Βρέθηκε αναπάντεχα σήμερα το απόγευμα ψάχνοντας για κάτι άλλο. Είναι οι λίγες γραμμές της Αστυπάλαιας. Ετεροχρονισμένο μεν, χρήσιμο δε, μέρες που έρχονται και τα μάτια με το κορμί μας αρνούνται να συνηθίσουν την ιδέα ότι κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Να τι σκαρώναμε στην καρδιά του καλοκαιριού:\nΑστυπάλαια. Πέρα Γιαλός. Συνθλιμμένο απομεσήμερο με ξεκούραστα μάτια. Καθόμαστε στο Ντάπια με το wi-fi και συντάσσουμε την ασυνταξία του θέρους λίγο πριν τη μεσημεριανή βουτιά. Με σβηστές μηχανές βρίσκομαι στην πεταλούδα του Αιγαίου που χτυπιέται από τέσσερα πέλαγα.\nΧθες που πήγαμε για μπάνιο στις Πλάκες μύρισα τα θυμάρια αυτού του άχτιστου τόπου με θρησκευτική κατάνυξη. Οι παραλίες του νησιού είναι δωδεκανησιακές, δηλαδή τίποτα το ιδιαίτερο μορφολογικά αλλά με καταγάλανα δροσερά και κρυστάλλινα νερά να τα πιεις. Η πανέμορφη χώρα, σε κρίση ταυτότητας, ταλαντεύεται ανάμεσα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα με σαφή προτίμηση στις Κυκλάδες.\nΤο πιο ζωηρό πλάσμα του νησιού είναι οι γάτες. Σε κοιτούν με μάτια πληθωρικά από τον τρόμο της λαγνείας. Οι νύχτες γλιστρούν μέσα από τα χέρια μας σαν τον υδράργυρο. Δεν υπάρχει επιθετική απελπισία στους λίγους επισκέπτες του νησιού. Το τοπίο τις νύχτες κάτω από το μισοφέγγαρο και το φωτισμένο κάστρο του 1207 έχει μεταφυσική αγριότητα και αγιότητα και ξέρει να σου επιβάλλεται αν δεν είσαι λευκός εισβολέας.\nΚοιτώντας τους μεγάλους γυμνούς όγκους στις πλαγιές σκέφτομαι πως κάπως έτσι πρέπει να ήταν και τα άλλα αγαπημένα κυκλαδονήσια πριν την επέλαση των βαρβάρων.\nΘέλω να γράψω καλοκαιρινά. Τα κείμενα να διαβάζονται σαν να πίνεις μοχίτο με καλοαλεσμένη τη ζάχαρη στο λάιμ και το δυόσμο.\nΕίναι ωραίο που εδώ δεν έχεις προσδοκίες επιβητορικές. Είναι μονόδρομος να αφεθείς στον αέρα του νησιού. Δεν έχει κυνήγια αυτός ο τόπος. Ασφαιρος και μόνος δεν περιμένω τίποτα. Θέλω μόνο να εξαντλήσω τη χειμωνιάτικη βενζίνη που κρατάει ακόμη το ντεπόζιτο της ψυχής μου. Αφειδώλευτα θα σκορπίσω απλανή βλέμματα.\nΟ Ιούλιος γέρνει προς τη δύση του και εγώ βρίσκομαι με την "παρέα της Μυκόνου" στην Αστυπάλαια. Τα νερά της έχουν πάρει από πάνω μου ό, τι ψυχοσωματικό συσσώρευσε ο δύσκολος χειμώνας του 2011. Το τριήμερο που έφυγε ήταν μια ξενάγηση στις αισθήσεις. Η πιο ωραία παραλία του νησιού είναι τα Καμινάκια. Ένας κακοτράχαλος δρόμος για 4 επί 4 σε βγάζει στη βοτσαλωτή παραλία που το φασκόμηλο έχει ποτίσει τον αέρα και τα νερά. Κάθε βουτιά ένα εκρηκτικό μεθύσι. Ένας υπέροχος βράχος αριστερά κατηφορίζει μέχρι που συναντά το πέλαγος. Πίσω μας μια στάνη με κατσικάκια που βελάζουν σκηνογραφεί ηθογραφία παπαδιαμαντική. Στο τραπεζάκι της «Λίντας» μας περιμένει θυμάρι, ρίγανη, φασκόμηλο και άλλα μυρωδικά των γύρω βράχων. Η οικογένεια της ιδιοκτήτριας, σαν κουβανέζικη, όλη παρούσα σερβίρει άγαρμπα αλλά με ειλικρίνεια ό, τι βγάζει η στάνη, ο κήπος και το καϊκι της. Η σκορπίνα από το καϊκι του κυρίου Τάσου είναι γευστική πανδαισία.\nΣκέφτομαι ότι σε τέτοια μέρη πρέπει να καταργηθεί η ομιλία και να επιβληθεί ο νόμος της σιωπής. Στο γυρισμό, το μάτι δεν χορταίνει να βλέπει την κόκκινη ενδοχώρα να αλλάζει χρώματα καθώς οι σκιές απλώνονται στις απέραντες εκτάσεις κενού. Το τζιπ αγκομαχάει, είμαστε 6, η μια στο πορτ μπαγκάζ, δεν χρειαζόμαστε μουσική ούτε ήχους. Το τοπίο σεληνιακό, σου δίνει την αίσθηση ότι έχεις προσγειωθεί σε άλλο πλανήτη.\nΟι νύχτες είναι μονότονα υπέροχες. Κάθε βράδυ μαζευόμαστε στη «Θέα». Ο Απόστολος Ρίζος είναι το απόλυτο σάουντρακ των διακοπών μας. Τέσσερα βράδια παίζει τα ατμοσφαιρικά κομμάτια του χωρίς μικρόφωνο, με ένα ξυλόφωνο και μια κιθάρα. Η απαλή γράδα της φωνής του γρατσουνάει λεπτές ίνες της ψυχής και σε καταβάλλει. Το τρίτο βράδυ έχουμε μάθει όλα τα τραγούδια, είμαστε γκρούπις, γινόμαστε μια παρέα, ανταλλάσσουμε τηλέφωνα, είναι κρίμα οι άνθρωποι που διασταυρώνονται τόσο όμορφα και σε τέτοια ατμόσφαιρα να χάνονται.\nΠροτελευταία νύχτα εχθές, οι άλλοι μείνανε για ξεκούραση, εγώ βγαίνω για χαλαρό ποτάκι στην πλατεία με τους μύλους, στο «Νότο», τον «Μύλο», στα χύμα καφενεδάκια με τις ξύλινες καρέκλες, αλλά καταλήγουμε πάλι στη «Θέα». Νωχελικότητα και βαριές κινήσεις αλλά με σίγουρες αναπνοές, οι πιτσιρικάδες κάνουν ποδήλατο, οι έφηβοι κάθονται ακουμπώντας την πλάτη στους μύλους με ένα παγωτό, μια μπύρα ή τίποτα, όμορφα μαυρισμένοι στα άσπρα τους και το άσπρο φόντο. Το κάστρο δεσπόζει φρουρός ακοίμητος.\nΜε τη Σάσα και τους μαθητές μου από το Λύκειο του Κερατσινίου που τους πέτυχα αναπάντεχα, καταλήγουμε στη «Θέα» κουβεντιάζοντας ανάλαφρα για το βλέμμα των 17 χρόνων και την ανεπίστρεπτα χαμένη αθωότητα. Ποτέ δεν θα συνηθίσω την ιδέα του χαμένου, όπως και το πρωινό ξύπνημα. Το κινητό χτύπησε πάλι αυτές τις μέρες σε λίγο γλυκύτερο τόνο. Λες να αλλάξει κάτι;\nΑύριο γυρίζω στην Αθήνα. Αλλά θα προλάβω να δω την αυγή στο κατάστρωμα του «Πάρος». Πάλι λίγο ήτανε αλλά θα ξανάρθουμε! Πάντα λίγο είναι ρε γαμώτο! Δεν χορταίνεται η ομορφιά.\nΧθες το μεσημέρι γύρισα από την Αστυπάλαια στον Πειραιά. Πρόλαβα να δω την αυγή στο Αιγαίο, την Αμοργό μολυβένια, τη Δονούσα σαν αραιωμένο ούζο, τα απόνερα του Μπλού Στάρ Πάρος σε τέλειους σχηματισμούς. Τα κορίτσια της παρέας έμειναν δυο μέρες ακόμα, εμείς αρνούμαστε να μείνουμε λιγότερο από μια εβδομάδα, γι' αυτό γυρίσαμε. Του χρόνου θα κάτσω ένα μήνα.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 1:51 π.μ. 1 σχόλιο: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΤο μακρύ θέρος του ’11 και το ρίγος του φθινοπώρου\nΤο καλοκαίρι συνήθως επιβάλλει τους ρυθμούς του και στην πολιτική. Αυτή όμως η νωχελική παράδοση φαίνεται για φέτος να διασπάται και τα μπάνια του λαού, οι παρά θιν’ αλός μικροαστικές απολαύσεις μας, απειλούνται πραγματικά. Το καλοκαίρι του 2011 θα είναι μακρύ και θερμό, αφού ο ιστορικός χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται κατά το δοκούν των λαών και ψύχεται ή τήκεται κατά τη συγκυρία. Η 28η Ιουνίου προβάλλει στον ορίζοντα ως η μητέρα των μαχών.Ας το πούμε απλά: «ή τώρα ή ποτέ»!\nΗ πανούργα ελληνική ιστορία έχει ξεδιπλώσει πολλές φορές το γαϊτανάκι της μέσα στο θέρος. Από την τραγωδία του 1922 και τα Ιουλιανά του 1965 μέχρι τη Μεταπολίτευση του 1974, το «βρώμικο» καλοκαίρι του 1989, την αλλαγή φρουράς του 1996 ως το 2004 της κραιπάλης των Ολυμπιακών Αγώνων, τα καλοκαίρια έδωσαν κρίσιμες ραφές στο υφάδι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Δεν γνωρίζω άλλη ευρωπαϊκή ιστορία τόσο πλούσια σε θερινά γεγονότα που να διαψεύδει με τόση απολυτότητα τη γνωστή ρήση του Έκο περί ειδήσεων και Αυγούστου.\nΚαι όπως λέει το τραγουδάκι, επειδή κανείς δεν ξέρει το τέλος τι θα φέρει και επειδή συνήθως πίσω έχει η αχλάδα της ιστορίας την ουρά, ας ενεργοποιήσουμε έγκαιρα τα ανακλαστικά του πολίτη και ας αφουγκραστούμε τη δίνη των γεγονότων που έρχονται συμμετέχοντας από τον τελευταίο θεσμό που απομένει για τον πολίτη, όταν όλα γύρω κλυδωνίζονται: το δρόμο. Καθώς το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό κάθε βδομάδα που περνά μεταβάλλεται με απρόβλεπτους ρυθμούς, οι απαιτήσεις από το κίνημα της πλατείας και το ρόλο των πολιτών αυξάνονται γεωμετρικά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε στιγμές φορτωμένες με συσσωρευμένη ιστορική βαρύτητα. Όπως επίσης, ότι το πολιτικό σύστημα, αντιστρόφως ανάλογα με την κρισιμότητα των στιγμών, τρεφόμενο από τα δραματικά του αδιέξοδα και πατώντας σε δυσθεώρητο αντιπροσωπευτικό κενό, δυσκολεύεται να δώσει προοπτικές βάθους που να εμπεριέχουν λύσεις για την άρση ενός πρωτοφανούς για τα μεταπολιτευτικά χρονικά κοινωνικού αδιεξόδου. Η επιστροφή της πολιτικής επισπεύδεται σε συνθήκες που βρίσκει πολλούς απροετοίμαστους. Εξού και το κίνημα της πλατείας φωτίζει με πράσινο λέιζερ σαν φουτουριστική σκηνή μεταμοντέρνας πανήγυρης. Ωστόσο, έστω και έτσι, το κίνημα των αγανακτισμένων πρέπει να μείνει στο πολιτικό παιχνίδι ως ο παράγοντας που θα επιβάλλει την αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις όλων των συνιστωσών του πολιτικού συστήματος. Ήδη το αίτημα βρίσκει ανταπόκριση και οι προσεχτικοί αναλυτές μπορούν να δουν ότι η ατμόσφαιρα και η πολιτική ψυχολογία δείχνουν εμφανή σημάδια διαφοροποίησης. Ας μην τρέφουμε όμως αυταπάτες ότι από τα σπλάχνα ενός τόσο αντιφατικού κοινωνικού μορφώματος θα γεννηθεί κάτι νέο με την έννοια ενός νέου σχηματισμού, ενός ηγέτη, μιας γενιάς στελεχών κ.λ.π.\nΣε κάθε περίπτωση, το φετινό καλοκαίρι θα είναι παράξενο. Τα σώματα, εθισμένα τέτοιο καιρό να ασκούνται στη διεκδίκηση της επιθυμίας, φέτος θα κληθούν να θυμηθούν. Να θυμηθούν ότι η μοναξιά δεν είναι μονόδρομος, να θυμηθούν ότι η ιστορία παράγει νέες μορφές συλλογικών υποκειμένων, να θυμηθούν ότι η σύγκρουση είναι η εσχάτη οδός συντήρησης της ατομικής και εθνικής αξιοπρέπειας. Ας αρχίσουμε να συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα της χρεοκοπίας, αν και είναι το απευκταίον. Αλλά τουλάχιστον ας κρατήσουμε το λόγο μας πως, αν είναι να μας βρει το κακό, τουλάχιστον να μας βρει όχι με αυτούς στο θρόνο. Μια χρεοκοπία με ΠΑΣΟΚ και μια χρεοκοπία με μια λαϊκή κυβέρνηση εθνικής ανάγκης θα είναι διαφορετική. Ας ματώσουμε που θα έλεγε και ο ΓΑΠ αλλά τουλάχιστον να ξεδιαλύνει το τοπίο. Γιατί με τα υπάρχοντα δεδομένα το… μεσοπρόθεσμο και το μακροπρόθεσμο μέλλον μας φαντάζει σκοτεινό.\nΤώρα λοιπόν που βράζει το σίδερο. Και προτού οι πρώτες ψιχάλες της βροχής σκοτώσουνε το καλοκαίρι ας επιβάλλουμε τη βροχή από κάτω. Εκείνος δεν αντιστάθηκε. Απλά επέλεξε. Σε εμάς λοιπόν αναλογεί το βάρος της ιστορικής απόφασης. Αυτό το καταγωγικό βαρίδι μας, ο λόγος του Σβορώνου ότι ο αντιστασιακός χαρακτήρας διέπει την ιστορία μας, ας γίνει το δικό μας, για να μιλήσουμε με τη δική τους μετά-γλώσσα, επικαιροποιημένο σχέδιο. Το ζητούμενο είναι η επανεκκίνηση της κοινωνίας. Άμεσα, δραστικά και εν-ιστορικά. Τα υπόλοιπα θα έρθουν αφού το άλογο μπει μπροστά από το κάρο. Τα θερινά σινεμά και οι θάλασσες μπορούν να περιμένουν.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 6:22 μ.μ. 1 σχόλιο: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΗ Θάλασσα στο Σύνταγμα\nΑλλόκοτο καλοκαίρι το φετινό. Μας κλείνει το μάτι η εξεγερσιακή προοπτική που διανοίγεται καλοκαιριάτικα σε μια εποχή που είχαμε συνηθίσει να ζούμε την εξέγερση των σωμάτων και να προετοιμάζουμε τις θερινές διακοπές στις θάλασσες και τα λαγκάδια της ελληνικής επικράτειας. Είχα τις υποψίες μου, αλλά τώρα πια το εμπέδωσα. Στις θάλασσες δεν βουλιάζαμε για να ζήσουμε αυτή την ψευδαίσθηση ελευθερίας και ολιγόωρης φυγής απο την πραγματικότητα. Πηγαίναμε και βάζαμε το κεφάλι μας κάτω από το νερό μπας και μπορέσουνε τα κύματα να πάρουν μακριά τη συννεφιά του βλέμματος, το ασύμμετρο βάρος της καθημερινότητας. Τώρα πια όμως δεν χρειαζόμαστε τη θάλασσα. Γιατί τώρα πλημμυρίζουν οι δρόμοι και οι πλατείες. Και πρέπει να είμαστε παρόντες.\nΤώρα θα πάμε στην πλατεία Συντάγματος, γιατί έχουμε ραντεβού με την Ιστορία. Γιατί τώρα διαμορφώνεται ένα νέο συλλογικό υποκείμενο και όλες οι περίπλοκες ατομικές μονάδες του είμαστε ισάξιες συνιστώσες. Οφείλουμε να είμαστε εκεί και θα είμαστε. Γιατί τώρα είναι η ώρα της δράσης που χρόνια περιμέναμε όσοι δεν μας χωράγανε τα κομματικά στεγανά. Γιατί στις 15 Ιουνίου (πιθανή ημερομηνία ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου στη Βουλή) πρέπει να είμαστε 1.000.000 άνθρωποι απέξω και τώρα πια είναι εφικτό! Και να ζητήσουμε:\n1. πτώση της κυβέρνησης\n3. κατεδάφιση της μνημονιακής πολιτικής και των συνοδοιπόρων προθύμων κομμάτων.