante a captura de imaxes empregando unha cámara dixital réflex e a posterior edición nun ordenador. Os alumnos coñecen tamén a historia da fotografía, os autores e os seus diferentes xéneros, conseguindo así desenvolver o seu propio percorrido expresivo.\nAs clases de Fotografía para nenos teñen moito éxito e os nenos superan expectativas, creando imaxes incribles e manexándose coma case calquera fotógrafo profesional. Akademus: Escola de Artistas Akademus é unha actividade que vén cargada de imaxinación e creatividade, mesturando as artes e o teatro. En Akademus construímos unha máquina do tempo onde os nenos viaxan por todas as épocas e civilizacións da humanidade, dende a Prehistoria ata a Idade Contemporánea. Mesturando o xogo coas Artes Plásticas, a Literatura, a Música e o Teatro descubrimos como se desenvolveron as diferentes culturas, os seus costumes, a linguaxe e a escritura. Unha vez situados no contexto histórico, experimentamos cos seus procesos creativos, as súas técnicas artísticas para comprender de primeira man a evolución da Historia da Arte.\nFILOSOFÍA DO CCMUS. Pero máis alá dos certificados e as cualificacións, o importante é que os alumnos se divirtan creando, xogando, tocando. O fundamental é a creatividade e que esa creatividade se transmita. É por iso que somos unha escola de artes. Somos artísticos e queremos que os alumnos se empapen da nosa filosofía facendo que todas as actividades sexan de carácter transversal. Todos os nosos alumnos saberán de primeira man como funcionan as demais disciplinas artísticas e así poden ter criterio propio para decidir e continuar creando…\nNO CENTRO CREATIVO MUSICAL - CCMUS:  Temos a matrícula aberta todo o ano.  Podes escoller o instrumento que queiras.  Non hai límite de prazas.  Clases personalizadas.  Iniciación ós instrumentos dende os catro anos.  Todas as actividades son para nenos e adultos.  A organización das clases e compatible co horario do alumnado.\nCOLEXIO LABOR – CCMUS: Desde o Centro Creativo Musical queremos destacar a boa dispoñibilidade do Colexio Labor para realizar esta colaboración que ben seguro chegará a ter repercusións moi positivas, principalmente para o alumnado, que poderá acceder, desta maneira, a unha escola de música e artes integrada no propio colexio e na súa contorna.\nMATRICULATE NA ESCOLA DE MÚSICA DO CCMUS: Información e matrículas na Secretaría do Colexio Labor. Telf do Ccmus: 644 737 480 Web: www.centrocreativomusical.com\nColegio Labor, un proyecto educativo hacia la excelencia y la educación en valores


O ciclo Luis Asorey, organizado pola RAGC e a Deputación de Lugo, continúa o luns cunha conferencia sobre os drons aplicados á xestión agroforestal | ragc\nO responsable de I+D da División de Sensórica e de Sistemas Aéreos non Tripulados do Instituto Tecnolóxico de Galicia, Jorge Seoane, impartirá a charla no salón de actos da Deputación provincial ás 19 horas, que tamén se poderá seguir en streaming\nA Real Academia Galega de Ciencias (RAGC) e a Deputación de Lugo, coa colaboración do Campus Terra da Universidade de Santiago (USC), celebran o luns, 22 de novembro, a quinta conferencia do XXXII ciclo Luis Asorey, centrado nesta edición de 2021 na “Dixitalización do sector agrario en Galicia”, tema de candente actualidade, con conferencias nas que se irán abordando as estratexias autonómica, nacional e europea e as referentes á modernización tecnolóxica dos subsectores agrícola, gandeiro e forestal, e do rural en xeral, a través de fórmulas como as “Smart farmings” ou as aldeas intelixentes. Tamén se exporán casos de éxito en relación coa dixitalización do sector.