Os Instrumentos Musicais na Tradición Galega » A gaita de fol ao longo do século XX. A gaita de fol contemporánea\nInicio > A gaita de fol ao longo do século XX. A gaita de fol contemporánea > Os aerófonos > Aerófonos de lingüeta > A gaita de fol ao longo do século XX. A gaita de fol contemporánea\nA gaita de fol ao longo do século XX. A gaita de fol contemporánea\nGaita de fol do obradoiro Seivane (Cambre, A Coruña). Fotografía por cortesía do Obradoiro.\nNon podemos rematar esta sección sen comentar algúns aspectos estruturais da construción das pezas sonoras das gaitas de fol así como a súa evolución ao longo do século XX, pois os tipos que vimos de describir desapareceron como tais ao longo desta centuria, principalmente a partir dos anos 1940, sendo substituídos por unha nova tipoloxía que ben podemos denominar gaita de fol contemporánea.\nAta principios do século XX cada zona mantiña un tipo particular de gaita de fol, un repertorio característico, unha dixitación particular etc. Este fenómeno mantívose seguramente durante séculos, propiciado tanto polo propio modelo de sociedade, como pola lentitude nas comunicación dunhas áreas con outras, lentitude que se mantivo practicamente no mesmo nivel desde hai séculos e séculos. Deste xeito, existían obradoiros que producían gaitas de fol só para pequenas zonas, manténdose as características propias de cada área porque os artesáns aprendían ou imitaban exclusivamente, igual que os gaiteiros, tipos propios da súa zona.\nA partir do primeiro terzo do século XX esta situación comeza a trocar. As comunicacións fanse cada vez máis doadas e os intercambios máis frecuentes, a poboación rural empeza a urbanizarse e a desprazarse dunhas zonas a outras, o modelo de sociedade muda moi considerablemente. Pouco a pouco, a cultura tradicional galega, froito dunha evolución cunha taxa de cambio moi baixa, vaise fragmentando a un ritmo cada vez máis acelerado ata que, a finais do século XX, achamos xa a cadea de transmisión oral completamente fendida e desintegrada. Este proceso de ruptura co pasado afectou fortemente aos nosos instrumentos musicais e dun xeito particularmente violento ás gaitas de fol. Tanto é así que, no momento actual, a maior parte dos novos intérpretes carecen de contacto cos gaiteiros de tradición. A falta de mestres enchoupados na nosa tradición oral fai que estes novos instrumentistas descoñezan por completo o tipo tradicional das gaitas de fol da súa zona, o seu repertorio e dixitación propios e outras importantes características zonais. En troques, áchanse mergullados nunha corrente uniformizadora que dita un tipo único de gaita de fol para toda Galicia, unhas tonalidades predeterminadas e axustadas a un temperamento case total da escala, ademais dun repertorio estándar e unha dixitación característica (aberta), fenómeno este último que comeza agora a solucionarse co emprego cada vez máis frecuente da dixitación pechada. Este proceso ten tamén unha cara positiva, pois facilitou que uns gaiteiros puidesen tocar con outros e a introdución da gaita de fol galega en moi diversas agrupacións instrumentais.\nNo que aos talleres de gaitas de fol se refire sucede exactamente o mesmo. Practicamente non coñecemos ningún obradoiro actual que herdase os seus coñecementos e siga os ditados dun artesán asentado na tradición oral galega. O normal actualmente é que o novo artesán tente acadar para os seus instrumentos unha escala cromática e de temperamento igual á vez que imita tipos morfolóxicos, tímbricos e melódicos modernos xa xeneralizados por outros artesáns de máis renome que si mamaron dalgún xeito a tradición. Este fenómeno carrexa unha crecente homoxeneización dos carácteres. Por se isto fose pouco, a preponderancia de dous focos ou escolas de fabricación de gaitas de fol, unha a de Antón Corral e outra a iniciada por José Seivane, que é con diferenza a máis poderosa, reforza de xeito significativo a progresiva uniformización.\nVexamos en máis detalle cales son as características tipolóxicas que se viron transformadas coa ruptura da cadea de transmisión oral en Galicia.\nPrimeiramente, precisemos que os punteiros das gaitas de fol galegas constan todos, como xa dixemos e sen excepción ningunha, de oito furados dixitais, sete na fronte e un posterior para o polgar da man superior. Estes furados crecen gradualmente en diámetro segundo descendemos cara ao remate do tubo sonoro, agás o furado correspondente ao meniño da man inferior que é lixeiramente máis pequeno que o inmediatamente superior. Esta continuidade nos tamaños dos furados é un patrón invariable que observamos en todosos punteiros antigos que tivemos a oportunidade de estudar ata a data. Este patrón non se conserva nos punteiros modernos, pois os calibres interiores e o tamaño dos furados foron trocados en aras da consecución dunha escala pobremente cromática que, por outra parte, non é en absoluto necesaria para a interpretación da nosa música tradicional, posto que o modo menor é practicamente descoñecido e sistematicamente evitado polos gaiteiros tradicionais 1. A variación nas normas construtivas dos nosos punteiros xunto coa uniformización dos patróns tímbricos e de afinación a que viñemos asistindo nos últimos 50 anos, conduciu a unha dificilmente reversible perda de variabilidade e empobrecemento das escalas e timbres propios das gaitas de fol galegas, que presentan agora uns sons perceptiblemente máis baleiros en harmónicos, e febles en volume, que as de tempos pretéritos.\nMáis abaixo dos furados tonais, xa cara ao remate do punteiro, practicábanse antigamente un número variable de furados non tonais, as denominadas orellas. O número máis frecuente nos punteiros antigos é o de tres, malia que son relativamente abundantes os que só contan con dúas, e hai documentados algúns raros exemplares con catro e ata cinco orellas. Hoxe por hoxe todos os punteiros levan, de xeito invariable, tres orellas. Este pequeno detalle, aínda que non ten grande importancia, si é moi sintomático do proceso de uniformización do que estamos a dar conta.\nOs torneados dos punteiros antigos eran normalmente moi sinxelos, a maioría deles teñen unha mesa lixeiramente ornamentada que dá paso ao fuste, completamente liso e estilizado, que vai medrando en grosor ata rematar nunha lixeira campá. Soamente uns poucos exemplares posúen, cara ao remate e normalmente por baixo das orellas, algún ornamento en forma de anel. A moda moderna impón o inexplicable costume de tornear constantemente un anel saínte entre a zona dos furados tonais e a das orellas. Un reflexo máis do proceso de uniformización.\nOutro aspecto sumamente interesante é a afinación das escalas producidas polos antigos punteiros galegos. Como unha descrición detallada das mesmas faríanos saír do obxectivo central deste traballo, conformarémonos con dar unha idea xeral sobre como eran estas escalas antigas, o que xa fomos adiantando na descrición dos diferentes tipos de gaitas de fol que vimos de facer.\nSempre observamos nos punteiros antigos tres notas perfectamente concordantes: a tónica, a dominante e a tónica superior. Esta concordancia é ansiada polos gaiteiros; sen ela o punteiro “non afina” e debe ser arranxado ata conseguila ou senón trocado por outro. Nos punteiros antigos temos perfectamente documentada unha marcada tendencia cara a unha subtónica lixeiramente máis alta do normal na escala diatónica temperada de referencia, característica completamente perdida nos punteiros actuais nos que esta subtónica se converte sistematicamente nunha sensible a unha distancia de medio ton da tónica. Tamén o terceiro grao da escala amosa nos punteiros antigos unha marcada tendencia á gravidade, malia que non ata chegar aos estremos de xerar un ambiente case de ton menor como ocorre nas gaitas de fol xabresas e trasmontanas. Hoxe por hoxe na escala “estándar” só se conserva unha pequena diverxencia deste grao respecto á escala temperada, o que fai que perda una grande parte do seu encanto e carácter propiamente galego.\nAs pequenas variacións que temos observado na afinación do cuarto grao dos punteiros antigos procedentes da maior parte de Galicia non inflúen de xeito importante no ambiente tonal creado polos graos primeiro, terceiro e quinto. Só nas gaitas de fol antigas procedentes da Mariña Central este grao é notablemente máis alto que o temperado; como consecuencia, estas escalas producen unha curiosa sensación, sobre todo nos requinteos, e podemos dicir que teñen unha personalidade propia moi marcada e axeitada para melodías que fan a tónica neste grao.\nAs pequenas desviacións que se observan nas afinacións do sexto e sétimo graos si que determinan, de xeito absolutamente decisivo, a aparición de escalas con sabores certamente particulares, sabores sempre potenciados pola gravidade do terceiro grao e a sensible. En concreto a marcada desviación cara ao grave nos sétimos graos nas gaitas de barquín e nas de ronquillo da zona de Pontevedra, así como nas gaitas asturianas, fainos pensar na conservación nelas dun tipo de escala que debeu ocupar noutrora gran parte, senón todo o noroeste peninsular.\nAínda que dentro da mesma zona predominaban o mesmo tipo de desviacións respecto da escala temperada, compróbase facilmente que cada gaiteiro, dentro da escala propia da súa área, acadaba unha tímbrica e unha escala peculiar que lle eran características e que o diferenciaban dos demais. Mesmo cando dous gaiteiros veciños empregaban punteiros moi semellantes senón idénticos, saídos das mesmas mans construtoras, as xentes dos lugares daban diferenciado perfectamente entre un e outro, tanto pola súa escala característica como polo seu timbre particular, xeito persoal de interpretar ou mesmo polo seu repertorio. Na determinación destas escalas particulares inflúen: a construción do punteiro, o tipo particular de palleta empregado (tradicionalmente cada gaiteiro construía sempre a súas propias palletas) e o tempero 2. Este é propio de cada gaiteiro e determina de xeito decisivo a afinación dos graos sexto e sétimo da escala que son os máis sensibles á presión interna do fol. Estes graos, xunto co terceiro que é moito menos sensible ao tempero, son os que finalmente dan sabor especial a cada escala.\nCanto ás palletas, sufriron igualmente o proceso de homoxeneización coa aparición, aproximadamente nos anos 1970, dun tipo de follas triangulares e alongadas, moi semellante ás palletas do moderno óboe, sen parecido ningún coas palletas tradicionais galegas. No caso dos pallóns, a cana está a ser agora practicamente substituída por outros materiais sintéticos desenvolvidos no taller da familia Seivane e que, aínda que posúen un son bastante parecido aos usados tradicionalmente, ao estaren presentes na maior parte das gaitas de fol que se escoitan, uniformizan o soar dos roncóns de todos os gaiteiros.\nComo xa dixemos, ao contrario dos gaiteiros doutro tempo, as novas fornadas de gaiteiros carecen de todas as características propias da súa zona, e o que é aínda peor: ignoran a súa existencia. Equipados con gaitas de fol extremadamente similares cando non idénticas, fornecidas con palletas e pallóns fabricados en serie por un artesán especializado, con punteiros que emiten escalas case perfectamente temperadas agás no terceiro grao, e cun timbre absolutamente semellante, estes novos gaiteiros interpretan pezas dun repertorio común empregando un xeito de execución perfectamente clónico e predeterminado. Ningún veciño de ningures sería quen de diferenciar entre dous gaiteiros de hoxe.\nEn canto aos bordóns, os ronquillos foron practicamente abandonados ou substituídos, recentemente, por outros que empregan pequenos pallóns en lugar da tradicional palleta. Incluso se trocou a súa afinación na dominante pasando a soar na tónica do punteiro, fenómeno absolutamente alleo á nosa tradición ata hoxe. No que aos roncóns respecta, os grosos calibres interiores presentes nas gaitas de fol antigas foron diminuíndo gradualmente á vez que a súa lonxitude se acurtaba. Estas variacións ocasionaron un importante cambio no timbre do roncón, sendo o seu son dulcificado a costa dunha desagradable perda na potencia sonora respecto ao punteiro, o que era absolutamente indesexado polos vellos gaiteiros que precisaban e agradecían unha potente nota pedal que sustentase as súas melodías.\nPor último, tamén o vestido do fol sufríu modificacións. Se antigamente era moi frecuente que a súa forma e disposición das saídas dos tubos sonoros obrigasen a apertalo co antebrazo contra o peito do tocador, os novos vestidos están deseñados para apertalos fundamentalmente co cóvado. Esta mudanza fixo que o punteiro pasase de ser tocado nunha posición elevada e case paralelo ao chan, a dispoñerse de xeito vertical.\nDespois de sufriren as modificacións que vimos de comentar, a partir aproximadamente dos anos 1970 vai nacendo en Galicia unha nova tipoloxía de gaita de fol, que podemos denominar contemporánea, un instrumento que permitíu aos novos gaiteiros tocar ao pé de calquera instrumento e formar agrupacións ata o momento descoñecidas. A gaita contemporánea, como instrumento diferente dos outros tipos de gaitas de fol galegas que xa describimos, posúe as seguintes características:\nDiminución dos calibres internos e polo tanto troco na tímbrica tradicional, diminución do volume sonoro, afinación de acordo coa escala temperada (agás no terceiro grao), invención dun novo tipo de palleta e pallón, invención do ronquillo de pallón, mestura aleatoria dos bordóns dacordo co gusto do músico, substitución do fol de pel por materiais sintéticos (nomeadamente goretex) e mudanza na forma do vestido, predominio da dixitación aberta e uso moi abundante do ton menor.\nDo proceso de nacemento desta nova tipoloxía é responsable unha verdadeira evolución interna, na que os procesos de aculturación, malia estar presentes, non tiveron grande relevancia. Así, pese aos cambios sufridos, pensamos que nesta gaita de fol contemporánea se mantivo a esencia da gaita de fol tradicional. O nacemento desta nova tipoloxía significou desde logo un avance para a gaita de fol galega e a comunicación musical, a mágoa é que no camiño quedasen as antigas tipoloxías, escalas, formas e modos que son perfectamente compatibles cunha música moderna e adaptada.\n A este respecto podemos citar as verbas de Casto Sampedro cando falando das variantes da muiñeira di:\n“La V, llamada de Puentesampayo, la componen cuatro partes, extensión no propia ni usada; toda ella está en tono menor, contraviniendo a los naturales cánones del género…” (Casto Sampedro y Folgar, Cancionero Musical de Galicia. Reimpresión facsímil de la edición de 1942, p. 173)\nOu cando falando das alboradas escribe:\n“Los gaiteros “buenos”, los directores de murgas y bandas, organistas y compositores, tanto anónimos como conocidos, la han maltratado en muy variadas formas:\n…Y, en fin, empleando el modo menor (do menor) que, aunque le da variedad y extensión, le saca caracter melódico y popular” (Op. cit. pp. 177-178). ↩\n Denomínase tempero ao xeito de manter a presión constante do aire dentro do fol. ↩\n“Gaiteiras de Ribadeo” obra de Suárez Couto (1894-1981). Este foi o primeiro grupo feminino, que xurdíu en Galicia...\nCruceiro de Soutelos


