Spread, a primeira planta agrícola completamente automatizada por robots | Parque Tecnolóxico de Galicia\nInicio › Newsletter › Actualidade › Spread, a primeira planta agrícola completamente automatizada por robots\nSpread, que ten sede en Kyoto, explicou que esta planta comezará a operar de xeito habitual a mediados do 2017. A mecanización permitiralle, entre outros avances, producir 30.000 cabezas de leituga ao día, segundo sinalou na súa páxina web.\nEsta cifra queda curta coas previsións que ten a empresa, que indicou que a súa intención é producir medio millón de cabezas de leituga ao día, dentro dos cinco anos. Ademais, as novas tecnoloxías de automatización reducirán os custos laborais nun 50% e o uso de enerxía nun 30%, así como a reciclar o uso da auga nun 98%.\nO terreo, duns 4400 metros cadrados, segue a tendencia crecente da agricultura vertical, onde os agricultores cultivan en interiores sen luz solar natural. No seu lugar, baséanse na luz LED e crecen os cultivos en bastidores que amorean as verduras en estantes, unhas encimas doutras.\nAdemais de aumentar a produción e a redución de residuos, a agricultura vertical interior tamén elimina o uso de praguicidas e herbicidas, produtos químicos utilizados na agricultura tradicional ao aire libre que poden ser prexudiciais para o medio ambiente.


Hai 20 anos, cando a palabra alzhéimer era unha gran descoñecida para a maior parte da sociedade, un grupo de mulleres e homes comezamos a buscar respostas ante un problema común. Todos nós viviamos con impotencia o avance dunha enfermidade nun ser querido sen coñecer, porque así era entón, causas nin consecuencias. E o que máis nos atormentaba, sen dispoñer dun centro ao que acudir, un apoio que solicitar.\nHai dúas décadas, ese grupo de mulleres e homes decidimos cambiar a situación e, en apenas uns meses, constituímos AFAL Ferrolterra. Tiñamos para iso o máis importante: toda a ilusión, ganas de traballar, capacidade de sacrificar moitas horas a nosa propia familia e a necesidade de axudar aos nosos familiares afectados.\nEse empeño, esa loita do día a día, frutificou na apertura do noso Centro de Día Terapéutico para enfermos de alzhéimer. Ferrol converteuse na primeira cidade de Galicia en dispoñer dunhas instalacións deste tipo impulsadas por unha asociación. E iso trouxo consigo unha mellor atención ao enfermo e a posta en marcha dos servizos necesarios para prestar unha atención integral ás familias. Anos despois, e continuando na liña de traballo inicial, o noso labor recibía un respaldo importante ao lograr a xestión, en concurso público, do Centro de Día Terapéutico da Rede Pública de alzhéimer creado pola Xunta de Galicia.\nNeste tempo, AFAL Ferrolterra atendeu a centos de enfermos e familias e seguirá facéndoo. Converteuse nunha asociación que dá emprego a decenas de homes e mulleres. E, do que nos sentimos máis orgullosos, hoxe en día, as familias golpeadas pola enfermidade saben que nos teñen ó seu lado para acompañalas, axudalas, apoialas. Ese é o valor fundamental de AFAL, as persoas. Os enfermos, as familias e o seu equipo humano, traballadores e voluntarios.


Vítor III, papa - Wikipedia, a enciclopedia libre\nVítor III, papa\nc. 1027 e 1027\nentre os anos 1086 ata 1087\nser o papa n° 158 da igrexa católica\nDauferio Epifani, máis coñecido como Desiderio da Montecassino, baixo o nome de Vítor III, nado ao redor do 1026 en Benevento e finado na abadía do abadía do Monte Cassino o 16 de setembro de 1087, foi o papa número 158 da Igrexa católica dende 1086 ata 1087. Era fillo do príncipe Landulfo V de Benevento.\nElixido como novo Papa o 24 de maio de 1086, feito que lle amolou profundamente, polo que intentou atrasar a súa consagración como pontífice. Debido a isto, non accedeu realmente ao trono pontificio ata o 9 de maio de 1087, e cando o fixo abandonou Roma e se retirou de novo a abadía do Monte Cassino, da cal fora o abade. Este feito foi aproveitado polo antipapa Clemente III para aumentar o seu poder na capital italiana, polo que cando Vítor III volveu de novo a Roma (debido en gran parte ás presións da condesa Matilde de Toscana) tivo que abandonala outra vez tras unha estancia moi curta. En agosto presidiu un sínodo en Benevento no que excomungou a Clemente III, prohibiu a lei das investiduras e promoveu unha acción armada contra os musulmáns do norte de África, un precedente do que serían logo as Cruzadas. Caeu enfermo durante o desenvolvemento do sínodo e retirouse por última vez a Montecassino, onde morreu o 16 de setembro de 1087.\nOrthodox Encyclopedia: 158558\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Vítor_III,_papa&oldid=5984681»\nFinados en 1087\nA última edición desta páxina foi o 8 de febreiro de 2022 ás 01:20.


O deputado nacionalista Luís Bará leva ao parlamento as reivindicacións de Chapela - Radio Redondela 94.9FM\nO deputado nacionalista Luís Bará leva ao parlamento as reivindicacións de Chapela\nBará presentou aos colectivos de Chapela un conxunto de medidas que baixo o nome “Plan Chapela” buscan mellorar “a calidade de vida dun entorno que sufre o negativo impacto da ampliación da AP-9” e que van ser debatidas esta mesma semana no Parlamento. As propostas inclúen a eliminación da peaxe en Rande que permitiría retirar tráfico do centro da parroquia e a aplicación de medidas antiruído.\n“Trátase dunha Proposición non de Lei que busca poñer en marcha diversas medidas para que o entorno da Avenida de Redondela sexa recuperado para os veciños e veciñas” explica Bará.\nO denominado Plan Chapela, recolle como proposta máis salientable a eliminación da peaxe en Rande, co que se reduciría o paso diario de miles de vehículos pola N-552, a avenida de Redondela. Insiste en que cómpre presionar agora ás diversas administracións para que o negativo impacto da ampliación da AP-9, poida mitigarse o máis posible. Nese sentido apunta, a proposta de “converter en treito urbano esta parte da autoestrada, con reducións nas limitacións de velocidade, a aplicación de asfalto antiruído, e a colocación de pantallas acústicas”.\nPrevAnterioresO Banco de Alimentos recolle 500 quilos de comida na Operación Quilo en Redondela\nSeguintesUnha empresa contratada polo Concello pon a punto as praias para a Semana SantaNext


BIBLIOTECA DAS PALABRAS MÁXICAS: junio 2019\nMañá será o gran día no que ensinaremos ás familias todo o que investigamos sobre as mulleres pioneiras, mulleres que contaron no pasado e seguen estando moi presentes. Esperámosvos a todo@s!!\nPublicado por Miroleo en 3:39 0 comentarios\nEtiquetas: curso 2018-2019, PROXECTO MULLERES QUE CONTARON\nAquí vos deixamos as Recomendacións Lectoras de verán que escollemos para o alumando.\nEstas recomendacións están elaboradas coa colaboración dos seguintes centros Plambe:\n-CEIP PLURILINGÜE DE OCA\n- CEIP CABADA VÁZQUEZ\n-CEIP DO FOXO\n-CEIP DE FIGUEROA\nDESCARGAR RECOMENDACIÓNS LECTORAS VERÁN 2019\nDESEXÁMOSVOS BOAS LECTURAS!!\nPublicado por Miroleo en 3:38 0 comentarios\nEtiquetas: curso 2018-2019, lectura, libros, PROXECTO MULLERES QUE CONTARON, Recomendacións, recomendacións. publicacións miroleo\nNa xornada de onte fomos de excursión ata Santiago de Compostela. Primeiro visitamos a Cidade da Cultura; o noso percorrido comenzou coa exposición PENSAR COAS MANS onde vimos cerámicas, cestería e xoería de Galicia. A mostra ofrece unha visión renovada da artesanía, non só como gardiá de oficios en perigo de desaparecer senón formulando unha idea de futuro que fala de beleza dos materiais naturais.\nA segunda exposición GALICIA COMO FÚTBOL. VALOR E MESTRÍA. Durante este exposición vimos mais de 300 pezas dende o ano 1876 no que se data a primeira referencia do fútbol en Galicia.\nLogo achegámonos ata Área Central para desfrutar en Urban Planet.\nPublicado por Miroleo en 3:33 0 comentarios\nTALLER MEDIOAMBIENTAL; VIXIANTES DO RÍO ULLA\nO pasado venres tivemos no centro uns talleres medioambientais para o alumnado de 3º, 4º 5º e 6º de primaria, a cargo da Asociación Raiceiros de Vedra. Dito taller foi para a concienciación e a importancia da reciclaxe en xeral e mais particularmente do río Ulla.\nEntregáronlle un caderno para ir cubrindo,e ao seu remate envialo á súa sede para que lles fagan un carnet de vixía do río Ulla.\nEtiquetas: charlas, curso 2018-2019, reciclaxe, río Ulla\nXORNADA DE CONVIVENCIA CO CEIP PÉREZ VIONDI\nO venres pasado o alumnado de infantil e 1º de primaria desprazámonos ata o CEIP PÉREZ VIONDI da Estrada. Alí presentámonos e logo tivemos unha mañá chea de xogos. Por último o alumnado de 3 anos bailáronnos uns bailes ben fermosos. Moitas gracias pola vosa acollida.\nPublicado por Miroleo en 1:34 0 comentarios\nEtiquetas: curso 2018-2019, xogos


DOG Núm. 165 Luns, 27 de agosto de 2007 Páx. 14.333\nA mellora e a modernización da función pública debe ser un obxectivo permanente de toda administración pública. Non pode existir unha boa administración pública alí onde o sistema de emprego público é deficiente. Alén disto, a garantía dos principios constitucionais de acceso ao emprego público é un obxectivo irrenunciable na nosa sociedade democrática.\nDeste xeito, a racionalización e a modernización do emprego público son, sen dúbida, unha necesidade para facer efectivo o dereito a unha «boa administración» dos asuntos públicos, ao servizo dos cidadáns e das cidadás nunha sociedade democrática avanzada.\nAo aprobarse o Estatuto do empregado público, os poderes públicos de Galicia deben, no entanto, comezar inmediatamente a aplicar unha serie de medidas urxentes para a mellora e a racionalización do emprego público autonómico.\nO actual texto é o resultado dese desexo de continuar o camiño da modernización do emprego público e é froito, en boa parte, do intercambio de ideas coas forzas sindicais máis representativas no sector, coas que se constituíu unha mesa de traballo para a elaboración dun borrador de anteproxecto.\nEngádeselle unha alínea 6 ao artigo 3 respecto da lexislación supletoria.\nModifícase o artigo 6.1 para dotar de maior transparencia o nomeamento de persoal eventual, coa delimitación ademais das súas funcións.\nRefórmase o artigo 7 da lei, referido ao persoal interino. Créase a figura do persoal interino por acumulación de tarefas. Con isto trátase de responder a unha necesidade organizativa na moderna administración pública, que ata o de agora tan só se podía cubrir acudindo a solucións pouco axeitadas como o nomeamento de persoal laboral temporal.\nNa súa redacción orixinal, o artigo 9 da Lei 4/1988, do 26 de maio, da función pública de Galicia, parece exixir que os laborais ocupen postos de traballo «clasificados como tales» na relación de postos de traballo. Porén, é frecuente que o persoal laboral ocupe postos de traballo reservados a persoal funcionario. Son as funcións do posto as que deben definir a súa natureza, e non o tipo de relación xurídica existente entre a persoa contratada e a administración.\nA nova redacción do artigo 9.4 intenta establecer, de forma respectuosa cos principios constitucionais de igualdade, mérito e capacidade, unha regulación dos efectos da declaración de indefinición dunha relación laboral temporal ou da declaración de laboralidade dunha contratación administrativa. A regulación baséase nos pronunciamentos xurisprudenciais máis recentes: o persoal declarado laboral indefinido non ten carácter de fixo, porque os empregos públicos deben proverse de acordo cos principios constitucionais de igualdade, mérito e capacidade. Pero, ademais, tras unha sentenza estimatoria dunha reclamación de indefinición laboral, a administración debe regularizar a situación creando a praza coa natureza funcionarial ou laboral que corresponda e poñendo en marcha os procedementos necesarios para a súa cobertura ordinaria.\nOs puntos sete, oito, nove e dez desta lei de reforma modifican as competencias de determinados órganos ao lles conferir unha maior participación na ordenación dos recursos humanos da Administración pública autonómica.\nO principio de transparencia proxéctase, así mesmo, no establecemento, con carácter obrigatorio, dos rexistros de persoal das entidades locais, como un instrumento fundamental tamén da organización, xestión e planificación do persoal das entidades locais.\nA alínea 3 do artigo 25 modifícase para garantir a participación dos representantes do persoal na elaboración das relacións de postos de traballo, no que afecte as condicións de traballo das empregadas e dos empregados públicos.