03 Pn Mai-Ioun 11 by flegontas logiazois - issuu\nΓΙΑ ΝΑ ΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΖΕΙΣ’ αυτό το τεύχος...\n- Είναι εύκολο να τα παρασυρθούμε. Η Εκκλησία και η Ομάδα. Μοιάζουν εξωτερικά, έχουν πολλά κοινά. Όμως ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στη Γη μας για να φτιάξει\nμια ομάδα, την ομάδα Του, αλλά το θαύμα που λέγεται Εκκλησία. Γιατί πέφτουν\nστην παγίδα κάποιοι; Πώς θα τα ξεχωρίσουμε αυτά τα δύο; (Σελίδα 2)\n- Μιλάμε για τον Ιησού Χριστό. Μεγάλο και σοβαρό θέμα. Γνωρίζουμε όμως καλά\nτο λόγο που Τον έφερε στη γη μας, τη φύση του έργου Του, της σωτηρίας Του; Τι μας\nλένε οι λέξεις: Να Συγχωρήσει, Να Καθαρίσει, Να Αγιάσει; Μία λάθος προσέγγιση\nεδώ έχει μεγάλο κόστος και αιώνιο. (Σελίδα 10)\n- Ακούγοντας μια ομιλία μου σε παλιότερο συνέδριο νέων, με το θέμα «Αφήσαντες… ηκολούθησαν» για τους μαθητές του Κυρίου μας, κάποιος νέος σηκώθηκε και\nσχολίασε δημόσια πως αν έχουν έτσι τα πράγματα, το ποσοστό αυτών που ακολουθούν έτσι τον Κύριο είναι Μηδέν τοις Εκατό. Είναι αυτή η αλήθεια; Και αν ναι, τι\nφταίει; (Σελίδα 15)\n- Οι Αντιθέσεις. Όταν τις συναντάμε στη ζωή, μας κάνουν εντύπωση ή τις προσπερνάμε. Όταν τις συναντάμε στην πνευματική πορεία πιστών του Ιησού Χριστού,\nσυνήθως πρόκειται για ένα θαύμα ζηλευτό, όπως αυτό που διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων. Τι κρύβεται από πίσω, ποια η πηγή της ξεχωριστής αυτής δύναμης; (Σελίδα 19)\n- Στο σύγχρονο απάνθρωπο σχήμα της ζωής μας, του κόσμου μας, η Εκζήτηση\nΠαρηγοριάς είναι μια ιδιαίτερη, σημαντική και καθημερινή ανάγκη του σύγχρονου\nανθρώπου. Πόσοι όμως βρίσκουν αυτήν την παρηγοριά και το κυριότερο πόσοι μπορούν να την προσφέρουν; Υπάρχει απάντηση και φως, αρκεί να προσέξουμε πού θα\nστρέψουμε την αναζήτησή μας. (Σελίδα 25)\n- Από τα πιο επικίνδυνα και ιδιαίτερα των ημερών του Τέλους είναι η μεταφορά\nστοιχείων, χαρακτηριστικών και νοοτροπίας από τον κόσμο της αμαρτίας μέσα στον\n«Άγιο Χώρο» της παρουσίας και της αγάπης του Θεού. Το «Ευ ζην» είναι από τα\nπλέον διαδεδομένα στοιχεία, που, επειδή είναι ελκυστικά, παρασύρουν εύκολα και\nπαρασύρουν πολλούς. Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε την παγίδα και να την αντιμετωπίσουμε; (Σελίδα 27)\n- Μήπως είναι είδος σπάνιο προς εξαφάνιση; Και να σκεφτεί κανείς ότι γι’ αυτό\nπήγαμε στον Ιησού Χριστό. Πώς είναι οι «Χαρούμενοι Χριστιανοί», πώς ζουν, από\nπού αντλούν τη δύναμή τους και είναι χαρούμενοι; Και οι άλλοι που δεν είναι χαρούμενοι…; (Σελίδα 30)\n- Η θεωρία ότι είμαστε μόνοι, αφημένοι., αβοήθητοι, εγκαταλειμμένοι είναι μεγάλο ψέμα. Είμαστε πάνοπλοι, θωρακισμένοι με την «Πανοπλία του Θεού». Όμως και\nπάλι υπάρχει πρόβλημα και κίνδυνος. Ξέρουμε ακριβώς τι έχουμε στη διάθεσή μας;\nΞέρουμε πώς να χρησιμοποιούμε σωστά και αποτελεσματικά τα όπλα μας; Έχουμε\nτα αποτελέσματα στις μάχες που αξίζουν στον στρατολογήσαντα, τον Κύριό μας;\n- Διαβάζοντας την ιστορία αυτή, που είναι πέρα για πέρα αληθινή, μερικοί μπορεί\nνα την θεωρήσουν φαιδρή και να προσπεράσουν. Κάποιοι άλλοι να μείνουν κατάπληκτοι. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Το αληθινό πρόσωπο της αμαρτίας. «Πατέρας\nκαι Κόρη» στα σκληρά και αλύπητα γρανάζια της αμαρτίας, που στοχεύει να καταστρέψει τη ζωή μας ολόκληρη. (Σελίδα 42)\n- Πόσο χαμηλά μπορεί να ρίξει η αμαρτία τον άνθρωπο, την οικογένεια, τη ζωή\nτου; Όταν ακούς κάποιον να λέει «Με έδιωξε η ίδια μου η μάνα», απορείς και βάζεις με το μυαλό σου διάφορα. Για τη μάνα, για τον ίδιο. Καλύτερα να κοιτάξουμε\nμέσα μας. Και μετά επάνω, στον Θεό, που αναγεννά και μεταμορφώνει τους κατεστραμμένους από την αμαρτία αμαρτωλούς. (Σελίδα 48)\n1ΑΡΘΡΟΝ ΠΡΩΤΟΝΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥΗ Εκκλησία και η Ομάδα\nΌποιος νομίζει ότι ο Σατανάς, το επιτελείο του,\nοι μεθοδεύσεις του είναι απλή και εύκολη υπόθεση,\nβρίσκεται σε πολύ επικίνδυνο δρόμο. Υπάρχουν μηχανισμοί και σχέδια, που εκπονούνται χωρίς τέλος,\nμε στόχο πάντα τη διάβρωση του έργου του Ιησού\nΧριστού και της σωτηρίας του αμαρτωλού ανθρώπου από τον βέβαιο αιώνιο θάνατο.\nΣτο στόχαστρο σταθερά η Εκκλησία του Ιησού\nΧριστού. Να ξεπέσει, να χάσει το στόχο της και τον\nπροσανατολισμό της, να μην επιτελεί το έργο της\nστη Γη. Η μεθόδευση πλούσια και από παλιά. Και οι\nμέθοδοι εξίσου μελετημένες. Και αποτελεσματικές\n2ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ Εκκλησία και η ΟμάδαΌλα όμως έχουν το σημείο κορεσμού τους. Κάποτε γίνονται\nλιγότερο αποτελεσματικά ή και αναποτελεσματικά. Οπότε\nχρειαζόμαστε «νέο αίμα», για να πλανήσουμε «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς» ( Ματθαίος κδ΄24 ). Έτσι\nσκέφτεται ο «πατέρας της πλάνης και του ψεύδους»,\nο διάβολος. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Είναι αυτά\nπου περνάνε κάτω από τα μάτια μας ή από τη μύτη\nμας και δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Σιγά-σιγά εγκαθίστανται, μπαίνουν ανάμεσά μας, μπαίνουν μέσα μας,\nαποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και\nμας παρασύρουν στην αμαρτία χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.\nΚάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει εδώ και αρκετό\nκαιρό με την εισβολή της νοοτροπίας και των χαρακτηριστικών της ομάδας μέσα στην Εκκλησία του\nΙησού Χριστού. Στις μέρες μας είναι πολύ φανερά πλέον και τα αποτελέσματα και η μεγάλη ζημιά που έχει\nγίνει, αλλά και που είναι σε εξέλιξη. Ας τα πάρουμε\nένα-ένα και από την αρχή.\nΗ ομάδα έχει τα δικά της γνωρίσματα. Έχει αρχηγό, ο οποίος είναι συνήθως ηγετική φυσιογνωμία, ο\nοποίος έχει όραμα και μπορεί και πείθει για την αξία\nτου και δημιουργεί οπαδούς ή πιστούς ή ακόλουθους\nγύρω του. Υπάρχουν αρχές στην ομάδα, οι οποίες\nείναι πόνημα του αρχηγού της και τις οποίες κανένας δεν ελέγχει για αλήθεια ή αντικειμενικότητα. Όλα\nαυτά για την ομάδα συγκεντρώνονται στο πρόσωπο\nτου αρχηγού. Ο λόγος του αρχηγού, που είναι πάντοτε ένα φυσικό πρόσωπο, αποτελεί κορυφή αλλά και\nοροφή για τα μέλη της ομάδας. Δεν υπάρχει υψηλότερο σημείο, αλλά και δεν χρειάζεται. Το όραμα και\nοι αρχές του ηγέτη καλύπτουν τα πάντα και το μόνο\nπου χρειάζεται είναι πίστη και υποταγή σ’ αυτά. Δεν\nπρόκειται όμως για στατική κατάσταση, αλλά για δυναμική. Η τάση για ταύτιση με τον ηγέτη και τις αρχές\nτου είναι διάχυτη στα μέλη της ομάδας. Αυτή είναι\nη σωστή και φυσιολογική εξέλιξη και κατάληξη των\nμελών της ομάδας. Πλήρης ταύτιση, αφομοίωσή τους\nαπόλυτη από τον αρχηγό, το όραμά του.Από τον «πατέρα της πλάνης και\nτου ψεύδους», το\nδιάβολο, οι μέθοδοι είναι μελετημένες και αποτελεσματικές κατά\nκαιρούς. Σιγά-σιγά εγκαθίστανται,\nμπαίνουν ανάμεσά μας, μπαίνουν\nμέσα μας, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της\nζωής μας και μας\nαμαρτία χωρίς να\nτο αντιλαμβανόμαστε. Κάτι τέτοιο φαίνεται να\nμε την εισβολή\nκαι των χαρακτηριστικών της ομάδας μέσα στην Εκκλησία του Ιησού\nΧριστού. Στις μέρες μας είναι πολύ\nφανερά πλέον και\nκαι η μεγάλη ζημιά που έχει γίνει,\nαλλά και που είναι\nσε εξέλιξη.Εκτός από τον αρχηγό, η ομάδα έχει και τα μέλη της. Μη\nνομίσει κανείς ότι η ομάδα είναι για απλοϊκούς, αδαείς και\nΜάιος - Ιούνιος 20113Η Εκκλησία...Πόσο κοντά δείχνουν να είναι τα\nστοιχεία και τα\nομάδας με αυτά\nτου Ιησού Χριστού στη Γη. Ο\nαρχηγός, οι αρχές,\nτο όραμα, τα μέλη,\nη συνοχή, η εικόνα προς τα έξω.\nκανείς με απλότητα και χωρίς να\nεμβαθύνει, ότι σε\nπολλά σημεία οι\nδύο αυτές οντότητες ταυτίζονται\nή η μία αντιγράφει την άλλη.\nείμαστε προσεκτικοί, και κυρίως\nάγρυπνοι, ιδιαίτερα στις περιοχές\nπου μοιάζουν να\nκοντά, αλλά στην\nπ ρ α γ μ α τ ι κότ η τα πρόκειται για\nολισθηρό.απαίδευτους. Κάθε άλλο μάλιστα. Υπάρχουν ομάδες, που είναι πολύ δύσκολο να μπεις, να ανήκεις και να παραμείνεις\nμέλος. Όταν όμως οι πρώτες δυσκολίες και τα πρώτα\nεμπόδια της ένταξης ξεπεραστούν, αναπτύσσεται μία\nεπαγωγική συνέργεια ανάμεσα στα μέλη, που διευκολύνει τη διείσδυση και την πλήρη ένταξη. Αναπτύσσεται αλληλοϋποστήριξη, χημεία, φιλία, δεσμοί ποικίλοι,\nσε σημείο που και η αναχώρηση πλέον από την ομάδα\nείναι αρκετά δύσκολη υπόθεση. Άλλωστε υπάρχει και\nο ηγέτης και η δύναμη της συσπείρωσης γύρω από\nτον ηγέτη και δρα συνεκτικά μεταξύ των μελών. Η\nπροσωπικότητα του ηγέτη είναι και ο καταλύτης που\nισορροπεί τις σχέσεις, αμβλύνει τις εντάσεις και δίνει\nτο στίγμα τη στιγμή που χρειάζεται.\nΗ ομάδα, για να λειτουργεί σωστά και να είναι ελκυστική, πρέπει να έχει συνοχή εσωτερικά και καλή εικόνα\nπρος τους έξω. Η απόλυτη ταύτιση των μελών με τις\nαρχές και τους στόχους της ομάδας δεν επιτυγχάνεται πάντοτε. Θα πρέπει όμως να υπάρχει ταύτιση στα\nβασικά και θεμελιώδη της ομάδας, κάτι που είναι απαραίτητο για να συμβιώσει κάποιος σαν μέλος μέσα σε\nΤα μέλη της ομάδας αισθάνονται υποχρεωμένα να\nυπερασπιστούν κάθε τι που έχει σχέση με την ομάδα\nστην οποία ανήκουν. Άλλωστε αυτή, η ομάδα, είναι\nπου τους ορίζει απόλυτα, τους εκφράζει και οι ίδιοι\nείναι πλήρως ταυτισμένοι μαζί της. Για ένα διάστημα\nδεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί και λάθη να υπάρχουν και να γίνονται μέσα στο χώρο της ομάδας, που\nαποτελεί το αντικείμενο της απόλυτης λατρείας τους.\nΌταν όμως το ανακαλύψουν τότε υπάρχουν δύο δρόμοι να ακολουθήσουν:\nα) να πνίξουν οι ίδιοι μέσα τους το φως, την ενοχλητική φωνή της αλήθειας, τη φωνή που αναστατώνει\nβ) να την ακολουθήσουν σε ένα δρόμο που μπορεί\nμεν να είναι δρόμος ηθικής απελευθέρωσης, αλλά\nείναι και δρόμος σύγκρουσης με το όλο οικοδόμημα\nτης ομάδας, από τον ηγέτη ως τον τελευταίο οπαδό. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ δύσκολο και έχει\nΑφήνουμε αυτήν την περιοχή. Αρκετά την αναλύσαμε. Το\nκάναμε όμως σκόπιμα, για να καταδείξουμε πόσο κοντά δεί-4ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ...και η Ομάδαχνουν να είναι τα στοιχεία και τα γνωρίσματα της ομάδας με\nαυτά της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού στη Γη. Ο αρχηγός, οι\nαρχές, το όραμα, τα μέλη, η συνοχή, η εικόνα προς τα έξω.\nΘα υποστήριζε κανείς με απλότητα και χωρίς να εμβαθύνει,\nότι σε πολλά σημεία οι δύο αυτές οντότητες ταυτίζονται ή\nη μία αντιγράφει την άλλη. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί, και κυρίως άγρυπνοι, ιδιαίτερα στις περιοχές που\nμοιάζουν να πλησιάζουν, που φαίνεται να είναι κοντά, αλλά\nστην πραγματικότητα πρόκειται για δρόμους τελείως διαφορετικούς και έδαφος ιδιαίτερα ολισθηρό.\nΟ Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στη Γη μας για να φτιάξει\nομάδα, την ομάδα Του, στην οποία θα είναι Εκείνος ο\nαπόλυτος και αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Αλλά ούτε και η\nΕκκλησία Του επί της Γης λειτουργεί σαν ομάδα, με αρχηγούς, αρχές και οράματα, όταν είναι υγιής και γνήσια.\nΠρος αυτήν την κατεύθυνση σπρώχνουν\nδυστυχώς οι άνθρωποι την Εκκλησία του\nΧριστού στις μέρες μας, που προσπαθούν\nνα τη μετασχηματίσουν σε ομάδα ή ομάδα τους πιο σωστά, επιβάλλοντας δικούς\nτους κανόνες και αρχές. Πολύ εύστοχα\nπεριγράφει με λεπτομέρειες το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου αυτό το γεγονός στην επιστολή Β΄Πέτρου κεφ. β΄(εδάφια 1-4):\n«Υπήρξαν όμως και ψευδοπροφήται μεταξύ του λαού, καθώς και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι\nθέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απωλείας,\nαρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς\nΔεσπότην,… και πολλοί θέλουσιν εξακολουθήσει εις τας απωλείας αυτών,… και\nδια πλεονεξίαν θέλουσι σας εμπορευθή\nμε πλαστούς λόγους…»\nΗ Εκκλησία του Ιησού Χριστού επί της Γης είναι πολύ πιο\nπάνω από ομάδα με μέλη και κοινό όραμα. Είναι η «Νύμφη» Του και Εκείνος είναι ο «Νυμφίος» (Αποκάλυψη Ιωάννου\nκα΄2, Ματθαίος κε΄5,6,10), είναι «η κεφαλή» και εκείνη\nείναι το δοξασμένο «σώμα» Του. Και πρόκειται να ακολουθήσουν δοξασμένοι γάμοι στη Βασιλεία του Κυρίου στην αιώνια δόξα (Αποκάλυψη Ιωάννου κα΄9 ). Στην ομάδα υπάρχει οργάνωση, πειθαρχία, συνέργεια. Στο σώμα του Κυρίου\nυπάρχει υπερφυσικό! Θα συμφωνήσω ότι και εδώ υπάρχουν\nαρχές και όραμα και στόχος, αλλά πρόκειται για τελείως διΜάιος - Ιούνιος 20115Η Εκκλησία...αφορετικό κόσμο. Και η προέλευσή του και η κατάληξή του.\nΗ ομάδα έχει ανθρώπινη προέλευση και ακόμα και οι υψηλότεροι στόχοι της είναι γήινοι, κοσμικοί, ανθρώπινοι. Υπηρετεί καταστάσεις, που αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτήν τη\nζωή. Μπορεί να διακρίνει κάποιος στοιχεία και γνωρίσματα\nθρησκείας και θείου, αλλά δεν θα τα συναντήσεις ούτε στα\nθεμέλια ούτε στη δομή της ομάδας. Εκεί επικρατεί το ανθρώπινο, το γήινο, το εγκόσμιο, το σαρκικό.Η «αγάπη» για\nτην ομάδα, ο φανατισμός ίσως, η\nεπιθυμία ή ακόμα η ανάγκη ή\nτού να ανήκεις\nστη συγκεκριμένη ομάδα μεταδίδεται με έναν\nστα μέλη. Σε ένα\nτέτοιο περιβάλλον συνθλίβονται\nοι δύο συνιστώσες της γνήσιας,\nτης αληθινής και\nσχέσης που ο Πατέρας θέλησε για\nΤου, δηλαδή η\nελεύθερη έκφραση της καρδιάς\nτου ανθρώπου και\nΛυτρωτή και Σωτήρα Ιησού Χριστού.6ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΟι διαφορές και οι αντιθέσεις είναι πολλές και χτυπητές. Η «αγάπη» για την ομάδα, ο φανατισμός ίσως, η επιθυμία ή ακόμα η ανάγκη ή η υποχρέωση τού να ανήκεις\nστη συγκεκριμένη ομάδα μεταδίδεται με έναν τρόπο\nοριζόντιο, επίγειο ανάμεσα στα μέλη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συνθλίβονται οι δύο συνιστώσες της γνήσιας, της αληθινής και πλούσιας κάθετης σχέσης που ο\nΠατέρας θέλησε για τους αγαπημένους Του, δηλαδή η\nελεύθερη έκφραση της καρδιάς του ανθρώπου και το\nπρόσωπο του Λυτρωτή και Σωτήρα Ιησού Χριστού.\nΗ Εκκλησία του αναστημένου Ιησού Χριστού αποτελεί\nσώμα δοξασμένο, με ουράνια αποστολή. Ακολουθεί\nσχέδια που έχει εκπονήσει η καρδιά του Ίδιου του Αιώνιου Θεού, Πατέρα και Δημιουργού του κόσμου μας. Η\nΕκκλησία Του είναι μέρος της Βασιλείας των Ουρανών\nκαι υπηρετεί τα σχέδια και τους στόχους αυτής της\nΗ λογική, η φιλοσοφία της ομάδας διακηρύττει τόσο\nστα μέλη της όσο και στους υποψήφιους οπαδούς ότι\n«είμαστε αυτό στο οποίο ανήκουμε, είμαστε ό, τι είναι\nη ομάδα μας». Τόσο επιτυχημένοι, τόσο ισχυροί όσο η\nομάδα στην οποία ανήκουμε. Και το κάνει αυτό μέσα\nσε ένα απόλυτα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου αναπτύσσονται πολλές και διαφορετικές ομάδες με παρόμοια επιχειρήματα που ίσως ερίζουν γύρω από το\nάτομό μας και μας διεκδικούν.\n«Διότι εφανερώθη εις εμέ,… ότι είναι έριδες μεταξύ\nσας,… διότι έκαστος από σας λέγει, Εγώ είμαι του\nΠαύλου, εγώ δε του Απολλώ, εγώ δε του Κηφά, εγώ δε\nτου Χριστού. Διεμερίσθη ο Χριστός; Μήπως ο Παύλος\nεσταυρώθη δια σας;» (Α΄Κορινθίους α΄11-13)\nΟ Θεός για τους πιστούς Του έχει μία τελείως διαφορετική προσέγγιση:...