ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ – juvenilebooks\nHome / ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ / ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ\nΕισήγηση για τo βιβλίο κατά την Απονομή των Κρατικών Βραβείων 2020\nΑν και το θέμα του βιβλίου είναι σοκαριστικό, καθώς ήδη από το οπισθόφυλλο μαθαίνουμε ότι αφορά την εξαφάνιση μιας έφηβης, όμως πρόκειται για ένα βιβλίο που σε όλη την εξέλιξή του συγκλονίζει. Κυρίως για τις αλήθειες που σιγά-σιγά ανακαλύπτει ο αναγνώστης: Ότι όλα αυτά που μπορεί να μαζέψει η ψυχή μιας ευαίσθητης έφηβης μπορεί να είναι μικρά, φαινομενικά να μοιάζουν να μην την απασχολούν ιδιαίτερα, όταν όμως δρουν συσσωρευτικά και με τη συνδρομή του τυχαίου ή του μοιραίου μπορεί να τη φορτίσουν με τρόπο μη αναστρέψιμο. Ότι αυτά που συνέβησαν στην ίδια με τρόπο καταλυτικό προκαλούν –αλλά με καθυστέρηση- και στους άλλους, τους φαινομενικά αθώους, τις εκ των υστέρων ενοχές τους. Ενοχές που δεν θα προκαλούνταν, εάν δεν μεσολαβούσαν οι μέρες της εξαφάνισης της Λένας. Ότι οι άνθρωποι μπορεί να υφίστανται μπούλινγκ χωρίς να εμπίπτουν στις συνήθεις κατηγορίες: δεν είναι μετανάστες, δεν είναι γκέι, δεν φορούν γυαλιά, δεν είναι μαθητές-φυτά, κ.λπ. Μπορεί να συμβεί και σε άλλους που απλώς θέλουν να είναι ο εαυτός τους, με τις ιδιαιτερότητές τους και τη δική τους αντίληψη περί ελευθερίας και περί ήθους. Όπως ήταν η Λένα που έζησε αλλά και πέθανε μόνη.\nWhite Raven - 8 Οκτωβρίου 2019\nOn a cold Friday in January, Lena, a 12th grader, was raped and murdered. Apart from a few people who are deeply shocked, most of her family and friends, as well as several other people, indulge in mutual recriminations, struggle with feelings of guilt, cover up or expose poisoned family relationships, bitch about Lena’s attractiveness, openly suspect foreigners, or hypocritically expatiate the case on social media platforms. The plot unfolds through nine characters’ monologues, in which it becomes apparent that this is not just about physical violence. In an unvarnished and powerful language, the skilful narrative mirrors the moral instability and socio-political deficits of the petit bourgeois atmosphere in a Greek metropolis. Vassilis Papatheodorou is one of Greece’s most renowned authors of children’s and youth literature. His novel was awarded the 2019 teenage book prize by the magazine “o anagnostis”.\nabookadaygr.blogspot.com - 12 Ιουλίου 2019\nΈνα βράδυ, λίγο μετά τα Χριστούγεννα, η Λένα, μαθήτρια Λυκείου, εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει κανένα στοιχείο πίσω της. Η εξαφάνισή της αφήνει βαθύ το αποτύπωμά της, καθώς μοιάζει να επηρεάζει με ανορθόδοξο τρόπο τους περισσότερους ανθρώπους του περιγύρου της.\nΤο βιβλίο "Τη νύχτα που έσβησαν τ' αστέρια" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και πήρε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Λογοτεχνικό βιβλίο για εφήβους στα Βραβεία του Αναγνώστη 2019.\nΗ Λένα Μανιέ είναι μια όμορφη 17χρονη κοπέλα, που ένα χειμωνιάτικο βράδυ απλώς... εξαφανίζεται και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Κανείς δεν θέλει να πιστέψει το χειρότερο, αλλά, όσο περνούν οι ημέρες, η απουσία της επηρεάζει όλο και βαθύτερα τους ανθρώπους γύρω της. Και όλοι (όλοι; ) αναζητούν την απάντηση στο "Γιατί;".\nΗ ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια, όπου παρουσιάζεται η πρωτοπρόσωπη αφήγηση εννέα διαφορετικών ανθρώπων. Η οπτική του καθενός αποτελεί ένα μέρος του παζλ της εξαφάνισης της Λένας, καθώς οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν λόγους να αισθάνονται ότι έχουν μερίδιο ευθύνης. Σταδιακά, τα προσωπεία πέφτουν και οι τύψεις εναλλάσσονται με τις αλληλοκατηγορίες, τις πλάγιες ματιές, την ανακούφιση, τον πόνο, τα γέλια και τα δάκρυα, παρασύροντας τον αναγνώστη σε ένα συναισθηματικό γαϊτανάκι, από το οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγει.\nΟ συγγραφέας είναι πάντοτε παρών, υφαίνοντας το ψυχογράφημα των ηρώων του, χωρίς ποτέ να τους κρίνει ως άτομα. Και, πράγματι, η έκπτωση των ηθών φαίνεται κυρίως στην ανάδειξη του αντίκτυπου της εξαφάνισης στο συλλογικό υποσυνείδητο και στον τρόπο που η μικρο-κοινωνία του σχολείου αντιμετώπισε την κατάληξη της υπόθεσης.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου δημιούργησε μία βαθιά συγκλονιστική ιστορία, που εναρμονίζεται με τον παλμό της εποχής μας και αναδεικνύει ζητήματα, όπως οι εφηβικές σχέσεις, το bullying, η ομοφιλοφιλία, η σεξουαλική παρενόχληση, ο ρατσισμός και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ένα βιβλίο επώδυνα ρεαλιστικό, που διαβάζεται απνευστί.\nDiastixo - 14 Ιουνίου 2019\nΤο είδος εκείνου του μυθιστορήματος που οι μελετητές της λογοτεχνίας το κατατάσσουν στον χώρο της νεανικής λογοτεχνίας δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ελλάδα. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως, ενώ με διάφορους τρόπους ενισχύει τη φιλαναγνωσία των παιδιών του Δημοτικού, στη συνέχεια αφήνει τους έφηβους του Γυμνασίου και του Λυκείου χωρίς μια ουσιαστική ενημέρωση για τους τίτλους που αφορούν έργα τα οποία με τα δικά τους προβλήματα ασχολούνται.\nΚαι, βέβαια, θα πρέπει ακόμα να αναγνωρίσουμε το γεγονός πως κάτω από τον τίτλο «Νεανική λογοτεχνία» εκδίδονται και βιβλία που θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ακόμα και μαθητές των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού, ενώ άλλα έχουν στραμμένες τις λογοτεχνικές αναζητήσεις τους προς ώριμους ηλικιακά έφηβους.\nΟι προσπάθειες να εδραιωθούν στο ελληνικό κοινό ορισμοί όπως «Λογοτεχνία για νεαρούς ενήλικες αναγνώστες» ή «Crossover μυθιστορήματα» δεν έχουν ιδιαίτερα καρποφορήσει και τους συναντά κανείς σε κείμενα κυρίως θεωρητικά.\nΧωρίς να ξεχνώ πως κάθε γενίκευση ενέχει τον κίνδυνο της ελλιπούς πληροφόρησης, θα ισχυριστώ πως στην Ελλάδα το πρώτα μυθιστορήματα μιας γνήσιας σύγχρονης νεανικής λογοτεχνίας μεταφράζονται μέσα στη δεκαετία του ’90 (είναι του μεγάλου μάστορα του είδους, Ρόμπερτ Κόρμιερ) και στη συνέχεια θα ακολουθήσουν και έργα γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς (Ψαράκη, Σαρή, Πέτροβιτς, Τίγκα, Κοντολέων κ.ά.), ενώ το 1998 η μετάφραση του εμβληματικού μυθιστορήματος του Μέλβιν Μπέρτζες Junk θα καθορίσει τις ουσιαστικές τεχνικές με τις οποίες αναπτύσσεται ένα μυθιστόρημα που έχει ως κέντρο του την ύστερη εφηβεία.\nΠαρ’ όλα αυτά και σποραδικά μεταφράζονται έργα αυτής της κατηγορίας και –το πλέον σημαντικό– έχουν εμφανιστεί και καθιερωθεί και Έλληνες συγγραφείς συνεχιστές αυτού του είδους. Από αυτούς, οι πρώτοι χρονολογικά που ξεχώρισαν (αρχές της δεκαετίας του 2000) είναι ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο Φίλιππος Μανδηλαράς, ενώ με λίγα χρόνια καθυστέρηση τους ακολουθεί και ο Πολυχρόνης Κουτσάκης.\nΤα μυθιστορήματα και των τριών αυτών συγγραφέων (άραγε μήπως θα πρέπει ξεχωριστά να μελετηθεί το γεγονός πως και οι τρεις είναι άνδρες;) διακρίνονται από μια κοινωνική δυστοπία και οι περιγραφές τους, είτε αφορούν παρελθούσες εποχές ή και του παρόντος, είναι έντονα ρεαλιστικές. Κάτι, δηλαδή, που σε μεγάλο βαθμό χαρακτηρίζει τη λογοτεχνία της ενηλικίωσης που γράφτηκε ή γράφεται και από άλλους συγγραφείς – ξένους μα και Έλληνες (ενδεικτικά θυμίζω τα έργα: Χαρταετοί της νύχτας της Μ.Ε. Κερ, Η κλέφτρα των βιβλίων του Ζούσακ, Μαξ της Κοέν-Σκαλί, Θα σου χαρίσω τον ήλιο της Τζάντι, το δικό μου Αμαρτωλή πόλη κ.ά.).\nΌλα τα πιο πάνω είναι σκέψεις που δημιουργήθηκαν καθώς διάβασα το μυθιστόρημα του Παπαθεοδώρου Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου κάνει την πρώτη του εμφάνιση το 2000 και μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει –αν καλά μετρώ– 24 δικά του βιβλία. Κάποια από αυτά ανήκουν στην παιδική λογοτεχνία, κάποια στη νεανική. Αλλά είναι ακριβώς η τόλμη που διακρίνει αυτά τα τελευταία που έχει κάνει τον συγκεκριμένο συγγραφέα να αναγνωρίζεται ως ένας ουσιαστικός εκπρόσωπος της νεανικής λογοτεχνίας μας στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα.\nΛοιπόν, 19 χρόνια συγγραφικής παρουσίας με 24 βιβλία – όλα αξιόλογα και κάποια από αυτά στάθηκαν η αφορμή ο Παπαθεοδώρου να τιμηθεί με σημαντικά βραβεία. Να θεωρήσω πως και η περίπτωσή του επιβεβαιώνει την άποψη πως μπορεί να συνυπάρχει η ποιότητα της γραφής με την ποσότητα των εκδόσεων; Ναι, το θεωρώ και νομίζω πως είναι μια ακόμα απόδειξη για το πόσο επιπόλαια κάποιοι ισχυρίζονται πως ο συγγραφέας που εκδίδει συχνά βιβλία είναι κακός συγγραφέας. Κάθε δημιουργός έχει τον δικό του ρυθμό έκφρασης και αυτός με τίποτε δεν θα πρέπει να συνδυάζεται με την ποιότητα ή μη των γραπτών του.\nΑλλά επανέρχομαι στο μυθιστόρημα Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια. Ο Παπαθεοδώρου συνηθίζει να τοποθετεί την πλοκή των νεανικών μυθιστορημάτων του μέσα στους χώρους όπου ένας έφηβος κινείται και παράλληλα ζητά να αποδείξει πως οι χώροι αυτοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τον γενικότερο κοινωνικό περίγυρο.\nΘα χαρακτήριζα τον συγκεκριμένο συγγραφέα ως κοινωνικά ευαισθητοποιημένο, όχι όμως και πολιτικά προβληματισμένο. Ο Παπαθεοδώρου –ως γνήσιος εκπρόσωπος της γενιάς του (γεννήθηκε το 1967)– προτιμά η σκέψη του να κινείται εκτός των ορίων της όποιος ιδεολογίας. Είναι ανθρωποκεντρικός – τα άτομα μόνα τους συνθέτουν τις στάσεις τους απέναντι των άλλων και οι κρίσεις τους προς το σύνολο χαρακτηρίζονται περισσότερο από ψυχολογικές αναλύσεις ή συναισθηματικές αντιδράσεις και λιγότερο από ιδεολογικές τοποθετήσεις.\nΣτο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, αυτός ο ανθρωποκεντρισμός αποκτά τις διαστάσεις δομής. Το έργο αποτελείται από μονολόγους προσώπων – κανένα τους δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος. Ενώ εκείνου που πάνω του θα στηριχτεί όλη η υπόθεση δε θα ακούσουμε ποτέ τη δική του άποψη.\nΤη νύχτα της 20ής Γενάρη η Λένα Μανιέ, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, εξαφανίζεται. Κανείς δεν ξέρει το γιατί, κανείς δεν έχει καταλάβει κάτι, σε κανέναν δεν έχει πει τίποτα. Το γεγονός αυτό δρα καταλυτικά, τις μέρες που ακολουθούν, στις σχέσεις συγγενών, φίλων και γνωστών της, καθώς όλοι αναρωτιούνται για τον δικό τους ρόλο σε αυτή την εξαφάνιση, αλλά προπάντων για τον ρόλο των υπολοίπων. Εννιά άτομα, εννιά αφηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν, να συγκαλύψουν, να κατηγορήσουν. Και καθώς περνά ο καιρός οι σχέσεις τους δοκιμάζονται, αλλάζουν, καταρρέουν.\nΜε αυτά τα λόγια από το οπισθόφυλλο του βιβλίου, ο συγγραφέας επέλεξε να συστήσει το έργο του στον υποψήφιο αναγνώστη του. Και εκείνος που θα αποφασίσει να το διαβάσει θα γνωρίσει τον μικρόκοσμο αυτής της μαθήτριας, αλλά πολύ γρήγορα θα κατανοήσει πως ο συγγραφέας τον παρασέρνει σε μια περιδιάβαση της σύγχρονης μεσοαστικής κοινωνίας μας.\nΣυμμαθητές της Λένας, η οικογένειά της, ενήλικες του ευρύτεροι κύκλου της, καθηγητές και εκπρόσωποι της Πολιτείας – όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, θα αναφέρονται σε εκείνη που η εξαφάνισή της θα έχει σταθεί η αιτία να ενδοσκοπηθούν. Με γνησιότητα ή πάντα με τη διάθεση κάτι να κρύψουν, κάτι να δικαιολογήσουν;\nΠολυφωνικό μυθιστόρημα. Στηρίζεται σε πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, κρατά τη δομή της γλώσσας του καθενός από τα πρόσωπα που μιλάνε. Αποφεύγει να φωτίσει τα γεγονότα από την πλευρά ενός παντογνώστη αφηγητή – το κάνει μόνο στο τελευταίο κεφάλαιο, όπου εκεί πλέον ο αναγνώστης θα γνωρίσει τις σκέψεις, τις τελευταίες σκέψεις της πρωταγωνίστριας.\nΓια μια ακόμα φορά ο Βασίλης Παπαθεοδώρου δείχνει να γνωρίζει καλά τον κόσμο των εφήβων και τους χώρους όπου κινούνται. Και καθώς σελίδα τη σελίδα και από εξομολόγηση σε εξομολόγηση προχωρά, ξετυλίγει και τη νοσηρότητα της σημερινής κοινωνίας μας. Κάποια πρόσωπα θα μπορούσαν ίσως να την πολεμούσαν. Όμως καθώς μόνο εντός της ατομικότητάς τους κινούνται, η όποια αντίδρασή τους δεν μετατρέπεται σε κοινωνική αλλαγή. Κάπως, δηλαδή, παρόμοια με ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στις μέρες μας.\nΤελικά, σκέφτομαι πως και η ανάγνωση του κόσμου μέσα από τον ανθρωποκεντρισμό ίσως να είναι μια πολιτική πράξη. Αυτό, τουλάχιστον, νομίζω πως πρεσβεύει ο Βασίλης Παπαθεοδώρου. Και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω μαζί του.\nMatia.gr - 10 Ιουνίου 2019\nΜια παράξενη νυχτιά είναι αυτή της 20ης Ιανουαρίου με το κρύο να έχει κοπάσει, τις ελπίδες αναπτερωμένες εν όψει Σαββατοκύριακου και τον ουρανό ξάστερο.\nΌλοι ένιωσαν πόσο είχε γλυκάνει ο καιρός.\nΑκόμα και η Λένα.\nΑλλά η Λένα δε γύρισε στο σπίτι της.\nΓιατί εκείνη την ασυνήθιστη νύχτα, τη νύχτα της ξαστεριάς και του φθινοπωρινού αέρα, τη νύχτα της Μικρής και της Μεγάλης Άρκτου και των πεφταστεριών, τη νύχτα του γλυκού καιρού, η Λένα χάθηκε.\nΌμως, θέλει δεν θέλει κανείς -και ιδιαίτερα όταν υπάρχει μια εξαφάνιση- όλα παίρνουν τον δρόμο τους με μια αμείλικτη αποφασιστικότητα.\nΟ Χρήστος, ο αδερφός της Λένας, φοιτητής στην Θεσσαλονίκη, επιστρέφει εσπευσμένα στην Αθήνα για να βοηθήσει. Στο ταξίδι του με το τρένο έχει όλο το χρόνο δικό του (περισσότερο από όσον θα ήθελε, για να λέμε την αλήθεια) να σκεφτεί, να μετανιώσει για την κλήση που δεν απάντησε την Τετάρτη, για την επιθυμία του να φύγει μακριά από όλους τους όταν είχε κατέβει Αθήνα για τις γιορτές, για τον τρόπο που αντέδρασε στην προοπτική η Λένα να “περάσει” Θεσσαλονίκη και να είναι φοιτητές στην ίδια πόλη. Όταν, δε, φτάνει σπίτι, το κλίμα ίδιο όπως το είχε αφήσει· πένθιμο και καταθλιπτικό. Οι γονείς, η μικρότερη αδελφή του, Δήμητρα, η θεία Νατάσσα. Όλοι παγωμένοι, ανήμποροι, διστακτικοί…\nΣτο σχολείο της Λένας ο “μέχρι πριν από μία βδομάδα γκόμενός της”, Νίκος, θα ήθελε πολύ αυτή τη μέρα να βρισκόταν κάπου αλλού, ή έστω να ήταν αόρατος. Να μην τον κοιτούν σαν να είναι ο “φταίχτης”. Και εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγα τα ψέματα που έλεγε ή αυτά που άφηνε να εννοηθούν για την ερωτική του ζωή με την Λένα.\nΒασικά δεν έλεγα, άφηνα να εννοηθούν. Κι αυτό που άφηνα να φανεί και δεν το διέψευδα ήταν πως η Λένα τα κάνει όλα. Όλα όμως. Κι ότι είχαμε κάνει τα πάντα. Και στην ουσία δεν είχαμε κάνει τίποτε άλλο πέρα από κάτι αγκαλίτσες, κάτι φιλάκια, κάτι φασωματάκια του γυμνασίου. Αλλά εγώ το έκρυβα αυτό κι άφηνα τους άλλους να νομίζουν πως είναι τουλάχιστον πορνοστάρ. Ίσως γιατί είναι και η αδερφή του Χρήστου, κι αυτό μέτραγε σε όλους.\nΟ Σταύρος, ο κολλητός του Νίκου, μάλλον χαρούμενος νιώθει με την εξαφάνιση της Λένας. Παρ’ όλο που της το έπαιζε φίλος, παρ’ όλο που περνούσαν καλά όταν ήταν μαζί, η Λένα ήταν η μόνη που είχε μαντέψει το μυστικό του: Ήθελε τον Νίκο μόνο για εκείνον.\nΗ φιλόλογος Θεοδώρα Παπαλάμπρου βρισκόταν θαρρείς σε μια διαρκή κόντρα με την Λένα. Δεν θέλει ούτε στον εαυτό της να το παραδεχτεί, μα η αλήθεια ήταν μία: Δεν την συμπαθούσε στάλα. Όταν μάλιστα η κολλητή της Λένας, η Παναγιώτα, την ρωτάει ευθέως εάν συμπαθούσε την Λένα, αποφεύγει να απαντήσει… “Τι εννοείς κορίτσι μου;” Όμως και η Παναγιώτα δεν πήγαινε πίσω…\nΗ ουσία ήταν πως ήθελα να ακούσω ένα άτομο να λέει πως αντιπαθούσε τη Λένα, έπειτα από αυτό το ξέσπασμα συμπάθειας των τελευταίων ημερών στο σχολείο. Όλοι έδειχναν να είναι με το μέρος της, σαν να την αγάπησαν ξαφνικά. Και εγώ, η κολλητή της, σαν να μην μπορούσα να συμμεριστώ τα αισθήματα των άλλων. Γιατί η αλήθεια είναι πως τη Λένα την αγαπούσα, τη λάτρευα, αλλά δεν την συμπαθούσα. Δεν είναι πολύ περίεργο αυτό; Να έχεις μια κολλητή και να μην ξέρεις αν την πας ή όχι; Τη θαύμαζα, αλλά δεν ξέρω αν την εκτιμούσα. Τον τελευταίο καιρό, τον τελευταίο πολύ καιρό, ήμουν μπερδεμένη στο πως ένιωθα απέναντί της.\nΟ πατέρας της Παναγιώτας, ο Αντώνης ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς αισθάνεται τις τελευταίες μέρες… Τον έχει κυριεύσει ο τρόμος. Αλήθεια πόσων ετών είναι η Λένα; 17 και κάτι; ή μήπως 18 για να ηρεμήσει λίγο…\nΗ θεία της Λένας, αδελφή της μητέρας της, Νατάσα, έχει αναλάβει να απαντά στο τηλέφωνο σε γνωστούς, φίλους, συγγενείς, που επικοινωνούν για να πει ο καθένας την γνώμη και ιδέα του για το που έχει πάει η Λένα. Ίσως όμως τόσο η ίδια η Νατάσα όσο και ο πατέρας της Λένας μπορεί να μην γνωρίζουν το που βρίσκεται, αλλά σίγουρα έχουν κάποιες υποψίες για το σκηνικό που είδε και ίσως αποτελεί και τον λόγο της εξαφάνισής της.\nΚαι τέλος -για να συμπληρωθεί η εννιάδα- η μικρή αδερφή της Λένας, αναρωτιέται μήπως δεν έπρεπε να της “τη λέει” τόσο συχνά. Ίσως αν ήταν πιο αγαπημένες…\nΤο καινούργιο συγγραφικό αριστούργημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου ήρθε για να συγκλονίσει τον κάθε αναγνώστη του, σε όποια ηλικιακή ομάδα κι αν ανήκει.\nΚαι να το εξηγήσω: Το “Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια” είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται, ενδιαφέρει, αφορά, συγκλονίζει, ξεβολεύει, γίνεται κατανοητό και προβληματίζει από τους εφήβους μέχρι και τους ευαισθητοποιημένους συνταξιούχους. Ανάλογα με την ηλικία του αναγνώστη γίνεται και η ανάγνωση του κειμένου και αποκωδικοποιούνται διαφορετικοί προβληματισμοί, νοήματα και σκέψεις.\nΤο ενδιαφέρον -καθώς το διαβάζεις- ηλεκτρίζεται με τις πρώτες κιόλας προτάσεις του και αιχμαλωτίζεσαι οριστικά και αμετάκλητα με τις τελευταίες λέξεις του πρώτου κεφαλαίου. Μετά αφήνεσαι στην αποτύπωση του ταλέντου του συγγραφέα. Σε απαγάγει από την πραγματικότητα και σε μεταφέρει σε μια άλλη -πολύ πιο ρεαλιστικά ακριβή- πραγματικότητα, κάνοντάς σε αόρατο ωτακουστή και αποδέκτη των αφηγήσεων, των σκέψεων, των συναισθημάτων, των πράξεων των “κοντινών”, της απούσας ηρωίδας του βιβλίου, της Λένας.\nΓιατί η Λένα, ενώ έχει ποτίσει με την αύρα της κάθε σελίδα του “Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια” δεν εμφανίζεται η ίδια σε καμία σελίδα του. Κι όμως, σε κάνει να την συμπαθείς ή να την αντιπαθείς, να συμμερίζεσαι ή όχι τις απόψεις της, να προβληματίζεσαι ή να εκπλήσσεσαι με τις αντιδράσεις και τα πιστεύω της και καταφέρνει να νιώθεις τα συναισθήματά της και να αγωνιάς κι εσύ για την εξαφάνισή της.\nΚοιτάξτε, το βιβλίο “Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια” δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι ένα αριστούργημα που αποτυπώνει έντονα και μόνιμα την αλλοφροσύνη της κοινωνίας του σήμερα βαθιά μέσα στο μυαλό σου, σε υποκινεί να αλλάξεις τα άσχημα, να βάλεις ένα φρένο τέλος πάντων, να ξεχωρίσεις το τάχα μου από το καλό, να πάρεις θέση μετά από σκέψη -αυστηρά μετά από σκέψη όμως, όχι ότι μου ήρθε πρώτο πρώτο στο μυαλό- να νιώσεις επιτακτικά ότι μπορείς -και πρέπει- να αλλάξεις από την δική σου πλευρά δεκάδες πράγματα που δεν είχες πριν προσέξει ή δώσει την ανάλογη σημασία. Έτσι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος για κάθε Λένα -και όχι μόνο- αυτού του κόσμου.\nΑξίζει βραβείο αυτό το βιβλίο. Το “Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια” είναι ένα καυτό, συγκλονιστικό μυθιστόρημα. Το μοναδικό ταλέντο του Βασίλη Παπαθεοδώρου στιγματίζει και προβάλει τα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας μας από διάφορες οπτικές γωνίες, σφαιρικά και κρυστάλλινα.\nΈνα ψυχογράφημα της σύγχρονης κοινωνίας είναι το έργο του αυτό με ηθογραφικό χαρακτήρα, άριστα δομημένο κείμενο και με εξαιρετικά σμιλευμένους τους χαρακτήρες των ηρώων του. Μιλά για τη φιλία, το μπούλινγκ, τον ρατσισμό, την παιδεραστία, την ομοφυλοφιλία, τις διακρίσεις, τις παρωπίδες και τις ταμπέλες, τις τοξικές σχέσεις στους ανθρώπους και στις οικογένειες. Είναι ένα ανάγνωσμα που θα αλλάξει τη ζωή όποιου το διαβάσει· προς το καλύτερο, το δραστικότερο, το πιο ευαίσθητο και τελικά το ζητούμενο: το πιο ανθρώπινο. Με λίγα λόγια; Ένα αριστούργημα, ένα αριστοτέχνημα!\nΔεν υπάρχει γονιός και ειδικά παιδιών στην προεφηβεία ή στην εφηβεία, εκπαιδευτικός όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, μαθητής ή απλά λάτρης του σασπένς, της αγωνίας και των υποδειγματικών βιβλίων που να μην τον αφορά το “Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια“, που να μην επιβάλλεται να το διαβάσει!\nElniplex - 4 Απριλίου 2019\nΠαρασκευή 20 Ιανουαρίου. Η μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, Λένα Μανιέ, εξαφανίζεται, δεν επιστρέφει σπίτι της. Κανείς δεν το ‘χε δει να έρχεται. Κανείς δεν το ‘χε δει γιατί κανείς δεν ήθελε να δει πού εμπλέκεται σε όλο αυτό.\nΑκολουθούν αλυσιδωτές μικροεκρήξεις, μικρά σύμπαντα που εκρήγνυνται και όλα σχετίζονται με τον γαλαξία της Λένας. Οι σχέσεις κλονίζονται, οι συσχετισμοί εκτός και εντός σου διαταράσσονται, οι σκέψεις αναποδογυρίζουν, οι δεύτερες σκέψεις διακοσμούνται και αναφλέγονται. Ενοχές και τύψεις αναδύονται και ξαναβυθίζονται, αλληλοκατηγορίες κινούνται δαιμονικά στα τρίγωνα του περίγυρου της εξαφανισμένης Λένας. Φίλοι και συγγενείς, συμμαθητές και καθηγητές, όλοι θέτουν εαυτόν σε ένα εδώλιο φροντίζοντας για αρχή να τον δικαιολογήσουν, αν όχι να τον αθωώσουν βροντερά. Ένα δεν ξέρω, δεν ήθελα, δεν κατάλαβα, δεν ένιωσα πλανιέται παντού. Και σχεδόν τρεις μήνες μετά όλα έχουν αλλάξει.\nΠώς τα μαθαίνουμε όλα αυτά; Μέσα από εννιά πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις. Είναι ο Νίκος, ο πρώην, ο Σταύρος ο κολλητός του, η Παναγιώτα η κολλητή της, η καθηγήτρια Θεοδώρα Παπαλάμπρου, ο Αντώνης, πατέρας της κολλητής της, ο Χρήστος ο μεγάλος αδελφός, η Δήμητρα η μικρή της αδερφή, η θεία Νατάσσα, η αστυνομικός που χειρίζεται την υπόθεση. Όλοι αποκαλύπτουν τον εαυτό τους και σαν παζλ χτίζουν μέσα από τις αφηγήσεις τους τον χαρακτήρα της εξαφανισμένης Λένας, την απαστράπτουσα τοξικότητα της οικογένειας και του στενού περιβάλλοντός της, το παρασκήνιο των επιλογών της, το “πώς γυρίστηκε” των συμπεριφορών που την έσπρωξαν στον γκρεμό. Σαν παζλ δομείται επίσης το μερίδιο ευθύνης του καθενός που τώρα βλέπει σε εκείνες τις μικρές, “ασήμαντες”, επιπόλαιες συμπεριφορές του απέναντι στη Λένα ένα ενοχικό κομμάτι να τον σιγοτρώει και εκείνα τα “έλα μωρέ” πειράγματα και αγγίγματα και λόγια και προστριβές να έχουν γυρίσει την κάνη τους προς το πρόσωπό του.\nΤην ίδια στιγμή, αυτοί οι εννιά τραβούν εν αγνοία τους μια καθαρή φωτογραφία της σημερινής Ελλάδας. Μια χώρα θεάματος, όπου το δράμα και η οδύνη πουλάνε, όπου η απώλεια γίνεται από συνδικαλιστικό παιχνίδι μέχρι ποστ στα σόσιαλ μίντια, όπου περιμένουμε στη γωνία τους Πακιστανούς μήπως είναι αυτοί οι δράστες γιατί αν είναι Έλληνες είναι αλλιώς τα πράγματα. Με ανθρώπους κατά κύριο λόγο ευκαιριακούς, που δρουν δίχως εμβάθυνση, δίχως αύριο, πιστεύοντας ότι τίποτα δεν αφήνει αποτύπωμα στους άλλους. Μια κοινωνία πρόσκαιρη που φέρεται με προσωρινότητα έναντι αναλώσιμων ανθρώπων.\nΤο Young Adult δραματικό μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου δεν είναι ένα κλασικό εφηβικό βιβλίο. Έχει μια θεατρική δομή διαδοχικών εσωτερικών μονολόγων που παραπέμπει στις αστυνομικές αποτυπώσεις της Άγκαθα Κρίστι όπου όλοι είναι υποψήφιοι για το έγκλημα και ίσως εν τέλει όλοι να το έχουν διαπράξει. Αυτή η θεατρική δομή, η άγνοια του καθωσπρεπισμού, η υπέρβαση του καλού και του κακού, το κάνουν ένα διηλικιακό μυθιστόρημα που διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον από κάθε αναγνώστη 14-15+. Και η απουσία της μίας οπτικής (οπτική του άλλου) ανοίγει το πλάνο στο πόσο σχετική είναι η αλήθεια και πόσο μονοπλάνο είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε σχεδόν όλοι.\nΕκδόσεις Καστανιώτη. Δυνατή πρόταση, σκληρό, καθαρό βιβλίο.\nΤο Ποντίκι - 28 Μαρτίου 2019\nΟ εφηβικός ουρανός δίχως αστέρια!\nΑν και δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος για να τοποθετήσω το μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου στη νεανική λογοτεχνία αποκλειστικά, εύκολα θα υποστήριζα ότι ανήκει απλώς στην καλή λογοτεχνία. Και σίγουρα δεν απευθύνεται μόνο σε ένα εφηβικό κοινό. Αντίθετα, μιλά για τους εφήβους εντάσσοντάς τους στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο βιώνουν, αλλά και συνδιαμορφώνουν ταυτόχρονα με τους ενήλικες, την πραγματικότητα.\nΟι έφηβοι, δίχως την ασπίδα της εμπειρίας και με την αγωνία τους να αυτοπροσδιοριστούν, έρχονται σε επαφή με τη βιαιότητα του κόσμου που τους περιβάλλει, αναζητώντας ρόλους που συχνά «ξεπατικώνουν» από κακοφορμισμένα πρότυπα και αναφομοίωτες ιδέες. Κυρίως, συνειδητοποιούν την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης που θεριεύει μέσα τους τη δίψα για ζωή, την πίεση να φιλοτεχνήσουν και να προβάλλουν το είδωλό τους. Ταυτόχρονα, έρχονται αντιμέτωποι με την εσωτερική τους βία που ζητά διέξοδο ή ένα ξέσπασμα καθώς οι προσδοκίες τους κακοφορμίζουν. Νιώθουν προδομένοι και αποξενωμένοι από την οικογένεια, από φίλους και συγγενείς, απ’ το σχολείο και την κοινωνία. Ό,τι πιστεύουν διαψεύδεται και μένουν έκθετοι και μόνοι.\nΩστόσο, η Λένα Μανιέ, η νεαρή ηρωίδα του μυθιστορήματος, η οποία εξαφανίζεται μυστηριωδώς μια χειμωνιάτικη νύχτα, μοιάζει να πληρώνει επιπλέον ένα ακόμα πιο σκληρό τίμημα: το να είναι ο εαυτός της και όχι αυτό που θέλει ή νομίζει ότι είναι ο οικογενειακός και κοινωνικός περίγυρός της. Πληρώνει την κλίση της στην ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση, την ελευθερία της, στο δικαίωμα να καθορίσει τη ζωή της. Γίνεται ο καθρέφτης της υποκρισίας των άλλων με το να έχει δική της γνώμη, να είναι ξεχωριστή, να κρατά τον εαυτό της σε απόσταση. «Εγκλήματα» που δεν γίνονται ανεκτά στις νεανικές κοινότητες που νιώθουν ασφάλεια μέσα στο απρόσωπο της αγέλης.\nΗ Λένα Μανιέ κρατά τις αποστάσεις που αποκαλύπτουν τις υποκρισίες, τα ψέματα και τις μικρότητες…\nΤην ιστορία της τη μαθαίνουμε στην απουσία της, καθώς για λογαριασμό της μιλούν εννιά πρόσωπα - αφηγητές, ξεχωριστά και συνθετικά ταυτόχρονα, όπου κάθε προσωπική διήγηση διαδέχεται την άλλη, σαν μια συλλογική προσπάθεια να ξεφύγουν από το δράμα, να πάρουν αποστάσεις από το γεγονός, να διασώσουν τη δική τους προστατευτική υποκρισία και ψέμα. Μέσα από τις αφηγήσεις τους για τη Λένα παραχωρούν βολικό ζωτικό χώρο για τις δικές τους ζωές, υιοθετώντας τα κατά συνθήκη ψεύδη των μεγάλων. Το θύμα επιβεβαιώνει τις υπάρξεις τους, ωστόσο, αριστοτεχνικά απουσιάζει κάθε προσπάθεια συγγραφικής συμπάθειας ή απέχθειας απέναντι στα πρόσωπα της ιστορίας. Ο συγγραφέας δεν μεροληπτεί και δεν συμμετέχει στην αφήγησή του. Μένει μέσα της, φωτίζοντάς την από τα βάθη της.\nΗ εξαφάνιση της Λένας αναδεικνύει τον σκοτεινό κόσμο της εφηβείας, ό,τι κρύβεται πίσω από το στιλπνό και απαστράπτον περίβλημα της νεότητας, αλλά και το περιβάλλον, άμεσο και έμμεσο, μέσα στο οποίο αναπτύσσεται ο νεανικός κόσμος, εκεί, στο αιχμηρό μεταίχμιο της επώδυνης μετάβασης από τη νεανική σκληρότητα στην ενήλικη.\nΠρόκειται για ένα σύγχρονο μυθιστόρημα γραμμένο με πηγαία αφηγηματική μαεστρία και βαθύτητα, που δεν εξωραΐζει ούτε απλοποιεί τον πολυσύνθετο και απαιτητικό κόσμο των νέων και, κυρίως, δεν ενδίδει στις μυθοποιημένες αντιλήψεις περί νεότητος, αποφεύγοντας επιμελώς την ολισθηρότητα της ηθικολογίας και τον πειρασμό της νουθεσίας.\nΟ Παπαθεοδώρου μας παραδίδει ένα πολύ σημαντικό κείμενο που λογοτεχνικά διακρίνεται για τις παγίδες που απέφυγε, την τολμηρότητα που επέδειξε όσο και τη λεπτή και δεξιοτεχνική διαχείριση ενός ευαίσθητου όσο κι επικινδύνου θέματος.\nKosvoice - 4 Φεβρουαρίου 2019\nΗ Λένα Μανιέ εξαφανίζεται εντελώς απρόσμενα ένα βράδυ του Γενάρη από το σπίτι της . Την ιστορία της αφηγούνται εννιά άνθρωποι από το οικογενειακό, φιλικό και σχολικό περιβάλλον του κοριτσιού. Οι αφηγητές είναι: τ’ αδέλφια της, Χρήστος και Δήμητρα, η θεία Νατάσα- η αδερφή της μητέρας της-, η κολλητή της , η Παναγιώτα και ο πατέρας της, ο Αντώνης, οι συμμαθητές της Νίκος και Σταύρος (μάλιστα ο Νίκος υπήρξε και αγόρι της Λένας), η αστυνομικός Χριστίνα Βάρσου και η φιλόλογος καθηγήτρια κυρία Παπαλάμπρου. Έτσι σκιαγραφείται το πορτραίτο της μέσα από τις αφηγήσεις αυτές, ενώ οι αφηγητές μιλούν σε α’ ενικό πρόσωπο και αποκαλύπτουν τα αληθινά τους αισθήματα για την άτυχη κοπέλα αλλά και τις μύχιες σκέψεις τους. Οι ίδιοι έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, καθώς προσπαθούν να εντοπίσουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης σε αυτή την υπόθεση. Η αλήθεια είναι ότι στην ουσία κανείς, πλην της Μερόπης- που υπήρξε η φίλη των τελευταίων ημερών- δε μπόρεσε να δει την αληθινή Λένα, αφού πολύ εύκολα ο καθένας τις «κολλούσε τις ετικέτες» που τον βόλευαν, που τον διευκόλυναν, για να τη χωρέσει στη δική του ζωή.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου παρουσιάζει σε αυτό το μυθιστόρημα του- που αποτελεί μια ιδιαίτερη κατηγορία, καθώς θεωρώ ότι απευθύνεται σε ώριμους έφηβους- ένα καθρέφτη της κοινωνίας μας και χρειάζεται να έχεις τα κότσια να κοιταχτείς σε αυτόν. Το σαθρό οικογενειακό περιβάλλον, οι ψεύτικες φιλίες, οι νοσηρές κοινωνικές σχέσεις, η κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας, με τα θετικά και τα αρνητικά της, η υποκριτική στάση των ενήλικων απέναντι στα εφηβικά προβλήματα. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να καταδείξει τους ενόχους. Απλώνει μπροστά στον αναγνώστη την ιστορία και τον αφήνει να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα του. ‘Άλλωστε ο ρόλος του είναι του παρατηρητή και όχι του τιμωρού.\nΆραγε η Λένα Μανιέ ήταν καλή; Ήταν σνομπ; Ήταν συμπαθητική ή αντιπαθητική; Ήταν θύμα της οικογένειας της ή αποτελούσε το μαύρο πρόβατο της; Ήταν πιστή φίλη και καλή αδερφή ή δρούσε υποκριτικά και έπαιζε τέλεια το ρόλο της; Γιατί δεν συμπεριφερόταν όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας της; Γιατί δεν ήθελε να ταιριάζει μαζί τους; Γιατί είχε δική της άποψη; Και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό σε μια εποχή που η προσωπική έκφραση ευνουχίζεται και τα παιδιά μας μαθαίνουν να μην εκφράζουν με σθένος της γνώμη τους; Η κριτική που δεχόταν η Λένα ήταν το τίμημα του να είναι ο εαυτός της. Και αυτό το τίμημα το πληρώνουν πολύ ακριβά τα παιδιά που δε θέλουν να χωρέσουν στο στενό κουστούμι της κοινωνίας, που δε δέχονται να εναρμονιστούν με τους άλλους , για να αρέσουν, να είναι αποδεκτοί, να μην είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Όπως περιγράφει πολύ ωραία η Μερόπη, η τελευταία φίλη της Λένας, μιλώντας στη Χριστίνα, την αστυνομικό που έχει αναλάβει την εξιχνίαση της υπόθεσης:\n... Προσωπικά νομίζω πως στη Λένα γινόταν χειρότερο bullying από ό,τι σε μένα. Απλά δεν ήταν άμεσο, δεν ήταν καθημερινό, δε χτύπαγε τόσο , ώστε ο άλλος να πει «Αααα, εδώ έχουμε bullying». Γιατί η Λένα είχε διαφορετική άποψη από τους περισσότερους στο σχολείο. Από όλους σχεδόν. Και δεν ντρεπόταν να την πει. Πολλές φορές αυτό που θα έλεγε ακουγόταν ωμό ή κυνικό και οι υπόλοιποι δεν την αποδέχονταν. Και την κορόιδευαν , έστω και πίσω από την πλάτη της. Αυτό πως ονομάζεται;\nΟι γονείς που παραδέρνουν στα δικά τους προβλήματα και αδιαφορούν για τις ανάγκες του παιδιού τους, οι φίλοι- φίδια που αποκρύπτουν τα αληθινά τους αισθήματα και παραμένουν για τους λάθος λόγους σε μια φιλική σχέση, οι καθηγητές που δεν μπορούν να πιάσουν τον παλμό των μαθητών τους, δεν τολμούν να δουν ότι κάποια παιδιά πνίγονται στα δικά τους αδιέξοδα ή ότι ο τρόπος έκφρασης τους δε συμβαδίζει με τα κοινωνικά επιβεβλημένα πρότυπα, γιατί έχουν δικό τους τρόπο σκέψης και έκφρασης, γιατί είναι αυτόνομες υπάρξεις και διακηρύττουν τη διαφορετικότητα τους, δεν την καταπνίγουν. Όλοι έχουν μια θέση σε αυτό το βιβλίο. Παράλληλα ο συγγραφέας αναφέρεται στην ξενοφοβία – εξαιρετική η προσέγγιση του θέματος καθώς απογυμνώνεται η υποκριτική στάση πολλών από μας που επιφανειακά διακηρύττουμε την απέχθεια μας για τον περιρρέοντα ρατσισμό που υπάρχει στην κοινωνία, αλλά ενδόμυχα δεν έχουμε εγκαταλείψει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που μας διακατέχουν- και στην παραφιλολογία των κίτρινων φυλλάδων και πως αυτές μπορούν να σπιλώσουν υπολήψεις και ανθρώπους, εφόσον ο κόσμος άκριτα υιοθετεί ότι διαβάζει.\nΈνα μεγάλο ατού του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας γράφει στη γλώσσα των εφήβων και τολμά να υιοθετήσει το λεξιλόγιο τους, που είναι πλούσιο σε υβρεολόγιο. Αυτό δεν το κάνει για λόγους εντυπωσιασμού ή άγρας πελατών, αφού όσοι έχουν να κάνουν με έφηβους γνωρίζουν ότι οι ύβρεις αποτελούν σε μεγάλο ποσοστό ένα τρόπο έκφρασης τους- είτε για να διαφέρουν , είτε για να εκνευρίσουν τους μεγαλύτερους, είτε για να μπορέσουν να ενταχθούν στο πλαίσιο της παρέας, του σχολείου, της μικροκοινωνίας τους. Θα ήταν υποκριτικό να κριθεί το βιβλίο γι΄αυτό το λόγο αρνητικά. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που τα παιδιά μας χρησιμοποιούν όλα τα ηλεκτρονικά μέσα καθημερινά, χωρίς τη δική μας εποπτεία και εμείς πιστεύουμε ότι λειτουργούν πολιτισμένα και ευγενικά.\nΤο βιβλίο σε βάζει βίαια στο μικρόκοσμο της εφηβείας αποδομώντας ό,τι υπάρχει πίσω από τη βιτρίνα της οικογένειας, του σχολείου και της ευρύτερης κοινωνίας. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πίσω από κάθε σωστό και τυπικό οικογενειάρχη, συγγενή ή φίλο στην ουσία μπορεί να κρύβεται επιμελώς μια σκοτεινή προσωπικότητα. Ένα άτομο που άγεται και φέρεται από τα κατώτερα ένστικτα του ή τις αδυναμίες του.\nΣκληρός αλλά με μια δόση τρυφερότητας για τους αφηγητές του παρουσιάζεται ο συγγραφέας, καθώς το βιβλίο δεν τελειώνει μετά την ανεύρεση της Λένας. Έτσι αποτυπώνεται η εξέλιξη και στον τρόπο σκέψης των αφηγητών και το πώς ο καθένας συγκρούεται με τα προσωπικά του φαντάσματα. Το τελευταίο κεφάλαιο αποτελεί και τη λύση στο όλο μυστήριο και ο λυρισμός του παρά τη βιαιότητα της σκηνής καθαίρει τον αναγνώστη.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου τολμά να πάει ένα βήμα πιο πέρα τη νεανική λογοτεχνία με αυτό το βιβλίο, το οποίο παρά το σκληρό του θέμα δεν είναι καταθλιπτικό. Τουναντίον ο συγγραφέας καταφέρνει με το βιτριολικό του χιούμορ αλλά και το ρεαλισμό του να κρατήσει τον αναγνώστη ως το τέλος. Αξίζει να το διαβάσετε και να μπείτε στο μικρόκοσμο των εφήβων, που είναι πιο σκοτεινός απ όσο φαντάζεστε….\nTalcmag - 24 Ιανουαρίου 2019\nΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ»\nΑπό τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί το βιβλίο του Βασίλη Παπαθεοδώρου «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια».\nΤη νύχτα της 20ής Γενάρη η Λένα Μανιέ, μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου, εξαφανίζεται. Κανείς δεν ξέρει το γιατί, κανείς δεν έχει καταλάβει κάτι, σε κανέναν δεν έχει πει τίποτα. Το γεγονός αυτό δρα καταλυτικά τις μέρες που ακολουθούν στις σχέσεις συγγενών, φίλων και γνωστών της, καθώς όλοι αναρωτιούνται για το δικό τους ρόλο σε αυτήν την εξαφάνιση, αλλά προπάντων για το ρόλο των υπολοίπων. Εννιά άτομα, εννιά αφηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν, να συγκαλύψουν, να κατηγορήσουν. Και καθώς περνά ο καιρός οι σχέσεις τους δοκιμάζονται, καταρρέουν, φτιάχνουν, αλλάζουν. Κι η Λένα, πανταχού παρούσα αν και πανταχού απούσα, κινεί εν αγνοία της τα νήματα όλων όσα συμβαίνουν…\nΕντελώς τυχαία διάβασα «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια» τη νύχτα της 20ης Ιανουαρίου. Με το που ξεκίνησα το βιβλίο και συνειδητοποίησα τη σύμπτωση κατάλαβα ότι αυτό που είχα στα χέρια μου θα με άγγιζε βαθιά. Και δεν διαψεύστηκα. Το τελείωσα μέσα σε 2μιση ώρες, το βρήκα -με μια λέξη- αριστουργηματικό και θα κάνω καιρό να το ξεχάσω. 3 μέρες τώρα σκέφτομαι σε ποια ηλικία θα πρέπει να το δώσω στα παιδιά μου. Γιατί είναι ένα βιβλίο σκληρό. Ένα βιβλίο που θα τα σοκάρει. Γιατί σε λίγα χρόνια θα τα αφορά άμεσα. Ένα βιβλίο που συμπυκνώνει σε λίγες σελίδες όλα τα πάθη της εφηβείας, αλλά και της ενήλικης ζωής: (Με τυχαία σειρά και σημασία στην πλοκή) φιλίες, έρωτες, παιδεραστία, bullying, εξαφανίσεις, βιασμούς, διαλυμένες και τοξικές οικογένειες, ομοφυλοφιλία, ρατσισμό, αρρώστιες, απιστίες, πανελλήνιες, κομπίνες, ΜΜΕ, κρίση, άγχη, ενοχές, φόβους, φόνους…\nΕίναι ένα βιβλίο young adult λογοτεχνίας, κατά μία έννοια αστυνομικό, που θα σοκάρει τα παιδιά κάτω των 14 ετών, αλλά είναι ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ να διαβαστεί από παιδιά άνω των 14. Πώς βάζω το όριο αυτό; Αυθαίρετα, εκεί, μεταξύ Γυμνασίου και Λυκείου. Σε κείνη την άχαρη και γοητευτική και επικίνδυνη καμπή της ζωής τους, που πρέπει να μεγαλώσουν και να συνειδητοποιήσουν ότι οι πράξεις τους μπορεί να έχουν και τραγικές συνέπειες. Και να σβήσουν αστέρια. Είναι επιβεβλημένο να διαβαστεί και από τους γονείς. Καλύτερα μάλιστα πριν τα παιδιά τους μπουν στην εφηβεία. Είναι τέλος επιβεβλημένο να διαβαστεί και από τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας.\nΑν και διάβαζα σφιγμένη, δεν έκλαψα παρά μόνο στο τέλος. Στην πιο δυνατή, στην πιο σπαρακτική σελίδα. Τότε έκλαψα πολύ. Και έπειτα κοιμήθηκα δύσκολα. Με τη σκέψη όλων όσων διάβασα. Όλων όσα εν δυνάμει έρχονται ή έχουν έρθει κι έχουν περάσει και που δεν τολμάμε να τα παραδεχτούμε. Μια και δεν τολμάμε να κοιταχτούμε κατάματα στον καθρέφτη. Μια γροθιά στο στομάχι από τον Βασίλη Παπαθεοδώρου αυτό το βιβλίο. Μια γροθιά στο στομάχι για την οποία τον ευχαριστώ.\nΚόκκινη Αλεπού - 23 Ιανουαρίου 2019\nΤη νύχτα της 20ης Ιανουαρίου ένα νεαρό κορίτσι χάνεται. Κανείς δεν ξέρει τι έχει γίνει, πού έχει πάει, ούτε οι γονείς της, ούτε τα αδέρφια της, ούτε οι συμμαθητές και οι φίλοι της. Από την ημέρα εκείνη της εξαφάνισης στήνεται ένας χορός απόδοσης ευθυνών, ποιος φταίει για τι, μέχρι να φανεί τι τελικά έγινε εκείνη τη νύχτα. Πρωταγωνιστές οκτώ άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του κοριτσιού: ο μεγάλος αδερφός, ο φίλος της, ο κολλητός του, η καλύτερή της φίλη, η καθηγήτριά της, ο πατέρας της κολλητής της, η συμμαθήτριά της, η θεία της.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου γράφει το πρώτο του young adult* μυθιστόρημα, στήνει έναν καθρέφτη απέναντι στην κοινωνία που ζούμε και καταγράφει αυτά που βλέπει. Σαν να βάζει τους πρωταγωνιστές της ιστορίας του μπροστά σε μία ανοιχτή κάμερα, πίσω από ένα τραπέζι ανακριτικό, τους αφήνει να μιλάνε κι εκείνος σημειώνει λόγια, αντιδράσεις, συναισθήματα. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου αποτελεί και μια εξομολόγηση που λίγο-λίγο οδηγεί τον αναγνώστη στη λύση του μυστηρίου της εξαφάνισης. Κάθε ένας από αυτούς που μιλούν αποκαλύπτει και μια πτυχή της ζωής της 17χρονης μαθήτριας: τη σχέση της με την οικογένειά της, με τον φίλο της, την κολλητή της, με την καθηγήτριά της. Και μέσα από τις εξομολογήσεις, τις προσωπικές αυτές μαρτυρίες, συμπληρώνεται κομμάτι κομμάτι, σαν παζλ, η εικόνα της Λένας Μανιέ, αρχίζει να φαίνεται ο χαρακτήρας της, τα θέλω της, τα πιστεύω της, οι αγωνίες της και οι προβληματισμοί της. Και όσο εκείνη αποκαλύπτεται, τόσο ξεγυμνώνεται όλος της ο περίγυρος: ο μεγάλος αδερφός που είναι μια “φούσκα”, η καθηγήτρια που δείχνει να τον συμπαθεί περισσότερο από εκείνη και να τη συγκρίνει, η μικρή αδερφή που τη ζηλεύει, ο αδιάφορος πατέρας, η μάνα που προσπαθεί να μαζέψει τα δικά της κομμάτια, ο πατέρας της φίλης της που ξεπερνά τα όρια, η κολλητή που ποτέ δεν την αγάπησε πραγματικά. Κόντρες, φιλίες, έρωτες, όλα ειναι εκεί, μαζί με τη διαφορετικότητα, τον ρατσισμό, την έμφυλη βία, τα ΜΜΕ και την ανθρωποφαγία που τα διακρίνει και τον πλασματικό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Και όλα είναι δοσμένα όπως ακριβώς συμβαίνουν και στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κανένα φίλτρο που να τα κάνει να φαίνονται πιο όμορφα και αυτό είναι ίσως το δυνατότερο στοιχείο του βιβλίου. Σκοτεινό, βίαιο, σοκαριστικό, αλλά απόλυτα αληθινό, διαβάζεται απνευστί.\n*Young Adult fiction: όρος που στο εξωτερικό χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα βιβλία που απευθύνονται σε νέους άνω των 15 ετών. Ta βιβλία αυτά θεωρούνται “γέφυρα” ανάμεσα στην παιδική και ενήλικη λογοτεχνία και η θεματολογία τους αντλείται από την καθημερινότητα των νέων: πρώτοι έρωτες, σεξουαλική ταυτότητα, φιλίες κλπ.\nΜικρό θυμωμένο ημερολόγιο - 22 Ιανουαρίου 2019\nΈνα πολύ όμορφο κορίτσι 17 χρονών εξαφανίζεται. Οι πιο κοντινοί της άνθρωποι, συνομήλικοι και μεγαλύτεροι, έχουν τους λόγους τους να προσπαθούν να κρύψουν τις ενοχές που νιώθουν για την εξαφάνιση.\nΕίναι λόγος γιορτής για την λογοτεχνία όταν ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας γράφει το καλύτερό του βιβλίο (ή το καλύτερο μέχρι το επόμενο). Ο πολυβραβευμένος Βασίλης Παπαθεοδώρου, ένας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα, αποφάσισε στο τελευταίο του εφηβικό μυθιστόρημα, «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια» (εκδόσεις Καστανιώτη) να γράψει ένα θρίλερ για το πώς ζει η ελληνική κοινωνία, χωρίς να χαρίσει τίποτα σε κανέναν – ούτε στους εφήβους, ούτε στους γονείς τους – παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τις ανθρώπινες και τις απάνθρωπες πλευρές τους. Οι χιουμοριστικές ατάκες δεν λείπουν, αλλά σε κανένα σημείο δεν σταματάει ο αναγνώστης να τρομάζει από το πόσο πολύ καταλαβαίνει τον κυνικό τρόπο σκέψης των ηρώων, από το πόσο προσπαθούν, ως παρτάκηδες, όλοι να καλυφθούν. Σχεδόν όλοι. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι, πολύ λίγοι, που θα καταφέρουν τουλάχιστον να σώσουν τους εαυτούς τους και ίσως ο ένας τον άλλο, χωρίς όμως να μπορέσουν να αλλάξουν τους γύρω τους. Το μυθιστόρημα «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια» είναι σπουδαίο επειδή πολύ δύσκολα όποιος το διαβάσει δεν θα αποφασίσει να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Δεν ξέρω για πόσο θα διατηρηθεί η απόφαση για όλους τους αναγνώστες, αλλά είναι μεγάλο κατόρθωμα αυτό για ένα βιβλίο.\nΚαι μια είδηση: για αυτό το πολύ θαρραλέο βιβλίο θα έχω την μεγάλη χαρά το καλοκαίρι στα Χανιά να μιλήσω δημόσια με τον Βασίλη Παπαθεοδώρου, αφού εγώ θα παρουσιάσω «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια» κι εκείνος θα παρουσιάσει το καινούργιο μου αστυνομικό μυθιστόρημα, «Το ομορφότερο τέλος στον κόσμο», που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο από τον Πατάκη. Θα είναι η πρώτη φορά που θα βρεθούμε στο ίδιο πάνελ με τον Βασίλη για να ανταλλάξουμε απόψεις για χαρούμενα και λιγότερο χαρούμενα πράγματα. Και, για πολλούς λόγους, που έχουμε ανακαλύψει με τον Βασίλη από τότε που γνωριστήκαμε πριν τρία χρόνια (είμαστε γεννημένοι την ίδια μέρα, με λίγα χρόνια διαφορά, σκεφτόμαστε με παρόμοιο τρόπο, έχουμε ίδιους κώδικες στο χιούμορ) νομίζω πως όσοι έρθουν θα περάσουν ιδιαίτερα καλά.\nchristinamyprincess.wordpress.com - 18 Ιανουαρίου 2019\nΤη νύχτα που έσβησαν τ’αστερια: το βιβλίο της εβδομάδας\nΤο είδα προχθές στο facebook μιας μαμάς blogger και τα σχόλια που συνόδευαν την ανάρτηση με έπεισαν, ώστε να το παραγγείλω αμέσως.\nΣήμερα λοιπόν που είχα άδεια και η Χριστίνα ήταν στο σχολείο μέχρι αργά λόγω δραστηριοτήτων, είχα την ευκαιρία να το διαβάσω.\nΤο βιβλίο «Η νύχτα που έσβησαν τ’αστερια» του Βασίλη Παπαθεοδώρου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη και ανήκει στη σειρά Γέφυρες, στην οποία κυκλοφορούν βιβλία νεανικής λογοτεχνίας.\nΤι δουλειά έχω εγώ με τη νεανική λογοτεχνία; Θεωρητικά καμία, αλλά η υπόθεση του συγκεκριμένου βιβλίου δεν νομίζω ότι μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανένα γονιό. Ξαφνικά ένα βράδυ, η Λένα η οποία είναι μαθήτρια της Γ’Λυκειου εξαφανίζεται και κανείς δεν γνωρίζει κάτι. Εννιά δικοί της άνθρωποι, εννιά αφηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν, να συγκαλύψουν, αλλά και να κατηγορήσουν.\nΑκόμα και αν κάποιοι ισχυριστούν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι ένα λογοτεχνικό διαμάντι, νομίζω ότι όσοι το διαβάσουν θα συμφωνήσουν στο εξής: είναι ένα βιβλίο που σε προβληματίζει και σε βάζει σε σκέψεις. Σε βάζει στο κεφάλι και στις σκέψεις των εφήβων. Των εφήβων που δεν έχουν πια καμιά σχέση με τους εφήβους της δικής μας γενιάς, αφού οι σημερινοί έφηβοι έχουν περισσότερα δαιμόνια να αντιμετωπίσουν. Σου θυμίζει για μια ακόμα φορά πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία σε μια οικογένεια. Πόσο σημαντικό είναι ένα παιδί να αισθάνεται σιγουριά και ασφάλεια, ώστε να ξέρει που να απευθυνθεί όταν τα προβλήματα το κάνουν να πνίγεται. Σου θυμίζει ότι οι τυπικές και οι τοξικές σχεσεις μόνο κακό μπορούν να κάνουν. Σου θυμίζει τέλος ότι το ανθρώπινο είδος έχει φτάσει στο πάτο και ότι πρέπει επιτέλους να κάνει κάτι για να υπερασπιστεί το όνομα του.\nΑνήκει στην κατηγορία των βιβλίων, που αν έχεις χρόνο να του διαθέσεις, ούτε που καταλαβαίνεις ποτέ τελειώνει. Εννοείται ότι το προτείνω σε όλους τους γονείς που έχουν παιδιά στην εφηβεία, αλλά και στα παιδιά που είναι στην εφηβεία.\npaidikavivlia.blogspot.com - 17 Ιανουαρίου 2019\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου, γράφει ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων με καταιγιστική δράση, που κορυφώνεται κλιμακωτά, τόσο σε σχέση με τα γεγονότα καθ' αυτά, όσο και σε σχέση με τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών.\nΑθέατη και σιωπηλή πρωταγωνίστρια είναι η Λένα. Ένα κορίτσι της Γ λυκείου που εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνη.\nΟ αναγνώστης δεν γνωρίζει αν πρόκειται για εκούσια φυγή, ή αν κάτι πιο σκοτεινό και απειλητικό για τη ζωή της νέας κοπέλας, κρύβεται πίσω από αυτή την εξαφάνιση. Την Λένα δεν θα τη γνωρίσουμε μέσα από την προσωπική της αφήγηση, αλλά μέσα από τις αφηγήσεις εννέα προσώπων, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με εκείνη και νιώθουν να κουβαλούν ένα μερίδιο ενοχής και ευθύνης για την εξαφάνισή της.\nΠρόσωπα του στενού συγγενικού της περιβάλλοντος, συμμαθητές της από το σχολείο, φίλοι και γνωστοί, προσφέρουν ο καθένας το δικό του κομμάτι στο παζλ που επιχειρεί να φτιάξει ένα πορτραίτο για την εξαφανισμένη Λένα.\nΠροσωπικές αφηγήσεις για ανομολόγητα πάθη, συγκρούσεις και αντιπάθειες που κρύβονται πίσω από το προσωπείο της φιλίας, σχέσεις που τις ορίζει το συμφέρον, έρωτες που δεν ευδοκίμησαν, οικογένειες που κρύβουν καλά τις παθογένειες τους πίσω από τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό τους, τίποτα δεν είναι όπως θέλει να φανεί.\nΟ Βασίλης Παπαθεοδώρου, αποδεικνύεται βαθύς γνώστης των νεανικών συμπεριφορών, και του σύγχρονου κώδικα επικοινωνίας των νέων. Με γλώσσα τολμηρή, σκληρή πολλές φορές, καταδεικνύει τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την επίφαση της εγγύτητας που δημιουργούν, τους κινδύνους, το στιγματισμό, την υποκρισία, την αβασάνιστη κριτική, τη ρηχότητα και το πρόσκαιρο της επικαιρότητας. Οι άνθρωποι και τα μέσα, όλα είναι παρόντα στην εξέλιξη της ιστορίας και φωτίζουν την εικόνα μιας κοινωνίας που αδυνατεί να (υπο)στηρίξει τους νέους που τολμούν να είναι διαφορετικοί, αλλιώτικα διαφορετικοί από εκείνο το παπαγαλισμένο πρότυπο που έχουμε μάθει να θεωρούμε ως διαφορετικότητα.\nΚαθώς ο χρόνος από την εξαφάνιση της Λένας κυλά, και ενώ στο προσκήνιο μπαίνουν οι δυο αστυνομικοί που αναζητούν τα ίχνη της, οι σχέσεις των αφηγητών περιπλέκονται, δοκιμάζονται, τα πρόσωπα κατηγορούν και κατηγορούνται, αλλάζουν ραγδαία, επαναπροσεγγίζουν την πραγματικότητα με έναν τρόπο αληθινό, απελευθερωτικό θα μπορούσαμε να πούμε για τα καταπιεσμένα τους συναισθήματα, αναμετρούνται με τις ανομολόγητες αλήθειες τους...\nΔεν θα αποκαλύψουμε στον αναγνώστη αυτού του άρθρου, την κατάληξη της ιστορίας. Άλλωστε αυτό που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι η κατανόηση της ευαίσθητης ψυχοσύνθεσης των νέων ανθρώπων, και πως δεν είναι πάντα κάτι πολύ μεγάλο, κάτι πολύ σοβαρό που μπορεί να οδηγήσει σε μια φυγή, αλλά το βάρος μιας καθημερινότητας γεμάτης υποκρισία, μιας καθημερινότητας χωρίς αλήθεια, χωρίς ουσιαστικές σχέσεις, που σου επιβάλει τα πρότυπά της, που σου στερεί τις πολύτιμες ανάσες προσωπικής έκφρασης. Η ιστορία του Βασίλη Παπαθεοδώρου μας αντιγυρίζει ως κοινωνία το είδωλό μας στον καθρέφτη, μας βοηθά να ψηλαφίσουμε, γιατί όχι και να αναγνωρίσουμε τα σημάδια που σιγά μα σταθερά, οδηγούν στην απομάκρυνση, στη διάλυση, στην αποξένωση τις σύγχρονες οικογένειες, και φέρνουν μπροστά σε διλήμματα που μοιάζουν αδιέξοδα τους νέους ανθρώπους. Έστω κι αν αυτό που θέλησαν ήταν μόνο μια όμορφη βόλτα κάτω από τον έναστρο ουρανό...\nTheathinai - 11 Ιανουαρίου 2019\nTovivlio.net - 6 Ιανουαρίου 2019\nΤη νύχτα της 20ής Ιανουαρίου η μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου Λένα Μανιέ εξαφανίζεται, φέρνοντας μεγάλη αναστάτωση στις ζωές των δικών της ανθρώπων. Κανείς δεν ξέρει τίποτα, κανείς δε γνώρισε ποτέ ουσιαστικά αυτό το κορίτσι. Γιατί εξαφανίστηκε; Πώς χάθηκε; Τι συνέβη «Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια»; Εννιά αφηγητές από το οικογενειακό, σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον της κοπέλας ξεδιπλώνουν το παρελθόν, προσπαθώντας να ανακαλύψουν τι συνέβη, ποιος φταίει, γιατί εξαφανίστηκε η Λένα.\nΟ κύριος Βασίλης Παπαθεοδώρου, τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο του μυθιστόρημα για εφήβους («Το ημερολόγιο ενός δειλού», 2014), επιστρέφει με άλλη μία συναρπαστική περιπέτεια, αυτήν τη φορά μ’ ένα συγγραφικό πείραμα: η πλοκή ξετυλίγεται μέσα από τις μαρτυρίες των φίλων, γνωστών, συγγενών και συμμαθητών της Λένας κι όχι με γραμμική εξιστόρηση. Διαφορετικές πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, με ποικίλους βαθμούς έντασης, αγωνίας και σασπένς, με τα ίδια αναπάντητα ερωτήματα και τις ίδιες τύψεις για ό,τι έγινε ή δεν έγινε κι ίσως άλλαζε την πορεία των γεγονότων. Οι μαρτυρίες καταγράφονται σε ξεχωριστά κεφάλαια, που το καθένα έχει ως τίτλο το όνομα του αφηγητή και την ημερομηνία που εκμυστηρεύεται στον αναγνώστη τη δική του πλευρά της ιστορίας.\nΟι αφηγητές είναι: τ’ αδέλφια Χρήστος και Δήμητρα, η θεία Νατάσα, η κολλητή Παναγιώτα και ο πατέρας της, Αντώνης, οι συμμαθητές Νίκος και Σταύρος, η αστυνομικός Χριστίνα Βάρσου και η καθηγήτρια Παπαλάμπρου. Όλοι τους έχουν συναναστραφεί την εξαφανισμένη κοπέλα και μέσα από τις ιστορίες τους η υπόθεση περιπλέκεται κάθε φορά και περισσότερο. Όλοι όμως ανεξαιρέτως αποτελούν σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητας της Λένας, η οποία αρχίζει να σχηματοποιείται μέσα από τα λεγόμενά τους και τη σχέση που είχαν μαζί της. Ενδεικτική είναι η φράση: «Προσπαθούν όλοι να τη σπρώξουν να χωρέσει στην εικόνα που έχουν ήδη πλάσει γι’ αυτήν» (σελ. 108). Πραγματικά, κανένας δε γνώρισε ουσιαστικά αυτό το κορίτσι είτε γιατί βιάστηκε να τη θεωρήσει με χαρακτηρισμούς που ανήκουν στην πλειοψηφία και όχι στην πραγματικότητα είτε γιατί δεν κόλλαγε στο δικό του κάδρο της ζωής. Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι, όσο περνάει ο καιρός και δεν υπάρχουν εξελίξεις, αρχίζουν να απογυμνώνονται, να έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους μα κυρίως με τους άλλους.\nΟ συγγραφέας ασχολήθηκε μεταξύ πολλών και με τον σχολικό εκφοβισμό, αλλά μ’ έναν τρόπο λιγότερο φανερό: οι κοροϊδίες και οι υπόνοιες για τη Λένα γίνονταν πάντα πίσω από την πλάτη της. Δεν έχουμε δηλαδή απτές αποδείξεις bullying αλλά αυτές τις υποδόριες, τις υφέρπουσες, που δεν τις πιάνεις αλλά τη ζημιά την κάνουν. Άλλες δύσκολες καταστάσεις της καθημερινότητας ενός εφήβου στην εποχή μας που αναφέρονται: το διαρκές διάβασμα για τις Πανελλήνιες και το στρες που επιφέρει, οι κοπάνες, η αγωνία για το αύριο, οι διάφορες μικροχαρές και λύπες που προκύπτουν από τις μαθητικές σχέσεις, ο κίνδυνος από το facebook (ακόμη και πόσο μάταιο είναι να δείχνεις ότι υποστηρίζεις κάποιον μόνο με αναρτήσεις και ομαδικές φωτογραφίες με θλιμμένα πρόσωπα), τα πάνω και τα κάτω μιας κολλητής φιλίας, η προσπάθεια εντυπωσιασμού της κίτρινης δημοσιογραφίας που δεν ενδιαφέρεται για ντοκουμέντα ή σωστά ρεπορτάζ αλλά για εκβιασμό του συναισθήματος του τηλεθεατή, η παιδοφιλία, οι ομόφυλες σχέσεις και πολλά άλλα.\nΜου άρεσε πολύ πώς χρησιμοποιήθηκε η τραγική ειρωνεία με τις σκηνές που ξετυλίγονταν κατά των προσφύγων από μαθητές που βρίσκονταν μέσα στο σχολείο και πίσω τους υπήρχε φωτογραφική έκθεση για το προσφυγικό και συνθήματα υπέρ των μεταναστών. Αυτή χρησιμοποιείται ως κυρίαρχο όπλο για να τονίσει ότι «κανείς δεν ακούει τη θέση του άλλου όταν κυριαρχεί το μίσος» (σελ. 119) και να δείξει τις τρομακτικές διαστάσεις που μπορεί να πάρει ο ρατσισμός όταν δεν αντιμετωπίζεται σωστά και στηρίζεται, κι αυτός, στη φημολογία και τις απίθανες συμπτώσεις. Τρυφερότητα, αγωνία, φόβος, προδοσία είναι μερικά ακόμη από τα αισθήματα που πυροδοτούν τις εξελίξεις και σε συνδυασμό με το γεγονός πως, αρχικά τουλάχιστον, δεν ξέρουμε τι απέγινε η Λένα, η ένταση κορυφώνεται, οι άνθρωποι απογυμνώνονται και ένα μικρό ρήγμα αλήθειας αρχίζει να αχνοφαίνεται.\n«Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια» άλλαξε για πάντα η ζωή και κάποιων ανθρώπων έμμεσα ή άμεσα. Ένα κορίτσι εξαφανίστηκε και οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συμμαθητές είδαν την ως τότε σχετικά ανέμελη ζωή τους να παίρνει μια απότομη στροφή και ν’ αλλάζει άρδην. Κανείς δε θα είναι ίδιος και όλοι πρέπει να υποστούν τις συνέπειες, να ζήσουν ξανά τα γεγονότα πριν την εφιαλτική εκείνη νύχτα και να δεχτούν ο καθένας τον δικό του ρόλο στην περίεργη αυτήν υπόθεση μα πάνω απ’ όλα να προετοιμαστούν για την αναπόφευκτη συνέχιση της ζωής, μόνο που τίποτε δε θα είναι το ίδιο ούτε γι΄ αυτούς ούτε για τον αναγνώστη. Συναρπαστικό, ανατρεπτικό, ρεαλιστικό, ένα σκληρό και ωμό ψυχογράφημα μιας οικείας κοινωνίας που με συγκλόνισε.\nΟ Αναγνώστης - 7 Ιανουαρίου 2019\nΤη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια…\nmiaforakienankairoimikrieleni.blogspot.com - 2 Ιανουαρίου 2019\nThinkfree - 31 Δεκεμβρίου 2018\n«Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια»: η γοητευτική ορμή της εφηβείας\n…Μόνο ένα αστέρι είχε μείνει στον ουρανό.\nΣε έναν περίεργο σκοτεινό ουρανό.\n«Κορίτσι μου! Κορίτσι μου! Κοριτσάκι μου!» φώναζε το τελευταίο αστέρι.\nΤο Κορίτσι έβαλε όση δύναμη του είχε απομείνει για να φωνάξει.\n«Μαμά μου, σώσε με».\n«Μαμά μου, σ’ αγα…»\nΤο τελευταίο αστέρι χάθηκε, έτσι τελειώνει το σπαρακτικό, συναρπαστικό μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου.\nΟ συγγραφέας επέλεξε να ασχοληθεί με ένα θέμα γροθιά στο στομάχι σκιαγραφώντας όλα όσα μπορεί να πιέζουν ή καλύτερα να καταπιέζουν μια έφηβη, όπως τη Λένα, μέσα στο σπίτι, ή όσα βιώνει μέσα στο νεανικό περίγυρο που κινείται ή ακόμη και την εφηβική της σχέση. Όλοι τους την πνίγουν. Την αδικούν για τη διαφορετική της ματιά στα πράγματα, για τις θέσεις της. Την κάνουν μη αποδεκτή και έτσι σε μια στιγμή που θέλει να σκεφτεί, να πάρει τον αέρα που της στερούν καραδοκεί ο κίνδυνος και τότε η Λένα εξαφανίζεται.\nΠολυπρόσωπο μυθιστόρημα όπου ο κάθε ήρωας, μέσα από κεφάλαιο που τους δίνει ο συγγραφέας, αποκαλύπτει τη σχέση του με την Λένα. Σκληρές αποκαλύψεις και συγκαλύψεις. Πράξεις που ξεπερνούν. Λόγια που πονούν. Σχέσεις που απαιτούν.\nΈνα σύγχρονο μυθιστόρημα, αλλά και διαχρονικό στα όσα συμβαίνουν τόσο μέσα στην οικογένεια ανάμεσα σε γονείς και αδέρφια, όσο και όσα διαδραματίζονται μέσα στις μικρές κοινωνίες.\nΟ συγγραφέας καταφέρνει από την πρώτη σελίδα να δώσει ρυθμό και να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Παράλληλα με την αστυνομική του δομή το μυθιστόρημα γίνεται όλο και πιο δυνατό, όλο και πιο σκοτεινό. Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου πετυχαίνει να διεισδύσει στον εσωτερικό κόσμο του κάθε ήρωά που εμπλέκεται και εν κατακλείδι να παραδώσει ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα για εφήβους και ενήλικες.\nΟι ήρωές του αληθινοί, συναρπαστικοί, άλλοτε τους γυρνάς την πλάτη και άλλοτε τους συμπονάς.\nΗ γλώσσα ρέει αβίαστα, δε κομπάζει, δεν χαρίζεται.\nΣκληρό όσο και αληθινό.\nΑνατριχιαστικό όσο και διαχρονικό.\nΈνα μυθιστόρημα που δυστυχώς θυμίζει την αληθινή ζωή με πολλούς καθρέφτες που κοιτούν από μπροστά όσους σταθούν εμπρός του, ενώ καταφέρνουν να δουν και βαθύτερα και να αποκαλύψουν όσα με επιμέλεια αποκρύπτονται. Ποιος ξέρει ίσως αν έστω και ένας δει το είδωλό του και όσα ο εαυτός του προκαλεί ίσως και να σωθεί.\nΕκδότης: Εκδόσεις Καστανιώτη ISBN: 9789600364644\nΣειρά βιβλίου: Γέφυρες: Λογοτεχνία για Νέους Αριθμός Σελίδων: 240\nΔιαστάσεις: 21×14 Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο\nΓλώσσα Γραφής: ελληνικά Έτος Έκδοσης: 2018\nMaria, Dec 24, 2019\nΤο ψυχογράφημα μιας ελληνικής κοινωνίας της οποίας όλοι είμαστε μέρος. Απλώς συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό.\nNormita Normito, Jun 26, 2019\nΟ κόσμος μας ήταν πάντα τόσο ανώμαλος και απλά δεν το λέγανε; Και αυτή η νέα γενιά, τόσο....... Δεν ξέρω πια είναι η σωστή λέξη; Απάνθρωπη; Με στενοχώρησε πολύ το βιβλίο. Θίγει τα περισσότερα προβλήματα που απασχολούν τους εφήβους σήμερα, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι θα έπρεπε. Θα μου πεις κ η ίδια η εφηβεία δεν είναι ένας δρόμος υπερβολής κι έντασης; Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε εφήβους. Με το τελευταίο κεφάλαιο, ανατρίχιασα Μακάρι να μην συνέβαιναν τέτοιες τερατώδεις πράξεις.....\nΑννα Τσιαπουρη, May 18, 2019\nΟ συγγραφέας με αυτό το βιβλίο μας δείχνει ότι ξέρει να διαβάζει τις ψυχές των εφήβων και να μιλά τη γλώσσα τους. Μέσα από μια σφαιρική αφήγηση 360 μοιρών, ο αναγνώστης κατανοεί σε βάθος την επίδραση των γεγονότων σε κάθε μια προσωπικότητα ξεχωριστά. Οι χαρακτήρες είναι τόσο σημερινοί και αληθινοί, που σου θυμίζουν άτομα που ήδη γνωρίζεις στον κύκλο σου. Θίγονται φυσικά και αβίαστα πάμπολλα θέματα που απασχολούν τη σημερινή νεολαία και την κοινωνία μας γενικότερα. Η φιλία, το bullying, ο ρατσισμός, η ομοφυλοφιλία, η απώλεια, η αυτογνωσία, η οικογένεια είναι μόνο μερικά από αυτά. Αν και το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι τραγικό, το ανάλαφρο και ευχάριστο ύφος της αφήγησης σε ξεγελά, ενώ παράλληλα ρίχνει έντεχνα το φως του στα σημεία που έχουν πραγματική βαρύτητα. Συνιστώ το βιβλίο αυτό ανεπιφύλακτα για όλες τις ηλικίες και για τους λάτρεις κάθε είδους λογοτεχνίας. Είμαι σίγουρη πως θα το λατρέψετε όλοι!\nΒαγγελης Ιωσηφιδης, Apr 18, 2019\nΑυτό το βιβλίο είναι η απόδειξη πως υπάρχουν ακόμα Έλληνες λογοτέχνες. Ο Παπαθεοδώρου χρησιμοποιεί μια ιδέα, αυτήν της εξαφάνισης μιας κοπέλας, και υφαίνει γύρω της το προφίλ όλης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, κομμάτι-κομμάτι. Ο ρεαλισμός, ένας ρεαλισμός αμείλικτος, διακατέχει όλο το βιβλίο, καθώς η τραγικότητα εναλλάσσεται με την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό. Ένα πληρέστατο ανάγνωσμα, γεμάτο προβληματισμούς, συγκρούσεις χαρακτήρων και τη μοναδική ευκαιρία να κρίνει ο αναγνώστης απ' την οπτική γωνία όλων των εμπλεκομένων. Προσωπικό αγαπημένο ο επίλογος του βιβλίου.\nMay Eve, 2/8/2020\nΣε προβληματίζει! Τρομερά δύσκολο και σοβαρό κεντρικό θέμα, αλλά συγχρόνως (και περιέργως) ο Παπαθεοδώρου καταφέρνει να το αφηγηθεί με ευχάριστο τρόπο. Απίστευτα καλό και όχι μόνο για εφήβους.\nΚωνσταντινα Χρυσικου, 2/8/2020\nΒΑΣΩ ΤΣΙΑΜΗ, 24/7/2020\nΈνα βιβλίο σχετικά με την εξαφάνιση μιας έφηβης κοπέλας. Είναι γραμμένο με τρόπο άμεσο και χωρίς να πλατιάζει. Το τέλος του είναι πραγματικά μια ελεγεία στην απώλεια και σε κάνει να συγκινείσαι όταν το διαβάζεις. Αξίζει να διαβαστεί από όλους μας.\nΕφη Καπουλα, 24/7/2020\nΤο βιβλίο ανήκει στην εφηβική πεζογραφία, αλλά θεωρώ ότι θα συγκινήσει και θα προβληματίσει και τους ενήλικες. Αφορά σε μια εξαφάνιση μιας έφηβης. Αγαπημένο, με αξιόλογες περιγραφές και εκπληκτική αφήγηση του Παπαθεοδώρου.\nNormita Normito, 21/11/2019\nΈνα σπουδαίο εφηβικό μυθιστόρημα που αφορά την εξαφάνιση μιας έφηβης. Μικρά κεφάλαια και ουσιαστικά. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει μια πλευρά της κοινωνίας που δεν θέλουμε να δούμε αλλά υπάρχει και είναι τρομακτική. Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μαχαίρια στη καρδιά και δείγμα της εξαίσιας γραφής του Παπαθεοδώρου.\nΑθανασια Ντερη-Καζαμια, 20 Ιουνιου 2020\nΑπό τα καλύτερα εφηβικά/νεανικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Μια ιστορία που τραβάει από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον. Γνωρίζουμε την ηρωίδα, την Λένα, από τις ιστορίες που μας λένε οι γύρω της: οικογένεια, φίλοι, συμμαθητές, καθηγητές. (Την δική της ιστορία θα την ακούσουμε μόνο στην τελευταία σελίδα.) Οι ήρωες μιλούν και φέρονται όπως θα μιλούσαν έφηβοι, γονείς, καθηγητές: αληθινά. Τίποτε δεν ωραιοποιείται, τίποτε δεν παρουσιάζεται σαν κήρυγμα. Κι όμως όλα τα μεγάλα προβλήματα των εφήβων παρουσιάζονται και συζητιούνται. Επιτέλους ένα βιβλίο για εφήβους που σημασία έχει και η ιστορία και η γλώσσα. Vassilis Papatheodorou σας ευχαριστώ που γράψατε ένα βιβλίο που μπορώ να συστήσω ανεπιφύλακτα στους μαθητές μου.\nΚωνσταντινα Τασσοπουλου, 10 Δεκεμβριου 2019\nΔεν ξέρω να πω που εντάσσεται. Ξέρω να πω ότι το διάβαζα με ανυπομονησία και με έκανε να κλάψω, χωρίς να το περιμένω και χωρίς να το ελέγχω. Θέλουμε κι άλλο. Τέτοιο. Αντιεμπορικό και υπέροχο. Σ υ γ χ α ρ η τ ή ρ ι α...\nPanagiotis Bougias, 10 Δεκεμβριου 2019\nΥφολογικά πολύ ιδιαίτερο και αυτονομημένο, δημιουργεί ίσως (χωρίς υπερβολή) genre - μια κατηγορία από μόνο του - στα καθ' ημάς. Παραμένει ευχαρίστηση ή άνευ φειδούς απονομή επαίνων και ευσήμων για το συγκεκριμένο, απ' όλες τις απόψεις\nJulie Vajo, 10 Δεκεμβρίου 2019\nΤο βιβλίο αυτό είναι μοναδικό. Δεν ξέρω πώς κατάφερες να ψυχογραφήσεις τόσο ολοκληρωμένα τόσες πολλές προσωπικότητες.\nΧριστινα Κωνσταντουδακη, 10 Δεκεμβριου 2019\nΤο έχω ξαναπεί, είναι ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο της χρονιάς. Γενικά αγαπώ τα βιβλία με ρεαλιστικό γλυκόπικρο τέλος και ρεαλιστικούς χαρακτήρες και δεν τα βρίσκω εύκολα. Δεν ξέρω αν είναι "εμπορικό", ξέρω όμως πως εγώ προσωπικά, όπως και άλλοι που το έχω συζητήσει, όταν βρούμε κάποιον που γράφει με αυτόν τον τρόπο, μετά γίνομαστε φανατικοί αναγνώστες του γιατί δεν βρίσκουμε εύκολα κάτι παρόμοιο. Κι αυτό δεν το λέω ως κομπλιμέντο - αλλά αν θέλετε μπορείτε να το πάρετε κι έτσι, χαχα - είναι απλά η προσωπική μου αλήθεια.\nVaggelis Iosifidis, 10 Δεκεμβριου 2019\nΠρόσφατα το δάνεισα σε μαθήτρια λυκείου, που το διάβασε μονορούφι. Όντως, φοβόμουν για το πώς θα πάρει το τέλος, αλλά τελικά όλα καλά. Έχει εξαιρετικά σύγχρονη γλώσσα και είναι τόσο μέσα στην εποχή μας, που δε βλέπω τον λόγο που ανησυχείτε.\nΚαλομοιρα Θεοχαρη, 21 Νοεμβριου 2019\nΑπο το γκρουπ «Παιδικο βιβλιο-προτασεις»\nΟι Εκδόσεις Καστανιώτη και ο Vassilis Papatheodorou, μας χαρίζουν ένα μυθιστόρημα - αριστούργημα !!! ΤΗ ΝΎΧΤΑ ΠΟΥ ΈΣΒΗΣΑΝ Τ' ΑΣΤΈΡΙΑ ✨ "Τη νύχτα της 20ής Γενάρη η Λένα Μανιέ, μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου, εξαφανίζεται. Κανείς δεν ξέρει το γιατί, κανείς δεν έχει καταλάβει κάτι, σε κανέναν δεν έχει πει τίποτα. Το γεγονός αυτό δρα καταλυτικά τις μέρες που ακολουθούν στις σχέσεις συγγενών, φίλων και γνωστών της, καθώς όλοι αναρωτιούνται για το δικό τους ρόλο σε αυτήν την εξαφάνιση, αλλά προπάντων για το ρόλο των υπολοίπων. Εννιά άτομα, εννιά αφηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν, να συγκαλύψουν, να κατηγορήσουν. Και καθώς περνά ο καιρός οι σχέσεις τους δοκιμάζονται, αλλάζουν, καταρρέουν. Το μυθιστόρημα Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια είναι ένα βιβλίο με αγωνία και χιούμορ, αλλά και ένα αφήγημα-καθρέφτης όσων ζούμε και δεν τολμάμε να παραδεχτούμε." 📖 Μία ιστορία για το bullying, το ρατσισμό, τις κοινωνικές προκαταλήψεις, τα έμφυλα στερεότυπα, την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, τους κρυφούς πόθους, τις αμαρτίες γονέων που παιδεύουσι τέκνα, τα γενικότερα απωθημένα ενηλίκων, τη ζήλια, τη φιλία• και τόσα άλλα θέματα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις και τα προφανή που μόλις παρέθεσα... Πραγματικά, "ένα αφήγημα - καθρέφτης όσων ζούμε", όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο. 📖 Μία κοινωνία που πάσχει, αυτή είναι η δική μας!! Πόσος καιρός έχει περάσει από την υπόθεση που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο με τη φοιτήτρια που έπεσε θύμα 2 τεράτων στη Ρόδο;;;; 1η έκδοση του βιβλίου, το Νοέμβριο του '18!!Το περιστατικό, αρχές του' 19!! Δυστυχώς, είναι πιο κοντά μας τέτοιες καταστάσεις από όσο θέλουμε να πιστεύουμε 😣 Μα αν όλοι προσπαθούσαμε να ακολουθούμε το "Δεν κάνω στους άλλους, αυτό που δε θέλω να μου κάνουν", δε θα ήταν ο κόσμος λίγο καλύτερος?! Αν διδάσκαμε την ενσυναίσθηση, την καλοσύνη, τη γενναιοδωρία, αν ο κάθε ένας από εμάς προσπαθούσε να κάνει καθημερινά τη διαφορά με τις πράξεις του, δε θα ήταν η κοινωνία μας καλύτερη;;;; Απλοϊκή η σκέψη μου - το ξέρω - μα οφείλω να ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας... 📖 Το συστήνω σε όλους τους έφηβους αναγνώστες!! 15+ θα έλεγα, άνετα. Για να μάθουν να εκφράζονται, να μιλούν, να επιδιώκουν να ακούγεται η φωνή τους!! Και για εμάς όλους τους "μεγαλύτερους". Για να θυμηθούμε, για να μην ξεχάσουμε ποτέ,πόσο επηρεάζουμε τις ζωές και τις τύχες των παιδιών!! * Απλά ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ *\nΧριστινα Κωνσταντουδαακη, 30 Ιουνιου 2019\nΑπό το γκρουπ «Παιδικό βιβλίο-προτάσεις»\nΔεν είχα σκοπό να το τελειώσω σήμερα αλλά πραγματικά, μετά από πολύ πολύ καιρό, άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο και δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου μέχρι να το τελειώσω! Η ώρα είναι 4:30 π.μ 😝 Το βιβλίο "Τη νύχτα που έσβησαν τα αστέρια" είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα ( 15+ ) που όμως άνετα διαβάζεται και από ενήλικες. Θέλω να μιλήσω σε προσωπικό επίπεδο και να βασιστώ σε κάτι που είπε και ο κύριος Vassilis Papatheodorou στην παρουσίαση που πήγα. Όταν ήμουν 13, διάβασα την Αστραδενή. Μέχρι το τέλος. Το έχω πει πολλές φορές σε αυτή την ομάδα ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Κι αυτό, όχι μόνο λόγω της καταπληκτικής γραφής αλλά για το τέλος που έχει. Για το σοκ που μου προκάλεσε, για όλα αυτά που με έβαλε να σκεφτώ. Ο κύριος Παπαθεοδώρου είπε σήμερα ότι όταν ρωτάει εφήβους σε σχολεία τι τέλος θέλουν να έχουν τα βιβλία που διαβάζουν, το 95% προτιμάει ένα τραγικό τέλος. Για να ξέρουν τι συμβαίνει στην κοινωνία, να μην νιώθουν ότι τους περνάνε για χαζούς. Το βιβλίο αυτό, με έκανε να θυμηθώ γιατί αγαπώ τόσο πολύ τα βιβλία με ρεαλιστικούς χαρακτήρες και γεγονότα. Τίποτα δεν είναι ωραιοποιημένο, πουθενά δεν υπάρχουν στερεότυπα, είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου και τους συμμαθητές μου στο Λύκειο , είναι σαν να βλέπω σημερινά παιδιά στην εφηβεία. Και δυστυχώς, το θέμα που διαπραγματεύεται, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Δεν έχω δει όλο το 13 reasons why αλλά όσο έχω δει, μου το θύμισε αρκετά, αν και ταυτόχρονα είναι τελείως διαφορετικό. Μόνο που δεν υπάρχουν κασέτες. Υπάρχουν διαφορετικές οπτικές, για το ίδιο γεγονός. Και το ότι ούτε μια στιγμή δεν μπερδεύτηκα με το ποιος λέει τι, νομίζω δείχνει με τι μαεστρία είναι γραμμένο. Γιατί το bullying μπορεί να μην φαίνεται καν, μπορεί να το δεχτεί ένα όμορφο κορίτσι, που έχει το θάρρος της γνώμης της, που δεν θέλει να μοιράζεται τα πάντα με τους άλλους. Ένα κορίτσι σαν την Λένα...\nBe the first to review “ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ” Cancel reply


ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ\nΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ, ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ\n> ΒΙΒΛΙΑ>ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ>ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ, ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ\nΗ Νέα Ορλεάνη είναι η πόλη της τζαζ....\nΣυγγραφέας: ΣΠΙΡΙΤΟ ΤΖΑΝΠΑΟΛΑ\nΟ αγώνας για την κατασκευή του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο δεν δείχνει κανένα σημάδι κατευνασμού. Μια σειρά καινούργιων ουρανοξυστών συνεχίζουν την πρόκληση κατά την τρίτη χιλιετία: Αυτά τα κτίρια αποτελούν τους "Νέους Γίγαντες"...\nΟ αγώνας για την κατασκευή του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο δεν δείχνει κανένα σημάδι κατευνασμού. Μια σειρά καινούργιων ουρανοξυστών συνεχίζουν την πρόκληση κατά την τρίτη χιλιετία: Αυτά τα κτίρια αποτελούν τους "Νέους Γίγαντες". Υψώνονται κατά ομάδες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αποτελούν τα σύμβολα δύναμης των οποίων η υπεράνθρωπη έκφραση βρίσκεται στη γιγάντια κλίμακά τους. Σήμερα το ρεκόρ για το υψηλότερο κτίριο παγκοσμίως, το οποίο μετατοπίστηκε από τη δύση στην ανατολή, βρίσκεται μεταξύ Ντουμπάι και Ταϊπέι.\nΤο Ντουμπάι αποτελεί τον σημερινό κάτοχο του ρεκόρ, αλλά είναι πιθανό στο μέλλον να χάσει αυτό τον τίτλο. Εν τω μεταξύ, οι μητροπόλεις του κόσμου συγκεντρώνουν εντυπωσιακές ομάδες ψηλών κτιρίων, ενώ οι παλιές δυτικές πόλεις πλαισιώνονται από μικρούς, αλλά αλλόκοτους ουρανοξύστες. Αυτό το φαινόμενο περιλαμβάνει τεχνολογικές καινοτομίες που δεν αποτελούν πλέον το αποκλειστικό βασίλειο των αρχιτεκτόνων και των μηχανικών, αλλά έχουν γίνει μέρος της μαζικής φαντασίας.


Μηδενική σχρδόν η θνησιμότητα από COVID-19, αν έχετε βιταμίνη D 50 ng/ml - Ο Δρόμος για την Θεραπεία\nΜηδενική σχρδόν η θνησιμότητα από COVID-19, αν έχετε βιταμίνη D 50 ng/ml\nΜάριος Δημόπουλος 15 Δεκ 2021\nΣτις 25 Σεπτεμβρίου του 2021 έγινε προδημοσίευση μιας μελέτης στο medRxiv με τίτλο "COVID-19 mortality risk correlates inversely with vitamin D3 status, and a mortality rate close to zero could theoretically be achieved at 50 ng/ml 25(OH)D3: Results of a systematic review and meta-analysis" (Ο κίνδυνος θνησιμότητας από τον COVID-19 συσχετίζεται αντιστρόφως με την κατάσταση της βιταμίνης D3 και ένα ποσοστό θνησιμότητας κοντά στο μηδέν θα μπορούσε θεωρητικά να επιτευχθεί στα 50 ng/ml 25 (OH) D3: Αποτελέσματα συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης).\nΠραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας για τον εντοπισμό αναδρομικής κοόρτης καθώς και κλινικές μελέτες σχετικά με τα ποσοστά θνησιμότητας από COVID-19 έναντι των επιπέδων D3 στο αίμα. Τα ποσοστά θνησιμότητας από κλινικές μελέτες διορθώθηκαν για την ηλικία, το φύλο και τον διαβήτη. Τα δεδομένα αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας συσχέτιση και γραμμική παλινδρόμηση.\nΕντοπίστηκε μία πληθυσμιακή μελέτη και επτά κλινικές μελέτες, οι οποίες ανέφεραν επίπεδα D3 στο αίμα πριν από τη μόλυνση ή την ημέρα της εισαγωγής στο νοσοκομείο. Έδειξαν ανεξάρτητα μια αρνητική συσχέτιση Pearson των επιπέδων D3 και του κινδύνου θνησιμότητας (r (17) =-. 4154, p = .0770/r (13) =-. 4886, p = .0646). Για τα συνδυασμένα δεδομένα, τα μέσα επίπεδα (IQR) D3 ήταν 23,2 ng/ml (17,4-26,8) και παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση Pearson (r (32) =-. 3989, p = .0194). Η υποχώρηση πρότεινε ένα θεωρητικό σημείο μηδενικής θνησιμότητας σε περίπου 50 ng/ml D3.\nΤα δύο σύνολα δεδομένων παρέχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η χαμηλή D3 είναι προγνωστική και όχι παρενέργεια της λοίμωξης. Παρά τους συνεχιζόμενους εμβολιασμούς, συνιστούμε την αύξηση των επιπέδων του ορού 25 (OH) D σε πάνω από 50 ng/ml για την πρόληψη ή τον μετριασμό νέων εστιών που οφείλονται σε μεταλλάξεις διαφυγής ή μείωση της δραστηριότητας των αντισωμάτων.\nΠερισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ανακαλύφθηκαν δύο νέα συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος\tΤα υψηλά επίπεδα χαλκού «τρέφουν» τον επιθετικό καρκίνο του μαστού »


Πώς πίνουν οι πόλεις τον καφέ τους | Pontos News\nΟργανισμός Συνεργασίας Ευξείνου Πόντου: Τι συζητήθηκε στην 39η συνάντηση υπουργών Εξωτερικών\n17 Δεκέμβριος 2018, 23:40\n17 Δεκέμβριος 2018, 23:13\nΜαθητικός διαγωνισμός δημιουργίας βίντεο για τα 200 χρόνια από το 1821\n17 Δεκέμβριος 2018, 22:44\nΚοινό ανακοινωθέν τριμερούς υπουργικής συνάντησης Ελλάδας-Κύπρου-Παλαιστίνης\n17 Δεκέμβριος 2018, 22:22\nΓιατί οι μαθητές ωφελούνται όταν πηγαίνουν πιο αργά στο σχολείο\n17 Δεκέμβριος 2018, 21:25\nΤερέζα Μέι: Στα μέσα Ιανουαρίου η νέα ψηφοφορία για το Brexit\n17 Δεκέμβριος 2018, 20:53\nΘηλιές για παράνομη θήρευση άγριων ζώων βρέθηκαν κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα (χάρτης)\n17 Δεκέμβριος 2018, 19:21\n17 Δεκέμβριος 2018, 18:57\nΟ Ερντογάν θέλει να «ξεφορτωθεί» την κουρδική πολιτοφυλακή YPG στη βόρεια Συρία\n17 Δεκέμβριος 2018, 18:32\nΝόμπελ Ειρήνης 2019: Πρωτοβουλία για υποψηφιότητα Τσίπρα-Ζάεφ\n17 Δεκέμβριος 2018, 18:11\nΗ δράση παραβατικών ομάδων και οι βανδαλισμοί στα πανεπιστήμια – Μπορεί να αποτραπεί το χάος;\n17 Δεκέμβριος 2018, 17:42\nΑντισυνταγματικό το κόψιμο των δώρων στους δημοσίους υπαλλήλους\n17 Δεκέμβριος 2018, 16:54\nΛαβρόφ: Η κυβέρνηση της Ουκρανίας έχει όλα τα γνωρίσματα νεοναζιστικού καθεστώτος\n17 Δεκέμβριος 2018, 16:29\nΤουρκικά μαχητικά πέταξαν πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο\n17 Δεκέμβριος 2018, 16:05\nΜπισκοτόσπιτα φτιαγμένα από τα παιδιά της Ευξείνου Λέσχης Χαρίεσσας (φωτο)\n17 Δεκέμβριος 2018, 15:41\nΕυχοστολίδια από τον Παναθηναϊκό (βίντεο)\n17 Δεκέμβριος 2018, 15:29\nΓαβρόγλου: Τέλος οι πανελλήνιες εξετάσεις!\n17 Δεκέμβριος 2018, 14:30\nΚλήρωση Europa League: Με την Ντιναμό Κιέβου ο Ολυμπιακός\n17 Δεκέμβριος 2018, 15:16\n17 Δεκέμβριος 2018, 14:06\nΒόμβα στον ΣΚΑΪ: Εξετάζεται καμένο ΙΧ που βρέθηκε στα Πετράλωνα (βίντεο)\n17 Δεκέμβριος 2018, 13:41\nΗ μεγαλύτερη λέξη είναι ελληνική και έχει 172 γράμματα!\n6 ανατρεπτικά δεδομένα για τα αεροπορικά ατυχήματα\n16 Μάρτιος 2014, 15:00 - Τελευταία Ενημέρωση: 5 Σεπτέμβριος 2014, 19:27\nΠώς πίνουν οι πόλεις τον καφέ τους\nΚάθε λαός δείχνει να απολαμβάνει τον καφέ του με διαφορετικό τρόπο. Άλλοι βιαστικά και άλλοι με τις ώρες, άλλοι ζεστό και άλλοι παγωμένο, άλλοι με προσοχή στην προέλευση των κόκκων και άλλοι προσηλωμένοι σε μία μάρκα.\nΑς πάμε μια βόλτα στον κόσμο κρατώντας το φλιτζάνι μας.\nΘεσσαλονίκη (Αλλά και σε όλη την Ελλάδα)\nΠοιος από εμάς δεν έχει απολαύσει τον καφέ του στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης ή στην πλατεία Αριστοτέλους; Στην πόλη όπου δεν πίνεις απλώς καφέ, αλλά «νοικιάζεις» τον καναπέ για 3-4 ώρες, ο κρύος φραπέ ή καπουτσίνο είναι το σήμα κατατεθέν της… χαλαρής της ατμόσφαιρας.\nΕκεί όπου όταν λες «καφέ» εννοείς πάντα εσπρέσο και, συνήθως, τον πίνεις όρθιος σε ένα λεπτό. Αλλά ποτέ δεν έπαψε να είναι αγαπημένη συνήθεια η απόλαυση του καφέ στις όμορφες ιστορικές πλατείες. Μικρή τους παραξενιά: κάθε καφές που περιέχει γάλα πρέπει να καταναλώνεται μόνο στο πρωινό.\nΗ UNESCO σύμφωνα με το fortune, συμπεριέλαβε τα βιεννέζικα καφέ στον κατάλογο της «άυλης» πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι ντόπιοι τα έχουν εδώ και αιώνες ως τόπους συνάντησης, συζήτησης και ανάγνωσης εφημερίδων. Πάντα συνοδεία καταπληκτικών γλυκών.\nΌχι, δεν είναι πια το τσάι το Νο1 ρόφημα της πόλης. Τα espresso bars ανοίγουν το ένα μετά το άλλο παντού εδώ και δέκα χρόνια, με τα περισσότερα από αυτά να βρίσκονται στο ανατολικό Λονδίνο.\nΟποιαδήποτε θερμοκρασία άνω του μηδενός θεωρείται εδώ ζέστη και οι Ισλανδοί αφήνουν το αλκοόλ που τους συντρόφευε τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες για να απολαύσουν τον ήλιο στις πλατείες πίνοντας εσπρέσο και καπουτσίνο.\nΚαι μόνο που εδώ βρίσκεται το πρώτο κατάστημα Starbucks θα έπρεπε να κάνει την πόλη πρωτεύουσα του καφέ. Όμως η σχετική κουλτούρα πάει πολύ πιο πίσω και οι κάτοικοι λένε πως ο καφές κυλούσε στις φλέβες τους από πάντα. Στο κέντρο και στην αγορά όλα τα καφέ σερβίρουν κορυφαία ποιότητα.\nΗ πόλη αγαπά τόσο πολύ τον καφέ που διοργανώνει ετήσια έκθεση Melbourne International Coffee Expo. Πρώτοι στην προτίμηση των κατοίκων είναι οι λάτε και οι καπουτσίνο.\nΟ καφές ήταν πάντα δημοφιλές ρόφημα εδώ, αλλά μόλις πρόσφατα άρχισε να γίνεται δημοφιλής ο εσπρέσο, και μάλιστα όλοι δείχνουν να έχουν μανία με τον λάτε και τον καπουτσίνο.\nΕδώ Coffee Shop δεν σημαίνει μόνο καφέ, αλλά τα μπαρ που σερβίρουν τσιγάρα που θα ήταν παράνομα σε άλλες χώρες. Τα «κανονικά» καφέ είναι σχεδόν πάντα στιλάτα και μοντέρνα, ο εσπρέσο έχει κυριαρχήσει, ενώ η χαλαρότητα και η απόλαυση με την οποία οι Ολλανδοί αντιμετωπίζουν τη διαδικασία θυμίζει αρκετά τη νότια Ευρώπη.\nΣτην πόλη όπου όλοι τρέχουν γιατί όποιος σταματήσει καταστράφηκε, τα καφέ σπάνια έχουν πολλά τραπέζια αφού οι περισσότεροι τον παίρνουν «στο χέρι» και σπεύδουν στη δουλειά, το μίτινγκ, το μάθημα κ.λπ. Τα μεγάλα καφέ με αυλή είναι μειονότητα – όπως και ο χρόνος, έτσι και ο χώρος στην πόλη είναι υπερπολύτιμος.\nΤι σχέση έχει το ποδόσφαιρο με τα φυτά; Απαντά ένας 27χρονος δασολόγος (βίντεο)\nΟι ομάδες Απόλλωνα, ΠΑΟΚ, ΠΑΟ, Αχαρναϊκού και τα... λουλούδια τους.\n10 Δεκέμβριος 2018, 15:36\nΤο ταχύτερο ζώο στη φύση είναι... μυρμήγκι! (βίντεο)\nΟι δαγκάνες του κινούνται με 320 χιλιόμετρα την ώρα!\n12 Δεκέμβριος 2018, 12:08


Proclear Multifocal (3 φακοί) από 31,90 € | Alensa GR\nΟι φακοί επαφής Proclear Multifocal είναι επίσης διαθέσιμοι και σε συσκευασία των 6 φακών.\nΤιμή 68,59 € 68,59 Εξοικονομήστε 1,50 €\nΤιμή 70,09 € 70,09 Εξοικονομήστε 2,50 €\nΑγοράζω από εσας γενικά φακούς επαφης και μεχρι τωρα δεν ειχα κανενα θεμα. Τωρα ενδιαφέρομαι για πολυεστιακους φακούς (Φακοί επαφή Proclear Multifocal), αλλα δεν ξερω πως να επιλέξω τα νουμερα απο την συνταγη του οφθαλμιάτρου. Μπορώ να την σκαναρω και να σας την στειλω για να με βοηθήσετε;\nτι σημαίνει η ένδειξη D ή Ν δίπλα στην επιλογή add power?\nΑγαπητέ πελάτη.Το D (dominant) και το Ν (non dominant) συμβολίζει το επικρατές και το μη επικρατές μάτι. Αν δεν αναφέρεται στη συνταγή σας, μπορείτε συμβουλευτείτε τον οφθαλμίατρό σας. Είμαστε πάντα στη διάθεσή σας.\nΈχετε εξαιρετικό serviceτεράστια ποικιλία Βρίσκω αρκετή διαφορά στην τιμή από το visiondirect.uk\nΕίναι πολύ καλός φακός δεν με ζαλίζει ουτε με ενοχλεί.\nΑπο τους πιο βολικους πολυεστιακους φακους επαφης που εχω δοκιμασει


Μου αρέσει ένα αγόρι αλλά δεν ξέρω πώς να του το πω... - BORO από την ΑΝΝΑ ΔΡΟΥΖΑ - boro.gr\nΑρχική / Teens / Μου αρέσει ένα αγόρι αλλά δεν ξέρω πώς να του το πω…\nH Kλειώ, 15 ετών, αναγνώστρια του boro.gr\nΜου αρέσει ένα αγόρι αλλά δεν ξέρω πώς να του το πω…\nΟκτώβριος 5, 2017 Teens\nΓεια σας! Είμαι 15 χρονών και μου αρέσει ένα αγόρι από πέρσι. Είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος. Θέλω αν μπορείτε να μου πείτε τι να του πω. Δεν Μιλάμε καθόλου!\nΑλλά αν του μιλήσω έτσι στο άσχετο, δε θα είναι κάπως περίεργο;\nΔεν υπάρχει τρόπος να τον γνωρίσετε χωρίς να του μιλήσετε και εφόσον δεν έχετε ξαναμιλήσει μπορεί να υπάρξει αμηχανία. Αν έχετε κάποιο στόχο όταν του μιλήσετε ίσως μειωθεί η αμηχανία. Π.χ. να του πείτε για ένα καφέ ή να προτείνετε να περπατήσετε μαζί σπίτι μετά το σχολείο. Ακόμα κι αν δε του εξηγήσετε ότι σας αρέσει θα είναι προφανές εφόσον του μιλήσατε χωρίς να έχετε κάποια προηγούμενη επικοινωνία. Σας το λέω γιατί αν το θεωρήσετε δεδομένο ή θα πάτε με λιγότερη αμηχανία ή δε θα πάτε καθόλου εξ αιτίας της.


Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ. Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΙ...\nΗ αξία της συγγνώμης. Η αξία της ειλικρίνειας. Κάθε γιορτινή περίοδος, εκτός από περίοδος ανάπαυλας και ξεκούρασης, αποτελεί και περίοδο εσωτερικής επαναδιαπραγμάτευσης και μιας εκ νέου ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Ενόψει της έλευσης του νέου χρόνου κάθε άνθρωπος προβαίνει σε κάποιου είδους απολογισμό και παράλληλα σε λήψη σημαντικών αποφάσεων. Κάθε νέα εκκίνηση είναι γεμάτη με ελπίδα και προσδοκίες\n8 Μου αρέσει\nΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΜΟΛ...\nΕνσυναίσθηση και συναισθηματική μόλυνση Η ενσυναίσθηση (empathy) αποτελεί σημαντική παράμετρο της συναισθηματικής νοημοσύνης. Χωρίς ενσυναίσθηση δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθούν παραγωγικές διαπροσωπικές σχέσεις, οι οποίες να θεωρούνται συναισθηματικά νοήμονες. Απαραίτητη προϋπόθεση της ανάπτυξης της ενσυναίσθησης είναι η ανάπτυξη της αντίληψης των συναισθημάτων και ακολούθως της κατανόησής τους\nΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ...\nΑγάπη και Συναισθηματική Νοημοσύνη Πώς θα ήταν το συναισθηματικό τοπίο χωρίς την αγάπη; Η αγάπη προσδιορίζει την ανθρώπινη υπόσταση. Ο άνθρωπος ζει για ν’ αγαπά. Όπως επικοινωνεί με τους άλλους με ένα ρεπερτόριο συναισθημάτων, ή συναισθηματικών προδιαθέσεων, όπως βιώνει και εκφράζει το θυμό, το φόβο, τη λύπη, τη χαρά, αλλά και την έκπληξη και την αποστροφή του, έτσι εκφράζει και την αγάπη. Είναι ό


27χρονη Εξομολογείται: « Δεν άντεξα και τα Έφτιαξα με τον πατέρα της καλύτερης μου φίλης»\n«Οι άνθρωποι μας κοιτάζουν συχνά, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι επειδή όταν είμαστε ένα όμορφο ζευγάρι,» είπε η Lehman.\n«Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, συνεργαζόμουν με την κόρη του Kern, ήταν η καλύτερη φίλη μου και τότε ήταν παντρεμένος. Εγώ ήμουν επίσης σε μια σχέση,» είπε η Lehman. Αρχικά σκέφτηκα ότι ήταν πολύ όμορφος. Πάντα ένιωθα μια έλξη για τους μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες. Άρχισα να τον φλερτάρω σε ένα μπαρ. Η Amanda και εγώ ήμασταν φίλες για ένα χρόνο πριν γνωρίσω τον μπαμπά της, έτσι ένιωθα πολλές ενοχές και αισθάνθηκα άσχημα στην αρχή. Αλλά με την πάροδο του χρόνου το ξεπέρασα και η Amanda ξέρει ότι πάντα θα είμαι εκεί για ‘κείνη».\nΜιλώντας για τα πρώτα στάδια της σχέσης του ζευγαριού, η κ. Lehman είπε: «Ανακαλύψαμε ότι είχαμε πολλά κοινά, αλλά δεν νομίζω ότι κανείς από εμάς περίμενε να παντρευτούμε. Θεωρήσαμε ότι θα ήταν κάτι σαν σπίθα και για τους δυο μας».\n«Αλλά ταιριάξαμε αμέσως. Τον ερωτεύτηκα για την προσωπικότητά του, είχε πολλά που με τράβηξαν στο χαρακτήρα του. Εκτιμώ την ηλικία του, τη σοφία του αλλά και την ασφάλεια που έχουμε στη σχέση μας. Στην αρχή οι γονείς μου ανησυχούσαν, η μαμά μου πίστευε ότι αυτός ήταν ο μπαμπάς του φίλου μου, αν και ξέρουν ότι πάντα μου άρεσαν οι μεγαλύτεροι άνδρες».\n«Η Taylor έχει μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, είναι ζωηρή και έχει μια τεράστια καρδιά. Είναι επίσης η καλύτερη φίλη μου και μ’ εκείνη μπορώ να μιλήσω για οτιδήποτε», δήλωσε ο Lehman.\n«Το ποιος θα είναι δίπλα σας είναι δική σας επιλογή, κανενός άλλου. Ο καθένας να κοιτάει το δικό του σπίτι κι όχι των άλλων», είναι η συμβουλή της Lehman προς όλους τους ανθρώπους που νιώθουν παγιδευμένοι από τα κοινωνικά στερεότυπα.


Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΣΤΟ ΚΟΠΑ ΑΜΕΡΙΚΑ | Ματσωμένος Γάτος - Όλα για το Στοίχημα\nΗ ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΣΤΟ ΚΟΠΑ ΑΜΕΡΙΚΑ\nΜε έκπληξη ξεκίνησε το Κόπα Αμέρικα, το 1-1 της ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ με την ΒΟΛΙΒΙΑ. Για το στοίχημα το ματς δεν ήρθε «Χ» αλλά «διπλό», αφού είχε δοθεί προβάδισμα ενός γκολ στην Βολιβία. Το «διπλό» πλήρωσε 7,00!\nΗ Βολιβία με το τακουνάκι του Ρόγιας, αιφνιδίασε την άμυνα της Αργεντινής κι έκανε το 0-1 στο 48′. Έχασε και μια πολύ μεγάλη ευκαιρία σε ένα ανεπανάληπτο τετ α τετ για να προηγηθεί με 0-2 και ουσιαστικά να τελειώσει το παιχνίδι.\nΤο ματς άλλαξε όταν μπήκε ο Αγκουέρο, ο οποίος αναστάτωσε την άμυνα της Βολιβίας και με ένα εκπληκτικό εν κινήσει σουτ ισοφάρισε 1-1 στο 76′. Άξιζε το ξενύχτι έτσι όπως εξελίχτηκε το ματς στο δεύτερο ημίχρονο.\nΕπιβεβαιώνεται πάντως αυτό που γράφω στη σημερινή στήλη στη «Γάτα»,\nφυσικά μη γνωρίζοντας το αποτέλεσμα της Αργεντινής, αναφερόμενος στο 1,10 του «άσου» της ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ: «Τόσο χαμηλές αποδόσεις δεν αξίζουν να παιχτούν. Και θυμηθείτε ότι στο Κόπα Αμέρικα θα γίνουν εκπλήξεις. Δεν πρόκειται να περνάνε όλα τα φαβορί. Ούτε είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές των ομάδων, όσο δείχνουν οι αποδόσεις».\nΗ πρώτη έκπληξη λοιπόν έγινε και περιμένουμε τα επόμενα παιχνίδια. Σχετικά με τον τζίρο, το μεγαλύτερο ποντάρισμα δέχεται ο «άσος» της ΧΙΛΗΣ με απόδοση 1,40 στο ματς της Δευτέρας με το Μεξικό. Δυνατά παίζονται σήμερα η ΚΟΛΟΜΒΙΑ (1,25) κόντρα στην Κόστα Ρίκα και αύριο η ΒΡΑΖΙΛΙΑ (1,10) κατά της Βενεζουέλας.


PANELIAKOS, Boston USA: Συμβιβαστική πρόταση Λαγκάρντ δίνει χρόνο στους Ευρωπαίους για το χρέος\nΣυμβιβαστική πρόταση Λαγκάρντ δίνει χρόνο στους Ευρωπαίους για το χρέος\nΆντε, θα το βγάλει και αυτό το καλοκαίρι ο Τσίπρας. Αυτός θα είναι πρωθυπουργός μέχρι το πόλεμο!\nΤο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι διατεθειμένο να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα και να δώσει στους Ευρωπαίους πιστωτές περισσότερο χρόνο μέχρι να διευθετηθεί η διαμάχη αναφορικά με την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, χωρίς όμως εκταμίευση κεφαλαίων προς την Ελλάδα.\nΑυτό δήλωσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, σε συνέντευξή της στην γερμανική εφημερίδα Handelsblatt που θα κυκλοφορήσει την Τρίτη, αποσπάσματα της οποίας προδημοσιεύτηκαν σήμερα.\n«Μπορεί επομένως να υπάρξει ένα πρόγραμμα στο οποίο η εκταμίευση λαμβάνει χώρα μόνο όταν τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους έχουν ξεκαθαριστεί πλήρως από τους πιστωτές» προσθέτει η Λαγκάρντ.\nΈνας παρόμοιος συμβιβασμός θα δώσει στους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης το «πράσινο φως» για την επόμενη εκταμίευση της δόσης του δανείου στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου, σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα.


Είναι η σπορά σου λέω… - ALT.gr\n20 Μαΐου 2022 | 09:27\nΤο αμφιθέατρο ήταν ξανά γεμάτο. Αυτή τη φορά ήταν γεμάτο με το νόημα που έχουν οι φωτιές του αγώνα. ‘Ήταν γεμάτο με την αποφασιστική ορμή που τα νιάτα αντιδρούν σε ό,τι τους πνίγει τα όνειρα.\nΈχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από τις τελευταίες φοιτητικές εκλογές που έγιναν στις 19 Απρίλη του 2019. Αυτά τα τρία χρόνια φάνηκαν σαν αιώνας, τόσο στους νέους φοιτητές που είδαν να αμαυρώνεται ο δίκαιος αγώνας τους στο μαθητικό κίνημα και τα δίκαια αιτήματα τους στις μαθητικές καταλήψεις, όσο και οι παλιότεροι φοιτητές που η κυβέρνηση επέλεξε να κρατήσει τις σχολές τους κλειστές χωρίς να δώσει ένα ευρώ για την ασφαλή λειτουργία τους σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας.\nΟι κάλπες στήθηκαν. Στους διαδρόμους σηκώθηκαν τα πανό και στις καρδιές της νιότης το ασίγαστο πάθος για τη μόρφωση και τις σπουδές που έχουν ανάγκη, που αξίζουν, που δικαιούνται.\nΈνας δεν είναι μα χιλιάδες. Είναι τα παιδιά της Πανσπουδαστικής, η νιότη του κόσμου. Είναι αυτοί για τους οποίους μιλούσε ο Βάρναλης. Είναι αυτοί που γέμισαν τις κάλπες κόκκινα γαρίφαλα. Κάθε γαρύφαλλο και ένα τέκνο της ανάγκης. Κάθε γαρίφαλο κι ένα ώριμο τεκνό της οργής. Κάθε γαρίφαλο κι ένας δυνατός παλμός στη φλέβα του αγώνα, κάθε γαρίφαλο κι ένα τραγούδι στις γειτονιές της γνώσης.\nΤο βράδυ οι κάλπες άνοιξαν. Τα πανεπιστήμια γέμισαν φως. Φωτίστηκαν οι πόλεις με κόκκινες ελπίδες με πάλης ξεκίνημα, με νέους αγώνες.\nΣτις 22 Μάη συμπληρώνονται 17 χρόνια από το φευγιό του μεγάλου ζευγά Χαρίλαου Φλωράκη. Είναι σαν να τον βλέπω να λέει:\n«Βλέπεις μωρέ αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατημένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και Θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά σου λέω…»\nΠανεπιστημιακή Αστυνομία: Συνεχίζεται κι ενισχύεται το μπλόκο στις πύλες των ΑΕΙ\nΠανεπιστημιακή Αστυνομία: Μπλόκο στις πύλες από Φοιτητές – Καθηγητές – Διοικητικούς\nΑθωώθηκαν οι δύο φοιτητές που δικάζονταν σήμερα για την κινητοποίηση στο άγαλμα Τρούμαν


Θανάσης Αλαμπάσης: ΔΕ ΓΚΕΗΜ ΙΖ ΟΒΕΡ\nΓια μια ακόμα φορά τους τελευταίους μήνες, ο θεός της κομματοκρατιας δε το’ κανε το θάμα του… Γιατί πολύ απλά ο χρόνος της τελείωσε. Το περίφημο πιστόλι που η Ε.Ε γέμισε , ήταν η και η τελευταία ελπίδα του συστήματος... Αναθάρρησε απρόσμενα μόλις το είδε να γεμίζει. Ήταν τώρα στο τραπέζι και με τις σφαίρες όλες στη θαλάμη. Ήταν, ή μάλλον το είδε, ως θαμα! Πίστεψε για λίγο ότι θα μπορούσε και να τη γλιτώσει… Και βγήκε εχθές και έπαιξε τα ρέστα του με τη δημοπρασία των εντόκων γραμματίων 52 και 26 εβδομάδων… Ήταν για το κατεστημένο η μητέρα όλων των μαχών. Η μέρα δίχως αύριο! Το μόνο που έμενε ήταν να καταφέρει να δανειστεί σε επίπεδα ανεκτά (κοντά δηλ. στο 2,5%). Πάγωσε όμως μόλις είδε ότι η κάνη του όπλου στράφηκε κατά πάνω του… Στο έντοκο γραμμάτιο των 52 εβδομάδων, το επιτόκιο ανήλθε στο 4,85%, από 2,20% στη δημοπρασία της 12ης Ιανουαρίου. Τον Οκτώβριο του 2009, ήταν 0,91%!!! Η απόδοση στο έντοκο γραμμάτιο 26 εβδομάδων διαμορφώθηκε στο 4,55%, έναντι 1,38% στη δημοπρασία του Ιανουαρίου. Τον Οκτώβριο του 2009, ήταν 0,59%!!! Το θάμα δε κράτησε ούτε μια μέρα!!! Στο καπάκι είδε και τα σπρεντς των 10ετων ομολόγων να εκτοξεύονται πάνω από τις 410 μβ . Καταβεβλημένο το κατεστημένο, μοιάζει τώρα να αφήνεται στα νύχια των διωκτών του… Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του δράματος.\nΝΑΟΥ ΔΕ ΓΚΕΗΜ ΙΖ ΟΒΕΡ .\nΕίμαστε εν αναμονή του «Δυστυχώς Επτωχευσαμεν»… Μέρες αν όχι ώρες μετρά το κατεστημένο της κομματοκρατιας προτού παραδώσει την εξουσία στο ΔΝΤ και τη Γερμανία , ή τη Γερμανία και ΔΝΤ (όπως προτιμά να το βλέπει ο καθείς , ή μάλλον ανάλογα με το τι θα συμφωνηθεί στη νέα Γιάλτα)… Ουέ και αλίμονο μόνο, αν τα πράγματα πάρουν διαφορετική τροπή και ματαιωθεί η διάσωση (π.χ αν η Γερμανία μπλοκάρει ειλικρινώς τη διάσωση). Τότε δε μας σώζει τίποτα.\nΗ δήλωση πάντως της προσφυγής μας στο ΔΝΤ δεν θα είναι τίποτα άλλο, παρά η έμμεση παραδοχή της στάσης πληρωμών.\nΜη γελιέσαι. Στη φωτογραφία , το ποντίκι δεν είναι η Ελλάδα. Η μάλλον δεν είναι πρωτίστως η Ελλάδα. Είναι το κατεστημένο της κομματοκρατίας. Αυτοί που δε θέλουν με τίποτα το ΔΝΤ. Γιατί ΔΝΤ σημαίνει ότι -κατ αρχήν- , τέλος η μασα. Σημαίνει τέλος στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Σημαίνει λογοδοσία και χρηστή διαχείριση. Σημαίνει νοικοκύρεμα του κράτους. Δυστυχώς όμως μέσα από στερήσεις και ανείπωτη φτώχεια. Μέσα από μέτρα σοκ που παρόμοια ο τόπος δεν έχει ματαξαναδει. Με τεράστιες κοινωνικές επιδράσεις και με αντίκτυπο σε ολόκληρο το εύρος του κοινωνικού ιστού. Αυτό όμως είναι λογικό. Γιατί όταν το ΔΝΤ αναλαμβάνει , κατά πρώτον δεν πρόκειται για το δικό σου άνθρωπο αλλά για έναν ξένο ψυχρό τεχνοκράτη και δεύτερον, δεν αναλαμβάνει να σώσει το πλούσιο , αλλά τον πτωχό. Και ως γνωστών , το «ελεήστε τον πτωχό» ή αν προτιμάτε το «βοηθήστε τον πτωχό», δεν έχει την έννοια του «ευ ζην» , αλλά την έννοια του «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και την ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του πτωχού» .\nΕδώ λοιπόν που έφτασαν τα πράματα, είναι από άποψη χρηστής διοίκησης απείρως προτιμότερο το ΔΝΤ σε σχέση με το κατεστημένο της κομματοκρατιας που βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια… Το κακό είναι, ότι τη νύφη θα πληρώσουν αυτοί που από το παρτυ της 30ετιας, επωφελήθηκαν με ψίχουλα…\nΔυστυχώς όμως για τον Ελληνισμό , ΔΝΤ σημαίνει και πολλά άλλα. Ότι για παράδειγμα κουμάντο πλέον στην Ελλάδα θα κάνει το τρίγωνο Ουάσιγκτον-Βερολίνο–Παρίσι . Το ποιος θα κάνει περισσότερο κουμάντο και τι θα αποκομίσει ο κάθε ένας σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων, θα εξαρτηθεί από το πώς θα μοιράσουν την πίτα. Ανάλογα με το πώς θα μοιράσουν τη πίτα (μυστικά εννοείται), θα βγουν και θα πουν: «Αποφασίστηκε ότι το ΔΝΤ θα συνεισφέρει με φράγκα που αντιστοιχούν στο 20% των δανείων προς την Ελλάδα και η ΕΕ (Γερμανία, Γαλλία) το υπόλοιπο 80%». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάς θα ανήκει κατά 80% στη σφαίρα επιρροής των Γαλλογερμανων και 20 % στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον. Από κει και πέρα, οι ξένοι θα βαράνε, και τούτοι δω θα χορεύουν (αναγκαστικά) . Αν δε κάνουν ότι τους λένε , δεν θα εκταμιεύεται η επόμενη δόση του δανείου, η Ελλάς χτεοκοπ(ά)ει, βγαινουμ όξω απ’ το ευρώ, γυρνάμε στη δραχμούλα, χάνονται περιουσίες, επακολουθεί λαϊκή οργή, στήνονται δίκες και πάει σε συνεπή ισόβια κόσμος και κοσμάκης …\nΘες ένα παράδειγμα για το πώς η εθνική κυριαρχία κάνει φτερά όταν μπουκάρει στη χώρα το ΔΝΤ? Υπεραπλουστευμενα, έτσι για να το χωνέψεις καλά: Έρχεται το ΔΝΤ στην Αθήνα και παίρνει τρία τέσσερα κρίσιμα υπουργεία, για καμία δεκαριά χρονάκια. Ακούγεται ότι το ΔΝΤ είναι ο βραχίονας της προώθησης των συμφερόντων της Ουάσιγκτον , δεδομένου ότι κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, εισφέρουν σε αυτό οικονομικά οι ΗΠΑ. Φαντάσου τώρα την Ουάσιγκτον να λέει στην Αθήνα: «Νομίζω ότι είναι καιρός, αν βεβαίως δεν έχεις και συ αντίρρηση, να βρούμε επιτέλους μια λύση σε κείνο το ζητηματακι του ονόματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»... Η Αθήνα (αν και υπό την ομηρία του ΔΝΤ) , σε πρώτη φάση θα απαντήσει: «Αυτό καλύτερα να το ξεχάσεις… Μολών λαβέ!!! Και σε παρακαλώ πολύ αντί του Δημοκρατία της Μακεδονίας, να χρησιμοποιείς το ΦΥΡΟΜ για να μη γίνουμε μαλλιά κουβάρια.»