\nO artigo 27 modifícase para garantir a periodicidade nos concursos para a promoción profesional do persoal, a efectividade da adscrición por causas de saúde e mais o traslado da funcionaria vítima de violencia de xénero que así o solicite, que se beneficiará ademais das vantaxes que para a traballadora supón a consideración do traslado como forzoso, cando se deba a razóns de violencia de xénero.\nModifícase tamén o artigo 28 para lle dar cumprimento ao obxectivo de redución dos postos que deben ser cubertos por libre designación. O sistema de libre designación debe estar debidamente xustificado, sen que haxa ningunha razón para que con carácter xeral se lles adxudique esta condición a todos os postos de traballo que superen determinado nivel de complemento de destino. Con esta medida poderase acadar unha función pública máis profesionalizada e seleccionada de xeito máis obxectivo, sen prexuízo, desde logo, da súa capacitación e preparación para o desempeño do posto.\nO punto dezasete modifica o artigo 33, no que se establecen medidas para asegurar o cumprimento do xa existente deber de acreditación do coñecemento da lingua galega no acceso ao emprego público autonómico. A medida tenta posibilitar o cumprimento, no ámbito da función pública, do establecido no Plan de normalización lingüística, aprobado por unanimidade das forzas políticas con representación no Parlamento de Galicia, así como do disposto na Lei de normalización lingüística de Galicia.\nO punto dezanove modifica o artigo 42 da lei, pola que se elimina a integración automática do persoal que acade postos na Administración autonómica, sen prexuízo do cumprimento dos acordos de mobilidade entre administracións públicas que poidan ser asinados, e se lle presta atención especial, de novo, ás funcionarias vítimas da violencia de xénero.\nSuprímese a alínea 5 do artigo 46 e modifícanse os artigos 52, 53 e 55.\nA modificación do artigo 60 reforza a promoción interna como un instrumento básico na motivación e a capacitación dos empregados e das empregadas públicos. Así mesmo, engádeselle un parágrafo novo ao artigo 62.4 e créase un artigo 62 bis.\nO artigo 63 bis modifícase, así mesmo, para introducir nel os máis modernos criterios de avaliación da actividade das administracións públicas, para medir, ademais do rendemento do persoal ao servizo das administracións públicas, o grao de calidade na prestación dos servizos públicos, con atención especial á proxección na cidadanía das medidas de mellora e modernización.\nOutro bo número de medidas de reforma tenden a introducir na Lei da función pública de Galicia mecanismos eficaces de conciliación da vida persoal, laboral e familiar. As medidas están inspiradas en boa medida no Plan integral para a conciliación da vida persoal e laboral na Administración xeral do Estado, aprobado polo Goberno central co aval das organizacións sindicais máis representativas. Porén, téntase introducir melloras nalgunhas cuestións. Esta posición reflíctese na nova redacción dada aos artigos 69 e 70 na súa totalidade.\nO marcado carácter social da reforma da lei inspira tamén a disposición adicional sétima, onde se introducen unha serie de medidas para facilitar o acceso ao emprego público das persoas con discapacidade, de conformidade co establecido na normativa estatal. A administración pública debe ser unha organización modélica no establecemento de políticas de integración laboral, facendo efectivo o mandato constitucional, dirixido a todos os poderes públicos, relativo á protección das persoas con discapacidade e á promoción da súa integración como un dos principios reitores da política social.\nA lei establécelle prazos a un proceso amplo de funcionarización, tentando rematar deste xeito coa anomalía que supón que persoas suxeitas a réxime laboral estean a realizar tarefas reservadas a funcionarios. Como di a xurisprudencia constitucional, nas administracións públicas a regra xeral debe ser o carácter funcionarial do persoal, tendo carácter taxado os supostos nos que se admite a contratación de persoal laboral.\nIntrodúcese unha disposición adicional referente a un colectivo moi determinado, que foi transferido á Xunta de Galicia desde o Estado tras a realización dun plan de emprego, ao que se lle recoñece a asimilación dos seus dereitos ao do persoal laboral fixo, e prevese especificamente a súa funcionarización con carácter voluntario.\nAsí mesmo, créase unha nova disposición adicional décimo sétima.\nA lei establece o marco dun proceso de transformación de emprego temporal en emprego fixo. A loita contra a temporalidade nas administracións públicas ten sido obxecto de seria preocupación. As elevadas taxas de temporalidade débense reducir a través de instrumentos absolutamente rigorosos no cumprimento dos principios básicos no acceso ao emprego público pero que, ao mesmo tempo, teñan en conta a experiencia acadada no desempeño do posto con carácter temporal ou interino. A medida, non obstante, ten carácter excepcional e queda limitada a un número de prazas determinado ou determinable.\nRemata o texto coa achega de dúas disposicións adicionais, unha disposición derrogatoria e unha disposición derradeira segunda para a súa entrada en vigor.\nPor todo o exposto o Parlamento de Galicia aprobou e eu, de conformidade co artigo 13.2 do Estatuto de Galicia e co artigo 24 da Lei 1/1983, do 23 de febreiro, reguladora da Xunta e da súa Presidencia, promulgo en nome de El-Rei a Lei de modificación da Lei 4/1988, do 26 de maio, da función pública de Galicia.\nArtigo único.-Modificación da Lei 4/1988, do 26 de maio, da función pública de Galicia.\nUn.-Engádeselle unha alínea 6 ao artigo 3, co seguinte teor:\n«6. Esta lei e a súa normativa de desenvolvemento seranlle de aplicación supletoria ao persoal de administración e servizos das universidades galegas».\nDous.-Modifícase no artigo 6 a alínea 1 e engádeselle unha nova alínea 5, que quedan redactadas como segue:\n«1. É persoal eventual aquel que, en virtude de libre nomeamento das persoas membros do Consello de goberno da comunidade autónoma e con carácter non permanente, ocupa un posto de traballo expresamente cualificado de confianza ou de asesoramento especial e que non estea reservado a persoal funcionario e que figure nas correspondentes relacións de postos de traballo.\nO persoal eventual realiza tarefas de confianza e asesoramento especial, particularmente de apoio ao desenvolvemento polos membros do Consello de goberno do seu labor político, así como para o cumprimento das súas tarefas de carácter parlamentario e de relación coas institucións e as organizacións administrativas. Non poderá adoptar, en ningún caso, resolucións que lles correspondan legalmente aos órganos da Administración da Comunidade Autónoma ou das organizacións a ela adscritas».\n«5. No caso de que un funcionario público acceda a un posto de traballo de carácter eventual, o seu nomeamento realizarase cumprindo os requisitos para o nomeamento do devandito persoal.\nEstes funcionarios, de non optaren por permanecer en servizo activo, serán declarados en situación de servizos especiais».\nTres.-Modifícase o artigo 6.3, que queda redactado como segue:\n«3. O Consello da Xunta de Galicia determinará o número de postos reservados a persoal eventual, coas súas características e retribucións, dentro dos correspondentes créditos orzamentarios consignados para o efecto.\nA consellaría competente en materia de función pública levará un rexistro público no que figuren as titulacións académicas e as remuneracións percibidas polo persoal eventual».\nCatro.-Engádeselle un segundo parágrafo ao artigo 7.1, coa seguinte redacción:\n«Por mor da acumulación de tarefas reservadas a persoal funcionario, con carácter excepcional e logo de informe favorable das consellarías competentes en materia de función pública e economía, poderase nomear persoal funcionario interino sen adscrición a praza dotada orzamentariamente. Os nomeamentos durarán un máximo de seis meses dentro dun período máximo de doce. No caso das administracións públicas distintas da autonómica, o informe favorable previo corresponderalles aos seus órganos competentes.\nOs nomeamentos por esta causa non poderán superar, en ningún caso, o 20% do total do persoal funcionario do centro directivo, nin o 3% do persoal funcionario da Xunta de Galicia».\nCinco.-Modifícase o artigo 7.3, que queda redactado como segue:\n«3. O persoal interino cesará no seu posto cando a súa praza sexa cuberta por un funcionario con carácter definitivo ou por medio dunha adscrición provisional, cando se amortice a devandita praza, cando desaparezan as razóns de necesidade ou urxencia que motivaron o seu nomeamento ou polo transcurso do prazo máximo de duración do nomeamento, no suposto de acumulación de tarefas».\nSeis.-Modifícase o artigo 9, que queda redactado como segue:\n1. É persoal laboral aquel que en virtude de contrato de natureza laboral, que se deberá formalizar, en todo caso, por escrito, ocupe postos de traballo destinados a persoal desta natureza ou ben, con carácter excepcional, postos reservados a persoal funcionario.\n2. A selección do persoal laboral efectuarase de acordo coa oferta de emprego público, mediante convocatoria pública e a través do sistema de oposición, de concurso ou de concurso-oposición libre no que se garantan, en todo caso, os principios constitucionais de igualdade, mérito, capacidade e publicidade, sen prexuízo do disposto na alínea 1 do artigo 37 da Lei 7/2004, do 16 de xullo, para a igualdade de mulleres e homes.\n3. Para a realización de traballos de carácter temporal e conxuntural, no caso de vacante ou por razóns de necesidade ou urxencia, que deberán ser debidamente motivadas, poderase contratar persoal laboral de carácter non permanente de conformidade coa lexislación laboral vixente. O contrato deberase formalizar necesariamente por escrito.\nA contratación deste persoal non amparado polo disposto nas alíneas anteriores dará lugar á responsabilidade persoal da autoridade ou do funcionario que a autorizase.\n4. A administración non poderá converter en fixa ou indefinida unha relación laboral de carácter temporal».\nSete.-Modifícase o número 12 do artigo 12, que queda redactado como segue:\n«12. Establecer as bases do sistema obxectivo para o fomento da promoción interna de todo o persoal ao servizo da Administración galega, de conformidade cos termos previstos nos artigos 60 e 61 desta lei».\nOito.-Modifícase a alínea 2.7 do artigo 13, que queda redactada como segue:\n«2.7. Propoñer, logo de informe favorable da consellaría competente en materia de facenda e co informe previo da Comisión Superior de Persoal, a oferta de emprego público, que garantirá que non contén requisitos que determinen un prexuízo para as mulleres ou para un colectivo maioritariamente feminino. Esta garantía terá que ser respectada nas correspondentes convocatorias de cobertura de postos de traballo».\nNove.-Modifícase a letra a) do artigo 17, que queda redactada como segue:\n«a) Emitir informe con carácter preceptivo no prazo que regulamentariamente se determine, e non superior, en todo caso, a dous meses, sobre os anteproxectos de lei e os proxectos de regulamento, en materia de emprego público autonómico.\nCon carácter facultativo, emitirá informe sobre os proxectos normativos de rango legal ou regulamentario relativos á función pública por petición das diferentes administracións públicas».\nDez.-Modifícase o artigo 21, que queda redactado como segue:\nOs corpos de persoal funcionario dependerán organicamente da consellaría competente en materia de función pública, sen prexuízo da que funcionalmente lles corresponda».\nOnce.-Modifícase o artigo 23, que queda redactado como segue:\nAs entidades locais constituirán un rexistro de persoal, sometido ao réxime de publicidade que se determine regulamentariamente, consonte a normativa en materia de protección de datos de carácter persoal.\nA Administración autonómica cooperará coas entidades locais na constitución dos seus rexistros de persoal cando aquelas carezan de suficiente capacidade financeira, e poderá delegar esta función nos órganos de goberno das entidades supramunicipais».\nDoce.-Modifícase o artigo 25.3, que queda redactado como segue:\n«3. As devanditas relacións serán públicas, e tanto na súa elaboración coma nas modificacións posteriores deberán ser sometidas a informe dos correspondentes órganos de representación das empregadas e dos empregados públicos, exclusivamente cando supoñan modificación das condicións de traballo destes».