Θέμα: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Παρ Απρ 25, 2008 1:28 pm\nΠάντα διαχρονικός, πάντα επίκαιρος "Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος\nεκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης", που γράφει ο Νίκος Καρούζος.\nΘέμα: Απ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Κυρ Απρ 27, 2008 11:15 am\nΈνα κείμενο τόσο παλιό με τόσες αλήθειες και του σήμερα γεμάτο. Γι' αυτό και ο Παπαδιαμάντης θεωρείται κλασικός. Αλλά και γι' αυτό βαραίνει η ψυχή μας. Πού έτσι ανώφελα και ανερμάτιστα κατασπαταλούμε το δώρο της ζωής.\nΕιλικρινά αυτές οι μέρες μου δημιουργούν μεγάλη μελαγχολία. Γιορτή σου λέει. Μέρες χαράς. Λαμπρή...\nΠού είναι η χαρά;\nΤουλάχιστον κάποτε που οι άνθρωποι πεινούσαν στο κάθε μέρα, έστω και η γαστριμαργική ατασθαλία της Πασχαλιάς σήμαινε κάποια διαφορά. Σήμερα; Που τα νηστίσιμα έχουν γίνει νοστιμότερα και πλουσιότερα και από το γεύμα το πασχαλιάτικο;\nΤη δική μου "λαμπρή" την έκανα χτες τα ξημερώματα... Όχι στο οικογενειακό τραπέζι με το φρικασέ της μαμάς... αλλά γυρίζοντας στο σπίτι μέσα στους άδειους δρόμους της πόλης. Τι όμορφη που είναι η Αθήνα μας έτσι. Ερωτική θα έλεγα. Με Galaxy στο ράδιο και ένα φεγγάρι θεριεμένο στον ουρανό.\nΚαμία σχέση με την ηλίθια φιέστα που έζησα πέρυσι στο χωριό. Παπαδιαμαντικά ξελαρυγγιάσματα του παπά και των ψαλτάδων και εξυπνάκηδες Αθηναίοι με κροτίδες...\nΚαι μετά φαΐ, φαΐ, φαΐ!!!\nΑυτό είναι γιορτή;\nΤέτοιες μέρες το '71 ο Λιαντίνης βρισκότανε στο Μόναχο. Μεγαλοσάββατο, 17 του Απρίλη. Από 'κει, από τα λατομεία των κρίνων όπως ο ίδιος λέγει, στέλνει σε φίλο αδερφικό οδηγίες για εορτασμό μιας τέτοιας μέρας.\nΣήκω, του γράφει, μια νύχτα και τράβα στη θάλασσα. Εκεί, στο ακρογιάλι να ξαπλώσεις για ώρες πολλές. Και τράβα μετά στο Σούνιο, στο βράχο του Ποσειδώνα. Για να διαβάσεις τις ρυτίδες του θεού πάνω στα μάρμαρα. Εκεί θα ακούσεις σωστά τα μηνύματα της πασχαλιάς και τη λιτανεία του Άδη. Αφουγκραζόμενος το χυμό της μαργαρίτας που ανεβαίνει από τη μήτρα του χειμώνα. Και γυμνώνοντας τις αισθήσεις σου μέσα στο μυστήριο της φύσης και το λίκνο της ζωής.\nΤον ίδιο ναό αργότερα, του Ποσειδώνα στο Σούνιο, θα διαλέξει ο Λιαντίνης για το εξώφυλλο του Νηφομανή του. Και κάπου στις μέσα σελίδες θα σημειώσει:\n"Η δύσκολη θέση ανάμεσα στο αρνί και στο λύκο, που ο Σεφέρης διαλέγει σαν πρότυπο ηθικού βίου, τον ξεχωρίζει, τον απομονώνει, και τον καταδικάζει μέσα στο σύνολο της κοινότητας. Το δραματικό στίγμα του προβλήματος βρίσκεται στην ανάγκη να φεύγει με το πλοίο που έρχεται. Ο ποιητής αδειάζει την απελπισία του σε μια φράση, που θα μπορούσε να ακούγεται στα ερείπια των ελληνικών θεάτρων:\nΗ παρουσία ενός ανθρώπου μου δίνει όση αγωνία και η στέρησή του. (Μ1, 122)\nΌταν, αφήνοντας τους ανθρώπους να χαίρουνται μέσα στον παραδαρμό της απάνθρωπης ανθρωπιάς τους, θα περιορίσει το εύρος της κοινωνικής του συνάρτησης στην ακτίνα του ελάχιστου δυνατού κύκλου, στους συντρόφους, πάλι θα μείνει μόνος:\nΠαράξενος κλονισμός να νιώθεις πως ποτέ δε θα μπορέσεις να έχεις συντρόφους. (Μ3, 304)\nΌπως και στον πίσω καιρό, οι σύντροφοι παίρνουν με τη σειρά το δρόμο του Ευρύλοχου και του Ελπήνορα, του Αλκιβιάδη και του Κριτία, του Σίμωνα Πέτρου και του Ιούδα. Και ο ένας, ο αληθινός, απομένει μόνος. Άλλοτε να παλεύει τους αέρηδες και τα saeva aequora του θυμωμένου Ποσειδώνα, άλλοτε να παραλαλεί στο δεσμωτήριο το τραγούδι της αθάνατης αρετής, άλλοτε να πηδά σα λαμπηδόνα ανάμνησης. Ανάσταση το λέμε, από το σταυρό του αθώου ληστή στη σπηλιά της ψυχής του μαύρου ανθρώπου."\nΟ ΝΗΦΟΜΑΝΗΣ, σελ. 75\nΚαι θυμάμαι τους στίχους του Ελύτη για την αληθινή μας μέρα που χάθηκε ανάμεσα στην Τρίτη και στην Τετάρτη. Όμοια βλέπω την αληθινή ανάσταση να διολισθαίνει ως οπτασία ανάμεσα Μεγαλοσάββατο και Κυριακή του Πάσχα.\nΣας λέω, την είδα χτες αυτή την οπτασία. Στον ουρανό της άδειας πόλης. Όταν τα βεγγαλικά της γιορτής έσβησαν και οι κατσαρόλες άδειασαν. Και είχε ένα άρωμα ανθρώπου... Κάθε ανθρώπου που πέρασε χτες μόνος του τις ώρες που οι άλλοι σπρώχνονταν για να πάρουν το άγιον φως. Και την ώρα που οι άλλοι τσούγκριζαν κόκκινα αυγά. Του ανθρώπου που δεν το άφησαν μόνο οι άλλοι και παραπονεμένο. Όχι... Μιλώ για τον άνθρωπο που αυτοθέλητα ντύθηκε τη γαλήνη του στοχασμού του και έτσι λαμπρά ντυμένος υψώθηκε σε άλλους γαλαξίες.\nΑυτόν τον άνθρωπο αντίκρισα στις αχτίδες του κουρασμένου φεγγαριού...\nΔημήτρης Λιαντίνης, Ο Νηφομανής, σελ. 139\nΘέμα: Απ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Κυρ Απρ 27, 2008 12:08 pm\nδιαβάζοντάς σε κύλησε ένα δάκρυ μου. Στο χαρίζω καλή μου.\nΚι από το λάβωμα της εδικής σου λάμψης\nτη σιωπηλή μου Πανσέληνο να λαμπαδοφορώ.\nΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, σελ. 73.\nΘέμα: Απ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Πεμ Μαϊος 08, 2008 11:15 am\nΓια τον κυρ Αλέξανδρο αλλά και όλους εκείνους που τη ζωή τους έζησαν με δακρυσμένο χαμόγελο...\nΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Πορφύρας το ζητάει από το Χριστό. Δεν είναι όμως αυτό το σημαντικό στοιχείο του ποιήματος. Το κέντρο βάρους εστιάζεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του μυθικού τοπίου που έζησε και δημιούργησε ο Παπαδιαμάντης. Αυτό και θέλησα να ζωντανέψω και να θυμίσω. Όχι για τον Παπαδιαμάντη. Για μας...\nΘέμα: Απ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Πεμ Μαϊος 08, 2008 12:46 pm\nΑφορμή μου έδωσες εσύ, αγαπητή Ελίνα, με την περίφημη φωτογραφία του Παύλου Νιρβάνα, για να αντιγράψω το παρακάτω απόσπασμα, από το βιβλίο του ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ\nΕγώ, προσωπικά, θέλω να σ'ευχαριστήσω για το δημοσίευμα. Ο "άγιος Παπαδιαμάντης" αγγίζει τα κατάβαθα της ψυχής μου και με συγκινεί πάντα.\nΕίχα διηγηθεί άλλοτε στα Παναθήναια την παράξενη ιστορία της φωτογραφίας του. Καμιά εικόνα του μεγάλου διηγηματογράφου δεν υπήρχε ως τότε. Ο Παπαδιαμάντης απόφευγε με κάθε τρόπο να φωτογραφηθεί. Μια ανθολογία ελληνικών διηγημάτων, που είχε εκδώσει τότε το βιβλιοπωλείο της Εστίας, έδινε μπροστά από κάθε διήγημα και την εικόνα του συγγραφέως του. Μόνο η σελίδα του Παπαδιαμάντη ήτανε λευκή, με τη σημείωση, πως δε βρισκότανε εικόνα του. Και πολλές φορές είχα σκεφθεί, ότι, από μία ημέρα σε άλλη, ο μεγαλύτερος διηγηματογράφος που γέννησε η ελληνική γη, θα μπορούσε να πεθάνει, χωρίς ν'αφήσει την εικόνα του σ'εκείνους, που θα'ρθουν να τον θαυμάσουν ύστερ'από μας. Και συλλογιζόμουν, πως αυτό δε θα μας το συγχωρούσαν ποτέ οι μεταγενέστεροι, σε μια εποχή, που τα μέσα της φωτογραφίας ήσαν τόσο κοινά και τόσο άφθονα, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρότερη δικαιολογία για την αμέλειά μας, που θα ήτανε μια εγκληματική αδιαφορία για μια δόξα του καιρού μας.\nΕίχα τότε αποκτήσει μια φωτογραφική μηχανούλα και η πρώτη μου σκέψη ήτανε να κλέψω, με κάθε τρόπο, τη μορφή του Παπαδιαμάντη. Στο νου μου τριγύριζαν οι στίχοι κάποιου επιγράμματος στον Κοραή, κι εκείνος, φαίνεται είχε την ίδια αποστροφή προς την εικόνα.\nΕλλάς την σην εικόνα\nαθάνατον οράν βουλομένη,\nσου μη διδόντος, όμμασιν\nΈλληνος ζωγράφου υφήρπασεν.\nΈπρεπε να "υφαρπάσω", κ'εγώ την εικόνα του Παπαδιαμάντη, "αυτού μη διδόντος".\n- Θα σου φωτογραφήσω τον Παπαδιαμάντη...είπα μια μέρα στο διευθυντή των Παναθηναίων, τον αλησμόνητό μου Κίμωνα Μιχαηλίδη.\n- Αν το καταφέρεις - μου είπε - θα είναι μια επιτυχία για τα Παναθήναια. Αλλά δεν το πιστεύω.\nΑπό τη στιγμή εκείνη, τόσο μου είχε καρφωθεί αυτή η ιδέα, ώστε, ως που να φτάσει η στιγμή να εκστρατεύσω στη Δεξαμενή, τρεις ανησυχίες με βασάνιζαν. Πρώτη, μήπως πεθάνει στο μεταξύ αυτό ο Παπαδιαμάντης, δεύτερη μήπως πεθάνω εγώ και τρίτη μήπως προφτάσει κανένας άλλος και τον φωτογραφήσει,παίρνοντάς μου την προτεραιότητα, που τη λογάριαζα σαν ένα τίτλο τιμής για τον εαυτό μου. Και μαζί με τις ανησυχίες αυτές με βασάνιζε μια προκαταβολική τύψη συνειδήσεως για την απάτη, που έμελλα να διαπράξω, κάνοντας στο σεβαστό μου φίλο, χωρίς τη θέλησή του, κάτι που μπορούσε ίσως να τον πικράνει αγιάτρευτα. Επιτέλους,επήρα τη μεγάλη απόφαση, όπλισα το κοντάκ μου, αφού κατάστρωσα, με όλες του τις λεπτομέρειες, το σχέδιο της επιχειρήσεως και ξεκίνησα για τη Δεξαμενή, σαν άνθρωπος, που πηγαίνει να κάνει κάτι τι, που δεν έχει ξεκαθαρίσει, καλά-καλά, στη συνείδησή του, αν είναι μία αγαθή πράξη ή ένα έγκλημα.\nΤον βρήκα όπως περίμενα, μέσα στο καφενείο της Δεξαμενής, καθισμένο με τρεις ανθρώπους του λαού. Η παρουσία μου, με όλη την ευχαρίστηση, που μου έδειξε, μου φαίνεται πως τον είχε ενοχλήσει κάπως. Μου είπε να καθίσω και μου παρουσίασε τους φίλους του, με έναν εξαιρετικό σεβασμό στα πρόσωπά τους. Είχε φοβηθεί ίσως - μάταιος φόβος - μήπως δεν τους φερθώ όσο έπρεπε καλά και θέλησε να με προκαταλάβει, προσπαθώντας να ελαττώσει τον εαυτό του και να μεταθέσει το κέντρο της βαρύτητος στους αγαθούς αυτούς ανθρώπους. "Του λόγου του αποδώ - μου είπε παρουσιάζοντας τον πρώτο - είναι στωϊκός φιλόσοφος. Μας λέει πολλά ωραία ποιήματα".\nΉτανε σαν να μου'λεγε:\n- Για το Θεό, μη με προσέξεις εμένα. Πρόσεξε το στωικό φιλόσοφο...\nΔεν ήθελε, με κανένα τρόπο, να επισκιάσει τους φίλους του με τη δόξα του. Δεν άργησα, εννοείται, να μαντέψω την κρυφή του επιθυμία. Κάθισα κοντά τους, είπα λίγα καλά λόγια στο "στωϊκό φιλόσοφο", έναν γηραλέο που είχε δεχθεί τον τίτλο του, χωρίς να καταλαβαίνει καλά καλά τη σημασία του, και προσπάθησα ν'ακουμπήσω με τρόπο, το κοντάκ μου σε μια καρέκλα, χωρίς να το προσέξει ο Παπαδιαμάντης. Η τακτική μου ήτανε ή να του αρπάξω κανένα ενσταντανέ, χωρίς να το καταλάβει ή, αν δε τα κατάφερνα έτσι, να του κάνω την πρόταση με τέχνη. Φοβόμουν, ότι αν το μάτι του έπαιρνε τη φωτογραφική μηχανή και καταλάβαινε πως είχα πάει εκεί αποφασισμένος να τον φωτογραφήσω, αυτό θα τον διέθετε κακά και θα μου χαλούσε, ανεπανόρθωτα τη δουλειά μου. Εκείνο, που φοβήθηκα όμως δεν το γλίτωσα. Το μάτι του έπεσε απάνω στο κουτί της μηχανής και μου είπε, με κάποια ανησυχία, σαν να μάντευε το σκοπό μου:\n- Τι είναι αυτό το κουτί, που'χεις μαζί σου;\nΤι έπρεπε ν'απαντήσω; Απάντησα μ'ένα ψέμα, που με κάνει να ντρέπομαι ακόμα.\n- Είναι, του είπα, θερμοκαυτήρας... Ένα ιατρικό εργαλείο.\nΧαμογέλασε πικρά, για την απάτη, που του ετοίμαζα, αλλά, διαβάζοντας ίσως περισσότερο στη διάθεση της ψυχής μου, μου είπε με μια χριστιανική επιείκεια, που έκανε βαρύτερη τη μεταμέλειά μου:\n- Μη με γελάς... Ξέρω τι είναι αυτό. Είναι αυτό που λένε κοντάκ.\nΔε μπορούσα να κρυφτώ περισσότερο. Ξεμολογήθηκα την ανομία μου, με πραγματική συντριβή και, αφού έλαβα "άφεσιν αμαρτιών" απ'το μεγάλο χριστιανό, που ήταν ο Παπαδιαμάντης, προσπάθησα να του εξηγήσω το σκοπό μου.\n- Κι αν ήθελα να σε φωτογραφήσω, Αλέξανδρε, τι κακό βλέπεις σ'αυτό;\n- "Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα"... μου είπε μ'έναν τόνο αυστηρό και επίσημο.\nΤο ρητό, που μου είχε επαναλάβει, ήταν σαν κατηγορηματική άρνηση. Αλλά δεν απελπίστηκα. Προσπάθησα να του αγγίξω μια ευαίσθητη χορδή.\n- Επιτέλους, του είπα, δεν είσαι εσύ, που μου ζήτησες να σε φωτογραφήσω. Σκέψου, πως μπορούσα να σου πάρω τη φωτογραφία σου, κ'εγώ και κάθε άλλος, χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θέλησα όμως να κάνω κάτι, που δε θα ήτανε σύμφωνο με τη θέλησή σου. Έπειτα, κάνοντας τη φωτογραφία μας, δεν την κάνουμε για τον εαυτό μας. Αύριο θα πεθάνουμε. Οι άνθρωποί μας, που μας αγαπούν, θέλουν να μας έχουν ακόμα μπροστά τους και να μας θυμούνται. Γιατί να τους στερήσει κανείς αυτήν την τελευταία παρηγοριά; Για συλλογίσου, μια στιγμή, τη χαρά, που θα νοιώσουν οι αδερφάδες σου, όταν λάβουν τη φωτογραφία σου, που θα τους στείλω. Γιατί να μην τους δώσεις αυτή τη χαρά;\nΦάνηκε πως άρχισε να λυγίζει. Αλλά δεν ήτανε τόσο τα επιχειρήματά μου, που τον είχαν κάμει ν'αλλάξει γνώμη. Περισσότερο ήτανε η επιθυμία του να μ'ευχαριστήσει. Και μου'δωσε να το καταλάβω.\n- Ας είναι... μου είπε. Η φιλία νίκησε το ζορμπαλίκι.\nΑντιγράφω κατά λέξη, τη φράση του, όπως την άκουσα. Τι χαριτωμένη, αλήθεια, διατύπωση της ψυχολογίας του! Η αντίστασή του στην ιδέα να φωτογραφηθεί ήτανε το "ζορμπαλίκι" του, η παλικαριά του, δηλαδή, η υπερηφάνειά του. Η φιλία είχε νικήσει το "ζορμπαλίκι".\nΜια φορά όμως, που πήρε την απόφασή του, βιαζότανε να τελειώσει, μια ώρα αρχύτερα, η δοκιμασία του.\n- Έλα... μου είπε. Να τελειώνουμε...\nΦανταζότανε, πως η φωτογραφία μπορούσε να γίνει "επιτόπου", μέσα στο καφενείο, όπου το φως ήταν άθλιο. Του παράστησα, ότι πρέπει να βγούμε όξω στο φως". Η πρότασή μου δεν του καλοήρθε. Ξέροντας τη νευρικότητά του, φοβόμουνα ότι, από στιγμή σε στιγμή, μπορούσε ν'αλλάξει γνώμη, να μετανοήσει για την απόφασή του και να πάνε χαμένες όλες μου οι προσπάθειες. Γιατί τίποτα πια δεν θα μπορούσε να τον ημερέψει. Όταν τον είδα να σηκώνεται και να με ακολουθεί όξω από το καφενείο, δεν πίστευα τα μάτια μου.\n- Πού θέλεις να πάμε; μου είπε στενοχωρημένος.\nΟ ήλιος έγερνε προς τη δύση του και οι τελευταίες του αχτίδες έπεφταν ευνοϊκά στη δυτική πλευρά του καφενείου. Σε μια γωνιά, καλά φωτισμένη, ήτανε μια καρέκλα.\n- Κάθεσαι σ'αυτή την καρέκλα, Αλέξανδρε; του είπα. Σε δυο λεπτά θα τελειώσουμε.\n- Να καθίσω... μουρμούρισε.\nΚάθισε, έσκυψε το κεφάλι του απάνω στο στήθος και σταύρωσε τα χέρια του απάνω στο μπαστούνι του, που κρατούσε ανάμεσα στα πόδια του. Δε θα μπορούσε να του δώσει κανείς μια πόζα, πιο σύμφωνη με τη φύση του, και το χαρακτήρα του απ'την ασκητική αυτή πόζα, που είχε πάρει μοναχός του. Ήτανε τυχαία η πόζα αυτή; Ήτανε μελετημένη; Δεν ξέρω. Αν ήτανε το δεύτερο, πρέπει να πιστέψει κανείς, ότι και ο πιο απόκοσμος ασκητισμός έχει τη φιλαρέσκειά του. Στάθηκα αντίκρυ του, βιαστικός μη μου χαλάσει τίποτε την υπέροχη αυτή σύνθεση, που είχα μπροστά μου, και του πήρα δυο "ενσταντανέ" στην ίδια πόζα.\nΣτο μεταξύ αυτό, δυο τρεις άνθρωποι του καφενείου και ένα παιδάκι είχαν μαζευτεί γύρω μας να ιδούνε το ανέλπιστο θέαμα. Αυτό τον είχε ανησυχήσει. Γύρισε στενοχωρημένος και μου είπε γαλλικά, αυτός, που δεν είχε μεταχειρισθεί ποτέ του ξένη λέξη στην ομιλία του, αν και ήξερε φιλολογικά και τα γαλλικά και τα αγγλικά:\nΤο "κοινό", που τον έκανε ν'ανησυχεί ήτανε, απλούστατα, οι τρεις αγαθοί άνθρωποι του λαού και το παιδάκι.\nΤον ευχαρίστησα, πήρα μαζί μου το φωτογραφικό κουτί, που έκλεινε ένα θησαυρό για μένα, και κατέβηκα στην πόλη νικητής και τροπαιούχος. Μήπως είχα άδικο; Η μόνη μου ανησυχία ήτανε μήπως δεν επέτυχαν οι πλάκες.\nΤην ίδια βραδιά, όμως, που έκανα την εμφάνισή τους - όλα, είχαν έρθει τυχερά - βρέθηκα μπροστά σε μια μοναδική επιτυχία. Ύστερ'από λίγες μέρες, η φωτογραφία του Παπαδιαμάντη, η πρώτη, που είχε κάνει στη ζωή του, δημοσιεύτηκε, μεγαλωμένη, σε ολοσέλιδο hors texte, στα Παναθήναια. Και η εντύπωση γενικά στάθηκε καταπληκτική.\nΜέσα σ'αυτή την εικόνα βρίσκεται ολόκληρος ο Παπαδιαμάντης. Και αμφιβάλλω αν ένας ζωγράφος ή ένας γλύπτης θα μπορούσε να τον αποδώσει ποτέ τόσο ολοκληρωτικά και τόσο τέλεια, με την έμπνευσή του και την τέχνη του, όσο τον απέδωκε, από τυχαία εντελώς περιστατικά - τυχαία τάχα μόνο; - ο άψυχος φακός.\nΟ ζωγράφος ή ο γλύπτης που θα θελήσει ποτέ ν'αναστήσει στα Ηλύσια της Τέχνης την ασκητική μορφή του μεγάλου μας διηγηματογράφου, μόνο αντιγράφοντας τη φωτογραφία αυτή, που είναι ίδια η ζωή, στην πιο εσωτερική της εμφάνιση, θα μπορέσει να δώσει ένα έργο αλήθειας και δικαιοσύνης.


Το απολυτήριο – Μιχάλης Τζανάκης – ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ\nΟ Χρόνης βαρύθυμος πίνει αμήχανος τις πρώτες ρουφηξιές από τον καφέ του, ενώ τακτοποιεί τα έγγραφα που περιμένουν την διεκπεραίωσή τους από τον ίδιο. Σε λίγο θα κάνει την πρωινή αρχειοθέτηση και λίγο αργότερα θα του χρεωθούν όσα έγγραφα έχουν πάρει πρωτόκολλο. Ποιος θα του το ‘λεγε του Χρόνη ότι μετά τα σαράντα του θα έμπαινε στο Δημόσιο, αρκετά χρόνια μετά τις εξετάσεις που είχε πετύχει, κουβαλώντας για χρόνια τον τίτλο του «επιτυχόντα» αλλά όχι και του «διοριστέου», αφού προτεραιότητα είχαν τα κομματικά «βύσματα».\nΕίχε χιλιάδες ένσημα ο Χρόνης στον ιδιωτικό τομέα και του πήρε αρκετό χρόνο να μπει στη δημοσιοϋπαλληλική λογική, αλλά μετά την περίοδο προσαρμογής τα κατάφερε μια χαρά. Μάλλον ήταν ικανοποιημένος με την ανιαρή καθημερινότητά του, ακόμα και με την τερατώδη γραφειοκρατία που πολλές φορές αποδεικνυόταν στην λογική του εντελώς παράλογη και σαδιστική, αλλά τι να κάνει έπρεπε να την υπηρετεί πλέον. Τον κούραζε αφάνταστα η επαφή με το κοινό, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που εκνευριζόταν με την επιθετικότητα που αντιμετώπιζε από κάποιους οξύθυμους πολίτες που ήθελαν να εκτονώσουν το μένος τους στον πρώτο δημόσιο υπάλληλο θα βρισκόταν απέναντί τους, κάνοντας την «επανάστασή» τους.\nΟ Χρόνης δεν μπορούσε να έρχεται σε σύγκρουση για πράγματα ανούσια και τις περισσότερες φορές προσπαθούσε με τη φαινομενική κατανόηση του «δίκιου» του πολίτη να κατευνάζει σταδιακά τα οξυμένα πνεύματα και να μην ακολουθεί τις εντάσεις που κάποιοι ήθελαν να δημιουργήσουν.\nΜε τους και τις συναδέλφους ήταν προσηνής, σχετικά συγκρατημένος και πάντα ισορροπιστής στις εντάσεις που ελλόχευαν διαρκώς. Ευτυχώς γι’ αυτόν στο τμήμα του όλα τα παιδιά ήταν εξαιρετικά και η καθημερινότητά του γινόταν ακόμα πιο εύκολη, αλλά και με τους προϊσταμένους του δεν υπήρχαν σημεία τριβής. Μάλλον ένας κλασικός χαρακτήρας δημοσίου υπαλλήλου, περιχαρακωμένος στο κακοπληρωμένο «καβούκι» του μετά τις τόσες περικοπές, αλλά με την ασφάλεια του μικροαστού που δεν έχει και πολλές φιλοδοξίες πλέον για την οικονομική, κοινωνική ή ταξική του αναρρίχηση.\nΤο μόνο που πάντα τον φόβιζε και τον προβλημάτιζε ήταν όταν τον τοποθετούσαν σε διάφορες επιτροπές ή σε κάποιον έλεγχο προσλήψεων. Δεν μπορούσε σε αυτές τις δύο περιπτώσεις να ακολουθεί τον «τυφλοσούρτη» των υπογραφών που έμπαιναν άκριτα χωρίς καμία μελέτη των εγγράφων, παρά το ότι οι αποφάσεις ήταν ειλημμένες από άλλους. Τελικά, αν και ήθελε να το αποφύγει έπρεπε να κάνει έναν τελευταίο έλεγχο στους φακέλους κάποιων προσληφθέντων καθαριστών και καθαριστριών, υπάλληλοι από αυτούς που χαρακτηρίζονται ως «βοηθητικό προσωπικό», ή όπως αλλιώς προσδιορίζονται «Υποχρεωτικής εκπαίδευσης». Είκοσι φακέλους προσλήψεων έπρεπε να ελέγξει για την εγκυρότητα των δικαιολογητικών τους. Ευτυχώς η διαδικασία δεν είχε «τίτλους» σπουδών, επομένως δεν θα καταγινόταν με γνησιότητες των τίτλων σπουδών ή των μεταπτυχιακών, ούτε έλεγχο για τη γνησιότητα των ξενόγλωσσων τίτλων ή των βεβαιώσεων επάρκειας για γνώση ηλεκτρονικών υπολογιστών, διαδικασίες που πάντα απαιτούσαν ενδελεχή έλεγχο και που πάντα ελλόχευαν τον κίνδυνο κάποιας πλαστογραφίας ή τέλος πάντων διαβλητής ενέργειας.\nΕίκοσι όλοι κι όλοι, στην συντριπτική πλειοψηφία τους γυναίκες – γιατί ο «καθαρισμός» αποτελούσε ανέκαθεν «προνομιακό» πεδίο τους – αλλά τη διαδικασία διευκόλυνε και το γεγονός ότι από τους είκοσι φακέλους οι περισσότεροι ή μάλλον οι περισσότερες που θα υπέγραφαν τη διετή σύμβαση εργάζονταν ήδη στην υπηρεσία μέσω κάποιου άλλου προγράμματος και μόνο τρία-τέσσερα ήταν τα νέα πρόσωπα που θα έπιαναν δουλειά σε λίγες ημέρες, επομένως δεν ήταν και τόσο «επικίνδυνο» έργο ο έλεγχος των δικαιολογητικών. Η προκήρυξη ήταν λίγο «φωτογραφική» ώστε να πριμοδοτηθεί η προϋπηρεσία στον συγκεκριμένο φορέα, έτσι ώστε ουσιαστικά να παραταθεί η εργασία του συγκεκριμένου προσωπικού, από το οποίο, όλο το προσωπικό από την διοίκηση μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο, ήταν όλοι ευχαριστημένοι.\nΚάθε φάκελος που είχε κατατεθεί περιελάμβανε τα βασικά δικαιολογητικά, ήτοι φωτοτυπίες ταυτότητας, βεβαιώσεις ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, μόνιμης κατοικίας, προϋπηρεσίας και αριθμό ενσήμων τα τελευταία δύο χρόνια, αντίγραφο ποινικού μητρώου με την αναγραφή «μηδέν», πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και ως προσωπικό υποχρεωτικής εκπαίδευσης αντίγραφο του απολυτηρίου δημοτικού. Ο Χρόνης θεώρησε εύκολη και διαδικαστικού χαρακτήρα το έργο που έπρεπε να διεκπεραιώσει εκείνη την μέρα και μάλιστα το πρωί «πείραξε» τις δυο καθαρίστριες που μπήκαν στο γραφείο του για να τακτοποιήσουν τον χώρο.\n-Δυστυχώς, κυρίες μου, βρήκαμε καλύτερες…\n-Καλά, κύριε Χρόνη, εδώ θα μας έχετε άλλα δύο χρόνια να μας ταλαιπωρείτε και να σας ταλαιπωρούμε, απάντησε η κυρία Ελπίδα μια μεσόκοπη ευγενέστατη κυρία που εκείνη την ώρα άδειαζε το καλαθάκι με τα τσαλακωμένα χαρτιά στο γραφείο του Χρόνη.\n-Καλά, για σας κάτι μπορεί να γίνει, κυρία Ελπίδα μου, αλλά η συνάδελφός σας από εδώ δεν έχει καμία ελπίδα, είπε ο Χρόνης δείχνοντας επιδεικτικά την κυρία Σοφία, την πιο μεγάλη ηλικιακά καθαρίστρια που ήταν πάντα ετοιμόλογη και με ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ οποιαδήποτε στιγμή.\n-Αμ, κύριε Χρόνη μου, έκανα τα κουμάντα μου με τον υπουργό εγώ και θα με βλέπεις μέχρι τη σύνταξή μου εδώ, αν και σαν μεγαλύτερος σε ηλικία από εμένα μπορεί να μην είσαι εδώ.\nΗ σπόντα της προκάλεσε το γέλιο και των τριών, καθώς η Σοφία ήταν πάνω από μια δεκαετία μεγαλύτερή του και επομένως μάλλον δηκτικό το σχόλιο της. Τις τελευταίες ημέρες άλλωστε τόσο η κυρία Σοφία, όσο και η κυρία Ελπίδα ήταν ευδιάθετες εφόσον γνώριζαν ότι θα ανανέωναν τις συμβάσεις τους σε μια συγκυρία που οι οικογενειακές τους υποχρεώσεις ήταν τόσες πολλές που η χαρά τους ήταν διπλή με την επαναπρόσληψή τους.\nΟ Χρόνης αρχίζει νωρίς τον έλεγχο των δικαιολογητικών και για πρώτη φορά αισθάνεται το συγκεκριμένο έργο εύκολο και καθαρά διαδικαστικό. Λίγα τα δικαιολογητικά σε κάθε φάκελο, η προϋπηρεσία ουσιαστικά απαιτούσε προσοχή για τους χρόνους που αναφέρονταν στα έγγραφα και με ένα «τικ» επικύρωνε την όλη διαδικασία. Είχαν μείνει δύο μόλις φάκελοι και ο Χρόνης σηκώθηκε να πάρει δυο βήματα να ξεμουδιάσει. Πάντα έλεγε: «δε λέω καλό το δημοσιοϋπαλληλίκι αλλά αυτό το καθισιό πολύ ανθυγιεινό. Σε σκοτώνει αργά-αργά και δεν το καταλαβαίνεις!» αντάλλαξε πειράγματα με δυο συναδέλφους του, πήγε τουαλέτα περισσότερο για να ξεμουδιάσει, πετάχτηκε στο κυλικείο να φάει ένα κουλουράκι Θεσσαλονίκης που το είχε συνδέσει άρρηκτα με τον δημοσιοϋπαλληλικό βίο του και επέστρεψε στο γραφείο του.\n«Α, να και ο φάκελος της κυρίας Εύας!».\nΉταν η συμπάθειά του η εν λόγω κυρία. Αξιοπρεπέστατη παρουσία, σπούδαζε με τον κόπο της τον μονάκριβο γιο της, αφού ο σύζυγός της τους εγκατέλειψε αρκετά χρόνια για τα μάτια μιας «κυρίας» και έκτοτε αγνοείται η τύχη του. Η κυρία Εύα δεν σταμάτησε να δουλεύει πολλές φορές και σε δύο δουλειές προκειμένου να μην αισθανθεί ο Παναγιώτης την έλλειψη του πατέρα του σε ότι αφορούσε την ικανοποίηση των αναγκών που έχει κάθε παιδί στην παιδική και εφηβική ηλικία και στην προσπάθειά του να πάρει όσο πιο πολλά εφόδια μπορεί και θέλει για τα επόμενα χρόνια. Τριτοετής φοιτητής πια στο Πολυτεχνείο της Πάτρας ήξερε πως και τα επόμενα δύο χρόνια ο πενιχρός μισθός της μητέρας του θα τον βοηθούσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, να γλιτώσει τουλάχιστον από τα ανελαστικά έξοδα.\nΞεφυλλίζοντας τα έγγραφα του φακέλου της, είδε την φωτοτυπία της αστυνομικής ταυτότητάς της ο Χρόνης, σίγουρα είκοσι-τριάντα χρόνια νωρίτερα, τότε που η μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία δεν μπορούσε να κρύψει την ομορφιά της Εύας.\n«Δεν την βοήθησε τελικά η ομορφιά της», σκέφτηκε ο Χρόνης, γνωρίζοντας πολύ καλά τις προσωπικές περιπέτειες της Εύας. Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, μάλιστα επισήμως μονογονεϊκή οικογένεια, προϋπηρεσία οκ, να και ο «τίτλος σπουδών». Απολυτήριο δημοτικού από το σχολείο του χωριού της, από τα λίγα στον νομό που λειτουργούν ακόμα.\n«Μα, κάτι δεν πάει καλά», μονολογεί ο Χρόνης κοιτάζοντας ξανά και ξανά το απολυτήριο. Πώς γίνεται η κυρία Εύα να αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο σε ηλικία μόλις εννέα (!!!) ετών; Ελέγχει πάλι τα στοιχεία ταυτότητας και τα διασταυρώνει μήπως κάτι δεν κατάλαβε καλά ο ίδιος. «Γεννημένη το 1971, απολυτήριο το 1980;»\nΜε τρόπο διακριτικό βρίσκει το τηλέφωνο του δημοτικού σχολείου και επικοινωνεί με την διευθύντρια που έχει υπογράψει το αντίγραφο που έχει μπροστά του. Το επίθετο της διευθύντριας είναι το ίδιο με αυτό της Εύας, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί εξ ορισμού ύποπτο, αφού ένα χωριό μπορούσε να έχει τρία-τέσσερα επίθετα όλα κι όλα.\nΗ επικοινωνία με την διευθύντρια ήταν άμεση και η ίδια ζήτησε να συναντήσει τον Χρόνη.\n«Θα βρίσκομαι στην υπηρεσία σε λιγότερο από σαράντα λεπτά. Μην πείτε τίποτα στην Εύα. Θα σας εξηγήσω».\nΞαφνικά ο Χρόνης φαίνεται ανήσυχος από την τροπή που παίρνει ο πιο εύκολος και ανώδυνος φαινομενικά έλεγχος δικαιολογητικών και μάλιστα στο πιο συμπαθές γι’ αυτόν πρόσωπο!\n«Συγγνώμη, δεν ήταν πρόθεσή μου να σας βάλω στον κόπο να έρθετε, αλλά ήθελα απλά να διευκρινιστεί το λάθος, γιατί προφανώς για λάθος πρόκειται».\n«Μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά κύριε Πέτρου;»\nΟ Χρόνης από την ερώτηση και μόνο άρχισε να ανησυχεί πολύ. «Τι στο διάβολο συμβαίνει και θα βρούμε κανέναν μπελά από την πρόσληψη μιας συμβασιούχου καθαρίστριας;», σκέφτεται.\n«Παρακαλώ, πείτε μου».\n«Την Εύα σίγουρα την γνωρίζετε από τις υπηρεσίες της εδώ και ίσως ξέρετε ότι μόνη της σπουδάζει ένα υπέροχο παιδί στο Πολυτεχνείο στην Πάτρα. Παλεύει ολομόναχη κοντά δύο δεκαετίες, αφού μόλις γεννήθηκε ο Παναγιώτης τους εγκατέλειψε και έπρεπε η Εύα να αναλάβει τα πάντα. Εννοείται ότι δεν έχει την παραμικρή βοήθεια. Δεν έχει καν γονείς, αφού έμεινε ορφανή από πατέρα στην παιδική της ηλικία και η μητέρα της πέθανε πριν μερικά χρόνια από βαριά άνοια και παράλυση. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν σπούδασε, δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που είχε».\n«Αυτά που μου λέτε έχουν κάποια σχέση με το έγγραφο και το τυχόν λάθος που έχει γίνει;»\n«Ναι, ασφαλώς και έχει! Γνωρίζετε ότι ως υποχρεωτική εκπαίδευση απαιτείται απολυτήριο Γυμνασίου για όσους γεννήθηκαν μετά το 1968. Για τους μεγαλύτερους υποχρεωτική εκπαίδευση ήταν η αποφοίτησή τους από το δημοτικό σχολείο. Η Εύα δεν τέλειωσε το Γυμνάσιο. Ένα χρόνο πριν εγκατέλειψε το σχολείο για τους λόγους που σας είπα παραπάνω. Επομένως αν είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο μετά το 1980 υποχρεωτική εκπαίδευση έπρεπε να θεωρηθεί το απολυτήριο γυμνασίου, ενώ αν ολοκλήρωνε το δημοτικό μέχρι το 1980 αρκούσε το απολυτήριο δημοτικού. Καταλαβαίνετε, πως αυτό το χαρτί που δηλώνει την αποφοίτησή της από το δημοτικό είναι το τυπικό προσόν της για να αμείβεται με αυτά τα λίγα χρήματα και να μπορεί να συντηρεί τον εαυτό της και τον Παναγιώτη».\n«Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά το αντίγραφο που χορηγήσατε στην Εύα είναι πλαστό;» η ερώτηση παρά την έκπληξη του Χρόνη διατυπώνεται χαμηλόφωνα ώστε να μην αντιληφθούν όσοι μπαινόβγαιναν στο γραφείο τον διάλογο που διαμειβόταν.\n«Ναι, προφανώς δεν πήρε το απολυτήριο δημοτικού σε ηλικία εννέα ετών, αλλά ελλείψει αρχείου στο σχολείου του χωριού από την περίοδο εκείνη ζήτησα μια υπεύθυνη δήλωση από την ίδια και βάσει αυτής της υπέγραψα το αντίγραφο, γνωρίζοντας ότι έτσι θα μπορούσε να επιβιώσει».\n«Μα όλο αυτό φαίνεται παράνομο!»\n«Εσείς ελέγχετε την γνησιότητα του εγγράφου που υπέγραψα εγώ. Τυπικά η υπηρεσία σας δεν έχει κάποιο κώλυμα. Έχετε στα χέρια σας αυτό που ζητάτε με ένα έγκυρο και γνήσιο έγγραφο. Τυπικά κι εγώ είμαι καλυμμένη, αφού όπως σας είπα ελλείψει αρχείου χορήγησα αντίγραφο –βάσει νόμου- με την υπεύθυνη δήλωση της αιτούσας. Όπως καταλαβαίνετε αν διερευνηθεί το θέμα και η Εύα βρεθεί μπλεγμένη, ίσως μερική ευθύνη κι εγώ, αλλά εσείς δεν έχετε την παραμικρή εμπλοκή. Αν πάλι θέλετε να ανακινήσετε θέμα, δικαίωμά σας».\nΕκείνη την ώρα, η Εύα περνούσε με την σφουγγαρίστρα για να περάσει ένα χέρι το δάπεδο και έκπληκτη είδε την χωριανή της στο γραφείο του Χρόνη, χωρίς να υποψιαστεί το αντικείμενο συζήτησής τους. Μίλησαν αποκλειστικά για την πρόοδο του Παναγιώτη και τον επικείμενο ερχομό του για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.\n«Κάνετε ό,τι καταλαβαίνετε…» ήταν τα τελευταία λόγια της διευθύντριας του σχολείου που είχε υπογράψει ένα αντίγραφο απολυτηρίου με σκοπιμότητα την πρόσληψη της Εύας.\nΟ Χρόνης ταράχτηκε πολύ και πνιγμένος στις δικές του σκέψεις σημείωσε δίπλα στο αντίγραφο του «πλαστού» απολυτηρίου ένα «οκ». Την ίδια ώρα η Εύα μπήκε στο γραφείο και είπε στον Χρόνη: «Κύριε Χρόνη, να σας σηκώσω λίγο να καθαρίσω κάτω από το γραφείο σας;»\nΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΔΑΚΡΥ – ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΖΑΝΑΚΗΣ\nΔεκαοχτώ αυτοτελείς ιστορίες, δεκαοχτώ μικρά επεισόδια της διαδρομής ανθρώπων που στο τέλος της ιστορίας τους άφησαν «μια σταγόνα δάκρυ», ως απόσταγμα της βιωμένης εμπειρίας τους. Άνθρωποι φτιαγμένοι με τα ίδια υλικά που είμαστε φτιαγμένοι όλοι μας. Πρόσωπα υπαρκτά ή φανταστικά που είδαν, άκουσαν, γεύτηκαν τη ζωή και βίωσαν κάποιες ιδιαίτερα «ευαίσθητες» για τους ίδιους στιγμές∙ κάτι σαν αυτό που αποκαλείται από όλους μας «αλατοπίπερο της ζωής».\nΔιαβάστε περισσότερα: https://ekdoseis-radamanthys.webnode.gr/products/michalis-tzanakis-mia-stagona-dakry/\nPosted in Διήγημα,Λογοτεχνία,εκδόσεις ΡαδάμανθυςTagged ραδάμανθυς,χανιά,Μιχάλης Τζανάκης,Το απολυτήριο,βιβλία,διήγημα,εκδόσεις\nΠροηγούμενο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ – Η ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ\nΕπόμενη Κυριάκος Στρατουδάκης – Δακρυγόνες Αναμνήσεις


DiaRemedium Αποτελέσματα: Ένα από τα πιο αποτελεσματικά συμπληρώματα για την επίτευξη DiaRemedium υγείας;\n4.6/10 0:15 Wilhelm Meza\nDiaRemedium είναι τέλειο αν θέλετε να βελτιώσετε την υγεία σας, αλλά γιατί είναι; Μια ματιά στις αναφορές χρηστών από τους χρήστες φέρνει σαφήνεια: Αναφέρεται ότι το DiaRemedium ιδανικό για τη διατήρηση της DiaRemedium υγείας. Είναι αλήθεια; Θα σας δείξουμε εάν το DiaRemedium διατηρεί αυτό που υπόσχεται.\nΤο προϊόν αποτελείται μόνο από φυσικές ουσίες. Βασίζεται επομένως μόνο σε χρόνια αποδεδειγμένων μηχανισμών δράσης. Δημιουργήθηκε για να έχει τις χαμηλότερες πιθανές παρενέργειες καθώς και λογικές τιμές.\nΕπιπλέον, ο εκδότης έχει πλήρη εμπιστοσύνη. Οι προμήθειες μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς ιατρική συνταγή και μπορούν να γίνουν μέσω ασφαλούς γραμμής.\nΤα μεγάλα πλεονεκτήματα του DiaRemedium :\nΓια την καλύτερη δυνατή συμβατότητα και αποδεκτή εφαρμογή εξασφαλίστε τα εντελώς βιολογικά συστατικά ή συστατικά\nΑποφεύγετε το δρόμο για το Arneihaus και μια επαίσχυντη συζήτηση για μια λύση για τη διατήρηση της υγείας\nΤο πακέτο και οι πομποί είναι απλοί και χωρίς νόημα - έτσι μπορείτε να αγοράσετε online και να κρατήσετε στον εαυτό σας αυτό που αγοράζετε ακριβώς εκεί\nΤα περιγραφόμενα αποτελέσματα του DiaRemedium\nΗ εμφανιζόμενη επίδραση του DiaRemedium έρχεται όπως αναμένεται από αυτή την πολύπλοκη αλληλεπίδραση των επιμέρους συστατικών με τις συνθήκες.\nΈνας από τους λόγους για τους οποίους το DiaRemedium ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την αποτελεσματική βελτίωση της υγείας είναι το γεγονός ότι επικοινωνεί μόνο με βιολογικές λειτουργίες στο σώμα.\nΠολλές χιλιετίες ανάπτυξης σήμαιναν ότι, στο μέτρο του δυνατού, όλες οι χρησιμοποιούμενες διαδικασίες για περισσότερη υγεία είναι διαθέσιμες και πρέπει να αντιμετωπίζονται μόνοι τους.\nΜε αυτόν τον τρόπο, το προϊόν μπορεί να φανεί προφανές - αλλά όχι απαραίτητα. Το γεγονός ότι τα φαρμακευτικά προϊόντα υπόκεινται σε διαφορετικές παρατυπίες πρέπει να είναι σαφές σε εσάς, έτσι ώστε τα αποτελέσματα να είναι επίσης πιο αδύναμα ή πιο έντονα.\nΜια πιο προσεκτική ματιά στο φυλλάδιο λέει ότι το χρησιμοποιούμενο μείγμα πλέχθηκε από το προϊόν γύρω από τα συστατικά.\nΕμπνευσμένη πριν από την πρακτική δοκιμή του προϊόντος είναι η ιδιότητα που ο παραγωγός χρησιμοποιεί ως βάση 2 αποδεδειγμένες ουσίες: σε συνδυασμό με.\nΣυνολικά, λοιπόν, στερείται του βαθμού της δόσης, πράγμα που δεν ισχύει στο DiaRemedium.\nΠαρόλο που ήμουν αρχικά έκπληκτος ότι χρησιμοποιήθηκε ως ενεργό συστατικό, είμαι τώρα περισσότερο πεπεισμένος ότι αυτή η ουσία μπορεί να διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στη διατήρηση της καλής υγείας. Αυτό το διαφοροποιεί από άλλα προϊόντα όπως το Hourglass.\nΑφού DiaRemedium το αποτύπωμα και λίγα λεπτά της έρευνας, είμαι πολύ σίγουρος ότι το DiaRemedium θα μπορούσε να επιτύχει σημαντικά τελικά αποτελέσματα στη δοκιμή.\nΚαι αν ρίξετε μια ματιά στις εμπειρίες των προηγούμενων πελατών, θα παρατηρήσετε ότι δεν είχαν καμία ενοχλητική παρενέργεια.\nΚατά συνέπεια, είναι σημαντικό να DiaRemedium οι DiaRemedium του κατασκευαστή DiaRemedium με τη δόση, τη χρήση και την εταιρεία, επειδή το DiaRemedium φάνηκε σε πειράματα προφανώς εξαιρετικά ισχυρό, μια κατανοητή εξήγηση για την τεράστια πρόοδο των καταναλωτών.\nΈτσι θα πρέπει να σέβεστε ότι παραγγέλλετε μόνο το προϊόν από έμπιστους λιανοπωλητές - ακολουθήστε την υπηρεσία εξυπηρέτησης πελατών - για να αποφύγετε απομιμήσεις. Ένα τέτοιο παραποιημένο προϊόν, ειδικά σε περίπτωση που ο υποτιθέμενος χαμηλός παράγοντας κόστους μπορεί να σας δολίσει, συνήθως έχει ελάχιστη επίδραση και μπορεί να είναι στην ακραία περίπτωση με απρόβλεπτη έξοδο.\nΠοιοι χρήστες θα πρέπει να DiaRemedium ;\nΑυτό μπορεί εύκολα να απαντηθεί με τον προσδιορισμό για τον οποίο το DiaRemedium ακατάλληλο.\nΕξάλλου, είναι βέβαιο ότι όποιος πάσχει από πρόβλημα υγείας μπορεί να κάνει καλύτερη πρόοδο με την αγορά του DiaRemedium.\nΩστόσο, μην κάνετε ποτέ το λάθος απλά να DiaRemedium και αυτή τη στιγμή όλα τα δεινά θα DiaRemedium χωρίς εξαίρεση. Να είστε υπομονετικοί. Αυτό θα πρέπει να είναι σαφές σε σας. Πρέπει να έχετε αυτοσυγκράτηση και αποφασιστικότητα, διότι οι σχετικές καινοτομίες του σώματος απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα.\nDiaRemedium θα μπορούσε μάλλον να θεωρηθεί ως συντόμευση, αλλά ο πράκτορας δεν DiaRemedium ποτέ το πρώτο βήμα. Αν τελικά θέλετε να βελτιώσετε την υγεία σας, τότε δημιουργείτε αυτό το προϊόν, τραβάτε εντελώς τη διαδικασία εσόδων και μπορεί σύντομα να απολαύσετε την επιτυχία σας.\nΤο προϊόν είναι συμπαγές όλη την ώρα και κανείς δεν παρατηρεί.\nΗ χρήση του άρθρου και η επίτευξη ικανοποιητικών αποτελεσμάτων εξηγείται από τις πρόσθετες πληροφορίες - αυτές εξηγούνται εύκολα και είναι εύκολες στη χρήση\nΕξαιρετικά πολλοί πολύ χαρούμενοι χρήστες και περισσότερα από επαρκή αποδεικτικά στοιχεία το αποδεικνύουν αυτό το γεγονός κατά τη γνώμη μου.\nΕίναι κατανοητό ότι οι επιδράσεις του DiaRemedium γίνουν ορατές ή DiaRemedium λίγες εβδομάδες αργότερα.\nΠόσο καιρό θα σας πάρει; Αυτό το βιώνετε καλύτερα από τον εαυτό σας! Είναι πολύ πιθανό να νιώσετε τις επιθυμητές επιδράσεις του DiaRemedium μετά από μερικές στιγμές.\nΜε βάση το χαρισματικό σας χαμόγελο, συνειδητοποιείτε ότι αισθάνεστε πιο ισορροπημένοι. Στις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις, είναι η ίδια η φυλή που παρατηρεί ιδιαίτερα την αλλαγή.\nΈρευνες σχετικά με τη χρήση του DiaRemedium\nΕίναι μια αναμφισβήτητη αλήθεια ότι σχεδόν όλοι οι άντρες με DiaRemedium εξαιρετικά ευτυχείς. Σε σύγκριση με το Valgus Pro, μπορεί να είναι σημαντικά πιο οικονομικό. Από την άλλη πλευρά, αν και το φάρμακο επικρίνεται τώρα και στο εξής, αλλά η καλή βαθμολογία θριαμβεύει στη συντριπτική πλειοψηφία των αναθεωρήσεων.\nDiaRemedium για να δοκιμάσετε - αν DiaRemedium ότι αγοράζετε το προϊόν χωρίς DiaRemedium σε δίκαιη τιμή αγοράς - είναι μια έξυπνη σκέψη.\nDiaRemedium εξασφαλίζει θετικές εμπειρίες\nΑν κοιτάξετε ιστορίες, θα διαπιστώσετε ότι το προϊόν είναι αποτελεσματικό. Αυτό δεν είναι συνηθισμένο, καθώς σχεδόν όλες οι άλλες εταιρείες επικρίνεται σε όλη την έκταση. Και έχω γνωρίσει πραγματικά όλα αυτά τα προϊόντα και τα δοκιμάσω.\nΣτην πραγματικότητα, η υποσχόμενη βελτίωση υπογράφεται από όλους όσοι έχουν δοκιμάσει το προϊόν:\nΤα ενδιαφερόμενα μέρη καλούνται να δοκιμάσουν το προϊόν, είμαι βέβαιος.\nΣε περιπτώσεις όπου ένας πράκτορας λειτουργεί τόσο αξιόπιστα όσο το DiaRemedium, συχνά δεν θα είναι DiaRemedium σύντομα, καθώς τα φυσικά προϊόντα είναι απρόθυμα σε ορισμένους κύκλους. Εάν DiaRemedium δοκιμάσετε το DiaRemedium, δεν πρέπει να περιμένετε για πάντα.\nΗ δυνατότητα αγοράς ενός τέτοιου αποτελεσματικού προϊόντος μέσω αξιόπιστου πωλητή και ταυτόχρονα σε δίκαιη τιμή αγοράς είναι σπάνια διαθέσιμη. Προς το παρόν, μπορείτε να το αγοράσετε από τον ιστότοπο του αρχικού προμηθευτή. Επίσης, δεν διατρέχετε τον κίνδυνο να λάβετε ένα επικίνδυνο παραποιημένο προϊόν.\nΠώς εκτιμάτε το δυναμικό σας: Είστε αρκετά επίμονοι για να ολοκληρώσετε τη διαδικασία πλήρως; Σε περίπτωση που η απάντησή σας είναι "όχι", μην το δοκιμάσετε ούτε καν. Παρ 'όλα αυτά, μου φαίνεται ότι έχετε αρκετά κίνητρα για να αντιμετωπίσετε το θέμα σας, ειδικά εάν παίρνετε αναντικατάστατη βοήθεια από το DiaRemedium.\nΌπως έχει ήδη τονιστεί: Το προϊόν δεν πρέπει ποτέ να αγοραστεί από έναν άγνωστο προμηθευτή. Ένας γνωστός άνθρωπος σκέφτηκε τον εαυτό του, γιατί του πρότεινα εξαιτίας των αποτελεσμάτων το προϊόν που παίρνει με όλους τους προμηθευτές τρίτων όμοια μέσα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έμοιαζε.\nΕάν αποφασίσετε να αγοράσετε από ένα κατάστημα που έχουμε επιλέξει, σας υπόσχομαι ότι δεν θα χρειαστεί να ανησυχείτε για την ποιότητα και την τιμή αυτών των αντικειμένων, σε αντίθεση με άλλα καταστήματα. Για αυτό έχουμε καταχωρίσει εδώ μόνο τα τρέχοντα και δοκιμασμένα αντικείμενα για εσάς.\nΌπως έχει αποδειχθεί, η αγορά του πράκτορα είναι λογική μόνο στον αυθεντικό πάροχο, οπότε η αγορά από άλλους κατασκευαστές έχει συχνά δυσάρεστες συνέπειες για τον τομέα της υγείας και του χρηματοπιστωτικού τομέα.\nΑγοράστε μόνο το DiaRemedium από την αρχική DiaRemedium - εδώ παίρνετε την καλύτερη τιμή, αξιόπιστες και επιπλέον ανώνυμες παραγγελίες και σίγουρα το αυθεντικό προϊόν.\nΜε τους ασφαλείς ιστότοπους που έχω βάλει μαζί, βρίσκεστε στην ασφαλή πλευρά.\nΕίναι σίγουρα σκόπιμο να λάβετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο όγκο, ώστε ένα άτομο να μπορεί να σώσει τα ευρώ και να αποφύγει τη συνεχή παρακολούθηση. Αυτή η προσέγγιση έχει αποδειχθεί σε πολλά προϊόντα αυτού του τύπου, δεδομένου ότι η βιώσιμη πρόσληψη υπόσχεται τη μεγαλύτερη επιτυχία.


Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας ταπεινός και απλός θαυματουργός παπάς - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE\nΔευτέρα, 07 Ιουνίου 2021 13:47\nΑρχική » ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ » Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας ταπεινός και απλός θαυματουργός παπάς\nΆλλωστε γι’ αυτό μας προετοιμάζει σ’ αυτή εδώ τη ζωή η Εκκλησία.\nΔεν διορίστηκε ποτέ, δεν το επεδίωξε, αλλά το απέφευγε σε επίζηλη εφημεριακή θέση, ταπεινά λειτουργούσε σ’ ένα ξωκκλήσι, αυτό του αγίου Σπυρίδωνα στο Πλατύ Γιαλό, αλλά η ψυχική του λάμψη ακτινοβολούσε και προσέλκυε πλήθη πιστών.\nΈβαζε πρώτα απ’ όλα την ψυχή και έπειτα όλα τ’ άλλα, που οφείλουν να την υπηρετούν.\nΓι’ αυτό χρύσισε το έργο του και ο κόπος του και η ζωή του έγιναν στην αιωνιότητα δόξα και ύμνος.\nΔιαβάστε και δείτε σε βίντεο για τον βίο και την εορτή του Αγίου Παναγή Μπασιά.\n7 μήνες πριν ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ7 Ιουνίου, άγιος παναγής ο μπασιάς, Βίοι Αγίων, ΓΙΟΡΤΗ, γιορτή σήμερα, εορτή, ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ, κεφαλλονιά, Όσιος Παΐσιος, Όσιος Παναγής Μπασιάς, Παΐσιος, πάτερ Ηλίας Μάκος\nΚυριακή του Τυφλού στην Ενορία του Αγίου Νικολάου ΣιάτισταςΠαραχώρηση του ιστορικού σπιτιού της Λέλας Καραγιάννη για Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών


Word Chimes: Χρονος, Τεχνη, Ζωη\nΤο θυμάμαι καλά. Ήταν χειμώνας όταν πρωτάκουσα τον ήχο του. Ήμουν πολύ μικρή για να αναγνωρίσω το άκουσμα του αλλά αρκετά περίεργη για να μάθω απο που έρχονταν οι διαπεραστικές του νότες.\nΣύντομα έμαθα ότι ο περίεργος και ξεχωριστός ήχος που τρυπούσε με έναν πρωτόγνωρο τρόπο τα αυτιά μου, ερχόταν απο το διαμέρισμα του πάνω ορόφου.\nΜια νέα οικογένεια είχε εγκατασταθεί και μαζί και το βιολί, που σύντομα έμαθαν να αποζητούν τα παιδικά μου αυτιά.\nΚάθε μέρα, την ίδια ώρα, περίμενα με λαχτάρα και αγωνία να το ακούσω να ηχεί χωρίς να ξέρω αλήθεια το γιατί.\nΕκείνες τις δύο «μουσικές» ώρες, έμοιαζα να ξεχνώ ότι διανύαμε τον πιο κρύο μήνα του χειμώνα. Μια γλυκιά ζεστασιά πλημμύριζε το κορμί μου, παραπλανητική τόσο ώστε να πετώ τις χοντρές μου κάλτσες και να «παιδιαρίζω» πηδώντας απο το κρεβάτι στο σχεδόν ετοιμόρροπο ξύλινο τραπέζι του δωματίου μου.\nΉταν φυσικό να μην γνωρίζω αν ο βιολιστής «δούλευε» το δοξάρι του πάνω σε γνωστές και αξιέπαινες παρτιτούρες, αλλά εξίσου φυσικό να το ακούω και να νιώθω ότι πρόκειται για κάτι μαγικό, ίσως και κάτι φανταστικό που το παιδικό μου μυαλό είχε πλάσει.\nΈνα χρόνο μου κράτησε συντροφιά η μουσική του πάνω ορόφου.\nΚανείς δεν έμαθε τον λόγο που εκείνες τις συγκεκριμένες ώρες, βρισκόμουν πάντα κλειδωμένη στο μικρό αλλά παραφορτωμένο από παλιά έπιπλα δωμάτιο μου και γιατί έβαζα τα κλάματα όταν μάταια περίμενα να ακούσω τις μελωδίες που γέμιζαν την παιδική μου ψυχή, έτσι όπως μόνο μπορεί, αυτό που δεν περιγράφεται με λόγια.\nΚαι έτσι ξαφνικά, όπως εμφανίστηκε και πήρε θέση στη ζωή μου, έπαψε να ηχεί.\nΑκόμη θυμάμαι εκείνη την τελευταία ημέρα.\nΈνιωθα κουρασμένη για παιχνίδια γι’αυτό και βολεύτηκα στην παλιά κουνιστή πολυθρόνα. Το βιολί με είχε ήδη καλωσορίσει, όταν τα μάτια μου καρφώθηκαν στα λιγοστά πεσμένα φύλλα του δρόμου. Είχε έρθει πάλι ο χειμώνας.\nΤα έβλεπα να λικνίζονται ρυθμικά πίσω απο το παράθυρο, κάθε φορά που ο βοριάς φυσούσε δυνατά. Όταν μάλιστα το έκανε δαιμονισμένα, τότε εκείνα έμοιαζαν να χορεύουν τανγκό, παραδίδοντας μαθήματα μέσα στη μανία του χειμώνα. Και έτσι όπως κουνιόμουν και εγώ, μπρός πίσω με την παλιά κουνιστή καρέκλα, ήταν σαν να χορεύω μαζί τους στον ρυθμό του γείτονα.\nΌταν πια συνειδητοποίησα ότι το βιολί είχε σιγήσει για πάντα, τα πόδια μου παρέμειναν παγωμένα μέχρι το τέλος του χειμώνα.\nΤα χρόνια όμως πέρασαν και με βρήκαν στην εφηβική μου πλάνη. Σε εκείνη τη στιγμή της ζωής που νιώθεις μοναξιά, πεπεισμένη ότι είσαι μόνη ανάμεσα στον κόσμο.Τις ώρες εκείνες που ένιωθα ένα τεράστιο κενό να μεγαλώνει απειλητικά μέσα μου, έτοιμο να με καταπιεί, έβρισκα καταφύγιο στις σελίδες βιβλίων.\nΌλα εκείνα που είχα ανάγκη να μάθω, όλες οι απαντήσεις που έψαχνα, βρίσκονταν εκεί και περίμεναν εμένα να τις ανακαλύψω.\nΖούσα μέσα απο τις μελαγχολικά ερωτικές ιστορίες του Γρηγόριου Ξενόπουλου, ονειρευόμουν το ταξίδι μου στην «Ιθάκη» και ένιωθα το κεφάλι μου έτοιμο να σπάσει, όταν καταπιανόμουν με τη φιλοσοφία. Λέξεις, λέξεις...\nΌμορφες λέξεις γραμμένες σε αράδες με μια δύναμη ακατανόητη. Μια επιρροή που μόνο κάτι μαγικό μπορεί να την ασκήσει και ικανή να σε υπνωτίσει χωρίς να σου θολώνει το μυαλό.\nΜια πένα σχεδόν θεϊκή που μαθαίνεις να αγαπάς χωρίς να φθίνει η αγάπη σου γι’αυτήν με το πέρασμα των χρόνων. Και όσο μεγαλώνει η αγάπη σου, τόσο αυτή σε συντροφεύει.\nΚαι ήταν περίπου εκείνη την περίοδο, των σχολικών χρόνων, που «γνωρίστηκα» με τη ζωγραφική. Ήταν Απρίλης και το σχολείο είχε κανονίσει μια εκδρομή στην Εθνική Πινακοθήκη. Ήταν η πρώτα φορά που θα έβλεπα πίνακες, αληθινούς πίνακες, από κοντά και αυτό ήταν αρκετό για να με ενθουσιάσει.\nΚαι χωρίς να ξέρω γιατί και πως, τα μάτια μου, έτσι απλά, μαγνητίστηκαν. Από τότε πιστεύω κάτι, ότι τραβήξει τη ματιά σου έχει κερδίσει το σκοπό του.\nΚάπως έτσι, έφτασα να γοητεύομαι από τον Salvador Dali. Από όλα αυτά που κρύβονται πίσω απο το μυαλό του καλλιτέχνη. Από την έμπνευση εκείνη, που λερώνει το πινέλο με μπογιά και «γεμίζει» με χρώμα τον άδειο καμβά.\nΈνας πίνακας είναι σαν μια ψυχή. Την ψυχή του ανθρώπου που «βλέπει» τα αόρατα και τα κάνει ορατά. Είναι ο ανθρώπινος τρόπος του, να ξορκίσει τους δαιμονές από το κεφάλι του και τους φόβους απο την καρδιά του.\nΌταν πάλι κάτι όμορφο αποτυπώνεται στο λευκό, πρόκειται για μια ομορφιά ανίκητη στο χρόνο.\nΤα δύσκολα εφηβικά χρόνια πέρασαν και με έφεραν αντιμέτωπη με νέες προκλήσεις.\nΜπαίνοντας στον κόσμο των «μεγάλων», άφησα πίσω μου κάθε ίχνος παιδικής αφέλειας και φαντασίας για να συνειδητοποιήσω με τρόμο ότι ο κόσμος των ενηλίκων είναι πιο σκληρός από ότι τον φανταζόμουν.\nΤώρα δεν μπορούσα πια να τρέξω στην αγκαλιά της μαμάς, σε κάθε δυσκολία, ούτε να χωθώ κάτω απο τις κουβέρτες μέχρι να περάσει η μπόρα.\nΜοναδική μου διέξοδος, το θεατρικό σανίδι. Η διαφυγή από την δική μου πεζή πραγματικότητα.\nΚάθε φορά που γινόμουν μία άλλη, κάθε φορά που φορούσα μια «μάσκα», φανταζόμουν τον εαυτό μου μπροστά από έναν καθρέφτη, να φορά αυτό το αόρατο προσωπείο.\nΒρισκόταν πάντα εκεί, πάνω στο προσωπό μου, καθόλη τη διάρκεια μιας παράστασης. Αόρατο αλλά «υπαρκτό». Και εξαφανιζόταν σιγά σιγά, αφού κατέβαινα απο τη σκηνή, κάνοντας με να νιώθω σαν να ξυπνώ από έναν λήθαργο και να βρίσκομαι πίσω ξανά στον δικό μου κόσμο.\nΣαν σήμερα θυμάμαι την πρώτη μου παράσταση.\nΤο έργο οι «Μεγάλες Προσδοκίες» και εγώ μια Estella τρομαγμένη και χαμένη παρά σκληρή και ψυχρή. Και έστεκα εκεί μπροστά στα μάτια του κόσμου σαν άγαλμα, ελπίζοντας πως το κοινό θα με δεί σαν μια νέα Αφροδίτη της Μήλου!\nΣήμερα πια, όλα έχουν αλλάξει. Σκέψεις φόβου και ερινύες του παρελθόντος έχουν λάβει θέση στο μυαλό μου.\nΌταν όμως έρθει εκείνη η στιγμή, η ώρα που όλη η ζωή μου θα περάσει μπροστά απο τα μάτια μου, σαν μια ταινία καταγεγραμμένη από κάμερα, εύχομαι να είναι γεμάτη από όμορφα «πλάνα», σαν αυτά των Ευρωπαϊκών κινηματογραφικών ταινιών που συνήθιζα να βλέπω τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, στο σινεμά της γειτονιάς μου. Μια ζωή σαν την Εβδομη Τέχνη!\nPosted by Ελένη Τομπέα at 10:25 PM\nLabels: άγαλμα, βιολί, διηγήματα, ζωή, θέατρο, καμβάς, μάσκα, πένα, τανγκό, τέχνη, χρόνος