και η Ομάδα«Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην, ζω δε ουχί πλέον\nεγώ, αλλά ο Χριστός ζη εν εμοί» (Γαλάτας β΄20)\nΚαμία θέση για ταύτιση, καμία ευκαιρία ή ανάγκη\nγια έριδες, γιατί απλούστατα δεν υπάρχουμε. Ούτε\nμέλη ομάδας, ούτε ταυτισμένοι, φανατισμένοι οπαδοί ιδεών, αρχών αληθειών… Ζει μέσα μας ο Ιησούς\nΧριστός και δεν ζούμε πια εμείς! Αυτό μας συνδέει,\nαυτό μας ενώνει, αυτή είναι η πηγή και ο σκοπός της\nΈχει αρχηγό η εκκλησία; Και βέβαια έχει αρχηγό και ολοκληρωτή της πίστης της τον Ιησού Χριστό!\nΣε Αυτόν, όχι μόνο θέλει να μοιάσει, αλλά ποθεί να\nταυτιστεί πλήρως μαζί Του τόσο, που να εξαφανισθεί\nτελείως κάθε τι ανθρώπινο και σαρκικό και να μορφωθεί επάνω της ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα,\nη νοοτροπία του Ιησού Χριστού, (Γαλάτας δ΄19). Ο\nαρχηγός της γνήσιας Εκκλησίας είναι ο Ποιμένας των\nπροβάτων (Ιωάννης ι΄11), που βάζει την ψυχή Του γι’\nαυτά. Προσοχή όμως. Είναι ο Γιος του Θεού, Εκείνος\nδια του Οποίου «εκτίσθησαν τα πάντα», Εκείνος για\nτον Οποίο είπε ο Πατέρας Θεός «ούτος είναι ο Υιός\nμου ο αγαπητός» (Ματθαίος γ΄17).Η Εκκλησία\nδοξασμένο, με ουράνια αποστολή.\nπου έχει εκπονήσει η καρδιά του\nΊδιου του Αιώνιου Θεού, Πατέρα\nυπηρετεί τα σχέδια και τους στόχους αυτής της\nΒασιλείας.Έχει αρχές η Εκκλησία; Και βέβαια έχει, αλλά\nαρχές της είναι ο Λόγος του Θεού, δοσμένος δια του\nΑγίου Πνεύματός Του κατευθείαν μέσα στις καρδιές\nτων αναγεννημένων δικών Του πιστών.\nΈχουν ομοιογένεια τα μέλη της Εκκλησίας; Απόλυτη και μάλιστα έχουν μοναδικά γνωρίσματα: είναι\n«μέλη αλλήλων» (Εφεσίους δ΄25), είναι «ένα» (Ιωάννης ιζ΄11,21,22), είναι αδέλφια μεταξύ τους, με\n«πρωτότοκο αδελφό τους τον Ιησού Χριστό» (Ρωμαίους η΄29).\nΓιατί δεν είναι ομάδα, και μάλιστα με ιδανικά\nγνωρίσματα ιδανικής ομάδας, η Εκκλησία του Ιησού Χριστού; Γιατί η Εκκλησία δεν αποτελείται από\nμέλη που πήραν κάποια απόφαση ή επέλεξαν να ανήκουν κάπου και να ακολουθούν κάποιον, αλλά από\nαμαρτωλούς ανθρώπους που τους κάλεσε ο Θεός και\nτους χάρισε τον Ιησού Χριστό Σωτήρα, Λυτρωτή, Κύριό τους και Θεό τους. Τους αναγέννησε με το Άγιο\nΠνεύμα Του, το οποίο και τους διοικεί σε δρόμους\nκατά το θέλημα του Θεού και για τη δόξα Του. Δύο\nΜάιος - Ιούνιος 20117Η Εκκλησία...Ο κίνδυνος είναι να φτάσουμε\nακολουθούμε ανθρώπους που μας\nνα προσπαθούμε να μοιάσουμε\nσε πρότυπα ζωής\nκαι πορείας άλλα\nεκτός από το ένα,\nτο μοναδικό πρότυπο, τον Ιησού\nΧριστό, να δαπανούμε τη ζωή μας\nεπιδιώξεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες\nαρχηγών και όχι\nτου μοναδικού Κυρίου, του Λυτρωτή\nκαι Σωτήρα, του\nΙησού Χριστού!κόσμοι τελείως διαφορετικοί, που μπορεί να φαίνεται\nεξωτερικά ότι μοιάζουν, αλλά δεν έχουν κανένα ίχνος\nπραγματικής ομοιότητας και προσέγγισης.\nΥπάρχει πρόβλημα ή κίνδυνος; Και βέβαια υπάρχει, πολύ μεγάλος και άμεσος. Κάποιοι άνθρωποι θα\nπροσπαθήσουν να αποπροσανατολίσουν και να εκτρέψουν την Εκκλησία από την πορεία της, που είναι η\nΒασιλεία του Θεού των Ουρανών, σε πορεία τήρησης\nκανόνων ανθρώπων και αρχών που εξυπηρετούν γήινους στόχους και επιδιώξεις. Θα θελήσουν να στρέψουν τα μάτια και τις καρδιές των «προβάτων της ποίμνης του Κυρίου» επάνω τους, για να ακολουθήσουν\nδικές τους αρχές, πεποιθήσεις και επιδιώξεις.\n«…και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι,\nοι οποίοι θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απωλείας, αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην,… και\nδια πλεονεξίαν θέλουσι σας εμπορευθή με πλαστούς\nλόγους…» (Β΄Πέτρου β΄1-4)\n«…περιπατούντες κατά τας επιθυμίας αυτών, και\nτο στόμα αυτών λαλεί υπερήφανα, και κολακεύουσι\nπρόσωπα χάριν ωφελείας…» (Ιούδα 16)\nΟ κίνδυνος είναι να φτάσουμε στο σημείο να ακολουθούμε ανθρώπους που μας εμπορεύονται ή μας κολακεύουν… , να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε πρότυπα\nζωής και πορείας άλλα εκτός από το ένα, το μοναδικό\nπρότυπο, τον Ιησού Χριστό, να δαπανούμε τη ζωή μας\nπροσπαθώντας να εφαρμόσουμε νόμους, κανόνες,\nαρχές ανθρώπινης προέλευσης, που εξυπηρετούν τις\nπρόσκαιρες γήινες επιδιώξεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες\nαρχηγών και όχι του μοναδικού Κυρίου,\nτου Λυτρωτή και Σωτήρα, του Ιησού Χριστού!\nΟ ορατός και άμεσος κίνδυνος στις μέρες\nμας προέρχεται από την επιχειρούμενη\nμετάλλαξη της Εκκλησίας σε οργανωμένη\nομάδα, που θα εξυπηρετεί συγκεκριμένα\nσχέδια και επιδιώξεις. Ο Ιησούς Χριστός\nπηγαίνει στην άκρη, σε ρόλο δευτερεύοντα\nκαι διακοσμητικό: «… αρνούμενοι και τον\nαγοράσαντα αυτούς Δεσπότην». Το περιεχόμενο της Αγίας Γραφής επιστρατεύεται\nκαι χρησιμοποιείται επιλεκτικά. Και τέλος\nτα πρόβατα τηρούν κανόνες και νόμους8ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ...και η Ομάδαανθρώπινους, επιδιώκουν να αρέσουν «σε ανθρώπους μάλλον παρά στον Θεόν», να έχουν αμοιβή και αναγνώριση από\nτους ανθρώπους και, γιατί όχι, κάποια αρχηγική καριέρα και\nανέλιξη μέσα στην ομάδα.\nΠού καταλήγει αυτή η εκτροπή; Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν καταλήγει στο θρόνο του Νυμφίου. Στον\nδοξασμένο θρόνο, στα δεξιά Του, θα καθίσει η Νύμφη Του\nη εκλεκτή, πλυμένη με «λουτρό παλιγγενεσίας», η Εκκλησία\nπου Του έμεινε πιστή, Τον αγάπησε και Τον υπηρέτησε στον\nαμαρτωλό κόσμο μας. Στη Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει\nθέση για ομάδες, για οπαδούς, για φίλους, υποστηρικτές,\nγια «…τους δικούς μας και τους άλλους…», για ζώνες επιρροής ούτε για αρχηγούς και ηγέτες ομάδων. Μόνο ένα ισχύει και να το θυμόμαστε καλά: «τα πάντα εν πάσι Χριστός»\n(Κολοσσαείς γ΄11). Όσο για τους επίδοξους και φιλόδοξους\nαρχηγούς και ομαδάρχες που θα φθάσουν στο σημείο να\n«εμπορεύονται» τα πρόβατα της βοσκής του Κυρίου, γνωρίζουμε από τώρα τι τους περιμένει:\n«… επισύροντες εις εαυτούς ταχείαν απώλειαν,… των οποίων η καταδίκη έκπαλαι δεν μένει αργή, και η απώλεια αυτών δεν νυστάζει.» (Β΄Πέτρου β΄1-4)\nΟ Κύριος να μας προστατέψει και εμείς να μείνουμε\nάγρυπνοι και να προσέχουμε!ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝΜεγάλη ποικιλία από καλογραμμένεςΚΑΣΕΤΕΣ ΗΧΟΥ\nδιάρκειας μίας ώρας με ομιλίες από την Αγία Γραφή\nνα τις ακούτε - να τις χαρίσετε\nΓράψτε μας πόσες θέλετε να σας τις στείλουμε ταχυδρομικώς\nΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ»\nΤαχ. Θυρίς 50438, ΤΚ 141 10 Ν. Ηράκλειο - HELLAS\nofragopoulos@gmail.comΜάιος - Ιούνιος 20119ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΝα συγχωρήσει…\n(Α΄Ιωάννου α΄9)Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη και τραγικότερη απάτη των αιώνων. Είμαστε μάρτυρες του\nβιασμού της Αλήθειας του Λόγου του Θεού, που μεθοδεύεται και πραγματοποιείται μπροστά στα ανήμπορα μάτια μας.\nΈνα επικίνδυνο παιχνίδι παίζεται από τον πρωτομάστορα του ψεύδους, το διάβολο, με θύματα πολύτιμες ψυχές αμαρτωλών που, αν και έφυγαν από το\nψέμα της αμαρτίας, έμπλεξαν στα σκληρά δίχτυα\nτης πλάνης, άρα δεν γλίτωσαν ποτέ από το ψέμα,\nαφού η κατάληξη είναι η ίδια, ο αιώνιος θάνατος\nμακριά και έξω από τον Χριστό της Αγίας Γραφής.\n10ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΝα συγχωρήσει...Ο Ιησούς Χριστός ήρθε εδώ κάτω στον κόσμο μας με\nμια πολύ συγκεκριμένη αποστολή. Ο Ίδιος τη γνώριζε\nκαι την είχε συνεχώς μπροστά Του, μέχρι που την τελείωσε μπροστά στην αγιότητα του δοξασμένου Πατέρα Θεού. Είναι ακόμα αληθινό να πούμε πως το τι\nείναι και το τι προσφέρει ο Ιησούς Χριστός στον αμαρτωλό άνθρωπο είναι πολύ καθαρά και με ακρίβεια\nδιαφυλαγμένα και δοσμένα μέσα στο Λόγο του Θεού.\nΕκεί που υπάρχει σοβαρό πρόβλημα είναι ο άνθρωπος, η ανθρώπινη ψυχή, ο δέκτης. Πώς φτάνουν όλα\nαυτά τα θαυμάσια και αληθινά και πώς φυτεύονται\nμέσα στη ζωή του κάθε ανθρώπου; Είναι σίγουρα\nδουλειά του Πνεύματος του Θεού μέσα μας, αυτό είναι βέβαιο, αλλά σοβαρό ρόλο παίζει και η ποιότητα\nτης εκζήτησής μας, η γνησιότητα της διάθεσης της\nκαρδιάς του ανθρώπου.Να συγχωρήσει\nΕίναι αυτό που συνήθως ακούγεται, είναι αυτό που\nσυνήθως υπάρχει στη σκέψη και την προσευχή των\nπερισσότερων χριστιανών, είναι αυτό στο οποίο πολλοί σταματούν και δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα, αν\nκαι χρόνια με τον Χριστό – όπως οι ίδιοι ομολογούν:\nΗ συγχώρηση των αμαρτιών.Αν μείνουμε μονάχα στη συγχώρηση των αμαρτιών μας, τα είπαμε\nόλα; Και ειλικρινά, ο αμαρτωλός,\nπου η αμαρτία\nκαι ρίχνεται στα\nβάθη των θαλασσών, μπορεί\nμε αυτό και μόνο\nνα λυτρωθεί από\nτη δύναμη της\nτην καταδίκη που\nτου, από το θάνατο που δουλεύει\nκαι έχει εξουσία\nπάνω του;Είναι βέβαια το ύψιστο γεγονός έκφρασης της αγάπης του Θεού στον\nαμαρτωλό κόσμο μας.\nΧωρίς τη συγχώρηση, χωρίς την παραγραφή του δικού μας αμαρτωλού\nχρέους αφού το εξόφλησε ο Ιησούς Χριστός, τίποτα δε θα μπορούσε να\nγίνει, τίποτα δε θα προχωρούσε, καμιά δύναμη δε θα μπορούσε να φτάσει στον αμαρτωλό άνθρωπο και να τον λυτρώσει.\nΌμως το ερώτημα παραμένει, είναι όλη η αλήθεια αυτή; Αν μείνουμε μονάχα στη συγχώρηση των αμαρτιών μας, τα είπαμε όλα; Και ειλικρινά, ο\nαμαρτωλός, που η αμαρτία του συγχωρείται και ρίχνεται στα βάθη των\nθαλασσών, μπορεί με αυτό και μόνο να λυτρωθεί από τη δύναμη της\nαμαρτίας, από την καταδίκη που κουβαλάει μέσα του, από το θάνατο\nπου δουλεύει και έχει εξουσία πάνω του;\nΣκέφτομαι κάτι πολύ απλό. Εγώ το παιδί μου μπορώ να το συγχωρήσω, δεν μπορώ όμως να το λυτρώσω. Αύριο θα κάνει κάτι άλλο και θα\nχρειαστεί πάλι να το συγχωρήσω, αλλά αυτό που χρειάζεται δεν είναι η\nσυγχώρηση μόνο, χρειάζεται λύτρωση από τη δύναμη και την παρουσία\nτης αμαρτίας μέσα του.\nΜάιος - Ιούνιος 201111Να καθαρίσει...Αν μείνω μονάχα στη συγχώρηση, δύο εγκλήματα κάνω: Το πρώτο λέγεται μισή αλήθεια. Είναι η πιο φριχτή μορφή ψέματος, γιατί παραπλανά\nκαι αποκοιμίζει, αφού έχει στοιχεία αλήθειας. Δεν είναι ολόκληρη όμως,\nδε δουλεύει, δεν καρπίζει, δε φέρνει αποτελέσματα. Αλλά υπάρχει και\nκάτι άλλο. Αυτός που μένει στη συγχώρηση, μένει ουσιαστικά σε μια ζωή\nάχαρη και στείρα. Μένει αλύτρωτος από τη δύναμη της αμαρτίας που\nκατοικεί μέσα μας. Θα ξαναπέσει, θα ξαναπονέσει, θα ξαναφωνάξει, θα\nκυλούν οι μέρες του χωρίς δόξα, χωρίς νίκη, χωρίς την πρόοδο της «εν\nΧριστώ ζωής» πάνω του. Όλο θα νικιέται, όλο θα γυρίζει πίσω, γιατί η συγχώρηση μόνο δεν είναι σωτηρία της ψυχής από την αμαρτία.Να καθαρίσει\nΌσο γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη είναι η συγχώρηση των αμαρτιών, άλλο τόσο άγνωστη και λησμονημένη είναι η αλήθεια του καθαρισμού\nμας από την αμαρτία. Και δεν είναι τυχαίο αυτό, αντίθετα μάλιστα. Γιατί\nαν μείνω μόνο στη συγχώρηση, έχω περιθώρια και να ξαναπέσω και να\nξαναεπικαλεστώ το όνομα του Κυρίου και να με ξανασυγχωρήσει. Και\nείναι πολλοί αυτοί που επιλέγουν με πονηρή καρδιά τούτο το σταθμό και\nκατεβαίνουν. Τους βολεύει, δε θέλουν όλη τη διαδρομή του λυτρωτικού\nέργου του αναστημένου Ιησού.\nΌμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά στο Λόγο του Θεού. Για τη\nλύτρωση από την αμαρτία είναι και τα δύο βήματα, απαραίτητα. Και η\nσυγχώρηση και ο καθαρισμός. Και καθαρισμός σημαίνει εξάλειψη. Το\nαπομακρύνω, το παίρνω, το εξαφανίζω και δεν υπάρχει πια.\n«Εκείνος εφανερώθη, διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών...» διά τούτο\nεφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου.» (Α΄Ιωάννου γ΄5,8)12ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΝα αγιάσει...Να τώρα πώς εξηγούνται τόσα πολλά μέσα στο Λόγο\nτου Θεού, που έχει πάντα δίκιο και λέει πάντα την\n• Πας όστις μένει εν αυτώ, δεν αμαρτάνει.\n• Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού, αμαρτίαν δεν\n• Και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ\nτου Θεού. (Α΄Ιωάννου γ΄6,9)\nΣωτηρία για τον αμαρτωλό άνθρωπο δεν είναι μονάχα η συγχώρηση των αμαρτιών, αλλά και ο καθαρισμός του από την παρουσία της αμαρτίας, η νίκη της\nαμαρτίας μέσα του διά της πίστεως στον ζωντανό Ιησού Χριστό.Να αγιάσειΤο έργο της\nαμαρτωλού ξεκινά με τη συγχώρηση των\nδε μένει εκεί η\nδουλειά της αγάπης του Θεού.\nΣτόχος της ο\nμέσα μας, ώστε\nνα πραγματωθεί πάνω μας ο\nαγιασμός, χωρίς του οποίου\nκανείς δε θα δει\nτον Θεό.Μας είπε ψέματα ο διάβολος, μας πλάνησε. Πάτησε πάνω στην πονηρή μας καρδιά, για να μας εισηγηθεί πως με τη συγχώρηση των αμαρτιών μας διά\nτου αίματος του Χριστού όλα τελείωσαν. Έτσι το δεχθήκαμε. Όμως στον Ουρανό δε θα μπουν συγχωρημένοι, αλλά καθαροί και άγιοι. Και τα δύο χρειάζονται, για να καταλήξει κανείς στο τρίτο. Το έργο της\nσωτηρίας του αμαρτωλού ξεκινά με τη συγχώρηση\nτων αμαρτιών, όμως δε μένει εκεί η δουλειά της αγάπης του Θεού. Στόχος της ο καθαρισμός, η εξάλειψη της αμαρτίας από μέσα μας, ώστε\nνα πραγματωθεί πάνω μας ο αγιασμός, χωρίς του οποίου κανείς δε θα\nδει τον Θεό (Εβραίους ιβ΄14).\nΟ Ιησούς Χριστός δεν είναι μονάχα η συγχώρηση των αμαρτιών μας,\nαλλά είναι η δύναμη της νίκης της αμαρτίας μέσα μας. Και ακόμα είναι\nκαι ο αγιασμός μας. Αφού μορφώνεται «εν ημίν, εν ταις καρδίαις ημών»\nκαι εμείς γινόμαστε «σύμμορφοι της εικόνος Του» και «κοινωνοί θείας\nφύσεως».Όπως είπαμε στην αρχή, εγώ το παιδί μου μπορώ να το συγχωρήσω, δεν\nμπορώ να το λυτρώσω όμως από τη δύναμη της αμαρτίας μέσα του. Γι’\nαυτό έχει ανάγκη τον Ιησού Χριστό, όχι μονάχα να συγχωρεθεί, μα να\nλυτρωθεί, να αλλάξει ο αμαρτωλός άνθρωπος, να μεταμορφωθεί. Να μη\nζούμε πλέον εμείς, αλλά να ζει ο Χριστός μέσα μας, η δύναμη που κατάργησε την αμαρτία πάνω μας, που κατέστρεψε τα έργα της μέσα μας και\nπου μας αγιάζει καθημερινά και ολοκληρωτικά.\nΑλύτρωτος είναι ο άνθρωπος που προτίμησε να μείνει στη βολική συγχώρηση των αμαρτιών του κι έπιασε το χέρι του Θεού, όταν θέλησε να\nπροχωρήσει στον καθαρισμό, στην τελείωση.\nΜάιος - Ιούνιος 201113Να συγχωρήσει... Να καθαρίσει... Να αγιάσει...Κάτι ακόμα πολύ βασικό. Το έργο του Ιησού Χριστού είναι πράγματι τελειωμένο και προσφέρεται εντελώς δωρεάν. Και είναι «χάρις» αυτό το έργο,\nείναι δωρεά αγάπης του Κυρίου, όχι δική μας αξία. Όμως γίνεται δικό\nμας με τη δουλειά του Θεού πάνω μας διά του Πνεύματός Του. Έλεγχος\nσκληρός, μάχες με τη σάρκα, γκρέμισμα ειδώλων, συντριμμός και ταπείνωση. Έτσι καθαρίζεται ο τόπος, έτσι φτιάχνονται οι άγιοι. Εσύ μονάχα\nθα το θελήσεις, θα πεις ναι στην πρόταση του Κυρίου για καθαρισμό και\nαγιασμό. Και θα λες συνέχεια ναι, μόνο ναι, σε κάθε Του πρόταση, σε\nκάθε Του αποκάλυψη. Άλλωστε, τι μπορεί να κάνει ο αμαρτωλός για τον\nκαθαρισμό του; Το μόνο που μπορεί να κάνει ο άρρωστος είναι να πει ναι\nστο χειρουργό και να πάει στο ραντεβού μαζί του... Ο Κύριος είναι πιστός\nκαι αφού μας καλεί, θα εκτελέσει το έργο Του πάνω μας, βασισμένος στο\nγνήσιο «ναι» της καρδιάς μας, για ένα έργο ολόκληρο καθαρισμού και\nαγιασμού, για την αιώνια δόξα Του.Η ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΖΩΗ TOY ΑΓΙΑΣΜΟΥΟ λυτρωμένος του Χριστού είναι ένα ζωντανό, κινούμενο θαύμα.\n• Πώς πραγματοποιείται το θαύμα.\n• Πώς δουλεύει ο Θεός πάνω μας.\n• Πώς αγιάζεται η ψυχή τού λυτρωμένου από την αμαρτία.