... ΟΚ θα σου πει η Ουάσιγκτον , «Σορρυ κιόλας αν διέγειρα τα εθνικιστικά αντανακλαστικά σας».\nΜετά από κανα εξάμηνο, το εγκατεστημένο στην Αθήνα ΔΝΤ, εμφανίζει κάποια στατίστικς (α λα γκρίκ στατίστικς), που λένε ότι το πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας δε πατάει και πολύ γερά… Και λέει τώρα το ΔΝΤ στην ελληνική κυβέρνηση: «Θέλω περαιτέρω μέτρα. Άμεσα θέλω 200.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα. Αλλιώς δε σου εκταμιεύω τη δεύτερη δόση του δανείου και πτωχεύεις» (φαντάσου ότι από τις αγορές η Ελλάδα όχι να δανειστεί δε θα μπορεί , αλλά ούτε απέξω δε θα περνάει, αφού το ΔΝΤ είναι για τα κράτη ότι είναι ότι η πτώχευση φυσικού προσώπου για το Τειρεσία και τις τράπεζες). Ερωτάται: Ποια ελληνική κυβέρνηση αντέχει 200.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων? Καμία.\nΔηλαδή με το τρόπο αυτό, το ΔΝΤ εξωθεί το πράμα σε λαϊκή εξέγερση και επομένως σε πτώση της –εκάστοτε- ελληνικής κυβέρνησης (στην Ουγγαρία η κυβέρνηση που «έφερε» το ΔΝΤ και εφάρμοσε τα μέτρα που το ΔΝΤ της υποδείκνυε, όχι μόνο έχασε τις εκλογές, αλλά στη κάλπη δε βρήκε ούτε το δικό της). Είναι λοιπόν σαφές, ότι οι κυβερνήσεις που λειτουργούν υπό το ΔΝΤ, λειτουργούν ουσιαστικά ως εντολοδόχοι του ΔΝΤ - είναι με απλά λόγια μαριονέτες του ΔΝΤ (στην ουσία μαριονέτες της Ουάσιγκτον) .\nΠάνω λοιπόν στην ώρα, σκάει από Ουάσιγκτον , το «σωτήριο» για την ελληνική κυβέρνηση τηλέφωνο. Και λέει ο αμερκανός: «Άκουσα ρε συ ότι σε πιέζει άγρια το ΔΝΤ. Φίλοι είμαστε, σε καταλαβαίνω… Δε μπορείς να διώξεις 200.000 κόσμο. Θα χεις κοινωνική εξέγερση και θα σε ρίξουν… Σκέφτηκα να σε πάρω τηλέφωνο μπας και θες βοήθεια… Ξέρεις ότι έχω καλές άκρες στο ΔΝΤ, θα κοιτάξω μπας και σε καθαρίσω… Θες να το δούμε το θεματακι, μήπως τις 200.000 απολύσεις στις κάνω 20.000»?\nΠιεζόμενος τώρα εσύ (ειδικά αν το βιογραφικό σου δεν έχει εμπλουτιστεί με τρία τέσσερα χρονάκια πρωθυπουργιλικι-έτσι για την υστεροφημία σου ρε αδερφέ), λες:\n«ΟΚ Σερ… Κάνε ότι μπορείς και γω εδώ είμαι»…\nΚαι σου λέει τώρα ο Σερ : «Θυμάσαι ρε συ που σ είχα απασχολήσει πριν πεντέξι μήνες για κείνο το θεματακι με το ονοματάκι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας??? Κοιτά ρε συ μπας και το φτιάξουμε λιγάκι»…


Ο Ανδριανός στα εγκαίνια της έκθεσης έργων του Πάρι Πρέκα στο Ναύπλιο\nΟ Βουλευτής Αργολίδας της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Ανδριανός παρέστη στα εγκαίνια της έκθεσης έργων του Πάρι Πρέκα στο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ναύπλιο. Στον χαιρετισμό που απηύθυνε τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:\nΚαι βεβαίως, μ’ αυτή την ευκαιρία θέλω για μια ακόμη φορά να ευχαριστήσω ξεχωριστά τη διευθύντρια της Πινακοθήκης κυρία Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα τόσο για τη συνολική προσφορά της στον πολιτισμό, όσο και πιο συγκεκριμένα για την αγάπη της στο Ναύπλιο και την Αργολίδα και τις σημαντικές πρωτοβουλίες που έχει πραγματοποιήσει το Παράρτημα της Πινακοθήκης στο Ναύπλιο υπό τη δική της φροντίδα και καθοδήγηση.\nΈχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια σειρά από έργα του σημαντικού εικαστικού Πάρι Πρέκα που τονίζουν την ομορφιά της ελληνικής φύσης, αλλά και του παραδοσιακού ελληνικού ανθρωπογενούς τοπίου. Είναι έργα που δημιουργούν έναν γόνιμο διάλογο με το Ναύπλιο και την Αργολίδα, ιδιαίτερα μάλιστα σ’ αυτή την εποχή, στα μέσα της άνοιξης, όπου η ομορφιά του τόπου μας αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο.\nΜ’ αυτές τις σκέψεις, εύχομαι την έκθεση αυτή να την απολαύσουν όσο γίνεται περισσότεροι επισκέπτες.


ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗ: Χ.ΑΠΑΛΑΓΑΚΗ(ΕΕΤ): "Η ΔΙΕΥΡΗΜΕΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ ΕΚΤΟΞΕΥΣΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ" !!!\nΠιστεύω ναι. Για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα έχουμε αφήσει πίσω μας τους νομοθετικούς περιορισμούς για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων. Τα τελευταία χρόνια, αποκτήσαμε ένα εξαιρετικά ισορροπημένο νομοθετικό σύστημα. Νομίζω ότι η νομοθεσία είναι πλέον κοντά στην πραγματικότητα και δίνει ισορροπημένες λύσεις. Θεωρώ, ιδίως, ότι αποθαρρύνει τους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Οι ίδιες οι τράπεζες, μετά την αρνητική τους εμπειρία, έχουν δημιουργήσει τα κατάλληλα προϊόντα, που είναι συμβατά με τις, ακόμη περιορισμένες, οικονομικές δυνατότητες μίας μερίδας δανειοληπτών. Είναι και οι Εποπτικές Αρχές, που θέτουν στόχους. Θεωρώ ότι ναι, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, εάν δηλαδή δεν συμβεί κάτι εξαιρετικά αρνητικό, προς τα τέλη του 2021 θα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε αφήσει πίσω μας το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων και θα πάψουμε να είμαστε «πρωταθλητές» στην Ευρώπη, ως προς τα «κόκκινα δάνεια».\nΤο τραπεζικό σύστημα ήταν αυτό που επλήγη από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Όπως προανέφερα, ο νόμος προσέφερε μία άνευ όρων προστασία σε νοικοκυριά κι επιχειρήσεις. Μέχρι και τα τέλη του 2015, η τράπεζα δεν είχε κατά βάση δικαίωμα να «πιέσει» με νομικό τρόπο τον δανειολήπτη. Όταν γνωρίζεις ότι μπορείς να χρησιμοποιείς το ακίνητό σου, χωρίς να πληρώνεις τις δόσεις, τότε είναι φανερό ότι θα μπεις στον πειρασμό να μην πληρώσεις. Αυτή η γενικευμένη νομική προστασία, δηλαδή ένα είδος «δικαιοστασίου», ήταν, κατά την προσωπική μου πάντα εκτίμηση, το βασικό αίτιο για την εκτόξευση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Όλα τα άλλα που συχνά γράφονται και ακούγονται είναι λάθος. Οι τράπεζες δανείζουν, ο δανεισμός είναι η βασική πηγή εσόδων τους. Δανείζοντας την πραγματική οικονομία συμβάλλεις στην ανάπτυξη. Ακόμη και εάν υπήρξαν περιπτώσεις μη υπεύθυνου δανεισμού, με την έννοια ότι χορηγήθηκε από την τράπεζα σε ένα δανειολήπτη ποσό που ξεπερνούσε τις ικανότητες αποπληρωμής, αυτό δεν είναι επαρκής λόγος για να πεις ότι το δάνειο δεν πρέπει να επιστραφεί. Και μην ξεχνάμε ότι πριν την κρίση, μέσω του φτηνού τραπεζικού δανεισμού, η συντριπτική πλειονότητα, ιδίως των νέων ανθρώπων, απέκτησε στέγη με ευνοϊκό επιτόκιο, κινήθηκε όλη η αγορά του real estate και αναπτύχθηκε η οικονομία. Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό ήταν προνόμιο για λίγους. Θυμάμαι λ.χ. ότι απέκτησα την πρώτη μου πιστωτική κάρτα το 1986. Το επιτόκιο τότε ήταν στα ύψη (νομίζω 30%). Οι οικονομικές μου δυνατότητες περιορισμένες. Ωστόσο, προσπαθούσα να ανταποκριθώ και ανταποκρίθηκα. Κατά την άποψή μου, ο τραπεζικός δανεισμός που εξυπηρετείται κανονικά ενισχύει σημαντικά τις οικονομικές μας δυνατότητες.\nΤο ελπίζω. Αυτή την αλλαγή θα την κάνει η νέα γενιά. Τη θεωρώ την ελπίδα και το μέλλον της χώρας από κάθε άποψη. Δεν έχουμε αφήσει πίσω μας τις παλιές νοοτροπίες, ότι δηλαδή μας χρωστάνε όλοι, το κράτος, οι τράπεζες, οι άλλοι, ότι εμείς έχουμε μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Προσωπικά έχω αναμνήσεις από την Ελλάδα του κόπου και του μόχθου, όπου όλοι, ανεξάρτητα από την οικονομική μας κατάσταση, είχαμε μία έντονα ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση και κυρίως κουβαλούσαμε δικαιώματα και υποχρεώσεις. Από το 1985 και μετά εγκαθιδρύθηκε και εμπεδώθηκε η λογική ότι έχω μόνο δικαιώματα. Κοντόφθαλμη προσέγγιση. Στην κοινωνική μας ζωή, η εναλλαγή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων είναι αυτή που δημιουργεί την ισορροπία. Ναι, πιστεύω στη νέα γενιά. Και περιμένω να κάνει τη μεγάλη αλλαγή. Η χώρα θα μπορεί να πει ότι αφήνει πίσω της την κρίση, τη μέρα που οι νέοι άνθρωποι επιλέξουν να μείνουν στον τόπο τους. Και είναι υποχρέωσή μας αυτό το στοίχημα να το κερδίσουμε.\nΑσχολούμαι, σε ακαδημαϊκό επίπεδο περίπου τέσσερις δεκαετίες με την επίλυση των ιδιωτικού δικαίου διαφορών. Ορισμένες διαφορές είναι εύκολο να επιλυθούν εκτός της αίθουσας του Δικαστηρίου, διότι δεν εμφανίζουν συνθετότητα ή ιδιαίτερα νομικά προβλήματα. Θεωρώ ότι οι τραπεζικές, ασφαλιστικές και επενδυτικές υποθέσεις ανήκουν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στην κατηγορία αυτή.\nΤο μεγαλύτερο πλεονέκτημα στην εξώδικη επίλυση της διαφοράς είναι ότι διατηρείς ένα φιλικό κλίμα και σε ό,τι αφορά ειδικά τις τράπεζες, ο πελάτης διατηρεί τη σχέση του ενεργή. Κατά κανόνα οι δικαστικές διενέξεις οξύνουν τις σχέσεις των μερών. Φυσικά, η Δικαιοσύνη θα πρέπει να επιλύει τη διαφορά όταν είναι αναγκαίο. Υπάρχει ένα πρόβλημα νοοτροπίας. Το ένα άκρο είναι να πεις ότι ο μόνος δρόμος για να βρεις λύση στο πρόβλημα είναι τα δικαστήρια, το άλλο άκρο είναι να πεις ότι όλες οι διαφορές πρέπει να επιλύονται μόνο με διαμεσολάβηση. Είναι η φύση της υποθέσεως που θα μας δείξει τον δρόμο. Θα ήθελα να απευθύνω κυριολεκτικά έκκληση στους συναδέλφους μου δικηγόρους, στις τράπεζες, στους καταναλωτές, στις επιχειρήσεις, να δουν θετικά τη διαμεσολάβηση, ανεξάρτητα από τον φορέα που την προσφέρει. Θα είναι για μένα ένα βήμα προόδου και εκσυγχρονισμού. Συχνά προσφεύγουμε στα δικαστήρια, γιατί νομίζουμε ότι κερδίζουμε χρόνο. Η προσέγγιση αυτή είναι κατά την άποψή μου λάθος. Η Δικαιοσύνη δεν είναι βήμα καθυστέρησης, είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό και ιερό. Δεν θα πρέπει να κάνουμε κατάχρηση.\nΟι ελληνικές τράπεζες, ιδίως οι τέσσερις συστημικές, λειτουργούν με τα ίδια υψηλά standards, όπως και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές τράπεζες. Η συμμόρφωσή τους στο σύνολο των ευρωπαϊκών εξελίξεων είναι εντυπωσιακή. Το ρυθμιστικό και κανονιστικό πλαίσιο που τις διέπει είναι αυστηρό. Δημιουργήσαμε στην ΕΕΤ μία τράπεζα δεδομένων με όλες τις εθνικές και ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Ο όγκος είναι τεράστιος. Οσοι ασχολούνται με τραπεζικά θέματα πρέπει σιγά σιγά να εξοικειωθούν με τη νέα αυτή πραγματικότητα. Λ.χ. όταν ζητάς από μία τράπεζα να σου κάνει ένα «γενναίο κούρεμα», θα πρέπει να γνωρίζεις εάν εποπτικά μπορεί να στο προσφέρει. Όταν λ.χ. το δικαστήριο κάνει δεκτή την αίτηση του δανειολήπτη και του μειώνει την οφειλή κατά 80%, θα πρέπει παράλληλα να συνειδητοποιεί ότι παρεμβαίνει στο εποπτικό πλαίσιο, χωρίς να το γνωρίζει. Ολα αυτά πρέπει να τα διαχειριστούμε με γνώση και εκπαίδευση. Μία από τις πιο σημαντικές δράσεις της ΕΕΤ είναι η εκπαίδευση. Τη διευρύνουμε και την εμπλουτίζουμε σταθερά. Σκοπεύουμε να στηρίξουμε πιο ενεργά το λεγόμενο χρηματοπιστωτικό εγγραμματισμό και να εξοικειώσουμε τους συναλλασσόμενους με βασικές έννοιες της τραπεζικής λειτουργίας.


Κορωνοϊός: Συναγερμός για Θεσσαλονίκη και Βόρεια Ελλάδα (βίντεο) | Athens Voice\nΚοπέλες με μάσκα για τον κορωνοϊό στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης © EUROKINISSI/ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ\nΣε Βόρεια Ελλάδα και Θεσσαλονίκη εξαπλώνεται ο κορωνοϊός, με τα νέα κρούσματα να πολλαπλασιάζονται καθημερινά, όπως ανακοινώθηκε στη live ενημέρωση.\nΔύσκολο αναμένεται το επόμενο χρονικό διάστημα σε Θεσσαλονίκη και Βόρεια Ελλάδα, καθώς ο κορωνοϊός συνεχίζει να μεταδίδεται στην κοινότητα, όπως αναφέρθηκε στη live ενημέρωση από το Υπουργείο Υγείας σήμερα Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2021.\nΝωρίτερα ο ΕΟΔΥ ανακοίνωσε 2.125 νέα κρούσματα κορωνοϊού στην Ελλάδα, εκ των οποίων τα 403 στην Αττική και τα 345 στη Θεσσαλονίκη.\nΗ καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας και μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Βάνα Παπαευαγγέλου ανάφερε ότι η επιδημιολογική εικόνα στη χώρα παρουσιάζει σταθεροποίηση. Όπως είπε, καταγράφονται 2.240 νέα κρούσματα ανά ημέρα και τα ενεργά κρούσματα είναι 20.000.\n«Η ματιά μας είναι στραμμένη στη Βόρεια Ελλάδα» είπε η κα Παπαευαγγέλου, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αύξηση κατά 60% παρουσιάζει η Κοζάνη. Διπλασιασμό των κρουσμάτων η Ξάνθη. Υπερδιπλάσιο αριθμό κρουσμάτων παρουσιάζει η περιοχή της Θεσσαλονίκης».\nΣημειώνεται ότι με εισήγηση των ειδικών του Υπουργείου Υγείας μπαίνουν σε μίνι lockdown Καστοριά, Δράμα και Ξάνθη.\nΚορωνοϊός στα σχολεία - Τα νεότερα στοιχεία για τα κρούσματα\nΚατά τη διάρκεια της τοποθέτησής της η κα Παπαευαγγέλου σημείωσε ότι περιοχές με χαμηλή εμβολιαστική κάλυψη ανησυχούν τους επιστήμονες, υπογραμμίζοντας πως επικρατεί και πάλι η ενδοοικογενειακή μετάδοση.\nΕυχάριστο, όπως είπε, είναι το γεγονός ότι ο εμβολιασμός των εφήβων προχωρά, ενώ επανέλαβε την έκκλησή της προς τους γονείς να εμβολιάσουν τα παιδιά τους και τους ενήλικες να κάνουν το εμβόλιο για τον κορωνοϊό.\nΓκάγκα για κορωνοϊό: Αυξητική τάση σε Θεσσαλονίκη και Βόρεια Ελλάδα\nΗ πανδημία εξακολουθεί να υπάρχει, τόνισε από τη μεριά, κατά την ενημέρωση για την πορεία της πανδημίας κορωνοϊού στην Ελλάδα, η αναπληρωτής υπουργός Υγείας Μίνα Γκάγκα.\nΣαφώς καλύτερα πάνε τα πράγματα με τον εμβολιασμό, σημείωσε, επισημαίνοντας ότι οι ασθενείς στις ΜΕΘ είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανεμβολίαστοι.