ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ: 2018\nLa folie des grandeurs! Ή, παππού Duchamp μας έχεις καταστρέψει!\n(Συνεχίζοντας τη συζήτηση περί αγοράς της τέχνης, συλλεκτών, καλλιτεχνών κλπ.)\nΑλλιώς ...l'art de l’appropriation. Η τέχνη δηλαδή του οικειοποιείσθαι ο,τιδήποτε, στα καθ' ημάς. Μ' άλλα λόγια το να ακολουθείς το μάθημα του Pierre Ménard όπως το δίδαξε ο Μπόρχες και να ξαναγράφεις αυτολεξεί τον Δον Κιχώτη. Σαν δικό σου! Ή να μετονομάζεις χρηστικά αντικείμενα όπως ο Duchamp\nσ' έργα τέχνης και μάλιστα βάζοντας την υπογραφή σου! Η αποθέωση, άρα, της μεταμοντέρνας συνθήκης σύμφωνα με την οποία τίποτε δεν είναι και δεν μπορεί να παραμένει αυθεντικό. Ακόμη χειρότερα δεν πρέπει να παραμείνει αυθεντικό! Επειδή κάτι τέτοιο είναι, εκτός των άλλων, ασύμφορο, αντιοικονομικό.\nΕν προκειμένω ο πολυπράγμων όσο και αδίστακτος Richard Prince, της νεοϋρκέζικης γενιάς του '90, οικοιοποιήθηκε την πασίγνωστη φωτογραφία - διαφήμιση με τον μάτσο καβαλάρη του Malborough και την επανεκτύπωσε με δική του υπογραφή δηλώνοντας έτσι πως δεν υπάρχει πρωτοτυπία και άρα αυθεντικότητα (copyright) στην τέχνη γενικά και στην τέχνη της φωτογραφίας ειδικά. Το καθετί είναι θέμα επανερμηνειών και συνεχούς αναδιαπραγμάτευσης καθώς τα σημαινόμενα βγάζουν συνεχώς τη γλώσσα - κυριολεκτικά - στα σημαίνοντα. Τ' ακούς Καμπουρίδη;\nΌλα αυτά συνέβησαν το ευτυχές 1989 και ο "Καβαλάρης" του Prince προτάθηκε ως άτιτλο, Untitled. Εφόσον στην εποχή της δεσποτείας των εικόνων τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το οικειοποιημένο, επανασηματοδοτημένο έργο του Prince πουλήθηκε σε δημοπρασία του 2005 στο ποσό των 1.200.000 $ !\nΟ δυστυχής φωτογράφος της πρωτότυπης φωτογραφίας μήνυσε τον καλλιτέχνη αλλά το δικαστήριο τον δικαίωσε με την αιτιολογία ότι έχουν διαγραφεί από αυτή την εικόνα τα αρχικά διαφημιστικά σύμβολα. Δηλαδή πρόκειται πλέον για ένα ready made! Για ένα άλλο έργο. Που θα πει ότι η αμερικανική Δικαιοσύνη είναι ενήμερη των απόψεων του Duchamp! Και λειτουργεί κι ως τεχνοκριτικός. Αναγνωρίζοντας μια προστιθέμενη, συμβολική αξία στο νέο (;) έργο. Και ότι δρα παράλληλα με την, σχεδόν μεταφυσική, νομοτέλεια της αγοράς η οποία, παντοδύναμη προς το παρόν, ξαναγράφει την Ιστορία των έργων της Τέχνης με αποκλειστική βάση την ονομαστική αξία τους. ( Σε τρόπον ώστε προς ώρας να γράφουν την ιστορία της τέχνης όχι οι ιστορικοί της αλλά οι τραπεζίτες και χρηματιστές ).\nΤί θα μείνει στο τέλος από όλες αυτές τις ευρεσιτεχνίες που υποδύονται το έργο ... μετά το έργο; Κατά τη γνώμη μου τίποτα αλλά και αυτό, δηλαδή η γνώμη μου, λίγη έχει σημασία!\nYΓ.1 Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης είναι από τους πεφιλημένους της συλλογής Δάκη Ιωάννου μαζί με τον Jeff Koons. Και είναι απόλυτα δικαίωμα του! Τώρα το αν κι εγώ πιστεύω πως αυτές οι επιλογές δεν έχουν ιστορική προοπτική, είναι επίσης δικό μου δικαίωμα.\nΥΓ. 2 Αυτό που θέλω να πω, κι εδώ τίθεται ωμά κι ένα θέμα ηθικής ή ιδεολογίας, είναι πως προτιμώ εκείνους τους συλλέκτες που επιμένουν στην προώθηση της εγχώριας δημιουργίας έστω και αν αυτό δεν προσφέρει το γκλάμουρ της διεθνούς προβολής. Πόσο μάλλον που στο τέλος όλα καταλήγουν πάλι στη μήτρα του τόπου μας. Και που η ιστορία πορεύεται από δρόμους εκτός της πεπατημένης. Δηλαδή της αγοράς, των δημοσίων σχέσεων ή της διαφήμισης. Αντί των μεγαθηρίων του Koons θα προτιμούσα να έχω μια μικρή ακουαρέλα του Ανδρέα Φωκά. Αναζητώντας από την μικροϊστορία απαντήσεις για την μεγάλη ...\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 1:07 μ.μ. 0 σχόλια\nΣυλλέκτες, χρήμα και τέχνη\nΓια τον Χάρη Κ.\nΟ φίλος μου Χάρης Καμπουρίδης άνοιξε σήμερα στον τοίχο του ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα συζήτησης: Ένας π.χ έμπορος όπλων δικαιούται να είναι χορηγός σ' ένα μουσείο ή να δηλώνει φιλότεχνος, συλλέκτης και να τιμάται γι' αυτό; Δεν υπάρχει εδώ, εκτός της υποκρισίας, και σχετική αντίφαση από πλευράς ημών των υπολοίπων;\nΑρχικά τού απάντησα - όπως συνήθως κάνω στο φ.μπ και συχνά παρεξηγούμαι από τους πουριτανούς - λίγο χιουμοριστικά και λίγο προβοκατόρικα. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω κλπ.\nΈπειτα όμως σκέφτηκα πόσα ανάλογα έχω γράψει κι εγώ εξίσου ρομαντικά και εξωπραγματικά με όσα υποστηρίζει ο Χ.Κ και γι'αυτό επανέρχομαι σοβαρότερος!\nΑρχικά ας συμφωνήσουμε ότι αν η τέχνη είναι εκ προοιμίου αθώα, ανεπίληπτη και φωτεινή ακόμη και μέσα στην πιο ζοφερή εκδοχή της, ο κόσμος της τέχνης δεν είναι. Κι ακόμα περισσότερο δεν οφείλει να είναι! Αντίθετα, οφείλει να είναι βουτηγμένος στην πιο νατουραλιστική πραγματικότητα όσο βαθύτερα γίνεται. Μήπως και έτσι αντιληφθεί κάτι από την ωμή αλήθεια της ζωής.\nΘέλω να πω ότι είναι αφέλεια να περιμένουμε από τους ανθρώπους του χρήματος και της δύναμης να λειτουργούν σαν φραγκισκανοί μοναχοί ή σαν τον Στρατό της Σωτηρίας. Εκτός και αν υπάρχουν μεγάλες περιουσίες και ολιγάρχες του πλούτου που να απέκτησαν ό τι απέκτησαν εφαρμόζοντας αποκλειστικά την επί του Όρους Ομιλία. Αντίθετα, είναι πασιφανές πως οι άνθρωποι του πλούτου και της δύναμης χρησιμοποιούν κατά κανόνα την τέχνη και τους δημιουργούς της σαν αισθητικό άλλοθι ή - αφού θέλω να συνεχίσω τις βιβλικές παραβολές - σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ απέναντι σε ό τι έχουν μετέλθει, για να φτάσουν όπου έφτασαν και να κερδίσουν όσα κέρδισαν. Αφού πρώτα γίνουν γκάνγκστερς έπειτα μεταμορφώνονται σε ευεργέτες, φτιάχνουν ιδρύματα κλπ. Αφού κατακτήσουν τα πάντα επί της γης και ζήσουν τον αποκλειστικό τους παράδεισο συχνά μοιράζοντας την κόλαση στους υπόλοιπους, φιλοδοξούν να κατακτήσουν και τον παράδεισο, τον εν ουρανοίς ως φιλάνθρωποι και χορηγοί. Γράφοντας έτσι στα παλαιά τους τα παπούτσια την δυσοίωνη παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου και το τρομερό συμπέρασμα της.\nΚάτι τέτοιο συνέβαινε πάντα και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει όσο διαρκεί η ανθρώπινη συνθήκη. Τα έγκατα των ωκεανών ξέρουν αποκλειστικά αλλά και κρύβουν στοργικά τα θανάσιμα μυστικά λ.χ διάσημων εφοπλιστών που μετά θάνατον κατέστησαν ακόμη διασημότεροι ως πάτρονες της τέχνης και ως ανυπέρβλητοι φιλάνθρωποι. Το μόνο που μένει σ'εμάς τους υπόλοιπους είναι να αξιοποιούμε χωρίς περιττές μεμψιμοιρίες τις προσφορές τους. Ή μήπως όχι;\nΑλλά μιλώντας και σε μικρότερη κλίμακα και εξετάζοντας αποκλειστικά τα εικαστικά στην μικροκλίμακα του τόπου μας πάλι οι ανάλογοι συλλέκτες είναι εξ ορισμού άνθρωποι που διαθέτουν και πλούτο και δύναμη. Και ως τέτοιοι αφενός επηρεάζουν άμεσα την αγορά της τέχνης και αφετέρου φιλοδοξούν να ξαναγράψουν την ιστορία της ανάλογα με τις προτιμήσεις ή τις αδυναμίες τους. Συχνά ιδρύουν μουσεία ή βγάζουν τις συλλογές τους στο φως ώστε να καταστήσουν τα ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!\nΈτσι, συχνά συλλέκτες εμφανίζονται με αυλές καλλιτεχνών αλλά και γνωστοί δημιουργοί καθίστανται μαγικά από θερμοί φίλοι άσπονδοι εχθροί με τους πρώην προστάτες τους μόνο και μόνο επειδή οι τελευταίοι άλλαξαν προτιμήσεις. Νομίζω ότι την πλειονότητα των καλλιτεχνών που εμφανίζονται στο τέλος του προηγούμενου αιώνα σφραγίζουν θετικά και αρνητικά οι επιλογές ενός μεγαλοκατασκευαστή, του διεθνούς Δάκη Ιωάννου και ενός μεγαλοδικηγόρου, ιδρυτή του ομώνυμου, κομψού μουσείου της Πλάκας. Σήμερα, τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, μπορούμε νηφάλια να κρίνουμε την αντοχή της συλλογής τους και το ιστορικό βάρος της προσφοράς τους, αν υφίσταται κάτι τέτοιο. Επειδή η φιλοδοξία ή η αλαζονεία δεν φτάνουν για να γραφεί η ιστορία. Αν όμως αξίζει να είμαστε επιεικείς με τους συλλέκτες, δεν ισχύει το ίδιο για τους καλλιτέχνες. Επειδή ο ρόλος τους είναι a priori διαφορετικός. Κι αλίμονο αν τους κυριεύσει ο Μαμωνάς.\nΒλέπετε, το εικαστικό έργο εκτός από αισθητική έχει παράλληλα και υπολογίσιμη, χρηματιστηριακή αξία. Και ο παραγωγός του κατ' εξαίρεση προς τους λοιπούς καλλιτέχνες, γίνεται αυτόματα και δημιουργός - κάτοχος πρωτογενούς κεφαλαίου! Ένα είδος τραπεζίτη του εαυτού του! Σε τρόπον ώστε να μοιάζει αρκετά ως προς τις εκδηλώσεις με τους λοιπούς κεφαλαιούχους. Λίγοι επιτυχημένοι ζωγράφοι ή γλύπτες μπορούν να αντισταθούν σ' αυτήν τη σαγήνη του εύκολου χρήματος και να μην καταστούν εικόνα και ομοίωσις των συλλεκτών τους.\nΙδού ένα παράδειγμα ανατριχιαστικό: Οι επιτυχημένοι ζωγράφοι κάνουν παρέα με επιχειρηματίες και τραπεζίτες αλλά όχι με ποιητές, μουσικούς, συγγραφείς, κριτικούς κ.ο.κ. Λογικό. Το χρήμα έλκεται από το χρήμα. Είναι κιτς αλλά είναι και αλήθεια.\nΑπό την άλλη οι περισσότεροι συλλέκτες, όσο ευαίσθητοι ή καλλιεργημένοι κι αν παρουσιάζονται, άλλο τόσο είναι παθιασμένοι και άρρωστοι ως προς την μανία τους σαν τους χαρτοπαίχτες. Το συλλέγειν είναι μορφή εξάρτησης που μοιάζει με τον αλκοολισμό. Ο συλλέκτης είναι μανιακός με το κατέχειν και αρρωσταίνει όταν δεν μπορεί να αποκτήσει το αντικείμενο της επιθυμίας του. Αυτό τον κάνει συχνά άδικο, άπληστο, αφόρητα πιεστικό, τσιγκούνη στα λίγα και σπάταλο στα πολλά, δολοπλόκο. Αλλά και έτοιμον από την άλλη και να προσφέρει και να μοιραστεί. Σ'αυτή την διφυΐα βρίσκεται κι η γοητεία του. Ο συλλέκτης αποτελεί την, αναγκαία, τρίτη πλευρά του τριγώνου, μετά από εκείνες του δημιουργού και του διαμεσολαβητή ( έμπορου ή κριτικού ). Είναι απαραίτητος για την ισορροπία του συστήματος, την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζεται είτε σαν άγγελος είτε σαν Εωσφόρος. Ο συλλέκτης είναι ένας αιώνιος ερωτευμένος, αυτό τον διασώζει όταν δεν τον καταστρέφει. Και ως εκ τούτου, όντας ερωτευμένος ζηλεύει σαν Οθέλλος και εκδικείται σαν Ιάγος. Βλέπετε, κι αυτά τα ονόματα κι αυτοί οι ρόλοι, πρόσωπα της τέχνης είναι!\nΦωτογραφία: Η πρόσοψη του μουσείου Τέχνης και Ιστορίας της πόλης του Neuchâtel.\nΤο έχτισαν από κοινού μπουρζουά έμποροι και καλλιτέχνες στο τέλος του 19ου αι. Η οικογένεια De Meuron αν σας λέει κάτι το όνομα. Η οροφή είναι νεομπαρόκ και ακολουθεί το γαλλικό στυλ Mansart, του αρχιτέκτονα του Λούβρου.\nΧρήμα, ιδέες, φιλοδοξίες, ναρκισσισμός, προσφορά, ταλέντο, επίδειξη, ομορφιά ... Έννοιες αξεδιάλυτα συνδεδεμένες. Είπαμε, ή ανθρώπινη συνθήκη.\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 6:22 μ.μ. 0 σχόλια\nΔερματοστιξία ή Ευφρόσυνη Απελπισία\nΕυχαριστώ πολύ για τις γλυκύτατες, χριστουγεννιάτικες ευχές σας. Του Αγίου Μανώλη, γαρ, σήμερα! Η ονομαστική μου εορτή. Ως αντίδωρο ιδού δύο εικόνες που έχουν μιαν αδιόρατα τρυφερή σχέση.Επειδή σε αμφότερες καταδεικνύεται πόσο σπαραχτικά εφήμερο είναι το γέλιο των ανθρώπων:\nΣτην πρώτη φωτογραφία, η αυτοβιογραφική σύνθεση του Κυριάκου Κατζουράκη από την ενότητα "Ξαναβρίσκοντας τη Γκουέρνικα" που θα εκτεθεί σύντομα στην Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας. Η σχολική χορωδία καλαντίζει αμέριμνη γελώντας λίγο μετά τον Εμφύλιο με τον ζωγράφο ευτυχισμένο παιδί, εν χρω κεκαρμένο. Και την αντηλιά στα μάτια... Σκιές τώρα μιας πρόσκαιρης, αναίτιας πια ευτυχίας.\nΗ παλιά φωτογραφία καθιστάμενη εδώ ζωγραφική, υπερβαίνει το συναισθηματικό υπέρ του αισθητικού. Έτσι το συγκεκριμένο ντοκουμέντο γίνεται διαχρονικό σύμβολο της χαμένης αθωότητας.\nΣτην δεύτερη φωτογραφία, σαφώς πιο ανώδυνη, τρεις σωματοφύλακες, οι καλοί μου φίλοι Άγγελος, Γιώργος και Νάσος πριν τρία χρόνια παραστέκουν χαμογελώντας παρηγορητικά στη γιορτή μου, ανήμερα Χριστούγεννα. Με τη Βερονίκ σε ρόλο Ντ'Αρτανιάν. Το μακρινό 2015.\nΤελικά ό τι κάνουμε και ό τι λέμε είναι σπουδές - χαρακιές στο σώμα του χρόνου. Δηλαδή στο δέρμα μας το ίδιο. Γιατί γιορτάζουμε οι άνθρωποι; Τί γιορτάζουμε; Ίσως την αδυναμία μας να είμαστε αληθινά - δηλαδή συνεχώς - ευτυχισμένοι. Σαν να είναι η ευτυχία μια κατάσταση που δεν αξίζουμε, που δεν δικαιούμαστε. Άρα γιορτάζουμε το πένθος μας. Με ευφρόσυνη απελπισία.