NO14ME: Μαΐου 2022\nUtopia Avenue - David Mitchell\nΗ κυκλοφορία ενός καινούριου βιβλίου του παραμυθά Μίτσελ και μάλιστα σε μετάφραση Μαρίας Ξυλούρη συνοδεύεται αναπόφευκτα από προσδοκία και προσμονή ‒ πώς αλλιώς; Περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να διαβάσω το Utopia Avenue, θεωρώντας ο αφελής πως κάτι τέτοιο είναι στο χέρι μου να το διακρίνω· ήταν Παρασκευή όταν ερμήνευσα τα σημάδια. Και ενώ ο ορίζοντας προσδοκιών των ημερών που έρχονταν καταπάνω μου ολοένα και κατέρρεε, ήταν το βιβλίο εκείνο που λειτουργούσε ως σωσίβιο, επιβάλλοντας την κατάλληλη στιγμή και ας μην υπήρχε. Η καταφυγή είναι άλλωστε ο βασικότερος ίσως λόγος για τον οποίο διαβάζουμε λογοτεχνία.\nΑπενοχοποιημένα ποπ, έτσι το χαρακτήρισε μια ψηφιακή φίλη και αποδείχτηκε μια ακριβέστατη περιγραφή τελικώς. Ο Μίτσελ αφηγείται την ιστορία των Utopia Avenue, μιας μπάντας που εμφανίστηκε από το πουθενά, χάρη στη διορατικότητα ενός μάνατζερ που στα πρόσωπα μιας φολκ τραγουδίστριας, ενός μπλουζ μπασίστα, ενός τζαζ ντράμερ και ενός ηλεκτρικού κιθαρίστα είδε τα κομμάτια ενός συγκροτήματος ικανού να γεμίσει συναυλιακούς χώρους και να βρεθεί στην κορυφή των τσαρτς. Πιάνει το νήμα από την αρχή, πριν ακόμα η μπάντα καν υπάρξει, πριν τις ηχογραφήσεις, τις συναυλίες, τις περιοδείες, όταν όλα αυτά υπήρχαν μόνο ως κρυφά όνειρα και φιλοδοξίες ανομολόγητες. Βρισκόμαστε στο Λονδίνο στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν όλα μοιάζουν ακόμα πιθανά και μαγικά.\nΜη φοβάστε! Αυτό δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο που υποφέρει κάτω από τόνους επίπλαστης νοσταλγίας για μια καταχωνιασμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας περίοδο. Δεν είναι τέτοια περίπτωση συγγραφέα ο Μίτσελ. Δεν γράφει ένα βιβλίο για το τότε, αλλά αφηγείται μια ιστορία που διαδραματίζεται τότε. Μοιάζει παιχνίδι με τις λέξεις η διάκριση αυτή αλλά δεν είναι. Η αφήγηση δεν γίνεται εκ των υστέρων αλλά παράλληλα με την εξέλιξη των γεγονότων με αποτέλεσμα οι ήρωες του Μίτσελ να είναι σύγχρονοι της εποχής τους και να διαθέτουν πλήρη άγνοια για τη μεταχρονολογημένη μυθολογία. Και αυτό γίνεται με τρόπο πειστικό και κάνει το σύνολο αβίαστο και απενοχοποιημένο, μαστοριά τεχνίτη έμπειρου, καλού παραμυθά. Κάπως έτσι, μια διασταύρωση με τον Μπόουι στις σκάλες, μοιάζει τόσο φυσική.\nΠρώτη ύλη για τον Μίτσελ είναι το ντοκουμέντο, η έρευνα και η γνώση γύρω από την εποχή εκείνη, που αποτελεί τον καμβά επί του οποίου ο συγγραφέας έρχεται να αφήσει τις δικές του μυθοπλαστικές πινελιές και να σχηματίσει τους Utopia Avenue. Δεν επιδεικνύει την έρευνά του, δεν τον απασχολεί κάτι τέτοιο, του αρκεί η συνοχή και η σταθερότητα της κατασκευής, χωρίς να εγκλωβίζεται εντός της, φέρνοντας την πραγματικότητα στα μέτρα του. Η φαινομενική απλότητα απαιτεί πολλές εργατοώρες και πλήθος από κρυψώνες, ο Μίτσελ αυτό δεν το ξέρει απλώς αλλά το διδάσκει σε κάθε του μυθιστόρημα. Είναι ένας από τους λόγους που επιμένω στον χαρακτηρισμό παραμυθάς. Υπάρχει ένας στίχος εκεί έξω που λέει πως τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμα, και νομίζω πως περιγράφει το έργο παραμυθάδων όπως ο Μίτσελ. Αν κάποιον τον ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια και το αδιάσειστο ντοκουμέντο μάλλον θα ατυχήσει στο βιβλίο αυτό, ο μεγεθυντικός φακός της απομάγευσης καλό είναι να μη βγει από την τσέπη της καμπαρντίνας.\nΗ μουσική βρίσκεται στο επίκεντρο, ο Μίτσελ την κάνει να ακούγεται ακόμα και αν κάποιος δεν έχει σχετικές γνώσεις. Έτσι, ένα δεύτερο σωσίβιο εμφανίζεται. Γύρω από τη μουσική στροβιλίζονται όλα, οι σχέσεις, τα όνειρα, οι εφιάλτες. Ωστόσο, η μουσική δεν σκεπάζει αλλά συνοδεύει, δεν καπελώνει το μυθιστόρημα, ούτε όμως και καπελώνεται από αυτό. Οι χαρακτήρες δεν μένουν ψεύτικοι και χάρτινοι, αποκτούν, σελίδα τη σελίδα, διαστάσεις, όγκο και βάρος, τάξη και παρελθόν. Η εποχή αποτυπώνεται σε διάφορες στρώσεις, επιτρέποντας στο πολιτικό και το κοινωνικό να παρεισφρήσουν. Ο υπερρεαλισμός δεν απουσιάζει ποτέ από τα βιβλία του Μίτσελ, έτσι και εδώ. Εντούτοις, υπακούει και αυτός στο ρεαλιστικό πρόσταγμα, στην αμφίεση του συνόλου, και έτσι λειτουργεί καλύτερα αποτελώντας οργανικό μέρος μιας ιστορίας όπως αυτή. Ο τρόπος με τον οποίο ο Μίτσελ κατασκευάζει την αφήγησή του αποδεικνύεται λειτουργικός, το μοίρασμα της οπτικής γωνίας μεταξύ των μελών της μπάντας επίσης, καθώς του επιτρέπει να πολυεστιάσει και να απλώσει την ιστορία του ως σύνθεση ατομικών ιστοριών σε ένα κοινό ταμπλό, μια αναλογία του τρόπου με τον οποίο ένα συγκρότημα δουλεύει στο στούντιο πριν εμφανίσει το κάθε τραγούδι στη σκηνή.\nΓια όσους έχουν πρότερη επαφή με το μιτσελικό σύμπαν, κάποια στοιχεία θα φανούν γνώριμα, κάποια μοτίβα επίσης, μια αφηγηματική οικειότητα θα τους περιμένει. Αλλά και όσοι δεν γνωρίζουν τι εστί Μίτσελ, και έχουν ακούσει διθυράμβους και κατάρες, θα είναι επίσης καλοδεχούμενοι εδώ, λίγες σελίδες θα είναι αρκετές για να βρεθούν σε κάποιο στενό του Λονδίνου, εκεί που μια ακόμα μπάντα θα φιλοδοξεί πως θα φτάσει στην κορυφή. Και οι σελίδες θα κυλούν σε πείσμα του έξω κόσμου. Ο Μίτσελ γράφει μια ιστορία που θα μπορούσε να έχει συμβεί, που ίσως και να συνέβη. Δεν έχει καμία σημασία. Είπαμε, ήταν τέτοια η εποχή, στα μάτια μας μαγική. Εγώ είχα καιρό να διαβάσω έτσι αχόρταγα ένα μυθιστόρημα και να μη θέλω να τελειώσει, που το τέλος να με αφήσει μόνο μου να σκέφτομαι πως μετά τον Ρόμπινς ίσως ο χαρακτηρισμός παραμυθοποιητής της πραγματικότητας να ταιριάζει και στον Μίτσελ, τόσο μου άρεσε το Utopia Avenue.\nυγ. Περισσότερα για τον παραμυθοποιητή Τομ Ρόμπινς εδώ, ενώ για Τα κοκάλινα ρολόγια του Μίτσελ ένα παλιότερο κείμενο εδώ.\nυγ.2 Το παρόν κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στα Χανιώτικα Νέα και την εβδομαδιαία στήλη Αφορμή, περισσότερα εδώ.\nΜετάφραση Μαρία Ξυλούρη\nΕτικέτες εκδόσεις Μεταίχμιο, Λογοτεχνία, Μεγάλη Βρετανία\nΓια να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους - Δημήτρης Καρακίτσος\nΟ Δημήτρης Καρακίτσος είναι ένα μυαλό που διαρκώς γεννά ιστορίες. Στο έβδομο πεζογραφικό του βήμα, αμέσως μετά τον πολυμήχανο Δον Υπαστυνόμο, μας μεταφέρει στη Σουηδία, στα τέλη του 19ου αιώνα, για να μας αφηγηθεί το ταξίδι δύο νεαρών σπουδαστών. Στα έργα του Καρακίτσου, ωστόσο, τίποτα δεν πρέπει να προλαμβάνεται ως δεδομένο, εκτός από την αναγνωστική απόλαυση.\nΤο καλοκαίρι του 1893, ο Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ, τριτοετής σπουδαστής ιατρικής, και ο Ούλοφ Άλμκβιστ, φοιτητής φιλολογίας και εκκολαπτόμενος συγγραφέας, ξεκινούν ένα ταξίδι για τον σουηδικό βορρά με δυο «σιδερένια αλόγατα», ποδήλατα προφανούς δονκιχωτικής προέλευσης, φαινομενικά χωρίς σκοπό ή με «τον σκοπό όλων των νεανικών ταξιδιών: την περιπλάνηση, την άσκοπη και ρομαντική αγυρτεία». Και είναι αυτή η έλλειψη φιλοδοξίας που ίσως τους επιτρέψει να μην αποτύχουν όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους, οι οποίοι έναν χρόνο νωρίτερα είχαν σαλπάρει με σκοπό να είναι οι πρώτοι που θα πατήσουν τον αιώνιο πάγο του Βόρειου Πόλου και τον Ιούνιο του 1893 το φαλαινοθηρικό Aurora εντόπισε το εγκαταλελειμμένο σκάφος τους και μεταξύ άλλων ευρημάτων τις σημειώσεις του Μπιόρλινγκ.\nΟ Καρακίτσος διατηρεί τον έλεγχο, όλα είναι υπολογισμένα με ακρίβεια έτσι ώστε να μοιάζουν έρμαια του γύρω κόσμου. Αυτή η κάπως πεζή παρατήρηση αποτελεί την αναγκαία συνθήκη πλήρωσης των προθέσεων. Ο συγγραφέας λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες ώστε να καλύψει με επιμέλεια την άρμοση της κατασκευής κι αφού έχει εξασφαλίσει τη συνοχή και τη στιβαρότητα πάνω σε μια ρεαλιστική βάση, υψώνει τα πανιά του. Η ειδολογική κατάταξη των έργων του Καρακίτσου είναι παρακινδυνευμένη, αν όχι αδύνατη. Το Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους εξωτερικά και φαινομενικά προσιδιάζει σ' ένα road novel με στοιχεία από το δονκιχωτικό σύμπαν, σύντομα όμως μετατρέπεται σ' ένα πανηγυρικό μυθοπλαστικό γαϊτανάκι αντικατοπτρισμών με επίκεντρο, τι άλλο, την ίδια τη λογοτεχνία και την πρώτη ύλη της, τις ιστορίες. Και διόλου εντύπωση δεν προκαλεί το γεγονός πως το κυρίως διακύβευμα, ο κεντρικός μύλος γύρω από τον οποίο ο Ούλοφ στρέφει το δόρυ του, είναι λογοτεχνικό. Είναι η μέχρις εσχάτων μάχη που ο φιλόδοξος συγγραφέας είναι διατεθειμένος να δώσει απέναντι στον νατουραλισμό και προσέρχεται οπλισμένος με το πάθος του και το σημειωματάριο του που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Ο αγώνας αυτός δεν περιορίζεται στα λογοτεχνικά χαρακώματα, δεν είναι, θέλω να πω, άσχετος με τη ζωή εκεί έξω, ούτε τότε, ούτε και τώρα.\nΤο συγγραφικό σημειωματάριο αποτελεί το κεντρικό εύρημα περιστροφής. Εκτός από την ενδοκειμενική λειτουργία του αποτελεί και μια ωδή για τον τόπο στον οποίο η λογοτεχνία γεννιέται, ακόμα και εκείνα τα βιβλία που δεν θα γραφτούν και δεν θα διαβαστούν ποτέ, ωδή για το πεδίο της μάχης του κάθε συγγραφέα με τον κόσμο όλο, για το καταφύγιο και το ορμητήριό του, για εκείνο που μένει πίσω. Ο Καρακίτσος γράφει ένα βιβλίο που σε κάθε γύρισμα της σελίδας ξεπηδά μια διαφορετική εκδοχή του κόσμου. Γράφει για αναγνώστες και συγγραφείς που μαγεύονται από τις ιστορίες, που ασφυκτιούν από την πραγματικότητα και αναζητούν εξόδους και διασκευές. Ο Γιαν, που το όνειρο του πατέρα του είναι να ακολουθήσει τα επαγγελματικά του βήματα στην ιατρική, να δρέψει τους καρπούς της φήμης και να διαιωνίσει το όνομά του, είναι ένας τέτοιος αναγνώστης, ένας Σάντσο Πάντσα πρόθυμος να ακολουθήσει παρά τους ενδοιασμούς. Και ο Ούλοφ, που δεν ξέρει πώς να τελειώσει τις ιστορίες του, που νιώθει αμφιβολία και ανασφάλεια, δυσανασχετεί απέναντι στην ακριβή μεταφορά της πραγματικότητας στη λογοτεχνία, δυσπιστεί απέναντι σε κάθε λογοτεχνική απόπειρα την ώρα που περισσότερο απ' όλους έχει ανάγκη να διαβάσει ένα σπουδαίο βιβλίο, ένα βιβλίο που επιτέλους θα ελευθερώσει τη λογοτεχνία από τις ράγες της και ας μην το γράψει ο ίδιος.\nΓια τον Καρακίτσο η λογοτεχνία είναι ένα παιχνίδι, παιχνίδι με τον τρόπο των παιδιών, του Περέκ ή του Καλβίνο.\nυγ. Για τον έξοχο Δον Υπαστυνόμο περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.\nυγ.2 Το παρόν κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ένθετο Ανοιχτό Βιβλίο της Εφημερίδα των Συντακτών το Σάββατο 7 Μαΐου 2022 και η ψηφιακή εκδοχή του οποίου βρίσκεται εδώ.\nΕτικέτες εκδόσεις ποταμός, Ελλάδα, Λογοτεχνία\nΕίχε προηγηθεί η Επιστροφή στη Ρενς του Ντιντιέ Εριμπόν. Αυτό ήταν το νήμα για το επόμενο βιβλίο. Άλλωστε και ο Λουί μια ερώτηση του Εριμπόν δανείζεται πριν μας αφηγηθεί την ιστορία της μητέρας του: Μπορεί η θεωρία να κλαίει; Έμοιαζε να είναι η κατάλληλη ευκαιρία να παρακάμψω τις επιφυλάξεις μου. Μίνι παρέκβαση-αναδρομή στο αναγνωστικό μου παρελθόν με τον Λουί: Το Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ έσκασε από το πουθενά και με διέλυσε με την αλήθεια του. Τότε ξεκίνησαν οι επιφυλάξεις περί ενδεχόμενης μανιέρας: Η Ιστορία της βίας τις διέλυσε με το έξοχο αφηγηματικό εύρημα των δύο φωνών. Επανήλθαν ωστόσο στη θέα τού Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου: εδώ ήταν το πολιτικό που ήρθε να συναντήσει το βίωμα. Και τώρα το Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας. Τρίτη και φαρμακερή;\nΌλα άρχισαν με μια φωτογραφία. Δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτής της φωτογραφίας, ούτε καν ότι την είχα εγώ ‒ ποιος μου την έδωσε; Και πότε;\nΕίναι μια φωτογραφία της μητέρας του όταν εκείνη ήταν είκοσι χρονών, από μια εποχή μακρινή, πριν τη γέννηση του αφηγητή. Μια φωτογραφία που εκείνη είχε βγάλει μόνη της, στρέφοντας την κάμερα προς το πρόσωπό της, πριν ο όρος σέλφι επινοηθεί. Είναι μια φωτογραφία που η μητέρα του είναι όμορφη και γοητευτική, έτοιμη για όσα επρόκειτο να 'ρθουν, έτοιμη για ένα μέλλον λαμπρό, γεμάτο υποσχέσεις. Τι απέγινε εκείνο το μέλλον; Αυτό είναι που κινητοποιεί τον αφηγητή στη θέα της φωτογραφίας. Τι απέγινε εκείνο το κορίτσι; Είναι μια σκέψη προκλητική, η ζωή των γονιών μας πριν από τη γέννησή μας, συχνά ξεχνάμε, ή αφηνόμαστε να ξεχάσουμε, πως δεν είχαν πάντοτε τη γονεϊκή ιδιότητα, πως δεν κινείτο η ζωή τους γύρω από τη δική μας. Ο αφηγητής θυμάται πάντοτε τη μητέρα του να είναι κουρασμένη, να παλεύει με τις δουλειές του σπιτιού, τα λεφτά να μην φτάνουν, η σχέση και με τον δεύτερο άντρα της να είναι τουλάχιστον προβληματική. Το πρόσωπο στη φωτογραφία του μοιάζει οικείο μα ξένο.\nΗ γνώριμη αφηγηματική φωνή είναι εδώ, με την ποιητική-νοσταλγική διάθεση, με μια γλυκύτητα για να σπάσει η έντονη γεύση του ζόφου, με έντονο τον βιωματικό χαρακτήρα. Ο αφηγητής κοιτάζει τη φωτογραφία και συνθέτει τα κομμάτια της ζωής της μητέρας του, κάποιες στιγμές ωστόσο συνομιλεί μαζί της, της απευθύνεται για να της πει πως θυμάται, για να τη ρωτήσει, για να τη μαλώσει, για να τη συγχωρήσει. Το κοινωνικοπολιτικό κατηγορώ υπάρχει κι εδώ, αν και όχι τόσο έντονο, η σκιά του πατέρα του στη ζωή της πέφτει επίσης βαριά. Η αφήγηση είναι που καθιστά το κείμενο αυτό προσωπικό, περισσότερο και από το περιεχόμενό της, ακόμα και αν εκείνο είναι λέξη προς λέξη πραγματικό. Η αφήγηση είναι επίσης εκείνη που απομακρύνει τα βιβλία του Λουί από το νεοσύστατο είδος της αυτομυθοπλασίας. Ο Λουί δεν επιχειρεί να πάρει αποστάσεις από τον αφηγητή του, να αποστασιοποιηθεί, να κάνει εαυτόν χαρακτήρα της πλοκής, να προβάλει την κατασκευή ενός βιβλίου με υλικά μιας πραγματικής ζωής. Εδώ το πρώτο πρόσωπο δεν είναι αφηγηματικό εύρημα, είναι τρόπος έκφρασης, μονόδρομος για την ακρίβεια. Η φωνή είναι εκείνη που θα καθηλώσει ή θα εκδιώξει τον αναγνώστη, το εγώ άλλωστε πάντοτε τραβάει στα άκρα τις καταστάσεις.\nΗ αφηγηματική φωνή, στα τελευταία δύο βιβλία του Λουί, διαθέτει μια οργή πέρα από την προφανή και ευδιάκριτη κοινωνικοπολιτική, μια οργή απέναντι στους γονείς του, όχι πια για τον τρόπο τους απέναντί του αλλά για τη συνολική στάση τους απέναντι στη ζωή τους την ίδια, μια οργή που λειτουργεί ως ένας συνδετικός ιστός με τα πρώτα δύο βιβλία και την αμιγώς προσωπική ιστορία του Λουί, μια οργή γεμάτη από αγάπη και θυμό, μια οργή που πίσω από κάθε μια λέξη αντηχεί: γιατί δεν αντέδρασες; Είναι η ερώτηση κάποιου που αντέδρασε και πήρε το παιχνίδι στα χέρια του, κάποιου που ωστόσο κάποιες στιγμές ξεχνάει ή επιλέγει να ξεχάσει πόσο δύσκολη ήταν η αντίδραση αυτή, πόσο χρονοβόρα και επίπονη, και τότε κυριαρχεί ο θυμός στην οργή του αυτή και δυσκολεύεται να δικαιολογήσει και να αποδεχτεί την αδυναμία, μετατρέπεται σε αυστηρότητα και κινείται στο όριο της αποστροφής. Μια οργή σκληρή κάποιου που εν πολλοίς κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, που ωστόσο όταν θυμάται γλυκαίνει. Και η αναγνώριση αυτής της οργής, παρά τον συχνά αποκρουστικό της χαρακτήρα, λειτούργησε, παράδοξα ίσως, ενισχυτικά ως προς την προσωπική αλήθεια που τα βιβλία του Λουί φέρουν.\nΣτο Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας δεν έχω κάποιο επιχείρημα ενάντια στην πιθανότητα ύπαρξης μιας συγγραφικής μανιέρας εκ μέρους του Λουί. Συνειδητοποιώ πως και τα επιχειρήματα τις προηγούμενες φορές ήταν τελικά σαθρά. Παρά τις λογοτεχνικές αρετές του Ιστορία της βίας ή τον έντονο πολιτικό χαρακτήρα του Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου εκείνο που με ελκύει στη λογοτεχνία του Λουί είναι η αφηγηματική φωνή. Εκείνη είναι που παραμένει στη μνήμη, που διεγείρει το συναίσθημα, που υποστηρίζει την αλήθεια που φέρει, που καθιστά λογοτεχνικό και όχι κλειδαροτρυπικό το προσωπικό. Εδώ ήταν ξεκάθαρο. Η φεμινιστική κατεύθυνση δεν ήταν αρκετή να ξεγελάσει, το μοτίβο υπάρχει, η μανιέρα υφίσταται. Και ξέρετε κάτι; Δεν έχει καμία σημασία. Για τον Λουί ισχύει πως κάποιοι συγγραφείς γράφουν διαρκώς το ίδιο βιβλίο, και μερικοί το κάνουν καλά, ο Λουί ως τώρα, επίσης. Και τελικά η επιφύλαξη περισσότερο με φόβο αποκαθήλωσης μοιάζει. Άτιμο πράγμα οι προσδοκίες και η ασφάλεια που χαρίζουν. Ασφάλεια ναι. Γιατί τι άλλο παρά ασφάλεια είναι να ξέρεις πως την κρίσιμη στιγμή θα υπάρχει μια γνώριμη καινούργια αφήγηση για σένα;\nυγ. Σύνδεσμοι για τα προηγούμενα βιβλία του Λουί: Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ (εδώ), Ιστορία της βίας (εδώ) και Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου; (εδώ).\nΜετάφραση Στέλα Ζουμπουλάκη\nΕτικέτες γαλλία, εκδόσεις αντίποδες, Λογοτεχνία\nΚαταστασιακή Δίνη - Μάνος Ραγιάδης\nΣτο τετράδιό μου είχα από καιρό σημειώσει να διαβάσω το Αγόρι του Μάνου Ραγιάδη, μυθιστόρημα το οποίο σε ορισμένους κύκλους συζητήθηκε αρκετά και με τον καιρό απέκτησε μια κάποια φήμη. Όταν πήρα την απόφαση να πάω στο βιβλιοπωλείο, είχε κυκλοφορήσει μόλις το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο Καταστασιακή Δίνη, διαθέσιμο μάλιστα σε δύο εξώφυλλα, ένα μαυροκόκκινο και ένα μαυροπράσινο. Το αγόρι, με τα ροζ αυτιά, έμεινε να καπνίζει, περιμένοντας καρτερικά τη σειρά του.\nΔεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες και το οπισθόφυλλο δεν με έκανε σοφότερο. «Μια κασέτα, ένα ατύχημα, μία αγοραπωλησία, ένας Βαγγέλης. Οι λόγοι που αναγκάζουν τους ανθρώπους να συγκρουστούν στον αγώνα επικράτησης της δημιουργίας απέναντι στην ανυπαρξία. Η συμπόρευση ως έναυσμα για την εδραίωση μιας ανάμνησης ως σημείο αναφοράς. Ο ήχος, η παρουσία, η απεικόνιση του ιδιαίτερου, η αμφισβητήσιμη αξία του απερίγραπτου, η συνειδητοποίηση του καινούργιου, του διαφορετικού. Ο θόρυβος, η τοξική επιχειρηματικότητα, η αποτυχία, ο Βαγγέλης. Τα πάντα και τίποτα, αυτός ο Βαγγέλης». Βαγγέλη ωστόσο λένε τον αδερφό μου και αυτό θεωρώ πως έπαιξε τον ρόλο του.\nΗ Καταστασιακή Δίνη είναι ένα σπονδυλωτό, πολυφωνικό μυθιστόρημα, χωρισμένο σε τρία μέρη· Αρχή, Μέση και Τέλος. Ο Ραγιάδης ακολουθεί μια γραμμική, παράλληλη αφήγηση των ιστοριών των τεσσάρων χαρακτήρων σε πρώτο πρόσωπο, θέτοντας τον χρόνο ως μια σταθερά σ' ένα περιβάλλον με αρκετά στοιχεία σουρεαλισμού και συμβολισμού, μια κίνηση έξυπνη που επιτρέπει στο μυθιστόρημα να λειτουργήσει· επίσης, να αντέξει και να εξυπηρετήσει τις συγγραφικές ιδέες και προθέσεις. Τα τέσσερα πρόσωπα είναι η Μανταλένα, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος του Χριστόφορου και της Μαρίας, ο Ιλ Κωστίνο και ο Αχούρα Μάζντα. Η Μανταλένα, που δουλεύει ως φρι λάνσερ μεταφράστρια, περνά πολλές ώρες στο σπίτι. Έχει να δει τη μάνα της χρόνια, από τότε που εκείνη τους εγκατέλειψε, και νιώθει υπεύθυνη για τον αδερφό της που στο πρόσφατο παρελθόν έχει να επιδείξει βίαιες συμπεριφορές απέναντι στις εκάστοτε κοπέλες του. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος του Χριστόφορου και της Μαρίας, είναι ένα φιλόδοξο στέλεχος, ένας απλός υποδιευθυντής πωλήσεων προς το παρόν. Πηγαίνοντας στο πάρτι της εταιρείας θα παρασύρει με το αυτοκίνητό του μια κοπέλα την οποία θα ερωτευτεί. Ο Ιλ Κωστίνο, γιος ενός επιτυχημένου, αυτοδημιούργητου, πλούσιου πατέρα, κινείται στον αντίποδα όλης αυτής της λάμψης, σ' ένα κόσμο παραισθήσεων. Θα μπλεχτεί σε μια διαμάχη μεταξύ του φίλου του και του ναρκέμπορα. Ο Αχούρα Μάζντα, απροσδιορίστου ηλικίας, ένας ανάπηρος επαίτης φαινομενικά, είναι το θύμα μιας προαιώνιας θεϊκής διαμάχης. Αναζητά την ευκαιρία να ανακάμψει στη συνείδηση των ανθρώπων. Οι ιστορίες θα μπλεχτούν μεταξύ τους, οι πορείες των τεσσάρων θα διασταυρωθούν καθώς η εξέλιξη των πραγμάτων θα επιταχύνεται διαρκώς με κατεύθυνση το χάος και την παράνοια, την ευθεία σύγκρουση των δυνάμεων που θα διεκδικήσουν τον έλεγχο της επόμενης μέρας.\nΟ τίτλος του μυθιστορήματος είναι εξόχως αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου. Ο τρόπος με τον οποίο συναντώνται η τέχνη, η πολιτική, η φιλοσοφία, η θεολογία και η γνώριμη τρέχουσα ζωή εντός του μυθιστορήματος αυτού δημιουργεί μια δίνη που συνομιλεί, χωρίς να εγκλωβίζεται ωστόσο, με τη δεκαετία του '50, και ειδικά τα τέλη της, όχι με χαρακτήρα αραχνιασμένης νοσταλγίας αλλά συνέχειας ενός νήματος που ποτέ δεν κόπηκε εντελώς. Ο Ραγιάδης κινείται με τρόπο έξυπνο και λειτουργικό στο όριο ρεαλισμού και υπερρεαλισμού, διατηρώντας διαρκώς τον έλεγχο της δίνης αυτής, χωρίς να την αφήνει να εκτοξεύσει τους αναγνώστες στο χάος και το άπειρο. Έχει μια συγκεκριμένη ιστορία, αρκετά τρελή η αλήθεια, να πει και το κάνει υποδειγματικά. Ο Ραγιάδης στήνει ένα πολυπρισματικό κατασκεύασμα και δίνει τον λόγο στα τέσσερα πρόσωπα. Φωνές μεταξύ τους ευδιάκριτες που αποτελούν ιδανική προέκταση και συμπλήρωμα στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, που παρά την προσχηματικότητα που τους διακρίνει δεν στέκουν στεγνοί και επίπεδοι. Το μεγαλύτερο ατού του μυθιστορήματος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ραγιάδης αποτυπώνει τον κόσμο εντός του οποίου λαμβάνει χώρα η πλοκή, που, παρότι είναι τόσο γνώριμος, γεννά και αναπτύσσει στον αναγνώστη το ανοίκειο, κάτι που τονίζει το ενδεχόμενο ύπαρξής του, μετατοπίζοντας το βάρος από τον υπερρεαλισμό στον ρεαλισμό. Με τον τρόπο αυτό πετυχαίνει όχι μόνο να εγκλωβίσει το αναγνωστικό ενδιαφέρον αλλά και να επιτρέψει στον τρόμο να παρεισφρήσει ανάμεσα στις γραμμές, να δημιουργήσει την ισχυρή αμφιβολία πως όλα αυτά δεν είναι γέννημα ενός άρρωστου μυαλού αλλά η περιρρέουσα πραγματικότητα, σε πείσμα της λογικής φωνής.\nΟ Ραγιάδης αναμειγνύει πλείστα είδη και συνομιλεί με διάφορες παραδόσεις, προβάλλοντας ωστόσο την αγάπη του για το παλπ και τη λογοτεχνία του Μπάλλαρντ. Αυτή η μίξη, συχνά ετερόκλητων μεταξύ τους συστατικών, αποτελεί και μια κειμενική αποτύπωση της συγχρονίας του μυθιστορήματος με την εποχή του. Το αποτέλεσμα θεωρώ πως δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό τις συγγραφικές προθέσεις αποφεύγοντας, θαυμαστό πώς, την υπερβολή. Ο συγγραφέας δεν υποχωρεί από το βάρος της ίδιας του της φαντασίας. Πιστός στους προγόνους του, δεν διστάζει να υπονομεύσει το ίδιο του το κατασκεύασμα και να απολύσει την όποια σοβαροφάνεια προκύπτει στην πορεία. Η Καταστασιακή Δίνη, πίσω από όλο το γλέντι εικόνων και συμβάντων δράσης, αποτέλεσμα πλούσιας φαντασίας και σφιχτής διαχείρισης, είναι ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα που κρούει διάφορα καμπανάκια χωρίς να στρατεύεται εμφανώς, όχι από διάθεση ίσων αποστάσεων αλλά εξαιτίας ενός διάχυτου σκεπτικισμού. Αποπνέει μια μελαγχολική διάθεση και βρίσκει καταφύγιο στο χιούμορ, το παράλογο και την καταιγιστική δράση, καταφύγιο ανασυγκρότησης ωστόσο και όχι κρυψώνα αναχωρητισμού. Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί ένας υπόγειος αναβρασμός, η ανάγκη των μαζών να πιστέψουν σε κάτι, η άνοδος του συντηρητισμού, η τέχνη ως φαινόμενο δυναμικό καίτοι ορισμένες φορές ακατανόητο, αλλά και πιο συνηθισμένα και καθημερινά πράγματα όπως η διαστρέβλωση του έρωτα και της φιλοδοξίας, η διαχρονική ανάγκη για αγάπη, συντροφικότητα και φιλία.\nΠαρά την υπερπροσφορά εγχώριας λογοτεχνίας, η Καταστασιακή Δίνη καταφέρνει να ξεχωρίσει, τόσο σε επίπεδο συγγραφικών επιδιώξεων όσο και σε εκτέλεση. Αν και η μνήμη συνήθως δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχός μου, νομίζω πως από το Ο άντρας με τη μεγάλη ιδέα (Αστεριάδης, εκδόσεις Χαραμάδα) είχα να διαβάσω κάτι αντίστοιχο σε ελληνική λογοτεχνία. Δεν θα ήταν κομπλιμέντο να αναφερθώ σε κάλυψη προσδοκιών, γιατί προσδοκίες δεν είχα, αλλά το μυθιστόρημα του Ραγιάδη το απόλαυσα ιδιαιτέρως.\nυγ. Για το βιβλίο του Αστέρη Αστεριάδη, Ο άντρας με τη μεγάλη ιδέα, περισσότερα εδώ.\nΕτικέτες εκδόσεις Bibliothéque, Ελλάδα, Λογοτεχνία\nΕπιστροφή στη Ρενς - Didier Eribon\nΤο βιβλίο του Ντιντιέ Εριμπόν το είχα στα υπόψη, αλλά, ας μη γελιόμαστε η εκδοτική πλημμυρίδα θα το παρέσερνε εν τέλει μακριά. Η Μ. μου μίλησε γι' αυτό με ενθουσιασμό. Θα αρκούσε άραγε αυτό; Ίσως ναι, ίσως όχι. Δεν το ρίσκαρε στιγμή· μου το δάνεισε.\nΓια χρόνια ήταν για μένα μόνο ένα όνομα· τίποτα παραπάνω. Οι γονείς μου μετακόμισαν σ' εκείνο το χωριό την εποχή που δεν πήγαινα πλέον να τους δω. Πού και πού, όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό, τους έστελνα μια καρτ ποστάλ ‒ ύστατη προσπάθεια να συντηρήσω μια επαφή που ήθελα να είναι όσο πιο χαλαρή γίνεται. Γράφοντας τη διεύθυνση, αναρωτιόμουν πώς να είναι το μέρος που μένουν. Η περιέργειά μου δεν πήγαινε παραπέρα. Η μητέρα μου, όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο, μια-δυο φορές κάθε τρεις μήνες, συχνά και λιγότερο, με ρωτούσε: «Πότε θα έρθεις να μας δεις;». Ξεγλιστρούσα με το πρόσχημα πως είμαι πολύ απασχολημένος και της υποσχόμουν ότι θα πάω σύντομα· δεν είχα όμως την παραμικρή πρόθεση. Είχα αφήσει τους δικούς μου πίσω μου και δεν είχα καμιά διάθεση να τους ξαναδώ.\nΟ θάνατος του πατέρα του αίρει εν μέρει την απροθυμία του. Επισκέπτεται εκείνο το προάστιο της Ρενς στο οποίο είχαν μετακομίσει τα τελευταία χρόνια οι γονείς του. Το κάνει ωστόσο μόνο για τη μητέρα του, με τα αδέρφια του όχι, εξακολουθεί να τα αποφεύγει, στην κηδεία δεν πήγε. Ίσως στον επόμενο θάνατο, σκέφτομαι. Η επιστροφή είναι ταξίδι σύνθετο, οι ρωγμές στην περιχαράκωση του εαυτού αγνώστου βάθους και κινδύνου για παρεπόμενη κατάρρευση του οικοδομήματος. Ο Ντιντιέ Εριμπόν υπήρξε ένας από τους λίγους που διέφυγε της προκαθορισμένης πορείας, που συνέχισε το σχολείο, που πέρασε στο πανεπιστήμιο, που έφυγε από τη Ρενς για το Παρίσι και τον κόσμο, που δεν έγινε εργάτης, που δεν παντρεύτηκε λίγο μετά τα είκοσι και τα λοιπά και τα λοιπά καθ' όλα ρεαλιστικά κλισέ. Όταν έφυγε, η ομοφυλοφιλία του έμοιαζε να είναι το κυρίως πιάτο στο οικογενειακό τραπέζι, η διάχυτη ομοφοβία εντός και εκτός οικίας, έφευγε για να βρει τον εαυτό του, για να μπορεί να είναι ο εαυτός του. Φτάνοντας στο Παρίσι τον περίμενε μια άλλη ντουλάπα, εξίσου ασφυκτική και σκοτεινή στο εσωτερικό της, η καταγωγή, ο κόσμος από τον οποίο προερχόταν έπρεπε να μείνει κρυφός. Γκέι μπορούσε να είναι, παιδί λαϊκής οικογένειας όχι.\nΔεν ήταν ωστόσο κάτι που βρέθηκε εξ αρχής στο συνειδητό φάσμα, παρότι ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία, ήταν μπροστά του και δεν το έβλεπε, κρυβόταν, θαρρείς, πίσω από τη σεξουαλικότητα του, εκείνη θεωρούσε πως βάραινε στα στοιχεία ταυτότητας. Είναι μια ιδιαίτερη αποκάλυψη η αδυναμία μας να είμαστε πλήρως αποδεκτοί σε κάποιο δωμάτιο. Πάντα θα πρέπει να φροντίζουμε για ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο ερμάριο, όσο ευάερο και ευήλιο μοιάζει το κάθε επόμενο δωμάτιο, όσο καθησυχαστικός και αν είναι ο θόρυβος μιας πόρτας που κλείνει πίσω μας. Ο Εριμπόν ήρθε κάποια στιγμή αντιμέτωπος και με τη γαματοσύνη του, μελέτησε και κατανόησε διάφορα σχετικά με τον άνθρωπο, έγινε κάποιος σημαντικός σε κάποιους κύκλους, ένιωθε αυτοπεποίθηση. Τότε, κοιτάζοντας, πάντοτε από μακριά, προς τη μεριά της Ρενς, οι κατηγορίες απέναντι σε όλους και όλα, άλλοτε στιβαρές και αμετακίνητες, έχασκαν πια λειψές. Το μίσος ξέβαφε. Λέει κάπου πως αν πάψεις να μισείς κάποιον είναι ο εαυτός σου με τον οποίο οφείλεις να αναμετρηθείς, αυτό είναι που κάνει περίπλοκη την παύση του μίσους ακόμα και όταν όσα συνέθεταν το μίσος πια δεν υπάρχουν. Και πια ο Εριμπόν δεν μπορούσε απλώς να αρκείται ως κατήγορος στη στροφή του άλλοτε ψηφοφόρου του κομμουνιστικού κόμματος στην ακροδεξιά, όπως συνέβη σε πολλούς, ανάμεσά τους και στον πατέρα του, αλλά έπρεπε πια να δοκιμάσει να απαντήσει στο γιατί συνέβη αυτό. Και όταν τεθεί το πρώτο γιατί, το χαλί αρχίζει να ξηλώνεται, από τον θρόνο σου οφείλεις να παραδεχτείς πως δεν είχαν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες ευκαιρίες να γίνουν εξίσου υπέροχοι και αρεστοί στα γούστα σου. Και εσύ το μόνο που έκανες ήταν να τρέξεις μακριά τους και να μιλάς εξ ονόματός τους, χωρίς να τους ξέρεις, χωρίς να σε ενδιαφέρει να τους γνωρίσεις.\nΚαι πια η καρέκλα στέκει άδεια. Ο πατέρας δεν κάθεται εκεί. Οι φωτογραφίες του στο σαλόνι αποτυπώνουν ένα πρόσωπο οικείο αλλά άγνωστο. Η Επιστροφή στη Ρενς είναι ένα αυτοδοκίμιο, ένας συνδυασμός αυτοβιογραφίας και θεωρίας. Ο δρόμος της επιστροφής είναι έντονα περιστοιχισμένος από τη θεωρία, το πρίσμα μέσα από το οποίο παρατηρεί τα πράγματα επίσης. Είναι ο τρόπος του συγγραφέα να αντιμετωπίζει τον κόσμο, την καθημερινότητα και δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά με το παρελθόν. Το συναίσθημα παραμονεύει ωστόσο, πώς αλλιώς. Το ζήτημα που αποτελεί τον πυρήνα της αφήγησης, η σχέση πατέρα γιου δηλαδή, δεν συνοδεύεται από πρωτοτυπία, αυτό είναι σίγουρο. Αν προσθέσουμε και τα έργα στα οποία η σχέση αυτή κρύβεται πίσω από ένα μυθοπλαστικό παραβάν τότε ίσως και να μιλάμε για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης γραμματείας. Η Επιστροφή στη Ρενς διαφέρει. Ο Εριμπόν πετυχαίνει κάτι σπουδαίο. Να γράψει κάτι απόλυτα προσωπικό με τρόπο που να απευθύνεται στο συλλογικό, χωρίς διάθεση για διδαχή και νουθεσία. Και καταφέρνει κάτι ακόμα: να απλώσει μέσω της θεωρίας το κοινό συναισθηματικό εμβαδόν με τον αναγνώστη. Και αυτό γίνεται γιατί το κατηγορώ γίνεται διερευνώ, επιχειρώ να εξηγήσω, να κατανοήσω, δίνω μια ευκαιρία να συγχωρήσω, να αποτινάξω ένα βάρος από τις πλάτες μου. Και όλο αυτό γίνεται μέσω της θεωρίας και της γνώσης από μια θέση πλεονεκτική. Η γαματοσύνη που ο καθένας λίγο πολύ νιώθει για τον εαυτό του συνοδεύεται και από κάποιες υποχρεώσεις που συχνά παραβλέπουμε.\nΗ Επιστροφή στη Ρενς κυκλοφόρησε το 2009. Είχα διαρκώς στο μυαλό μου τη λογοτεχνία του Εντουάρ Λουί, που πέντε χρόνια αργότερα θα έκανε το ντεμπούτο του. Το δύσκολο παρελθόν, η φυγή από την επαρχία, το ζήτημα της σεξουαλικότητας, το πολιτικό, το σύγχρονο, αυτός ο ιδιότυπος νατουραλισμός του προσωπικού, το βίωμα ως συστατικό της λογοτεχνίας. Κυρίως σκεφτόμουν το Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου, το πλέον πολιτικό του βιβλίο. Το νήμα έστεκε απλωμένο, δεν είχα παρά να τραβήξω από το ράφι το Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας. Γυρίζω την πρώτη σελίδα: Μπορεί η θεωρία να κλαίει;, Ντιντιέ Εριμπόν.\nυγ. Για το Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου περισσότερα εδώ.\nΜετάφραση Γιάννης Στεφάνου\nΕτικέτες γαλλία, δοκίμιο, εκδόσεις νήσος\nοι Υπέροχοι νεκροί - Αντριάνα Μίνου\nΔιάβασα την πρώτη ιστορία ενδεδυμένος τον μανδύα της δυσπιστίας. Είμαι ειλικρινής. Ήταν μια πράξη εκπορευόμενη από τη νοσταλγία για εκείνο το μακρινό πια παρελθόν των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τότε που ανταλλάσσαμε μουσικές, βιβλία και ταινίες. Τότε που δεν στρατολογούμασταν με την πρώτη ευκαιρία με εκείνους απέναντι στους άλλους, αγαπημένοι σύντροφοι λίγες μόλις μάχες πριν, ορκισμένοι εχθροί πια και μέχρι η λήθη να μοιράσει φύλλα πορείας ξανά. Η Ν. πρότεινε αυτό το βιβλίο με περισσό ενθουσιασμό, σπάνιο για εκείνη και σίγουρα αυθεντικά βιωματικό· της άρεσε, το πρότεινε· ιστορία τέλος. Δεν έφερα εξαρχής τον μανδύα της δυσπιστίας. Πρώτα ένιωσα μια σχεδόν παιδική χαρά επιβεβαιώνοντας πως το βιβλίο αυτό ήταν ήδη εδώ. Ύστερα επανασχεδίασα το αναγνωστικό μονοπάτι. Τότε διάβασα το οπισθόφυλλο. Η προσμονή δημιουργήθηκε αλλά έπεσε πάνω στη δυσπιστία. Κενολογίες και υπερβολές, φοβήθηκα, δηθενιά και πόζα. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε.\nΑυτές τις μέρες δοκιμάζω να γράψω ένα κείμενο για τις προσδοκίες, ένα κείμενο που θα θέτει ως βασικό ερώτημα το γιατί επέλεξες να διαβάσεις αυτό το βιβλίο, επιχειρώντας ίσως να μεταφέρει λίγη από την ευθύνη αυτή στις καλομαθημένες πλάτες του αναγνώστη. Γιατί αν το ερώτημα απαντηθεί, τότε, ως δια μαγείας θαρρείς, θα εμφανιστεί μια λίστα με προσδοκίες. Γιατί είναι κάπως διαφορετικό να επιλέξεις ένα βιβλίο πιστεύοντας πως θα διαβάσεις το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο και διαφορετικό επειδή πίστεψες το «Αριστούργημα!» στο όμορφο εξώφυλλο. Επέλεξα να διαβάσω τη συλλογή διηγημάτων οι Υπέροχοι νεκροί της Αντριάνας Μίνου επειδή ενθουσίασε τη Ν. Πάνω σε αυτόν τον ενθουσιασμό υψώθηκαν οι προσδοκίες μου, για τις οποίες η ίδια η Ν. ουδεμία ευθύνη φέρει. Διαβάζοντας την πρώτη ιστορία, παρά τη δεδομένη ανοικειότητα που φέρει η γραφή της Μίνου, ένιωσα έλξη και αδημονία για τη συνέχεια, ο μανδύας είχε κιόλας παραπέσει κάπου πίσω στο σκονισμένο πάτωμα. Κάτι ιδιαίτερο συνέβαινε εδώ, έμεναν να φανούν τα όρια του.\nΖω τη ζωή μιας άλλης. Στο Μοτέλ Φήμες, είμαι ντυμένη βασίλισσα ουρανοξύστης, στους ώμους μου πέφτει μια εσάρπα από αστέρια και πάχνη, ενώ με το μικρό μου νυχάκι ξύνω την άκρη του νυχτερινού ουρανού κρυφοκοιτάζοντας· σηκώνω τη μύτη προς τα πάνω ψάχνοντας τη μυρωδιά πλασμάτων που δε θα δω ποτέ. Ανάμεσά τους κι εγώ ‒ που ζω τη ζωή μιας άλλης.\nΟι υπέροχοι νεκροί είναι σαν τη σκόνη. Τρυπώνουν παντού. Κι όσο τους ξεσκονίζεις τόσο απλώνονται, ανακατεύονται μεταξύ τους, αλλάζουν σχήματα, καλύπτουν τα πάντα, μπαίνουν στο ρουθούνι σου, αποκεί στο πνευμόνι κι ύστερα στο αίμα, στο δέρμα, ώσπου οι καθρέφτες δείχνουν μόνο το πρόσωπό τους.\nΗ συλλογή θα μπορούσε να ονομάζεται Μοτέλ Φήμες, η Μίνου όμως προτιμάει να αποδώσει τιμή στους επισκέπτες έναντι του οικήματος. Το πρώτο διήγημα λειτουργεί ως πύλη εισόδου, ως μια ρεσεψιόν. Η συγγραφέας/αφηγήτρια συστήνεται. Θέτει εξ αρχής το πλαίσιο· Ζω τη ζωή μιας άλλης. Για να συνεχίσει παρακάτω:\nΣτο Μοτέλ Φήμες απόψε είμαι ντυμένη βασίλισσα ουρανοξύστης. Χτες ήμουν βλάσφημος αστρονόμος· μεθαύριο θα είμαι καλλίφωνος καπνοδοκαθαριστής· την περασμένη βδομάδα ήμουν φλύαρος ταξιτζής, αυτοκτονικός συγγραφέας, καλόκαρδη στριπτιτζού· τον άλλο μήνα θα ήμουν θλιμμένη νοικοκυρά, διεφθαρμένος επίσκοπος, αυτιστικό σουπερήρωας. Είναι τόσο ανακουφιστικό να μη χρειάζεται να ζεις τη δική σου ζωή κι απλώς να αφήνεσαι στις επιλογές κάποιου άλλου. Νιώθω τόσο ξέγνοιαστη όταν διανυκτερεύω εδώ, μια ανεύθυνη μαριονέτα στα χέρια κάποιου που επινόησα για να με επινοήσει.\nΤο νήμα που συνδέει τα διηγήματα του βιβλίου και τα διαρθρώνει σε συλλογή δίνεται στον αναγνώστη εξ αρχής. Τα υλικά, η μεθοδολογία, η γλώσσα, η θεωρία, η αφηγήτρια-συμπρωταγωνίστρια είναι επίσης εδώ. Κάθε διήγημα και ένα δωμάτιο στο Μοτέλ Φήμες με επισκέπτη κάποιον υπέροχο νεκρό. Το υπέροχοι ως επιθετικός προσδιορισμός στο νεκροί και με φόντο τα Τρία κοράκια στην ανατολή του ήλιου στο εξώφυλλο δημιουργεί ένα συσχετισμό αντίρροπων δυνάμεων. Είναι άραγε ειρωνικό, ερχόμενο σε ευθεία σύγκρουση με τη δικαίωση του νεκρού; Ή μήπως είναι σεβαστικό και τα δωμάτια του μοτέλ λειτουργούν ως μη τόποι συνάντησης της αφηγήτριας με τους μεγάλους του παρελθόντος της; Η Μίνου κινείται κατά μήκος μιας λεπτής γραμμής και ισορροπεί θαυμαστά ανάμεσα στις αντίθετες αυτές δυνάμεις, πότε αγκαλιάζοντας και πότε αποφεύγοντας τη βλασφημία, το γκροτέσκο, την ειρωνεία, τη λατρεία και το πάθος, πότε χαϊδεύοντας και πότε χαράσσοντας το είδωλο.\nΓραφή κόνσεπτ θα σκεφτεί κανείς και ίσως η σκέψη να έχει μια χροιά αρνητική. Σίγουρα πρόκειται για ένα κόνσεπτ, που, ωστόσο, δεν στηρίζεται αδύναμα και μονόμπαντα μόνο στη σύλληψη, αλλά δικαιώνεται και σταθεροποιείται κατά την εκτέλεση. Τα διηγήματα είναι μικρά, ελάχιστα περνούν τις τρεις σελίδες σε έκταση. Με μικροευρήματα άκρως λειτουργικά, η Μίνου πετυχαίνει να αποφύγει τη μανιέρα, να στήσει την κάθε ιστορία με τρόπο αρκετά πρωτότυπο αλλά πάντοτε οργανικό, δουλεύοντας αρκετά στην πύκνωση και την αφαίρεση του περιττού, επιστρατεύοντας τον συμβολισμό, τον υπερρεαλισμό, το ντοκουμέντο, τη διακειμενικότητα και το βίωμα, χωρίς ούτε να υπερφορτώνει αλλά ούτε και να αποστειρώνει το συναίσθημα. Η συγγραφέας ξεπερνά με αρκετή άνεση και το εμπόδιο του κλεισίματος των ιστοριών, αποφεύγοντας τη ‒για μένα‒ παρωχημένη και απομαγευτική επεξηγηματική/ανακεφαλαιωτική κατακλείδα, την κατ' επίφαση ολοκλήρωση της ιστορίας, τη μάστιγα του ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, το δεν ξέρω τι να κάνω αυτή την κατά τα άλλα ωραία ιδέα που είχα.\nΗ έμπνευση ωστόσο δεν αρκεί ποτέ. Κάθε ιστορία στηρίζεται πάνω σε αρκετή γνώση και έρευνα, αφού η Μίνου χρησιμοποιεί τις πραγματολογικές λεπτομέρειες από τη ζωή των διάσημων νεκρών ως ευρήματα περιστροφής των ιστοριών. Και αυτή η επιμονή στην ελάχιστη πολλές φορές λεπτομέρεια από τη ζωή κάποιου διάσημου, στο όριο του μύθου και ίσως εξ αυτού υπέροχου, εμπεριέχει κάτι το συγκινητικό. Οι σημειώσεις, που βρίσκονται στο τέλος του βιβλίου, δεν σηματοδοτούνται εντός των διηγημάτων, επιτρέποντας στο παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία να λειτουργήσει περίφημα παραπλανητικά. Στη λίστα επισκεπτών ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει λαμπερές προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, όπως ο Μπραμς και η Βιρτζίνια Γουλφ, αλλά και της πολιτικής, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας και η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Βαυαρίας, για να σταχυολογήσω ενδεικτικά κάποια λίγα μόνο.\nΗ Μίνου πείθει πως υλοποιεί όσα εξαρχής έθεσε ως στόχους συγγραφής και παραδίδει μια ολοκληρωμένη συλλογή διηγημάτων, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο στην κατά τα άλλα πλούσια σε παραγωγή εγχώρια λογοτεχνία της μικρής φόρμας. Τα διηγήματα εδώ λειτουργούν ως σύνολο ενιαίο, μέρος μιας δεδομένης πρόθεσης και εντός ενός συγκεκριμένου πλαισίου, και όχι ατάκτως ερριμμένα και από σύμπτωση γειτονεύοντα σαν παιδιά σε τάξη και ενοίκους σε πολυκατοικία. Η έκδοση είναι ένα μικρό κόσμημα, που υπερπηδά με άνεση τον υψηλό ποιοτικό πήχη που οι εκδόσεις Στιγμός έχουν θέσει από την πρώτη στιγμή της σύντομης ιστορίας τους. Οι Υπέροχοι νεκροί αξίζουν της προσοχής σας κι εγώ οφείλω ένα ευχαριστώ στη Ν.\nΕτικέτες εκδόσεις στιγμός, Ελλάδα, Λογοτεχνία\nΝυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη - Kevin Barry\nΤο Νυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη εμφανίστηκε στον αναγνωστικό μου ορίζοντα χωρίς ιδιαίτερα λεπτομερή στοιχεία νηολόγησης. Πέρα από τη χώρα ναυπήγησης (Ιρλανδία) και μια περιρρέουσα αχλή θετικών σχολίων, η επιλογή βασίστηκε κυρίως στο ένστικτο. Η θεωρία λέει πως τα λιμάνια ως μυθιστορηματικοί τόποι δεν είναι του γούστου μου, αν και η μπεκετική αναλογία αναπόφευκτα ιντρίγκαρε παρά τις επιφυλάξεις που γεννούσε. Λίγες σελίδες ήταν αρκετές ωστόσο. Το Νυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη είναι με διαφορά το βιβλίο-έκπληξη της χρονιάς ως τώρα.\nΒλέπεις κάποιο τέλος στον ορίζοντα, Τσάρλι;\nΘα 'λεγα ότι ήδη, σχεδόν, έχεις μια απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, Μόρις.\nΔύο Ιρλανδοί, που φαίνονται μελαγχολικοί μέσα στο δυσάρεστα υγρό φως του επιβατικού σταθμού, κάνουν χειρονομίες μακροχρόνιας καρτερίας και πόνου - είναι γεννημένοι για τέτοιες χειρονομίες και τις προσφέρουν αβίαστα.\nΕίναι νύχτα στο παλιό ισπανικό λιμάνι της Αλχεθίρας.\nΟ Τσάρλι Ρέντμοντ και ο Μόρις Χερν, ως άλλοι Βλαντιμίρ και Εστραγκόν, αναμένουν την άφιξη του επόμενου πλοίου από την Ταγγέρη, παραφυλάνε στην αίθουσα αναμονής του λιμανιού μήπως και ανάμεσα στους ταξιδευτές διακρίνουν τη Ντίλι, την κόρη του Μόρις που έχει τρία χρόνια να τη δει. Αυτή είναι η υπόθεση του μυθιστορήματος του Κέβιν Μπάρυ· ένας πατέρας, παρέα με τον φίλο του, αναζητά την κόρη του.\nΟ Ιρλανδός συγγραφέας με δεξιοτεχνία σχηματίζει τα μονοπάτια που τους οδήγησαν ως εκείνο το ανδαλουσιανό λιμάνι, ξηλώνει τα νήματα του παρελθόντος, ακολουθεί τις λάθος στροφές και τις φρενοβλαβείς κατηφόρες. Μια ιστορία κοινότοπη, ένας πατέρας που απέτυχε ανάμεσα σε άλλα και στη σχέση με την κόρη του, τώρα ζητά εξιλέωση, μια πολλοστή ευκαιρία να υποσχεθεί πως ποτέ ξανά, μια ιστορία που στα χέρια του Μπάρυ γίνεται ένα συγκλονιστικό νέο-νουάρ μυθιστόρημα. Όλα τα συστατικά μιας νουάρ ιστορίας είναι εδώ και κυρίως η ατμόσφαιρα. Η υγρασία του λιμανιού είναι διάχυτη στις σελίδες. Κολλώδης ατμόσφαιρα ακατάλληλη για βαθιές αναπνοές, ακόμα και για έναν συνηθισμένο σ' αυτά Ιρλανδό. Η αίθουσα αναμονής ενός λιμανιού, αυτός ο μη τόπος, που βρωμάει κουρασμένα σώματα και φόβο, με τις αστυνομικές περιπολίες και τα φώτα που ποτέ δεν χαμηλώνουν, γίνεται το κατάλληλο σκηνικό για να ξεδιπλωθεί το κουβάρι της αφήγησης. Όλες οι αφηγήσεις συγχωνεύονται σ' ένα σώμα· οι μονόλογοι, οι διάλογοι, οι σκέψεις, οι αναδρομές, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα, οι παρεμβάσεις του παντογνώστη αφηγητή, όλα· γίνονται ένα σύνολο ενιαίο με εμφανείς ωστόσο τις συνδέσεις και τους αρμούς. Μαστοριά στην κατασκευή με περίσσευμα χώρου για την απόθεση συναισθήματος ανάμεσα σε ορόφους όπου συχνάζουν έμποροι ναρκωτικών και σωμάτων, αποτυχημένοι γονείς και εραστές, η ιρλανδική ομίχλη και ο ανδαλουσιανός ήλιος, όλα εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει αλλιώς αλλά δεν έγιναν.\nΤο Νυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη, όμως, δεν εξαντλείται στο στυλιζάρισμα της φόρμας και στις αβάντες του είδους. Ο Μπάρυ γράφει ένα μυθιστόρημα σύγχρονο, που δεν εγκλωβίζεται στην ιρλανδική πραγματικότητα. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή τοποθετεί τη δράση μακριά από την Ιρλανδία, δεν θα αρκούσε κάτι τέτοιο. Οι διαδρομές των ναρκωτικών και των σωμάτων, οι αρχές και οι ενδιάμεσοι κρίκοι της αλυσίδας, οι παράπλευρες απώλειες. Η παγκόσμια σταθερά της αποτυχίας και της θλίψης δεν γνωρίζει σύνορα, είναι τόπος κοινός, παρά την όποια ιρλανδική κλίση στη μελαγχολία. Το κακό επίσης. Η Ταγγέρη ως τόπος λογοτεχνικός συνδέεται με έναν σπουδαίο, τον Πολ Μπόουλς, σ' εκείνον οφείλει μεγάλο μέρος του μύθου της. Οι βόρειες ακτές της Αφρικής δεν έπαψαν να αποτελούν καταφύγιο φυγής, το πέρασμα στο εξωτικό, σ' έναν τόπο που ίσως γλίτωσε από τη διάχυτη απομάγευση, έστω σε κάποιες ελάχιστες γωνιές του. Ο Μπάρυ τοποθετεί τη δράση στην απέναντι ακτή, τη μη δράση για την ακρίβεια, την αναμονή. Τίποτε το κοσμοπολίτικο, τίποτε το μαγικό, τίποτε το αρχέγονο εδώ.\nΗ γλώσσα του Μπάρυ, όπως τη μεταμορφώνει ο Ορφέας Απέργης στα ελληνικά, είναι συγκλονιστική, καθώς συνδυάζει όλη τη βρωμιά και όλη την ομορφιά του κόσμου σε μια διαρκή αντιπαράθεση. Ένας θρήνος αντιηρωικός είναι το Νυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη, μια ιδιότυπη ελεγεία για όσα έχουν χαθεί. Οι αναλήψεις από το παρελθόν έρχονται να ξύσουν πληγές, να θυμίσουν πως δεν ήταν τα πράγματα πάντοτε σε αδιέξοδο, πως πάρθηκαν αποφάσεις κάποιες δεδομένες στιγμές, εκεί υψώθηκαν οι τύμβοι της ήττας. Το τίμημα της μνήμης. Με ελάχιστες γραμμές ο Μπάρυ σκιαγραφεί τους δυο τους και τον κόσμο τους και όμως ο αναγνώστης νιώθεις πως τα γνωρίζει όλα, κάθε μια χαρακιά του προσώπου, κάθε μια πτυχή του. Τα (κυριολεκτικά) λειψά πρόσωπα της πλοκής εγείρουν μια συμπάθεια που δεν την αξίζουν, που δεν τους πρέπει, συμπάθεια που εκπορεύεται από την αύρα της αποτυχίας που φέρουν. Ο Τσάρλι και ο Μόρις δεν τα κατάφεραν, απέτυχαν οικτρά, βρίσκονται εδώ, σε αυτό το μέρος και σε αυτή την κατάσταση, σε μια απόπειρα να κάνουν κάτι που να βγάζει κάποιο νόημα. Γυρεύουν κάποιον, τη Ντίλι συγκεκριμένα, για να απολογηθούν, να δώσουν τη δική τους εκδοχή των γεγονότων, να ζητήσουν επιείκεια, αλλά ταυτόχρονα τη γυρεύουν για να καθησυχαστούν πως δεν πήγαν όλα μάταια, όλα χαμένα, πως κάτι άξιζε σε όλο αυτό.\nΟ Μπάρυ, ανάμεσα στις τόσες φωνές που διακρίνονται στο μυθιστόρημα, πετυχαίνει να υψώσει ευδιάκριτη και δυνατή τη δική του. Τα δάνεια, οι προσλαμβάνουσες, οι φόροι τιμής· όλα είναι εδώ, χωνεμένα και λειτουργικά, η συνέχεια μιας παράδοσης ζωντανής, ενός φαινομένου δυναμικού, όπως είναι η λογοτεχνία από τη φύση της. Είναι από τα βιβλία εκείνα που προαναγγέλουν τη λογοτεχνία που έρχεται, που βρίσκεται καθ' οδόν. Κάτι παρόμοιο ένιωσα για τον Ντυκροζέ, τον περσινό νικητή της κατηγορίας «Έκπληξη της χρονιάς» και το βιβλίο του Η ανακάλυψη των σωμάτων.\nΑν ήταν ταινία, σκηνοθέτης θα ήταν ο Νιλ Τζόρνταν και διευθυντής φωτογραφίας ο Κρίστοφερ Ντόιλ, με τον τρόπο που συνεργάστηκαν στο Ondine (2009).\nυγ. Για τη λογοτεχνία του Πολ Μπόουλς περισσότερα εδώ. Για το Η ανακάλυψη των σωμάτων εδώ. Για το Ondine εδώ, πίσω στο μακρινό 2011.\nυγ.2 Εκλεκτικές συγγένειες: Κόκκαλα από ήλιο (εδώ), Ταξίδι σε ξένη γη (εδώ) και Γη χωρίς τέλος (εδώ).\nΜετάφραση Ορφέας Απέργης\nΕτικέτες εκδόσεις gutenberg, Ιρλανδία, Λογοτεχνία\nΒέρα - Γιάννης Ζελιαναίος\nΚάποια Βέρα και κάποια Βέρα, εγώ είμαι η Βέρα και δεν αγκαλιάζω κανέναν. Έτσι ξεκινά η απομαγνητοφώνηση αυτή. Η Βέρα στη θέση του οδηγού ενός Φορντ Έσκορντ Τζι Ελ, ένα θερμός κονιάκ με ζωγραφισμένα πάνω του πέντε αστέρια και ένα μαγνητόφωνο στο οποίο ηχογραφεί τη φυγή. Κάποιες φορές η απάντηση βρίσκεται στον δρόμο, στο ξετύλιγμα της λευκής γραμμής κάτω από το τιμόνι, στο τοπίο που φεύγει προς τα πίσω θολό, στα βενζινάδικα και στις τουαλέτες, στις εξόδους και στα φώτα των σπιτιών δεξιά και αριστερά, που όλα περνάν και σβήνουν, στο βάθος του ορίζοντα μετά από κάθε στροφή. Εκεί καταφεύγει η Βέρα. Έχωσε τέσσερα δάχτυλα μέσα απ' την κιλότα της και περίοδος δεν της είχε έρθει ακόμη. Ο παντογνώστης αφηγητής δεν λογοκρίνει, μεταφέρει αυτούσια τα λόγια που η Βέρα φτύνει οδηγώντας, τοποθετεί τα εισαγωγικά και φροντίζει να συμπληρώσει τα κενά, όσα δεν καταγράφονται στην κασέτα, τις σκέψεις και τις εικόνες, μεταξύ άλλων. Τα λόγια της Βέρας γεμάτα συναίσθημα, ένταση και νεύρο, ο κινητήρας του παλιάμαξου στρώνει το απαραίτητο χαλί.\nΗ Βέρα απευθύνεται στον Φάνη, στον πατέρα της, στη μάνα της, στον εαυτό της, στο αυτοκίνητο, στο παιδί στο βενζινάδικο, στον θεό, στην τύχη, στο θερμός. Ξεσπάσματα θυμού και θλίψης, μια μόνιμη απογοήτευση απ' όλους και απ' όλα σημαίνει στο βάθος. Το βιβλίο του Ζελιαναίου μοιάζει με ντουέτο μουσικό, η Βέρα τη φωνή, ο αφηγητής την κονσόλα με τα κουμπάκια, τις λούπες και τις παραμορφώσεις. Ο λόγος της Βέρας παραληρηματικός, μια κυρίαρχη σκηνική παρουσία καθάριου συναισθήματος, όπου οι λέξεις φωνάζονται, αφήνονται, φτύνονται, δραπετεύουν πίσω από σφιγμένα δόντια, επανέρχονται και χάνονται ξανά και ξανά. Ο λόγος του αφηγητή πιο στυλιζαρισμένος, ποιητικός και βρώμικος, ο κόσμος μέσα στον οποίο κατοικεί η Βέρα, εκείνα που την αποτελούν, εκείνα που έκλεισαν την πόρτα του Φορντ πίσω της, οι στίχοι από τα τραγούδια που ακούει και τα ποιήματα που με ένα ποτήρι στο χέρι διαβάζει σε κάποια μπάρα. Ο συγγραφέας πετυχαίνει να αποτυπώσει τις δύο φωνές με ευκρίνεια, να συνθέσει και να αντιθέσει το προφορικό και το γραπτό, σε μια ενορχήστρωση λειτουργική. Γνωρίζει πως οι φωνές αποτελούν τη βάση για τη νουβέλα, στην επιτυχία τους θα κριθεί η αυθεντικότητα στο συναίσθημα. Και τα καταφέρνει.\nΕίχα καιρό να διαβάσω λογοτεχνία αλήτικη, από τότε ίσως που ο Κέρουακ και ο Μπουκόφσκι έκαναν σκάντζα βάρδιες στο κομοδίνο. Διαβάζοντας τη Βέρα ένιωσα κάτι από το παρελθόν, από συναυλίες στο Πολυτεχνείο και στη Βίλλα, βραδιές στη Μαβίλη στον άβολο εξαερισμό του μετρό. Αλήτικη πειστικά και όχι δήθεν. Η Βέρα έχει κάτι από το παρελθόν, κάτι ρετρό στο συναίσθημα και τη στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις, στον τρόπο που βιώνει το συναίσθημα, που (δεν) το διαχειρίζεται, στο νεύρο με το οποίο γυρίζει το κλειδί της Φορντ. Ο μικρόκοσμος της Βέρας αποπνέει μια αυθεντικότητα, όχι ιδεολογική αλλά συναισθηματική, θα επιμείνω στο συναίσθημα, αυτό προσφέρει έδαφος στον αναγνώστη να σταθεί και να παρατηρήσει τη φυγή της. Δεν υπάρχει κάποια κοσμοθεωρία εδώ προς πώληση. Η Βέρα διαθέτει κάτι το ποιητικό, της εμμονής και της κατάρας, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη είναι τέτοιο που μπορεί να εμπνεύσει, παρότι εκείνη δεν την ενδιαφέρει, ίσως και γι' αυτό. Ο αφηγητής στέκει γοητευμένος, όχι χαζορομαντικά, απέναντι στη Βέρα, την παρακολουθεί στο Φορντ, τη φαντασιώνεται, την κατασκευάζει, τη σμιλεύει, της χαρίζει τα πιο ωραία του κουρέλια, τη φοβάται ωστόσο, η Βέρα θα του πετούσε το βιβλίο στα μούτρα, το ξέρει αυτό, το ξέρει καλά αλλά δεν μπορεί και να κάνει αλλιώς, κάπου πρέπει να αποθέσει τις λέξεις.\nΟ Γιάννης Ζελιαναίος, με την αγάπη για το περιθώριο, όχι μόνο το λογοτεχνικό, τα φανζίν και τη μουσική, γράφει μια νουβέλα με το γκάζι πατημένο. Η Βέρα στέκει δυσπρόσιτη, αισθητικά και συναισθηματικά· δεν την ενδιαφέρει καθόλου. Για κάποιους ίσως παρωχημένη και για κάποιους σαφώς επιτηδευμένη· δεν την ενδιαφέρει καθόλου. Αυτό δεν είναι ποίηση και αυτό δεν είναι λογοτεχνία, οι ειδήμονες εκ βάθρου αποφαίνονται· δεν την ενδιαφέρει καθόλου. Εμένα μου άρεσε, αν και με ζόρισε· δεν την ενδιαφέρει καθόλου. Υπήρξε ξεκάθαρη εξαρχής, Κάποια Βέρα και κάποια Βέρα, εγώ είμαι η Βέρα και δεν αγκαλιάζω κανέναν.\nΣύμφωνα με τον ορίζοντα προσδοκιών που είχα εξ αρχής σπεύσει να σκιαγραφήσω για το βιβλίο της Τέιλορ Τζένκινς Ριντ, το Daisy Jones & The Six επρόκειτο να είναι ένα ανάλαφρο ποπ μυθιστόρημα, ένα μουσικό ντοκουμέντο με έντονη οσμή από τη δεκαετία του '70. Με την πεποίθηση αυτή το έβαλα στη χειραποσκευή, αφού έμοιαζε να είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για ταξίδι και για τα ταξίδια συνήθως επιλέγω βιβλία που θα έχουν ρόλο συνοδευτικό και όχι κυρίαρχο, συχνά από την κατηγορία του μη μυθοπλαστικού. Το όνομα του συγκροτήματος δεν μου έλεγε κάτι. Αυτό δεν με έβαλε σε υποψίες αφού οι μουσικές μου γνώσεις για τη δεκαετία του '70 είναι περιορισμένες. Η αμφιβολία δεν άργησε να εμφανιστεί και κάπου στη σελίδα τριάντα ήθελα να γκουγκλάρω. Ωστόσο, σε μια ταπεινή πτήση εσωτερικού δεν παρέχεται πρόσβαση στο διαδίκτυο. Έμαθα την «αλήθεια» στην αποβάθρα, περιμένοντας το μετρό, ήμουν κιόλας στη σελίδα εκατό.\nΤο Daisy Jones & The Six είναι ένα απολαυστικό βιβλίο. Είναι η ιστορία μιας μπάντας μέχρι τη διάλυσή της, τη στιγμή που γνώριζε τεράστια επιτυχία. Η Ριντ εμπνέεται από την ιστορία των Fleetwood Mac και μυθοπλάττει τους The Six, μια μπάντα που δημιούργησαν δύο αδέρφια που η μουσική αποτέλεσε τη μοναδική τους διέξοδο κατά τη δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία, και που στην πορεία συνεργάστηκε με την καθηλωτικά όμορφη και ταλαντούχα Daisy Jones. Η Ριντ χρησιμοποιεί όλα τα συστατικά της ροκ μυθολογίας· έρωτες, ναρκωτικά, ίντριγκες και πάθη, κατάθλιψη στη σκιά της δόξας, παρασκήνια και συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις, ηχογραφήσεις και περιοδείες, και κυρίως την ιλιγγιώδη άνοδο και την αναπόφευκτη πτώση. Κανένα κλισέ δεν φαντάζει υπερβολικό όταν έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που γνώρισε τη δόξα τη δεκαετία του '70, η Ριντ το ξέρει και κινείται στα όρια.\nΚαι αν το μέρος της σύλληψης του μυθιστορήματος είναι σημαντικό, καταλυτική είναι η εκτέλεση. Ο τρόπος με τον οποίο η Ριντ αποφασίζει να αφηγηθεί την ιστορία της μπάντας είναι που απογειώνει το μυθιστόρημα. Χρόνια μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, μια συγγραφέας θα πάρει συνεντεύξεις από τα μέλη του συγκροτήματος αλλά και από άτομα που κινήθηκαν κοντά στον πυρήνα της μπάντας. Με μια τεχνική κυρίως κινηματογραφική, η συγγραφέας θα συνθέσει σε διαδοχή τις απαντήσεις, παραδίδοντας έναν πολυφωνικό κορμό παράλληλων μονολόγων που συνομιλούν με άξονα τις ερωτήσεις της συγγραφέως που παραμένει αθέατη και σιωπηλή. Με τον τρόπο αυτό ακολουθεί την ιστορία της μπάντας από την ανατολή μέχρι τη δύση της, δίνει σε όλα τα πρόσωπα της πλοκής την ευκαιρία να εκφράσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, φωτίζει την ιστορία από όλες τις πλευρές και χαράσσει με λεπτομέρεια το μονοπάτι που οδηγεί μέχρι την τελευταία συναυλία του γκρουπ στο Σικάγο, στις 12 Ιουλίου του 1979.\nΗ Ριντ δεν περιορίζεται στη λειτουργικότητα της αφήγησης ωστόσο. Επιφυλάσσει μια ανατροπή που δικαιολογεί και εξηγεί, επεκτείνοντας τα όρια της αληθοφανούς μυθοπλασίας και καθιστώντας συνολικά πιο στέρεη την όλη κατασκευή. Το Daisy Jones & The Six είναι ένα μυθοπλαστικό ντοκουμέντο. Η Ριντ κατασκευάζει έναν μυθιστορηματικό κόσμο μέσα στον πραγματικό κόσμο. Ο πραγματικός κόσμος ωστόσο είναι σχεδόν μυθιστορηματικός, μέρος μιας μυθολογίας πια, ιδιαίτερα ιδωμένος από το σήμερα. Αυτός ο συνδυασμός κάνει το τελικό αποτέλεσμα εκρηκτικό. Η συγγραφέας προσδίδει διαρκώς περαιτέρω λεπτομέρειες στο δημιούργημά της -στίχοι και μελωδίες, διαφωνίες στην ηχογράφηση και ανατροπές κατά την τελική μίξη- γεγονός που επιτείνει το αίσθημα της αληθοφάνειας, επί της οποίας και στηρίζεται το μυθιστόρημα. Το αφηγηματικό τρικ της Ριντ λειτουργεί άψογα. Το μυθιστόρημα διαβάζεται σε καταιγιστικούς ρυθμούς. Είναι ένα ανάλαφρο ποπ μυθιστόρημα, στον δρόμο που έδειξε το High Fidelity, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται λογοτεχνική εκποίηση. Η συγγραφέας ελέγχει πλήρως το υλικό της, γνωρίζει μέχρι τελευταία λεπτομέρεια το βιογραφικό του κάθε χαρακτήρα, κάνει ορθή και λειτουργική χρήση των κλισέ και των ανατροπών, κατευθύνει με μαεστρία την πλοκή, ελέγχοντας τις άρσεις και τις υφέσεις της, και πετυχαίνει να δημιουργήσει το αίσθημα της αγωνίας σε μια ιστορία που το τέλος της είναι εξαρχής γνωστό και δεδομένο.\nΚαθόλου δεν με ένοιαξε που όλο αυτό δεν είναι ένα ντοκουμέντο αλήθειας αλλά μια εν πολλοίς μυθιστορηματική κατασκευή. Το αντίθετο, μάλλον, συνέβη. Εκτός από την εν γένει γοητεία του, ο μύθος διαλύει και το αίσθημα του κοιτάγματος από την κλειδαρότρυπα. Όσο και αν η Ριντ πατάει ως ένα βαθμό σε «αληθινά» γεγονότα, το μυθοπλαστικό πέπλο τα καλύπτει. Η αλήθεια είναι πάντοτε σχετική και κρύβει διαρκώς τον κίνδυνο της απομάγευσης. Εδώ τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται, η αναγνωστική απόλαυση είναι εγγυημένη στο βιβλίο αυτό, για το οποίο δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ιδανική μεταφράστρια από τη Βάσια Τζανακάρη.\nΤι και αν ο αρχικός ορίζοντας προσδοκιών εν πολλοίς κατέρρευσε, το Daisy Jones & The Six αποδείχτηκε μια ευχάριστη έκπληξη.\nΜετάφραση Βάσια Τζανακάρη\nΕτικέτες αμερική, εκδόσεις Αίολος, Λογοτεχνία


Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (Π.Α.ΜΕ.) - Oργάνωση της πάλης για να μην υλοποιηθούν τα βάρβαρα μέτρα\n03 Δεκεμβρίου 2012 . Κατηγορία: Π.Α.ΜΕ\nΤην παραπέρα μείωση των μισθών και ημερομίσθιων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την απορρύθμιση του χρόνου εργασίας.\nΤη δραστική μείωση των συντάξεων, κυρίως των επικουρικών, των εφάπαξ τα λίγα αποθεματικά των ταμείων που κινδυνεύουν με νέο κούρεμα.\nΤις απολύσεις που θα γενικευτούν, την απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, τη δουλειά ήλιο με ήλιο, όσες ώρες, όσες ημέρες θέλει ο εργοδότης.\nΤα άγρια φορολογικά χαράτσια, τις ληστρικές ανατιμήσεις στο ρεύμα, το νερό, το τηλέφωνο, το πετρέλαιο, στα αλλά είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.\nΤην μετατροπή της παιδείας, της πρόνοιας, της υγείας, το φάρμακο σε χρυσωρυχεία για τους έμπορους καπιταλιστές που λυμαίνονται αυτούς τους τομείς.\nΤην παράδοση του δημόσιου πλούτου (της γης, του ορυκτού πλούτου, της θάλασσας και των ακτών, των λιμανιών, των δρόμων, του αέρα, των πάντων) στα ντόπια και ξένα τρωκτικά\nΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ :\nτον άνεργο που δεν του δίνουν ούτε το αναγκαίο βοήθημα για να ζήσει, να φροντίσει την υγεία του και της οικογένειάς του, που δεν έχει να πληρώσει τα χαράτσια της ΔΕΗ, της εφορίας, των τραπεζών, όλους όσους αρνούνται να γίνουν οι αιμοδότες της κερδοφορίας των ντόπιων και ξένων καπιταλιστών.\nτις οικογένειες με άτομα με αναπηρίες που αντί να τις βοηθήσουν στον Γολγοθά που ανεβαίνουν προσθέτουν και νέα βάρη στο σταυρό που σηκώνουν.\nτα παιδιά στα σχολειά σε όλες τις βαθμίδες που δεν έχουν θέρμανση, πολλά υποσιτίζονται και προετοιμάζονται για φτηνό εργατικό δυναμικό.\nΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ –ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ\nΣε κάθε τόπο δουλειάς συζητάμε με τον συνάδελφο μας, την συναδέλφισσα μας, τι θα κάνουμε, οργανωμένα συλλογικά, για να οργανώσουμε την αντίσταση στην υλοποίηση των μέτρων εργοστάσιο το εργοστάσιο, επιχείρηση την επιχείρηση.\nΣυζητάμε πως θα δυναμώσει η αλληλεγγύη και ο συντονισμός των σωματείων κατά κλάδο. Συζητάμε σε κάθε χώρο (σε συγκεντρώσεις, με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων) για το πώς θα αντιδράσουμε αν επιχειρηθεί μείωση μισθών, αλλαγή των ωραρίων, κ.λ.π.\nΣυζητάμε το τι θα κάνουμε ώστε να απομονωθούν, να πετάξουμε από τα συνδικάτα τα τσιράκια των εργοδοτών, τους συμβιβασμένους και ξεπουλημένους, τους κυβερνητικούς.\nΣε κάθε τόπο δουλειάς οργανωνόμαστε στο συνδικάτο, φτιάχνουμε επιτροπή αγώνα, σωματειακή επιτροπή, επιτροπή του ΠΑΜΕ, σωματείο αν ο αριθμός των εργαζόμενων, ο χώρος και οι προϋποθέσεις το επιβάλλουν και το επιτρέπουν.\nΣε κάθε γειτονιά οργανωμένα, με το συνδικάτο, την επιτροπή αγώνα, την σωματειακή επιτροπή, συμμετέχουμε στις λαϊκές επιτροπές, κτίζουμε το κοινό μας μέτωπο με τα αλλά λαϊκά στρώματα που είναι και αυτά θύματα της ίδιας βάρβαρης πολιτικής.\nΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΜΕ 400 ΕΥΡΩ\nΗ ψήφιση του μνημονίου 3 και του πιο αντιλαϊκού ταξικού προϋπολογισμού των τελευταίων 10ετιών, συνολικά τα μέτρα που παίρνουν έχουν έναν και μόνο στόχο. Ακόμη πιο φτηνή εργατική δύναμη για την ανάκαμψη και την προστασία της κερδοφορίας των μεγαλοεπιχειρηματιών των μονοπωλίων. Διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να γίνει και προς το όφελος του λαού και προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων.\nΗ συνέχιση και το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης στη χώρα μας και διεθνώς που απαιτεί νέα ακόμα χειρότερα μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων που ήδη τα έχουν αποφασίσει, κυβέρνηση και ευρωπαϊκή ένωση (αποφάσεις γιουρογκρουπ, νέο φορολογικό νομοσχέδιο κ.α) προδιαγράφουν την κόλαση που ζούμε και την ακόμα χειρότερη που μας ετοιμάζουν.\nΤώρα πια είναι φανερό πως δεν πρόκειται για μια μπόρα που θα περάσει. Πως ο συμβιβασμός, η υποταγή κανένα δεν γλίτωσε, κανένα δεν γλιτώνουν. Πως καμία συνταγή διαχείρισης που δεν θίγει τα κέρδη και την ιδιοκτησία των μονοπωλίων δεν είναι φιλολαϊκή.\nΜονόδρομος για τον κάθε εργαζόμενο–η, για κάθε νέο και νέα είναι να οργανώσει την αντίσταση του για να παρεμποδίσει την εφαρμογή των μέτρων, να αντιμετωπίσει τις συνέπειες και ταυτόχρονα να επιτεθεί με σύνθημα: ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ.\nΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΗΣΤΕΥΕΙ\nΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ\nΠαραλογισμός δεν είναι ο αγώνας μας για μια καλύτερη ζωή. Παραλογισμός είναι:\nΕμείς να παράγουμε τον αμύθητο πλούτο που υπάρχει και αυτόν να τον απολαμβάνουν μια χούφτα παράσιτα κι εμείς να οδηγούμαστε στη φτώχεια και την ανεργία.\nΝα θυσιάσουμε τα δικαιώματα μας για να βγουν οι καπιταλιστές από την κρίση τους με την λιγότερη χασούρα. Να πληρώσουμε για χρέη που δεν χρωστάμε σε αυτούς που μας οφείλουν. Να καθορίζουν ντόπιοι, ευρωπαίοι και άλλοι καπιταλιστές το τι, το πόσο και το που θα το παράγουμε.\nΝα παρακολουθούμε την αστική τάξη της χώρας μας και την κυβέρνηση να μακελεύουν μαζί με τους αμερικανοΝΑΤΟικούς και ευρωπαίους φονιάδες άλλους λαούς, τον πόλεμο να μας πλησιάζει.\nΝα αφήσουμε αυτήν την κατάσταση να συνεχίζεται αντί να βάλουμε πλώρη για μία άλλη πορεία που θα διαφεντεύουμε εμείς το τι θα παράγεται, το πόσο και το που, ώστε ο πλούτος να κατανέμεται με κριτήριο την κάλυψη των δικών μας αναγκών, και η ανάπτυξη να είναι προς όφελος του λαού.\nΜε το ΠΑΜΕ (εργαζόμενοι), με την ΠΑΣΕΒΕ (αυτοαπασχολούμενοι), με την ΠΑΣΥ (φτωχοί αγρότες), με το ΜΑΣ (τη νεολαία), την ΟΓΕ (γυναίκες) να οργανώσουμε τη συμμαχία μας για αντίσταση κι ανατροπή.\nΝα οπλιστούμε με υπομονή, επιμονή, σταθερότητα, να δώσουμε το χέρι μας σε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νέο που θέλει να σταθεί όρθιος απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.


EKTAKTO – ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ….Τώρα ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ & μαχαίρωσαν βουλευτή… – fraptime\nΑρχική/ΚΟΣΜΟΣ/EKTAKTO – ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ….Τώρα ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ & μαχαίρωσαν βουλευτή…\nEKTAKTO – Πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν γνωστή βουλευτή…\nΠολλή κρίσιμη η κατάστασή της\nΆγνωστος επιτέθηκε με μαχαίρι και πυροβόλησε την γνωστή βουλευτή. Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα των ΜΜΕ η 41χρονη βουλευτής έχει μεταφερθεί σε νοσοκομείο της περιοχής, ενώ επισήμως δεν έχει γίνει γνωστή η κατάσταση της υγείας της. Εκπρόσωπος της αστυνομίας ανέφερε: «Γνωρίζουμε για το περιστατικό και το εξετάζουμε».\nΗ γνωστή Βρετανή βουλευτής του Εργατικού Κόμματος τραυματίστηκε σοβαρά, δεχόμενη πυρά και μαχαιριές στο Μπίρστολ του δυτικού Γιόρκσαϊρ, στην Αγγλία.\nΗ Τζο Κοξ, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το BBC, βουλευτής της περιφέρειας Μπάτλεϊ και Σπεν, φέρεται να δέχθηκε επίθεση, ενώ ένας άνδρας φέρεται να έχει δεχθεί πλήγματα από μαχαίρι.\nΣύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, η αστυνομία έπειτα από ανθρωποκυνηγητό συνέλαβε έναν 52χρονο, χωρίς ωστόσο να έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι πρόκειται για τον ένοπλο. Αυτήκοες μάρτυρες τονίζουν ότι ο ένοπλος την ώρα της επίθεσης φώναζε «Πρώτα η Βρετανία».\nΗ Κοξ εξελέγη στις εκλογές του 2015 στην εκλογική περιφέρεια Μπάτλεϊ και Σπεν και έχει δύο παιδιά. Προς το παρόν συγκεχυμένες είναι οι πληροφορίες που φτάνουν από τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς λέγεται πως στο επεισόδιο ενεπλάκησαν δύο άνδρες…


Έλληνας τραγουδιστής: «Είμαι σε μία φάση που βλέπω παιδάκια και συγκινούμαι. Θέλω να γίνω μπαμπάς» | Gossip-tv.gr\nΠάντα νικητής. Κι όταν χάνω για μένα είναι μάθημα. Ή νικάω ή μαθαίνω, αυτή είναι η στάση της ζωής μου. Αλλιώς δεν εξελίσσομαι δεν πάω μπροστά. Το είδα κι αυτό το. έργο. Έχω περάσει από πολλά στάδια. Δεν ξύπνησα μια μέρα και τα είχα βρει με τον εαυτό μου. Δουλεύω καθημερινά γι' αυτό. Δεν είμαι μοναχικός άνθρωπος, αλλά έχω ανάγκη κάποιες φορές να μένω μόνος μου. Αυτό πρέπει να καταλάβει ο άνθρωπος μου, η γυναίκα μου, αυτή την μουρλά που έχει ο καλλιτέχνης. Μπορεί να σηκωθώ τρεις η ώρα το βράδυ γιατί έχω έμπνευση και να γράψω κάτι.\nΥπήρξε μία γυναίκα που το κατάλαβε και ήμασταν μαζί επτά χρόνια. Χωρίσαμε στην φάση που ή παντρεύεσαι ή χωρίζεις. Είναι και η σχέση που ακόμα σκέφτομαι. Όλες τις γυναίκες στην ζωή μου τις έχω σεβαστεί αλλά αυτή είναι η μία που είναι τόσο έντονα χαραγμένη και πιστεύω την αγάπησα πραγματικά γι' αυτό κράτησε και τόσα χρόνια, στο τέλος ή θα παντρευόμασταν ή θα χωρίζαμε.\nΝαι θέλω πάρα πολύ και θα είμαι απίστευτος μπαμπάς. Κι έχω και χρόνο ν' ασχοληθώ, γιατί η δουλειά μου είναι στο σπίτι, το στούντιο μου είναι στο σπίτι μου, η δουλειά μου είναι το βράδυ, άρα μπορώ να είμαι όλη την ημέρα στο σπίτι. Δεν θα μου άρεσε το παιδί μου να μεγαλώνει με νταντά, θέλω να είμαι σαν πατέρας δίπλα του. Αυτό που στερήθηκα από τον δικό μου πατέρα θέλω να το προσφέρω στο παιδί μου επί δέκα.


Καραχούντζ - Aρμενία 365\nΕπαρχία / Περιοχή\nΑπόσταση από κέντρο Γερεβάν\nΕνα από τα πιο γνωστά και ενδιαφέροντα αρχαιολογικά μνημεία της Αρμενίας είναι το Karahunj, συχνά αποκαλούμενο ως Zorats Karer.\nΠιθανότατα πρόκειται για οικισμό και μεγαλιθική νεκρόπολη από τη Μέση Εποχή του Χαλκού / Εποχή του Σιδήρου. Σύμφωνα με την εναλλακτική θεωρία, θεωρείται ίσως το παλαιότερο αστρονομικό παρατηρητήριο του κόσμου, που χτίστηκε την 6η χιλιετία π.Χ.. προγένεστερο ακόμα και του Stonehenge (3001 π.Χ).\nΜια ακόμα εκδοχή λέει ότι είναι απομεινάρια και τείχη μιας αρχαίας αρμενικής πόλης.\nΤο κομμάτι που χαρακτηρίζει αυτό το «μυστηριώδης» μνημείο είναι ο κυκλικός δακτύλιος (45x36 μέτρα) με όρθιες πέτρες. Το ύψος των πετρών κυμαίνεται από 0,5 έως 3 μέτρα (πάνω από το έδαφος) και έχουν βάρος μέχρι 10 τόνους, ενώ αρκετές από αυτές έχουν μια οπή στο πάνω μέρος (σχετική θεωρία ότι παρατηρούσαν τα αστέρια). Πολλές από αυτές είναι διατεταγμένες σε σειρά σαν τοίχος και άλλες σε τυχαία θέση. Συνολικά το Karahunj έχει περισσότερες από 220 όρθιες πέτρες.\nΒρίσκεται στα 1.770 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 205 χλμ (3,5 ώρες) από το Γερεβάν μέσω Areni και Yeghegnadzor και σε κοντινή απόσταση μπορείτε να δείτε και τον πανέμορφο καταρράκτη Shaki.\nΌποια και αν είναι η αλήθεια για το Karahunj, αυτές οι πραγματικά πανάρχαιες πέτρες που στέκονται ακόμα και σήμερα αξίζουν μια επίσκεψη. Σημαντικό να αναφέρουμε ότι το συγκεκριμένο μνημείο «αργοσβήνει» με την φυσική φθορά στην πάροδο του χρόνου και ήδη έχει ξεκινήσει πρωτοβουλία πολιτών για την προστασία του.\nΠετάμε για Αρμενία με Aegean Airlines\nΒρείτε τις χαμηλότερες διαθέσιμες τιμές για το ταξίδι σας


Ο καιρός τρελάθηκε στην περιοχή της Εσσης στη Γερμανία (ΦΩΤΟ) - Life Events\nΟ καιρός τρελάθηκε στην περιοχή της Εσσης στη Γερμανία (ΦΩΤΟ)\nΑνεμοι, βροχοπτώσεις και χιόνι δημιούργησαν χάος σε ώρα αιχμής\nΑπό την Κυριακή, η περιοχή της Εσσης στη Γερμανία πλήττεται από τα έντονα καιρικά φαινόμενα. Σφοδροί άνεμοι, έντονες καταιγίδες και σήμερα και χιονόπτωση δημιουργούν άπειρα προβλήματα.\nΤρένα καθηλώθηκαν από τους ανέμους, είτε καθυστερούν, μάλιστα ένα με 400 επιβάτες, οι οποίοι και καρδιοχτύπησαν, εκκενώθηκε, στέγες «ξηλώθηκαν» και δέντρα έπεσαν και έκλεισαν κεντρικούς δρόμους. Οι οδηγοί χρειάστηκε και χρειάζεται να έχουν μεγάλη υπομονή και προσοχή, πτήσεις στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης ακυρώθηκαν ενώ η πυροσβεστική υπηρεσία δέχθηκε αμέτρητες κλήσεις. Οι υπηρεσίες σε όλη την Εσση βρίσκονται σε επιφυλακή ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα.\nΗ Γερμανική Υπηρεσία Καιρού (DWD) είχε εκδώσει την Κυριακή προειδοποίηση καταιγίδας για όλη την Έσση. Σήμερα ήρθε και το χιόνι, κάποια σχολεία παρέμειναν κλειστά ενώ οι δρόμοι έχουν ολισθηρότητα και απαιτείται μεγάλη προσοχή στις μετακινήσεις.\nΦωτό Michael Seeboth (hr)\nΗ Αστυνομία σε ανάρτησή της στο twitter τονίζει σε όλο τον κόσμο πως πρέπει να οδηγεί προσεκτικά.\nΔείτε επίσης: Γερμανία: Γιατί «φακελώνονται» οι επιβάτες που ταξιδεύουν με αεροπλάνο\n🚘⛸ = 👎#springiscoming #obacht pic.twitter.com/bi7gRNckxg\n— Polizei Westhessen (@Polizei_WH) March 11, 2019\nΤο απόγευμα της Δευτέρας τα έντονα καιρικά φαινόμενα αναμένεται να κοπάσουν ενώ τη νύχτα της Τρίτης θα υπάρχουν τοπικές βροχές και χιονοπτώσεις. Οι θερμοκρασίες αυτή τη στιγμή είναι μεταξύ 3 και 8 βαθμών.\nΦωτό Polizei Osthessen\nΚεντρική φωτό Michael Seeboth (hr)\nΑυτοκτόνησε νεαρή Ολυμπιονίκης\nΘεσσαλονίκη: Προσποιήθηκε ότι ήταν αστυνομικός κι έπεσε θύμα ληστείας


AnimePlanet.gr - Kekkou Kamen, Delicious Mask\nStudio Studio Egg Studio Boomerang Dynamic\nΑκατάλληλο κάτω των 17 χρονών!\nΤο "Toenail of Satan's Spartan Institute of Higher Education" είναι ένα σχολείο-οικοτροφείο, όπως όμως φαίνεται και από τον όνομα του δεν είναι και τόσο συνηθισμένο. Η διοίκηση του ινστιτούτου βρίσκεται στα χέρια αυταρχικών, σεξουαλικά διεστραμμένων ανθρώπων και οι καθηγητές, εξίσου διεστραμμένοι, δεν χάνουν ευκαιρία να ταπεινώσουν τους μαθητές, επιβάλλοντας τους αυστηρότατες ποινές σεξοδιαστροφικού περιεχομένου με οποιαδήποτε αφορμή.\nΠιο πρόσφατο θύμα τους η ντροπαλή μαθήτρια Mayumi Takahashi. Ευτυχώς όμως γι'αυτήν και την τιμή της, μια υπέρ-ηρωίδα κάνει την εμφάνιση της στους χώρους του ινστιτούτου, η μυστηριώδης Kekkou Kamen. Φορώντας μόνο τις κόκκινες μπότες και τα κόκκινα γάντια της, ένα φουλάρι και μια μάσκα με αυτιά σαν του κουνελιού, η Kekkou ήρθε για να τιμωρήσει τους διεστραμμένους καθηγητές για την συμπεριφορά τους. Φυσικά, οι ενδυματικές της προτιμήσεις μόνο δυσφορία δεν τους προκάλεσαν, αλλά η Kekkou αδιαφορεί και αφήνει να μιλήσουν οι πράξεις της.\neverybody knows her body.. nobody knows her face.. respect\n13/04/2008 από Vetus\nTόσο παρακμιακό που του δίνει cult χαρακτήρα. Μακάρι να έβγαζε μερικά επεισόδια ακόμα. Οι λάτρεις του είδος επιβάλλεται να το δουν για ιστορικούς λόγους.\n11/04/2008 από Alas\nΠαρωδία των hentai anime, έχει μπόλικο πονηρό χιούμορ με έντονες τις σατυρικές πινελιές. Απο παρουσίες, ο διευθυντής απλά τα σπάει. Παλιό μα αρκετά καλό, όχι κορυφαίο, αλλά καλό.\nΠραγματοποιείται αναζήτηση σε συζητήσεις του forum που να περιλαμβάνουν την πρόταση "Kekkou Kamen".\nKoji Morimoto, Nobuhiro Kondo, Shunichi Tokunaga\nΟ τίτλος δημοσιεύτηκε από τον χρήστη Alas στις 04/04/2008, προβλήθηκε 3363 φορές και σχολιάστηκε/βαθμολογήθηκε 3 φορές.


