O Consorcio para oTratamento de RU do Maresme interésase polo labor de Sogama e os seus proxectos | Sogama\nO Consorcio para oTratamento de RU do Maresme interésase polo labor de Sogama e os seus proxectos\nO grupo, liderado polo seu director, Carles Salesa, visitou esta mañá o Complexo Medioambiental de Cerceda para coñecer in situ a súa actividade, o proceso de ampliación do mesmo, así como a infraestrutura que permitirá valorizar a materia orgánica producida na meirande parte de Galicia.\nO presidente e o director xeral de Sogama, Javier Domínguez e Isidro García respectivamente, foron os encargados de explicar con detalle a folla de roteiro desta empresa pública.\nDomínguez abundou en que este tipo de visitas “enriquécennos e dannos unha visión máis global do problema que representan os residuos, coa particularidade de que só desde a colaboración e o intercambio de experiencias seremos quen de seguir avanzando cara á sostibilidade”.\nCerceda, a 15 de setembro de 2021.- Unha delegación do Consorcio para o Tratamento de Residuos Urbanos do Maresme (Mataró-Barcelona), liderada polo seu director, Carles Salesa Mirabet, visitou esta mañá o Complexo Medioambiental de Sogama para coñecer in situ a súa actividade, o proceso de ampliación do mesmo, ao que Sogama destinou un investimento de 32 millóns de euros, e os proxectos de futuro para valorizar a materia orgánica recollida de forma separada a través do quinto contedor, de cor marrón.\nA comitiva, atendida polo presidente executivo de Sogama, Javier Domínguez, e o director xeral, Isidro García, recibiu as explicacións sobre o devir histórico desta empresa pública desde a súa creación, en 1992, ata o día de hoxe. Case 30 anos de intenso traballo que permitiron a Galicia selar e clausurar 300 vertedoiros municipais, e dar aos residuos o mellor tratamento posible, eliminando o seu potencial contaminante e converténdoos en recursos.\nA maior capacidade do Complexo, que pasou de 550.000 toneladas anuais a 1.000.000, garante que, a día de hoxe, os residuos producidos polos distintos concellos adheridos a Sogama reciban un tratamento óptimo, incrementando a reciclaxe e minimizando o vertido.\nAsí mesmo, a compañía construirá e xestionará as instalacións necesarias para que os refugallos orgánicos de carácter doméstico se convertan en compost de alta calidade. Para isto deseñou unha rede conformada por catro plantas de biorresiduos (Cerceda –en operación-, Cervo, Vilanova de Arousa e Verín), que estarán apoiadas por 13 plantas de transferencia ás que se dotará dunha tolva específica para o transvasamento da materia orgánica.\nSe todo segue o seu curso, estas instalacións entrarán en funcionamento a finais do ano 2022. Neste sentido, cabe lembrar que os concellos están obrigados a implantar o contedor marrón antes do 31 de decembro de 2023 e, se ben se trata dunha competencia municipal, a Xunta, a través de Sogama, porá os medios para axudalos a dar debido cumprimento á normativa europea.\nECONOMÍA CIRCULAR: OBXECTIVO COMÚN\nLogo dunha reunión entre as partes, a delegación do Maresme realizou unha visita guiada polas plantas que conforman o Complexo cercedense onde se tratan os refugallos procedentes de 295 concellos (máis de 2 millóns de quilos cada día, que poden chegar a 3 millóns durante a época estival).\nCon máis de 3 décadas de percorrido ás súas costas, o Centro de Tratamento de Residuos do Maresme, situado en Mataró, constitúe unha infraestrutura especializada no tratamento de residuos urbanos e industriais que inclúe plantas de selección, compostaxe, metanización e de recuperación enerxética da fracción non reciclable. Na actualidade, dá servizo a aproximadamente 1 millón de habitantes (Maresme e Vallés Oriental).\nDo mesmo xeito que Sogama, os seus obxectivos están focalizados na transición cara a un modelo de economía circular no que prime a recuperación de residuos e a súa transformación en recursos.\nAo respecto, Javier Domínguez, manifestou que “este tipo de visitas enriquécennos e dannos unha visión máis global do problema que representan os residuos, coa particularidade de que só desde a colaboración e o intercambio de experiencias seremos capaces de seguir avanzando cara á sostibilidade”.\nSalientou que está en xogo o futuro das novas xeracións e apelou á solidariedade, á unión e ao esforzo conxunto como as principais ferramentas para facer fronte á contaminación, ao cambio climático e ás malas prácticas.


O poeta de Cork que escribe en galego\nana moas / m.x.b. RIBEIRA / LA VOZ\nO noiés exerce de director do Centro de Estudos Galegos da prestixiosa universidade da cidade irlandesa\nQuizais foron as súas raíces as que levaron a Martín Veiga a decantarse polo mundo das letras, e quizais foi a súa inquietude o que o levou a viaxar ata Irlanda. En calquera caso, o que está claro é que o poeta noiés vive con intensidade o seu día a día como mestre na Universidade de Cork e transmite unha notable paixón cando se fala de literatura.\nNado nunha vila de tradición poética, o protagonista desta historia viuse entusiasmado pola escritura dende que era un neno: «O meu pai era mestre e na casa sempre estivemos rodeados de libros. Ademais dun gran lector era moi bo profesor, e nos transmitiu o seu amor pola lectura e pola súa profesión». Sen embargo, a iniciativa literaria foi propia en todo momento, e con oito anos comezou a escribir pequenos fragmentos: «Tiña unha libretiña que aínda conservo, na que escribía curtas composicións inocentes».\nUns anos máis tarde, comprendeu que non percibía a poesía como un simple pasatempo, senón que era algo que realmente quería cultivar, deixando de ser un pasatempo para situarse coma o centro da súa vida intelectual. De aí que aos 18 anos publicara o seu primeiro libro, pertencente a unha colección de poesía que recibiu o nome de Verva que comeza, e que foi incentivada polo poeta Antón Avilés de Taramancos cun dobre obxectivo: «Era unha homenaxe á escritora noiesa María Mariño e unha oportunidade para os poetas novos, que nos situou no mapa literario galego do momento».\nTrala súa primeira publicación, decantouse por estudar filoloxía e unha vez rematada a carreira, realizou o CAP, un curso de pedagoxía, e comezou a traballar como tradutor, investigador e mestre en cursos de galego. Foi a raíz dunha destas clases, nas que a súa perspectiva cambiou e se viu atraído pola posibilidade de impartir galego fóra. Así que, cando se lle presentou a oportunidade de traballar como lector no Centro de Estudos Galegos da prestixiosa Universidade de Cork, en Irlanda, non o dubidou un segundo: «Sempre amosei interese pola lingua e a literatura inglesas, e a posibilidade de traballar nun ámbito anglófono tamén me seducía».\nA vida en Cork\nDesde un primeiro momento, foi acollido calorosamente e despois de 17 anos vivindo alí, pode dicir: «Síntome como na casa. Boto de menos á familia e aos amigos, pero aquí tamén forxei a miña familia e os meus amigos».\nActualmente, traballa como mestre de tradución na Universidade de Cork e é director do único Centro de Estudos Galegos de toda a illa: «Traballar alí e no que realmente me gusta é todo un privilexio», recalcaba o mestre.\nGústalle definir o seu estilo literario como o facían os poetas románticos ingleses: «A poesía é a emoción recordada posteriormente, na tranquilidade». Nun principio, buscaba a inspiración nas viaxes, nas lecturas e nas emocións primeiras: «Pero ao longo dos anos un vai profundando nas súas propias emocións e na súa propia existencia, dando lugar a unha poesía moito máis caudalosa», explicaba o noiés. As súas creacións foron madurando baixo a influencia do seu mentor Antón Avilés, pero tamén de Cunqueiro ou Eusebio Lorenzo, e de escritores estranxeiros como Eliot ou Pound.\nTraxectoria laboral. Martín Veiga estudou Filoloxía Galego-Portuguesa e despois de traballar como tradutor e mestre en cursos de galego, percorrendo a comunidade, non dubidou en aproveitar a oportunidade de viaxar a Irlanda en 1999, como lector para o Centro de Estudos Galegos.\nA súa poesía\nEscribe dende a convicción de que a poesía ten unha grande importancia: «É unha poesía da meditación, cunha reflexión acerca das preocupacións persoais e os efectos que o transcorrer do tempo causa nas persoas e paisaxes». Unha obra que se caracteriza polo equilibrio entre a expresión coidada e o tema tratado, e na que a elaboración estética xoga un papel fundamental.\nO seu último libro, Diario de Crosses Green, que se presentará o martes na libraría Couceiro de Santiago, é froito dunha elaboración lenta e demorada, con pinceladas de poesía semiurbana e naturalista, sendo fundamentalmente reflexiva. Martín non concibe iniciarse noutros estilos: «Son poeta, non podo facer outra cousa. Intentei crear textos en prosa, pero non era o vehículo ideal para a miña voz».\nSobre o futuro que lle espera en Cork, o noiés ten poucas dúbidas: «Volvo con vontade de traballar máis asiduamente na poesía, sen deixar a investigación e a docencia de lado».\nArchivado en: Universidad Literatura Arte Irlanda María Mariño


• 0 likes • 4,021 views\nResumo final do que queda por facer relacionado co proxecto Friol:algo máis que pan e queixo"\n1. Friol: moito por facer Fot:Vega\n2. Tarefas pendentes: suxestións\n3. Recuperar o pasado fotográfico … e de paso a personaxes inesquecibles por vivir dun xeito diferente: un subversivo\n4. Potenciar a riqueza natural O nacemento do Narla. Catálogo da fauna e flora. Os endemismos botánicos da Serra do Careón asociados a rochas ultrabásicas (serpentínicas). Flora subversiva que se empeña en nacer nun medio difícil.\n5. Potenciar a riqueza natural A xeoloxía da dorsal galega: a Serra da Cova da Serpe (roteiros xeolóxicos, as formacións de ollo de sapo, granates…). A fronteira entre as dúas Galicias. A serra subversiva.\n6. Potenciar a riqueza natural Protexer os ríos, nos que aínda habitan especies en perigo de extinción (Margaritifera margaritifera). Outra subversiva.\n7. Potenciar a riqueza natural Rescatar a biodiversidade produtiva autóctona. Convertila en subversiva.\n8. Escoitar… á sabedoría de quen foi testemuña de longas vivencias. O que contan axuda a entender quen somos (memoria histórica nunha época de desmemoria empeza a ser subversivo)\n9. Pois si… escoitar Obradoiro da memoria\n10. … e gozar de todas as experiencias… … que nos fan ser seres sociais: as ocorrencias, rir en grupo, o efecto sorpresa, a sorte de falar con quen xa non está… A riqueza do intercambio humano. En ningún caso a reunión, a asociación, compartir o tempo, aproximar ideas, debatilas ou discrepar… debera ser subversivo.\n11. Manter viva a nosa esencia Vivir de xeito alternativo á tiranía globalizadora. É tamén un acto subversivo\n12. Conservar Catalogar as construcións adxectivas e mimar a todas aquelas que non sucumbiron ao ladrillo. Apostar pola permanencia fronte á dinámica de usar e tirar é tamén unha aposta subversiva.\n13. Facer falar ás pedras … e desentrañar os seus segredos. Romper o silencio perpetuado no tempo, non pode ser máis subversivo.\n14. Loitar… … para que as institucións velen pola nosa riqueza e liberdade\n15. Se todo isto é subversivo….\n16. Sexamos subversivos! Sexamos… algo máis que pan en queixo!


As socialistas de Punxín denuncian o escurantismo do goberno municipal que se nega a facilitar información á oposición – PSdeG-PSOE de Ourense\nAs socialistas de Punxín denuncian o escurantismo do goberno municipal que se nega a facilitar información á oposición\npor PSdeG-PSOE de Ourense 14 mayo, 2021\nO PSDEG-PSOE DE PUNXÍN DENUNCIA O “ESCURANTISMO” E A FALTA DE TRANSPARENCIA DO GRUPO DE GOBERNO QUE NON FACILITA A DOCUMENTACIÓN SOLICITADA POLAS SOCIALISTAS\nO Grupo Municipal Socialista denuncia que o goberno municipal está incumprindo de xeito “sistemático e reiterado” a lei ao non facilitar a documentación solicitada por rexistro pola oposición\nPara a voceira socialista, Lorena Peleteiro, esta é unha “mostra máis” da forma de gobernar do PP e de Eulogio González con “prácticas totalmente rancias, antidemocráticas e caciquís”\nPunxín, 14 de maio de 2021. O PSdeG-PSOE de Punxín denuncia un novo episodio de “escurantismo” e ausencia total de transparencia por parte do goberno municipal conformado polo Partido Popular e polo concelleiro non adscrito, Eulogio González. As socialistas relatan que o goberno non facilita a información solicitada pola oposición a través do rexistro, “poñendo todas as trabas posibles” á labor e o traballo do Grupo Municipal Socialista, que os acusa de “saltarse reiteradamente a lei” negándolle á oposición a información requirida.\nAs concelleiras socialistas lémbranlle aos populares e ao concelleiro non adscrito que entre as tarefas e deberes da oposición está a de exercer un control sobre o goberno, realizando unha labor fiscalizadora “polo ben da nosa veciñanza”. As socialistas apuntan a que “parece que solicitar información lles molesta, pois non nos responden a numerosas solicitudes”. Unha situación que para o Grupo Municipal Socialista “é unha vulneración dun dos dereitos fundamentais das concelleiras, como é o acceso a información”, polo que lle piden que “deixen de actuar con prácticas rancias, antidemocráticas e caciquís e non menosprecen á oposición e á veciñanza”.\nPara a voceira das socialistas de Punxín, Lorena Peleteiro, a actitude do equipo de goberno “está tomando unha deriva moi preocupante”, motivo polo que anuncian que “non descartamos tomar as medidas que a lei pon a nosa disposición, incluso coa presentación dunha demanda co obxecto de reconducir esta grave situación antidemocrática que se da no noso concello”.\nAs socialistas consideran que o dereito a información debe ser “inviolable” e que como oposición “teñen que ter resposta ante as demandas presentadas seguindo as vías oficiais e mediante rexistro ou a través de preguntas orais no pleno”. “Punxín non pode seguir nin un minuto máis sumido no escurantismo dun grupo de goberno que nin traballa a prol da veciñanza, nin permite que as socialistas o fagamos”, denuncia Peleteiro.\nEntrada anterior Denunciamos o «caos e falta de previsión» de Jácome na implantación da ‘Cidade 30’ en Ourense\nSiguiente entrada Pedimos a Xunta e Concello de Ourense que respecten a vontade da veciñanza e paralicen a construción da senda de Reza


Lembranzas de nenos en Xinzo | Historia de Xinzo\nmirocerredelo / February 24, 2014\nOs nacidos na dura posguerra e nos anos da fame, crecemos con moitas carencias materiais. A educación nas escolas do franquismo, privadas das mínimas dotacións, con duros invernos que nos facían tremer de frío, frío que mitigabamos levando braseiros feitos de latas de sardiñas, das de tipo pandeireta, e cubertos, os mais afortunados, con grosas zamarras e bufandas. Anos nos que o “amigo americano”, dadas as carencias nutricionais dos nenos españois, nos facilitaba nas escolas vasos de leite en po e racións de queixo de lata, latas que logo do paso polo latoeiro acababan como utensilios das cociñas das nosas nais, tal era a carencia de materiais.\nPara divertirnos botabámoslle imaxinación e construíamos os nosos propios xoguetes, espadas e pistolas de madeira, arcos con frechas de varillas de paraugas, pequenos camións coas caixas de puros e rodas de carretes de fío, carrilanas con rodas de madeira ou rodamentos. Tamén faciamos “tirachinas” para ir os paxaros, peóns e paus para xogar a billarda no Pombal. A praza dos ovos era onde xogabamos ás bolas e os peóns. Outros xogos, influencia das películas que ollabamos no Cine Los Molinos e no Cine Antelano, eran os de policías e ladróns, espadachíns, indios e vaqueiros. Lembro que un especialista para xogar os policías e ladróns, cando viña de vacacións do seminario, era Carlos Casares quen sempre facía de policía, tiña tanta imaxinación que esperabamos ansiosas a súa chegada. Era algo maior que nos e, pasado algún tempo, xa mozo e para a nosa desgraza deixou de xogar con nenos.\nNon podía faltar a pelota de trapo, todo un clásico para xogar o fútbol, outras veces era unha pelota de goma que recibía como regalo algún afortunado cando lle mercaban uns zapatos da marca “Gorila”. Xogabamos en prazas, rúas e no verán, cando secaba, na Ladeira que tiña herba. Outro lugar de xogo era a estrada xeral. Tiña o inconveniente de que, de vez en cando, había que parar pois pasaba algún vehículo, eran tan poucos que case sabíamos as horas nas que circulaban. Polo serán non era doado xogar pois eran moitos os camións “pescaderos” que cargados, con caixas de peixe, pasaban a toda velocidade camiño dos mercados en Castela. Tamén tiñamos que velarnos dos gardas municipais, especialmente do famoso Saturnino Bolaño o “Sarillo”, terror dos nenos, que gozaba amolarnos o partido embarcándonos a pelota nun tellado ou quedándose con ela. A súa especialidade, cando fuxiamos da súa presenza, era lanzar a porra para que se enredara nas pernas e afociñaramos o chan.\nfútbol en Xinzo de Limia\nO que primaba era o fútbol, polo que un grupo de nenos de dez e once anos, corría o ano 1956, decidimos pola nosa conta facer un equipo, o Beón C.F., elixindo a camiseta do Betis. Camisetas que mercamos, cada xogador a súa, pasando a ser propietarios da mesma. Noso primeiro adestrador foi o “Tito Jo”. Xogabamos contra outros equipos de rapaces, especialmente contra os do Barrio de Abaixo e recibimos a visita doutros equipos de vilas veciñas. Algúns tiñamos pantalóns deportivos, outros xogaban con pantalón de vestir e incluso en calzóns. Ninguén tiña botas axeitadas, utilizabamos zapatos ou zapatóns feitos en Allariz e que mercaban nosos pais nas feiras. Nunha delas, o zapateiro, medíanos a planta dos pés cun pau e para a feira seguinte xa podíamos estrear o calzado.\nCando pouco despois me fun estudar a Ourense, perdín certo contacto co equipo. Falaramos co Carrega, que fora un gran xogador do Antela, e nomeámolo novo adestrador, daquela traballaba co médico don Casto. Por aquel entón sucederon uns feitos que me pesaron na conciencia moitos anos. Eu xogaba como defensa dereito e o fillo de don Casto, o meu amigo Ricardo, xogaba no mesmo posto. Debido seguramente as miñas ausencias, o Carrega, puña como titular o Ricardo ou, se xogaba eu, substituíame no segundo tempo. O asunto tíñame amolado, coidaba que xogaba por favoritismo e por ser o fillo do xefe. Eu era fundador e ademais a camiseta era miña!. A cousa funcionou así ata que desgustado, xa xogaba no equipo do colexio, funo deixando. Entón varios deles viñeron a pedirme que lles entregara a camiseta, aí petaron en ferro frío, a camiseta era miña e non estaba disposto a cedela!. Moito teimaron, ata a miña nai me rogou que lla dera, pediron, rogaron, insistiron, pero eu permanecín impasible. Tanta era a insistencia que a miña nai quixo darlla e, pola miña teima, deume unhas labazadas, pero a agochara de tal forma que non había maneira de atopala. Daquelas non durmía, non me deixaba o remordemento, pero era tan cabezudo que non me permitía ceder e aguantei ata que, tempo despois, abrandei e fun buscar a camiseta para entregarlla, pero para a miña sorpresa, coido que foi un castigo de Deus, os ratos comeranlle parte dunha manga. A partir de entón o defensa dereito do Beón xogou cunha manga mais longa que a outra. Deste “trauma infantil” tiven unha conversa, non fai moito tempo, con Xavier Casares e Alfonso Villarino, entoei o mea culpa pero, sorprendentemente, ningún deles se lembraba do asunto da camiseta. Despois de tantos anos sentinme liberado, dende entón paréceme que durmo moito mellor. Edelmiro Martínez Cerredelo\nArtigo publicado no libro “Limiaxinacións” Evocación das terras do Lethes. Cadernos Culturais do Limia. Lethes 10.\nFebruary 24, 2014 in Edelmiro Martínez Cerredelo, Historia de Xinzo de Limia, Xinzo de Limia. Tags: Carlos Casares, Historia de Xinzo de Limia, Xinzo de Limia\n← Os meus libros da nosa historia publicados\nLembranzas de Carlos Casares en Xinzo →


Thee Blind Crows + Los Wavy Gravies « Liceo Mutante\nThee Blind Crows + Los Wavy Gravies\nVenres 4 de outubro ás 20.30\n!! Atenta a como comeza o mes de Outubro no mutante, porque este venres teremos aos Blind Crows e aos Wavy Gravies soando ben alto contra as paredes do Liceo!\nAos Blind Crows tiñas que coñecelos ben, pero por se aínda non tiveches o placer: Blues punk atemporal, corrosivo e perigoso, enerxía pura que non acepta o non movemento total do corpo, baila ou fenece!\nAntes dúo, agora son 3 grazas á nova incorporación no baixo, e que significa isto? Pois moito máis poder, moita máis enerxía nos seus concertos, para que quedes sen aire en cada golpe de batería e en cada acorde. E ché! Que traen un disco novo que é de flipar! Escoita!:\nXuntos aos Blind Crows veñen os Wavy Gravies, para facernos mover o esqueleto ben, concertos que son auténticas celebracións de punk misturado co garaxe misturado co surf e inclusive co frut. Cancións pegadizas para mente e corpo, hai que vivilos!\nEsta noite de pura enerxía e moitas cousas máis, como a cea vegana mutante da que xa se fala nos mellores restaurantes do mundo, con produtos da horta do noso xardín mutante, cun porrón de voluntarias que andan a compartir o traballo colectivo con divertimento, e moito máis por un donativo de entre 5 e 10 euros íntegro para as bandas, para que leven o desfrute polo mundo! Que viva a autoxestión, cona!


marta cuba: Geografía afectiva\nabr 2020 (8)\nene 2014 (12)\nanxo cuba dijo...\nFermosa reflexión existencial, fermosa identificación co complexo espírito do teixo (unha desas plantas que o ser humano descubriu e venerou tempranamente). Finalmente, fermoso colofón sonoro, a voz de Rusell como o teixo, pode ser flexible e adaptarse a entornos diversos (dende a música "clásica" ás texturas electrónicas de baile, un compositor de talento especial).\nSirva o seguinte podcast como homenaxe a Rusell e ao recentemente desaparecido JM Costa, outro espírito flexible como o teixo:\n1 ene 2019 23:36:00\nPois si, unha personaxe maldita, Arthur, ao igual que o teixo.\nMoi interesante o podcast. ¡Gracias pola aportación!\n2 ene 2019 12:04:00


CIVITAS AURIENSIS: noviembre 2012\nTRASEIRA DAS BURGAS V: NA PROCURA DE IDENTIDADE\nEsta será a sexta entrada que fago relacionada coa "traseira" da Burga. Catro delas levan por título a traseira das Burgas (I, II, III e IV) e outra o Balneum das Josefinas. Nunha delas bauticei este espazo como "Praza das Termas" porque o termo de traseira non dignifica a riqueza que estos 6000 metros cadrados de excavacións arqueolóxicas nos deixan á vista case dous mil anos despois.\nA inicios do século XXI, as traseiras das Burgas eran partes posteriores nun absoluto abandono. Agocharon durante séculos unha riqueza patrimonial que agora ve a luz para disfrute de tódolos ourensáns e aqueles visitates que sintan o desexo de coñecer as raíces, a urdimbre da cidade que os acolle. Unha ollada restrospectiva a este espazo en estado de abandono é a que ven deseguido:\nNa actualidade esta vista ten mudado tal e como xa se observaba na seguinte imaxe:\nDende o pasado xoves 22 de novembro, a cidadanía pode achegarse a esta nova área arqeuolóxica á espera de que a negociación cos propietarios da Casa dos Fornos acaben por descubrirnos novas evidencias que seguro cambairán moitas teses clásicas sobre a orixe da cidade.\nUnha das maiores atraccións do espazo recén inaugurado é, sen dúbida, a piscina romana do s.I. Vexamos o que podemos observar neste punto. Pasando o rato por riba da imaxe obteredes información.\nFoto José Luis Guede\nUnha parte interesante para nós é a información que nos deixan os arqueólogos en relación ao seu traballo. Son coma uns detectives que investigan o pasado do ser humán. Se queredes saber algo máis premede neste enlace.\nA estratigrafía de esta zona en concreto é a seguinte:\nSe nos achegamos á zoa suroeste, dende unha especie de mirador (algo incómodo por outra parte), podemos observar unha piscina cuadrangular para o baño quente(caldarium). Ao norte desta piscina atopouse un hipocausto (como o que apareceu no patio do colexio alá polo 1996, ver entrada)\nComecei a entrada facendo referencia ao nome deste espazo. A miña proposta, xa presentada na Concellería de Educación como borrador de proxecto vai encamiñada a unha actividade novidosa que desenvolveremos na aula en datas próximas.\nCamafeo atopado na piscina-santuario das Burgas. Imaxe MAPO\nNo curso pasado no Proxecto Interdisciplinar fixemos un avance do que neste curso 2012-2013 se convertirá nun apaixoante reto do que vos manterei informados a todos os que seguides o blogue. O desafío que plantexarei ao meu alumnado desenvolverase en forma de estratexia pedagóxica ABP (Aprendizaxe Baseada na Resolución de Problemas) e a muller terá un especial protagonismo. Continuará.\nEtiquetas: ACTUALIDADE, OURENSE, ROMA\nEtiquetas: 2º ESO, ACTIVIDADES, PREMIOS\nEtiquetas: 1º ESO, ACTIVIDADES, ACTUALIDADE, XEOGRAFÍA


Xornada de voluntariado – Charcas con vida\nData de publicación 23 Xullo 2013\nNon hai comentarios en Xornada de voluntariado\nCharcas con vida convoca outra xornada de voluntariado ambiental que se celebrará este o sábado 21 e domingo 22 de setembro. O lugar escollido desta vez son dúas localidades da provincia de Ourense: Xunqueira de Espadanedo e Montederramo. Durante estes dous días construiremos unha charca e traballaremos na recuperación doutras.\nO voluntariado contará con seguro de accidentes e terá os gastos cubertos, incluído o aloxamento do sábado.\nSe queres participar contacta co local nacional de ADEGA (981 57 00 99) e deixa os teus dados, no móbil 649 611 508, ou no correo ramses@adega.info\n← Aberta a convocatoria de inspeccións → Construímos 2 novas charcas!!


GZmusica.com - Músicas da Galiza - Noitarega\nCuarteto tradicional vigués que publicou hai dous anos o seu último traballo, (XXI, Autoeditado, 2010). Gravado nos Muu! Estudios por Pedro Feijoo e distribuído por Lonxa Cultural, XXI supuxo rachar 10 anos de silencio discográfico, os que pasaron dende a publicación da súa achega a colección Os Nosos Gaiteiros de edicións do Cumio, o seu anterior traballo.\nA música de Noitarega bebe do repertorio tradicional do sur da provincia de Pontevedra, bisbarras de sempre senlleiras no número e calidade de formacións tradicionais que aló nacen. Deste xeito, vellas melodías que a gaita de Henrique Otero ou a de Moxenas popularizaron hai xa 30 ou 40 anos, -moitas delas recollidas por estes do repertorio doutros gaiteiros-, son reinterpretadas por Noitarega. E aínda que a presenza das pezas de Moxenas e Otero ocupan coma sempre un lugar predominante no repertorio de Noitarega, non só os únicos aos que acoden para se fornecer de novos temas; así, nos créditos podemos atopar pezas tradicionais recollidas nos repertorios dos Morenos de Lavadores, -tamén habituais en Noitarega-, de Ricardo Portela, de Rique o Salueiro, a carón doutras pezas de autor, asinadas por nomes coñecidos no eido tradicional como Luis Correa “O Caruncho”, Juanjo Fernández, Ernesto Campos ou Carlos Justo.


O CONCELLO DE CERVO CLAUSUROU UNHA NOVA EDICIÓN DO TALLER DE MEMORIA QUE SE IMPARTE POLAS DIFER - NOVAS | Cervo\nO CONCELLO DE CERVO CLAUSUROU UNHA NOVA EDICIÓN DO TALLER DE MEMORIA QUE SE IMPARTE POLAS DIFER\nEste curso asistiron 34 veciños, de entre 58 e 93 anos\nO Concello de Cervo vén de clausurar unha nova edición do taller de memoria programado pola delegación de Servizos Sociais e que se imparte nos locais sociais das diferentes parroquias do municipio.\nO alcalde Cervo, Alfonso Villares, e a edil de Servizos Sociais, Pilar Armada, participaron no acto de entrega de diplomas ás 34 persoas asistentes ao taller que se impartiu entre outubro e xuño.\nVillares destacou que “o taller de memoria cumpre xa doce edicións no noso Concello polo que é unha actividade máis que consolidada dentro da programación lúdico-educativa que deseñamos para os nosos maiores; tentando ofrecerlles todas as ferramentas que están ao noso alcance para estimular e dinamizar o seu día a día, ao tempo que traballan e exercitan esa facultade tan importante que temos, como é a memoria”.\nO rexedor quixo dar as grazas á edil Pilar Armada, e tamén a Elisabet Peña, que é a técnico encargada de desprazarse polos diferentes locais sociais impartindo eses obradoiros; e que tanto tempo lle adica aos nosos maiores.\nArmada apuntou “que se trata de espazos de aprendizaxe nos que proporcionamos estratexias que melloran a capacidade memorística, cun enfoque preventivo para coidar esa capacidade tan básica para o mantemento da nosa calidade de vida; nos que as persoas usuarias potencian, ademais, as relación interpersoais”.\nA edil e o rexedor emprazáronnos a participar na vindeira edición do taller de memoria que arrincará en novembro, agardando, así mesmo, que se sumen á actividade aqueles veciños que aínda non o fixeron.


San Salvador, Bahamas - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPoboación (2009) 1.000 hab.\nSuperficie 94´9 km²\nCoordenadas 24°06′N 74°29′O / 24.100, -74.483\nA moderna Illa de San Salvador, coñecida tamén como Illa Watling (Waitling Island), é unha das illas que integran o arquipélago das Illas Bahamas. Waitling foi o nome oficial da illa ata 1925, ano no cal rebautizóuse oficialmente co nome actual de San Salvador, co fin de consolidar a crenza de que nela realizara Cristovo Colón o primeiro desembarco en América, o 12 de outubro de 1492. En 1986, con todo, a National Geographic Society sustuvo que Cayo Samaná (Samana Cay) era o sitio máis probable do primeiro desembarco de Colón, e da localización da illa chamada Guanahani.\nO Reino Unido tomou control das illas que hoxe se chaman as Bahamas a comezos do século XVII. Un dos seus principais colonos foi John Watling (ás veces referido como George Watling), de quen as illa tomou inicialmente o seu nome.\nEn 1925 era outra illa, hoxe chamada Illa Gato, a que levaba o nome "San Salvador". Ese ano foille quitada para atribuírllo á illa Waitling, ante a crenza de que era máis probable que Colón chegase a Waitling que á Illa Gato, entre outras cousas polas descricións inseres no seu diario.\nHoxe, grazas ás súas moitas praias, a illa volveuse un importante centro turístico. Ten unha poboación aproximada de 1.000 habitantes, e o seu principal centro habitado é Cockburn Town, sede do goberno local.\nO Centro de Investigacións Gerace (Gerace Research Center), antes Estación de Campo Bahamas, atópase na zona norte, na costa de Porto de Graham (Graham's Harbour). Centos de estudantes e investigadores utilizan a estación cada ano como base para o estudos sobre mares tropicais, tanto nas áreas de xeoloxía, bioloxía e arqueoloxía.\nA illa ten gran cantidade de arrecifes que permiten observar con snorquels unha gran variedade de especies de peixes.\nMapa de alta resolución da illa\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=San_Salvador,_Bahamas&oldid=5527891"\nÚltima edición o 22 de xullo de 2020 ás 14:55\nA última edición desta páxina foi o 22 de xullo de 2020 ás 14:55.


Diario dun mercado. Episodio 34\nFútbol afeccionado, Xuvenís\nDiario dun mercado. Episodio 34\nO Rácing Villalbés segue sumando ‘fichas’ ao seu novo proxecto na Terceira División. Esta vez, en forma de renovación. Rubén Gómez continuará unha tempada máis na Magdalena. Nesta liña, todo apunta a que Vérez e Dani Montes (titulares onte frente ao Deportivo) quedarán no primeiro equipo. Así mesmo, Juanjo (Calasancio) reforza ao cadro xuvenil de División de Honor. Sen movernos da Chaira, viaxamos a Castro. Alí, veñen de firmar dous prometedores xogadores. A bon seguro serán importantes no conxunto de Javi López. José Manuel e Ruchi recalan en Castro dende o Lugo xuvenil. O primeiro é un porteiro completo para facerlle a competencia a Yebra. O último, defensa natural de Becerreá. Un dos mellores centrais sub23 do noso fútbol. A este par de futbolistas, hai que unirlle un máis. Un mediocentro contrastado. Diego Núñez, que se comprometera co Atlético Escairón, deixa O Saviñao polo Arturo Pereiro. Pulmón e loita para unha medular na que haberá máis reforzos.\nDiego Núñez chega a Castro despois de xogar en Terceira co As Pontes\nE no Escairón, se un se vai pois ten que entrar outro. Qué mellor ca un vello coñecido! Volta o ‘Rifle’ Pandiani. O dianteiro, pichichi da Primeira Galicia hai dúas campañas, regresa para mostrar ese olfato goleador innato que o caracteriza. Quedámonos precisamente nesa Primeira da que falabamos anteriormente. Según puido saber Futbolinlugo, Edu será o próximo adestrador do Lemos. Será oficial en cuestión de horas. Pola súa parte, Rebolo manterase á fronte do Xermade. Ademais, en Chantada informaron de que Dani adestrará ao seu conxunto cadete.\nXa na Segunda o Antas confirmou o que xa era un segredo a voces. Diego Gallego dirixirá aos do CastroSeoane esta campaña. Dani Abelairas seguirá coma coordinador deportivo. En Burela, mantéñense tres xogadores máis: Runi, Karri e Moreda. Por último, visitamos Cazás. Alí temos unha incorporación: Pedro, procedente do Abadín.\n#castro Antas cazas Chantada dani montes diego gallego diego núñez edu escairón jose manuel juanjo lemos pandiani Pedro rebolo rubén gómez ruchi vérez villalbés xermade\nPost AnteriorA Liga dos cambios infinitos\nSeguinte PostPreferente moi lucense e Primeira durísima


Últimas datas para que se inscriban comercios e modelos | Fundación Santiago Centro\nSantiago Centro manterá aberto ata o día 29 de abril o prazo para que se inscriban os comercios interesados en participar e mostrar os seus produtos no desfile Moda a pé de rúa dos días 19 e 20 de maio; ou para quen queira participar como modelo (infantil ou adulto) nesta pasarela urbana.\nPara anotarse ou obter máis información débese escribir a info@santiagocentro.gal antes do próximo sábado.\nPreviousQueres desfilar en Moda a pé de rúa?\nNextAGADEA e Santiago Centro dan visibilidade ao Alzheimer


Política de inmigración canadense | L Enciclopedia canadense | Sublimis\nInmigración e crecemento da poboación\nEn 1870, o día seguinte á Confederación, a poboación total de Canadá é de 3,6 millóns de persoas. Ademais dos pobos indíxenas (representantes de 102.000 persoas en 1870), os dous grupos máis importantes son os franceses (1 millón de persoas) e os británicos (2,1 millóns de persoas). Cunha poboación como pequenas e amplas extensións de territorio deshabitado, a inmigración é percibida, nas décadas seguindo a confederación, como unha forma crucial de expandir o país ea súa economía.\nDurante os 150. A continuación, o A poboación de Canadá aumenta a máis de 35 millóns en 2016; Este aumento da inmigración atribúese en gran medida. Nas últimas décadas, mentres que a taxa de natalidade estaba en Chuteau Canadá, a inmigración, representou unha gran parte do crecemento da poboación. Dos 6 millóns de habitantes na poboación canadiense entre 1996 e 2016, dous terzos, 4 millóns de persoas, son inmigrantes.\nfoi ben recibido preto de 300.000 inmigrantes en Canadá. 2016 e espérase un número equivalente En 2017.\nResponsabilidade de inmigración\nTres departamentos ou axencias diferentes do goberno federal asumiron a responsabilidade pola política de inmigración desde a Segunda Guerra Mundial. É o Ministerio de Minas e Natural Recursos (1936-1949), do Departamento de Cidadanía e Inmigración (1950-1966, 1977 a hoxe), do Ministerio de Traballo e Inmigración (1966-1977) e do Comité de Emprego e Inmigración canadense, establecido en 1977.\nBaixo o acto de América North British, a responsabilidade constitucional de inmigración distribúese entre os gobernos provinciais e federal. Ottawa, para a maior parte da historia canadense, domina este sector político, aínda que Ontario (desde a Segunda Guerra Mundial), Quebec (desde a mediados da década de 1960) e a Columbia Británica (desde 2010) están particularmente preocupados polos problemas de inmigración.\nLe Québec crea o seu propio Ministerio de Inmigración en 1968. As súas principais preocupacións refírense ao reclutamiento do maior número posible de inmigrantes nas provincias e na instalación de inmigrantes nas comunidades francófonos de Quebec. Quebec é a primeira provincia para concluír un acordo especial de inmigración co goberno federal. Tamén está implicado nos esforzos para aumentar a cantidade de inmigrantes francófonos en Canadá.\nNo 2017, en todas as provincias e nalgúns territorios, están dispoñibles acordos con Ottawa que permiten a selección e contratación de inmigrantsen función de necesidades socioeconómicas.\nSéculo XIX: portas abertas\nNo século XIX, limitamos a que os individuos do movemento e os grupos en Canadá, co Excepción de persoas enfermos, discapacitadas e pobres – grupos dirixidos polo primeiro acto de inmigración, adoptado en 1869.\nA outra excepción, a partir dos anos 1880 concierne aos inmigrantes chineses. En 1885, baixo a presión exercida pola Columbia Británica, adoptouse unha lei federal, limitando a inmigración chinesa pola imposición dunha taxa de entrada (que permanecerá en vigor ata 1923). Esta é a primeira dunha longa serie de medidas que dirixen a exclusivamente chinesas; Estes continuarán ata o final da década de 1940.\nPara o resto, a política de inmigración canadense regula principalmente as responsabilidades das empresas de transporte ás persoas que entran en Canadá e a exclusión de criminais, pacientes, pobres ou indigentes.\nInicio do século XX: Ractea racial e nacional\nComo resultado das ondas de inmigración masiva en gran parte europeas a Canadá entre 1903 e 1913, así como unha serie de levantamientos políticos e problemas económicos despois da Primeira Guerra Mundial, implementáronse unha política de inmigración moito máis restrictiva. Baixo un acto de inmigración modificado en 1919, o goberno prohibe a entrada do país en determinados grupos, incluíndo comunistas, mennonitas, doukhobors e algúns grupos asociados con prácticas relixiosas particulares. O mesmo sucede ás persoas de países opostos en Canadá durante todo o mundo, como austriacos, húngaros e turcos.(En 1911, o goberno incluso prevé, aínda que non segue, para prohibir a entrada de inmigrantes de cor negra). Estas políticas e prácticas restrictivas continúan ata mediados do século XX.\nDespois da guerra: os primeiros signos de cambio\nAs políticas de inmigración restritiva de Canadá relaxarse gradualmente despois da Segunda Guerra Mundial, no unha man por mor dunha economía crecente e unha gran demanda de traballo e, por outra banda, debido a cambios de actitudes sociais.\nEn 1946, abolimos a prohibición formal da inmigración chinesa. Seis anos máis tarde, unha nova Lei de inmigración persegue a aplicación de políticas discriminatorias canadenses sobre inmigrantes non europeos e non estadounidenses. Ottawa está excluíndo a discriminación racial do sistema de inmigración. En 1967, un sistema de puntos destinados a clasificar os potenciais inmigrantes da vista da súa elegibilidade. Este novo sistema non ten en conta a raza, a cor da pel ou a nacionalidade; Pola contra, decidimos que entrar no país con base nas habilidades profesionais, o nivel de educación, as capacidades lingüísticas (control do francés ou inglés) e os lazos familiares.\nEn 1969, sinal de Canadá. As Nacións Unidas Convención sobre o estado de refuxiados, 18 anos despois da súa adopción inicial das Nacións Unidas. Se non coloca os refuxiados nunha categoría humanitaria inmigrante especial, Canadá non configura ningunha acción oficial para a revisión das solicitudes de refuxiados.\nActuar sobre a inmigración de 1976\nen 1975 , realízanse unha importante reelaboración de políticas de inmigración e poboación en Canadá. Un libro verde sobre a inmigración, entón desenvolveuse un documento que contén propostas de política. Unha comisión conxunta composta por membros do Senado e da Cámara de Comunidades tamén é un informe sobre o tema ao final das audiencias realizadas dun extremo do país. Case todas as recomendacións do Comité son aceptadas polo goberno liberal primeiro ministro Pierre Trudeau e incorporáronse á nova lei de inmigración de 1976.\nEsta lei, que entra en vigor en 1978, marca unha pausa radical. Coa pasado. Incorpora por primeira vez nas leis os principais obxectivos da política de inmigración canadense. Estes obxectivos inclúen a promoción de obxectivos demográficos, económicos, sociais e culturais de Canadá, así como as prioridades da reunión de familias, diversidade e non discriminación. A lei tamén promove a cooperación entre os distintos niveis de goberno e do sector voluntario, para axudar a que os recentemente se adapte mellor á sociedade canadense. Por primeira vez, a lei tamén define refuxiados como un grupo de inmigrantes distintos cos ollos da lei canadiense, vinculando polo feito de que o goberno cumpra os seus compromisos cos refuxiados baixo as convencións internacionais en vigor.\nEn 1979, Canadá establece un programa único que permite aos grupos privados – na maioría dos casos, Igrexas ou organizacións comunitarias étnicas: patrocinar os refuxiados individuais ou familias de refuxiados, para levar a estas persoas en Canadá como residentes permanentes e axudalos a instalarse no país. En 2017, o número de persoas co apoio do programa privado de patrocinio de refuxiados nas súas instalacións en Canadá ascende a máis de 275.000; o número de refuxiados apoiados polo goberno é moi pálido en comparación. A pesar do gran éxito do programa, foi obxecto dalgunhas críticas nos últimos anos debido á cantidade de documentación e atrasos, así como pola súa imposición de restricións sobre os tipos de patrocinio subvencionable.\nA lei dá máis partes interesadas a autoridade para formar a política e establecer niveis de inmigración anual adecuados. Ofrece gobernos provinciales, grupos étnicos e axencias humanitarias, a través de consultas co goberno federal, para expresar as súas opinións aos representantes do goberno federal en inmigración.\nAdemais, a lei moderniza o estado de refuxiado que se determina en termos de seguridade nacional e aplicación da lei.Tamén estipula que a Comisión de Inmigración (unha organización cuasi-xudicial inicialmente creada EN1967) debe constituír unha axencia totalmente autónoma cuxas decisións relacionadas coas solicitudes e os recursos para a inmigración non poden ser revertidos polo goberno, agás cando sexa unha pregunta de seguridade.\nEn 1980, hai cinco categorías de inmigrantes que entran en Canadá, refuxiados independentes (persoas que solicitan o seu propio nome), refuxiados humanitarios (refuxiados e outras persoas perseguidas ou desprazadas), refuxiados familiares (persoas que inclúen membros da familia inmediata) xa viven en Canadá), os pais axudaron (membros da familia patrocinados por un membro da familia en Canadá) e os refuxiados económicos (persoas con habilidades profesionais ou aqueles que están dispostos a negociar ou investir significativamente na economía canadense).\nno 1990, A. Case décadas de reforma legal e administrativa, a composición racial da inmigración tamén ten certos cambios. Asia – e máis particularmente a China, a India e as Filipinas – Suplant’Autope como a principal fonte de inmigrantes veñen a Canadá.\nCambios despois do 11 de setembro\nEn 2001, despois Os ataques do 11 de setembro nos Estados Unidos, Canadá substitúe á Lei de inmigración de 1976 coa Lei de Protección de Inmigración e Refuxiada. A nova lei, que entra no ano seguinte, mantén moitos dos principios e políticas da lei anterior, incluíndo o diferente Categorías de inmigrantes. A lei tamén incorpora a categoría familiar as asociacións dos Sameex e os cónxuxes comúns de lei.\nAínda máis importante, a lei de 2001 dá ao goberno unha autoridade estendida para deter e atrasar aos inmigrantes recibidos sospeitosos dunha ameaza á seguridade .. En 2002, Canadá e Estados Unidos prohiben a práctica que os inmigrantes poden entrar nun visado de viaxe nun país e solicitar o estatuto de refuxiado no outro límite baixo o acordo sobre os terceiros países SUPSClude entre Canadá e Estados Unidos.\nPolíticas que afectan os refuxiados\nAs políticas de protección de inmigración e refuxiados son desenvolvidas e previstas por xunto. De acordo coas responsabilidades internacionais de Canadá como asinante á Convención das Nacións Unidas sobre o estado dos refuxiados, os refuxiados xeralmente representan entre o 10 eo 15% do fluxo anual de recén chegados a Canadá. Na maior crise internacional, como a inesperada chegada dos refuxiados asiáticos do sueste de 1978 e 1981, os refuxiados representan un trimestre de todos os recén chegados en Canadá.\nPara facilitar a integración de refuxiados recentemente chegados en Canadá, a orientación eo centro de formación dos inmigrantes (COPI) establece clases de idiomas e saídas, durante os cales os refuxiados poden aprender a coñecer Novo país, os seus habitantes locais e costumes locais.\nEn 2016, os refuxiados representan aproximadamente o 20% de todos os recén chegados (ou 59.000 dos 300.000 inmigrantes que chegan ao país). Isto pódese explicar en parte pola chegada masiva de Syrusfuying a guerra civil que logo arrinca o seu país. En 2017, o goberno estima a 44.000 o número de refuxiados que se permitirá entrar no país.\nA maioría dos inmigrantes que solicitan o estado de refuxiado convérteno por causas lexítimas. Non obstante, desde o final da década de 1970, un número crecente de inmigrantes alcanzou os puntos de entrada de Canadá sen rexistrarse primeiro nas oficinas de inmigración do país. Moitas destas persoas buscan entrar en Canadá declarando refuxiados. O seu ficheiro é entón tratado en prioridade, ante os inmigrantes regulares, e estas persoas están establecidas en Canadá con máis facilidade, aínda que sexa pouca ou ningunha evidencia que indique que foron perseguidos no seu último lugar de residencia.. Na segunda metade de 1986, por exemplo, máis de 10.000 persoas intentaron a curtocircuíto procedementos normais de inmigración solicitando o estado de refuxiado a partir de motivos falsos.\n. En 2010, o goberno reforma a aceptación do refuxiado O sistema, a creación de dúas categorías, a de refuxiados do país “perigoso” representaba un risco para a seguridade do Canadá e a de refuxiados dos países democráticos. Seguro “.Segundo as modificacións, que entran en vigor a finais de 2012, os reclamantes de refuxiados de “seguridade” países poderían ser elixibles para o tratamento prioritario no sistema para determinar a súa admisibilidade, para acelerar o proceso de aprobación e reducir os atrasos no caso de procesamento. As modificacións son criticadas por algúns grupos de defensa de inmigración, porque introducen un sistema de dous niveis que se pode empregar para admitir certos refuxiados en función das cuestións políticas do momento. Só por un proceso de toma de decisións xustos e independente.\nIniciado en 1985 en 1985 Iniciaronse os esforzos para desenvolver unha poboación oficial de poboación, polo ministro de Inmigración, un informe ao Parleyportant sobre o tema. Este informe demostra consenso entre os gobernos, as empresas e as organizacións orientadas ao traballo sobre a necesidade dun aumento moderado e controlado no número de inmigrantes anuais se quere manter o tamaño da poboación canadense. – ou promover o crecemento.\nSen un aumento da inmigración, o descenso na taxa de nacemento do Canadá no século XXI resultará nun número moi pequeno de canadenses da idade de traballo para achegar a carga de custos corporativos e de saúde do número Pluseleved dos cidadáns máis vellos. A inmigración, ademais de aumentar a cantidade de persoas de idade traballadora en Canadá, tamén pon a disposición da nosa economía moderna máis persoas con adestramentos e habilidades desexables.\nNa década de 1980, os responsables políticos puxeron en marcha un programa para Fomentar aos empresarios e empresarios a inmigrar a Canadá e traer as súas habilidades de xestión e capital financeiro para crear noticias de emprego. País. Moitos inmigrantes proporcionaron un capital significativo e crearon moitos traballos no país. Entre 1983 e 1996, preto de 400.000 chineses de Hong Kong son admitidos a Canadá baixo regras sobre a clase de inmigración económica, seguindo a restitución de Hong Kong polo Reino Unido a Chinesa. Inmigrantes de Hong Kong, así, inxectar un investimento multimillonario en Canadá.\nEn 2016, os inmigrantes na categoría económica constitúen a maior fonte de inmigrantes, que representan máis de 160.000 dos 300.000 inmigrantes totais\n¿Onde se instalan os inmigrantes?\nA política de inmigración canadense tamén incentiva a dispersión dos inmigrantes de todo o país. Nas décadas seguindo o ascenso da inmigración tras a Segunda Guerra Mundial, Montreal, Vancouver e – especialmente – Toronto recibe ata o 66% de todos os inmigrantes chegou a Canadá. A política actual é animar aos inmigrantes a instalarse en comunidades máis pequenas en provincias menos poboadas.\nsegundo o censo nacional de 2011 , O 40% de todos os inmigrantes de Canadá viven en Ontario, mentres que o 21% está situado en Quebec. Columbia Británica, con respecto ao 14% da poboación de inmigrantes canadenses. Colectivamente, as provincias de praderas albergan o 22% da poboación inmigrante (a maior parte vive en Alberta), o 3% do total dos inmigrantes viven no Atlántico Canadá.\nNos últimos anos, todas as provincias – co Excepción de Quebec, que estableceu o seu propio sistema con compoñentes similares, crearon un programa provincial de candidatos que permite ao goberno nomear certos inmigrantes, co requisito que residen na provincia por un período predeterminado. Aínda que os programas varían de provincia á provincia, xeralmente teñen dous obxectivos: o de estimular a crecemento da poboación e os inmigrantes de contratación con habilidades profesionais ou lingüísticas desexables que se engadirán á man. Da provincia. Algúns programas tamén permiten que os inmigrantes aproveiten o tratamento acelerado da súa solicitude de entrada en Canadá. Uns 51.000 inmigrantes (fóra dun total de aproximadamente 300.000) deberían converterse en residentes canadenses permanentes como parte dun programa candidato provincial en 2017.\ninmigración e política exterior\na forma en que a A política é implementada polos Ministerios Federal de Inmigración e Global Affairs – Ministerio anteriormente coñecido como Asuntos Exteriores, entón Asuntos Exteriores – ten un impacto sobre a implementación efectiva dos obxectivos da política.Por exemplo, desde 1967, a selección de candidatos de admisión lévase a cabo sen discriminación por razóns étnicas ou xeográficas. Dado que os axentes de inmigración canadenses a miúdo non teñen ningunha oficina en moitos países en desenvolvemento, a xente nestes países está realmente excluída de Canadá, aínda que pertenzan a unha categoría elegible. Só poderán chegar a Canadá só se son capaces de ir á Oficina de Inmigración de OnePays para solicitar a admisión.\nO número de candidatos cuxo arquivo é tratado nunha oficina de inmigración estranxeira tamén depende de o número de empregados asignados a esta tarefa. A asignación de recursos, así como os poderes discrecionais dos axentes de inmigración en Canadá e no exterior, ten así unha innegable influencia na administración diaria da política.\nEstes aspectos – e algúns outros – as prácticas de inmigración canadenses teñen algún efecto sobre a relación de Canadá con outros gobernos, especialmente nos casos nos que xulgan as políticas canadenses inxustas. A política de inmigración canadiense é, como tal, unha parte integrante da política exterior do país. Este feito é recoñecido por Ottawa en 1981, cando a transferencia de gran parte da responsabilidade relacionada cos programas de inmigración do Ministerio de Inmigración á de Asuntos Exteriores.\nA práctica de admitir a terra de altamente cualificada A xente de países menos desenvolvidos segue espertando a polémica. Os gobernos destes países, incluíndo un número crecente de inmigrantes en Canadá, ven o éxodo de todos estes individuos na súa economía. Aínda que algúns creen que Canadá debe absterse de fomentar a emigración de individuos altamente educados do mundo, Canadá, como outras democracias, defende vigorosamente o concepto de liberdade de movemento para todas as persoas.\nentrada ilegal e aplicación das leis\nA política de inmigración canadense está exenta da discriminación étnica. Doutra banda, as persoas que están desactivadas, aquelas con enfermidades susceptibles de comprometer a seguridade pública, aqueles que non teñen ningún apoio financeiro ou aqueles con historia criminal ou terrorista coñecidos poden ser excluídos. Un número descoñecido de migrantes entre os que pertencen a categorías adversas aínda conseguen entrar en Canadá por DiferenciATICS Illicit. Outros, ao comezo posiblemente aceptados por medios aceptables, incluídos os estudantes e os visitantes que teñen visas de curta duración, deciden quedarse no país máis aló do período autorizado por lei.\nO problema que supón os estranxeiros ilegais, aínda que Non é novo, é particularmente espiñento para o goberno canadense, especialmente por mor do crecente número de solicitantes de entrada amigables country e aerportesCanadians. Unha vez dentro do país, os estranxeiros ilegais poden facilmente escapar da supervisión do país, a menos que busque servizos públicos e ao mesmo tempo atraer a atención das autoridades gobernamentais.\n. O número de estranxeiros ilegais en Canadá é imposible determinar con precisión .. As estimacións proporcionadas polo persoal da policía e da inmigración están entre 50.000 e 200.000. Demandas fraudulentas de refuxiados por estranxeiros clandestinos que están tratando de eludir o proceso normal de selección e tratamento dos inmigrantes constitúen un dos problemas máis importantes que se esperan os oficiais de inmigración.\nVer tamén inmigrantes.\nPrevious Post - Previous post: PET (Galego)\nNext Post - Next post: Danza clásica (Galego)