\nΧρόνια πολλά ούτως ή άλλως... και πάλι ένα τεράστιο ευχαριστώ!\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 11:03 μ.μ. 0 σχόλια\nστον Γ. Καραμπελιά\nΑυτό που απέδειξε με κυνικήν ωμότητα ο μοιραίος Αλέξης σ' αυτά τα χρόνια της εξουσίας του, είναι πως είμαστε κι εμείς όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, ίδιοι κι απαράλλαχτοι με τους άλλους, τους απέναντι. 'Ή, τουλάχιστον τους περισσότερους. Καμία διαφορά, καμία εξαίρεση, καμιά ελπίδα... Τα προσωπεία έπεσαν και τα πρόσωπα έγιναν θλιβερές καρικατούρες του εαυτού τους. Ο Μπαλάφας στη θέση του Γιακουμάτου.\nΛες και οι δυσάρεστες εμπειρίες κι ακόμα χειρότερα οι οδύνες αυτού του τόπου δεν αξίζει να διδάξουν τίποτα το ουσιαστικό στο μακάριο, πολιτικό μας σύστημα... Στις αποκρουστικές βεβαιότητες των δύο μονομάχων. Αφού κι οι απέναντι περιμένουν να νικήσουν όχι γιατί έχουν ανανεωθεί ριζικά ή κομίζουν κάτι το συνταρακτικά καινούργιο αλλά γιατί απλώς εκπροσωπούν το μη χείρον βέλτιστον. Λες και μπορεί να υπάρξει κάτι χειρότερο από την σπείρα των Συριζανέλ και των θλιβερών, δευτερότριτων πασόκων συνοδοιπόρων τους. Δείτε τι προτείνουν αμφότεροι για τον πολιτισμό. Τίποτε!\nΣτη Ν.Δ λοιπόν αστεία, πολιτικά πρόσωπα που σε άλλες συνθήκες θα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης, αλληλοπροσφωνούνται "πρόεδροι" και περιμένουν την ευκαιρία για την προσωπική τους ρεβάνς χωρίς καμία ουσιαστική έγνοια για τον τόπο. Αηδία. Λες και δεν έφεραν αυτοί και η ανικανότητα τους τον μοιραίο Αλέξη στα πράγματα.\nΤου δε Κυριάκου παραμένει ακόμη ως πιο γενναία του, πολιτική κίνηση η καταψήφιση του Πάκη. Και πιο επικοινωνιακή του η προσχώρηση των Τατσόπουλου - Πανούτσου. Χωρίς να υπονοώ τίποτα αρνητικό και για τους δύο. Θα περίμενα όμως ένα πιο γενναίο άνοιγμα στον φιλελεύθερο χώρο ή την διανόηση.\nΣ'αυτό λοιπόν το θλιβερό τοπίο εξακολουθούν ασύδοτοι κάποιοι ψυχοπαθείς εγκληματίες λειτουργώντας ως το αγελαίο, αριστερό άλλοθι μιας ετεροκίνητης, προσκυνημένης κυβέρνησης, να βάζουν τυφλές βόμβες έξω από ναό για να πλήξουν όσους πήγαν στην πρωινή, χριστουγεννιάτικη λειτουργία!\nΦρίκη αληθινή για αυτά τα ανθρωποειδή που ανατράφηκαν σ' ελληνικά σχολεία αλλά δεν έμαθαν τίποτα από τον Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη, τον Κόντογλου ή τον Καρούζο και θεωρούν την χυδαία βία σαν επανάσταση και σαν προοδευτισμό την τρομοκρατία της πίστης του άλλου και την εξαφάνιση των συμβόλων της παράδοσης. Ο φασισμός σε όλη του την αποκρουστική αποκάλυψη. Χειρότερος μάλιστα από κάθε άλλο φασισμό γιατί παρουσίαζεται πιο "διανοούμενος"! Χειρότερος ακόμη κι από εκείνον των προγλωσσικών χρυσαυγιτών.\nΣτην αρχή σκέφτηκα πως μπορεί να είναι προβοκάτσια αλλά έπειτα θυμήθηκα πως έχουν πυκνώσει τα περιστατικά αγνώστων που βρωμίζουν ή βανδαλίζουν εκκλησίες - τα όπια του λαού! - ενώ ποτέ δεν μαθεύτηκε ευρύτερα το αποκρουστικό γεγονός πως παρόμοιοι "ιδεολόγοι" αφόδευσαν (sic ) στο ναΐδριο της Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου. Πριν καιρό. Στο ιερό! Οχετός επανάστασης... Θα μού πείτε τί έκαναν οι πανεπιστημιακές αρχές; Και θα σας απαντήσω. Τίποτα!\nΑπό το ήμερο χωριό της γαλλόφωνης Ελβετίας που βρίσκομαι, θα ήθελα να γράψω σήμερα κάτι πιο παρηγορητικό ή εορτάσιμο. Όμως το ότι κάποιοι πουλάνε φόβο και βία με στόχο εκκλησιαζόμενους, ημέρες γιορτών, με ξεπέρασε. Αιφνίδια λυπήθηκα που δεν πηγαίνω πια στην λειτουργία των Χριστουγέννων. Κάποτε η μάνα μάς ξύπναγε ξημερώματα για να ακούσουμε το" Χριστός γεννάται, δοξάσατε!" Εδώ και δεκαετίες δεν πηγαίνω, δεν αισθάνομαι αρκούντως αθώος. Λάθος. Λάθος ζωής.\nΑιφνίδια συνειδητοποίησα πως κάποτε ζούσαμε εν σώματι τον κόσμο του Παπαδιαμάντη. Στο ίδιο του το τρυφερό σύμπαν.Τώρα, όχι πλέον. Ο Παπαδιαμάντης, όπως κι ο Θουκυδίδης με τον Επιτάφιο κι η Αντιγόνη και η Κύρου Ανάβασις κι ο Αρριανός έχουν εξοριστεί από την, εργαλειακή ούτως ή άλλως, εκπαίδευση μας. Από την άμεση μας καθημερινότητα ...στο όνομα ενός αορίστου, δυσεπώνυμου εκμοντερνισμού. Δεν έχουν τίποτα να πουν όλοι αυτοί, αυτό το σώμα - σήμα παιδείας, στους νεότερους και ιδού τα αποτελέσματα. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως ούτε και οι από εδώ ούτε και οι απέναντι έχουν τα πνευματικά εφόδια για να καταλάβουν σ' όλο της το τραγικό βάθος αυτή την έλλειψη. Την εθνική απώλεια.\nΥΓ. 2 Το χωριό λέγεται Bevaix κι είναι χτισμένο πάνω στη λίμνη του Neuchâtel. Στο βάθος οι Άλπεις από την πλευρά της Βέρνης. Το μέρος είναι ήσυχο, οι άνθρωποι ευγενείς και διακριτικοί, η φύση αγέρωχη κι απόλυτη. Η περιοχή έως την αστική επανάσταση του 1848, ήταν πρωσικό πριγκιπάτο. Το διαπιστώνει κανείς από την σωζόμενη αρχιτεκτονική... Έκτοτε μεσολάβησαν πολλά. Σπίτια δίπατα, καλαίσθητα ανθρώπων που αγωνίστηκαν για να πετύχουν σ'έναν τόπο όχι εύκολο. Και τα κατάφεραν. Σήμερα βλέπει κανείς μιαν καλοκουρδισμένη κοινωνία που απολαμβάνει μοναδική ποιότητα ζωής και τα πλεονεκτήματα της άμεσης δημοκρατίας.Το πνεύμα (και η ψυχή) του Καποδίστρια. Στα μάτια μου η Ελβετία είναι η μικρογραφία αυτού που θα μπορούσε να ήταν η Ευρώπη. Αλλά δεν είναι.\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 2:47 μ.μ. 1 σχόλια\nΙστορίες έκστασης και απόγνωσης\nΑπό την Πόλη στο Μάντσεστερ και από τον Πειραιά στο Λονδίνο. Με ένα μοιραίο πέρασμα από το Παρίσι. Από τα μέσα του 19ου αι. έως τη Χούντα των συνταγματαρχών. Κορίτσια μεγαλοαστικών οικογενειών διψασμένα για έρωτα, εξέγερση και καλλιτεχνική έκφραση. Κορίτσια που εκπροσωπούν την πρόκληση και την επιθυμία και άντρες γεμάτοι ταλέντο και φιλοδοξίες. Σχέσεις ετεροβαρείς που κρατούν λίγο αλλά έχουν μεγάλες συνέπειες, συνέπειες ζωής για τους πρωταγωνιστές τους. Με φόντο πάντα μια αστική τάξη υψηλής αισθητικής. Ιδανικοί εστέτ της ιστορίας.\nΣελίδες ιστορίας που περιμένουν να αποτιμηθούν σωστά και μια εποχή που ζούσε απόλυτα το ρίγος σε αντίθεση με την δική μας που απλώς το διακοσμεί.\nΠοιές ήταν λοιπόν οι τρεις χάριτες του βικτωριανού Λονδίνου, η Αγλαΐα, η Ευφροσύνη και η Μαρία, οι σύγχρονες αντίζηλες της Ελένης Μπούκουρα Αλταμούρα, και ποιά η σχέση τους με τους ευπατρίδες της οικογένειας Ιωνίδη;\nΠόσος έρωτας χωράει, πόσες προδοσίες και πόση μεταμέλεια ανάμεσα σε αυτές και τον κύκλο των Προραφαηλιτών που τις αποθέωσε ζωγραφικά και τις λάτρεψε σαρκικά κι όχι μόνο; Μπορεί, διερωτώμαι, να υπάρξει φερέγγυα ιστορία της νεοελληνικής τέχνης χωρίς τα ονόματα της Μαρίας Σπαρτάλη ή της Μαρίας Κασσαβέτη; Ή της Αγλαΐας Ιωνίδη Κορωνιού που υπήρξε σχεδιάστρια μόδας και βιβλιοδέτρια; Χωρίς τα έργα τους; Χωρίς το εξεγερμένο, ερωτικό παράδειγμα τους;\nΠοιός, τέλος, ήταν ο μυθικός εκείνος μετανάστης της οθωμανικής αυτοκρατορίας Ιπλιξής-" Ιωνίδης" που χρηματοδότησε γενναιόδωρα το πρώτο, οθωνικό, πανεπιστήμιο και που έχτισε το σχολείο μου, την Ιωνίδειο στο κέντρο του Πειραιά δίνοντας στον τότε δήμαρχο Ομηρίδη - Σκυλίτση 40.000 λίρες;\nΈφηβος κάθομαι στα ίδια θρανία που κάθισε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και χαζεύω απέναντι τους κορινθιάζοντες κίονες του Δημοτικού Θεάτρου ρεμβάζοντας. Εν μέσω βλακώδους δικτατορίας το θέατρο του επίνειου είναι παρηγοριά. Το βράδυ θα δω Μπέκετ του Ανούιγ με Βόκοβιτς και Τζόγια σε σκηνοθεσία Σολομού ενώ την Κυριακή ο Βύρων Κολάσης θα διευθύνει την εισαγωγή του Φιντέλιο και του Μαγεμένου Αυλού.\nΕν τώ μεταξύ στο μυαλό μου τριγυρίζει εκείνη η απίθανη κοκκινομάλλα που ζωγράφισε ο Rossetti και ερωτεύτηκε παράφορα ο Burne Jones για να ζήσει μαζί της τρία, παθιασμένα χρόνια εγκαταλείποντας τη γυναίκα του. Τι σκάνδαλο! Κι όλα αυτά στο συντηρητικό Λονδίνο του 1866-9 κόντρα στην βικτωριανή ηθική. Αυτό το ατίθασο κορίτσι που αργότερα θα γοητευθεί από τον Rodin στο Παρίσι και θα δεξιωθεί τον Wilde, νομίζω ότι το είδα με κόκκινη, κοντή φούστα και πιο κόκκινα χείλη στη Φίλωνος και Β Μεραρχίας. Μού χαμογέλασε μάλιστα, σε μένα, μόνο σε μένα, αλλά εγώ δίστασα ...\nΟ Κωνσταντίνος Ιωνίδης που ήταν γιός παπά από το Κοντοσκάλι, λιθοξόος πρώτα και μετά μετανάστης στο Μάντσεστερ, ο λεγόμενος Ιπλιξής, όπου iplik = νήμα, μεταμορφώθηκε σε πάμπλουτο υφασματέμπορο και μαικήνα της τέχνης, μέγα δωρητή του νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου. Γιός του ο ντιλετάντης Αλέξανδρος, μέγας συλλέκτης και φίλος των Προραφαηλιτών, των Watts, Rossetti, Burne Jones, Morris αλλά και του Whistler. Υπήρξε ο πατέρας της ωραίας Αγλαΐας και θείος της Μαρίας Σπαρτάλη Stillman. Ο ίδιος διετέλεσε επί χρόνια πρόξενος της Ελλάδας ενώ ο γιός του Κωνσταντίνος Αλέξανδρος δώρισε στο Victoria and Albert museum 82 πίνακες μεταξύ των οποίων και Ρέμπραντ λίγο πριν τον θάνατο του.\nΗ Μαρία, Τερψιθέα Κασσαβέτη (1843-1914), η τρίτη εκ των τριών Χαρίτων, έχει κηδεμόνα τον θείο της Αλέξανδρο Ιωνίδη όταν πέθανε πρόωρα ο μελαγχολικός πατέρας της. Kassavet=θλίψη. Ήταν τότε που νεότατη ποζάρησε για τους πιο διακεκριμένους Προραφαηλίτες. Λίγο αργότερα ζητεί από τον εραστή της Jones να αυτοκτονήσουν με λάβδανο αφού δεν μπορούν να παντρευτούν! Ο ίδιος την ζωγραφίζει ως μάγισσα Νιμουέ στον πίνακα Beguing of Merlin...\nΠαντρεύεται ως αντίδραση τον γιατρό του Παρισιού Ζαμπάκο, αποκτά δύο παιδιά μαζί του κι έπειτα τον χωρίζει για να ζήσει βίο πλάνητα ως μοντέλο αλλά και επιτυχημένη γλύπτρια. Βραβεύεται μάλιστα με τρίτο βραβείο στην διεθνή έκθεση του Παρισιού το 1889. Τότε που εγκαινιάστηκε και ο πύργος του Άιφελ!\nΣτις φωτογραφίες η οικογένεια Αλέξανδρου Ιωνίδη ζωγραφισμένη από τον Watts. Προσέξτε τα παιδιά που φορούν την εθνική ενδυμασία. Το τελευταίο από αριστερά είναι η Αγλαΐα! Ενώ το πρώτο που κρέμεται από τον λαιμό της μάνας του είναι ο Κωνσταντίνος Αλέξανδρος.\nΕπίσης πορτρέτα της Σπαρτάλη, διακεκριμένης ζωγράφου, από τον Rossetti και της Κασσαβέτη από τον Burne Jones. Η ίδια μυστηριώδης και ανικανοποίητη γυναίκα, η Σπαρτάλη, εικονίζεται και σε αλμπουμίνα της εποχής. Η ίδια υπήρξε αργότερα στην γενέτειρα του συζύγου της, τυχοδιώκτη και ζωγράφου, τον οποίο ακολούθησε παρά την θέληση της οικογένειας της, η μοναδική προραφαηλίτισσα!\nΣε στίχους, τέλος, ενός θαυμαστή της, του Rossetti ο λαιμός της Μαρίας Κασσαβέτη περιγράφεται ως "δώδεκα φιλιά μακρύς". Τόσο μόνο!\nΥΓ. Αυτό είναι... Ερχόμαστε ανίδεοι στη ζωή για να την παρατηρούμε ωριμάζοντας άλλοτε εκστατικοί κι άλλοτε τρομαγμένοι. Και η τέχνη πάλι, δηλαδή ο έρωτας, παίζει παιχνίδια με τον χρόνο ...κάποτε τον κοροϊδεύει, κάποτε τον νικάει για να νικηθεί στο τέλος ολοκληρωτικά απ'αυτόν. Τι ωραία ήττα όμως για όσους αξιώθηκαν να την ζήσουν!\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 3:58 μ.μ. 0 σχόλια\nΗ ποιότητα του πολιτισμού ενός τόπου είναι ευθέως ανάλογη προς το κύρος και το ήθος όσων συγκροτούν τον πολιτισμό αυτό (θεσμικών παραγόντων, δημιουργών, ακαδημαϊκών δασκάλων, θεωρητικών, κριτικών, εμπλεκομένων πολιτικών κλπ). Στην χώρα μας πολιτισμός συνήθως σημαίνει δημόσιες σχέσεις, ίντριγκες, προσωπικές στρατηγικές και κομματική σπέκουλα χαμηλού επιπέδου. Εξ αιτίας αυτού του κλίματος ελλείπουν οι ουσιαστικοί διάλογοι, οι ιδεολογικές συγκρούσεις, η γενικότερη πνευματική ανησυχία και άρα η μεγάλη δημιουργία. Απλώς σκεφθείτε ποιοι έχουν διαδεχτεί σήμερα τον Χειμωνά, τον Καρούζο, τον Ταχτσή, την Καραπάνου, τον Κουν, τον Χορν, την Παξινού, την Ζαβιτσιάνου, τον Μόραλη, τον Διαμαντή Διαμαντόπουλο, την Κατράκη, τον Σκλάβο, τον Χατζιδάκι, τον Κανιάρη, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, τον Γκίκα, τον Βολανάκη, τον Λάππα, τον Μουρσελά, τον Μάτεσι, την Συνοδινού, τον Κώστα Πασχάλη, τον Δραγατάκη, τον Βασίλη Φωτόπουλο κλπ. (Αυτό που θα ονόμαζα το αισθητικό ύφος μιας εποχής). Μικροί άνθρωποι κατά κανόνα σε μεγάλους ρόλους δηλαδή... Ακόμη και η υπουργός Πολιτισμού, σημαντική ηθοποιός κατά τ’ άλλα, γρήγορα έδειξε τις περιορισμένες της δυνατότητες σαν υβρίδιο άλλοτε της Μελίνας κι άλλοτε της Ειρήνης Παππά. Και να πεις ότι δεν είχε επιλογές ο μοιραίος Αλέξης; Μάνια Παπαδημητρίου, Κάτια Γέρου, Εύα Κοταμανίδου αλλά και ο συνεπής συνδικαλιστής Ρήγας Αξελός, όλοι τους από τα σπλάχνα του κόμματος κι όχι αλεξιπτωτιστές.\nΣτις αρχές του νέου αιώνα είχα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με πρόλογο του Αντώνη Καρκαγιάννη και τίτλο “Ο πολιτισμός στην εποχή της μελαγχολίας”. Φοβάμαι πως σήμερα θα πρόσθετα στον τίτλο “…και της παρακμής”. Κυρίως λόγω της μετριοκρατίας που ταλανίζει τα πολιτιστικά μας ζητήματα. Ας αρχίσουμε ενδεικτικά από την πολιτεία και τις σχετικές στρατηγικές της. Και η κυβέρνηση και τα λοιπά κόμματα εξουσίας δεν έχουν - παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους - την παραμικρή άποψη για το τι είναι πολιτισμός, για το πως ασκείται η πολιτική του, ούτε και την παραμικρή επιθυμία να εμπλακούν λίγο πιο σοβαρά σ’ ένα θέμα, κατά τ’ άλλα, εθνικής σημασίας. Υπουργείο Πολιτισμού είναι ο χώρος που παραδοσιακά “αδειάζουν” στο τέλος κάθε ανασχηματισμού όποιον άτυχο περίσσεψε από τα υπόλοιπα, “σοβαρά” υπουργεία. Έτσι κατά καιρούς έλαμψαν στην θέση αυτή ο Λιάπης, ο Κούβελας, ο Βουλγαράκης, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, η Ντόρα, ο Αλέξης, ο Μπαλτάς κλπ. Παρένθεση: Έχω αποκαλέσει τον Αλέξη μοιραίο και για την απίστευτη ανεπάρκεια του στα θέματα κουλτούρας, εκεί δηλαδή που παραδοσιακά υπερτερούσε η αριστερά. Ο Τσίπρας οδήγησε παρά τις εκλογικές του επιτυχίες στην ύστατη και οριστική ήττα της Αριστεράς μετά τον Γράμμο ακυρώνοντας το παράδειγμα της γενιάς των Μακρονησιωτών και της γενιάς που αντιστάθηκε στην Δικτατορία. Ο εθνικολαϊκισμός είναι η δική του απάντηση στην αισθητική της “Επιθεώρησης Τέχνης”, του “Αντί” και του “Πολίτη”. Γιαυτό και δεν εκτιμώ τους καλλιτέχνες που συνεργάζονται με τους Συριζανέλ παρότι διεκδικούν προοδευτικές περγαμηνές. Ο δεξιός Λούκος υπήρξε απείρως πιο έντιμος. Και ο έσχατος ξεπεσμός του Σύριζα είναι το ότι χρησιμοποιεί την υποκουλτούρα των Εξαρχείων και την αισθητική των καταστροφών ως απόδειξη αριστεροσύνης.\nΣτο θέμα μας πάλι : Είναι ενδεικτικό ότι η πλειονότητα των υπουργών πολιτισμού μπαίνουν για πρώτη φορά στην Εθνική Πινακοθήκη, το Βυζαντινό Μουσείο ή την Εθνική Λυρική Σκηνή μετά την ανάληψη των υψηλών καθηκόντων τους! (Για να μην ξαναπατήσουν, ανακουφισμένοι, όταν εγκαταλείψουν την Μπουμπουλίνας). Τέτοια απόσταση από το αντικείμενο. Κάποτε τους υπουργούς διόριζε αποκλειστικά ο Χρήστος Λαμπράκης, σήμερα την δύσκολη αυτή επιλογή έχουν αναλάβει οι έρμοι, οι απειρόκαλλοι πρωθυπουργοί.\nΟ χειρότερος πάντων όμως και πιο επικίνδυνος υπήρξε ο Ευάγγελος Βενιζέλος· ιδίως με τον υπουργοκεντρικό και φασίζοντα Πολυνόμο του συνέπεια του οποίου είναι, εκτός των άλλων, η διοικητική κατάντια και η έλλειψη αυτονομίας και πόρων των μεγάλων μουσείων της χώρας.\nΠροσωπικά δεν έχω τίποτε εναντίον της κ. Λαμπράκη, της κ. Κοσκινά, της κ. Καφέτση, το θεωρώ όμως σκανδαλώδες να διορίζονται κατ’ επανάληψη και καταχρηστικά χωρίς ανοιχτή προκήρυξη της θέσης διευθυντή και διεθνή - γιατί όχι; - υποβολή υποψηφιοτήτων. Πράγμα που υπήρξε ανέκαθεν η επίσημη θέση και του ΚΚΕ και του Συνασπισμού. Είναι δηλαδή άθλιο να διατηρούνται στην θέση τους, παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία τους. Και για να μην ειπωθεί ότι γράφω έτσι λόγω διαψευσμένων φιλοδοξιών, σάς πληροφορώ πως δεν περιμένω τίποτε από την εξουσία και το Σύστημα που την κυοφορεί αφ’ ης στιγμής ασκώ σταθερά οξύτατη κριτική και στο σύστημα και στην εκάστοτε εξουσία του. Αφ’ στιγμής έχω διαρρήξει ακόμη και τις προσωπικές μου σχέσεις με την κυβερνώσα αριστερά. Αυτήν που πρώτα ψηφίζει θρηνώντας μνημόνια και έπειτα διαδηλώνει εναντίον της αριστερής εξουσίας!\nΓι’ αυτό ανάγκη πάσα να λειτουργήσουμε πλέον εκτός των παρωχημένων σχημάτων δεξιάς - αριστεράς τα οποία ανακυκλώνουν νευρωτικά εκείνον τον διχασμό που ευνοεί αποκλειστικά τους μικροεπαγγελματίες της πολιτικής και εξουθενώνει τους πολίτες. Αυτό που έχουμε ανάγκη την στιγμή αυτή είναι σύνθεση και υπέρβαση. Αν επιθυμούμε ειλικρινά όχι την προσωπική μας βολή αλλά ένα στοιχειωδώς βιώσιμο μέλλον για τον τόπο. Ποιάν άλλη χρεία έχουμε μαρτύρων ότι το υπάρχον πολιτικό δυναμικό μοιάζει απελπιστικά μεταξύ του, οι κομματικοί διαχωρισμοί είναι προσχηματικοί, λειτουργούν σαν συνδικάτο μονοπωλιακού εμπορεύματος και υπερασπίζονται τα συμφέροντα αντίστοιχων, κρατικοδίαιτων συνδικ-αλητών; Σε μιαν αποθέωση απροκάλυπτου ατομικισμού και λογικής του "σιναφιού"; Ερήμην των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων; Σαν να μην ταλανίζει δραματικά τον τόπο όχι μόνο επτάχρονη κρίση αλλά και πολύχρονη παρακμή. Και σαν μην έχει διδαχτεί από αυτήν ποτέ, τίποτε, κανείς.\nΣυμπερασματικά ο πολιτικός μας θίασος καθώς αρκείται σε υπόδυση τυπικών ρόλων και όχι σε πρωτοβουλίες ουσίας, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του προβλήματος κι όχι δυνατότητα επίλυσης του ως όφειλε. Υπό την έννοια αυτή ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν κάνει τίποτε περισσότερο από οποιονδήποτε προκάτοχο του. Μετέρχεται κάθε μέσου και προωθεί κάθε συμβιβασμό για να διατηρηθούν στην εξουσία αυτός και το "καθεστώς" που με κάθε τρόπο επιχειρεί να δημιουργήσει. Δεν πρόκειται για αρχομανία ή έρωτα της καρέκλας αλλά απλά για την υποχρέωση του προς την κομματική νομενκλατούρα και τον συγκεκριμένο μηχανισμό που τον έφεραν στο αξίωμα αυτό. Οποιαδήποτε άλλη στάση θα εκλαμβανόταν ως προδοσία αφού η εξουσία αποτελεί τον αποκλειστικό στόχο κάθε κόμματος. Εβδομήντα σχεδόν χρόνια μετά τον Εμφύλιο η ηττημένη αριστερά νίκησε! Δηλαδή αξιώθηκε επιτέλους της εξουσίας. Τα όνειρα έλαβαν εκδίκηση! Λέτε να την εγκαταλείψει εύκολα;\n- Πού πορεύεται, αλήθεια, σήμερα η ελληνική τέχνη έναν χρόνο μετά από την περσινή ντοκουμέντα 14; Τί απέμεινε ως κληρονομιά και γνώση για τη χώρα και την πρωτεύουσα μετά από εκείνο το φανταχτερό πανηγύρι που αισθητικοποίησε την μεταμόρφωση μας σε οικονομική αποικία του Βερολίνου; Το υπερπολιτικοποιημένο Κάσσελ μίλησε για τα πάντα, έθιξε όλα τα ανοιχτά προβλήματα του πλανήτη πλην του προφανούς. Δηλαδή της αποικιοποίησης μιας χώρας- μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την ίδια την Ένωση μέσω μιας σειράς ψευδοκανονιστικών που επιτείνουν το το οικονομικό και πολιτιστικό αδιέξοδο. Μήπως μπορούμε, τώρα τουλάχιστον, να αποτιμήσουμε κέρδη και απώλειες, συνέπειες και αποτελέσματα μιας εκδήλωσης a priori διεθνούς εμβέλειας;\nΠρώτη διαπίστωση: τα όποια, καλλιτεχνικά φαινόμενα, παρά την συχνά βαρύγδουπη και πολυέξοδη οργάνωση τους, λειτουργούν επιφανειακά, εξαντλούν την όποια δυναμική τους στους “επαγγελματίες” του χώρου και δεν αγγίζουν την κοινωνία ευρύτερα. Την συντριπτική πλειονότητα εκείνων που είναι βυθισμένοι στη ραστώνη της τηλεόρασης. Η ντοκουμέντα “ανέστησε” ελάχιστους εντόπιους δημιουργούς, δεν έκανε περισσότερο γνωστούς τους ήδη γνωστούς και εκτίναξε στα ύψη τις δημόσιες σχέσεις των εμπλεκομένων στην διοργάνωση του θεσμού. Είναι ενδεικτικό ότι Τσίπρας και Τσακαλώτος (sic) ήθελαν στα σοβαρά να τοποθετήσουν τον επικεφαλής της ντοκουμέντα διευθυντή του ΕΜΣΤ ενώ οι αρχές της ΑΣΚΤ ετοίμασαν ειδική θέση καθηγήτριας για την Ελληνίδα σύζυγο του. Προφανώς εις ανταπόδοσιν παρασχεθεισών υπηρεσιών.\nΑκόμη και το φεστιβάλ Αθηνών, βυθισμένο στην κομματικοκρατία και την μετριότητα, γίνεται από λίγους “εκλεκτούς” και απευθύνεται σε ακόμη λιγότερους. Όλη η φασαρία που προκάλεσε πριν από δυο χρόνια η θεατρική μας αβάν-γκαρντ στο θέατρο Σφενδόνη κηρύσσοντας τον Φαμπρ personna non grata κατέληξε στο να γίνει ένας μέτριος σκηνοθέτης, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος νέος διευθυντής και ένας άσχετος καλλιτεχνικά που όμως έπρεπε κάπου να βολευτεί, ο οικονομολόγος Γιάννης Μηλιός πρόεδρος του θεσμού! Είναι προφανές πως ο ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτισμό ήρθε για να εξοφλήσει γραμμάτια. Το όραμα το άφησε για μιαν άλλη φορά. Το λυπηρό πάντως παραμένει πως ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αρθρώσει τον παραμικρό λόγο για τον πολιτισμό. Μοναδικό τους πρόβλημα παραμένει αν θα γίνει υπουργός η Όλγα Κεφαλογιάννη ή κάποιος άλλος. Στο σημείο αυτό δεν διστάζω να εκθειάσω τη θητεία του αθόρυβου πλην ουσιαστικού Κώστα Τζαβάρα στην οδό Μπουμπουλίνας. Αν μάλιστα τον συγκρίνω με τον Ξυδάκη, ε τότε αναδεικνύεται ο Τζαβάρας σε Μαλρώ της Ελλάδας!\nΚαι κάτι προσωπικό: Ο εξαιρετικός, νέος καλλιτέχνης Άγγελος Σπάρταλης, ζωγράφος, βραβευμένος σκηνοθέτης και περφόρμερ πρότεινε στο Φεστιβάλ πριν δυο χρόνια το πολυθέαμα “Η Δίκη του Σωκράτη” με πρωταγωνιστή τον Ηλία Λογοθέτη (σε παλιότερη του ταινία-ανιμέϊσον πρωταγωνιστούσαν οι φωνές του Σαββόπουλου και του Ψαραντώνη). Δεν του απάντησαν καν! Φοβάμαι ότι αιτία ήμουν εγώ και το βιβλίο μου “Ο Μοιραίος Αλέξης”. Βλέπετε, υπέγραφα το τεχνοκριτικό σημείωμα του έργου.\nΘα έλεγα, λοιπόν, αξιωματικά ότι τα καλλιτεχνικά δρώμενα στην Ελλάδα υπάρχουν και λειτουργούν ερήμην της κοινωνίας η οποία είτε τα αγνοεί παντελώς είτε τα παρακολουθεί μιμητικά, απαθής κατά βάθος. Η βασική αιτία αυτού του φαινομένου το οποίο το παρατηρούμε και στο θέατρο και στις λεγόμενες αναπαραστατικές τέχνες, είναι - κατά την άποψή μου - η απώλεια του πολιτικού δηλαδή η έλλειψη ενός πρόταγματος που να παίρνει στοιχειωδώς θέση στην ιστορική συγκυρία. Προσέξτε: Όχι να καταγγέλλει μονόχορδα, ούτε να προπαγανδίζει ως απλό,πολιτικό ενεργούμενο αλλά να ερμηνεύει και -μέσω της αισθητικής- να πραΰνει. Να σύμ-πάσχει χωρίς να δραματοποιεί. Να υπό-φέρει χωρίς να αυτοεξαντλείται. Να κάνει δηλαδή τέχνη κι όχι να αισθητικοποιεί την ιδεολογία. Το εύκολο πλην αδιέξοδο.\nΣήμερα το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, λες και δε συνέβη τίποτε, λες και δεν μεσολάβησε τίποτε, παραμένει ενοχλητικά άδειο όχι μόνο από πλευράς θεμάτων όσο κυρίως από πλευράς πρότασεων και πρωτοβουλιών... Ακόμη και την συνέντευξη τύπου του Δήμου Τήνου με θέμα το έτος Γιαννούλη Χαλεπά ( 1851-1938 ) αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν!!! Χωρίς την παραμικρή δικαιολογία. Μικροί σατραπίσκοι στην επικράτεια του δήθεν και της προσωπικής τους φιλαυτίας.\nΤο Υπουργείο Πολιτισμού υπήρξε, μαζί με το Υπουργείο Παιδείας - το συναμφότερον που θα έλεγε ο προώρως απολεσθείς Ζουράρις- η μεγάλη απογοήτευση της κυβερνητικής αλλαγής στην Ελλάδα. Θα περίμενε κανείς τουλάχιστον ο πολιτισμός και παιδεία, προνομιακοί άλλοτε χώροι της ριζοσπαστικής αριστεράς και του παλιού ΚΚΕ εσωτερικού, θα αποτελούσαν τον κατ´ εξοχήν μηχανισμό διεμβόλισης του παλαιού κατεστημένου. Του διεφθαρμένου και συμβιβασμένου συστήματος. Αντί όμως αυτού, αντί μιας κοσμογονίας που θα διετράνωνε το ηθικό-αισθητικό πλεονέκτημα της αριστεράς, παρακολουθούμε ενεοί να εξαντλείται η δυναμική της κυβέρνησης στην πιο απρόσωπη και διεκπεραιωτική διαδικασία η οποία και εξαντλείται στην προώθηση των ημετέρων ώστε να αλωθούν τα πόστα πολιτιστικής εξουσίας από το στενό περιβάλλον Αλέξη- Δούρου-Φλαμπουράρη-Παππά αλλά και στην άνευρη συναλλαγή με την καθημερινότητα. Ούτε ανατροπές, ούτε πρωτοποριακές ιδέες, ούτε καινούργια πρόσωπα. Δεν τόλμησαν καν να αλλάξουν τα ίδια, τα βαρετά, τα κουρασμένα διευθυντικά στελέχη των κρατικών μουσείων και Πινακοθηκών τα οποία εν πολλοίς ευθύνονται για την παρακμή αυτού που ονομάζουμε βαριά βιομηχανία του πολιτισμού. Επαναλαμβάνω: Τα διευθυντικά στελέχη - κατά σύμπτωση είναι αποκλειστικά γυναίκες, δηλαδή πρωταθλήτριες στις δημόσιες σχέσεις αλλά και στην υποταγή στα κυρίαρχα όσο και άμουσα αρσενικά της εξουσίας- στα αρχαιογνωστικά μουσεία, στις πινακοθήκες ή τα κέντρα μοντέρνας τέχνης. Η έλλειψη προσωπικοτήτων σαν τον Δημήτρη Βυζάντιο ή τον Άγγελο Δεληβοριά είναι περισσότερο από αισθητή. Ούτε είναι τυχαίο ότι αμφότεροι ανήκαν στην ανανεωτική αριστερά. Ούτε επίσης είναι τυχαίο ότι οι χείριστες επιλογές βαρύνουν πρωτίστως τον Ευάγγελο Βενιζέλο και δευτερευόντως τον Αντώνη Σαμαρά. Όσο για το Κρατικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, αυτό φυτοζωεί τόσο εξ αιτίας των θεσμικών εκτρωμάτων του Βαγγέλα, όσο και εξ αιτίας των επιλογών του Κωστάκη του εργατικού. Ο Μπουτάρης για τη νύμφη του Θερμαϊκού αποτελεί απλώς τον επίλογο μιας προαναγγελθείσης, πολιτιστικής καταστροφής. Θλιβερό ανάλογο ο Καμίνης στην Αθήνα. Συμβαίνει, με αλλά λόγια, στα μουσεία ό, τι συμβαίνει και στα πανεπιστήμια της χώρας. Παίρνανε καλά οι διευθυντές και οι καθηγητές. Ποιος νοιάζεται για τους υπόλοιπους!\nΑν συμβαίνει πάντως κάτι στον πολιτιστικό χάρτη του τόπου, αυτό δρα ερήμην της επίσημης πολιτικής ή τον χορηγικών πρωτοβουλιών που έχουν, σχεδόν θεσμικά, υποκαταστήσει το γραφειοκρατικό και κομματικοποιημένο ΥΠΠΟ. Το ΥΠΠΟ που άλλοτε λειτουργούσε, στις εποχές της ευμάρειας και της σπατάλης, ως βολική τράπεζα διασπάθισης πολιτιστικού χρήματος... Σήμερα ιδρύματα όπως η Στέγη της οικογένειας Παπαδημητρίου - για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους- ή το Ίδρυμα Νιάρχος - απείρως αποτελεσματικότερο και πιο ωφέλιμο, για να ξαναπούμε τα πράγματα με το όνομα τους - κατ’ουσίαν έχουν υποκαταστήσει το, εκτός συγκυρίας πλέον, υπουργείο πολιτισμού. Άλλο ένα επίτευγμα του μοιραίου Αλέξη!\nΕπαναλαμβάνω συχνά πως αν συμβαίνει κάτι σημαντικό στην Ελλάδα, κάτι που να την διαφοροποιεί από την έκπτωση τέχνης η που παρατηρείται εν γένει στην περιφέρεια αλλά και στα κοσμοπολιτικά κέντρα της Ευρώπης, αυτό είναι τα γκράφιτι, η τέχνη των δρόμων και όλη αυτή η αφηγηματική έκρηξη που διαπιστώνεται στους τοίχους των Εξαρχείων, της Νεάπολης, του Μεταξουργείου. Αυτές οι απρόβλεπτες πινακοθήκες που δεν χρειάζονται διευθυντήριο και κρατικά χρήματα για να γεννηθούν στο κέντρο αλλά και στις υποβαθμισμένες συνοικίες της Αθήνας. Ένας άλλος κόσμος που δρα ερήμην των κυρίαρχων πολιτιστικών μοντέλων, που υπάρχει και ακμάζει παρά τον απηνή διωγμό ή την απαξίωση και τη δυσφήμιση που υφίσταται. Και βέβαια δεν ταυτίζω τη δημιουργία με τον βανδαλισμό.\n….Ξυπνάνε χορτασμένοι αλλά και με την υπαρξιακή πείνα να τους θερίζει τα σωθικά. Ξυπνάνε μάλλον ευτυχείς για όσα έχουν καταφέρει ως τώρα... με την ανασφάλεια όμως να τους δηλητηριάζει. Τι θα κάνουν σήμερα; Ξεχειλίζουν από ιδέες, αισιοδοξία, δημιουργικότητα, αρκεί... αρκεί να χτυπήσει επιτέλους το τηλέφωνο. Να πάρουν ένα σήμα από κάπου, κάποιος να τους προτείνει κάτι, ένα έργο, μια παραγγελία, ένα πρότζεκτ, μια συνεργασία, μια - έστω - συνέντευξη. Έστω ένα μήνυμα θαυμασμού για να αισθανθούν ότι υπάρχουν. Ότι δεν είναι μόνο ιστορία, παρελθόν, ένας ανδριάντας στο πάρκο του μυαλού τους με τις ξεθυμασμένες μυρωδιές και τους βαλσαμωμένους υάκινθους ένα γύρο αλλά παραμένουν φωνές του σήμερα. Παραμένουν καλλιτέχνες του τώρα. Ποιόν ενδιαφέρουν κατά βάθος; Τι κι αν ξέρουν από χρόνια πως λειτουργεί ο μηχανισμός, δεν τους κάνει πια κέφι να ξανακινήσουν τα γρανάζια του. Η θανατίλα του ύπνου που μόλις άφησαν ναρκωμένο στα κλινοσκεπάσματα, τούς ακολουθεί και στο φως της ημέρας. Ο καφές, ακόμη κι ο καφές, πικρός, ανήσυχος. "Δος ημίν σήμερον Κύριε την τροφής του εγώ ημών" προσεύχονται μυστικά. Γιατί αλλιώς χωρίς το "εγώ" δηλαδή δεν υπάρχει άλλος λόγος δημιουργίας. Κάθονται στο γραφείο, στο καβαλέτο, στο πιάνο, στο σχεδιαστήριο. Ανασκαλεύουν παλιά χαρτιά παλιά έργα, παλιές φωτογραφίες. Τότε που ζούσαν. Αναθαρρεύουν κάπως για να ξανακυλήσουν μετά. Σκοτοδίνη, κενό. Ίσως κάποιο μήνυμα στο e-mail, ένα σχόλιο στο φ. μπ. Χαζεύουν τον "τοίχο" τους γεμάτο φωτογραφίες θηραμάτων. Τότε που ζούσαν. Ίσως αν δοκίμαζαν μια καινούργια ανάρτηση; Τόσα θέματα που αδημονούν να δημοσιοποιηθούν. Όχι, καλύτερα να ποστάρουν κάτι παλιότερο. Από τα σίγουρα και τα αγαπημένα. Το τώρα τους είναι αποκρουστικό αν συνεχίσει, να υπάρχει έτσι, αγνοώντας τους.\nΤέχνη καραόκε λοιπόν παντού. Στη ζωγραφική, στη ποίηση, στη μουσική, στη πεζογραφία, στο χορό, στο θέατρο, παντού… Η αισθητική υπερπληροφόρηση, οι χιλιάδες σχολές τέχνης, η τρομακτική ευκολία πρόσβασης στο καλλιτεχνικό προϊόν, με κάθε τρόπο, επιτρέπει στους πολλούς να αισθάνονται μοναδικοί. Να λειτουργούν ως καλλιτέχνες. Πράγμα που δεν είναι, επαναλαμβάνω, κατ’ ανάγκην κακό. Απεναντίας. Αρκεί να μην χάνεται το μέτρο λόγω προσωπικής ματαιοδοξίας και να μην ταυτίζεται η Μαρία Κάλλας με την καραόκε φωνή που φαλτσάρει εν ονόματι της. Κι αρκεί να μην θεωρείται η μίμηση τέχνη και η υστερία ταλέντο.\nΥ.Γ. 2. Το Σώμα. Ο Έρωτας\n(ομαδική έκθεση που οργάνωσα στην γκαλερί ΕΝΑ τον περασμένο Δεκέμβρη ως αντίδοτο στο δήθεν και την κρίση, χωρίς χρήματα, χωρίς χορηγούς, κρατικοδίαιτα στελέχη κλπ.)\n“Το σώμα, το κάθε ανθρώπινο σώμα, το κορμί καλύτερα, είναι ένας κόσμος που συχνά δεν σου φτάνει μια ολόκληρη ζωή να εξερευνήσεις. Ένα ταξίδι, μια περιπέτεια, ένα άλλοθι, μια αφορμή, η κρυμμένη πλευρά του φεγγαριού, η σύγκρουση, εκείνο το καράβι που θα πάρουμε για να φτάσουμε σε όση αθανασία δικαιούμαστε ή αντέχουμε. Το λύτρο που καταθέτουμε για κάθε λεπτό ευτυχίας. Το ιλαρό πένθος μέσα στον κήπο του Παραδείσου.Το κορμί δηλαδή η ψυχή μας. Κι εκείνη η μοναξιά που γεμίζει με την μοναξιά του αλλού. Η αγαπημένη επιδερμίδα, το πιο πολύτιμο ρούχο που ντύνει διάφανα την όποιαν αρρώστια του μυαλού. Ο έρωτας για το σώμα που είναι πυρετός χωρίς νόσο και έκπαγλη τρέλα που λάμπει ωστόσο από υγεία.\nΉθελα από πολύ καιρό να οργανώσω μιαν “ακατάλληλη” έκθεση και να την επενδύσω με ανάλογα κείμενα μακριά από ακαδημαϊκές συμβάσεις και ψευδοπουριτανικούς συμψηφισμούς. Εκτός του εύκολου ρεαλισμού και της τρέχουσας μόδας του γυμνού. Να δείξω μια τέχνη ρεαλιστική που όμως δεν φοβάται να ονειρεύεται και που τολμά να είναι “σπερματική” με τρόπους ανάλογους του Ανδρέα Εμπειρίκου. Είμαι λοιπόν ευτυχής που επιτέλους πραγματοποιείται και η έκθεση και το ομότιτλο βιβλίο με την συνδρομή της γκαλερί Ένα και της Νίκης Παπαδάκη, του τυπογράφου Γιώργου Κωστόπουλου και βέβαια των τριών φίλων καλλιτεχνών που μου εμπιστεύτηκαν τόσο προσωπικά και αυτοεξομολογητικά έργα τα οποία πάντως δεν λειτουργούν σαν ψυχανάλυση αλλά ως μέθεξη στην πιο βαθιά ουσία του έρωτα: Εννοώ την Μαρία Μαραγκουδάκη, την Αλεξάνδρα Νάκου και τον Ντίνο Πετράτο. Μα πάνω από όλα αναφέρομαι στην άκρως τιμητική για όλους μας συμμετοχή της Κικής Δημουλά. Που τόσα χρόνια τώρα εξαγοράζει τον χρόνο δαπανώντας σπάταλα ατόφια συγκίνηση. Και εγκλωβίζοντας θνητά σώματα σε αθάνατες λέξεις.\nΤο Σώμα δηλαδή το κείμενο. Ο Έρωτας δηλαδή η εικόνα”.\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 10:38 π.μ. 0 σχόλια\nΣεμινάριο και ... ΕΜΣΤ!\nKάθε Τρίτη, 8 - 10 μμ. θα διδάσκω στο σεμινάριο " Εισαγωγή στην νεοελληνική τέχνη - ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική" από την Άλωση του 1453 ως σήμερα. Όσοι πιστοί ή και άπιστοι ... στην Ανοιχτή Τέχνη, Ναυάρχου Νικοδήμου 2 και Φιλελλήνων. Τηλέφωνο εγγραφών 2103227188.\nΕλπίζω σε 11 μαθήματα να μπορέσω να δώσω ένα πανόραμα της εικαστικής μας δημιουργίας μέσα από τα γενικότερα, αισθητικά συμφραζόμενα των διαφορετικών κινημάτων και εποχών. Δηλαδή την ελληνική τέχνη ως τέχνη ευρωπαϊκή.\nΥΓ. Δράττομαι επίσης της ευκαιρίας να πω ότι θα υποβάλω υποψηφιότητα για την θέση του διευθυντή του ΕΜΣΤ κυρίως γιατί θέλω να υλοποιήσω έτσι την άποψη μου σχετικά με το τι πρέπει να είναι ένα - ελληνικό - μουσείο σύγχρονης τέχνης σήμερα, απαλλαγμένο από τα κυρίαρχα στερεότυπα που κάνουν τόσο προβλέψιμα τα ανάλογα μουσεία διεθνώς. Επειδή εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να επαναλάβουμε την γνωστή συνταγή αλλά πρέπει να υποστηρίξουμε την ιστορία της σύγχρονης τέχνης στην πατρίδα μας επιμένοντας στο πως και το γιατί οι δημιουργοί μας εντάσσονται στο ευρύτερο, ευρωπαϊκό πλαίσιο. Με ποιες σχέσεις αλλά και ποιες διαφοροποιήσεις.\nΈχω πει κι άλλες φορές ότι ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης οφείλει να είναι ελκυστικό και ερεθιστικό. Και ότι δεν πρέπει να είναι μονοδιάστατο εξορίζοντας φερ' ειπείν συγκεκριμένες μορφές έκφρασης ως αναχρονιστικές. Υπερασπιζόμενος την ελληνική ιδιαιτερότητα θα συμπεριελάμβανα - ως ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρω - τόσο τον Μποστ και τον Αρκά όσο και τον Μπάικα με τον Φαϊτάκη. Σε τρόπον ώστε να λειτουργούν τα εκθέματα του ως παιδαγωγικές προτάσεις ως προς το εγχώριο κοινό και ερεθιστικές μεταφορές ως προς το ξένο. Φαντάζομαι πως για τον τουρίστα το ΕΜΣΤ πρέπει να γίνει η επόμενη στάση μετά το Μουσείο της ακρόπολης. Εξάλλου και ως δρομολόγιο τόν βολεύει.\nΤέλος η υποψηφιότητα μου έχει στόχο να θέσει την όποια εμπειρία μου στη διάθεση της πολιτείας μακριά από κομματισμούς ή φατριασμούς αναγνωρίζοντας πως η νυν υπουργός πολιτισμού έκανε για πρώτη φορά πράξη κάτι για το οποίο αγωνίζομαι χρόνια: δηλαδή το να προκηρύσσονται ανοιχτά, αξιοκρατικά και δημοκρατικά οι θέσεις των διευθυντών μουσείων και να μην διορίζονται οι εκλεκτοί των εκάστοτε κυβερνήσεων.\nΦωτογραφίες: 1. Από τα εγκαίνια της έκθεσης Ιστορία - Ειρωνεία που οργανώσαμε με τον Άγγελο Παπαδημητρίου και τον Νεκτάριο Βορρέ στο ομώνυμο Μουσείο .\n2 . Ξεναγώντας στην Κίνα με τα ιδιότυπα αγγλικά ή ... με αφορμή τον Ντυσάν ( φωτογραφία Γ. Κατσάγγελος ).\nΗ κυρία Βαρβάρα που έλεγε κι ο Παύλος Μάτεσις κι ο κυρ Σπύρος που έλεγε όλη η γειτονιά. Στη ταράτσα της Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη 143, στον Άγιο Δημήτριο Ταμπουρίων, γιορτή μάλλον της 25ης Μαρτίου 1960;\nΗ φωτογραφία εφιαλώθηκε σε στρόγγυλο πιάτο αργότερα στην Γιοκοχάμα όταν ο πατέρας μας ταξίδεψε με ναυτικό φυλλάδιο ως τρίτος μηχανικός. Πρώτα χρόνια της Δικτατορίας. Σαν σήμερα, της Αγίας Βαρβάρας, εγκαινιαζόταν για το σπίτι μας η εορταστική περίοδος των Χριστουγέννων που διαρκούσε ως τ' Αγιαννιού. Άνοιγε το σαλόνι, το λεγόμενο "ψυγείο" γιατί δεν θερμαινόταν ποτέ, άναβε ο πολυέλαιος, στόλιζαμε το δέντρο και περιμέναμε επισκέψεις. Γιόρταζε η νοικοκυρά του σπιτιού!\nΈρχονταν λοιπόν συγγενείς, φίλοι και γείτονες. Λικέρ, κουαντρώ, φοντάν, αμυγδαλωτά, γλυκά του κουταλιού. Αργότερα και ουίσκι με φυστίκια. Προσέξτε το κολιέ και το μαύρο φόρεμα της μάνας μου. Τα φορούσε σε ανάλογες εκδηλώσεις επί δεκαετίες. Ο πατέρας μου μάλλον φοράει το γαμπριάτικο του το οποίο αργότερα μεταποιήθηκε για μένα όταν πήγα τέταρτη Γυμνασίου. Το φόρεσα με πολύ καμάρι. Ιδιαίτερα το γιλέκο.\nΣήμερα η μάνα μας γιορτάζει αλλού, αλλιώς με άπλετη φωτοχυσία στους ουρανούς καθώς συνεπικουρεί και η δεύτερη μέρα της Πανσελήνου.\nΧρόνια σου πολλά μαμά. Όσο ζω εγώ κι ο Πάρις το ξέρεις πως θα γιορτάζεις. Και δεν πειράζει που δεν θα φας γλυκό αν και σου αρέσει τόσο. Δεν είπαμε; Τα γλυκά στην ηλικία σου δεν ενδείκνυνται.\n(το τσολιαδάκι εδώ είμαι εγώ κι ο μπόμπιρας είναι ο Πάρις)\nΥΓ. Στο μνημόσυνο της γιορτής συμπεριλαμβάνω και τον μεγάλο μου φίλο Τάκη που ήταν η καλλιτεχνική της αδυναμία. Και μάλιστα στην μυθική παράσταση Σλουθ του 1970-1 την οποία είχαμε δει μαζί τρεις φορές! Νομίζω πως και μόνη αυτή η φωτογραφία μιλάει για το ταλέντο αλλά και το στυλ και την αρχοντιά μιας άλλης εποχής. Κάτι που δεν έχει σχέση ούτε με τα λεφτά ούτε με τα πτυχία αλλά την εσωτερική καλλιέργεια και την αισθητική που μπορεί να βγάζει ομορφιά από το ελάχιστο. Εκείνη την αριστοκρατία που επέτρεψε π.χ στον Αλέκο Αλεξανδράκη να είναι και αριστερός και διαχρονικός σταρ ως σήμερα.\nΓια μια στάλα ομορφιάς\nΟδός Μαιζώνος και Ακομινάτου... Στο Μεταξουργείο. Μετά τη βροχή. Αριστερά το νεοκλασικό που μετά από τις αστικές δόξες των αρχών του προηγούμενου αιώνα γνώρισε την παρακμή και την υποβάθμιση. Ως αρκετά πρόσφατα πορνείο για τους βιαστικούς χωριάτες που παρεπιδημούσαν στην Ομόνοια, τους φαντάρους και τους φοβισμένους μαθητές που κατέφθαναν με τα χρήματα του μπαμπά. Δήθεν για σινεμά.