Ταξίδι στο Περού – Λογοτεχνία & Βιβλία\n16/03/2020 30/04/2020 adminUncategorized\n“σε όσους κάποτε πόθησαν να πάνε στο Περού, αλλά ποτέ δεν τα κατάφεραν…\n… σ΄ αυτούς που δεν τόλμησαν να απομακρυνθούν από την ασφάλεια της στεριάς και δεν γνώρισαν ποτέ την όψη της θάλασσας!”\nΟκτώβριος του 2010. Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου ξεκινά το μεγάλο του ταξίδι στο Περού, για να πιάσει τ’ όνειρο και να ζήσει το απόλυτο. Επιστρέφει στην Αθήνα 9 Δεκεμβρίου 2010. Ο Δημήτρης ταξίδεψε σε δεκάδες ακόμα χώρες σε όλον τον κόσμο.\nΣτα χωριουδάκια και πόλεις όπου μένει για ύπνο και εφ’ όσον βρει Internet μου στέλνει τις ανταποκρίσεις του. Τις δημοσιεύω όπως ακριβώς τις στέλνει. Καμία απολύτως επέμβαση για να διατηρηθεί η αυθεντικότητα της στιγμής του οδοιπόρου.\nEse el que fue… Αυτός που ήμουν κάποτε, αυτός που ήμουν τότε…\nΑγόρασα τους αγαπημένους μου οδηγούς Lonely Planet για το Peru και το Ecuador, οι οποίοι με συντροφεύουν και με καθοδηγούν σε όλα τα ταξίδια μου, έκανα τα απαραίτητα εμβόλια (κίτρινου πυρετού και πολυομελίτιδας, τα οποία γίνονται δωρεάν στην Υγειονομική Σχολή στη Λ. Αλεξάνδρας) και φτιάχνω σιγά-σιγά το σακίδιο μου. Δεν έχω οργανώσει τίποτα άλλο ακόμα, καθώς όπως λέει και ο Antonio Machado “Οδοιπόρε δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος γίνεται περπατώντας”…\nΤην Τετάρτη μέσω Μαδρίτης φτάνω στην πρωτεύουσα του Περού την Λίμα, οπότε η επόμενη ανταπόκριση θα είναι από εκεί…\nΤο ταξίδι ξεκίνησε. Είμαι πολύ χαρούμενος, που για άλλη μια φορά φεύγω από τον ασφαλή πολιτισμένο μικρόκοσμό μας. Μετά από σύντομη πτήση, φτάσαμε στην Μαδρίτη και από εκεί ανταπόκριση για Λίμα…. Είναι περίπου 12 ώρες, αλλά δεν το πολυκαταλάβαμε, οπότε είμαστε ήδη εδώ…\nΤο αεροδρόμιο είναι στα περίχωρα της Λίμας, τα οποία στα μάτια ενός Δυτικού, φαίνονται φτωχικά. Σπίτια χτισμένα με τούβλα και το ένα πολύ κοντά στο άλλο. Ο οδηγός, που μας υποδέχτηκε είναι χαμογελαστός, κάτι που μας κάνει να νοιώσουμε άνετα. Στο δρόμο έχει πολύ κίνηση και δεν ξέρω αν ισχύουν καθόλου κανόνες… Πάντως, ο καθένας μοιάζει να κάνει ότι θέλει…Επίσης, όλοι έχουν το χέρι καρφωμένο στην κόρνα. Καταφέραμε να φτάσουμε χωρίς να τρακάρουμε, αν και 1-2 φορές το γλυτώσαμε στην τρίχα.\nΤο ξενοδοχείο μας, είναι στο κέντρο της Λίμα και είναι μια παλιά Ισπανική έπαυλη, της οποίας την είσοδο κοσμούν πίνακες, αρχαιοελληνικά αγάλματα, ένα εκ των οποίων είναι και μια προτομή του Όμηρου. Συνειρμικά το μυαλό μου πάει στο αγαπημένο μου ποίημα…Η Ιθάκη…\nΤαξίδεψα άραγε, τόσο μακρυά για να την βρω. Οι στίχοι της, συμβολίζουν ό,τι αισθάνομαι για τα ταξίδια…Στην ουσία είναι το απόσταγμα όλων αυτών των εμπειριών μου…\nΜε τόση σοφία και τόση πείρα θα κατάλαβες ήδη, οι Ιθάκες τι σημαίνουν…\nΚάναμε την πρώτη βόλτα μας στην Λίμα, προσπαθώντας να πιστέψουμε ότι είμαστε εδώ. Περπατήσαμε προς την κεντρική πλατεία την Plaza de Armas, η οποία είναι περιτριγυρισμένη από αποικιακά Ισπανικά κτήρια και γεμάτη κόσμο, και κυρίως ζευγαράκια που περπατάν αγκαλιασμένα…\nΞανασκέφτομαι την Ιθάκη και αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα το Περού, αυτό που με ώθησε να βγω εκεί έξω…\nΟ ουρανός είναι συννεφιασμένος και οι κόρνες που χτυπάνε, δείχνουν ότι η Λίμα έχει ήδη ξυπνήσει. Αφού φάγαμε το πρωινό μας στο Hostel ξεκινήσαμε για την βόλτα μας. Η Λίμα έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας πρωτεύουσας. Πολύ κίνηση, ατμοσφαιρική ρύπανση και συνεχή ροή ανθρώπων. Εκτός από τα κτίρια, νιώθεις ότι είσαι κάπου στην Ευρώπη. Αυτή άλλωστε είναι, η παγκοσμιοποίηση… Όλα, είναι μέρος ενός μεγάλου παγκόσμιου χωριού. Εμπορικά κέντρα, πολυσινεμά και Mc Donalds το επιβεβαιώνουν αυτό.\nΟι Περουβιανοί, είναι γενικά κοντοί και μάλλον άσχημοι, παρά ταύτα είναι γεμάτοι ζωντάνια. Στους δρόμους υπάρχουν άπειροι μικροπωλητές, που πουλάνε από τσίχλες μέχρι ρούχα και σουβενίρ. Ακόμα υπάρχουν αρκετοί, που πουλάν φαγώσιμα κάτι που φαίνεται να είναι πολύ δημοφιλές στους Περουβιανούς…Θα θέλαμε να δοκιμάσουμε και εμείς, αλλά δεν νομίζω να κάνει πολύ καλό στο στομάχι μας. Συναντήσαμε και μια ειρηνική διαδήλωση, που παρά το μικρό της μέγεθος, συνείσφερε αρκετά στο κυκλοφοριακό της πόλης, προκαλώντας εκνευρισμό στους οδηγούς.\nΑκόμα δεν έχουμε ξεπεράσει την αλλαγή ώρας καθώς ο σύντομος μεσημεριανός ύπνος κράτησε 6 ωρίτσες, αλλά πιστεύω ότι σύντομα θα προσαρμοστούμε… Οι πρώτες μέρες άλλωστε είναι πάντα διερευνητικές… Και έτσι και αλλιώς, έχω άλλες 43 ακόμα…\nΟ δρόμος, ο δρόμος εκτός από το όμορφο, σου προσφέρει το τυχαίο και το αναπάντεχο…Κάπως έτσι νιώθω και για την διαδρομή Λίμα στο Paracas. Δεν ήξερα τι να περιμένω από την διαδρομή, και γενικά από το τοπίο στο Περού, αλλά σίγουρα όχι αυτό!\nΟ δρόμος περνάει από τεράστιους αμμόλοφους και κατά μικρά διαστήματα, εύφορες εκτάσεις με φυτείες. Συναντήσαμε και κάποιες πόλεις, πόλεις που δεν αποτελούν πέρασμα για άλλες, αλλά μοιάζουν να ξεφύτρωσαν εκεί… Η μόνη λέξη που μπορώ να βρω για να τις περιγράψω είναι μία, εγκατάλειψη. Πόλεις που μοιάζουν χωρίς παρελθόν και μέλλον παρα μόνο παρών.\nΧαμηλά φτωχικά σπίτια, χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, τα περισσότερα από τα οποία φαίνονται εγκαταλελειμμένα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω με τι ασχολούνται αυτοί οι άνθρωποι εδώ…Το μόνο χλιδάτο στην όλη ιστορία, ήταν το λεωφορείο που μας έφερε εδώ από την Λίμα, το οποίο έμοιαζε με διαστημόπλοιο…Δερμάτινα καθίσματα, πρωινό και λεωφοριοσυνοδός να μας ρωτάει συνέχεια αν όλα είναι καλά…\nΤο Paracas είναι ένα γραφικό και ήσυχο μικρό ψαροχώρι, στο οποίο οι ρυθμοί είναι πολύ χαλαροί. Ψαρόβαρκες επιστρέφουν με το φορτίο τους γεμάτο και δεκάδες θαλασσοπούλια τις ακολουθούν, παιδιά παίζουν στην θάλασσα και τα εστιατόρια του παραλιακού δρόμου σερβίρουν, τί άλλο…; Ψάρι.\nΣήμερα είναι και η πρώτη μέρα που είχαμε ήλιο, κάτι το οποίο είχα πραγματικά ανάγκη ώστε να λειτουργήσει η σεροτονίνη του οργανισμού μου…Το απόγευμα πήγαμε με ταξί στο Pisco, μία πολύβουη πόλη που προσπαθεί να ανασυνταχθεί μετά από ένα σεισμό 8 Ρίχτερ, 3 χρόνια πριν…Δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο, αλλά όλος ο κόσμος, και τα τρίκυκλα που κινούντουσαν γύρω σου, σε παρέσερναν και σένα στον ρυθμό τους…\n30-10-2010 – 4η μέρα – Paracas-Islas Ballestas-Huacachina\n2-3 βραχώδη νησάκια με αρκετές σπηλιές, τα οποία αποτελούν τον παράδεισο των φυσιοδιφών…Σμήνη πουλιών πετούσαν σε διάταξη και χιλιάδες άλλα πουλιά εξαφάνιζαν τους λόφους που καθόντουσαν, θαλάσσια λιοντάρια λιαζόντουσαν νωχελικά στον ήλιο και πιγκουίνοι ντυμένοι με την επίσημη στολή τους, χλεύαζαν τους υπόλοιπους για την ακαταστασία τους…Ειδικά οι κουτσουλιές των πουλιών ήταν το κάτι άλλο! Σε κάποια σημεία είχαν ύψος 50 μέτρα…Πώς μπορεί λοιπόν ένας κύριος με το καλό κουστούμι του, να κυκλοφορεί σε ένα τέτοιο περιβάλλον…\nΣτον γυρισμό σταθήκαμε και παρατηρήσαμε και ένα ιερογλυφικό σε μια πλευρά ενός λόφου, του οποίου η προέλευση, αλλά και ο σκοπός κατασκευής του αποτελεί μυστήριο, καθώς έχει ύψος 150 μέτρα και πλάτος 50. Ίσως, είναι μήνυμα προς τα πράσινα ανθρωπάκια ή μπορεί άλλος ένας τρόπος έκφρασης της ματαιόδοξης φύσης του ανθρώπου…\nΟπότε το απόγευμα επιβιβαστήκαmε σε κάτι ανοιχτά τζιπάκια και ξεκινήσαμε για τους αμμόλοφους που απλωνόντουσαν στην γύρω περιοχή! Πολύ αδρεναλίνη…Ήταν, λες και ήσουν στο λούνα-παρκ μόνο, που δεν ήσουν δεμένος…Ο οδηγός μας, ήταν τρελός και πραγματικά το έζησα φοβερά…Σε κάποια στιγμή μας δώσανε σανίδες και καναμε sandboarding! Άρχισε από μικρούς αμμόλοφους και λίγο ξενέρωτα, αλλά κατέληξε super, καθώς κατεβήκαμε έναν αμμόλοφο, περίπου 100 μέτρων και αρκετά γρήγορα…Φοβερή αίσθηση της ταχύτητας…Αδρεναλίνη…\nΤο ηλιοβασίλεμα έδωσε ένα κόκκινο χρώμα στους αμμόλοφους που φαινόντουσαν να μη τελειώνουν και ήταν το επιστέγασμα μιας φοβερής μέρας…\nΜετά από αυτό, δεν ξέρω τί άλλα φοβερά μένουν να δω εδώ…\nΧθες το βράδυ, το ξενοδοχείο που μέναμε μετατράπηκε σε club και δεκάδες νέοι Περουβιανοί χορεύανε, όχι latin, αλλά υπό τους ρυθμούς της lady Gaga. Ορμώμενος από αυτό θα προσπαθήσω να κάνω ένα σχόλιο, πάνω στην σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία του θεάματος, η οποία μέσω της κατακτητικής συμπεριφοράς του λευκού “πολιτισμένου” ανθρώπου έχει αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα.\nΕίναι απίστευτο, το πόσο γρήγορα, διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμοί προσαρμόστηκαν και προσαρμόζονται στις επιταγές αυτές, που το σύστημα, έστω και αν σαν έννοια είναι γενική και ασαφής, προάγει. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, από το Περού μέχρι το Μαρόκο και από την Ελλάδα μέχρι την Κούβα, μαθαίνουν να ζουν, να ντύνονται, να χορεύουν με πανομοιότυπο τρόπο, έχοντας επικεντρώσει την ύπαρξή τους, γύρω από την μαγική λέξη “κατανάλωση”.\nΣχέση σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθημάτων, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα…Τι να πεις…Λίγα χρόνια πριν, σε ένα κατάστημα της adidas στην Κούβα, οι Κουβανοί κάναν ουρές απλά για να δουν και όχι να αγοράσουν τα παπούτσια, καθώς φυσικά δεν μπορούν. Είμαι σίγουρος, ότι και για αυτούς, έναν από τους πιο χαρούμενους και ανέμελους λαούς, νησίδα στον Ωκεανό της παγκοσμιοποίησης, το μέλλον προβλέπεται ζοφερό. Η φράση “καταναλώνω – άρα υπάρχω” σε όλες τις βαθμίδες της, μεταφορικές ή μη, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Είναι σημαντικό θαρρώ λοιπόν, να φιλτράρουμε όλα τα σύγχρονα κοινωνικά πρότυπα, μήπως και καταφέρουμε να ανπνεύσουμε λιγάκι…\nΠάνω ακριβώς στο πλαίσιο είναι και το σχόλιο για την σημερινή μέρα…Καθόμασταν σε ένα αμμόλοφο παρακολουθώντας όλους αυτούς τους “φτωχούς” ανθρώπους να γελάνε, να κολυμπάν, να τρέχουν…Δεν ξέρω, αλλά δεν το συναντώ συχνά στις δικές μας κοινωνίες…\nΗ επόμενη ανταπόκριση από εκεί…\nΜετά από 12 ώρες διαδρομή, κατά την οποία το λεωφορείο έμοιαζε μέσα στις συνεχόμενες στροφές να ακροβατεί 100 μέτρα πάνω από την θάλασσα, φτάσαμε στην Arequipa. Χτισμένη στα 2.350 μέτρα και μεταβατικός σταθμός για να συνηθίσεις το υψόμετρο του Cousco και της Titikaka, η επονομαζόμενη και “λευκή πόλη” λόγω του ηφαιστειακού πετρώματος που χρησιμοποιούν για το χτίσιμο των σπιτιών, είναι σίγουρα η πιο όμορφη από αυτές που έχουμε επισκεφτεί ως τώρα…Τα κτίρια της, είναι αποικιακού ρυθμού και αρκετά προσεγμένα, οι δρόμοι στρωμένοι με πέτρα και κάθε στενό σε οδηγεί και σε άλλη μία έκπληξη. Στην Plaza de Armas ο Καθεδρικός ναός είναι από τους πιο όμορφους που έχουμε συναντήσει και ο μοναδικός στο Περού, που το μήκος του καταλαμβάνει όλη την μία πλευρά της πλατείας. Το πιο διάσημο αξιοθέατο της πόλης, είναι το Monasterio de Santa Catalina, το οποίο καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο και περιτριγυρίζεται από ψηλά τείχη. Νιώθεις, σαν να γυρίζεις πίσω στον χρόνο, περπατώντας στα στενά σοκάκια του, που οδηγούν σε μικρές πλατείες, κρυφές σκάλες και όμορφες αυλές. Είναι σίγουρα ο παράδεισος των φωτογράφων. Η Arequipa είναι επίσης η πρώτη πόλη, που συναντάμε ανθρώπους ντυμένους με τα παραδοσικά ρούχα του Περού, με τα χαρακτηριστικά καπέλα των γυναικών και τα μωρά κρεμασμένα στην πλάτη να ξεχωρίζουν.\nΑύριο έχουμε ξύπνημα στις 3 την νύχτα καθώς, για τις επόμενες 2 μέρες φεύγουμε για trekking στο Canyon de Colca, το οποίο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου, δύο φορές πιο μεγάλο από το Grand Canyon…\nΗ πεζοπορία μας ξεκίνησε στην κορυφή του φαραγγιού και το σκηνικό ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό, καθώς πρόκειται για το δεύτερο πιο βαθύ φαράγγι του κόσμου, το οποίο περιτριγυρίζεται από βουνά 6.000 μέτρων και το διασχίζει ένας ποταμός, ο οποίος δημιουργεί εύφορες κοιλάδες στις πλαγιές του. Οι ντόπιοι χρησιμοποιώντας πεζούλες καλλιεργούν τα πάντα, από φρούτα που δεν έχω ξανακούσει τ’ όνομα τους, μέχρι πατάτες, κρεμμύδια και ελιές. Το πρώτο μέρος της πεζοπορίας, ήταν μια κατάβαση 1 χιλιομέτρου σε ύψος, με κατεύθυνση την βάση του φαραγγιού. Μόλις περάσαμε στην άλλη πλευρά, το σκηνικό άλλαξε και από την σκόνη περάσαμε σε μια καταπράσινη κοιλάδα με διάσπαρτα μικρά χωριουδάκια, τα οποία διασχίζαμε, για να φτάσουμε στο τέλος της πρώτης μέρας! Ένοιωθα μια φοβερή ψυχική ανάταση περπατώντας ανάμεσα στους ντόπιους, βιώνοντας έστω και επιδερμικά την καθημερινότητα τους. Με μοναδική πρόσβαση το μονοπάτι, θα τα χαρακτήριζες μάλλον πρωτόγονα, παραταύτα είχανε ρεύμα και ευτυχώς Coca Cola!\nΟ οδηγός μας ήταν φοβερό παιδί, και μας μετέδωσε κάποια από την τοπική γνώση! Εδώ, σχεδόν όλα τα φυτά χρησιμοποιούνται! Από το φαγητό και την παρασκευή φαρμάκων μέχρι την κατασκευή φυσικών βαφών και κραγιόν! Σ’ ένα είδος κάκτου λοιπόν, υπάρχει ένα είδος παράσιτου, που άμα το ζουμπίξεις βγάζει αρκετό κόκκινο αίμα με το οποίο ο Pablo, μας έβαψε στα χρώματα του πολέμου. Καθώς περνάγαμε μια γέφυρα, η οποία έμοιαζε ετοιμόρροπη, μας είπε να πιαστούμε τρενάκι και να αρχίσουμε να χοροπηδάμε! Ήταν απίστευτο, καθώς η γέφυρα πήγαινε πέρα-δώθε στα όρια του συντονισμού!\nΜετά από 6 ώρες πεζοπορίας καταλήξαμε σε μια πραγματική όαση με πισίνες και φοινικόδεντρα! Ναι το ξέρω, όλα αυτά είναι τουλάχιστον υπερρεαλιστικά! Φάγαμε και κοιμηθήκαμε στο σπιτάκι μας, φτιαγμένο με καλάμια και φυσικά χωρίς ρεύμα…\nΣε όλα τα μέχρι τώρα ταξίδια μου, στις λεγόμενες “υπανάπτυκτες” χώρες συνεχίζει να με εντυπωσιάζει το γεγονός, ότι συναντώ τόσο χαρούμενους και ανέμελους ανθρώπους. Μπορεί να έχει να κάνει και με την δική μου διάθεση, αλλά πραγματικά η ενέργεια που μου βγάζουν, νομίζω ότι δεν σφάλει. Στα μάτια ενός δυτικού, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα. Ζουν μέσα στην στέρηση…Αλλά τι είναι η στέρηση τελικά; Έχουν ένα πιάτο φαΐ και μια στέγη για να βάλουν από κάτω το κεφάλι τους για να προστατευθούν από την βροχή και το κρύο. Χαίρονται τον ήλιο και το νερό, τα βουνά και τις πεδιάδες τους και δεν ζουν μέσα σε κοινωνίες που ανθίζει το τσιμέντο. Ο αντίλογος στον εαυτό μου είναι, ότι ίσως δεν φτάνουν μόνο αυτά. Ίσως απλά να αναλύω την πραγματικότητα από μια ρομαντική σκοπιά. Όμως ρωτώ, πότε πραγματικά ένας άνθρωπος είναι πλούσιος; Τι σημαίνει φτώχεια; Εμείς που έχουμε άραγε τόσα, είμαστε πλούσιοι; Ή συνεχώς είμαστε στο κυνήγι ψεύτικων αναγκών, που στην τελική, μας έχουν επιβληθεί, ώστε να αποτελούμε το καύσιμο στην μηχανή του συστήματος; Και ξαναρωτώ, μήπως καταντήσαμε δούλοι όλων αυτών των “αναγκών”. Η λέξη παρακαλώ μέσα σε εισαγωγικά!\nΌπως και να έχει, θαρρώ ότι ελεύθερη είναι ακόμα μια ελεύθερη ζωή. Αληθινά “όποιος κατέχει λίγα, κατέχεται εξίσου λίγο”. Ευλογημένη η μικρή φτώχεια λοιπόν…\nΌσο για το ταξίδι, αυτό συνεχίζεται…Σήμερα φτάσαμε στην λίμνη Titikaka η οποία βρίσκεται στα 4.000 μέτρα υψόμετρο και είναι η μεγαλύτερη της Λατινικής Αμερικής, και για τις επόμενες δύο μέρες θα επισκεφτούμε τα νησάκια της και θα φιλοξενηθούμε από ντόπιους στο σπίτι τους…\nΠλέουμε σε μια μικρή βαρκούλα στην Λίμνη Τιτικάκα η οποία μοιάζει με θάλασσα…Νιώθω λες και ταξιδεύω στα Ελληνικά νησιά και σκέφτομαι, πως κάπως έτσι πρέπει να αντιλαμβανόμαστε και τη ζωή! Να κοιτάμε δηλαδή τον ορίζοντα από την κουπαστή σαν περίεργοι ναύτες, προσδοκώντας την επόμενη περιπέτεια…Ναι, το ξέρω, πως αν κυνηγάς μια διευθυντική θέση στο Δημόσιο, αύριο μπορεί να μην βάλεις πλώρη για τη γη του Πυρός, τίποτα όμως δεν σου εξασφαλίζει ότι δεν θα είσαι στο πυρ της κολάσεως…Βίρα λοιπόν, και αέρας στα πανιά μας…\nΤο βράδυ διοργανώθηκε ένα πάρτι προς τιμή μας, το οποίο αν και τουριστικό είχε την πλάκα του, καθότι φορέσαμε τις παραδοσιακές του στολές και χορεύαμε με τους ντόπιους. Ο βραδινός ουρανός είχε άπειρα αστέρια και αστραπές φώτιζαν τον ορίζοντα…Απλά φοβερά…\nΠάντως, η επίσκεψη σε αυτά τα νησάκια που ζουν στον δικό τους τόπο και χρόνο, ήταν πολύ σημαντική, καθώς ήρθαμε σε επαφή με έναν τελείως διαφορετικό κόσμο! Πραγματικά δεν μπορούμε να πιστέψουμε, το τι βιώνουμε εδώ! Όλα είναι τόσο διαφορετικά, τόσο ξένα από αυτά που έχουμε συνηθίσει…\nΟι ντόπιοι φοράνε τα παραδοσιακά τους ρούχα, τα οποία διαφέρουν το ένα από το άλλο καθώς υποδηλώνουν την οικογενειακή σου κατάσταση. ‘Απαξ και παντρευτείς δεν υπάρχει γυρισμός, καθώς το διαζύγιο είναι αδιανόητο. Μόνο αν ο σύντροφός σου αποβιώσει, έχεις το δικαίωμα να ξαναφορέσεις τα ρούχα του ελεύθερου. Επίσης, αν είσαι ελεύθερος και πας σε μια εκδήλωση ο τρόπος που φοράς το καπέλο σου, αριστερά ή δεξιά, υποδηλώνει ότι ήρθες για να βρεις σύντροφο ή όχι. Πολύ βολικό θαρρώ…\nΑύριο φεύγουμε για το Cusco και την ιερά κοιλάδα των Ίνκας…Έναν από τους πιο σημαντικούς λόγους που ήρθα ως εδώ…\nΚαι ο Θεός των Άνδεων είπε…Φύλαγε με αγάπη τα φύλλα και όταν νιώθεις πόνο στην καρδιά, πείνα στις σάρκες σου και σκοτάδι στο μυαλό σου, φέρτα στο στόμα σου και θα βρεις…αγάπη για τον πόνο σου, απαντήσεις στις ερωτήσεις σου, τροφή για το σώμα σου και φως για το μυαλό σου! Αλλά αν ο κονκισταντόρ, αυτός που αναζητεί χρυσό, αγγίξει τα ιερά φύλλα, θα βρει μόνο δηλητήριο για το σώμα του και τρέλα για το μυαλό του…\nΤο Cusco ήταν κάποτε το κέντρο της αυτοκρατορίας των Ίνκας. Σήμερα λένε ότι είναι η πιο όμορφη πόλη της Λατινικής Αμερικής και σίγουρα μία από τις πιο όμορφες που έχω επισκεφτεί. Είναι πραγματικά απίστευτη. Χαμηλά διώροφα σπίτια, με σκεπές από κεραμίδια και περίτεχνα σκαλισμένες ξύλινες βεράντες. Λουλούδια στα παρτέρια και στους φανοστάτες. Μικροσκοπικά σοκάκια, που σε οδηγούν σε πλατείες και καθεδρικούς ναούς και συμπαγή τείχη των Ίνκας με τεράστιους πέτρινους ογκόλιθους. Σε κάθε γωνιά και καινούργια έκπληξη…\nΕν μέσω λοιπόν αυτού του περιβάλλοντος, έχω συνεχείς ενοράσεις για το τι πραγματικά έχει σημασία και τι όχι…Η σοφία του κόσμου λοιπόν μας διδάσκει, ότι μπορούμε να μεγαλουργήσουμε με μια πιο εσωτερική νοημοσύνη, μια ολιστική νοημοσύνη με την οποία μπορούμε να νιώσουμε την ένωση, να την νιώσουμε στην καρδιά μας. Πρέπει να υιοθετήσουμε την αρχαία σοφία πριν μπολιαστεί με ένοιες όπως, θρησκείες και έθνη, πριν το καταστρεπτικό πολιτισμό μας. Όταν λοιπόν κατανοήσεις την ένωση με τον κόσμο, δεν χρειάζεσαι τιμωρίες οποιουδήποτε βαθμού, γιατί ακριβώς αυτό σε διδάσκει, πώς να λειτουργήσεις σωστά…\nΝιώθω ότι υπάρχει μια άρνηση λοιπόν που δεν έχει τίποτα το κοινό με την παραίτηση…Τι σημαίνουν τελικά οι λέξεις μέλλον, καλύτερη ζωή, αποκατάσταση; Αν αρνούμαι πεισματικά όλα τα “αργότερα” του κόσμου, είναι γιατί δεν θέλω να στερηθώ τον τωρινό πλούτο μου…Στο εδώ και τώρα λοιπόν…\nΕπόμενη στάση μας, το Ollantaytambo με τα δρομάκια του και τα χωμάτινα σπίτια του. Περπατώντας λοιπόν στα στενά πέτρινα καλντερίμια του, με ρυάκια να τρέχουν δίπλα μου, ένιωθα ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες! Κρυφοκοιτώντας από την πόρτα έβλεπες γυναίκες να πλέκουν στους αργαλειούς και λουλουδιαστές αυλές…Έκσταση…Έχει και αυτό μια ακρόπολη που πραγματικά σου δημιουργεί την απορία πώς την δημιουργήσανε…\nΠαρά ταύτα, αυτό που τριγυρίζει στο μυαλό μου είναι, πως τα ερείπια του πολιτισμού τους είναι η ίδια η άρνηση των ιδανικών τους…Αναρωτιέμαι, αν οι συνεχείς εναλλαγές πολιτισμών έχουν διδάξει τίποτα τους ανθρώπους. Αν δηλαδή τα ιδανικά και η σοφία των προηγούμενων, αποτελούν πυξίδα για τους επόμενους ή όχι. Μάθαμε τίποτα από τα επιτεύγματα και τις γνώσεις τους, από τους πολέμους και τις αποτυχίες τους;\nΦυσικά υπάρχει πρόοδος αλλά πολλές φορές νιώθω, ότι η πορεία της ανθρωπότητας απεικονίζει την πιο παράλογη επιθυμία του ανθρώπου, την επιθυμία να ξεχάσει…Εκφράζω ίσως μια πεσιμιστική άποψη, αλλά θαρρώ ότι τα ίδια και τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται και έχουν ως πηγή τους την εγωκεντρική ανθρώπινη φύση…Η ανθρώπινη φύση λοιπόν, οχυρώνεται σε ιδεολογίες, θρησκείες και πολιτικές, αρνούμενη να αποδεχτεί το διαφορετικό. Κρίνει τα πάντα με την ασπρόμαυρη έννοια του σωστού και του λάθους, προϊόν της δυτικής φιλοσοφικής σκέψης, όταν η ίδια η ζωή είναι πολύχρωμη…Αν δεν κατανοήσουμε λοιπόν το παρελθόν μας για να αλλάξουμε το παρόν μας, πώς θα οδηγηθούμε στο μέλλον;\nΜε τρένο ήρθαμε στο Aguas Caliente το οποίο βρίσκεται στην βάση του Machu Picchu. Ήρθαμε νύχτα και δεν μπορούσαμε να δούμε γύρω, οπότε το πρωί ήταν μια μεγάλη έκπληξη! Είμαστε περιτριγυρισμένοι από πανύψηλα κάθετα βουνά γεμάτα με τροπική βλάστηση. Δεν είναι λοιπόν παράξενο πως το Machu Picchu ανακαλύφθηκε μόλις το 1911 και μάλιστα τυχαία! Πάντως από το πρωί είμαι πολύ χαρούμενος γιατί ένα από τα όνειρα μου εκπληρώθηκε! Το λέω και το ξαναλέω στον εαυτό μου για να το πιστέψω! Θα πατήσω στην ιερή πόλη των Ίνκας! Πρώτα βέβαια έχουμε μια κάθετη ανάβαση 2 χιλιομέτρων γιατί ως ταξιδιώτες που είμαστε είπαμε ότι δεν θα πάρουμε το λεωφορείο! Στην ανάβαση προσπάθησα λοιπόν να συναγωνιστώ κάποια παιδάκια που μας κοροϊδεύανε ότι αγκομαχούσαμε και μας λέγανε ότι αν θέλουμε μπορούν να μας κουβαλήσουν τις τσάντες! Απέτυχα παταγωδώς! Μεγαλώνω…χα χα!!!\nΟι Ίνκας βάζαν χρυσό στις σκεπές τους γιατί τους άρεσε όπως έλαμπε στον ήλιο! Ο κονκισταντόρ το έκλεψε για να το πάει στον Βασιλιά του…\nΣήμερα στο Cusco θα ξεκουραστούμε, κάτι το οποίο έχουμε πραγματικά ανάγκη, μετά από 15 μέρες συνεχούς δρόμου…\nΤο πιο αξιοσημείωτο είναι όμως, ότι δοκίμασα chicha μια ντόπια μπύρα η οποία είναι πολύ δημοφιλής εδώ! Μέχρι εδώ όλα καλά…Αυτό όμως που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι ο τρόπος που παρασκευάζεται…Η διαδικασία η οποία δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες έχει ως εξής:\nΚάποιος μασάει και μετά φτύνει καλαμπόκι σε ένα σκεύος, το οποίο σφραγίζεται και αποθηκεύεται για αρκετές βδομάδες ώστε να γίνει η ζύμωση. Οπότε, η γεύση όταν την πίνεις δεν μπορεί εύκολα να περιγραφτεί…Είναι μάλλον πικρή και μοιάζει με κανέλλα…Σερβίρεται μέσα σε σακούλα και την πίνεις με καλαμάκι…Ναι το παραδέχομαι! Δεν ήπια πολύ…χα χα\nΌσο για το ταξίδι, σήμερα ξαναπήγαμε εκεί που αρχίσαμε, στην Λίμα. Για να γίνει όμως αυτό απαιτούνται 20 ώρες με το λεωφορείο και αρκετή υπομονή…\nΤο ταξίδι προς την Λίμα ήταν το πιο τρομακτικό της ζωής μου…Και το πιο μεγάλο! Χα χα! Για περίπου 15 ώρες ακροβατούσαμε συνεχώς σε στροφές μέσα σε ατέλειωτα βουνά! Σε πολλά σημεία είχε ομίχλη και βροχή, αλλά ο οδηγός δεν πτοούνταν…Σε άλλα βέβαια είχε καταπληκτικά ουράνια τόξα…Είπα πάντως να μην αφήσω τον φόβο μου, να κυριαρχήσει, οπότε το έριξα στον ύπνο…Και ως δια μαγείας φτάσαμε ξανά εκεί που αρχίσαμε…Στην Λίμα!\nΤο πιο σημαντικό όμως νέο της ημέρας, είναι η επιστροφή του Χρίστου στην Ελλάδα η οποία οριοθετεί το ταξίδι. Τα περάσαμε όμορφα με τον Χριστάρα! Μάθαμε καλύτερα ο ένας τον άλλον! Για τις επόμενες όμως 25 μέρες συνεχίζω μόνο μου…Θαρρώ ότι αυτό θα διευρύνει τον εσωτερικό διάλογο και θα οξύνει τις αισθήσεις.\nΗ μοναξιά εξ’ άλλου είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας. Μια μοναξιά όμως που δεν αποτελεί καταφύγιο δειλίας. Η επιλεγμένη μοναχικότητα και όχι η εξαναγκαστική. Ένας ελεύθερα μόνος άνθρωπος, μπορεί να καταλάβει τον άλλο, γιατί δεν τον φοβάται, δεν εξαρτάται από αυτόν, δεν τον χρησιμοποιεί, δεν τον απομυζά για να πάρει ζωντανούς χυμούς…\nΜετά από ένα 10ωρο ταξίδι με λεωφορείο, το δεύτερο σε δύο μέρες, έφτασα στην πολύχρωμη πόλη του Trujillo. Ιδρύθηκε από τον Pizarro το 1534 και θεωρείται επαναστατική κοιτίδα, καθώς το 1820 ήταν η πρώτη Περουβιανή πόλη που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από την Ισπανία. Η παράδοση συνεχίστηκε και στον 20ο αιώνα, καθώς αποτέλεσε πόλο έλξης συγγραφέων και ποιητών, ένας εξ’ αυτών ήταν και ο Cexar Vallejo, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του Περού. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει μελοποιήσει ένα ποίημα του.\nΑπό το Trujillo ήθελα να πάω στο μικρό ψαροχώρι Huanchaco και για πρώτη φορά μπήκα στα παμπάλαια λεωφορειάκια που χρησιμοποιούν και οι ντόπιοι! Τα combis είναι γεμάτα με κόσμο και κάνουν ακαθόριστες στάσεις, καθώς ο εισπράκτορας που κρέμεται κυριολεκτικά από την πόρτα, σφυρίζοντας, λειτουργεί και σαν κράχτης! Όπου και να είσαι λοιπόν, έχεις πιθανότητες να σε πάρουν. Η μουσική είναι στην διαπασών και ο οδηγός πάει σαν τρελός! Όλο αυτό λοιπόν μόνο για 25 cents του ευρώ, όταν αυτή η διαδρομή με ταξί κάνει περίπου 5 ευρω! Στο γυρισμό βέβαια ακολούθησε άλλη διαδρομή και έκανα περίπου 1 ώρα βόλτα μέσα στην πόλη για να καταλάβω πού είμαι, αλλά και αυτό είχε την δικιά του αξία…\nΓενικά, οι Περουβιανοί ξεκινάνε την μέρα τους με ψωμί και καφέ ή τσάι, το μεσημεριανό είναι το κυρίως γεύμα της ημέρας και το βραδινό είναι πιο ελαφρύ. Η Περουβιανή κουζίνα λοιπόν αρχίζει και τελειώνει με την ταπεινή πατάτα. Εκατοντάδες τοπικές ποικιλίες μεταμορφώνονται σε ένα ακαθόριστο αριθμό πιάτων! Στις παραθαλάσσιες περιοχές, κυριαρχεί το ψάρι φτιαγμένο με δεκάδες τρόπους ενώ στις ορεινές, οι σούπες είναι πολύ δημοφιλείς. Κατά τα άλλα, ότι περίπου και στην Ελλάδα, κρέας και λαχανικά. Βέβαια ότι και να λέμε δεν έχουν γύρο…Και πόσο μου έχει λείψει μια πίτα από όλα, με πολύ τζατζίκι…\nΔιανύω τις τελευταίες μέρες μου στο Περού και η αλήθεια είναι ότι ανυπομονώ να περάσω στο Εκουαδόρ, για να βγω ξανά στον δρόμο…Νιώθω ότι εδώ αρχίζει να κλείνει ο κύκλος μου…\nΤο άλλο μισό της χώρας αποτελείται από ιθαγενείς που μιλάνε τη δική τους διάλεκτο, τα Quechua. Ζουν στα υψίπεδα των Άνδεων, δουλεύοντας ως αγρότες ή εργάτες. Η ζωή γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι αρκετά δύσκολη, το 54% άλλωστε των Περουβιανών ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας! Μέχρι το 1960 ο μισός πληθυσμός ζούσε στην ύπαιθρο και γύρω στο 1980 κάποιοι κατάφεραν να πάνε στις πόλεις, στις οποίες είχαν και έχουν να αντιμετωπίσουν κοινωνικές διακρίσεις από την άρχουσα λευκή τάξη. Η ζωή εκεί δεν είναι καλύτερη, καθώς οι πιο πολλοί από αυτούς ζουν σε παραγκουπόλεις στα περίχωρα των μεγάλων πόλεων και κυρίως της Λίμας χωρίς πολλές φορές ηλεκτρικό, ύδρευση και επαρκή αποχέτευση.\nΚαι ρωτώ, τι περιμένουν…Ως τότε οι 10 πιο πλούσιοι θα κατέχουν το 37% του συνολικού εισοδήματος της χώρας? Μεγαλώσαμε ξέροντας, ότι έτσι έχουν τα πράγματα και ότι δεν αλλάζουν…Είναι αυτό αλήθεια;;\nΣε συνέχεια λοιπόν των χθεσινών, μια ιστορία…\nΈνα μικρό παιδί πήγε με τον μπαμπά του στο τσίρκο. Σε μια γωνιά υπήρχε ένας πελώριος ελέφαντας δεμένος με μια μικρή αλυσίδα. Το παιδί αναρωτήθηκε φωναχτά, πώς και γίνεται ένας τόσο μεγάλος ελέφαντας να είναι δεμένος με μια τόσο μικρή αλυσίδα. Ο ελέφαντας, αποκρίθηκε ο μπαμπάς του, είναι δεμένος με αυτή την αλυσίδα από μικρός. Προσπάθησε, προσπάθησε, προσπάθησε, έβαλε όλες του τις δυνάμεις για να την σπάσει, μα δεν τα κατάφερε…Έτσι συνήθισε σε αυτήν, και τώρα πια νομίζει πως δεν μπορεί…\nΌταν λοιπόν μεγαλώνουμε σε αυτά τα στενά κοινωνικά πλαίσια, βιώνοντας τον μικρόκοσμο μας, αποξενωμένοι από τον διπλανό μας, χωρίς καμιά έννοια συλλογικότητας, είμαστε και εμείς εγκλωβισμένοι σε καταστάσεις τις οποίες νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε…Και αυτό ακριβώς είναι, που σε διδάσκουν τα ταξίδια! Η χαραμάδα που βλέπεις τον κόσμο, μεγαλώνει… Βλέπεις, ακούς, συγκρίνεις…Δεν λέω ότι είναι αυτοσκοπός, καθώς φυσικά υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποκτήσεις αυτήν την παιδεία, απλώς στα ταξίδια είναι πολύ άμεσο, καθώς τα ερεθίσματα είναι πολλά και εσύ είσαι σε μια χαλαρή κατάσταση, απαλλαγμένος από τα βάρη της καθημερινότητας, ιδανικός δέκτης δηλαδή. Μαθαίνεις λοιπόν, μαθαίνεις ότι μιά άλλη ζωή είναι εφικτή…και αλλάζεις, αλλάζεις εσύ, αλλάζει ο συσχετισμός δυνάμεων και μετασχηματίζεται η κοινωνία…\nΌσο για το δικό μου ταξίδι, βρίσκομαι στην Mancora, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στις ακτές του Ειρηνικού. Το Περού έχει στην ουσία δύο εποχές, χειμώνα και καλοκαίρι. Τώρα εδώ είναι πιο κοντά στο καλοκαίρι, οπότε η παραλία είναι γεμάτη κόσμο…Η θάλασσα είναι ζεστή, αλλά πραγματικά πώς μπορείς να την συγκρίνεις με το Αιγαίο και τα Ελληνικά νησιά…Απλά δεν μπορείς…\nΣτην διαδρομή από την Mancora προς την Piura, το λεωφορείο διέσχιζε μονάχα έρημο. Είναι φοβερό να διασχίζεις την έρημο! Το μάτι σου ψάχνει για σημάδια ανθρώπινης ύπαρξης μα δεν τα βρίσκει πουθενά. Πριν από 2 χρόνια στο Μαρόκο, και ενώ πηγαίναμε με τις καμήλες μας, μαζί με ένα φίλο προς το ψηλότερο αμμόλοφο της δυτικής Σαχάρας για να δούμε το ηλιοβασίλεμα, ο βεδουίνος καμηλιέρης, μας είπε να την ακούσουμε, να ακούσουμε την έρημο και αυτή έχει να μας πει την ιστορία της. Δίνω λοιπόν πάσα στον εαυτό μου για να εξιστορήσω την μοναδική ιστορία που έχω γράψει έως τώρα…\nΣτην άκρη της πόλης καθόταν ένα μικρό παιδί…\nΑιώνες πριν μοιάζαμε αρκετά…\nΤο ρώτησα με αγωνία για το δρόμο…\nΠροσπάθησα να του εξηγήσω ότι έχω χαθεί…\nΌτι δεν μπορώ να ξεπεράσω τα τείχη…\nΓιατί ρωτάς εμένα αποκρίθηκε…\nΤα τείχη δεν υπήρχαν πριν…\nΤα τείχη τα έφερες εσύ…\nΈνα δωμάτιο σε ξενοδοχείο ξεκινάει από 4 ευρώ με εσωτερικό μπάνιο και ανεβαίνει. Ένα πλήρες μενού σε εστιατόριο κοστίζει 4 ευρώ, αλλά μπορείς να φας και με λιγότερα στα εστιατόρια των ντόπιων. Ένα μπουκάλι νερό 0,5 ευρώ η πιο φτηνή τιμή, γιατί δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο κάπου να κοστίζει πιο ακριβά. Στο Machu Picchu π.χ. κόστιζε 2 ευρώ! Στα λεωφορεία οι τιμές ποικίλουν. Με την πιο ακριβή εταιρία και για μια διαδρομή 21 ωρών πλήρωσα 35 ευρώ, αλλά το λεωφορείο είναι πολυτελέστατο, με θέσεις που γίνονται κρεβάτια, ταινίες, γεύμα και λεωφορειοσυνοδό. Οι πιο φτηνές εταιρίες κοστίζουν περίπου τα μισά, αλλά κάνουν πολλές στάσεις και γενικά, είναι ότι να’ναι.\nΣήμερα που χρησιμοποίησα μια, άνοιξα να βάλω τα πράγματα μου στην μπαγκαζιέρα και ένας τύπος κοιμόταν εκεί! Αυτό που πραγματικά κοστίζει είναι η επίσκεψη στο Machu Picchu. 110 ευρώ για μια μέρα! Τρελό ποσό δηλαδή για εδώ! Οπότε για περίπου 2-3 βδομάδες χρειάζεσαι περίπου 700 ευρώ, αν κινείσαι οικονομικά χωρίς φυσικά να υπολογίσουμε τα δώρα…Πουθενά δεν ένιωσα να κινδυνεύω αλλά σίγουρα είναι ένα απαιτητικό ταξίδι, καθώς οι ώρες μετακινήσεων είναι πολλές, τα ψηλά υψόμετρα καταπονούν το σώμα σου και είναι αρκετά πιθανό να έχεις προβλήματα με το στομάχι σου λόγω διαφορετικών συνθηκών και φαγητών! Όπως και να είναι, το αντιστάθμισμα όλων αυτών είναι όλος αυτός ο πλούτος γύρω σου…\nΌσο για το τέλος…Αν και είμαι μακρυά, σήμερα είναι η μέρα του Πολυτεχνείου…Ένα σύνθημα λοιπόν…\nΗ τρόικα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις. Στον δρόμο δίνονται οι απαντήσεις…\nκαιρός να ξεπεράσουμε τα τείχη…\nΣήμερα ήταν μια τεράστια μέρα στο λεωφορείο…Ξεκινήσαμε από την Piura στις 9:30 το πρωί και πήρε περίπου 9 ώρες για 300 χιλιόμετρα…Στα σύνορα οι συνοριοφύλακες δεν πρέπει να βλέπουν πολλούς Έλληνες, γιατί κάναν πολύ πλάκα με το επίθετο μου..χα χα..Με μια πρώτη ματιά το Εκουαδόρ είναι πολύ πιο πράσινο…Το λεωφορείο ανέβαινε προς τις Άνδεις και σε κάποια στιγμή περνούσαμε μέσα από τα σύννεφα! Είχε συνεχείς εναλλαγές καιρού, ήλιος και βροχή και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα…Όλος ο ουρανός έγινε ροζ…Σε κάποια στιγμή σταματήσαμε και ο εισπράκτορας έκανε ένα σύντομο προσκύνημα, σε κάτι σαν χριστιανικό άγαλμα…\nΕδώ και κάποιες μέρες έχουμε ανοίξει με μια φίλη ένα πολύ όμορφο διάλογο μέσω σημάτων καπνού…Έχει γράψει ένα πολύ όμορφο ποίημα για την μοναξιά και νιώθω την ανάγκη να το παραθέσω…\nΕίναι στιγμές που νιώθω μόνος εδώ, αλλά πλέον αρχίζω και το συνηθίζω…Σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίζεις ανθρώπους που αν δεν ήσουν μόνος σου ίσως δεν θα τους μίλαγες! Κάθε μέρα και καινούργιους…Δεν είμαι ο μόνος, δεν είμαι μόνος λοιπόν…\nΠερισσότερα από αύριο…Είμαι πολύ – πολύ κουρασμένος…\nΜε μια πρώτη ανάγνωση, το Εκουαδόρ μοιάζει πιο ανεπτυγμένο. Βρίσκομαι στην Loja η οποία είναι η πρωτεύουσα αυτής της επαρχίας. Με την πρώτη ματιά δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο αλλά αν την περπατήσεις λίγο, θα βρεις όμορφες πλατείες, καθεδρικούς ναούς και πέτρινα δρομάκια με πολύχρωμα μικρά σπίτια. Προσπαθώ να βρω πώς λέγονται οι πολίτες του Εκουαδόρ, αλλά δεν μπορώ να βγάλω άκρη…Τέλος πάντων, είναι πιο ψηλοί από τους Περουβιανούς, μοιάζουν πιο πονηροί και επιτέλους, επιτέλους εδώ υπάρχουν όμορφες γυναίκες…\nTo Vilcabamba είναι συνώνυμο με την μακροζωία. Είναι χτισμένο ανάμεσα σε καταπράσινα βουνά, με καθαρό αέρα και έχει ένα χαλαρό τρόπο ζωής, οπότε δεν είναι παράξενο που μερικοί κάτοικοι εδώ γιορτάζουν τα εκατοστά τους γενέθλια! Βέβαια εγώ προτιμώ τσιμέντο και καυσαέριο αλλά εντάξει μια μέρα είναι…Θα κάνω υπομονή και θα περάσει.\nΓύρω από το χωριό ξεκινάνε μικρά μονοπατάκια, που οδηγούν στο τροπικό δάσος, οπότε νοίκιασα ένα άλογο για να κάνω την βόλτα μου, η οποία διήρκεσε 3 ώρες. Διασχίσαμε χωμάτινους δρόμους και μονοπάτια που περνούσαν από μικρούς οικισμούς, ποτάμια στα οποία οι ντόπιοι πλένανε τα ρούχα τους και εύφορα λιβάδια, στα οποία βοσκούσαν νωχελικές αγελάδες. Όταν επιταχύναμε η αίσθηση ήταν φοβερή αν και λίγο επίπονο…Γράφω αυτές τις γραμμές και ακόμη είμαι πιασμένος χα χα…\nΣήμερα, ήταν άλλη μια μέρα ταξιδιού… Η αλήθεια είναι πως έχω κουραστεί με τόσα λεωφορεία, αλλά εδώ οι αποστάσεις είναι αρκετά μεγάλες και είναι η πιο φτηνή και αξιόπιστη λύση! Το λεωφορείο διασχίζει την ραχοκοκαλιά των Άνδεων και το τοπίο είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Οι δρόμοι όμως είναι στενοί και όλο στροφές. Και όπως χαρακτηριστικά λέει και το Lonely Planet, οι περισσότεροι οδηγοί του Εκουαδόρ είναι μανιακοί! Προσπερνάνε πάνω σε στροφές, φρενάρουν μέχρι τα φρένα να βγάλουν καπνούς, γκαζώνουν στις κατηφόρες και συναγωνίζονται άλλους οδηγούς για πλάκα! Άμα γίνουν επικίνδυνα τρελοί, ο κόσμος αρχίζει και παραπονιέται, το οποίο είτε μπορεί να συνετίσει τον οδηγό, είτε να τον νευριάσει και να αρχίσει να τρέχει πιο γρήγορα! Από την άλλη όμως, είναι πραγματικά εξαιρετικά ικανοί…χα χα!\nΤο Εκουαδόρ σε σχέση με το Περού είναι αρκετά πιο original! Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι τουρίστες, και ως επακόλουθο δεν έχει την τουριστική ανάπτυξη του Περού. Στο Περού, σε κάθε πόλη υπήρχαν άπειρα γραφεία που διοργάνωναν εκδρομές και ήταν πραγματικά πολύ εύκολο να οργανώσεις τον χρόνο σου. Εδώ από την άλλη, τα γραφεία είναι μετρημένα στα δάκτυλα. Μερικά μάλιστα που αναζήτησα είχαν κλείσει. Οπότε θαρρώ, ότι είμαι στην πηγή όσον αφορά την αυθεντικότητα. Κινούμαι όπως και οι ντόπιοι, τρώω στα μέρη που τρων και αυτοί και γενικά βιώνω την καθημερινότητα τους…Δεν λέω φυσικά πως ανακάλυψα ένα παρθένο παράδεισο, αλλά απλά τα πράγματα είναι πιο αυθεντικά. Πιστεύω λοιπόν, ότι θα είχα μια λειψή εικόνα για την Λατινική Αμερική, αν δεν ερχόμουν και εδώ…\nΣτο ethnic εστιατόριο που έτρωγα χθες το βράδυ, κάποια στιγμή έβαλε Αρβανιτάκη και Νταλάρα…Και ναι συμφωνώ, όχι άλλος Νταλάρας αλλά όπως και να είναι, είμαι στο κέντρο του Εκουαδόρ και ακούω Ελληνική μουσική…\nΑπό χθες έχω κάνει και 3 καινούργιους φίλους, με τους οποίους θα συνεχίσουμε παρέα το ταξίδι μας για τις επόμενες μέρες…\nΜια από τις πιο απομονωμένες φυλές Ιθαγενών είναι οι Huarani, οι οποίοι ζουν στον Αμαζόνιο. Είναι αρκετά κοντοί, καθώς οι άντρες έχουν μέσο ύψος 1,5 μέτρο και δεν ξεπερνάνε τους 4.000 στον αριθμό. Έχουν την φήμη των δυνατών πολεμιστών και ανθρώπων που υπερασπίζονται την περιοχή τους ενάντια στους ξένους, είτε πρόκειται για αντίπαλη φυλή, είτε για λευκούς που αναζητάνε μαύρο χρυσό. Αυτό που έχει αρκετό ενδιαφέρον είναι η σύνθετη κοσμογονία τους. Δεν κάνουν καμία διάκριση στις λέξεις τους μεταξύ του “σώματος” και της “ψυχής”, αυτό δηλαδή είναι ένα! Επίσης έχουν μια φοβερή κατανόηση του δάσους που τους περιβάλλει. Το χρησιμοποιούν για την κατασκευή φαρμάκων, δηλητηρίων για άμυνα και παραισθησιογόνων για θρησκευτικές τελετές. Ακόμα όμως οι λευκοί Papalangki εδώ τους φωνάζουν Auca, Που σημαίνει “άγριος” στα Quichua…Μάλλον επειδή δεν έχουν i-phone…Τι να πεις…\nΌλες αυτές οι δραστηριότητες προσφέρουν αδρεναλίνη, γιατί νιώθεις συνεχώς στην κόψη! Έχουν να κάνουν με την υπερνίκηση του φόβου γενικότερα, και ειδικότερα με την αψήφιση του φόβου του θανάτου. Ο φόβος, από την δικιά μου σκοπιά είναι η κινητήριος δύναμη του είδους μας προς τα εμπρός. Ένας άνθρωπος που φοβάται λιγότερο, έχει ίσως λιγότερες πιθανότητες να συνεχίσει το είδος, από κάποιον που φοβάται πιο πολύ. Αυτός όμως που φοβάται πιο λίγο, ξεπερνώντας ίσως κάποιες φορές τα όρια του, είναι πιο ελεύθερος! Άλλωστε μόνο ο θάνατος που μειώνει την πολλαπλότητα και την ποικιλία της ζωής, είναι όντως θάνατος! Αυτός ο θάνατος που χρόνια τώρα, ο πολιτισμένος άνθρωπος τον έκανε τρόπο ζωής του…\nΑπό χθες, το ηφαίστειο ξερνάει φωτιά και ηφαιστειακή τέφρα, αλλά κανείς δεν πτοείται…Και φυσικά ούτε και εγώ…\nΈνα από τα πιο αστεία συμβάντα της ημέρας ήταν, όταν πήγα στον σταθμό των λεωφορείων για να δω τις ώρες αναχώρησης για το Quito. Έπρεπε να αφήσεις το ποδήλατο έξω από το κεντρικό κτίριο αλλά είπα για πλάκα να δοκιμάσω να μπω μέσα όπως και έκανα! Και νάμαι, με το ποδήλατο μου, ανάμεσα σε γραφεία! Χα χα! Η πλάκα είναι πως κανείς δεν μου είπε τίποτα! Κάποιοι απλώς γελάγανε! Τι υπέροχη χώρα…Να μπαίνεις με το ποδήλατο σου μέσα σε γραφεία…\nΤο τέλος αυτής της καταπονητικής μέρας για το σώμα, ήταν φυσικά στα θερμά λουτρά! Έχει 3 πισίνες, μία παγωμένη, μία αρκετά ζεστή και μία πραγματικά καυτή στην οποία η θερμοκρασία του νερού φτάνει στους 42 βαθμούς Κελσίου. Οπότε αυτό που κάνεις, είναι να πηγαίνεις από την μία στην άλλη αρχίζοντας από την κρύα αλλά και αντίθετα! Η εναλλαγή από το πολύ καυτό, στο παγωμένο πραγματικά δεν περιγράφεται…Είναι όμως αναζωογονητική…\nΕίμαι τόσο ευγνώμων για όλα αυτά που προσφέρει ο δρόμος! Καταστάσεις που δεν τις είχα σχεδιάσει και προ πάντως ούτε καν τις περίμενα…Πάντα όμως, έτσι ήταν τα ταξίδια μου…Απλά έπαιρνα μια τσάντα και έφευγα…Και όταν βρισκόμουν στο εκεί, απλά βίωνα το τώρα και δεχόμουν ευπρόσδεκτα ότι είχε να μου προσφέρει ο δρόμος! Και ο δρόμος είναι μαγικός…\nΧθες το βράδυ λοιπόν, έτρωγα με ένα 60άρη Καναδό ο οποίος μου έλεγε για τα ταξίδια του ανά τον κόσμο. Συναντάς πολλούς τέτοιους ωραίους στον δρόμο…Άνθρωποι που γυρνάν στον κόσμο με τα πόδια, με λεωφορεία, με ποδήλατα, με μηχανές για μήνες ή για χρόνια…Σαν τον φίλο μου τον Oliver που θα γυρίσει τον κόσμο με το ποδήλατο του για 5 χρόνια, και μάλιστα αυτή την στιγμή και αφού διένυσε ήδη όλη την Αφρική και πέρασε με ιστιοπλοϊκό σε 52 μέρες τον Ατλαντικό δεν βρίσκεται πολύ μακρυά μου, δυό χώρες παραδίπλα, στην Βενεζουέλα…Δεν ξέρω τι ψάχνουν να βρουν, ποιες Ιθάκες αναζητούν, αλλά θαρρώ ότι έχουν τον ίδιο πόθο με εμένα, την ίδια έννοια…Μια έννοια που με τρώει να δω, να αγγίξω, όσο περισσότερη γη και θάλασσα μπορώ, πριν πεθάνω…\nΣήμερα λοιπόν ο δρόμος με έφερε στο Quito, στο οποίο θα με φιλοξενήσει η Helen και ο Matias, οι οποίοι είναι φίλοι της δικιάς μου καλής φίλης Lidas η οποία μεσολάβησε! Gracias Lidou!! Η Helen από ότι κατάλαβα δουλεύει για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το σπίτι που έχει είναι πραγματικά απίστευτο! Είναι στην κορυφή ενός λόφου και έχει θέα όλη την πόλη…Θέα που μπορείς να απολαύσεις από όλο το σπίτι καθώς περιβάλλεται με τζάμι. Ο Matias με ξενάγησε στο νέο κομμάτι της πόλης, στην νεανική γειτονιά του Mariscal, μετά κάναμε hamam και τζακούζι τα οποία είναι διαθέσιμα στους ενοίκους της πολυκατοικίας και το βράδυ θα πάμε σε ένα πάρτι…Πραγματικά είμαι τόσο ευγνώμων για όλα αυτά τα αναπάντεχα δώρα…\nΣήμερα είναι μια ζωντανή περιοχή γεμάτη με φωνακλάδες μικροπωλητές, ταξί που κορνάρουνε, παλιά λεωφορεία και αστυνομικούς που προσπαθούν να κουμαντάρουν όλο αυτό το χάος. Το κέντρο της, είναι η Plaza Grande, στην οποία κυριαρχεί ο καθεδρικός ναός της πόλης. Νότια της πλατείας υπάρχει η εκκλησία La Merced κατασκευασμένη περίπου τον 17ο αιώνα με τον ψηλότερο πύργο της πόλης. Ο μύθος λέει ότι ο πύργος, το μόνο μη ευλογημένο μέρος στην εκκλησία, είναι κυριευμένο από τον Διάβολο. Υποτίθεται, ότι ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε ν’ ανέβει, ήταν ένας μαύρος, ονόματι Ceferini και ότι από τον θάνατο του, το 1810 κανείς δεν έχει ανέβει εκεί, οπότε το ρολόι στέκεται ακούνητο όπως και η καμπάνα. Όσο περπατάς στα στενά και ανηφορικά δρομάκια, ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργιους θησαυρούς, όπως ο πρόσφατα ανακαινισμένος δρόμος της La Ronda με γραφικά αποικιακά κτίρια του 17ου αιώνα.\nΝιώθω όμορφα που μένω στο σπίτι του Mattias και της Helen για τον απλούστατο λόγο ότι είναι σπίτι! Σκέφτομαι ότι τους προηγούμενους 10 μήνες πραγματικά έζησα σαν τσιγγάνος! Τους 7 από αυτούς ήμουν κάπου αλλού και ενόσω το βίωνα δεν το συνειδητοποιούσα, αλλά τώρα που κοιτάω προς τα πίσω κατανοώ πόσο έλειψα…Και τώρα που είπα προς τα πίσω άλλη μια ενδιαφέρουσα πληροφορία! Οι Ayamana, άλλη μια “άγρια” φυλή του Αμαζονίου, σε αντίθεση με εμάς θεωρούν ότι το παρελθόν είναι μπροστά τους και ότι το μέλλον είναι πίσω τους. Αντιλαμβάνονται την ζωή σαν ένα τοπίο, οπότε όταν κοιτάς μπροστά, αυτό που βλέπεις είναι αυτό που ξέρεις, το παρελθόν δηλαδή και αυτό που είναι από πίσω σου, είναι αυτό που δεν ξέρεις, το μέλλον δηλαδή…Φοβερό ε;;; Άραγε πόσες αλήθειες έχει μια αλήθεια…\nΟι κάτοικοι του Otavalo είναι γνωστοί για τα πλεκτά τους, κάτι που γνώριζαν οι Ίνκας και οι Ισπανοί. Μικρά χωριά Ιθαγενών γύρω από το Otavalo στεγάζουν μια “βιομηχανία” πλεξίματος. Η δραστηριότητα ξεκινάει πριν από το ξημέρωμα όταν οι οικογένειες μαζεύονται σε μικρά χωμάτινα δωμάτια και αρχίζουν την σιωπηλή διαδικασία. Τα παιδιά αντί να παίζουν με lego ασχολούνται με το μαλλί, ώστε και αυτά μια μέρα να συνεχίσουν την παράδοση. Οπότε λέγεται, ότι οι κάτοικοι του Otavalo είναι οι πιο πλούσιοι και εμπορικά οι πιο επιτυχημένοι από όλους τους Ιθαγενείς στο Εκουαδόρ, ένα επίτευγμα που τους επιτρέπει να ζουν άνετα. Οι πιο πολλοί, φοράνε τις παραδοσιακές στολές τους και είναι εξαιρετικά περήφανοι για την εμφάνισή τους. Οι γυναίκες φοράνε άσπρες μπλούζες με κεντημένα λουλούδια, μακριές μάλλινες φούστες, μάλλινες ζώνες, υφασμάτινα παπούτσια και κοσμήματα από καρπούς. Οι άντρες φοράνε τα μαύρα στρογγυλά καπέλα τους, μπλε pontso, παντελόνια μέχρι λίγο κάτω από το γόνατο και πλέκουν τα μαύρα μακριά μαλλιά τους σε πλεξούδα.\nΝιώθεις πραγματικά ότι κινείσαι σε άλλο χρόνο και τόπο, καθώς μόνο οι λευκοί τουρίστες είναι ντυμένοι διαφορετικά…\nιθαγενείς, mestizo μια μίξη Ευρωπαϊκής και Ιθαγενικής καταγωγής, λευκός και μαύρος. Το Κράτος στην ουσία δηλαδή, τους ζητάει να αυτοπροσδιοριστούν και οι καταμετρητές θα πρέπει να σημειώσουν ότι τους πει ο εκάστοτε άνθρωπος, ακόμα και αν ένας μαύρος δηλώσει λευκός! Ένας ντόπιος φίλος, μου έλεγε πως ο mestizo πατέρας του, δηλώνει λευκός και αυτός για αντίδραση ιθαγενής! Και εδώ μπαίνει το ερώτημα, αν το χρώμα εντέλει δηλώνει καταγωγή ή υποδηλώνει ιδιότητα? Η ιδιότητα να ανήκεις στην κυρίαρχη λευκή φυλή σε ένα πολύχρωμο κόσμο…\nΤο απόγευμα θα συναντήσω τον Ray! Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, καθώς αυτός ο άνθρωπος αποτελεί πηγή έμπνευσης για μένα και ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να καταφέρει κάποιος! Ο Ray λοιπόν είναι, ήταν ένας από τους πελάτες και μετέπειτα φυσικά φίλος, σε ένα από τα πεζοπορικά γκρουπάκια. Είναι 60 χρονών και έχει διαβήτη και μια σπάνια μορφή καρκίνου. Ο συνδυασμός αυτών των δύο, του έχουν προκαλέσει μερική αναπηρία στα κάτω άκρα, και για να περπατήσει χρησιμοποιεί ραβδιά και στα δύο χέρια και ειδικά πλαστικά που κρατάνε σε ευθεία τα πόδια του και παράλληλα τον στηρίζουν. Και όμως αυτός ο άνθρωπος, έκανε όλες τις πεζοπορίες χωρίς καμιά άλλη βοήθεια! Είχα μείνει πραγματικά έκπληκτος όταν το έβλεπα! Τον επισκέφτηκα και στην Αμερική και οι συζητήσεις μας, θα μου μείνουν αξέχαστες…Ένα φωτεινό παράδειγμα ενός ανθρώπου νικητή, με παιδεία, περιβαντολογικά ευαισθητοποιημένου, ενός ανθρώπου που δεν το έβαλε ποτέ κάτω…Και είμαι σίγουρος, ότι στο εδώ τέλος του, ο θάνατος δεν θα πάρει, παρά έναν άνθρωπο νεκρό…\nΠλέον κινούμαι σαν ντόπιος! Πήγα στον σταθμό του λεωφορείου που βρίσκεται στην άλλη άκρη της πόλης με μέσα συγκοινωνίας και για μια διαδρομή που το ταξί, μου πήρε 10 δολάρια, πλήρωσα μόλις 50 cents! Για να πας εκεί, περνάς μέσα από τις φτωχογειτονιές και οι λέξεις που μπορούν να τις περιγράψουν είναι φτώχεια, τσιμέντο και εγκατάλειψη…\nΟ στόχος μου σήμερα είναι το Quilotoa για το οποίο έπρεπε να πάω πρώτα σε μια πόλη που λέγεται Latacunga. Από εκεί, πήρα ένα παλιό λεωφορείο το οποίο άρχισε να ανεβαίνει τον ανηφορικό δρόμο προς το χωριό αγκομαχώντας! Μετά από 2 ώρες και αφού διασχίσαμε την επαρχία Cotopaxi περνώντας από μικρά χωριά Ιθαγενών έφτασα! Το δωμάτιο που μένω, είναι ένα μικρό ξύλινο διώροφο σκονισμένο σπιτάκι, με μία ξυλόσομπα στην μέση και πολλές μάλλινες κουβέρτες, γιατί πραγματικά το κρύο είναι φοβερό! Το βράδυ βρήκα μια παρέα παιδιών και φάγαμε ένα λιτό γεύμα με πατάτες και κοτόπουλο σε μια καπνισμένη αίθουσα, παρέα με τους ντόπιους. Όλα είναι πολύ πρωτόγονα αλλά και συνάμα τόσο, μα τόσο αληθινά…Χαίρομαι πολύ, γιατί το να έρθω σε επαφή με τους ιθαγενείς, που είναι απ’ ευθείας απόγονοι των Ίνκας ήταν ένας από τους πιο βασικούς λόγους που έκανα αυτό το ταξίδι…\nΤο Quilotoa είναι ένα μικρό χωριουδάκι 150 κατοίκων, χτισμένο στα 3.914 μέτρα και βρίσκομαι εδώ αφ’ ενός γιατί η απομόνωση του σε φέρνει σε επαφή με τους ντόπιους Ιθαγενείς Quichua και τον τρόπο ζωής τους, που παραμένει αναλλοίωτος εδώ και αιώνες και αφ’ ετέρου γιατί είναι χτισμένο δίπλα στην ομώνυμη λίμνη, η οποία στην ουσία είναι ένας κρατήρας του ηφαιστείου! Η θέα από την κορυφή της καλντέρας είναι πραγματικά απίστευτη, καθώς βλέπεις τα πράσινα νερά της λίμνης και τριγύρω βουνά…Χιονισμένα βουνά! Άμα ρωτήσεις τους ντόπιους, πόσο βαθιά είναι, θα σου πουν ότι δεν έχει πάτο, κάτι το οποίο μοιάζει πιστευτό, καθώς σύμφωνα με τους Γεωλόγους το βάθος της είναι 250 μέτρα! Σήμερα λοιπόν θα περπατήσω γύρω-γύρω τον κρατήρα, κάτι το οποίο σύμφωνα με το Lonely Planet θα μου πάρει 6 ώρες!\nΗ διαδρομή ήταν από τις πιο όμορφες που έχω κάνει στην ζωή μου! Στην ουσία περπατούσες στο στεφάνι του κρατήρα, οπότε από την μια πλευρά είχες την λίμνη και από την άλλη τις πεδιάδες και τα ατελείωτα βουνά! Ο ήλιος και τα σύννεφα με την ομίχλη εναλλάσσονταν συνεχώς και στο δρόμο συναντούσα συνέχεια ντόπιους…Παρατηρούσα τα λιτά σπίτια τους, με το χώρο για τα ζώα πιο δίπλα και φυσικά χωρίς ρεύμα και ένιωθα ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ από την εποχή των Ίνκας…Τόσο διαφορετικό από αυτά που τα μάτια μου έχουν συνηθίσει να βλέπουν! Το βράδυ όμως, όταν όλοι μαζευόμαστε γύρω από την ξυλόσομπα αυτή η διαφορετικότητα παύει να υφίσταται και οι δύο κόσμοι αναμιγνύονται μαγικά…Τόσο όμορφα…\nΑπό το Quilotoa περνάει μόνο ένα λεωφορείο την μέρα και αυτό στις 5 το πρωί, οπότε αποφάσισα να περπατήσω τα 14 χιλιόμετρα μέχρι το Zumbhua. Ο δρόμος ήταν χωμάτινος και διέσχιζε καταπράσινες κοιλάδες και οικισμούς Quichua! Συνάντησα πολλούς από αυτούς, και όλοι μου χαμογελούσαν και μου λέγανε καλημέρα!! Κάποιοι βοσκούσαν τα πρόβατα τους, άλλοι έσπερναν τα χωράφια τους και άλλοι ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού! Φοβερές εικόνες…Πραγματικά τα μάτια μου δεν χωρούσαν τόση ομορφιά…\nΑπό το Zumbahua λεωφορείο για την Latacunga στην οποία δοκίμασα το πιο διάσημο πιάτο της! Την Chugchucra! Ναι δεν μπορείς να το πεις πάνω από μία φορά…Το Chugchucra λοιπόν, είναι ένα πραγματικά τεράστιο και υγιεινό πιάτο με τηγανητό χοιρινό, τηγανητή χοιρινή πέτσα, τηγανητές πατάτες, τηγανητές μπανάνες, pop corn και τυροπιτάκια και όλα αυτά μόνο για 4 ευρω, χωρίς βέβαια να συμπεριλαμβάνεται η επίσκεψη στον καρδιολόγο…\nΓενικά η Εκουδοριανή κουζίνα έχει μεγάλη ποικιλία. Ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεσαι υπάρχει και κάτι άλλο να δοκιμάσεις. Βέβαια, φυσικά είναι αδύνατο να μιλήσεις για φαγητό εδώ χωρίς να περιλάβεις το καλαμπόκι. Υπάρχουν πάμπολλες ποικιλίες και είναι η βασική τροφή των Άνδεων εδώ και μια χιλιετία. Μπορείς να το βρεις βραστό, τηγανητό, σαν τοστ, pop corn και φυσικά αλεσμένο. Τέλος, οι μπανάνες παίζουν εξίσου ζωτικό ρόλο στο Εκουαδόρ, καθώς η χώρα είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο, με περίπου 7 εκατομμύρια τόνους το χρόνο! Και εδώ συμβαίνει ακριβώς το ίδιο όπως με το καλαμπόκι…Τις βρίσκεις με χίλιους δύο διαφορετικούς τρόπους…Αν και μπορώ να πω ότι τηγανητές ίσως είναι οι πιο ωραίες…\nΚαι αφού το ταξίδι και στο Εκουαδόρ φτάνει και αυτό προς το τέλος του, ώρα για πρακτικές πληροφορίες…Γενικά, είναι πιο φίνα από το Περού, αν εξαιρέσεις τις οργανωμένες εκδρομές, που εδώ κοστίζουν γύρω στα 25 ευρω την μέρα. Μπορείς να βρεις μεσημεριανό μενού με 1,5 ευρω και γενικά τρως λιγότερα από 6 ευρω. Ένα δίκλινο δωμάτιο με εσωτερικό μπάνιο, αλλά όχι πάντα με ζεστό νερό, κοστίζει 6 ευρω αν και σε μερικά hostal χρεώνουν με το άτομο. Τα λεωφορεία είναι πάμφθηνα, καθώς μια ώρα διαδρομής κοστίζει 0,7 ευρω, οπότε νομίζω ότι με 25 ευρω την μέρα περνάς άνετα!\nΓια τις επόμενες 4 μέρες θα είμαι στον Αμαζόνιο σε ένα μέρος βαθιά στην ζούγκλα, στο οποίο φτάνεις μόνο με κανό…\nΤέλος αφήνω το Quito εν μέσω μιας εορταστικής περιόδου, που κορυφώνεται στις 6 Δεκεμβρίου, μέρα ίδρυσης της πόλης από τους Ισπανούς οπότε στον δρόμο βλέπεις ανοιχτά φορτηγά γεμάτα με κόσμο που διασκεδάζει και μουσικούς να παίζουν live ….πανηγύρι..\nΕίναι πάντως πολύ πιο εύκολο να πας σε έναν ζωολογικό κήπο…Και εκεί δεν χρειάζεται υπομονή…Ναι, ναι το ξέρω…Τα ζώα δεν είναι ελεύθερα εκεί…Γιατί μήπως είμαστε εμείς…? Γιατί φοράς κλουβί λοιπόν?\nΤα σπιτάκια που μένουμε είναι ξύλινα και ανοικτά, με αχυρένιες σκεπές και φυσικά με πολλούς απρόσκλητους επισκέπτες! Το πρωί που ξυπνάς για να πας στην τουαλέτα, βλέπεις πολύχρωμα πουλιά, πεταλούδες και πιθήκους τριγύρω σου…\nΣήμερα πήγαμε στο χωριό των Siona, που κατοικούν στον Αμαζόνιο εδώ και χιλιάδες χρόνια! Η επίσκεψη είχε ενδιαφέρων, αλλά φυσικά δεν ήταν καμία γυμνή φυλή που χόρευε σε κύκλο! Απεναντίας, σε λίγο θα έχουν internet. Παραταύτα, ζουν εκεί για αιώνες και κρατάνε τις παραδόσεις τους. Ο άντρας διαλέγει την γυναίκα του γύρω στα 13 και μετά πρέπει να αποδείξει στην οικογένεια της, ότι είναι άξιος. Έτσι πάει για 2 μέρες στην ζούγκλα για να βρει τροφή…Γενικά ασχολούνται με την γεωργία, το κυνήγι, το ψάρεμα και επίσης έχουν ένα εισόδημα και από τον τουρισμό, καθώς κάθε οικογένεια εναλλάξ, νοικιάζει το κανό της και στην ουσία τον οδηγό για κάθε οργανωμένη εκδρομή. Τέλος είναι άριστοι γνώστες του δάσους και από ότι μας έλεγε ο οδηγός μας, τα γιατροσόφια τους είναι πραγματικά αποδοτικά.\nΗ συνολική εμπειρία στον Αμαζόνιο ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα! Αυτό το αιωνόβιο δάσος έχει πραγματικά να σου διδάξει πολλά. Είναι αρκετά ξένο από όλα τα περιβάλλοντα, στα οποία ένας Ευρωπαίος έχει συνηθίσει, οπότε μοιάζει και αρκετά απειλητικό! Είσαι στο μέσο μιας τεράστιας ζούγκλας, η οποία είναι το σπίτι τόσων άγνωστων προς εσένα όντων. Και πολλά από αυτά μάλιστα είναι και αρκετά επικίνδυνα, από κροκόδειλους μέχρι μικροσκοπικούς βατράχους. Σου διδάσκει επίσης την υπομονή, καθώς τίποτα δεν είναι ευδιάκριτο στο δικό σου μάτι, το οποίο έχει συνηθίσει στα πολύ άμεσα ερεθίσματα…\nΝιώθεις επίσης την σοφία του δάσους αλλά και των ανθρώπων που ζουν εδώ και έχουν μάθει να πορεύονται αρμονικά μεταξύ τους, αιώνες τώρα…\nΔεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα έρθω εδώ και μάλιστα, πριν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, είχα αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά θα ήταν κρίμα να μην έρθω σε επαφή με αυτό το περιβάλλον, αφού ήμουν τόσο δίπλα του και χαίρομαι που άλλαξα γνώμη…\nΤο ταξίδι από τον Αμαζόνιο προς το Quito κράτησε 13 ώρες! 3 ώρες με κανό, 3 ώρες με αυτοκίνητο και 7 ώρες με λεωφορείο! Βέβαια είναι μόνο ένα μικρό μέρος από τις συνολικά 150 ώρες που χρησιμοποίησα μεταφορικά μέσα εδώ! Δίπλα μου στο λεωφορείο κάθισε ένας γλυκύτατος χοντρούλης ντόπιος που δεν σταμάτησε να μιλάει…Προσπαθούσα να κοιμηθώ και πρέπει να είπε καμία τριανταριά φορές την φράση Don’t Sleep! Τελείως υπερρεαλιστικό…Παραταύτα βοήθησε να περάσει η ώρα…\nΣήμερα το μυαλό ταξιδεύει στην Πατρίδα…Νόστος…\nοπότε τα λόγια στερεύουν…\nΤο πρωί πήγαμε με τον Mattias στο Capilla Del Hombre του Guayasamin, το οποίο είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης στην Λατινική Αμερική. Είναι ένα γιγάντιο μνημείο αφιερωμένο στην ανθρωπότητα και στα όσα έχουν υπομείνει οι Ιθαγενείς από τους λευκούς κατακτητές. Πραγματικά, τα έργα του παρουσιάζουν τον πόνο αλλά και συνάμα την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο για να γράψω, εκτός ότι κατάφερα να ισορροπήσω ένα αυγό σε ένα καρφί στο σημείο 0 του ισημερινού…\nΉδη ετοιμάζω το σακίδιο μου προσπαθώντας να χωρέσω μέσα όλα τα δώρα, πράγμα δύσκολο…\nΤο ταξίδι έφτασε στο τέλος του…\nEse el que fue…\nΑυτός που ήμουν κάποτε, αυτός που ήμουν τότε…\nΗ αποδόμηση του ταξιδιού γίνεται μέρες, μπορεί και βδομάδες μετά το τέλος του…Και τότε ακριβώς συντελείται η αλλαγή στην ουσία της ύπαρξής σου, καθώς η χαραμάδα που βλέπεις τον κόσμο, μεγαλώνει λίγο. Τα ερεθίσματα μετασχηματίζονται σε ιδέες, οι ιδέες γίνονται κτήμα σου και με αυτές πορεύεσαι στον χρόνο που σου απομένει…Και αυτός πραγματικά δεν ξέρω αν είναι πολύς, και τι είναι πολύ άλλωστε, καθώς όλοι είμαστε μελλοθάνατοι απλά δεν ξέρουμε το πότε…Η ζωή, μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, και θεωρώ ότι είναι ύψιστο χρέος μας να την ζήσουμε στο έπακρο…Τα όνειρα λοιπόν πρέπει να αποκτήσουν μορφή και οι οποιασδήποτε αντιρρήσεις να καμφθούν…Στο εδώ και τώρα λοιπόν…\nΈνιωσα να εκτίθεμαι μέσα από αυτό το ημερολόγιο, ότι έγινα και εγώ μέρος της κοινωνίας του θεάματος, αλλά κατά βάθος μου άρεσε αυτό το μοίρασμα στιγμών και ιδεών αλλά και ότι ήταν η αφορμή για μερικούς πολύ όμορφους διαλόγους με φίλους! Με συντρόφευσαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού…\nΤα υπόλοιπα από κοντά…Καλή αντάμωση…\nΚανείς δεν χρειάζεται να πάει πουθενά αλλού, αν το ξέρουμε είμαστε όλοι ήδη εκεί…\nοδοιπορικό, παπαγεωργίου δημήτρης, περού, φωτογραφία\n1 σκέψη στο “Ταξίδι στο Περού”\nΟ/Η Τζανετος Γιώργος λέει:\n21/03/2020 στις 10:55 πμ\nΠολύ ωραίο!!! Ένιωσα συνταξιδιώτης. Πραγματικά συγκινήθηκα. Πολύ ωραία περιγραφή- αφήγηση μέσα από τη χαραμάδα μιας ωραίας ύπαρξης!!!


Ιδανικές συνταγές με μπανάνα για πολύ ώριμες μπανάνες\nΈχετε πολύ ώριμες μπανάνες στον πάγκο της κουζίνας σας; Μην τις πετάξετε. Εκμεταλλευτείτε τες! Έχουμε πολλές πεντανόστιμες υγιεινές συνταγές με μπανάνες, οι οποίες θα σας πείσουν να μην ξαναπετάξετε ποτέ μία ώριμη μπανάνα! Φανταστείτε ένα υπέροχο.\nΒanana Βread με την απίστευτη υγρή υφή του, ή ακόμη και ένα κλασικό, πολυαγαπημένο μπανάνα σπλιτ. Υπάρχουν υγιεινές συνταγές για κάθε στάδιο ωρίμανσης του αγαπημένου μας φρούτου, που καθένας θέλει να συμπεριλάβει σε έναν υγιεινό τρόπο ζωής!\nΑνακαλύψτε τα πιο πρόσφατα και ενδιαφέροντα άρθρα!\nβρείτε τις τέλειες συνταγές μπανανών\n68 προτεινόμενες συνταγές :\nSmoothie με γκρέιπφρουτ, τζίντζερ και μπανάνα Chiquita\nBanana Split ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΣΝΑΚ\nBanana split με βρώμη και καβουρδισμένα αμύγδαλα από την Chiquita\nΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΑΓΩΤΑ & ΓΡΑΝΙΤΕΣ ΣΝΑΚ\nFrozen yogurt με κάρδαμο και μπανάνα από την Chiquita\nVegan τοστ με βούτυρο ηλιόσπορου, μπανάνα Chiquita και ηλιόσπορους\nΔιαγράψτε όλα τα φίλτρα Εμφάνιση αποτελεσμάτων\nΗ προσωπικότητα της μπανάνας αλλάζει καθώς ωριμάζει.\nΗ συγκομιδή γίνεται όταν οι μπανάνες είναι πράσινες και αρχίζουν να ωριμάζουν μόλις κοπεί ο μίσχος τους από το φυτό. Κάθε στάδιο ωρίμανσης προορίζεται για το σωστό πιάτο ή τεχνική.\nΥποκατάστατο μπανανών Plantain\n(κίτρινη με πράσινα άκρα)\nΓαρνιτούρες σε τάρτες φρούτων\nΨωμιά ή πουτίγκες ρυζιού\n(κίτρινη με καστανές κηλίδες)\nΠαγωτά με κομμάτια φρούτων και σιρόπι\nΓέμιση για αυγόφετες, κρέπες, σάντουιτς\nDaiquiri ή κοκτέιλ\nΠρωινό με μπανάνες Chiquita\nΌλοι γνωρίζουμε ότι το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας. Μια υγιεινή συνταγή ενισχύει τα ενεργειακά μας επίπεδα και βοηθά στη διαχείριση του βάρους και τη συγκέντρωση του νου καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Γνωρίζατε ότι στα Αγγλικά η λέξη για το πρωινό, “breakfast”, σημαίνει κυριολεκτικά “breaking your fast”, δηλαδή “σπάσε τη νηστεία σου”;\nΌσο κοιμόμαστε το βράδυ, τα επίπεδα ενέργειάς μας μειώνονται. Επομένως, με μία υγιεινή συνταγή μπορείτε να δημιουργήσετε το υγιεινό πρωινό που θα συμπληρώσει τα επίπεδα γλυκόζης σας το πρωί, δίνοντας στο σώμα σας την ενέργεια που χρειάζεται για την υπόλοιπη μέρα. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε τη μέρα από ένα θρεπτικό και γεμάτο ενέργεια υγιεινό πρωινό με την καλύτερη μπανάνα Chiquita!\nΣυνταγές με μπανάνα για υγιεινό smoothie\nΓια έναν υγιεινό τρόπο ζωής, το smoothie είναι ο γρηγορότερος και ευκολότερος τρόπος για να πάρετε τη συνιστώμενη ημερήσια δόση φρούτων και λαχανικών! Αυτές οι συνταγές για ένα υγιεινό smoothie με μπανάνα Chiquita θα γίνουν οι πραγματικοί ήρωες του πρωινού σας. Είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά, ετοιμάζονται αστραπιαία και είναι τόσο νόστιμες, που μας κάνουν να σηκωνόμαστε με όρεξη από το κρεβάτι ακόμη και τις Δευτέρες!\nΣυγχαρητήρια! Βρήκατε το καλύτερο Banana Bread\nΑνακαλύψτε ένα ολόκληρο σύμπαν με συνταγές banana bread στην πλατφόρμα μας! Δοκιμάστε ένα ή δοκιμάστε τα και όλα – εμείς πάντως αυτό κάναμε! Εδώ θα βρείτε συνταγές για όλες τις προτιμήσεις και τις διατροφές: vegan, χορτοφαγικές, χωρίς γλουτένη, χωρίς ζάχαρη, με συνδυασμούς βρώμης, με καρύδα, με καρότο, τηγανίτες, mugcake, βάφλες και πολλά άλλα!\nΌλες οι συνταγές μας για ψωμί μπανάνας\nΓια όλους εσάς που είστε vegan και χορτοφάγοι: Αυτό το κίτρινο φρούτο είναι σαν να φτιάχτηκε για εσάς. Από το vegan Βanana Βread και τα muffin έως τη φρουτοσαλάτα και τα επιδόρπια, αυτές οι vegan συνταγές, εκτός από υγιεινές συνταγές, είναι και πεντανόστιμες.\nΠότε η μπανάνα chiquita είναι κατάλληλη για κατανάλωση;\nΑν και οι μπανάνες που είναι εν μέρει πράσινες είναι απόλυτα ασφαλείς για να τις καταναλώσετε, η μπανάνα φτάνει στη μέγιστη ωρίμανσή της όταν αρχίσει να εμφανίζει τις γνωστές καφέ κηλίδες. Στο στάδιο του μαυρίσματος, το περισσότερο άμυλό της έχει μετατραπεί σε σάκχαρα, κι επομένως βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο γλυκύτητάς της. Η καλύτερη στιγμή για να καταναλώσετε μια μπανάνα, στην πραγματικότητα, είναι η στιγμή που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι αρχίζει να χαλάει.\nΠώς να αποθηκεύετε τις μπανάνες σας\nΟι μπανάνες διατηρούνται καλύτερα σε θερμοκρασία δωματίου, σε ανοιχτό χώρο. Αν διατηρήσετε τις μπανάνες σας σε πλαστική ή χάρτινη σακούλα, θα επιταχύνετε την ωρίμανση. Μπορείτε να επιβραδύνετε την ωρίμανση βάζοντας τις μπανάνες σας στο ψυγείο. Το εσωτερικό της θα διατηρηθεί περισσότερο, αν και το περίβλημά της θα μαυρίσει γρηγορότερα.\nΏριμες ή άγουρες μπανάνες; Ποιες προτιμάτε;\nΟφέλη: Σε αντίθεση με τις κίτρινες μπανάνες, οι πράσινες ή οι άγουρες μπανάνες περιέχουν λιγότερη ζάχαρη, επομένως είναι ιδανικές για μια δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη. Οι άγουρες μπανάνες έχουν, επίσης, υψηλή περιεκτικότητα σε ανθεκτικό άμυλο και προβιοτικά βακτήρια που είναι απαραίτητα για την υγεία του εντέρου. Επιπλέον, αυτοί οι αφανείς ήρωες βοηθούν το σώμα σας να απορροφά θρεπτικά συστατικά, όπως το ασβέστιο, πιο αποτελεσματικά. Έτσι, οι συνταγές με μπανάνα δεν είναι μόνο πεντανόστιμες, αλλά και πολύ θρεπτικές!\nΜειονεκτήματα: Εάν χρειάζεστε αντιοξειδωτικά στη διατροφή σας, καλύτερα να περιμένετε λίγες ημέρες, ώσπου η μπανάνα να γίνει κίτρινη, καθώς τα επίπεδα αντιοξειδωτικών της μπανάνας αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Επίσης, αν και αγαπάμε την υψηλή περιεκτικότητα σε ανθεκτικό άμυλο της πράσινης μπανάνας, μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα και αέρια.\nΟφέλη: Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, όσο πιο πολύ ωριμάζει η μπανάνα, τόσο μεγαλύτερο είναι το επίπεδο των αντιοξειδωτικών της. Επομένως, αν χρειάζεστε τα αντιοξειδωτικά, είναι καλύτερο να περιμένετε μέχρι οι μπανάνες να γίνουν κίτρινες. Οι κίτρινες μπανάνες είναι, επίσης, πιο εύπεπτες, καθώς το ανθεκτικό άμυλο μετατρέπεται σε ένα απλό είδος σακχάρου, με υψηλότερο γλυκαιμικό δείκτη.\nΜειονεκτήματα: Για να αποφύγετε την απώλεια μικροθρεπτικών συστατικών λόγω ωρίμανσης της μπανάνας, είναι καλύτερο να την αποθηκεύετε στο ψυγείο. Εάν ακολουθείτε δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, είναι καλύτερο να αποφεύγετε τις ώριμες μπανάνες, καθώς έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε σάκχαρα από τα νεότερα πράσινα ξαδέρφια τους.\nΤο συμπέρασμα; Τόσο οι κίτρινες, όσο και οι πράσινες μπανάνες είναι υπέροχες! Απλώς έχουν διαφορετικά οφέλη, οπότε εξαρτάται πραγματικά από το τι ψάχνετε. Η κύρια διαφορά τους είναι ότι οι κίτρινες μπανάνες έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε σάκχαρα και πρέπει να τις αποφεύγετε εάν ακολουθείτε μια δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη. Όποιο είδος μπανάνας κι αν προτιμάτε, υπάρχουν πολλές συνταγές με μπανάνα που μπορείτε να δοκιμάσετε!\nΕίναι πιο πιθανό να αγοράσω κι άλλες μπανάνες Chiquita, ώστε να δοκιμάσω αυτές τις συνταγές*


πώς να στρώσετε το τραπέζι, 8 ιδέες για στήσιμο τραπεζιού | Kave Home\nΠώς να στρώσετε το τραπέζι, 8 ιδέες για στήσιμο τραπεζιού\nΓραμμένο από: Laura Ayala\nΟ καλός καιρός είναι επίσημα εδώ και μαζί του τα απίστευτα δείπνα στην ύπαιθρο. Γιατί το να πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο είναι ωραίο, αλλά το να απολαμβάνεις στο έπακρο το σπίτι και τη βεράντα σου είναι πιο ικανοποιητικό. Με αυτές τις συμβουλές από τη Maria Bermúdez, σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων (@quefalamaria), και τη νέα μας συλλογή κουζίνας, θα είστε ο καλύτερος οικοδεσπότης!\nΤα δείπνα έχουν γίνει ένας τέλειος τρόπος για να επανενώσετε όλους τους φίλους και την οικογένειά σας και θέλουμε να τους αφήσετε με κομμένη την ανάσα. Αυτές οι συμβουλές είναι τέλειες για επίσημες ή ανεπίσημες συγκεντρώσεις, απλά πρέπει να αφήσετε το στυλ να κυλήσει.\n1. Επιλέξτε την παλέτα χρωμάτων\nΤο καλοκαίρι και η άνοιξη έχουν να κάνουν με φωτεινούς και ανοιχτούς τόνους. Για παράδειγμα, το λευκό είναι πάντα ένα καλό σκηνικό για να προσθέσετε οποιαδήποτε πολύχρωμα αξεσουάρ. Η Μαρία αποφάσισε να δημιουργήσει το τραπέζι της με λευκό και μπλε, δύο χρώματα που θυμίζουν θάλασσα για να τονώσει την καλοκαιρινή αίσθηση. Να λοιπόν ένα καλό μυστικό, αν δεν μπορείτε να πάτε στη θάλασσα, κάντε τη να έρθει στο τραπέζι σας.\n2. Καλύψτε το τραπέζι\nΥπάρχουν επιλογές για τραπέζια στρογγυλού ή ορθογώνιου σχήματος. Εάν έχετε ένα στρογγυλό, τα λινά είναι τα απαραίτητα. Τα έχουμε σε πολλά χρώματα για να τα ταιριάξετε στο στυλ σας.\nΓια ορθογώνια τραπέζια, τα σουπλά είναι μια εξαιρετική επιλογή. Το σετ Azalea είναι κατασκευασμένο από ξύλο τικ, ιδανικό για να δημιουργήσει ένα φυσικό σκηνικό. Και, αν αγαπάτε τον μινιμαλισμό, το σετ Samay από ύφασμα είναι μια υπέροχη ιδέα.\nΜερικές φορές δεν χρειάζεται να καλύψετε ολόκληρο το τραπέζι, αυτός είναι ένας τέλειος τρόπος για να συνδυάσετε διαφορετικά υλικά με τα πιάτα και τα αξεσουάρ σας. Η Μαρία αποφάσισε να επιδείξει το ξύλινο τραπέζι της συνδυάζοντάς το με λευκούς τόνους και τα σουπλά Azalea.\n3. Χρειάζεστε βοήθεια για την τοποθέτηση των πιάτων σας;\nΣυνδυάστε το με φυσικό στυλ. Λάβετε υπόψη αυτήν την συμβουλή:\n1. Ένα σουπλά ή ένα τραπέζι για να λειτουργήσει ως φόντο.\n2. Επιλέξτε ένα μεγάλο πιάτο.\n3. Και προσθέτουμε ένα διάφανο στην κορυφή του.\n4. Τέλος, το πιάτο του γλυκού θα προσθέσει την τελευταία πινελιά.\n4 απλά βήματα για να φτάσετε στην κορυφή! Σε αυτό το σερβίτσιο το κεραμικό Sachi γαλάζιο και η συλλογή από διαφανές γυαλί Saree βρίσκονται στο επίκεντρο.\nΜια καλή εναλλακτική αν είστε περισσότερο λάτρης των ουδέτερων τόνων, είναι η μπεζ συλλογή Vreni.\n4. Τα μαχαιροπίρουνα: μικρές λεπτομέρειες, τεράστια διαφορά\nΗ Μαρία επέλεξε mate golden μαχαιροπίρουνα για μια λαμπερή εμφάνιση. Η αγαπημένη της συμβουλή είναι να τοποθετεί όλα τα αξεσουάρ γύρω από τα πιάτα ή να βάζει με στυλ το κουτάλι στην κορυφή του πρώτου πιάτου.\n5. Χαρτοπετσέτες, ένας πολύ καλός τρόπος για να προσθέσετε χρώμα\nΣε αυτή την περίπτωση, το σετ Samay σε κίτρινο μουσταρδί είναι στο επίκεντρο. Το να δένετε τις χαρτοπετσέτες σας με κόμπους και να τις τοποθετείτε δίπλα στο πιάτο είναι μια επαγγελματική και πρωτότυπη πινελιά για να τονώσετε το στυλ του τραπεζιού σας. Γνωρίζατε ότι μπορείτε να βάλετε και τα μαχαιροπίρουνά σας στον κόμπο; Ανακαλύψτε πώς στο IGTV μας.\n6. Και τι γίνεται με τα γυαλιά;\nΤο γυαλί Sheli είναι μια εξαιρετική επιλογή για κάθε ρύθμιση, το διαφανές γυαλί και η σίγουρη βάση του το καθιστούν minimal αλλά μοναδικό. Φαίνεται εκπληκτικό σε συνδυασμό με το κίτρινο βάζο Nausica, που είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να προσθέσετε όγκο και να ταιριάξετε με τα χρώματα των χαρτοπετσετών. Δείτε τα γυαλιά Nausica για να δημιουργήσετε ένα πολύχρωμο σκηνικό!\n7. Γίνε η διαφορά\nΤα μπολ ή οι σανίδες κοπής και σερβιρίσματος είναι μερικά παραδείγματα περισσότερων αξεσουάρ για να κάνετε τις ρυθμίσεις του τραπεζιού σας να αφήνουν τους καλεσμένους σας άφωνους.\nΕδώ, το τραπέζι σερβιρίσματος Serilda είναι υπέροχο για να διακοσμήσετε και να σερβίρετε τυριά και γεύματα. Το Yanila είναι η τελευταία πινελιά σε αυτό το φυσικό ξύλινο look.\nΚαι, αν ψάχνετε για έναν κομψό τρόπο να στρώσετε το τραπέζι σας, οι κηροπήγια Llaska είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε και ιδανικές για να τις συνδυάσετε με το σετ Callahan με 2 μπολ ή τα μαχαιροπίρουνά σας. Φοβερό, σωστά;\nΛάβετε υπόψη σας να προσθέσετε παρόμοια χρώματα και υλικά για να δημιουργήσετε μια συντεταγμένη εμφάνιση.\n8. Βάζα και λουλούδια\nΤα λουλούδια και τα φυσικά στοιχεία είναι απαραίτητα. Ελέγξτε τα βάζα μας. Θέλετε τη συμβουλή μας για να επιλέξετε το τέλειο; Βεβαιωθείτε ότι δεν είναι πολύ ψηλό για να μην ενοχλεί τις συνομιλίες σας.\nΗ Μαρία λατρεύει να διακοσμεί το τραπέζι της με ξερά λουλούδια ή αποξηραμένα φρούτα, όπως αποξηραμένη κόκκινη πιπεριά. Ανυπομονούμε να το δοκιμάσουμε!\nΓιατί, μερικές φορές, το καλύτερο εστιατόριο είναι στο σπίτι.\n18/03/2022 4:52 μμ.\nΤα 3 κλειδιά για να βρείτε τον τέλειο καναπέ σας\nΑνεβάστε το σπίτι σας στο επόμενο επίπεδο με το The Comfy House


Τέλος ο Ισά!\nΤο φημολογούμενο διαζύγιο ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Πιερ Ισά είναι ...\nΟι προβλέψεις της Δευτέρας - Όταν πιστεύεις σε κάτι, έχεις ανέβει το πρώτο σκαλί, έστω και αν δεν βλέπεις το τέλος της σκάλας.\nΌταν πιστεύεις σε κάτι, έχεις ανέβει το πρώτο σκαλί, έστω και αν δεν ...\nΠότε συνειδητοποίησε αλήθεια ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ότι θέλει να ...\nΗ selfie του Ποντόλσκι με την Μέρκελ!\nΠριν από δύο ημέρες ο Λούκας Ποντόλσκι είχε εκφράσει την επιθυμία να ...\nΑυτό και αν είναι περίεργη είδηση. Τι μπορείς να κάνεις όταν δεν ...\nΜπεκατώρου: Η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή με πήγε σε ψυχολόγο\nΗ παρουσιάστρια των Καρντάσιανς φιλοξενήθηκε στο πλατό της εκπομπής ...


11 Gigabytes ευαίσθητων δεδομένων που ανήκουν στο προσωπικό του US DoD εκλάπησαν - SecNews\nHome / /inet / 11 Gigabytes ευαίσθητων δεδομένων που ανήκουν στο προσωπικό του US DoD εκλάπησαν\n11 Gigabytes ευαίσθητων δεδομένων που ανήκουν στο προσωπικό του US DoD εκλάπησαν\nScript>Alert /inet 5 January, 2017 6:58 pm\nΠροσωπικά στοιχεία γιατρών που έχουν αναπτυχθεί στο United States Special Operations Command (USSOCOM ή SOCOM) έχουν εκτεθεί εξαιτίας μια ευπάθειας ασφαλείας που ανακαλύφθηκε σε ένα διακομιστή που λειτουργεί με βάση τις υπηρεσίες υγείας της αναδόχου Potomac Healthcare Solutions.\nΟ ερευνητής ασφαλείας Chris Vickery ανακάλυψε στα τέλη Δεκεμβρίου ότι η Potomac, η οποία παρέχει νοσηλευτικό προσωπικό στην κυβέρνηση μέσω Booz Allen Hamilton, έτρεχε μια απροστάτευτη συγχρονισμένη υπηρεσία (rsync), η οποία εξέθεσε περίπου 11 gigabytes δεδομένων.\nΜοιάζει να διέρρευσαν λεπτομέρειες που περιλαμβάνουν ονόματα, τοποθεσίες, αριθμούς κοινωνικής ασφάλισης, μισθούς και μονάδες που αποδίδονται σε ψυχολόγους και άλλους επαγγελματίες υγείας. Επιπλέον, περιλήφθηκαν τα στοιχεία από τουλάχιστον δύο ειδικούς αναλυτές δεδομένων με την Top Secret κυβερνητική εκκαθάριση να περιλαμβάνεται.\nΗ Vickery ήρθε σε επαφή με την Protomac για να αναφέρει το πρόβλημα, αλλά μετά από μια συζήτηση με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο φαίνεται ότι του ζητήθηκε να στείλει ένα email για να αναλύσει τα ευρήματα του. Μια ώρα αργότερα λέει, ότι τα στοιχεία ήταν ακόμα εκεί προσιτά σε κάθε πιθανή επίθεση, έτσι αποφάσισε να έρθει σε επαφή με άλλες κυβερνητικές πηγές κοντά στην δραστηριότητα της Protomac.\n«Τα αρχεία της Potomac ήταν offline για περίπου 30 λεπτά. Ποτέ δεν μπορεί να γνωρίζω με βεβαιότητα αν το δεύτερο τηλεφώνημα δεν είχε να κάνει με τα έγγραφα που τελικά ασφαλίστηκαν, αλλά θα ήθελα να πιστεύω ότι θα μπορούσε να βοηθήσει» εξηγεί ο ίδιος.\nΝωρίτερα, αυτή την εβδομάδα, η Protomac δήλωσε ότι εξακολουθεί να ερευνά την παράβαση, τονίζοντας ότι μέχρι εκείνο το σημείο δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα προσωπικά στοιχεία ήταν σε κίνδυνο.\nΤα δεδομένα δεν είναι πλέον διαθέσιμα αυτή τη στιγμή, αλλά είναι ακόμα ανησυχητικό το γεγονός ότι η εταιρεία εργάζεται με τόσο ευαίσθητα και δεν ήταν δεκτική σε αναφορές παραβίασης, έτσι ώστε όταν θέλει να ενισχύσει την ασφάλεια ή τα δεδομένα μας.\n11 Gigabytes ευαίσθητων δεδομένων που ανήκουν στο προσωπικό του US DoD εκλάπησαν was last modified: January 5, 2017, 6:58 pm by Script>Alert\nUpdated on 05/01/2017 18:58 by Script>Alert


Ο Θάνος Καλπαξής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1962. Από το 1963 έως το 1967 σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης και από το 1967 έως το 1971 Αρχαιολογία, με δευτερεύουσες κατευθύνσεις Αρχαία Ιστορία και Προϊστορική Αρχαιολογία, στο Πανεπιστήμιο Χαϊδελβέργης, από το οποίο έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1971. Από το 1972 εργάστηκε στο ίδιο Πανεπιστήμιο ως Λέκτωρ. Το 1982 αναγορεύτηκε Υφηγητής του Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης. Το 1984 εξελέγη στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, αρχικά Αναπληρωτής Καθηγητής και, το 1990, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας.\nΤο 1993 εξελέγη για πρώτη, το 1998 για δεύτερη και το 2003 για τρίτη φορά στη θέση του Διευθυντή του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών του Ι.Τ.Ε. Υπήρξε Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας - Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (1985-1987, 1988-1989 και 1990) και Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Αρχαιοτήτων Δυτικής Κρήτης (1988-1991). Έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Ελλάδα και την Ιταλία. Το 1985 έγινε συνδιευθυντής των ανασκαφών στην Αρχαία Ελεύθερνα και, το 1994, της ελληνογαλλικής ανασκαφής στην Αρχαία Ίτανο. Υπήρξε (1992) επισκέπτης ερευνητής του CNRS (Directeur associe), επισκέπτης καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes des Sciences Sociales στο Παρίσι (1995-97) και επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris I- Sorbonne (1996-97). Είναι αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Το 1995 αναγορεύτηκε επίτιμος δημότης Ελεύθερνας. Το 2011 αναγορεύτηκε ομότιμος καθητητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.\nΗ Μάρω Κακριδή γεννήθηκε στη Αθήνα το 1955 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1973. Σπούδασε φιλολογία και γλωσσολογία στην Αθήνα, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές γλωσσολογίας στη Σορβόννη και από το 1982 διδάσκει στον Τομέα Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις της κινούνται κυρίως στον χώρο της σχέσης γλώσσας-κοινωνίας και του γλωσσικού σχεδιασμού, ενώ έχει συμμετάσχει σε διάφορα συνέδρια, ερευνητικά προγράμματα, επιστημονικές εταιρείες κλπ.\nΗ Κατερίνα Μητραλέξη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1974. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία, Κλασική Αρχαιολογία και Αρχαία Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Albert-Ludwigs του Freiburg i. Br. (Μ.Α. 1980, διδακτορικό 1983). Είναι Καθηγήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας). Στα ερευνητικά της ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται η γερμανική λογοτεχνία του 18ου και του 19ου αιώνα (ιστορία και αισθητική θεωρία), ζητήματα πρόσληψης και διακειμενικότητας, οι ελληνογερμανικές λογοτεχνικές σχέσεις, η θεωρία λογοτεχνικών ειδών, η αφηγηματολογία.\nΈχει δημοσιεύσει μεταξύ άλλων τις μονογραφίες: «Η πρόσληψη του Heinrich Heine στην Ελλάδα» (2012), «Antiker Mythos und moderne Subjektproblematik in Kleists Lustspiel „Amphitryon"», (2006), «Ανάμνηση, αφήγηση και επεξεργασία του μύθου στο διήγημα της Christa Wolf „Kassandra"» (1995), αλλά και πολλά άρθρα και μελέτες όπως «Ο Georg Trakl στην Ελλάδα. Πρόσληψη και επίδραση» (2007), «Το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού και ο γερμανικός ποιητικός ρεαλισμός (2009), «Weibliche Autoren der griechischen Romantik» (2006), «Die Dichtung der ionischen Inseln» (2001) κ.ά. Τον Νοέμβριο του 2017 εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας.\nΕίναι παντρεμένη με τον Γιώργο Γεωργακάκο και έχει ένα γιό, τον Σωτήρη Μητραλέξη-Γεωργακάκο, επίσης απόφοιτο της Γερμανικής Σχολής (2006). Περισσότερα...\nΗ Αναστασία Δασκαρόλη γεννήθηκε το 1957 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1975. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία, Γαλλική Φιλολογία και Πολιτικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, Στρασβούργου, Χαϊδελβέργης και Αθηνών. Eργάσθηκε ως υπάλληλος μεταφράστρια στην Ecole Française d' Athènes-Γαλλική Aρχαιολογική Σχολή Aθηνών και στο Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο στο Λουξεμβούργο, ως επιστημονική βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Xαϊδελβέργης-Germanistisches Seminar, όπου εκπόνησε και υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή. Δίδαξε γερμανική γλώσσα στα τμήματα αλλοδαπών φοιτητών του Πανεπιστημίου Xαϊδελβέργης, στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου Aθηνών και γερμανική οικονομική ορολογία στο Oικονομικό Πανεπιστήμιο Aθηνών. Την περίοδο 1993-2003 υπηρέτησε ως εμπειρογνώμων στη Γενική Διεύθυνση Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Από το 2003 διδάσκει Μετάφραση και Συγκριτική Γραμματολογία στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Eθνικού και Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Aθηνών, όπου και έχει εκλεγεί Επίκουρη Καθηγήτρια.\nΗ Ιωάννα Καρβέλα αποφοίτησε από τη Σχολή το 1980. Είναι επίκουρη καθηγήτρια με γνωστικό αντικείμενο Γερμανική Γλώσσα. Καθ᾿ όλη τη διάρκεια των βασικών σπουδών της στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΕΚΠΑ ήταν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ως υπότροφος του γερμανικού κράτους στο Πανεπιστήμιο Siegen της Γερμανίας, όπου εκπόνησε διδακτορική διατριβή στον τομέα της Συγκριτικής Γλωσσολογίας. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 2002. Στα ερευνητικά και επιστημονικά της ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται η Λεξικολογία, η Κειμενογλωσσολογία και οι εφαρμογές της στη Διδακτική της Γερμανικής ως ξένης γλώσσας. Είναι υπεύθυνη για τον καθορισμό του αναλυτικού Προγράμματος και της αξιολόγησης της γλωσσικής επάρκειας των φοιτητών του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΕΚΠΑ. Είναι διευθύντρια του Παραρτήματος Αθηνών του γερμανικού Ινστιτούτου Γλωσσολογικών Ερευνών Gesellschaft für deutsche Sprache με έδρα στο Wiesbaden της Γερμανίας. Από το 2009 είναι υπεύθυνη του Βαθμολογικού Κέντρου για τη Γερμανική Γλώσσα των υποψηφίων για το Κρατικό Πιστοποιητικό Γλωσσομάθειας. Τα επιστημονικά της δημοσιεύματα καλύπτουν κατά κύριο λόγο θέματα Γλωσσολογίας και Διδακτικής της Γερμανικής ως ξένης γλώσσας. Ενδεικτικά αναφέρεται το βιβλίο Die Fertigkeiten Hören und Sprechen im Fremdsprachenunterricht. Theoretische Ansätze und didaktische Überlegungen (Aθήνα: Εκδόσεις Πανεπιστημίου Αθηνών, 2008) και η συνεισφορά της με ειδικό κεφάλαιο στο συλλογικό τόμο των Graf / Fernández-Castillo: Schüler auf dem Weg nach Europa. Interkulturelle Bildung und Mehrsprachigkeit in der Schule (εκδόσεις Klinghardt, Bad Heilbrunn Γερμανία, 2011).\nΗ Αλεξάνδρα Ιωαννίδου γεννήθηκε το 1966 και αποφοίτησε από την Σχολή το 1984. Από το 1984 έως το 1992 σπούδασε σλαβική φιλολογία (Slavistik) στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία, όπου και ολοκλήρωσε το διδακτορικό της δίπλωμα με θέμα την επιρροή της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στη Ρωσία της καμπής του αιώνα. Ακολούθως εργάστηκε στην Ελλάδα στο Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, όπυ εκπόνησε μελέτη για τις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας (1994-96), ως επιστημονική σύμβουλος στη Διέυθυνση Βαλκανικών Υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών (1996-98), στον τραπεζικό τομέα (1998-2003). Από το 2001 δίδαξε στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Mακεδονίας στη Θεσσαλονίκη κατ' αρχάς ως διδάσκουσα βάσει ΠΔ407/1980, μετά ως λέκτορας και ως επίκουρη καθηγήτρια. Απότον Ιούνιο του 2010 είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Σλαβικών Σπουδών του Εθνικού Καποδοστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εξειδικευτεί στη ρώσική και πολωνική λογοτεχνία, καθώς και για τη νοτιοσλαβική γλωσσολογία / διαλεκτολογία. Επίσης, έχει μεταφράσει λογοτεχνικά και θεωρητικά βιβλία από τα ρωσικά, τα γερμανικά και τα πολωνικά. Το βιβλίο της "Υπόθεση Γκράνιν: η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο: η δίκη της "Επιθεώρησης Τέχνης" το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου", τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας 2009.\nΗ Ελένη Γέμτου γεννήθηκε το 1968 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1986. Πήρε το πτυχίο της και το 1993 το ΜΑ από το τμήμα Κλασικής Αρχαιολογίας του Ludwig Maximilian Universität Μονάχου. Εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή με αντικείμενο την Ιστορία της Τέχνης στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ και απέκτησε το διδακτορικό της το 2001.\nΕξελέγη Επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.\nΈχει εργαστεί σε μουσεία, εκπαιδευτικούς οργανισμούς, ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του οίκου δημοπρασιών Christie’s στην Αθήνα. Από το 2005 διδάσκει στο ΙΦΕ (πρώην ΜΙΘΕ) του ΕΚΠΑ, αρχικά ως λέκτορας και στη συνέχεια ως επίκουρη καθηγήτρια. Αντικείμενο της είναι η Ιστορία της Τέχνης με έμφαση στη σχέση Τέχνης και Επιστήμης, αλλά και η μεθοδολογία της Ιστοριογραφίας της Τέχνης. Έχει συμμετάσχει σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Επίσης, έχει δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.\nΗ Παρασκευή Πετροπούλου γεννήθηκε το 1970 και αποφοίτησε από τη Σχολή το 1988. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συγκριτική Γραμματολογία στο Πανεπιστήμιο του Saarland στη Γερμανία, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτορας. Από το 2001 διδάσκει Λογοτεχνία στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ερευνητικά ενδιαφέροντα: θεωρία λογοτεχνίας, ελληνογερμανικές λογοτεχνικές σχέσεις, ανάμνηση και αστική νεωτερικότητα.\nΟ Νικόλαος-Ιωάννης Κοσκινάς είναι επίκουρος καθηγητής με γνωστικό αντικείμενο τη Γερμανική Λογοτεχνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979 και αποφοίτησε από την Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1996. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία με ειδίκευση στη λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση (καλύτερος μέσος όρος της χρονιάς). Στη συνέχεια εκπόνησε ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. τη διδακτορική του διατριβή με διάκριση (magna cum laude) στο πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου με επιβλέποντες καθηγητές το Frank Hörnigk και τον Jürgen Schutte. Από το 2006 έως το 2018 εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στα πανεπιστήμια Humboldt και TU στο Βερολίνο, στο ΤΕΙ Αθηνών και στο ΕΚΠΑ. Το 2018 εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν στη Νεότερη Γερμανική Λογοτεχνία, στη Λογοτεχνία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, στη Θεωρία της Λογοτεχνίας, στη σχέση Λογοτεχνίας και Μύθου και Λογοτεχνίας και Ψυχολογίας / Ψυχανάλυσης, καθώς και στην Ανάλυση και Θεωρία του Δράματος.


Μπαρτομέου: «Θα μείνει ο Μέσι, δύσκολα για Νεϊμάρ και Λαουτάρο Μαρτίνες»\nΠρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020, 21:49\nΟ πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, Γιοσέπ Μπαρτομέου, έδωσε αρκετές ειδήσεις σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Mundo Deportivo. Ο ισχυρός άνδρας των «μπλαουγκράνα» μίλησε για τους μεταγραφικούς στόχους Νεϊμάρ και Λαουτάρο Μαρτίνες, αλλά και το μέλλον των Λιονέλ Μέσι, Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν και Λουίς Σουάρες.\n«Ο Μέσι έχει πει πολλές φορές ότι επιθυμεί να κλείσει την καριέρα του εδώ και δεν έχω καμία αμφιβολία. Θα ανανεώσει το συμβόλαιό του», σχολίασε ο Μπαρτομέου σχετικά με τον Αργεντινό σούπερ σταρ και προσέθεσε για τον Σουάρες: «Ο Λουίς έχει ένα χρόνο ακόμη στο συμβόλαιό του. Ανάλογα με τον αριθμό των αγώνων που θα παίξει, αυτόματα θα υπάρξει επέκταση της συνεργασίας και για τη σεζόν 2021/22».\nΤελευταία ενημέρωση: Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020, 21:51


Στους «δυνατούς» η Ομόνοια | Goal News Cy\nGOALΣτους «δυνατούς» η Ομόνοια\nΣτους «δυνατούς» η Ομόνοια\nΣτους δυνατούς μέχρι τον 3ο προκριματικό από ψες η Ομόνοια, με την οπαδική ιστοσελίδα omonoianews.com να αναφέρει ότι πρέπει να το εκμεταλλευτούν.\nΑναλυτικά το δημοσίευμα του omonoianews.com:\n“Στους δυνατούς μέχρι τον 3ο προκριματικό από ψες η ΟΜΟΝΟΙΑ. Τα αποτελέσματα της ΑΕΚ και της Ντάτσια ήταν ευνοϊκά για την ομάδα μας αφού οι δυο προαναφερθείσες ομάδες που έχουν χαμηλότερη βαθμολογία από εμάς, θα συμμετέχουν τελικά στο Europa League αντί των ισχυρότερων μας ΠΑΟΚ (ή Παναθηναϊκού) και Σέριφ Τιρασπόλ. Με λίγη τύχη, η ΟΜΟΝΟΙΑ μπορεί να έχει βατές κληρώσεις μέχρι τα πλέι οφ της διοργάνωσης. Θα είναι βέβαια βατές, αν είναι η ίδια έτοιμη.\nΠολύ περισσότερο μας ενδιαφέρει αυτό παρά το όνομα του αντιπάλου. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε ψάχνουμε ακόμα προπονητή και παίκτες, οπότε δεν δικαιούμαστε να μιλήσουμε για εύκολες ή δύσκολες κληρώσεις. Είναι η δική μας ετοιμότητα που θα τις καθορίσει ως τέτοιες. Και κόντρα στην Μπρόντμπι δυνατοί είμαστε και λόγω ελλιπούς προγραμματισμού αλλά και ατομικών λαθών εντός του παιχνιδιού, γνωρίσαμε άδοξο αποκλεισμό που μας στοίχειωνε όλη τη χρονιά.\nΑν φτάσει μέχρι τον 3ο προκριματικό η ΟΜΟΝΟΙΑ, πλέον έχει καλές πιθανότητες να συναντήσει βατό αντίπαλο. Υπάρχουν και αντίπαλοι του δικού μας μεγέθους που μόνο εύκολη λεία δεν θα αποτελέσουν. Το πιο σημαντικό όμως είναι σε ποια κατάσταση θα βρεθούμε εμείς. Στον 1ο προκριματικό ο Νταμπίζας το ξεκαθάρισε, θα είμαστε έτοιμοι σε ικανοποιητικό βαθμό αλλά όχι στο 100%. Μέχρι τον 2ο που είναι 15 μέρες αργότερα, πρέπει και το ρόστερ να είναι συμπληρωμένο και η ομάδα να έχει την απαιτούμενη ομοιογένεια για να κυνηγήσει τους στόχους της”.


Έγκλημα και (μη) τιμωρία - Απόψεις - Σχόλια - Ειδήσεις - Νέα\nΓράφει ο Θοδωρής Σκυλακάκης, μέλος του Δ.Σ. του Πανελλήνιου Συλλόγου Φαρμακαποθηκαρίων και διεύθυνων σύμβουλος της Profαrm A.E.\nΕδώ και δύο εβδομάδες όλοι οι μετέχοντες στη φαρμακευτική αγορά παρακολουθούμε να εξελίσσεται ένα πρωτοφανές κυνήγι μαγισσών γύρω απ΄τις πάμπολλες ελλείψεις που παρουσιάζονται. Φαρμακέμποροι ('επιτήδειοι') σε συνεργασία με φαρμακοποιούς ('επίορκους') βαπτίζονται ως ένοχοι για τις ελλείψεις των 'φαρμάκων του λαού' και επιχειρείται να ριχθούν ομαδικά στην πυρά.\nΣκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να αναλύσει το 'τις πταίει' για τις ελλείψεις. Αυτά τα έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναλέμε μέχρι ν’ ανοίξουν τα αυτιά των αρμοδίων. Σήμερα όμως, θέλω να δούμε κάτι άλλο, κάτι πιο βαθιά κρυμμένο και συνεπώς πολύ πιο επικίνδυνο.\nΓια την οικονομία της συζήτησης θα δεχθώ ότι, ναι πέντε-έξι φαρμακαποθήκες και χίλια φαρμακεία εμπλέκονται στο παράνομο (αλήθεια είναι ;) δίκτυο συλλογής κι εξαγωγής φαρμάκων απ’ τη χώρα. Εδώ να σημειώσω, απλώς ότι οι παραπάνω αριθμοί εκφράζουν το 5% των φαρμακαποθηκών και το 8% των φαρμακείων, όπερ σημαίνει ότι μονοψήφιο ποσοστό της αγοράς φέρει την ευθύνη για πρωτοφανείς ελλείψεις που μαστίζουν το 100% της αγοράς, αλλά και τα νοσοκομεία!!! Φαντάζομαι ότι συμφωνείτε μαζί μου ότι κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον περίεργο, αν όχι αδύνατο να συμβαίνει.\nΑς είναι, κι ας πάμε ένα βήμα παρακάτω. Κάθε έγκλημα έχει φυσικούς αλλά και ηθικούς αυτουργούς. Αναρωτήθηκε κανείς ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί της συγκεκριμένης εγκληματικής συμπεριφοράς. Τι οδήγησε τα τελευταία 3-4 χρόνια κάποιους συναδέλφους στο να παρανομήσουν ομαδικά, ειδικά όταν κατά τεκμήριο στη χώρα μας η παρανομία ήταν πολύ ευκολότερη και περισσότερο αποδεκτή κατά το παρελθόν σε σχέση με σήμερα.\nΕφ' όσον 'η νόσος των τρελλών φαρμακοποιών' δεν έχει ταυτοποιηθεί, καλόν θα ήταν να δούμε το πρόβλημα λίγο πιο προσεκτικά.\nΗ πολιτεία ξεκινά τον ανένδοτο κατά των παρανόμων\nΑυτή ακριβώς η πολιτεία που σήμερα επιχαίρει για την 'αποκάλυψη των ενόχων' είναι η ίδια που το 2010 ψήφισε ως χρόνο αποπληρωμής των υποχρεώσεων του Ε.Ο.Π.Υ.Υ προς τα φαρμακεία τις 45 ημέρες και το 2012 τις 60 ημέρες. Η ασυνέπεια της πολιτείας και η ΠΑΡΑΝΟΜΗ συμπεριφορά της, καθώς ουδέποτε τήρησε τις συμβατικές της υποχρεώσεις απέναντι στα φαρμακεία, απλούστατα 'τίναξε στον αέρα' τις ταμειακές ροές των φαρμακείων και των φαρμακαποθηκών, και οι ταμειακές ροές είναι το οξυγόνο των επιχειρήσεων : χωρίς αυτές πεθαίνουν.\nΕκατοντάδες συνάδελφοι έχουν βρεθεί στον Τειρεσία, επειδή το 'χρονοδιάγραμμα Σαλμά' ήταν κενό γράμμα και σήμερα βρίσκονται εκ νέου κατηγορούμενοι επειδή παρανόμησαν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρούν την αναγκαία ρευστότητα.\nΤη ρευστότητα που ΠΑΡΑΝΟΜΑ δεν τους δίνει η πολιτεία, καθώς σήμερα 15/03/13 έχει πληρωθεί το 55% των συνταγών Νοεμβρίου (υπερήμερη οφειλή από τις 08/02/13) και φυσικά δεν γίνεται κουβέντα για τον Δεκέμβρη (υπερήμερη οφειλή από 07/03/13).\nΈχει απόλυτο δίκιο ο αν. Υπουργός Υγείας, οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Εγώ βέβαια, θα ήθελα να δω το ίδιο να συμβαίνει και για τους ηθικά υπεύθυνους, αλλά αυτά μάλλον είναι 'ψιλά γράμματα'. Πάντα φταίει ο Γιάννης Αγιάννης και κανένας άλλος για την κλοπή ενός καρβελιού, και πάντα αυτός θα διώκεται.\nΗ βιομηχανία σφυρίζει αδιάφορα\nΞέρω ότι θα μου πείτε πως έχω εμμονές κι ότι διακατέχομαι από ψυχώσεις κατά των πολυεθνικών. Εγώ όμως θα επιμείνω, και θα ρωτήσω ; 'Ποιος πουλούσε 50 κουτιά πανάκριβου σκευάσματος κατά της ρευματοειδούς σε μεμονωμένα φαρμακεία την ίδια ώρα που πουλούσε 4 σε φαρμακαποθήκες με 400 φαρμακεία; Ποιος επέλεξε να παρακάμψει τις φαρμακαποθήκες στη διανομή όλων των ακριβών σκευασμάτων του και να πάει να τα πουλάει κατά δεκάδες απευθείας στα φαρμακεία; Ποιος έστελνε εκατό κουτιά φαρμάκου για στυτική δυσλειτουργία και δέκα κουτιά ογκολογικού φαρμάκου σε μεμονωμένα φαρμακεία, όταν οι φαρμακαποθήκες παρακαλούσαν έστω και για ένα κουτάκι; Ήταν τόσο αθώοι και ανυποψίαστοι αυτοί που νόμιζαν ότι όλοι οι αρθροπαθείς ενός νομού μπορεί να έχουν κάνει το 'εντευκτήριο' τους σε ένα και μόνο φαρμακείο; Τα κίνητρα πολλά.\nΠρώτα απ' όλα risk diversification (διασπορά πιστωτικού κινδύνου). Ύστερα υφαρπαγή του χονδρεμπορικού κέρδους. Γιατί όχι, και positioning (αυτό που λέμε πιάνω πόρτα για τον χειμώνα!!) στα φαρμακεία εν όψει της αλλαγής του τρόπου συνταγογράφησης (όταν κάποιος εξαρτά τη ρευστότητά του από τη διάθεσή σου, εύκολα προωθεί ότι του πείς).\nΌλοι λοιπόν αυτοί οι τύποι-managers επί το ελληνικότερον- γνώριζαν, επικροτούσαν και έμπρακτα στήριζαν τις εξαγωγές μέσω φαρμακείων, όσο το επέτρεπαν οι 'μαμάδες' άλλαξαν ρότα (επιστολή EFPIA στον πρωθυπουργό στις 20/06/12 με αίτημα απαγόρευσης των εξαγωγών) οι ίδιοι ανερυθρίαστα άρχισαν να κλείνουν τις κάνουλες και να ανεβάζουν τους τόνους στον δημόσιο λόγο τους 'κατά των παρανόμων'.\nΤαυτόχρονα βέβαια, οι ίδιοι ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ, καθώς παραβιάζουν την υποχρέωσή τους να παρέχουν δίμηνες πιστώσεις σε φαρμακαποθήκες και φαρμακεία, σφίγγοντας ακόμη περισσότερο τη θηλιά γύρω από τον λαιμό των φαρμακοποιών εξωθώντας τους να παρανομήσουν.\nΟξύμωρο! Τους εξωθούν να παρανομήσουν για να βρούν ρευστότητα να πληρώσουν εκείνους που ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ τους την στερούν!\nΣυμπερασματικά, σε αυτή τη χώρα τίποτα δεν αλλάζει. Πάντα θα υπάρχει επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης και η ισονομία θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Σε αυτή τη βάση θα 'επιβληθούν αυστηρότατα πρόστιμα στους φαρμακοποιούς και στις φαρμακαποθήκες που παρανόμησαν' ενώ ΟΚΤΩ πολυεθνικές που βρέθηκαν να εφοδιάζουν ανεπαρκώς την αγορά πλήρωσαν από πέντε χιλιάρικα! Το ότι σε ένα φαρμακείο φτάνουν το 1/12.000 των προϊόντων που πουλάει (ή ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ) μια εταιρία, προφανώς είναι κάτι που δεν αντιλαμβάνεται η πολιτεία.\nΓια μία ακόμη φορά οι ηθικοί αυτουργοί θα παραμείνουν αλώβητοι και οι 'Αγιάννηδες' θα οδηγηθούν στην κρεμάλα, ενώ μια ομάδα από 'ειδικούς' και 'καθηγητές' θα κληθεί εκ των υστέρων να περιγράψει πόσο καλύτερα είναι τώρα τα πράγματα 'που καθάρισε η αγορά' και θα ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.\nΑντί επιλόγου μία ερώτηση;\nΑλήθεια, αν- λέμε -αν μπουν τα OTC στα supermarkets ποιος πάει στοίχημα ότι ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΟΥΝ οι εξαγωγές από λιανεμπορικές επιχειρήσεις κι ότι δεν θα υπάρξει εκεί κανένας φραγμός; Βλέπετε στο συγκεκριμένο γήπεδο πέφτει πολύ ξύλο από τους 'σκληροπυρινικούς' κι ο 'διαιτητής' σφυρίζει πάντα προσεκτικά!


Η κοπίδα εμφανίστηκε πιθανότατα τον 6ο αιώνα π.X., ενδεχομένως και νωρίτερα σε πιο πρωτόλεια σχέδια, στον ελλαδικό χώρο. Eίναι "συγγενικό" σπαθί, με δύο ανατολίτικους τύπους, τον περσικό Aκινάκη και το αιγυπτιακό Khopesh. Παρά τη φωνητική ομοιότητα του αιγυπτιακού και του ελληνικού ονόματος (το αιγυπτιακό σπαθί είναι αρχαιότερο), η κοπίς είναι ένα αμιγώς ελληνικό σπαθί, αφού έλαβε το όνομά της ("κοπίς") από το ρήμα "κόπτω" (κόβω).\nAυτή ήταν και η κύρια λειτουργία της κοπίδας. Eπρόκειτο για ένα σπαθί μονής κόψης, με κυρτή προς τα μέσα λεπίδα. Oι διαφορές της με τον ακινάκη, που είχε ευθεία λεπίδα, αλλά με μία "καμπύλη" στην κόψη (για να προσδίδει βάρος και συνακόλουθα ισχύ στο χτύπημα), είναι εμφανείς.\nH κοπίδα ήταν ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό σπαθί, που χρησιμοποιούνταν για ισχυρά κοπτικά χτυπήματα με φορά από πάνω προς τα κάτω. Mε τον τρόπο αυτό εικονίζεται να χρησιμοποιείται σε μεγάλο αριθμό παραστάσεων, ενώ και τα χαρακτηριστικά του όπλου δεν επέτρεπαν άλλη χρήση: χτυπήματα με πλάγια φορά δεν θα ήταν ούτε στο ελάχιστο εξίσου αποτελεσματικά, καθώς δεν θα "συμμετείχε" το βάρος του όπλου, ενώ νυκτικά πλήγματα σχεδόν αποκλείονταν, αφού το όπλο δεν είχε σχεδιαστεί για τέτοια.\nΣτην πραγματικότητα, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την κοπίδα έναν "συμβιβασμό" μεταξύ σπαθιού και τσεκουριού! Aλλωστε η κοπίδα είναι ένα σπαθί που δεν είναι ισορροπημένο.\nAν και η κοπίδα αρχικά εξόπλιζε πεζικά τμήματα και ήταν το αγαπημένο σπαθί πολλών Eλλήνων οπλιτών, στη συνέχεια έγινε σχεδόν απαραίτητο όπλο για τους ιππείς. Aφού ήταν ιδανικό για χτυπήματα με φορά από πάνω προς τα κάτω, επρόκειτο για ένα όπλο απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες ενός ιππέα, που κατά κανόνα καταφέρει τέτοια χτυπήματα στους αντιπάλους του που βρίσκονται στο επίπεδο του εδάφους. Eπίσης, ήταν κατά κανόνα μακρύτερη (τουλάχιστον στις ιππικές εκδόσεις της) από το τυπικό ελληνικό "ξίφος" κι ως εκ τούτου ακόμη καλύτερη για χρήση από καβαλάρηδες.\nΣυχνά η κοπίδα ταυτίζεται με το είδος του σπαθιού που κάποιες αρχαίες πηγές (λ.χ. Ξενοφών) ονομάζουν "μάχαιρα". Mάλιστα, ο Ξενοφών θεωρεί ότι η μάχαιρα είναι το ιδανικό σπαθί για τους ιππείς. Eνδεχομένως να συγχέει εδώ τη μάχαιρα με την κοπίδα, ωστόσο οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι η κοπίδα είχε την κύρτωση προς "τα μέσα" (δηλαδή, προς την κατεύθυνση του χτυπήματος), ενώ η μάχαιρα είχε την κύρτωση στο πίσω τμήμα της (όπως το μεταγενέστερο γιαταγάνι).\nTα γνωστότερα συγγενή με την κοπίδα όπλα είναι μεταγενέστερα: η ιβηρική φαλκάτα και το ινδικό κούκρι. H πρώτη με βεβαιότητα προέρχεται από την υιοθέτηση εκ των Iβήρων του σχεδίου της κοπίδας, άλλωστε είναι ουσιαστικά το ίδιο σπαθί (αν και η φαλκάτα είναι συνήθως αρκετά κοντύτερη). Tο κούκρι, από την άλλη, είναι ένα "κοντοσπάθι", ουσιαστικά ένα μεγάλο εγχειρίδιο, και δεν είναι ξεκάθαρο αν όντως προέρχεται από την κοπίδα.


Επίσκεψη στον Πολιχνίτο - Χαράλαμπος Αθανασίου\nADMIN1 - 2 Σεπτεμβρίου 2020 - 0 comments\nΟ Αντιπρόεδρος της Βουλής και Βουλευτής Ν. Λέσβου κ. Χαράλαμπος Αθανασίου επισκέφτηκε το Σάββατο 29 Αυγούστου 2020 τη Δημοτική Ενότητα Πολυχνίτου, συνοδευόμενος από τον Πρόεδρο της Κοινότητας κ. Δημήτρη Γιανναρέλλη.\nΑρχικά επισκέφτηκε, το Κέντρο Υγείας της περιοχής όπου ενημερώθηκε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθώς και για το δύσκολο έργο που επιτελεί κατά την περίοδο της πανδημίας.\nΚατόπιν, ο κ. Αθανασίου επισκέφτηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Πολυχνίτου, ενημερώθηκε για τα προβλήματα του Σταθμού και ύστερα από προσωπική επικοινωνία με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδη, δήλωσε ότι θα αναληφθούν άμεσα οι αναγκαίες πρωτοβουλίες προκειμένου να εξεταστεί η αναβάθμιση σε Αστυνομικό Τμήμα.\nΣτη συνέχεια, επισκέφτηκε τις Ιαματικές Πηγές της Περιοχής, όπου διαπιστώθηκε η ανάγκη περαιτέρω αξιοποίησής τους, κυρίως μέσω της ένταξής τους σε Αναπτυξιακό Πρόγραμμα.\nΤέλος, ο κ. Αθανασίου επισκέφτηκε τη Νυφίδα προκειμένου να διαπιστώσει την πρόοδο των εργασιών από τις ζημιές που επήλθαν στη περιοχή κατά τη χειμερινή θεομηνία και συνομίλησε με τους κατοίκους και καταστηματάρχες της περιοχής.


Θεοδοσιάδης: Κόβουν τα φάρμακά τους γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν - Newsbomb\nΥΓΕΙΑ 20/11/2013 12:27\nΤην διαπίστωση ότι πολλοί πολίτες κόβουν τα φάρμακά τους, ή... αυτοσχεδιάζουν για την θεραπεία τους, καθώς τα χρήματα δεν περισσεύουν, ενώ γενικότερα υπάρχει μία δυσκολία να έχουν πρόσβαση στις θεραπείες τους καταθέτει στο onΜed. gr ο πρόεδρος του Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου κ. Κυριάκος Θεοδοσιάδης.\nΓια το ποιος φταίει για την κατάσταση αυτή, ο κ. Θεοδοσιάδης, είναι ξεκάθαρος, υπογραμμίζοντας:\n«δεν μου αρέσει να μοιράζω ευθύνες και ούτε θα ήθελα να είμαι υπουργός σε αυτές τις συνθήκες, πραγματικά δεν θα ήθελα να είμαι Αδωνις σε αυτήν την χρονική στιγμή, ωστόσο θεωρώ ότι οι υπουργοί δεν κάνουν αυτό που θέλουν».\n«Υπάρχει μία δυσκολία στην πρόσβαση των ασθενών στα φάρμακα σε σχέση με τα όσα συνέβαιναν πριν κάποια χρόνια, όπου η πρόσβαση στις θεραπείες ήταν εύκολη και φθηνή υπόθεση και για τον λόγο αυτό, επέτρεπε σπατάλες», τονίζει ο πρόεδρος του ΠΦΣ και συνεχίζει:\n«Ας μην ξεχνάμε, ότι το 2009 το ποσοστό συμμετοχής που πλήρωναν οι ασφαλισμένοι ανερχόταν στο 9%, ποσοστό που δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες. Βεβαίως από το σημείο αυτό, μέχρι το 21% που έχουμε φθάσει σήμερα, είναι μεγάλη η απόσταση. Φυσικά αυτό δεν θα δημιουργούσε προβλήματα σε μεγάλο βαθμό, εάν δεν συνέπιπτε με αντίστοιχη μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων».\n«Όπως αντιλαμβάνεστε η κατάσταση αυτή, έχει αλυσιδωτές συνέπειες και δημιουργεί κραδασμούς, γκρίνιες, και περιορισμό στα φάρμακα. Εδώ επομένως, έρχεται και κουμπώνει αυτό που λέμε, ότι δηλαδή υπάρχουν ασθενείς που αραιώνουν τις δόσεις τους, καθώς τα χρήματα δεν περισσεύουν για να λάβουν ολόκληρη και όπως πρέπει την θεραπεία τους. Επίσης, υπάρχουν φαινόμενα όπου πολίτες αυτοσχεδιάζουν ή προχωρούν σε αυτοθεραπεία, προκειμένου να πάρουν μεν το φάρμακό τους αλλά όχι στην ενδεδειγμένη δόση εξαιτίας της τρομακτικής ύφεσης που βιώνουμε».\nΟ κ. Θεοδοσιάδης υποστηρίζει, ότι είναι αλήθεια, πως οι πολίτες, αναζητούν κάποια φάρμακα αξιολογώντας από μόνοι τους ποια από αυτά θα αφαιρέσουν στην συνέχεια από την θεραπεία τους.\nΒεβαίως οι περιπτώσεις αυτές, τονίζει ο πρόεδρος του Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου, δεν αφορούν σε χρονίως πάσχοντες αλλά σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν κάποια έκτακτα περιστατικά.\n«Βλέπετε φθάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο: από εκεί που ο κάθε γιατρός, ακόμη και ορθοπεδικός, συνταγογραφούσε σκευάσματα για γαστροπροστασία και τώρα αυτή η θεραπεία, δεν γράφεται παρά μόνο από γαστρεντερολόγο».\nΦυσικά ήταν μία κατάσταση σπατάλης, ασυδοσίας, έλλειψης προγραμματισμού Πρωτοκόλλων, όπου ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε, σημειώνει ο κ. Θεοδοσιάδης, προσθέτοντας, ότι και από την ασύδοτη αυτή κατάσταση, περάσαμε στην άλλη πλευρά, εξαιτίας της σοβαρής δημοσιονομικής κατάστασης, οι πολίτες να υποφέρουν.\nΠοια είναι όμως η άποψη του προέδρου του ΠΦΣ για τις δράσεις πολιτών και οργανώσεων αναφορικά με την διανομή φαρμάκων σε ευπαθείς ομάδες και ανασφάλιστους;\n«Είμαι τελείως αντίθετος με την φιλανθρωπία, με προσβάλλει έχω μία άλλη αντίληψη για το θέμα της προσφοράς», απαντά ο κ. Θεοδοσιάδης με παρρησία, προσθέτοντας, ότι δεν τα λέω αυτά γιατί είμαι ανάλγητος.\nΟι πολίτες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το κράτος, διότι φανταστείτε τα φάρμακα που αποστέλλονται στις ευπαθείς αυτές ομάδες, σε τι κατάσταση φθάνουν. Μπορεί οι πολίτες να έχουν όλη την καλοσύνη να τα προσφέρουν, αλλά δεν γνωρίζουμε εάν είχαν τα φάρμακα σε ένα περιβάλλον υγρασίας, ή στο αυτοκίνητο σε ζέστη. «Θέλουμε ένα οργανωμένο κράτος πρόνοιας που θα προστατεύει τους πολίτες με αξιοπρέπεια και τάξη» καταλήγει.


Η ιστορία του Mountain Bike στην Ελλάδα | podilatis.com\nΑρχική // Ειδήσεις / Νέα / Άρθρα // Mountain Bike // Η ιστορία του Mountain Bike στην Ελλάδα\n24 Νοεμβρίου 2008 // Από: podilatis // Mountain Bike // 1 σχόλιο // 5665 Προβολές\nΟλα άρχισαν περίπου έξι χρόνια πρίν, όταν τα χώματα της Πεντέλης τα πάτησε ένα αλουμινένιο KETTLER, που μόλις είχε έλθει από την Βιέννη. Κάποιες κεραίες σηκώθηκαν, ήχησαν παρακλητικοί κανόνες, και το ποδήλατο δόθηκε τότε για τέστ γνωριμίας μέσα από τις σελίδες κάποιου περιοδικού μοτοσυκλέτας. Ο σπόρος είχε πέσει για την γέννηση κάτι νέου στον ποδηλατικό χώρο, του φαινομένου MOUNTAIN BIKE. Γύρω από το πρωτόγνωρο πλάσμα άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι περίεργοι, ποδηλάτες και μη. Οι “μη” ήταν άνθρωποι σε σχέση με την εκτός δρόμου μοτοσυκλέτα, ορειβάτες, πεζοπόροι, σκιέρς… Χάζευαν την νέα πρόκληση που δεν είχε μηχανή, καιπου τους πέταγε το γάντι κατάμουτρα στη φυσική τους κατάσταση, για την κατάκτηση των βουνών.\nΚι έσκασε μύτη στα μονοπάτια και στις πλαγιές η πρώτη παρέα με MOUNTAIN BIKES. Με τα σακκίδια στην πλάτη ρούφηξαν μέχρι στάλα τη νέα αίσθηση, ένοιωσαν την “γλυκειά κούραση” που συχνά “σου πέταγε τα μάτια έξω” και σου έκαιγε τα γόνατα ! Ήλθαν σε άμεση επαφή με τη φύση μέσα σε απόλυτη ησυχία. Και όταν δεν ξέμεναν από ανάσα, κατάφερναν κιόλας να μιλάνε μεταξύ τους…Ο καιρός πέρναγε, και αυξάνονταν και πληθύνονταν.\n1 Σχόλιο to “Η ιστορία του Mountain Bike στην Ελλάδα”\nΛΙΖ ΧΡΥΣΑΝΘΙΔΟΥ - ΦΙ\n2 Αυγούστου 2011 - Απάντηση\nΈτσι για την ιστορία να προσθέσω ότι στις 5/5/91 ήταν και δυο KLEIN αλουμινένια από την Νέα Υόρκη ένα απλό και ένα Attitude!\nΠολύ εντυπωσιακός αγώνας περίπου 30 χιλ.. με φανταστικές διαδρομές, πολύ κέφι και αγάπη για τα σπορ στο βουνό!\nΕπίσης, να ευχαριστήσω τους διοργανωτές που ως η μοναδική γυναικεία συμμετοχή με περίμεναν να τερματίσω! Και το έκανα!\nΈνα γεγονός που θα μου μείνει αξέχαστο!!!\nΓράψτε απάντηση στο ΛΙΖ ΧΡΥΣΑΝΘΙΔΟΥ - ΦΙ Ακύρωση απάντησης\nΣυμπλήρωσε την εξίσωση: * + 7 = δεκατέσσερα


Κοσμίδιον - Βικιπαίδεια\nΤο Κοσμίδιο, ήταν περιοχή και συνοικία - πολυτελές προάστειο της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης εκτός κι εκτός των τειχών στα βόρεια της πόλης ανάμεσα στην πεδιάδα του Φιλοπάτιου και τον Κεράτιο κόλπο. Στο Κοσμίδιον στρατοπέδευσαν όλοι οι πολιορκήσαντες την Κωνσταντινούπολη Άραβες, Βούλγαροι και οι σταυροφόροι. Το όνομα του προερχόταν από την μονή του Αγίου Κοσμά και Αγίου Δαμιανού που είχε χτιστεί εκεί. Το Κοσμίδιο ήταν περιοχή με χαμηλά υψώματα, τα σημερινά Εγιούπ και την πεδιάδα γύρω από αυτά.\nΗ Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, Το Κοσμίδιο πάνω αριστερά στον χάρτη\nΆποψη της περιοχής το 1559, Μελχιώρ Λορκ\nΣτο Κοσμίδιο έγινε η Μάχη του Κοσμιδίου στις 15 Ιουνίου 1410 ανάμεσα στους Σουλεϊμάν Τσελεμπή και Μουσά Τσελεμπή. Στους λόφους του Κοσμιδίου βρισκόταν η Παναγία των Βλαχερνών και η συνοικία Βλαχέρνες. Μετά την οθωμανική κατάκτηση η περιοχή έγινε γνωστή ως Εγιούπ.\n↑ Αχιλλέας Α. Κύρος, 1947, Βησσαρίων ο Έλλην , Τόμος 1, σελ. 172\n↑ Διαμαντής Κουτούλας, 2000, Βυζαντιμνή Κωνσταντινούπολη: τοπογραφική ανασύνθεση, Εκδόσεις Π. Χιωτέλλης, 2000\n↑ Τσιλένης Σάββας, «Τοπογραφία της Οθωμανικής Κωνσταντινούπολης», 2007, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη\n↑ Με το βλέμμα των Περιηγητών\n↑ «Εγιούπ (Eyüp) / βυζ. Kοσμίδιον - ME TO BΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ - Τόποι - Μνημεία - Άνθρωποι - Νοτιοανατολική Ευρώπη - Ανατολική Μεσόγειος - Ελλάδα - Μικρά Ασία - Νότιος Ιταλία, 15ος - 20ός αιώνας». el.travelogues.gr (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2018.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Κοσμίδιον&oldid=7179332"\nΤελευταία επεξεργασία στις 19 Αυγούστου 2018, στις 20:14\nΤελευταία τροποποίηση 20:14, 19 Αυγούστου 2018.


Viceroy, Σάντα Μόνικα - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nViceroy, Σάντα Μόνικα\n) Νο 200 από 530 στην κατηγορία Εστιατόρια για: Σάντα Μόνικα €€€€ Αμερικανική,\n1819 Ocean Ave, Σάντα Μόνικα, CA 90401-3215\nΜοντέρνο στη Santa Monica\nΕξαιρετική επιτόπου γεύματα και σνακ\nΑδειάστε restaurant. Κακή εξυπηρέτηση, μέτριο φαγητό.\nΤο hotel restaurant με καλή ενέργεια\nΔιακοπές σε καλής ποιότητας ξενοδοχείο\nΤα πρωινά που κόβει την ανάσα\nΜυρίζει καλό και έχει καταπληκτικά δωμάτια και το προσωπικό\nΕξαιρετική προορισμό για τις διακοπές στην παραλία!\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Viceroy και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΚαθίσματα, Με προσωπικό σερβιρίσματος, Διαθέσιμο πάρκινγκ, Υπηρεσία στάθμευσης με παρκαδόρο, Πρόσβαση σε αναπηρική καρέκλα, Ιδιωτικό δείπνο, Σερβίρει αλκοόλ\nΔιεύθυνση: 1819 Ocean Ave, Σάντα Μόνικα, CA 90401-3215\nΑυτό το εστιατόριο βρίσκεται στο Viceroy Santa Monica


Έχω την εντύπωση πως αυτήν τη συνταγή δε θα την ξεχάσω ποτέ και αυτό γιατί παρά τον άσχημο καιρό, έχω την τύχη να τη γράφω πίνοντας ένα υπέροχο αρωματικό κρύο τσάι σε ένα καφέ δίπλα στη θάλασσα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Τώρα σε ό, τι αφορά το μπριάμ (ή αλλιώς τουρλού), λίγο πολύ είναι σε όλους γνωστό και αγαπητό καθώς ζούμε σε μια χώρα που τα λαχανικά μας είναι τόσο φρέσκα και ποικίλα που αξίζει να μας ζηλεύουν όλοι και για αυτόν το λόγο! Για αυτό άλλωστε τα περισσότερα παραδοσιακά φαγητά μας αποτελούν πρότυπο μεσογειακής διατροφής και όλοι οι ξένοι τα τιμούν όταν επισκέπτονται τη χώρα μας.\n8 πατάτες μετρίου μεγέθους ή 10 μικρές\n1 ½ κονσέρβα ντοματάκι κονκασέ\n2 ½ κονσέρβες νερό\n1 κονσέρβα ελαιόλαδο\nΠροθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 200°C στον άερα.\nΠαίρνουμε ένα μεγάλο ταψί και βάζουμε μέσα όλα τα λαχανικά μας, τα κολοκυθάκια και τις πατάτες σε φέτες, τις μελιτζάνες σε κύβους, το κρεμμύδι και το μαϊντανό ψιλοκομμένα και την πιπεριά σε μπαστουνάκια. Περιχύνουμε με τα ψιλοκομμένα ντοματάκια ή με ψιλοκομμένες φρέσκες ντομάτες αν έχουμε. Αλατοπιπερώνουμε κατά βούληση.\nΠροσθέτουμε το νερό και το ελαιόλαδο και ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά.\nΨήνουμε για 1 1/2 ώρα και στο ενδιαμέσο ανακατεύουμε λίγο με μια κουτάλα. Αν θέλουμε το φαγητό μας να βγει λίγο πιο ξεροψημένο, το αφήνουμε για ένα τεταρτάκι ακόμα προσέχοντας όμως μη μας καεί.