Η ΦΑΡΜΑΚΟΓΛΩΣΣΑ ΚΙΡΚΗ: Ποιος ήταν πραγματικά ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης; Ας διαβάσουμε στο έγκυρο Βήμα που τον αποκαλεί Αποστάτη...\nΠοιος ήταν πραγματικά ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης; Ας διαβάσουμε στο έγκυρο Βήμα που τον αποκαλεί Αποστάτη...\nΟι πολλές ζωές του Κώστα Μητσοτάκη\nΕίναι ο πιο ανθεκτικός πολιτικός της νεότερης ελληνικής Ιστορίας. Είναι ο άνθρωπος που εκτιμά πως είναι «μπροστά από την εποχή του», όπως υπονοεί με το νέο βιβλίο του. Πίσω από όλα αυτά, όμως, ποιος είναι πραγματικά ο Κώστας Μητσοτάκης;\n«Το αίσθημα του φόβου δεν το έχω νιώσει ποτέ. Ισως σε κανέναν μεγάλο σεισμό, αλλά και εκεί κοιμόμουνα, δεν κατέβαινα κάτω. Δεν ήταν κάτι που κατόρθωσα, γεννήθηκε μοναχό του». Η πρόσφατη χειρουργική επέμβαση στο ισχίο δεν δείχνει να έχει πτοήσει ούτε το σώμα ούτε το εξόχως θαλερό πνεύμα του. Καθισμένος στο γραφείο του, στην οδό Αραβαντινού, με ένα μεγάλο φλιτζάνι ελληνικό καφέ και τη φωτογραφία της αγαπημένης του Μαρίκας δίπλα του, ο 94χρονος επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ βοηθά το BΗmagazino να ξετυλίξει το νήμα της μυθιστορηματικής ζωής του. Κάποιες στιγμές, προτού μιλήσει, γυρίζει και κοιτάζει προς το παράθυρο, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι το μαθηματικό μυαλό του περιδινείται σε έναν ανεμοστρόβιλο αναμνήσεων.\nΟ Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, το εμπροσθογεμές όπλο της ελληνικής πολιτικής («Πρώτα πυροβολεί και μετά σημαδεύει» έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής), ο πρώην Πρωθυπουργός και ο πρώην Αποστάτης, ένα πολιτικό ανάστημα 1,92 μ. που έχει να επιδείξει τη μακροβιότερη βουλευτική καριέρα (1946-2004), ο άνθρωπος που ενέπνευσε πολιτικά πάθη και βίωσε βαρύτατες προσωπικές τραγωδίες, ο «παθολογικά άφοβος», αλλά και ο «εθνικός γκαντέμης» είναι πάντα παρών. Οπως και η «ατζέντα Μητσοτάκη» (αποκρατικοποιήσεις κ.ο.κ.), λένε σήμερα ακόμη και πολιτικοί του αντίπαλοι.\nΟ ίδιος αισθάνεται δικαιωμένος: «Σήμερα είμαι και δεν είμαι δημοφιλής... Είναι μια περίεργος κατάστασις... Αν ρωτήσεις, θα αντιληφθείς ότι στο υποσυνείδητο του λαού σταθεροποιείται πλέον η άποψη ότι “ο Μητσοτάκης μας τα ’λεγε”, ότι “εάν τον είχαμε εγκαίρως ακούσει, η Ελλάς θα γλίτωνε από αυτή την περιπέτεια”».\nΑύριο παρουσιάζεται στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» του ΙΜΕ το πολυαναμενόμενο βιβλίο του με τίτλο «Μπροστά από την εποχή της: H κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας 1990-1993» (εκδ. Εστία), μία ακόμη δραστική, όπως φοβούνται ενδεχομένως αρκετοί, παρέμβαση του πάντα ενεργού πολιτικά επιτίμου: «Το βιβλίο δεν περιέχει τίποτε που να μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στην ομαλή πορεία της χώρας» υπογραμμίζει. «Δεν θα βρουν πολλοί αυτό που ψάχνουν».\nΤο ανεμοδαρμένο σπίτι της Χαλέπας\nO Κωνσταντίνος Μητσοτάκης γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1918 στη συνοικία Χαλέπα των Χανίων. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι «ανεμοδαρμένο, που πάντα έσφυζε από ζωή». «Από μικρός έμαθα να συγχρωτίζομαι με τους ανθρώπους» αφηγείται σήμερα στο BΗmagazino. «Τα πήγαινα καλά με όλους, ακόμη και με τους εγκληματίες της φυλακής είχα μια θαυμάσια συνεργασία όταν με βάζανε μέσα κατά καιρούς...». Η οικογένειά του έχει μακρά πολιτική παράδοση. Ο παππούς του (1845-1898), από τον οποίο πήρε το όνομά του, ήταν ο ιδρυτής του Κόμματος των Ξυπόλητων, το οποίο παρέλαβε εν συνεχεία ο Ελευθέριος Βενιζέλος, μετονομάζοντάς το σε Κόμμα των Φιλελευθέρων.\nΟι γονείς του, Κυριάκος Μητσοτάκης και Σταυρούλα Πλουμιδάκη, παντρεύονται κατ’ οικονομίαν (με άδεια του δεσπότη) καθ’ότι τυγχάνουν δεύτερα εξαδέλφια. Ετσι, βεβαίως, εξηγείται και η διπλή συγγένειά του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.\nΗ μητέρα του είναι μια γυναίκα δυναμική, δωρική, «με αφάνταστη αυτοκυριαρχία και μια βαθιά αίσθηση του χρέους». «Από τη μάνα μου, στην οποία έμοιαζα πολύ και σωματικά, πήρα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μου. Με δίδαξε: “Να κάνεις πάντα αυτό που πιστεύεις σωστό και να μη σε νοιάζει”. Θυμάμαι τότε που στην Κατοχή (ανάμεσα στις δύο συλλήψεις μου) έβγαινα από το σπίτι να πιω κανένα κρασάκι. Τότε οπλοφορούσα μονίμως διότι ήμουν αποφασισμένος να μην ξαναπιαστώ ζωντανός. Δεν γυρνούσα ποτέ στις 8.00 μ.μ., που ήταν η αστυνομική ώρα, αλλά τα μεσάνυχτα. Η μάνα μου στεκόταν πίσω από το παράθυρο καθώς οι αρβύλες μου ηχούσαν στο λιθόστρωτο. Δεν μου είπε ποτέ: “Γιατί, παιδί μου, αργείς;”.\nΔεν ήθελε να μου κόψει το κουράγιο». Ο πατέρας του Κυριάκος, βουλευτής Χανίων, μακεδονομάχος, αρχηγός των Εθελοντικών Σωμάτων το ’12-’13, «ένας άνθρωπος σκληρός με τον εαυτό του, όπως και εγώ, νομίζω», υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο μετά την πρώτη σύλληψη του Κώστα από τους Ναζί. «Πέθανε από την αγωνία του για μένα».\nΚληρονομεί τη «σωστή εθνική συνείδηση» από τον θείο του, Ελευθέριο Βενιζέλο. «Τον θυμάμαι καλά, το 1927 είχε μείνει στο σπίτι μας 11 μήνες. Μια φορά με ρώτησε: “Τι σκοπεύεις να γίνεις, παιδί μου;”. Του απάντησα ότι δεν είχα ακόμη αποφασίσει διότι συνέβαινε να είμαι αριστούχος σε όλα, παρ’ ότι μου άρεσαν τα μαθηματικά. “Ο,τι θέλεις να γίνεις, εκτός από δικηγόρος και γιατρός. Δεν γίνεσαι γεωπόνος;”.\nΕίχε τότε μανία με τη γη». Ο Βενιζέλος θα αναλάβει να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, αλλά δεν θα προλάβει (πέθανε το 1936). Το 1940, χρονιά έναρξης του ελληνοϊταλικού πολέμου, συμπίπτει με το τέλος της φοίτησής του στη Νομική Σχολή.\nΤον δύσκολο χειμώνα ’41-’42 βρίσκεται στην Αθήνα. Θα συμμετέχει στην Εθνική Αντίσταση στην Κρήτη, βοηθώντας μάλιστα ενεργά στη συνεργασία των αντιστασιακών οργανώσεων, με τη σύναψη της Συμφωνίας του Θερίσου (Ιούλιος 1943), η οποία συνέβαλε στην αποτροπή του εμφυλίου πολέμου στην περιοχή. Τα βρετανικά αρχεία που άνοιξαν το 2003 αποκάλυψαν ότι ήταν και πράκτορας των Βρετανών, στους οποίους μετέδιδε σημαντικές πληροφορίες, εξαργυρώνοντας την ιδιότητά του ως δικηγόρου των Ελλήνων που έστελναν οι αρχές Κατοχής στα στρατοδικεία.\nΜε την απελευθέρωση στρέφεται στην πολιτική. Το 1946, σε ηλικία 28 ετών, ορκίζεται (με τη στολή του ανθυπολοχαγού, διότι δεν διαθέτει πολιτικό κοστούμι) βουλευτής του νεοσύστατου κόμματος των Βενιζελικών Φιλελευθέρων που είχε συγκροτήσει ο Σοφοκλής Βενιζέλος (γιος του Ελευθέριου). Πέντε χρόνια αργότερα, αναλαμβάνει υφυπουργός Οικονομικών. Στις 6 Ιουνίου 1953 λαμβάνει χώρα ο γάμος του με τη Μαρίκα Γιαννούκου, γόνο ευκατάστατης αστικής οικογένειας της Αθήνας. Το 1961 ο Σοφοκλής Βενιζέλος συνιδρύει με τον «Γέρο» (Γεώργιο Παπανδρέου) την Ενωση Κέντρου. Την ίδια χρονιά ο Μητσοτάκης εκλέγεται (με τη μεγαλύτερη πλειοψηφία που είχε συγκεντρώσει ως τότε πολιτικός στην Κρήτη) βουλευτής της. «Οταν έρχεται αυτός ο Κρητικός, γεμίζει η Βουλή...» έλεγε ο Παπανδρέου.\nΑπό διάδοχος... Ιούδας\n«Ημουν μόλις 11 χρόνων. Θυμάμαι την ταραχή στο σπίτι, κόσμος παντού, φωνές. Οταν πήγα στο σχολείο, μπορεί να ήταν και το φροντιστήριο της γερμανικής σχολής, κάποιος με έβρισε. Ευτυχώς για μένα, ήμουν ένα κεφάλι ψηλότερη και τον έδειρα». Η Ντόρα Μπακογιάννη καταθέτει σήμερα στο ΒΗmagazino τα δικά της βιώματα από την Αποστασία του ’65: «Για πρώτη φορά έβριζαν τον πατέρα μου. Επειδή μέσα στο παιδικό μου μυαλό όλα ήταν άσπρο-μαύρο, ήμουν βέβαιη ότι ο δικός μου μπαμπάς αποκλείεται να είχε κάνει λάθος». Σαράντα οκτώ χρόνια αργότερα, η ετυμηγορία της έχει μετακινηθεί: «Η Αποστασία ήταν λάθος. Πολιτικό, όμως, όχι εθνικό. Για μια φορά στη ζωή του ο πατέρας μου θα μπορούσε να είχε κάνει την “πάπια” και να σκεφτεί τον εαυτό του».\nΣτις 15 Ιουλίου 1965 «η χώρα θα εισέλθει στον αστερισμό της πιο μεγάλης πολιτικής και θεσμικής κρίσης στη μετεμφυλιακή Ιστορία της». Για την κατανόησή της είναι αναγκαία μια άκρως συνοπτική καταγραφή των πιο κρίσιμων γεγονότων. Το 1961 γίνεται μια σκληρή εκλογική μάχη ανάμεσα στις τρεις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις της εποχής: της Δεξιάς (την οποία εκφράζει η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή), του Κέντρου (το οποίο εκφράζει η νεοαφιχθείσα Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου) και η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), στην οποία είχε ενσωματωθεί και το ΚΚΕ. Τη μάχη κερδίζει ο Καραμανλής, αλλά η Ενωση Κέντρου καταγγέλλει τη νίκη ως αποτέλεσμα εκλογών βίας και νοθείας.\nΟ μόλις 43 ετών φέρελπις βουλευτής Χανίων Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ευφυής, μαχητικός, άμετρα φιλόδοξος και δεινός ρήτωρ, ο φερόμενος ως φυσικός διάδοχος του Γεωργίου Παπανδρέου στην αρχηγία του κόμματος, θα είναι από τους πρωτεργάτες του «Ανένδοτου Αγώνα» για την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας και την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η πολιτική μάχη είναι κατ’ ουσίαν μια αναμέτρηση με το Παλάτι που εκτρέφει το «τέρας της Δεξιάς». «Υπάρχει το εξής ενδιαφέρον για τον Μητσοτάκη εκείνης της περιόδου» λέει σήμερα ο Ελληνοαμερικανός Σπύρος Δραΐνας, ιστορικός και βιογράφος του Ανδρέα Παπανδρέου (το βιβλίο του για τον αρχηγό του ΠαΣοΚ θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός). «Την περίοδο ’59-’60 ο Μητσοτάκης θεωρείται από τους Αμερικανούς αριστερίζων, αντιαμερικανός κτλ. Μάλιστα, ενθάρρυνε τον “Γέρο” στη σύγκρουση και όχι στη συνεργασία με τον Καραμανλή».\nΟ «Ανένδοτος» λήγει το φθινόπωρο του ’63 με την εκλογική νίκη του Κέντρου στις πρόωρες εκλογές που διενεργεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Στυλιανό Μαυρομιχάλη. Η Ενωση Κέντρου δεν έχει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου θα λάβει από τον βασιλέα Παύλο την εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως (παρά τις διαμαρτυρίες της ΕΡΕ, της οποίας ο αρχηγός Κωνσταντίνος Καραμανλής αυτοεξορίζεται εις Παρισίους). Στις αρχές του 1964, ο θρίαμβος της ΕΚ (με 53%) στις κάλπες συμπίπτει με τον θάνατο του βασιλέως Παύλου (τον διαδέχεται ο υιός του, Κωνσταντίνος).\nΣτην αρχή, οι σχέσεις του 76χρονου πολιτικού και του 24χρονου (και μωρού κατά πολλούς) βασιλέως είναι ιδιαιτέρως καλές. Εναν χρόνο αργότερα, όμως, βρίσκονται στα Τάρταρα. Η πολιτική ζωή της χώρας δηλητηριάζεται από τις ανακρίσεις για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ (μια αριστερών αποκλίσεων οργάνωση, που αποκαλύπτει η ΕΡΕ, στην οποία φέρονται να συμμετέχουν αξιωματικοί της «δημοκρατικής παράταξης» με απώτερο στόχο την ανατροπή της βασιλευομένης δημοκρατίας). Λάδι στην ενδοκομματική φωτιά, που ήδη τότε σιγοκαίει στην Ενωση Κέντρου, έχει ρίξει η άφιξη στην πολιτική σκηνή του φερόμενου ως αρχιμαέστρου της συνωμοσίας ΑΣΠΙΔΑ και γιου του πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου (οποία ειρωνεία, τον είχε μετακαλέσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για να αναλάβει επικεφαλής του νεοσύστατου Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών). Ο Μητσοτάκης, διαβλέποντας την αναρρίχηση του Ανδρέα και την ακτινοβολία του στα πλατιά λαϊκά στρώματα, αντιλαμβάνεται ότι απειλείται. Ο σπόρος της ισόβιας βεντέτας τους βρίσκεται εδώ. Ο βουλευτής Χανίων αποκαλεί τον Ανδρέα «αερόλιθο προερχόμενο εξ Αμερικής... ο οποίος, μόνος, εκινείτο, έδρα και ανέπνεε εμπνεόμενος από την προοπτικήν του θανάτου του πατρός του», ενώ η σαφώς μητσοτακικού προσανατολισμού εφημερίδα «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα (στενότατου φίλου του Μητσοτάκη) αποδύεται σε μια «προσωπική» εκστρατεία αποκαθήλωσης του Ανδρέα «ο οποίος κινείται πράγματι αναφανδόν πλέον διά την μετατροπήν της Ενώσεως Κέντρου εις προσωπικόν του κόμμα».\nΗ ρήξη «Γέρου» και βασιλέως βρίσκεται προ των πυλών. «Πέτρα» του σκανδάλου θα είναι ο έμπιστος του Παλατιού, υπουργός Εθνικής Αμύνης, Πέτρος Γαρουφαλιάς. Ο Παπανδρέου απαιτεί την απομάκρυνσή του και ζητεί να αναλάβει μόνος του το υπουργείο Αμύνης. Το Παλάτι αντιδρά. Το βράδυ της 14ης Ιουλίου ο «Γέρος» θα παραμείνει ανένδοτος στις εκκλήσεις ηγετικών στελεχών του κόμματος (ανάμεσά τους και ο Μητσοτάκης) να μη φτάσει στα άκρα. Την επομένη ο Παπανδρέου παραιτείται και ο Κωνσταντίνος ορκίζει στα Ανάκτορα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τότε πρόεδρο της Βουλής και ποιητή Γεώργιο Αθανάσιο-Νόβα (γνωστό και ως «Γαργάλατα», χάρη στις παρακινδυνευμένες ρίμες του). Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διστάζει (η Μαρίκα τον «λούζει» με φωνές ενώ εκείνος ξυρίζεται), αλλά καταλαμβάνει το πόστο του υπουργού Συντονισμού στην πρώτη κυβέρνηση των Αποστατών. «Το ότι ο Μητσοτάκης είναι άτρομος τον οδήγησε στο μεγαλύτερο λάθος της ζωής του» λέει σήμερα ο δημοσιογράφος Ριχάρδος Σωμερίτης, ανταποκριτής τότε της «Ελευθερίας» στο Παρίσι. Οι Αποστάτες θα επικαλεστούν τον «κίνδυνο της δικτατορίας». Ο ίδιος ο Μητσοτάκης λέει στην «απολογία» του: «Δεν είμεθα προδόται. Είμεθα τοποτηρηταί της Ενώσεως Κέντρου...».\nΣε μια πολυτάραχη συνεδρίαση την 4η Αυγούστου 1965, το ελληνικό Κοινοβούλιο βοά από τις ύβρεις κατά του κατευθυντήριου νου της Αποστασίας, όπως θα εντυπωθεί ισοβίως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στο λαϊκό υποσυνείδητο: «Προδότη», «Ιούδα», «Είσαι η ντροπή της Κρήτης», «Σκεύος των αποχωρητηρίων των Ανακτόρων». Οταν ο «αυλόδουλος» υπουργός μεταβαίνει στα Χανιά, οι «δημοκρατικοί πολίτες» τον υποδέχονται με ντομάτες, λεμόνια, αβγά και «Αίσχος!». Μεταξύ των συλληφθέντων για τα έκτροπα, μια γυναίκα που ανεμίζει μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου. «Διερωτάται κανείς», λέει ο κ. Δραΐνας, «πώς ένας τόσο οξυδερκής πολιτικά άνδρας, όπως ο Μητσοτάκης, δεν έλαβε υπ’ όψιν την αποδοκιμασία του κόσμου. Δεν το περίμενε; Είναι παράδοξο, φαίνεται πως αυτός ο παράγοντας, το λαϊκό αίσθημα, που ήταν πολύ μεγάλος για τον Αντρέα, δεν μέτραγε για αυτόν». Στην ερώτηση «αν θα το ξαναέκανε», ο 94χρονος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης απαντά σήμερα: «Αμφιβάλλω αν θα το έκανα έτσι. Θα το έκανα αλλιώς. Χωρίς κανένα κόστος. Ημουνα κύριος του πεδίου. Θα έπρεπε να έχω γίνει πρωθυπουργός τη δεκαετία του ’60. Ηταν η ώρα μου. Ημουν νέος ακόμη πολύ, ήμουν ώριμος για αυτή τη δουλειά. Και όχι μόνο δεν έγινα, αλλά έπεσα στα άπατα. Μπήκα στη μάχη με αφροσύνη, πήγα να βοηθήσω να γλιτώσει ο τόπος και φορτώθηκα όλη αυτή την περιπέτεια της χώρας».\nΗ Αποστασία παραμένει, λένε οι πολιτικοί αναλυτές, μία από τις πιο ανθεκτικές παραισθήσεις της ελληνικής πολιτικής μυθολογίας. Και, παρ’ όλες τις εναγώνιες προσπάθειες του πρωταγωνιστή της (το 2008 το Ιδρυμα Μητσοτάκη φιλοξένησε συνέδριο για την Αποστασία), δύσκολα σβήνεται. Ο ίδιος, μάλιστα, κατηγορείται μέχρι σήμερα ότι, παρ’ όλο που διακρίνεται για το πολιτικό θάρρος του, ουδέποτε μίλησε «ντόμπρα και σταράτα» για την «πολιτική ανωμαλία» που έστρωσε το πορφυρό χαλί στη χούντα των συνταγματαρχών. Αντιθέτως, λένε, απεργάζεται την αναδρομική σκηνοθεσία της.\nΟπως σημειώνει ο κ. Δραΐνας: «Η Αποστασία είναι σχεδόν “θρησκευτική” έννοια. Είναι εντυπωσιακό πώς πέρασε στη συνείδηση του λαού. Κάτι σαν τον αντιαμερικανισμό του ΠαΣοΚ. Αν διαβάσεις τα λόγια του Αντρέα, είναι πολύ λιγότερo αντιαμερικανικά από τα συναισθήματα που είχε ο κόσμος. Ο απλός άνθρωπος δεν προβαίνει σε περίτεχνες επιστημονικές αναλύσεις».\nΤη δεκαετία του ’80 το ΠαΣοΚ θα αποδυθεί μετά ζήλου στην επικοινωνιακή αναβίωση της Αποστασίας του ’65 (οι ψιθυριστές μιλούν για δάκτυλο Λαλιώτη). Λίαν ενδεικτικό το σύνθημα «Απόψε πεθαίνει ο αποστάτης!» που κατακλύζει, μαζί με την καταρρακτώδη βροχή, το Ολυμπιακό Στάδιο στις 10 Μαΐου 1985, λίγο πριν από τις εκλογές της 2ας Ιουνίου. Οι προσωπικές επιθέσεις του Ανδρέα θα είναι ιδιαζόντως δριμείες. Ακόμη και ηγετικά στελέχη του ΠαΣοΚ σοκάρονται με εκείνο το «Εφιάλτης» που εκστομίζει στη «Ρέμβη» της Θεσσαλονίκης το 1984, αλλά και το «απόβλητος του πολιτικού βίου της χώρας» (πάλι στο Ολυμπιακό). Η προσωπική αντιπαλότητα με τον Ανδρέα (που υποδαυλίζεται και από τα διάφορα φτηνά τεχνάσματα του «αυριανισμού» όπως εκείνη η φωτογραφία του Μητσοτάκη με τους γερμανούς στρατιώτες στην Κατοχή) μοιάζει να παρατείνεται εις το διηνεκές μέσα στο μεταπολιτευτικό φαντασιακό.\nΣήμερα ο ίδιος λέει στο BΗmagazino για τον κορυφαίο πολιτικό αντίπαλό του: «Ο Ανδρέας είχε απέναντί μου δέος και σεβασμό. Ο Ανδρέας ξεκίνησε οπαδός μου! Μάλιστα, εγώ και ο Κόκκας λέγαμε στον πατέρα του: “Βάλ’ τον στην πολιτική, κάν’ τον βουλευτή, υπουργό, γιατί είναι πολιτειακή ανωμαλία να έχεις έναν σύνδεσμο, ο οποίος είναι ελληνικής καταγωγής αμερικανός υπήκοος...». Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό προτέρημα του Ανδρέα Παπανδρέου; «Προτέρημα δεν είχε κανένα ο Ανδρέας, γιατί αυτό που έκανε για την Ελλάδα ήταν η καταστροφή της. Ηταν ένας άνθρωπος με πολλά χαρίσματα, ήταν ένας άνθρωπος έξυπνος, γρήγορος, αποφασιστικός, αλλά και τελείως αμοράλ και άξιος για οτιδήποτε, ο οποίος έβαλε συγκεκριμένους στόχους και τους πέτυχε. Αναμφίβολα όσο ζούσε έδινε στην παράταξη που εκπροσωπούσε ένα επίπεδο».\nΤο πιλάφι και ο αγώνας του εμιγκρέ\nΤην 21η Απριλίου 1967 ο Μητσοτάκης συλλαμβάνεται με το σακάκι της πιζάμας του και μεταφέρεται στο Πικέρμι. Λίγο αργότερα αφικνείται ο Γεώργιος Παπανδρέου. «Καλώς ήρθατε, κύριε πρόεδρε, όπως βλέπετε, εμείς οι προδόται προηγήθημεν» του απευθύνει πρώτος τον λόγο ο «Αποστάτης». Επειτα από 15νθήμερη κράτηση τίθεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Η νουάρ διαφυγή του το βράδυ της 15ης Αυγούστου 1968 θα γίνει από τη Ραφήνα με το βενζινοκίνητο κρις-κράφτ «Σωτηρία» (σημειωτέον ότι αρχικά το είχε αγοράσει ένας φίλος... του Ανδρέα Παπανδρέου για εκείνον, αλλά τελικώς ο Ανδρέας ταξίδεψε με κανονικό διαβατήριο). Με αυτό ο Μητσοτάκης διασχίζει το Αιγαίο, φτάνει στο Τσεσμέ και, μέσω Κωνσταντινούπολης και Γενεύης, στο Παρίσι.\nTo μικρό διαμέρισμα της οδού Μιραμπό πλάι στον Σηκουάνα (αργότερα ενώνεται με το διπλανό τριάρι για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της διαρκώς διογκούμενης φαμίλιας Μητσοτάκη) γίνεται γρήγορα προσφιλές στέκι των «εμιγκρέδων» (όπως βαφτίζονται οι έλληνες αυτοεξόριστοι κατά τη διάρκεια της χούντας). Οι ανορθωτικές του ηθικού συνεστιάσεις (η Μαρίκα υπερβαίνει εαυτόν, σπεσιαλιτέ της το πιλάφι με μανιτάρια) μαζεύουν ένα ετερόκλητο, σχεδόν αλλοπρόσαλλο, πλήθος εκπατρισμένων. «Μπορούσε να συνδιαλεχθεί με τους πάντες» λέει σήμερα ο δημοσιογράφος Ριχάρδος Σωμερίτης, εκδότης τότε του γαλλόφωνου αντιδικτατορικού δελτίου «Athènes-Presse Libre». «Πήγαινες στο σπίτι του περίφημου Μητσοτάκη της Αποστασίας, με τις διασυνδέσεις με τη Δεξιά και τα λοιπά και έπεφτες πάνω στον Δημήτρη Βλαντά (σ.σ.: από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του ΚΚΕ) και στον Νίκο Κιτσίκη (σ.σ.: από την άκρα Αριστερά της ΕΔΑ)!». Παρά την οξεία ιδεολογική αντιπαλότητα, ο Μητσοτάκης τα ’χει πάντα καλά με την Αριστερά.\nΟ «Ψηλός» δεν ενδίδει στη «νόσο της εμιγκράτσιας» που κατατρύχει τους αυτοεξόριστους της χούντας, διότι δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Οπως καταθέτει μεταγενέστερα ο Μίκης Θεοδωράκης (συχνά στο πιάνο του διαμερίσματος της οδού Μιραμπό), «ήταν ο πιο καλά πληροφορημένος άνθρωπος του Παρισιού». «Είχε πράγματι καταπληκτική πληροφόρηση από την Ελλάδα και το εξωτερικό, από ένα εκτεταμένο δίκτυο αξιόλογων και ενήμερων για τα πάντα πολιτικών όπως ο Αλλαμανής, ο Στεφανόπουλος...» θυμάται ο κ. Σωμερίτης. «Ο Μητσοτάκης δεν ήρθε στο Παρίσι για να διασκεδάσει. Είχε έρθει για να παίξει πολιτικό ρόλο αντιχουντικό, ο οποίος βέβαια, για να είμαστε, terre à terre (σ.σ.: προσγειωμένοι στην πραγματικότητα) που λένε και οι Γάλλοι, θα προωθούσε και τον ίδιο. Η προσφορά του ήταν ότι δούλεψε απαρχής για την ενότητα των αντιδικτατορικών δυνάμεων».\nΘα είναι ανάμεσα σε εκείνους που θα φροντίσουν να ακουστεί στις αίθουσες του Στρασβούργου (και ενώ το ελληνικό ζήτημα συζητείται στη συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης), η απλή και τρομακτική αλήθεια: «Οτι είχαν καταλυθεί οι ελευθερίες του ελληνικού λαού από μία δράκα επίορκων αξιωματικών». Οπως γράφει ο Τάκης Λαμπρίας (στο βιβλίο του «Καραμανλής, ο φίλος», εκδ. Ποταμός): «... ο Μητσοτάκης κατόρθωσε το ακατόρθωτο: Να κατατεθούν συγκλονιστικές αλήθειες των βασανισμένων... και να προσέλθουν στο Στρασβούργο ομονοούντες – του Ανδρέα Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου – όλοι σχεδόν οι κάπως επώνυμοι Ελληνες που κατέφυγαν στο εξωτερικό ως κατήγοροι της χούντας».\nΜε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή έχουν πλέον σχέσεις «πολιτικής φιλίας». Στην Αμαλία Καραμανλή βρίσκεται επίσκεψη το ζεύγος Μητσοτάκη όταν το σπίτι της Μιραμπό πιάνει φωτιά και η 17χρονη Ντόρα διασχίζει τον φλεγόμενο διάδρομο για να σώσει τον μόλις τριών ετών Κυριάκο, αλλά και τα πλαστά διαβατήρια της οικογένειας. Οποία πολιτική ειρωνεία, ο Μητσοτάκης θα είναι από τους πρωτεργάτες της «λύσης Καραμανλή» (στην οποία, βεβαίως, αντιτίθετο, μετά βδελυγμίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου), της πλέον βιώσιμης μεταδικτατορικής λύσης που προϋπέθετε μια τυπική ή άτυπη συμφωνία των αντιδικτατορικών δυνάμεων. Ο συντονισμός θα γίνει πάλι στην οδό Μιραμπό.\nΜε την επιστροφή του στην Ελλάδα (το 1973, με την άρση του στρατιωτικού νόμου) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συλλαμβάνεται εκ νέου από το καθεστώς Ιωαννίδη (για απείθεια σε διαταγή στρατιωτικής αρχής) και φυλακίζεται (ως την πτώση της χούντας). Τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 η «λύση Καραμανλή» παίρνει αισίως σάρκα και οστά χάρη στο μικρό αεριωθούμενο του γάλλου προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν. Ο μόνος ίσως που δεν επιχαίρει και τόσο με τα «Ε-ε-έρχεται» που κατακλύζουν το Ελληνικό είναι ο Μητσοτάκης. Κάποιοι τον θυμούνται να «οργώνει» φουρκισμένος τη «Μεγάλη Βρεταννία», αναμένοντας επί ματαίω την υπουργοποίησή του.\nΠαίρνοντας τη ρεβάνς, ο θριαμβευτής Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν θα τον περιλάβει στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Οπως γράφει ο Τάκης Λαμπρίας: «Θυμάμαι τη βαριά κουβέντα του Μητσοτάκη στο γραφείο μου: “Αυτό ισοδυναμεί με την πολιτική δολοφονία μου”». «Στο βάθος, ο Καραμανλής δεν μου συγχώρεσε ποτέ τον Ανένδοτο Αγώνα...» δηλώνει σήμερα ο επίτιμος στο BΗmagazino. «Ηταν “καμήλα” ο Καραμανλής, κρατούσε κακία. Εγώ δεν κράτησα ποτέ κακίες σε κανέναν στη ζωή μου». Δεν είναι, βέβαια, λίγοι εκείνοι που θα κατηγορήσουν τον Μητσοτάκη για μεφιστοφελική εκδικητικότητα (για παράδειγμα, κυκλοφορούσε ευρέως η κάπως «απλοϊκή» θεωρία ότι η παραπομπή του Δημήτρη Τσοβόλα στο Ειδικό Δικαστήριο έγινε ως αντίποινα για την... απερισκεψία του τότε υπουργού Οικονομικών του ΠαΣοΚ να φέρει στο φως το «πόθεν έσχες» του Μητσοτάκη για το διαμέρισμα στο Παρίσι).\nΤα φίλια πυρά και οι φίλοι\nΗ Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή θριαμβεύει στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές. Ο πολιτικά απομονωμένος Μητσοτάκης προσπαθεί ανεπιτυχώς να ορθοποδήσει ιδρύοντας το Κόμμα των Νεοφιλελευθέρων (το 1977 μπαίνει στη Βουλή με δύο βουλευτές). «Είχα μείνει μόνος», σημειώνει σήμερα, «αλλά επιβίωσα πολιτικά μόνο γιατί οι φίλοι μου, οι οπαδοί μου με στήριξαν αυτή τη δύσκολη ώρα. Και δεν υπάρχει comeback ανάλογο με το δικό μου». Την άνοιξη του 1978, εν όψει των προεδρικών εκλογών του 1980, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κηρύττει αισίως την περίφημη «διεύρυνση» προς το Κέντρο και οι πύλες της ΝΔ ανοίγουν κάπως ανόρεχτα για να περάσει ο «Ψηλός». Είναι η τρανή επιβεβαίωση όσων διασαλπίζουν ότι «αποστάτες» του Κέντρου είναι οι αιμοδότες της Δεξιάς. Σούσουρο στη Ρηγίλλης, ιδιαίτερα μεταξύ των ακραιφνών καραμανλικών για τον «ξενόφερτο» που καπαρώνει μάλιστα το υπουργείο Συντονισμού, το οποίο αποσπάται βάναυσα από τον Γεώργιο Ράλλη (η Ιστορία λέει μια Μεγάλη Πέμπτη μεσημέρι σε ένα γήπεδο του γκολφ στη Ρόδο). Η ανέλιξή του μέσα στη ΝΔ θα είναι, προς απογοήτευση πολλών, ταχύτατη.\nΤον Οκτώβριο του 1981 η Νέα Δημοκρατία υφίσταται το σοκ της συντριβής από το ΠαΣοΚ. Δύο μήνες αργότερα ο δεξιός Ευάγγελος Αβέρωφ εκλέγεται επιτέλους πρόεδρος του κόμματος (μετά το φιάσκο του 1980, όταν ο κεντροδεξιός Γεώργιος Ράλλης τον κέρδισε με μία ψήφο διαφορά!). Οταν το καλοκαίρι του 1984 ο προκεχωρημένης ηλικίας και εύθραυστης υγείας Αβέρωφ επιστρέφει από διακοπές στην Κέρκυρα επί της υποδοχής στο αεροδρόμιο θα είναι, χαριέστατος, ο «Ψηλός». Σε λίγο θα πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής. Κατά πολλούς, ο Αβέρωφ γνωρίζει ότι η επιλογή αυτή θα κάνει Τούρκο τον Καραμανλή. Είναι η δική του ρεβάνς για την αχαριστία που πιστεύει ότι του επέδειξε ο «εθνάρχης» ευνοώντας τον Ράλλη.\nΤην 1η Σεπτεμβρίου 1984, στη μυστική ψηφοφορία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο Μητσοτάκης συντρίβει τον Κωστή Στεφανόπουλο (με 70 ψήφους έναντι 41). Από τα πλέον πολιτικά ανορθόδοξα της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, ότι το πάλαι ποτέ πρωτοπαλίκαρο του Γεωργίου Παπανδρέου, «ο δεξιοφάγος», ο ενορχηστρωτής του Ανένδοτου που ανέτρεψε την ΕΡΕ, στέφεται μετά φανών και λαμπάδων αρχηγός της ΝΔ. «Ανθρωποι οι οποίοι είχαν αποδοκιμαστεί όπως ο Μητσοτάκης, θα εξαφανίζονταν από προσώπου Γης, θα κατέφευγαν σε μοναστήρι» λέει σήμερα πρώην υπουργός του ΠαΣοΚ. «Αυτός, μολονότι λοιδορούμενος από τους πάντες, όχι απλά εξακολούθησε να υπάρχει, αλλά έγινε αρχηγός της αντίπαλης παράταξης. Αυτό καταδεικνύει αδιαμφισβήτητα πολιτικά προσόντα και πρωτίστως αντοχή. Οχι, βέβαια, ότι αυτοί που τον εξέλεξαν τον εκτιμούσαν. Απλά τον θεωρούσαν τον πιο ενδεδειγμένο να χτυπήσει αποτελεσματικά τον Ανδρέα». Διότι, όπως έλεγαν, ήταν «εξίσου αδίστακτος με εκείνον».\nΟ Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν σπεύδει να ανοίξει μπουκάλι αφρώδους οίνου με την εκλογή Μητσοτάκη. Θα εκφράσει, μάλιστα, τις ανησυχίες του για την ενότητα του κόμματος, ανησυχίες που έχουν βάση, καθώς σε λίγο ο Στεφανόπουλος «φεύγει από το μαντρί» και δημιουργεί τη ΔΗΑΝΑ (για να τον φάνε συντόμως, κατά τη γνωστή αβερωφική ρήση, οι λύκοι). Εδώ και καιρό, άλλωστε, το κόμμα έχει παραδοθεί στις δύο πτέρυγες που δεν θα πάψουν (μέχρι και σήμερα) να αλληλοτρώγουν τις σάρκες τους: τους καραμανλικούς και τους μητσοτακικούς. Επικεφαλής τότε των πρώτων ο πληθωρικός Μιλτιάδης Εβερτ (διάδοχος του Μητσοτάκη στην αρχηγία του κόμματος), ο οποίος επιμένει να ξύνει ανεπούλωτες πηγές, γενόμενος ενίοτε πιο ανελέητος και από το πιο «βαθύ» ΠαΣοΚ. Οπως θα πει στο «Βήμα» το 1999: «Ο καθένας μας έχει την ιστορία του. Και η προσωπική ιστορία δεν γράφεται με προσωπικές συνεντεύξεις που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, καθώς και εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που δεν τιμούν την πολιτική. Οταν κάποιος προσπαθεί να γράψει ο ίδιος την προσωπική του ιστορία, αυτό φανερώνει άγχος».\nΟ νέος αρχηγός μαθαίνει να πορεύεται αποκρούοντας αδιαλείπτως τα φίλια πυρά. Κάποιοι, βέβαια, διατείνονται ότι έχει έναν μοναδικό τρόπο να αναρριπίζει τα εσωκομματικά πάθη. Οπως τότε που έκανε έξω φρενών τον Αφέρωφ, αφήνοντάς τον να περιμένει μία ολόκληρη ώρα στον προθάλαμο του γραφείο του. Ή, πολύ αργότερα, όταν σχολίασε με διχαλωτή πολιτική γλώσσα τις επιτυχίες του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου: «Η επιτυχία είναι σχετική. Στην Ελλάδα είσαι επιτυχημένος όταν δεν κάνεις τίποτε».\nΣτην πρωθυπουργική του θητεία (την ταραχώδη τριετία 1990-1993) τα πυρά εκ των ένδον θα επιταχύνουν τη σχεδόν προδιαγεγραμμένη πτώση. Ο ίδιος δηλώνει απαυδισμένος ότι δεν μπορεί να δίνει τη μάχη με στιλέτα στην πλάτη του. «Το βασικό πρόβλημα του Μητσοτάκη ήταν ότι πάντα έπαιζε σε ξένο γήπεδο» λέει ο δημοσιογράφος Γεώργιος Κύρτσος, μυστικοσύμβουλός του επί 18 μήνες στο υπόγειο του Μαξίμου. «Στη ΝΔ οι μισοί τον αγαπούσαν και οι άλλοι μισοί, ίσως και περισσότεροι, τον μισούσαν. Θυμάμαι, δηλαδή, ότι από ένα σημείο και μετά κατανάλωνε το μεγαλύτερο μέρος του παραγωγικού του χρόνου για να απαντήσει στην πρόκληση της τότε τριάδας (Κανελλόπουλος, Δήμας και Εβερτ) και παράλληλα να αντιμετωπίσει τον εξαιρετικά δυναμικό καβαλάρη Αντώνη Σαμαρά. Ακόμη και όταν πήγα μαζί του στο Νταβός, το 1992, διαπίστωσα με δέος ότι ενώ κρινόταν ο πλανήτης (πτώση του κομμουνισμού κ.ο.κ.), η κυβερνητική αντιπροσωπεία συζητούσε περισσότερο την κόντρα Μητσοτάκη - Σαμαρά!».\nΤο Σκοπιανό θα είναι το κερασάκι σε μια ήδη ταγγισμένη εσωκομματική τούρτα. «Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι είχε μια σχεδόν παθολογική συμπάθεια για τον Αντώνη Σαμαρά» σημειώνει ο κ. Κύρτσος. «Τον θεωρούσε για ένα μεγάλο διάστημα τον πιθανότερο διάδοχό του. Μόνο με ψυχολογικούς όρους μπορούσα να το εξηγήσω και όχι με πολιτικούς (άλλωστε, δεν “συναντιόντουσαν”, ο ένας ήταν κεντρώος και ο άλλος λαϊκή, συντηρητική Δεξιά). Ισως γι’ αυτό η κόντρα τους είχε και στοιχεία προδομένης αγάπης». Πολλοί θα πουν χαιρέκακα ότι ο Αποστάτης βίωσε αισίως στο πετσί του την Αποστασία.\nΟι εσωκομματικοί αντίπαλοι θα τον επικρίνουν συχνά και για παλαιοκομματικές πρακτικές (οι κουμπαριές ανά την επικράτεια, τα «ρουσφέτια», η προώθηση μελών της οικογενείας του σε καίριες θέσεις «παρά τω πρωθυπουργώ», οι ντενεκέδες με κρητικό λάδι που αποστέλλονται στον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο κ.ο.κ.). Στο βιβλίο του «Εις ώτα μη ακουόντων» (εκδ. Ελληνοεκδοτική) ο Γεώργιος Ράλλης είναι σαφής: «...να του πω όσα δημοσίως δεν έθιξα στην ομιλία μου: ότι δηλαδή θα έπρεπε να συστήσει στο οικογενειακό του περιβάλλον και στους υπαλλήλους της Ρηγίλλης να μην ανακατεύονται παντού και ο ίδιος να μη θεωρεί τον εαυτό του “ελέω Θεού μονάρχη”, γιατί αν συνέχιζε αυτή την τακτική, άσχημο τέλος θα είχε και αυτός και το κόμμα της ΝΔ».\n«Το αδύναμο σημείο του Μητσοτάκη ήταν οι “φίλοι” του» λέει σήμερα στο ΒΗmagazino ο κ. Στέφανος Μάνος (που διετέλεσε, μεταξύ άλλων, υπουργός Οικονομικών το 1992-1993). «Για τους “φίλους” του θα έκανε τα πάντα. Δεν πρόκειται για “ρουσφέτια” με την κλασική έννοια του όρου, είναι “οι δικοί μου άνθρωποι που πρέπει να στηρίξω”. Δεν κρατά την απόσταση και το συναίσθημα σκοτίζει συχνά την αξιολογική του κρίση, οδηγώντας τον σε λάθος επιλογές. “Φίλος” ναι, αλλά εδώ πρέπει να δούμε ποιον θα βάλουμε γενικό γραμματέα!».\nΕνδιαφέρον, πάντως, παρουσιάζει ότι αυτός ακριβώς ο παλαιοκομματισμός του είναι που θρυμματίζει τον μύθο του «ψυχρού υπολογιστή» που τον καταδιώκει και τον καθιστά ανέλπιστα «ανθρώπινο». Είναι εκείνος που (ακόμη και ως πρωθυπουργός) σηκώνει το τηλέφωνο για να βοηθήσει να πάρει μετάθεση ο τάδε αστυνομικός από την Αθήνα στη Λαμία, να πληροφορηθεί αν έχει την πρέπουσα νοσοκομειακή περίθαλψη ο καπετάν τάδε, αριστερός, από τον Εμφύλιο. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι αυτή η μεγαλοθυμία προς τους «φίλους» του αγγίζει ενίοτε τα όρια της αφέλειας.\nΟ σάρκινος Μητσοτάκης\n«O Κώστας Μητσοτάκης είναι ένας άνθρωπος απόλυτα αυτοελεγχόμενος και πειθαρχημένος» λέει ο στενός του συνεργάτης, βουλευτής Χανίων κ. Στέλιος Νικηφοράκης. «Αν πει ότι θα μείνει άγρυπνος 48 ώρες, θα μείνει άγρυπνος 48 ώρες». Δεν έχει εξάρσεις, είναι διαβολικά ψύχραιμος (το βράδυ της Αποστασίας, ενώ όλοι έβγαζαν αλαλαγμούς, ο Μητσοτάκης πήγε να κοιμηθεί), είναι ο άνθρωπος που απολαμβάνει εξίσου ένα τρικούβερτο κρητικό γλέντι και μια ωμή, κομμένη αγκινάρα με αλάτι και λεμόνι για πρωινό, απαιτητικός με τον εαυτό του, αλλά καθόλου επικριτικός απέναντι στους άλλους (λένε οι οικείοι του), λάτρης του ωραίου φύλου και κοινωνικά άψογος. Μοναδικές ίσως «καταχρήσεις» του σήμερα, λέει ο κ. Νικηφοράκης, δύο-τρία τσιγάρα την ημέρα (παλιά «καθάριζε» τρία πακέτα), καμιά τσικουδιά μετά το δίωρο κολύμπι στο Μαράθι και η παραδοσιακή ποκίτσα την Πρωτοχρονιά. Επικοινωνεί τακτικά με όλα τα μέλη της οικογένειας («Σε όλα τα κομβικά σημεία της ζωής μας υπάρχει μια φωτογραφία με έναν Ψηλό» λένε τα εγγόνια του), έχει ένα ραφινάτο αγγλοσαξονικού τύπου χιούμορ και ακόμη και στα καθημερινά θέματα ξεχωρίζει το μείζον από το έλασσον.\nΟσον αφορά τη δημοφιλία του, ο Μητσοτάκης πρεσβεύει πάντα ότι «σε αυτόν τον τόπο όσο πιο ανώδυνος είσαι, τόσο πιο δημοφιλής είσαι». Οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν θα δυσκολευτούν να φιλοτεχνήσουν με απαράμιλλη μαεστρία το προφίλ του «Δράκουλα της πολιτικής». «Αυτή η εικόνα του “γκαντέμη”, του Βελζεβούλ κ.ο.κ., όπως επίσης και απανωτές επιθέσεις σε ζητήματα ηθικής, ήταν ένα πολύ έξυπνο τέχνασμα της μεγάλης πόλωσης της δεκαετίας του ’90» λέει ο εγγονός του Κώστας Μπακογιάννης. Οχι, βέβαια, ότι δεν έχει συνεισφέρει και ίδιος τα μάλα σε αυτό (πρωτίστως με τον κυνισμό του και τις δυσοίωνες προβλέψεις του για την οικονομική πορεία της χώρας, όπως εκείνο το προφητικό «Δεν είναι μακριά η στιγμή που η Ελλάδα θα καταφύγει ικέτις στο ΔΝΤ» στη Βουλή, το 1994).\n«Δεν τον νοιάζει να είναι αρεστός, δεν το έχει συναισθηματικά ανάγκη» σημειώνει ο κ. Μπακογιάννης. «Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα του 2006-07. Βγαίνει αυτός ο ψηλός τύπος στην τηλεόραση και λέει: “Να σας ευχηθώ χρόνια πολλά και να σας πω ότι η οικονομία θα καταστραφεί!”. Του λέγαμε “Βρε παππού, χρειαζόταν τώρα αυτό χριστουγεννιάτικα;”. “Μα εγώ αυτό βλέπω, τα νούμερα δεν βγαίνουν”. Και αυτό ήταν ενδεχομένως πολιτικά μια αδυναμία του, θεωρούσε το θέμα της εικόνας “έλασσον” και δεν ασχολήθηκε». Στην ερώτηση του BΗmagazino ποια θεωρεί τη μεγαλύτερη παρεξήγηση γύρω από το πρόσωπό του, ο επίτιμος απαντά: «Οτι είμαι ψυχρός, κυνικός, ένα φίδι... Και όμως, ήμουν πολύ τρυφερός, πολύ ευαίσθητος και πολύ ρομαντικός ως παιδί. Σε όλη μου τη ζωή, σε όλες μου τις σχέσεις, ήλεγχα τον εαυτό μου πλήρως και κανείς δεν το καταλάβαινε... Κανείς, βέβαια, δεν αρνείται ότι έχω δυνατή προσωπικότητα. Είμαι ο άνθρωπος των αποφάσεων. Εκεί που οι άλλοι θα κώλωναν, εγώ δεν κωλώνω».\nΤο 1988 ο ίματζ μέικερ Ζαν Κοέν επωμίζεται το πολιτικό «αμπαλάρισμα» του «Ψηλού». Θα εστιάσει στο προφίλ του εθνικού πάτερ φαμίλια που δεν λείπει ποτέ από το μεσημεριανό τραπέζι, το αντίδοτο της ΝΔ στον «έκλυτο» βίο του «λαοπλάνου» Ανδρέα Παπανδρέου. Αν και ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε ζητήσει από το κομματικό επιτελείο να μην αγγίζουν το ζήτημα «Δήμητρα», στη Βουλή θα προκαλέσει τον Ανδρέα «να βάλουν κάτω την οικογενειακή και την προσωπική τους ζωή». Θα γίνουν διάφορα επικοινωνιακά φάουλ, όπως ο Μητσοτάκης με φουλάρι και μπουφάν δίπλα στην αγροτιά και το δωδεκάλεπτο φιλμ (που πανικοβάλλει τον κομματικό μηχανισμό) όπου ο αρχηγός εμφανίζεται να παίζει πλακωτό, να πίνει τσικουδιά και να τραγουδά το υπόπτων φρονημάτων τραγούδι «Πότε θα κάνει ξαστεριά».\nΟ τυφώνας Μαρίκα\nΟι οικείοι του διατείνονται ότι η απώλεια της Μαρίκας στις 6 Μαΐου 2012 είναι το μόνο που θα καταβάλει ψυχικά τον Μητσοτάκη. «Σαν να χάθηκε η ισορροπία από τη ζωή του» λέει η Ντόρα Μπακογιάννη. «Η μάνα μου ήταν ο δικός του βράχος. Αποκαλούσε τον εαυτό της με τον πατέρα μου “αβγοτάραχο”». «Τη συνοχή της οικογένειας την είχε πάντα ο “Κοπέρνικος”, όπως την αποκαλούσε» λέει ο Κώστας Μπακογιάννης. «Ηταν σαφές, όμως, ότι όλα γίνονταν για τον παππού. Και όπως λέει σοφά η αδελφή μου Αλεξία, η γιαγιά ήταν ο “δραγουμάνος των συναισθημάτων του παππού”, δηλαδή “ο παππούς πολύ στενοχωρήθηκε με αυτό ή δεν κοιμήθηκε χθες το βράδυ με το άλλο”. Εμάς, βεβαίως, ποτέ δεν μας έδειχνε κάτι, γιατί ο Μητσοτάκης είναι ο... Μητσοτάκης. Ανήκει στη γενιά του πολέμου και δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει στον εαυτό του να δείξει αδυναμία. Ακόμη και όταν έχασα τον πατέρα μου, δεν είπε τίποτα. Δεν υπήρχαν αυτά τα μοντέρνα: “Παιδί μου, τώρα που έγινε αυτό το τρομερό πράγμα, εγώ είμαι εδώ για σένα” κ.ο.κ. Κινήθηκε με αυτόματο τρόπο. Ο παππούς μας είναι για μένα και την αδελφή μου το λιμάνι μας, η ασφάλειά μας».\nΗ Μαρίκα ήταν δυναμική και larger than life (παρά τη χρόνια ταλαιπωρία της από την πολιομυελίτιδα), ενώ το εκρηξιγενές του χαρακτήρα της θα είναι γνωστό τοις πάσι. Αρκετοί θα είναι οι μάρτυρες σκηνών ιταλικού νεορεαλισμού στο μητσοτακέικο, με τη Μαρίκα να ωρύεται και τον Κώστα παντελώς ατάραχο (γεγονός που την εκνεύριζε ακόμη περισσότερο) να την κατευνάζει. Ακόμη και κατά τη διάρκεια επίσημου γεύματος δεν το είχε σε τίποτα να τον αποκαλέσει «αχαΐρευτο». Το ίδιο διάσημα η μαγειρική της δεινότητα και τα βαρύνουσας σημασίας πολιτικά της γεύματα (όπως τα διαβόητα ντολμαδάκια της οικουμενικής). Η Μαρίκα επεμβαίνει (μερικές φορές υπέρ το δέον) και στα πολιτικά πράγματα, άλλοτε με άποψη, άλλοτε με μαγκούρα (ο Σταύρος Δήμας έχει ιδία πείρα).\nΕχθροί και φίλοι μιλούν μέχρι σήμερα για το «συγκινητικό» δέσιμο του ζεύγους Μητσοτάκη. Από εκείνο το πρώτο τολμηρό φλερτ στον χορό, που είχε διοργανώσει το 1952 ο Ερυθρός Σταυρός προς τιμήν της τότε «σταρ Ελλάς» Νταίζης Μαυράκη, μέχρι το τέλος.\nΤο αινιγματικό «πόθεν έσχες»\n«Είπεν ο κ. Πιστολάκης ότι ενώ εγώ εισήλθον εις την πολιτικήν πτωχός συγκέντρωσα και έχω τεράστιαν περιουσίαν. Τούτο, κ. βουλευταί, με θίγει ως δημόσιον άνδρα και με αναγκάζει να καταφύγω στα δικαστήρια» (από την εφημερίδα «Ελευθερία», 14 Φεβρουαρίου 1957). Από τα πρώτα χρόνια της κοινοβουλευτικής ζωής του ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα κατηγορηθεί εμμέσως πλην σαφώς για φιλοχρηματία, ομιχλώδεις συναλλαγές με συμφέροντα και πλουτισμό μέσω της πολιτικής. Ενδεικτική η απόρρητη επιστολή της 1ης Μαΐου 1979 του βρετανού πρέσβη Σάδερλαντ προς τα κεντρικά γραφεία του Foreign Office στο Λονδίνο: «Το σημαντικότερο πρόβλημα του Μητσοτάκη είναι ότι σε μια χώρα όπου οι προσωπικότητες και η προσωπική φήμη παίζουν πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο, το όνομά του ακούγεται συχνά σε ιστορίες δωροληψίας και διαφθοράς. Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται για επιθέσεις από πολιτικούς του εχθρούς που φθονούν τη θέση του, όμως η λάσπη κολλάει και ίσως να υπάρχει κάποιο ποσοστό αλήθειας σε αυτές τις φήμες».\n«Υπάρχει ένα κενό γύρω από τον Μητσοτάκη, το οποίο ο ίδιος δεν το έχει αναπληρώσει» λέει ο κ. Σωμερίτης. «Είναι, για να το πω με τα λόγια της εποχής, το “πόθεν έσχες”. Σε μια βιογραφία του περιγράφει πώς πρωτόφτασε στην Αθήνα πρωτοεκλεγμένος βουλευτής των Φιλελελευθέρων με τρύπιο παντελόνι. Η αλήθεια είναι ότι η Μαρίκα είχε περιουσία. Μια φορά είχα ρωτήσει τον Μητσοτάκη πώς τα βγάζει πέρα στο Παρίσι. Ηταν τεράστια τα έξοδα: δύο διαμερίσματα ενωμένα, το αυτοκίνητο, πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά, η γερμανίδα νταντά, τα πεθερικά του που έμειναν για καιρό, ταξίδια, συνεχώς από την Ελλάδα φιλοξενούμενοι. Μου είπε: “Μα γι’ αυτό πηγαίνω κάθε τόσο στο Λονδίνο. Είμαι δικηγόρος, αυτή είναι η δουλειά μου, και με εμπιστεύονται μεγάλοι καραβοκύρηδες για να κάνω “συμβιβασμούς”».\nO ίδιος θα αποκρούσει με περισσή δριμύτητα τις οικονομικές ατασθαλίες που του καταλογίζουν αναφορικά με το διαμέρισμα στο Παρίσι και το οικόπεδο στη Σαβοΐα, το κτήμα των 6.666 τ.μ. της Αλοννήσου (τo 1984 ο ίδιος αποκαλεί το δημοσίευμα στο «Ποντίκι» «μεθοδευμένη προσπάθεια αντιπερισπασμού για την υπόθεση του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα»), την αρχαιολογική συλλογή, τη σχέση του με τη λιβεριανή εταιρεία Mayo (όταν το 1989 καταγγέλθηκε ότι πήρε από αυτή 2,5 εκατομμύρια δολάρια για τις προεκλογικές ανάγκες του κόμματός του), τις «οικοσυσκευές» Siemens κ.ο.κ.\nΗ αγάπη του για την καλή ζωή θεωρείται, πάντως, αδιαμφισβήτητη. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας (1990) τίθενται στη διάθεσή του ιδιωτικά αεροσκάφη γνωστών εφοπλιστών, παρά τις αντίθετες υποδείξεις του επικοινωνιακού επιτελείου του. «Είχε προκύψει ένα θέμα και με τον τεράστιο λογαριασμό νερού του Μητσοτάκη, σε περίοδο μάλιστα λειψυδρίας, που οφειλόταν στην πισίνα στο σπίτι της Γλυφάδας» θυμάται ο κ. Κύρτσος. «Με φώναξε πρωί πρωί με άλλους δύο επικοινωνιολόγους. Συμφωνήσαμε ότι έπρεπε να λυθεί το θέμα και βγάλαμε μια ωραία ανακοίνωση ότι καταλαβαίνουμε τον προβληματισμό του κόσμου, ότι όλα αυτά βέβαια συνέβησαν γιατί η κυρία Μητσοτάκη, που είχε προβλήματα υγείας, είχε ανάγκη την πισίνα, αλλά εν πάση περιπτώσει η οικογένεια του πρωθυπουργού σάς διαβεβαιώνει ότι η πισίνα αποτελεί παρελθόν! Φύγαμε ικανοποιημένοι και το μεσημέρι ακούσαμε στο ραδιόφωνο ότι ο Μητσοτάκης θα κρατούσε την πισίνα».\nΟ πολιτικός Μητσοτάκης\nΜιλώντας στο ΒΗmagazino, ο επίτιμος παραδέχεται σήμερα ότι ανέκαθεν γεννούσε πάθη στην πολιτική: «Διότι έπαιρνα θέσεις πολιτικές. Δεν έκανα πολιτική-σαχλαμάρα, έκανα πολιτική-ουσία». Παρά τα βαριά πολιτικά σφάλματά του (ως πιο σοβαρό θεωρεί την παραίτησή του από την αρχηγία της ΝΔ, μετά την ήττα στις πρόωρες εκλογές του 1993) αισθάνεται δικαιωμένος, διότι: «Δεν χρειάστηκε ποτέ μου να συμβιβαστώ ιδεολογικά ή πολιτικά για οποιοδήποτε αντάλλαγμα, διότι δεν άλλαξα ιδεολογία. Εγώ ξεκίνησα φιλελεύθερος και πεθαίνω φιλελεύθερος».\nΓια τους φίλους είναι ο πολιτικός του ρεαλισμού, του διαλόγου, του «καμιά καμένη γέφυρα», του πολιτικού θάρρους, o εχθρός του λαϊκισμού και των ψευδών «υποσχέσεων», είναι αυτός που, σύμφωνα με την Ντόρα Μπακογιάννη, «πήγε πάρα πολύ συχνά κόντρα στο ρεύμα με μια σχεδόν ουτοπική αντίληψη ότι ο λαός έχει ωριμότητα». «Πατριωτικά φιλόδοξος», γρήγορος, αποφασιστικός, ψύχραιμος, πρωτοπόρος, ανθεκτικός, με ευρύτατη μόρφωση και μια μοναδική οξυδέρκεια να ανευρίσκει ή να προτείνει συμβιβαστικές λύσεις (όχι πάντοτε επιτυχημένες), εκείνος που, σύμφωνα με τον κ. Νικηφοράκη, «έπειτα από κάθε ήττα του, θάβει με τιμή και δόξα τους νεκρούς του και προχωράει».\nΓια τους απανταχού εχθρούς είναι ο άνθρωπος του παρασκηνίου και των backroom deals, της μικροπολιτικής, της διαπλοκής (αυτής που ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι έριξε την κυβέρνησή του το 1993), των ζοφερών διαπραγματεύσεων, των συνωμοσιών, του νεποτισμού, της δολοπλοκίας και της διαρκούς εσωκομματικής υπονόμευσης, του unfair και του Ειδικού Δικαστηρίου (το 2003 είχε παραδεχθεί σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του ότι «ίσως ήταν λάθος» του η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για το σκάνδαλο Κοσκωτά). Αλαζόνας, με ένα «σύμπλεγμα υπεροχής» έναντι όλων, με το σύνδρομο του αήττητου, ένας Αλ Καπόνε της Κρήτης που συνδιαλέγεται με τα συμφέροντα την ίδια στιγμή που τα καταγγέλλει.\nΟ «Ψηλός» είναι, «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;», και ο πολιτικός των αντιφάσεων. Είναι αυτός που το 1955 υπερασπίστηκε στο Κοινοβούλιο τον διωκόμενο για θρησκευτικούς λόγους Νίκο Καζαντζάκη και αυτός που υπέγραψε για τις ταυτότητες, αυτός που φιλοξένησε τον Μπους και τον Μιλόσεβιτς, αυτός που σε μια κοινωνική εκδήλωση είπε στην κυρία Τσοβόλα για τον σύζυγό της «Να τον προσέχεις τον Δημήτρη, είναι από τους πιο έντιμους πολιτικούς που έχουμε!», αυτός που προεκλογικά ήταν υπέρ της μείωσης του Δημοσίου και εν συνεχεία διόρισε 5.000 σε ΔΕΗ και ΟΤΕ κ.ο.κ. «Παράδοξο επίσης είναι ότι ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε μια τάση προς τις ανατροπές, ο Μητσοτάκης ήταν τελικά εκείνος που έκανε τη μεγαλύτερη ανατροπή, φεύγοντας το ’65» σημειώνει ο κ. Δραΐνας.\n«Ο Μητσοτάκης είναι ευφυέστατος, αληθινά προικισμένος. Είναι ηγέτης» σημειώνει ο κ. Σωμερίτης. «Του λείπει κάτι και αυτό το κάτι το αναπλήρωνε ο Παύλος Μπακογιάννης: η πολιτική φαντασία. Ο Παύλος ήταν φοβερός, το μυαλό του γεννούσε, είχε όραμα. Ο Μητσοτάκης δεν ήταν φανατικός δεξιός, δεν ήταν φανατικός σε τίποτα. Δεν διέθετε, όμως, και την πολιτική φαντασία για να στήσει κάτι καινούργιο». «Ηταν αχτύπητοι μαζί» λέει η Ντόρα Μπακογιάννη για τη σχέση του πατέρα της με τον δολοφονηθέντα (την 26η Σεπτεμβρίου 1989 από τη 17 Νοέμβρη) σύζυγό της. «Αυτοί που σκότωσαν τον Παύλο ήξεραν πολύ καλά ότι κόβουν το χέρι του Μητσοτάκη. Η σχέση τους ήταν πολύ δυνατή, παρ’ ότι ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες. Ο Παύλος ήταν εκρηκτικός, ήταν αδύνατο να μείνει καθιστός παραπάνω από μισό λεπτό...». Η φορτισμένη συναισθηματικά ομιλία του στη Βουλή, όταν θα ευχηθεί «... να ’ναι το αίμα του Παύλου Μπακογιάννη το τελευταίο που χύνεται άδικα σ’ αυτόν τον τόπο», είναι ίσως η μοναδική φορά που ο δημόσιος Μητσοτάκης κλυδωνίζεται (αλλά και πάλι δεν «σπάει»).\nΤον «Ψηλό» μπορεί να τον απεχθάνεσαι πολιτικά, αλλά τον ακούς, διότι είναι, αν μη τι άλλο, η ζωντανή ιστορία της ελληνικής πολιτικής του τελευταίου αιώνα. Οπως συνοψίζει σήμερα ο εκδότης και μακροβιότερος στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου κ. Αντώνης Λιβάνης: «Ο Κώστας Μητσοτάκης είναι ο μόνος εν ζωή πολιτικός άνδρας που γνωρίζει τη νεότερη πολιτική Ιστορία της πατρίδας μας, ιδιαίτερα από την εποχή Μεταξά μέχρι σήμερα. Και όταν λέγω γνωρίζει, εννοώ ότι την έχει προσωπικά ζήσει και στη διαμόρφωσή της και στη λειτουργία της και μάλιστα στο μεγαλύτερο ποσοστό από θέσεις ευθύνης. Η πολιτική ευθύνη και δράση είναι καθημερινή και μάλιστα επί εικοσιτετραώρου βάσεως (μέρα και νύχτα). Ο Κώστας Μητσοτάκης ευτύχησε να έχει τις φυσικές δυνατότητες να λειτουργεί επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Ειλικρινά μένω βαθύτατα εντυπωσιασμένος και από τις δυνατότητές του και από την αντοχή του. Νομίζω ότι τον ζηλεύω. Υπογραμμίζω ότι βρεθήκαμε απέναντι και το 1965, περίοδο Αποστασίας, και το 1989, περίοδο κατασκευασμένης δίωξης του Ανδρέα Παπανδρέου».\nΜπορούμε σήμερα να μιλήσουμε για δικαίωση της «ατζέντας Μητσοτάκη» 20 χρόνια μετά, όπως διατείνεται σήμερα ο ίδιος με το βιβλίο του; «Νομίζω ότι κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του έγιναν πολύ σημαντικότερα πράγματα από ό,τι μέχρι στιγμής συνειδητοποιείται» λέει στο ΒΗmagazino ο κ. Στέφανος Μάνος. «Ο,τι άνοιξε επί των ημερών του και κατόπιν έκλεισε προσωρινά, ξανάνοιξε, όπως π.χ. η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Αν είχε γίνει τότε, σήμερα ο ΟΤΕ θα ήταν αναμφίβολα μία από τις μεγάλες επιχειρήσεις της Ευρώπης. Δικαιώθηκε αυτό που ήθελε ο Μητσοτάκης να κάνει, αλλά όχι αυτό που τελικά έγινε». Ποιo είναι το στίγμα που θα αφήσει; «Οσο μεγάλη επιρροή και αν έχει τώρα, δεν νομίζω ότι θα αφήσει κάτι σημαντικό σε σχέση με τα όσα είχε ονειρευτεί» τονίζει ο κ. Σωμερίτης. «Είναι σκληρό αυτό που λέω. Και με στενοχωρεί προσωπικά, γιατί αισθάνομαι φιλία και σεβασμό για αυτόν τον άνθρωπο. Τα πράγματα γύρισαν πολύ άσχημα για αυτόν σε κρίσιμες περιόδους, και δεν τον άφησαν να δημιουργήσει κάτι που να εξασφαλίζει την υστεροφημία του».\nΣήμερα η πολιτική του «μοναξιά» είναι έκδηλη. Οποιο και αν είναι το στίγμα που θα αφήσει στην ελληνική Ιστορία, όπως και αν τον θυμούνται (ο σατανικός υποβολέας της Αποστασίας, ο πρωτοπόρος ηγέτης που έβλεπε 20 χρόνια μπροστά κ.ο.κ.), ο 94χρονος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έχει πλήρη επίγνωση ότι είναι ο τελευταίος statesman της γενιάς των «μεγάλων», αυτός που θα κλείσει την πόρτα.\nΟσο για το αναπόφευκτο τέλος, είναι εξοικειωμένος... παιδιόθεν: «Οταν ήμουν καταδικασμένος εις θάνατον από τους Γερμανούς, κοιμόμουνα από τις 8.00 το βράδυ, που έσβηναν τα φώτα, μέχρι την άλλη μέρα στις 8.00 το πρωί. Οταν ερχόταν το εκτελεστικό απόσπασμα, σηκωνόμουν, φορούσα ένα άσπρο πουκάμισο και περίμενα. Οταν έφευγαν, ξάπλωνα πάλι και κοιμόμουνα».\nΟι πιο πολλές πολιτικές καριέρες τελειώνουν με δάκρυα, έλεγε ο Μπίσμαρκ. Αυτή μάλλον θα τελειώσει με ένα ελαφρύ σήκωμα των ώμων.


Τελευταίος αγώνας σήμερα για τον Αντώνη Νικοπολίδη - Newpost.gr\nΤελευταίος αγώνας σήμερα για τον Αντώνη Νικοπολίδη\n«Νούμερο 71 Αντώνης Νικοπολίδης», θα ακουστεί για τελευταία φορά σήμερα το απόγευμα από τα μεγάφωνα του Καραϊσκάκη.\nΔημοσίευση 17 Απριλίου 2011, 15:59 / Ανανεώθηκε 27 Ιουνίου 2013, 14:44\nΜπροστά σε ένα γεμάτο «θέατρο» θα δώσει την τελευταία του «παράσταση» φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού του Ολυμπιακού. Βαθιά υπόκλιση και «αντίο» στον κορυφαίο ίσως τερματοφύλακα που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο.\nΤέλος σε μια διαδρομή γεμάτη συγκινήσεις, ανατροπές και χωρίς ποτέ να του χαριστεί τίποτα. Για πολλά χρόνια στη σκιά του Γιόζεφ Βάντσικ στον Παναθηναϊκό μέχρι να έρθει η δική του σειρά στους «πράσινους» και την εθνική ομάδα.\nΣτη φιέστα του Ολυμπιακού απέναντι στη Λάρισα γράφεται ο επίλογος. Και τι φινάλε. Σηκώνει κούπα, την 20η της καριέρας του! Κανένας άλλος Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν έχει καταφέρει να συνδέσει το όνομά του με τόσους τίτλους.\nΣε όλα αυτά έρχεται ακόμα ένα ρεκόρ να περάσει στην συλλογή του. Παίρνοντας χρόνο στο σημερινό παιχνίδι γίνεται αυτόματα -σε ηλικία 40 ετών και 94 ημερών- ο γηραιότερος γηγενής παίκτης που συμμετέχει σε παιχνίδι της πρώτης κατηγορίας.\nΑναπόφευκτα όμως όταν γίνεται αναφορά στην κορυφαία στιγμή του, αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την κατάκτηση του EURO 2004. Βασικός και στους έξι αγώνες που έδωσε η εθνική ομάδα σ’ αυτό το μαγικό ταξίδι στα γήπεδα της Πορτογαλίας.\nΟριστικό: Συμφωνία για Κουρμπέλη!\nΓεωργίου: «Της πλάκας 11άδα ο Ολυμπιακός, μόνο αυτός βασικός - Νέος Φουστέρ, δεν στρίβει ο…»


Aπάντηση:Πατώντας πάνω στα προϊόντα, σας δίνετε η δυνατότητα να προσθέσετε το προϊόν στη Wish list. Επιλέξτε την ποσότητα που επιθυμείτε και κατόπιν θα λάβετε αναλυτική προσφορά από τον αντιπρόσωπό μας.\nAπάντηση:Ναι. Για την πλειοψηφία των εμπορευμάτων υπάρχουν μεγάλα αποθέματα στις αποθήκες μας. Σε περίπτωση έλλειψης ενημερώνεστε για το χρόνο παραλαβής και παράδοσης.


Χαράλαμπος Γιαννούτσος στον Prisma 91,6: “Ο κύριος Καλός και κύριος Σολδάτος έχουν καταγράψει τα προβλήματα του Καστού.” – Lefkada Today\nHomeΛευκάδαΚοινωνίαΧαράλαμπος Γιαννούτσος στον Prisma 91,6: “Ο κύριος Καλός και κύριος Σολδάτος έχουν καταγράψει τα προβλήματα του Καστού.”\n15-09-2019, 11:53:30 Ομάδα Σύνταξης Κοινωνία 0\nΣτο απογευματινό μαγκαζίνο του Prisma 91,6 μίλησε ο αντιδημαρχος Καστού Οδυσσέας Γιαννούτσος.\nΌπως ανέφερε ίσως το νησί να έχει αδικηθεί παρελθοντικά και ίσως χρειάζονται ορισμένα πράγματα για να ξεφύγει λίγο και να πάει μπροστά μιας και είναι τόσο κοντά στη Λευκάδα και τα πανέμορφα νησιά Σκορπιό, Μεγανήσι και Κάλαμος.\nΣύμφωνα με τον κύριο Γιαννούτσο άμεση προτεραιότητα για τον Κάλαμο και τον Καστό είναι το θέμα της ύδρευσης, το οποίο είναι μεγάλο πρόβλημα αν και τα τελευταία δύο χρόνια η κατάσταση δεν ήταν τόσο άσχημη, ωστόσο φέτος σημειώθηκαν μαζεμένες οι ζημιές.\nΠιστεύω ότι με την δημιουργία του νέου αγωγού που είναι στο πρόγραμμα μέχρι τις 10 Οκτωβρίου, να λυθεί το πρόβλημα παραπάνω από 90%.\nΜεγάλο πρόβλημα για τα νησιά είναι επίσης και τα σκουπίδια, επίσης κάποια άλλα πράγματα με λίγα χρήματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει, όπως η τοποθέτηση ομπρελών στις παραλίες, ώστε οι επισκέπτες να μην αναγκάζονται να κάθονται μέσα στον ήλιο, ενώ θα μπορούσαν να υπάρχουν και μερικές ντουζιέρες για να εξυπηρετηθούν.\nΕπίσης να τοποθετηθούν περισσότεροι και μικρότεροι κάδοι για να μην υπάρχουν σκουπίδια στο δρόμο, καθώς με λίγα χρήματα κάποια πράγματα μπορούν να γίνουν.\nΣτις άμεσες προτεραιότητες τόσο του δημάρχου κ. Καλού, όσο και του κυρίου Σολδάτου είναι να τα εξετάσουν όλα αυτά, πριν τις εκλογές επισκέφθηκαν το νησί και έχουν καταγράψει τα προβλήματα.\nΠιστεύω ότι είναι στις άμεσες προτεραιότητες να γίνουν κάποιες ενέργειες ώστε ακόμα και οι διανυκτερεύσεις των ιστιοπλοϊκών να πληρώνονται όπως γίνεται και σε άλλα νησιά, για να υπάρχουν κάποια έσοδα για να επενδυθούν κάπου αλλού και το νησί να προχωρήσει μπροστά.


Πώς I Podcast: Είμαι Anita Flores Ακούγοντας – Fm2\nΘύμιζαν παιχνίδι σε τοπικό πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκής διοργάνωσης οι συνθήκες – Newsbeast\nΜονομαχία M8 Competition-Lamborghini Urus (+video) - AutoGreekNews\nΠαίζαμε χωρίς μπάλες, δεν το έχω ξαναδεί στην καριέρα μου – Newsbeast\nΤσαβούσογλου: Ακυρη η συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου | Κόσμος\nΠώς I Podcast: Είμαι Anita Flores Ακούγοντας\nΗ ομορφιά του podcasting είναι ότι ο καθένας μπορεί να το κάνει. Είναι ένα σπάνιο μέσο που είναι σχεδόν τόσο εύκολο να φτιάξετε όσο και να καταναλώνετε. Και ως τέτοιο, δύο άνθρωποι δεν το κάνουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει ένας πλούτος λύσεων υλικού και λογισμικού ανοιχτά σε πιθανές podcasters, έτσι οι ρυθμίσεις ρυθμίζουν το φάσμα από NPR στούντιο σε συσκευές USB Skype\nΖητήσαμε μερικούς από τους αγαπημένους μας podcast hosts και παραγωγούς να αναδείξουν τις ροές εργασίας τους – τον εξοπλισμό και το λογισμικό που χρησιμοποιούν για να κάνουν τη δουλειά. Ο κατάλογος μέχρι τώρα περιλαμβάνει:\nΑς μιλήσουμε για την Mary Phillips-Sandy και τη Lizzie Jacobs για τη γάτα\nΟ Justin Richmond είναι ο Broken Record\nΟ εγκιβωτισμένος / αυτός είναι ο Lauren Spohrer\nΟρισμένες μέρες μπορεί να είναι δύσκολο να ξέρεις τι να κάνεις με όλες αυτές τις σαλάτες και τα μπερδεμένα αυγά . Ο κωμικός με έδρα το Μπρούκλιν Η Anita Flores ξεκίνησε ένα podcast. Ένα podcast Frasier, όχι λιγότερο. Κάθε επεισόδιο της σειράς εξετάζει ένα κομμάτι από το αγαπημένο "Cheers" spin-off του καθενός με έναν διαφορετικό επισκέπτη, συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατων εμφανίσεων των Rachel Bloom και John Hodgman.\nΕπεισόδια της Ακρόασης: Ένα Frasier Podcast με την Anita Flores μπορεί να βρεθεί σε προμηθευτές λεπτότερων podcast παντού .\nΚαταγράφω το podcast μου στο στούντιο More Banana Productions στο Μπρούκλιν. Είμαι τυχερός να καλέσω τον Caitlyn Moldenhauer, δημιουργό της More Banana, παραγωγός μου. Εξασφαλίζει ότι όλα μοιάζουν υπέροχα. Αυτό είναι το στούντιο του Caitlyn.\nΕίναι ένας όμορφος χώρος που καταγράφει την ουσία του τι είναι η πιο μπανάνα: Ένα δίκτυο podcast με την παραγωγή των γυναικών. Βιβλία με γυναίκες συγγραφείς διάσπαρτα, ένα κερί RBG, τέχνη από γυναίκες καλλιτέχνες βιβλίων και σχεδιαστές βιβλίων και μια υπογεγραμμένη αφίσα Prince. Το στούντιο έχει σχεδιαστεί για να είναι φωτεινό και άνετο, εναντίον άλλων στούντιο ηχογράφησης που τείνουν να είναι σκοτεινά και dungeonesque.\nΌσον αφορά το είδος του εξοπλισμού, χρησιμοποιούμε Μικρόφωνα Rode και ένα Rodecaster Pro . Καταγράφουμε κυρίως στην Audition με ένα backup SD, γιατί χρειάζεστε πάντα backup! Η εγκατάσταση μας επιτρέπει την απλή σύνδεση και αναπαραγωγή έως και τριών μικρόφωνων και είναι πραγματικά απλή στην πλοήγηση. Το στούντιο διδάσκει επίσης τις γυναίκες να σχεδιάζουν και να επεξεργάζονται podcasts, οπότε είναι σημαντικό να έχουμε μια εγκατάσταση που δεν αποτελεί εμπόδιο στη μάθηση καθώς εισάγουμε τους ανθρώπους στο podcasting.\nΈχουμε επισκέπτες που μπαίνουν στο στούντιο, αλλά πολλοί από αυτούς βρίσκονται σε διαφορετικά κράτη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε το Google Hangouts ή έναν αριθμό τηλεφώνου για να μιλήσουμε με τους επισκέπτες. Καταγράφουμε συχνά τις τροφοδοσίες του Skype, παρόλο που μπορούμε να προτιμούμε τους επισκέπτες που καλούν να απομακρύνονται από απόσταση με ένα στούντιο ή κοντά σε αυτό, ρύθμιση μικροφώνου. Για Ακρόαση, οι επισκέπτες που καλούν στο Skype συχνά κάνουν το επεισόδιο να αισθάνεται σαν μια πραγματική ραδιοφωνική εκπομπή. Είναι ένα αφιέρωμα στη μορφή της ραδιοφωνικής εκπομπής του Frasier Crane "The Dr. Frasier Crane Show". Έτσι ο ήχος μιας εγγραφής στο Skype ταιριάζει για αυτό το podcast, αλλά όχι για όλους τους. Πάντα προτιμούμε τον ήχο του δωματίου αντί του ψηφιακού.\nΤο πιο σημαντικό, έχουμε ένα στούντιο κατοικίδιων ζώων: Γαλλικό μπουλντόγκ της Caitlyn, Ella. Καλωσορίζει όλους τους καλεσμένους μας στην πόρτα και ρυθμίζει απολύτως την προ-εγγραφή της διάθεσης. Συνήθως δεν λέω στους καλεσμένους μου ότι υπάρχει ένα σκυλί (εκτός αν ξέρω ότι είναι αλλεργικοί), γι 'αυτό είναι πάντα μια εκπληκτική έκπληξη για να δούμε την αντίδρασή τους. Τίποτα δεν έχει σαν να έχεις ένα χαριτωμένο σκυλί για να γεμίσεις μια κουραστική συνομιλία! Θα έπρεπε να είναι ένας νόμος που όλα τα στούντιο ηχογράφησης έρχονται με κάποιο είδος χαριτωμένο κατοικίδιο\nΕγώ πρόσφατα κατέγραψα ένα ειδικό επεισόδιο "Ακούω" στο διαμέρισμά μου, δεν μπορώ να το αποκαλύψω πάρα πολύ, αλλά ας πούμε ότι εμπλέκονται τρώγοντας φλούδες σαλάτες και ομελέτα. Ο εξοπλισμός στούντιο που χρησιμοποιούμε από το στούντιο είναι το ίδιο Rode Mics και το sound board (το Rode Procaster), το οποίο είναι πραγματικά φορητό και λειτουργεί σε μη-στούντιο χώρους ως επί το πλείστον. Χρησιμοποιούμε πάντα δυναμικά μικρόφωνα επειδή βοηθούν σε χώρους που δεν μπορείτε πάντα να ελέγχετε για θόρυβο φόντου, ηχώ, κλπ. Η Caitlyn τρέχει τον πίνακα ήχου κατά τη διάρκεια αυτών των εγγραφών για να βεβαιωθείτε ότι όλοι οι ήχοι ήχου είναι εξαιρετικοί.\nΕπιστήμη και τεχνολογίαAnita, Flores, podcast, ακούγοντας, είμαι, Πως


Τι Δείχνει Το Πρόσωπο Μιας Γυναίκας; ~ 9.62 fm Λαϊκός!\n♪ Τι Δείχνει Το Πρόσωπο Μιας Γυναίκας;\nΘέλετε να μάθετε πιο πολλά για την γυναίκα που έχετε απέναντί σας;\nΔε χρειάζεται να τη ρωτήσετε αλλά να παρατηρήσετε προσεκτικά το πρόσωπό της. Έτσι υποστηρίζουν Βρετανοί επιστήμονες σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη τους. Το πείραμα αποκάλυψε ότι οι….\nεθελοντές μπορούσαν να διακρίνουν αν μια γυναίκα είναι τυχερή, θρησκευόμενη ή αξιόπιστη, απλώς κοιτώντας το πρόσωπό της, όμως τα πρόσωπα των ανδρών δεν αποκαλύπτουν εξίσου τα στοιχεία του χαρακτήρα τους.\nPosted in: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΣΧΕΣΕΙΣ-ΕΡΩΤΑΣ, ΥΓΕΙΑ-ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΕΜΦΑΝΙΣΗ


Κλήση 120$ για χρήση του Apple Watch - ired.gr\nΚλήση 120$ για χρήση του Apple Watch\nΆνδρας στον Καναδά δέχθηκε κλήση 120$ για χρήση του Apple Watch κατά την οδήγηση\nΤο είδαμε (ή μάλλον το ακούσαμε) κι αυτό. Η τροχαία σταμάτησε οδηγό στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ πρόσφατα, τον Καναδό Jeffrey Macesin, και του έδωσε κλήση με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των 120$ καθώς και 4 πόντους μείον στην άδεια οδήγησης (τα πόιντς που λέμε), για το λόγο ότι χρησιμοποιούσε το Apple Watch του ενώ οδηγούσε! Σύμφωνα με το λεπτομερές ρεπορτάζ του CTV News του Μόντρεαλ, ο Macesin είχε την εντύπωση ότι μπορούσε να χρησιμοποιεί το ρολόι του ενώ οδηγούσε, παρόλο τον κίνδυνο να αποσπαστεί η προσοχή του από το δρόμο και την ασφαλή οδήγηση.\nΟ Macesin παραδέχτηκε ότι χρησιμοποιούσε το Apple Watch του ενώ οδηγούσε, ιδιαίτερα για να ελέγχει τις λειτουργίες της μουσικής που άκουγε. Αναλογιζόμενος το περιστατικό, ο Macesin αναφέρθηκε στο smartphone του λέγοντας:\n"Το έχω στην τσάντα μου να φορτίζεται, ενώ με ένα άλλο καλώδιο το έχω συνδεδεμένο με το κασετόφωνο του αυτοκινήτου ενώ με το Apple Watch ελέγχω τη μουσική και τις λειτουργίες της. Έτσι λοιπόν, άλλαζα τραγούδια έχοντας τα χέρια μου στο τιμόνι παράλληλα. Καθώς κατευθυνόμουν προς το Vaudreuil, είδα ένα αστυνομικό αυτοκίνητο που όμως δεν είχε αναμμένα τα φώτα του. Τα άναψε μετά και θεώρησα ότι ήθελε απλώς να κάνω στην άκρη να περάσει. Μπερδεύτηκα πάρα πολύ."\nΓια να δικαιολογήσει την κλήση που έδωσε, ο αστυνομικός, επικαλέστηκε τη διάταξη 439.1 του ΚΟΚ του Κεμπέκ που δηλώνει ρητά: "Κανένα πρόσωπο δεν επιτρέπεται, καθώς οδηγεί, να χρησιμοποιεί μια φορητή συσκευή που περιλαμβάνει τηλεφωνικές δυνατότητες". (Άρα μπορεί να χρησιμοποιεί μια τοστιέρα; Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί).\nΑυτή η διάταξη προστέθηκε στον ΚΟΚ προκειμένου να αποθαρρύνει τους οδηγούς από του να χρησιμοποιούν τα κινητά τους κατά την οδήγηση και ιδιαίτερα να μειώσουν τον αριθμό των ατόμων που συνήθιζαν να στέλνουν γραπτά μηνύματα ενώ οδηγούν, αλλά και όσους μιλούν στο κινητό όταν οδηγούν.\nΟ Macesin σχεδιάζει να αντιμετωπίσει στο δικαστήριο την πολιτεία και να προσβάλλει την απόφαση με το σκεπτικό ότι το Apple Watch, δεν περιλαμβάνει στην ουσία λειτουργίες τηλεφώνου. Αντίθετα, έχει μόνο δυνατότητα σύνδεσης handsfree μέσω Bluetooth, ώστε να συνδέεται με το κινητό, αντίστοιχη με ένα ασύρματο ακουστικό (πού να την ήταν στην Ελλάδα και να προσπαθούσε να τα εξηγήσει αυτά σε δικαστή, θα ξαναβλέπαμε το "Η Θέμις έχει κέφια" του Τσιφόρου).\nΚλήση 120$ για χρήση του Apple Watch 2 Μέρος\nΕτικέτες apple watch internet technology


Εξωσωματική Γονιμοποίησή: Πώς μπορεί να γίνει χωρίς φάρμακα; | ΜΗΤΕΡΑ\nΑρχική σελίδα Εξωσωματική Γονιμοποίησή: Πώς μπορεί να γίνει χωρίς φάρμακα;\nΕξωσωματική Γονιμοποίησή: Πώς μπορεί να γίνει χωρίς φάρμακα;\nΔρ Χάρης Χηνιάδης\nΜαιευτήρες Γυναικολόγοι Αναπαραγωγής, Επιστημονικοί Συνεργάτες Μονάδας Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ΜΗΤΕΡΑ\nΗ χρήση φαρμάκων άλλαξε θεαματικά τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνεται μια εξωσωματική γονιμοποίηση. Όμως, μπορεί να επιτευχθεί κύηση και χωρίς τη χρήση τους, μέθοδος που έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ποια είναι και σε ποιες περιπτώσεις αυτή ενδείκνυται;\nΟι πρώτοι κύκλοι εξωσωματικής γονιμοποίησης από το 1978 έγιναν χωρίς διέγερση των ωοθηκών με φάρμακα και είχαν σκοπό να βρεθεί και να γονιμοποιηθεί το ένα και μοναδικό ωάριο που παράγει η γυναίκα σε κάθε φυσικό της κύκλο. Στα επόμενα 30 χρόνια μέχρι και σήμερα, οι θεραπείες της υπογονιμότητας έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από την εξωσωματική γονιμοποίηση με τη χρήση φαρμάκων.\nΩστόσο, ο φυσικός κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης έχει αρκετά πλεονεκτήματα. Σχετίζεται με σχεδόν μηδενικό ποσοστό πολλαπλής κύησης και μηδενικό κίνδυνο του συνδρόμου υπερδιέγερσης των ωοθηκών. Ανά φυσικό κύκλο η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι φθηνότερη και λιγότερο χρονοβόρα θεραπεία, λιγότερο απαιτητική σωματικά και συναισθηματικά για τους ασθενείς. Είναι όμως και λιγότερο αποτελεσματική.\nΗ αποτελεσματικότητα του φυσικού κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης παρεμποδίζεται από τα υψηλά ποσοστά ακύρωσης λόγω της πρόωρης ωρίμανσης των ωαρίων, αλλά και την πιθανότητα τα ωοθυλάκια να μην περιέχουν ωάριο.\nΣε 20 επιλεγμένες μελέτες με συνολικά 1.800 φυσικούς κύκλους, τα αποτελέσματα ήταν: 819 εμβρυομεταφορές (45,5% ανά κύκλο) και 129 εγκυμοσύνες (7,2% ανά κύκλο και 15,8% ανά εμβρυομεταφορά).\nΤα αποτελέσματα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη ποιες είναι οι κατάλληλες υποψήφιες για θεραπεία με φυσικό κύκλο.\nΓυναίκες που δεν παράγουν ωάρια με τη διέγερση των ωοθηκών – Πτωχές απαντήτριες.\nΓυναίκες που δεν επιτρέπεται να πάρουν γοναδοτροπίνες – π.χ. με ιστορικό ορμονοεξαρτώμενου καρκίνου.\nΓυναίκες που επιλέγουν για προσωπικούς λόγους –π.χ. θρησκευτικούς- να μην πάρουν φάρμακα και να μην παράγουν πολλά ωάρια.\nΠόσο βιώσιμη επιλογή είναι\nΣε ένα φυσικό κύκλο, μόνο ένα ωοθυλάκιο με ένα ωάριο (αβγό) στο εσωτερικό του αναπτύσσεται συνήθως. Ο φυσικός κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι η γονιμοποίηση του ωαρίου αυτού χωρίς τη χρήση φαρμάκων για τη διέγερση της ωοθήκης. Οι ασθενείς παρακολουθούνται με υπερήχους και γίνεται ωοληψία. Εάν η ωοληψία είναι επιτυχής, το ωάριο γονιμοποιείται, δημιουργείται το έμβρυο και μεταφέρεται στη μήτρα.\nΤα οφέλη είναι η χρήση λιγότερων φαρμάκων και το χαμηλότερο κόστος ανά κύκλο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπάρχει λιγότερη παρακολούθηση με υπερήχους και εξετάσεις αίματος. Χρησιμοποιούνται οι ίδιες τεχνικές διαδικασίες για την ωοληψία, τη γονιμοποίηση και την εμβρυομεταφορά, αλλά μόνο για το ένα αβγό ή εμβρύο.\nΤα σημαντικά μειονεκτήματα αυτής της μεθόδου έχουν περιορίσει τη χρήση της. Για παράδειγμα, στο περίπου 20% των περιπτώσεων δεν ανακτάται ωάριο. Ένα επιπλέον 20% των κύκλων δεν παράγει κανένα έμβρυο και δεν καταλήγει σε εμβρυομεταφορά. Το προκύπτον ποσοστό εγκυμοσύνης μετά τη μεταφορά είναι μόνο 10%.\nΕπαναλαμβάνοντας, όμως, τη διαδικασία, μια νεαρή γυναίκα χωρίς πρόβλημα διέγερσης, τέσσερις ή πέντε φορές δεν είναι το ίδιο με μια κανονική εξωσωματική με 40%-50% πιθανότητα επιτυχίας σε έναν κύκλο.\nΜια παραλλαγή χρήσης του φυσικού κύκλου είναι η διαδοχική συλλογή ωαρίων και κρυοσυντήρηση (Collect & freeze), δηλαδή αυτή των επαναλαμβανόμενων προσπαθειών, στις οποίες τα ωάρια που βρίσκονται κάθε μήνα γονιμοποιούνται και τα έμβρυα καταψύχονται. Όταν συγκεντρωθούν 3 έμβρυα, γίνεται μια εμβρυομεταφορά με όλα τα αποψυγμένα έμβρυα. Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής φθάνουν το 25% ανά εμβρυομεταφορά, ποσοστό εξαιρετικό, ειδικά για γυναίκες με ελάχιστη παραγωγή ωαρίων.\nΠρέπει, όμως, να υπενθυμίσουμε ότι συνήθως χρειάζονται αρκετοί κύκλοι για να συλλέξουμε τελικά 3 έμβρυα καλής ποιότητας. Αυτό είναι και ακριβό και ψυχοφθόρο, αλλά πολλές φορές είναι η μοναδική επιλογή που έχει μια γυναίκα πριν καταφύγει στη δωρεά ωαρίων.\nΟ τροποποιημένος φυσικός κύκλος χρησιμοποιεί χαμηλότερες δόσεις των φαρμάκων για να ωριμάσει 2-4 ωάρια και στη συνέχεια να επιχειρηθεί ωοληψία, γονιμοποίηση και εμβρυομεταφορά. Αυτή η προσπάθεια έχει μεγαλύτερη επιτυχία από το φυσικό κύκλο και έχει πολλά οφέλη.\nΤο αντίθετο της ελάχιστης διέγερσης δεν είναι η μέγιστη διέγερση, αλλά η επίτευξη της βέλτιστης διέγερσης, ένας στόχος προς τον οποίο όλοι αγωνιζόμαστε, και πρόθεση της ιατρικής είναι πάντα να επιτευχθούν τα καλύτερα αποτελέσματα.\nΤο συμπέρασμα είναι ότι ο φυσικός κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι μια χαμηλού κινδύνου και φιλική προς τον ασθενή διαδικασία, η οποία όμως πρέπει να γίνεται σε επιλεγμένες περιπτώσεις που συνήθως δεν έχουν εναλλακτική λύση.


Αεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir | φθηνές πτήσεις | airshop.gr\nΑεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir. Πτήσεις και Δρομολόγια\nΑεροπορικά Εισιτήρια Ασία Τουρκία Yenisehir\nΑεροπορικά εισιτήρια Yenisehir\nΒρες φθηνά αεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir, αναζητώντας φθηνές πτήσεις με όλες τις αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις από Yenisehir. Οι πιο φθηνές πτήσεις από Yenisehir γρήγορα και απλά στον υπολογιστή σου. Καθημερινά διαπραγματευόμαστε απευθείας, χωρίς ενδιάμεσους, χιλιάδες αεροπορικές τιμές εισιτηρίων, σε όλες τις πτήσεις, με τις ποιο αξιόπιστες αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις από Yenisehir. Εδώ θα βρεις όλες τις low cost αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις από Yenisehir καθώς και τα τακτικά δρομολόγια όλων των αεροπορικών εταιρειών από Yenisehir με πτήσεις όλη την διάρκεια του χρόνου. Απευθείας πτήσεις από Yenisehir ή πτήσεις με ενδιάμεσο σταθμό για να βρεις την καλύτερη επιλογή σε αεροπορικά εισιτήρια.\nΗ μηχανή αναζήτησης στο πάνω μέρος της σελίδας θα σε βοηθήσει να βρεις γρήγορα, φθηνά αεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir συμπληρώνοντας την πόλη αναχώρησης και τις ημερομηνίες ταξιδιού σου. Αν είσαι ευέλικτος στις ημερομηνίες ταξιδιού, χρησιμοποίησε την αναζήτηση με τιμές +/- 3 ημέρες για περισσότερες επιλογές. Εναλλακτικά ακολουθούν διάφορα στατιστικά στοιχεία και σύνδεσμοι για αεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir. Χάρτης, διάγραμμα με διακυμάνσεις τιμών για να βρεις τον φθηνότερο μήνα για ταξίδι από Yenisehir, αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις από Yenisehir, ο καιρός που θα συναντήσεις στον προορισμό σου και οι δημοφιλέστερες και φθηνότερες πτήσεις από Yenisehir.\nΣτόχος μας να μπορείς εύκολα και απλά να βρεις τα φθηνότερα αεροπορικά εισιτήρια από Yenisehir και με σιγουριά και ασφάλεια να ολοκληρώσεις την κράτησή σου. Η διαδικασία Ξεκινάει και Τελειώνει με μας!\nΠρόγνωση καιρού για Yenisehir


Παναγιώτης Αυγερινός: ''Δεν μπορείς να φιλάς το χέρι του βασανιστή σου'' - Κατιούσα\nΑρχική/Πολιτισμός/Μουσική/Παναγιώτης Αυγερινός: ”Δεν μπορείς να…\n”Δεν μπορείς να φιλάς το χέρι του βασανιστή σου. Μέσα στον κάθε χώρο δουλειάς υπάρχει μια ιδιότυπη χούντα που σου καθορίζει πόσο θα δουλέψεις, πόσο θα πληρωθείς, αν θα κάνεις οικογένεια χωρίς να την νοιάζει αν καταπατά τα δικαιώματά σου και τι περιμένεις δηλαδή να σταματήσει από μόνη της χωρίς αντίσταση;”\nΘα μου επιτρέψετε, αν και δεν είναι πολύ επαγγελματικό, να παρουσιάσω τον Παναγιώτη μόνο με το μικρό του όνομα χωρίς το επώνυμό του που θα μας έδινε μια απόσταση μεταξύ συνεντευξιαζόμενου και δημοσιογράφου. Ο Παναγιώτης σε αφοπλίζει με το μεγάλο παιδικό χαμόγελο του και τον αυθορμητισμό του ο οποίος, όπως λέει ο ίδιος, ”με βάζει συχνά σε μπελάδες”. Πως μπορούν αυτά τα δύο να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων; Δεν μπορούν!\nΆνθρωπος ακομπλεξάριστος, χωρίς δεύτερες σκέψεις μας μίλησε περισσότερο για το πως βλέπει το επάγγελμά του εκ των έσω και την πολιτική ανωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα παρά για την δική του επαγγελματική πορεία.\n”Δεν είναι πως δεν με ενδιαφέρει η προσωπική μου προβολή αλλά δεν θα καθίσω να μιλήσω για τους δίσκους μου έναν προς έναν. Λίγο πολύ αυτά θα τα βρουν και σε άλλες συνεντεύξεις μου. Σε μια πολιτική ιστοσελίδα πρέπει να μιλάμε πρώτα σαν πολιτικά όντα και μετά όλα τα υπόλοιπα”.\nΓια τον ίδιο μιλούν περισσότερο οι καλές συνεργασίες που είχε μέσα στα χρόνια με γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής. Συνεργάζεται εδώ και χρόνια με τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον Λάκη Παπαδόπουλο αλλά και με πολλούς άλλους που αρκετοί καλλιτέχνες θα λύσσαγαν να συνεργαστούν ακόμα και όσοι θα σπεύσουν να σνομπάρουν τα άνω ονόματα.\nΟ Παναγιώτης καταφέρνει να σταθεί πάνω στην σκηνή με τα δικά του τραγούδια δίπλα τους, έχοντας και τα δύο του πόδια στην γη για το ποιός είναι και που ακριβώς θέλει να φτάσει, χωρίς να χάνει το στόχο του μέσα στην μιζέρια των πολλών που θέλουν αλλά δεν μπορούν να πετύχουν πράγματα στην καριέρα τους και μουρμουρίζουν για ”τα κυκλώματα”.\nΟ Παναγιώτης είναι η τρανή απάντηση πως όποιος θέλει μπορεί, αρκεί η θέληση να συνοδεύεται με ταλέντο και πολύ δουλειά.\nΠότε ξεκίνησες την μουσική σου καριέρα;\nΞεκίνησα σχετικά νωρίς γύρω στα 17 μου χρόνια να παίζω επί χρήμασι αλλά προηγουμένως από τα 13-14 είχα μπλέξει ήδη με γκρουπάκια που παίζαμε παρέα μπροστά σε κόσμο, οπότε όταν βγήκα στην σκηνή σαν ”επαγγελματίας” δεν είχα άγχος.\nΣτην αρχή, δεν τραγουδούσα. Ήμουν κιθαρίστας και αυτό που προσπαθούσα ήταν να ήμουν καλός σαν παίχτης. Το μικρόβιο της στιχουργικής το είχα καιρό πριν. Είχα πάρει και ένα βραβείο κάποια στιγμή… Αν αυτό σημαίνει κάτι… αλλά μέχρι τότε που συνέβαιναν αυτά δεν πίστευα πως θα έκανα μουσική καριέρα… Ήμουν απλά ένας κιθαρίστας. Έδωσα εξετάσεις στο φυσικό για να πω πως ”θα αποκατασταθώ” επαγγελματικά.\nΤελείωσες τις σπουδές σου και μετά έκανες στροφή 180 μοιρών στην ζωή σου;\nΒασικά παράτησα την σχολή στα 4 χρόνια χωρίς να πάρω πτυχίο. Δεν μ’ άρεσε και δεν είχα όρεξη να διαβάσω. Έπειτα δούλευα παράλληλα. Έκανα ιδιαίτερα μαθήματα φυσικό-μαθηματικά και έπαιζα σαν μουσικός.\nΣυγχρόνως με τις σπουδές μέσα στο πανεπιστήμιο είχα ασχοληθεί και με τα πολιτικά σαν οργανωμένος στα ΕΑΑΚ. Μετά από τέσσερα χρόνια είχε κλείσει και πολιτικά αυτός ο κύκλος μέσα μου, οπότε δεν είχα λόγω να παραμένω σε ένα χώρο που δεν είχα να του δώσω και να μου δώσει κάτι… Πέρα από ένα πτυχίο δηλαδή… Δεν το λες και λίγο βέβαια.. αλλά δεν με ενδιέφερε και τόσο. Έφυγα γύρω στο 2008…\nΔύο χρόνια αργότερα σε συναντάμε με στο συγκρότημα Klein Mein του οποίου το τραγούδι με το τίτλο ”Κρίση” έπαιζε σε λούπα λες και μας βασάνιζαν στο Γκουαντάναμο… Χωρίς να φταίτε βέβαια εσείς για αυτό… Πραγματικά είναι να τρελαίνεσαι πως λειτουργεί το σύστημα γύρω από ένα πιασάρικο τραγούδι…\nΚαι επίκαιρο συνάμα γιατί τότε ήμασταν στο πρώτο χρόνο κρίσης και σαν λέξη έπαιζε πολύ. Ναι, είναι αυτό που συμβαίνει πάντα όταν ένα τραγούδι βγαίνει και κολλά με την εποχή του. Όντως ακούστηκε πολύ και εμείς γίναμε αρκετά γνωστοί, με δημοσιότητα και ότι φέρνει αυτή μαζί της από πίσω… Για δύο χρόνια παίζαμε μαζί με τον Χρήστο Δάντη συγχρόνως εγώ έπαιζα και σε άλλες μπάντες.\nΕίναι εύκολο να ανοίξουν πόρτες σε νέους καλλιτέχνες ή νέα σχήματα ώστε να εμφανίζονται με πολύ γνωστούς καλλιτέχνες;\nΕμείς είχαμε ένα σουξεδάκι αλλά σε γενικές γραμμές δεν δυσκολεύτηκα. Προσωπικά έτυχε γιατί είχαμε ένα υλικό που ακούστηκε στο πολύ κόσμο. Αν ακουστείς θα έρθουν και οι συνεργασίες. Είχα εμπειρία και από άλλες μπάντες οι οποίες είχαν εξίσου ένα κοινό που τις αναγνώριζε αλλά τότε ήμουν πιτσιρικάς για να ξέρω τι πάει να πει ”το εκμεταλλεύομαι για καριέρα” ή ”βγάζω λεφτά από αυτό”. Πέρασε μια εξαετία στο έτσι, μέχρι να το πάρω χαμπάρι πως κάνεις μια μεγάλη ”επιτυχία” και έπειτα ο δρόμος στρώνεται για καριέρα.\nΣυγχρόνως με το παίξιμο δίπλα σε ένα γνωστό καλλιτέχνη, εξακολουθούσα να παίζω σε μικρές μπάντες, σε συνοικιακά μαγαζιά και να γράφω τα τραγούδια μου… Δεν άλλαξα κάτι στην καθημερινή μου ζωή εξαιτίας της ”αναγνωρισιμότητας”.\nΩστόσο άργησες ο ίδιος να βγάλεις δικά σου τραγούδια… Γιατί συνέβη αυτό; Υπήρχε κάποια συστολή το να κάνεις την μετάβαση από μουσικός που παίζει πίσω από τον καλλιτέχνη σε τραγουδιστή;\nΟ λόγος ήταν πως έπαιζα πολύ ο ίδιος και δεν είχα χρόνο να το πράξω. Με θυμάμαι να γράφω στίχους από μικρή ηλικία, από έφηβος… Δεν θυμάμαι καν πως ξεκίνησε όλο αυτό με την στιχουργική… Το μόνο που θυμάμαι είναι πως έγραφα στιχάκια και τα έκανα τραγουδάκια από πολύ παλιά… ωστόσο δεν είχα σκεφτεί ή δεν είχα το χρόνο να καθίσω να τα πω ο ίδιος.\nΠοιά είναι η διαδικασία που ακολουθείς για να γράψεις κάποιο τραγούδι;\nΕίτε το πιστεύεις είτε όχι δεν έχω καθίσει ποτέ να σκεφτώ για να γράψω κάτι… Πολλώ μάλλον να έχω και διαδικασία γραφής από πίσω. Τρεις κύκλοι γύρω από μένα και μαγγανείες σαν ψυχαναγκαστικός ξέρω γω δεν έχω… Ότι μου έρχεται το γράφω… Τα τελευταία χρόνια έχω μπει σε μια διαδικασία απλά να βλέπω και να ξαναβλέπω τους στίχους μου και να σκέφτομαι ”Αυτό τώρα πέρα από μένα ποιόν άλλον θα ενδιέφερε;” Πιο μικρός δεν είχα τέτοιες αγωνίες.\nΑυτό φαίνεται και από τους δίσκους μου. Ο πρώτος είχε λιγότερο ψάξιμο, στο δεύτερο απέρριψα πολλά τραγούδια μου… στο τρίτο δεν μ’ αρέσει τίποτα και τα έχω απορρίψει όλα… Θα βγάλω δίσκο με σιωπές… Πλάκα κάνω… Απλά λέω πως τώρα το ψάχνω περισσότερο στην επιλογή των τραγουδιών μου αλλά η παραγωγή τους είναι το μόνο εύκολο για μένα…\nΜε ιντριγκάρισες με το δίσκο με σιωπές και μου το πήρες πίσω… Είναι η ωριμότητα που σε κάνει τόσο επιλεκτικό πλέον;\nΔεν ξέρω αν είναι η ωριμότητα ή ο φόβος πως πλέον αυτή είναι η δουλειά μου και όχι ένα φιλικό παρεΐστικο παίξιμο. Συνειδητοποιώ ότι αυτό το πράγμα δεν αφορά μόνο εμένα και 10 άτομα αλλά και πάρα πολλούς άλλους που θα αγοράσουν ένα δίσκο μου. Πρέπει να δείχνω σεβασμό στον ακροατή ο οποίος με επιλέγει να με ακούσει το πρωί που θα φτιάχνει καφέ, μέσα στο αμάξι ταξιδεύοντας ή πηγαίνοντας στην δουλειά, καθισμένος σε ένα πάρκο ή σε βόλτα με το κορίτσι του. Δεν είμαι μόνο εγώ και οι δικές μου στιγμές. Είναι τραγούδια που θα συντροφέψουν τον άλλον εξίσου άρα πρέπει να είμαι προσεχτικός.\nΈχουν υπάρξει άνθρωποι που να έχουν κριτικάρει την τωρινή σου κατάσταση και να πουν ”Παναγιώτη κάποτε είχες μια πιο ιδιαίτερη ματιά και τώρα έγινες mainstream”;\nΤο έχουν πει. Ξέρεις οι άνθρωποι μεγαλώνουν και αλλάζουν. Δεν μπορώ να είμαι ο Παναγιώτης των 20 ή των 25 όταν είμαι 30- 35. Θα ήταν γελοίο. Δεν σημαίνει πως νιώθω 30 και γι αυτό πρέπει να δείχνω ώριμος σώνει και ντε. Δεν νιώθω έτσι και είμαι εξαιρετικά αυθόρμητος για αυτό και την πατάω συχνά στην ζωή μου… ωστόσο σαν καλλιτέχνης σίγουρα ωριμάζω…\nΣε αυτή την δουλειά που κάνω υπάρχουν δύο δρόμοι: Ή να βρεις μια μανιέρα και να την ακολουθήσεις ως το τέλος ή να αλλάζεις με το πέρας των χρόνων. Και τα δύο ενέχουν ρίσκο. Αν μείνεις ίδιος, εγκλωβίζεσαι και ok αν σου πετύχει, το καράβι θα πηγαίνει από μόνο του… τι γίνεται όμως αν εσύ είσαι ένας μπάρμπας, με διάθεση μπάρμπα και πρέπει να υποστηρίξεις τραγούδια 20χρονου που δεν μπορείς ούτε να τα πεις, ούτε να τα χορέψεις; Γκροτέσκο… Αν αλλάζεις συνέχεια, εξελίσσεσαι σαν καλλιτέχνης και σαν πνευματικός άνθρωπος αλλά στην πορεία μπορεί να χάσει και ένα μέρος του κοινού σου που δεν συμφωνεί με ότι κάνεις… Επιλογές είναι αυτές…\nΔεν θέλω να μένω στάσιμος και ίδιος…\nΜια που μιλάμε για αλλαγές μέσα στα χρόνια… Ανήκουμε στην ίδια γενιά και οι δύο στα πολύ νιάτα μας είχαμε πολιτική δράση από διαφορετικά μετερίζια ο καθένας μας και όπως όλοι οι νέοι λέγαμε για πράγματα που θα αλλάζαμε στο κόσμο… η κρίση ήρθε εκεί γύρω στα 20-25 και τελικά δεν κάναμε τίποτα ούτε εμείς, ούτε οι επόμενες γενιές μετά από εμάς… Τουλάχιστον ως τώρα… Πως το εξηγείς αυτό;\nΔεν υπάρχει συλλογικότητα. Η μόνη συλλογικότητα που υπάρχει είναι η συλλογικότητα της μιζέριας. Τι εννοώ; Στο δικό μας επάγγελμα υπάρχει η μουρμούρα ” Ποιός είναι φίρμα;”, ”Ποιός θέλει να γίνει φίρμα; ” ”Γιατί εσύ είσαι πιο φίρμα;”, ”Να ενωθούμε για να την πούμε στον τάδε επειδή παραέγινε φίρμα”, ”Να ενωθούμε να γίνουμε φίρμες” και κ.ο.κ. Κάνε την αναγωγή και σε άλλες καταστάσεις… Πως να ενωθείς για να παλέψεις; Για ποιό πράγμα; Κάποτε ο ήρωας έβγαινε μπροστά και ακολουθούσαν από πίσω… Τώρα κανείς δεν θέλει να ακολουθεί κανέναν, εκτός από τα κοινωνικά δίκτυα ή αν είσαι ψυχάκιας και παρακολουθείς κόσμο… Όλοι κριτικάρουν όλους και όλοι θέλουν να γίνουν ήρωες μόνο για την δόξα γιατί στα δύσκολα όλοι λουφάζουν… Έτσι δεν γίνεται επανάσταση…\nΔεν φαντάζεσαι τι ανταγωνισμός ή τι ζήλια υπάρχει στο επάγγελμα. Πως να φτιάξεις τραγούδια για να ξεσηκώσεις το κόσμο όταν στο πίσω μέρος του μυαλό σου έχεις ”Να γράψω κάτι πιασάρικο, να ικανοποιήσω το κόσμο, να πάρω από τον τάδε καλλιτέχνη κοινό…”\nΤο ίδιο συμβαίνει παντού… Το πρόβλημα αυτής της γενιάς είναι πως έχει λάθος πρότυπα… Άμα το πρότυπό σου κοιτάει την πάρτη του και εσύ θες να γίνεις καθρέφτης του και εσύ το τομάρι σου θα κοιτάς.\nΎστερα, υπάρχει μηδέν γνώση της ιστορίας… Πόσοι από μας γνωρίζουμε τι συνέβη πριν υπάρξει ΠΑΣΟΚ στην εξουσία; Πόσοι της γενιάς μας ξέρουν τι συνέβη ακριβώς στην Δικτατορία ή στο Εμφύλιο; Αν πάρεις αυτό το κασετοφωνάκι και πας να ρωτήσεις, θα απογοητευτείς από τις απαντήσεις… Θα βγάλει πόδια τούτο δω και θα την κάνει… Θα πέσει αυτοβούλως στο νερό, να βραχυκυκλώσει… Δεν θα θέλει την ζωή του…\nΈχουν γίνει τραγικά πράγματα σε ολόκληρο το κόσμο και κανείς δεν δικαιώθηκε ως σήμερα…\nΗ κρίση μας βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε αυτή την ψυχική και πνευματική μας ένδεια;\nΗ κρίση μας έκανε χειρότερους και όχι πιο συνειδητοποιημένους για τα ελαττώματα μας. Λένε στις εκπομπές ”Μας έκανε καλό η κρίση γιατί είδαμε την αλήθεια…” Ναι, είδαμε πως είμαστε ημι-μαθείς ως και αμαθείς και εαυτούληδες. Και; Μετά κλειστήκαμε πιο πολύ στα θέλω μας και στο πως να φάμε το διπλανό μας. Απλά συνειδητοποιήσαμε πως είμαστε ανθρωποφάγοι αλλά δεν αλλάξαμε διατροφικές συνήθειες επειδή μάθαμε την αλήθεια για μας…\nΣτην αρχή δεν υπήρχε μια ελπίδα στο κόσμο πως μέσα στην κρίση θα γίνουμε καλύτεροι μέσα από τις δυσκολίες; Υπήρχε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συλλογικότητας με κοινωνικούς χώρους…\nΜια ψεύτικη ελπίδα που δεν κράτησε ούτε δύο χρόνια. Που είναι αυτά τα κοινωνικά φόρουμ σκέψης και αλληλεγγύης τώρα; Αυτό που έγινε ήταν απολιτίκ. Από κάτω δεν είχε τίποτα στο βάθος… Χαζοχαρούμενες ιδέες που θύμιζαν αριστερά… Και για να μην τα χώνουμε μόνο γενικά στην αριστερά…\nΤο ΚΚΕ δεν έπαιξε ένα ρόλο αναχώματος για να το τι συνέβη με το ΣΥΡΙΖΑ. Συμφωνώ πως δικαιώθηκε για το τι συνέβη σχετικά με την κρίση αλλά μέσα στην κρίση δεν έδρασε με τρόπο ώστε να μην πάει κόσμος δικός του και της υπόλοιπης εξωκοινουλευτικής αριστεράς και να εγκλωβιστεί μέσα στην φούσκα του ΣΥΡΙΖΑ.\nΣαν τι δηλαδή άλλο μπορούσε να κάνει πέρα απο τις δράσεις που έκανε ήδη; Να μπαίνει μέσα στο παραβάν και να μουντζώνει κόσμο όταν ρίχνει λάθος ψήφο;\nΔεν είμαι αρμόδιος να πω τι θα έκανε αλλά εκ των αποτελεσμάτων δεν έπαιξε το ρόλο του εύρωστου αριστερού κόμματος που όφειλε ιστορικά να παίξει ώστε η αριστερά να μην πέσει… ξεπέσει στο ΣΥΡΙΖΑ. Διαφωνούμε… Δεν πειράζει… Είμαι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και έχω τις απόψεις μου και εσύ ως κουκουέ έχεις τις δικές σου, αρκεί να ακουστούν πράγματα μέσα από την συνέντευξη…\nΠοτέ δεν κάνουμε λογοκρισία και πάντα έχουμε ανοιχτά μικρόφωνα σεβόμενοι την άποψη του συνομιλητή μας… Ελπίδα υπάρχει να αλλάξει ο κόσμος στο καλύτερο;\nΔεν νομίζω πως θα αλλάξει κάτι αν δεν γίνει κάτι κοσμοϊστορικό που να τον σοκάρει και να ξεκουνηθεί. Ο κόσμος δεν θέλει να συνειδητοποιήσει πως έχει δύναμη και είναι υπεύθυνος για το ό,τι συμβαίνει… Αν δεν πάρεις εσύ το ποτήρι να το πας εκεί… Δεν πρόκειται το ποτήρι να φύγει από μόνο του… Σου λέει ”Περιμένω να βγούμε στις αγορές και να αυξηθεί ο μισθός μου”… Έτσι με το πόδι το ένα πάνω στο άλλο δεν πρόκειται φίλε να αυξηθεί τίποτα. Δεν μπορείς να φιλάς το χέρι του βασανιστή σου. Μέσα στο κάθε χώρο δουλειάς υπάρχει μια ιδιότυπη χούντα που σου καθορίζει πόσο θα δουλέψεις, πόσο θα πληρωθείς, αν θα κάνεις οικογένεια, χωρίς να την νοιάζει αν καταπατά τα δικαιώματα σου και τι περιμένεις δηλαδή να σταματήσει από μόνη της χωρίς αντίσταση;\nΑκόμα και στον μικρόκοσμο των Εξαρχείων, που τάχα κινούνται ιδέες, νομίζω πως όλο αυτό έχει καταντήσει περισσότερο βιτρίνα παρά πραγματικά μέρος ”παραγωγής” νέων ιδεών που θα αλλάξουν το κόσμο. Οι περισσότεροι κινούνται σε μια μικρή προσωπική γυάλα αναμασώντας πράγματα για το πως θα γίνουν ή τι πρέπει να γίνουν χωρίς να έχει καν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει έξω από την γυάλα του… Και το ερώτημα είναι: Αυτός είναι ένας πεφωτισμένος ο οποίος ξέρει την ανώτερη αλήθεια χωρίς να χρειάζεται να μάθει τον κόσμο ή ένας αδαής μαλάκας;\nΤα Εξάρχεια δηλαδή δεν είναι ”η μολυσμένη περιοχή με τις αναρχικές ιδέες” με την εγκληματικότητα και τα μπάχαλα που μας παρουσιάζουν τα κανάλια και οι υποψήφιοι Δήμαρχοι θέλουν να διορθώσουν;\nΚαμία σχέση. Ούτε περισσότεροι αναρχικοί είναι μαζεμένοι συγκεκριμένα στα Εξάρχεια ούτε εγκληματικότητα περισσότερη από άλλες περιοχές της Αθήνας έχει. Τα αναρχικά Εξάρχεια έχουν πεθαίνει εδώ και δεκαετίες, μια νοσταλγία υπάρχει και ένα όνομα το οποίο τραβά φοιτητές στην περιοχή και κάθονται να συζητήσουν… όσο συζητάνε οι νέοι πλέον… Όταν τύχει να τους τελειώσει η μπαταρία στα κινητά τους δηλαδή…\nΌσο για τους Δημάρχους ας καθαρίσουν πρώτα τους εαυτούς τους και μετά τα Εξάρχεια ή οποιαδήποτε άλλη περιοχή της χώρας… Μεγάλο στόχο έχουν να καθαρίσουν τα Εξάρχεια από τους αναρχικούς… Σιγά τον αριθμό των αναρχικών που βολτάρουν εκεί πέρα…\nΤο μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένας νέος μουσικός που ξεκινά τώρα την εργασία του ποιό είναι κατά την γνώμη σου;\nΔεν θα πω το οικονομικό γιατί χρήματα από αυτή την δουλειά βγαίνουν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Αυτό που σίγουρα είναι πρόβλημα είναι ”οι αλεξιπτωτιστές” στο επάγγελμα. Αυτοί που το πρωί έχουν μια κανονική πρωινή δουλειά και το βράδυ γίνονται μουσικοί ή τραγουδιστές.\nΚαταλαβαίνω πως δεν βγάζουν με την εργασία τους όσα έβγαζαν κάποτε αλλά το να έρχονται και να κόβουν δουλειά από τους επαγγελματίες μουσικούς ή τραγουδιστές που κάνουν μόνο αυτό για να επιβιώσουν είναι απαράδεκτο. Ρίχνουν τα μεροκάματα και την ποιότητα στην διασκέδαση. Είναι ανέντιμο αυτό που γίνεται και πρέπει να υπάρχει προστασία για τους επαγγελματίες.\nΘα έδινες τραγούδια σου σε τραγουδιστές μεγάλων μπουζουκομάγαζων αν σου έδιναν πολλά λεφτά;\nΖούμε εγώ και αυτοί σε άλλους κόσμους. Δεν συναντιόμαστε πουθενά. Δεν με ξέρουν, δεν τους ξέρω και η ζωή μας κυλά έτσι υπέροχα. Δεν χρειάζεται να μπερδευτούν οι ζωές μας ακόμα και για πολλά λεφτά.\nΚρίμα γιατί έχεις ιντριγκαδόρικο επώνυμο για στιχουργός μπουζουκομάγαζων στην εθνική; ”Μου έγραψε ο Αυγερινός”…\nΚαλύτερα να πεθάνω και μόνο που το ακούω…\nΓια τους προηγούμενους δύο δίσκους, δεν ήθελες να μιλήσεις πολύ… Για το δίσκο τον οποίο ετοιμάζεις τώρα δεν θες να μας αποκαλύψεις κάτι;\nΘα είναι πολύ διαφορετικός από τους προηγούμενους δύο. Αυτό που λέγαμε πριν… Θέλω κάθε δίσκος μου να έχει διαφορετικό στίγμα. Εκεί επαφή τους είναι η λυτή ενορχήστρωση και ο τελευταίος δίσκος που ετοιμάζω θέλω να είναι λίγο πιο grande όμως με πολλούς φίλους να παίζουν μέσα σε αυτόν.\nΘα ΄θελες να μας πεις δύο λόγια για τους αναγνώστες της Κατιούσας σαν κλείσιμο της συνέντευξής μας;\nΚαλό κουράγιο και παρά το ότι ακούστηκα απαισιόδοξος για το μέλλον μέσα μου με καίει ακόμα η σκέψη πως δεν μπορεί, θα υπάρξει ένα καλύτερο αύριο κάποια στιγμή με την προϋπόθεση πως εμείς πρώτα θα θελήσουμε να γίνουμε καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας.\nΠερισσότερα για τον Παναγιώτη θα δείτε και θα ακούσετε στους παρακάτω συνδέσμους :\nΚΚΕ Ματριόσκα η Κόκκινη Μουσική Ξανθή Χόβρη Οικονομική κρίση Παναγιώτης Αυγερινός Συνέντευξη Σύριζα


Νεράιδα: Ενα χωριό... σκέτο όνειρο με θέα μαγική! - RestartTourism\nΝεράιδα: Ενα χωριό… σκέτο όνειρο με θέα μαγική!\nΝεράιδα: Το πανέμορφο χωριό με θέα τη γέφυρα Σερβιών και τη λίμνη Πολυφύτου…\nΗ Υψηλή Γέφυρα Σερβίων έγινε για να ενώσει τις δυο όχθες της νεοδημιούργητης τότε τεχνητής λίμνης Πολυφύτου, μια μακρόστενης τεχνητής λίμνης στην κοιλάδα του ποταμού Αλιάκμονα, αλλάζοντας για μια ακόμα φορά τον γεωμορφολογικό χάρτη της χώρας.\nΌμως η κατασκευή της λίμνης υπήρξε μοιραία, καθώς ανάγκασε δια της βίας με το κλείσιμο του φράγματος, τους κατοίκους του οικισμού της Νεράιδας να μεταγκατασταθούν.\nΗ ιστορία τους μεγάλη, ξεκινά από τον το ΝΑ Πόντο στην περιοχή Σεβάστεια, όπου με την ανταλλαγή του 1922 αφήνουν όλα τους τα υπάρχοντα και με μια βαλίτσα στο χέρι εγκαθιστώνται κοντά στα Λεύκαρα Κοζάνης.\nRESTART TOURISM - TVΓΕΦΥΡΑ ΣΕΡΒΙΩΝΕΛΛΑΔΑΛΙΜΝΗ ΠΟΛΥΦΥΤΟΥΝΕΡΑΪΔΑ\nΦαράγγι Σκεπασμένου – Βελβεντός: Οι καταρράκτες των «Εννιά Πιερίδων Μουσών» (Vid)


Με οδηγό το παρελθόν | Η Εφημερίδα των Συντακτών\nΗ Λίβερπουλ στοχεύει απόψε σε μια βραδιά όπως εκείνη του 3-1 επί του Ολυμπιακού το 2004 στο «Ανφιλντ»\nΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 11.12.2018, 06:00\nΕχουν περάσει 14 χρόνια από τον Δεκέμβριο του 2004, από τότε που η Λίβερπουλ αναζητούσε νίκη με προϋποθέσεις για να προκριθεί στα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ. Επρεπε να νικήσει τον Ολυμπιακό με δύο γκολ διαφορά.\nΤο γκολ του Ριβάλντο στο 27ο λεπτό «πάγωσε» το «Ανφιλντ» και ανέβασε τον πήχη ψηλότερα για τους παίκτες του Ράφα Μπενίτεθ, που δεν είχαν απάντηση στο πρώτο ημίχρονο.\nΜε το που επέστρεψαν από τα αποδυτήρια, όμως, άρχισαν να χτίζουν τη μεγάλη ανατροπή: Φλοράν Σιναμά-Πονγκόλ στο 47΄, Νιλ Μέλορ στο 80΄ και ο αλήστου μνήμης κεραυνός του Στίβεν Τζέραρντ στο 86΄ υπέγραψαν το 3-1, τη νίκη με τα δύο γκολ διαφορά που κράτησε τους «κόκκινους» ζωντανούς στη διοργάνωση.\nΠεντέμιση μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2005, με άλλα τρία γκολ στο β΄ μέρος (σε βάρος της Μίλαν) και ευστοχία στα πέναλτι θα κατακτούσαν το τρόπαιο.\nΗ Λίβερπουλ βρίσκεται σε παρόμοια θέση και φέτος. Για να προκριθεί στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, πρέπει οπωσδήποτε να νικήσει απόψε τη Νάπολι στο «Ανφιλντ», και μάλιστα με συγκεκριμένα σκορ. Αν η Παρί κερδίσει τον Ερυθρό Αστέρα, τότε οι «κόκκινοι» χρειάζονται νίκη επί της Νάπολι με 1-0 ή με διαφορά δύο γκολ και άνω.\nΑν όμως η Λίβερπουλ, η Νάπολι και η Παρί όλες ισοβαθμίσουν στους 9 βαθμούς (σε περίπτωση νίκης της Λίβερπουλ και ισοπαλίας της Παρί δηλαδή), τότε η αγγλική ομάδα θα τερματίσει πρώτη και η δεύτερη θέση θα εξαρτηθεί από το σκορ στο «Ανφιλντ».\nΗ Νάπολι, που οδηγεί την κούρσα στον όμιλο με 9 βαθμούς, βολεύεται και με ισοπαλία ή ακόμα και με ήττα, αν η Παρί χάσει στο Βελιγράδι.\n«Εχουμε τις δικές μας πιθανότητες να προκριθούμε, αλλά για να το καταφέρουμε, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ατμόσφαιρα του “Ανφιλντ”», δήλωσε χθες ο τεχνικός της Λίβερπουλ, Γιούργκεν Κλοπ, για να συμπληρώσει: «Ξέραμε εξαρχής ότι βρισκόμαστε σε δύσκολο όμιλο. Η Νάπολι είναι καλή στην επίθεση, στις αντεπιθέσεις, στην άμυνα... Το πλεονέκτημά μας είναι ότι αγωνιζόμαστε στο “σπίτι μας” και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο».\nΗ Λίβερπουλ έχασε τα εκτός έδρας ματς της στον όμιλο και κέρδισε τα δύο εντός – κάτι που θέλει να επαναλάβει και σήμερα. «Εμείς φταίμε που βρισκόμαστε τώρα σε αυτή τη δεινή θέση, αλλά μπορούμε να ξεφύγουμε και να προκριθούμε. Είναι η ευκαιρία μας για μια μεγάλη βραδιά», συμπλήρωσε ο Γερμανός τεχνικός των «κόκκινων» που θα έχει στη διάθεσή του τους Μανέ, Λαλάνα και Λόβρεν.\nΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 16.07.2017, 06:50\nΔύσκολες αποστολές για τις δύο ελληνικές ομάδες στον γ΄ προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς λιγκ προέκυψαν από τη χθεσινή κλήρωση στη Νιον. «Πονοκέφαλο» εντός και εκτός γηπέδου προκαλεί στον Ολυμπιακό το πιθανό...\nΗ προχθεσινή ανακοίνωση του Λουίς Ενρίκε ότι δεν θα παραμείνει στον πάγκο της Μπαρτσελόνα μετά το τέλος της τρέχουσας σεζόν ήταν κάθε άλλο παρά «κεραυνός εν αιθρία». Φήμες για το τέλος της συνεργασίας των δύο...\nΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 08.12.2016, 06:16\nΕφιάλτης πάνω στο χιόνι\nΠριν από 15 ημέρες γράφαμε για το θαύμα της Μπεσικτάς, που έχανε με 0–3 στο ημίχρονο μέσα στην Κωνσταντινούπολη από την Μπενφίκα και κατάφερε να το γυρίσει σε 3–3. Μια εμφάνιση που είχε ενθουσιάσει τους...


Γρηγόρης Σακαλής, 2 ½ ώρες | staxtes.com\n← Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Η Αρλέτα στα Ταβάνια\nΣωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η ηδονή της παραίτησης →\n17/08/2017 · 05:51\nΚεντρικός σταθμός λεωφορείων ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης. Ώρα 16:40. Ο παλιός μου συμφοιτητής μ’ έφερε με τ’ αμάξι του. Είχαν απεργία τα αστικά και θα ‘πρεπε να πληρώσω 6 ευρώ σε ταξί. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος.\nΚατευθύνθηκα στο αρμόδιο γκισέ. Η υπάλληλος μου είπε ότι έχει λεωφορείο για την πόλη μου στις 19:15. Ποτέ δεν ήμουν τυχερός με τα λεωφορεία. Ποτέ δεν έφτασα πέντε ή δέκα λεπτά νωρίτερα. Έτσι είχα μπόλικο χρόνο μπροστά μου και δεν ήξερα πως να τον γεμίσω.\nΠήρα ένα νεσκαφέ σε πακέτο και κάθισα σ’ ένα τραπέζι εκεί στην άκρη. Κοίταξα δίπλα μου. Λεωφορεία έρχονταν και έφευγαν, μα κανένα δεν ήταν το δικό μου. Ήθελα κοντά δυόμιση ώρες.\nΜια όμορφη μαμά καθόταν στο διπλανό τραπέζι και το κοριτσάκι της απέναντι. Η μαμά κρατούσε στην αγκαλιά της ένα άσπρο μικροσκοπικό σκυλάκι με λουρί και το χάιδευε.\nΤην κοίταξα, της χαμογέλασα, μα αυτή δεν έδωσε σημασία, συνέχιζε να χαϊδεύει το σκύλο.\nΉρθε η καθαρίστρια και μου άδειασε τη σταχτοθήκη. Μανία κι αυτή, κάθε ένα τέταρτο ν’ αδειάζουν τις σταχτοθήκες. Χάνουμε έτσι το μέτρημα.\nΉρθε ένας ανάπηρος λαχειοπώλης, του είπα όχι. Μετά το μετάνιωσα αλλά δεν μου περίσσευαν και τα λεφτά.\nΈνα σμάρι από φοιτήτριες ήρθαν και την άραξαν στο μπροστινό τραπέζι. Φωνές, γέλια, αναστεναγμοί, ό,τι θες. Αχ αυτή η νεολαία, είναι τόσο ζωηρή κι αξιοζήλευτη. «Ρε μαλάκα, όχι ρε μαλάκα» λέγανε και ξαναλέγανε. Μερικές είχανε και τατουάζ, όμορφα αστεράκια και καρδούλες.\nΛίγα μέτρα πιο πέρα ετοιμαζότανε το λεωφορείο για το Βόλο. Όλοι οι επιβάτες με τις αποσκευές και τα εισιτήρια στο χέρι, περίμεναν να επιβιβαστούν. Σκέφτηκα ότι ο Βόλος είναι μια πολύ όμορφη πόλη και θα ‘ναι ωραία τώρα το καλοκαίρι να ζεις εκεί.\nΣε μισή ώρα τα τσιγάρα μου τελείωσαν. Σηκώθηκα, έκανα μια βόλτα. Πήγα στο περίπτερο, αγόρασα τσιγάρα και ξαναγύρισα πάλι στο ίδιο τραπέζι. Το ‘χω αυτό το χούι, να γυρίζω στα ίδια και τα ίδια. Ίδιες γειτονιές, ίδιες γυναίκες, ίδια βιβλία.\nΣτη μέση του σταθμού, δυο σειρές παγκάκια γεμάτα κόσμο που περίμεναν. Προφανώς να έρθει η ώρα για το λεωφορείο τους. Άλλοι παίζανε με τα κινητά, άλλοι έλυναν σταυρόλεξα κι άλλοι κοιτούσαν απέναντι σαν να έβλεπαν το χάος. Κάθε καρυδιάς καρύδι.\nΗ ώρα δεν περνούσε. Σκέφτηκα να κάνω διαλογισμό. Το είπα νωρίτερα στην υπάλληλο που μου θεώρησε το εισιτήριο και έσκασε στα γέλια. Είχα προσπαθήσει μερικές φορές μα κατέληγε σε αποτυχία. Είχε και πολλή φασαρία.\nΚάτι νεαρά ζευγαράκια περπατούσαν πέρα-δώθε, πιασμένα χέρι-χέρι. Τα ζήλεψα. Ο νεανικός έρωτας είναι ό,τι καλύτερο.\nΌλη αυτήν την ώρα με ζάλισαν οι ζητιάνοι. Αναρωτήθηκα σε ποια χώρα ζω, στην Ελλάδα ή στην Ινδία. Μακάρι να είχα να τους δώσω αλλά δεν είχα.\nΕίχε κάτι αλλόκοτο αυτό το σκηνικό στον σταθμό, έμοιαζε να είμαι σε άλλον πλανήτη.\nΆντε πάλι η καθαρίστρια. Σκέφτηκα να μην καπνίσω για να δω την αντίδρασή της μόλις ξαναπεράσει. Τι μου φταίει κι αυτή.\nΞάφνου περνάει από μπροστά μου μία τύπισσα. Τακτοποιούσε τα μαλλιά της κι από πίσω της ο δικός της έσπρωχνε δύο τεράστιες βαλίτσες.\nΈριξα μια ματιά στα μαγαζιά του σταθμού. Ήταν ωραία, καθαρά μα πανάκριβα. Οι υπάλληλοι ευγενικοί, εξυπηρετικοί παρόλο που τους δίνουν 300 ή 400 ευρώ. Ας όψονται οι οπαδοί της «ελεύθερης» οικονομίας.\nΉρθε μια ωραία τύπισσα, γύρω στα τριάντα και κάτι και μου ζήτησε φωτιά. «Από πού είσαι;» τη ρώτησα. «Από την Καβάλα» μου είπε. Αμάν μάνα μου, σκέφτηκα, είμαστε λίγο μακριά αλλά αναρωτήθηκα πόσα χιλιόμετρα είναι διατεθειμένος να κάνει ένας άντρας για να συναντήσει μια γυναίκα.\nΚάτι γιαγιάδες παραδίπλα λέγανε τα δικά τους. Δύο αδέσποτα σκυλιά μπήκανε μέσα από την ανοιχτή πόρτα κι ένας υπάλληλος των ΚΤΕΛ τα κυνήγησε.\nΜ’ αυτά και με άλλα πέρασε η ώρα, πήγαμε στο λεωφορείο, ανεβήκαμε και επιτέλους ξεκινήσαμε.\nΈβγαλα κι εγώ το μπλοκάκι μου για να γράψω πως πέρασα δυόμιση ώρες στο σταθμό.\nΜαρία Νικολαΐδου, Ο ακόλαστος βασιλιάς