\nTrece.-Engádeselle un parágrafo segundo ao número 1 do artigo 27, coa seguinte redacción:\n«Os concursos para a provisión de postos de persoal funcionario deberán ser convocados cunha periodicidade anual e serán resoltos en seis meses, desde a publicación das listas definitivas de persoas admitidas e excluídas. A Administración da Xunta de Galicia garantirá a existencia dos medios materiais e persoais propios que fagan posible esta periodicidade e garantan a axilidade da resolución dos procedementos.\nPara tal efecto, crearanse comisións de valoración, das que se determinará regulamentariamente a súa composición e o seu funcionamento, coa garantía da presenza da representación dos traballadores na súa composición».\nCatorce.-Modifícase o artigo 27.7, que queda redactado como segue:\n«7. A Administración da Xunta de Galicia poderá adscribir as funcionarias e os funcionarios a postos de traballo en distinta unidade ou localidade, logo de solicitude baseada en motivos de saúde ou rehabilitación do funcionario ou da funcionaria, do seu cónxuxe ou da persoa unida por análoga relación de afectividade, dos fillos e fillas ao seu cargo ou dos ascendentes no primeiro grao de consanguinidade, cando concorran os seguintes requisitos:\na) Informe previo favorable do servizo médico oficial legalmente establecido.\nb) Existencia de postos vacantes con asignación orzamentaria.\nc) Que o nivel de complemento de destino e específico do posto de destino non sexa superior ao do posto de orixe.\nd) Que o funcionario ou a funcionaria reúna os requisitos para o seu desempeño.\ne) No caso dos ascendentes, que o funcionario ou a funcionaria conviva con eles.\nEsta adscrición terá, sen prexuízo da aplicación da normativa sobre riscos laborais, carácter provisional, e o posto de traballo de orixe da funcionaria ou do funcionario, sempre que o ocupase con carácter definitivo, reservaráselle mentres se manteña a causa que motiva a adscrición. Coa periodicidade que regulamentariamente se determine, e, en todo caso, cada ano, deberase comprobar que persisten as circunstancias que deron lugar á adscrición. A negativa á adscrición por causa de saúde será sempre motivada».\nQuince.-Engádese un novo número 9 no artigo 27, coa seguinte redacción:\n«9. As mulleres vítimas de violencia de xénero que se vexan obrigadas a abandonar o posto de traballo na localidade onde viñan prestando servizos, para facer efectiva a súa protección ou o seu dereito á asistencia social integral, terán dereito ao traslado a outro posto de traballo propio do seu corpo, escala ou categoría profesional, de análogas características, sen necesidade de que sexa vacante de necesaria cobertura. Aínda así, en tales supostos a administración pública competente estará obrigada a lles comunicar as vacantes radicadas na mesma localidade ou nas localidades que as interesadas expresamente soliciten.\nEste traslado terá a condición de traslado forzoso, para os efectos dos dereitos que para a traballadora puidesen derivar del.\nNas actuacións e nos procedementos relacionados coa violencia de xénero protexerase a intimidade das vítimas, en especial os seus datos persoais, os dos seus descendentes e os de calquera persoa que estea baixo a súa garda ou custodia».\nDezaseis.-Modifícase o artigo 28, que queda redactado como segue:\nSoamente se poderán cubrir polo sistema de libre designación con convocatoria pública entre persoal funcionario os postos de traballo de subdirectora ou subdirector xeral, as secretarías de altos cargos así como aqueloutros de carácter directivo ou de especial responsabilidade para os cales, excepcionalmente, así se determine nas relacións de postos de traballo».\nDezasete.-Modifícase o artigo 33, que queda redactado como segue:\nPara lle dar cumprimento á normalización do idioma galego na Administración pública de Galicia e para garantir o dereito dos administrados ao uso da lingua propia de Galicia nas relacións coa administración pública no ámbito da comunidade autónoma, e en cumprimento da obriga de promover o uso normal do galego por parte dos poderes públicos de Galicia que determina o artigo 6.3 da Lei de normalización lingüística, nas probas selectivas que se realicen para o acceso ás prazas da Administración da Comunidade Autónoma de Galicia, e nas entidades locais de Galicia, terase que demostrar o coñecemento da lingua galega.\nPara estes efectos, as bases das convocatorias establecerán que unha ou máis das probas do proceso selectivo se deberán realizar exclusivamente en lingua galega, e iso sen prexuízo doutras probas adicionais, que se puidesen prever, para aqueles postos de traballo que requiran un especial coñecemento da lingua galega».\nDezaoito.-Modifícase o parágrafo segundo da alínea 2 do artigo 42, que queda redactado como segue:\n«2. Os mencionados funcionarios que, mediante transferencia, pasen a ocupar postos de traballo da Administración da Comunidade Autónoma de Galicia con carácter definitivo integraranse no correspondente corpo ou escala».\nDezanove.-Engádense novas alíneas no artigo 42:\nDezanove.a).-Engádese unha nova alínea 3 no artigo 42, coa seguinte redacción:\n«3. No marco dos acordos que as administracións públicas subscriban coa finalidade de facilitar a mobilidade entre os seus funcionarios, terán especial consideración os casos de mobilidade xeográfica das funcionarias vítimas de violencia de xénero».\nDezanove.b).-Engádese unha nova alínea 4 no artigo 42, coa seguinte redacción:\n«4. O persoal doutras administracións en servizo activo na Administración da Xunta de Galicia non poderá superar en ningún caso o 5% dos efectivos totais con que esta conte».\nVinte.-Suprímese o número 5 do artigo 46.\nVinte e un.-Modifícase o número 8 do artigo 52, que queda redactado como segue:\n«8. Cando se desempeñen cargos electivos retribuídos e de dedicación exclusiva nas entidades locais, cando se desempeñen responsabilidades de órganos superiores e directivos municipais e mais cando se desempeñen responsabilidades de membros dos órganos locais para o coñecemento e a resolución das reclamacións económico-administrativas. Exceptúanse os funcionarios de Administración local con habilitación de carácter estatal, cando desempeñen postos reservados a eles, que se rexerán pola súa normativa específica, quedando na situación de servizo activo».\nVinte e dous.-Engádense novos números 17, 18, 19 e 20 no artigo 52, coa seguinte redacción:\n«17. Cando sexan nomeados como titulares de subsecretarías, secretarías xerais técnicas ou direccións xerais da Administración xeral do Estado».\n«18. Cando sexan nomeados como titulares das subdelegacións do Goberno nas provincias ou das direccións insulares da Administración xeral do Estado e non opten por permanecer na situación de servizo activo na súa administración de orixe».\n«19. Cando sexan nomeados para desempeñar postos nas áreas funcionais da alta inspección de educación funcionarios ou funcionarias dos corpos docentes ou das escalas nas que se ordena a función pública docente».\n«20. Cando pasen a desenvolver cargos directivos nas empresas públicas, nos entes públicos, nas sociedades ou nas fundacións públicas nas que a Xunta de Galicia, directa ou indirectamente, participe ou achegue máis do 50% do capital ou do patrimonio, cando os devanditos cargos sexan designados logo de acordo do Consello da Xunta de Galicia ou polos seus propios órganos de goberno».\nVinte e tres.-Engádese unha nova alínea 4 no artigo 53, coa seguinte redacción:\n«4. A administración pública velará para que non haxa menoscabo no dereito á carreira profesional dos funcionarios públicos que fosen nomeados altos cargos, membros do poder xudicial ou doutros órganos constitucionais ou estatutarios ou que fosen elixidos alcaldes, retribuídos e con dedicación exclusiva, presidentes de deputacións ou institucións equivalentes, deputados ou senadores das Cortes Xerais e membros das asembleas lexislativas das comunidades autónomas. Como mínimo, estes funcionarios recibirán o mesmo tratamento na consolidación do grao e no conxunto de complementos que o que se estableza para os que fosen directores xerais e outros cargos equivalentes ou superiores da correspondente administración pública».\nVinte e catro.-Modifícase o segundo parágrafo da alínea 4 do artigo 55, que queda redactado como segue:\n«4. Excedencia para o coidado de fillos e familiares:\nOs funcionarios de carreira terán dereito a un período de excedencia, de duración non superior a tres anos, para atender o coidado de cada fillo, tanto cando o sexa por natureza coma por adopción ou acollemento permanente ou preadotivo, que se contará desde a data de nacemento ou, se é o caso, da resolución xudicial ou administrativa.\nTamén terán dereito a un período de excedencia, de duración non superior a tres anos, para atender o coidado dun familiar que estea ao seu cargo, ata o segundo grao inclusive de consanguinidade ou afinidade, que por razóns de idade, accidente, enfermidade ou discapacidade non se poida valer por si mesmo e non desempeñe actividade retribuída.\nO período de excedencia será único por cada suxeito causante. Cando un novo suxeito causante dese orixe a unha nova excedencia, o inicio do período desta poñerá fin ao que se viñese gozando.\nEsta excedencia constitúe un dereito individual dos funcionarios. No caso de que dous funcionarios xerasen o dereito a gozala polo mesmo suxeito causante, a administración poderá limitar o seu exercicio simultáneo por razóns xustificadas relacionadas co funcionamento dos servizos.\nO tempo de permanencia nesta situación será computable para os efectos de trienios, carreira e dereitos no réxime da Seguridade Social que sexa aplicable. O posto de traballo desempeñado reservarase, cando menos, dous anos. Ao transcorrer ese período, a devandita reserva será a un posto na mesma localidade e de igual retribución.\nOs funcionarios nesta situación poderán participar nos cursos de formación que convoque a administración».\nVinte e cinco.-Engádese unha nova alínea 6 no artigo 55, coa seguinte redacción:\n«6. Excedencia por razón de violencia sobre a muller funcionaria:\n1. As funcionarias vítimas de violencia de xénero, para faceren efectiva a súa protección ou o seu dereito á asistencia social integral, terán dereito a solicitar a situación de excedencia durante seis meses sen ter que prestar un tempo máximo de servizos previos e sen que sexa exixible prazo de permanencia nela.\nDurante os seis primeiros meses terán dereito á reserva do posto de traballo que desempeñasen, e o devandito período será computable para os efectos de antigüidade, carreira e dereitos do réxime de Seguridade Social que sexa aplicable.\nCando as accións xudiciais o exixisen, poderase prorrogar este período por tres meses, cun máximo de dezaoito, con idénticos efectos aos sinalados anteriormente, para o fin de garantir a efectividade do dereito de protección da vítima.\nDurante os dous primeiros meses desta excedencia, a funcionaria terá dereito a percibir as retribucións íntegras e, se é o caso, ás prestacións familiares por fillo ao seu cargo».\nVinte e seis.-Modifícase a alínea 2 do artigo 60, que queda redactada como segue:\n«2. Nas convocatorias das probas selectivas reservarase un mínimo dun 25% das vacantes convocadas para persoal funcionario pertencente a corpos ou escalas do grupo inmediatamente inferior que, posuíndo a titulación exixida e os demais requisitos inherentes á vacante que se vai cubrir, prestasen servizos efectivos durante polo menos dous anos no corpo ou na escala de pertenza.\nAs devanditas probas, nas cales se deberán respectar os principios de igualdade, mérito e capacidade, poderanse levar a cabo en convocatorias independentes das de ingreso cando, por conveniencia da planificación xeral dos recursos humanos, así o autorice o Consello da Xunta de Galicia.\nPoderá participar nos procesos de promoción interna para o acceso ao corpo administrativo da Xunta de Galicia (grupo C) o persoal funcionario do corpo auxiliar da Xunta de Galicia (grupo D) que, aínda que careza da titulación exixida para a pertenza ao grupo C, acredite unha antigüidade mínima de dez anos no grupo D ou ben teña unha antigüidade mínima de cinco anos e supere os cursos de formación que regulamentariamente se determinen».\nVinte e sete.-Engádese un parágrafo final no artigo 62.4, coa seguinte redacción:\n«Os funcionarios que cesen nun posto de traballo sen obter outro polos sistemas de provisión previstos no artigo 27 desta lei quedarán ao dispor do conselleiro, que lles atribuirá o desempeño dun posto provisional correspondente ao seu corpo ou escala, dentro da mesma localidade, non inferior en máis de dous niveis ao do seu grao persoal, en tanto non obteñan outro con carácter definitivo, con efectos do día seguinte á data do cesamento e de acordo co procedemento que fixe a consellaría competente en materia de función pública».\nVinte e oito.-Engádese un novo artigo 62 bis, coa seguinte redacción:\n«Artigo 62 bis\nNo suposto de provisión, mediante libre designación, de prazas da administración abertas a funcionarios docentes nas relacións de postos de traballo da Xunta de Galicia, as funcionarias e os funcionarios docentes que prestan servizos nos centros educativos que imparten ensinanzas distintas das universitarias terán dereito á reserva da praza que estivesen desempeñando se esta se ocupase con carácter definitivo».\nVinte e nove.-O artigo 63 bis queda redactado como segue:\n«Artigo 63 bis\n1. A Administración pública galega establecerá sistemas que permitan a avaliación do desempeño dos seus empregados.\nA avaliación do desempeño é o procedemento a través do que se mide e valora a conduta profesional e mais o rendemento ou o logro de resultados.\n2. Os sistemas de avaliación do desempeño adecuaranse, en todo caso, a criterios de transparencia, obxectividade, imparcialidade e non discriminación, e aplicaranse sen menoscabo dos dereitos dos empregados públicos.\n3. A Administración pública galega determinará os efectos da avaliación na carreira profesional, na formación, na provisión de postos de traballo e na percepción das retribucións complementarias correspondentes.\n4. A Xunta de Galicia articulará un sistema que, entre outros factores, terá en conta necesariamente:\na) O grao de satisfacción das cidadás e dos cidadáns respecto dos servizos que se lles presten.\nb) A boa xestión e organización da estrutura administrativa, para o cal promoverá a utilización por parte do persoal directivo dos datos derivados da xestión para a toma de decisións.\nc) A implicación en procesos innovadores e de boas prácticas a prol da excelencia.\nd) A normalización e a racionalización de procesos.\ne) O grao de cumprimento do Plan de normalización lingüística.\n5. Nomearase unha comisión de avaliación do desempeño, da que se regulará a súa composición e o seu funcionamento por decreto do Consello da Xunta, por proposta da consellaría competente en materia de función pública. Poderase nomear máis dunha comisión de avaliación do desempeño cando así se considere necesario».\nTrinta.-O artigo 69 queda redactado como segue:\n1. O persoal funcionario terá dereito, por ano completo de servizos, a gozar dunha vacación retribuída dun mes natural ou de vinte e dous días hábiles anuais, ou aos días que correspondan proporcionalmente ao tempo de servizos efectivos.\n2. Así mesmo, terá dereito a un día hábil adicional ao cumprir quince anos de servizo, ao que se lle engadirá un día hábil máis ao cumprir os vinte, vinte e cinco e trinta anos de servizo, respectivamente, ata un total de vinte e seis días hábiles por ano natural.\n3. Para os efectos previstos neste artigo, non se considerarán como días hábiles os sábados, sen prexuízo das adaptacións que se establezan para os horarios especiais.\n4. No caso de que o período de vacacións coincida co permiso previsto na alínea 4 do artigo 70, a persoa interesada terá dereito á fixación dun período alternativo.\n5. O calendario de vacacións elaborarase anualmente, téndose en conta as necesidades dos servizos, oídos os órganos de representación dos funcionarios.\nRecoñécese o dereito á elección do período de vacacións a favor das mulleres xestantes e a preferencia de elección de mulleres e homes con fillas ou fillos menores de doce anos ou maiores dependentes ao seu coidado.\n6. Os permisos de maternidade, paternidade e lactación, así como os períodos de incapacidade temporal derivados do embarazo, poderanse acumular ao período de vacacións, mesmo despois do remate do ano natural ao que aquelas correspondan».\nTrinta e un.-Modifícase na súa totalidade o 70, coa seguinte redacción:\n1. Concederanse permisos polas seguintes causas xustificadas:\nb) Por traslado de domicilio sen cambio de residencia, un día na mesma localidade e dous días se hai cambio de localidade. Se a unidade familiar está composta por dous ou máis membros, o permiso será de dous días sen cambio de localidade e de catro se existe cambio.\nc) Para realizar funcións sindicais, de formación sindical ou de representación do persoal, nos termos legalmente establecidos.\nd) Para concorrer a exames finais e demais probas definitivas de aptitude, durante os días da súa realización.\ne) Por lactancia dun fillo ou filla menor de doce meses, a funcionaria terá dereito a unha hora de ausencia do traballo, que poderá dividir en dúas fraccións. Este dereito poderase substituír por unha redución da xornada normal en media hora ao inicio e ao final da xornada ou ben nunha hora ao inicio ou ao final da xornada. Este dereito poderá ser exercido indistintamente por un ou outro dos proxenitores, no caso de que ambos traballen.\nIgualmente, poderase substituír o tempo de lactancia por un permiso retribuído que acumule en xornadas completas o tempo correspondente ou ben por un crédito de horas, podéndose aproveitar, en ambos os casos, en calquera momento, despois do gozo do permiso de maternidade.\nA cantidade de horas incluídas no crédito será o resultado de contabilizar o total de horas ás que se tería dereito se se dispuxese do permiso de lactación na súa modalidade dunha hora de ausencia.\nf) Por nacemento de fillos prematuros ou que por calquera outra causa deban permanecer hospitalizados a continuación do parto, a funcionaria ou o funcionario terá dereito a ausentarse do traballo durante un máximo de dúas horas diarias e percibirá as retribucións íntegras.\ng) Por razóns de garda legal, cando o persoal funcionario teña o coidado directo dalgún menor de doce anos, de persoa maior que requira especial dedicación ou dunha persoa con discapacidade que non desempeñe actividade retribuída, terá dereito a unha redución dun terzo ou un medio da xornada de traballo, coa diminución proporcional das súas retribucións.\nh) As funcionarias embarazadas terán dereito a ausentarse do traballo para a realización de exames prenatais e técnicas de preparación ao parto polo tempo necesario para a súa práctica e logo de xustificación da necesidade de realización delas dentro da xornada de traballo.\ni) O persoal funcionario terá dereito a un permiso retribuído para tratamentos de fecundación asistida polo tempo necesario para a súa práctica, con aviso previo e xustificación da necesidade de realización dentro da xornada de traballo. Se fose necesario o desprazamento, o permiso será de dous días.\nj) Para acompañar o seu cónxuxe ou parella en análoga relación de afectividade a tratamentos de fecundación asistida, a exames prenatais e a técnicas de preparación ao parto, o persoal funcionario terá dereito a un permiso retribuído en idénticos termos e condicións de exercicio que os previstos para estes permisos.\nk) Nos supostos de accidente ou enfermidade moi grave do cónxuxe, parella en análoga relación de afectividade, familiares en primeiro grao, acollidos/acollidas ou familiares conviventes, e para atender o seu coidado, o persoal funcionario terá dereito a un permiso retribuído cunha duración máxima de trinta días naturais. Cada accidente ou enfermidade xerará un único permiso, que, dentro da duración máxima de trinta días, se poderá utilizar de maneira separada ou acumulada.\nm) O persoal funcionario terá dereito a ausentarse para acompañar ás revisións médicas os fillos e as fillas e as persoas maiores ao seu cargo polo tempo necesario, con aviso previo e xustificación da necesidade de realización dentro da xornada de traballo.\n2. Poderase conceder permiso polo tempo indispensable para o cumprimento dun deber inescusable de carácter público ou persoal e por deberes relacionados coa conciliación da vida familiar e laboral.\n3. Poderase dispoñer de ata nove días ao ano, como máximo, de permiso para asuntos persoais sen xustificación, atendendo sempre ás necesidades do servizo. Así mesmo, terase dereito ao gozo de dous días adicionais ao cumprir o sexto trienio, que se incrementará nun día adicional por cada trienio cumprido a partir do oitavo.\n4. En todo caso, concederanse os seguintes permisos:\na) Permiso por parto: terá unha duración de dezaseis semanas ininterrompidas. Este permiso ampliarase en dúas semanas máis no suposto de discapacidade do fillo ou filla, e por cada fillo a partir do segundo, nos supostos de parto múltiple. O permiso distribuirase á opción da funcionaria sempre que seis semanas sexan inmediatamente posteriores ao parto. No caso de falecemento da nai, o outro proxenitor poderá facer uso da totalidade ou, se é o caso, da parte que reste do permiso.\nc) Permiso por paternidade polo nacemento, acollemento ou adopción dun fillo ou filla: terá unha duración de vinte e nove días naturais, que gozará o pai funcionario a partir da data de nacemento, da decisión administrativa ou xudicial de acollemento ou da resolución xudicial pola que se constitúa a adopción. No caso de parto, acollemento ou adopción múltiple, o permiso será de trinta e cinco días naturais.\nNos supostos de adopción ou acollemento, se ambos os proxenitores fosen persoal ao servizo da Administración pública galega, o permiso poderase distribuír á opción dos interesados, que poderán gozalo de forma simultánea ou sucesiva, sempre en períodos ininterrompidos, respectando en todo caso o prazo de duración.\nNos casos previstos nas alíneas a), b) e c), o tempo transcorrido durante o gozo destes permisos computarase como de servizo efectivo para todos os efectos, garantíndose a plenitude de dereitos económicos do persoal funcionario durante todo o período de duración do permiso, e, se é o caso, durante os períodos posteriores ao gozo deste, se, de acordo coa normativa aplicable, o dereito a percibir algún concepto retributivo se determina en función do período de gozo do permiso.\nOs funcionarios que fixesen uso do permiso por parto ou maternidade, paternidade e adopción ou acollemento terán dereito, así que finalice o período de permiso, a reintegrarse ao seu posto de traballo nos termos e nas condicións que non lles resulten menos favorables ao gozo do permiso, así como a beneficiarse de calquera mellora nas condicións de traballo ás que puidesen ter dereito durante a súa ausencia.\nd) Permiso por razón de violencia de xénero sobre o persoal funcionario: as faltas de asistencia do persoal funcionario vítima da violencia do xénero, totais ou parciais, terán a consideración de xustificadas polo tempo e nas condicións nas que así o determinen os servizos sociais de atención ou de saúde, segundo proceda.\nAsí mesmo, o persoal funcionario vítima de violencia de xénero, para facer efectiva a súa protección ou o seu dereito á asistencia social integral, terá dereito á redución da xornada coa diminución proporcional da retribución ou á reordenación do tempo de traballo, a través da adaptación do horario, da aplicación do horario flexible ou doutras formas de ordenación do tempo de traballo que lles poidan ser aplicables, nos termos que para estes supostos estableza a Administración da Comunidade Autónoma de Galicia».\nTrinta e dous.-Modifícase a disposición adicional sétima, que queda redactada como segue:\n«Disposición adicional sétima. Acceso ao emprego público de persoas con discapacidade.\n1. Nas ofertas de emprego público reservarase unha cota non inferior ao 7% das vacantes para seren cubertas entre persoas con discapacidade cun grao de minusvalidez igual ou superior ao 33%, de modo que progresivamente se acade o 2% dos efectivos totais da Administración da Xunta de Galicia e dos seus organismos autónomos, sempre que superen as probas selectivas e que, no seu momento, acrediten o indicado grao de minusvalidez e a compatibilidade co desempeño das tarefas e funcións correspondentes, segundo se determine regulamentariamente.\n2. A reserva farase sobre o cómputo total das vacantes incluídas na oferta de emprego público, e poderanse concentrar as prazas reservadas para persoas con discapacidade naquelas convocatorias que se refiran a corpos, escalas ou categorías cuxo desempeño se adapte mellor ás peculiaridades das persoas discapacitadas.\n3. Cando da aplicación da porcentaxe resulten fraccións decimais redondearase por exceso para o seu cómputo.\n4. Se as prazas reservadas e que foron cubertas polas persoas con discapacidade non acadasen a taxa do 3% das prazas convocadas, as prazas non cubertas acumularanse á cota do 7% da oferta seguinte, cun límite máximo do 12%.\n5. Ao acadarse o obxectivo do 2% ao que se refire a alínea 1 desta disposición, a porcentaxe mínima de reserva será do 5%, e non serán aplicables as alíneas 3 e 4 desta disposición mentres a porcentaxe se manteña ou se incremente.\n6. Poderanse realizar convocatorias independentes, non supeditadas ás ordinarias, nas cales as prazas estarán reservadas a persoas con discapacidade cun grao de minusvalidez igual ou superior ao 33%. As probas terán o mesmo contido e grao de exixencia que as que se realicen nas convocatorias ordinarias. En calquera caso, as persoas que participen na convocatoria deberán acreditar a discapacidade e o grao de minusvalidez. As prazas incluídas nestas convocatorias computaranse, en todo caso, na cota reservada na oferta de emprego público para a súa cobertura entre persoas con discapacidade.\n7. Nas probas selectivas, incluíndo os cursos de formación ou os períodos de prácticas, estableceranse para as persoas con discapacidade con grao de minusvalidez igual ou superior ao 33% que o soliciten as adaptacións e os axustes razoables necesarios de tempo e medios para a súa realización, para asegurar que as persoas con discapacidade participan en condicións de igualdade.\n8. Tras superar o proceso selectivo, as persoas que ingresen en corpos ou escalas de persoal funcionario ou categorías de persoal laboral da Administración autonómica e dos seus organismos autónomos e que fosen admitidas na convocatoria ordinaria con prazas reservadas para persoas con discapacidade poderanlle solicitar ao órgano convocante a alteración da orde de prelación para a escolla das prazas dentro do ámbito territorial que se determine na convocatoria, por motivos de dependencia persoal, dificultades de desprazamento ou outras análogas, que deberán ser debidamente acreditados. O órgano convocante decidirá a devandita alteración cando estea debidamente xustificada, e deberase limitar a realizar a mínima modificación na orde de prelación necesaria para posibilitar o acceso ao posto da persoa discapacitada».\nTrinta e tres.-Engádese unha disposición adicional décimo sexta, que queda redactada como segue:\n«Disposición adicional décimo sexta.\nO persoal que, con efectos anteriores ao 7 de outubro de 1996, tivese recoñecida a condición de indefinido na súa relación laboral por sentenza xudicial firme ou por resolución da Subsecretaría de Traballo e Asuntos Sociais do 24 de xullo de 1997 en virtude das previsións contidas no Plan de emprego do Inem terá os mesmos dereitos que o persoal laboral fixo.\nEste persoal será obxecto de funcionarización mediante un procedemento selectivo que respecte os principios de igualdade, mérito e capacidade. O persoal que non participe ou que participando non supere o proceso de funcionarización conservará todos os seus dereitos como persoal laboral da Xunta de Galicia.\nO proceso de funcionarización deberase iniciar no prazo máximo de doce meses a partir da entrada en vigor desta lei».\nTrinta e catro.-Engádese unha disposición adicional décimo sétima, coa seguinte redacción:\nOs funcionarios de carreira que a partir da entrada en vigor da Lei orgánica 1/1981, do 6 de abril, pola que se aprobou o Estatuto de autonomía para Galicia, desempeñen ou tivesen desempeñado durante máis de dous anos continuados ou tres con interrupción postos de traballo como director xeral ou superior, director xerente de órganos ou entidades públicas ou postos na administración pública incluídos no ámbito de aplicación da Lei de incompatibilidades de altos cargos percibirán desde a súa reincorporación ao servizo activo, e en canto se manteña esta situación, o complemento de destino correspondente ao posto de traballo que desempeñen ou, se é o caso, ao do seu grao persoal, incrementado na cantidade necesaria para igualalo ao valor do complemento de destino, ou concepto equivalente que a Lei de orzamentos xerais do Estado fixe para os directores xerais, e a suma de ambos os conceptos non poderá ser inferior ao importe do complemento de destino que perciban os funcionarios que\nacrediten o nivel máximo establecido legalmente».\nTrinta e cinco.-A disposición transitoria primeira queda redactada como segue:\nNo prazo máximo de doce meses desde a entrada en vigor desta lei, a Xunta de Galicia convocará as probas selectivas para a realización dun proceso de funcionarización do persoal laboral fixo que ocupe prazas que, pola natureza das súas funcións, deban ser ocupadas por persoal funcionario, logo da valoración, a clasificación e a determinación dos postos de traballo afectados, que será aprobada polo Consello da Xunta de Galicia.\nAs probas selectivas que se realicen no marco do proceso de funcionarización respectarán, en todo caso, os principios de igualdade, mérito e capacidade e valorarán, entre outros méritos, o tempo de servizos prestados como persoal laboral nos postos obxecto de funcionarización».\nTrinta e seis.-Modifícase a disposición transitoria segunda, que queda redactada como segue:\nO persoal funcionario que ocupe postos que, antes da entrada en vigor desta lei, estivesen clasificados como de libre designación e que, posteriormente, deixen de ter esta forma de cobertura seguirá a ocupar os mesmos postos de traballo ata a provisión destes, aínda que se poderá dispoñer discrecionalmente o seu cesamento antes da devandita provisión.\nNo caso do cesamento ao que se refire o parágrafo anterior, poderase cubrir o posto de traballo con outra empregada ou empregado público de xeito provisional, mediante adscrición ou comisión de servizos, que rematará cando se provexa definitivamente a praza».\nTrinta e sete.-Modifícase a disposición transitoria terceira, coa seguinte redacción:\n«Disposición transitoria terceira.\nO disposto no artigo 9.4 será aplicable para as declaracións xudiciais de indefinición que se produzan tras a entrada en vigor desta lei de reforma. Non obstante, no período máximo dun ano a partir da entrada en vigor da lei, deberanse realizar, se é o caso, os procesos de creación de prazas derivadas de declaracións xudiciais anteriores á devandita data. As prazas deberán ser cubertas, polo oportuno sistema de selección ou provisión, no prazo máis breve posible».\nTrinta e oito.-A disposición transitoria décimo sexta queda redactada como segue:\n«Disposición transitoria décimo sexta.\nDentro do marco das medidas de redución da temporalidade e co obxecto de aumentar a estabilidade no emprego público na Administración xeral da Xunta de Galicia, a Comunidade Autónoma galega desenvolverá, por unha soa vez por praza, un proceso selectivo de carácter extraordinario para a substitución de emprego interino ou temporal por emprego fixo.\nSeralles aplicable a estes procesos o disposto no artigo 60.2 desta lei.\nO proceso afectará aquelas prazas que estean cubertas, interina ou temporalmente, con anterioridade ao 1 de xaneiro de 2005 e que continúen, temporal ou interinamente, cubertas no momento da convocatoria.\nAs prazas que no momento da entrada en vigor desta disposición estean na situación prevista no parágrafo anterior reservaranse para a súa oferta nos procesos extraordinarios que se realicen.\nOs procesos selectivos respectarán, en todo caso, os principios de igualdade, mérito, capacidade e publicidade e efectuaranse polo sistema de concurso-oposición aberto.\nO contido das probas gardará relación cos procedementos, as tarefas e as funcións habituais dos postos obxecto de cada convocatoria. Na fase de concurso poderanse valorar, entre outros méritos, o tempo de servizos prestados nas administracións públicas e a experiencia nos postos de traballo obxecto da convocatoria.\nA valoración de méritos das persoas que superasen a fase de oposición só poderá outorgar unha puntuación proporcionada, que non determinará por si mesma o resultado do proceso selectivo».\nPrimeira.-Das persoas con discapacidade.\nAs referencias que nesta lei se efectúan a minusválidos e ás persoas con minusvalidez entenderanse realizadas a persoas con discapacidade.\nO persoal funcionario ou estatutario que acceda ao desempeño de postos directivos será declarado no seu posto de orixe na situación administrativa de servizos especiais. O desempeño dos servizos prestados nos citados postos será computado para os procesos de selección e provisión como prestados na praza de orixe, así como para os efectos de trienios e determinación do grao de desenvolvemento profesional.\nÁ entrada en vigor desta lei e respecto do persoal incluído no ámbito de aplicación da Lei 4/1988, do 26 de maio, de función pública de Galicia, quedan derrogadas as normas de igual ou inferior rango que se opoñan a esta lei, e en especial o artigo 46 da Lei 7/2004, do 16 de xullo, para a igualdade de mulleres e homes, e os artigos Dous (a alínea 2 do artigo 9), trece (a alínea 4 do artigo 69), catorce (as alíneas 5 e 6 do artigo 70) e quince (a alínea 6 do artigo 70), da disposición adicional segunda da Lei 2/2007, do 28 de marzo, do traballo en igualdade das mulleres de Galicia.\nPrimeira.-Refundición da normativa vixente en materia de función pública.\nO Goberno, no prazo de seis meses a partir da entrada en vigor desta lei, aprobará un decreto lexislativo no que se procederá a refundir a normativa de rango legal vixente en materia de función pública, para o que se formulará un texto único que recolla as sucesivas modificacións habidas desde a publicación da Lei 4/1988, do 26 de maio.


NO VENTO DE CAVANARDÁ: Waiting for this look\nWaiting for this look\nO peor é a sensación de claustrofobia, de derrota esencial e secular: a falta de horizonte para os ollos, a ausencia de osíxeno para o corazón. Procurámolo na evasión, nas horas do lecer, que son tamén tempo que dispoñen para nós na sociedade total do espectáculo e a mercadoría. Cómpre nel sermos outramente consumidores, asumirmos felices o paso do traballo alienado ao descanso tamén alienado, consumirmos a nosa non-vida nesta época sen nós, sen comunidades, sen festas. "O que no tempo cíclico era o momento da participación comunitaria na dilapidación luxuriosa da vida, é agora imposíbel nunha sociedade sen comunidade", apunta Debord coa escopeta na man (La sociedad del espectáculo, Pre-Textos, 1999). A necesidade de tomar as rendas da propia vida e de defender o colectivo, o compartido, o vivido en sociedade fronte á ditadura invisíbel do individualismo capitalista máis feroz. A necesidade de termos aire para respirar, de afogar as metafísicas escapistas en compromisos firmes, intelixentes e prosaicos. Escribe Carlos Mella (Memorias dun ninguén, Galaxia, 2009) contra o "pensamento turístico" convertido en virtude paradigmática do pobo galego: "Cómpre non practicar a astucia, senón coidar a intelixencia cultivada; non deitarse ao acubillo da retranca senón o exercicio da capacidade resolutiva. Velaí o camiño se se quere un futuro propio e non dependente". E algunhas liñas antes: "Puido sernos útil en tempos de asoballamento e submisión, pero é unha eiva en tempos de progreso e de necesaria autoestima. É a virtude do débil; o forte non necesita ser retranqueiro". Firmeza, vontade, traballo; neguémonos ao cinismo e á queixa paralizante. Mantendo erguidos os valores, os principios, as ideas: as nosas bandeiras ao vento de cada día. "El alma reclama honor, no fama; anhela ser noble, no tener éxito; ser buena, no próspera; desea ser respetable esencialmente , no externamente. ¿Pide tu alma ganancia? ¿Pide dinero? ¿Pide la aprobación del rebaño indiferente? Yo creo que no. Por mi parte, necesito poco dinero, espero; y no deseo ser respetable en absoluto, sino bueno." Robert Louis Stevenson achégase elegante, viste camisa branca e gravata, o pelo curto e coidado, con raia á esquerda. Fálanos desde a súa Moral laica (Acuarela Libros, 2002) de rectitude, honra, lealdade, valores que soan a vello e traen ao fociño o arume do alcanfor, con incurábel alegría e saúde revolucionaria. Quizais por aí a reviravolta da ánima, o trunfo do sorriso e da paixón, a supervivencia do romanticismo, a vitoria inesperada -nesta tarde saudosa e soleada, preñada de silencios- do amor e da sensibilidade como camiño propicio e desexábel. Deste lado, coas velas despregadas, podemos soprar xuntos se non hai vento a favor.\nSuso F. Acevedo 22 de setembro de 2009 09:58\nChámanme a atención os comentarios de Carlos Mella sobre a retranca, porque eu tíñao polo tipo máis retranqueiro das terras de Tabeirós e arredores.\nxavier 22 de setembro de 2009 17:09\nsi, a verdade é que a min tamén me sorprendeu, pero eu entendo que o di no sentido político, un pouco como crítica ao esencialismo de certas formas de entender Galicia (a filosofía da saudade e demais). de todas formas unha vez sentinlle dicir que el praticaba a ironía, non a retranca


O partido da marihuana obtivo 8.400 votos entre os soldados de Israel\nO voto de soldados e diplomáticos deu ao partido conservador gobernante Likud e a esquerda Meretz un escano máis a cada un con respecto aos resultados difundidos pola Comisión Electoral o mércores, de forma que o primeiro terá 30 e o segundo 5.\nO cambio no número de escanos faise a conta no primeiro caso do partido ultra ortodoxo askenazí Xudaísmo Unido da Torá, que baixa de 7 a 6, e da Lista Árabe Unida, que baixa de 14 a 13, segundo o reconto final destas urnas que pasa a esquerda Meretz.\nEn ambos casos trátase de partidos que non teñen case seguidores nas filas militares porque os mozos destas comunidades non adoitan realizar o servizo militar, polo que o voto acumulativo adoita favorecer sempre ás outras formacións.\nO reconto dos votos emitidos dentro do marco militar, é dicir dos soldados que non poden desprazarse até os seus domicilios para exercer este dereito, e dos do persoal que serve en delegacións no estranxeiro, coñecido como de "sobre dobres", terminou. Unha curiosidade deste voto é a de que o partido da "Folla verde" (Ale Yarok), que defende a legalización e difusión terapeutica da marihuana, obtivo 8.400 votos entre os soldados, aínda que seguirá fóra do lexislativo por non superar a barreira de acceso do 3,25%, uns 136.000 votos válidos.\nOs "Sobres dobres", en total uns 200.000, tamén inclúen as urnas noutros corpos de seguridade, hospitais, centros penais, e en todo tipo de instalacións sociais pechadas nas que hai cidadáns baixo calquera tipo de protección. A Comisión Electoral elevou a participación nas eleccións ao 72,31 por cento do electorado, máis de catro puntos por enriba da do ano 2013, aínda que por baixo da media histórica de ao redor do 77 %.\nEn total 4.250.697 israelís -dos case 5,9 millóns convocados ás urnas- exerceron o seu dereito ao voto, aínda que os sufraxios de 43.848 foron votos nulos.\nO conservador Likud, con 984.350 votos válidos (ao redor do 23,40 %), impúxose con claridade nunhas eleccións na que por frontes ideolóxicas a dereita nacionalista non saíu moito máis afortaleda, senón sinxelamente reestruturada coa recuperación polo Likud de voto perdido en ocasións anteriores. A coalición Campo Sionista, de centroesquerda, fíxose con 785.699 papeletas, o que representa un 18,68 % do electorado.\nO próximo día 25 o presidente da Comisión, o xuíz árabe-israelí Salim Yubrán, ten previsto entregar ao xefe do Estado os resultados oficiais para que os referende.\nEste é o resultado final dos comicios:\n1.- Likud (dereita conservadora): 30 escanos\n2.- Campo Sionista (centro e esquerda socialdemócrata): 24 escanos\n3.- Lista Común (minoría árabe): 13 escanos\n4.- Yesh Atid (centro): 11 escanos\n5.- Kulanu (centro): 10 escanos\n6.- Habait Haiehudí (Fogar Xudeu) (relixioso nacionalista): 8 escanos\n7.- Xas (ultra ortodoxo sefardí): 7 escanos\n8.- Xudaísmo Unido da Torá (ultra ortodoxo askenazí): 6 escanos\n9.- Israel Beitenu (dereita nacionalista): 6 escanos\n10.- Méretz (esquerda): 5 escanos.\nAlgúns videos electorais do Partido da Marihuana\nesquerda novas video


Xaneiro | 2012 | O ollo do corvo\nO fume da memoria\nPublicado o 31 de Xaneiro de 2012 por Duncan\n“Se estás a ler isto quere dicir que non fun quen de protexerte e que, o que temíamos, rematou por pasar. Pero, polo menos, mantemos o contacto. Sei que agora mesmo non lembras nada e que todo o que te rodea é estraño para ti. Non teñas medo, non perdas a calma, eu estou da túa parte. Só tes que seguir as indicacións da nota que está no mesmo sobre que esta carta. Sorte, Ramón, xuntos sairemos desta.\nDoutor More UA”\nNon podía negar que o texto o puxera moi nervioso. Aínda que non fora só a carta, non. Facía cinco minutos e vinte segundos que abrira os ollos. Durante medio minuto non moveu un músculo, nin a cabeza sobre a almofada. Non quería que se decataran de que xa espertara. Porqué quen máis podería ter sido? Si, seguro que foran eles. Non sabía de ninguén máis que tivese tanto poder, tanta influencia. Non o recordaba ben, sempre borraban todo rastro da súa memoria, pero podería apostar que non era a primeira vez que estaba alí.\nO sobre chamara a súa atención. Que estaría facendo baixo a almofada? Dérase a volta para quedar deitado sobre un costado e leuno baixo as sabas. Despois, deixárao de novo onde o atopara e agochara a pequena nota dentro do seu puño. Agardou inmóbil por sete minutos e quince segundos máis. Pasado ese tempo, dou por feito que o crían durmido. Levaba observando a habitación dende que espertara e xa tiña perfilado un plan. Non había armarios e a única mesita de noite, que estaba á dereita da cama, só tiña un pequeno e estreito caixón. Iso só deixaba o cuarto de baño como opción para atopar algo de roupa.\nLevoulle nove minutos e dez segundos pero conseguiuno. Tal e como imaxinara, nun gancho de plástico pegado na parede do baño, penduraba unha bata de cor azul pálido. Botouna por riba do pixama que apenas cubría o seu corpo nu e mirouse no espello. Sempre lle pasaba igual, cada vez que caía nas súas mans. Pechou os ollos, respirou con forza e abriunos de novo para esforzarse en recoñecer a cara que vía fronte a el. Nada, non sabía para que o intentaba. Levouse a man ao rostro reflectido no espello e acariciouse a barba gris que emerxía entre o campo de engurras que era a súa cara. Dedicoulle só vinte segundos a gravar esta imaxe de el mesmo. Para que máis tempo? Se non tardarían moito en borrarlle de novo a memoria, en converter todos os seus recordos en fume.\nCustoulle máis do que pensaba facerlle o nó ao cinto da bata. Os dedos non lle respondían. Seguro que lle deran algún tipo de droga para aparvalo e que non fora quen de fuxir. Abriu a man e mirou a nota. Despregou o anaco de papel e volveu ler as indicacións que había ao lado dos debuxos. Parecía un plano ben doado de entender. Asomou a cabeza fora do baño e mirou á porta da habitación. Botoulle unha última ollada á nota para situar a saída do seu cuarto no corredor adecuado. 225 na segunda planta. Non quedaba lonxe das escaleiras de emerxencia que lle pintaran no papel. Unha vez na planta baixa non sería difícil chegar ata o punto de encontro. Despacho 15, na zona de cor verde. Alí o agardaba o Dr. Moure. El o axudaría a saír, fuxiría de alí e volvería a… a onde? Non podía recordalo pero era só cuestión de tempo. Volvería á súa vida, cos seus. Seguro que había alguén agardándoo, botándoo de menos. Xa pasaran dous minutos e trinta segundos. Estaba tardando demasiado. Tiña que saír xa.\nArrastrou as zapatillas ata a outra punta da habitación e agarrou, coa man tremendo, o pomo da porta. Xirouno con moito coidado, para facer o menor ruído posible, e abriu lentamente a folla de madeira branca e meteu o ollo para vixiar o que pasaba nese lado do corredor.\nDezasete segundos. Durante ese tempo non apareceu nin un alma polo seu campo de visión. Aínda que non podía adiviñar que era, dende o outro lado chegáballe un estraño son. Agardou oito segundos máis, sen atreverse a sacar a cabeza ata descubrir que facía aquel ruído. Antes de que tivese que decidir o que facer, aquel “glo,glo,glo” parou e unha sombra moveuse, acercándose á súa porta. Un instante despois, unha enfermeira pasou levando un vaso de plástico fumeante. O olor a café recen feito cravóuselle no medio da fronte e comezou a salivar. Imaxes borrosas, dunha mesa de madeira bañada pola luz do sol, entraron no mundo cuberto de néboa da súa mente. O ar movía as ramas dos carballos, ela traía a pota de café e a pousaba ao carón das cuncas. O cálido arrecendo latexou no interior do seu nariz e quentou a friaxe que lle mordía os ósos. Unha secuencia de fotogramas proxectouse no seu interior, risas, tardes ao sol, a quentura do sol na súa vella pel, o contacto da man dela acariciando o seu rostro. Encolleu os ombreiros intentando entrar en calor e tirou do peteiro da bata para cubrirse un pouco máis. Dous minutos e cinco segundos. Volvía a enredar demasiado, tiña que se dar presa. Agardou a que a muller se perdera polo fondo do corredor, tras unha columna, e saíu da súa habitación. Quedouse coas costas pegadas á porta, xuntando todo o valor posible, e tirou cara a esquerda.\nPasou por diante das entradas de tres habitacións máis. Deixou atrás a máquina de café e esquivou, da mellor maneira posible, un posto de control. Aínda non rematara de incorporar o seu vello corpo, que arrastrara polo chan durante tres metros, e esbozou un triste sorriso ao comprobar que non había ninguén “controlando”. Só unha morea de carpetas e un teléfono ocupaban a superficie inmaculada do mostrador. Mirou a ambos lados do corredor e apresurouse a botarlle man aos documentos que tiña ante el. As carpetas estaban ordenadas numericamente pola planta e habitación. 221, 222, 223… “riiiiiiing, riiiiiiiiiing, riiiiiiiiiiiiiing” o timbre do teléfono interno case consegue sacarlle o corazón do peito. Ramón volveuse botar ao chan cando unha sombra se moveu no cuarto de vixilancia e alguén saíu a contestar a chamada.\n-”Si? Ramón Cal?” – a muller estaba a falar del! – “Na 225, si. Ah, que xa están aquí? Si. Agora o temos durmido pero poden vir por el. Prepararei o “papeleo”. Só será necesario firmar un par de formularios… Non, non creo que poida nin coller un boli pero non hai problema, podemos firmar algún de nós por el. Ninguén o vai comprobar. Vale, xa vou.”\nA enfermeira volveu para dentro e Ramón quedou agochado, baixo o mostrador, durante trinta segundos máis. Era demasiado tarde. Xa viñeran por el. Desta volta non se contentarían con retelo aquí por un tempo, borrarlle a memoria e devolvelo ao mundo. Non. Esta vez tiñan reservado algo máis para el.\nA cabeza doíalle de novo. Non conseguía recordar canto tempo facía que tiña as xaquecas pero, por desgraza, a dor xa formaba parte del. Agarrouse con forza a sen coas palmas das mans para tentar de reter o mal nun punto pequeno, para evitar que se estendese, para mantelo pechado. Ás veces pensaba que algún día, a dor podería fuxir da súa cabeza e propagarse por todo o corpo ata chegar ao corazón. Sabía que se o mal conseguía facer iso, a máquina pararía, o seu motor deteríase e todo remataría. Apoiou a fronte na parede do mostrador e fíxoa rodar de dereita a esquerda. Doulle tanta presión que o gotelé da pintura quedoulle gravado na pel. Respirou profundamente. Contou lentamente, moi lentamente. Un, dous, tres… cando chegou a douscentos vinte e cinco a dor cesou. Ergueu a vista, seguindo a brisa fresca que lle chegaba dende o fondo do corredor. As portas de cristal estaban abertas de par en par e, sobre a pequena terraza á que daban, o sol multiplicábase por mil nos brillos que arrincaba do balcón de aceiro. Chiscou os ollos, á vez que se erguía, e cubriuse coa man para protexerse da intensidade da luz.\nAvanzou moi a modo, coa cabeza aínda pesada pola dor, acercándose a aquela explosión luminosa de liberdade. Un minuto e trece segundos despois, Ramón abría os brazos e apoiaba as súas mans sobre os cantos das portas da terraza. Paseou a vista polos arredores do edificio. O gris dos seus muros contrastaba co verde intenso da herba que o rodeaba. Ducias de árbores salpicaban de sombra a pista de cemento que levaba ata alí. A brisa era agora moito máis intensa e pechou os ollos, deixándose levar polo olor das flores que enchían o xardín.\nAs flores. Sempre lle gustaron as flores. Entre o fume da súa memoria podía recordar como ela pegaba o seu rostro aos pétalos. Nunca o chegou a entender. Como podía disfrutar máis do contacto que do olor das flores? Mais así era. E el, só con ver o brillo nos ollos dela, pensaba que o tacto das flores debía ser o maior dos tesouros do mundo.\nApoiouse na barra de aceiro do balcón e agarrouna con forza. Sentíase canso, moi canso. Os anos non perdoaban e el xa tiña uns cantos. Setenta? Setenta e cinco? Que máis daba. O máis triste era que non podía dicir “canto teño vivido!” porque, por desgracia, non o podía lembrar. Sorriu de novo pensando que, dentro do malo, cando morrera non lle custaría tanto deixar o mundo se non podía recordar as cousas boas que se perdía.\nO “tlin” do ascensor sacouno dos seus pensamentos. Mirou para o corredor. As portas metálicas abríanse. Xa chegaban. Xa estaban aquí. Que podería facer agora? Non podía permitir que eles o levasen, que fixesen cousas horribles con el. Tiña que haber algunha saída, algo que…\nA enfermeira baixou as escaleiras e colleu polo corredor da dereita. Apurou o paso porque o vaso de plástico empezáballe a queimar as mans co café fervendo. Chegou ata a porta que daba a área verde da residencia. “Unidade de Alzheimer” poñía o letreiro da parede. Petou timidamente na porta do Doutor Moure.\n-”Adiante, adiante” – a moza entrou agarrando xa o vaso de café coas puntas dos dedos – “Ah, gracias, María, gracias. Pono aí, por favor. Estáballe contando ao meu colega como temos en funcionamento un novo sistema para reducir os estados de ansiedade dos nosos pacientes. Eu mesmo deseñei un plan particularizado para cada un deles. Segundo este método innovador, debuxamos o que eu chamo unha “realidade fantástica” para que axude ao enfermo nos momentos nos que perde o contacto coa realidade e entra nas fases de desorientación. Así, o suxeito ten unha especie de “misión” que cumprir, que non é outra cousa que chegar ata o seu médico responsable e desta forma evitamos fugas ou perdidas. Noutras palabras, facemos que os propios pacientes sexan os seus gardiáns e que se encarguen de vir a nós, jejejejeje. Non me negarás que nestes tempos de crise non é unha…”\nO tremendo ruído chamou a atención dos tres que, inmediatamente, correron a mirar pola xanela do despacho. Un enorme rebumbio estábase formando no exterior da clínica. Un dos pacientes acababa de caer dende a terraza da segunda planta e estaba esmagado sobre o capó dun coche. O sangue manaba en abundancia do pescozo aberto polos cristais rachados do parabrisas. Viron como o persoal sanitario baixaba o corpo ao chan e tentaba de facer algo por el.\nDous segundos e medio. Nunca imaxinara que puidese ser tan pouco tempo. Que rápido se fai o camiño dende un segundo piso ata o chan. Non recoñecera a aquela xente, a do ascensor. Non entendía porque lle dixeran que eran os seus fillos, que o ían levar con el. Non. Eran de novo mentiras, todo mentiras, incluso as súas bágoas. Non pensara que fora doer tanto, de feito, incluso chegara a crer que podería saltar e incorporarse coma se nada. Agora estaba deitado no chan, boca arriba, e o sabor doce do sangue estaba a piques de afogalo. Faltáballe o aire, case non podía respirar pero notaba que faltaba algo máis que o aire. Algo non estaba aí. O mal. Xa non había dor, a cabeza non lle doía. Ao mellor, a Morte era así. E, dentro do malo, pode que non durase máis de trece segundos. Ou menos.\nPublicado en Relatos\t| Etiquetado memoria, misterio


Alberto Martínez: “O artesán ten a posibilidade de crear xoias únicas, coma pequenas esculturas”\nUnha xoia pode ser o símbolo dun matrimonio, un recordo dun antepasado, un regalo desa persoa especial… Unha xoia pode marcar ese momento especial da nosa vida ou, no caso de Alberto, pode marcalos todos. Ós seus 20 anos, este xoieiro pontevedrés, ven de representar a España no prestixioso certame P.L.E. de Xoiaría Artística, que se celebrou en Grecia. E non só iso, senón que ademais fíxose co primeiro premio do certame cun anel inspirado no comercio marítimo da cidade de Volos. Toda unha xoia. Tanto o anel como esta nova promesa da ourivería galega.\nNome: Alberto Martínez Teijeira (Mos, 1993)\nPara comezar darche os parabéns Alberto por ese premio que ves de gañar en Grecia. Cóntanos en que consiste este certame.\nO Parlement Lyceen Europeen é unha organización europea que aglutina escolas de artes plásticas coa especialidade de xoiaría. Unha vez ao ano, todos os centros escolares fan unha reunión onde se presentan os avances educativos e tecnolóxicos na nosa especialidade. Ó mesmo tempo, paralelamente a este encontro, realízanse varias actividades, como por exemplo, exposicións itinerantes dos estudantes das escolas europeas por diferentes países, e un certame de deseño e peza de xoiaría contemporánea.\nPero a ese certame preséntanse só os escollidos, non?\nCada país pode aportar catro escolas. España presentou dúas de Madrid, unha de Andalucía e unha de Galicia. Esas escolas fan unha selección interna de alumnos e dende ese momento, entre dous alumnos da escola, temos que facer cinco deseños de xoias e cinco pezas de xoiaría contemporánea. O tema do certame era a historia grega.\nE ti en concreto que presentaches?\nEu presentei dúas pezas de xoiaría artística e tres deseños pola escola de xoiaría de Vigo. O meu compañeiro, Juan Bautista Garcíapresentou tres pezas e dous deseños. Todas as escolas presentan cinco xoias e cinco deseños, e durante o evento son expostas para ser valoradas por máis dun centenar de persoas da Unión Europea, profesionais da xoiaría, docentes e estudantes das escolas, de xeito anónimo.\nÉ o primeiro concurso no que participas?\nXa tiven a oportunidade de presentarme a outros concursos, porque no ciclo de xoiaría que estudo é unha actividade habitual. Así tamén podes ver ós demais participantes e os seus traballos, e vas facendo melloras nos teus. Tamén fixen outras colaboracións con institucións, por exemplo os trofeos da escola de imaxe e son de Vigo, a coroa da Raíña da Beleza de Málaga 2013, entre outras cousiñas.\nE cal foi a xoia que che deu a vitoria neste caso? Descríbenola.\nA Xoia de Autor que presentei foi un anel inspirado na importancia do comercio marítimo da cidade grega de Volos, cidade onde se fixo este ano o encontro europeo. Representa un Barco Argonauta abríndose paso entre as olas do Mar Mediterráneo cando están embravecidas. Creo que o importante tamén é a utilización de materiais como a madeira que non tan usuais na xoiaría.\nQue supón para ti acadar este recoñecemento Alberto? Supoño que a nivel persoal é un impulso importante, non?\nPor suposto. Como sensación, acadar este galardón é incrible, sobre todo para seguir traballando e mellorando. É un recoñecemento ós meus deseños, un recoñecemento por parte de xente que non me coñece e que conta con moito prestixio noutros seus países.\nNon sei se ademais ten algún tipo de beneficio engadido, xa sexa económico, a nivel exposición, ou oportunidades futuras…\nO Premio P.L.E. de Xoiaría Artística é recoñecido internacionalmente e isto supón un importante dato a resaltar no meu currículo, de cara a poder traballar en empresas de recoñecido prestixio en Europa ou tamén para especializarme noutras áreas en grandes centros de formación. Ó mesmo tempo tamén ten moito valor de cara a expor as miñas xoias en galerías ou feiras de arte.\nPor que ti agora estás estudando. Exactamente en que te estás formando?\nNestes intres estou na Escola Técnica de Xoiaría do Atlántico, rematando o Ciclo de Grao Medio de Procedementos de Xoiaría artística, quédanme as prácticas en empresa. Ademais, a escola ten un acordo de colaboración coa Asociación Española de Deseñadores e Creativos de Xoiaría e ourivaría “ Xoias de Autor”, onde estou a facer formación intensiva nas áreas de deseño de xoias por ordenador, gravado a buril, xoiaría clásica e contemporánea dentro dun formato experimental de formación que se integra baixo o nome de Curso Integral de Xoiaría. Estou a piques de rematar todo isto e a miña intención é seguir formándome para medrar a nivel profesional.\nComo é que te decidiches a estudar xoiería Alberto? Venche de familia ou é unha vocación persoal?\nNo meu caso a “ casualidade” levoume a esta escola e a estes estudos. Pouco a pouco conseguín adaptarme aos requisitos da disciplina artística e síntome moi ben nesta profesión.\nPor que che gusta este oficio? Como o definirías?\nComo se adoita dicir, isto é máis ca un oficio, xa que é moi extenso. Parece que todo é moi sinxelo, pero en realidade temos que ter coñecemos de xemas naturais e sintéticas, coñecer os metais, as ferramentas, a industria, as tendencias da moda. E ademais, coñecer os materiais e as tecnoloxías 3D, que nos dan a oportunidade de crear outros obxectos como; trofeos, esculturas, regalos de empresa, accesorios para o automóbil,….\nE en concreto a ti que é o que che gusta? O deseño, a elaboración…?\nPois todo! Dende a idea orixinal, plasmada a través de bosquexos que fago de xeito manual. Se é preciso fago o deseño en 3D para ver como quedaría o deseño final e posteriormente busco o material máis acorde co traballo. Despois fago a xoia de xeito artesanal e finalmente remato con acabados diferentes, ou co engastado das pedras fermosas se as ten.\nE que che di a xente cando dis a que te dedicas? Non chama atención na era esta das novas tecnoloxías?\nA verdade é que cando a xente me pregunta non coñecen o oficio, pero realmente ten moitas posibilidades reais de promoción. E por outra parte hai que ter en conta que aínda que poida non parecelo, ten moito de novas tecnoloxías, dende o prototipado en 3D ata as presentacións que facemos dos nosos traballos en Youtube.\nCambiaron moito os procesos con respecto a anos atrás?\nCo tempo, os procesos artesanais dos xoieiros foron cambiando, seguimos facendo moitos deles de maneira artesanal pero tamén temos en conta as ferramentas actuais que nos axudan a innovar. En canto á estética da xoiaría, vai moi ligada á moda no que se refire ás cores, ás formas, ós volumes,… Pero tamén o artesán ten a posibilidade de crear xoias únicas, coma se se tratara de pequenas esculturas.\nQue aptitudes dirías que ten que ter unha persoa para dedicarse á xoiería? Supoño que é algo que hai que facer con moito coidado e mimo…\nDentro da xoiaría cabemos todos os que estean interesados nestes procesos, porque é un campo profesional moi grande e precísanse moitos profesionais con diferentes especialidades: xoieiros, xemólogos, deseñadores, fundidores, engastadores, gravadores, comerciais,… O importante é descubrir este mundo e pouco a pouco chega todo o demais, hai que ir mellorando a cada pasiño, para superarnos e que cada traballo sexa mellor que o anterior.\nCal é a túa xoia favorita Alberto?\nTodas as xoias que vou facendo son as miñas favoritas, xa que vou aprendendo, vou mellorando e resúltame satisfactorio persoalmente cando as remato.\nUnha xoia pode ter un gran significado, pode ser o símbolo dun matrimonio ou o recordo que temos dun antepasado, as xoias son algo especial?\nAs xoias son algo moi especial, é verdade que en moitos casos son como recordos de momentos especiais no percorrido das vidas das persoas. Unha xoia para cada momento.\nPois moitas grazas por conversar connosco Alberto. E moita sorte!\nPublicado o 25 de Xuño do 2014 | 11:47 a.m.


Fátima Rey presenta en Catoira o seu primeiro libro teatral - Faro de Vigo\nFátima Rey presenta en Catoira o seu primeiro libro teatral\nm.m. / catoira 14.12.2018 | 16:24\nA portada do libro. FdV\nEste domingo Fátima Isabel Rey Blanco (Cambados, 1983) presenta en Catoira o seu último libro, "Memorias da árbore da noite triste". É una gran obra de teatro para ler que recrea os mundos reais e imaxinarios de Valle-Inclán, converténdose deste xeito nun texto dramático no que revive as horas derradeiras do gran dramaturgo.\nA presentación vai dar comezo ás 12.00 horas na Aula Celso Emilio Ferreiro (Edificio Multiusos), onde estará acompañada pola concelleira de Cultura, Purificación Quintas.\nÉ o seu primeiro libro teatral, logo de anos de achegamento á escrita e á vida e obra de Valle-Inclán, e despois de centos de actuacións no mundo da escena.\nFátima Rey é una actriz, directora e profesora de teatro que cursou a carreira de Arte Drámatico en Madrid e voltou para desenvolver en Galicia a súa profesión. A súa labor docente e divulgativa foi moi intensa dende os seus inicios artísticos, espallada por centros educativos, asociacións de pais e nais, e colaborando con diversas entidades e institucións.\nA escritora foi directora da Escola de Teatro Valle-Innova (Fundación Valle-Inclán), directora da Escola de Teatro Municipal de Catoira (Úrsula Teatro) e da Semana do Teatro da Romaría Vikinga. Creou a súa propia compañía teatral, Tatana Teatro.