Ψυχαναγκασμοί και Εμμονές | Θάλπος-Ψυχική Υγεία\nΨυχαναγκασμοί και Εμμονές\nΠόσες φορές σας έχει συμβεί να φύγετε από το σπίτι και να νομίζετε ότι έχετε αφήσει την κουζίνα ανοιχτή ή το θερμοσίφωνο; Τσεκάρετε συχνά την τσάντα σας για να σιγουρευτείτε ότι πήρατε το κινητό ή τα κλειδιά σας; Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με ήπιας μορφής έμμονες ιδέες και ψυχαναγκαστικές πράξεις, που δεν επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα της ζωής μας και που είναι εύκολα ελέγξιμες.\nΗ ειδοποιός διαφορά μεταξύ μιας ήπιας κατάστασης από μια κλινική, είναι η ένταση και η συχνότητα των συμπτωμάτων, καθώς και το κατά πόσο τα συμπτώματα επηρεάζουν την ποιότητα της καθημερινή μας ζωής και την ευρύτερη λειτουργικότητά μας.\nΟι έμμονες ιδέες γνωστές και ως ιδεοληψίες, δυστυχώς προκαλούν επώδυνα συναισθήματα. Μπορούν να καταδυναστεύσουν ένα άτομο σε τέτοιο βαθμό, που να του παρεμποδίσουν την οποιαδήποτε καθημερινή του δραστηριότητα. Να του επηρεάσουν δυσμενώς την προσωπική, διαπροσωπική, κοινωνική και επαγγελματική του ζωή. Το άτομο νιώθει ανήμπορο και ανίσχυρο να διώξει μια άσχημη επαναλαμβανόμενη ανεπιθύμητη σκέψη ή εικόνα και το άγχος που σχετίζεται με αυτήν. Το περιεχόμενο των ιδεοληψιών συνήθως σχετίζεται με θέματα επιθετικότητας, βίας, σεξ, μολύνσεων, ασθενειών, τάξεως του χώρου ή θρησκοληψίας.\nΓια να «ξορκιστούν» αυτές οι έμμονες ιδέες και το άγχος ή ο φόβος που προκαλούν, οι άνθρωποι εκδηλώνουν συχνά ψυχαναγκαστικές πράξεις, εν είδει τελετουργικών, με εξαιρετικά συγκεκριμένους και άκαμπτους κανόνες. Η παρεμπόδιση αυτών των τελετουργικών και η μη εφαρμογή τους, επιφέρει μεγάλο άγχος ακόμα και πανικό στο άτομο, καθώς πιστεύουν πως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσουν την «εξουδετερωτική» πράξη. Λόγου χάρη ένα άτομο με εμμονές μικροβίων και μολύνσεων, μπορεί να αναπτύξει μια τελετουργία συχνότατου καθαρισμού χεριών, ακόμα και σε βαθμό αυτοτραυματισμού. Ένα άτομο με χωροταξικές εμμονές, μπορεί να έχει μια χρονοβόρα και σχολαστική ρουτίνα τακτοποίησης ή αρίθμησης αντικειμένων, σχεδόν σε βαθμό αποκλειστικής καθημερινής ενασχόλησης.\nΧαρακτηριστικά προσωπικότητας που συνοδεύουν αυτή τη διαταραχή, που το διαγνωστικό και στατιστικό εγχειρίδιο των ψυχικών διαταραχών (DSM-5) ονομάζει ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (obsessive compulsive disorder), είναι η τελειομανία, η ισχυρογνωμοσύνη και η αδυναμία λήψης αποφάσεων. Είναι άνθρωποι παγιδευμένοι μέσα σε μια ενδοψυχική σύγκρουση, μεταξύ των «πρέπει» και των «θέλω».\nΗ διαταραχή αυτή που είναι χρόνια και δυνητικά επιδεινούμενη, δυσχεραίνει σημαντικά την ποιότητα της ζωής και καθιστά το άτομο όμηρο του ίδιου του, του εαυτού. Πέρα όμως από αυτό δυσχεραίνει και τη ζωή όσων εμπλέκονται με το άτομο, λόγω των ψυχαναγκαστικών του πράξεων. Είναι λοιπόν σημαντική η αναζήτηση βοήθειας από ειδικό ψυχικής υγείας, έτσι ώστε να υπάρξει ανακούφιση από τα συμπτώματα και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του.\nDiagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM–5) (2013) APA\nPHOTO CREDIT: Srivatsan J


Steel Belt Online Παραγγελία\nΑρχική > Λίστα ετικετών σημάδι > S > Steel Belt\nΚαλύτερος Steel Belt παρέχονται σε τιμές χονδρικής. Αγοράστε υψηλής ποιότητας Steel Belt από τις ελεγμένες προμηθευτή σε ανταγωνιστικές τιμές και με γρήγορη παράδοση, sign-in-china.com είναι η καλύτερη επιλογή σας. Μπορείτε να βρείτε πλήρη στοιχεία σχετικά με Steel Belt και πολλά είδη Steel Belt από εμάς. Αυτά τα οικονομικά αποδοτική Steel Belt βεβαιωθείτε ότι ο εκτυπωτής σας συνεχίζει να παρέχει την ποιότητα, την αξιοπιστία και την απόδοση που περιμένετε. Αναζήτηση Steel Belt τώρα στην ιστοσελίδα μας, μπορείτε να βρείτε τη μεγαλύτερη ικανοποιημένοι ένα και να απολαύσετε μια χαρά σε απευθείας σύνδεση εμπειρία αγορών.


By Serfare\t On Μαΐ 18, 2016\nΜπορεί οι επενδυτές να χαίρονται με τα νέα της αύξησης των διεθνών τιμών του πετρελαίου, οι καταναλωτές όμως ετοιμάζονται για νέες ανατιμήσεις.\nΟι τιμές του πετρελαίου καταγράφηκαν σήμερα κοντά στο υψηλότερο επίπεδο τιμών για το 2016. Η υπερπροσφορά του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές φαίνεται να συγκρατείται και έτσι οι τιμές άρχισαν να κινούνται προς τα πάνω.\nΟι τιμές του πετρελαίου τύπου Brent, διεθνούς προέλευσης καταγράφηκαν στα 49,31 δολάρια το βαρέλι, αυξημένες κατά 3 σεντς από την τελευταία συνεδρίαση. Οι τιμές του αμερικανικού αργού παρέμειναν σταθερές στα 48,31 δολ το βαρέλι.\nΟι προβλέψεις μάλιστα λένε ότι το πετρέλαιο θα φτάσεις στα 50 δολάρια νωρίτερα από το αναμενόμενο και έτσι μέσα στο επόμενο τρίμηνο αναμένονται τιμές λιανικής που θα θυμίζουν περασμένα ακριβά καλοκαίρια.\nΣε συνδυασμό μάλιστα με την αύξηση που προβλέπεται στον ειδικό φόρο κατανάλωσης πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν για τιμές κοντά στο 1,10 για το πετρέλαιο κίνησης και πάνω από το 1,45 για την απλή αμόλυβδη βενζίνη στην Αττική.


ღ ΣΚΕΨΕΙΣ ღ ღ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ღ ღ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ღ: ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΟ ΟΘΟΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ\nΣταλαγματιά 16 Δεκεμβρίου 2009 - 12:08 π.μ.\nΜπράβο Φωτεινή πολύ καλή η πρωτοβουλία σας.\nΜακάρι να γινότανε από πολλους κάτι τέτοιο.\nΝα έχεις υπέροχες γιορτές!\nΕΛΕΝΑ 16 Δεκεμβρίου 2009 - 2:55 π.μ.\nΠαέμορφο το παζάρι σας Φωτεινούλα!!\nΠροσεγμένο και φροντισμένο με πολλή πολλή αγάπη!\nΚαι του χρόνου να είστε καλά να το ξανα-οργανώσετε!\nΚαλές γιορτές να χουμε!!


Αρχική - Διάγνωση Πάρου\nΤο πολυϊατρείο «Διάγνωση» δημιουργήθηκε από μια ομάδα επιχειρηματιών, οι οποίοι βλέποντας τις ανάγκες των κατοίκων στον τομέα της υγείας θέλησαν να τις καλύψουν και με εκσυγχρονιστική διάθεση αποφάσισαν να καταπιαστούν με αυτό το εγχείρημα.\nΤο ανθρώπινο δυναμικό που αποτελεί τη «διάγνωση» ανταποκρίνεται με επαγγελματισμό στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και των ασθενών. Όσον αφορά το ιατρικό προσωπικό της «διάγνωσης», επιτελεί με μεγάλη ευσυνειδησία τα καθήκοντά του.\nΟι ιατροί θέλοντας να ευαισθητοποιήσουν την κοινότητα σε θέματα υγείας και να μοιραστούν τις γνώσεις και τις απόψεις τους για κάποια ιατρικά θέματα, ενημερώνουν τακτικά τις δημοσιεύσεις τους στον ιστότοπο.\nΗ πρόληψη σώζει ζωές – Προσέχω την υγεία μου, προστατεύω τη ζωή μου!\nΟ τακτικός ιατρικός έλεγχος είναι κάτι το απαραίτητο για όλους, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.\nΣτο ιατρείο μας μπορείτε να πραγματοποιήσετε τους εξής ελέγχους και να έχετε τα αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα:\nΕπικοινωνήστε μαζί μας για να κλείσετε ραντεβού και να προγραμματίσουμε τον έλεγχο που χρειάζεστε!\nΗ εμπειρία μας στο πολυιατρείο «διάγνωση» ήταν πολύ καλή. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι το προσωπικό ήταν πάρα πολύ φιλικό και εξυπηρετικό. Δεν αισθανθήκαμε ούτε μια στιγμή ότι μας αντιμετώπιζαν ως πελάτες και έδειξαν ειλικρινές ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας! Ευχαριστούμε!\nΕξ αρχής η είσοδός μου στο πολυιατρείο μου έδωσε τη σιγουριά ότι οι γιατροί θα ενδιαφερθούν για το πρόβλημά μου και θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το αντιμετωπίσουν. Όπως και έγινε! Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τη βοήθειά σας, καθώς και για τον επαγγελματισμό με τον οποίο λειτουργείτε και για την αξιοπιστία την οποία εμπνέετε.\nΗ εγκαταστάσεις της «διάγνωσης» είναι άψογες και σου δίνουν την εντύπωση πως αυτό το πολυιατρείο δεν είναι σε κάποιο νησί, αλλά σε κάποια μεγάλη πόλη της Ελλάδας. Ο εξοπλισμός του είναι υπερσύγχρονος και ο χώρος διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Συγχαρητήρια και ελπίζουμε να συνεχίσετε έτσι και να δώσετε παράδειγμα και σε άλλους!\nΆφησα τη «διάγνωση» με μια πολύ καλή εντύπωση. Η εξυπηρέτηση του προσωπικού και των ιατρών ήταν πάρα πολύ καλή. Τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου βγήκαν πάρα πολύ γρήγορα και η χρέωση για τις υπηρεσίες τους ήταν τόσο χαμηλή που με άφησε άφωνο! Σας ευχαριστώ για όλα!\n· Ορθοπαιδικός Χειρουργός\n· Υπεύθυνη γραμματείας


Άγιος Χαράλαμπος: Θαύμα κατά την ώρα του μαρτυρίου | Παναγία Ιεροσολυμίτισσα\nΌταν ο άγιος Χαραλάμπης βασανιζόταν από τους δήμιους, ο αυτοκράτορας και διώκτης του πληροφορήθηκε για τη θαυματουργό δύναμη του αγίου. Διέταξε λοιπόν να φέρουν ενώπιον του έναν δαιμονισμένο, για να δει αν ο Χαραλάμπης μπορούσε να τον θεραπεύσει. Ο διάβολος βασάνιζε ήδη τον ταλαίπωρο άνθρωπο επί τριανταπέντε χρόνια, σέρνοντάς τον στα όρη και τις ερήμους, εκσφενδονίζοντάς τον μέσα σε φαράγγια και έλη.\nΟ δαίμονας αποκάλυψε:\n«Ο άνθρωπος αυτός θέλησε να κλέψει κάτι από τον γείτονά του και σκέφθηκε μέσα του: αν δεν σκοτώσω πρώτα τον άνθρωπο, δεν θα μπορέσω ν’ αρπάξω τα αγαθά του». Πήγε λοιπόν και σκότωσε τον γείτονά του. Τον έπιασα τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα, μπήκα και κατοίκησα μέσα του τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια».\nPosted by Παναγία Ιεροσολυμίτισσα blog at 9:06 μ.μ.


AμεA - Άτομα με Αναπηρία - Δικαιώματα και Παροχές: 04/27/12\nΤα οιστρογόνα γίνονται «ασπίδα» προστασίας του οργανισμού.\nΚαταγγελίες για απάνθρωπες συνθήκες μεταφοράς μαθητών ΑΜΕΑ\nΑναγνώρισε τα προβλήματα ο δήμος.\nΣύμφωνα με την καταγγελία που απέστειλαν οι γονείς στο δήμο Αγίας Παρασκευής, την Περιφέρεια Αττικής και το υπουργείο Παιδείας, το δρομολόγιο μεταφοράς των μαθητών ξεκινάει στις 7 το πρωί και διαρκεί περισσότερο από δυόμιση ώρες, καλύπτοντας όλη την περιοχή της ανατολικής Αττικής (Πόρτο Ράφτη, Κορωπί, Παιανία, Γλυκά Νερά, Λούτσα, Παλλήνη, Σπάτα, Κάντζα, Ντράφι). Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο μαθητές που έχουν να διανύσουν απόσταση έξι χιλιομέτρων ως το σχολείο, να αναγκάζονται να διανύσουν 90 χιλιόμετρα με το λεωφορείο.\nΑυτό έχει ως αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται οι μαθητές που έχουν πολλαπλά προβλήματα υγείας (πολλοί από αυτούς ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή), αλλά και να φτάνουν στο σχολείο περίπου στις 9:30, χάνοντας καθημερινά το πρώτο δίωρο των μαθημάτων τους.\nΌπως εξηγεί στο ΑΠΕ ο εκπαιδευτικός και γονιός μαθήτριας, Κώστας Τσάκαλος, μέχρι πρόσφατα η μεταφορά των μαθητών γινόταν με ταξί. Μετά την παραχώρηση της αρμοδιότητας της μεταφοράς των μαθητών στους δήμους, ο δήμος Αγίας Παρασκευής αποφάσισε να αναθέσει το συγκεκριμένο έργο σε εταιρεία λεωφορείων, παρά το γεγονός ότι είχε το δικαίωμα παράτασης της σύμβασης μεταφοράς με ταξί ως το τέλος του έτους.\nΤην πρώτη μέρα ο οδηγός του λεωφορείου άφησε μαθήτρια στο Πόρτο Ράφτη σε απόσταση 150 μέτρων από το σπίτι της στην κεντρική λεωφόρο, χωρίς να επικοινωνήσει με τους γονείς και μη λαμβάνοντας υπόψη ότι πρόκειται για παιδί με ειδικές ανάγκες.\nΟ δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Βασίλης Ζορμπάς αναγνώρισε το πρόβλημα και ανακοίνωσε ότι ο δήμος θα προχωρήσει σε πρώτη φάση σε σχεδιασμό δύο δρομολογίων για την ανατολική Αττική αντί για ένα που γίνεται σήμερα. Τα δύο δρομολόγια θα εκτελούνται από την ερχόμενη Δευτέρα, ενώ για τη νέα σχολική χρονιά ο δήμος θα προχωρήσει σε νέο διαγωνισμό.\nΓια το πρόβλημα που προέκυψε κινητοποιήθηκε και η Διεύθυνση Ειδικής Αγωγής του υπουργείου Εθνικής Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, που διερευνά τις δυνατές λύσεις.\nΕτικέτες αμεα, άρθρα, Γενικά θέματα, εκπαίδευση, λοιποί φορείς, ΜΜΜ\nΛήγει η προθεσμία για την ευνοϊκή ρύθμιση οφειλών στον ΟΑΕΕ\nΟι ασφαλισμένοι αποκτούν το δικαίωμα κατάταξης σε κατώτερη ασφαλιστική κατηγορία.\nΤον Ιούλιο η ετήσια καταγραφή των συνταξιούχων\nΑφορά όσους διαμένουν στην Ελλάδα.\nΑπό τις 2 Ιουλίου έως και τις 28 Σεπτεμβρίου, προγραμματίζεται να διεξαχθεί η ετήσια καταγραφή της φυσικής παρουσίας τωνσυνταξιούχων, που διαμένουν στην Ελλάδα, όπως γνωστοποίησε η διοίκηση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.\nΠαρατείνεται έως τις 31 Μαΐου η ρύθμιση για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές\nΗ αρχική προθεσμία εξέπνεε στις 30 Απριλίου.\nΣτην παράταση της ευνοϊκής ρύθμισης για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο έως τις 31 Μαΐου προχώρησε σήμερα το υπουργείο Οικονομικών. Σημειώνεται πως η αρχική προθεσμία εξέπνεε στις 30 Απριλίου.\nΣτην ρύθμιση μπορούν να υπαχθούν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο καθώς και υπέρ τρίτων, βεβαιωμένες στις ΔΟΥ ή τα τελωνεία έως τις 29 Φεβρουαρίου 2012.\nΣυγκεκριμένα, υπάγονται τα φυσικά πρόσωπα με χρέη έως 10.000 ευρώ και νομικά πρόσωπα με οφειλές έως 75.000 ευρώ.Η εξόφληση των χρεών μπορεί να γίνει σε έως και 24 δόσεις, με ελάχιστο ποσό δόσης τα 100 ευρώ.\nΜετά από αίτηση του φορολογούμενου και θετική γνωμοδότηση του Εφόρου η εξόφληση μπορεί να γίνει ακόμη και σε 60 δόσεις.\n«Καμπάνακι» για τους παραγωγούς.\n«Τα παιδιά ζωγραφίζουν τα δικαιώματά τους»\nΗ Unicef προκηρύσσει διαγωνισμό στα σχολεία όλης χώρας.\nΜε θέμα «Τα Παιδιά Γράφουν και Ζωγραφίζουν τα Δικαιώματά τους» η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, με την υποστήριξη του υπουργείου Παιδείας, προκηρύσσει διαγωνισμό στα σχολεία όλης της χώρας, στο πλαίσιο σχετικού εκπαιδευτικού προγράμματος.\nΤο εκπαιδευτικό πρόγραμμα έχει στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των μαθητών της προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών μέσα και έξω από το σχολείο, στην Ελλάδα και τον κόσμο, έτσι όπως καθορίζονται στη διεθνή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού που έχει επικυρώσει και η Ελλάδα το 1992.\nΟι μαθητές των νηπιαγωγείων και των πρώτων τάξεων του δημοτικού θα ενημερωθούν από τους δασκάλους τους, πάνω στις αρχές και το περιεχόμενο της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού.\nΣτη συνέχεια καλούνται να δημιουργήσουν με ομαδικές εργασίες, οι μαθητές της τρίτης δημοτικού μία αφίσα, της τετάρτης ένα παραμύθι και της πέμπτης και έκτης ένα βιβλίο με λόγια και εικόνες ή μία εφημερίδα για το πώς φαντάζονται τα δικαιώματά τους και τι ζητούν από τους μεγάλους, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, όλους.\nΙδιαίτερο ενδιαφέρον θα παρουσιάσει ο τρόπος που τα παιδιά θα αποτυπώσουν στις δημιουργίες τους, γιατί έτσι θα βγουν πολύτιμα συμπεράσματα για το πώς αντιλαμβάνονται τη σύγχρονη πραγματικότητα. Τα έργα από τα σχολεία που θα δηλώσουν συμμετοχή θα αποστέλλονται στα γραφεία της UNICEF έως και την Πέμπτη 31 Μαΐου.\nΤα καλύτερα έργα των παιδιών θα βραβευθούν από ειδική επιτροπή και θα εκτεθούν σε έκθεση στην Αθήνα τον ερχόμενο Νοέμβριο.\nΜέσα σε τέσσερις μήνες σημειώθηκε αύξηση 85% στη δυτική Θεσσαλονίκη.\nRoosevelt, το σκυλί... καγκουρό!\nΦωτογραφίες του κόλεϊ που τρέχει πάνω σε δύο πόδια και δύο ρόδες.\nΓεννήθηκε με παραμορφωμένα τα μπροστινά του πόδια με αποτέλεσμα να καθηλωθεί σε ένα ειδικό αναπηρικό αμαξίδιο. Αλλά αυτό φαίνεται πως δεν πτοεί τον Roosevelt, το κόλεϊ που απολαμβάνει ό,τι κι αν γίνει τη χαρά της ζωής.\nΗ ιδιοκτήτριά του Stephanie Fox από το Maine αγόρασε έναντι 900 δολαρίων το αμαξίδιο με τις δύο ρόδες που δένει κάτω από το σώμα του Roosevelt και ουσιαστικά υποκαθιστά τα δύσμορφα μπροστινά του πόδια.\n«Ο κόσμος νομίζει πως θα έπρεπε να του γίνει ευθανασία επειδή υποφέρει. Αλλά ξυπνά χαρούμενος κάθε μέρα», δήλωσε η Fox.\nΟ Roosevelt χρησιμοποιεί το αμαξίδιο μόνο για μεγάλες βόλτες αλλά μέσα στο σπίτι και και σε κοντινές αποστάσεις μετακινείται στηριζόμενος μόνο στα πίσω πόδια του και… πηδάει θυμίζοντας καγκουρό.\nΟ ΣΕΤΕ κρίνει απαραίτητη την τροποποίησή του.\nΗμίγυμνοι στο δρόμο για καλό σκοπό\nΦωτογραφίες από καμπάνια ευαισθητοποίησης για την αιμοδοσία στη Βρετανία.\nΝα τραβήξουν την προσοχή των πολιτών και να τους ευαισθητοποιήσουν στο θέμα της αιμοδοσίας είχαν στόχο οι Βρετανοί της φωτογραφίας ενόψει μάλιστα και των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργανώνονται το καλοκαίρι στο Λονδίνο.\nΦορώντας μόνο εσώρουχα στο χρώμα του δέρματος και σανδάλια, κι έχοντας ζωγραφίσει σε όλο το σώμα τους τις αρτηρίες και τις φλέβες, περπάτησαν στους δρόμους του κεντρικού Λονδίνου στέλνοντας το μήνυμά τους.\nΤα αποθέματα της Βρετανίας σε αίμα πρέπει να αυξηθούν φέτος κατά 30% ενόψει τόσο των Αγώνων όσο και των εορτασμών για το Αδαμάντινο Ιωβηλαίο της βασίλισσας.\nΘα διαρκέσουν μέχρι τις 9 Ιουλίου.\n9/7/2012:Μέλη του Πολιτιστικού Ομίλου Αραβίκου Λάρνακας Κύπρου και Πολιτιστικού Συλλόγου Λαγυνών Λαγκαδά (Ώρα έναρξης 11:00 π.μ).\nH ιστορία του προφυλακτικού κρατά αιώνες\nΤο αρχαιότερο που έχει βρεθεί είναι του 17ου αιώνα.\nTo τέταρτο κρούσμα στις ΗΠΑ.\nΤο αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας ανακοίνωσε σήμερα πως εντοπίσθηκε κρούσμα σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας στην Καλιφόρνια.\nΤο υπουργείο «επιβεβαιώνει το τέταρτο κρούσμα σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας στη χώρα σε μία γαλακτοφόρο αγελάδα στην κεντρική Καλιφόρνια», τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση.\nΑναμένεται να δοθεί σύντομα η άδεια και στην Ελλάδα.\nΗ αντιπρόεδρος του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), Μαρία Θεοδωρίδου, ανέφερε ότι σύντομα αναμένεται να δοθεί το «πράσινο φως» για το νέο τετραδύναμο συζευγμένο εμβόλιο Menveo για τονμηνιγγιτιδόκοκκο, ώστε να γίνεται ακόμη και σε δίχρονα Ελληνόπουλα, που έως σήμερα γίνεται σε παιδιά άνω των 11 ετών.\nΣύμφωνα με τα δεδομένα του Εθνικού Κέντρου Αναφοράς Μηνιγγίτιδας που έδωσε στη δημοσιότητα η κ. Κρεμαστινού, κατά το χρονικό διάστημα Ιανουάριος - Δεκέμβριος 2010, δηλώθηκαν συνολικά 531 κρούσματα μηνιγγίτιδας. Τα περισσότερα εμφανίστηκαν σε βρέφη και παιδιά έως 4 ετών. Ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών, σε αντίθεση με προηγούμενα έτη όπου οι ηλικιακές ομάδες που ακολουθούσαν ήταν 5 - 9 ετών και 10-14 ετών.\nΜεξικανοί ερευνητές επισημαίνουν τις ευεργετικές ιδιότητες του αβοκάντο.\nΡόλο στην αντιγήρανση εκτιμούν οι ερευνητές ότι μπορεί να παίξει το έλαιο του αβοκάντο, το οποίο έχει παρόμοια σύσταση με εκείνο της ελιάς.\nΣτο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρίας Βιοχημείας και Μοριακής Βιολογίας, ο Μεξικανός ερευνητής Cortes-Rojo σημείωσε ότι οι ιδιότητες του ελαίου του αβοκάντο μπορούν να το μετατρέψουν σε «ελαιόλαδο των αμερικανών»!\nΟ ερευνητής από το Μεξικό μελετά το αβοκάντο, το οποίο είναι πλούσιο σε λίπος, γιατί ενδέχεται να αποτελεί όπλο κατά της γήρανσης και των χρόνιων νόσων.\nΤο εν λόγω έλαιο καταπολεμά τις ελεύθερες ρίζες των κυττάρων που σχετίζονται με τη γήρανση, τα καρδιαγγειακά και τον καρκίνο και γι αυτό οι ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να αποτελέσει όπλο κατά της γήρανσης.\nΣήμερα, το έλαιο αβοκάντο, το οποίο είναι καλλιεργείται κυρίως στη Νότια Αμερική, χρησιμοποιείται από πολλές γυναίκες αφού ενυδατώνει τα ξηρά και ταλαιπωρηµένα μαλλιά.\nΕξερευνώντας τη γλώσσα μας\nΤο επόμενο Σαββατοκύριακο στο Παιδικό Μουσείο.\nΤην ευκαιρία να εξερευνήσουν το Παιδικό Μουσείο αλλά και την ανθρώπινη γλώσσα θα έχουν τα παιδιά που θα βρεθούν εκεί το Σαββατοκύριακο 5 και 6 Μαΐου. Για τα παιδιά 3-6 ετών διοργανώνεται το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ποιοι ζούσαν στο Μουσείο;». Τα παιδιά γίνονται εξερευνητές και ανακαλύπτουν την ιστορία του εκθέματος του Μουσείου «Σοφίτα». Έρχονται σε επαφή με τα αντικείμενα του εκθέματος και δημιουργούν το πιο παλαιό και παράξενο αντικείμενο του εκθέματος.\nΓια τα παιδιά ηλικίας από 7 έως 12 ετών διοργανώνεται το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Μια γλώσσα για όλους». Πώς θα ήταν αν δε μπορούσαμε να μιλήσουμε; Μιλάνε οι εικόνες; Πώς επικοινωνούμε με το σώμα; Τα παιδιά ανακαλύπτουν με τη βοήθεια του παιχνιδιού μια εναλλακτική μέθοδο επικοινωνίας, χρησιμοποιώντας αντί για λέξεις το σώμα τους και εικόνες.\nΟι ώρες διεξαγωγής των εκπαιδευτικών προγραμμάτων για παιδιά 7-12 χρόνων είναι οι εξής: 12:00 έως 13:30\nΥπηρεσίες στη γραμμή 1540.\nΔεν περίσσεψε ούτε πατάτα στο Ηράκλειο\nΔιατέθηκαν 25 τόνοι προς 10 ευρώ το σακί.\nΕξαντλήθηκαν, μέσα σε λίγες ώρες, οι πατάτες Νευροκοπίου που διέθεσε σε χαμηλή τιμή σήμερα, ο Σύλλογος Τριτέκνων του Νομού Ηρακλείου.\nΣυνολικά, διατέθηκαν, στα μέλη του Συλλόγου, 25 τόνοι πατάτας, προς 10 ευρώ το σακί.\nΣύμφωνα με τους διοργανωτές, ο Σύλλογος Τριτέκνων αναμένεται να επαναλάβει την κίνηση αυτή σε χρόνο που θα γίνει γνωστός στο εγγύς μέλλον.\nΦτιάχνουν «εκμέκ καταϊφι» δώδεκα μέτρων\nΟι χορηγίες θα διατεθούν για την δημιουργία «Κοινωνικού Παντοπωλείου».\nΤο Σάββατο 12/05/2012 από της 9:00 το πρωί ως τις 15:00 το μεσημέρι στην Πλατεία Γεωργίου στην Πάτρα ο Εμπορικός Σύλλογος σε συνεργασία με την Μ.Κ.Ο. «Στήριξη Ζωής» θα κατασκευάσει το μεγαλύτερο Εκμέκ Καταϊφι στη χώρα μας μήκους 12μέτρων, σύμφωνα με το pelop.gr.\nΟι χορηγίες της εκδήλωσης θα διατεθούν για την δημιουργία «κοινωνικού Παντοπωλείου». Θα διατεθούν γλυκίσματα, ποτά, αναψυκτικά.\nΤο τριήμερο 27-30 Απριλίου.\nΕνθαρρυντική η ανακάλυψη σύμφωνα με τους επιστήμονες.\nΓια πρώτη φορά συνδέεται η ορμονοθεραπεία με τη λευχαιμία.\nΑναρτήθηκε από Notis στις 8:02 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n▼ 27/04 (23)\nΚαταγγελίες για απάνθρωπες συνθήκες μεταφοράς μαθη...\nΛήγει η προθεσμία για την ευνοϊκή ρύθμιση οφειλών ...