\n4. ενότητα της Αριστεράς σε ένα μίνιμουμ συμφωνιών και δυναμική προσέγγιση των φευγάτων από το ΠΑΣΟΚ με τη ριζοσπαστική Αριστερά\n5. την ένταξη των σοβαρών διανοουμένων, που διατηρούν υψηλή αξιοπρέπεια και πατριωτικό αίσθημα, στο κίνημα με σοβαρές και ρεαλιστικές προτάσεις εθνικής ανασυγκρότησης. Από την οικονομία και την παιδεία μέχρι τους θεσμούς της Δικαιοσύνης και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Όλα με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας.\nΠρος θεού, ούτε αυταπάτες τρέφω ούτε τα "χειμερινά ανάκτορα" βλέπω να πέφτουν. Προπαντός με αγανακτεί το θέαμα της χασισοκατάστασης και της τσίκνας από τα σουβλάκια, με ενοχλεί το κιτς θέαμα αλλά και η έλλειψη ενός κέντρου και ενός άξονα αναφοράς στο υποτίθεται διεκδικητικό μέτωπο του κινήματος που συχνά δείχνει να χάνεται στη μετάφραση του...διαδικαστικού. Μεταμοντέρνο πανηγύρι δείχνει ώρες ώρες το κίνημα και με ξενίζει, μου επαναφέρει τις αμφιβολίες και τους δισταγμούς. Με αγανακτεί το ίδιο η υποκρισία των διανοουμένων της Τρίτης, του Μίκη και ένιων που μοιάζουν απόγονοι των Λωτωφάγων. Δεν είναι αυτό που θέλουμε στο Σύνταγμα, όσοι παραμένουμε πιστοί στη γοητεία του λόγου, της οργανωμένης και συνειδητοποιημένης έκφρασης, του συγκροτημένου, του συγεκριμένου, του κοινωνικά ώριμου και επωφελούς.\nΑλλά θα είμαστε εκεί. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί το κίνημα αυτό πρέπει να στηριχτεί, να ενισχυθεί και να παραμείνει στο πολιτικό παιχνίδι ως θετικός αστάθμητος παράγοντας. Ξέρω κάποιοι θέλουν εδώ και τώρα λύσεις. Λυπάμαι, αλλά ας μην περιμένουμε τρελά πράγματα. Το πιο ρεαλιστικό που ίσως διαφαίνεται είναι να επιβάλλει το κίνημα μια κατάσταση αλλαγής στη στάση των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πολύ δύσκολα θα προκύψει κάτι μέσα από τα αντιφατικά σπλάχνα του ίδιου του κινήματος. Το πολιτικό σύστημα αυτή τη στιγμή πατά σε απόλυτο κενό. Και η δημοκρατία, ως γνωστόν, τα απεχθάνεται αυτά.\nΣυνεπώς, απόψε το βράδυ, μετά τις 9, ο Πανωλεθρίαμβος σας δίνει ραντεβού στο Σύνταγμα. Θα είναι εκεί και η Ιστορία....\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 5:21 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nO Βέγγος μοιρολογάει τη χώρα μας\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 12:58 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΟ Παπάζογλου και η δεκαετία του ‘80\nΥπάρχει κάτι πολύ γλυκό στον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκε η ταλαιπωρημένη χώρα μας τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγαλοπρεπή αφιερώματα, ο Παπάζογλου προκάλεσε στις συνειδήσεις μας αυτό που δίδασκε με το ήθος και το ύφος του. Μας ανάγκασε να μιλήσουμε γι’ αυτόν με τη φωνή του και να κοιτάξουμε για λίγο με το βλέμμα του, με τον τρόπο δηλαδή που ο ίδιος προσέγγιζε τον κόσμο: χαμηλόφωνα, απλά και με συνεσταλμένη αξιοπρέπεια. Πέτυχε να γίνει αντικείμενο συζήτησης στις παρέες, χωρίς να μιλούν γι’ αυτόν με επικές κουβέντες και βαριά ρητορική, αλλά θρηνώντας υπόκωφα και ψιθυριστά το χαμό ενός πολύ αγαπημένου καλλιτέχνη. Αυτός ο τόπος τουλάχιστον δεν έχει ξεχάσει τους αβρούς τρόπους της θρηνωδίας.\nΟ Νίκος Παπάζογλου υπερέβαινε την εποχή του, που τον στένευε σαν δυσάρεστος κορσές. Ο ίδιος ήταν έτη μπροστά από τη Μεταπολίτευση που τον ανέδειξε, πόσο μάλλον από τη χαμένη δεκαετία του 1980 με την ανυπόφορη ισοπέδωση που προκάλεσε το ΠΑΣΟΚ στην έννοια του λαϊκού, Ο Παπάζογλου είχε ανακαλύψει το εναλλακτικό προτού αυτό γίνει trendy alternative από ημιμαθή μειράκια των Αθηνών. Σύμφυρε μέσα του το λαϊκό και το λόγιο, το ρεμπέτικο με το ροκ, το απολλώνιο με το διονυσιακό, το ελληνικό με το κοσμοπολίτικο, την Ανατολή με τη Δύση. Με το μουσικό ύφος και με το ανθρώπινο ήθος του έδειξε πως μπορείς ως άνθρωπος να στέκεσαι ακομπλεξάριστα απέναντι στην παράδοση και το μοντέρνο, χωρίς εκζήτηση και αλαζονεία, έδειξε πως μπορείς να κουμαντάρεις και να χωνέψεις τις πιο παράξενες αντιφάσεις και να αποτελέσεις ως άνθρωπος και κατ’ επέκταση ως κοινωνία ένα πεδίο δοκιμών και πειραματισμών ελεύθερο και ανοιχτό στην ομορφιά, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Υπέδειξε έγκαιρα τον πίσω δρόμο που οδηγεί στην «εκδίκηση της γυφτιάς» εκεί που το «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό» μετατρέπεται σε πυξίδα ζωής και χαραμάδα ελευθερίας.\nΗ προσφορά του στη μουσική μένει να αποτιμηθεί από τους αρμόδιους. Εγώ όμως ξέρω ότι χωρίς τον Παπάζογλου και τη σχολή που δημιούργησε (αλήθεια τι ανώτερο από το να είσαι Δάσκαλος) ονόματα όπως Μάλαμας, Παπακωνσταντίνου, Ιωαννίδης, Περίδης, Θηβαίος κ.λ.π. θα ήταν άγνωστα σε μας και το ελληνικό τραγούδι που πια πειραματίζεται έχοντας λύσει υπαρξιακά διλήμματα και αγκυλώσεις, δεν θα ήταν το ίδιο. Μας συνιστούν τα ετερόκλητα είχε γράψει κάποτε σε έναν δίσκο του. Ο Παπάζογλου με τον τρόπο του, απ’ το παλιό καλό χαρμάνι της παράδοσης, του ρεμπέτικου και της λαϊκής ψυχής, μας δίδαξε ότι είναι νόμιμο να συγκερνάς αντιθέσεις. Δεν είναι μεταμοντέρνο. Μεταμοντέρνα είναι η ισοπέδωση. Γι’ αυτήν ευθύνονται άλλοι.\nΣε πιο προσωπικό επίπεδο μιλώντας, στις δύσκολες εποχές του «όλα πάνε με όλα», στα δικά μας εφηβικά χρόνια που είχαν ως κυρίαρχα πρότυπα γύρω μας Κλικ, Μύκονο και ιδιωτική τηλεόραση, ο Νίκος Παπάζογλου με τα τραγούδια του, που ήταν κοινής αποδοχής, κράτησε κόσμο και κοσμάκη σε μια συνετή επαφή με τη γνησιότητα της λαϊκής ψυχής. Για μας τα αγοράκια, τα τραγούδια του όρισαν εναλλακτικά την αρσενικότητα παραδίδοντας μαθήματα λαϊκής αισθηματικής αγωγής στην εποχή της «ρευστής αγάπης», όπως τη χαρακτηρίζει ο Ζύγκμπουντ Μπάουμαν. Να μιλάς όταν έχεις κάτι να πεις (5 προσωπικοί δίσκοι σε 35 χρόνια και βέβαια τηλεοπτικά σχεδόν ανύπαρκτος), να ανοίγεις δρόμους και να αναγνωρίζεις το καλό, να αποζητάς την ατμόσφαιρα, να δίνεις με ειλικρίνεια ψυχής, να δακρύζεις με δωρική αξιοπρέπεια χωρίς το δάκρυ σου να γίνεται κλάψα.\nΓια όσους από μια υπεροπτική και κοσμοπολίτικη σκοπιά προσπερνούν αυτό το είδος τραγουδιού που λέγεται «έντεχνο λαϊκό» και το στιγματίζουν με την κατηγορία της μαυρίλας τι να πεις… Όποιος δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη γνησιότητα του αισθήματος από το faux, μάλλον, είναι συναισθηματικά φτωχός. Αναμφίβολα κακοποιήσεις υπήρξαν. Και κακές μιμήσεις επίσης. Όμως πάντοτε το πρόβλημα στην τέχνη δεν υπήρξε ο Καρυωτάκης αλλά ο καρυωτακισμός.\nΟι λυγμικές απολήξεις της φωνής του, αυτό το ήπιο κλάμα, η φωνή που μοιρολογούσε ακόμα και στη χαρά, ακόμα και στο ανατολίτικο τσιφτετέλι (ως Ηπερώτες ξέρουμε από το γάλα της μάνας μας να κλαίμε στη χαρά), η βυζαντινή θρησκευτικότητα και η βαθιά αίσθηση ότι είσαι ξένος και απόκληρος, η γελαστή εφηβικότητα στο εξώφυλλο της «Γυφτιάς», θα μας συντροφεύουν στις πιο προσωπικές και μουσικές μας διαδρομές.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 5:54 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΚουρασμένη, αλλά Άνοιξη\nΑν κρίνω από τις συζητήσεις στις ταβέρνες και τα μπαρ, μάλλον βιώνουμε μια περίοδο σιγανής απομάκρυνσης από το πάθος, το θάμβος και τους εσωτερικούς κρότους. Πλέον, οι ιστορίες καθημερινής τρέλας και συλλογικής παράκρουσης πληθαίνουν τριγύρω και δεν αποφεύγεται η διασταύρωσή μας με κάποιο ανθρώπινο δράμα, απόλυσης, ανεργίας ή δυσκολίας, που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με τη μετα-μνημονιακή μας πραγματικότητα.\nΌμως, έρχεται Άνοιξη, έστω ταλαιπωρημένη, έστω βαρύθυμη, έστω σερνάμενη. Εαρ αειπάρθενο, καταπώς το ήθελε ο Καρούζος, και έρχεται η ώρα να σκορπίσουμε και πάλι το αίμα μας σε πολύτιμες τρέλες. Η ανάγκη για αυτοάμυνα προκαλεί την επιθυμία για σωματική διέξοδο από τα συμπαρομαρτούντα της κρίσης.\nΓιατί θα πρέπει να ομολογήσουμε ευθαρσώς, δίνοντας ο ένας οξυγόνο στον άλλο, ότι σ' αυτή την οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική κρίση, δεν της επιτρέψαμε, κάποιοι που ακόμη τιναζόμαστε σε απροσδόκητα τσιμπήματα, να γίνει κρίση σωματική και κρίση βλέμματος. Συνεχίζουμε, να διαβάζουμε, να γράφουμε, να βλέπουμε βαθιά, να ακούμε μ' ανοιχτά αυτιά, να συζητάμε γύρω από μπουκάλες, να φιλάμε, να αφήνουμε κομμμάτια ύπαρξης εδώ κι εκεί, όπου μας στέλνει ο πεπρωμένος κόσμος μας.\nΚάποιοι φίλοι νοίκιασαν νέο σπίτι, ένας κολλητός απολύεται στη Λήμνο, ένας άλλος σμίγει ημιπαράνομα με έναν ωραίο πόθο στο Ιόνιο, ο άλλος την Τρίτη του Πάσχα βαφτίζει τα δίδυμα κοριτσάκια του, ένας αγαπητός καθηγητής Πανεπιστημίου ετοιμάζει διάλεξη για τον "ρόλο του διδάσκοντος στην άγονη εποχή του σκεπτικισμού-μηδενισμού", ο άλλος βρήκε καινούργια φιλαράκια και παίζουν τις νύχτες σε ένα σπίτι μακριά από την Αθήνα Θανάση Παπακωνστανίνου. Και εμείς εδώ είμαστε, ανοίγουμε τα πουκάμισα, αναμένουμε τον ήλιο, αλλά και εμάς μας περιμένουν οι θάλασσες, έτοιμοι για νέα αινίγματα και ανοίγματα στις ξέθολες γραμμές των οριζόντων. Χθες, στο Black Duck της Πλατείας Καρύτση, σε λιτό και ατμοσφαιρικό δείπνο δυο ατόμων, ενός αρσενικού και ενός θηλυκού, πίνοντας ροζέ "Βιβλία Χώρα" ξετυλίχτηκαν οι εικόνες της εαρινής αισιοδοξίας. Φεύγοντας, η φωνή της Εντιτ Πιάφ όλο και πιο δυνατή καθώς πλησιάζαμε και καθώς η βροχή πασπάλιζε τους δρόμους, μας οδήγησε σε μπάρ-τρύπα για δυο βιαστικές σφήνες, όσο κρατάει ένα τραγούδι. Η νύχτα έκλεισε στο γνώριμο στέκι με τη λαίλαπα να παίρνει εκδίκηση.\nΑνέκδοτος Μίλτος Σαχτούρης:\nκουβαλάει τόσα χρόνια\nτα λουλούδια πάνω της\nγια να την τσακίσουν\nανάβει ένα ένα\nνα τους στραβώσει.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 4:03 μ.μ. 1 σχόλιο: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΜια φορά κι έναν καιρό ένα τεράστιο παιδί μου χάρισε το ζεστό της αίμα/\nκαι μπήκα στο παραμύθι της σαν λευκός κύκνος/\nαπό το παράθυρο/\nόμως εκείνη ήταν άγγελος/\nκαι δεν άντεχε το παράλογο/\nκαι τα βράδια που ανάβαμε τζάκι στο κρεβάτι της/\nκαίγονταν τα φτερά της/\nκι εγώ είχα αστάθεια στο βλέμμα/\nόμως εκείνη κάτι βρήκε και ερωτεύτηκε/\nτη φωνή μου/\nεγώ πάλι τα κόκκινα μάτια της/\nκι εκείνη μου σκελέτωνε το μέλι που έσταζα/\nέκοβε με το μαχαίρι και μοίραζε τα λόγια μου/\nγιατί σαν άνεμος και νερό που ήταν/\nτης άρεσαν τα τραγούδια και/\nήξερε από την παλιά ζωή της/\n«πως ένα κορμί δεν είναι μόνο αγκαλιά/\nείναι μια πατρίδα που θα γίνει/\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 11:41 μ.μ. 2 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 1:00 π.μ. 2 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕγώ πάντως φοβάμαι τους Έλληνες\n«Γίνεται κανείς ρατσιστής ή ξενόφοβος\nπολύ εύκολα, αρκεί να μην αισθάνεται\nαρκετά σίγουρος για τον εαυτό του»\nΤρεις μέρες τώρα, απ’ όταν ένα στοιχειωμένο καράβι της γραμμής Χανιά-Αθήνα μετέφερε στην πρωτεύουσα τον πανικό, με 238 ασθενικά κορμιά στο κατάστρωμά του, αισθάνομαι τρομοκρατημένος από την αγλαή αντίληψη της κοινής γνώμης περί του μεταναστευτικού προβλήματος. Η επιπολαιότητα περισσεύει και πολύ συχνά μετατρέπεται σε προσβολή στην ανθρώπινη αυταξία.