Xosé Ricardo Losada: “Manoel Antonio vía o extraordinario no ordinario” | Fotos de Rianxo\nXosé Ricardo Losada: “Manoel Antonio vía o extraordinario no ordinario”\nO rosario e a buguina. Ou o que é o mesmo, a nai de Manoel Antonio e o poeta. A vida estrita, a misa dos domingos e a liturxia fronte á liberdade, á brétema e á poesía. Dúas voces que, despois de tempo separadas, se atopan de novo nos últimos meses de vida do rianxeiro. Este é o argumento do novo libro de Xosé Ricardo Losada (1961) co que gañou en 2020 o Premio Torrente Ballester. Velaquí o cuestionario que lle fixemos ao escritor da rúa de Arriba.\n– Antes de nada, felicidades pola publicación do teu novo libro, O rosario e a buguina, Premio Torrente Ballester 2020. Un ano antes, en 2019, gañaches o Viadutos de Novela por A casa xunto ao volcán. Contento por estes recoñecementos?\n– Escribir é, xunto con ler, un dos maiores praceres que podo experimentar. Con iso síntome recompensado polo tempo que lle dedico. Pero é evidente que, se me presento a concursos, é porque tamén me gusta gañalos. Digamos o que digamos, os seres humanos necesitamos certo recoñecemento. E os premios son iso, un recoñecemento que, para máis, danlle unha maior difusión ao teu traballo, permitindo que chegue a máis lectores. E non hai maior pracer, incluso maior que un premio, que oírlle dicir aos veciños que lles gusta o que escribes.\n– Na túa nova novela, centrada en Manoel Antonio, o poeta, nun momento dado, di: “Eu nacera para ser home dun único lugar, Rianxo”. Pódese dicir o mesmo de ti?\n– Sen dúbida, pero sempre que Rianxo non se converta nun búmerang que lanzas sabendo que vai volver ou nun síntoma narcisista. Que saben de Rianxo os que só Rianxo coñecen?, como diría Chesterton. Na maioría dos días da miña vida estiven en Rianxo; no resto, consciente ou inconscientemente, desexando estar. E iso, é evidente, reflíctese en todos os meus libros. E creo que a razón pode ser similar á de Manoel Antonio. Cada centímetro cadrado de Rianxo provoca na miña mente unha feliz asociación coa miña infancia. Ningún lugar do mundo pode competir con iso.\n– Lembro hai uns anos, na presentación do teu libro O evanxeo bufo, sobre Faustino Rey Romero, dicías que che interesaban as personalidades complexas. Como definirías a personalidade de Manoel Antonio?\n– Interésanme as personalidades complexas porque hai en min unha forte tendencia psicoloxista, tanto a nivel persoal como literario. Por iso escribín as biografías de don Faustino e de Manoel Antonio, e non as de Dieste e Castelao, ao meu entender, psicoloxicamente máis previsibles. Manoel Antonio foi un neno feliz e sobreprotexido, e iso, unido a que tiña un temperamento moi similar ao de súa nai (categórico, rudo, árido, ríxido), determinou unha personalidade dubitativa, acomplexada, cando tivo que vivir en ambientes nos que, por diferentes razóns, non era o protagonista, e que el intentou esconder baixo unha máscara heroica e autocrática e arrogante, que sempre lle deu unha personalidade, en termos convencionais, inmatura. Cando deixou eses ambientes, en plena Ditadura de Primo de Rivera e tras a escasa repercusión do manifesto Máis alá, e comezou a frecuentar os ambientes mariñeiros do Constantino Candeira, madurou como persoa e como poeta. De catro a catro é unha marabilla porque reflicte esa evolución psicolóxica da súa alma.\n– Ti es de Manoel Antonio ou de Manuel Antonio?\n– Sempre escribín Manuel Antonio porque tomaba como criterio que no seu libro De catro a catro, o libro polo que é recordado, aparecía como autor Manuel Antonio, e supuxen que el prefería pasar así á historia. Pero no ano 2016 publicouse o manuscrito, inédito ata ese momento, de De catro a catro, que Manoel Antonio enviou á editorial, e alí aparece como autor Manoel Antonio, facéndome pensar que foi o editor quen o modificou. Xa que logo, agora digo e escribo Manoel Antonio. Parece claro que era así como quería pasar á historia, e debo respectar os seus desexos.\n– Na obra tratas os últimos meses do poeta, cando regresa á casa moi enfermo. A nai di: “Nin el sabe falar comigo, nin eu sei falar con el. Pasamos a vida calados ou berrando”. Como foi o proceso creativo, tendo en conta precisamente a distancia que os separaba e que se comunicaban a través de tantos silencios?\n– Manoel Antonio era home, para ben e para mal, de silencios ou berros. El mesmo o indica moitas veces. Non lle gustaban as reflexións. Coincidía con Nietzsche: a linguaxe prostitúe a realidade, en si mesma, e por ser un exercicio de poder. O mesmo se pode dicir de súa nai. Dominada por unha fe católica obsesiva, tamén era muller de silencios ou berros. Esa foi a maior dificultade creativa. Poñelos a dialogar aos dous soaría falso. Poñelos calados aos dous, diluiría a tensión narrativa, xa de por si escasa. Optei por esa asimetría que aparece na novela. Dona Pura é fiel a si mesma e Manoel Antonio fai o esforzo de explicarse e explicarse con profundidade e extensión, pasando ao outro extremo da súa personalidade, pois nun momento así, ante a morte e ante a profunda necesidade de que a nai o entendese, parecíame máis verosímil ese desborde, esa incontinencia verbal que, no fondo, é tamén unha vitoria sobre a agonía, algo que a el, de seguro, lle había de gustar.\n– Chamoume a atención o aviso que fas ao comezo: “Baseada en feitos reais, é dicir, en feitos poéticos”. Hai unha parte que, evidentemente é poética, pero entendo que outra está moi sustentada en documentación, non si?\n– Sen dúbida. Escribín este libro en pouco tempo, pero, por suposto, porque xa tiña escrito con anterioridade a miña biografía do poeta, Manuel Antonio. Vida e misterio dun poeta galego. Pero esa nota que antecede ao libro quere recordarlle ao lector que Manoel Antonio era un letraferido, un home que vía o mundo con ollos literarios, é dicir, no seu caso, poéticos. Como bo herdeiro do romanticismo, intentaba, intentaba non, vía o extraordinario no ordinario. Onde os demais vían rutina, el vía asombro. E esa é a característica máis peculiar da súa psicoloxía e da súa obra. Léase con moita atención a cita de Manoel Antonio que aparece ao principio da miña novela. Ademais de ser un dos textos máis fermosos que escribiu, e un dos máis fermosos que eu lera nunca, revélanos as claves de comprensión da súa alma máis íntima.\n– Na portada aparecen Manoel Antonio de pequeno, co hábito de santo Antonio, agarrado pola nai. Non obstante, a acción desenvólvese anos despois; os dous están separados pero o poeta ten a necesidade de que ela o abrace. É como se volvese á infancia. Non sei se, efectivamente, a portada buscaba iso ou é unha casualidade?\n– Nun libro non hai casualidades, e a túa interpretación é correcta. Entre outros, esa portada ten dous obxectivos principais. O primeiro, recordar que, aínda que vou falar de dúas persoas reais, o lector vai ler unha ficción. De aí que a foto apareza manipulada: coloreada e coa buguina ao fondo (complementa simbolicamente o saial de santo Antonio que loce o poeta) que aparece na contraportada da primeira edición de De catro a catro. O segundo, suscitar un enigma, en contraposición ao que se di na contraportada: como é posible que eses dous personaxes da foto acabasen tendo unha vida de desencontros? Eu creo que na forma en que dona Pura colle a Manoel Antonio nesa foto de estudo están moitas das claves. De feito, pode que esa foto fose a última vez na que miraron na mesma dirección. A novela intenta recuperar esa mirada común, unha mirada común que só a morte podía fotografar.\n– Manoel Antonio descobre que a súa verdadeira vocación é ser poeta. Iso choca coas pretensións que teñen moitas veces os pais, que nos piden ter unha carreira, ser produtivos, gañar cartos… Como se viviu esa tensión na casa familiar?\n– Pois dá a impresión que, máis que a tensión ideolóxica, esa foi a verdadeira tensión que Manoel Antonio provoca na familia, cando menos en súa nai, e a maior fonte de distorsión anímica para o poeta. E iso foi unha bendición, pois só así, con esa ferida, puido chegar a ser o extraordinario poeta que é. Agora ben. Non creo que poida criticarse a dona Pura por iso. O seu papel de nai, non cabe dúbida, era ese. O que é triste é un sistema que non permite, nin entende, realizar vocacións como a de Manoel Antonio, porque está construído sobre a identificación do valor co prezo, ser humano incluído, sen decatarse de que a inmensa maioría dos avances humanos fixéronse con valores que na súa época non tiñan prezo nin (suposta) utilidade.\n– Hai un xogo de dúas voces, onde se van alternando a de Manoel Antonio e a da nai. Pero tamén hai unha voz ausente, a do pai, que faleceu da mesma enfermidade ca el. Como afrontan ambos que a historia se repita?\n– Estou convencido que o pai tivo moita máis presenza na vida de Manoel Antonio morto que se estivese vivo. No mundo da buguina no que vivía a alma de Manoel Antonio o pai nunca morreu. Como tampouco morreu no mundo do rosario no que vivía a alma de dona Pura. Para dona Pura a enfermidade do fillo era outra proba que Deus lle puña e, aínda que pareza sorprendente, mesmo paradoxal, direino: eu creo que dona Pura era das que cría que Deus non lle pon probas a quen dubida da súa existencia e quere castigar, senón a quen ten unha fe firme, moi firme, e quere premiar. E iso debeu darlle un consolo que desde fóra da fe é moi difícil de comprender. O mesmo, creo eu, sucede no caso de Manoel Antonio, aínda que en relación á poesía, pero a poesía era para el, non o esquezamos (por iso se consideraba un psicólogo do Alén), unha relixión.\n– Na presentación do libro en Rianxo puidemos escoitarche un sentido “mamá”. Que foi o que ela che transmitiu?\n– Estou moi agradecido ás forzas do Azar pola familia que me tocou en sorte. O que dixen antes da miña felicidade en Rianxo podo dicilo da miña casa da rúa de Arriba. Pero, como non, a relación cunha nai é sempre unha relación especial. No caso de miña nai, aínda máis. Máis alá do filial e do xenético, do biolóxico e do instintivo, hai en min unha profunda admiración psicolóxica e, sobre todo, ética, cara a miña nai. Ter cerca unha persoa na que conflúen emoción filial e admiración ética é un privilexio tan grande que non pode explicarse con palabras. Por iso me limitei a dicir Mamá!\nEtiquetas: escritor, Manoel Antonio, O rosario e a buguina, Xosé Ricardo Losada\nCategorías escritores, Rianxo, xente\n← Adrián Gómez Ramos, 1º Premio Xuventude Crea coa súa novela “Cando sangren os lobos”\nInaugúrase o restaurante Aghro da Corna →


Ciencia política: Sistema político español\nMateria Ciencia política: Sistema político español Código P04G092V01104\nDescrición xeral Trátase nesta materia de abordar cunha visión actualizada os diferentes elementos históricos, xurídicos, sociais, políticos, electorais... que conforman o deseño e funcionamento do sistema político no que estamos simultaneamente imbricados como cidadáns e estudantes universitarios. Dada a extensión e complexidade dos temas a tratar, fácil resultará entender, que precisamos facer un compendio moi estricto dos mesmos no periplo académico desta asignatura. Esa é tamén unha das razóns que aconsella un diferente espazo de tratamento de cada un dos temas.\nO/a estudante desta asignatura pode caer na tentación de que resulta doado asimilala xa que todo o nela tratado sóalle máis ou menos próximo, ben polos seus coñecementos previos, ben polo tratamento informativo das axendas mediáticas do país que inclúen sempre algún dos elementos incluídos no programa. Sería, na maior parte dos casos, un craso erro que cómpre evitar. Non se pense tampouco que pode haber solapamento de contidos con algunha materia xa estudada; non é así porque a Ciencia Política é a ciencia do realismo e, polo tanto, vai máis alá das aparencias ou do ilusorio normativismo xa que pode demostrar como detrás dun fermoso marco xurídico, mesmo constitucional, poden imperar a corrupción, o nepotismo ou o mero incumprimento. Eis polo que os nosos obxectivos son moi ambiciosos: porque aspiran a explicar como funciona na realidade o noso modelo político nas tres partes en que vén dividida a materia.\nA información básica sobre a materia atópase nesta Guía docente da materia e na plataforma Faitic da Universidade de Vigo. Ademais infórmovos que teremos titorías presencias ou virtuais segundo as circunstancias, respectivamente, no despacho 224 da Facultade de Ciencias Sociais ou no teléfono 986801981, no Skype alvaroxose e no e-mail almira@uvigo.gal