O Grupo Lactalis incrementou arredor dun 2,5% a súa recolllida de leite en Galicia en 2019 - Campo Galego\nInicio / Leite / O Grupo Lactalis incrementou arredor dun 2,5% a súa recolllida de leite en Galicia en 2019\nO Grupo Lactalis colabora con 1.500 gandeiros galegos aos que recolleu o ano pasado máis de 513 millóns de litros de leite, aproximadamente a metade do total nacional, e unha cifra similar aos 500 millóns de litros recolleitos en 2018\n16/07/2020 6:29 p.m.\nO Grupo Lactalis, empresa familiar e líder mundial na fabricación de produtos lácteos e en recollida de leite en Galicia -aproximadamente recolle o 20% -, informa de que realizou un investimento valorado en 3 millóns de euros para mellorar o proceso de produción das dúas fábricas que o Grupo ten en Lugo. En concreto, investiu 1,7 millóns de euros na fábrica de leite situado en Villalba e 1,3 millóns na de Nadela. Tal e como se recolle no Informe de Responsabilidade Corporativa 2019, o Grupo investiu 21 millóns de euros nas súas 8 fábricas españolas.\nEn 2019 Lactalis recolleu en España 1.028 millóns de litros de leite de vaca, ovella e cabra, dos cales, case a metade foron recibidos e procesados nas fábricas de Galicia. Concretamente, as plantas de Villalba e Nadela recibiron en total máis de 513 millóns de litros de leite, unha cifra lixeiramente superior -un 2,6% máis- aos 500 millóns de litros recolleitos en 2018.\n“Os gandeiros son os nosos principais aliados na nosa aposta pola calidade e en Lactalis cremos nas relacións a longo prazo con eles. Colaboramos cuns 2.200 gandeiros -1.500 deles, galegos- e o 90% fano a través de contratos por un ano, o que lles achega estabilidade e flexibilidade para facer crecer as súas explotacións”, afirma Ignacio Elola, conselleiro delegado de Lactalis Iberia.


Sobreprotección infantil e saúde mental na adulto | Consumer\nO exceso de protección dos fillos durante a infancia relaciónase con problemas psicolóxicos na vida adulta\nData de publicación: Domingo, 08deXullode2012\nProxenitores que non permiten que os seus fillos vaian de excursión, que fan os deberes por eles, que non lles deixan durmir en casa dun amigo… A sobreprotección infantil axuda a acougar a angustia dos pais, pero pode ser unha pedra no camiño para o desenvolvemento dos seus descendentes. Neste artigo explícanse os perigos de protexer en exceso aos fillos e que consecuencias ten na saúde mental do futuro adulto. Doutra banda, tamén se achegan consellos para evitar a sobreprotección infantil.\nA relación dos proxenitores cos seus fillos é determinante para o desenvolvemento psicolóxico destes. No entanto, hoxe en día, é frecuente que moitos pais, por cuestións laborais, sentan culpables por non poder pasar máis tempo con eles e envórquense de forma excesiva e sobreprotectora.\nOs proxenitores sobreprotectores son aqueles que, de maneira continua, están pendentes de evitar que os seus fillos se expoñan a situacións conflitivas, angustiantes ou dolorosas. Son quen lles fan os deberes se ven que son incapaces, que toman decisións que por idade xa deberían tomar os seus nenos, que dan todo o que lles piden para evitar que se frustren, os que non queren que vaian de excursión ou que queden a durmir en casa dalgún amigo, que non lles encargan tarefas do fogar, que non queren separarse nunca deles, que desculpan calquera erro ou travesura que cometan os seus fillos, entre outras.\nOs perigos da sobreprotección infantil\nNumerosas investigacións sinalan que a sobreprotección pode ser un lastre para o desenvolvemento do neno e que, mesmo, pode afectar de forma negativa e profunda ao futuro adulto. Aínda que non todos os pequenos reaccionarán igual ante un estilo relacional sobreprotector por parte dos seus pais, moitos terán baixa tolerancia á frustración e unha incapacidade para recoñecer os seus erros, serán inseguros con problemas para relacionarse cos demais, terán un desenvolvemento psicolóxico inferior á súa idade ou serán nenos que sempre están aburridos ou descontentos.\nAs equivocacións e os pequenos desgustos axudan aos nenos a desenvolver unha saudable tolerancia á frustración\nOs pais que sobreprotegen aos seus fillos cren que, actuando como o fan, protéxenlles dos desgustos e as frustracións da vida. Pero, en realidade, conseguen o efecto contrario. As emocións negativas, como a frustración, son o seu mellor adestramento. Durante os primeiros anos de vida, é necesario que os nenos sintan que os seus proxenitores están para protexerlles. Deste xeito, crecen con confianza para aventurarse a explorar o mundo. Pero, aos poucos, tamén deben equivocarse e sentirse frustrados ou aburridos. Son os pequenos desgustos os que lles axudarán a desenvolver unha saudable tolerancia á frustración.\nUnha investigación realizada no ano 2007 por científicos da Universidade de Illinois (EE.UU.) mostra que canto menos protexen os pais aos seus fillos das emocións negativas, maior é o grao de madurez destes. Así mesmo, detrás da negativa de moitos nenos por ir ao colexio pode haber un exceso de protección (sobre todo, por parte da nai). E esta sobreprotección pode xerar un perigoso círculo vicioso. O pequeno excesivamente protexido polos seus proxenitores non quererá separarse deles, porque sente inseguro. Así que os pais, ao ver que o neno se pon nervioso en determinadas situacións (como ir de excursión), reaccionarán protexéndoo aínda máis.\nSobreprotección con consecuencias na saúde mental do futuro adulto\nPero as consecuencias negativas do exceso de protección dos fillos non acaban na infancia ou a adolescencia. Unha persoa que pasa por estas etapas da vida tan importantes para o desenvolvemento persoal sen apenas frustrarse, porque viviu sobreprotegida, pode sufrir moito cando se penetre na “xungla” da vida adulta.\nUn dos recursos que empregan os psicólogos para analizar o estilo relacional dos proxenitores cos seus fillos é o PBI (Instrumento de Vínculos Parentales). Esta ferramenta mide a sobreprotección (control, infantilización e negación da autonomía) e o coidado. En función destes dous factores, hai catro grandes vínculos parentales: óptimo (alto coidado, baixa sobreprotección), ausente ou débil (baixo coidado, baixa sobreprotección), constreñido (alto coidado, alta sobreprotección) e control sen afecto (baixo coidado, alta sobreprotección).\nGordon Parker, psiquiatra da Universidade de Nova Gales do Sur (Australia), realizou unha interesante investigación na que relacionaba estes estilos educativos cos trastornos máis habituais dos adultos. Observou que quen sufrían problemas depresivos, neurosis de ansiedade ou esquizofrenia e máis recaían sinalaban que os seus pais foran moi sobreprotectores pero pouco coidadosos (vínculo de control sen afecto). Noutro estudo, Stanley Rachman, psicólogo da Universidade de British Columbia (Canadá), sinalou que os pacientes con trastorno obsesivo compulsivo tiñan aos seus pais como sobreprotectores.\nConsellos para evitar a sobreprotección\nVer pasalo mal a un fillo non é agradable. No entanto, o sufrimento ou a frustración son aspectos fundamentais no desenvolvemento dos nenos. É necesario que os proxenitores sobreprotectores aprendan a sufrir menos en situacións nas que o seu impulso é protexer ao fillo cando “non toca” (por exemplo, se teñen o impulso de que non vaia de campamentos por medo a que “lle suceda algo”). Así mesmo, é aconsellable analizar o porqué da sobreprotección dos adultos: falta de autoestima , unha infancia problemática, problemas de parella, sentimento de culpa como pais…\nOs adultos poden e deben protexer aos seus fillos, pero non sobreprotegerles. Protexer significa deixar que estes se equivoquen ou sufran pero que sintan que os seus pais están para axudarlles. Os especialistas pon como exemplo que non hai que facerlles os deberes; son os escolares quen deben realizalos e, se non o logran, pedir axuda aos seus proxenitores. E non hai que anticiparse á frustración. Hai que deixar que o neno se equivoque ou se frustre de cando en vez (sen pór en perigo a súa integridade física ou psicolóxica), para que vaia madurando.\nansiedade frustración-gl hijo-gl infancia-gl saúde mental