\nΌπου σταθείς αυτές τις μέρες και σε ξέρουν λιγάκι, δεν γλιτώνεις από τα δόντια του πικραμένου και ξάφνου αναγεννημένου μικροαστού. Που δείχνει να παίρνει τα πάνω του, όταν ο δημόσιος διάλογος γυρίζει στο μεταναστευτικό. Σαν να αντλεί κουράγιο από το μίσος.\nΤους κατανοώ, είναι φοβισμένοι. Αλλά τους φοβάμαι επίσης, το ίδιο. Φοβάμαι τους Έλληνες στη χώρα μου!\nΕίναι τρομερή η μέρα εκείνη (τέτοιες ζούμε) που ο σκουληκάνθρωπος και σκουπιδάνθρωπος της μίζερης καθημερινότητας, καταδικασμένος κοινή συναινέσει σε ισόβια δεσμά, ξεσπά επιδεικνύοντας όλα τα συντηρητικά αντανακλαστικά του. Τους βλέπω να ξεσπαθώνουν εναντίον των κακόμοιρων Αφγανών και σκέφτομαι πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο άνθρωπος. Εκφράζω κατά καιρούς θέσεις συμπόνοιας και συμπάθειας για τα εβένινα παιδιά από τους πονεμένους τόπους της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής που τελευταία μας βρωμάνε φαίνεται περισσότερο. Αυτές τις μέρες όμως κάποιοι με περίμεναν στη γωνία. Τι να μας πεις άραγε γι’ αυτή την προσβολή κύριε.\nΗ πολυπολιτισμικότητα γενικώς φοβίζει, αλλά ας το πάρουμε απόφαση δεν γίνεται να ζήσουμε αλλιώς. Πάντα φοβόμουν τον συντηρητισμό και την υποκρισία του. Την ηθικολογία που επενδύει στο φόβο και που οφείλουμε να την ξεχωρίζουμε από την ηθικότητα που έχει να κάνει με την αρετή. Και εδώ και τρεις μέρες ήχησαν πάλι οι σειρήνες της υποκρισίας\nΕίναι τρομερό πως ο φιλήσυχος πολίτης, αυτή η ύπουλη δύναμη της δημοκρατίας, ο σκυφτός και αμήχανος μπροστά στα Μνημόνια και την ακρίβεια, βρίσκει πεδίον δόξης λαμπρόν στη ρατσιστική υστερία. Σαν να ήθελε να επιβεβαιωθεί και έψαχνε την ευκαιρία. Τον φαντάζομαι χαιρέκακα να πανηγυρίζει: «Να ορίστε, σας πιάσαμε ψευτοαριστεροί, τώρα δεν μπορεί, έχουμε δίκιο. Την πατήσατε λοιπόν. Ε, όχι και Αφγανοί κατάληψη στη Νομική. Και μάλιστα με τη βοήθεια του Συνασπισμού». Η αντίδρασή τους είναι λες και τους πάτησες τον φασιστικό κάλο. Βλέπω τις κρεμάλες να έρχονται.\nΣτην τάξη σήμερα κάποιοι πιτσιρικάδες, αν και εν γένει παραμένουν μουγγοί και εν συγχύσει περί τα κοινωνικά, θυμήθηκαν ότι το 1922 τους πρόσφυγες τους λέγαμε τουρκόσπορους. Άδικο έχουν; Προσθέτοντας τους είπα ότι προσωπικά λυπάμαι αφάνταστα για την πατρίδα μου. Και ντρέπομαι για την κατάντια μας. Λυπάμαι που κανείς δεν κουβεντιάζει σοβαρά. Λυπάμαι που κανείς δεν θέτει τα σωστά ερωτήματα. Λυπάμαι για την έλλειψη κατανόησης, για την αδυναμία αλληλεγγύης, για την πενιχρή συναίσθηση της ετερότητας, για την εικονοπλασία του άλλου ως εχθρού. Λυπάμαι για την επιπολαιότητα και αναισθησία με την οποία αντιμετωπίζεται η υπόθεση επιβίωσης των ανθρώπων του τέταρτου κόσμου που ψάχνουν τη μοίρα τους στην τριτοκοσμική χώρα μου. Λυπάμαι που αυτή η πελιδνή κυβέρνηση δεν κατορθώνει να εισπράξει από την Ε.Ε ούτε μια υπόσχεση υπεύθυνης ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, έστω ως αντάλλαγμα στα πάνδεινα που μας προσφέρει η τρόικα.\nΜα πιο πολύ φοβάμαι. Φοβάμαι τους Έλληνες και την ιδιόμορφη λεβεντιά τους. Φοβάμαι τον λαό που έχοντας ο ίδιος χάσει το δρόμο προς τη Δύση, επιδίδεται κουτσαβάκικα σε συμπλεγματική συμπεριφορά προδίδοντας σύνδρομο εθνικής μειονεξίας απέναντι σε εκείνους τους αδύναμους που αναζητούν τον δρόμο προς τη Δύση. Ενώ στην ουσία όλοι μαζί τελούμε υπό απόγνωση και απελιπισιά.\nΟ Παπανδρέου τόλμησε σήμερα να κάνει το εξής δηκτικό προς την Αριστερά σχόλιο: «Είναι αριστερό και προοδευτικό να εκμεταλλεύεσαι τον πόνο κάποιων ανθρώπων και να ενεργοποιείς συντηρητικά ανακλαστικά;» Ποιος, ο Παπανδρέου. Να του θύμισε κανείς άραγε αν θεωρεί σοσιαλιστικό και προοδευτικό τον εργασιακό μεσαίωνα τον οποίο δημιούργησε (γιατί εμένα αυτό με πονάει, οι συνθήκες εργασίας και όχι το μεροκάματο που χάνω).\nΚαι εν πάση περιπτώσει ας καταλάβουμε ότι ο διαχρονικότερος ορισμός του αριστερού είναι να θεωρείς αριστερό ό, τι υπερασπίζεται τον αδύνατο, τον καταπιεσμένο, τον εκμεταλλευόμενο, αυτόν που αξιώνει αέρα ελευθερίας και κοινωνία αλληλεγγύης. Τελεία και παύλα με τους αριστερούς ορισμούς. Η Αριστερά ,αν πάψει να είναι ένας λόγος υπέρ αδυνάτου, καλύτερα να πάψει να υφίσταται. Και ευτυχώς, η Αριστερά είναι πάντα εκεί όπου ματώνει η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Με όποιο κόστος. Που ασφαλώς θα υπάρξει. Θυμηθείτε που θα καταβαραθρωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη δημοσκόπηση (θυμίζω, η τελευταία του έδινε 6% μετά από πολύ πολύ καιρό μιζέριας και εσωστρέφειας).\nΤο σκηνικό λοιπόν θυμίζει Δεκέμβρη 2008. Όλοι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Και γι’ αυτό και μόνο, εξ αντιδιαστολής, αξίζει ο σκεπτόμενος και ευαίσθητος άνθρωπος να στρέφεται προς τα εκεί, όπως και στην υπόλοιπη, εκτός ΚΚΕ, Αριστερά. Είναι ζήτημα αυτοσεβασμού και μόνο.\nΟ κοινωνικός συντηρητισμός του ΚΚΕ χτύπησε πάλι. Και ας μην μιλήσουμε καλύτερα καθόλου για τον αγωνιώντα να βρει θέση στο κάδρο της συναίνεσης κυρ-Φώτη Κουβέλη τον προτεστάντη. Κάνω λάθος που κάτι τέτοιοι τύποι μου θυμίζουν κάτι αφόρητα βαρετούς και ανερέθιστους θείους με μουστάκι που ομνύουν στο όνομα της σεμνότητας και της ταπεινότητας την ώρα που δεν μπορούν να αισθανθούν αλληλέγγυοι παρά μόνο με το τομάρι τους;\nΤελευταία δεν έχεις από πού να φυλαχθείς. Σήμερα στην λαοφιλή Ελληνοφρένεια ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος χαρακτήρισε τον Συνασπισμό «κοινωνική ενόχληση». Ο Καλαμούκης σιγοντάριζε σε ειρωνεία. Ήμαρτον θεέ του κόσμου. Οδηγούσα και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Επίθεση στον Συνασπισμό από την Ελληνοφρένεια. Ο εθνολαϊκισμός του ΚΚΕ παραμένει παροιμιώδης και εκφράζεται ανυπερθέτως από ανθρώπους με χιούμορ και πνεύμα. Όταν ο Καλαμούκης ρώτησε τον Χαριτόπουλο πως βλέπει το ΚΚΕ και αυτός είπε «δεν εκπληρώνει τον ρόλο του», για δέκα λεπτά προσπαθούσε να του αποσπάσει καλύτερη διατύπωση και κάποια στιγμή τι ομολόγησε κάπως. Άλλαξα σταθμό και έπεσα στις δηλώσεις του Γλέζου:\n«Όσο σκεπτικισμό κι αν δημιουργεί η προσφυγή των μεταναστών, να αναζητήσουν άσυλο στη Νομική Σχολή, είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω τα παρακάτω:\nΤο άσυλο, ως απαραβίαστος χώρος, επινοήθηκε ως ιδέα, ως πράξη κι εφαρμογή και ως λέξη από τους αρχαίους Έλληνες.Παραμένει ως αδιαπραγμάτευτη κατάκτηση των αρχών του δικαίου, ως η πιο ανθρωπιστική ιδέα στην πορεία της ανθρωποποίησης του ανθρώπου.Το Πανεπιστημιακό άσυλο καθιερώθηκε, ιδιαίτερα, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όχι μόνον ως χώρος ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αλλά ως άσυλο - προσφυγή κάθε αδικημένου. Οι μετανάστες προσφεύγουν σ’ αυτό, για να επιστήσουν την προσοχή στο πρόβλημά τους. Δουλεύουν χρόνια τώρα στη χώρα μας και τους εκμεταλλεύονται οι πάντες, χωρίς να ρωτούν αν είναι παράνομοι.\nΠρέπει το μεταναστευτικό πρόβλημα, από ελληνικό να γίνει ευρωπαϊκό».\nΦοβάμαι και την Ελληνοφρένεια, φοβάμαι και το Ράδιο Αρβύλα, φοβάμαι και το Αλ Τσαντίρι. Φοβάμαι τον λαϊκισμό και την ευκολία απ’ όπου και αν προέρχεται. Ιδίως από τα αριστερά. Τι θα κάνουμε σ’ αυτή τη χώρα, δεν ξέρω. Και άντε, εγώ είμαι ψύχραιμος, έχω υπομονή και αγαπώ το κορίτσι μου, τη μουσική, το θέατρο, το σινεμά, τα μπαράκια και τα βιβλία. Θα το ρίξω εκεί. Αλλά αυτοί θα μας απελάσουν μια μέρα, να μου το θυμηθείτε. Εκτός από το να γελάμε μαζί τους, πρέπει να παρεμβαίνουμε, να μιλάμε, να συγκρουόμαστε. Αλλιώς, μαύρο φίδι που μας έφαγε.\nΥ.Γ 1. Ειλικρινά τον έχω χεσμένο τον ΣΥΡΙΖΑ και θεωρώ ανεπιτυχή και αναποτελεσματική την «επιχείρηση Νομική» αφού πετυχαίνει τελικά τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα. Δεν τον ψηφίζω πάντα και πολλές φορές μου τη σπάει. Όμως, όταν συναισθάνομαι την ολομέτωπη επίθεση εναντίον του από το σύνολο του εθνολαϊκισμού με επαναφέρει πάλι στο μαγνητικό του πεδίο.\nΥ.Γ 2. Με τη Siemens θα ασχολούμαστε τώρα...Κακόμοιρη χώρα, αδίκως φοβάμαι;\nΥ.Γ 3. Τώρα πια καταλαβαίνω και κάτι ακόμη. Τους νιώθω τους ξένους, γιατί και εγώ ξένος νιώθω στον τόπο μου.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 2:13 π.μ. 8 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΣάββατο βράδυ με φίλους. Μια ωδή\nΣε μιαν άκρη της πόλης, στην εφηβική γειτονιά μου που παρέμεινε γειτονιά μου ως σήμερα, τον Περισσό, μια δεκαπεντάδα φιλαράκια, αγόρια και κορίτσια, βρεθήκαμε σε ένα σχεδόν υπόγειο πάρτυ στο σπίτι του Χρήστου. Δεν είχα διάθεση, κάτι δικά μου τέλος πάντων, αλλά η δύναμη της παρέας με παρέσυρε και μου γράσαρε τα κουράγια. Είναι κάτι διαβολεμένες μέρες που χωράνε σε λίγες ώρες όλη την γκάμα των συναισθημάτων, από την Κόλαση στον Παράδεισο και τούμπαλιν. Κάθε φορά που θολώνω, το μέλλον μου μού φαίνεται πιο άδηλο κι απ’ της Ελλάδας, πιο αμφίβολο κι απ’ το ευρώ. Αλλά κάποιοι με περιμένουν για να μου κάνουν ενέσεις ελπίδας. Σκέφτομαι πόσο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν οι παρέες ήταν πιο ανοιχτές, αν τα ζευγάρια βάζανε πιο πολύ στις ζωές τους τα παρεάκια τους, αν στυλώνουμε το βλέμμα κάθε που κάποιος απευθύνεται στο πρόσωπό μας.\nΤα ζευγάρια πάντα φεύγουν νωρίς στα πάρτυ, στο τέλος μένουν οι καλοί (λέμε τώρα), για να μην πω και για τη συνήθεια που έχουμε κάποιοι να ξεγελάμε την παρέα, τη νύχτα και τον χρόνο και φεύγοντας και καληνυχτίζοντας, να χωνόμαστε στο αυτοκίνητο και να πηγαίνουμε στο τελευταίο στέκι που απομένει ανοιχτό και περιμένει καρτερικά τους τελευταίους τρεκλίζοντες θαμώνες.\nΌλα ήταν όμορφα κι απλά απόψε. Η κουβέντα με τα κορίτσια πέρασε από ωραία προσωπικά μονοπάτια. Ελένη και Χριστίνα ψηλαφούν τα πρώτα σημάδια απ’ τα δικά τους τραύματα. Ο Άρης πάντα εκεί, πιστό σκυλί και σιγουριά, γέμιζε το ποτήρι με Dimple και ας τέλειωσαν τα παγάκια, ο Χρήστος άψογος οικοδεσπότης με καπέλο ‘30ς στο κεφάλι έδινε ρυθμό. Τα τρουφάκια και οι καριόκες της Τόνιας έγιναν ανάρπαστα, ο Νίκος πρακτικός και πρόθυμος να καθαρίσει μια εκκρεμότητα που έχω με το Πλαίσιο, ο Γιώργος έπιασε πάλι την ατομική μου ατμόσφαιρα και την απέδωσε στο μέτρο της με ψύχραιμη αταραξία, η Χαριτίνη έχασε στο πόκερ που στρώθηκε μετά τις 3 σε ένα τραπέζι με μια μάλλινη κουβέρτα για τσόχα, αλλά χαμογελούσε και σιγοντάριζε με επιφωνήματα την ώρα που έβαζα τις μουσικές μου σε μια γωνιά με το Youtube σε πλήρη δράση και σκεφτόμουν με νοσταλγία το άλλο φιλαράκι μας που είναι φαντάρος στη Λήμνο και πολύ μας έλειψε κι απόψε.\nΚαθόμαστε και γράφουμε μαλακίες για δήθεν ήρωες και φευγάτους τύπους την ώρα που οι αληθινοί μας ήρωες είναι οι άνθρωποί μας, φίλοι, αδέρφια και γονείς. Αν έχω ένα χρέος ανεξόφλητο σ’ αυτούς είναι κάποιες σελίδες που δεν μπόρεσαν ποτέ να γεμίσουν το λευκό χαρτί, παρότι έχουν ξεχειλίσει το άγραφο εσώψυχο βιβλίο της ζωής μου.\nΣαν μεθυσμένο καράβι έφυγα από το πάρτυ, όπως μ’ αρέσει να φεύγω πάντα. Βιαστικά, χωρίς μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς, βγήκα στη νύχτα και τη βροχή. Περπάτησα 200 υπέροχα μέτρα, αργά, πολύ αργά, στη βροχή, μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου. Οι δρόμοι υγροί, το κεφάλι μου στραμμένο στον ουρανό, νερό έτρεχε ηχηρά από ένα τσίγκινο μπαλκόνι, παντού ερημιά και τα φώτα κλειστά στα δωμάτια των πολυκατοικιών. Πόρτες και παράθυρα κλειστά, κανείς δεν είναι πουθενά. Βάζοντας το κλειδί στην πόρτα, ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί ήδη στα ξερά χείλη μου. Ήδη είχα σκεφτεί τις πρώτες γραμμές μιας καινούργιας ανάρτησης. Η γυμνή νύχτα τότε χώθηκε στη σπηλιά της και σιγοψιθύρισε ασθμαίνοντας: αύριο πάλι.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 5:10 π.μ. 4 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΑδύναμος για μαγεία\nΈκλεισα τα φώτα και έβαλα την οπερέτα του Άστορ Πιατσόλα “Maria de Buenos Aires” να θερμάνει τους τοίχους του καινούργιου σπιτιού μου. Τον τελευταίο καιρό εδώ μέσα κάνω μια σπουδή στη σιγή. Περνούν ώρες πολλές που δουλεύω μπροστά στον υπολογιστή σιωπηλός. Τα δωμάτια είναι πνιγμένα στη μουσική. Στην κρεβατοκάμαρα τώρα παίζει Κολτρέιν, Τσάρλς Μίνγκους, Ντιουκ Έλινγκτον. Στο γραφείο «το Κουστουμάκι» του The Boy και στο καθιστικό είπαμε, Πιατσόλα. Αργεντίνικη μελαγχολία στη γλώσσα που μίλησε ο Λόρκα και ο Μπόρχες, ο Κορτάσαρ και ο Θερβάντες. Ο Δον Κιχώτης ήταν ο ήρωας που με συγκινούσε αφάνταστα ως παιδί και ακόμα. Ο Λούκι Λούκ με γοήτευε πολύ, όπως και τα σπαγγέτι-γουέστερν. Τώρα βιώνω ένα είδος φιλικής μοναξιάς. Αφού δεν μπαίνει κάτι στη δική μου ζωή, είπα να εισβάλλω εγώ σ’ έναν κόσμο καινούργιο, απωθημένο πολλά χρόνια. Εδώ και πέντε μέρες μαθαίνω ισπανικά. Ανόητοι. Δεν λέγεται Λιόσα ο νομπελίστας, αλλά Γιόσα (Llosa).\nΤο τηλέφωνό μου χτυπάει σπάνια. Ούτως ή άλλως σπάνια το σηκώνω. Θα έδινα πολλά σε όποιον μπορούσε να καταλάβει τι μου συμβαίνει ακριβώς για να το πει και σε μένα. Εδώ και είκοσι μέρες που μετακόμισα, εγκαταλείποντας μια για πάντα το πατρικό σπίτι με το εφηβικό δωμάτιο που γέμιζε, γέμιζε, γέμιζε ώσπου έσκασε, κάτι με σπρώχνει σε έναν συναισθηματικό βούρκο. Πενθώ με γαλήνιο και αρχοντικό τρόπο όλα τα πράγματα και τα πρόσωπα που χάνω. Τι να τα κάνω τα 92 τετραγωνικά; Η μοναξιά αντέχεται στο εφηβικό δωμάτιο. Η μοναξιά των 92 τετραγωνικών είναι απύθμενη.\nΧθες το βράδυ, γύρω στις 4 που αποφάσισα να κλείσω τα μάτια, έδωσα μια απελπισμένη μάχη με τη μύγα που χώθηκε στους τοίχους μου. Αδύναμος και χωρίς φακούς κρατώντας μια μαύρη κάλτσα προσπάθησα να τη διώξω αλλά τίποτα. Πρέπει να τη ζάλισα με κάνα δυο χτυπήματα γιατί οι πτήσεις της όσο περνούσε η νύχτα γίνονταν και πιο θεαματικά αργές, σαν να έκαναν αγώνες επίδειξης χειροκίνητα αεροπλανάκια. Αποκαμωμένος την άφησα στην τύχη της, υποθέτω κάπου θα κείται νεκρή σε κάποια γωνιά. Η μάνα μου σίγουρα θα την είχε συμμαζέψει.\nΘυμάμαι πριν δυο χρόνια ονειρεύτηκα κάποια άγνωστη σε ένα όνειρο. Ήταν απόκοσμη, χαμογελαστή, πανέμορφη, μου πρόσφερε νερό ασταμάτητα. Όποιος λέει ότι η φράση «σ’ έχω δει στο όνειρό μου πριν σε συναντήσω» δεν υπάρχει, δεν είδε τίποτα και μάλλον τρώει βαριά φαγητά πριν πέσει για ύπνο. Έχω αισθανθεί την απόλυτη ευτυχία μέσα σ’ ένα βραδινό ενύπνιο. Ήταν το ωραιότερο όνειρο της ζωής μου. Τώρα, την καλώ με μαγικά να έρθει πάλι, αλλά κάπου αλλού θα ταξιδεύει, σε κάποιου άλλου το νυχτερινό χαλί θα πλαγιάζει. Κάποιος θα ξημερώσει με χαμόγελο στα χείλη αύριο.\nΗ ευτυχία όταν βιώνεται και συνειδητοποιείται καθίσταται ύβρις. Η ευτυχία δεν είναι κάτι που μπορούμε να το κερδίσουμε με την αξία μας. Ό, τι πετυχαίνουμε με το μόχθο και τις αρετές μας, στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Πόσο βαρετή ευτυχία θα ήταν αυτή. Μόνο η μαγεία μπορεί να μας οδηγήσει στην ευτυχία. Ο Μπένγιαμιν είπε κάποτε ότι η μελαγχολία των παιδιών γεννιέται όχι από την αίσθηση ότι είναι αδύναμα απέναντι στους μεγάλους, αλλά από την επίγνωση ότι είναι αδύναμα για μαγεία. Μόνο ο μαγεμένος μπορεί να πει ότι ήρθε κοντά στην ευτυχία.\nΝα από τι πάσχω!\nΣτο βάθος του μυαλού μου επανέρχονται πάλι τα ιζήματα της καθημερινότητας: ο Παπανδρέου τα είπε σταράτα στον Ερντογάν, τα σπρέντ εκτοξεύτηκαν, πάλι πιθανή η χρεοκοπία, κάποιοι ποντάρουν στην πτώση μας, ευρωομόλογο, η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση στη ΝΕΟΓΑΛ Δράμας, το άλλο Σάββατο αντιρατσιστικό στον Άγιο Παντελεήμονα, οι Πυρήνες της Φωτιάς, κλειστό το μετρό και ο ηλεκτρικός, μειώσεις μισθών, έκρυθμη η κατάσταση στη Ακτή Ελεφαντοστού, ΑΕΚ-Κέρκυρα 0-0, Ιμπαγάσα, αύριο θα βρέξει. Και θα σας πνίξω.\nΠόσα να αντέξει ένα μυαλό…\nΤο μόνο που με χαροποιεί τελικά είναι η βεβαιότητα ότι αυτές τις γραμμές, που μάλλον κανείς δεν θα μπει στον κόπο να τις σχολιάσει από κάτω (και όχι άδικα), θα προσφέρουν ένα γλυκόπικρο χαμόγελο σε εκείνους που έκαναν και κάνουν στάσεις στη ζωή μου. Και κάποιοι είναι ακόμη εκεί έξω. Και μεθαύριο θα πιούμε ξανά παρέα, αβάσταχτα ζαλιστικά Jameson. Και θα μου ερεθίσουν τη σκέψη ώστε τα στόματά μας θα βγάλουν άνθη, και προφορικά και με τα βλέμματα, θα πούμε πάλι όσα ποτέ δεν θα μπορέσει να κρύψει μέσα της η άδολη γραφή μας.\nΑναρτήθηκε από πανωλεθρίαμβος στις 1:34 π.μ. 2 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΤο μακρύ θέρος του ’11 και το ρίγος του φθινοπώρου...


''The Hero'' Μια σόλο χορευτική performance για τον ήρωα και τον ηρωισμό στο Θεατροδρόμιο Κοζάνης - vetonews\nΠαρασκευή, 01 Απριλίου 2016 10:12\n''The Hero'' Μια σόλο χορευτική performance για τον ήρωα και τον ηρωισμό στο Θεατροδρόμιο Κοζάνης\nΣοφία Μαυραγάνη TheHero Μια σόλο χορευτική performance για τον ήρωα και τον ηρωισμό\nKOΖΑΝΗ 6 Απριλίου ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ ΚΟΖΑΝΗΣ\nΠαράσταση + Σεμινάριο\nΣε συνέχεια των παραστάσεων που δόθηκαν στην Αθήνα (Νοέμβριος ’15 – Ιανουάριος ’16), το έργο της Σοφίας Μαυραγάνη, «TheHero», ξεκινάει την περιπέτειά του στις σκηνές της ελληνικής περιφέρειας. Στη Κοζάνη, η παράσταση θα παρουσιαστεί τη Τετάρτη 6 Απριλίου στο ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ ΚΟΖΑΝΗΣ. Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί ένα σεμινάριο κίνησης και αυτοσχεδιασμού με εισηγητές τη χορογράφο της παράστασης, Σοφία Μαυραγάνη και το χορευτή Νώντα Δαμόπουλο.\nΤο «TheHero» είναι μια σόλο παράσταση χορού με τον ταλαντούχο Νώντα Δαμόπουλο. Ο ήρωας της παράστασης, μας καλεί σε ένα σκηνικό ταξίδι και μας διηγείται την δική του αγωνία, με σκωπτική και παιγνιώδη διάθεση.\nΕίναι οι ήρωες αποτέλεσμα ευφάντασης μυθοπλασίας ή αντανάκλαση της κοινωνίας από την οποία κατασκευάστηκαν; Η χορογράφος μελετά περιπτώσεις από το μυθολογικό ήρωα έως τον σούπερ-ήρωα φλερτάροντας με την προκλητική γοητεία της ίδιας της έννοιας του ηρωισμού. Στο «TheHero» συνθέτει ένα υβριδικό και πολυμορφικό ήρωα ο οποίος έρχεται να μας εξηγήσει το ανεξήγητο\n«Το Hero είναι μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς τόσο για το ουμανιστικό μήνυμα της χορογράφου όσο και για την κινησιολογική και μινιμαλιστική της πρωτοτυπία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον όπως εκφράζεται μέσα από τον πειραματικό πρωταγωνιστή της», Ναταλία Κουτσούγερα –Dancetheater.gr\nΜε αφορμή το υλικό της παράστασης -ήρωες, υπερδυνάμεις, άθλοι- οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου θα εξασκήσουν τη δυνατότητα του σώματος να κινείται δυναμικά και εφευρετικά, να εξερευνά τα όρια των δυνατοτήτων του και να αντιδρά στιγμιαία και αντανακλαστικά.\nΤελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 01 Απριλίου 2016 10:18


Κορονοϊός : Εκτός ελέγχου παρά τα μέτρα η πανδημία – Προς παράταση του lockdown - serraikanea.gr\nΚορονοϊός : Εκτός ελέγχου παρά τα μέτρα η πανδημία – Προς παράταση του lockdown\nPosted On Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2020 08:46\nΔραματικές διαστάσεις παίρνει η πανδημία του κορονοϊού στη χώρα μας. τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι αδύνατος ο τερματισμός του lockdown την επόμενη εβδομάδα...\nΤα στοιχεία για τον κοροναϊό σοκάρουν. Μέσα σε 21 ημέρες τον Νοέμβριο, χάθηκαν σχεδόν 900 συμπολίτες μας, εκ των οποίων οι 700 πέθαναν τις δύο εβδομάδες όπου η χώρα έχει μπει σε καραντίνα.\nΌπως πρώτο είχε γράψει το in.gr, η απαγόρευση μετακινήσεων θα παραταθεί για δύο εβδομάδες και βλέπουμε. Ακόμη κι αν η κυβέρνηση πάρει το ρίσκο και ανοίξει τα σχολεία, θα πρέπει να περιμένει καλύτερα νούμερα για την πανδημία προκειμένου να αποφασίσει και άνοιγμα του λιανεμπορίου.\nΗ χθεσινή τραγική επισκόπηση\nΥπενθυμίζεται ότι χθες καταγράφηκε για πρώτη φορά τριψήφιος αριθμός νεκρών, 108, από κοροναϊό, τα κρούσματα ήταν 2.311, και είναι σχετικά λίγα καθώς το Σαββατοκύριακο διεξάγονται λιγότερα τεστ συνεχίστηκε η αύξηση των διασωληνωμένων (522).\nΑναλυτικά, σήμερα ανακοινώθηκαν 2311 νέα κρούσματα του νέου ιού στη χώρα, εκ των οποίων 18 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας.\n· 26 κρούσματα βρίσκονται υπό διερεύνηση.\nΟ συνολικός αριθμός των κρουσμάτων είναι 90121, εκ των οποίων το 53.4% άνδρες. 4787 (5.3%) θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 22901 (25.4%) είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.\nTags: πανδημία,\tπαράταση,\tΚορονοϊός,\tCOVID-19,\tlockdown


ΜΗ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ\nΣήμερα δεν μπορείς να κρυφτείς. Αν κάνεις την πιτσικουλιά σου, τα έγκυρα ή κίτρινα ΜΜΕ θα σε βγάλουν στη σέντρα.\nΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΡΝΗ\nΗ αλήθεια έχει την αξία της όταν λέγεται ωμά. Φόρα παρτίδα. Σύμφωνοι, σε κάποια θεματάκια προσωπικού χαρακτήρος επιβάλλεται η διακριτικότητα. Λες την αλήθεια, αν αποφασίσεις να την ξεστομίσεις, καλυμμένα, με τακτ. Γιατί ο άλλος είναι ευαίσθητος, μην τραυμ......\nΜΕ ΤΟ ΠΑΠΟΡΙ ΤΗΣ ΠΡΕΖΑΣ\n«Είμαι αθώος» λέει ο Βαγγέλης Μαρινάκης και τούτη η δήλωση του προβάλλεται με τυμπανοκρουσίες. Πρωτοσέλιδα και… αυστηρά. Το σκάνδαλο!\nΜΕ ΜΑΡΙΝΑKΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ… ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΩΤΑΚΙ\nΤο μεγάλο ξεβράκωμα. Το πιο μεγάλο από καταβολής ΜΜΕ στην Ελλάδα. Θάφτηκε, δεν εμφανίστηκε η γκραν σουξέ είδηση, ότι ένας εν δυνάμει δημόσιος άνδρας, συγκεκριμένα ο Βαγγέλης Μαρινάκης με τόσο έντονη δημόσια δράση, κατηγορήθηκε από τη δικαιοσύνη για ένα κά......\nFBI ΚΑΙ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ\nΜετά το συλλαλητήριο για την Μακεδονία και στην Αθήνα, εξαφανίστηκε το «σκοπιανό» ζήτημα από τα μήντια. Ούτε αράδα. Και επιτόπου ξεκίνησε να παίζει το σκάνταλο Novartis. Πήρες χαμπάρι; Κάτι περισσότερο ήξεραν οι γάτοι του ΠΑΟΣΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου και Κ......\nΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΔΕΝ... ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ\nΟ απόλυτος διασυρμός των ΜΜΕ. Αυτή είναι η κουβέντα, και γράφεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, στο πως αντιμετωπίζουν τον Παναθηναϊκό, Είναι απίστευτο, πράγματι. Σα να μην έχει συμβεί τίποτα το... ασυνήθιστο στο πιο μεγάλο και ιστορικό μέγεθος που λέγ......\nΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ\nΜετά του σχετικού φωτορεπορτάζ ειδήσεις που στολίζουν τούτες τις ημέρες αξιοπρεπέστατου site και το πιθανότερο να κοσμούν την ειδησεογραφία κι άλλων δημοσιογραφικών ηλεκτρονικών σελίδων.\nΤΟ GRAND ΣΤΗΣΙΜΟ ΤΣΙΠΡΑ- ΚΑΜΜΕΝΟΥ\nΦοβερά πράγματα. Υπόθεση πώλησης πολεμικού υλικού από την Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία. Το μέγα σκάνδαλο, λέει, του Πάνου Καμμένου, υπουργού άμυνας. Τεράστιες ευθύνες, λέει, του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Και πώς έσκασε το έργο; Είπαμε! Φοβερά πράγματα.


Πορεία προς τα Ευρωπαϊκά Ιδανικά\nΕλληνο-Τουρκική Ημερίδα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής\nυπό την αιγίδα του Πρέσβη της Τουρκίας\nΜεγάλη επιτυχία σημείωσε η Ελληνο-Τουρκική ημερίδα που διοργάνωσε η Πρόεδρος της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, Δρ. Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, υπό την αιγίδα του Πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα, κου. Yigit Alpogan τη Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2004, με τη συμμετοχή κορυφαίων προσωπικοτήτων από τις δύο χώρες. Η πρωινή συνεδρία της ημερίδας πραγματοποιήθηκε στα Γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη Λεωφόρο Αμαλίας και η απογευματινή στο Νέο Κτήριο Διοικήσεως της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.\nΚατά τη διάρκεια της πρωινής συνεδρίας στα Γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Πρόεδρος της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, Δρ. Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, ευχαρίστησε τον Πρέσβη της Τουρκίας για την υποστήριξή του και καλωσόρισε τους συνέδρους με την ευχή να προωθηθεί ο διάλογος και η φιλία για την επίλυση του πιο σοβαρού προβλήματος, της διάσωσης της ζωής στον πλανήτη μας. Η ασέβεια προς το περιβάλλον μας οδηγεί στην άκρη του γκρεμού. Η διεθνής συνεργασία και η βιο-διπλωματία, όπως προτείνει από το 1985 η Βιοπολιτική μπορεί να εμπνεύσει νέα οράματα και να οδηγήσει σε μια κοινωνία ελπίδας. Μια νέα ηθική με πυρήνα το βίο σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα δύναται να βοηθήσει την ανθρωπότητα να ξεπεράσει τα αρνητικά πρότυπα και να οικοδομήσει μια δίκαιη κοινωνία πολιτών, όπου ο σεβασμός για το βίο αποτελεί τη μέγιστη αξία.\nΟ Διευθυντής της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, Γιώργος Κασιμάτης, χαιρέτισε την πρωτοβουλία της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής και τόνισε την επικαιρότητα της ημερίδας στα πλαίσια του γενικού κλίματος Ελληνο-Τουρκικής φιλίας και συνεργασίας. Τόνισε επίσης τον διεθνή χαρακτήρα των περιβαλλοντικών προβλημάτων και την ανάγκη συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας για την επίλυσή τους. Τέλος σημείωσε ότι η σύγχρονη Ελλάδα ωφελήθηκε τα πλείστα από την ευρωπαϊκή ενοποίηση και ευχήθηκε το ίδιο να συμβεί σύντομα και στη γείτονα χώρα.\nΟ Πρέσβης της Τουρκίας Yigit Alpogan ευχαρίστησε την Πρόεδρο της Βιοπολιτικής και τον Διευθυντή της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Κασιμάτη και εξέφρασε το θαυμασμό του για τις προσπάθειες και το έργο της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής. Ως διπλωμάτης, τόνισε την ιδιαίτερη σημασία της ημερίδας για την ενίσχυση της φιλίας και της συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Τουρκία και η Ελλάδα συνεργάζονται άψογα σε πολλούς τομείς και η παρούσα εκδήλωση επισφραγίζει την προσέγγιση των δύο λαών. Στον τομέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Τουρκία ήδη λαμβάνει βοήθεια από την Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια σε σύνθετα και περίπλοκα θέματα. Υπάρχει ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών οι οποίες συνεργάζονται, ώστε η τουρκική πλευρά να μπορέσει να κατακτήσει το κοινοτικό κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συνεργασία αφορά στην ανταλλαγή τεχνογνωσίας, πληροφοριών, γνώσεις για την συνδρομή, τον ρόλο της, την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων, τη διοργάνωση διαφόρων σεμιναρίων, κύκλων μαθημάτων και άλλες επιστημονικές δραστηριότητες. Ένα πρότυπο Ελληνο-Τουρκικής συνεργασίας στη Βιοπολιτική αποτελεί επίκαιρο και σύγχρονο θέμα, κι η επιστημονική κοινότητα της Τουρκίας έχει να ωφεληθεί τα μέγιστα από το έργο της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής.\nΟ Καθηγητής Rusen Keles, κορυφαίος διπλωμάτης και ιδρυτικό στέλεχος της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, εστίασε στη συμβολή της Βιοπολιτικής στην παγκόσμια κινητοποίηση και συνεργασία για το περιβάλλον. Τόνισε χαρακτηριστικά ότι, όταν το 1986 η τ. Πρωθυπουργός της Νορβηγίας κα. Brundtland ανακοίνωσε δημόσια την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης, τα ιδρυτικά μέλη της Βιοπολιτικής συζητούσαν ήδη τις επιπτώσεις της ιδέας αυτής σε συνέδριο στην Αθήνα. Τόνισε επίσης τον τεράστιο αντίκτυπο του εκπαιδευτικού έργου της Βιοπολιτικής ανά τον κόσμο και την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε πρόσφατη εκπαιδευτική έκδοση σε Ευρώπη, Ασία και Αυστραλία.\nΟ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, Κωνσταντίνος Στεφάνου, συνεχάρη την Δρα. Βλαβιανού-Αρβανίτη και τον κ. Alpogan για την πρωτοβουλία τους και επισήμανε ότι οι δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες δημιουργούν το σωστό κλίμα για την επίλυση των πολιτικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων. Τόνισε ακόμα ότι οι δύο χώρες είναι σύμμαχοι στον αγώνα κατά των περιβαλλοντικών προβλημάτων και στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος, κυρίως σε θέματα διασυνοριακής ρύπανσης και στην επικύρωση και εφαρμογή διεθνών συνθηκών για το περιβάλλον.\nΟ τ. Πρύτανης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Καθηγητής Νίκος Μαρκάτος, συντάχθηκε με τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής στην προσπάθεια οι Ολυμπιακοί Αγώνες να συμπεριλάβουν διαστάσεις πέραν του αθλητισμού. Το περιβάλλον, καθώς και οι ίσες ευκαιρίες για τα άτομα με αναπηρίες, χρειάζεται να αποτελέσουν προτεραιότητα στις Ολυμπιάδες. Η ρύπανση είναι διεθνές πρόβλημα και οι κοινές προσπάθειες αντιμετώπισής της μπορούν να χρησιμεύσουν σαν εφαλτήριο διεθνούς συνεργασίας και κατανόησης. Η τεχνολογία δεν είναι ούτε αγαθή ούτε πανούργα. Πέρα από την τεχνολογική πρόοδο, η παγκοσμιοποιημένη μας κοινωνία έχει ανάγκη από μια νέα προσέγγιση, έναν νέο τρόπο ζωής. Στην προσπάθεια αυτή, η Ελληνο-Τουρκική φιλία έχει την πλήρη υποστήριξή μου.\nΟ Πρόεδρος του Ελληνο-Τουρκικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, Παναγιώτης Κουτσίκος, τόνισε μεταξύ άλλων ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών εξαπλασιάστηκε. Αυτή η ραγδαία αύξηση σημειώνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Πριν από λίγο καιρό καταργήθηκε η διπλή φορολογία μεταξύ των δύο χωρών και αυτό σημειώνει ακόμα καλύτερες εμπορικές συναλλαγές. Όπου υπάρχει ανάπτυξη υπάρχει και το πρόβλημα του περιβάλλοντος. Έχουμε λοιπόν την ευκαιρία σε συνεργασία με τις διπλωματικές κοινότητες των δύο χωρών, μαζί με τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής να διοργανώσουμε σεμινάρια, έτσι ώστε να γνωρίζουν οι επιχειρηματίες και οι βιομήχανοι με ποιο τρόπο μπορεί αυτή η ανάπτυξη να μην αποβαίνει εις βάρος του περιβάλλοντος.\nΗ Δήμαρχος της Antakya (Αντιόχεια), Iris Senturk, επισήμανε ότι ο πολιτισμός είναι διασυνοριακή διάσταση. Στον ιδιωτικό τομέα και στις κυβερνητικές οργανώσεις όταν υπάρχει συνεργασία δεν υπάρχει πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Οι συνεργασίες μεταξύ εθνών ξεπερνούν τα σύνορα. Η προσέγγιση Τουρκίας και Ελλάδας θα έχει ως αποτέλεσμα ανάπτυξη προς όφελος και των δύο λαών. Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, οι πρέσβεις και οι κυβερνητικοί παράγοντες εργαζόμαστε εντατικά και στενά προς αυτό το σκοπό. Ελάτε να τα πούμε και να γνωριστούμε. Προτείνω να προχωρήσουμε προς το μέλλον με καλή συνεργασία. Η Αντιόχεια είναι υποψήφια φέτος για το βραβείο «Ειρήνη στον Κόσμο». Όταν οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να συνεργαστούν για τον ίδιο σκοπό δεν υπάρχουν προβλήματα που είναι ανυπέρβλητα.\nΟ Κυβερνήτης της Edirne (Αδριανούπολη), Fahri Yucel, επισήμανε τη σπουδαιότητα της συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας για την προστασία του περιβάλλοντος και την κοινή διαχείριση των υδάτων, ζήτημα που πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα των προγραμμάτων διασυνοριακής συνεργασίας. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να αναπτυχθεί ένα δίκτυο συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών που να συντονίζει ενέργειες και να προωθεί δυνατότητες συνεργασίας για τον τουρισμό και την ανάπτυξη. Η συμμετοχή στις δραστηριότητες τοπικών και περιφερειακών φορέων σε κοινούς γεωγραφικούς χώρους απαιτεί διασυνοριακή συνεργασία. Συναντήσεις σαν την πρωτοβουλία αυτή της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής μπορούν να θέσουν τις βάσεις αυτής της συνεργασίας\nΟ Κυβερνήτης του Sivas, Hasan Canpolat, εξέφρασε τη χαρά του για το ότι βρίσκεται σε μια τόσο όμορφη πόλη, με τόσο ωραίους ανθρώπους, που είναι ένας λαός πολύ συγγενικός με τον δικό του. Τόνισε ότι αυτή η συνάντηση θα βοηθήσει πολύ στη συνεργασία των δύο χωρών, καθώς και οι δύο χώρες έχουν κοινά περιβαλλοντικά προβλήματα. Διαρκείς και επιτυχείς περιβαλλοντικές πολιτικές θα πρέπει να εφαρμοστούν σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις αναγκαίες αρχές. Αυτές οι αρχές χρειάζονται αρκετή εξουσία, αρκετούς πόρους, αρκετή γνώση, νομοθετική υποδομή και τα σωστά εργαλεία. Συνεχάρη τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής για την πρωτοβουλία της και εξέφρασε την επιθυμία για στενή και καρποφόρα συνεργασία.\nΗ Καθηγήτρια του Πανεπιστήμιου της Άγκυρας Berna Alpagut, τόνισε την αξία της βιο-εκπαίδευσης ως γέφυρα συνεργασίας ανάμεσα σε όλους τους λαούς. Τόνισε επίσης τη σπουδαιότητα των μουσείων στην διατήρηση της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, καθώς και στην προώθηση της βιοκεντρικής εκπαίδευσης. Στα πλαίσια αυτά, ο αγώνας της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής αποτελεί παράδειγμα και πρότυπο διεθνούς συνεργασίας και κατανόησης.\nΟ Καθηγητής Zafer Erturk, Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Μεσογείου με 35.000 φοιτητές, ευχαρίστησε την Πρόεδρο της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής για την ευκαιρία να παραστεί σ’ αυτή τη σημαντική εκδήλωση και εστίασε στην σπουδαιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και στα νέα εκπαιδευτικά εργαλεία που προσφέρει στην ανθρωπότητα η πρόοδος της τεχνολογίας. Η προστασία της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης συντείνει στην σύσφιξη της συνεργασίας και της φιλίας των λαών.\nΟ Καθηγητής Umit Erdem, Διευθυντής του Κέντρου Περιβαλλοντικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου της Σμύρνης μίλησε εκτενώς για τη σύσφιξη της Ελληνο-Τουρκικής φιλίας και ευχαρίστησε την Ελλάδα για την υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, ως υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Οικολογικής Ομοσπονδίας, εξέφρασε την ελπίδα να συνεργαστεί στενότερα η Ελλάδα και η Τουρκία σε προγράμματα περιβαλλοντικής προστασίας.\nΗ Καθηγήτρια Έρση Αμπατζή Καλφόγλου από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, ειδική σε θέματα εγκληματολογίας, τόνισε ότι η εκπαίδευση είναι απαραίτητη προκειμένου η κοινωνία να ξεπεράσει τα αρνητικά στερεότυπα. Στην εξεύρεση λύσεων για το μέλλον της περιοχής μας, η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να συνεργαστούν στην πρόληψη της εγκληματικότητας και την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, γεγονός που θα ενισχύσει την ειρήνη. Τόνισε επίσης ότι είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει σε εκδήλωση της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής και θαυμάζει το πνεύμα συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί χάρη στις προσπάθειες της Προέδρου και του Πρέσβη της Τουρκίας.\nΤελειώνοντας τον κύκλο των πρωινών ομιλιών, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Άγκυρας Ilhami Unver ευχαρίστησε τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής και την Πρεσβεία της Τουρκίας, και δήλωσε ότι είναι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκεται στην Αθήνα, το λίκνο του πολιτισμού, ελπίζοντας ότι αυτή θα είναι η αρχή περαιτέρω καρποφόρας συνεργασίας. Το περιβάλλον δεν διακρίνει γεωγραφικά σύνορα και η συνεργασία στην περιβαλλοντική προστασία είναι θέμα που μας αφορά όλους. Έχουμε τη βούληση και τη δύναμη να συνεργαστούμε με την Ελλάδα και είμαστε ιδιαίτερα ευτυχής που η Ελλάδα ανέλαβε τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004.\nΚοινωνία με πρότυπα πολιτισμού παιδείας και άθλησης\nΣτο τέλος της πρωινής συνεδρίας, ο Ολυμπιονίκης Χρήστος Παπανικολάου διαβεβαίωσε τους συνέδρους ότι οι Έλληνες Ολυμπιονίκες στηρίζουν την προσπάθεια της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, μια παγκόσμια προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος, στηρίζουν μια προσπάθεια για μια νέα κοινωνία που θα έχει πρότυπα τον τουρισμό, την παιδεία, την άθληση, και πρότεινε τη διοργάνωση εκδήλωσης με στόχο τη Βιοπολιτική πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες. Στην εκδήλωση αυτή θα καλεστούν οι πρωταγωνιστές των Ολυμπιακών αγώνων και επειδή μιλάμε για Ελληνο-Τουρκική φιλία θα είναι καλεσμένοι Έλληνες και Τούρκοι Ολυμπιονίκες. Θα είναι προσκεκλημένοι ο κόσμος του πολιτισμού της Τουρκίας και της Ελλάδος, ο επιχειρηματικός κόσμος της Τουρκίας και της Ελλάδος. Με αυτήν την σύνθεση να γίνει μια εκδήλωση υπό την αιγίδα του Πρέσβη της Τουρκίας, έτσι ώστε να υπάρξει μια παγκόσμια λάμψη της όμορφης αυτής προσπάθειας που είναι για ένα καλύτερο περιβάλλον και μια κοινωνία με πρότυπα πολιτισμού παιδείας και άθλησης.\nΗ απογευματινή συνεδρία της ημερίδας πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του Νέου Κτηρίου Διοικήσεως της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με τη συμμετοχή διακεκριμένων ομιλητών. Τη συζήτηση συντόνισαν η Πρόεδρος της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, Δρ. Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη, και ο Καθηγητής Rusen Keles. Συζητήθηκαν τα ακόλουθα θέματα: Διεθνής συνεργασία και βιο-διπλωματία, Περιβαλλοντική εκπαίδευση, Επιχειρήσεις και ΜΜΕ, Γεωργία και ανάπτυξη της υπαίθρου, Περιβαλλοντική διακυβέρνηση.\nΗ συνεδρία άνοιξε με ομιλίες πρέσβεων ξένων χωρών, καθώς και του Προέδρου του ΟΤΕ Λευτέρη Αντωνακόπουλου. Λόγω ασθενείας, στη θέση του κου. Αντωνακόπουλου παραβρέθηκε ο Γενικός Διευθυντής Τεχνολογίας του ΟΤΕ και Υπεύθυνος της Hellas Sat Γιώργος Αργυρόπουλος. Εκφράστηκαν συγχαρητήρια στην Πρόεδρο και Ιδρύτρια της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, Δρα. Αγνή Βλαβιανού- Αρβανίτη, για το όραμά της και τις προσπάθειές της για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας και τονίστηκε ότι η Βιοπολιτική βοηθά στη δημιουργία και έκφραση κοινών συμφερόντων των εθνών υποκαθιστώντας την αντιπαράθεση με τη συνεργασία. Στρατεύοντας τις δυνάμεις του σε αυτή τη δυναμική και αναγνωρίζοντας το κύμα του μέλλοντος, ο ΟΤΕ προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα υιοθετώντας δράσεις φιλικές προς το «βιο-περιβάλλον» είτε πρόκειται για την εκπαίδευση, την απασχόληση ή τον πολιτισμό.\nΟ Διευθύνων Σύμβουλος της OTEnet, Γιώργος Ιωαννίδης, επισήμανε ότι η Βιοπολιτική μας βοηθά να απο-εστιάσουμε από τον άνθρωπο με την έννοια της εγωιστικής και συχνά κοντόφθαλμης επιδίωξης προσωπικών στρατηγικών, αυτό που στο χώρο της οργανωτικής θεωρίας απαξιωτικά αναφέρεται ως μικροπολιτική. Μας ωθεί αντίθετα να εστιαστούμε στον άνθρωπο ως αναπόσπαστο μέρος του περιβάλλοντος του. Στον άνθρωπο που μπορεί να υπάρξει και να αποδώσει σεβόμενος αυτό το περιβάλλον. Η θεώρηση αυτή μπορεί να μας οδηγήσει σε στρατηγικές συνειδητής υποστήριξης του εργασιακού, του κοινωνικού και του κάθε είδους περιβάλλοντος μας, καθώς επίσης και να μας οδηγήσει σε συνθήκες μεγιστοποίησης της συνολικής ωφέλειας. Χαιρέτισε την πρωτοβουλία της βιο-διπλωματίας, τον κλάδο της Βιοπολιτικής που αποσκοπεί στην επίτευξη περιβαλλοντικών στόχων μέσα από διπλωματικά κανάλια, και τόνισε ότι το διαδίκτυο μπορεί να κάνει την βιο-διπλωματία μέρος μιας κοινής δημόσιας σφαίρας, ζήτημα του κάθε πολίτη. Αν μέρος της ιστορίας μας, μας χωρίζει, τότε τα κοινά προβλήματα που αρκετά συχνά είναι και προβλήματα του κοινού φυσικού περιβάλλοντος μας ενώνουν. Το διαδίκτυο διευκολύνει την κοινή συνεννόηση, για κοινή δράση σε κοινά προβλήματα.\nΗ Αντιδήμαρχος Αθηναίων, Καθηγήτρια Κέλλυ Μπουρδάρα, καλωσόρισε τους συνέδρους στην πόλη των Αθηνών και τόνισε ότι στην αναζήτηση της νέας δομής και διοίκησης που οραματιζόμαστε, πιστεύουμε ότι η ποιότητα ζωής των πολιτών, η ελπίδα και η αρμονία αποτελούν το περιβάλλον που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Η Αθήνα είναι μια πόλη με ιδιαίτερες ευθύνες γιατί μόνο του το παρελθόν, χωρίς προγραμματισμό για το παρόν και όραμα για το μέλλον, δεν μπορεί να αποτελέσει τη διοίκηση που επιθυμούμε. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για την πόλη μας. Μέσα στο πλαίσιο των Ολυμπιακών αξιών θέλουμε ιδιαίτερα να στηρίξουμε την σημερινή εκδήλωση συνεργασίας, γιατί το περιβάλλον όπως προτείνει η Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, μπορεί να αποτελέσει τον σταθερό πυρήνα στην οικοδόμηση της κοινωνίας μας.\nΟ Πρέσβης του Μεξικού, Alejandro Diaz, ευχαρίστησε την Πρόεδρο της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής για την πρωτοβουλία της καθώς και για τη στενή συνεργασία που ανέπτυξε κατά το τελευταίο έτος με πολλά πανεπιστήμια του Μεξικού, στα οποία προμήθευσε εκδόσεις και πολύτιμο εκπαιδευτικό υλικό. Το Μεξικό, έχει δεσμευτεί να προωθήσει την προστασία του περιβάλλοντος, έχοντας πλήρη επίγνωση των προκλήσεων που συνδέονται με την αειφόρο ανάπτυξη, όπως η διαχείριση καθαρών υδάτων, η προληπτική προστασία των δασών, η μέριμνα για τους υγροβιότοπους, ο αποτελεσματικός έλεγχος της ρύπανσης, καθώς και η προώθηση του οικο-τουρισμού. Τόνισε επίσης ότι οι περισσότεροι λαοί αναζητούν την ειρήνη, την ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος. Λύσεις υπάρχουν και χρειάζεται να εφαρμοστούν διαμέσου της βιο-διπλωματίας.\nΟ Πρέσβης της Νοτίου Αφρικής, Jannie Momberg, αφού ευχαρίστησε την Δρα. Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη για το μεγάλο ενθουσιασμό που αφιερώνει στην Βιοπολιτική, μίλησε για την τεράστια πρόοδο που σημείωσε η Νότιος Αφρική στα θέματα περιβάλλοντος κατά την τελευταία δεκαετία, γεγονός που οδήγησε και στη διοργάνωση της Συνόδου Κορυφής για την Αειφόρο Ανάπτυξη στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002. Η Νότιος Αφρική απελευθερώθηκε το 1994 και κληρονόμησε μεγάλη φτώχεια, έγκλημα και μίσος. Έχουν όμως επιτευχθεί πολλά από το 1994. Σύμφωνα με στοιχεία της κυβέρνησης, υπήρχαν 11 εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Σήμερα, τα 9 εκατομμύρια εξ αυτών έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Είθε αυτό το συμπόσιο να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας, κι ας είναι ένα ακόμα λιθαράκι στο κτίσιμο μιας καλύτερης ζωής.\nΟ Πρόεδρος της UNESCO Νικόλαος Παπαγεωργίου επισήμανε ότι για τη διάσωση του περιβάλλοντος, όπως την οραματίζεται η Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, η τέχνη και η τεχνολογία ενωμένες αποτελούν τις δημιουργικές δυνάμεις που χρειάζονται για να οικοδομήσουμε την ειρηνική κοινωνία του μέλλοντος. Όπως διακηρύσσει η UNESCO, η ειρήνη παραμένει εύθραυστη σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Η φτώχεια και οι συγκρούσεις διακινδυνεύουν την ανθρώπινη ασφάλεια και αξιοπρέπεια, και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η προσπάθεια διατήρησης της ειρήνης σε όλες τις διαστάσεις είναι μια συνεχής πρόκληση για τη διεθνή κοινότητα, ειδικά υπό τις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.\nΟ Πρόεδρος του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, Στέφανος Κωστόπουλος, τόνισε τη σπουδαιότητα της Ελληνο-Τουρκικής συνεργασίας στον επιχειρηματικό τομέα επισημαίνοντας ότι καθώς η Τουρκία ετοιμάζεται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να επιλέξει διάφορα κεφάλαια για αναβάθμιση υποδομών, περιβάλλοντος και οικονομικά συστήματα. Η Ελλάδα, σαν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει την εμπειρία να γνωρίζει το πώς και το γιατί σε πολλά από αυτά τα προγράμματα. Το σημερινό επίπεδο εμπορίου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκεται περίπου στα 800 εκατομμύρια δολάρια, με στόχο πολύ σύντομα να φθάσει και να ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Τα ποσοστά αυτά θα μπορούσαν να αυξηθούν τουλάχιστον κατά 20% εάν δημιουργηθούν συνεργασίες, ώστε η Ελλάδα και η Τουρκία να μην είναι συνεργάτες μόνο στο εμπόριο, αλλά να δημιουργήσουν κέντρα εμπορίου, κέντρα μεταφορών και κέντρα τουρισμού.\nΟ Διευθύνων Σύμβουλος Διαχείρισης Κεφαλαίων της ABN-AMRO, Στάθης Νάζος, επισήμανε ότι ο ρόλος των ΜΜΕ είναι να παρέχουν πληροφορίες για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, είτε αυτό είναι εργασιακό είτε κοινωνικό. Είναι να παρουσιάζουν πληροφορίες χωρίς προκαταλήψεις. Ο ρόλος είναι διττός: να διαβιβάσει πληροφορίες και να είναι ο θεματοφύλακας των κοινωνικών αξιών. Πώς μπορούν να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι; Μόνο αν γίνει σαφής διαχωρισμός των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων. Ένας σαφής διαχωρισμός προωθεί το κοινωνικό καλό. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να θεσμοθετηθούν οι κατάλληλοι κανόνες, κανόνες που είναι υπεράνω χωρών, συνόρων και ανεξάρτητοι από οποιαδήποτε προκατάληψη.\nΟ Πρόεδρος του Ελληνο-Ρωσικού Εμπορικού Επιμελητηρίου Κωνσταντίνος Κανόνης, αφού συνεχάρη τη Διεθνή Οργάνωση Βιοπολιτικής για την διοργάνωση ενός ακόμη πολύ σημαντικού συνεδρίου για την συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας, τόνισε ότι, μακροπρόθεσμα, μόνο προγράμματα τα οποία δεν βλάπτουν το περιβάλλον θα είναι οικονομικά βιώσιμα. Καθώς οι νόμοι γίνονται πιο αυστηροί, το κόστος αποκατάστασης της περιβαλλοντικής βλάβης θα είναι τεράστιο. Η χρηματοδότηση πραγματοποιείται από τράπεζες και διεθνείς οργανισμούς. Το 1997, 93 εμπορικές τράπεζες σε όλο το κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, με υπόδειξη του ιδίου, υπέγραψαν μια διακήρυξη για το περιβάλλον και την βιώσιμη ανάπτυξη. Έχουμε κινηθεί τώρα από την ανάπτυξη στη βιώσιμη ανάπτυξη, οπότε και θα πρέπει να κινηθούμε από ελεύθερη αγορά σε ελεύθερη βιο-αγορά.\nΟ Κοσμήτορας του Athens Information Technology Center, Καθηγητής Χρήστος Χαλκιάς, τόνισε ότι αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη η ανθρωπότητα πέρα από τα καταναλωτικά πρότυπα είναι μια «καλή κοινωνία». Για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε την καλή κοινωνία, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την εκπαίδευση, το ταλέντο και την ενεργητικότητα του κάθε ατόμου, και να φτιάξουμε μια παγκόσμια κοινωνία η οποία θα θεωρεί τη γνώση ένα δώρο που πρέπει να μοιραστεί, έναν υγιή πλανήτη, ένα τόπο που θα λατρευτεί, και που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι ίσες ευκαιρίες θα είναι προνόμια όλων.\nΓια περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες από το συνέδριο μπορείτε να απευθυνθείτε:\nΤιμ. Βάσσου 10, Αθήνα 115 21\nΤηλ. (210) 6432419, Fax (210) 6434093


Μικράς Ασίας | Δήμος Χαλκιδέων\nΟδός Μικράς Ασίας. (Από το 1993)\nΜικρά Ασία: Χερσόνησος της Δυτικής Ασίας ή τ’ακρογιάλια του Ομήρου, ή τα απέναντι παράλια, που καταλήγει στον Εύξεινο Πόντο, στο Βόσπορο και στο Αιγαίο πέλαγος μέχρι την Αλεξανδρέττα. Και από το 1922 μετά των εκδίωξη των γηγενών Ελλήνων ανήκει καθαρόαιμα πλέον στο κράτος της Τουρκίας. Απ’ τους πρώτους λαούς που εγκαταστάθηκαν εκεί, φαίνεται πως ήταν οι Χετταίοι (από το -2.000 ως το -1200),ακολούθησαν οι Κάρες, οι Πελασγοί, οι Λυδοί. Εδώ έγινε ο Τρωικός πόλεμος του Ομήρου και ο θάνατος του άτρωτου Αχιλλέα. Σειρά είχαν οι Πέρσες και οι Μήδοι μέχρι τον -5ο αιώνα. Όμως πριν τον -8ο αιώνα σημαντικό τμήμα των Μικρασιάτικων παραλίων προς την πλευρά του Αιγαίου κατοικήθηκε από τα ελληνικά φύλα των Αιολέων, των Δωριέων και των Ιώνων, με κυριότερες ιδρυθείσες πόλεις: την Έφεσο, τη Σμύρνη, τη Μίλητο, την Αλικαρνασσό, το Βυζάντιο. Την ίδια περίοδο στα παράλια του Εύξεινου Πόντου αναπτύσσονται οι ελληνικές πόλεις: Σινώπη, Ηράκλεια κ.ά. Στην Μ. Ασία έδρασαν μεγάλοι πνευματικοί άνδρες, που διέπρεψαν στα γράμματα, τις τέχνες, τη φιλοσοφία, τις επιστήμες, με τα πιο λαμπρά ονόματα τον Όμηρο τον Αναξίμανδρο τον Θαλή τον Μιλήσιο. Ο Μικρασιατικός πολιτισμός προπορεύτηκε του ελλαδικού της ηπειρωτικής Ελλάδος με τις παραπάνω πόλεις και με τους αντίστοιχους φιλοσόφους.\nΗ βλογημένη ιωνική περιοχή ταχτικά δεχόταν τα περσικά πλήγματα και αρκετές ελληνικές πόλεις της Μικρασίας βρίσκονταν υπό τη δεσποτεία των Περσών, μέχρις ότου ήρθε ο Μέγας Αλέξανδρος και τους εξεδίωξε. Κατά τους επόμενους αιώνες στις περιοχές του Πόντου βασίλευαν οι ελληνίζοντες Μιθριδάτες βασιλείς που υπερασπίστηκαν την Ελλ. ελευθερία. Ο Μιθιδράτης ο ΣΤ’ από φόβο μήπως τον δηλητηριάσουν οι εχθροί του, έπαιρνε δόση βαθμιαία ενισχυμένη με δηλητήριο για την εξάσκηση και στην αντοχή στο δηλητήριο σε περίπτωση της έμμονης δηλητηρίασης. Και όταν χρειάσθηκε να δηλητηριασθεί επειδή νικήθηκε από τον ρωμαίο αυτοκράτορα Πομπήιο, δεν τα κατάφερε, διότι ο οργανισμός είχε πάθει ανοσία, και διέταξε στρατιώτη να τον ξιφουλκήσει. Από αυτή την θεωρία προέκυψε ο μιθριδατισμός. Το 1071 στο Ματζικέρτ κοντά στη σημερινή Αρμενία έγινε μάχη μεταξύ των αυτοκρατορικών δυνάμεων του Ρωμανού του Δ΄ και αυτών του σελτζούκου σουλτάνου Αρσλάν, με νίκη των Σελτζούκων Τούρκων και με την σύλληψη του βυζαντινού αυτοκράτορα, και την απελευθέρωσή του με αντάλλαγμα την παγιωμένη επικυριαρχία της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους. Μετά τους Ρωμαίους. οι Σταυροφόροι το 1204 κατέλυσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η έδρα μεταφέρεται στην Τραπεζούντα στη λεγόμενη των Κομνηνών αυτοκρατόρων χώρα. Η Μικρασία επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποκαλείται Ανατολία.\nΣελτζούκοι και Οθωμανοί Τούρκοι, Μογγόλοι και Άραβες συχνά στρέφονται κατά της Μικρασίας, η οποία από το 1453 κυριαρχείται από τους Οθωμανούς Τούρκους με την κατάληψη της Πόλης [Εάλω της Πόλης]. Πολλούς χρόνους μετά, στα 1919, αρχίζει ν’ ανθίζει για δυο τρία χρόνια το χαμόγελο των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με τη γνωστή Μικρασιατική Εκστρατεία των αισιόδοξων Ελλήνων, και έφερε μια ολιγόχρονη ανακούφιση. Με τις παραπλανητικές διπλωματικές διεργασίες των Αγγλογάλλων ‘‘συμμάχων’’ και Ιταλών επακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή. Ως πρώην αξιωματικός υπηρετήσας στην Πολεμική Αεροπορία, θυμίζω πως η τότε πρωτοποριακή αεροπορία στρατού, έλαβαν μέρος ανάλογα με τις δυνατότητές της βοηθώντας στην προσπάθεια των στρατιωτικών δυνάμεων να φέρουν εις πέρας μάταια την αποστολή τους.