\nA charla do luns versará sobre “Drons aplicados á xestión agroforestal” e estará impartida polo responsable de I+D da División de Sensórica e de Sistemas Aéreos non Tripulados do Instituto Tecnolóxico de Galicia (ITG), Jorge Seoane Brandariz.\nOs drons convertéronse nos últimos anos en ferramentas habituais en múltiples ámbitos, como no sector agroforestal e a entrada en vigor da nova normativa europea de drons, abre a posibilidade de levar a cabo novas operacións. Desde o Instituto Tecnolóxico de Galicia, Seoane sinala que traballan no desenvolvemento das tecnoloxías habilitadoras dos sistemas aéreos non tripulados para facilitar a súa chegada ao noso día a día nun sector clave para Galicia. O relatorio versará sobre a introdución á normativa europea de drons e a evolución prevista nos próximos anos, o estado da arte da tecnoloxía e casos prácticos de aplicación no sector agroforestal.\nJorge Seoane Brandariz é enxeñeiro superior de Telecomunicacións (especialidade telemática) pola Escola Técnica Superior de Enxeñeiros da Universidade de Vigo (2009) e posúe un Máster de especialización e en Tecnoloxías da Información e Comunicacións en Redes Móbiles pola mesma universidade (2012).\nNo 2009 incorpórase ao ITG, onde é actualmente o responsable de I+D na División de Sensórica e UAS e desempeña tamén funcións de xestor de produtos. Ao longo da súa traxectoria laboral participou en máis de 15 proxectos de I+D a nivel estatal e europeo, en calidade de director de proxecto e experto no ámbito da integración de sensores, dos sistemas embebidos e das comunicacións inalámbricas. Destaca a súa experiencia en multitude de proxectos dos ámbitos agro-alimentario e forestal (WICROPS, SMART-CROPS, GALENO, TESA, XESTAL, SMARTOM, BITTERLICH, CONNSENSYS, S3FOOD).


#PrezosXustos Milleiros de tractores colapsan Compostela - Vigo al minuto\nMilleiros de tractores chegados dende toda Galicia teñen colapsada as entradas e saidas de Compostela. Os gandeiros-parte dos cales seguen ‘acampados’ cos seus vehículos tamén en Lugo- atenderon o chamamento do comité en defensa do sector leiteiro e paralizaron a capital de Galicia para esixir, de novo, “un prezo xusto para o leite”.\nOs voceiros de Unións Agrarias lembraron que a concentración coincide coa xuntanza dos ministros de Agricultura da Unión Europea en Bruxelas aos que esixen, “de novo, co apoio dos productores” que “suban os prezos de intervención do leite”.\nOs gandeiros advirten que si non se toma esta decisión máis da metade de todas as granxas de Galicia entrarán en perdas e terán que deixar as explotacións, algo que, subliñaron, “non imos permitir”.\nSe non hai unha decisión dos responsables de Agricultura neste senso, “a aprobación de prezos mínimos do leite, como noutros países, como Francia”, dentro de cinco días empezará unha folga de entregas de leite ás grandes fábricas.


Fotos antigas de Cambados: O cemiterio de Santa Mariña Dozo\nO cemiterio de Santa Mariña Dozo\nAproveitamos a candidatura deste cemiterio a uns premios convocados pola revista "Adiós" para contar un pouco da súa historia.\nAinda estás a tempo de votar! ata o 30 de setembro neste enlace, na categoría de\n"mejor monumento arquitectónico"\nO cemiterio de Sta Mariña está situado dentro do conxunto das ruínas da igrexa de Sta Mariña Dozo. Aconsellamos mirar esta estupenda páxina-web do historiador Julio González Montañés na que se fala da arte e historia do monumento.\nAlí cóntase como a igrexa parroquial perde a súa función co traslado á Igrexa do antigo convento dos franciscanos de Cambados que fora desamortizado e os seus monxes exclaustrados. Eu creo que son varios os motivos que explican o traslado:\n- O deterioro da Igrexa de Sta Mariña\n- Un conflicto de tipo político entre absolutistas e liberais entre dúas casas nobiliares de Cambados: a Igrexa de Sta Mariña pertencía ao señorío dos Condes de Monterrei, que por herdanza pasou á Casa de Alba. O duque de Alba tiña por tanto o padroado sobre a igrexa e estaba obrigado ao seu coidado, cousa que parece ser que non facía. Javier de Zárate Piñeiro, liberal, alcalde de Cambados, membro da casa de Montesacro (os señores de Santomé do Mar), manda destellar a igrexa e de aí vén a súa ruína posterior, corre o ano de 1838 (segundo J. Caamaño Bournacell). Comenta Luís Rei con razón que "derrubou máis cousas este Zárate que o terremoto de Lisboa de 1755", porque a el se lle atribúe tamén o desmantelamento dos edificos do convento de S. Francisco desamortizado e o derribo dos arcos do Pazo de Fefiñáns.\n- Pero outro motivo debeu pesar tamén, a igrexa de S. Francisco estaba situada en lugar máis céntrico. Cando en séculos pasados se escollera o emprazamento de Sta Mariña para facer a Igrexa (xa existía un castro próximo) o núcleo máis habitado de Cambados estaba situado aí, nun lugar doadamente defendible, igual que o Illote de San Sadurniño (chamado Vila Vella). Cando os perigos das invasións pasaron, a poboación situouse ao longo de toda a liña de costa dende Fefiñáns a Santomé, cunha forma combada (de aí quizais o nome de Cambados?).\nO historiador José Caamaño Bournacell aporta a data de 1838 como inicio do abandono da Igrexa de Sta Mariña, outro importante historiador cambadés (pero con menos laureles) Xaquín Sánchez Peña, dá outros datos interesantes: que a igrexa fora roubada en 1833, "entonces debió desaparecer la reliquia de la santa", que tiña un rosetón na fachada que foi vendido a uns ingleses "por unas pocas pesetas". Ou que o retablo que está hoxe na igrexa de S. Francisco era o de Sta Mariña (reformado e restaurado posteriormente). E tamén fala do proxecto que houbo a principios do s. XX de convertir o cemiterio de Sta Mariña en Panteón de galegos ilustres, baixo deseño do arquitecto de Porriño, Antonio Palacios, pero non foi adiante.\nFoto do fotógrafo pontevedrás Zagala a principios de século. Apréciase no derrube do teito das capelas o mesmo fenómeno que aconteceu co teito de madeira da nave central\nCo destelle e o abandono posterior, os teitos de madeira da nave principal da Igrexa podrecen e véñense abaixo. Sta Mariña pasa a utilizarse como cemiterio. A Igrexa permitía dende finais da Idade Media o enterramento nas capelas laterais a quen puidera facer importantes donacións. As capelas laterais de Sta Mariña son aínda lugares de enterramento privado dalgunhas familias cambadesas como os Fariña-Salgado (capela da Anunciación). Tras a ruína da igrexa, a nave principal, a capela maior ... pasan a ser tamén lugares de enterramento, e cando estes se enchen, o cemiterio esténdese arredor da igrexa.\nExterior da Igrexa vista dende o lado sur, onde está hoxe a maior parte do cemiterio\nNesta foto coloreada ( en torno a 1905) é posible ver o osario que existía no lateral sur da igrexa entre a sacristía e unha das capelas. Os osarios son frecuentes nas igrexas cristiás. Usábanse para depositar os osos das sepulturas que eran valeiradas e ocupadas por novos difuntos. O Osario de Sta Mariña desmantelouse, quitáronse os adornos que tiña (están agora tirados nunha das capelas do lado norte). Pegada ao antigo osario están agora as sepulturas da familia Pomares-Zárate. Pero conservamos isto: (compárese coa foto coloreada) unha voluta, un frontón coa escea das ánimas queimádose no purgatorio e unha caveira con dúas tibias\nNon é habitual en Galicia que unha igrexa en ruínas se convirta en cemiterio, pero si en Irlanda, onde o decreto de disolución dos mosteiros feito por Enrique VIII no s. XVI, fixo que moitas abadías quedasen abandonadas e fosen reutilizadas como camposantos. Véxanse estas dúas imaxes de Kilmacduagh, Irlanda:\npero volvamos a Sta Mariña:\nFotos incluídas no Catálogo monumental da provincia de Pontevedra feito por Balsa de la Vega en 1907-08. Son seguramente algunhas das fotos máis antigas conservadas\nNesta última foto non é posible ver os dous dos panteóns máis antigos e relevantes que se conservan no cemiterio de Sta Mariña: Os da familia Padín-Torrado e dos del Valle Bèchade. O primeiro é de 1904-6 e o segundo en torno a 1919. Na foto inferior si se ven os dous, á esquerda cara atrás o de Padín-Torrado, diante da entrada á igrexa o da familia Del Valle. Os dous con tonos blancos polo revoque con cal que se daba entón á maior parte dos muros arquitectónicos. O da familia Del Valle destaca máis por ser máis novo, nesta foto debe estar recén feito. Pero empezaremos a falar polo máis antigo.\nO panteón da familia Padín -Torrado foi realizado por iniciativa de Egidio Padín Torrado, membro dunha importante familia fidalga cambadesa, con pazos en Corbillón e Cambados. Tamén co tempo emparenta esta familia cos comerciantes da familia Fraga, ao casar Encarnación Padín Torrado (irmá de Egidio) con Eugenio Fraga Mascato. Entroncan na mesma familia fidalgos como os Padín e Torrado con comerciantes galegos como os Fraga . É un feito histórico repetido moitas veces no tempo, as familias fidalgas aportan patrimonio e linaxe e a burguesía comerciante o diñeiro, nunha sociedade en proceso de cambio polo auxe da industria fronte a unha sociedade rural en decadencia que basa a súa riqueza na propiedade da terra e no cobro dos foros.\nGrazas á documentación facilitada por Juan Rivas Botana (dende aquí llo agradecemos), puidemos reconstruír a historia deste panteón. Sabemos que morre Egidio Padín Torrado o 28 de decembro de 1890 e que deixa estipulado no seu testamento que se constrúa un panteón familiar onde se depositen os seus restos e os da súa nai e posteriormente os dos seus familiares. Aporta para realizar a obra tres accións da compañía arrendataria de tabacos, depositadas no banco Crédit Lyonnais de Madrid. Consérvase a documentación na que a Banca de José Riestra de Pontevedra fai entrega aos legados testamentarios (dous sobriños do finado) de 8.583,8 pesetas, polo importe da venda destas accións. A solicitude de cesión de terreos no cemiterio parroquial para a construción do Panteón faise en 1893, pero non será ata 1904 en que se dea a autorización final por parte do Arcebispado de Santiago. Debido a diferenzas existentes na extensión dos terreos polos que se pide a cesión. Eugenio Fraga Padín, avogado, e sobriño do finado, fai a xestión ante o Arcebispo e escribe:\n"(...) Solicitado el terreno necesario por los cumplidores testamentarios en 4 de Octubre de 1893, calculado por el maestro de obra en 42 metros cuadrados, no se les concedió más que 15 metros de conformidad con lo informado por el Párroco desta Villa. Debido a esta insuficiencia y a otras dificultades de distinto órden, quedó hasta hoy incumplida la voluntad del testador.\nEn nombre de toda su numerosa familia y en especial de los dos cumplidores testamentarios sobrevivientes, acudo a V. Excma Rvma para que se amplíe la primera concesión por lo menos hasta 36 mtrs cuadrados, o sea, un rectángulo de 9 metros de largo por cuatro de ancho. (...) Extrañará a primera vista, Excmo y Rvmo Sr. la amplitud que se le quiere dar a este panteón si se tratase de una sola familia, pero como quiera que son cinco, porque cinco son los hermanos que tuvo el señor Egidio Padín Torrado, todos ellos con numerosa descendencia, hasta el punto de que los actualmente vivos ascienden a 44 y a más de 60 contando con los fallecidos y cuyas cenizas serán trasladadas(...)\nFinalmente en dec. de 1903 o Arcebispo dá o visto bó á concesión de terreo que se pide, eso si advertíndolle ao cura párroco de que non dea a conformidade antes de percibir "ochocientas cuarenta pesetas para la fábrica de la iglesia". Consérvase tamén o contrato de realización da obra con Cándido Hermida que se compromete a tela rematada antes do 1 nov. de 1904. En abril de 1906 Eugenio Fraga Padín, volve solicitar ao arcebispado permiso para realizar misa na Capela-Panteón, polo que nesa data debemos supoñer que está rematado definitivamente.\nO Panteón constrúese en estilo neo-gótico, repite os motivos decorativos de bolas da igrexa anexa de Sta Mariña. Ten unha inscrición que di: "Fundado por D. Egidio Padín Torrado. Hoy de sus herederos". A frecha vermella indica o lucernario que dá luz á cripta que está debaixo.\nA capela-panteón dispón dunha cripta soterrada á que se accede mediante escaleira dende a capela. Nesta cripta deposítanse os difuntos antes de colocar os seus restos nos cinceiros do Panteón. É o que chaman en Castela "pudridero". Ao panteón foron trasladados os restos de Egidio Padín Torrado e a súa nai Ramona Torrado que repousan na parede de fondo da capela, diante sitúase un ara ou altar no que se pode oficiar misa. Nos laterais están pequenos nichos para acoller as cinzas dos difuntos, a modo dos Columbarios romanos, chamados así porque a forma e a repetición dos nichos lembra a un pombal.\nNeste panteón está soterrada media historia de Cambados: xa comentamos como a familia Padín Torrado enparentou cos Fraga, que controlaron a vida política de Cambados e da provincia de Pontevedra durante máis de 50 anos. Tamén a familia Cabanillas emparentou con eles e unha filla do poeta: Aurora Cabanillas está soterrada aquí. A estas liñas familiares hai que engadir a dos Gonzalez-Pardo, os Quintanilla, os Vidal, os Botana, Caamaño Bournacell.... sería interminable reconstruír as xenealoxías familiares cambadesas, porén, un novo historiador cambades, Jacobo Domínguez, case o consegue. Consultamos as xenealoxías que nos facilitou e que preparou para o libro sobre a Historia de Cambados que está a piques de publicar. Tamén me valín do traballo xa feito no meu libro Ramón Cabanillas Enríquez, Biografía en imaxes, publicado no 2008. Na xenealoxía familiar reconstruída a continuación todos os personaxes están soterrados neste panteón:\nInterior do Panteón da familia Torrado-Padín\nImos rematando por hoxe, queda falar do panteón da familia Del Valle. Tivemos ocasión de falar desta familia na entrada publicada sobre a casa na que naceu Francisco Asorey . A construcción do panteón debeu realizarse nos anos finais da década de 1920. O cabeza de familia, o comerciante francés, Léon Manuel Anatole del Valle finou en 1919 (20 de nov 1846- 22 de set de 1919) e alí está soterrado. Tamén o está a súa muller Lucie Marguerite Amèlie Bèchade viúva de del Valle (19 abril 1864-1 dec 1954) e as súas fillas: María Dolores del Valle Bèchade (24 abril de 1885- 11 de out de 1967) e María del Valle Bèchade (9 de set de 1888- 8 xan 1988). María casou con Enrique Vidal Oubiñas, fillo do 1º matrimonio de Salustiano Vidal (ver. xenealoxía anterior) que tamén está soterrado aquí. Dicir como curiosidade que este panteón tamén ten cripta.\nO panteón da familia del Valle ao pé da torre da Igrexa de Sta Mariña\nXa se falou tamén noutra entrada deste blog de dous difuntos ilustres soterrados aquí como foron un fillo e a muller de Valle-Inclán e queda pendente para outro momento falar dos panteóns doutras familias cambadesas enterradas neste camposanto.\nRematar dicindo que non esquezades votar por este cemiterio que é na miña opinión o máis bonito de Galicia, do que dicía Álvaro Cunqueiro que os seus arcos sostiñan o ceo.\nPublicado por maribel ás 12:54\nEtiquetas: cambados, cemiterios, Santa Mariña\nUnknown 23:19 do 7 de agosto de 2014\nMaribel Iglesias 20:03 do 8 de agosto de 2014


A oposición pregunta polo PXOM e polo Parque Infantil da urbanización Monte Claro - A Laracha - Que pasa na costa\nAsí se atopa o parque infantil de Monte Claro\nDúas preguntas chegan dos grupos da oposición no Concello da Laracha.\nO PSOE da Laracha volve alertar sobre as deficiencias no parque infantil da urbanización Monte Claro, en Cabovilaño. A portavoz socialista no Concello, Palomi Rodríguez Castiñeira, traslada as queixas da veciñanza polo abandono do parque e o deterioro das instalacións (as randeeiras están actualmente precintadas, por exemplo), polo que reclama “melloras urxentes” nas instalacións.\nLembran ademais que “hai máis de dous anos, en xullo de 2019, o PSdeG-PSOE presentou un rogo no pleno onde se trasladaba a preocupación da veciñanza polos estragos no mobiliario”.\nParalamente o grupo socialista levará tamén a pleno unha pregunta sobre as deficiencias do transporte escolar en varios centros educativos públicos do concello, preguntando que medidas específicas se aplicarán trala reunión do Concello coa Xunta.\nPola súa parte, o BNG pregunta pola revisión do Plan Xeral de Ordenación Municipal, aprobado en 2003. Explican que hai evidentes necesidades para adaptano ao novo marco legal (cambio de circunstancias económicas, poboacionais, sociais; xa pasou un prazo 10 anos desde a súa aprobación).\n2 novos coches para a Policía Local\nParalelamentee, a Xunta de Goberno Local celebrada onte foron adxudicados dous contratos de subministracións que teñen por fin incorporar senllos vehículos ao parque móbil da Policía Local. Un deles adquírese en propiedade e o outro, mediante o sistema renting. E


Unha cuestión de tamaño - María Xesús Nogueira - Diario de Pontevedra, Noticias de Pontevedra\n12 noviembre 2016 14:42 h.\nUnha cuestión de tamaño\nDonald Trump Estados unidos Un falar María Xesús nogueira\nFALEI ALGUNHA vez aquí da cuestión do tamaño. Nesas liñas non me refería tanto a como as cousas acaban ocupando espazo -mental, afectivo ou anímico- dentro de nós, senón sobre todo de como as percibimos e como distorsionamos as súas verdadeiras dimensións. Volver visitar un lugar que na infancia nos pareceu grandioso e experimentar unha decepción é neste sentido un exercicio de libro. Outro tanto ocorre coas vivencias, coas propias, pero tamén con aquelas que coñecemos a través dos informativos e que o paso do tempo, por unha banda, e o camiño cara á vida adulta, por outra, foron volvendo ao seu. Nese apartado podería dar conta de ducias de novas que perturbaron a miña nenez e que hoxe en día habería que buscar no fondo dos arquivos.\nTan coñecido como a subxectividade das valoracións persoais é o interesado papel dos medios de comunicación na súa redimensión, máis aínda nun momento no que a nosa visión do mundo depende en tan grande medida dos seus criterios. Penso agora nisto ao ler o rebumbio xurdido nos propios medios, nas redes e nos cafés a raíz da vitoria electoral de Donald Trump. O debate das horas posteriores ben se podería resumir en dúas ideas fundamentais: sorpresa e apocalipse. A primeira non debera ser tanto de termos en conta os datos que a campaña ía revelando e que non eran de todo favorábeis á candidata Hillary Cinton, así como certa sabedoría adquirida sobre a xestión electoralista do descontento. A segunda insírese nun discurso sobre a deriva do mundo que ninguén semella quen de prever, e que igual, se a miramos cunha certa distancia, non sexa máis que unha mostra do cansazo de vellas formas de goberno que axiña é atallado aquí e acolá. Desde hai algún tempo, todos os resultados -Grecia, o Brexit, as eleccións en España e a súa inconmensurábel sombra- parecen coller por sorpresa a unha poboación varada na perplexidade e incapaz de facer análise duns tempos que claramente son outros.\nAlén diso, os valores que representa e pregoa o gañador das eleccións á presidencia dos Estados Unidos, que fan tremer e levar as mans á cabeza a milleiros de persoas do planeta, son un compendio de idearios misóxinos, homófobos e racistas que, por desgraza, non son nin moito menos exclusivos do seu programa nin o serán das súas prácticas políticas. Non hai máis que mirar arredor de nós, a vella Europa que planta cara a inmigrantes e refuxiados, ou as pílulas de (micro)machismos que acotío vivimos entre nós. Non hai máis que revisar a historia recente. Tamén a dos Estados Unidos de América. A conmoción que causou a elección de Donald Trump, alén das implicacións que poida ter na política mundial, é tamén, vista desde as nosas coordenadas, unha cuestión de tamaño, de proporción, de medida.\nLa nueva vida de Donald


FAZAÑAS AMBIENTAIS PEQUESREBOREDA | O ALCOUVE DE ZACANDE\nThis entry was posted for pequesreboreda and is filed under .\nEste curso aproveitando o tema da horta imos traballar cóbado con cóbado cos hortas ecolóxicas da nosa contorna. Fai uns días viñeron ao cole os rapaces que levan a horta ecolóxica de Cesantes e falamos do cultivo en vertical, de usar o centeo coma abono ecolóxico ou de prantar patacas en vertical.\nEn radio Redondela puidemos recoller este artigo sobre as hortas ecolóxicas de Redondela:\nA agricultura ecolóxica toma forza en Cesantes\nSociedade • 4/09/2014\nO Alcoubo de Zacande é un novo proxecto emprendedor de agricultura ecolóxica no que participan diferentes productores que se asocian para traballar terreos en desuso cedidos polos veciños e comercializar os seus produtos. Unha iniciativa que arrancou formalmente hai un ano e que engloba a seis produtores que se marcan como obxectivo a explotación de 40.000 metros cadrados de terreo.\nVivir da terra ao tempo que se explota dun xeito sostible e ecolóxico é o que levou a este grupo de produtores a se asociar e poñer en marcha o proxecto que leva por nome «O alcoubo de Zacande». Son varias as leiras que traballan, sendo a día de hoxe un terreo en Cesantes o máis visible do proxecto. O seu obxectivo é chegar a traballar 40.000 metros cadrados de terreo destinando 15.000 á producción de cereal e 25.000 á produtos de horta.\nAs primeiras colleitas están xa a seren comercializadas nos locais de hostalaría de Redondela e tamén a consumidores a título particular que poden encargar cestas de productos ecolóxicos de tempada entre os que se inclúen acelgas, cabaciñas, cebolas, coliflores, espinacas, tomates patacas ou pementos entre outros alimentos.\nNon podiamos perder esta oportunidade de traballar arreo con eles así que comezamos a nosa andaina xuntos.\nImos facer un apartado con curiosidades sobre o cultivo da horta e hai vos deixaremos algunhas das ideas que estamos recollendo e que imos levar a cabo no noso centro. Aquí vos deixamos un enlace ao ALCOUVE DE ZACANDE e iremos poñendo algunhas novas das que comparten que sexan de utilidade para todos nos.


Motu One, Illas da Sociedade - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMotu One, Illas da Sociedade\n15°48′S 154°32′O / -15.800, -154.533Coordenadas: 15°48′S 154°32′O / -15.800, -154.533\nAtol (6 illas)\nMotu One, coñecido tamén como Bellinghausen, é o atol máis setentrional do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Administrativamente depende directamente do goberno territorial. Está situado a 550 km ao noroeste de Tahití e 72 km ao nordeste de Manuae, o seu veciño máis próximo.\nO atol consiste en seis illotes e unha lagoa sen ningún paso navegable. Todos os seus lados están cubertos con illas areosas baixas e boscosas, agás polo seu lado sur. É un importante lugar para a reprodución das tartarugas verdes que acoden a aniñar no outono. A superficie total é de 2´8 km² e non ten unha poboación permanente.\nMotu One foi descuberto polo navegante xermanobáltico Otto von Kotzebue ao servizo de Rusia en 1824, que lle puxo o nome do seu amigo, o explorador Fabian Gottlieb von Bellingshausen. O nome motu one significa «illote de area» e é un nome común utilizado noutros lugares. Outros nomes históricos son: Papa Iti e Temiromiro. Non hai evidencias de que fose poboado ata hai pouco tempo. Na década dos 1950, foi ocupado por traballadores de copra, pero abandonado na década seguinte. Non se debe confundir con Illa de Bellingshausen, que forma parte da Illas Sandwich do Sur, no suroeste Atlántico.\nO atol Motu One atol administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Maupiti, en si, na subdivisión administrativa das Illas de Sotavento.\n(en francés) Lista de atois Arquivado 28 de febreiro de 2007 en Wayback Machine.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Motu_One,_Illas_da_Sociedade&oldid=5936908»\nA última edición desta páxina foi o 19 de decembro de 2021 ás 03:26.


CIG BOSCH: Por qué defendemos o CONVENIO GALEGO\nPor qué defendemos o CONVENIO GALEGO\nOs sindicatos ás veces somos adversarios (nas eleccións sindicais), aínda que sempre deberiamos ser aliados. Por iso nunca entramos en “guerras”. Pero ante a nota “cuñadísimos” da UGT, parécenos importante un debate de ideas, enriquecedor para o movemento sindical no seu conxunto.\nEn primeiro lugar, non podemos aceptar argumentos económicos utilizados pola UGT, que na práctica parten do sector de Contact Center coma low-cost. No crecemento e implantación dos Call Center, que é un sector que precisa moita man de obra, inflúen moitos factores: dende a capacidade de innovación tecnolóxica por parte das empresas, a posta en marcha de infraestruturas axeitadas por parte das Administracións públicas para a implantación dos centros, ata a propia lexislación dos Estados (evitando por exemplo a deslocalización cara a terceiros países), etc.\nPor iso, na nosa defensa dos postos de traballo imos máis alá; por exemplo, coa campaña para garantir o uso do galego, coa campaña para que se cree unha mesa coa presenza da Xunta, as empresas e os sindicatos, etc. Preocúpanos dar estabilidade ao sector, e iso non se consigue con baixos salarios, coma demostra o número de postos de traballo deslocalizados a terceiros países. As veces tamén sufrimos deslocalizacións internas no Estado derivadas de visións centralistas, ou da creación de centros con apoio público (por exemplo a León durante o Goberno Zapatero).\nO Convenio de Contact Center é estatal, a lexislación prevé distintos ámbitos de negociación (empresa, provincial, etc.). Xa dende o franquismo, as patronais e a dereita (coma na última reforma laboral do PP) queren convenios estatais.\nNa negociación dos convenios, canto máis próximo é o marco, maior participación e, polo tanto, maior é a forza dos sindicatos nas mesas. A conflitividade nos convenios estatais, no que negocian e toman decisións as cúpulas sindicais, é menor (de aí a aposta pola centralización por parte da dereita). Ademais, como destacan a maioría dos expertos, achegar a negociación aos ámbitos máis próximos permite unha maior adaptación á realidade socioeconómica.\nNa CIG defendemos o Marco Galego de Relacións Laborais coma un medio para o desenvolvemento económico e social de Galiza, para crear emprego e riqueza no país. No noso caso, defendemos un Convenio Galego por entender que sería o ámbito que garante as mellores condicións laborais, combinado coas medidas arriba expostas para dar estabilidade ao emprego.\nA nosa posición é clara. Non parece así a da UGT, que nega o noso dereito a un Convenio Galego, cando o defende a nivel vasco ou catalán. Como podedes ver aquí: http://ccaa.elpais.com/ccaa/2017/01/17/paisvasco/1484674759_705616.html\nPor último, hai un dato empírico: a nivel galego, as empresas onde a CIG ten maioría nos Comités de empresa, son as que máis medraron en emprego durante a crise.