\n• Η τελειοποίηση, η ολοκλήρωση του πιστού.\n• Ο «εν ημίν Ιησούς Χριστός».\nΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ · ΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟ · ΑΠΛΟΠ Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ\n14ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΕ Κ Δ Ο Σ Ε Ι ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ«Αφήσαντες… ηκολούθησαν»Μηδέν\nεκατό0%(Ματθαίος δ΄ 20)Tο ποσοστό αυτό, μηδέν τοις εκατό (0%), είναι\nένα τρομερό ποσοστό. Όταν ακούγεται, συνήθως\nφέρνει ανατριχίλα και πάγωμα κάθε ελπίδας. Το\nανέφερε κάποιος σε ένα – μάλλον αθέλητο – ξέσπασμα ειλικρίνειας και φόβου μαζί. Ίσως μετά το\nμετάνιωσε, όμως το είχε ήδη αναφέρει, και μάλιστα\nμπροστά σε 350 άτομα περίπου, που ήταν όλοι νέοι\nμέχρι 35 χρόνων. Ο ίδιος που το είπε ήταν κι αυτός\nνέος άνθρωπος, που αγαπά και ομολογεί τον Χριστό.\nΑναφερόταν στο πολύ σοβαρό θέμα της μαθητείας,\nόπως ο Λόγος του Θεού το παρουσιάζει. Και δήλωσε έντρομος ότι, αν έτσι έχουν τα πράγματα, όπως\nο Λόγος του Θεού τα λέει, το ποσοστό της μαθητείας των γνήσιων μαθητών του Χριστού ανάμεσα στα\n300-400 άτομα που ήταν μαζεμένα, ίσως είναι και\nμηδέν τοις εκατό!\nΜάιος - Ιούνιος 201115Μηδέν τοις εκατόΦτάσαμε στις μέρες, όπου ομολογούμε πλέον δημόσια\nότι το ποσοστό των μαθητών του Κυρίου που άφησαν\nτα πάντα για τον Κύριο, που απαρνήθηκαν τον εαυτό\nτους, που σηκώνουν κάθε μέρα το σταυρό τους και\nακολουθούν τον Ιησού, είναι γύρω στο μηδέν τοις εκατό. Και μάλιστα ανάμεσα στα παιδιά των εκκλησιών\nμας, στη μαγιά – όπως λένε μερικοί – στο αύριο των\nεκκλησιών μας.Αποκαλύπτει λοιπόν ο Λόγος του\nΘεού πως είναι\nλίγοι, πολύ λίγοι οι\nγνήσιοι, οι λυτρωμένοι Του. Λέει\nακόμα πως είναι\nστενή και τεθλιμμένη η οδός, δρόμος για λίγους, για\nΕμάς όμως αυτό\nδεν μας αρέσει. Τι\nθα πει λίγοι, πολύ\nλίγοι; Εμείς θέλουμε πολλούς. Μεγάλα ακροατήρια,\nπρος την κατεύθυνση αυτή.Αρχικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα\nμέσα μας. Όλα όσα λέει ο Λόγος του Θεού είναι αληθινά. Όλα όσα λέει το Πνεύμα του Θεού είναι πραγματικά. Η μόνη πραγματικότητα. Γίνονται, θα γίνουν, όπως\nακριβώς τα λέει. Όλα όσα λέει ο Λόγος του Θεού είναι\nγια μας, για τη ζωή μας, για το περπάτημά μας, για το\nαιώνιο μέλλον μας. Βασικές και απαράβατες αρχές.\nΑποκαλύπτει λοιπόν ο Λόγος του Θεού πως είναι λίγοι,\nπολύ λίγοι οι γνήσιοι, οι λυτρωμένοι Του. Λέει ακόμα\nπως είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός, δρόμος για λίγους, για αποφασισμένους. Εμάς όμως αυτό δεν μας\nαρέσει. Τι θα πει λίγοι, πολύ λίγοι; Εμείς θέλουμε πολλούς. Μεγάλα ακροατήρια, κόσμος, προβολή. Και κινηθήκαμε προς την κατεύθυνση αυτή.\nΦτιάξαμε εκκλησίες μεγάλες, μοντέρνες, καλά οργανωμένες. Κάναμε κηρύγματα ελκυστικά, για τον πολύ τον κόσμο,\nεπιστρατεύσαμε το μάρκετινγκ για να τραβήξουμε πλήθη να\nγεμίσουν οι εκκλησίες μας. Πολλή μουσική, πολλή γυαλάδα,\nπολλά ερεθίσματα, πολλή μεθόδευση και στρατηγική, πολλά\nφτιασίδια κρεμάσαμε στο Ευαγγέλιο.\nΈρχεται όμως κάποια ώρα, όπως ο κόσμος τη λέει, η\nώρα της αλήθειας. Κάθεσαι δίπλα στο Λόγο του\nΘεού, ανοίγεις, διαβάζεις, συγκρίνεις, αντιλαμβάνεσαι. Και τότε αναφωνείς, «λίγοι, πολύ λίγοι\nείναι». Ίσως κοντά στο μηδέν τοις εκατό. Όταν\nανοίγουμε το Λόγο του Θεού τίμια και γνήσια, δεν\nχωράει να συζητάμε και να λέμε τα δικά μας. Ζούμε στις μέρες του μηδέν τοις εκατό ή εκεί περίπου. Αγία\nζωή; Μηδέν τοις εκατό. Καρποφορία; Μηδέν τοις εκατό.\nΝεολαία; Μηδέν τοις εκατό. Αφιέρωση; Σταυρωμένη ζωή;\nΥπηρεσία;… μηδέν τοις εκατό.\nΤαυτόχρονα πρέπει να αναφέρουμε και κάποια άλλα ποσοστά. Ψυχαγωγία; Εκατό τοις εκατό. Βίντεο, τηλεόραση,\n16ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΜηδέν τοις εκατόμουσικές πανδαισίες; Εκατό τοις εκατό. Συνέδρια, ομιλίες,\nοργανωτικά, δράση;… Πολλά τοις εκατό, πολύ πάνω τα ποσοστά.\nΣτενή πύλη. Η πάντα στενή πύλη.\nΛίγοι, πολύ λίγοι. Οι πάντα πολύ λίγοι.\nΔεν ξέρω αν ο νέος αυτός, που ανέφερε το «μηδέν τοις εκατό», ένιωθε εκείνη την ώρα ρίγος, γιατί αυτό που έλεγε\nήταν τρομερό. Εγώ δεν μπορώ ακόμα\nνα λησμονήσω την κουβέντα του, αν\nκαι πέρασαν μέρες πολλές. Η εποχή\nτου μηδέν τοις εκατό είναι η εποχή του\nπαγώματος της αγάπης. Είναι η εποχή\nτου παγώματος της καρδιάς των πολλών. Είναι η εποχή της άθροισης και\nαύξησης της αμαρτίας. Είναι η εποχή\nτης εκκλησίας της Λαοδικείας. Είναι η\nεποχή του «εάν τις ακούση της φωνής\nμου και ανοίξη την θύραν» (Αποκάλυψη\nΙωάννου γ΄20). Όχι πλήθη, όχι ακροατήρια, όχι φανταχτερά κηρύγματα με\nστόχο τον πολύ κόσμο, όχι αριθμολατρία, αλλά «στήριξον τα λοιπά τα οποία\nμέλλουσιν να αποθάνωσι».\nΜηδέν τοις εκατό είναι μεγάλη κουβέντα να το πεις. Δηλαδή φτάσαμε στο Τέλος…, δηλαδή δεν υπάρχουν περιθώρια,\nδηλαδή τελειώνουμε, δηλαδή ο Λόγος του Θεού είναι αληθινός.\nΘυμάμαι μια παρόμοια συζήτηση, που είχα με κάποιον νέο\nγυρίζοντας από μια συμμελέτη. Όταν τελειώσαμε το μάθημα, με ζύγωσε τσακισμένος. Δηλαδή, μου λέει, αν κατάλαβα\nκαλά, θα είναι ακόμα πιο λίγοι απ’ ό,τι λέγαμε. Ακόμα πιο\nλίγοι οι δικοί Του, οι γνήσιοι, οι της «στενής πύλης και της\nΚαι όσο περνά ο καιρός, οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Αναφορικά με τα ακροατήρια και τους ποικίλους στόχους που ο κόσμος και η σαρκικότητά μας επιδιώκουν, θα\nυπάρχει πρόοδος. Ακροατήρια, δράση, φυλλάδια, έργο και\nκηρύγματα με υψηλά νοήματα, θεολογία και δογματική. Ουρανός όμως δεν θα υπάρχει. Ψυχές γνήσιες στα πόδια του\nΙησού δεν θα έχουμε. Ούτε μαθητές, ούτε αφιερωμένους,\nΜάιος - Ιούνιος 201117Μηδέν τοις εκατόΟ Λόγος του Θεού\nΚαι θα υποχρεωθούμε όλοι να το\nσκύψουμε το κεφάλι μπροστά της.\nΘεού. Ούτε να αλλάξουμε τη σειρά\nούτε να επιβάλουμε το δικό μας θέλημα, ώστε να επικρατήσει.ούτε σταυρωμένους μαζί με τον Χριστό, ούτε αναστημένους. Τίποτα….\nΜηδέν τοις εκατό, μέσα σε 350 παιδιά, νέους των εκκλησιών μας, είναι ανατριχιαστικό. Είναι πολύ σκληρό.\nΜε τόσο αγώνα, τόση προσπάθεια, τόσες εκκλησίες,\nτόσα όνειρα, και να ομολογούμε αποτυχία;\nΟ Λόγος του Θεού λέει την αλήθεια. Και θα υποχρεωθούμε όλοι να το παραδεχτούμε, να σκύψουμε το κεφάλι μπροστά της. Δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε\nαπό την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Ούτε να αλλάξουμε τη σειρά των πραγμάτων, ούτε να επιβάλουμε\nτο δικό μας θέλημα, ώστε να επικρατήσει.\nΑν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε τι μένει; Μένει το\n«ναι, έρχου Κύριε Ιησού», για να παραλάβει κάποιες\nλιγοστές μονάδες αγίων, που απόμειναν εδώ κάτω και\nπου κανένας δεν λογαριάζει και δεν υπολογίζει. Στο\nδιάστημα αυτό ο άγιος θα γίνεται πιο άγιος, πιο ουράνιος, πιο προσκολλημένος στον Κύριο.\nΌχι, δεν έχουν εκτραπεί ιδιαίτερα στις μέρες μας οι\nεκκλησίες, οι άνθρωποι. Έτσι ήταν πάντα. «Ολίγοι οι\nεκλεκτοί». Σε αντίθεση με τα δικά μας μεγαλόπνοα\nσχέδια, που είχαν πάντα πολλή σάρκα και πολύ ψέμα.\nΑς το ομολογήσουμε.Νέος Κατάλογοςτων Πνευματικών Εκδόσεων «Λόγια Ζωής»Ζητήστε μας ΔΩΡΕΑΝ το νέο, αναλυτικό και πλήρη κατάλογο των Πνευματικών Εκδόσεων Λόγια Ζωής. Δεκάδες νέα\nθέματα CD, DVD, mp3 καθώς και η παρουσίαση όλων των\nεκδόσεών μας αναλυτικά.\nΓράψτε μας να σας τα στείλουμε στη διεύθυνση του περιοδικού μας:ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ»\nΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΘΥΡΙΔΑ 50438 / 141 10 Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ - ΕΛΛΑΣ18ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΝΟΗΜΑΑντιθέσεις\n«Κατά δε το μεσονύκτιον… ύμνουν τον Θεόν…»\n(Πράξεις Αποστόλων ις΄ 25)Oι αντιθέσεις έπαιξαν και παίζουν μεγάλορόλο μέσα στη ζωή μας. Εντυπωσιάζουν, δείχνουν δύναμη, φανερώνουν μεγαλείο. Η ζωή\nμας είναι γεμάτη από συγκρούσεις, που συνθέτουν και συναρμολογούν το μεγάλο δράμα\nΚάποιον τον πήγαιναν για εκτέλεση και μάλιστα δημόσια.\nΚαι ενώ τον πήγαιναν στον τόπο του θανάτου, μπροστά στα\nκατάπληκτα μάτια τόσων θεατών, αυτού του τραγικού θεάματος, αυτός ξεσκόνιζε το σακάκι του και διόρθωνε τη γραβάτα του. Δεν ήταν θέμα κοκεταρίας, αλλά δεν είναι εύκολη\nη απάντηση που ικανοποιεί. Η ζωή συνεχίζεται μέχρι τέλους,\nπάντα στις ίδιες γραμμές που χαράξαμε και ακολουθήσαμε\nστα προηγούμενα στάδια και βήματα.\nΣτη Γαλλική Επανάσταση, στις καθημερινές εκτελέσεις με\nτην περίφημη γκιλοτίνα ή καρμανιόλα, είχε αναπτυχθεί ένας\nτόσο μεγάλος εθισμός στα λαϊκά στρώματα, που, όπως είναι ιστορικά βεβαιωμένο, οι γυναίκες έπαιρναν το σκαμνάκι\nτους και το πλεκτό τους και πήγαιναν στις πλατείες που γίΜάιος - Ιούνιος 201119ΑντιθέσειςΑνάμεσα στις\nομολογίες του απ.\nΠαύλου, μπορούμε να κατατάξουμε και αυτήν. Είναι μια ομολογία,\nπου γίνεται με ένα\nτρόπο τόσο παράδοξο, μα και τόσο\nδυνατό. Δεν γίνεται με λόγια, μα γίνεται με ύμνο και\nμε τραγούδι, που\nερχόταν σε τόση\nαντίθεση με τη δύσκολη και τραγική\nέψαλλε μαζί με τον\nΣίλα, όχι μέσα σε\nεκκλησία, μπροστά σε πιστούς,\nούτε μπροστά σε\nάρχοντες ή βασιλιάδες, μα μπροστά σε φυλακισμένους, κατάδικους,\nβαρυποινίτες.νονταν οι εκτελέσεις. Εκεί καθισμένες και πλέκοντας\nκαι συζητώντας μεταξύ τους, παρακολουθούσαν το\nμακάβριο θέαμα να βλέπουν τα κομμένα κεφάλια να\nκυλούν στο καλάθι του δήμιου.\nΚαι ένα τρίτο παράδειγμα για τις αντιθέσεις. Σ’ ένα\nναυάγιο ενός πλοίου περιέσωσαν μια κοπέλα με πολλή\nδυσκολία, μια κοπέλα που την έβγαλαν από το νερό.\nΑυτή, αν και μισοπνιγμένη, έσφιγγε στο στήθος της\nκάτι. Όταν της άνοιξαν τα χέρια, διαπίστωσαν, κατάπληκτοι φυσικά, πως ήταν μια συλλογή γραμματοσήμων.\nΑνάμεσα στις ομολογίες του απ. Παύλου, μπορούμε να\nκατατάξουμε και αυτήν, και ας μην έχει τα χαρακτηριστικά της ομολογίας. Είναι μια ομολογία, που γίνεται\nμε ένα τόσο διαφορετικό τρόπο. Ένα τρόπο τόσο παράδοξο, μα και τόσο δυνατό. Δεν γίνεται με λόγια, μα\nγίνεται με ύμνο και με τραγούδι, που ερχόταν σε τόση\nαντίθεση με τη δύσκολη και τραγική κατάσταση που\nβρισκόταν. Ήταν ένα τραγούδι που έψαλλε μαζί με τον\nΣίλα, όχι μέσα σε εκκλησία, μπροστά σε πιστούς, ούτε\nμπροστά σε άρχοντες ή βασιλιάδες, μα μπροστά σε\nφυλακισμένους, κατάδικους, βαρυποινίτες. Ήταν μια\nσκηνή ακόμη πιο τραγική από εκείνη τη φανταστική\nτου Βέρντι, που οι Εβραίοι αιχμάλωτοι ψάλλουν στη\nδραματική πορεία της αιχμαλωσίας τους, σκλάβοι πια\nσε ξένη γη.\nΟ Παύλος βρισκόταν υπόδικος μέσα σε μια τραγική\nκαι απαίσια φυλακή, τη φυλακή των Φιλίππων. Στην\nκατάσταση που βρισκόταν θα υπήρχαν, ίσως δικαιολογημένα, κάποια ερωτήματα και κάποια δυσφορία,\nαν εμείς βρισκόμαστε στη δική του θέση.\nΜε θεϊκή εντολή πέρασε τη θάλασσα και πήγε στους Φιλίππους, στην πρόσκληση του Μακεδόνα εκείνου. Παντού όπου\nήταν ανάγκη και παντού όπου τον καλούσαν έτρεχε, χωρίς\nνα λογαριάζει τον εαυτό του, χωρίς να λογαριάζει τίποτα.\nΜε θεϊκή εντολή και οδηγία θεράπευσε το κορίτσι εκείνο με\nτις δαιμονικές μαντικές ικανότητες, φέρνοντάς το στη φυσιολογική του κατάσταση. Με θεϊκή εντολή, τώρα πάλι βρισκόταν πεταμένος μέσα σ’ αυτήν την άθλια φυλακή. Πώς\nμπορούσαν αυτά τα τρία μεταξύ τους να συνταιριάζουν σε\nμια λογική σειρά; Αδύνατο.\nΚάνουμε μερικές φορές μεγάλα λάθη. Είναι λάθος να περιμένουμε στην πνευματική μας ζωή και πορεία, άνεση και20ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΑντιθέσειςκαλοπέραση. Αυτά τα στοιχεία δε συμπορεύονται με\nτα σχέδια του Θεού, για την τελείωσή μας, για τη μαρτυρία του Ευαγγελίου μέσα στον κόσμο μας. Η «πύλη»\nείναι στενή και η «οδός» τεθλιμμένη. Ας μην το ξεχνάμε\nΤους συνέλαβαν εντελώς ξαφνικά, με ένα προσβλητικό και βάναυσο τρόπο. Τους ταλαιπώρησαν και τους\nέσκισαν τα ρούχα. Τους έδωσαν ξύλο με ραβδισμούς,\nμε τον τρομερό εκείνο βούρδουλα, που η περιγραφή\nτου θα προκαλούσε ρίγη. Τους πέταξαν στο πιο σκοτεινό κελί των τρομερών αυτών φυλακών. Και ακόμα\nτους έβαλαν τα πόδια στα βαριά εκείνα ξύλα, που\nέκαναν τόσο δύσκολη την ανάπαυσή τους με οποιοδήποτε τρόπο, αν όχι αδύνατη. Δεν μπορούσαν ούτε να\nκινηθούν ούτε να πλαγιάσουν.\nΟι φυλακές οι σημερινές μοιάζουν με ξενοδοχεία πολυτελείας μπροστά στις φυλακές της εποχής εκείνης.\nΜα όλα αυτά που υπέφερε ο απ. Παύλος ήταν τόσο\nσύμφωνα με την κλήση του από τον Θεό την αρχική.\n«Θέλω δείξει εις αυτόν όσα μέλλει να πάθη υπέρ του\nΜέσα σ’ ένα τόσο τρομερό περιβάλλον θα μπορούσαν\nνα είναι συλλογισμένοι. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, ποιος\nθα μπορούσε να τους κατηγορήσει; Μέσα σε μια τόσο\nδυσάρεστη κατάσταση και εμπλοκή, θα μπορούσαν\nνα σκέφτονται πώς θα κατάφερναν να βρουν κάποιο\nδικηγόρο ή κάποιον τρόπο να ελευθερωθούν και κάτι\nτέτοιο θα το βρίσκαμε πολύ φυσικό. Μέσα σε μια τόσο\nδύσκολη και σκοτεινή εξέλιξη θα μπορούσαν να είχαν\nκαταληφθεί από αγωνία και απελπισία, αν βέβαια δεν\nήταν αυτοί αλλά εμείς στη θέση τους.\nΥπάρχει ένα είδος προσευχής, που λέγεται προσευχή\nπανικού και δεν είναι άγνωστη σε μας, γεμάτη από\nπνεύμα δειλίας και ολιγοπιστίας. Κάτι τέτοιο, αν συνέβαινε στις δυο αυτές ψυχές, δεν θα μας φαινόταν\nΚαι όμως τίποτα από όλα αυτά. Είναι μια σκηνή από\nτις λίγες και τόσο θαυμαστές που αναφέρονται στη Βίβλο. Θαυμάζω τον Δανιήλ, που πεταμένος μέσα σ’ ένα\nλάκκο με λιοντάρια, ύστερα από μια σιχαμερή συνομωσία, φωνάζει στον Μηδοπέρση μονάρχη, μέσα από\nτον τρομερό λάκκο: «Ζήτω ο βασιλιάς μου». Βέβαια\nπροηγήθηκαν τα ανοιχτά παράθυρα και η προσευχή\nΜάιος - Ιούνιος 2011 21Αντιθέσειςτου, που αδιαφορούσε για τις απειλές και ήταν προσανατολισμένη στην πόλη την άγια. Ο Θεός επιτρέπει δύσκολες\nκαταστάσεις στη ζωή των άξιων τέκνων Του, και τούτο για\nνα φανεί μέσα από την υπομονή τους και την πίστη τους το\nμεγαλείο της δύναμής Του.\nΟ Θεός επιτρέπει\nτων άξιων τέκνων\nΤου, και τούτο\nγια να φανεί μέσα\nτους και την πίστη τους το μεγαλείο της δύναμής\nΤου. Η πίστη στον\nΘεό ανατρέπει τις\nγνωστές, στα ανθρώπινα μέτρα,\nπαρουσιάζει αποτελέσματα που\nκάνουν γνωστή τη\nδόξα Του.Η πίστη στον Θεό ανατρέπει τις γνωστές, στα ανθρώπινα μέτρα, αντιδράσεις και διαστάσεις και παρουσιάζει αποτελέσματα που προβάλλουν και κάνουν γνωστή\nτη δόξα Του.\nΠρώτη φορά αυτή η τεράστια τρομερή κυκλική φυλακή, που γύρω–γύρω ήταν γεμάτη από κελιά, που\nφιλοξενούσαν κακοποιούς όλων των ειδών, γεμίζει με\nύμνους. Ας επιστρατεύσουμε λίγη φαντασία να δούμε\nτην απαίσια αυτή φυλακή, το σκοτάδι, τις κραυγές και\nτις βλαστήμιες των καταδίκων και ανάμεσα σ’ όλα να\nακούγεται η φωνή της πίστης με τον ύμνο τους και\nόλοι να σωπαίνουν, για ν’ ακούσουν τους παράξενους\nαυτούς ανθρώπους με την παράξενη συμπεριφορά να\nψάλλουν κάτω από τόσο δυσάρεστες συνθήκες.\nΕίναι μια μεγάλη αλήθεια, πως το Ευαγγέλιο έχει να\nπει πολλά, σε κάθε κατηγορία ανθρώπων. Και πάλι οι\nπροτροπές του στους πιστούς δεν είναι πάντα οι ίδιες,\nγιατί όλοι δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο πνευματικής παραχώρησης στον Κύριο και ακόμη υπάρχουν\nσυστάσεις, που γίνονται για τα συνηθισμένα μέτρα\nπίστης. Και υπάρχουν άνθρωποι, δεν είναι υπερβολή αυτό, που ξεπερνούν και τα βιβλικά μέτρα και τις\nβιβλικές συστάσεις. Αυτή ήταν η περίπτωση του απ.\nΟ Λόγος του Θεού λέει: «Κακοπαθεί τις μεταξύ σας; ας προσεύχηται. Ευθυμεί τις; ας ψάλλη.» (Ιακώβου ε΄13). Το να\nπροσευχόταν ο απ. Παύλος μέσα στη φυλακή του ήταν το\nπιο ταιριαστό. Μα να ψάλλει; Ο ύμνος, το τραγούδι, όπως\nπαραπάνω αναφέραμε, ταιριάζει στην ευθυμία και όχι στον\nπόνο και στην κατάθλιψη. Εκτός αν παραδεχτούμε, και ίσως\nείναι το πιο πιθανό, πως ήταν σε κατάσταση ευθυμίας. Και\nείναι κάτι που το συναντούμε και στους πρώτους χριστιανούς, που είχαν χαρά μεγάλη γιατί τους αξίωσε ο Κύριος να\nφάνε ξύλο για χάρη του ονόματός Του.\nΗ υμνωδία έχει κάτι το διαφορετικό από τον απλό λόγο, έχει\nκάτι το θριαμβευτικό. Δυστυχώς δεν έχουμε προσέξει τη\nσημασία της υμνωδίας στην καθημερινή μας ζωή. Στη ζωή\nτου σπιτιού μας. Στην ατομική μας ζωή, στο δρόμο, στη δου-22ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΑντιθέσειςλειά. Ο Κύριος έπαιρνε τους μαθητές Του και πήγαινε στο\nβουναλάκι των ελαιών και έψαλλαν. Ύμνος θα πει χαρά και\nΑργότερα και όσο θα ζούσαν οι κατάδικοι θα διηγούνταν\nόπου και να βρίσκονταν την παράξενη εκείνη βραδιά, που\nένας άγνωστος Θεός, ο Θεός των χριστιανών, τους έκανε\nμέσα στην τόση ταλαιπωρία να νιώθουν χαρά και να ψάλλουν και η τόσο ασυνήθιστη αυτή ομολογία, από τα στόματα\nτων καταδίκων θα αναμεταδιδόταν σε ένα πλήθος αντίγραφα και μεγάφωνα.\nΑργότερα και όσο\nθα ζούσαν οι κατάδικοι θα διηγούνταν όπου και\nνα βρίσκονταν την\nβραδιά, που ένας\nάγνωστος Θεός, ο\nΘεός των χριστιανών, τους έκανε\nμέσα στην τόση\nνιώθουν χαρά και\nνα ψάλλουν...Εκείνη τη νύχτα έγινε σεισμός, ξεβιδώθηκαν οι πόρτες και\nάνοιξαν μόνες τους. Έγινε , όπως λέμε, ένα θαύμα. Μα αυτό\nτο θαύμα, το δεύτερο δηλαδή, δεν είναι το πιο σημαντικό,\nόταν το συγκρίνουμε με το άλλο, το προηγούμενο, που ήταν\nη ψαλμωδία των πιστών εκείνων ανθρώπων, μέσα στις τόσο\nαντίξοες συνθήκες. Πάντα, πριν από κάποιο θαύμα στη ζωή\nτων ανθρώπων του Θεού, προηγείται το θαύμα της πίστης,\nπου είναι και η απαραίτητη προϋπόθεση. Με μια τόσο δυνατή πίστη και με τέτοια θριαμβευτική διάθεση, δεν μπορούσε\nη φυλακή να τους κρατήσει.\nΕίναι ανάγκη να καταλάβουμε πως μέσα στη σοφία και\nμέσα στα σχέδια του Θεού βαραίνει περισσότερο η σωτηρία\nκαι άλλων ψυχών παρά η δική μας άνεση και καλοπέραση,\nπου μπορεί να τα θυσιάσει ο Θεός, όταν γνωρίζει πως ταυτιζόμαστε με την καρδιά μας με τη δική Του βούληση. Όλο\nαυτό το δράμα του Παύλου στη φυλακή, γιατί δεν έπαυε να\nΜάιος - Ιούνιος 201123ΑντιθέσειςΟ ύμνος στην καθημερινή μας ζωή\nείναι και ένα φάρμακο. Μπορεί να\nχαράς, αλλά μπορεί να γίνει και\nαιτία, που θα προκαλέσει τη χαρά\nκαι θα διώξει ένα\nπνεύμα κατάθλιψης που καταλαμβάνει τους ανθρώπους.είναι δράμα, είχε σαν στόχο του να ακούσουν μερικοί\nάνθρωποι για τον Χριστό και για τη σωτηρία Του. Και\nαυτό είναι κάτι που ο Θεός μπορεί να επιτρέψει να\nσυμβεί και στη δική μας ζωή.\nΟ ύμνος είναι μια μαρτυρία πάρα πολύ δυνατή, που\nδεν την εκτιμήσαμε όσο της αξίζει. Θυμούμαι, στην\nαρχή της πίστης μου, εργαζόμουν σ’ ένα γραφείο μιας\nδημόσιας υπηρεσίας και εκεί μέσα ήταν όλο κορίτσια.\nΚαι ένιωθα την ανάγκη να κάνω την ομολογία μου.\nΖήτησα λοιπόν την άδεια, ενώ αυτές σιγοτραγουδούσαν διάφορα κοσμικά τραγούδια, να πω κι εγώ ένα\nτραγούδι. Και τους είπα το «τον Ιησούν μου αγαπώ εξ\nόλης της ψυχής». Το αποτέλεσμα ήταν μετά από λίγο\nνα ψάλουν όλες μαζί τον ίδιο ύμνο και έγινε αφορμή\nνα πούμε πάρα πολλά για την αγάπη του Χριστού. Η\nπροσευχή και η υμνωδία δεν είναι μόνο λειτουργικά\nστοιχεία της ζωής της εκκλησίας, αλλά και μέσο ευαγγελισμού στις άλλες ψυχές. Δυστυχώς, δεν έχουμε\nαντιληφθεί αυτή τη χρησιμότητά τους.\nΕίχα ακούσει την ομολογία κάποιου νέου, που ήταν\nγυρολόγος ψιλικατζής. Και μια νοικοκυρά, φτιάχνοντας κάθε μέρα τα στρώματά της, έψαλλε. Και αυτός\nπερνώντας άκουγε. Και μια μέρα δεν βάσταξε και με\nσυστολή χτύπησε την πόρτα θέλοντας να μάθει πιο\nπολλά για τους ύμνους και για τον Χριστό, που μιλούσαν οι ύμνοι.\nΟ ύμνος στην καθημερινή μας ζωή είναι και ένα φάρμακο. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα χαράς, αλλά μπορεί να γίνει και αιτία, που θα προκαλέσει τη χαρά και\nθα διώξει ένα πνεύμα κατάθλιψης που καταλαμβάνει\nτους ανθρώπους. Σκεφθείτε τι όμορφο είναι μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι να ψάλλει και να δοξάζει\nτον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο.\nΚαι ακόμη μήπως θα πρέπει, όπως ψάλλουμε στις εκκλησίες, να βγούμε και έξω ψάλλοντας και δοξάζοντας\nτον Θεό σαν μια μορφή ευαγγελισμού και διακονίας;Αποστέλλουμε μια Καινή Διαθήκη δωρεάν\nστη Νεοελληνική γλώσσα, σε όποιον\nμας την ζητήσει με γράμμα του.24ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙΕκζήτηση ΠαρηγοριάςΈνας κόσμος, μέσα στον οποίο οι άνθρωποι δεν\nμπορούν να αποσείσουν τη μετριότητα, την υποβάθμιση, την παρακμή, που τους βυθίζουν ολοένα και\nπερισσότερο στη μαζικοποίηση και στην καταναλωτική δουλεία, και απ’ όπου οι άνθρωποι, διαβάτες\nβιαστικοί, φεύγουν χωρίς να έχουν αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο της ύπαρξής τους, αυτός είναι ο\nκόσμος μας. Άνθρωποι, που ολόκληρη η ζωή τους\nκαι η συνείδησή τους δεν φωτίστηκαν από το μεταφυσικό φως Εκείνου, για να μπορέσουν να βρουν\nνόημα και αιτιολογία για την ύπαρξή τους.\nΖούμε στον πνευματικό, στον πολιτισμικό, στον πολιτικοκοινωνικό κ.λ.π. τομείς, την αποθαρρυντική, την ασφυκτική\nπερίοδο της ηθικής παρακμής και της μετριότητας και του\nλίγου των προσώπων, μέσα στον καταναλωτικό μας εφησυΜάιος - Ιούνιος 201125Εκζήτηση ΠαρηγοριάςΣτο σύγχρονο απάνθρωπο κοινωνικό κλίμα, μόνο\nτου Ιησού μπορούν να στηρίξουν\nκαρδιές και να παρηγορήσουν συνειδήσεις, και να τις\nεγρηγόρσεις πνεύματος. Γιατί μόνο\nγρηγορούσες συνειδήσεις νιώθουν\nεποχής μας και\nέλευση Εκείνου.χσμό, που ναρκώνει τα πνεύματα και αναισθητοποιεί τις ψυχές. Τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας συνήθως\nκαλλιεργούν αυτή την υποβάθμιση με μία ημιμαθή,\nπολύλογη αντιπαλότητα, που στοχεύει μόνο στο να συντηρούνται κομματικές ομάδες αντιμαχομένων, ενώ\nδίπλα μας άλλες ομάδες κοινωνικές, εξαθλιωμένων,\nπεριθωριακών, ανέστιων μεταναστών, ετοιμοθάνατων\nναρκομανών και λοιπών σύγχρονων ‘‘Αθλίων’’ του Ουγκώ, ζουν ένα είδος θανάτου πριν από το θάνατο.\nΚαι οι Εκκλησίες; Φαίνεται, ατυχώς, ότι έχουν λησμονήσει πως μόνο υποδείγματα ζωής συνυφασμένης με\nπροσωπικές θυσίες των ‘‘Εγώ’’, μπορούν να σώσουν\nσυνειδήσεις από τον έσχατο σκοτισμό. Μόνο θυσίες\nπνεύματος ταπεινού, που εκπορεύεται από την αλήθεια του προσώπου, και της οποίας η ουσία ξεκινά από\nαίσθηση ταπείνωσης και πραότητας (μάθετε απ’ Εμού\nότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία), δηλαδή της\nταπείνωσης του ανθρώπου που νιώθει βαθιά ότι είναι\nθνητός. Μόνο τέτοια υποδείγματα ζωής μπορούν να\nαποτελέσουν ερεθίσματα για ένα ξύπνημα από την\nηθική αναισθησία και την πνευματική ύπνωση, που η\nσύγχρονη καταναλωτική βακχεία απεργάζεται και που\nωθεί προς τον απανθρωπισμό των σχέσεων.\nΓιατί είναι απανθρωπισμός η εμπορευματική αντίληψη\nπερί ανθρώπου, που τον θεωρεί μόνο εργαλείο παραγωγής αγαθών και που κάποιοι τα καταναλώνουν προκλητικά και κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) στερούνται\nδραματικά. Και ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον του\nσύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, απεργάζεται την αποθάρρυνση, την απογοήτευση, την αστάθεια, που όμως μοιραία θα οδηγήσουν στην κοινωνική\nΣτο σύγχρονο απάνθρωπο κοινωνικό κλίμα, μόνο προσωπικότητες ουσίας και αυθεντικοί πιστοί του Ιησού μπορούν να\nστηρίξουν καρδιές και να παρηγορήσουν συνειδήσεις, και\nόχι μόνο, αλλά να τις μετατρέψουν σε εγρηγόρσεις πνεύματος. Γιατί μόνο γρηγορούσες συνειδήσεις νιώθουν τον Αποκαλυπτικό χαρακτήρα της εποχής μας και προσδοκούν την\nΠόσοι όμως είναι οι χαρισματούχοι ‘‘Βαρνάβες’’ σήμερα;\nΙατρός Π.Η.Γ. – ΑΘΗΝΑ26ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣΤο «Eυ Zην»Ας τα πάρουμε απλά και με τη σειρά τα πράγματα.\nΚάποιοι πηγαίνουν στον Χριστό, όχι για να Του παραδοθούν, όχι για να ζήσουν για Κείνον, όχι για να λυτρωθούν\nαπό τον εαυτό τους, τα δικά τους, αλλά για να περνούν\nκαλά. Θέλουν δηλαδή έναν Χριστό – βοήθεια, συμπλήρωμα στην ήδη υπάρχουσα ζωούλα τους, που την αγαπούν\nκαι την περιποιούνται τόσο πολύ. Πηγαίνουν στον Χριστό\nγια να τους βολέψει, να τους εξασφαλίσει, να μην πάνε\nστην κόλαση. Ο Ιησούς τους καλεί να πάψουν να ζουν\nγια τον εαυτό τους, τα δικά τους, να αρνηθούν τον εαυτό\nτους, να τον μισήσουν, να τον καταδικάσουν, για να ντυθούν τη δόξα και το μεγαλείο του Ουρανού. Δεν έχουν\nόμως καμία διάθεση να αποχωριστούν τη στρωμένη ζωή\nτους, δεν θέλουν να αφήσουν τίποτα από όσα έχτισαν,\nαν και βρωμούν σάρκα και φιλαυτία.\nΜάιος - Ιούνιος 201127Το «Eυ Zην»Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να πάνε εκεί που\nθα ακούνε αυτά που τους αρέσουν, αυτά που\n-\tΈλα στον Χριστό και θα περνάς καλά.\n-\tΈλα στον Χριστό και θα σε ευλογεί.\n-\tΈλα στον Χριστό και θα σε βοηθάει.\n-\tΈλα στον Χριστό και… δε θα κουνάς το χεράκι\n-\tΈλα στον Χριστό και μια μέρα θα πας στον Ουρανό.\n-\tΈλα στον Χριστό και θα σου συγχωρήσει όλες\nτις αμαρτίες, χωρίς διάκριση, παλαιές και νέες.\n-\tΈλα στον Χριστό για να μην πας στην κόλαση.\nΤο ευ ζειν, το κήρυγμα της «εν Χριστώ ευζωίας», το ευαγγέλιο της ευδαιμονίας, «… διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς\nσας» (Ιακώβου δ΄3).\nΜετά από όλα αυτά εμφανίζεσαι εσύ. Εσύ που μιλάς για τη\nστενή και τεθλιμμένη οδό, εσύ που μιλάς, αλλά και κρατάς\nσταυρό, εσύ που ζεις και υπηρετείς τον Άγιο Θεό του Ουρανού. Εσύ που μιλάς για τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου,\nτην άρνηση του κοσμικού φρονήματος, την απόκτηση του\nζωντανού Ιησού Χριστού μέσα μας.\nΌχι φίλε, δε λέμε τα ίδια. Δεν αγαπάμε τα ίδια. Δεν ζούμε\nτα ίδια, όσο κι αν είναι όμοιες οι ταμπέλες μας. Δεν έχουμε\nτους ίδιους στόχους. Ούτε οι δρόμοι μας είναι οι ίδιοι. Και\nείναι αναπόφευκτο. Κάποια στιγμή θα κοπεί κάθε επικοινωνία, αφού δεν λέμε τα ίδια.\nΕίναι αναπόφευκτο, δεν έχουμε τίποτα κοινό, κι ας καθόμαστε δίπλα – δίπλα, κι ας αρθρογραφούμε στο ίδιο περιοδικό, κι ας κηρύττουμε από τον ίδιο άμβωνα, μια εσύ και μια\nεγώ. Δεν λέμε τα ίδια. Δεν υπηρετούμε το ίδιο Ευαγγέλιο.\nΕίναι αναπόφευκτο. «Οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού, θέλουσι διωχθή» (Β΄Τιμόθεον γ΄12) . Το αναγνωρίζω. Θα σου κλείσουν την πόρτα, θα σε διώξουν ίσως.\n28ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΤο «Eυ Zην»Εσύ που διάλεξες το κήρυγμα της αγίας ζωής θα μείνεις μόνος χωρίς φίλους, χωρίς οπαδούς, ίσως και χωρίς εκκλησία.\nΔιωγμένος, όπως ο Απόστολος Παύλος (Β΄Τιμόθεον δ΄16).\nΕίναι αναπόφευκτο. Θα σου πουν όχι. Μα κι εσύ ο ίδιος δεν\nθα μπορείς μαζί τους, αφού δεν θέλουν τα δικά σου, αλλά\nούτε και μπορείς τους συμβιβασμούς, δεν αντέχεις το ψέμα,\nΕίναι αναπόφευκτο, αφού δεν μπορείς να πεις τα ίδια, να\nσε διαγράψουν, να μείνεις με τους λίγους, τους άγνωστους,\nτους μικρούς. Εσύ όμως έχεις Ουρανό. Αυτό μετράει για\nσένα. Για τον Κύριό σου είσαι εκλεκτός, μάρτυράς Του πιστός.\nΕίναι αναπόφευκτο, δεν μπορείς να συμβαδίσεις.\nΕίναι αναπόφευκτο, θα επέλθει ρήξη.\nΕίναι αναπόφευκτο, οι δρόμοι μας θα χωρίσουν οριστικά.\nΕίναι αναπόφευκτο, θα λέμε εντελώς τα αντίθετα\nΕίναι αναπόφευκτο, θα συγκρουστούμε με το «άλλο\nΕίναι αναπόφευκτο, θα διωχθούν, οι «θέλοντες να\nΕίναι αναπόφευκτο, αφού δε λέμε τα ίδια, δεν πιστεύουμε τα ίδια, δεν προσφέρουμε το ίδιο ευαγγέλιο, δεν υπηρετούμε τον ίδιο Κύριο.Στην υπηρεσία της Αλήθειας.Η σελίδα μας στο INTERNET:\nhttp://www.logiazois.grΠολλά και ενδιαφέροντα! Επισκεφθείτε την!\nΣυστήστε την και σε άλλους.Μάιος - Ιούνιος 201129Χαρούμενοι Χριστιανοί\n«Εάν εξεύρητε ταύτα, μακάριοι είσθε, εάν κάμνητε αυτά»\n(Ιωάννης ιγ΄17)O άνθρωπος δεν πλάστηκε να κλαίει, μα να γελάευχαριστημένος.Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε να πονά, μα να χαίρει\nΟ άνθρωπος δεν πλάστηκε για να βασανίζεται, μα\nγια να απολαμβάνει.\nΜα σήμερα κατάντησε στο σημείο αυτό το τόσο\nάσχημο και απελπιστικό.\nΟ Κύριός μας Ιησούς Χριστός άρχισε το επίγειο στάδιό Του\nμε τους μακαρισμούς. Μια μακαριότητα αδιατάραχτη υπόσχεται στους δικούς Του. Μια μακαριότητα εδώ κάτω στη\nγη. Μια μακαριότητα μέσα από ποικίλες αντιθέσεις και\nπαρά τις αντιθέσεις. «Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι\nκαι διώξωσι, και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον\nψευδόμενοι ένεκεν εμού.» (Ματθαίος ε΄11). Μακάριοι και\n30ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΧαρούμενοι ΧριστιανοίΓεννιούνται όμως μερικά ερωτηματικά:\nΥπάρχει αυτή η μακαριότητα;\nΕίναι οι χριστιανοί μεταξύ των μακάριων ανθρώπων\nΚαι αν δεν είναι, γιατί δεν είναι; Πού βρίσκεται το\nΟ Απ. Παύλος στο μαυρόασπρο πορτρέτο του χριστιανού αναφέρει ανάμεσα σε όλα τα άλλα: «Ως λυπούμενοι, πάντοτε όμως χαίροντες» (Β΄Κορινθίους ς΄10).\nΣτο θέμα αυτό, όταν ρωτούνται οι χριστιανοί, απαντούν με διάφορες υπεκφυγές:\nΝαι, έχουμε χαρά, μα είναι από μέσα και δε φαίνεται.\nΑυτό είναι μόνο για γέλια.\nΝαι, έχουμε χαρά, μα είναι κάποιες στιγμές. Και το\n«πάντοτε» του Λόγου του Θεού;\nΝαι, έχουμε χαρά, ή μάλλον θα έχουμε, εκεί επάνω\nΈνας ύμνος λέει: «Έναν ήλιο έχω στην καρδιά που με\nμεθά με φως. Στον παράδεισο από τώρα ζω».\nΌταν υπάρχει η μακαριότητα στην καρδιά του\nανθρώπου, αυτή δεν κρύβεται, μα φαίνεται από\nΕνθυμούμαι έναν αδελφό, που μόνιμα είχε ένα πένθος\nστο πρόσωπό του, που αμέσως σου προκαλούσε μια\nτόσο κακή διάθεση. Είχε ξεμάθει να γελάει και μια φορά\nπου τον είδα να γελάει είχε ένα τόσο άσχημο, πένθιμο\nγέλιο, που με έκανε να απορώ. Πόσο θα είχε παρεξηγήσει την προσφορά του Χριστού και του Ευαγγελίου.\nΣε ένα συνέδριο χριστιανικό, ήταν αντιπρόσωποι από\nόλο τον κόσμο. Σ’ ένα περίπατο μερικών από αυτούς,\nένας ζητιάνος σταμάτησε μπροστά τους και άρχισε να\nκοιτάζει τα πρόσωπά τους. Σε μια στιγμή, σταματά μπροστά\nσ’ έναν Ασιάτη και του λέει: «Ω εσύ με το ουράνιο πρόσωπο!»\nΝαι, μπορεί να έχουμε ουράνιο πρόσωπο, μόνο σαν έχουμε\nτον ουρανό στην καρδιά μας.\nΥπάρχουν χαρούμενοι χριστιανοί και ευτυχισμένοι, και υπάρχουν άλλοι μόνιμα θλιμμένοι και βασανισμένοι.\nΝομίζω, πως δεν είναι δυνατό να έχουμε τη σωτηρία του\nΧριστού και να μην έχουμε δια του Πνεύματος μέσα στηνΝομίζω, πως δεν\nείναι δυνατό να\nέχουμε τη σωτηρία του Χριστού\nκαι να μην έχουμε δια του Πνεύματος μέσα στην\nκαρδιά μας τη\nο Χριστός χαρίζει.\nΗ μακαριότητα είναι παράγωγο του\nένα κράμα χαράς,\nειρήνης και ικανοποίησης, που\nμόνο η παρουσία\nτου Χριστού προσφέρει.Μάιος - Ιούνιος 201131Χαρούμενοι Χριστιανοίκαρδιά μας τη μακαριότητα που ο Χριστός χαρίζει. Η μακαριότητα είναι παράγωγο του Πνεύματος. Είναι ένα κράμα\nχαράς, ειρήνης και ικανοποίησης, που μόνο η παρουσία του\nΑν λέμε ότι πήραμε τη σωτηρία του Χριστού και έχουμε τη\nσάρκα να κυριαρχεί, τότε είναι αδύνατο να έχουμε τη μακαριότητα. Όταν φιλοξενούμε μέσα στην καρδιά μας φόβους,\nζήλιες, φθόνους ή και έχθρητες, είναι τελείως αδύνατο να\nανθίσει η μακαριότητα.\nΟ Κύριος τα λόγια αυτά τα είπε μπροστά στους μαθητές\nΤου, αφού τους έπλυνε τα πόδια και τους μίλησε για υπηρεσία. Μέσα στην υπηρεσία και τη θυσία είναι η μακαριότητα\nτου Χριστού. Ο εχθρός των ψυχών μας μας εξαπατά και μας\nκάνει να νομίζουμε για τη γνώση, πως αυτή είναι το άπαν.\nΠολλοί είναι αυτοί που λένε πως έχουν τη σωτηρία του Χριστού, μα δεν έχουν εσωτερική ζωή Πνεύματος και κοινωνίας\nμε τον ζωντανό, τον ανεστημένο, τον δοξασμένο Χριστό, να\nκατοικεί μέσα στην καρδιά τους.\nΕάν τα γνωρίζετε αυτά, είναι παντελώς ανώφελο. Είναι ανάγκη αυτή η γνώση να γίνει ζωή, να μπει στην καρδιά, να γίνει\nπροσωπικό βίωμα. Εάν τις εντολές μου τηρήσετε, θα αγαπηθείτε από τον Πατέρα μου και θα έρθουμε να κατοικήσουμε\nστην καρδιά σας. Τότε εσείς κι εμείς, λέει ο Κύριός μας, θα\nείμαστε ένα. «Εσείς εν εμοί και Εγώ εν υμίν», και τότε, τότε\nπραγματώνονται όλα τα σχέδια του Θεού.\nΗ γνώση μάς οδηγεί στην υπακοή, στην πράξη, στη ζωή. Εάν\nδε φτάσει εκεί και μείνει μονάχα μια διανοητική παραδοχή,\nδε μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Μα ναι, μας προσφέρει\nκάτι. Μας εξαπατά, μας αφήνει γυμνούς και χωρίς τη μακαριότητα του Κυρίου.\nΕάν πεινώ και γνωρίζω πως στο ψυγείο δίπλα μου υπάρχει\nτροφή και δεν απλώσω να την πάρω και να τη βάλω στο\nστόμα μου, η γνώση μου είναι άχρηστη. Εάν είμαι άρρωστος\nκαι ο γιατρός μου παραγγείλει κάποιο φάρμακο και αυτό το\nαγοράσω, αλλά μείνει στο ράφι, δεν πρόκειται ν’ απαλλαγώ\nαπό την αρρώστια.\nΠολλοί έχουν Χριστό, μα κλεισμένο μέσα στις σελίδες του\nΕυαγγελίου. Ζωντανό, δοξασμένο, αναστημένο Χριστό δεν\nέχουν μέσα στην καρδιά τους και μέσα στη ζωή τους.\nΟ Χριστός μας είπε να φάμε το σώμα Του και να πιούμε το\nαίμα Του και να γίνει ένα με το δικό μας σώμα.\n«Τα ρήματα α εγώ λαλώ πνεύμα εστίν και ζωή εστίν». Όχι\n32ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΧαρούμενοι ΧριστιανοίΕάν γνωρίζετε ταύτα, μακάριοι είσθε εάν πράττετε\nΕίναι κρίμα να είμαστε τόσο κοντά στον Χριστό και\nνα μην έχουμε τη συνειδητή παρουσία Του στην\nΕίναι κρίμα να είμαστε παιδιά του Θεού και να μην\nέχουμε τη μακαριότητα της παρουσίας Του.\nΕίναι κρίμα να ομολογούμε πως είμαστε λυτρωμένοι\nκαι να ζούμε μέσα στην κατάθλιψη και τη νευρικότητα.\nΕίναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε ότι παγιδευτήκαμε\nΕίναι ανάγκη να αποτινάξουμε από πάνω μας όλα\nεκείνα τα σαρκικά και τα ανθρώπινα, που στέκονται\nεμπόδια στη χάρη του Κυρίου να ολοκληρωθεί μέσα\nΕίναι ανάγκη να μάθουμε επιτέλους το δρόμο της\nαπόλυτης υπακοής, εάν θέλουμε να ζήσουμε την\nπληρότητα της παρουσίας Του.Ο Μεγάλος\nΓιατρόςΗ γνώση μάς οδηγεί στην υπακοή,\nστην πράξη, στη\nζωή. Εάν δε φτάσει εκεί και μείνει\nμονάχα μια διανοητική παραδοχή, δε\nμας προσφέρει απολύτως τίποτα. Μα\nναι, μας προσφέρει\nκάτι. Μας εξαπατά, μας αφήνει γυμνούς και χωρίς\nτη μακαριότητα του\nΓιατρόςΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ\nΠρόκειται για ένα γράμμα αγάπης\nκαι συμπόνιας για τους αρρώστους\nσε σπίτια ή νοσοκομεία.\nΑπλογραμμένο, δυνατό, παρηγορητικό, διαβάζεται εύκολα και ξεκούραστα. Κείμενο ευχάριστο αλλά γεμάτο με την\nαλήθεια του Ευαγγελίου για την αγάπη τού Θεού για τον\nαμαρτωλό άνθρωπο που βασανίζεται από την αρρώστια.\nΚατάλληλο για δωρεάν διανομή σε νοσοκομεία και ιδρύματα.\nΜικρού σχήματος, 16 σελίδες.\nΠΝΕΥ ΜΑΤΠ Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε ΣΙΚΕΣΕΚΔΟ ΣΕΙΣΕ Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ\nΜάιος - Ιούνιος 201133ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣΗ πανοπλία\nΤο λοιπόν, αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω\nκράτει της ισχύος αυτού.\nΓια να μπορέσει ο πιστός να ζήσει τη ζωή του Κυρίου στον\nκόσμο τούτο και να δοξάσει το όνομα του Λυτρωτή του, έχει\nανάγκη από δύναμη. Ο άνθρωπος στερείται από την ηθική\nδύναμη που απαιτείται για να αντιταχθεί στον εχθρό. Φεύγοντας από την Εδέμ και ζώντας μακριά από την κοινωνία\nτης αγάπης του Θεού, στερήθηκε τελείως από κάθε στοιχείο\nδύναμης και έμεινε τέλεια υποδουλωμένος στα χέρια του\nεχθρού. Στον πιστό όμως τώρα ο Κύριος παραγγέλλει μία\nκαινούργια ζωή, που η πραγματοποίησή της απαιτεί δύναμη. Τη δύναμη αυτή, ο Θεός την παραχωρεί. Δίνει σε όλους\nτη δύναμη να ζήσουν την ευλογημένη ζωή της πίστης. Η\nδύναμη αυτή είναι πρώτα η παρουσία του Ίδιου του Κυρίου\nμας και οι άπειρες σε έκταση και ένταση δυνάμεις του Θεού\nπου τίθενται στη διάθεσή μας. Από μας όμως εξαρτάται το\n34ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ πανοπλία του Θεούνα οικειοποιούμαστε τις δυνάμεις του Θεού. Γι΄αυτό μας συνιστά να παίρνουμε δύναμη από Εκείνον.\nΕνδύθητε την πανοπλίαν του Θεού\nΗ δύναμη που ο Θεός παραχωρεί στον πιστό πρέπει να\nσυνοδεύεται και από μια πανοπλία, που να μοιάζει με την\nπανοπλία των στρατιωτών της εποχής εκείνης, μία πανοπλία όμως φτιαγμένη στο εργαστήρι του Θεού, που όταν\nτην φορέσει ο πιστός, καλύπτει όλο του το σώμα, δίνοντάς\nτου τα μέσα που χρειάζεται για να πολεμήσει τον εχθρό.\nΗ πανοπλία του Θεού αποτελείται από διάφορα στοιχείαόπλα, που τον αδύνατο τον μεταβάλλουν σε δυνατό. Η\nπανοπλία όπως και η δύναμη μπορεί να χρησιμοποιείται\nαπό εμάς, μα παραμένει πάντοτε του Θεού.\nδιά να δυνηθήτε να σταθήτεΗ πανοπλία\nμας προσφέρει χρειάζεται\nστον πιστό για\nνα σταθεί και\nστη θέση που\nο Κύριος τον\nέδαφος της χάρης του Θεού,\nδόξας Του.Η πανοπλία που ο Θεός μας προσφέρει χρειάζεται στον\nπιστό για να μπορέσει να σταθεί και να κρατηθεί στη θέση\nπου ο Κύριος τον τοποθέτησε, δηλαδή στο έδαφος της χάρης του Θεού, στο ύψος της αγάπης Του, στο θρόνο της\nδόξας Του. Ο Κύριος για μας κατέκτησε με το αίμα Του όλα\nόσα εμείς χάσαμε με την αφροσύνη μας. Μα με τη σωτήρια πίστη μας σ’ Αυτόν, ο Κύριος μας μετέφερε εκεί που\nδεν μπορούσε να ονειρευτεί ο φυσικός άνθρωπος. Από μας\nόμως εξαρτάται, χρησιμοποιώντας τα μέσα που ο Κύριος\nμας χορηγεί, να μείνουμε στην ακριβοπληρωμένη θέση μας,\nνα σταθούμε. Δεν έχουμε να κατακτήσουμε τίποτα. Τα κατέκτησε όλα ο Κύριός μας. Μονάχα ένας κίνδυνος υπάρχει.\nΜήπως ο εχθρός μας μετατοπίσει από τη θέση που ο Κύριος\nεναντίον εις τας μεθοδείας του διαβόλου\nΟ κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος απ’ όσο μπορούσαμε να φανταστούμε, γιατί ο εχθρός μας είναι πολύ πιο μεγάλης πείρας από εμάς, και δεν αρκείται σε μία κατά μέτωπο\nεπίθεση, μα χρησιμοποιεί κάθε μέσο και σύστημα, κάθε δυνατή προπαρασκευή, ώστε να μη γίνει αντιληπτός από μας\nκαι να φτάσει στο σκοπό του. Μονάχα ο πιστός εκείνος που\nείναι σκεπασμένος με την πανοπλία του Θεού θα μπορέσει\nνα αντιμετωπίσει με επιτυχία τις τόσο πονηρές και επιτηδευμένες επιθέσεις του εχθρού μας, του διαβόλου.\nΜάιος - Ιούνιος 201135Η πανοπλία του ΘεούΕδάφιο 12:\nδιότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα\nΔεν είναι μονάχα ο τρόπος με τον οποίο επιτίθεται ο εχθρός μας, που μας επιβάλλει να φορέσουμε την ειδική πανοπλία που προσφέρει η αγάπη του Θεού και έτσι να γίνουμε αρκετά δυνατοί\nώστε να μπορέσουμε να αντισταθούμε σ’ αυτόν.\nΕίναι ακόμα και η φύση του εχθρού μας. Δεν είναι\nένας εχθρός σαν κι εμάς, με σάρκα και αίμα, και\nακόμα με περιορισμένες δυνατότητες και μεγάλες\nαδυναμίες, στις οποίες μας υποδουλώνει η δική μας φύση,\nπου μετέχει από σάρκα και αίμα. Από τη μια μεριά η διαφορά των φύσεων και από την άλλη μεριά η ανώτερης τάξης\nσωματική κατάσταση του εχθρού μας, κάνει την πάλη μας\nπιο δύσκολη και φυσικά τον εξοπλισμό μας με την πανοπλία\nτου Θεού πιο απαραίτητο.\nαλλ’ εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας,\nεναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος\nΟ εχθρός μας, με τον οποίο βρισκόμαστε σε αγώνα, έχει\nαγγελική φύση, και φυσικά ανώτερη από τη δική μας. Και\nόπως οι άγγελοι έχουν μια κλιμακωτή ιεραρχία, αρχές, κυριότητες, δυνάμεις, έτσι και ο ξεπεσμένος αγγελικός κόσμος,\nπου αποτελεί ολόκληρη οργάνωση, είναι και αυτός χωρισμένος σε αρχές, εξουσίες, και άλλες κατηγορίες. Και όλοι αυτοί\nοι ξεπεσμένοι άγγελοι δεν είναι μακριά από μας, γιατί αυτοί\nείναι οι ουσιαστικοί κοσμοκράτορες του αιώνα μας, που κατορθώνουν να τον κυβερνούν με όργανό τους το σκοτάδι,\nτο πνευματικό σκοτάδι, που διοχετεύουν στους ανθρώπους,\nσε αντίθεση με τον Κύριό μας, που κυβερνά τους δικούς Του\nκαι θα κυβερνήσει μια μέρα όλον τον κόσμο με το φως και\nτην αλήθεια. Η κοσμοκρατορία όμως του σκότους δεν θα\nδιαρκέσει παραπάνω από «τον παρόντα πονηρόν αιώνα».\nεναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.\nΕκτός από τη φύση του ο εχθρός μας, εκτός από την αγγελική του υπόσταση, που του δίνει προνομιακή θέση στην\nπάλη μας μαζί του, ο Λόγος του Θεού μας αποκαλύπτει πως\nτα πνεύματα που τον απαρτίζουν, και σήμερα ακόμη, διατηρούν το δικαίωμα να φτάνουν μέχρι τα επουράνια, μέχρι δη36ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ πανοπλία του Θεούλαδή τον θρόνο του Θεού, όπως άλλωστε βλέπουμε και στην\nπερίπτωση του Ιώβ, αλλά και σε άλλα σημεία της Παλαιάς\nΔιά τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού\nΓια την αντιμετώπιση ενός τέτοιου εχθρικού κόσμου,\nο Θεός παραχώρησε την πανοπλία Του, με την\nοποία θα μπορέσουμε να αγωνιστούμε με επιτυχία. Από μας δεν μένει παρά να αναλάβουμε την\nπανοπλία αυτή του Θεού και όχι να την αφήσουμε αχρησιμοποίητη, οπότε δεν θα μπορέσει να μας\nπροσφέρει καμία απολύτως υπηρεσία. Οι κίνδυνοι από\nέναν εχθρό σαν και αυτόν που μας περιέγραψε ο Λόγος\nτου Θεού παραπάνω, μονάχα με την πανοπλία του Θεού\nδιά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά\nΗ πίεση του εχθρού εναντίον του πιστού είναι συνεχής και χωρίς διαλείμματα. Όμως μέσα στο σχέδιό\nτου διαλέγει ορισμένες μέρες, που αυτός κρίνει πως\nεξυπηρετούν καλύτερα το σκοπό του, οπότε η πίεσή του είναι μεγαλύτερη και ο κίνδυνος της συντριβής του αμυνόμενου χριστιανού ακόμη πιο μεγάλος. Οι\nμεθοδίες που αναφέρει το πιο πάνω εδάφιο προϋποθέτουν\nένα σύστημα και μια μελετημένη πορεία. Κάποια μέρα εκδηλώνεται η επιθετική διάθεση του εχθρού εντονότερη και\nφυσικά η μέρα εκείνη είναι κρίσιμη. Τέτοιες μέρες μπορούμε να αναφέρουμε: την ημέρα που ο Πέτρος αρνήθηκε τον\nΚύριό του, την ημέρα που ο Δαβίδ πρωτοείδε τη γυναίκα\nτου Ουρία, την ημέρα που ο Ηλίας κυνηγημένος και αποθαρρυμένος ήθελε να πεθάνει, αλλά επίσης και την ημέρα\nπου ο Ηλίας πάλι αγωνίστηκε με τους ιερείς του Βάαλ, την\nημέρα που ο Πέτρος βρέθηκε στη φυλακή και την ημέρα\nπου ο Θεός παρέδωσε στα χέρια του Δαβίδ τον Σαούλ. Ήταν\nόλες αυτές οι μέρες πονηρές. Τις πρώτες τρεις τις κέρδισε ο\nεχθρός, ενώ τις άλλες τρεις κέρδισαν οι πιστοί δούλοι του Κυρίου. Για κάθε πιστό θα υπάρχει η μέρα η «πονηρή», δηλαδή\nη μέρα της μεγάλης δοκιμασίας. Ο καθένας μας μπορεί να\nβρει μέσα στη ζωή του πολλές τέτοιες μέρες. Δεν είναι αρκετό να αντιστεκόμαστε κάθε μέρα στον εχθρό, μα πρέπει να\nτον συντρίψουμε και την ημέρα «την πονηρά».\nΜάιος - Ιούνιος 201137Η πανοπλία του Θεούκαι αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε.\nΓια να μπορέσει να σταθεί ο πιστός στο ύψος που η\nαγάπη του Κυρίου τον έχει βάλει, πρέπει να αναλάβει\nτην πανοπλία του Θεού και, αφού την ενδυθεί, να πολεμήσει τα πάντα. Όπως δεν είναι αρκετό να είναι ντυμένος ο στρατιώτης την πανοπλία του για να μπορέσει\nνα αποκρούσει τον εχθρό, έτσι και ο πιστός πρέπει τα\nόπλα που του χάρισε ο Κύριος να τα χρησιμοποιήσει όλα\nτην κατάλληλη ώρα και με τον κατάλληλο τρόπο. Εκείνο\nπου κυρίως θέλει να δείξει ο απόστολος Παύλος σε αυτό το\nσημείο είναι πως όλα τα όπλα είναι χρήσιμα και απαραίτητα\nγια τον αγώνα της πνευματικής ζωής. Μια εντατική χρησιμοποίηση όλων των όπλων που είναι στη διάθεσή μας θα μπορέσει να μας δώσει τη νίκη, που πάλι δεν είναι τίποτα άλλο,\nαπό το να σταθούμε στη θέση που μας ανέβασε ο Κύριος.\nΣταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν\nΗ ζώνη, την οποία οι στρατιώτες της εποχής εκείνης είχαν\nζωσμένη στη μέση τους, χρησίμευε για να τους δίνει ευκινησία και άνεση στις κινήσεις τους. Για τον χριστιανό η ζώνη\nαυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια πάλι δεν είναι τίποτα άλλο\nαπό το σύνολο των αποκαλύψεων του Λόγου του Θεού για\nτον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον Θεό. Η αλήθεια του Λόγου του Θεού μας δίνει πραγματικά μια μεγάλη ευκινησία να\nαποφεύγουμε τις επιθέσεις του εχθρού. Με την αλήθεια του\nΘεού ο πιστός γίνεται πιο γρήγορος, δύσκολα πέφτει σε παγίδες του εχθρού, μπορεί με μεγάλη ευχέρεια να χρησιμοποιεί\nόλα τα άλλα όπλα και να μην καθηλώνεται από τον εχθρό\nκαι ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης\nΤο κυρίως σώμα του στρατιώτη καλυπτόταν από τον\nθώρακα, που τον προστάτευε από τα χτυπήματα του\nεχθρού. Η δικαιοσύνη, που μας προσφέρει ο Θεός, είναι\nμια ζωή σύμφωνη με το θείο θέλημα, μια ζωή που ικανοποιεί το δίκαιο του Θεού. Πάνω στο θώρακα μιας τέτοιας\nζωής, όσο και να χτυπήσει ο εχθρός, κακό δεν θα μπορέσει να μας κάνει. Η δικαιοσύνη του Θεού, η άγια ζωή που\nείναι δικό Του δώρο, αποτρέπει τα χτυπήματα και προστατεύει κυρίως την καρδιά. Πιστοί, που η ζωή τους παρουσιάζει ρήγματα, είναι εκτεθειμένοι στα χτυπήματα του\n38ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ πανοπλία του Θεούεχθρού. Ο εχθρός θα χτυπήσει, μα σαν το χτύπημά του πέσει\nπάνω σε μια ζωή δικαιοσύνης, το χτύπημα θα μείνει χωρίς\nαποτέλεσμα. Εκείνος που ζει τη ζωή του Κυρίου προστατεύει την καρδιά του κυρίως από επικίνδυνους πειρασμούς, που\nμπορεί να απολήξουν σε θάνατο.\nκαι έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν\nτου ευαγγελίου της ειρήνης\nΤα υποδήματα του στρατιώτη ήταν και είναι ένα απαραίτητο μέσο για την εύκολη και ανεμπόδιστη μετακίνησή του,\nπριν και μετά από τη μάχη. Συνήθως ο αγώνας γινόταν σε\nμέρος ανώμαλο, που χρειαζόταν ανάλογη υπόδηση. Τα υποδήματα της πανοπλίας του χριστιανού είναι η ετοιμασία του\nευαγγελίου της ειρήνης, δηλαδή η διαρκής ετοιμότητα να\nφέρει το άγγελμα της σωτηρίας του Ευαγγελίου, που χαρίζει ειρήνη σε κάθε μια ψυχή. Η ευαγγελιστική αυτή διάθεση\nδίνει πλεονεκτική θέση στον χριστιανό, του δίνει φτερά στα\nπόδια του, να μην μπορεί να τον φτάσει ο εχθρός. Ανεξάρτητα του αν θα μας χρησιμοποιήσει ο Κύριος σε ευαγγελισμό ή\nόχι, εμείς πρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να μεταφέρουμε το Ευαγγέλιο σε κάθε ψυχή, και τούτο δεν είναι μονάχα\nένα έργο για τη δόξα του Κυρίου, μα και ένα μέσο άμυνας\nγια τις επιθέσεις του εχθρού.\nεπί πάσι δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, διά της\nοποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα\nΗ ασπίδα, κρεμασμένη από το αριστερό χέρι, μπορούσε να μετακινηθεί και να προστατέψει όλα τα μέρη του\nσώματος, παίρνοντας πάντοτε θέση απέναντι στο σημείο\nπου βαλλόταν. Η ασπίδα του χριστιανού είναι η εμπιστοσύνη του στον Θεό, που πάνω της θα πέσουν οι από οποιοδήποτε σημείο ερχόμενες επιθέσεις του εχθρού και δεν θα\nμπορέσουν να τον πληγώσουν. Ο εχθρός εδώ αναφέρεται\nνα ρίχνει βέλη πυρωμένα, βέλη δηλαδή φαρμακερά, που\nπροκαλούν φλόγωση στο μέρος, που έστω και λίγο μονάχα\nθα κεντήσουν. Οι λεπτές μα και επικίνδυνες σκέψεις και εισηγήσεις που εκτοξεύει από μακριά αθέατος ο εχθρός, μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο κακό, αν δεν σταματήσουν\nπάνω στην ασπίδα της εμπιστοσύνης μας στον Θεό. Τα βέλη\nΜάιος - Ιούνιος 201139Η πανοπλία του Θεούαυτά, δηλαδή, είναι οι πειρασμοί και οι εισηγήσεις του πονηρού, που πολλές φορές είναι πάνω από την ικανότητά μας\nκαι τίποτα δεν μπορεί να τα αναχαιτίσει, παρά μονάχα μια\nολοκληρωτική εμπιστοσύνη στον Θεό.\nκαι λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας\nΗ περικεφαλαία κάλυπτε και προστάτευε το πιο ευπρόσβλητο και σπουδαίο μέρος του σώματος, το κεφάλι. Όπως\nξέρουμε, το κεφάλι είναι η έδρα της σκέψης και της νόησής\nμας, που όπως μας λέει το Πνεύμα του Θεού, μπορεί να το\nπροστατεύσει το σωτήριο έργο του Θεού. Όταν στο φόντο\nτης σκέψης μας διαρκώς υπάρχει το λυτρωτικό έργο του\nΚυρίου μας στη ζωντανή και ανάγλυφη μορφή του, που\nτο βλέπουμε πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, είναι αρκετό\nγια να αποτρέψει κάθε χτύπημα του εχθρού στην περιοχή\nαυτή. Η σωτηρία του Θεού είναι το μέσο προστασίας του\nχριστιανού από τις διανοητικές επιθέσεις του εχθρού, όπως\nο θώρακας από τις επιθέσεις που αποβλέπουν να προσβάλουν την καρδιά μας, το κέντρο της θέλησης.\nκαι την μάχαιραν του Πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του\nΑν και το μαχαίρι μπορεί να θεωρηθεί σαν μέσο επιθετικό,\nεδώ δεν είναι παρά μέσο άμυνας. Με αυτό ο πιστός χτυπάει\nκαι διαχωρίζει το αρεστό στον Θεό και το κακό, όπως έκανε\nο ιερέας στην Παλαιά Διαθήκη, διαχωρίζοντας τα μέρη του\nζώου σε καθαρά και σε ακάθαρτα, πριν από τη θυσία. Η μάχαιρα του Πνεύματος προσδιορίζεται με τον Λόγο του Θεού,\nπου σε μας σήμερα είναι γραπτός, για να αποτρέψει τυχόν\nπαρεξηγήσεις που θα αποπλανούσαν τους χριστιανούς σε\nάλλες αμφίβολες αποκαλύψεις, έξω από τον Λόγο του Θεού.\nΑκόμα και ο Κύριος στη μάχη Του στην έρημο χρησιμοποίησε τη μάχαιρα του Λόγου, με το «γέγραπται...»\nπροσευχόμενοι εν παντί καιρώ\nΑν και ο απόστολος Παύλος ανέφερε όλα τα μέρη της πανοπλίας του Θεού, που καλύπτουν ολόκληρο το σώμα του\nπιστού, έκρινε πως δεν θα ήταν αρκετό να αφήσει τον μαχόμενο χριστιανό με αυτά μόνο, χωρίς να του συστήσει και\n40ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΗ πανοπλία του Θεούκάποιο άλλο στοιχείο, που θα μπορούσε αυτό μόνο να αξιοποιήσει όλα τα μέλη της πανοπλίας. Ίσως δεν μπόρεσε, λόγω\nτου ότι έχει το στοιχείο αυτό ιδιαίτερη σύνθεση και προέλευση, να βρει το αντίστοιχό του στην πανοπλία της εποχής\nεκείνης. Το στοιχείο αυτό, που δεν είναι άλλο από την προσευχή, κατά κάποιον τρόπο δείχνει τη στάση που κάθε ώρα\nπρέπει να έχει ο πιστός για να αντιμετωπίσει την επίθεση\nτου εχθρού. Για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει ο πιστός τα\nόπλα που ο Κύριος του χάρισε, πρέπει να βρίσκεται πάντοτε\nπροσευχόμενος. Η προσευχή είναι ο πιο στενός σύνδεσμος\nμε τον Θεό και «την ημέρα την πονηρή» θα πρέπει ο εχθρός\nνα μας βρει προσευχόμενους. Η προσευχή δεν πρέπει να λείπει από τη ζωή μας, οποιεσδήποτε και αν είναι οι συνθήκες,\nοποιαδήποτε και αν είναι η κατάσταση του περιβάλλοντος\nκαι της ψυχής μας.\nμετά πάσης προσευχής και δεήσεως διά του Πνεύματος,\nκαι εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν\nΚάθε πιστός γνωρίζει τη σπουδαιότητα της προσευχής\nστη ζωή του. Η προσευχή όμως, εκτός από τις άλλες χρησιμότητές της, σαν μέσο τροφοδοσίας, σαν μέσο καθαρισμού,\nσαν μέσο κοινωνίας με τον Θεό, σαν μέσο αγάπης και λοιπά,\nείναι και μέσο άμυνας κατά του εχθρού. Εδώ ο απόστολος\nΠαύλος δεν αναφέρεται στο περιεχόμενο της προσευχής, μα\nσε αυτήν την ίδια την προσευχή. Γι’ αυτό συνιστά να προσευχόμαστε με όλα τα είδη της προσευχής –ευχαριστία, αίτηση,\nαναφορά- και με δεήσεις, που είναι εντατικές προσευχές, σε\nσυγκεκριμένα επείγοντα θέματα, που κυριαρχούν πάνω σε\nόλα τα άλλα. Βέβαια τότε μόνο υπάρχει αληθινή προσευχή,\nόταν υποκινείται και υπαγορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο.\nΟ αγωνιζόμενος πιστός –και κάθε πιστός είναι αγωνιζόμενος- πρέπει να μένει άγρυπνος, διότι ο κίνδυνος του εχθρού\nμεγαλώνει όταν μας βρει κοιμισμένους. Η αγρύπνια, που σε\nτόσα πολλά σημεία του Λόγου του Θεού αναφέρεται, εδώ\nδιευκρινίζεται πως είναι η προσκαρτέρηση στην προσευχή,\nη συνεχής, αδιάκοπη και ακάματη προσευχή.\nΟ πάνοπλος χριστιανός με μάτι άγρυπνο παρακολουθεί και προσεύχεται, όπως ο σκοπός-στρατιώτης που ξέρει πως περιβάλλεται από πολλούς κινδύνους...\n(Από τα χειρόγραφα του Χρήστου Φραγκόπουλου)\nΜάιος - Ιούνιος 201141Ισ τορί ες\nμεΝό ημαΠατέρας και Κόρη\nΜπήκε στο Πανεπιστήμιο και η χαρά του σπιτιού\nήταν μεγάλη. Είχε κουραστεί η κοπέλα, είχε διαβάσει, είχε κάνει το μέρος της και τώρα ήταν η ώρα\nτης ανταμοιβής. Και μάλιστα το ότι μπήκε στο Πανεπιστήμιο άλλης πόλης ήταν μια ακόμη πρόσθετη\nχαρά. Ήθελε να ανεξαρτητοποιηθεί κάπως, να σταθεί στα πόδια της, να αναλάβει τις ευθύνες της. Αν\nρωτούσες τους γονείς, κι εκείνοι δεν είχαν αντίρρηση…, καλό είναι τα παιδιά να βγαίνουν στη ζωή και\nνα γίνονται υπεύθυνα…\nΟ πατέρας ταξίδευε με τη δουλειά του. Κάποιες φορές αναγκαζόταν να μείνει σε ξενοδοχείο το βράδυ, για να συνεχίσει τις δουλειές του την επόμενη. Ένα τέτοιο βράδυ ζήτησε\nαπό το ξενοδοχείο συντροφιά για να περάσει το βράδυ του.\nΤο ξενοδοχείο τις γνωρίζει αυτές τις περιπτώσεις και έχει τις\nδιασυνδέσεις του, για να τις ικανοποιεί. Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα στο δωμάτιό του και όταν άνοιξε ήταν η κόρη\n42ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΠατέρας και ΚόρηΠώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά, θα σχολιάσει κάποιος με αρκετή δόση φιλοσοφίας και πικρού χιούμορ. Σκέψου λίγο αυτή τη συνάντηση κάτω από αυτές\nτις συνθήκες. Πατέρας και κόρη. Κάποιος θα ’πρεπε\nνα ανοίξει το στόμα του να μιλήσει, αλλά ποιος πρώτος; Και τι να πει; Και σε ποιον να τα πει;… Ο πατέρας\nστην κόρη ή το ανάποδο;\nΜιλάμε για την αμαρτία, ακούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Τίποτα δεν ξέρουμε, ας το ομολογήσουμε. Τη\nδύναμη που διαβρώνει την ψυχή του ανθρώπου, το\nπρόσωπο που βρίσκεται πίσω από την αμαρτία, που\nστήνει μηχανισμούς, που σπρώχνει τους ανθρώπους,\nπου τυφλώνει. Αμαρτία δεν είναι κατάλογος από κακές, απαγορευμένες πράξεις. Η αμαρτία είναι ταυτισμένη με πρόσωπο συγκεκριμένο, με γνωρίσματα,\nχαρακτηριστικά, προσωπικότητα, σχέδιο, όραμα, επιδιώξεις. Το πρόσωπο πίσω από την αμαρτία λέγεται\nΣατανάς, διάβολος, (Α΄Ιωάννου γ΄8) και το τίμημα\nτης πρόκρισης της αμαρτίας από τον άνθρωπο λέγεται θάνατος, (Ρωμαίους ς΄23).\nΌποιος παίζει με την αμαρτία, δεν έχει καταλάβει τι\nθα πει Σατανάς, ποιος είναι ο στόχος του και πού θέλει να μας φτάσει. Δεν έχει καταλάβει ακόμα τι θα\nπει αιωνιότητα, τι θα πει να χάσει κάποιος και αυτή\nτη ζωή και την ψυχή του ανεπανόρθωτα και αιώνια. Κάποτε\nη ΔΕΗ έβαζε το σήμα του κεραυνού στους πυλώνες υψηλής\nτάσης, για να τρέμει και να μην πλησιάζει κανείς. Και όταν\nπερνούσες από κάποιο υποσταθμό της ΔΕΗ, άκουγες το\nβόμβο της υψηλής τάσης και άλλαζες πεζοδρόμιο. Το ηλεκτρικό ρεύμα σκοτώνει. Δεν παίζουμε.Αμαρτία δεν\nαπό κακές, απαγορευμένες πράξεις. Η αμαρτία\nείναι ταυτισμένη με πρόσωπο\nδιάβολος και το\nτίμημα της πρόκρισης της αμαρτίας από τον άνθρωπο λέγεται\nθάνατος.Σκέψου αυτό το κορίτσι να κάθεται στο ίδιο δωμάτιο του\nξενοδοχείου με αυτόν τον πατέρα. Τι κατάφεραν να πουν\nμεταξύ τους; Μερικά φτηνά ψέματα, εύκολα, πρόχειρα. Σκέψου την άλλη μέρα, την παράλλη, την επιστροφή στο σπίτι…\nΔε λυπάται κανέναν ο διάβολος, δε διστάζει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν. Ο στόχος του είναι πάντα ο ίδιος, πόλεμος με τη μεγαλύτερη ζημιά, με τις μεγαλύτερες απώλειες.\nΜακάρι, γι’ αυτόν, να είναι χωρίς επιστροφή και αιώνιες.43Πατέρας και ΚόρηΜία είναι η λύση.\nΟριστική, απόλυτη, αποτελεσματική. Ο Ιησούς\nόραμα, προσφορά. Εδώ υπάρχει η Αγάπη, το\nΦώς, η Αλήθεια,\nη Χάρη, η Σωτηρία, το Αίμα\nτου Σταυρού, η\nη Νίκη κατά του\nΣατανά. Η μεγάλη αγκαλιά του\nΛυτρωτή.Λυπάμαι όσους πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν ή ότι\nτα καταφέρνουν με την αμαρτία. Λυπάμαι όσους θεωρούν την αμαρτία του χεριού τους. Πιστεύουν στο\nμυαλό τους το κοφτερό, στην πείρα τους, στις ικανότητές τους. Δεν ήταν η κακή ώρα, η άτυχη σύμπτωση\nη συνάντηση πατέρα και κόρης στο ξενοδοχείο. Ήταν\nπονηρά καλοσχεδιασμένο και στημένο σχέδιο του διαβόλου για να τους ξεκάνει, να τους διαλύσει το σπίτι,\nτην ψυχή, τη ζωή. Με το μεγαλύτερο κόστος, αυτό είναι το δόγμα του Σατανά.\nΕπειδή αυτή είναι η φύση της αμαρτίας μία είναι η\nλύση. Οριστική, απόλυτη, αποτελεσματική. Ο Ιησούς\nΧριστός. Πάλι πρόσωπο, πάλι χαρακτήρας, όραμα,\nπροσφορά. Αλλά τελείως άλλης φύσης όλα αυτά. Εδώ\nυπάρχει η Αγάπη, το Φώς, η Αλήθεια, η Χάρη, η Σωτηρία, το Αίμα του Σταυρού, η μοναδική Θυσία, η Νίκη\nκατά του Σατανά. Η μεγάλη αγκαλιά του Λυτρωτή, η\nίδια και για τον πατέρα και για την κόρη. Η αμαρτία\nη ίδια και η ανάγκη για σωτηρία η ίδια. Χωρίς τον Ιησού Χριστό σημαίνει ζωντανός - νεκρός. Πολύ κοντινή\nημερομηνία λήξεως η ζωή μας… Δεν προλαβαίνεις να\nΟ Ιησούς Χριστός είπε «Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή και\nνα την έχουν εν αφθονία», (Ιωάννης ι΄10). Όχι μόνο το\nείπε, αλλά το προσφέρει, το αποδεικνύει, το χαρίζει σε\nόποιον το ζητήσει με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη.\nΗ ίδια σωτηρία στον πατέρα, στη μητέρα, στα παιδιά,\nστο σπίτι ολόκληρο, στη συγγένεια.\nΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΟ INTERNET\nΥΜΝΟΙ, ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ, ΣΧΟΛΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣΜε χαρά και ευχαριστία στον Κύριό μας\nσας ενημερώνουμε ότι ο ραδιοφωνικός σταθμόςRadio ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ\nεκπέμπει παγκόσμια, όλο το 24ωρο, χωρίς διακοπές\nκαι μπορείτε να τον ακούσετε και να τον συστήσετε.\nΓια να ακούσετε το ραδιόφωνο του Λόγια Ζωής μπείτε στην\nιστοσελίδα του Λόγια Ζωής, στη γνωστή σας διευθυνση:w w w. l o g i a z o i s . g r\nο«Σκέψεις επί της επιστολής\nπρος Ρωμαίους»Κεφάλαιο γ΄ 1-20(Συνέχεια από το προηγούμενο)Τελικά ρωτάει ο απόστολος άλλη μια φορά: «Διότι\nαν η αλήθεια του Θεού επερίσσευσε προς δόξαν αυτού\nδια του εμού ψεύσματος, δια τί πλέον εγώ κρίνομαι ως\nαμαρτωλός;» Αλλά αφήνει ανοικτή την απάντηση στους\nακροατές ή αναγνώστες. Μια φυσικά ειλικρινής συνείδηση δεν μπορεί να έχει αμφιβολίες ως προς την απάντηση.\nΑκόμη και σε ανθρώπινο επίπεδο, θα μπορούσαν οι πιθανές ήπιες συνέπειες ενός εγκλήματος ν’ απελευθερώσουν το\nδράστη από την ενοχή και την τιμωρία ή και να μετατρέψουν το έγκλημα ακόμη και σε κάτι αξιέπαινο; Αυτή η διαστρεβλωμένη σκέψη θυμίζει στον απόστολο την κακή αρχή,\nτην οποία έλεγαν οι εχθροί των πιστών, ότι εκπροσωπούσαν\nοι πιστοί. Διότι έλεγαν το εξής: «Δια τί να μη πράττωμεν τα\nκακά, δια να έλθωσι τα αγαθά;» (εδάφιο 8). Οργισμένος για\nμια τέτοια φράση, η οποία τελικά απεικόνιζε μόνο την εσωτερική κατάσταση των ομιλούντων, προσθέτει: «των οποίων η\nκατάκρισις είναι δικαία». Όποιος μιλάει έτσι, κατακρίνει τον\nεαυτό του. Αλλά η χάρις πάντοτε θα δέχεται επιθέσεις και\nΜάιος - Ιούνιος 201145Η προς Ρωμαίους...θα δυσφημίζεται, όσο η συνείδηση δεν έχει ξεφύγει από την\nαμαρτία. Όπου όμως συμβαίνει αυτό, όπου δηλαδή υπάρχει\nσυνειδητοποίηση της αμαρτίας και ειλικρινής μετάνοια, εκεί\nη χάρη του Θεού κατανοείται και γίνεται ευπρόσδεκτη.\nΣτο εδάφιο 9 ο απόστολος συνεχίζει τη ροή των σκέψεων\nκαι ρωτάει, συνεχίζοντας τη σκέψη του εδαφίου 1: «Τι λοιπόν; Υπερέχομεν;» Η απάντηση είναι: «Ουχί βεβαίως, διότι\nπροεξηλέγξαμεν Ιουδαίους τε και Έλληνας, ότι είναι πάντες\nυπό αμαρτίαν». Και οι δυο τάξεις ήταν αναμφισβήτητα συσχετισμένες με την αμαρτία. Αν και οι Ιουδαίοι ήταν εντελώς\nπρόθυμοι, να το παραδεχθούν ως προς τους ειδωλολάτρες,\nοι ίδιοι θα ήθελαν πολύ να ξεφύγουν από αυτήν την κρίση.\nΓι’ αυτό ο Παύλος αναφέρει τώρα μια σειρά περικοπών από τα δικά τους γραπτά, τα οποία με συντριπτι\nκό τρόπο δείχνουν, ότι όχι μόνον ήταν οι ίδιοι αμαρτωλοί, αλλά ότι με την αμαρτία ξέπεσαν περισσότερο\nαπό τους ειδωλολάτρες. Αυτή η επιχειρηματολογία\nείναι συντριπτική. Ειδικά τα όσα τους είχε πει ο Θεός,\nτα όσα είχε εμπιστευθεί στους Ιουδαίους και για τα\nοποία αυτοί καυχιόνταν με ευχαρίστηση σαν να ήταν\nαποκλειστικά δικά τους, έδειχναν μια φοβερή εικόνα\nτης ηθικής τους κατάστασης.\nΗ περιγραφή των αμαρτιών και βδελυγμάτων των ειδω\nλολατρών στο πρώτο κεφάλαιο είναι συνταρακτική, αλλά οι\nδράστες ήταν ειδωλολάτρες, οι οποίοι ζούσαν χωρίς τον Θεό\nστο σκότος των καρδιών τους. Εδώ όμως πρόκειται για Ιουδαίους με τα ποικίλα, μεγάλα προνόμιά τους!\nΔεν υπήρχε ούτε ένας δίκαιος μεταξύ τους, ούτε ένας, ο\nοποίος να είχε ρωτήσει για τον Θεό. Όλοι είχαν ξεφύγει και\nέγιναν άχρηστοι, δεν υπήρχε κανένας, ο οποίος να έκανε\nτο καλό, ούτε ένας. Είχαν χρησιμοποιήσει όλα τα μέλη τους\nως σκεύη αδικίας. Τα πάντα ήταν διεφθαρμένα, μολυσμένα\nμέσα στην αμαρτία και στη βιαιότ ητα: ο λάρυγγάς τους, η\nγλώσσα τους, τα χείλη τους, το στόμα τους, τα πόδια τους,\nοι οδοί τους. Δεν υπήρχε καθόλου φόβος Θεού σ’ αυτούς.\nΟι μαρτυρίες γι’ αυτήν την τρομερή διαφθορά έχουν συγκεντρωθεί από τους Ψαλμούς και τους προφήτες. Τι μπο\nρούσαν οι Ιουδαίοι ν’ απαντήσουν σ’ αυτό; Τίποτα. Διότι\n«εξεύρομεν ότι όσα λέγει ο νόμος λαλεί προς τους υπό τον\nνόμον». Υπήρχε δηλαδή αναμφίβολα η απόδειξη της ενοχής,\nτης διπλής ενοχής των Ιουδαίων.\n46ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ...επιστολήΚαι τώρα έρχεται το καταπληκτικό αποτέλεσμα: «δια να\nεμφραχθή παν στόμα και να γίνη πας ο κόσμος υπόδικος\nεις τον Θεόν». Κάθε στόμα, ακόμη και των Ιουδαίων, εμφράσσεται, ακόμη πιο αποδοτικά απ’ ό,τι στον ειδωλολάτρη. Ολόκληρος ο κόσμος, Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες, έχει\nυποβληθεί αμετάκλητα στην κρίση του Θεού – στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα συμπέρασμα, που φρικτότερο\nαπ’ αυτό δεν θα μπορούσε να διανοηθεί κάποιος. Ολόκληρη\nη ανθρωπότητα έχει υποβληθεί στην κρίση του Θεού! Όλοι,\nείτε θρησκευόμενοι είτε ασεβείς, καλοί ή κακοί, θα σιωπήσουν ενώπιον του θρόνου του αγίου Θεού! Τι ταπείνωση για\nτην υπερηφάνεια και αυταρέσκεια του θνητού ανθρώπου!\nΚαι μάταια αντιτάσσεται σ’ αυτό με όλη του τη δύναμη. Έτσι\nέχουν τα πράγματα με τον κόσμο κατά την κρίση του Θεού.\nΟ απόστολος κλείνει ολόκληρη την ενότητα με τα λόγια: «Δι\nότι εξ έργων νόμου δεν θέλει δικαιωθή ουδεμία σαρξ ενώπιον\nαυτού, επειδή δια νόμου γίνεται η γνώρισις της αμαρτίας»\nΕάν θα υπήρχε κάποια δυνατότητα, να λάβει κανείς μέσω κάποιων έργων δικαιοσύνη\nενώπιον του Θεού, θα είχε δοθεί στον Ισραήλ\nστο νόμο του Σινά. Αλλά ακριβώς το αντίθετο\nείχε συμβεί: όπως είδαμε, η κατάσταση των\nΙουδαίων είχε αποδειχθεί τόσο άσχημη, ώστε\nείχε γίνει ρητό μεταξύ των υπολοίπων λαών.\nΗ ενοχή τους δηλαδή είχε γίνει τεράστια\nμέσω της παράβασης του νόμου, τον οποίο\nαναγνώριζαν ως τέλειο.\nΘα μπορούσαν όμως τα πράγματα να έχουν διαφορετικά; Όχι, διότι ο νόμος μόνο φανερώνει την αμαρτία, αφήνει\nνα φανεί με όλη την ασχήμια της – γίνεται «καθ’ υπερβολήν αμαρτωλός… δια της εντολής» (κεφάλαιο ζ΄13) – αλλά\nποτέ δεν μπορεί ν’ αναδείξει την αγιότητα, να δικαιώσει τον\nαμαρτωλό ενώπιον του Θεού. Αφήνοντας να γνωριστεί η\nαμαρτία με την αληθινό χαρακτήρα της, τον κατακρίνει στη\nσυνείδησή του, ώστε δεν μένει τίποτε άλλο γι’ αυτόν παρά\nταπείνωση και αυτοκατάκριση, ή εάν αμελήσει τη χάρη, στο\nτέλος μια φρικτή σιωπή.\nRudolf BrockhausΜετ.: Ιωνάς Ζάϊντελ\n(Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)Μάιος - Ιούνιος 201147ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΖΩΗ‘‘Με έδιωξε η ίδια μου η μάνα’’.Στη ζωή μου τα έκανα όλα νωρίς. Άφησα το σχολείο\nκαι παντρεύτηκα στα 17 μου και 19 χρονών ήμουν ήδη πατέρας. Με τη γυναίκα μου περνούσαμε όμορφα, είχα καλούτσικη και σταθερή δουλειά, το μωράκι μας μάς έδινε χαρά,\nένιωσα πως ό,τι ήταν να αποκτήσω στη ζωή, το είχα στα\nχέρια μου. Έτσι μια μέρα στα 22 μου, καθώς δούλευα μαζί\nμε τον πατέρα μου, του ’πιασα την κουβέντα. ‘‘Αυτό που\nζούμε είναι η ζωή; Γιατί είμαστε εδώ κάτω;’’ Μου απάντησε\nχωρίς δεύτερη σκέψη. ‘‘Είμαστε για να περνάμε καλά και\nμετά για να φύγουμε’’.\nΤην άκουσα αυτήν την κουβέντα και βάλθηκα να την κάνω\nτρόπο ζωής. Άρχισα να ξενυχτάω, άφησα τη γυναίκα μου,\nμετά παντρεύτηκα μια άλλη, μετά αχόρταγα έπεσα στην\nπολύ άσωτη ζωή, με διάφορες γυναίκες κα πολλή ασυδοσία.\nΙκανοποίηση δεν έβρισκα και γι’ αυτό, παρόλο που ήμουν\nμεγάλος πια, είπα αμέσως το ναι όταν ένας φίλος μου μού\n48ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑπρωτοπρόσφερε κοκαΐνη. ‘‘Θέλεις να δοκιμάσεις;’’ Και γιατί\nόχι, σκέφτηκα. Αυτό ήταν το ξεκίνημα. Από την κοκαΐνη πέρασα στην ηρωίνη και μετά στα χάπια και μετά στα ποτά...\nΤο ένα έφερε το άλλο. Στο μεταξύ δούλευα το πρωί σε μια\nεταιρεία, το απόγευμα σε ένα ζαχαροπλαστείο, και είχα πολλά και καλά λεφτά, για να ξοδεύω στα ναρκωτικά. Εφτά χρόνια πέρασαν έτσι!\nΈφτασε όμως κάποτε η στιγμή της απόρριψης. Από τη δουλειά με έδιωξαν, η γυναίκα μου μού έδειξε την πόρτα, και τέλος με\nέδιωξε η ίδια μου η μάνα. ‘‘Δε θέλω να σε\nξαναδώ, δεν είσαι εσύ ο γιος που είχα.’’\nΚι έτσι από εκεί που είχα σπίτι, βρέθηκα\nστους δρόμους. Κοιμόμουν εδώ και εκεί\nγια τέσσερις μήνες. Ένα βράδυ, κάτω από\nτα άστρα, σήκωσα το κεφάλι μου στον ουρανό. ‘‘Θεέ μου, δεν τη θέλω πια τη ζωή\nμου έτσι. Ή μου την παίρνεις ή μου δίνεις\nμια καινούργια.’’ Ψέλλισα σ’ ένα Θεό, που\nποτέ πριν δεν είχα ασχοληθεί μαζί Του, και\nμέχρι τότε πίστευα ότι κι Εκείνος δεν έχει\nλόγο να ασχολείται μαζί μου. ‘‘Καθένας\nπου θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου\nθα σωθεί.’’ Δεν είχαν συμπληρωθεί δυο\nβδομάδες -οι πόρτες άνοιξαν τόσο γρήγορα- κι εγώ βρισκόμουν σ’ ένα χριστιανικό\nκέντρο αποτοξίνωσης στην Ισπανία. Δεν\nέφερα αντιστάσεις στο κάλεσμα του Ιησού\nΧριστού. Ήμουν έτοιμη καρδιά, μετά από\nτόσες απογοητεύσεις και αποτυχίες. Έμαθα για την αμαρτία, την πηγή της πτώσης μου, μα και για τη\nσωτηρία του Χριστού, σωτηρία αιώνια, αμετάκλητη, πλήρη,\nπου αγγίζει κάθε τομέα της ζωής του ανθρώπου. Έμεινα στο\nκέντρο αρκετό καιρό, έμαθα να τρέφομαι από το Ευαγγέλιο,\nνα παίρνω δύναμη και να προχωράω το δρόμο της πίστης.\nΌταν γύρισα πίσω στην πατρίδα για να ζήσω μια ζωή φυσιολογική, άλλοι πιστοί άνθρωποι με αγκάλιασαν με αγάπη.\nΈχω πια μια καινούργια μεγάλη οικογένεια. Αυτή των αγίων\nτου Χριστού. Η γυναίκα μου με δέχτηκε και τώρα διαβάζει\nκι αυτή το Ευαγγέλιο και η αγάπη του Κυρίου μας αγγίζει τη\nζωή της. Ο Κύριός μας είναι ζωντανός και κάνει θαύματα.\nΓιώργος Σαλαμβάς - ΑΘΗΝΑ\nΜάιος - Ιούνιος 201149ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΖΩΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ«Διότι δεν είναι η πάλη\nημών εναντίον εις αίμα και\nσάρκα, αλλ’ εναντίον εις\nτας αρχάς, εναντίον εις\nτας εξουσίας, εναντίον εις\nτους κοσμοκράτορας του\nσκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις\n(Εφεσίους ς΄12)Πάλη με το διάβολο\nHπροσευχή με την πνευματική ζωή βρίσκονται\nσε τέτοια ενότητα και ταύτιση, που δεν μπορείς να\nτα ξεχωρίσεις. Και τα είδη της προσευχής είναι\nτόσο πολλά. Μερικά από αυτά είναι άγνωστα στους\nΥπάρχει η στεναγμική προσευχή. «Διά στεναγμών αλαλήτων», λέγει ο Λόγος του Θεού (Ρωμαίους η΄26). Είναι αυτή η\nπροσευχή, όλο και όλο, ένας στεναγμός, που σε κάποια στιγμή που ακούς ένα κήρυγμα, που διαβάζεις κάποιο βιβλίο,\nπου ακούς μια συζήτηση, αναστενάζεις, μόνο αυτό κάνεις,\nτίποτα άλλο, μα αυτός ο στεναγμός είναι με υποκίνηση του\nΠνεύματος του Αγίου και έχει κάποιο σαφέστατο περιεχόμενο, που αποκωδικοποιείται και αναλύεται στον Ουρανό.\n50ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΠάλη με το διάβολοΥπάρχει η νοητική προσευχή, που ο Κύριος απαντά\nσ’ αυτή, διότι λέει «υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν» (Εφεσίους γ΄20). Δεν παίρνει φραστική έκφραση\nκαι σχήμα. Είναι μια σκέψη μονάχα, που ο Κύριος τη\nδιαβάζει και απαντά, με τον ίδιο τρόπο που απαντά\nστις άλλες προσευχές.Εκ πρώτης\nόψεως, μια τέτοια πάλη και\nτον πονηρό κόσμο\nδύσκολη, αδύνατη. Και τούτο, γιατί μάθαμε να βλέπουμε\nέτσι τα πράγματα. Εμείς είμαστε το σώμα της\nΝύμφης, είμαστε ταυτισμένοι\nμε τον Χριστό.\nεμείς, αλλά είναι\nΑυτός, που κατοικεί μέσα μας\nκαι είναι «τα\nπάντα εν πάσι».Υπάρχει και η αγωνιστική προσευχή της πάλης, όπου\nο πιστός συγκρούεται με το θέλημα του διαβόλου, με\nτις σκοτεινές δυνάμεις που διαφεντεύουν τον αιώνα\nμας. Ο Απ. Παύλος τη συγκρίνει με τη σωματική πάλη,\nπου γίνεται μέσα στα γυμναστήρια.\nΥπάρχει πάντα ένας εχθρός, ένας αντίπαλος, που καλούμαστε εμείς προσωπικά να συγκρουσθούμε μαζί\nτου. Υπάρχει πάντα κάποιος σκοπός και στόχος για τη\nσύγκρουσή μας αυτή με τις διάφορες ιεραρχίες του\nΚαι ακόμα, πρέπει να νικήσουμε, γιατί η νίκη μας\nαυτή είναι βεβαιωμένη και εξασφαλισμένη.\n«Τις είναι ο νικών τον κόσμον, ειμή ο πιστεύων, ότι ο\nΙησούς είναι ο Υιός του Θεού;» (Α΄Ιωάννου ε΄5) «Μεγαλύτερος είναι ο εν ημίν παρά ο εν τω κόσμω».\nΕκ πρώτης όψεως, μια τέτοια πάλη και σύγκρουση του\nανθρώπου με τον πονηρό κόσμο φαίνεται δύσκολη,\nαδύνατη. Και τούτο, γιατί μάθαμε να βλέπουμε τον\nεαυτό μας με ένα αίσθημα αδυναμίας και ταπεινοσύ\nνης. Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εμείς είμαστε\nτο σώμα της Νύμφης, είμαστε ταυτισμένοι με τον\nΧριστό. Σε τελευταία ανάλυση, δεν είμαστε πια εμείς,\nαλλά είναι Αυτός, που κατοικεί μέσα μας και είναι «τα\nπάντα εν πάσι».\nΑλλά ακόμα, εμείς είμαστε φορείς μιας ειδικής εξουσίας,\n«ιδού, δίδω εις εσάς την εξουσίαν του να πατήτε επάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού»\n(Λουκάς ι΄19). Ακριβώς αυτή τη δύναμη και αυτή την εξουσία μας καλεί ο Κύριος να ασκήσουμε. Ο Θεός πολεμά δια\nτων αγίων Του και κερδίζει μάχες με τις προσευχές τους.\nΓιατί είμαστε μέλη του σώματός Του και σκεύη δικά Του.\nΤο «όσα αν δέσετε και όσα αν λύσετε επί της γης», που ο Κύριος δίνει εξουσία στους δικούς Του, αφορούν δικαιώματα\nπου έχουμε επάνω στα πονηρά πνεύματα που κυριαρχούν\nστον κόσμο μας. Η πάλη αυτή είναι μια ειδική μορφή προ-Μάιος - Ιούνιος 201151Πάλη με το διάβολοσευχής, που το πιστό παιδί του Θεού ασκεί τα δικαιώματά\nτου, όχι μόνο με προσευχή, μα και με επιτίμηση. Ο Κύριος\nμας λέει στο κλασικό πια Μάρκος ια΄23-24 να πούμε στο\nόρος τούτο το «άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν». Είναι\nδιαταγή και εντολή, που δίνεται από το πιστό παιδί του Θεού\nστα πονηρά πνεύματα, που στέκονται εμπόδιο με τη μορφή\nΑυτή η μεταχείριση των δικαιωμάτων και των εξουσιών που\nμας έδωσε ο Κύριος σπανίζει, για να μην πω δεν υπάρχει\nκαθόλου. Κατόρθωσε ο διάβολος να μας παραπλανήσει, να\nμας υποβαθμίσει τα δικαιώματά μας. Και πολύ σπάνια βλέπουμε να γίνεται τέτοια χρήση.\nΚαι όμως, είναι γραμμένα μέσα στο Ευαγγέλιο.\nΚαι όμως, είναι για κάθε πιστό παιδί του Θεού.\nΚαι όμως, κάποτε θα πρέπει να αρχίσουμε, να ξεκινήσουμε\nκαι να βγούμε στην παλαίστρα.Όπως ο Κύριός μας.\nΟ Κύριός μας πάλεψε μαζί του στην έρημο.\nΟ Κύριός μας πάλεψε μαζί του στην αγωνία της Γεθσημανή.\nΟ Κύριός μας πάλεψε μαζί του στους πειρασμούς του Σταυρού.\nΚαι πάντοτε νίκησε. Κι εμείς καλούμαστε να νικήσουμε και\nνα νικάμε πάντοτε.\nΚαι νίκη είναι η υπακοή και παραμονή στου Θεού το θέλημα, το οποιοδήποτε θέλημα, που εμείς δε θα το κριτικάρουμε καθόλου.\nΥπάρχουν γύρω μας πλήθος από περιπτώσεις, που δεν τις\nαναλάβαμε προσωπικά, που δεν τις αναλάβαμε υπεύθυνα\nενώπιον του Κυρίου, με πλήρη χρήση των δικαιωμάτων μας\nκαι των εξουσιών μας.\n52ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΠάλη με το διάβολοΓι’ αυτό έχουμε χαμένο έδαφος.\nΓι’ αυτό έχουμε χαμένες ψυχές.\nΓι’ αυτό έχουμε χαμένες μάχες.\nΚαι όταν λέμε χαμένες από μας, είναι κερδισμένες από\nτον εχθρό μας. Ιδιαίτερα στην περιοχή των ψυχών.Ο Μωυσής με\nαποφασιστικότητα και σιγουριά\nέβαλε τον Ιησού\nτου Ναυή να πολεμά στον κάμπο\nκαι αυτός ανέβηκε πάνω στο βουνό και με υψωμένα χέρια έδωσε\nτη μάχη του.\nΚι εσύ είσαι\nένας, που είναι\nμέσα στις επαγγελίες του Θεού.\nΚι εσύ με τη δύναμη του Κυρίου\nΜε καρδιά και\nπνεύμα ολοκληρωτικά δοσμένα\nστον Κύριο.Καθίσαμε πάνω από τη γέφυρα και τις βλέπαμε να\nτις παρασέρνει και να τις στροβιλίζει το ποτάμι, μέχρι\nπου τις χάσαμε από τα μάτια μας και τις ξεχάσαμε.\nΑυτή η αρνητική αντιμετώπιση είναι έλλειψη αγάπης.\nΔεν πονέσαμε. Κοιτούσαμε μόνο τον εαυτό μας και\nπιστεύαμε πως ήμαστε καλά.\nΕίναι έλλειψη πνεύματος θυσίας. Μια πάλη είναι πάντα μια πάλη. Κούραση. Αγώνας. Ταλαιπωρία.\nΕίναι έλλειψη θάρρους και πίστεως.\nΔεν πιστεύαμε πως θα κερδίζαμε αυτή τη μάχη.\nΟ Μωυσής με αποφασιστικότητα και σιγουριά έβαλε\nτον Ιησού του Ναυή να πολεμά στον κάμπο και αυτός\nανέβηκε πάνω στο βουνό και με υψωμένα χέρια έδωσε τη μάχη του. Και μετά, την επομένη του Χρυσού\nΜόσχου, που ο Θεός του είπε πως δε θα πήγαινε μαζί\nτους στην πορεία της Εξόδου, έδωσε μια άλλη μάχη\nμε τον Θεό και την κέρδισε.\nΚαι όταν μπροστά στην Ερυθρά Θάλασσα έτρεμαν οι Ισραηλίτες, γιατί άκουγαν τα άρματα των Αιγυπτίων, λέει στον\nΜωυσή: «Τι είναι αυτό που κρατάς στο χέρι σου;» Το ραβδί\nτου ήταν. «Με αυτό κάνε τα νερά να σταματήσουν».\nΚι εσύ είσαι ένας, που είναι μέσα στις επαγγελίες του Θεού.\nΚι εσύ με τη δύναμη του Κυρίου μπορείς.\nΜε καρδιά και πνεύμα ολοκληρωτικά δοσμένα στον Κύριο.\nΒέβαια, μπορεί για σένα αυτό να είναι μια Γεθσημανή.\nΒέβαια, μπορεί για σένα να είναι ένας πειρασμός της ερήμου.\nΟ Κύριος είναι ικανοποιημένος, γιατί έχει έναν άνθρωπο,\n«κατά την ευδοκίαν του θελήματος αυτού».\nΟ διάβολος από την άλλη την πλευρά δεν είναι ευχαριστημένος και μας εχθρεύεται. Μας μισεί. Πάντα μας μισεί. Πολύ\nπερισσότερο τώρα, που βγαίνουμε να συγκρουστούμε μαζί\nΜα εμείς ανήκουμε στον Κύριό μας και Αυτόν υπηρετούμε.Μάιος - Ιούνιος 201153ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ\nΠοιος έφτιαξε το χρώμα;\nΠοιος τη μυρουδιά\nσ’ όλα τα καλά λουλούδια\n’δώ στην ερημιά;\nΑυτός που έπλασε και σένα\nκαι σ’ αγάπησε πολύ\nπλήρωσε Αυτός με αίμα ναι\nγια να σωθείς και συ.\nΝαι σωθήκαμε κι οι δυο μας\nκαι μας ένωσε μαζί\nγι’ αυτό πρέπει στη ζωή μας\nνα Του μείνουμε πιστοί.\n-----------------Ενωμένα τα κλαδιά μας\nκαι τα λούλουδα μαζί\nνα ευωδιάζουμε για Κείνον\nπάντα σ’ όλη τη ζωή\nκαι σε μπόρες και σε καύμα\nκι όταν είναι ξαστεριά\nμέχρι να βρεθούμε όλοι\nστη ζεστή Του αγκαλιά.\nΈνα θέλησε ο Κύρης\nκι έκοψε απ’ τα κλαδιά\nκαι το πήρε πιο κοντά Του\nΚι όλα τ’ άλλα εδακρύσαν\nκι έσταξαν ευλαβικά\nόσο είχαν ευωδιά\nμέχρι να ’ρθούμ’ όλα σε Σένα\nστα πόδια Σου παντοτινά.\nΗ Δύναμη που Μεταμορφώνει!Μάιος - Ιούνιος 201155Άλλος τρόπος σκέψης\n«Είχε ήδη δύο παιδιά και έμεινε έγκυος στο τρίτο.Όταν το έμαθε, ήρθαν ένα σωρό δυσάρεστες σκέψεις\nμέσα της. «Τώρα θα έχω ένα ακόμη στόμα να ταΐζω. Δύο\nεπιπλέον πόδια που θα χρειάζονται παπούτσια. Περισσότερες άγρυπνες νύχτες. Περισσότερο πολυάσχολες κουραστικές μέρες. Λιγότερο ακόμη ελεύθερο χρόνο να διαβάσω, να ασχοληθώ με τη μουσική και τη ζωγραφική μου,\nνα κάνω επισκέψεις...»Μπορεί να βλέπω λιγότερο τις\nφίλες μου, αλλά\nθα έχω κερδίσει\nέναν φίλο πιο\nόλους τους άλλους, το παιδί\nμου, και σ’ αυτό\nθυσιάζω με τη\nθέλησή μου όση\nμου είχαν αφήσει\nτα άλλα μου παιδιά. Πόθος μου,\nνα δει στη ζωή\nμου το Χριστό.\n56ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΌλα αυτά μαύρισαν την ψυχή της. Μα ήταν άνθρωπος\nαφιερωμένος στον Ιησού Χριστό και σύντομα ο Θεός\nέστειλε με το Πνεύμα Του άλλες σκέψεις μέσα της, που\nέδιωξαν τη σκιά της συννεφιάς από την καρδιά της:\n«Θα έχω ένα ακόμη γλυκό μυρωδάτο στοματάκι να μου\nψελλίζει τα λογάκια του. Άλλο ένα τρυφερό προσωπάκι\nνα φιλάω. Δύο ακόμη ποδαράκια να αντηχούν με τα\nβηματάκια τους στο σπίτι μας. Μια ψυχή ακόμη να\nοδηγήσω στο Χριστό. Και το σώμα, που μέσα του κατοικεί αυτή η ψυχούλα, αξίζει όλους τους κόπους και\nτα ξενύχτια, αφού αυτό το παιδί θα γίνει βασιλόπουλο του Ουρανού. Μπορεί να βλέπω λιγότερο τις φίλες\nμου, αλλά θα έχω κερδίσει έναν φίλο πιο αγαπητό από\nόλους τους άλλους, το παιδί μου, και σ’ αυτό θυσιάζω\nμε τη θέλησή μου όση ελεύθερη ώρα για ξεκούραση\nμου είχαν αφήσει τα άλλα μου παιδιά. Πόθος μου, να\nδει στη ζωή μου το Χριστό. Ναι, πολύτιμο μωρό μου,\nκαλωσόρισες στην καρδιά της μητέρας σου, στο χρόνο\nτης, στη δύναμη, στην υγεία της, στις πιο αγαπητές της\nφροντίδες, στην προσευχή της! Ω, πόσο πλούσια και\nπόσο αληθινά και θαυμαστά ευλογημένη είμαι!»\nΚύριέ μου, μάθε με να μετράω το χρόνο μου και\nτις δυνάμεις μου με τον δικό Σου τρόπο σκέψης, να\nβάζω στη ζωή μου τις προτεραιότητες που Εσύ θέλεις και καθόλου να μην φείδομαι κόπους και κούραση για να κάνω το θέλημά Σου.Φωνή που σώζει\n“Και ύπαγε, είσελθε προς τους αιχμαλωτισθέντας, προς τους\nυιούς του λαού σου, και λάλησον προς αυτούς, και ειπέ προς\nαυτούς: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός εάν τε ακούσωσιν, εάν τε\nαπειθήσωσιν.” Ιεζεκιήλ γ΄ 11«Ηφωνή της κόρης μου έσωσε τη ζωή μου»,\nήταν τα πρώτα λόγια ενός 63χρονου κυρίου,\nμόλις βρήκε τις αισθήσεις του, στο κρεβάτι του\nνοσοκομείου. Είχε τραυματιστεί σοβαρά σε\nαυτοκινητιστικό, σε μια μετωπική σύγκρουση.\nΒρέθηκε πεσμένος στο δρόμο, με σπασμένα τα\nπλευρά του. Το ασθενοφόρο, που ειδοποιήθηκε να σπεύσει στον τόπο του δυστυχήματος, το\nοδηγούσε η κόρη του, η οποία βεβαίως αγνοούσε το συμβάν.\nΜόλις είδε τον πατέρα της, έτρεξε κοντά του κι άρχισε, με όλη της τη δύναμη και την αγωνία, να φωνάζει\nτο όνομά του. Όπως ομολόγησε αργότερα ο πατέρας,\nαυτό το έντονο ηχητικό ερέθισμα τον έφερε πίσω στη\nζωή. Πολλοί κείτονται δίπλα μας πληγωμένοι από την\nαμαρτία, τραυματισμένοι, πονεμένοι. Βρίσκονται πολύ\nκοντά μας. Στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στο ίδιο\nμας ίσως το σπίτι. Κινδυνεύουν. Χάνουν τη ζωή τους\nκάθε μέρα σταγόνα-σταγόνα και χάνονται αιώνια, χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα. Πώς να τους αφήσουμε αβοήθητους; Πώς να τους αφήσουμε να αιμορραγούν, να κατακομματιάζεται η ψυχή τους; Αν τους\nαγαπούμε, πρέπει να κάνουμε κάτι, όσο είναι ακόμη\nκαιρός. Να τους φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη. ΜεΠολλοί κείτονται\nδίπλα μας πληγωμένοι από την\nαμαρτία, τραυματισμένοι, πονεμένοι. Βρίσκονται\nμας, στη δουλειά\nμας, στο ίδιο\nμας ίσως το σπίτι. Χωρίς Θεό,\nχωρίς ελπίδα. Αν\nτης άγιας ζωής\nμας και της ειρηνεμένης μας ψυχής. «Ο Χριστός\nσώζει! Ο Χριστός\nκι εσένα!»Μάιος - Ιούνιος 201157όλη τη δύναμη της άγιας ζωής μας και της ειρηνεμένης μας ψυχής. «Ο Χριστός σώζει! Ο Χριστός μπορεί να\nσώσει κι εσένα!» Ποιος σκέφτεται ευγένειες σε τέτοιες\nπεριπτώσεις; Μπροστά σε τέτοιο αιώνιο κίνδυνο, ποιος\nδιστάζει να «τους χαλάσει την ησυχία τους»;\nΚύριέ μου, σακατεμένο από την αμαρτία με βρήκες. Σ’ ευχαριστώ για τη φωνή Σου, που με έβγαλε από το θανατερό λήθαργο. Δώσε μου δύναμη να\nφωνάξω, να σωθούν κι άλλες πολύτιμες ψυχές απ’\nτην αιχμαλωσία του πονηρού εχθρού μας. Να ζήσω\nάγια, μια ζωή διαμαρτυρίας, που να φωνάζει για\nτην καθαρότητά Σου.CDΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ\nΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ20. Η Α’ ΠΕΤΡΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣCD 18 10\nCD 20 10\nCD 21 10\nCD 22 10\nCD 23 10\nCD 24 10\nCD 25 10\nCD 26 10\nCD 31 10\nCD 33 10\nCD 35 10\nCD 36 10\nCD 39 10\nCD 42 10\nCD 45 1058ΕΤΣΙ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ\nΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΜΑΣ\nΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ\nΗ ΛΥΠΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ\nΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ\nΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΙΟΙ ΚΑΘΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ\nΟ ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ\nΕΤΣΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ\nΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΛΑ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ\nΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ\nΠΩΣ ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΡΚΙΚΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ\nΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΥΣ\nΕΤΣΙ ΘΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ\nΟΜΟΡΦΙΑ, ΚΟΣΜΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ\nΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΕΧΘΡΟΣ\nΠΑΣΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΤα «γιατί»\nΙδού, μακάριος ο άνθρωπος τον οποίον ελέγχει ο Θεός. Διά\nτούτο μη καταφρόνει την παιδείαν του Παντοδυνάμου.\tΙώβ ε΄ 17Μια γυναίκα πιστή, αφιερωμένη στον Κύριο, δοκιμά-στηκε στη ζωή της σκληρά. Δυσκολίες με τα οικονομικά,\nδυσκολίες στην οικογένεια, προβλήματα στην υγεία... Το\nχαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη της, ούτε ο παρηγορητικός λόγος για τους άλλους, ούτε τα εδάφια πίστης που όλη\nμέρα έφερνε και ξανάφερνε στη σκέψη της και τα έστελνε\nσαν προσευχή στον Ουράνιο Πατέρα. Η γυναίκα αυτή είχε\nβρει ένα μυστικό, ένα κλειδί στην πνευματική της ζωή.\nΌταν όλοι γύρω λένε: «Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί σ’ εμένα;» απευθυνόμενοι στον Θεό για κάθε δοκιμασία, αυτή έλεγε: «Κύριε, γιατί όχι εγώ;\nΓιατί όχι σ’ εμένα;» Ούτε παράπονο, ούτε απορία, ούτε ζητούσε το\nλόγο από τον Θεό. Συνήθιζε μόνη της να δίνει και την απάντηση:\n«Γιατί όχι εγώ; Μα εγώ έχω βράχο, έχω φρούριο δυνατό, έχω πέτρα\nκαι καταφύγιό μου τον Θεό μου. Με καλύπτει, με ανορθώνει, με\nσυντροφεύει, με αξιώνει να προσκολλώμαι πάνω στον Ιησού Χριστό μου». Αγαπητοί μου, ας αναλογιστούμε πόσο μεγάλη απόσταση\nμας χωρίζει από αυτή τη θέση, από αυτή τη νοοτροπία. «Γιατί όχι\nσ’ εμένα Πατέρα;» ας πει ο καθένας μας. «Δεν είμαι καλύτερος,\nούτε ικανότερος, ούτε πνευματικότερος. Δεν είμαι πιο έξυπνος, πιο\nάξιος, πιο ανθεκτικός. Όμως ξέρω πως μ’ αγαπάς, Πατέρα. Πως θέλεις σαν το καθαρό χρυσάφι να λάμψει η ζωή μου. Θέλεις να ζήσω\nελεύθερος από φόβους, από εξαρτήσεις κάθε μορφής. Θέλεις να\nμε καμαρώσεις δυνατό στην τρικυμία, θέλεις να δοξαστείς στη ζωή\nμου. Δε με νοιάζει ο πόνος, όσο το να Σ’ έχω στήριγμά μου, ασάλευτη δύναμή μου, ελπίδα ζωντανή, Εσένα τον ζωντανό Θεό μου!»\nΚύριέ μου, ξέρω πως δεν θα μ’ αφήσεις να πειραστώ πέρα\nαπό τη δύναμή μου. Τη δική Σου δύναμη ζητώ. Δεν ζητώ δοκιμασίες, θα ήταν τόσο άσοφο και παράτολμο. Ζητώ το δικό\nΣου θέλημα, και Εσύ γνωρίζεις πώς θα το κατεργαστείς στην\nΜάιος - Ιούνιος 201159Η κακή «δασκάλα»\nΔιά τούτο ο Κύριος λέγει: Επειδή ο λαός ούτος Με πλησιάζει\nδιά του στόματος αυτού, και Με τιμά διά των χειλέων αυτού,\nαλλ’ η καρδία αυτού απέχει μακράν απ’ Εμού...\nΗσαΐας κθ΄ 13Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η τηλεόραση\nεπηρεάζει ακόμη και τους ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό, ευνουχίζοντάς τους πνευματικά\nκαι κάνοντάς τους ανήμπορους να αντισταθούν\nστα μηνύματά της. Κι είναι πραγματικά κρίμα\nνα βλέπουμε πως «οι υιοί του αιώνος τούτου είναι φρονιμώτεροι εις την εαυτών γενεάν, παρά\nτους υιούς του φωτός» (Λουκάς ις΄8).\nδεν τα πετάνε, τα\nκάνουν τηλεοπτικά προγράμματα...». Σκουπίδια\nπροσεκτικά επιλεγμένα από το\nδιάβολο για να\nέναν εθισμό στην\nαμαρτία. Και να\n60ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΟ Γούντι Άλεν είναι διάσημος και καταξιωμένος ηθοποιός, άσχετα αν τα έχει κάνει θάλασσα στην προσωπική\nτου ζωή σκορπώντας πόνο τριγύρω του. Χρησιμοποιεί\nλοιπόν κι αυτός την τηλεόραση για να προβάλλεται.\nΈκανε όμως την εξής δήλωση γι’ αυτήν: «Έχουμε καταλήξει να λέμε πως μπορείς να νιώσεις δικούς σου μόνο\nεκείνους που βλέπουν το ίδιο κανάλι με σένα. Είναι ξεκάθαρο. Τα σκουπίδια δεν τα πετάνε, τα κάνουν τηλεοπτικά προγράμματα...» Θα συμπληρώσουμε πως είναι\nσκουπίδια προσεκτικά επιλεγμένα από το διάβολο για\nνα πωρώνουν, να αποχαυνώνουν, να σκληρύνουν την\nκαρδιά του ανθρώπου. Να δημιουργούν έναν εθισμό\nστην αμαρτία. Και να λανσάρουν το κοσμικό πνεύμα\nακόμη και μέσα στη χριστιανική οικογένεια. Αν σήμερα\nαφήνουμε τα παιδάκια μας μπροστά στο γυαλί για να\nησυχάσουμε, αύριο, εφήβους πια, θα τα βλέπουμε με\nπόνο να μιμούνται τη ζωή των ναρκωτικών, της άπρεπης γλώσσας, της φιλεναδίτσας... Είναι καιρός να προ-σέξουμε τι υλικό αφήνουμε να μπαίνει στο σπίτι μας και\nστην καρδιά μας. Αν αγαπούμε τον Χριστό και θέλουμε\nνα Τον ακολουθήσουμε πιστά, θα ζήσουμε ξεχωρισμένοι για Κείνον, χωρίς συμβιβασμούς με το αμαρτωλό\nσχήμα του κόσμου, άγιοι, αλλιώτικοι, αλώβητοι!\nΚύριέ μου, μη γένοιτο να καταστρέψω το σπίτι μου,\nτα παιδιά μου, με τα ίδια μου τα χέρια. Δεν χωράει\nεδώ αμέλεια ή αδιαφορία. Κάνε με απόλυτο και άκαμπτο με την αμαρτία, σε κάθε ύπουλη μορφή της.CDΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ\nΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝCD 58 09\nCD 59 09\nCD 60 09\nCD 50 09\nCD 61 09\nCD 62 0\nCD 63 09\nCD 64 09\nCD 65 09\nCD 66 09\nCD 67 09\nCD 68 09\nCD 69 0916. Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ;\nΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΨΗΛΑ Η ΑΓΑΠΗ;\nΗ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ\nΙΣΩΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ\nΕΤΣΙ ΘΑ ΕΛΕΓΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ\nΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΜΑΖΙ\nΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ\nΑΥΤΟ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ ΑΓΑΠΗ\nΕΤΣΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΓΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ\nΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΑΓΑΠΗ\nΣΥΓΧΩΡΗΣΗ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ\nΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΗ ΑΓΑΠΑΤΕ»\nΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ18. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝCD 04 10\nCD 05 10\nCD 12 10Α\nCD 12 10ΒΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ\nΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ\nΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ\nΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΜάιος - Ιούνιος 201161Υπάρχει!\nΕργάζεσθε μη διά την τροφήν την φθειρομένην,\nαλλά διά την τροφήν την μένουσαν εις ζωήν\nαιώνιον, την οποίαν ο Υιός του ανθρώπου\nθέλει σας δώσει.\nΙωάννης ς΄ 27Mιλούσαν αρκετή ώρα οι δυο τους για τις\nαλήθειες της Αγίας Γραφής, για την αγάπη\nτου Θεού, για τη δικαιοσύνη του Θεού, για\nτην κρίση του Θεού. Άκουγε με ενδιαφέρον\nγια τον Ιησού Χριστό, την ανάστασή Του, την\nόμορφη ζωή που απολαμβάνει στην αγκαλιά\nΤου ο μετανοημένος, το παιδί του Θεού. Ρωτούσε, σαν να άκουγε για πρώτη φορά πως ο\nΘεός ενδιαφέρεται προσωπικά γι’ αυτόν. Στο\nτέλος ρώτησε δειλά: «Δηλαδή, υπάρχει αιώνια\nΚι ήταν σ’ αυτήν την ερώτηση συμπυκνωμένη όλη η\nνοοτροπία της ζωής του, που ο Θεός την αναποδογύριζε, για να του φανερώσει την αλήθεια. Στ’ αλήθεια\nυπάρχει αιώνια ζωή; Δηλαδή, δεν είμαστε μόνο χώμα,\nμόνο σάρκα και οστά; Δηλαδή δεν ισχύει, ό,τι φάμε,\nό,τι πιούμε, ό,τι αρπάξουμε σήμερα, γιατί αύριο μπορεί να γίνουμε τίποτα; Δηλαδή, δεν τελειώνουν όλα\nμετά το θάνατο;\nΜπορεί και στα χείλη τα δικά σου, όπως και στου\nφίλου μας, να ανεβαίνουν τέτοια ερωτηματικά, αγαπητέ μου. Ίσως ταραχτούν τα λιμνάζοντα νερά της\nκαρδιάς σου, μα πρέπει να μάθεις την αλήθεια.\n62ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΥπάρχει!Πως, ναι! υπάρχει αιώνια ζωή. Το είπε ο Γιος του Θεού,\nο Ιησούς Χριστός, το υποσχέθηκε στους πιστούς Του.\nΠως ο Θεός μας έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του, όχι για να τερματίζουμε άδοξα, μα για να\nσυνεχίζουμε ένδοξα στο λαμπρό φως της παρουσίας\nΤου. Πως υπάρχει αιώνια ζωή κι αιώνια απώλεια, που\nξεκινούν και τα δύο από εδώ κάτω. Τώρα που διαβάζεις αυτή τη σελιδούλα ζήτησε από τον Θεό, αυτή η\nαιώνια ζωή να γίνει διά του Χριστού και δική σου.\nΚύριέ μου, μου χάρισες κι αυτή τη ζωή και την\nάλλη, να απολαμβάνω από τώρα τη χαρά της\nΠαρουσίας Σου, την ομορφιά της αλήθειας Σου,\nτη ζεστασιά της φροντίδας Σου. Ετοίμαζέ με για\nεπάνω κάθε μέρα και πιο πολύ!CDΝαι! υπάρχει\nαιώνια ζωή. Το\nείπε ο Γιος του\nΘεού, ο Ιησούς\nΧριστός, το υποσχέθηκε στους\nΤώρα που διαβάζεις αυτή τη\nσελιδούλα ζήτησε από τον Θεό,\nαυτή η αιώνια\nζωή να γίνει διά\nδική σου.ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ\nΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ19. Ο ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣCD 02 10\tΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑΣCD 09 10\tΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑCD 10 10\tΠΟΙΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣCD 11 10\tΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟCD 13 10\tΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣCD 14 10\tΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥCD 15 10\tΟ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ\nCD 16 10\tΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΧΘΡΟ ΜΑΣCD 30 10\tΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟCD 34 10ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΜΕCD 40 10\tΕΤΣΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΡΙΜΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥCD 44 10\tΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΠΑΨΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ\nΝΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙΜάιος - Ιούνιος 201163Τι είναι η πίστη\nΕίναι δε η πίστις, ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις\nπραγμάτων μη βλεπομένων. Εβραίους ια΄ 1«Πίστη είναι ο αγωγός που φέρνει τον Θεό στη ζωή μας».Αυτή την πολύ απλή εικόνα έδινε ένας άνθρωπος του Θεού\nκαι έφερνε το εξής παράδειγμα από την καθημερινή ζωή:\n«Έξω από το παράθυρό μου, στη δουλειά μου, υπάρχει ένας\nπυροσβεστικός κρουνός. Επειδή το κτίριο, όπου εργάζομαι,\nείναι μεγάλο και μέσα απασχολείται πολύς κόσμος, για λόγους ασφαλείας κάθε τόσο μας κάνουν εξάσκηση με δοκιμαστικούς συναγερμούς σε περίπτωση πυρκαγιάς. Ο πυροσβεστικός κρουνός, αν πραγματικά πιάσει φωτιά το κτίριο,\nμπορεί να προμηθεύσει άφθονο νερό. Όλο αυτό όμως το\nνερό δεν θα μπορέσει να προσφέρει τίποτε μέσα στα γραφεία μας. Χρειάζεται ένας σωλήνας, ένας μεγάλος και ευρύς σωλήνας, που θα το φέρει σε κάθε πλευρά του κτιρίου,\nώστε να σβήσει η φωτιά».\nΟ Θεός έχει άπειρες δυνάμεις. Τότε γιατί η ζωή μας είναι φτωχή\nκαι αδύναμη; Γιατί δεν κάνει κάτι να ομορφύνει τις μέρες μας, τον\nκόσμο μας; Να απαλύνει τη δυστυχία, τον πόνο, την πείνα, τις συμφορές; Το πρόβλημα βρίσκεται στον αγωγό. Λείπει η πίστη. Αυτό\nείναι που χρειάζεται. Πίστη. Όχι απλή αποδοχή. Όχι απλώς «συμφωνώ, έτσι είναι, υπάρχει Θεός». Έτσι «και τα δαιμόνια πιστεύουν\nκαι φρίττουν». Να Τον αφήσουμε να έρθει μέσα στην καρδιά μας.\nΝα την αλλάξει. Να τα κάνει όλα νέα. Όλα από την αρχή. Νέο κτίσμα. Να αναλάβει Εκείνος την πορεία μας. Να γίνει πραγματικά\nΚύριός μας. Τότε δεν θα προλαβαίνουμε να βλέπουμε τα θαύματα\nτου Ουρανού στη ζωή μας. Τότε οι κρουνοί Του θα μας παρέχουν\nάφθονες τις ευλογίες Του. Τότε θα ’μαστε κι εμείς πηγή ευλογίας\nγια τους άλλους γύρω μας.\nΚύριέ μου, τα όσα μελετώ και μου αποκαλύπτεις από το Λόγο\nΣου, δεν θέλω να μείνουν στείρες γνώσεις. Χάρισέ μου πίστη,\nνα γίνουν βίωμά μου, να γίνουν οι αλήθειες Σου πραγματικότητα στη ζωή μου. Να γίνω άνθρωπος πίστης, προσευχής, δύναμης, άγιας μαρτυρίας.\n64ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑAll pages:34567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556585960616263646566InfoSaveLikeShareDownloadMore03 Pn Mai-Ioun 11 Published on Aug 3, 2012 logiazoisFollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore