Ιρλανδία - Η τριλογία του Σεπτέμβρη (2016) - Πρώτο μέρος. Στις pubs του Δουβλίνου. | Travelstories\nΙρλανδία Η τριλογία του Σεπτέμβρη (2016) - Πρώτο μέρος. Στις pubs του Δουβλίνου.\nΗμερομηνία δημιουργίας 15 Οκτωβρίου 2016\nΗ πρώτη μικρή πρωινή βόλτα στο Δουβλίνο\nΗ πρώτη (ημερήσια) εξόρμηση στις pubs του Δουβλίνου\nΗ πρώτη απογευματινή βόλτα στο Δουβλίνο\nΗ συνέχεια της εξόρμησης στις pub του Δουβλίνου\nΜια μικρή βόλτα στη Βόρεια Ιρλανδία\nΔουβλίνο. Η επιστροφή. Μια ολοήμερη βόλτα νότια του Liffey\nΜια ολονύχτια βόλτα στις pubs\nΜια βόλτα βόρεια του Liffey\nΠινακοθήκη, αξιοθέατα, pubs, πανσέληνος και ... εκκλησιασμός\nΗ τελευταία ημέρα στο Δουβλίνο\nΣτις pubs του Δουβλίνου.\nΌλα ξεκίνησαν σε ένα φιλικό μπαρ. Είχε αρχίσει να βραδιάζει, ο κόσμος ήταν ελάχιστος κι εγώ είχα περάσει για να πιω ένα Cardhu ώστε να συνεχίσω με μεγαλύτερη έμπνευση τη δουλειά μου. Ήμουν στο μπαρ και συζητούσα με τον φίλο μου ιδιοκτήτη του μπαρ, όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και εισβάλλει ένας τύπος μαζί με δύο πανέμορφες νέες γυναίκες. Κατευθύνονται προς το μέρος μας και ύστερα από λίγο είχα καταλάβει ότι η δουλειά τους ήταν η προώθηση του ιρλανδέζικου ουίσκι Jameson.\nΤότε αποφάσισα ότι πρέπει να πάω σύντομα στην Ιρλανδία. Στην απόφασή μου αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο το ότι είμαι φανατικός αναγνώστης των έργων του James Joyce. Αυτό ήταν ένα επί πλέον κίνητρο για ταξίδι στην Ιρλανδία.\nΚατά τα λοιπά, το ταξίδι στην Ιρλανδία δεν ήταν στις άμεσες προτεραιότητές μου. Ήμουν σε προγραμματισμό ταξιδιού για Αργεντινή - Ουρουγουάη. Όμως οι απ' ευθείας πτήσεις της Aegean, για Δουβλίνο, ήταν σοβαρό κίνητρο. Η περιέργειά μου για τη διαφορά Ιρλανδών και κατοίκων της βόρειας Μεσογείου (Ελλήνων, Ιταλών Νοτιογάλλων, Ισπανών), αλλά και Πορτογάλων ήταν ένα επί πλέον κίνητρο. Τα κουπόνια της Aegean (που μου είχαν απομείνει) για αναβάθμιση θέσης σε business ήταν ένα τρίτο κίνητρο. Το κόψιμο των πτήσεων αυτών από μέσα Σεπτέμβρη, σε συνδυασμό με τη ζωντάνια του Δουβλίνου (το βασικότερο κίνητρο), με υποχρέωσε να κάνω ένα ταξίδι, το οποίο θα το προτιμούσα στο βαρύ χειμώνα, παρά το Σεπτέμβρη.\nΈτσι έκλεισα το εισιτήριο σε χαμηλή τιμή, της τάξης των 110 ευρώ, με επιστροφή και φόρους αεροδρομίων.\nΑμέσως μετά, παίρνω τηλέφωνο στην Aegean και κάνω αναβάθμιση της θέσης σε business, για τον πηγαιμό. Η ώρα του ταξιδιού (20.15) ήταν απόλυτα κατάλληλη για αναβάθμιση της θέσης σε business. Για την επιστροφή δεν υπήρχε λόγος για αναβάθμισης. Θα έφτανα 05.30 το πρωί και θα οδηγούσα για δύο ώρες μετά το αεροπορικό ταξίδι, δεν θα μπορούσα να πιω τα ποτά μου, οπότε δεν υπήρχε λόγος για αναβάθμιση θέσης στην πτήση της επιστροφής. Η αναβάθμιση αξίζει σε μεγάλο (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα - προορισμούς της Aegean όπως το Δουβλίνο) ταξίδι, ενώ ένα άλλο κριτήριο ήταν η βραδινή ώρα του ταξιδιού. Το ταξίδι του πηγαιμού συγκέντρωνε τα ως άνω κριτήρια. Θα έφτανα στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου, θα είχα πιει τα ποτά μου και δεν θα χρειαζόταν να οδηγώ. Στην Aegean με εξυπηρέτησαν όπως πάντα με ευγένεια και κατοχύρωσα τη θέση 1Α για τον πηγαιμό και τη θέση 12C, για το ταξίδι της επιστροφής.\nΤην ημέρα του ταξιδιού, ξυπνώ το πρωί και παρ' όλο του ότι ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος η θάλασσα ήταν καταπληκτική.\nΌπως ξύπνησα πέφτω αμέσως στη θάλασσα. Είχα χρόνο. H πτήση μου - όπως έχω προαναφέρει - ήταν βραδινή, δηλαδή στις 20.15.\nΑφού είχα χρόνο, μετά το μπάνιο στη θάλασσα και το σχετικό ντους, έφυγα για το αεροδρόμιο. Έφτασα χαλαρά τρεις ώρες πριν από την πτήση και προφανώς κατευθύνθηκα προς το lounge της Lufthansa. Το lounge της Lufthansa στην Αθήνα, διαθέτει από τις μεγαλύτερες ποικιλίες μαλτ ουίσκι που έχω δει σε lounge.\nΈψαξα να βρω Bushmills malt 10y. Τον τελευταίο καιρό το Bushmills (το malt) έχει αρχίζει να εκτοπίζει από την καρδιά μου (μάλλον από το λαρύγγι μου και το στομάχι μου) το Cardhu. Αφού ήπια ένα Bushmills, έβαλα μετά ένα Talisker, ενώ στη συνέχεια έβαλα ένα Lagavulin.\nΜετά τα ποτά και αφού ειδοποιήθηκα για τον χρόνο της πτήσης, προχώρησα προς το αεροπλάνο. Ήμουν ο μόνος στη συγκεκριμένη πτήση σε θέση business.\nΑπόλαυσα το ταξίδι, προς το Δουβλίνο\nαπό τη θέση 1A,\nέφτασα στο Δουβλίνο, μπήκα σε λεωφορείο, το οποίο με κατέβασε στη γέφυρα O'Connell. Την ώρα που με κατέβασε το λεωφορείο, άρχισε να ψιλοβρέχει. Ήταν η μόνη βροχή την οποία γνώρισα στην Ιρλανδία για τις επόμενες έξι ημέρες όπου θα ήμουν στο νησί. Όμως ήταν υπέροχα.\nΠροχωρώ προς το ξενοδοχείο μέσα στο ψιλόβροχο, σταματώντας και φωτογραφίζοντας από τις γέφυρες του ποταμού Liffey.\nΜεταξύ των φωτογραφιών, είναι και αυτή του φωτισμένου τελωνείου (the custom house), ενός νεοκλασικού κτιρίου του 18ου αιώνα που βρίσκεται στην βόρεια όχθη του ποταμού Liffey, και για το οποίο θα γίνει εκτενέστερη αναφορά σε επόμενα κεφάλαια. Για την ώρα εκείνη είχα άλλες προτεραιότητες.\nΒρίσκω το ξενοδοχείο,\nαφήνω την αποσκευή μου και κατευθύνομαι άμεσα προς το μπαρ, όπου όπως είχα διαβάσει έχει την καλύτερη (!!!) Guinness του Δουβλίνου.\nΕπί τέλους σε pub στην Ιρλανδία. Όπου και να βρισκόμουν, από τη Νέα Υόρκη έως τη μακρινή Ανατολή και από τη Σκανδιναβία έως το Νότιο ημισφαίριο, πάντα έβρισκα μια ιρλανδέζικη pub να συχνάζω. Και τώρα ήμουν στην αυθεντικότατη Mulligan's pub με πολύχρονη ιστορία, αναφερόμενη σε πολλά έργα του James Joyce.\nΑφού απόλαυσα τη Guinness μου, στη συνέχεια προχώρησα προς την περιοχή Temple Bar.\nΚάπως έτσι, τη Δευτέρα 12-09-2016, μετά τα μεσάνυχτα, (το ημερολόγιο ανέφερε πλέον Τρίτη 13-09-2016) βρέθηκα στο Temple Bar στο ομώνυμο bar να πίνω το ποτό μου με τη συντροφιά του James Joyce.\nReactions: connosp, sta697, 8avos και άλλα 37 μέλη\nΗ πρώτη μικρή πρωινή βόλτα στο Δουβλίνο.\nΤην άλλη ημέρα, ξύπνησα πρωί, παρά το ξενύχτι το οποίο είχε προηγηθεί. Ρίχνω μια ματιά προς τα έξω από ένα από τα τρία παράθυρα του δωματίου μου και βλέπω ήλιο.\nΔειλό ήλιο, αλλά ήλιο. Για τους Δουβλινέζους ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα. Μετά το πρωινό στο ξενοδοχείο,\nβγαίνω έξω. Ο ουρανός ήταν πλέον συννεφιασμένος. Απέναντι από τη μικρή πλατεία Beresford, όπου ήταν το ξενοδοχείο μου, ήταν ο υπεραστικός σταθμός λεωφορείων, ενώ στο βάθος διακρινόταν το κτίριο του (πρώην) τελωνείου, το οποίο τώρα φιλοξενεί δημόσιες υπηρεσίες.\nΣτο τετράγωνο όπου ήταν το ξενοδοχείο μου υπήρχε και ένα τουριστικό γραφείο.\nΕίχα σκεφτεί πολύ, το τι θα έκανα τις έξι ημέρες στην Ιρλανδία. Ήθελα να δω, έστω και για λίγο, την ιρλανδική επαρχία. Στόχος μου ήταν να κάνω και μερικές διανυκτερεύσεις εκτός Δουβλίνου. Για το λόγο αυτό είχα κλείσει ξενοδοχείο με δωρεάν ακύρωση. Όσο περνούσε ο χρόνος οι τιμές των ξενοδοχείων στο Δουβλίνο απογειώνονταν, αφού ο Σεπτέμβρης είναι μήνας αιχμής για την κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Οπότε αποφάσισα να κρατήσω το ξενοδοχείο και αν μου προέκυπτε διανυκτέρευση εκτός Δουβλίνου να την πλήρωνα επί πλέον. Περισσότερο θα με συνέφερε. Βέβαια, επαναλαμβάνω, ότι ήθελα να δω, έστω και για λίγο, την ιρλανδική επαρχία. Όμως δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου για οδήγηση στην υπέροχη επαρχία της Ιρλανδίας, όταν μάλιστα έβαζα στους στόχους μου και επίσκεψη στα αποστακτήρια. Και μάλιστα στο πιο παλιό - εν λειτουργία - αποστακτήριο. Το αποστακτήριο του Bushmills από το έτος 1608. Επίσης δεν θα μπορούσα να αποκλείσω και μερικά ποτά στις pub, που θα έβρισκα στο δρόμο μου. Αφού η συγκοινωνία δεν εξυπηρετεί, αυτοκίνητο δεν ήθελα να ενοικιάσω για ευνόητους λόγους, μονόδρομος ήταν η εύρεση τουριστικού πρακτορείου, τα οποία αφθονούν στο Δουβλίνο. Βέβαια δεν βρήκα τουριστικό πρακτορείο το οποίο να εξυπηρετεί το αποστακτήριο του Bushmills. Όμως αυτό λύθηκε κατόπιν συνεννόησης με το πρακτορείο. Θα με άφηναν στο Bushmills και θα έβρισκα το λεωφορείο αργότερα στο Giant's Causeway. Επίσης κανόνισα και την αυτονόμησή μου μετά το Μπέλφαστ. Θα έμενα στο Μπέλφαστ και θα επέστρεφα μόνος μου. Υπολόγιζα να μείνω στο Μπέλφαστ το βράδυ και να επέστρεφα Δουβλίνο την άλλη ημέρα το πρωί. Αφού έκλεισα για την επόμενη ημέρα την εκδρομή για τη Βόρεια Ιρλανδία, προχώρησα για μια πρώτη εξερεύνηση του κέντρου του Δουβλίνου και μια πρώτη εξόρμηση προς τις pub του Δουβλίνου. Ανέβηκα στην Talbot street και προχώρησα δυτικά όπου αυτή μετονομάζεται σε Earl Street Νorth, προς τη διασταύρωση της με την O'Connell street, όπου υπάρχει το Spire.\nΤο Spire (σπείρα) είναι μεταλλικός (από ανοξείδωτο χάλυβα) οβελίσκος, ύψους 121,20 μέτρων (398 πόδια), σχήματος κόλουρου κώνου, αφού η κυκλική βάση είναι διαμέτρου 3 μέτρων, ενώ η κορυφή του έχει διάμετρο 15 εκατοστών. Οι διαστάσεις αυτές και κυρίως η μικρή διάσταση της διαμέτρου της κορυφής σε συνδυασμό με το ύψος της κατασκευής, δείχνουν από μακριά αυτήν ως κώνο, ενώ στην πραγματικότητα όπως προαναφέρθηκε η κατασκευή είναι κόλουρος κώνος και ο οποίος δημιουργήθηκε για το millenium, αλλά τελικά ολοκληρώθηκε το έτος 2003. Η κατασκευή του είχε δημιουργήσει αρκετές αντιδράσεις. Πολλοί υποστηρίζουν ότι κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί τους πολλούς μεθυσμένους του Δουβλίνου και για να τους βοηθά να βρίσκουν τον προσανατολισμό τους.\nΠριν από το Spire, μερικά μέτρα ανατολικά απ’ αυτό, επί της Earl Street Νorth, υπάρχει το James Joyce Statue, μπρούτζινο άγαλμα του James Joys, σε φυσικές διαστάσεις.\nΠροχωρώ προς το Spire.\nΑπέναντι από το Spire είναι το General Post Office (Γενικό Ταχυδρομείο).\nΤο κτίριο σύμβολο της ιρλανδικής ανεξαρτησίας. Το κτίριο το οποίο υπέστη πολλές ζημιές από πυρκαγιά, εκτός από την πρόσοψή του, η οποία έχει διατηρηθεί ανέπαφη και στην οποία διακρίνονται ίχνη σφαιρών\nαπό τον πόλεμο ανεξαρτησίας, του οποίου η τελευταία φάση ξεκίνησε το έτος 1916, με κατάληξη την ανεξαρτησία του μεγάλου τμήματος της Ιρλανδίας το έτος 1921, με την υπογραφή της αγγλοϊρλανδικής συνθήκης.\nΆλλωστε όλο το Δουβλίνο είναι γεμάτο από πανό και αφίσες 1916-2016, για τον ένα αιώνα της τελικής εκκίνησης του απελευθερωτικού αγώνα. Σκεπτόμενος τα αποτυπώματα των σφαιρών στην πρόσοψη του Γενικού Ταχυδρομείου, χαμογέλασα όταν σκέφτηκα ότι τα ίχνη του νικηφόρου πολέμου έχουν μείνει για έναν αιώνα, ενώ αντίθετα ίχνη χαμένων πολέμων έχουν σβηστεί πολύ πιο γρήγορα (στο μυαλό μου ήρθε το Βερολίνο, αλλά και άλλες πόλεις της Γερμανίας). Το Γενικό Ταχυδρομείο ήταν κατά τη διάρκεια των γεγονότων, τα οποία οδήγησαν στην απελευθέρωση του μεγαλύτερου τμήματος της Ιρλανδίας, η έδρα των ηγετών της εξέγερσης. Η κατασκευή του General Post Office ξεκίνησε το έτος 1814 και στην μήκους 67 μέτρων, περίπου, πρόσοψή του έχει έξι ιωνικούς κίονες.\nΤο Δουβλίνο τόσο μπροστά από το Γενικό Ταχυδρομείο, όσο και σε πολλά άλλα σημεία του κέντρου της πόλης είναι ένα απέραντο εργοτάξιο.\nΠροχώρησα λίγο ακόμα προς τα δυτικά κατά μήκος της Henry Street, του βασικού εμπορικού δρόμου του βόρειου Δουβλίνου, φωτογραφίζοντας το Spire\nκαι επέστρεψα πάλι στην κεντρική διασταύρωση, αυτής με την O'Connell Street. Πέρασα απέναντι από την ανατολική πλευρά της O'Connell Street για να έχω καλύτερη θέα του General Post Office.\nΣτη συνέχεια προχωρώντας νότια, πάντα, κατά μήκος της O'Connell Street Lower, συνάντησα το άγαλμα του συνδικαλιστή ηγέτη και αγωνιστή Jim Larkin, (1874-1947)\nγεννημένου στις φτωχογειτονιές του Λίβερπουλ, από γονείς φτωχούς ιρλανδούς μετανάστες. Ο Jim Larkin αναδείχτηκε στο Λίβερπουλ ως συνδικαλιστής ηγέτης και το έτος 1907 πήγε στη γη των γονιών του στην Ιρλανδία και συγκεκριμένα στο Μπέλφαστ για την οργάνωση του κινήματος των ναυτεργατών. Την περίοδο εκείνη, το Μπέλφαστ ήταν από τα κυριότερα βιομηχανικά και ίσως το κυριότερο ναυπηγικό (βλ. Τιτανικός) κέντρο της τότε Βρετανίας. Στη συνέχεια πήγε στο Δουβλίνο, όπου ήταν ένας από τους ιδρυτές του εργατικού κόμματος της Ιρλανδίας.\nΣυνέχισα προς νότο κατά μήκος της O'Connell Street Lower, μέχρι τη γέφυρα O'Connell, όπου την προηγούμενη νύχτα με είχε αφήσει το λεωφορείο από το αεροδρόμιο. Παρατηρώντας προς βορά δεσπόζει το άγαλμα του Daniel O'Connell (1775-1847) του πρωτοπόρου ηγέτη του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας.\nΑπό τη γέφυρα O'Connell, στοχεύοντας προς τα δυτικά βλέπω τη γέφυρα Ha'penny, η οποία κατασκευάστηκε το έτος 1816 για να συνδέσει τη βόρεια με τη νότια πλευρά του ποταμού Liffey. Τo όνομά της το πήρε από τα διόδια, αξίας μισής πένας, που έπρεπε να πληρωθούν για τη διάβαση της γέφυρας.\nΠροχωρώ κατά μήκος της αποβάθρας προς τα δυτικά και προς τη γέφυρα Ha'penny. Μερικές φορές γυρίζω για να παρατηρήσω τη γέφυρα O'Connell.\nΗ γέφυρα O'Connell είναι μία γέφυρα που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο του Δουβλίνου και ενώνει τις οδικές αρτηρίες O'Connell Street και D'Olier Street. Σχεδιάστηκε από τον γνωστό αρχιτέκτονα της Γεωργιανής περιόδου James Gandon και η κατασκευή της χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί τριών από το έτος 1791 έως το έτος 1794. Αρχικά η γέφυρα ονομάστηκε Carlisle Bridge, από το όνομα του τότε αντιβασιλιά λόρδου Carlisle. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκε γρανίτης και πέτρα. Η αρχιτεκτονική της βασίζεται σε τρεις συμμετρικές αψίδες.\nΤελικά το όνομα της γέφυρας τροποποιήθηκε το έτος 1882 και έλαβε το όνομα του Ιρλανδού πολιτικού ηγέτη Daniel O'Connell, μετά από την ευρεία ανακατασκευή της που έγινε μεταξύ των ετών 1877 και 1880.\nΠροχώρησα δυτικά, κατά μήκος της παραποτάμιας οδού\nέως τη γέφυρα Ha'penny.\nΑφού πέρασα τη γέφυρα, Ha'penny\nφωτογραφίζοντας και προς τη γέφυρα O'Connell,\nεπέστρεψα κοντά στη γέφυρα O'Connell, να πιω ένα χυμό με θέα τον ποταμό Liffey και τη νότια όχθη αυτού.\nReactions: connosp, sta697, alma και άλλα 23 μέλη\nνα πιω ένα χυμό\nΤο Δουβλίνο έφερε και κακές συνήθειες?\nReactions: chris7, fotast, pigi_dikaiou και άλλα 2 μέλη\nΤο κεφάλαιο αυτό είναι μια πρώτη απάντηση στον φίλο Borealis, περί κακών συνηθειών. Δεν απέκτησα στο Δουβλίνο κακές συνήθειες. Αντίθετα εντατικοποίησα τις καλές.\nΗ πρώτη (ημερήσια) εξόρμηση στις pubs του Δουβλίνου.\nΈχοντας ξαναδιαβάσει πρόσφατα το έργο του James Joyce, Dubliners και με τη βοήθεια του google map, στο οποίο εντόπιζα τις περιοχές, πλατείες, οδούς, στις οποίες διαδραματίζονταν οι ιστορίες, είχα μάθει πάρα πολύ καλά το Δουβλίνο. Επίσης είχα σημειώσει και όλες τις pub τις οποίες ανέφερε ο James Joyce στα έργα του.\nΈτσι μετά την πρώτη στάση, ξεκούραστος, περνάω τη γέφυρα O'Connell, βρίσκομαι στη νότια όχθη, ακολουθώ για λίγο την οδό Westmoreland και στρίβω δεξιά στη Fleet street. Επί τέλους ήμουν στο Temple Bar. Και ήταν μεσημέρι. Είχα όλη την ημέρα (και τη νύχτα) μπροστά μου.\nΤην προηγούμενη νύχτα είχα πάρει μια πρώτη γεύση του Temple Bar. Όμως ήταν νύχτα (μετά τις 01.30) και ο χρόνος ήταν περιορισμένος.\nΑλλά τώρα και επί τέλους έφτασα στο Temple Bar με όλη την ημέρα μπροστά μου. Και μόλις έφτασα εκεί με έπιασε μια αφόρητη δίψα. Άκουγα τις μουσικές και μπήκα αμέσως σε ένα από τα πρώτα μπαρ που βρήκα στο δρόμο μου. μπήκα στο πρώτο μπαρ που συνάντησα για να πιω μια Guinness. Στο "The Palace Bar",\nέξω από το οποίο υπήρχαν τέσσερις αναμνηστικές πλακέτες αφιερωμένες σε τέσσερις μεγάλους Ιρλανδούς λογοτέχνες, όπως τον Brendan Behan,\n(στίχους του οποίου έχει μελοποιήσει ο Θεοδωράκης – «Ένας όμηρος» κλπ) και τον Patrick Cavanach.\nΑνοίγω μια παρένθεση. Στο έργο «Ένας όμηρος» του Brendan Behan, το γελαστό παιδί αφορά στον αγωνιστή του ιρλανδικού επαναστατικού αγώνα Μάικλ Κόλλινς. Ο Μάικλ Κόλλινς ήταν ο επικεφαλής του ιρλανδικού κλιμακίου με το οποίο η Βρετανική αυτοκρατορία υπέγραψε, το έτος 1921, την αγγλοϊρλανδική συνθήκη με την οποία ουσιαστικά αναγνωριζόταν το αυτόνομο Ιρλανδικό κράτος. Όμως τη συνθήκη δεν την υποδέχτηκαν ευχάριστα όλοι οι Ιρλανδοί, παρ' όλο του ότι ύστερα από 700 χρόνια κατοχής η Ιρλανδία - ή μάλλον τα 5/6 αυτής - αποκτούσε την ανεξαρτησία της. Υπήρχαν κάποιοι εξτρεμιστές που διαφωνούσαν με την υπογραφή της συνθήκης. Μια ομάδα απ' αυτούς δολοφόνησαν τον Ιρλανδό αγωνιστή Μάικλ Κόλλινς στις 22-08-1922. Το έτος 1957 ο Ιρλανδός επαναστάτης, ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Brendan Behan γράφει το έργο «Ένας όμηρος», το οποίο αναφέρεται στον ιρλανδικό απελευθερωτικό αγώνα. Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Βασίλη Ρώτα και μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη και ανέβηκε σε ελληνικό θέατρο το έτος 1962. Το πιο γνωστό τραγούδι του έργου είναι το "Γελαστό παιδί", στο οποίο όπως αναφέρουν οι πρωτότυποι στίχοι "σκοτώσαν οι δικοί μας". Συγκεκριμένα το πρωτότυπο ποίημα του Brendan Behan στη μετάφραση του Βασίλη Ρώτα ανέφερε:\n"Ήταν πρωί τ' Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή\nσπάσε καρδιά μου εχάθη το γελαστό παιδί."\nΤο γελαστό παιδί το οποίο αναφέρει ο Brendan Behan στο ποίημά του ήταν ο Μάικλ Κόλλινς, χαρακτηρισμό τον οποίο είχε δώσει στον Κόλλινς, η μητέρα του Brendan Behan. Σημειώνεται ότι η οικογένεια του Brendan Behan, ήταν στην πλευρά των επαναστατών, μάλιστα ο Brendan είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση εννέα ετών, ενώ ως ιστορικό στοιχείο αναφέρω ότι πέθανε το έτος 1964, νέος, σε ηλικία 41 ετών, λόγω της μεγάλης του αγάπης προς το αλκοόλ.\nΤο ποίημα του Brendan Behan συνεχίζει:\n"Είχεν αντρειά και θάρρος και αιώνια θα θρηνώ\nσκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί."\nΣτην Ελλάδα ύστερα από την πρώτη παρουσίαση του έργου αλλάχτηκε η φράση το "οι δικοί μας" με τη φράση "οι εχθροί μας". Μάλιστα επί χούντας και επειδή το τραγούδι αυτό ήταν από τα σύμβολα του αντιδικτατορικού αγώνα αλλάχτηκε η φράση το "οι εχθροί μας" με τη φράση "οι φασίστες". Έτσι κι εγώ για πολύ καιρό, νόμιζα ότι το γελαστό παιδί αφορούσε σε κάποιον Έλληνα αγωνιστή. Μάλιστα από την εποχή της μεταπολίτευσης έως και μέχρι πρόσφατα, όλοι οι καλλιτέχνες ερμήνευαν το τραγούδι με την εκδοχή "οι φασίστες".\nΒέβαια οι αλλαγές αυτές δεν συνάδουν με τη συνέχεια του ποιήματος:\n"Μον' να 'ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι\nθα 'ταν τιμή μου που 'χασα το γελαστό παιδί"\nΚλείνω την παρένθεση, αφού αναφέρθηκα σε έναν αγαπημένο μου Δουβλινέζο δημιουργό και επανέρχομαι στην ιστορία μου. Εκείνη την ημέρα Τρίτη και 13 Σεπτέμβρη, βλέποντας την αναμνηστική πλάκα στον Brendan Behan μπήκα σε μια pub να πιω την πρώτη μπύρα της ημέρας. Μετά την πρώτη μπύρα συνεχίζω να περπατώ κατά μήκος της Fleet street.\nΤο πάρτι στο Temple Bar, είχε αρχίσει. Αν και Τρίτη μεσημέρι στις περισσότερες pub είχε ξεκινήσει το live πρόγραμμα. Μπαίνω στη pub Oliver St. John Gogarty,\nστη γωνία των οδών Fleet και Anglesea. Είναι μια ατμοσφαιρική κλασική ιρλανδική pub με πίνακες και με βιβλία.\nΑφού ήπια μια Guinness, ακούγοντας μουσική βγήκα έξω.\nΑκριβώς απέναντι είναι μια άλλη ατμοσφαιρική pub: The Auld Dubliner.\nΟι πινακίδες στους δρόμους, αλλά και στις περισσότερες pubs είναι γραμμένες πρώτα στα ιρλανδικά και μετά στα αγγλικά.\nΚαι σ’ αυτή την pub είχε ξεκινήσει το live πρόγραμμα.\nΣυνέχισα την περιπλάνησή μου στο Temple Bar, μέχρι που έφτασα στο ομώνυμο μπαρ.\nΔιαβάζοντας μια πινακίδα έξω από το μπαρ, μου λύθηκε η απορία για την ονομασία της περιοχής η οποία οφείλεται στον sir William Temple (1628-1699).\nΜου έκανε πάλι εντύπωση η αναγραφή σε δύο γλώσσες με τα ιρλανδικά να είναι πιο ψηλά από τα αγγλικά.\nΜπαίνοντας στο μπαρ συνάντησα πάλι τον James Joyce\n(ή μάλλον ένα από τα πολλά αγάλματά του τα οποία υπάρχουν σε διάφορα σημεία της πόλης).\nΜέσα στο ατμοσφαιρικό μπαρ,\nπίνοντας το πρώτο μαλτ Bushmills (10y), άρχισα να αναρωτιέμαι αν το Δουβλίνο είναι η αγαπημένη μου πόλη. Η μουσική ήταν υπέροχη. Αγαπημένη rock. Πίνοντας στη συνέχεια Jameson black barrel, με την πλούσια γεύση, άρχισα να απαριθμώ αγαπημένες μου πόλεις. Το Άμστερνταμ, την Κρακοβία, τη Σαγκάη, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τη Ρώμη, το Ρίο ντε Τζανέιρο, τη Βενετία, μέχρι που άρχισα να χάνω τον λογαριασμό. Παρήγγειλα ένα μαλτ Paddy προερχόμενο από το Κορκ και όταν έκλεισα με μαλτ Bushmills, είχα αποφασίσει ότι το Δουβλίνο είναι η αγαπημένη μου πόλη.\nΌμως την πόλη έπρεπε να τη γνωρίσω παραπάνω. Τότε με πόνο ψυχής, αλλά με την υπέροχη βελούδινη γεύση του Bushmills να με συντροφεύει, αποχώρησα από το Temple Bar.\nReactions: sta697, Tonia L., psilos3 και άλλα 18 μέλη\nΗ πρώτη απογευματινή βόλτα στο Δουβλίνο.\nΒγαίνοντας από το Temple Bar και περπατώντας στην ομώνυμη περιοχή, μου έκαναν αίσθηση τα πολύχρωμα καταστήματα στα ισόγεια των κτιρίων, τα οποία συναντάς στο κέντρο του Δουβλίνου.\nΌταν βγήκα από την περιοχή Temple Bar, προχώρησα προς το Trinity College,\nόπου είχαν σπουδάσει οι περισσότεροι από τους μεγάλους λογοτέχνες της ιρλανδικής σχολής, όπως οι Όσκαρ Ουάιλντ, Σάμουελ Μπέκετ, Τζόναθαν Σουίφτ και πολλοί άλλοι. Άλλωστε το Δουβλίνο είναι μία από τις ελάχιστες λογοτεχνικές πόλεις σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση της UNESCO.\nΌμως πηγαίνοντας προς το Trinity College, συνάντησα διάφορα εμπόδια με σοβαρότερο το μουσείο του ιρλανδικού ουίσκι, (Irish Whiskey Museum), που είναι απέναντι από το Trinity College και στο οποίο έκανα μια σύντομη επίσκεψη.\nΌταν βγήκα από το μουσείο, μπήκα στους κήπους του Trinity College,\nτο επίσημο Ιρλανδικό όνομα του οποίου είναι "Το κολέγιο της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος της βασίλισσας Ελισάβετ κοντά στο Δουβλίνο". Αυτό το πανεπιστήμιο είναι το αρχαιότερο στην Ιρλανδία και ιδρύθηκε το έτος 1592 με απόφαση της Βασίλισσας Ελισάβετ Α. Έτσι δικαιολογείται και ο προαναφερόμενος επίσημος τίτλος. Αρχικά ήταν εγκατεστημένο εκτός του κέντρου της πόλης και οι επιρροές και ο τρόπος λειτουργίας του βασίζονταν στα προτεσταντικά πρότυπα. Οι ρωμαιοκαθολικοί έγιναν αποδεκτοί στους κύκλους του πανεπιστημίου μόλις το 1753 και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα η δράση τους υπόκειντο σε περιορισμούς. Οι γυναίκες εισήχθησαν για πρώτη φορά στα τμήματα του ιδρύματος το 1904. Σήμερα το πανεπιστήμιο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία College Green, απέναντι από το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο και την Τράπεζα της Ιρλανδίας κατέχοντας έκταση 47 στρεμμάτων.\nΤο πανεπιστήμιο διαθέτει τρεις κοσμητείες και παρέχει προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές μέσω των είκοσι τεσσάρων τμημάτων του. Οι επιβλητικές βιβλιοθήκες του πανεπιστημίου περιλαμβάνουν περίπου 200.000 τόμους βιβλίων αλλά και περισσότερα από 4,5 εκατομμύρια σπάνια χειρόγραφα. Το πιο σημαντικό έκθεμα των βιβλιοθηκών είναι το book of Kells, το οποίο προσελκύει πολλούς επισκέπτες. Έτσι και την ημέρα που πήγα, η ουρά ήταν μεγάλη για επίσκεψη στο book of Kells,\nκαι άλλωστε δεν ήταν αξιοθέατο, το οποίο ήταν στις προτεραιότητές μου. Με την επίσκεψη στο χώρο, ήθελα απλά να αναπνεύσω λίγο την πανεπιστημιακή αύρα και να παρατηρήσω την αρχιτεκτονική των κτιρίων.\nΑφού ξεκουράστηκα λίγο στα άνετα παγκάκια αποχώρησα από το χώρο του Trinity College και κατευθύνθηκα νότια κατά μήκος της Grafton Street, έως τη διασταύρωση αυτής με τη Suffolk Street, από όπου η Grafton Street μετατρέπεται σε πεζόδρομο. Στη διασταύρωση στρίβω δεξιά και προχωρώ λίγο κατά μήκος της Suffolk Street, μέχρι που συναντώ το επιβλητικό κτίριο του πρώην ναού του Αγίου Αντρέα.\nΣτην Ιρλανδία υπάρχουν ναοί που μετά την απελευθέρωση άλλαξαν χρήση και ένας απ' αυτούς ήταν ο επιβλητικός ναός του Αγίου Αντρέα.\nΑπό το έτος 1993 οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί ως εκκλησία μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν τουριστικό γραφείο του Δήμου, το οποίο τώρα μεταφέρθηκε δίπλα, ώστε το κτίριο να αλλάξει εκ νέου χρήση με αναμενόμενη απόδοση ενοικίου άνω των 600.000 ευρώ ετησίως.\nΜπροστά από το κτίριο του ναού, βρίσκεται είναι άγαλμα της Molly Malone. Ο μύθος της Molly Malone, είναι πασίγνωστος. Όπως αναφέρουν και οι στίχοι του σχετικού τραγουδιού, πρόκειται για μια νέα γυναίκα η οποία για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, το πρωί εργαζόταν πουλώντας ψάρια, ενώ το βράδυ πουλώντας το κορμί της.\nΑπέναντι από το κτίριο της εκκλησίας και το άγαλμα της Molly Malone είναι η pub O'Neills, οποία αναφέρεται στα έργα του James Joyce.\nΈφυγα και προχωρώντας κατά μήκος της Suffolk Street, έφτασα ύστερα από λίγα μέτρα σε ένα κεντρικό πεζόδρομο του Δουβλίνου την Grafton Street,\nόπου κατευθύνθηκα νότια κατά μήκος του πεζόδρομου, έως το πάρκο St. Stephen's Green. Στην είσοδο του πάρκου υπάρχει μια αψίδα.\nη Fusilier's Arch, η οποία κατασκευάστηκε το έτος 1907, πέντε χρόνια μετά τον (δεύτερο) πόλεμο των Μπόερς (1899-1902). Η κατασκευή της αψίδας από το τότε καθεστώς είχε δημιουργήσει μεγάλες αντιδράσεις, αφού Ιρλανδοί συμμετείχαν στον πόλεμο και από τις δύο πλευρές. Από την αψίδα μπήκα στο πάρκο.\nΤο St. Stephen's Green είναι ένα πολύ όμορφο βικτωριανό πάρκο στο κέντρο της πόλης, έκτασης 89 περίπου στρεμμάτων και το οποίο άνοιξε για το κοινό το έτος 1880.\nΤο πάρκο διαθέτει αρκετά στοιχεία συμμετρίας, πολλά λουλούδια, λίμνες, παγκάκια, περιποιημένο γκαζόν και είναι μια όαση πρασίνου και νερού μέσα στο κέντρο της πόλης.\nΑφού ξεκουράστηκα, βγήκα από το πάρκο και προχώρησα πάλι προς τον κεντρικό πεζόδρομο την Grafton Street με κατεύθυνση βόρεια, αυτή τη φορά, επιστρέφοντας προς το κέντρο.\nΣε μια πάροδο της Grafton Street, τη Harry Street, παρατήρησα ένα άγαλμα. Προχώρησα κοντά και βλέπω ότι είναι το άγαλμα του Phil Lynott. Ο Phil Lynott (1949 - 1986) ήταν Ιρλανδός τραγουδιστής και μουσικός ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός ως ιδρυτικό μέλος, βασικός συνθέτης-στιχουργός, τραγουδιστής και μπασίστας του ιρλανδικού rock συγκροτήματος Thin Lizzy. Είχε όμως την τύχη που είχαν αρκετοί rock stars. Πέθανε νέος από καταχρήσεις ναρκωτικών ουσιών.\nΗ Ιρλανδία έχει μεγάλη παράδοση στη rock music. Όμως είχα αρχίσει να διψάω. Και απέναντι ήταν μία από τις αρχαιότερες pub του Δουβλίνου.\nReactions: sta697, Tonia L., psilos3 και άλλα 21 μέλη\nΩπ ωπ, τί τόπικ-διαμάντι είναι αυτό; Πώς και δεν το ανακάλυψα νωρίτερα;\nΑν και-θα το πω- δεν είμαι φαν του ουίσκι, η Ιρλανδία, χωρίς να την έχω γνωρίσει, ήταν πάντοτε ένας από τους πιο ενδιαφέροντες προορισμούς. Αυτό με το γελαστό παιδί, κι εγώ πάντοτε πίστευα ότι αφορούσε σε κάποιον από τη δικτατορία, αφού στο σχολείο πάντα το τραγουδούσαμε στη 17Ν.\nΜέχρι να τα καταφέρω να πάω, μόνο μουσική μπορώ να ακούω και να διαβάζω όμορφες ιρλανδικές ιστορίες\nReactions: psilos3, misha19 and gelf\nΗ συνέχεια της εξόρμησης στις pub του Δουβλίνου.\nΑπέναντι από το άγαλμα του Phil Lynott, επί του πεζόδρομου Harry Street, διακρίνω την pub McDaids, από τις αρχαιότερες pub του Δουβλίνου, από το έτος 1779, όπως έγραφε και στην όψη του κτιρίου.\nΜπαίνω μέσα και ήταν, πράγματι, μια ατμοσφαιρική pub. Διψούσα και ήπια μια Guinness. Στη συνέχεια μετά από μερικές βόλτες στο κέντρο της πόλης, προχώρησα προς την pub O'Neills. Πλησίαζε βράδυ και δεν είχα φάει τίποτα μετά το πρωινό. Έριξα μια ματιά στα μπαρ του καταστήματος\nκαι αφού έφαγα, πίνοντας τη Guinness μου,\nανέβηκα στον όροφο για να πιω τα ποτά μου.\nΣτον όροφο εκτός από τη θέα προς το κτίριο της εκκλησίας και προς το άγαλμα της Molly Malone,\nυπάρχει ένας πολύ ωραίος ημιυπαίθριος χώρος (τον ονομάζουν: beer garden),\nόπου είναι δυνατό και να ακούσεις τη μουσική και να καπνίσεις και να δεις αθλητικά γεγονότα (συγκεκριμένα, πρεμιέρα ομίλων Champions League εκείνη την ημέρα) χωρίς ήχο βέβαια.\nΑλλά κυρίως στον όροφο υπάρχουν όμορφα μπαρ με πολύ άνετα σκαμπό και κυρίως υπάρχει ένα μπαρ με μεγάλη συλλογή από whisky και whiskey.\nΞεκίνησα ζητώντας ως πρώτο ποτό ένα malt Bushmills (10y). Μου το έφερε και αρχίσαμε τη συζήτηση περί ουίσκι. Συζητώντας με τον μπάρμαν έμαθα κάτι το οποίο δεν γνώριζα (ούτε είχα παρατηρήσει) μέχρι να φτάσω στο Δουβλίνο. Τη διαφορά γραφής του σκωτσέζικου ουίσκι από αυτήν του ιρλανδικού. Το σκωτσέζικο ουίσκι γράφεται whisky, ενώ το ιρλανδικό ουίσκι γράφεται whiskey. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η διαφορά γραφής μπορεί να οφείλεται στη μία παραπάνω απόσταξη του irish whiskey και γι' αυτό έχουν προσθέσει το γράμμα e. Όμως μάλλον το σωστό είναι ότι η λέξη whiskey, προέρχεται από την ιρλανδική φράση "uiske beatha", το οποίο σημαίνει νερό της ζωής.\nΞαφνικά ενώ για πολλή ώρα έβλεπα προς το μπαρ, διακρίνω ένα μπουκάλι αρκετά ψηλότερο από τα υπόλοιπα. Ήταν το whiskey Whiter's Tears, το οποίο συστήνω προς όλους τους συγγραφείς. Δεν είναι τυχαίο τ' όνομά του. Είναι υπέροχο malt irish whiskey.\nΚαι όσο περνούσε η ώρα, ο μπάρμαν σε κάθε ουίσκι (μάλλον whiskey) που παρήγγειλα, αφού έβαζε στο ποτήρι τη μερίδα με τη μεζούρα, προσέθετε οικοιοθελώς και μια επί πλέον ποσότητα από το malt irish whiskey, το οποίο ήθελα να δοκιμάσω. Αφού έκανα τεστ γευσιγνωσίας στα malt irish whiskey, αποφάσισα να πάω προς το ξενοδοχείο για ανασυγκρότηση. Άλλωστε την άλλη ημέρα θα ξυπνούσα πιο πριν κι από τον ήλιο.\nΒγαίνοντας έξω από την pub,\nκοίταξα απέναντι και κατάλαβα ότι η Molly Malone δεν μένει ποτέ μόνη της.\nΠέρασα μπροστά από το Κοινοβούλιο και την Τράπεζα και όταν έφτασα στο Trinity College,\nμπήκα πάλι στο χώρο του, για να δω πως είναι το βράδυ.\nΈκανα μερικές βόλτες στη Fleet street\nκαι στην ευρύτερη περιοχή του Temple Bar. Ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από το Hard Rock Cafe,\nπερνώντας τον ποταμό Liffey,\nκατευθύνθηκα προς το ξενοδοχείο μου\nγια σύντομο ντους και ολιγόλεπτη ξεκούραση. Απέναντι ήταν ο σταθμός των υπεραστικών λεωφορείων.\nΠήγα να ρωτήσω τις ώρες επιστροφής από Μπέλφαστ. Το πρωί είχα προγραμματίσει να κάνω μια διανυκτέρευση στο Μπέλφαστ, χωρίς όμως ν’ αφήσω το δωμάτιο στο ξενοδοχείο του Δουβλίνου, αφού οι τιμές είχαν πάρει την ανηφόρα από την ημέρα που είχα κάνει την κράτηση. Όμως μετά την πρώτη ημέρα στο Δουβλίνο είχα αρχίσει να αναθεωρώ. Άλλωστε είμαι γνωστός αναθεωρητής.\nΑνέβηκα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και όταν ύστερα από λίγο κατέβηκα φρεσκαρισμένος, είχα πάρει την απόφασή μου. Ύστερα από την πρώτη ολόκληρη ημέρα στην πόλη, είχα αντιληφθεί ότι το Δουβλίνο είναι μια πόλη την οποία αγαπάς από την πρώτη στιγμή, και είχα στενοχωρηθεί που θα το άφηνα την άλλη ημέρα. Αυτό σκέφτηκα και άλλαξα το πρόγραμμά μου. Το επόμενο βράδυ θα επέστρεφα στο Δουβλίνο!\nΜετά από αυτή την απόφαση μπήκα στην πρώτη pub που βρήκα μπροστά μου για να το γιορτάσω.\nΗ pub που είχα μπει, βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο μου, ονομάζεται Robert Reade Bar and Café και είναι μια παραδοσιακή ιρλανδέζικη pub. Εκεί ήπια ένα malt Teeling irish whiskey, το οποίο είναι το μόνο που παρασκευάζεται πλέον στο Δουβλίνο, μετά τη μεταφορά του αποστακτηρίου του Jameson, από το Δουβλίνο στο Midleton, στη νότια Ιρλανδία, κοντά στο Κορκ. Αφού ήπια το ουίσκι μου, θέλησα να πιω την καλύτερη Guinness (!) του Δουβλίνου, οπότε προφανώς κατευθύνθηκα στη Mulligan's pub.\nΑφού απόλαυσα τη Guinness μου, αποφάσισα να μην πάω, πάλι, προς το Temple Bar, αφού πλέον η ώρα ήταν προχωρημένη και την άλλη ημέρα θα ξυπνούσα πολύ νωρίς. Έτσι επέστρεψα στο ξενοδοχείο μου.\nΥπέροχα κύλησε όλη η ημέρα, Τρίτη 13-09-2016. Κι ας λένε οι προληπτικοί περί Τρίτης και 13.\nReactions: sta697, Tonia L., psilos3 και άλλα 17 μέλη\nΜια μικρή βόλτα στη Βόρεια Ιρλανδία.\nΤο επόμενο πρωινό σηκώθηκα πριν από τον ήλιο.\nΤην ημέρα αυτή είχα προγραμματίσει το ταξίδι στη Βόρεια Ιρλανδία, του οποίου - όπως προανέφερα στο προηγούμενο κεφάλαιο – μείωσα τη χρονική διάρκεια. Στο ταξίδι αυτό αναφέρομαι συνοπτικά, αφού το θέμα της παρούσας ιστορίας είναι το Δουβλίνο και οι pubs του Δουβλίνου, καθοριστικό στοιχείο και άρρηκτα δεμένο με την ιστορία και τις παραδόσεις της πόλης.\nΒγήκα από το ξενοδοχείο και σε λιγότερο από ένα λεπτό είχα επιβιβαστεί στο λεωφορείο, το οποίο αφού πέρασε από το λιμάνι κατευθύνθηκε βόρεια προς το Μπέλφαστ, το οποίο απέχει 167km από το Δουβλίνο. Το λεωφορείο κινήθηκε κατά μήκος της εθνικής οδού\nκαι μπήκε στη Βόρεια Ιρλανδία.\nΕίχαν περάσει πάνω από δύο ώρες, όταν μπήκαμε για λίγο στο Μπέλφαστ.\nΚατόπιν το λεωφορείο προχώρησε προς την περιοχή όπου έχουν γίνει γυρίσματα της σειράς Game of Thrones (αδιάφορο για μένα - άρχισα να κάνω αυτοκριτική για τη μη ενοικίαση αυτοκινήτου). Κατεβήκαμε για λίγο\nκαι στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς τη rope bridge, περνώντας από όμορφα παραλιακά τοπία.\nΣτην περιοχή της rope bridge σταματήσαμε για πάνω από μια ώρα, αφού απαιτείται αρκετό περπάτημα έως τη θέση διάβασης της γέφυρας.\nΤο τοπίο ήταν υπέροχο και ο καιρός πολύ καλός για να το απολαύσεις.\nΑπό το μονοπάτι πρόσβασης στη rope bridge, προς βορά, διακρίνεται το νησί Rathlin, ενώ στο βάθος αχνά φαίνονται τα νησιά της Σκωτίας και κυρίως το νησί Islay, στο οποίο υπάρχουν αρκετά αποστακτήρια που παράγουν whisky με καπνιστή γεύση κυρίως. Χαμογέλασα όταν σκέφτηκα ότι με ισχυρά κιάλια θα έβλεπα το αποστακτήριο του Lagavulin, ενός ακόμα αγαπημένου μου whisky, σκωτσέζικου αυτή τη φορά, όπως φαίνεται και από τη γραφή του. Το αποστακτήριο του Lagavulin βρίσκεται στο νότιο παραλιακό τμήμα του σκωτσέζικου νησιού Islay.\nΠροχώρησα κατά μήκος του μικρού μονοπατιού προς τη θέση διάβασης της γέφυρας. Κατά μήκος του μονοπατιού - παράκτιου αλλά σε υψόμετρο κυμαινόμενο από 30m έως περίπου 70m από την επιφάνεια της θάλασσας - υπάρχουν θέσεις με θαυμάσια οπτική γωνία για να σταματήσεις και να απολαύσεις τη φυσική ομορφιά.\nΗ rope bridge είχε κατασκευαστεί αρχικά το έτος 1775 από ψαράδες σολομού του βόρειου ατλαντικού. Στη συνέχεια είχαν γίνει κατά καιρούς εργασίες συντήρησης, οι οποίες διατήρησαν την κατασκευή στην αρχική της, περίπου, μορφή. Η γέφυρα από σχοινί έχει μήκος (άνοιγμα) 20m και απόσταση από το έδαφος στο κέντρο της (ύψος) 23m.\nΗ όλη περιοχή διαθέτει ιδιαίτερα γεωλογικά χαρακτηριστικά και μοναδική πανίδα και χλωρίδα.\nΜετά τη διάβαση της γέφυρας επέστρεψα, προς το parking, απολαμβάνοντας τη θέα.\nΎστερα από την επίσκεψη στη rope bridge κατευθυνθήκαμε προς το Bushmills.\nΤο λεωφορείο με άφησε στο Bushmills\nκαι θα το έβρισκα αργότερα στο Giant's Causeway, όπου προβλεπόταν παραμονή περίπου δύο ωρών. Προχώρησα γρήγορα προς το αρχαιότερο σε λειτουργία - από το έτος 1608 – αποστακτήριο irish whiskey. Μετά από σύντομη επίσκεψη, πήρα ένα ταξί και πήγα στο Giant's Causeway. Ήθελα να δω το παγκόσμια γνωστό γεωλογικό φαινόμενο. Φτάνοντας στο χώρο επιβιβάστηκα στο shuttle bus, για να μη χάσω χρόνο.\nΤο φαινόμενο του Giant's Causeway είναι μοναδικό, αφού είναι μια περιοχή με 40.000 περίπου κίονες αποτελούμενους από το ηφαιστειογενές πέτρωμα βασάλτη, προερχόμενους από ηφαιστειακή έκρηξη, την οποία οι ειδικοί επιστήμονες προσδιορίζουν ότι έγινε σε χρονική περίοδο πριν από 60 εκατομμύρια χρόνια. Το μοναδικό αυτό γεωλογικό φαινόμενο έχει χαρακτηριστεί από το έτος 1986 μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Unesco. Οι περισσότεροι κίονες έχουν σχήμα εξαγωνικού πρίσματος, όμως υπάρχουν και αρκετοί που έχουν σχήμα τετραγωνικού ή πενταγωνικού ή επταγωνικού ή και οκταγωνικού σχήματος. Το μεγαλύτερο ύψος πρίσματος ανέρχεται στα 12m. Περπάτησα θαυμάζοντας το αποτέλεσμα της ηφαιστειακής έκρηξης, για όσο χρόνο είχα στη διάθεσή μου.\nΌταν είδα τα χρονικά περιθώρια να στενεύουν, ανέβηκα στο shuttle bus και επέστρεψα στο κέντρο επισκεπτών δηλαδή στο κτίριο εισόδου-εξόδου, το οποίο διαθέτει γραφείο τουριστικών πληροφοριών, ανταλλακτήριο συναλλάγματος, καταστήματα για αναμνηστικά, υποδομές για οπτικοακουστικές παρουσιάσεις κλπ.\nΜετά το τέλος της επίσκεψής μας στο Giant's Causeway, κατευθυνθήκαμε νότια, προς την πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας, το Μπέλφαστ. Κάθε αναφορά στην Ιρλανδία και κυρίως στη Βόρεια Ιρλανδία φέρνει μνήμες από τον εμφύλιο πόλεμο. Στην ελεύθερη Ιρλανδία γιορτάζουν τα 100 χρόνια αφού η τελευταία φάση του πολέμου της ανεξαρτησίας ξεκίνησε το έτος 1916, με κατάληξη την ανεξαρτησία του μεγάλου τμήματος της Ιρλανδίας το έτος 1921. Όμως στη Βόρεια Ιρλανδία οι εχθροπραξίες σταμάτησαν πρόσφατα, όταν ο IRA στις 28 Ιουλίου 2005 κήρυξε τον τερματισμό οποιασδήποτε ένοπλης ενέργειας και ανακοίνωσε ότι θα προσπαθούσε να επιτύχει τους στόχους του με ειρηνικά μέσα. Στην παρούσα ιστορία δεν αναφέρομαι σε άλλα ιστορικά στοιχεία πλην αυτών που αφορούν στο Δουβλίνο. Αν η ιστορία αφορούσε στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου οι πληγές είναι πρόσφατες, δεν θα ήταν δυνατό να μη γίνονται συνεχείς αναφορές στα γεγονότα.\nΦτάνοντας λοιπόν στο Μπέλφαστ, περάσαμε από τη δυτική όχθη του ποταμού Λάγκαν\nκαι συνεχίσαμε προς το κέντρο της πόλης. Όταν κατέβηκα από το λεωφορείο, έκανα μια μικρή βόλτα στο κέντρο, ξεκινώντας από την πλατεία Donegall, όπου δεσπόζει το εμβληματικό κτίριο του Δημαρχείου.\nΤο πανέμορφο Δημαρχείο (City Hall) του Μπέλφαστ ολοκληρώθηκε το έτος 1906 και είναι δείγμα του πλούτου που προήλθε από τη βιομηχανική επανάσταση του 18ου και 19ου αιώνα. Σημειώνεται ότι το Μπέλφαστ, ήταν η μοναδική πόλη στην Ιρλανδία που βίωσε τη βιομηχανική επανάσταση. Έτσι η κατασκευή του Δημοτικού μεγάρου χρηματοδοτήθηκε από την κρατική εταιρία παροχής αερίου. Το κτίριο κατασκευάστηκε σε κλασικό αναγεννησιακό ρυθμό και είναι χτισμένο με λευκές πέτρες Portland.\nΤο κτίριο υπέστη αρκετές καταστροφές από βομβιστική επίθεση, το έτος 1988, αλλά στη συνέχεια ολοκληρώθηκαν σύντομα οι εργασίες αποκατάστασης.\nΕπί της πλατείας Donegall, στον περίβολο κατ' ουσία του Δημαρχείου υπάρχει κενοτάφιο στη μνήμη των πεσόντων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.\nΕπίσης στην πλατεία Donegall, υπάρχουν και άλλα μνημεία αλλά και πλήθος αγαλμάτων.\nΓύρω από την κεντρική πλατεία Donegall, υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα κτίρια, όπως η βιβλιοθήκη Linen Hall Library (βόρεια), η οποία ιδρύθηκε το έτος 1788 με σκοπό να "βελτιώνει το μυαλό και να προάγει το πνεύμα της έρευνας και της αναζήτησης" και η οποία διαθέτει 260.000 περίπου βιβλία, το Pearl Assurance Building (ανατολικά) και κυρίως το Scottish Provident Building (δυτικά) το οποίο κατασκευάστηκε από το έτος 1897 έως το έτος 1902.\nΑπό την κεντρική πλατεία Donegall, η οποία είναι το "σημείο μηδέν" του Μπέλφαστ, ξεκίνησα μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης, κατευθυνόμενος βόρεια.\nΣτη συνέχεια έστριψα ανατολικά στους πεζόδρομους του κέντρου και προχώρησα κατά μήκος του πεζόδρομου Castle έως τη συμβολή αυτού με τον πεζόδρομο Arthur, όπου εκεί υπάρχει ένα γλυπτό από χάλυβα ονομαζόμενο το πνεύμα του Μπέλφαστ (Spirit of Belfast) και το οποίο παρουσιάστηκε το Σεπτέμβρη του 2009.\nΣυνέχισα τη μικρή βόλτα στους πεζόδρομους του κέντρου,\nέως ότου σταμάτησα σε μια pub και ήπια μια μπύρα. Στη συνέχεια άφησα τους πεζόδρομους, βγαίνοντας και περπατώντας στην κεντρική λεωφόρο Royal,\nέως τη διασταύρωση αυτής με την οδό North. Στην περιοχή αυτή, μέσα στο κέντρο της πόλης, μου έκαναν εντύπωση τα πολλά ερειπωμένα-εγκαταλελειμμένα κτίρια.\nΎστερα από το μικρό αυτό περίπατο, άρχισα να περπατώ, επιστρέφοντας στην πλατεία Donegall. Θα επέστρεφα στο Δουβλίνο με το λεωφορείο του πρακτορείου.\nΌσο έπινα τη μπύρα μου, πριν από λίγη ώρα, σκέφτηκα ότι η ώρα ήταν προχωρημένη και αφού είχα αποφασίσει να μη διανυκτερεύσω στο Μπέλφαστ, η ορθότερη επιλογή ήταν να επιστρέψω με το λεωφορείο του πρακτορείου, ώστε να μη χάσω το βράδυ στο Δουβλίνο. Τα συμπεράσματα που εξήγαγα από την πολύ μικρή βόλτα στο κέντρο του Μπέλφαστ ήταν: ότι το Μπέλφαστ είναι πιο οικονομικό από το Δουβλίνο και ότι αξίζει να αφιερωθεί στο Μπέλφαστ ένα τριήμερο, συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου ενασχόλησης με τα γεγονότα του 20ου αιώνα.\nΣτο δρόμο της επιστροφής παρατηρούσα το φεγγάρι που είχε αρχίσει να γεμίζει.\nΚαι εγώ ήμουν ευτυχής που προσεγγίζαμε Δουβλίνο.\nΦώναξα από μέσα μου: Δουβλίνο έρχομαι! Δουβλίνο επιστρέφω!\nView attachment 159485\nView attachment 159488\nView attachment 159490\nView attachment 159491\nView attachment 159493\nView attachment 159494\nView attachment 159503\nView attachment 159504\nView attachment 159505\nView attachment 159507\nView attachment 159508\nRespect στον Phil Lynott! Απλά θεός...\nΔουβλίνο. Η επιστροφή. Μια ολοήμερη βόλτα νότια του Liffey.\nΚαι επί τέλους έφτασα στο Δουβλίνο. Για να μη χάνω χρόνο έφαγα λίγο σύντομο φαγητό κοντά στο ξενοδοχείο, ώστε να έχω τον απαιτούμενο χρόνο για μια ακόμα νύχτα στο Δουβλίνο. Κατέβηκα από το λεωφορείο κατά τις 9 το βράδυ. Μετά το πρόχειρο φαγητό, ανέβηκα στο δωμάτιο, έκανα σύντομο ντους, άλλαξα ρούχα και κατέβηκα στο μπαρ του ξενοδοχείου.\nΕίχε Guinness και πολύ καλή συλλογή από irish whiskey. Χαμογέλασα βλέποντας στον κατάλογο ένα κοκτέιλ το οποίο ονομαζόταν "sex on the beach".\nΉπια μια Guinness για να ξεδιψάσω και συνέχισα με malt irish whiskey. Μου άρεσε πολύ και το Tullamore dew single malt whiskey. Ζήτησα από τον μπάρμαν να κατεβάσει από το μπαρ τη συλλογή Tullamore whiskey. Τη φωτογράφισα.\nΠάντως μου άρεσε το περιεχόμενου του μπουκαλιού που ήταν στο κέντρο. Μετά απ' αυτά αισθάνθηκα ξεκούραστος και με βήμα ταχύ κατευθύνθηκα προς το Temple Bar.\nΕπί τέλους ήμουν πάλι Δουβλίνο. Η νύχτα πέρασε πολύ όμορφα και κάποια στιγμή αποφάσισα να επιστρέψω στο ξενοδοχείο.\nΤο επόμενο πρωινό, ο καιρός ήταν καλός. Βγήκα από το ξενοδοχείο για να κάνω ένα περίπατο στην πόλη του Δουβλίνου. Αποφάσισα να περπατήσω στην πόλη, νότια του ποταμού Liffey. Από το ξενοδοχείο μου ακολούθησα τη βόρεια παρόχθια διαδρομή έως τη γέφυρα O'Connell. Περπάτησα κατά μήκος της γέφυρας O'Connell, από βορά προς νότο. Όπως περπατούσα κατά μήκος της γέφυρας παρατηρώ μια πλακέτα σε σχέση με το θεωρούμενο ως μεγαλύτερο λογοτεχνικό έργο του 20ου αιώνα τον "Οδυσσέα" του James Joyce\nΓενικά σε όλη την πόλη συναντώνται αυτές οι πλακέτες αναφερόμενες στο μεγάλο έργο του James Joyce.\nΣυνέχισα τον περίπατο στην αγαπημένη μου πόλη, στη νότια πλευρά του ποταμού Liffey κατευθυνόμενος δυτικά. Προχώρησα πάνω από τρία χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένων κάποιων μικρών παρακάμψεων, απόλαυσα το κέντρο της πόλης και τελικά έφτασα στη φυλακή Κιλμέινχαμ. Η Kilmainham Gaol κατασκευάστηκε το έτος 1789 και το υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν ψαμμίτης, υλικό το οποίο δεν διασφαλίζει στεγανότητα, οπότε με τον συνήθη βροχερό καιρό του Δουβλίνου δημιουργούντο υγρές και ζοφερές συνθήκες για τους κρατούμενους, όταν από το έτος 1796 λειτούργησε η φυλακή. Ήταν σκληρή φυλακή και είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην υπάρχει διαχωρισμός κρατουμένων (άντρες, γυναίκες, παιδιά). Πολλά εξέχοντα μέλη του ιρλανδικού κινήματος ήταν κρατούμενοι στις φυλακές αυτές, μεταξύ αυτών και οι ηγέτες των εξεγέρσεων των ετών 1798,1803, 1848, 1867, 1916 καθώς και του αγγλοϊρλανδικού πολέμου 1919-1921. Στο χώρο έξω από τη φυλακή γίνονταν δημόσιοι απαγχονισμοί. Σταμάτησε να λειτουργεί ως φυλακή το έτος 1924 από το ελεύθερο ιρλανδικό κράτος και λειτουργεί ως μουσείο από τη δεκαετία το 1960. Στο μουσείο παρουσιάζονται οι αγώνες για την ανεξαρτησία οι οποίοι έφτασαν σε αποκορύφωμα τη χρονική περίοδο 1916-1921. Σημειώνεται ότι εκεί γυρίστηκαν μεγάλα τμήματα γνωστών κινηματογραφικών ταινιών, οι οποίες αφορούσαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας, όπως "Μάικλ Κόλλινς", "Στο όνομα του πατρός" κλπ.\nΚοντά στο κτίριο των πρώην φυλακών υπάρχει το κτίριο του νοσοκομείου Kilmainham, στο οποίο από το έτος 1991 στεγάζεται το Irish Museum of Modern Art (ΙΜΜΑ).\nΤο νοσοκομείο Kilmainham κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1680 και τέθηκε σε λειτουργία το έτος 1684, με το όνομα βασιλικό νοσοκομείο Kilmainham.\nΕίναι από τα πρώτα κτίρια της πόλης σε κλασσικό στυλ. Ο σερ Ουίλιαμ Ρόμπινσον σχεδίασε το νοσοκομείο με πρότυπο το Les Invalides του Παρισιού. Η αρχική του χρήση ήταν νοσοκομείο - γηροκομείο για ανύπαντρους συνταξιούχους βετεράνους στρατιωτικούς, ενώ το έτος 1922 άλλαξε χρήση και μετατράπηκε σε αστυνομικό στρατώνα. Στη συνέχεια μετά από μια μεγάλη περίοδο παρακμής, ήταν ένα από τα πρώτα κτίρια που αξιοποιήθηκαν από το πρόγραμμα αποκατάστασης του Δουβλίνου και έτσι από το έτος 1991, μετά από την επιτυχή ανακαίνισή του λειτουργεί ως ιρλανδικό μουσείο σύγχρονης τέχνης.\nΜετά την επίσκεψη στο μουσείο, αφού περπάτησα λίγο, περίπου ένα χιλιόμετρο, κατευθύνθηκα προς το εργοστάσιο και την αποθήκη της Guinness. Το συγκρότημα της Guinness καταλαμβάνει συνολική έκταση 260 στρεμμάτων και βρίσκεται νότια του ποταμού Liffey, δυτικά του κέντρου της πόλης και σε μικρή απόσταση απ’ αυτό.\nΟ Arthur Guinness (1725 – 1803) ξεκίνησε την παραγωγή μπύρας το έτος 1759. Η τότε μικρή επιχείρηση εξελίχτηκε σήμερα στη μεγαλύτερη ζυθοποιεία της Ευρώπης. Από το συγκρότημα αυτό, η Guinness εξάγει μπίρα σε περισσότερες από 150 χώρες, σε ολόκληρη τη γη. Η μπύρα μαζί με το ουίσκι είναι τα δύο εθνικά ποτά της Ιρλανδίας.\nΗ αποθήκη της Guinness (Guinness Storehouse) διαθέτει μεγάλη επισκεψιμότητα, αφού υπολογίζεται ότι από το έτος 2000 (Νοέμβρη - οπότε ολοκληρώθηκαν οι εργασίες μετασκευής του κτιρίου που κάλυπτε τις αποθηκευτικές ανάγκες της επιχείρησης, σε εκθεσιακό χώρο) έως σήμερα έχουν επισκεφτεί το χώρο πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άτομα, κάτι που κατατάσσει το χώρο μεταξύ των περισσότερο επισκέψιμων τόπων στον κόσμο.\nΈτσι για τους λάτρεις της μπύρας, του πιο διαδεδομένου αλκοολούχου ποτού παγκοσμίως, αλλά και για όσους ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για τον τρόπο παραγωγής και την ιστορία της πιο διάσημης Ιρλανδικής μπύρας, το μουσείο της εταιρίας είναι ο κατάλληλος προορισμός. Στους επτά ορόφους του ο επισκέπτης παρακολουθεί τις παραδοσιακές τεχνικές παρασκευής του προϊόντος. Εκτός από την παρακολούθηση της διαδικασίας, στον έβδομο όροφο στεγάζεται το φημισμένο Gravity Bar στο οποίο εκτός από τη δοκιμή της μπύρας, είναι απολαυστική και η θέα της πόλης.\nΣυνέχισα ανατολικά προς το κέντρο της πόλης και κάνοντας μια παράκαμψη προς νότο, πέρασα για λίγο από το αποστακτήριο του Teeling Whiskey, όπου ήπια ένα malt whiskey. Το Teeling Whiskey Distillery, είναι το μoναδικό, σε λειτουργία αποστακτήριο στο Δουβλίνο, μετά τη μεταφορά του αποστακτηρίου του Jameson από το Δουβλίνο στο Midleton στη νότια Ιρλανδία, κοντά στο Κορκ.\nΠροχωρώντας προς κέντρο, πέρασα από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου (St Patrick's Cathedral)\nκαι το ομώνυμο πάρκο (St. Patrick's Park)\nΣτην ιρλανδική γλώσσα ο ναός St Patrick's Cathedral ονομάζεται "Árd Eaglais Naomh Pádraig". Στην αρχική του μορφή ο ναός ήταν ξύλινη κατασκευή σε θέση όπου λέγεται ότι ο Άγιος Πατρίκιος βάφτιζε νεοφώτιστους σε ένα πηγάδι το έτος 450. Το έτος 1192, ο ναός ανακατασκευάστηκε από πέτρα με την εποπτεία του επισκόπου John Comyn. Μετά από αρκετές ανακατασκευές και σε κάποιες περιπτώσεις με αλλαγή χρήσης, σήμερα είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην πόλη του Δουβλίνου και φιλοξενεί την έδρα της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Στην παρούσα φάση χρησιμοποιείται για την πλειοψηφία των μεγαλύτερων εκδηλώσεων που σχετίζονται με τον εορτασμό των εθνικών επετείων.\nΑν και δεν τα πάω καλά με τα εκκλησιαστικά θυμήθηκα ότι και στη Νέα Υόρκη υπάρχει καθεδρικός ναός του Αγίου Πατρικίου. Το συνδύασα με τη μεγάλη πείνα των μέσων του 19ου αιώνα στην Ιρλανδία, όπου λόγω αυτής μετανάστευσαν περίπου ένα εκατομμύριο Ιρλανδοί στις ΗΠΑ κυρίως, αλλά και στον Καναδά.\nΦεύγοντας από το πάρκο και την εκκλησία του Αγίου Πατρικίου, προχώρησα βόρεια κατά μήκος της οδού St Patrick και ύστερα από λίγα μέτρα βρέθηκα στο κέντρο του μεσαιωνικού Δουβλίνου και μπροστά από τον καθεδρικό ναό Christ Church Cathedral\nμε την κλειστοφοβική κρύπτη. Η χορωδία της εκκλησίας θεωρείται μία από τις καλύτερες χορωδίες της Ιρλανδίας με παράδοση έξι αιώνων. O καθεδρικός ναός της εκκλησίας του Χριστού, ιδρύθηκε στη θέση όπου είναι σήμερα, το έτος 1038 από τον Σίτρικ Σίλκενμπιαρντ, τον πρώτο Χριστιανό βασιλιά των δουβλινέζων σκανδιναβών, και ήταν κατασκευασμένος από ξύλο. Στη συνέχεια το έτος 1172, ο Νορμανδός Ρίτσαρντ ντε Κλερ, αφού ως επικεφαλής του αγγλονορμανδικού στρατού, δηλώνοντας πίστη στο βασιλιά της Αγγλίας είχε κατακτήσει το Δουβλίνο (οπότε και ξεκίνησε η υποδούλωση της Ιρλανδίας υπό την αγγλική κυριαρχία), κατεδάφισε το ναό και τον ανακατασκεύασε με πέτρα. Ο καθεδρικός ναός πέρασε στην προτεσταντική εκκλησία κατά τη Μεταρρύθμιση, μαζί με τον καθεδρικό του Αγίου Πατρικίου.Η σημερινή μορφή του ναού οφείλεται σε ευρεία αναστύλωση - ανακαίνιση που πραγματοποιήθηκε τον 19ο αιώνα.\nΔίπλα στον Christ Church Cathedral και με είσοδο από το ναό,\nβρίσκεται το μουσείο Dublinia, το οποίο είναι μουσείο ιστορίας για τη μεσαιωνική περίοδο του Δουβλίνο, αλλά και για την περίοδο των vikings.\nΑπό τον καθεδρικό ναό Christ Church Cathedral, αφού περιπλανήθηκα λίγο στην περιοχή,\nπροχώρησα προς το Dublin Castle.\nΤο κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται με εντολή του βασιλιά Ιωάννη, στις αρχές του 13ου αιώνα, λίγο μετά την εισβολή των Νορμανδών στην Ιρλανδία (1169) και ολοκληρώθηκε το έτος 1230 υιοθετώντας αρκετά στοιχεία αρχιτεκτονικής που έφεραν μαζί τους οι νέοι κατακτητές της χώρας, με σκοπό την αμυντική θωράκιση της πόλης. Χαρακτηριστικό στοιχείο του συγκροτήματος του κάστρου είναι η κεντρική αυλή με τους κήπους που ολοκληρώθηκαν το έτος 1680 και η οποία περιτριγυρίζεται από υψηλά αμυντικά τείχη και κυκλικούς πύργους σε κάθε γωνία.\nΣτο παρελθόν, στη θέση των κήπων υπήρχε μια λίμνη, γνωστή ως «μαύρη λίμνη» (Dubh-Linn), από την οποία η πόλη πήρε το όνομά της.\nΑρχικά το κάστρο αποτελούσε ένα τμήμα της εξωτερικής περιμέτρου της πόλης και τα νερά του ποταμού Poddle τροφοδοτούσαν τις τάφρους που το περιτριγύριζαν ενισχύοντας έτσι την αμυντική του διάταξη. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα αντικαταστάθηκαν και οι τελευταίες ξύλινες κατασκευές στο εσωτερικό του συγκροτήματος του κάστρου, το οποίο όμως καταστράφηκε από πυρκαγιά το έτος 1673. Οι εργασίες αναστήλωσης άρχισαν αμέσως και σήμερα σώζεται μόνο ένας πύργος από την αρχική κατασκευή. Το κάστρο πάντα είχε σημαντικό ρόλο στη ιστορία της πόλης. Η χρήση του άλλαξε πολλές φορές ανάλογα με τις ανάγκες. Στην αρχή ήταν οχυρωματικό έργο, έπειτα μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία και στη συνέχεια έγινε η έδρα της νεοσύστατης ηγεσίας του ελεύθερου ιρλανδικού κράτους. Μάλιστα εδώ πραγματοποιήθηκε το 1922 το τελετουργικό της παράδοσης του συγκροτήματος στην προσωρινή Ιρλανδική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Michael Collins. Για σειρά ετών στο κάστρο πραγματοποιούνταν η ορκωμοσία των νεοεκλεγέντων προέδρων, ενώ σήμερα το κάστρο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Κατά καιρούς φιλοξενεί σημαντικές εκθέσεις και επιπλέον λειτουργεί ως συνεδριακό κέντρο. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της προεδρίας της Ιρλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το κάστρο υπήρξε ο τόπος πολλών συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.\nΣτο συγκρότημα του κάστρου βρίσκεται η βιβλιοθήκη και πινακοθήκη Τσέστερ Μπίτι, η οποία διαθέτει τις συλλογές του ευπατρίδη σερ Άλφρεντ Τσέστερ Μπίτι (1875-1968), μία από τις καλύτερες συλλογές ανατολίτικης τέχνης.\nΔίπλα στο Dublin Castle, βρίσκεται το Dublin City Hall, κατασκευασμένο από λευκές πέτρες Portland.\nΤο Δημαρχείο βρίσκεται επί της κεντρικής οδού Dame και είναι στο ψηλότερο σημείο της οδού Parliament, έτσι ώστε από την πρόσοψή του να φαίνεται όλο το μήκος της οδού, έως τον ποταμό Liffey. Το Δημαρχείο κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1769 και 1779, σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Τhomas Cooley και είναι αξιοσημείωτο παράδειγμα της γεωργιανής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα. Ήταν το κέντρο της βρετανικής κυβέρνησης στην Ιρλανδία μέχρι το έτος 1922, ενώ κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1916 έγιναν καταλήψεις και ανακαταλήψεις του κτιρίου.\nΑπέναντι από το Δημαρχείο, παρατηρώ ένα ωραίο μπαρ. Είναι το Ivy bar.\nΡίχνω μια ματιά στο εσωτερικό του bar και επαληθεύομαι. Πολύ ατμοσφαιρικό bar. Το σημειώνω στο μυαλό μου, για να το επισκεφτώ αργότερα και συνεχίζω το περπάτημα. Περπατώ κατά μήκος των δρόμων του μεσαιωνικού τμήματος του Δουβλίνου.\nΚάποια στιγμή φτάνω πάλι στον καθεδρικό ναό Christ Church Cathedral και στο, συνδεόμενο με το ναό, μουσείο Dublinia, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά.\nΠροχώρησα έως τον ποταμό Liffey\nκαι παρατηρώ προς τη βόρεια όχθη του. Βλέπω απέναντι το Δικαστικό μέγαρο.\nΤο δικαστικό μέγαρο και συγκεκριμένα The Four Courts (Ανώτατο Δικαστήριο και Περιφερειακό Δικαστήριο σήμερα, ενώ πριν από το έτος 2010 ήταν και έδρα ποινικών δικαστηρίων τα οποία μεταφέρθηκαν όταν κατασκευάστηκαν νέα κτίρια). Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1786 και 1796, ενώ τα τελευταία διακοσμητικά στοιχεία ολοκληρώθηκαν το έτος 1802. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, μετά την αγγλοϊρλανδική συνθήκη, του έτους 1921, το συγκρότημα των κτιρίων, καταλήφθηκε από ομάδες αντίθετες στην υπογραφή της συνθήκης και τα κτίρια υπέστησαν μεγάλες καταστροφές. Τα κτίρια αποκαταστάθηκαν το έτος 1932 και άρχισαν πάλι να λειτουργούν ως δικαστήρια.\nΠροχωρώ κατά μήκος της παραποτάμιας οδού Wood Quay,\nεπιστρέφοντας στην οδό Parliament και στο δρόμο μου συναντώ μια εκκλησία που έχει πλέον χρήση θεάτρου.\nΦτάνοντας στην οδό Parliament, κατευθύνομαι νότια από το ποτάμι προς το Δημαρχείο. Θεώρησα ότι, μετά το πολύωρο περπάτημα, ήρθε η ώρα της ανταμοιβής. Και η ανταμοιβή στον εαυτό μου είναι γνωστή. Η μπαρότσαρκα. Έτσι μπήκα στην πρώτη pub που συνάντησα μπροστά μου. Άλλωστε η ώρα έφτανε επτά το απόγευμα.\nReactions: psilos3, kokoui, Sassenach77 και άλλα 17 μέλη\nΜια ολονύχτια βόλτα στις pubs.\nΣτη διασταύρωση των οδών Parliament και Essex, βλέπω μια pub, η οποία ονομάζεται Turk's Head Bar.\nΜπήκα στην pub και ήπια μια Guinness, σε συνδυασμό με ένα malt Bushmills irish whiskey. Όταν βγαίνω έξω, απέναντι και διαγώνια παρατηρώ μια άλλη pub. Την Porterhouse Temple Bar.\nΡίχνω μια ματιά στο εσωτερικό της pub, μου άρεσε, αλλά αποφάσισα να επιστρέψω εκεί αργότερα. Θυμήθηκα ότι απέναντι από το Δημαρχείο στη συμβολή των οδών Dame και Parliament είχα παρατηρήσει ένα μπαρ το οποίο μου άρεσε πολύ. Το Ivy bar. Πολύ ατμοσφαιρικό.\nΑφού ξεκουράστηκα και απόλαυσα το ατμοσφαιρικό αυτό bar, πίνοντας τα ποτά μου (συνδυασμός Bushmills και Guinness), μετά από αρκετή ώρα και αφού έξω είχε σκοτεινιάσει βγήκα από το Ivy bar και προχωρώντας κατά μήκος της οδού Parliament από νότο προς βορά, δηλαδή από το Δημαρχείο προς το ποτάμι, ρίχνω τη ματιά μου προς τα πίσω και βλέπω το Δημαρχείο φωτισμένο.\nΣυνέχισα να περπατώ κατά μήκος της οδού Parliament, μέχρι τη διασταύρωση αυτής με την οδό Essex, όπου διαγώνια από το Turk's Head Temple Bar βρίσκεται το Porterhouse Temple Bar.\nΣκέφτηκα να πιω μια μπύρα εκεί, αλλά αποφάσισα να πάω μετά το φαγητό. Είχαν περάσει αρκετές ώρες από το πρωινό. Είχε βραδιάσει και αποφάσισα εκείνη την ημέρα να μη φάω σε pub. Προχώρησα κατά μήκος της οδού Essex, όπου στη γωνία της οδού Essex με τον πεζόδρομο Cow' s βρίσκεται το ιταλικό wine bar - restaurant Pinocchio Italian Temple Bar.\nΤο φαγητό ήταν πολύ καλό,\nόπως και τα δύο μπουκάλια ιταλικό κρασί με τα οποία το συνόδευσα.\nΉταν η μοναδική φορά, όπου στο Δουβλίνο δεν έφαγα σε pub. Μετά το φαγητό πέρασα από το Porterhouse Temple Bar,\nήπια ένα χωνευτικό malt irish whiskey και προχώρησα προς το κέντρο του Temple Bar.\nΣτα λιθόστρωτα καλντερίμια της συνοικίας Temple Bar, είχε απίστευτο γέλιο. Ιρλανδοί κυκλοφορούσαν (επιεικώς) "εν ευθυμία", όπου σε συνδυασμό με show στους δρόμους, δημιουργούσαν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα.\nΚάποια στιγμή αποφάσισα να μπω σ' ένα μπαρ και επέλεξα την pub "the Norseman",\nόπου πίνοντας το ποτό μου πέρασα πολύ ωραία.\nΣτη συνέχεια κατευθύνθηκα προς το γνωστό μου Temple Bar,\nτο οποίο έχει το όνομα της συνοικίας, μπήκα μέσα,\nκάθισα σ' έναν υπέροχο ημιυπαίθριο χώρο όπου επιτρέπεται το κάπνισμα και σε τακτά χρονικά διαστήματα πήγαινα στο μπαρ και έπαιρνα ποτά.\nΞεκίνησα με Guinness, σε συνδυασμό με ένα malt Bushmills και στη συνέχεια για να αλλάξω γεύση αντικατέστησα τη Guinness με την επίσης ιρλανδέζικη μπύρα Murphy's.\nΠροφανώς και στο μπαρ αυτό είχε live.\nΉταν αργά. Ήταν πολύ αργά, όταν αποφάσισα να επιστρέψω για ύπνο στο ξενοδοχείο.\nΠηγαίνοντας προς το ξενοδοχείο μου,\nσκεφτόμουν ότι πέρασα μια πολύ όμορφη ημέρα και μια ομορφότερη νύχτα.\nReactions: sta697, Tonia L., kokoui και άλλα 15 μέλη\nΜια βόλτα βόρεια του Liffey.\nΤο επόμενο πρωινό ξύπνησα με μια αίσθηση πληρότητας, απόρροια της υπέροχης προηγούμενης ημέρας. Ξεκουράστηκα πολύ και βγήκα από το ξενοδοχείο με την ησυχία μου. Είχα αποφασίσει να κάνω μια βόλτα στην πλευρά της πόλης, βόρεια του ποταμού Liffey. Έτσι όπως και την προηγούμενη ημέρα ξεκίνησα από ανατολικά και θα κατέληγα στο κέντρο, από τη βόρεια όμως, πλευρά αυτή τη φορά.\nΑνατολικά του κέντρου βρίσκεται το Phoenix Park.\nΤο Phoenix Park είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Ευρώπης, ενώ θεωρείται ότι είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο στον κόσμο. Το πάρκο καλύπτει έκταση 707 εκταρίων με διαμορφωμένους κήπους, λίμνες, γήπεδα και υπέροχες επαύλεις του 18ου αιώνα. Στο πάρκο βρίσκεται και ο ζωολογικός κήπος του Δουβλίνου (έτος ίδρυσης 1881). Θεωρείται ότι το πάρκο Phoenix πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μυθικό πτηνό, αλλά πολλοί Ιρλανδοί πιστεύουν ότι το όνομα του πάρκου προέρχεται από το "fion uisce", το οποίο σημαίνει καθαρό νερό.\nΠερίπου στο κέντρο του πάρκου βρίσκεται το Phoenix Park Monument.\nΤο μνημείο αυτό κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία του λόρδου Τσέστερφιλντ, το έτος 1745. Στην κορυφή του μνημείου, είναι τοποθετημένος ένας υποτιθέμενος φοίνικας, ο οποίος μοιάζει περισσότερο με αετό παρά με το μυθικό πτηνό (που μας είχε βασανίσει).\nΆρχισα να περπατώ κατά μήκος της λεωφόρου Τσέστερφιλντ, κατευθυνόμενος προς τη νοτιοανατολική πύλη του πάρκου.\nΝοτιοδυτικά του μνημείου και εντός του πάρκου βρίσκεται η κατοικία του πρέσβη των ΗΠΑ, από το έτος 1927, σε κτίριο του 18ου αιώνα, εντός έκτασης 62 στρεμμάτων.\nΝότια-Νοτιοδυτικά του μνημείου και εντός του πάρκου βρίσκεται ο παπικός σταυρός (ύψους 38 μέτρων περίπου) που τοποθετήθηκε λόγω της επίσκεψης του Πάπα το έτος 1979. Μάλιστα ο σταυρός τοποθετήθηκε με δυσκολία, μόλις 15 ημέρες πριν από την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β, στις 14 Σεπτεμβρίου 1979, ημέρα της γιορτής της ύψωσης του σταυρού.\nΤη λειτουργία αυτή, στις 29 Σεπτεμβρίου 1979, παρακολούθησε (όπως αναφέρει η βιβλιογραφία) περισσότερο από το 1/3 του πληθυσμού της Ιρλανδίας.\nΣυνέχισα να περπατώ κατά μήκος της λεωφόρου Τσέστερφιλντ, κατευθυνόμενος προς τη νοτιοανατολική πύλη του πάρκου. Βόρεια της λεωφόρου βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο (Áras an Uachtaráin - στα ιρλανδικά) και πρώην κατοικία των αντιβασιλέων.\nΤο κτίριο σχεδιάστηκε από τον Nathaniel Clements, ολοκληρώθηκε το έτος 1751 και σήμερα έχει 95 δωμάτια.\nΑφού συνέχισα να περπατώ με νοτιοανατολική κατεύθυνση, προσεγγίζοντας την πύλη ώστε να περπατήσω προς το κέντρο της πόλης, δεξιά μου (νοτιοδυτικά) ήταν το Wellington Monument\nκαι αριστερά μου (βορειοανατολικά) οι Peoples Garden.\nΤο Wellington Monument ολοκληρώθηκε το έτος 1861 και είναι ύψους 62 μέτρων. Κατασκευάστηκε προς τιμή του Δούκα του Wellington (γνωστού και ως Iron Duke), γεννημένου στο Δουβλίνο και νικητή της μάχης του Βατερλώ.\nΟι Peoples Garden, εκτείνονται σε έκταση 22 στρεμμάτων και είναι χαρακτηριστικό δείγμα βικτοριανής κηπουρικής. Οι κήποι δημιουργήθηκαν το έτος 1840 και έλαβαν την τελική τους μορφή το έτος 1864. Οι κήποι αποτελούνται από εκτάσεις με πράσινο, με περιποιημένο γκαζόν, δέντρα, λουλούδια, λίμνες, παγκάκια κλπ, τα οποία συνθέτουν ένα πολύ όμορφο σύνολο.\nΒγήκα έξω από τη νοτιοανατολική πύλη του πάρκου, όπου κοντά στην πύλη, επί της οδού Parkgate βρίσκεται η Ryan's pub\nμία από τις καλύτερες pub της πόλης. Προφανώς στην pub αυτή, έκανα στάση για να πιω την πρώτη μπύρα της ημέρας.\nΑφού ξεκουράστηκα, βγήκα από την pub και άρχισα να περπατώ επιστρέφοντας στο κέντρο της πόλης. Παντού συναντούσα τα πανό για τα εκατό χρόνια από την εξέγερση του 1916.\nΠροχωρώντας προς το κέντρο έκανα μια μικρή παράκαμψη βόρεια και πέρασα από την περιοχή όπου βρίσκεται το Old Jameson Distillery,\nγια το οποίο γνώριζα ότι ήταν κλειστό, αλλά ήθελα να δω την ευρύτερη περιοχή. Το Old Jameson Distillery βρίσκεται στην Bow street, όπου έως το έτος 1971 παραγόταν εκεί το πιο γνωστό irish whiskey, το Jameson. Από το έτος 1971 το αποστακτήριο του Jameson irish whiskey μεταφέρθηκε από το Δουβλίνο στο Midleton στη νότια Ιρλανδία, κοντά στο Κορκ.\nΤο αρχικό αποστακτήριο ιδρύθηκε το έτος 1780 και ονομάστηκε Bow Street Distillery. Το έτος 1786 ο John Jameson με τη γυναίκα του μετακόμισε από τη Σκωτία στο Δουβλίνο και εργάστηκε ως υψηλόβαθμος υπάλληλος στο αποστακτήριο της Bow street. Εξαιτίας της καλής κοινωνικής θέσης που κατείχε ο John Jameson στη Σκωτία είχε αποκτήσει φιλίες με σημαντικά πρόσωπα και άτομα με επιρροή. Σε μία συνάντηση σε αριστοκρατικό σαλόνι είχε γνωρίσει τη μέλλουσα σύζυγό του, τη Margaret Haig, η οποία ήταν η κόρη του δημιουργού του γνωστού σκωτσέζικου ουίσκι Haig.\nΤο έτος 1805 το αποστακτήριο της Bow street, πέρασε στα χέρια του Jameson κι έτσι ξεκίνησε η παραγωγή του πιο διάσημου ουίσκι της Ιρλανδίας. Το έτος 1810 η ποτοποιία μετονομάστηκε σε John Jameson & Son’s Bow Street Distillery.\nΣύντομα, λόγω της εξαιρετικής ποιότητας που είχε το ουίσκι Jameson έγινε πρώτο σε παραγωγή και εξαγωγή στην Ιρλανδία. Ο John Jameson ανακάλυψε ότι συγκεκριμένα στελέχη κριθαριού έφτιαχναν καλύτερο ουίσκι και γι’ αυτό έπεισε του τοπικούς αγρότες να χρησιμοποιούν τους κατάλληλους σπόρους. Το Old Jameson Distillery , από το έτος 1997 λειτουργεί ως μουσείο.\nΣτη συνέχεια κατέβηκα πάλι προς το ποτάμι, πέρασα από το συγκρότημα των κτιρίων των δικαστηρίων (Four Courts) και φτάνοντας στην O'Connell street, κατευθύνθηκα βόρεια έως την Parnell street, όπου στη διασταύρωση των δύο οδών, στο θέατρο Ambassador, λειτουργεί έκθεση αφιερωμένη στα 100 χρόνια από την εξέγερση του 1916.\nΜου αρέσει να γνωρίζω τα ιστορικά στοιχεία μιας περιοχής που επισκέπτομαι και κυρίως τα πρόσφατα. Όταν βγήκα από την έκθεση έκανα μια βόλτα στην περιοχή\nκαι πέρασα από το Dublin Writer' s Museum, στο οποίο παρουσιάζεται η απαράμιλλη λογοτεχνική ιστορία του Δουβλίνου και των διασημότερων συγγραφέων του, σε μια ιστορική γεωργιανή έπαυλη του 18ου αιώνα. Η πλούσια συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει προτομές και προσωπογραφίες, αυθεντικές επιστολές, χειρόγραφα, πρώτες εκδόσεις, σπάνιες φωτογραφίες, γραφομηχανές αλλά και προσωπικά αντικείμενα των Όσκαρ Ουάιλντ, Τζέιμς Τζόις, Σάμουελ Μπέκετ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και άλλων. Ευχαριστήθηκα πολύ αυτή την επίσκεψη.\nΣτη συνέχεια άρχισα να κατευθύνομαι νότια προς το ποτάμι. Σκέφτηκα προς στιγμή να ακολουθήσω το τουρ Dublin Literary Pub Crawl, δηλαδή τον γνωστό λογοτεχνικό περίπατο ενός χιλιομέτρου με στάσεις σε 8 αιωνόβιες λογοτεχνικές pubs της πόλης. Μετά σκέφτηκα ότι από τις περισσότερες pubs είχα ήδη περάσει, ενώ είχα στο πρόγραμμα και τις άλλες. Επίσης σκέφτηκα, ότι γνωρίζω από λογοτεχνία και δεν θα μου προσέφερε κάτι ουσιαστικό το τουρ. Σκέφτηκα ότι μάλλον θα έχανα την ώρα μου. Έτσι συνέχισα να κατευθύνομαι νότια, προς τη Merrion Square και προς την Εθνική Πινακοθήκη.\nReactions: sta697, psilos3, Sassenach77 και άλλα 10 μέλη\nOnline τώρα: 122 (Μέλη: 2, Επισκέπτες: 120)


Αυτό το "Bird House" στην Αφρική, θα σε μαγέψει - Savoir Ville\nΑυτό το «Bird House» στην Αφρική, θα σε μαγέψει\nΕλπίζουμε πως είσαι από αυτούς τους τυχερούς που κάποτε έμειναν σε ένα δωμάτιο με θέα (αν όχι δοκίμασε το Colors Urban Hotel). Είμαστε σίγουροι παρόλα αυτά ότι ποτέ σου δεν έχεις μείνει σε ένα δωμάτιο που βλέπει τα πράγματα από την οπτική γωνία ενός πουλιού. Οι εικόνες θα σε εκπλήξουν!\nΣτο ξενοδοχείο Segera x Palad Bird Nest Hotel, λοιπόν, οι οικοδεσπότες φρόντισαν έτσι ώστε να μπορούμε να απολαύσουμε τη θαλπωρή που μπορεί να μας προσφέρει μια φωλιά πουλιού. Το δωμάτιο είναι χτισμένο πάνω από τη γη στις πεδιάδες της Λειψίας στην Κένια. Το Nay Palada αποτελείται από δύο ορόφους και το βασικό του συστατικό δεν είναι άλλο από το ξύλο. Οι επισκέπτες μπορούν από το ύψωμα στο οποίο βρίσκονται να απολαμβάνουν με ασφάλεια τους ελέφαντες και τις καμηλοπαρδάλεις ενώ κάθονται στη βεράντα τους.\nΤο ότι αυτό το κατάλυμα βρίσκεται στη μέση μιας ακατοίκητης περιοχής δεν το εμποδίζει από το να έχει όλες τις απαραίτητες ανέσεις. Στο μπάνιο υπάρχει μονίμως ζεστό νερό και οι επισκέπτες μπορούν να επιλέξουν μεταξύ ενός εσωτερικού ή ενός εξωτερικού κρεβατιού. Ποιος ξέρει; Μπορεί να έχεις διάθεση το βράδυ να βλέπεις τα αστέρια! Και το καλύτερο; Πριν την άφιξή σου στο ξενοδοχείο έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις την άγρια φύση της Αφρικής και φυσικά να κάνεις ένα δείπνο υπό το φως των κεριών, σε αυτή τη μαγευτική χώρα. Η τιμή; Περίπου στα $1,150 τη βραδιά. Μήπως να το σκεφτείς;\nOrizontes View Hotel : Minimal αισθητικη με θεα το Ιονιο\nTo Colors Urban Hotel και το The Garden Bar είναι ότι πιο χότ κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη\nΑnanke for Savoir Ville\nTbilisi FW SS’18. ‘’More is more and less is bore.’’


Μητσοτάκης: «Μας ανησυχούν οι γιορτές στα σπίτια» - Δήλωσε πως θα εμβολιαστεί στις 27 Δεκεμβρίου - Focus FM 103.6\nΑρχική ΠΟΛΙΤΙΚΗ Μητσοτάκης: «Μας ανησυχούν οι γιορτές στα σπίτια» – Δήλωσε πως θα εμβολιαστεί...\nΜητσοτάκης: «Μας ανησυχούν οι γιορτές στα σπίτια» – Δήλωσε πως θα εμβολιαστεί στις 27 Δεκεμβρίου\nΤην ανησυχία της κυβέρνησης για την περίοδο των γιορτών εξέφρασε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, προειδοποιώντας παράλληλα για τον κίνδυνο που ελλοχεύει για νέα έξαρση του κορονοϊού.\nΕπαναλαμβάνοντας την παρότρυνση για γιορτές σε στενό οικογενειακό κύκλο, επεσήμανε ότι «εκεί εντοπίζουμε τη βασική πηγή ανησυχίας».\nΣε ό,τι αφορά τους εμβολιασμούς, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι οι πρώτες δόσεις των εμβολίων θα φτάσουν στην Ελλάδα στις 26 Δεκεμβρίου, ενώ στις 27 Δεκεμβρίου θα γίνουν και οι πρώτοι εμβολιασμοί. Μάλιστα, και ο ίδιος, όπως είπε, θα είναι από τους πρώτους που θα εμβολιαστούν.\nΠροηγούμενο άρθροΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ\nΕπόμενο άρθροΧάος στο Λονδίνο: Ανησυχία από τη μετάλλαξη του κορωνοϊου


Σαν σήμερα στις Σέρρες το 1943: 495 Σερραίοι εβραϊκής καταγωγής ξεκίνησαν για το ταξίδι χωρίς Επιστροφή - Επιλογές\nΤην άνοιξη του 1941 οι Βούλγαροι μπαίνουν στην πόλη των Σερρών. Η Εβραϊκή κοινότητα καλείται από τους κατακτητές να αλλάξει εθνικότητα. « Στην Ελλάδα γεννηθήκαμε. Η Ελλάδα είναι η γη των πατέρων μας. Είμαστε Έλληνες! Δεν αλλάζουμε την Εθνικότητά μας για κανένα λόγο, με καμιά αμοιβή» ήταν η απάντηση, κατά μαρτυρία Σερραίων που είχαν σχέσεις με το Εβραϊκό Συμβούλιο.\nΜετά την περήφανη αυτή άρνηση, οι Εβραίοι των Σερρών, υποχρεώνονται σε γενική πληθυσμιακή απογραφή, προσκομίζοντας στις βουλγαρικές αρχές, την ταυτότητά τους και φωτογραφία.\nΟι εβραϊκής καταγωγής Σερραίοι, υποχρεώνονται να φοράνε την πεντάλφα και να φέρουν, πάντα μαζί τους, τη νέα τους ταυτότητά, που είχε χρώμα κίτρινο και έγραφε με ελληνικά και βουλγαρικά γράμματα, ότι ήταν Εβραίοι. Στην εξώθυρα των σπιτιών τους είχε αναρτηθεί ειδική ένδειξη με τη φράση «εβραϊκό σπίτι». Η παρακολούθηση της ζωής τους κράτησε έως και τη φοβερή νύχτα της 3ης προς την 4η Μαρτίου του 1943.\nΑυτή τη νύχτα και σε εφαρμογή της συμφωνίας της 22ας Φεβρουαρίου του 1943 που υπέγραψαν Γερμανοί και Βούλγαροι «…για εκτοπισμό των πρώτων 20.000 Εβραίων από τις νεοαποκτηθείσες χώρες της Θράκης και της Μακεδονίας», δόθηκε η διαταγή της σύλληψης των Ελληνοεβραίων, που ζούσαν στα Σέρρας, τη Δράμα, την Καβάλα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη.\nΑπό το απόγευμα της 3ης Μαρτίου, στην εβραϊκή συνοικία, στάθηκε μπροστά σε κάθε πόρτα, με την ένδειξη «εβραϊκό σπίτι», ένας Βούλγαρος στρατιώτης. Οι δρόμοι της πόλης είχαν φωταγωγηθεί, για να μη μπορεί κανείς να δραπετέψει προφυλαγμένος απ΄ το σκοτάδι, ενώ, πολυβόλα είχαν στηθεί στις πλατείες της συνοικίας. Η νύχτα σκέπασε την πόλη, ο φόβος τη συνοικία των Εβραίων. Τα μεσάνυχτα, άγριες φωνές ξύπνησαν τους Εβραίους, που κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, και τους διέταξαν να ετοιμασθούν. Ο χρόνος που τους δινόταν για την ετοιμασία τους ήταν δέκα πέντε λεπτά, «πετνάσι μινούτ» ήταν η κραυγή που τρυπούσε τ’ αυτιά τους.\nΚάτω από το κράτος του τρόμου, της συγχύσεως και της απελπισίας 476 δημότες της πόλης των Σερρών, εβραϊκής καταγωγής, συγκεντρώθηκαν με τη γνωστή στους Σερραίους βουλγαρική βία, στους δρόμους και στην μεγάλη πλατεία της συνοικίας. Παιδιά, γυναίκες, γέροι και άνδρες, ντυμένοι με ό,τι πρόχειρο μπόρεσαν να βρουν εκείνη τη φοβερή ώρα, που η προσβολή της ανθρώπινης ύπαρξης ήταν απόλυτη, έσυραν τα βήματα τους προς το άγνωστο. Το χάραμα τους βρήκε στοιβαγμένους και απελπισμένους στις αίθουσες του καπνομάγαζου, που είναι πίσω από το σπίτι του Μαρούλη και απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Κρυονερίτη.\nΤο πρωί, οι Σερραίοι έμαθαν τι είχε γίνει τη φοβερή νύχτα που πέρασε. Προσπάθησαν να πλησιάσουν το χώρο, όπου ήσαν φυλακισμένοι οι συμπολίτες τους. Οι διαταγές ήσαν αυστηρές. Δεν πλησιάζει κανείς. Οι Βούλγαροι, με μυστικότητα, μετά από κράτηση μιας εβδομάδας μέσα στο καπνομάγαζο, μεταφέρουν τους νηστικούς και διψασμένους Σερραίους, εβραϊκής καταγωγής, στο σιδηροδρομικό σταθμό των Σερρών.\nΗ είδηση, πως οι Βούλγαροι πηγαίνουν τους Εβραίους στο σταθμό των τρένων μέσα από τους κήπους, που κάποτε περιέβαλλαν την πόλη των Σερρών, διαδόθηκε με ταχύτητα αστραπής. Οι Σερραίοι, διωγμένοι από τις λόγχες των στρατιωτών, ακολουθούσαν από μακριά τη φάλαγγα, που τη συγκροτούσαν άνθρωποι απελπισμένοι, άνθρωποι, που λίγες ώρες πριν ήσαν γελαστοί και αισιόδοξοι για το αύριο, αγαπημένοι τους φίλοι και γείτονες. Πετούσαν από μακριά, αφού δεν είχαν άλλη δυνατότητα, ψωμί και ρούχα προς τους φίλους τους.\nΣτο σταθμό, οι εβραϊκής καταγωγής Σερραίοι, φορτώθηκαν σε βαγόνια μαζί με 19 ομόθρησκούς τους από τη Ζίχνη και ξεκίνησαν 495 ψυχές, που ανήκαν σε 116 οικογένειες, για το μεγάλο και χωρίς επιστροφή ταξίδι τους προς τα γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Φορτωμένοι σαν κτήνη σε τρένα έφτασαν, μαζί με όλους τους Ελληνοεβραίους της Θράκης και της Μακεδονίας, στα στρατόπεδα Γκόρνα Τζουμαγιά και Ντούμπιτσα και στις 18 -19 Μαρτίου κατέληξαν στη Σόφια για την τελευταία καταμέτρηση. Από τη Σόφια ταξίδεψαν προς το παραδουνάβιο βουλγαρικό λιμάνι της πόλης Λομ.\nΜετά από παραμονή 24 ωρών σε πρόχειρους καταυλισμούς στο λιμάνι Λομ, φορτώθηκαν σε τέσσερα πλοία και αναχώρησαν, σε διαφορετικές ημερομηνίες, για τη Βιέννη. Η μεταφορά τους προς τη Βιέννη με ποταμόπλοια, είχε προαποφασισθεί στη σύσκεψη Βουλγάρων και Γερμανών στις 22 Φεβρουαρίου του 1943. Στις 20 Μαρτίου αναχώρησαν τα πλοία «Kara G’orgi» και «Voivoda Mishich», ενώ την επόμενη ημέρα απέπλευσαν τα πλοία «Saturnus» και «Tsar Dushan»..\nΤι τελικά απέγιναν, οι εβραϊκής καταγωγής, Σερραίοι δημότες; Επιβιβάσθηκαν, κατά τραγική ειρωνεία στο πλοίο «Tsar Dushan»; Έφτασαν στο τέλος του ταξιδιού που τους προόρισαν οι Γερμανοί, ή ποντίσθηκαν στα παγωμένα νερά του Δούναβη, όπως θέλει η ισχυρή γενική πεποίθηση, που επικρατεί στα Σέρρας; Η ιστορικός Vicky Tamir δέχεται τον πνιγμό, ως την αιτία που κανείς Εβραίος από τη Μακεδονία και τη Θράκη, δε σώθηκε από τη φοβερή αυτή δοκιμασία. Την άποψη αυτή στηρίζουν και οι ιστορικοί Hagen Fleischer και ο Martin Cilbert στα βιβλία τους «Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της κατοχής και της αντίστασης» και «Atlas of the Holocaust» αντίστοιχα.\nΌμως, η εκδοχή πως οι Σερραίοι εβραϊκής καταγωγής πνίγηκαν στα παγωμένα νερά του Δούναβη, διασκεδάζεται από τον Β. Ριτζαλέο, που υποστηρίζει τεκμηριωμένα, πως η φήμη αυτή δεν έχει αξιόπιστες βάσεις. Ενδεχομένως, η βύθιση ενός πλοίου, ασφαλώς μικρότερου απ’ αυτά που μετέφεραν τον κύριο όγκο των Εβραίων στη Βιέννη, να ευθύνεται, κατά τον ιστορικό Gilbert, για την εδραίωση της φήμης, πως όλοι οι Ελληνοεβραίοι της Μακεδονίας και της Θράκης, πνίγηκαν στο Δούναβη. Όμως, η αλήθεια είναι, πως οι εβραϊκής καταγωγής Σερραίοι, μαζί με όλους τους Ελληνοεβραίους της Ανατολικής Μακεδονίας, έφτασαν στις 31 Μαρτίου του 1943 στη Βιέννη, πιθανότατα με το πλοίο «Tsar Dushan».\nΑπό τη Βιέννη, με τραίνα, μεταφέρθηκαν στο Κάτοβιτς της Πολωνίας και εκεί 1.096 οικογένειες, στο πλαίσιο εφαρμογής του προγράμματος των Ναζί για την «οριστική λύση του εβραϊκού ζητήματος στην Ευρώπη», που αποφασίσθηκε τον Ιανουάριο του 1942 στη διάσκεψη της Wannsee, εξοντώθηκαν.\nΑπό το σύνολο, της κάποτε ακμαίας εβραϊκής κοινότητας των Σερρών, δε γλίτωσαν παρά τρεις μόνο άνθρωποι, που για διαφόρους λόγους απουσίαζαν από την πόλη, εκείνη τη φοβερή νύχτα του Μάρτη του 1943.\nΜε ιστορική παρουσία επτακοσίων χρόνων, μια οικονομικά ακμαία, δημιουργικά πολιτιστική και πολυάνθρωποι κοινότητα, η σερραϊκή εβραϊκή κοινότητα, έπαψε να υπάρχει από τη νύχτα της 3ης – 4ης Μαρτίου του 1943.\nTags: #Βούλγαροι, Γερμανοί, Εβραίοι, ξεριζωμός, Ολοκαύτωμα\nΣέρρες: Ένας όμορφος γάμος - Δημήτρη Σαπουντζή και Χρύσα Κωνσταντινίδη να ζήσετε


Campion.gr ™ | Από τον Νίκο Νικολάου: Ο Κωστένογλου προέβλεψε τον τελικό του Μουντιάλ! (video)\nΠροφητικός για το ζευγάρι του τελικού του Μουντιάλ ήταν ο Νίκος Κωστένογλου σε συμμετοχή του στην εκπομπή της ΕΡΤ την περίοδο που η διοργάνωση ήταν ακόμη στην φάση των ομίλων!\nΟ 47χρονος τεχνικός είχε κάνει την εκτίμηση ότι ο τελικός θα είναι ανάμεσα στη Γαλλία και την Κροατία! Έβλεπε μπροστά ο άνθρωπος! Δείτε το σχετικό απόσπασμα στο βίντεο που ακολουθεί:\nΜε την Σενιέρα η Μπαρσελόνα κόντρα στην Ατλέτικο