\nΚάποτε με κορίτσια το ίδιο δυστυχισμένα με τους πελάτες που αγόραζαν αγκουσεμένον έρωτα σε υγρά, κιτρινισμένα σεντόνια. Κάποτε κυριαρχούσε στο σκοτεινό στενό σαν πύργος με το κόκκινο φως του. Το έβλεπες από μακριά και προσανατολιζόσουν στον λαβύρινθο των δρόμων που δεν ήξερες. Σήμερα ακατοίκητο σαν τιμωρία για την τόσο άδικα σπαταλημένη ηδονή. Για τα ιδρωμένα, τσαλακωμένα χαρτονομίσματα. Για τα λυπημένα κορίτσια με την κουρασμένη σάρκα.\nΓια την δική σου μοναξιά. Για τον έρωτα που ποτέ δεν φτάνει. Που ποτέ δεν είναι.\nΠίσω του ένα επίσης εγκαταλειμμένο, άδειο, πολυόροφο τέρας της αστικής ανάπτυξης και εκείνου του στυλ που οι ιστορικοί της αρχιτεκτονικής ονομάζουν μπρουταλισμό. Δηλαδή επιθετικό μπετόν. Σε λίγα μέτρα απόστασης όλο το πολεοδομικό δράμα της πρωτεύουσας εμπρός στα μάτια σου. Το αδιέξοδο.\nΣτην δεξιά, πάλι, φωτογραφία ένα γκράφιτο, ευφάνταστο, καλοφτιαγμένο, με στένσιλ και ζωγραφική, δείχνει ένα διαχρονικό ζευγάρι έτοιμο ν' αγαπηθεί, έτοιμο να χορέψει. Σ' ένα τοίχο που λειτουργεί ως σκηνή μυστικού θεάτρου. Προσέξτε τη γάτα - μουσικό στα πόδια των χορευτών! Dance me to the end of love... Απέναντι ακριβώς από το ρημαγμένο διώροφο των απελπισμένων ερώτων ( σώματα που αγγίχτηκαν αλλά δεν χόρεψαν). Επειδή ακόμη και μέσα στην πιο αδικαιολόγητη ασχήμια και την ερήμωση πάντα μια σταγόνα ομορφιάς περιμένει για να σε αποζημιώσει...\n(Από τα λοξά μαθήματα για την ζωγραφική που αρχίσαμε ήδη στην Ανοιχτή Τέχνη, κάθε Τρίτη στις 8 το βράδυ )\nΜΝΗΜΕΊΑ ΚΑΙ ΑΜΝΉΜΟΝΕΣ\nΜια από τις πιο όμορφες νεοκλασικές γωνιές της Ευρώπης φωτογραφημένη χτες, που θα έπρεπε να είναι κεντρικό τουριστικό αξιοθέατο και σημείο αιχμής της σύγχρονης Αθήνας. Λειτουργώντας ως άξονας ανάμεσα σε Σύνταγμα και Ομόνοια από την μία και Κλαυθμώνος με Νομική και Κολωνάκι από την άλλη. Η τριλογία των Χάνσεν με τα αλσύλλια και τους άνετους πεζόδρομους. Με το διακριτικό σταθμό του μετρό. Με τα αγάλματα του Δρόση, του Βιτάλη, του Φυτάλη, του Κόσσου, του Μπονάνου κλπ. Αληθινό υπαίθριο μουσείο γλυπτικής. Και ιστορίας της Αρχιτεκτονικής!\nΠου όμως υφίσταται καθημερινά ποικίλες εισβολές, με τα πρεζόνια να τρυπιώνται στα Προπύλαια, διάφορους προβληματικούς να ουρούν δημόσια και τους γνωστούς επαναστάτες να μουτζουρώνουν ή να καταστρέφουν τοίχους και αγάλματα. Διότι ως γνωστόν το Σύστημα τρέμει αν σπάσεις τα δάχτυλα του Κοραή κι αν ρίξεις φούμο στον Καποδίστρια.\nΤα δύο ιδρύματα, η Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο, καταβάλλουν ηρωικές προσπάθειες να διατηρήσουν την ευπρέπεια των χώρων και να προστατεύσουν τα μνημεία από τους βανδάλους. Υπάρχει όμως και η υποκρισία του ασύλου βλέπετε που "επιτρέπει " λογής παραβατικότητες εκ μέρους των επαγγελματιών της επανάστασης.\nΗ περιοχή ως γειτνιάζουσα με τα Εξάρχεια είναι σιωπηρώς παρατημένη και από την κεντρική εξουσία και από την λεγόμενη, τοπική αυτοδιοίκηση. Κι ας έχει υπάρξει η αριστουργηματική Σιναία Ακαδημία το πρότυπο για την Βουλή των Αψβούργων στη Βιέννη, επίσης δημιουργία των Χάνσεν!\nΔεν βαριέστε, η Αθήνα υποβαθμίζεται σταθερά, χρόνια τώρα και η πολιτεία έχει αποσυρθεί ηττημένη από συγκεκριμένα κομμάτια της όπως όλοι γνωρίζουμε :\nΒάθη, Αρχαιολογικό μουσείο, Πεδίο Άρεως, Εξάρχεια, ευρύτερη περιοχή της Ομονοίας, Βικτωρία, κεντρικά σημεία της Κυψέλης κλπ. Και ο καρκίνος αυτός ανεβαίνει κάθε τόσο ως το Σύνταγμα, την Πανεπιστημίου και την βασιλίσσης Σοφίας που την μια μέρα είναι απροσπέλαστες λόγω συγκεντρώσεων και την άλλη λόγω συμπλοκών.\nΒελτίωσε στο ελάχιστο την καθημερινότητα μας όλη αυτή η χρόνια, επαναστατική γυμναστική; Βεβαίως! Έδιωξε τους παραδοσιακούς κατοίκους από τις ιστορικές περιοχές που ανάφερα απαξιώνοντας τα ακίνητα τους ώστε να αγοραστούν μπιρ παρά από τα διεθνή κοράκια. Απλό; Απλούστατο!\nΥΓ. Κι όλα αυτά κάτω από τον χτεσινό, ανοιξιάτικο ήλιο του Δεκεμβρίου...\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 10:08 π.μ. 0 σχόλια\nΜια λοβοτομημένη κοινωνία δέχεται παθητικά και αδιαμαρτύρητα , δεκαετίες τώρα, αυτό τον βιασμό της καθημερινότητας της στις θεσμικές, πλέον, καταστροφές κάθε 17 Νοεμβρίου και κάθε 6 Δεκεμβρίου με τα προεόρτια και τα μεθεόρτια τους όπως και τους αναπόφευκτους εμπρησμούς του διαλυμένου κέντρου της Αθήνας όποτε οι επαγγελματίες συνδικαλιστές αποφασίσουν απεργία -διαδήλωση. Πρόκειται για εκατοντάδες διαδηλώσεις κάθε μέρα, δύο και τρεις φορές την ημέρα, οι οποίες παρά την μαχητικότητα και το εξ ορισμού (;) δίκιο τους, δεν κατάφεραν ούτε την χώρα να γλυτώσουν από την πτώχευση ούτε τους Έλληνες από την τρομαχτική ανεργία και την ανάλογη διαπόμπευση από τους εταίρους -συμμάχους ούτε την υποχρεωτική μετανάστευση που εξελίσσεται σε γάγγραινα ούτε τα κάπιταλ κοντρόλ να προλάβουν ή, έστω, να ακυρώσουν.\nΘεωρούμε περίπου αυτονόητο ή και αναπόφευκτο πως όποιος μένει στα Εξάρχεια, ζει σε εμπόλεμη ζώνη, όποιος έχει ακόμη και ένα μαγαζάκι γύρω από το Πολυτεχνείο, είναι σχεδόν φυσικό να το βρει ένα πρωί καμμένο ή λεηλατημένο από την εγχώρια εκδοχή των τζιχαντιστών οι οποίοι μπερδεύουν τον Μπακούνιν με τους αδελφούς Παλαιοκώστα και τους νονούς της κόκας έχοντας ως μόνη άποψη την καταστροφή, το μίσος προς οτιδήποτε δεν είναι μαύρο. Και που ομνύουν στο ξεθεμελίωμα όσων πραγμάτων φιάξαμε εμείς οι μικροαστοί χωρίς κατ' ανάγκη να ξεπουληθούμε ή να πατήσουμε επί πτωμάτων, δουλεύοντας σκληρά, προερχόμενοι από βαθιά φτώχεια -ο γράφων καμαρώνει γιατί είναι γιος εργάτη του Σκαραμαγκά, αν λέει αυτό κάτι στους νεοσσούς της εύκολης επανάστασης- και στήνοντας, όχι χωρίς λάθη ή παλινδρομήσεις ό, τι υπάρχει σήμερα σ ' αυτό τον τόπο.\nΑπό την άλλη ντρέπομαι για την υποκρισία όλου του πολιτικού συστήματος που ανέχεται με πρόδηλη σκοπιμότητα όλο αυτό το διαρκές χάος, όλα αυτά τα χρόνια, οι μεν ψαρεύοντας θολές ψήφους από το λούμπεν περιθώριο και οι δε δίνοντας την χρυσή ευκαιρία στις δυνάμεις καταστολής να είναι πάντα "ετοιμοπόλεμες".\nΜου πήρε καιρό να καταλάβω πως το κράτος των Εξαρχείων βολεύει όλο το φάσμα εξουσίας στην χώρα. Κυρίως γιατί εκπαιδεύει μεθοδικά εκείνο ακριβώς το παρακράτος που έχει ανάγκη κάθε επίσημο κράτος για να υπάρχει.\nΗ ανικανότητα και η έλλειψη όρχεων ως προς την ανάληψη ευθυνών έπονται. Το πρώτιστο είναι πως οι ψυχασθενείς που καίνε κάθε τρεις και λίγο το κέντρο απαξιώνοντας κάθε εμπορική ή κοινωνική δραστηριότητα ως "αμαρτωλή " και διαλύοντας τον τουρισμό - άλλη αμαρτία αυτός - είναι απαραίτητοι στους μηχανισμούς του κράτους. Για αυτό και τους πλαισιώνει , οπότε υπάρχει ανάγκη, από εθελοντές ασφαλίτες.\n- Ποιοι κάψανε τους ξεχασμένους της Μαρφίν, ποιος έκανε στάχτη προχτές μια οικογενειακή επιχείρηση, ποιά λογική υπαγορεύει σε μία ολόκληρη βουλή να νομοθετεί προσωπικό, αποκλειστικής χρήσης, νόμο για να απειλεί ο κάθε Ρωμανός από την φυλακή ότι θα ξανακάψει ό τι χτίσαμε όλοι μαζί, όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Είναι τύψεις ή είναι ωμό συμφέρον ; Απαντήστε μόνοι σας.\nΥΓ 1. Προσωπικά δεν ξέρω ποιος θα σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση. Φοβάμαι όμως πως την μεθεπόμενη θα την κάνει η Χρυσή Αυγή. Και τη στιγμή αυτή ουδείς δικαιούται να δηλώνει πως δεν καταλαβαίνει.\nΥΓ 2. Το γράφω εδώ και χρόνια, ήταν και η άποψη του πολεοδόμου Γιώργου Κανδύλη :Το Πολυτεχνείο να μεταφερθεί στην Πολυτεχνειούπολη, ούτως ή άλλως υπολειτουργεί, και να επεκταθεί στο νεοκλασικό συγκρότημα του Λύσανδρου Καυταντζόγλου το Εθνικό μας Μουσείο. Και το κέντρο θα αναβαθμιστεί και θα αναδειχθούν όπως τους αξίζει οι θησαυροί του παραμελημένου Αρχαιολογικού.\nΙδού πεδίο δόξης λαμπρό για μια προοδευτική κυβέρνηση που επιλέγει την θέση αντί της άρνησης.\n( Το χειρότερο απ' όλα είναι πως το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν δύο χρόνια ακριβώς. Και ότι ως τώρα δεν έχει αλλάξει τίποτα )\nΑναρτήθηκε από Manos Stefanidis στις 10:07 π.μ. 0 σχόλια\nΕισαγωγή στην Performance\nΟι περισσότεροι μελετητές παραδέχονται ότι η μυθική προϊστορία της performance βρίσκεται στην παράσταση του Alfred Zarry «Ubu Roi» («Υμπύ Βασιλιάς») του 1896. Και αυτό κυρίως λόγω των στοιχείων του αυτοσχεδιασμού, της πρόκλησης του κοινού και του αντισυμβατικού χιούμορ που περιείχε. Ο Μιχαήλ Μπαχτίν (Mikhail Bakhtin), Ρώσος θεωρητικός, στη μνημειώδη μελέτη του για τον Φρανσουά Ραμπελέ (François Rabelais) και το μυθιστόρημα του τελευταίου «Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ», υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο ο αναγεννησιακός συγγραφέας αξιοποιεί τα λαϊκά δρώμενα, τα καρναβάλια και την χοντρή σάτιρα τους, τα μπουλούκια και το τσίρκο του Μεσαίωνα, τα πανηγύρια με τα τραγούδια που απροκάλυπτα μιλούσαν για την ερωτική πράξη ή τις διαστροφές της (ουρολαγνεία, κοπρολαγνεία κλπ). Κεντρικό στοιχείο στον Ραμπελέ, αλλά και σε όλη αυτή την παραστασιολογία του «λαϊκού», της φάρσας, των μίμων κλπ., είναι το γέλιο και η διαβρωτική δύναμη του χιούμορ. Είναι ο αυτοσαρκασμός και η βαθιά, τόσο ανθρώπινη παρόρμηση της γελοιοποίησης του άλλου. Έτσι είναι: το «πάθημα» του άλλου στην διαρκή performance της ζωής γιατί λειτουργεί οιονεί δική μας «δικαίωση».\nΑν η τραγωδία και η κωμωδία έχουν κάποιο κοινό στοιχείο στην αφετηρία τους, αυτό έγκειται στην ευκολία με την οποία η ανθρώπινη συνθήκη μετατρέπει το γέλιο σε κλάμα και το αντίθετο. Για παράδειγμα, κάποιος πατάει μια μπανανόφλουδα σε ένα κεντρικό πεζοδρόμιο και σωριάζεται κάτω φαρδύς πλατύς. Επειδή το θέαμα είναι αστείο καθώς έχουμε την απρόοπτη μεταβολή μιας ισχύουσας τάξης, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, οι άλλοι περιπατητές ξεσπάνε σε αυθόρμητα γέλια. Αυτοί μόλις απόλαυσαν μια κωμωδία που ήταν συγχρόνως και τραγωδία για εκείνον που έπεσε. Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας πω πώς αισθάνθηκε και η μπανανόφλουδα. Η performance τώρα ξεκίνησε ως ένα εικαστικό είδος, όταν κατά τη μεταπολεμική περίοδο οι εικαστικοί καλλιτέχνες ήθελαν να υπερβούν τα παραδοσιακά εκφραστικά μέσα, να ξεφύγουν από το τελάρο, να απλωθούν στο χώρο και να καταστήσουν το ίδιο τους το σώμα και την ακέραιη σωματικότητά τους, πρωταγωνιστή του καλλιτεχνικού έργου. Μοιάζει το σώμα να επιστρέφει παντοδύναμο στο προσκήνιο της τέχνης μετά τα Άουσβιτς και τις Χιροσίμες ζητώντας όχι την μεταφυσική, αλλά την υπαρξιακή του δικαίωση “hic et nunc” («εδώ και τώρα»). Ιδιαίτερα μάλιστα, μετά την αποτυχία της μηχανής, η οποία από τις απαρχές του μοντερνισμού και από την αφετηρία του 20ου αιώνα, έμοιαζε να εξασφαλίζει όλες τις προϋποθέσεις εκείνης της ουτοπίας που θα καθιστούσε τον άνθρωπο υπεράνθρωπο, δηλαδή ευτυχισμένο και απελευθερωμένο από τη φθορά του χρόνου, την αρρώστια, την αδυναμία κλπ. Ας μην ξεχνάμε πως το δίπολο «Άνθρωπος και Μηχανή» αναλύθηκε διεξοδικά τόσο από τους Φουτουριστές περφόρμερς, όσο και από το Bauhaus (Metal Tanz, 1929) ή τον ρωσικό Κονστρουκτιβισμό. Αν στην αφετηρία των μοντερνιστικών κινημάτων πρωταγωνιστούσε η προσομοίωση μιας ιδανικής μηχανής, (από τα ανδρείκελα του De Chirico στο «Μηχανικό μπαλέτο» (1924) του Fernand Léger και το «Τριαδικό Μπαλέτο» (1922) ή το « Glass Tanz» (1929) του Oskar Schlemmer και από τον «Φράνκενστάιν» της Shelley ως τον «Κοριό» του Mayakovsky), μεταπολεμικά το σώμα επιστρέφει φέροντας την οδύνη, αλλά και τη γνώση δύο παγκοσμίων πολέμων και αρκετών ολοκαυτωμάτων. Τώρα το σώμα είναι η φόρμα και όχι μια αφηρημένη συζήτηση περί μορφής. Έτσι μοιραία, η performance από προϊστορία γίνεται ιστορία και από περιθώριο mainstream. Το θέρος του 1948, ο John Cage και ο Merce Cunningham οργανώνουν δράσεις για το Black Mountain College της Βόρειας Καρολίνας, ήδη γνωστό από τα μέσα του 1930 ως η αμερικάνικη συνέχεια του Bauhaus που είχαν κλείσει οι Ναζί στο Βερολίνο. Δίπλα τους βρίσκονταν ο Willem de Kooning, ο Buckminster Fuller και αργότερα ο Robert Rauschenberg, ο Charles Olsen, κλπ. Η performance είχε γεννηθεί. Το 1959, ο Alan Kaprow μετέφερε απλώς το νεότευκτο είδος στη καρδιά της Νέας Υόρκης και στην πρωτοποριακή γκαλερί Reuben. Εκεί είχε το κοινό την ευκαιρία να μυηθεί άλλοτε με έκπληξη άλλοτε θυμηδία, στο σπονδυλωτό έργο «18 Happenings in 6 Parts».\nΚατά βάθος performance σημαίνει ότι η συζήτηση για το σώμα, τη σωματικότητα, τη σωματική δράση, την εμπειρία του σώματος, γίνεται πάλι επίκαιρη. Το σώμα όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως καθημερινή εμπειρία, και κυρίως το σώμα ως «σώμα του άλλου». Θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως πρωταρχική performance για τον καθένα, την πρώτη πράξη της ημέρας, αλλά και την τελευταία πριν τον ύπνο, δηλαδή το βούρτσισμα των δοντιών. (Τουλάχιστον για όσους έχουν αυτή την υγιεινή συνήθεια).\nΘα με ρωτήσετε: «Μα μπορεί να είναι performance κάτι τέτοιο; Είναι αυτό τέχνη;» Και βέβαια έτσι, ξαναρχόμαστε στο πρωταρχικό ερώτημα της modernité, όπως το διατύπωσε με προκλητικό χιούμορ και σαφείς, σεξουαλικές συμπαραδηλώσεις το 1917 ο Marcel Duchamp με την «Κρήνη» του (το ουρητήριο). Μα ήταν αυτό τέχνη; Κι όμως το happening και η performance κατά βάθος, δεν θέλουν να είναι ούτε βαθυστόχαστα, ούτε αινιγματικά, ούτε δυσνόητα. Κι εδώ έγκειται ένα άλλο πρόβλημα: έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις μας, όταν μιλάμε για τέχνη, με το απλό, το αυθόρμητο, το εφήμερο, το μη σπουδαίο. Κυρίως φοβόμαστε να θεωρήσουμε τέχνη κάτι που μπορεί να προέρχεται από εμάς τους ίδιους! Κι αυτό επιδιώκει να επιτύχει η performance. Δηλαδή να επιτρέψει σε όλους να συμμετάσχουν σε μια καλλιτεχνική δράση. Κι ακόμα περισσότερο να καταστήσει τους πάντες έτοιμους, που θα πει ευαισθητοποιημένους, ώστε να δουν μια οποιαδήποτε πράξη ως καλλιτεχνική δράση. Θα πει με άλλα λόγια να ζήσουν την καθημερινότητα τους ποιητικά (δηλαδή να αντέξουν και τον εαυτό τους και την καθημερινότητα). Κι αυτό το τόσο απλό και σχεδόν αυτονόητο αποκτά ιδιάζουσα βαρύτητα, γιατί μαθαίνει στον καθένα να λειτουργεί εκτός της πεπατημένης. Έξω από τη φθορά της μικροαστικής συνήθειας. Λίγο αλλιώς. Λίγο καλύτερα. Πιο προσωπικά.\nΜια performance, τώρα, απαιτεί τουλάχιστον ένα δρων πρόσωπο και έναν θεατή. (Αν και κατά τη γνώμη μου ένας συνειδητός θεατής είναι πολλά περισσότερα από μιαν απλή performance). Το δρων πρόσωπο, ο performer, ΔΕΝ υποδύεται ένα ρόλο, αλλά είναι ο εαυτός του. Προσοχή! Είναι ο εαυτός του όσο πιο βαθιά και ουσιαστικά μπορεί. Επειδή ακόμα και η πιο απλή μηχανική, κοινότυπη ή και βαρετή performance αποτελεί πρώτα μιαν εμβάθυνση στον ψυχισμό των performer και έπειτα μιαν εμβάθυνση στον ψυχισμό, στα όρια και τις αντοχές εκείνου του θεατή που είναι διατεθειμένος να αφεθεί και να παίξει. Το καταλάβατε ήδη, η performance είναι πρωτίστως ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι όμως που στοχάζεται πάνω στα όρια του χώρου και του χρόνου αλλά και στην συχνά δραματική, την φορτισμένη υπαρξιακά σημασία του παιχνιδιού του ίδιου. Το θέατρο, η μουσική, ο χρόνος, η ποίηση, ενσωματώνουν στο ξεδίπλωμά της αισθητικής τους πρότασης και μάλιστα πρωταγωνιστικά, την έννοια του χρόνου. Ο χρόνος, το στιγμιαίο ή η διάρκειά του βρίσκεται στον πυρήνα της αισθητικής απόλαυσης. Η κατάχρηση ή η έλλειψη του χρόνου μπορούν να οδηγήσου ακόμα και στην καταστροφή του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Εδώ όμως αναφερόμαστε στον αντικειμενικό, τον μετρήσιμο χρόνο. Στην performance, ο χρόνος υποκειμενοποιείται.\nΗ συνειδητοποίηση του χρόνου που περνάει μπορεί το κυρίαρχο μοτίβο της performance. Ακόμη και η ανία από τον χρόνο που μοιάζει να σπαταλιέται χωρίς νόημα, έχει πολύτιμη παιδαγωγική σημασία για τον σύγχρονο θεατή. Εννοώ τον θεατή που μετράει το χρόνο μόνο ως ευχαρίστηση, κατανάλωση, ξόδεμα ή εκείνη τη συνεχή δραστηριότητα που μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουμε. Στην performance ο χρόνος μοιάζει με ένα κενό που ξαφνικά γεμίζει με ένα τρόπο σχεδόν λυτρωτικό. Και το ότι δεν σημαίνει τίποτε. Αποκτά εν τέλει σημασία όπως π.χ. και με το θέατρο του Μπέκετ π.χ. στο εξαίσιο περιεχόμενο του «Περιμένοντας τον Γκοντό». Ήδη η εικαστική performance έχει προσεγγίσει το θέατρο. Όχι τόσο λόγω του performer όσο του θεατή, που είναι και το διακύβευμα της όποιας δράσης. Του θεατή που εν τέλει γίνεται και ρόλος και κείμενο και περιεχόμενο και θέαμα. Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι η performance προέκυψε από την επιθυμία της υπέρβασης των ορίων που είναι διάχυτη στην μοντερνιστική ιδεολογία. Συσχετίζεται με τις έννοιες του collage, του assemblage, του environmental και του happening. Είναι τότε που ο πίνακας γίνεται γλυπτό, το γλυπτό γίνεται περιβάλλον, ο χορός γίνεται θέατρο, το θέατρο γίνεται πολυθέαμα με βιντεοπροβολές κλπ και που κατά βάση εικαστικοί καλλιτέχνες όπως ο Bob Wilson, ή ο Jan Fabre, αποδεικνύονται σε maîtres της σκηνής και ανανεωτές του θεάτρου. Από την άλλη, πατέρες της performance με την έννοια της σωματικής δράσης-πρόκλησης, μπορεί να θεωρηθούν τόσο ετερόκλητοι δημιουργοί όσο ο Duchamp, ο Hugo Ball, η Emmy Hennings, ο Switters, ο Picabia, η Martha Graham, ο John Cage, o Merce Cunningham, o Allan Kaprow, o Mayakovsky, η Elsa Triolet, ο Tristan Tzara, o Breton, η Gala με τον Dali, ο Wedekind, ο Brecht, o Antonin Artaud, Laurie Anderson, Mariko Mori, Paul McCarthy, Matthew Barney, Δημήτρης Αληθεινός, Άγγελος Παπαδημητρίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ευαγγελία Μπασδέκη, κλπ. Τι ενώνει όλους αυτούς; Μα τι άλλο από το σώμα! Το σώμα και το δράμα του. Τον χρόνο που το σώμα εκκολάπτει τα πάθη του προσδοκώντας την ανάστασή τους. Πόσο αντέχετε να κοιτάζετε τον διπλανό σας κατάματα; Πόσο φαίνονται ατέλειωτα τα δευτερόλεπτα; Τι ένταση ανάμεσα στα δυο αυτά ανθρώπινα όντα που απλώς κοιτιούνται χωρίς να συμβαίνει τίποτε άλλο; Αυτό κι αν είναι performance!\nΟ Beuys το 1974 οργανώνει από το Düsseldorf στη Νέα Υόρκη μιαν εντυπωσιακή περφόρμανς - αναφορά στην καταστροφή που επέφεραν στην πανίδα και την χλωρίδα, στην γενοκτονία που επέβαλαν στη νέα ήπειρο οι δυτικοί εισβολείς. Ο καλλιτέχνης απέναντι σε ένα κογιότ ως συμβολική πράξη συμφιλίωσης. Ένα έργο - σταθμός και ένα μήνυμα που έγινε γνωστό μόνο στον μικρό, εικαστικό κύκλο. Ώσπου το 1990 ένας ηθοποιός - σταρ στήνει μιαν επική ταινία με leit motiv την αγαπητική σχέση ενός μοναχικού στρατιώτη και ενός λύκου που τελικά συμφιλιώνεται με τον εχθρό του. Και σ’ αυτή την περίπτωση η μεγάλη τέχνη προηγείται για να ακολουθήσει η λαϊκή τέχνη του κινηματογράφου και να καταστήσει τις ιδέες της avant-garde κοινό κτήμα.\nJoseph Beuys, Performance « I like America and America likes me », galerie René Block, New York, 1974\nKevin Costner, Dance with the Wolves\nLa folie des grandeurs! Ή, παππού Duchamp μας έχ...


Σαν σήμερα στις 9 Ιουλίου του 2006\nΑπό το f/b Yannis Androulidakis / 09.07.2017\nΠέρασαν κιόλας 11 χρόνια από τη μεγαλύτερη στιγμή στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου.\nΟ Ζιντάν πήγε σε εκείνο το Μουντιάλ σε ηλικία 34 ετών, θεωρούμενος ως βετεράνος και κορεσμένος. Πριν ξεκινήσει η διοργάνωση ανακοίνωσε ότι μετά το τέλος της θα σταματήσει το ποδόσφαιρο.\nΜετά το μέτριο ξεκίνημα της Γαλλίας με δύο ισοπαλίες, κάθε ματς κινδύνευε να είναι το τελευταίο της καριέρας του Ζιντάν. Οι αντίπαλοι, πριν από κάθε αγώνα, δήλωναν ότι θα τελειώσουν την καριέρα του. Συνέβη το αντίθετο. Με εκπληκτικές εμφανίσεις, ο Ζιντάν οδήγησε τη Γαλλία στον τελικό, αφού πρώτα απέκλεισε την Ισπανία, τη Βραζιλία και την Πορτογαλία.\nΗ κοινή γνώμη αποθέωνε τον Ζιζού για τις εμφανίσεις του, αλλά κυρίως για τη «σοβαρότητά» και τον «επαγγελματισμό» του. Οι εφημερίδες τον αντιπαρέβαλαν στον Ροναλντίνιο και τον Ρονάλντο που τους «χάλασε το χρήμα», ενώ ο ίδιος παρέμεινε συνετός, συνεσταλμένος και λιγομίλητος και κοίταζε μόνο το ποδόσφαιρο -δηλαδή τη δουλειά του.\nΤη μέρα του τελικού, οι εφημερίδες, τα κανάλια, ο κόσμος, περίμενε την τελευταία μεγάλη επαγγελματική παράσταση του Ζιντάν. Σκόραρε, έπαιξε καλά ως συνήθως, το ματς πήγε στην παράταση. Ώσπου ξαφνικά, 8 λεπτά πριν τελειώσει η παράταση, κουτούλησε στο στέρνο τον Ματεράτσι, έναν άτεχνο ακροδεξιό αμυντικό της Ιταλίας, τον έριξε άπνοο και αναίσθητο στο έδαφος και αποβλήθηκε. Έφυγε για τα αποδυτήρια και έτσι τελείωσε η καριέρα του. Ακόμα κι αν η Γαλλία κατακτούσε το κύπελλο, ο ίδιος δεν είχε βάσει των κανονισμών δικαίωμα να συμμετάσχει στη διαδικασία της απονομής.\nΤο γεγονός ότι ο Ματεράτσι ήταν νεο-φασίστας και πιθανότατα ο λόγος που ο Ζιντάν τον κουτούλησε ήταν κάποιο σχόλιο για την αραβική καταγωγή του, έδωσε έναν αντιρατσιστικό συμβολισμό στο στιγμιότυπο. Ο Αλγερινός γιος μεταναστών πλάκωσε στο ξύλο έναν Ιταλό φασίστα που τον έβρισε. Η φωτογραφία έγινε μπλουζάκι, με σχόλιο ''Mettre a terre le racisme'' («Χώστε στη γη τον ρατσισμό»), αργότερα έγινε και άγαλμα.\nΩστόσο, η ουσία της κίνησης δεν περιορίζεται σε αυτό. Κουτουλώντας τον Ματεράτσι, εγκαταλείποντας την πιθανότητα να σηκώσει το τρόπαιο του Μουντιάλ και να σβήσει κάθε αμφισβήτηση για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών (με δύο μουντιάλ με τρία δικά του γκολ στους τελικούς και κάθε άλλο πιθανό τρόπαιο), διαψεύδοντας την προκατασκευασμένη προσδοκία εκατοντάδων εκατομμυρίων τηλεθεατών σε όλον τον κόσμο, ο Ζιντάν δεν έγινε τόσο ένας αντιρατσιστής μάρτυρας όσο ένας μυθιστορηματικός υπαρξιστικός ήρωας.\nΗ φράση του Σαρτρ ότι «ο άνθρωπος επιλέγει τον άνθρωπο, επιλέγοντας πρώτα τον εαυτό του», η ιδέα του Καμί για τη συμβολική σημασία του Μύθου του Σίσυφου στην ανθρώπινη ύπαρξη, η έννοια της αγωνίας στη στιγμιαία επιλογή, δεν είχαν αποδοθεί σε κανένα λογοτεχνικό ή φιλοσοφικό έργο τόσο καλά όσο στη στιγμή που ο Ζινεντίν Ζιντάν επέλεγε να μην είναι αυτό που όλοι περίμεναν, να θέσει τις προτεραιότητες ανάποδα μέσα στη στιγμή της προσωπικής του επιλογής. Εκείνη τη στιγμή, ίσχυσε ο αφορισμός «ο άνθρωπος είναι αυτό που ο ίδιος γίνεται» και αυτό που γίνεται εμπεριέχει όλη τη γοητεία της ατομικής ελευθερίας απέναντι στο προκαθορισμένο πλαίσιο.\nΔεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγαλύτερη αθλητική στιγμή στην ιστορία παραμένουν οι υψωμένες γροθιές με τα γάντια των μαύρων πανθήρων στους ολυμπιακούς αγώνες του 1968. Ωστόσο, η στιγμή που ο Ζιντάν ξαπλώνει τον Ματεράτσι στο έδαφος είναι κάτι διαφορετικό: είναι η μεγαλύτερη στιγμή της υπαρξιστικής φιλοσοφίας στη δημόσια σφαίρα.\nΚάθε άνθρωπος που σε μια δεδομένη στιγμή βρέθηκε σε μια κατάσταση ελευθερίας να κάνει αυτό που δεν προβλεπόταν, ένιωσε να αναγνωρίζει τον εαυτό του σε εκείνο το στιγμιότυπο. Όπως θα το έλεγε ένας άλλος γαλλο-αλγερινός, ο Αλμπέρ Καμί, «η ευτυχία συνίσταται στην αρμονία ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τις πράξεις του» -και γι' αυτό «πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο».\nΟ Ζινεντίν Ζιντάν, ο σημαντικότερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, μας το θύμισε πριν έντεκα χρόνια, βγαίνοντας από το πλαίσιο της νίκης και της ήττας όπως δεν το όρισε ο ίδιος.\nΌσα μουντιάλ και αν γίνουν, όσες φορές και αν ρίξουν 7 γκολ ποδοσφαιρικές μηχανές χωρίς τρυφερότητα σε ανοργάνωτα ατάλαντα τσούρμα, όσο κι αν εξελίξουν το σύστημα τίκι - τίκι, όση ταχύτητα και αντοχή κι αν προσθέσουν τα φάρμακα, τίποτα δεν θα ξεπεράσει τη στιγμή που ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών γράφει στα παπούτσια του ένα δισεκατομμύριο τηλεθεατές που περιμένουν στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του να ολοκληρώσει τον θρίαμβο σαν τον Κέβιν Κόστνερ σε χολιγουντιανή ταινία και κουτουλάει έναν ανύπαρκτο που τον έβριζε επειδή είναι Άραβας.\nΑπό όλες τις στιγμές τέχνης που πρόσφερε ο Ζινεντίν Ζιντάν στην καριέρα του, αυτή ήταν η πιο επική. Η πιο εντυπωσιακή αποχώρηση του μεγαλύτερου χορευτή στον κόσμο.\nΣαν σήμερα, στις 9 Ιουλίου του 2006.


Μηχανισμός Αντικυθήρων: Τι έκρυβε στα γρανάζια του το ελληνικό θαύμα της τεχνολογίας | SPACE NEWS\nNewsroomΔεκ 01, 20190265\nΣτις αρχές του 20ού αιώνα –και συγκεκριμένα το 1900– Συμιακοί σφουγγαράδες «πέφτουν» πάνω σε ένα ναυάγιο, το οποίο βρίσκεται διασκορπισμένο σε βάθος από 40 μέχρι περίπου 65 μέτρα.\nΑπό εκεί ανασύρονται αρχαιολογικοί θησαυροί ανυπολόγιστης αξίας, κυρίως αγάλματα αλλά και άλλα αντικείμενα τέτοιας ομορφιάς που αφήνουν σε δεύτερη μοίρα ένα μικρό μπρούτζινο κομμάτι.\nΕκείνη τη στιγμή και για πολύ καιρό κανείς δεν γνωρίζει πως εκεί μέσα βρίσκεται συμπυκνωμένη όλη η γνώση -και πολλά μυστικά που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμη- του αρχαίου κόσμου.\nΑκόμη και σήμερα, σχεδόν 120 χρόνια μετά την ανακάλυψή του, ο μηχανισμός των Αντικυθήρων συναρπάζει, γοητεύει και προκαλεί τους επιστήμονες να αποκωδικοποιήσουν την πολύπλοκη λειτουργία του.\nΣύμφωνα με τους μελετητές, προέρχεται από το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα π.Χ. Δηλαδή ήταν προγενέστερο κατά περίπου 100 χρόνια των υπόλοιπων αντικειμένων που βρέθηκαν στο ίδιο ναυάγιο στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κυθήρων και Κρήτης.\nΚι ενώ κατά καιρούς άλλες κατασκευές τις αρχαιότητας τις συναντά κανείς και σε άλλες περιπτώσεις, δεν ισχύει το ίδιο και με τον συγκεκριμένο μηχανισμό, ο οποίος παραμένει μοναδικός και ξεχωριστός.\nΑρχικά κανείς δεν μπορούσε να υποψιαστεί καν την χρησιμότητα και κατά συνέπεια τη σημασία του.\nΒρισκόταν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ανάμεσα σε άλλα, περιμένοντας υπομονετικά κάποιο περίεργο και έμπειρο μάτι να… ασχοληθεί με την περίπτωσή του.\nΑυτό συνέβη τον Μάιο του 1902, όταν ο Βαλέριος Στάης, διευθυντής του μουσείου, παρατήρησε την ύπαρξη οδοντωτών τροχών στο εσωτερικό του, οι οποίοι συνοδεύονταν από επιγραφές που παρέπεμπαν σε πλανήτες και το ηλιακό σύστημα.\nΕάν ίσχυε αυτό το οποίο φαντάστηκε, ότι δηλαδή ήταν μια κατασκευή που προσομοίαζε και προέβλεπε την κίνηση των ουράνιων σωμάτων, μοιραία θα άλλαζε μια για πάντα η εντύπωση που είχαμε για τις γνώσεις του αρχαίου κόσμου πάνω στην αστρονομία!\nΕπιπλέον, δεν υπήρχε άλλη κατασκευή που να χρησιμοποιεί τέτοια γρανάζια, πριν εμφανιστούν τα πρώτα ρολόγια 1.300 χρόνια αργότερα…\nΟι πρώτες σκέψεις εκείνη την εποχή υποβάθμιζαν τη χρήση του σε αυτή ενός απλού αστρολάβου.\nΌμως καθώς οι έρευνες συνεχίζονταν στο πέρασμα του χρόνου, οι επιστήμονες συνειδητοποιούσαν πως ο γρίφος ήταν πολύ μεγαλύτερος και συναρπαστικός από εκείνον που φαντάζονταν.\nΠεριορισμούς στην έρευνα δεν θέτει μόνο η χρονική απόσταση 2.000 ετών που χωρίζει αυτό το μαγευτικό αντικείμενο από το σήμερα, αλλά και η φύση της κατασκευής του.\nΑνά καιρούς μπήκε κάτω από ακτίνες Χ και ειδικούς τομογράφους, που φανέρωσαν μέρη των μυστικών του, δημιουργώντας ταυτόχρονα νέα, καθώς γινόταν αντιληπτή η πολυπλοκότητά του.\nΠλέον είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως υπολόγιζε τις κινήσεις των -τότε- γνωστών πλανητών (Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας, Κρόνος), της σελήνης, του ήλιου, καθώς και τις εκλείψεις τους! Επομένως αποτελούσε κι ένα είδος μέτρησης του χρόνου και τον εποχών.\nΌλα αυτά οδήγησαν σε αναθεώρηση όσων πίστευαν οι σύγχρονοι για τους αρχαίους Έλληνες, στους οποίους πιστωνόταν το θεωρητικό υπόβαθρο μελέτης των ουράνιων σωμάτων, όχι όμως και η τεχνολογία που θα έκανε την παρατήρησή τους δυνατή.\nΣήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα του αρχαίου κόσμου. Είναι, δε, τέτοια η σημασία του για την Ελλάδα που απαγορεύεται να μετακινηθεί εκτός της επικράτειας της χώρας.\nΗ θέση του είναι εδώ, όπως πρόσταξε άλλωστε και η ίδια η μοίρα όταν πριν από 2.000 χρόνια έστειλε στο βυθό της θάλασσας των Αντικυθήρων το πλοίο που εικάζεται πως θα το μετέφερε στη Ρώμη…\nΠηγή: Μηχανισμός Αντικυθήρων: Τι έκρυβε στα γρανάζια του το ελληνικό θαύμα της τεχνολογίας\nNext PostΤι ανακάλυψαν τα ρομπότ της NASA στο ηφαίστειο «Κολούμπος» της Σαντορίνης


ΕΝΩΣΗ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΣΥ Ν.ΚΑΒΑΛΑΣ (ΕΓΕΣΥΚ): Μαρτίου 2016\nΔιοργάνωση μουσικής βραδιάς για τα μέλη μας.\n‘Στις νότες του απείρου’\nΟ Μάνος Χατζηδάκις συναντά το Μίκη Θεοδωράκη\nΈνα μουσικό ταξίδι – αφιέρωμα στους 2 κορυφαίους Έλληνες μουσικούς όλων των εποχών\nΠιάνο – Τάσος Καλαφάτης\nΜπουζούκι – Διαμαντής Καρακατσάνης\nΕρμηνεύει: ο Βαγγέλης Καμπουρίδης\nΔιοργάνωση: Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Νομού Καβάλας (ΕΓΕΣΥΚ)\nΚαφέ Μπρίκι – Πουλίδου 76 παλαιά Πόλη\nΑξία πρόσκλησης 10 Ευρώ\nΑναρτήθηκε από Ε.Γ.Ε.Σ.Υ.Κ. στις 6:13 μ.μ. 0 σχόλια\nΑπολογισμός του ΓΣ της ΟΕΝΓΕ.\nΘα παρουσιαστεί ως εισηγητικό κείμενο στο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ το οποίο θα διεξαχθεί στις 8,9 και 10 Απριλίου στην Αθήνα. Διαβάστε το κείμενο εδώ\nΑναρτήθηκε από Ε.Γ.Ε.Σ.Υ.Κ. στις 4:17 μ.μ. 0 σχόλια\nΑπόφαση Γενικής Συνέλευσης ΕΓΕΣΥΚ\nΗ γενική συνέλευση των γιατρών μελών της ΕΓΕΣΥΚ που συνήλθε την 08-03-2016 διαπιστώνει ότι:\n1. Η κατάσταση στο ΕΣΥ συνεχίζει να επιδεινώνεται. Η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση, κάθε μέρα που περνάει, επιδεινώνουν την ζοφερή πραγματικότητα που διαμορφώθηκε στον χώρο της υγείας την προηγούμενη πενταετία. Οι ελπίδες για μέτρα και πολιτικές που κατά το 2015 τουλάχιστον θα σταθεροποιούσαν το σύστημα δεν επαληθεύτηκαν. Η προβλεπόμενη χρηματοδότηση για το 2016 και οι ελάχιστοι νέοι διορισμοί που προβλέπονται δεν είναι ικανοί να ανακόψουν την ελεύθερη πτώση του συστήματος\n2.Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες που εκδηλώθηκαν το τελευταίο τρίμηνο βρίσκονται στην σωστή κατεύθυνση , είναι όμως λίγες, άτολμες και μακριά από τις πραγματικές ανάγκες. Το πώς θα υλοποιηθούν χωρίς επαρκή χρηματοδότηση (ειδικά στο θέμα της πλήρους ασφαλιστικής κάλυψης των ανασφάλιστων συμπολιτών μας ) παραμένει ζητούμενο.\n3.Στον νομό μας το ΕΣΥ βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτα αναντίστοιχη των αναγκών τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στην δευτεροβάθμια περίθαλψη. Η αποκοπή των ΚΥ από το Νοσοκομείο χωρίς να έχουν διασφαλιστεί στοιχειώδεις δομές λειτουργικότητας , η υποστελέχωσή τους από κρίσιμες ειδικότητες που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν επάρκεια στην εφημέρευσή τους, οδηγεί στην μετατροπή τους σε μεγάλα αγροτικά ιατρεία ανίκανα να ανταπεξέλθουν στον ρόλο για τον οποίο υπάρχουν. Οι γιατροί που εφημερεύουν στα ΚΥ με μοναδικό όπλο την επιστημονική τους επάρκεια, χωρίς εργαστηριακές δυνατότητες, με ελάχιστα μέσα προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες.\n4.Καμία λειτουργούσα δημόσια δομή πρωτοβάθμιας περίθαλψης ουσιαστικά δεν υπάρχει στην πόλη της Καβάλας. Οι 10 συνάδελφοι (5 οδοντίατροι και 5 γιατροί) που απέμειναν στην κεντρική μονάδα Υγείας του ΠΕΔΥ χωρίς μέσα και εξοπλισμό προφανώς δεν μπορούν να εξασφαλίσουν λειτουργία μονάδας πρωτοβάθμιας περίθαλψης.\n5.Το Νοσοκομείο της Καβάλας υποστελεχωμένο (40% των οργανικών θέσεων είναι κενές) έχει μεταβληθεί σε μια ιδιόμορφη μονάδα υγείας όπου ταυτόχρονα παρέχονται υπηρεσίες πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και σε κάποιες περιπτώσεις και τριτοβάθμιας περίθαλψης. Πρόκειται για συνθήκες απαράδεκτες που οδηγούν στον επιστημονικό και εργασιακό εξευτελισμό των Νοσοκομειακών γιατρών.\n6.Οι νέοι γιατροί που εργάζονται ως ειδικευόμενοι στο Νοσοκομείο σε τμήματα υποστελεχομένα, συνθλίβονται μέσα σε ένα καθεστώς με ατέλειωτες ώρες εργασίας στο όνομα των αναγκών, χωρίς να τους εξασφαλίζονται συνθήκες επαρκούς εκπαίδευσης και επιστημονικής εξέλιξης.\n7.Ο θεσμός του Επικουρικού γιατρού έχει μεταβληθεί σε μοναδικό θεσμό εισόδου στο ΕΣΥ εξασφαλίζοντας για το νοσοκομείο μια «ευέλικτη», εργασιακά ανασφαλή ομάδα γιατρών, που ζει και εργάζεται σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας.\nΗ Γενική Συνέλευση των γιατρών της ΕΓΕΣΥΚ συντάσσεται με την θέση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ για την σύναψη μιας νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Η επικαιροποίηση της ΣΣΕ θα πρέπει να διασφαλίζει :\n1. αύξηση της χρηματοδότησης για την Υγεία και μαζικές προσλήψεις γιατρών στο ΕΣΥ ώστε να γίνει δυνατή η διευθέτηση του εργασιακού χρόνου στην προοπτική του 48ώρου για τους ειδικούς και των 56 ωρών για τους ειδικευόμενους.\n2. αποκατάσταση του Ιατρικού μισθολογίου και της αποζημίωσης των εφημεριών στο επίπεδο που είχαν πριν τις περικοπές του 2ου μνημονίου.\n3. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικών σχέσεων εργασίας στο ΕΣΥ. Μόνη και αποκλειστική σχέση εργασίας αυτή της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.\n4. Ολοήμερη λειτουργία με ανάληψη του κόστους της από τα ασφαλιστικά ταμεία και αμοιβή της υπερωριακής εργασίας του απασχολούμενου προσωπικού από τον κρατικό προϋπολογισμό.\n5. Εκδημοκρατισμό στην λειτουργία του συστήματος. Ουσιαστική λειτουργία του θεσμού του τομέα , δημοκρατικές διαδικασίες με καθολική συμμετοχή στην εκλογή και λογοδοσία των Διευθυντών τομέων και του Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας.\n6. Ανάπτυξη ολοκληρωμένου συστήματος πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Στήριξη της λειτουργίας των τριών Κέντρων Υγείας του Νομού μας, δημιουργία Κέντρου Υγείας Αστικού τύπου στην πόλη της Καβάλας.\nΟι γιατροί της ΕΓΕΣΥΚ θεωρούν ότι η ΟΕΝΓΕ καθώς και ο ΠΙΣ θα πρέπει στα πλαίσια των διεκδικήσεων αναφορικά με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο να κάνουν τα πάντα για την διασφάλιση της ανεξαρτησίας του ΕΤΑΑ , την διασφάλιση της περιουσίας του ΤΣΑΥ, την διασφάλιση αξιοπρεπούς σύνταξης σε όλους τους νέους γιατρούς.\nΕκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους πρόσφυγες που αυτήν την περίοδο διέρχονται και φιλοξενούνται προσωρινά στην πόλη μας. Η διαχείριση του τεράστιου αυτού ανθρωπιστικού προβλήματος και των αναγκών που προκύπτουν στους ανθρώπους που ο πόλεμος έδιωξε μακριά από τις εστίες τους, είναι κυρίως ευθύνη της πολιτείας στην οποία προφανώς συμπληρωματικά θα πρέπει να λειτουργήσουν οι εθελοντικές οργανώσεις και όλοι οι αλληλέγγυοι πολίτες. Στο Νοσοκομείο μας, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, έβρισκαν πάντα την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση. Οι γιατροί του Νοσοκομείου θα κάνουν, όπως έκαναν πάντα, ότι μπορούν στα πλαίσια των καθηκόντων τους αλλά και συμβάλλοντας στο μέτρο του δυνατού στην δράση των εθελοντικών οργανώσεων.\nΑναρτήθηκε από Ε.Γ.Ε.Σ.Υ.Κ. στις 3:43 μ.μ. 0 σχόλια\nΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ Παρακαλούνται όσοι συνάδελφοι (ειδικοί-ειδικευόμενοι)...\nΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΑΔΕΙΑΣ Παρακαλούνται όσοι συνάδελφοι (ειδικοί-ειδικευόμενοι) εν...


Escalante Centre Teatral - Βαλένθια - Κριτικές από Escalante Centre Teatral - TripAdvisor\nEscalante Centre Teatral, Βαλένθια\nΕυρώπη›Ισπανία›Αυτόνομη Κοινότητα της Βαλένθια›Επαρχία Βαλένθιας›Βαλένθια›Βαλένθια Αξιοθέατα› Escalante Centre Teatral\n1 Κριτική Νο166 από 207 δραστηριότητες για: Βαλένθια Γειτονιά: El Carme\nΘέατρα, Θέατρο και Συναυλίες Επισκόπηση Κριτικές (1)\nΔιαγραφή του Escalante Centre Teatral από τα Αποθηκευμένα Προσθέσατε το Escalante Centre Teatral στα Αποθηκευμένα Θεωρείτε αυτό το αξιοθέατο κατάλληλο για μικρά παιδιά;\nΝα εμφανιστούν επίσης ΧάρτηςΔορυφορικός Έχει γίνει παύση των ενημερώσεων χάρτη. Μεγεθύνετε για προβολή ενημερωμένων πληροφοριών. Επαναφορά ζουμ Γίνεται ενημέρωση του χάρτη… Τα φίλτρα σας είναι ακόμα ενεργά. Δεν υπάρχουν επισημάνσεις στην οπτική γωνία σας. Δοκιμάστε να μετακινήσετε τον χάρτη ή να αλλάξετε τα φίλτρα σας. Σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας.Αυτό το χαρακτηριστικό θα είναι σύντομα διαθέσιμο. Επιστροφή στον χάρτη Λήψη οδηγιών Διεύθυνση: c/ Landerer, 5, 46003 Βαλένθια, Ισπανία Αριθμός τηλεφώνου: 34 96 391 2442\nδιαβάστε περισσότερα Η κριτική έγινε: 18 Φεβρουαρίου 2015 michaelL3084HU, Picassent, Ισπανία\nHotel Adhoc Carmen138 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.2 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών San Lorenzo Hotel Boutique70 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Hospedería del Pilar203 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Hotel Del Carmen233 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Pension El Rincon87 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Aparturist ValenciaΒαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Περισσότερα Via VinisΒαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.3 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Apartahoteles 3Xic3 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.4 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Petit Palace Bristol375 Κριτικές Βαλένθια, Επαρχία Βαλένθιας0.5 km από Escalante Centre TeatralΠροβολή τιμών Λιγότερα Escalante Centre Teatral: Ξενοδοχεία εκεί κοντά Ποια ξενοδοχεία στην περιοχή Βαλένθια έχουν έκπτωση;\nΔημοφιλή ξενοδοχεία Valencia Lounge Hostel\nEscalante Centre Teatral: Ξεκινήστε την κριτική σας Κάντε κλικ για να βαθμολογήσετε\nEscalante Centre Teatral: Οι ταξιδιώτες που ενδιαφέρθηκαν γι' αυτό το μέρος είδαν επίσης\nEscalante Centre Teatral: Έχετε πάει; Μοιραστείτε τις εμπειρίες σας! Γράψτε μια κριτική\nΈχετε απορίες; Λάβετε απαντήσεις από το προσωπικό αυτού του χώρου (Escalante Centre Teatral) και από προηγούμενους πελάτες.\nΟδηγίες δημοσίευσης Λάβετε ειδοποιήσεις για τις νέες απαντήσεις στις ερωτήσεις σας. Ρωτήστε Συνηθισμένες ερωτήσεις: Διατίθεται μεταφορά από και προς το ξενοδοχείο μου; Η οικογένειά μου έχει 7 μέλη. Μπορούμε να συμμετάσχουμε όλοι στην περιήγηση; Πώς να ντυθώ για αυτή την περιήγηση; Κοντά σε: Escalante Centre Teatral Κοντινά αξιοθέατα με τη μεγαλύτερη βαθμολογία 547 Κριτικές Basilica de la Virgen de los Desamparados\n27 Κριτικές Palau de la Generalitat\nΑναζήτηση όλων των αξιοθέατων Κοντινά εστιατόρια με τη μεγαλύτερη βαθμολογία 188 Κριτικές Pepita Pulgarcita\n112 Κριτικές Mavala\n77 Κριτικές Karak


Πωλούνται vintage αναμνήσεις - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Απόψεις > Πωλούνται vintage αναμνήσεις\nΠωλούνται vintage αναμνήσεις\nΑυτό το «όταν ήμουνα παιδί…» το ακούμε όλο και συχνότερα στις μέρες μας: εγκλωβισμένοι στο παρόν, επανεφευρίσκουμε το παρελθόν. «Αναδιατυπώνουμε» όπως εμείς θέλουμε τις πίσω μας σελίδες. Τις ξαναγράφουμε, τις διορθώνουμε, τις εξωραΐζουμε, αλλάζουμε τις παραγράφους που μας πονάνε.\nΞαφνικά, ένας ολόκληρος λαός λες και πήδηξε από τις σελίδες των παλιών αναγνωστικών: «Ελλη, να ένα μήλο. Λόλα, να ένα άλλο. Μήλο, Μίμη. Ελα, Μίμη, έλα, ένα μήλο, μέλι. Δέτε την οικογένεια. Ετοιμοι όλοι να φάνε. Να ο πατέρας, η Λόλα, ο Μίμης, η Ελλη, η Αννα, η γιαγιά και η μητέρα. Τι μεγάλη οικογένεια!».\nΜα βέβαια, ε πώς βέβαια, έτσι καθόμασταν όλοι στο τραπέζι με του Αβραάμ και του Ισαάκ τα αγαθά. Κανένας δεν πεινούσε, κανένας δεν υπέφερε, κανένας δεν αρρώσταινε. Γίναμε όλοι ξαφνικά μέλη της οικογένειας του Αναγνωστικού. Πάει να είμαι εγώ η Ελλη; Και να είσαι εσύ ο Μίμης, Μίμη, μήλο, Λόλα να ένα άλλο.\nΗ «λέξη» αλάνα είναι η επιτομή του vintage. Εκεί παίζαμε, εκεί τρέχαμε, εκεί ματώναμε. Κι ύστερα, εμείς τα παιδιά με το γρατζουνισμένο γόνατο μαζευόμασταν στο οικογενειακό τραπέζι και άντε ξανά μανά να δαγκώνουμε εκ περιτροπής του Μίμη το μήλο.\nΗ Ελλάδα μια ασπρόμαυρη ταινία: κάποιοι την «πρόλαβαν» στις αίθουσες των σινεμά και κάποιοι μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης. Ανάλογα οι γενιές, ανάλογα οι ηλικίες. Οπως και να τις γνωρίσαμε, όμως, όλοι απαρεγκλίτως ακολουθούσαμε την ίδια διαδρομή στους ίδιους δρόμους: με τον Ορέστη Μακρή και τις κόρες του στα κυριακάτικα λεωφορεία για τη θάλασσα. Με Σοφερίνα την Αλίκη στη Λεωφόρο Πανεπιστημίου. Με το κόκκινο διθέσιο του Αντρέα Μπάρκουλη στις παραλίες των εμπριμέ μπικίνι. Με τον Μίμη Φωτόπουλο σοφεράκι στο αρχαίο του ταξί και τη Σμαρούλα μουτρωμένη στη θέση του συνοδηγού. Ιδιοι δρόμοι, ίδιες διαδρομές...\nΜε μια σιωπηρή συναίνεση, κάποιες γενιές έσβησαν από τη μνήμη τους πόλεμους, εμφύλιο, χούντα, διώξεις, ξερονήσια, εξορίες, φυλακές, μετανάστευση. Διέγραψαν τα ματωμένα σεντόνια που ανέμιζαν σε παρθενικά μπαλκόνια. Διέγραψαν πατέρες-αφέντες, μανάδες-σκλάβες, διέγραψαν κοινωνίες που διά παντός εξοστράκιζαν το διαφορετικό, τους εκφραστές του διαφορετικού διά παντός. Μια βίαιη κοινωνία που πρώτα κακοποιούσε και ύστερα εξοστράκιζε το διαφορετικό, οτιδήποτε ξεγλιστρούσε σαν γάργαρο νεράκι από το συρματόπλεγμα του «νορμάλ».\nΕνα άθλιο παρόν και ένα ζοφερό μέλλον. Αυτά μας αναγκάζουν να κρύβουμε το κεφάλι μας στην κινούμενη άμμο του παρελθόντος. Το χθες δεν ήταν τόσο ευτυχισμένο όσο σήμερα θέλουμε να πιστεύουμε. Κι ούτε εμείς ήμασταν τα παιδιά των παλιών αναγνωστικών. Καλά και άγια τα ήθη και τα έθιμα, τα Κούλουμα, η Σαρακοστή, οι Φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα πασχαλιάτικα γλέντια. Ομως, για να προχωρήσουμε μπροστά, πρέπει κάποτε να πάψουμε να εξωραΐζουμε τις πίσω μας σελίδες. Αν θέλουμε να γράψουμε καινούργια κεφάλαια, πρέπει να πάψουμε να «διορθώνουμε τα παλιά». Γιατί μόνο όποιος έχει το κουράγιο να αντιμετωπίσει το παρελθόν του κατάματα, μόνο αυτός μπορεί να συστηθεί με το παρόν και να προχωρήσει στο μέλλον.\nΑκρίτα Ελενα 14 Ιουλίου 2017 | 19:42\nΚοροναϊός : 52 νέα κρούσματα – 83 θάνατοι\nΕπιστροφή στην απλότητα\nMagic Κάρπετ Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται...\nΕνστάσεις Στόχοι ενός νέου λαϊκισμού\nΗ άλλη όψη ΟΨΙΜΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ\nΕνστάσεις Λιτανείες και διαδηλώσεις


It's okay to not be okay: Γενικό review ( χωρίς spoilers )\nIt's Okay to not be OkayNetflixReviews\nIt’s okay to not be okay: Γενικό review ( χωρίς spoilers )\nαπό Marilita 31 Δεκεμβρίου 2020\nαπό Marilita 31 Δεκεμβρίου 2020 0 σχολιο 466 προβολές\nΗ σειρά It’s okay to not be okay είναι μια κορεάτικη σειρά παραγωγής 2020. Το It’s okay to not be okay είναι μια ρομαντική ιστορία αγάπης με τα δράματα αλλά και τα κωμικά στοιχεία που σε κάθε τέτοια σειρά λατρεύουμε να βλέπουμε. Το πρωταγωνιστικό τρίδυμο είναι ο Kim Soo-Hyun, η Seo Ye-Ji και ο Oh Jeong-Se στο ρόλο του αδερφού του πρώτου.\nΗ ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Gang-tae ο οποίος δουλεύει σαν κοινωνικός λειτουργός σε μια δομή ψυχικής υγείας ενώ ταυτόχρονα ζει με τον αυτιστικό μεγαλύτερο αδερφό του, τον Sang-tae, και την διάσημη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Mun-yeong. Ο Gang-tae, είναι αναγκασμένος να ζει μια ζωή κυνηγημένος από τα φαντάσματα του παρελθόντος του αδερφού του και η Mun-yeong αποκομμένη από όλους αφού δεν έμαθε πώς είναι να λαμβάνει κάποιος αγάπη. Οι δυο τους θα μοιραστούν τα σωματικά και ψυχικά τους τραύματα και θα πρέπει να μάθουν να στηρίζονται σε κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό τους για πρώτη φορά.\nΗ σειρά έχει λίγο περίεργη σκηνοθεσία το οποίο ίσως σας ξενίσει λίγο στην αρχή αλλά συνηθίζεται πολύ γρήγορα. Αίσθηση κάνει η θεματολογία της σειράς καθώς εμβαθύνουν πάρα πολύ σε θέματα ψυχικής υγείας κάτι που δεν συνηθίζαμε να βλέπουμε πολύ συχνά σε κορεάτικες παραγωγές. Μέσα από τα καλογραμμένα της επεισόδια η σειρά μας παρουσιάζει πόσο μπορεί κάποιος να επηρεαστεί ψυχολογικά από το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον ακόμη και χωρίς να το καταλαβαίνει. Ενώ παρουσιάζονται ενδιαφέροντες χαρακτήρες που προσπαθούν να πολεμήσουν τους δαίμονές τους άλλοτε με θετικό αποτέλεσμα και άλλοτε όχι.\nΗ χημεία των Kim Soo-Hyun και Seo Ye-Ji είναι αναμφισβήτητη καθώς και οι υποκριτικές τους ικανότητες, αλλά την παράσταση κλέβει ο Oh Jeong-Se.\nΗ σειρά αποτελείται από 16 επεισόδια των 75 λεπτών περίπου το καθένα και είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα του Netflix.


Στα 97 τα νέα κρούσματα κορονοϊού στην Ελλάδα – mazimagazine.gr\nΣτα 97 καταγράφηκαν τα νέα επιβεβαιωμένα εργαστηριακά κρούσματα της νόσου του COVID -19 στην Ελλάδα σύμφωνα με ανακοίνωση του ΕΟΔΥ, ο οποίος επαναφέρει την καθημερινή ενημέρωση για την πορεία της επιδημίας στην χώρα μας.\n« Σήμερα ανακοινώνουμε 97 νέα κρούσματα του νέου ιού στη χώρα, σε σχέση με την προηγούμενη δημοσιευμένη έκθεση επιτήρησης (την Πέμπτη 4 Ιουνίου). Από τα 97 κρούσματα, τα 30 αφορούν ταξιδιώτες από το εξωτερικό, και τα 29 εντοπίστηκαν στο πλαίσιο οργανωμένων μαζικών ελέγχων στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων είναι 3049, εκ των οποίων το 55.2% αφορά άνδρες.\nκαι διεθνές και βρίσκεται σε ετοιμότητα να παρέμβει, ανά πάσα στιγμή, αν χρειαστεί».


Η ΙΝΤERAMERICAN διευρύνει την υποστήριξή της στα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος | Nextdeal\nNextdeal newsroom, 15/5/2018 - 08:38\nΜε μνημόνιο που συνυπέγραψαν ΙΝΤERAMERICAN και Παιδικά Χωριά SOS, η εταιρεία θα παρέχει στον Ξενώνα Βρεφών του οργανισμού, που λειτουργεί στο Μαρούσι, τη δυνατότητα δωρεάν χρήσης των ιδιόκτητων υποδομών της για πρωτοβάθμια φροντίδα της υγείας.\nΦωτογραφία: Τα στελέχη της Anytime Κ. Κατσιμπόκης και Μ. Ελευθεριάδης και της INTERAMERICAN Γ. Ρούντος και Χ. Ελευθερίου στη Βάρη, με τον Γ. Πρωτόπαπα, γεν. διευθυντή των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος και τον Ε. Λοράνδο, διευθυντή του Παιδικού Χωριού Βάρης.\nΟι φίλοι της Anytime και της INTERAMERICAN φώτισαν το «Δέντρο της Αγάπης» για τα Παιδικά Χωριά SOS\nΓια τρίτη διαδοχική χρονιά η Anytime της INTERAMERICAN υποστήριξε χορηγικά τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος, οργανώνοντας καμπάνια ευαισθητοποίησης και ενδιαφέροντος...\nNextdeal newsroom, 19/03/2015 - 11:05 19/3/2015\nΓια δεύτερη διαδοχική χρονιά η Anytime, ο δίαυλος των απευθείας πωλήσεων της INTERAMERICAN, υποστήριξε χορηγικά τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος....\nNextdeal newsroom, 07/03/2014 - 08:31 7/3/2014


Ερευνητικές Εργασίες - Μουσικό Σχολείο Ρόδου\nΣτο πλαίσιο των δράσεων του Σχολείου μας για τις χριστουγεννιάτικες ημέρες, δημιουργήθηκε ένα βίντεο με παραδοσιακά κάλαντα και χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Υπεύθυνοι καθηγητές/καθηγήτριες: Τζουμερκιώτης Σπύρος, Παραγυιός Γιώργος, Δεληχριστάκης Δημήτρης, Μήτρου Μάνθα, Πολίτη Χριστίνα.\nΚάλαντα… με διαθεματική προσέγγιση!\nΑξιοποιώντας την περίοδο αυτή που τον πρώτο λόγο στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου έχει η διδασκαλία, η εκμάθηση και η απόδοση των καλάντων της περιόδου του δωδεκαημέρου, υλοποιήθηκε μια διαθεματική προσέγγιση μιας μακρόχρονης εποχιακής λαϊκής...\nΕρευνητική Εργασία “Εξαρτήσεις”\nΤο Δάκρυ του Μαέστρου\nΕρευνητική εργασία της Α’ Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Ρόδου: Τα μουσικά όργανα της συμφωνικής ορχήστρας και δραματοποίηση του παραμυθιού της Αικατερίνης Σιδέρη “Το δάκρυ του μαέστρου”. Δείτε το βίντεο στο κανάλι του Μουσικού Σχολείου...


Kalamata-sports: Έχει πέραση ο ...Ράμπο!\nΚ α ι ο Κάκος είναι... Ράμπο!\nΚαλύτερα Ράμπο, παρά Ρόμπα....\nΑνακοίνωση εξέδωσαν οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού Βόλου, Austrian Boys, με την οποία επιτίθενται σφοδρά στον Τάσο Κάκο για την χθεσινή του διαιτησία, ενώ αναφέρουν ότι την Κυριακή απέναντι στον Παναθηναϊκό θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να κερδίσουν με κάθε και οποιονδήποτε τρόπο...\nΌλη η Ελλάδα είδε το αριστούργημα του κ. Κάκου, που επέστρεψε στα γήπεδα για ειδικές αποστολές. Άλλωστε γνωστό σε όλους μας ποιος ο δάσκαλος του και πόσο κάλο μαθητής είναι. Τη Κυριακή το βράδυ έκανε ότι μπορούσε να ΜΗΝ πάρουμε έστω ένα βαθμό , και η ειδική αποστολή ΡΑΜΠΟ ΚΑΚΟ εξετελέσθη. Καλούμε την αρχή της διαιτησίας στο επόμενο ματς με τον Παναθηναϊκό να ορίσει πάλι τον κ. Κάκο διαιτητή , να έρθει στο Βόλο να δοκιμάσει και τα νερά του ΠΑΓΑΣΗΤΙΚΟΥ τώρα που ζεσταίνει και ο καιρός. Ελάτε κύριε Κάκο τα νερά στο Βόλο είναι ωραία….\nΤη Κυριακή η ομάδα μας δίνει το πιο ιστορικό ματς της ιστορίας μας. Τόσα χρόνια έχουμε γυρίσει όλα τα γήπεδα της Ελλάδος , έφτασε όμως η στιγμή να επισκεφτούμε και γήπεδα Ευρωπαϊκά που μας περιμένουν. Τη Κυριακή δεν θα υπάρχει πράσινο χρώμα πουθενά γιατί έτσι γουστάρουμε εμείς. Τη Κυριακή το Πανθεσσαλικό στάδιο θα είναι ερυθρόλευκο και αυστριακό, 20.000 Βολιώτες θα καταφτάσουν από όλα τα μέρη της Ελλάδος θα τραγουδάμε και θα χορεύουμε για την έξοδο μας στην Ευρώπη.\nΤη Κυριακή το βράδυ η πόλη φωταγωγηθεί . Για να γίνουν όμως όλα αυτά θα πρέπει να κατατροπώσουμε τον Παναθηναϊκό. 20.000 κόσμος θα πάμε να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να επικρατήσει η ΒΟΛΑΡΑ με κάθε και οποιαδήποτε τρόπο...\nΑναρτήθηκε από Thanassis Poulopoulos στις 12:43:00 μ.μ.


Ο Χάρντεν μίλησε στο τέλος - ΗΠΑ - SPORT 24\nΟ Χάρντεν "μίλησε" στο τέλος\nΕπιμέλεια: Αλέξανδρος Τρίγκας Δημοσίευση: 22 Απρ. 2016 08:10\nΜε καλάθι του Τζέιμς Χάρντεν στα 2.7'' για το τέλος, οι Χιούστον Ρόκετς πήραν τη νίκη στο τρίτο παιχνίδι των προημιτελικών της Δύσης απέναντι στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (97-96), μειώνοντας τη σειρά (2-1). "Μπρέικ" σε Ντάλας και Ινδιανάπολη. (VIDEOS)\nΟι Χιούστον Ρόκετς έκαναν "σεφτέ" απέναντι στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (97-96), με τον Τζέιμς Χάρντεν να έχει την τιμητική του. Ο αριστερόχειρας γκαρντ των "Ρουκετών" ήταν αυτός που "υπέγραψε" τη νίκη της ομάδας του με fade away σουτ που έβαλε στα 2.7'' για το τέλος, την ώρα που λίγο νωρίτερα ο Ίαν Κλαρκ είχε δώσει -προς στιγμήν- το προβάδισμα στους φιλοξενούμενων.\nΗ πρώτη νίκη του Χιούστον στην προημιτελική σειρά οφείλεται έτσι κι αλλιώς στον "Μούσια", ο οποίος ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 35 πόντους (7/12 δίποντα, 4/14 τρίποντα, 9/11 βολές), 8 ριμπάουντ και 9 ασίστ, με τον Ντονάτας Μοτιεγιούνας (14π., 13ριμπ.) και τον Ντουάιτ Χάουαρντ (13π., 13ριμπ.) να αποτελούν τους κατάλληλους συμπαραστάτες για τους νικητές. Από την άλλη, η απουσία του Στίφεν Κάρι αποδείχθηκε πρόβλημα για τους πρωταθλητές, που ναι μεν πήραν σκορ από τον Μορίς Σπέιτς (22π.), αλλά χωρίς τον ηγέτη τους και με τον Κλέι Τόμσον να είναι άστοχος (17π. με 7/13 δίπ., 0/7 τρίπ., 3/5 βολ.) ήταν πολύ δύσκολο να τη... γλιτώσουν.\nΑπάντηση στο "μπρέικ"\n"Μπρέικ" στο "μπρέικ" έκαναν οι Τορόντο Ράπτορς, που έφυγαν νικητές από την έδρα των Ιντιάνα Πέισερς (101-85) και πήραν εκ νέου κεφάλι στη σειρά, μετά από τρία παιχνίδια. Οι "Πτερόσαυροι" είδαν τους Κάιλ Λόουρι (21π.) και ΝτεΜαρ ΝτεΡόζαν (21π.) να κάνουν τη διαφορά από την περιφέρεια, την ώρα που ο Γιόνας Βαλαντσιούνας (9π., 14ριμπ.) προστάτευε με συνέπεια το καλάθι τους. Κι αυτό φάνηκε εν πολλοίς από το γεγονός πως οι γηπεδούχοι ολοκλήρωσαν το παιχνίδι με μόλις 38.2% (26/68) εντός παιδιάς, αλλά και εφτά ριμπάουντ λιγότερα (38 έναντι 45), με τον Πολ Τζορτζ (25π., 10ριμπ.) και τον Μάιλς Τέρνερ (17π., 8ριμπ.) να είναι οι μοναδικοί διασωθέντες.\nΆστραψαν και βρόντηξαν στο Ντάλας\nΟι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ "απάντησαν" στο προ τριημέρου "μπρέικ" των Ντάλας Μάβερικς και πήραν τη νίκη στο Τέξας με εμφατικό τρόπο (131-102). Η ομάδα του Μπίλι Ντόνοβαν κυριάρχησε στο δεύτερο ημίχρονο για να "χτίσει" σταδιακά τη διψήφια διαφορά, η οποία έφτασε στο τελικό +29 στο τέλος, δίνοντας διαστάσεις θριάμβου στην εκτός έδρας επικράτηση. Όσο για τους πρωταγωνιστές του "διπλού"; Οι συνήθεις ύποπτοι! Ο Κέβιν Ντουράντ (34π.) με τον Ράσελ Ουέστμπρουκ (26π., 15ασ.) ήταν αυτοί που έδειξαν τον δρόμο, με τους Ενές Καντέρ (21π.), Ντιόν Ουέιτερς (19π.) και Σερζ Ιμπάκα (16π.) να τους ακολουθούν. Παρεμπιπτόντως, οι "Κεραυνοί" είχαν 55.6% (15/27) πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων, στηριζόμενοι εν πολλοίς σε αυτό το στατιστικό κομμάτι για να τα καταφέρουν. Από τους ηττημένους ξεχώρισαν οι Ουές Μάθιους (22π.) και Ρέιμοντ Φέτον (18π.), με τον Ντιρκ Νοβίτσκι (16π. με 7/12 σουτ) να προσπαθεί, αλλά... να μην αρκεί.


Μπαλόνια Αποφοίτηση | balloon.gr\nΑρχική σελίδα / Μπαλόνια / Μπαλόνια Foil / Μπαλόνια Αποφοίτηση\nΣτο balloon.gr θα βρείτε την μεγαλύτερη ποικιλία σε μπαλόνια για αποφοίτηση! Η αποφοίτηση αποτελεί ένα ιδιαίτερο γεγονός τόσο για τους ίδιους τους απόφοιτους όσο και για τους γονείς και τους φίλους! Δείτε Περισσότερα\nΗ εταιρία μας, Μπουκέτο Μπαλόνια σας προτείνει να χαρίσετε τα μπαλόνια αποφοίτησης και να ευχηθείτε καλή σταδιοδρομία στο δικό σας απόφοιτο. Κάντε την αποφοίτηση ακόμα πιο ξεχωριστή! Θέλετε να συγχαρείτε συγγενείς και φίλους για διάφορους σημαντικούς στόχους που έχουν επιτύχει! Επιπλέον, θέλετε να συγχαρείτε τους ανθρώπους που έχετε κοντά σας σε όμορφα γεγονότα που σημαδεύουν την ζωή τους. Και για όλα αυτά, θέλετε να βρείτε το κατάλληλο μπαλόνι!\nΚάπου εδώ πρέπει να αναζητήσετε εμάς, στο Μπουκέτο Μπαλόνια! Στο balloon.gr διαθέτουμε ένα μπαλόνι που σίγουρα μπορεί να πει συγχαρητήρια για όλα τα παραπάνω. Θα βρείτε, βέβαια, και μία μεγάλη ποικιλία σε τυπωμένα μπαλόνια με σχέδια για να ευχηθείτε στις ξεχωριστές στιγμές των αγαπημένων σας προσώπων.\nΜπορείτε να κάνετε συνδυασμούς χρωμάτων, μεγεθών και υφών μπαλονιών για να δημιουργήσετε όμορφα και ιδιαίτερα μπουκέτα μπαλονιών. Είμαστε πάντα δίπλα σας για να οργανώνετε τα πιο εντυπωσιακά πάρτυ, που θα αφήσουν ιστορία και θα μείνουν αξέχαστε σε όλους τους καλεσμένους σας. Κι αν θεωρείτε ότι είστε πια μεγάλοι για πάρτυ, ρίξτε μία ματία στις συλλογές μας και θα το ξανασκεφτείτε! Το balloon.gr φροντίζει για τη διασκέδαση μικρών και μεγάλων!\nΒλέπετε 1–52 απο 54 αποτέλεσματα\nΣτικάκια Photo booth Αποφοίτησης