Xulgan tres mozos irmáns acusados de roubos con violencia na Barbanza | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 03/07/2020 14:32\nNo xulgado do penal de Santiago celébrase o xuízo contra tres mozos, irmáns e naturais de Ribeira, que están acusados de varios roubos con violencia cometidos en 2018 na comarca da Barbanza.\nOs acusados levan case dous anos presos en Teixeiro e enfróntanse a un pedimento de condenas que, en conxunto, ascende a 76 anos de cadea.\nManuel López Montemuíño e mais os seus irmáns Anxo e Alexandre, que son xemelgos, están acusados de participar en ata oito roubos con violencia cometidos na Pobra, Boiro e Ribeira en setembro de 2018.\nOs botíns que se lles atribúen nesas accións van desde os 20 ata os 400 euros. Pequenos paus pero nos que os acusan de utilizar violencia con armas coma un coitelo, unha porra eléctrica ou un machado.\nPor exemplo, dous dos roubos son a repartidores de pizzas aos que presuntamente chamaban facéndolles un pedido. Ou ao traballadsor dunha gasolineira... ou a unha señora de 79 anos á que, segundo a acusación, agrediron para lle quitar 30 euros.\nTamén están acusados de receptación por ter teléfonos móbiles roubados. Presuntamente roubaban para se drogar nunha etapa na que os tres eran consumidores.\nNa vista recoñeceron ante a xuíz e a fiscala o consumo de drogas, pero negaron a maior parte dos feitos. E non están acusados os tres de participar en todos os casos.\nO maior pedimento de cadea é para Manuel, ao que tamén se coñece coma Egidio: 32 anos e medio. Para seus irmáns ata 25 e 18 anos. En total 76 anos de prisión.\nForan detios en setembro de 2018 e desde aquela permanecen presos no cárcere de Teixeiro.


O Anecdotario: "Merenda para dúas", por Rocío Candal - Futbolinlugo\nO Anecdotario: “Merenda para dúas”, por Rocío Candal\nO día que coñeceu a María, non o olvida na vida\nAnecdotario, Feminino, Fútbol afeccionado\nComo xornalista vivín un episodio curioso a temporada pasada. Contareino moi brevemente. Partido de Terceira División, Arosa-Racing Villalbés. Mes de febreiro, últimos encontros precovid. O Estadio da Lomba estaba en obras naquel momento, así que o equipo de Rafa Sáez xogaba os seus partidos como local en Vilaxoán, a escasos quilómetros de Vilagarcía. Por motivos técnicos, nese recinto, os xornalistas ubicámonos na bancada, mesturados co público.\nEu aquel día cheguei coma sempre, unha hora e cuarto antes do partido, e sentei máis ou menos á altura do medio do campo. Ao principio estaba soa, logo, en plena previa, uniuse un matrimonio; terían 65 anos, máis ou menos, e ubicáronse na fila que estaba diante da miña.\nSobre as 16:30 horas, despois de facer eu a primeira conexión coa radio para presentar as aliñacións, a muller xirouse cara min e iniciamos unha conversa. Explicoume que era a nai dun xogador do Arosa -non direi o nome por manter a súa privacidade- e ofreceume unha manta. “Fai moito frío, nena”, argumentou. Eu rexeiteina. Agradecinlle o seu bonito xesto, pero díxenlle que non se preocupase, que estaba ben.\nPasaron uns minutiños e, sobre as 17:00 horas, principiou o partido. Cada pouco tempo, a muller miraba cara min e sorríame, nun xesto de complicidade. 17:47 horas, tempo de descanso, hora da merenda. María (nome ficticio) saca unha bolsa pequena chea de froita e convídame. Eu, novamente, agradezo infinitamente o seu xesto, pero entre aguantar o aparello da radio e o caderno de notas non me dan as mans para todo.\nPouco despois, abre un paquete de tortas de arroz. “Colle aínda que sexa a metade, neniña, que algo tes que comer”, insísteme. Case simultaneamente, comeza a segunda metade, polo medio, María anima ao Arosa, sempre con berros respectuosísimos. 18:50horas, remata o partido, despedímonos e eu, de camiño ao coche, sigo pensando nela, na súa bondade. Que gusto e que sorte atopar xente así. Descoñezo se María ten netos, senón, oxalá algún día os teña e poidan gozar dela. Que muller tan entrañable!\nRocío Candal Barbeito. Xornalista no En Xogo e Galicia en Goles. A voz do fútbol feminino autonómico


BNG reclama ao Goberno do Estado que actúe ante o proceso de concentración bancaria - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG reclama ao Goberno do Estado que actúe ante o proceso de concentración bancaria\nNéstor Rego defende a regulación do sistema bancario para impedir a destrución de emprego, o peche de oficinas e a redución de servizos para as persoas usuarias como resultado da reestruturación e concentración.\nA formación nacionalista urxe a derrogación da Reforma Laboral e que se permita a xubilación anticipada sen penalización, así como estabelecer acordos de prexubilación nos procesos de regulación de emprego.\n02 set. 2021 - 15:40\nFinanzas Congreso Banca\nO deputado do BNG, Néstor Rego, leva ao Congreso a necesidade de estabelecer unha regulación que impidan as graves consecuencias da reestruturación e concentración bancaria. Reclama que se exixa ás entidades que manteñan os servizos de atención de maneira presencial, que se evite o peche de sucursais bancarias na Galiza e que se regule o sector para pór fin á escalada de abusos bancarios. Recorda así mesmo a urxencia en derrogar a Reforma Laboral que está a facilitar os despedimentos e ERES no sector bancario.\nO rescate bancario de 2008 favoreceu o comezo do proceso de reestruturación e a concentración do sistema bancario, mais non serviu para reforzar a transparencia, a intervención e o control público que evitaría futuras burbullas financeiras. Este proceso de privatización e concentración está a supor a destrución e precarización do emprego, así como o empeoramento nas condicións de servizo, tanto para particulares como para as pequenas e medianas empresas.\n“Os procesos de fusión que se produciron no Estado reducen a rede bancaria e causan o peche de sucursais destruíndo servizos e emprego na Galiza, o que está a afectar de maneira moi negativa ao rural do noso País” explica o deputado do BNG no Congreso. Para Néstor, o proceso que se está a vivir é “o resultado dunha decisión política: a de permitir a reestruturación e dar entrada a fondos especulativos, así como que a día de hoxe se manteña a Reforma Laboral que facilita a destrución de milleiros de postos de traballo a través dos ERE”.\nCoa aparición da pandemia e o Estado de alarma, as entidades bancarias incrementaron as súas comisións e obrigaron á cidadanía a empregar os servizos a través da banca virtual. “Aproveitaron o confinamento para reducir horarios e persoal, así como para pechar oficinas, empeorando a calidade do servizo mentres manteñen e mesmo incrementan as comisións que cobran ás persoas usuarias” subliña o deputado nacionalista.\nPor este motivo, a organización frentista reclama ao Goberno do Estado que estabeleza unha nova regulación do sector bancario que obrigue ás entidades a pór fin aos abusos bancarios polo retallo de servizos, ao pacto de horarios, ao incremento das comisións e aos peches de oficinas e redución de persoal. No relativo ás persoas traballadoras da banca, tamén lembra o compromiso do executivo para derrogar a Reforma Laboral “que permite que grandes empresas con beneficios multimillonarios poidan despedir a milleiros de traballadores e traballadoras sen reparos”.\nAsí mesmo, Néstor Rego propón, recollendo as reclamacións de organizacións sindicais como a CIG, que se permita a xubilación anticipada sen penalización nos procesos que impliquen a redución de persoal, posto que a maioría do sector acumula máis de trinta anos cotizados polas bases máis altas e contribuíndo ao sistema de pensións. No caso de ser preciso, estabelecer acordos de prexubilación para que as traballadoras poidan seguir cotizando na Seguranza Social até poder chegar a xubilación anticipada de maneira que as entidades asuman os custes da reordenación do sector.\n“O sistema financeiro é un pilar fundamental para o desenvolvemento social e económico. Debe ser equilibrado, solvente e garantir a prestación de servizos a todos os sectores da sociedade, especialmente aos colectivos máis vulnerábeis e con máis dificultades” reivindica Rego. O actual modelo que se pretende implantar, para o deputado nacionalista, é “especialmente lesivo para o conxunto da sociedade” porque crea exclusión financeira, suprime servizos ou encaréceos e destrúe emprego.\nBNG avanza as liñas de actuación no Congreso para o novo curso político\nBNG celebra que a petición sobre o parque eólico das Salgueiras quede aberta na Eurocámara


EN MARCHA VINOEXTERIOR, A ACELERADORA DE CZFV PARA QUE AS EMPRESAS Do SECTOR VITIVINÍCOLA ACCEDAN A NOVOS MERCADOS - ViaExterior - Consorcio Zona Franca de Vigo\nPosted at 04:28h in espanol, galego\tby\tvia_Adm_ext\nUn total de 16 empresas están participando Na aceleradora VinoExterior, o programa formativo impulsado polo Consorcio Zona Franca de Vigo para que as firmas vinculadas ó sector vitivinícola accedan a novos mercados.\nNesta aceleradora sectorial participan adegas pertenecentes ás cinco Denominacións de Orixe galegas: Rías Baixas, Valdeorras, O Ribeiro, Monterrei e Ribeira Sacra.\nPor outra parte, en VinoExterior tamén están recibindo formación dúas empresas distribuidoras, Vintalia e RBR Wines. Ademáis, na aceleradora sectorial do Consorcio participa Anforum, empresa adicada á producción de barricas de granito.\nO actual escenario internacional está cheo de incertezas para as empresas españolas, e o sector do viño en Galicia non é alleo a esta realidade.\nA imposición de aranceis nalgúns mercados ou as incógnitas que se abren co brexit son só algunhas desas incertezas.\nComo declarou o delegado David Regades “ VinoExterior nace, precisamente, para dar resposta a estes novos desafíos e esperamos que as empresas participantes na aceleradora poidan descubrir, da man de expertos, fórmulas exitosas para chegar a novos países”.\nVinoExterior pretende reducir os tempos e aumentar as posibilidades de éxito no proceso de internacionalización. O enfoque da aceleradora VinoExterior é de carácter práctico e permite fomentar o networking entre empresas do sector.\nO programa formativo que se está desenvolvendo todos os venres ata decembro ten como atractivo que as empresas participarán nunha misión comercial inversa, na que importadores e prescritores internacionais visitarán Galicia e poderán coñecer ás empresas de VinoExterior.\nA aceleradora achegará ás empresas as ferramentas necesarias para estar presentes en feiras e eventos de carácter internacional, que lles abrirán as portas a outros mercados\nAs empresas que participan en VinoExterior son:


Aves en Ortigueira e Estaca de Bares co IES Perdouro - Mares de Cultura os Nenos e o Mar, campaña escolar de divulgación dos recursos do mar de A Mariña e Ortegal\nAves en Ortigueira e Estaca de Bares co IES Perdouro\n17 Oct Aves en Ortigueira e Estaca de Bares co IES Perdouro\nPosted at 16:33h in Mares de Cultura by Carlos Gil\nDurante a xornada do luns visitamos Estaca de Bares e a ría de Ortigueira con alumnos do instituto IES Perdouro de Burela dentro da campaña «Mares de Cultura, os Nenos e o Mar» promovido polo GALP A Mariña Ortegal.\nComezamos na punta de Estaca de Bares onde presenciamos un increíble paso migratorio do Mascato ou Alcatraz Atlántico (Morus bassanus) contabilizando máis de 100 individuos por mínuto, unha oportunidade única para observar esta especie nun dos mellores puntos de Europa para facelo. Na misma Estaca de Bares, aproveitamos tamén para visitar o faro gracias a Autoridade Portuaria Ferrol-San Cibrao, onde coñecimos a nova inquilina do faro, unha das poucas mulleres que na actualidade realiza esta labor.\nA continuación desplazámonos á Ría de Ortigueira para observar multitude de especies limícolas que nesta época do ano buscan refuxio neste entorno. Observamos especies como Ostrero Euroasiático (Haematopus ostralegus), Garceta Común (Egretta garzetta), Garza Real (Ardea Cinerea), Mazarico Trinador (Numenius phaeopus), diferentes especies de correlimos e goivotas xunto con outras limícolas que fixeron da xornada una experiencia increíble para os participantes.\nAgradecer ao profesorado do IES Perdouro polo interés e a participación na campaña.


Austeridade no seguimento\nDe Santiago González Avión junio 25, 2007\nA austeridade do seguimento: non te laies do que deixas atrás\nCantas veces temos escoitado, mesmo falado de seguimento! E que pouco en serio tomamos o que isto nos supón. Unha vez máis, as palabras van por diante do que nós estamos dispostos a por da nosa parte.Afirmar que queremos seguir a Xesús suponnos unha actitude de tomar en serio a pobreza e o desprendemento, tamén daquilo ao que estamos moito mito máis apegados, porque se seguir a Xesús non nós supón renuncia, esforzo, radicalidade... en que nos imos diferenciar daqueles que se declaran seguidores dun equipo de fútbol, dun grupo de música ou dun actor de moda? Servir ao Evanxeo esixe de nós exclusividade; unha exclusividade que alimentamos cada día que nos reunimos, non a escoitar simplemente, senón a participar da mesa de Eucaristía, a mesa da fraternidade.\n✶ Moitas veces, Pai, non estamos dispostos a deixar atrás canto nos fai cómodos, mediocres e vulgares, o que nos impide seguirte de verdade. S…\nUn cristianismo que non discrimina (Domingo 12 TC)\nDe Santiago González Avión junio 18, 2007\nUn cristianismo que non discrimina: nin servos nin amos: irmáns e irmás\nPórtico O seguimento de Xesús é unha decisión libre e persoal. Xa pasou o tempo no que, para xustificarse, moit@s dicían que foran obrigad@s a acoller ou profesar a fe cristiá, sen que lles deran a oportunidade de elixir. Hoxe, desde a liberdade e o respecto ás decisións persoais, cada un/ha é dono das súas opcións e escrav@ dos seus medos. Por iso a celebración que agora comeza non quere ser máis que unha invitación a reafirmar, persoal e libremente, diante da comunidade que conformamos os seus seguidores, que Xesús nos deixou un camiño no que nos invita a tomar decisións e asumir as súas consecuencias, no que xa non vale ir onde van tod@s ou facer o que fan tod@s, senón que este camiño é libre, persoal e esixente. Que cant@s queremos facelo así, nos sintamos sempre arroupad@s por El e acompañados por todas aquelas persoas que, formando parte das nosas comunidades, queren tamén facer este camiño e traballar para que…\nEscándalo (Domingo 11 do TC)\nDe Santiago González Avión junio 10, 2007\nDE ESCÁNDALOPÓRTICOVivimos nun mundo de aparencias, de falsos ouropeis. Coma no tempo dos antigos romanos, as persoas, cada vez máis, parece que só necesitamos “pan e circo” para sentirnos contentas. Desde os medios de comunicación preséntansenos uns modelos a imitar consistentes en ter un corpo dez, un pasado cheo de escándalos reais (aínda que se son inventados, tamén valen) ou unha fama conseguida a calquera prezo. E moitas veces nós, coma pasmarotes, comulgamos con rodas de muíño e bailamos ao son que a televisión nos di, xustificando actuacións e mesmo decisións totalmente inmorais.Porén, os que nos confesamos cristiáns e cristiás estamos chamad@s a ir máis alá da superficie e da vulgaridade que moitas veces nos rodea para mergullarnos nas profundidades dun mundo no que, como se nos lembraba a semana pasada, moita xente morre de fame, de enfermidades comúns ou de miseria sen que iso tristemente sexa xa portada dun xornal ou dun telexornal.Que a celebración que agora comezamos nos…\nOs dereitos universais facendo o seu Corpo\nDe Santiago González Avión junio 04, 2007\nCORPUS 2007OS DEREITOS HUMANOS SON UNIVERSAIS, AS OPORTUNIDADES, TERÍAN QUE SELO. MIRAR CARA OUTRO LADO NON RESOLVE O PROBLEMAPÓRTICOVivimos nun mundo no que 2.500 millóns de persoas sobreviven con menos de dous euros ao día, no que 30.000 nen@s morren diariamente por causas evitables, no que a pobreza segue estando presente nunha quinta parte dos fogares españois. Un mundo construído desde os dereitos humanos non pode deixar á marxe estas realidades de marxinación e desigualdade. O modelo de civilización do amor, que nos toca promover e practicar, implica desenvolver a dignidade da persoa e procurar que os seus dereitos sexan garantidos. Cando @s cidadáns están segur@s dos seus dereitos, garántese a construción do ben común, que se concreta no recoñecemento e respecto dos dereitos humanos.A participación no banquete da Eucaristía é unha invitación a tod@s, especialmente para @s fament@s, enferm@s e empobrecid@s da terra. Nas nosas mans está que ninguén quede excluído, que ninguén que…\nUn cristianismo que non discrimina (Domingo 12 TC)...


Lavacolla obtén a certificación en seguridade operacional da regulamentación europea - Lindeiros\nLavacolla obtén a certificación en seguridade operacional da regulamentación europea\nBy Lindeiros on\t 20 Agosto, 2017 Bisbarra, Compostela\nCompostela, 20 de agosto do 2017 – O Aeroporto de Santiago, Lavacolla, acaba de certificarse de acordo coa regulamentación da UE, acreditando, desa maneira, o cumprimento da nova normativa comunitaria sobre seguridade operacional nos aeródromos de uso público.\nA consecución deste certificado, co que culmina un proceso que requiriu un intenso traballo, avala a aptitude da infraestrutura e o seu persoal para xestionar operacións de transporte aéreo de conformidade coas normas técnicas de deseño e operación recollidas no Regulamento UE 139/2014.\nA certificación implica melloras en seguridade operacional e o cumprimento de estándares técnicos internacionais. Ademais, avala a vixencia da nova normativa en todas as súas instalacións, sistemas, equipos, servizos e procedementos.\nCon este documento, expedido pola Axencia Estatal de Seguridade Aérea (AESA), o Aeroporto de Santiago dá un paso máis na seguridade operacional e o cumprimento dos estándares técnicos internacionais.\naena Aeroporto de Lavacolla Bisbarra\nObras de mellora na estrada de Ordes a Lanzá 20 Setembro, 2019\nVedra a piques de rematar a renovación dos campos de fútbol do Coto e San Mamede 19 Setembro, 2019\nCríticas ao uso do glifosato nos xardíns de Compostela 19 Setembro, 2019\nAs romarías galegas protagonistas dunha charla no Museo do Pobo Galego 19 Setembro, 2019\nSilleda acolle o sábado 28 unha carreira de orientación 19 Setembro, 2019


O Foro Económico de Galicia presenta o segundo Informe de Conxuntura Socioeconómica deste ano, coordinado por Fernando González Laxe. Da análise das contas económicas e os indicadores de conxuntura do primeiro trimestre do ano destácase:\nA economía galega encadea 10 trimestres consecutivos con taxas de crecemento interanuais igual ou superiores ao 3%, acadando no primeiro trimestre de 2018 unha medra do 3,1%, porcentaxe similar ao dos últimos trimestres de 2017. Este incremento é unha décima superior á media española estimada polo INE e supera ao rexistrado na zona euro (2,5%) e na Unión europea (2,4%).\nO crecemento agregado do PIB en Galicia segue caracterizándose polo seu equilibrio das achegas positivas da demanda interna e da externa.\nA significativa contribución da demanda interna, que se sitúa en 2,6 puntos, o valor máis elevado dende o cuarto trimestre de 2007, pode considerarse como un dos aspectos máis salientables. Esta contribución explícase tanto polo impulso do investimento (4,6% respecto ao mesmo trimestre do ano anterior) como pola mellora do consumo dos fogares, que acada unha medra interanual do 2,8%, a taxa máis elevada dende 2006.\nA demanda externa contribúe 5 décimas ao crecemento do PIB, un punto porcentual menos que no mesmo período do ano anterior. Tanto as exportacións como as importacións presentan un crecemento igual ou superior ao 7%.\nDende o punto de vista da oferta, o aspecto máis destacado é que todos os sectores contribúen de xeito positivo, salientando o bo comportamento do sector industrial (6,3%), e máis en concreto da industria manufactureira.\nOs grandes agregados do mercado de traballo galego manteñen unha tendencia razoablemente positiva, atendendo á evolución da ocupación e á caída do desemprego (especialmente no paro de longa duración). Dunha banda, as afiliacións medran un 2,7% respecto ao primeiro trimestre do ano anterior, fronte ao 1,6% no caso da poboación ocupada segundo a EPA e os postos de traballo equivalente. Doutra banda, o paro estimado descende un 14,1% e o rexistrado no servizo público de emprego, cun 11,2%.\nNo primeiro trimestre do ano, os tres indicadores de emprego presentan taxas de crecemento inferiores á media estatal, mentres que o paro estimado pola EPA non só descende en maior medida que a media española, senón que se sitúa como a quinta con maior redución. A taxa de actividade galega descende ata o 53% e a taxa de ocupación ata o 45%, manténdose Galicia entre as CC.AA. cun valor máis reducida. Por contra, a taxa de paro redúcese ata o 15,1%, a porcentaxe máis baixa nun primeiro trimestre dende o ano 2009.\nNo actual contexto económico positivo persisten os elementos preocupantes sinalados en informes anteriores: a continua caída da poboación activa (especialmente grave no caso da poboación de 25 a 34 anos – máis dun 22% dende o primeiro trimestre de 2014), a menor capacidade de creación de emprego en comparación coa media española, e o incremento da taxa de temporalidade.\nO novo documento do Foro Económico de Galicia presentado no sede do Club Financeiro de Vigo,"Unha estratexia industrial para...\nAnuario 2018Crecimiento e innovación de las empresas manufactureras gellegas (II/2018)


Os habitantes das Illas Atlánticas abren as actividades de novembro - VigoÉ\nOs habitantes das Illas Atlánticas abren as actividades de novembro\nO centro de visitantes das Illas Atlánticas de Vigo acolle este mes actividades sobre cultura, cambio climático e xeoloxía dirixidas tanto a adultos como nenos.\nNesta primeira semana, o tema central será “As Illas e os seus habitantes”, polo que todas as actividades dedicaranse á cultura diferencial, adaptacións e particularidades de quen vive ou viviu nas illas do Parque. A primeira delas terá lugar este xoves, ás 19:00 horas, e será un obradoiro para público adulto centrado na botica do Parque Nacional.\nEste venres, á mesma hora, haberá dúas proxeccións sobre as Ons; e o sábado ás 11:30 da mañá celebrarase outro obradoiro sobre a botica, pero esta vez destinado aos máis pequenos.\nAs actividades da próxima semana articularanse ao redor do “cambio climático” e do efecto do uso de combustibles fósiles. O venres 13, ás 19:00 horas, haberá unha charla-coloquio sobre a recuperación de aves petroleadas. Ao día seguinte (sábado 14) ás 10:30 será o turno dun obradoiro familiar sobre xoguetes sen pilas e forno solar.\nA semana do 16 ao 22 de novembro xirará ao redor da noite e das estrelas. Para afondar nesta temática, o xoves 19 ás 19:00 horas haberá unha charla-obradoiro titulada “Unha ventá aberta ao universo”. O venres, á mesma hora, proxectarase un documental de 50 minutos sobre a historia do universo. E, de novo, o sábado ás 11:30 organizarase un obradoiro infantil sobre a construción de trebellos astronómicos.\nNa última semana de novembro a protagonista será a xeoloxía. En concreto, o xoves 26 ás 19:00 terá lugar unha charla-obradoiro baixo o nome “O vento pelexa sobre a area”. Á mesma hora do venres proxectarase unha produción audiovisual sobre as furnas do Parque Nacional; e o obradoiro infantil do sábado centrarase en xogos sobre xeoloxía.\nAgás as proxeccións de cine, o resto de actividades teñen prazas limitadas, polo que é preciso reservar con antelación. A programación ao completo desenvolverase no Edificio Cambón, na Rúa Palma.\nO horario deste centro é de 10 a 14 horas, e de 16 a 20 horas de luns a sábado, e de 11 a 14 horas os domingos e festivos. Hai visitas guiadas á exposición permanente todos os mércores ás 19:00 horas e os domingos ás 12:00 horas.


[Grecia] Declaración política de Panagiotis Argyrou, membro da CCL, no xuízo polo intento de fuga frustrado | abordaxe\n« Soberania, Independência…\n[Porto Alegre] Reivindicação de ataques contra o sistema de dominação e em defesa da terra. »\n[Grecia] Declaración política de Panagiotis Argyrou, membro da CCL, no xuízo polo intento de fuga frustrado\n“Todos os valores desta sociedade son prisións de máxima seguridade”\nTirado do blogue La Rebelión de las Palabras, que traduce ao castelán dende o inglés publicado en 325, e traducido ao galego por Disnomia para Abordaxe!.\nMirando cara atrás…\n“Dásenos a nosa vida só unha vez, como unha oportunidade única. Nunca vai existir de novo, polo menos nesta forma autónoma. E que facemos con ela en lugar de vivila? Que facemos? Arrastrámola dun lugar a outro, matándoa…” (Hronis Missios)\nOs tribunais teñen unha unidade propia para contar a vida e a liberdade; unha unidade que usa tipos e algoritmos da linguaxe legal para dicir que é xusto ou inxusto, correcto ou incorrecto, normal ou declinable. E neste proceso onde as vidas e as liberdades están a ser postas na balanza da lei, ás veces dáseche a oportunidade de mirar cara atrás; sénteste culpable ou non. É un momento importante porque o que digas podería verter un pouco máis de cemento ao teu redor, podería aumentar a cantidade daqueles momentos onde a porta ábrese e péchase, quizá fai á túa orella afacerse máis aínda ao son da chave virando na ranura da porta, suficiente para facerche pensar que estás sempre oíndo este son, que non había mañá nin atardecer se non escoitabas ese son a unha determinada hora predefinida.\nAsí que aquí estamos… Durante cinco anos e medio estiven oíndo esa chave. Cinco anos e medio nos que os meus ollos chocan nas paredes. Cinco anos e medio con dúas sentenzas (de 37 e de 19 anos) e outras dúas por vir. E agora aquí neste xuízo unha máis. Este será o quinto xuízo consecutivo onde eu agardo “a ver o que pasará comigo” ou onde agardo a que “a miña risa convértase en choro”. E é outra vez o momento de poñer un espello enfronte do pasado e as miñas eleccións e mirar cara atrás. Así que miro…\nMiro e véxome a min mesmo medrando na era dxs criminalmente indiferentes, dos pacíficos monstros. Miro e lembro que desde a infancia dixéronme que non me meta en cousas que non entendo. Lembro que tentaron ensinarme que era un erro preocuparse de cousas polas que ninguén máis parecia preocuparse. Lembro, sendo aínda un novo pupilo na escola, os bombardeos humanitarios en Kósovo e as varias organizacións de caridade vindo ás escolas para convencernos de que a vida dun neno orfo en Iugoslavia valía tanto como un caderno de Unicef. Lembro as noites na miña habitación observando aos enterradores das transmisións dos programas de televisión contando o número de aquelxs asasinadxs con tal neutralidade, coma se estivesen a presentar a lotería. Lembro a moda humanitaria de adoptar nenxs do chamado “terceiro mundo”, que sufriron e morreron de sede e de fame nalgún lugar demasiado afastado como para afectarnos.\nLembro as rúas cheas de refuxiadxs de guerra discapacitadxs e a outras persoas tirándolles moedas coma se estivésenlles cuspindo. Lembro axs nenxs da rúa, axs conductorxs maldicindo axs inmigrantes que estaban rebotando a través do tráfico para limpar os parabrisas e isto… “volve ao teu país”. Lembro axs sen-teito nas esquinas das rúas comerciais, en fronte ou simplemente preto de deslumbrantes escaparates cheos de produtos inútiles fabricados por menores nunha fábrica dun país terceiromundista para que xs cidadáns de Occidente poidan gozalos, e axs transeúntes que só pasaban de longo con indiferenza e se cadra un pouco amoladxs de que a súa presenza alí alterase a estética do lugar.\nLembro aos vendedores ambulantes migrantes que levaban as súas mercadorías nunha manta e axs policías perseguíndoos, golpeándoos e tirándolles do pescozo, arrastrándoos na rúa fronte a aquelxs que pasaban só parecendo amoladxs porque todo iso sucedese no curso do seu paseo.\nLembro entrar na puberdade ao mencer do milenio. Cando todo o mundo celebraba e alegrábase só porque era o ano 2000 e novas edicións de software informático saíran á venda. Lembro á maioría dxs meus/miñas compañeirxs de clase, non importándolles unha merda máis nada que as novidades dalgunhas marcas famosas de roupa, de zapatillas, de teléfonos móbiles e videoxogos. Toda unha xeración gastou as preocupacións da súa adolescencia en caro lixo sentíndose felices por ter a oportunidade de gastar diñeiro nese lixo. Toda unha xeración aprendeu a divertirse mirando estúpidos reality shows tipo Gran Irmán onde a dignidade humana era voluntariamente eliminada por unha pequena publicidade e algo de diñeiro era o prezo, mentres ao mesmo tempo chovía aceiro e morte en Oriente Medio en nome da guerra contra o terrorismo.\nEra un tempo onde a moral e o transfondo dos valores da sociedade eran equivalentes aos do váter máis cheirento. Era o tempo dos problemas sociais resoltos. A Bolsa, a entrada no Euro, o desmantelamento do terrorismo e a apertura do período máis solemne: a preparación das orgullosas Olimpíadas de 2004. Atenas foi modernizada seguindo os estándares das metrópoles europeas; os transportes públicos foron mellorados co Metro, o tranvía e os novos eco-buses, mentres creaban novas redes de estradas para evitar malgastar tantas hectáreas de bosques queimados durante os últimos incendios de verán. Foi a apertura dunha longa tempada turística e dalgunha maneira tiñan que mellorar as estradas rurais, para facer todos os tipos de burdeis máis accesibles, e é onde o auténtico espírito santo da nova cultura grega foi destacado, onde o honrado campesiñado grego gastou os seus subsidios europeos, como na violación de milleiros de mulleres inmigrantes do antigo bloque do Leste, e as amas de casa gregas obtiveron unha nova identidade nacional no moderno entorno social, mentres compartían a mesma preocupación común, “esas putas viñeron roubarnos aos nosos homes”. Lembro a vulgar despreocupación desa era. Cando xs inmigrantes que afogaron no Mar Exeo non eran tantxs como para aparecer nas noticias e nun empurrón xs políticxs deron chalecos salvavidas axs nenxs que sobreviviron a naufraxios. Os campos de concentración para inmigrantes eran menos entón; os asasinatos e a tortura alí non alcanzaban con tanta frecuencia o exterior e se o facían era só nunha lixeira referencia, o xusto para non asustar axs espectadorxs. Así… a quen lle importaba que as obras das instalacións olímpicas estivesen construídas sobre os cadáveres de traballadorxs migrantes debido aos centos de accidentes, co fin de que fosen entregadas a tempo para que o público puidese ver a atletas dopadxs gañando medallas, era un fermoso verán grego onde todo o mundo descubriu o encanto oculto de ser gregx. Foi entón cando a xente chea de furor nacional inundou as prazas das cidades para celebrar as vitorias da selección nacional de fútbol en grandes encontros, berrando cunha soa voz e unha soa alma. Era o verán da Grecia orgullosa e nada parecía desagradar ao “Pobo” aparte das celebracións dxs inmigrantes albanxs nas vitorias do seu propio equipo nacional. Os locais foron barridos pola santa indignación xa que “non só xs nenxs dxs albanxs róubanlle a bandeira axs nosxs nos desfiles, senón que tamén teñen o descaro de ridiculizarnos nas nosas propias prazas”. Unha santa indignación que causou un pogromo a escala nacional o cal aparte de custar a vida de polo menos unha persoa inmigrante conduciu ás feridas de centos de persoas máis. O sentimento social daquela época non estaba afectado polo feito de que estivésemos dirixíndonos cara a unha “sociedade do control e a vixilancia” cos demasiado anunciados zeppelines con cámaras vendo a través das paredes e cámaras de tráfico recoñecendo características biométricas brotando por todas partes, pero puido sacar á xente ás rúas con coitelos e escopetas debido ao seu ferido “orgullo nacional”.\nPara min, foi o momento no que algo rompería dentro de min para sempre e eu saltaría á beira oposta. Porque non é só que todo isto e mesmo peor estivese a ocorrer, senón principalmente a total indiferenza e o silencio da sociedade. Desde a miña propia infancia lembro preguntar e preguntar e preguntar… sobre os bombardeos na televisión, sobre xs nenxs en África, sobre xs sen-teito, sobre xs mendigxs, sobre xs inmigrantes, sobre a violencia policial, e a resposta fría, crúa, cínica, “iso ocorre”. Así de simple. Coma se se tratase dun desastre natural, un terremoto ou unha inundación. Mozxs e vellxs, todxs estaban a usar a mesma resposta en todas partes, “iso ocorre”, e xs máis groseirxs engadían “vale, e que queres que faga eu agora?“. Cando miro cara atrás ao verán de 2004, véxome a min mesmo desgustado e enfurecido co mundo ao meu redor, coa vontade de moverme contra el. Sí, son culpable disto. Podedes condenarme por isto. Porque desde moi cedo cometín o crime de mirar directamente ao corazón deste mundo e vino podrecéndose, e desde entón non volvería ser o mesmo nunca máis. Non atoparía paz en ningún sitio se non facía algo, o que fose, mesmo se todo era por min mesmo. Desde aquel momento, xureime a min mesmo que nesta sociedade eu sempre sería un anarquista, un elemento antisocial loitando pola destrución da civilización que dá a luz a tanta miseria.\nO 17 de novembro de 2004 é a primeira vez que tomei parte nunha manifestación co bloque anarquista organizado. Unha celebración que era controlada polo partido comunista (KKE) cada ano e que en 1973 foi condenado como un acto de provocación, algo que estiveron a dicir ao longo dos anos que seguiron á ditadura da Xunta sempre que houbo revoltas, demostrando que o KKE é un hostil e astuto mecanismo que ten que ser golpeado, porque ao contrario dos inimigos claros o KKE pretende ser revolucionario. Foi o meu primeiro contacto cxs anarquistas, a primeira vez que respirei o gas lacrimóxeno, a primeira vez que vin á policía antidisturbios linchando manifestantes. Souben que estaba onde tiña que estar.\nDesde entón, só unas poucas cousas cambiaron dentro de min. O odio estableceuse, madurou e afiouse co fin de ser máis efectivo. Non só non me rendín ano tras ano senón que as miñas primeiras detencións, o meu primeiro contacto coas esposas uns meses despois do 17 de novembro, fortaleceron o meu odio. Perseguido coma moitxs outrxs da miña idade desde os parques e prazas dos nosos barrios debido á represión urbana (na cal ademais dun cataclismo de cafeterías que cambiou totalmente as rexións onde medramos, os días só contiñan detencións diarias, arrestos, acoso nas comisarías de policía locais) empecei a coñecer Exarchia. Un lugar que eu realmente sentía que estaba a latexar. Pensabas que mesmo as paredes, as rúas estreitas, emanaban un sentimento de rebelión. Foi alí onde moitxs de nós reuniámonos, chegamos a coñecernos uns/has a outrxs e sentiámonos libres da opresión que sentíamos nos nosos propios barrios que foran forzados a ser modernizados, mellorados e a volverse tan comerciais e turísticos que xa non había sitio para nós alí. En Exarchia sentíamos coma se estivésemos a respirar un aire de liberdade. Non nos asustaba ser arrestadxs por unha patrulla de policía mentres estábamos a pasar o intre na rúa, na praza ou nun caleixón. Moitas veces, co fin de chegar a Exarchia, arriscámonos a enfrontar inspeccións policiais polos escuadróns da policía antidisturbios e madeiros rodeando o lugar e con todo continuamos indo alí, aprendendo como achegarnos á praza esquivando mentres ás forzas policiais.\nEra só unha cuestión de tempo para min empezar a ser parte dos pequenos ou grandes eventos insurrecionales que fixeron esta área especial e famosa, mesmo no estranxeiro. Dentro destes eventos moi a miúdo non había unha estratexia política clara nin un obxectivo, nin nada. Era unha simple e xenuína expresión de raiba que reflectía a opresión que cada un/ha de nós recibía viñese de onde viñese. Moitas veces, cousas que obviamente non poderían ser o tema dun proxecto político foron destruídas. Ademais, o que foron realmente eses eventos insurreccionales é pequenos levantamentos persoais, inconexos e desiguais dunha mocidade que percibiu a metrópole na súa totalidade como unha gaiola na cal se asfixiaba e que así como unha besta enfurecida tenta destruír a súa gaiola, nós tamén destruímos todo o que considerábamos como unha parte orgánica da metrópole-prisión. Non porque fósemos conseguir algo. Non porque o Estado fose caer. Non porque fósemos enviar unha mensaxe. E obviamente non porque fósemos nihilistas. Era unha purificación insurrecional subconsciente mentres empuñábamos a satisfacción por danar as terminacións nerviosas dunha metrópole-monstro que sentíamos que estrangulaba a nosa existencia. Por iso agora todos eses “anciáns”, os “expertos”, os “veteranos”, que na súa propia fase fixeron o mesmo e mesmo peor, deben inclinar a cabeza e escoitar o pulso desta mocidade insurxente e o que ten que ofrecer, e ver como poden transmitir as súas propias experiencias para así axudar a ter algunha evolución e perspectiva consciente. Pero se en lugar diso, escollen a solución fácil da crítica, a ironía, a burla e as ameazas co fin de ser coherentes coa súa conversión e transformación, marcando un xiro á suposta calidade da súa madurez política adulta, entón deberían empezar primeiro por eles mesmos. Deberían retrospectivamente facer a súa autocrítica e logo deixar que comece calquera ameaza. Porque a autocrítica non abonda.\nA continuación disto, superando a miña excitación inicial, tentei pasar dos arrebatos insurrecionais espontáneos a agrupacións máis organizadas onde podería colectivizar as miñas negacións con outras persoas que sentían e pensaban coma min. Así, buscando constantemente o meu camiño a través de procesos, agrupacións e redes conspirativas, uninme á Conspiración das Células de Lume e convertinme en parte dunha guerrilla urbana. Durante todos estes anos rompín, queimei, saqueei e fixen estalar tantos símbolos como fose posible desta desagradable civilización en cuxo nome son un prisioneiro e agora vou de xuízo en xuízo…\nEste foi o meu camiño ata a prisión cunha pequena pasaxe desde a ilegalidade agresiva onde escollín o meu recurso como quixen, non só para evitar o cautiverio senón tamén porque quixen permanecer nunha posición ofensiva contra a dominación, tamén. Mirando cara atrás a entón, non me arrepinto de nada e estou orgulloso das miñas eleccións.\nEscollín ser un anarquista porque creo na destrución de todas as formas de poder, explícitas ou implícitas e estou determinado a pelexar contra toda alternativa autoritaria, non importa que manto use cada vez. Son un anarquista porque creo na absoluta liberdade dx individux e a vida libre que pode abrirse fronte a tal perspectiva.\nEscollín ser un individualista porque nun mundo onde a podremia alcanza cada aspecto da vida social non tiña outra opción, pero tamén considero que a legalización social é un luxo inútil e de ningún modo un prerrequisito para escoller a miña acción. Algunhas cousas non poden pasarse, non importa cantos textos deamos, cantos carteis colemos, cantas intervencións fagamos. A sensibilidade, o interese pola inxustiza que ocorre nalgún lugar preto ou lonxe, son características da idiosincrasia particular de todos e cada un de nós do mesmo xeito que a indiferenza, a intolerancia e o medo ao diferente. O que moitxs teñen medo de admitir é que detrás de cada actitude na vida unha vontade libre pode estar oculta. É unha característica común de todos os fanatismos e as obsesións que xs seus/súas seguidorxs sempre cren que todas as demais persoas son vítimas, enganadas e deludidas, a ovella perdida constantemente buscando ao bo pastor. Isto é porque senten terror cando se enfrontan á idea de que pode haber persoas que libremente escollan manter distancia dos dogmas que eles fanáticamente apoian para si mesmxs.\nEscollín ser un nihilista, non porque non crea nunha revolución social senón porque a única revolución social na que estaría interesado é a que terá lugar por parte de individualidades anarquistas conscientes. Ademais, é o único camiño posible para unha revolución anarquista auténtica. Calquera cousa diferente móvese cara a outras lóxicas. Aquelxs que falan de vangardas, partidos armados, liderazgos, etapas transitorias e outras cousas similares sitúanse lonxe da anarquía. Isto é utópico, din varixs malevolentes. Se cadra iso é polo que ultimamente foi observada unha mudanza no realismo pragmático que empeza a falar máis e máis a linguaxe mesmo das vangardas e as etapas de transición. Se cadra persuadíronse a sí mesmxs de que a Anarquía é un ideal utópico e adoptaron propostas revolucionarias máis realistas. Para min, con todo, nada mudou. Deixade á anarquía ser unha utopía. Eu prefiro permanecer conscientemente nas marxes, xunto con todxs esxs lunáticxs, xs insubordinadxs, xs antisociais, xs provocadorxs, xs románticxs e xs soñadorxs cabreadxs. Así que son un nihilista porque creo que é só a través da destrución total da civilización, e da súa ética e valores, que algo realmente novo pode nacer. E eu estou disposto a pelexar ata o final por esta destrución.\nEscollín converterme nunha guerrilla urbana para practicar os meus desexos, para armar as miñas negacións contra este mundo. Non teño ilusión de que as miñas accións e as miñas eleccións “tocasen” o mundo porque a maioría da xente aprendeu a ser inmune a calquera emoción que non sexa causada pola televisión. Tal vez eu podería espertar o seu interese se fose alguén que prometeu unha vida cómoda e silenciosa con seguridade e prosperidade. Porque eses son os valores aos que os subordinados modernos renden culto, e por suposto son tan miserables como a civilización que lles dá a luz e reprodúceos. Así que escollín converterme en parte dunha guerrilla urbana porque para min foi un escape existencial ao mundo baleiro da putrefacción organizada. Non fixen esta elección porque fose a mellor elección, a máis efectiva ou obxectivamente a máis apropiada para un/ha revolucionarix senón exactamente porque só se nos dá a vida unha vez e persoalmente, non quería arrastrala aquí e alá matándoa cada día. Ademais non creo na expectativa dun futuro post-revolucionario planeado, e por tanto non vexo a guerrilla urbana como a forma máis axeitada de acción para a “Revolución” senón que en vez diso enténdoa como unha negación total práctica e continua do mundo existente, como unha peza dun mosaico global onde as negacións anarquistas atopan miles de camiños para atoparse.\nEsta é a miña revisión das miñas eleccións ata a data. En canto ao presente, estou outra vez acusado dun intento planeado e organizado de fuga da prisión. Para unha conspiración destinada a voar os muros externos da prisión de Korydallos e á fuga dxs membros da Conspiración de Células do Lume. O proxecto estaba preparado, os explosivos e as armas estaban listos, pero a sorte non estaba do noso lado. Os escondites, o armamento e os explosivos chegaron a mans do inimigo, a persecución comezou e vimos a continuación arrestos sucesivos. Arrestos de persoas non relacionadas con nós e que non coñecíamos pero tamén arrestos de xente que coñecemos, amigxs e achegadxs, todxs elxs imputadxs con acusacións por terrorismo, un cargo que no caso dxs últimxs sería fundado na ocasión do arresto da anarquista Angeliki Spyropoulou. A maquinaria do Estado despregou o seu revanchismo. Non é importante que este intento fallase ou que fose frustrado, desde agora saben o que unha minoría anarquista decidida, que queren arriscar as súas propias vidas para vivir libres, está preparada para facer, coa posibilidade de ser capaces de atacar outra vez. Porque non hai nada máis fermoso que arriscar a túa vida para ser capaz, libre, de atacar todo de novo coa mesma raiba contra o monstro da moderna sociedade totalitaria, onde a vida predeterminada require que todo o mundo pense o mesmo, vivan o mesmo, namórense do mesmo, e morran da mesma forma. Pero xa que se falou moito e se cadra dirase aínda máis, sinto a necesidade de aclarar de antemán o seguinte:\nO que sempre me empurrou, despois dun certo punto, nas miñas eleccións, nas miñas accións e nas miñas decisións, foi un impulso interior de opoñerme a toda autoridade, un impulso que máis tarde volveuse consciente e armouse. Igual que rexeitei ser unha engrenaxe funcional da máquina social que está a moer vidas e almas humanas nunha cortadora, sempre rexeitarei ser unha unidade dispoñible que sirva aos plans e ás ambicións doutrxs. Obviamente, a vida que escollín é unha vida arriscada. Con riscos que ás veces obedecen e outras veces non á razón. Pero cando alguén deixa a outrxs decidir os riscos que él/ela vai correr (debido a dificultades técnicas ou doutro tipo) entón un/ha deixa de ser unha individualidade anarquista e convértese outra vez nunha engrenaxe nalgunha outra clase de máquina, que bautiza como tímidez e escusas calquera cousa que vaia máis aló do seu control. Por iso digo que eu podería queimar a miña vida, arroxala toda no lume mesmo para os máis absurdos e autodestructivos riscos, mentres fose a miña elección e tivese comigo compañeirxs reais e orixinais que me considerarían como un igual. Por suposto, deberían recoñecer sinceiramente a desigualdade das apostas e non tentar facer unha decisión emocional dunha decisión obxectivamente correcta. Porque obviamente na vida non hai só cálculos fríos senón tamén os sentimentos fortes e de compañeirismo entre irmáns/irmás auténticxs e non só nas palabras. Así que nunca máis…\nPolo tanto non é posible para min encaixar neste mundo. Sempre terei este odio incesante contra él, que me empurra case simultáneamente a atacalo constantemente. É como unha insaciable sede de vinganza. Vinganza polos nosos soños que están a ser estrangulados. Vinganza pola execución diaria dos nosos desexos que son substituídos por anuncios de champús e teléfonos móbiles.\nNon vexo a realidade na que vivimos como fea porque lese algúns traballos académicos ou algunha clase de escritos filosóficos. É fea porque é a síntese de milleiros de millóns de crimes en nome do poder. E quen non fai nada contra esta realidade, con todo, quen permanece inactivo, non é só alguén cunha opinión diferente senón un cómplice nesta barbaridade. Porque o silencio das masas, a tolerancia das masas, a indiferenza das masas, foron sempre a matriz dos máis terribles momentos da historia. Así que non vou sentirme culpable porque escollese unha vida insurxente diferente. Non son elitista porque decidise non ser un cómplice. Non considero que eu sexa superior a outrxs, máis intelixente, máis hábil, pola contra creo que estamos ao mesmo nivel e por tanto considero ás masas como mesmo máis culpables pola súa indiferenza criminal. Esta indiferenza, esta apatía non é diferente da actitude de aquelxs que viviron a carón dos campos de concentración nazis seguindo normalmente coas súas vidas, indo normalmente a traballar, ceando normalmente nas súas mesas familiares, facendo o amor normalmente nos seus dormitorios coma se nada estivese a pasar, mentres no mesmo exterior das súas casas, o horror do holocausto estaba a ter lugar. Este silencio é complicidade. O era entón, o é agora e sempre o será sexa nos grandes ou nos pequenos crimes do poder. Porque non é que “iso ocorra” así como así. Iso ocorre cando nós, cada un/ha de nós por separado e todxs nós xuntxs, permitímolo. Esta responsabilidade non é algo que estea perdido na multitude, todxs témola porque ninguén ten o dereito de non participar na historia a menos que renunciase totalmente a calquera cousa que teña que ver co mundo.\nIso é polo que sei que teño razón. Neste mundo por tanto, nesta sociedade, é un título de honra para min e non un insulto ser considerado un elemento antisocial. Porque se escoller ser humano nunha era onde os monstros levan a máscara de pacíficxs e respectables cidadáns/ás faime un elemento antisocial, entón estou disposto a honrar totalmente este título. Porque escollín o lado da revolta anarquista e ningún tribunal (e vós fixestes xa varios deles ata agora) farame arrepentirme de ser quen escollín ser. Somos representantes de dous mundos diferentes e eu non tería vacilación en baleirar a sangue frío un cargador nas vosas cabezas polo que sodes, do mesmo xeito que vós non dubidades en enterrarme baixo toneladas de cemento polo que son. E aínda non me arrepinto de nada. Na ilegalidade aos meus 21 anos, en prisión desde os meus 22, xa conto preto de seis anos en cautividade cunha perspectiva descoñecida de saída, tanto neste como en todos os demais xuízos, todo é posible. Sei que os anos que perdín e os que vou perder non poden ser repostos. É valioso tempo de vida que evapórase dentro de catro paredes. É un tempo de vida onde a túa propia xente está a ser embutida nos corredores da prisión para visitarte, ás veces viaxando moitos quilómetros para chegar. É unha exclusión dos sentidos porque todos os sentidos están atrapados nas dimensións do gris. É a morte lenta dos desexos, mentres botas de menos, botas de menos, botas de menos… millóns de cousas diarias obvias que calquera pode facer en calquera momento, un paseo baixo as estrelas ou nun claro do bosque, un baño no mar, unha aperta amorosa, botas de menos todo iso. E mentres a “factura” dos xuízos medra, o tempo que sentes esta privación é alongado. Con todo prefiro esta vida mil veces a calquera outra máis pracenteira ou máis segura. Por outra banda non caín das nubes. Sabía desde o principio que o poder non é amable con aqueles que se atreven a desafialo e combatelo. Con todo non foi a miña coraxe o que me fixo elixir este camiño, senón o meu odio pola situación ao noso redor. Un odio que me axudou a superar cada medo, cada dúbida. Foi esta asunción interna máis profunda de que eu non podo ser o único que está equivocado e non todxs xs odedentes que están a nadar no barro da súa indiferenza.\nElixindo as accións conspirativas anarquistas axudei un pouco a perturbar a orde, a tranquilidade, a normalidade. E se asumín a responsabilidade pola miña participación na Conspiración de Células do Lume foi porque vén na vida que algúns de nós eliximos que ao momento do arresto e dependendo do caso e das condicións do arresto, é necesario amosar que a acción conspirativa non é levada a cabo por pantasmas senón por humanxs, con nome e apelido. Persoas reais, cunha vida deixada atrás, separadas dos seus seres queridos, e cunha vida na sala de espera para sempre…\nAsí que asumín a responsabilidade non porque eu sexa un ser unidimensional só coa identidade de ser un membro da Conspiración de Células do Lume – ademais tamén fun un membro activo doutros procesos do movemento anarquista (ilegais ou non) – senón porque o contrario, non asumir a responsabilidade no momento do meu arresto, eu pensaba que reduciría o valor das accións conspirativas. Certamente, sería tratado dun modo máis favorable, pero a miña dignidade persoal sería ferida. Porque se un/ha conspirador/a anarquista atrapadx no acto tenta a través de manobras legais evitar “pesos” a maiores, entón o que chega é que realmente somos persoas que atopan fácilmente as cousas difíciles. Por tanto, asumir a responsabilidade non é algo que eliximos por algún tipo de posteridade, xa que isto iría contra o espírito da conspiración anarquista. A asunción de responsabilidade só é necesaria cando merece a pena amosar que o ataque anarquista non é unha concepción abstracta senón que toma a forma dunha confrontación física co Estado como unha entidade. Unha postura individual onde o suxeito é capaz de enfrontarse coa forza, as leis, as leis “anti-terroristas”, os ministerios de xustiza e de orde pública, os tribunais, as prisións e os gardas, sen medo.\nPara pechar, coa ocasión deste xuízo, quero proxectar algúns pensamentos que foron forxados na escuridade dalgúns momentos duros que deixaron algunhas conclusións profundamente gravadas que espero non deixar sen uso no futuro.\nMoitas veces pasa, debido á excitación e o entusiasmo que é causado pola vida extrema que eliximos, unha vida confrontacional chea de excesos, que se volven absolutos. Tan intoxicados polo carácter absoluto que derivamos dos nosos propios excesos, chegamos a xustificar ante nós mesmos esta actitude e a atribuírlle a vantaxe moral da nosa coherencia.\nPero que pasa cando chega o momento no que te decatas da forma máis extrema de que non es o monstro da coherencia que queres que outrxs pensen que es e que ti mesmo crees que es? Que pasa cando mirándote nun espello ves que non só tes contradicións extremas, senón que son demasiadas, que estás a nadar nelas, que estás afogando nelas?\nEntón non só perdes a túa vantaxe moral sobre outrxs, senón que realmente empezas a cuestionarte no máis profundo quen es. Es realmente quen dis que es ou simplemente convertísteste en alguén con armas e explosivos que, enganado por unha falsa imaxe de sí mesmo, está atrapado dentro das súas propias contradicións?\nA resposta nunca é simple. E non só require unha autocrítica por dura que poida ser porque a autocrítica se non empeza en cambiar a unha mesma noutra, a unha actitude de vida diferente, podería facilmente servir a alguén máis, a algunhas tácticas, a un obxectivo ou mesmo ás túas propias ilusións. Iso é polo que para min o absoluto é un mal conselleiro cando xa viches que contradicións extremas atopas en ti mesmo, sen importar cuán coherente queiras ser contigo mesmo. O máis importante que debemos sempre lembrarnos a nós mesmxs é que fagamos o que fagamos, sacrifiquemos o que sacrifiquemos, non é unha razón para presumir ou fanfarronear. Es coherente cando te decatas de que o teu sacrificio é unha elección persoal de desinterese e non unha medalla ou un marcador na xerarquía da loita de guerrilla. Cando aprendes a manexar as túas contradicións con dignidade e humildade co fin de mostrar comprensión ás contradicións de outrxs.\nA verdade é que se non aprendes nada das duras e amargas leccións que a vida trae, entón a arrogancia extrema farache mesmo máis absolutx por unha banda e aínda máis sumerxidx nas túas contradicións polo outro.\nUnha actitude que pode facerche esquecer cousas que nunca deberían ser esquecidas: o día en que alguén abriu esa porta para ti cando ninguén máis o fixo mentres estabas a ser perseguidx, o día cando alguén entrou para levarte a prisión, as veces en que alguén se arriscou a morrer por ti ou cando alguén mesmo fixo a súa vida dispoñible para ti. Esas son cousas que nunca deberían ser esquecidas sexa cal for a distancia entre as persoas.\nAsí que cando o teu pasado non está tan limpo como a ti gustaríache, débeste a ti mesmo ser máis modesto de agora en diante. Moverte con coidado, porque nunca sabes cando necesitarás enfrontar unha futura contradición outra vez, derivada do feito de que non te rendes, de que continúas no mesmo camiño, movéndote continuamente na dirección que elixiches fai moito.\nNingunha resignación por tanto, ningún arrepentimento, ningunha retirada…\nSigo nunha posición de batalla coa rebelión anarquista continua para sempre no meu corazón.\nLonga vida á Conspiración de Células do Lume!\nLonga vida á Federación Anarquista Informal / Fronte Revolucionario Internacional!\nPola Asociación Insurrecional de Teoría y Práctica!\nPanagiotis Argyrou – Membro da Conspiración de Células do Lume / FAI-FRI.\nThis entry was posted on Xullo 26, 2016 at 5:39 pm and is filed under anarquismo, internacional, opinión.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.


juillet 2008 : Tous les messages - O CABARET VOLTAIRE. Seit 2005.\nA COCIÑA DE YOSHIMOTO\nTiña pendente a lectura de Kitchen e agora vou poder cumprir no meu idioma favorito grazas a Rinoceronte. Yoshimoto carga cunha pesada acusación. Eu soamente podo dar fe de Sueño profundo, un libro magnífico de relatos. A acusación ten algo de certo no que atinxe ao ton e algunhas tramas, pero considero estase cometendo unha inxustiza por usar ese único elemento de proba para xuzgala.\n17 CLASES DE REFUGALLOS\nEu sei que nos fogares do Xapón separan 17 tipos de lixo para separar nas casas grazas a Natsuo Kirino. Agora volve falando dun rapaz que empeza matando á nai e son moitas as leccións que me pode dar arredor da mocidade do mundo desenvolvido.\nMURAKAMI EN MARCHA\nMurakami nos conta o que pensa sobre correr, vivir, sufrir, lembrar e outros asuntos fundamentais na vida.\nXesús Constela destilou unha novela das máis innovadoras, arriscadas e divertidas que se teñen escrito na nosa literatura. O Cabaret recoméndallela no seu menú.\nCOMO NOS ÚLTIMOS CATRO ANOS\nComo nos últimos catro anos, o venres darase a conecer o IV Premio Biblos Pazos de Galicia; como nos últimos catro anos, non poderei estar; como nos últimos catro anos, fico ben agradecido á persistencia amabilísima e pacientísima de Tucho.\nXABIER PRENDE A LUZ\nXabier dános boas noticias. E non o escribo soamente porque se poña en marcha unha iniciativa dunha magnitude difícil de calcular para a nosa literatura como é contarmos cunha película baseada nunha novela, senón tamén porque, sen tempo non era tendo en conta que milita con convición nas clases pasivas, vai escribir decotío no seu blog. Seguireino coa admiración que adoitan merecerme as súas xeiras.\nPosté par Jaureguizar à 06:56 - Commentaires  - Permalien [#]\nQuim Monzó publica en galego "as obsesións, os equívocos, as particulares interpretacións da realidade que cambian unha vida enteira, as casualidades reais que constrúen o destino individual, a terrible incomunicación no ámbito máis íntimo, as rebelións que se revelan absurdas, a burla constante que nos fai a vida" .\nPosté par Jaureguizar à 06:46 - Commentaires  - Permalien [#]\nSKP VOLVE Á CASA\nUnha primeira edición das obras de Shakespeare de 1623 volve á casa. Era nada menos cun dos 228 first folio que se conservan. Ben sabido é que a vida das pezas de Shakespeare é ben azarosa.\nAnunciaron a xuntanza coma se fose ser importante. A poucos coñecía eu e botei en falla escritores galegos, xa que o encontro se celebraba no país. Confío en que as conclusións non sexan un indicador da altura do debate. Tras días reunidos analizando a literatura española, decidiron, non que sexa o ermo que moitos miramos nela, senón que as editoriales van "cada vez máIs" cara o éxito a través da rendibilidade económica, levando a a literatura a unha "maIor mercantilización". Much ado about nothing, que sentenciou... [Lire la suite]


Acción piloto de apoio a PEMEs no desenvolvemento de novos produtos e servizos innovadores mediante o uso de ferramentas de deseño centrado no usuario\nO prazo de solicitude está pechado\nDescripción breve da actividade da empresa, definindo de forma precisa o nicho de mercado ao que se dirixe.\nComo definiría a sua empresa? Seleccione Orientada a servizos Orientada a produto Ambas\nBrevemente, que tipo de servizos ofrecedes actualmente? que tipo de produtos producides/comercializades?\nPor que queredes participar neste piloto e qué resultados esperades obter?\nDescripción do equipo que involucrará nesta actividade (máximo 8 persoas)\nAtópase actualmente a empresa a traballar no desenvolvemento dalgún novo produto ou servizo? Seleccione Non Non, pero empezaremos nos próximos 6 meses Non, pero empezaremos nos próximos 12 meses Si\nHai algún reto específico que teñades e no que creades que este piloto pode axudarvos? En caso afirmativo incluír un breve resumo. Seleccione Non Si\nCoa finalidade de reunir datos que nos axuden á avaliación do piloto e á realización de futuras accións, os solicitantes deben responder a maiores á seguinte enquisa\nCal das seguintes afirmacións describe mellor o uso que a empresa fai do deseño? Seleccione O deseño non se aplica sistematicamente O deseño utilízase para dotar de forma, acabado ou estilo a novos produtos/servizos O deseño é un elemento integrado nos procesos de desenvolvemento O deseño é un elemento estratéxico clave no noso modelo de negocio\nCal das seguintes afirmacións describe mellor a súa comprensión do deseño? (selección múltiple) O deseño serve para dotar de estética e estilo un produto.\nO deseño serve para dotar de forma e funcións un produto.\nO deseño serve como ferramenta de marketing e promoción.\nO deseño serve para resolver problemas de maneira creativa.\nO deseño serve para desenvolver novos produtos e servizos.\nO deseño serve como ferramenta para ter un mellor coñecemento das necesidades dos usuarios.\nO deseño serve para mellorar a innovación e a competitividade.\nO deseño serve para a toma de decisións estratéxicas.\nQue experiencia tedes usando o deseño? Seleccione Ningunha experiencia Non temos experiencia pero temos claro que queremos empezar a utilizalo Utilizámolo unha vez pero non foi o que esperabamos (indica a razón do descontento) Utilizámolo puntualmente (indica algún exemplo onde se utilizara) Utilizámolo de forma habitual. Indica en qué fase: cando se está a concebir o produto ou ao final para dotar de estética\nQuen leva a cabo o deseño dun novo produto/servizo? Seleccione Persoal propio con experiencia en produción e/ou mercado Temos deseñadores en plantilla Un freelance profesional de deseño Un estudio de deseño profesional Outros\nQue experiencia tedes usando ferramentas de deseño ou metodoloxías áxiles? Seleccione Ningunha experiencia Recibimos formación pero non chegamos a implementar demasiado Algunha iniciativa pequena dentro sa empresa (incluir descrición)\nCoñecedes ben as necesidades do voso perfil de cliente? Seleccione Cremos que o coñecemos o suficiente Si, pero de maneira intuitiva Fixemos estudos detallados\nFoi beneficiario dalgunha axuda pública relacionada coa innovación nos últimos 5 anos? En caso afirmativo indicar cál ou cáles\nFoi excluído dalgunha axuda pública relacionada coa innovación nos últimos 5 anos? En caso afirmativo indicar os motivos\nTería interese en participar dalgún tipo de axudas para implementar o uso do deseño a nivel extratéxico na empresa?\nA empresa comprométese á veracidade dos datos introducidos\nEn caso de ser seleccionada, a empresa comprométese a involucrar o equipo mencionado na solicitude\nDesexo recibir información doutros eventos, convocatorias, etc. organizados por GAIN\nEntendo que os datos deste formulario recóllense coa finalidade de levar a cabo a xestión deste acto e poderán ser compartidos co resto de organizadores. Os dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición poderanse exercer dirixíndose á Axencia Galega de Innovación, Rúa Airas Nunes s/n, 15702, Santiago de Compostela, ou ben enviando un correo electrónico a informa.gain@xunta.es.


Xogar Todos Estes Sexo Gay Xogos Para Android Esta Noite!\nSabemos que o porno fans necesidade. Máis da metade dos adultos tráfico está agora a chegar desde dispositivos móbiles e pode só ir cara arriba a partir de aquí. Aínda que a maioría do sexo tubos e mainstream premio sitios están ofrecendo interfaces que están dedicados a usuarios móbiles, o porno xogo industria caeu cara atrás a tendencia. Isto é debido ás limitacións impostas pola xogos en Flash que adoitaba ser a norma. Pero as cousas están a piques de cambiar. Estamos entre os primeiros lugares a única característica HTML5 xogos, e moitos máis vai seguir., O HTML5 xogos están chegando con excelentes gráficos e hai tantas outras vantaxes que están a facer estes xogos moito máis envolvente e interactiva que calquera pode entrar no mundo do porno. Xa que somos un dos primeiros gay porno sitios de xogos para só recurso de títulos que funciona perfectamente no móbil, tamén estamos indo a ser a plataforma líder no nicho.\nNo Sexo Gay Xogos Para Android, ten un moi grande e diversas coleccións de hardcore xogos. Non importa o que a súa torsión é, vai ser capaz de agradar-lo na colección do noso sitio web. E seguimos engadindo novos xogos para a nosa web en unha base regular. Todo o que atopa aquí pode ser xogado de balde e é executado directamente no seu navegador. Vostede non ten que se rexistrar, vostede non vai ter para facer un membro e non seu proceso de datos ou redireccionándoos lo a outros sitios en calquera forma. Todo é xusto e aberto para o porno fans. Mentres que son máis de 18 anos de idade, todos estes xogos poden ser o seu.\nHardcore Sexo Xogos Para Ilimitado Fantasías\nA colección nós traemos a este sitio web está chegando con tantos xogos que poden ser utilizados para agradar moitas fantasías. Non só que temos xogos de todas as categorías, que son, con todo tipo de personaxes a partir de twinks para atletas e mesmo furries, pero vai comezar a personalizar os personaxes como vostede, por favor, en algúns dos títulos. Outros xogos con historias que vai cambiar en función das súas preferencias e as decisións que facer ao longo do camiño.\nCando se ven para o xogo, as cousas non son monótonas máis como eles adoitaban ser en Flash época en que punto e prema era todo o que tiñamos. Hai xogos que vai se sentir como POV porno comeza a controlar, ofrecendo un verdadeiro sexo simulación de fantasía que vai explotar a súa mente. Hai xogos complexos que poden ser usados para agradar a todos os aspectos das súas fantasías a través de xogos de RPG xogo. Incesto torcións, por primeira vez gay experiencias, e mesmo violación papel xogar fantasías pode ser probado a partir de dentro, con todos os elementos adicionais facelos quente, ademais de sexo., E despois hai o mozo gay simuladores do noso sitio web, que son o perfecto fuga mundo para aqueles de vostedes que non poden participar activamente en un sexo gay vida no mundo real.\nChegamos con tantas outras categorías neste sitio web. Chegamos con algúns sorprendentes xogos de texto que ha ofrecer-lle a oportunidade de ser o personaxe principal erotica literatura. Temos, incluso, xogos que han axudar a matar algún tempo co puzzle desafíos ou con casino de experiencias, no que o progreso vai ser recompensado con gay porno contido. E hai moito máis!\nSabemos Como Proxecto Porno Sitios De Xogos\nO equipo detrás Sexo Gay Xogos Para Android ten unha morea de experiencia na industria adulta. Non só que corremos outros porno sitios de xogos, pero tamén construíu sexo tubos e todo tipo de outras plataformas para entretemento adulto. Sabemos exactamente o que o porno fans necesidade e sabemos como para entrega-lo. O porno fans de ter criterio, seguridade e tamén interactividade. Nós manter a súa torcións un segredo e protexer a súa identidade por nunca lle pedindo para calquera de datos de carácter persoal e asegurando fin a fin de cifrado na nosa web. E a interactividade vén da comunidade características desta plataforma., As seccións de comentarios e o foro pode ser apreciado sen rexistro. Proba o noso sitio experiencia esta noite no teléfono e tablet.