\nΤο δίδυμο Μικρασιατική Εκστρατεία – Μικρασιατική Καταστροφή έδεσε. Δυο λόγια για την διαφορά μεταξύ εκστρατείας και πολέμου, η εκστρατεία είναι μια επιθετική εκτός συνόρων πολεμική ενέργεια όπως ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919 στην Μικρά Ασία, Πόλεμος είναι μια πολεμική σύρραξη για την στήριξη των εθνικών συνόρων, αλβανικός πόλεμος, και βαλκανικός τοιούτος. Το 1922 έγινε η ανεξίτηλη ιστορική ημερομηνία, το δραματικότερο γεγονός για τον Ελληνισμό μετά την Άλωση της Πόλης το 1453. Η μάχη στο Αφιόν Καραχισάρ στις 30 Αυγούστου 1922 μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ήταν μαρτυρική και καθοριστική για τον Ελληνισμό. Εκεί χάσαμε τα πάντα, και οι δολοπλόκοι και ληστρικοί Τούρκοι εξασφάλισαν την Νεοτουρκική δημοκρατία, μάλιστα την εορτάζουν ως επέτειο της νίκης κατά των απίστων. Μια καταστροφή, που δεν μετά γνώρισε η Aθάνατη Ελληνική Φυλή, στην ιστορία της, που γνώρισε το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ενός εκατομμυρίου χριστιανών να λείπουν σύμφωνα με τις απογραφές του 1911 και 1928 από τον ξεριζωμό και τις σφαγές των Ελλήνων της φωτοδότριας Ιωνίας Γης και του Πόντου. Ύστερα από 3.000 χρόνια λαμπρής παρουσίας στην πλήρως εξελληνισμένη Μικρά Ασία σίγασε η Ελληνική φυλή. Έτσι, οι Νεότουρκοι του Κεμάλ Ατατούρκ από τη μια έσπειραν με χιλιάδες νεκρούς το έδαφος της Ιωνίας και τα παράλια της Σμύρνης, και από την άλλη εκατοντάδες χιλιάδες Μικρασιάτισες εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες για να πορευτούν ως πρόσφυγες στην καταρρακωμένη ελλαδική χώρα. οι άνδρες τους κρατήθηκαν για να βοηθήσουν με τον θάνατό τους στα τάγματα εργασίας, για να ορθοποδήσει η νεοϊδρυθείσα τουρκική δημοκρατία του Κεμάλ. Τα οστά των χιλιάδων εξαφανισμένων ανδρών ύστερα από πλειοδοτικό διαγωνισμό, που τον κέρδισαν οι γάλλοι, 160 χιλιάδες τόνοι οστών και με την έγκριση της τότε ελληνικής κυβέρνησης Μιχαλοκοπούλου μεταφέρονται στη Γαλλία για λίπασμα, αφού πρώτα αλεθοποιήθηκαν.\nΟι Ρωμιοί οι γκιαούρηδες οι άπιστοι, οι Γιουνανιστάν στην Τουρκία οι τουρκόσποροι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Η Ειμαρμένη μας εργαζόταν για μας χωρίς εμάς νυχθημερόν από την μέρα που πατήσαμε το πόδι μας στην Σμύρνη, δεν μας ήθελε ο θεός του πολέμου και της ειρήνης, – διότι εκεί μας έστειλαν ως τοποτηρητές, οι δήθεν σύμμαχοι για τους γηγενείς Έλληνες, και όχι για επεκτατικό πόλεμο που επιχειρήσαμε. Δεν μπορούσε να κρατηθεί το προτεινόμενο Χριστιανικό Μικρασιατικό Κράτος στα ματωμένα χώματα, όπως προτεινόταν. Μας έμεινε η δοξασία. ’’Οι Αλησμόνητες Πατρίδες.’’ της Μεγάλης Ιδέας. Βαρύτατες ευθύνες καταλογίζονται στους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, όταν οι πρώτοι με τον ύπαρχο Στεργιάδη ζητούσε διαβατήρια από τους Ρωμιούς για να εκπατρισθούν, και το όσοι λιγότεροι έρθουν στην Ελλάδα τόσο καλύτερα ούρλιαζε ο πρωθυπουργός Δ. Γούναρης. Δεν πρόβλεψαν – δεν διέθεσαν επί πλέον πλεούμενα για την απομάκρυνση των συνωστισμένων στην προκυμαία της Σμύρνης; όπως τους ήθελε αργότερα η ιστορία της στ’ τάξης του Δημοτικού το 2006. Και αυτό από μια καθηγήτρια της ιστορίας, προς δήθεν κατάπαυση της μισαλλοδοξίας μεταξύ των δυο χωρών.\nΕκεί που ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε διαρκή παρουσία 3.000 χρόνων και σε πανύψηλο πνευματικό κοινωνικό πολιτιστικό επίπεδο, επικράτησαν η σαρία και ο φερετζές. Οι χριστιανοί μικρασιάτες δεν ανταλλάχτηκαν όπως πρόβλεπε η μετέπειτα συνθήκη της Λωζάνης – αλλά εξεδιώχθησαν, εν τούτοις οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας, έφυγαν με τη ησυχία τους, ανταλλάχτηκαν. Όσο για την ανταλλαγή λες και ήταν ‘’ζωντανά’’ και κάνανε τραμπάλα. Η ανταλλαγή είχε προαποφασισθεί από το 1914 μετά από τους βαλκανικούς πολέμους, και προέβλεπε κάτ’ αρχή τον επαναπατρισμό των βαλκανικών μουσουλμάνων από τις περιοχές που απελευθερωνόταν από τους σέρβους και τους έλληνες. Αλλά ξέσπασε ο Α’ Π. Πόλεμος και δεν υλοποιήθηκε τότε αυτή η συμφωνία. Το 1924 όμως οι της Καππαδοκίας χριστιανοί έλληνες κατάφεραν με κάμποσα υπάρχοντα και έφθασαν ομαλά στον Πειραιά. Για την ανταλλαγή φαίνεται να δικαιώνεται αργότερα ο εθνάρχης Βενιζέλος που επέμεινε να πραγματοποιηθεί, διότι θα συνέβαινε στην Μικρασία, ότι συνέβη και στην Κωνσταντινούπολη αργότερα το 1955 με τα γνωστά πογκρόμ, και οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα θα ήταν σήμερα εκατομμύρια όπως συμβαίνει στην Θράκη μας. Και αποτελειώθηκε η μικρασιατική καταστροφή με την συμφωνία πρωθυπουργών Ε. Βενιζέλου και Ι. Ινονού πασά το 1930, με τον όρο να μη απαιτηθεί ουδεμία επιπλέον αποζημίωση. Υπεράνω όπως πάντα ό μεγαλόκαρδος έλληνας που έχασε τις ατράνταχτες περιουσίες των ελλήνων, να αποζημιωθεί με τα χαμόσπιτα των μουσουλμάνων ελλήνων; Εκεί ακούσθηκε η φράση ο καλός ο φράχτης κάνει τους καλούς γείτονες. Καλός γείτονας ο Τούρκος, το βλέπουμε κάθε τόσο να μας αμφισβητεί και να διεκδικεί, όλα τα νησιά του Αιγαίου διότι λέει είναι προέκταση της Μικρασίας.\nΤο 1997 η Ελληνική. Βουλή αναγνώρισε την μικρασιατική εξόντωση του Ελληνισμού να τιμάται ως ημέρα μνήμης στις 14 Σεπτεμβρίου ημέρα της πυρπόλησης της Σμύρνης.\nΗ Ελλάδα κάηκε κατακάηκε, ‘’στην Ελλάδα δεν απομένει καμιά ελπίδα’’ όσοι μας βοήθησαν έκαναν πίσω και τους Έλληνες τους παρέσυρε το κύμα.’’ Μικρασιάτικος καημός. Οτιδήποτε μικρασιάτικο με καθηλώνει χωρίς να μπορώ να ερμηνεύσω, τη συμπάθειά μου, θέλεις επειδή εκεί βρέθηκε ο πατέρας μου τότε, θέλεις επειδή η γυναίκα μου έχει μικρασιάτικες ρίζες;\nΤέρμα, μάς αποτέλειωσε το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας, η θάλασσα των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών που υλοποιήθηκε με την Συνθήκη των Σεβρών το 1920 στις 28 Ιουλίου/ 10 Αυγούστου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο – με το τέλος του Α’ Π. Πολέμου – που μας παραχωρούσε την Α. Θράκη και την περιοχή της Σμύρνης, αλλά τότε χάθηκε και το μεγάλο έπαθλο η βασιλεύουσα Πόλη. Με τον Ε. Βενιζέλο στο αποκορύφωμα της ιστοροπολιτικής του καριέρας να καταρρέει. Όμως αποδείχθηκε ένα φιάσκο, χάρτινη η συνθήκη των Σεβρών, αργότερα ο στρατηγός Ντε Γκώλ είπε για την συνθήκη ‘’πως ήταν σαν την νεαρή τριανταφυλλιά που της έπεσαν όμως τα τριαντάφυλλα.’’ Λίγο, έως καθόλου κράτησε, κάθ’ ότι ο νέος άτυπος εθνικιστής αρχηγός της Τουρκίας Κεμάλ την απέρριψε. Στις 24 Ιουλίου 1923 με την αναγκαία Συνθήκη την Λωζάννης να επιστρέφονται οι περιοχές που είχαν παραχωρηθεί, όπως Ίμβρος Τένεδος, Α. Θράκη στην Τουρκία, Β. Ήπειρος στην Αλβανία, και κατά τον τρόπο που γνωρίζουμε η Κύπρος, και αρχίζει το μαρτύριο του ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικρασίας.\nΜ. Ασία χώρα του πόνου και της ελπίδας, λίκνο της χριστιανοσύνης των Αποστόλων, των αγίων, των οικουμενικών Συνόδων, των βυζαντινών – ρωμαικών Αυτοκρατόρων, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών του αθλητισμού, ο αθώος αυθορμητισμός, και πάνω από όλα η μεγάλη καρδιά των μικρασιατών. Αυτοί οι αθώοι κουβαλούσαν την κακή μοίρα, και στο κάθε βήμα να τους περιμένει στην γωνία, ότι το χειρότερο, από τα σφάλματα των ηγετών μας. Να αναλύσω το: όταν θυμάσαι ευχάριστες στιγμές είναι ειρωνεία της τύχης για τους πρόσφυγες. Αυτοί που έζησαν στα παλάτια με όλα τα καλούδια της ‘’Ευρώπης,’’ έφυγαν βιαστικά με κάθε τι το πλεούμενο, – αν και αυτό ήταν δυσεύρετο – χωρίς τροφή, νερό, άυπνοι για μέρες μες στη θάλασσα με ξεκληρισμένες οικογένειες, άλλοι πέθαιναν στην διαδρομή από χολέρα, τύφο, ευλογιά, με παρέα τις ψείρες, έφθασαν χωρίς ρούχα, χρήματα στην ελλαδική ξέρα. Η Αθήνα άλλαξε όψη, με τις βράκες με τις τούρκικες και αρμένικες κουβέντες. Από τα μεγαλεία, στην ουρά για μια φραντζόλα, και διαμονή σε τσίγκινες παράγκες. Βλέπω σε μια φωτογραφία της εποχής που τα θεωρεία της Λυρικής Σκηνής να έχουν μετατραπεί σε κατοικίες ‘’τυχερών προσφύγων’’\nΤα ζητήματα των διαπροσωπικών σχέσεων των κατοίκων της Ιωνίας όσο ζούσαν εκεί όπως, αρραβώνες, γάμοι, διαζύγια, τα επέλυε η θρησκευτική χριστιανική κοινότητα, η προσφυγή στα οθωμανικά δικαστήρια εθεωρείτο κοινωνική -προσωπική προσβολή.\nΣε κάθε μικρασιάτη πρόσφυγα υπάρχει μια σκιά μνήμης στην ψυχή του, ο εξευτελισμός του στην πατρίδα Ελλάδα, η παράγκα, η καραντίνα, ο ανεπιθύμητος ξένος, η ανέχεια, όλα αυτά μαζί με την προσδοκία της επιστροφής του στην γενέτειρα γη φούντωναν το μυαλό, την ψυχή του.\nΜαζί με όλα τα δεινά που επέστησαν, έφεραν και τον πολιτισμό τον ευρωπαϊκό με όλα τα άγνωστα για την μάνα Ελλάδα και τους ελλαδίτες έφεραν την μεγάλη καρδιά τους γεμάτη αφέλεια και καλοσύνη, έφεραν επιστημονικό προσωπικό μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί. γνώσεις από βιομηχανικές επιχειρήσεις εμπειρίες από την καλλιέργεια πρότυπων ειδών φυτικών και γεωργικών εδώδιμων προϊόντων, ανέβασαν την ποιότητα της κοινωνικής μας ζωής. Έφεραν την λυπημένη χαρά, την διασκέδαση, το τραγούδι, έφεραν τον έρωτα, που όλα αυτά ήταν άγνωστα στην μητροπολιτική Ελλάδα. Και δω τίθεται το ερώτημα, η Ελλάδα πήγε στους έλληνες ή οι έλληνες πήγαν στην Ελλάδα; Θάλεγα πως η κακιά η μοίρα τους έφερε δυστυχώς για καλό μας, να ανεβάσουν τον ελληνισμό στον κόσμο, ελλαδίτες και μικρασιάτες πρόσφυγες μαζί προχώρησαν στο καλύτερο αύριο. Το φόρο τιμής και σεβασμού, που αποδίδουμε σε όλους εκείνους που χάθηκαν, στην βαθιά πληγή σε κείνους που ξεριζώθηκαν\nΟι σύμμαχοί μας οι Γάλλοι που κρατούσαν γύρω στις 34.000 έλληνες αιχμαλώτους τους παρέδωσαν στους τούρκους, και από αυτούς οι 18.000 κατόρθωσαν να φθάσουν κουρελήδες στην πατρίδα. Οι περιουσίες των χριστιανών ελλήνων της Ιωνίας συμψηφίστηκαν για τις αποζημιώσεις του πολέμου του 1897. Και για τις καταστροφές του μικρασιατικού πολέμου του 1922 οι τούρκοι απαιτούσαν αποζημίωση, και τότε ο Βενιζέλος είπε στο Ινονού πασά πως θα διατάξει τον ελληνικό, στρατό που έδρευε στον Έβρο ποταμό να καταλάβει την Α. Θράκη, και έτσι απέρριψε την πρότασή του. Και κάτι για τον πληθυσμό της Πόλης, ο τότε επίσκοπος της Καππαδοκίας πρότεινε να αναλάβει εκείνος την ορθόδοξη πατριαρχεία του Φαναριού και να ανταλλαγούν οι Κωνσταντινοπολίτες αντί των Καππαδόκων. Και ενώ ήμασταν κερδισμένοι στο Μεγάλο Πόλεμο έναντι της Τουρκίας με την ήττα στον μικρασιατικό πόλεμο, και με τις απατήσεις από τον πόλεμο του 1897 βρεθήκαμε χαμένοι σε όλα. Δυο λόγια για τον Κεμάλ αυτόν τον δαιμόνιο τούρκο αξιωματικό, πολλοί τον θέλουν με εβραίικες ρίζες, που εξελίχθητε σε δικτάτορα και μεταρρυθμιστή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία πίστευε πως είχε επηρεαστεί από την βυζαντινή, και την θεωρούσε περισσότερο ρωμαϊκή, παρά Οθωμανική του σουλτάνου Οσμάν χώρα, που τον κατήργησε. Εφάρμοσε το γρηγοριανό ημερολόγιο, αντί της ισλαμικής χρονολόγησης, Απαγόρευση την ισλαμική ενδυμασία, κατήργησε το ιερό αλφάβητο του Ισλάμ. Θεωρούσε τις παραδόσεις σύμπλεγμα κατωτερότητας, οι παραδόσεις, ναι μεν αλλά φρενάρουν την προκοπή. Κατήργησε, τον χαλίφη και τα θρησκευτικά δικαστήρια, Θα μπορούσε όμως να εφαρμόσει το ότι η Τουρκία ανήκει στους τούρκους χωρίς την εξόντωση εκατομμυρίων αλλόθρησκων. Με την Συνθήκη της Λωζάννης ο Κεμάλ έκραξε, τους ξεριζώσαμε τους άπιστους, σύμφωνα με το οργανωμένο εθνικιστικό Δίκαιο της Τουρκίας, και η Τουρκία ανήκει στους τούρκους. Το μόνο καλό που ξεπήδησε από τις μεταρρυθμίσεις που έκανε στο νεοϊδρυθέν έθνος – κράτος ήταν ότι δεν έχουμε σήμερα δίπλα μας ένα κράτος τύπου Ιράν με όλα τα συνεπακόλουθα άσχετα που με τον μουσουλμάνο σουλτάνο Ερντογάν έγινε φανατικότερο μουσουλμανικό κράτος από το Ιράν.\nΥΣ. Ερωτήματα: Εάν δεν επιχειρούσαμε αυτή την εκστρατεία , πώς θα ήταν η κατάσταση σήμερα; μήπως θάταν καλύτερα; ή πριονίσαμε το κλαρί που καθόμασταν; Κι αυτό το διακηρύττω δυνατά πως οφείλεται στην αχαριστία του εκλογικού σώματος στις εθνικές εκλογές του 1920 που δεν ψήφισε Ε. Βενιζέλο. Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ; Γιατί πήγαμε στην Μ. Ασία γιατί δεν βοηθήσαμε τους εκεί Έλληνες – χριστιανούς στην μεγάλη έξοδό τους; Γιατί τους αφήσαμε στη μοίρα τους, Γιατί; Και μη νομίζετε πως φταίνε οι ξένοι, οι σύμμαχοι αυτοί ενδιαφέρονταν για τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα. Αλλά και οι Μπολσεβίκοι – Ρώσοι οι ομόθρησκοι, μας πρόδωσαν δίνοντας πολεμική βοήθεια στον πονηρό Κεμάλ, και αυτό γιατί συμμετείχαμε με την αντάντ στον Πόλεμο του 1919 κατά της επανάστασης των Μπολσεβίκων έναντι του τσάρου της Ρωσίας. Επί πλέον η φαγωμάρα μας, ο διχασμός Κωνσταντίνου – Βενιζέλου, τα κουρασμένα δέκα πολεμικά χρόνια από τους βαλκανικούς πολέμους του 1912- 13, οι στρατιώτες μας και οι συγγενείς των είχαν εξαντληθεί, ψυχικά και σωματικά, και έδωσαν στον Γούναρη την κυβέρνηση που έταξε στους ψηφοφόρους, να φέρει πίσω τα παιδιά τους και όχι στον Βενιζέλο την πρωθυπουργία στις εκλογές του 1920, με όλα τα γνωστά επακόλουθα.\nΛένε για τα παραπάνω ότι ο διορατικός Βενιζέλος προείδε, τον αφανισμό των χριστιανών της Μ. Ασίας, που προέκυπτε ως εκδίκηση για τον μουσουλμανικό αφανισμό στα Βαλκάνια το 1912 -13 από τους χριστιανούς των Βαλκανίων, και γιαυτό με οποιονδήποτε τρόπο προσπαθούσε να συμμαχήσει και με τον διάβολο προκειμένου να διασώσει τον πληθυσμό της Ιωνίας. Με τον Βενιζέλο οι Ιταλοί είχαν πάρε δώσε και με την απώλεια της κυβέρνησης το 1920 και οι Ιταλοί εγκατέλειψαν τους Έλληνες στην Μ. Ασία, και πήγαν με τους κεμαλικούς. Πολλοί κοστολογούν αυτή την καταστροφή στον καημό της Μεγάλης Ιδέας. Είτε έτσι είτε αλλιώς η εκστρατεία ήταν επιβεβλημένη για την αποκατάσταση του γένους.\nΓια την μικρασιατική καταστροφή μια Επαναστατική Επιτροπή θεώρησε υπεύθυνους τους τρείς πρώην πρωθυπουργούς και τέσσερες πρώην υπουργούς και ένα στρατιωτικό και τους παρέπεφτε σε έκτακτο στρατοδικείο και εκτέλεσε τους έξι εξ ου και η ‘’δίκη των έξ’’\nΟι σύμμαχοι – πανάθεμά τους είναι εκείνοι που δεν μας επέτρεψαν να προελαύνουμε για τη ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης.\nΚάτι που ισχυρίζονται οι τούρκοι ότι έχουν δικαιώματα στο Αιγαίο, είναι μια υπόσχεση των συμμάχων- νάτοι πάλι οι φίλοι μας οι σύμμαχοι- νά’χουν δικαιώματα συγκυριαρχίας στο Αιγαίο πέλαγος, ας όψεται ο προδότης Σημίτης ως πρωθυπουργός που υπέγραψε ανάλογα δικαιώματα στο Αιγαίο.\nΈχουμε το σύνδρομο του ηττημένου από την Τουρκία;\nΓιατί να μη ζητάμε αποζημιώσεις για τα όσα δεινά υπέστημεν από τους τούρκους τόσο στην Mικρασία όσο και στον Πόντο, όσο και παντού; Αυτό αποτελεί εθνικό καθήκον απέναντι στο έθνος και στη μνήμη εκείνων που έχασαν την ζωή τους. Και ένα παράπονο από την βυζαντινολόγο Ελένη Γλικατζή Αλβελέρ διότι δεν υπάρχει μια έδρα του βυζαντινού και μικρασιατικού πολιτισμού σε ελληνικό Πανεπιστήμιο, ενώ υπάρχει παρόμοια σε ξένα Πανεπιστήμια.


ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΑ ONLY BOYS OLB 64748064 GREY-RED\nΤΑΠΕΤΣΑΡΙΑ ONLY BOYS OLB 64748064 GREY-RED (Κωδ.: 26464)\nΣυλλογή του γαλλικού οίκου «Caselio». Οι μπορντούρες τοίχου αποτελούν μια οικονομική και εύκολη λύση για τη διακόσμηση τοίχων. Διαλέξτε το σχέδιο που ταιριάζει καλύτερα στο χώρο σας και αλλάξτε την εμφάνιση του τοίχου σας με μια απλή κίνηση. Η συλλογή ONLY BOYS χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη ποικιλία μοτίβων σε νεανικά, φωτεινά, χαρούμενα σχέδια. Μπορεί να μεταμορφώσει ιδανικά τα εφηβικά δωμάτια, νεανικούς χώρους καθώς επίσης κάθε είδους χώρο που επιθυμείτε να αναδείξετε. Απευθύνεται κυρίως σε αγόρια και εκτός από τα γραμμικά και μονόχρωμα σχέδια τη συλλογή ολοκληρώνουν θεματικά με αυτοκίνητα, μηχανές, γράμματα, χώρες, διάστημα, ποδοσφαιριστές κ.α. Οι φωτεινές αποχρώσεις τους σε συνδυασμό με το διακριτικό σατινέ φινίρισμα έχουν την ιδιότητα να προσδίδουν ξεχωριστό στυλ και νεανικό αέρα. Έχουν εύκολη τοποθέτηση και μεγάλη αντοχή στο χρόνο.\n2 PCS Home Decoration Creative Personality English Letters Acrylic Mirror 3D DIY Wall Stickers(H) olla\nΤαπετσαρία Apodyterium Taupe WP20195 Red-Taupe-Blue-Anthracite MindTheGap Designdrops\nΤαπετσαρία τοίχου Tableau Craie SRE 6820 54 67 53Μx1005Υ Max Kids\nΤαπετσαρία Τοίχου Pretty Lili 66323110 1005Μx53Υ E - decor\nΤαπετσαρία Τοίχου Plains Red 53Μx1005Υ Max Kids\nΦωτοταπετσαρία Frozen Disney 1 Max Kids\nΦωτοταπετσαρία Alice 1 Max Kids\nModern Minimalist Pineapple Letter Frameless Decorative Painting Living Room Core, Size:20x25cm(English Letter) olla\nΦωτοταπετσαρία Spiderman 11 1Μx1Υ Max Kids\nΧαλί Nattiot Trishna 110Μx160Πx1Υ Max Kids\n2 PCS Home Decoration Creative Personality English Letters Acrylic Mirror 3D DIY Wall Stickers(W) olla\nΤαπετσαρία Τοίχου LOUK EVER 7342 53Μx1005Υ E - decor


Showing results for tags 'ποδόσφαιρο'. - GreekComics\nShowing results for tags 'ποδόσφαιρο'.\nΚομικ με θέμα το σήμα του Παναιτωλικού\nΆρθρο από gazetta.gr Στο Αγρίνιο όντας απαλλαγμένοι από το άγχος της παραμονής, συνεχίζουν τις δράσεις που αφορούν τον εορτασμό των 88 χρόνων από την ίδρυση του Παναιτωλικού! Έτσι στο πλαίσιο αυτό η «κυανοκίτρινη» ΠΑΕ προχώρησε στην έκδοση της ιστορίας του Τίτορμου (το έμβλημα του συλλόγου), προκειμένου να διανεμηθεί δωρεάν σε χιλιάδες παιδιά σε όλο το Νομό Αιτωλοακαρνανίας με επισκέψεις στα σχολεία. Μέσα από κείμενα που συνοδεύονται από σκίτσα του Χρήστου Παπανίκου, περιγράφεται η ιστορία του μυθικού Αιτωλού, που αποτελεί το έμβλημα του Παναιτωλικού από την ίδρυσή του. Η συνάντησή του με τον μεγαλύτερο Ολυμπιονίκη, τον Μίλωνα Κροτωνιάτη, ο οποίος, διαπιστώνοντας τη δύναμη του Τίτορμου, αναφώνησε «ούτος άλλος Ηρακλής» και αναγνώρισε τις αρετές του χαρακτήρα του. Με την κίνηση του αυτή ο Παναιτωλικός δείχνει ότι έχει αλλάξει επίπεδο και σαφώς επιδιώκει να φτιάξει μια νέα γενιά φίλων του συλλόγου όχι μόνο στο Αγρίνιο,αλλά σε όλο το νομό.\nΜια χούφτα ήρωες (κόμικ)! [Γαλούπης Βασίλης, gazzetta.gr, 27/01/2014]\nΤο «Μουντιαλίτος» που κυκλοφόρησε στα περίπτερα, τα ποδοσφαιρικά κόμικ, η εθνική. Κι αν δεν είναι πρότυπα τούτοι οι διεθνείς, ποιοι είναι; Όταν μεγαλώνεις με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα στην ζωή σου, τότε οι μνήμες έχουν πάντα την ιδιαίτερη αξία τους. Ζεις μαζί τους. Σε συνοδεύουν συνέχεια. Από τότε, λοιπόν, που μαζεύαμε χαρτάκια Panini, που παίζαμε «ξύλινο» και Subbuteo, που βλέπαμε τα πρώτα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια να μας μαγεύουν και να μας τρώνε ΟΛΑ τα «δεκάρικα» από το χαρτζιλίκι, που βγήκαν τα… πρώιμα «μάνατζερ» και «fifa» για το pc, υπήρχε μόνιμα ένα κενό… Ή μάλλον, δύο. Τα κόμικ και οι ταινίες. Από εφημερίδες, όχι μόνο ημερήσιες αλλά κι εβδομαδιαίες αθλητικές (π.χ. «Μπάλα»), δεν υπήρχε έλλειψη. Το αντίθετο. Κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει με επιτυχία και περιοδικά με επίκεντρο την μπάλα. Από κόμικ, όμως, λίγα πράγματα. Όπως μέχρι πριν από μερικά χρόνια κι από ταινίες κινηματογραφικές περί ποδοσφαίρου. Η… «Απόδραση των 11» ήταν για δεκαετίες ίσως το μοναδικό σημείο αναφοράς. Ακόμα και παλιότερα, λοιπόν, που τα κόμικ ήταν περιζήτητα από κάθε πιτσιρικά, οι ποδοσφαιρικές ιστορίες ήταν συνήθως «ένθετες». Δεν τις χόρταινες, δηλαδή. Δεν είχαν ένα πλούσιο κι ολοκληρωμένο στόρι. Ήταν πάντα ανάμεσα σε κάτι άλλο. Έτσι, δεν σε συνόδευαν για χρόνια και χρόνια, για να τις κουβαλάς μαζί σου και να ξαναγυρνάς πίσω σε παλιά τεύχη κι αναμνήσεις. Με συνέπεια να θυμόμαστε αυτούς τους λίγους, τελικά, ποδοσφαιρικούς ήρωες κόμικ… Ήρωες κόμικ. Έτσι τους αποκαλούμε… Ήρωες! Αυτό, δηλαδή, που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο, ίσως κι απ’ ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό. Ο ήρωας! Και λείπει επειδή τους πρωταγωνιστές, τον ποδοσφαιριστή και τον προπονητή, τους περνάμε σε δεύτερη και τρίτη μοίρα, πίσω από παράγοντες, διαιτητές, μάνατζερ, πολιτικούς, δημοσιογράφους, «12ους παίκτες», εμμονές, προκαταλήψεις, κόντρες, στρεβλώσεις και διαστρεβλώσεις… Η πρώτη μεταπολεμική γενιά ποδοσφαιρόφιλων μεγάλωσε με το ραδιοφωνάκι. Αυτό το μαγικό μαραφέτι που έτρεφε την φαντασία. Άκουγες μετάδοση παιχνιδιού και το μυαλό έφτιαχνε εικόνες. Δούλευε. Γεννούσε σκηνές, πρόσωπα, δράση. Μου έχουν αφηγηθεί παλιοί παίκτες πως όταν, ως πιτσιρικάδες, πρωτοσυνάντησαν τα ποδοσφαιρικά είδωλά τους στο γήπεδο, ήταν σα να κοίταζαν 2 μ. θηρία! Έτσι τους είχαν πλάσει από το ραδιόφωνο στην σκέψη τους τόσα χρόνια, έτσι τους «έβλεπαν». Σαν γίγαντες! Τέτοιος ήταν ο σεβασμός τους, τέτοιο ήταν το δέος τους. Κι ας είχαν μπροστά τους έναν μικροκαμωμένο άνθρωπο στραβοκάνη και 1μ.65 τις περισσότερες φορές. Το κόμικ, που ήρθε στην συνέχεια, δεν άφησε την φαντασία να καλπάζει τόσο. Έφερε πια μπροστά μας την εικόνα του ήρωα, του φανταστικού ήρωα και υπερήρωα, είτε ήταν ο Σούπερμαν, είτε ο Σπάιντερμαν, είτε ένας μαχητής του Καλού που πάλευε το Κακό, είτε ένας στρατιώτης στον πόλεμο, είτε ένας ποδοσφαιριστής που σούταρε υπερηχητικές βολίδες. Στο κόμικ υπάρχει στο χαρτί η εικόνα. Και ο διάλογος. Ο αναγνώστης, όμως, πρέπει να «δώσει» ο ίδιος κίνηση στις εικόνες. Και να «βάλει» ηχητική επένδυση στους διαλόγους. Να πλάσει τις βροντές, να δημιουργήσει τα άλματα, να συνδέσει τις σκηνές, να κτίσει αυτός την ατμόσφαιρα όπως την θέλει. Πάνω - κάτω όπως θα έκανε ένας «κανονικός» σκηνοθέτης για να μας παρουσιάσει μετέπειτα στις οθόνες τα κινούμενα σχέδια, που κι αυτά τα λατρέψαμε τόσο σαν μικρά ή μεγαλύτερα παιδιά. Παρακολουθώντας συχνά ίσως ακόμα και περισσότερα από 10 «τηλεοπτικά» ματς την εβδομάδα από πολλά πρωταθλήματα (έστω κι αν τις περισσότερες φορές είναι με την ρεαλιστική οπτική της δουλειάς), αλλά και πηγαίνοντας ακόμα στο γήπεδο όποτε έχω την ευκαιρία, δεν μπορώ να πω ότι δεν ενθουσιάστηκα με τη νέα δουλειά που βγήκε στα περίπτερα. Το κόμικ, άλλωστε, ποδοσφαιρικό ή μη, έχει πάντα αυτό το «κάτι». Ναι μεν το χτίζει ο δημιουργός του, όμως εσύ πάντα σαν αναγνώστης είσαι αυτός που θα βάλει τις τελευταίες πινελιές… Χαίρομαι πραγματικά που πάνω απ’ όλα δυο καλοί φίλοι ετών, ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο Θανάσης Ασπρούλιας, κυκλοφόρησαν μια τόσο φρέσκια ιδέα. Ακόμα κι αν δεν τους γνώριζα, το ίδιο θα έλεγα. Η δουλειά του Μιχάλη Τσαπίδη, του Φώτη Φωτίου και όλων των συντελεστών της έκδοσης του «Μουντιαλίτος» είναι άρτια κι αξιέπαινη…Κι έχω την αίσθηση ότι αν σε κάτι αξίζει από τον ελληνικό αθλητισμό των τελευταίων χρόνων να δοθεί το χαρακτηριστικό του «ήρωα», όπως είπαμε, είναι για την εθνική ομάδα. Για όλα αυτά τα παιδιά που έκαναν ό,τι έκαναν από το 2002 και μετά, μαζί με τους προπονητές τους. Αν δεν αναδειχθούν αυτοί ως αθλητικά πρότυπα, τότε ποιοι μπορούν; Τι είναι τούτη η εθνική; Μια ομάδα πάνω απ’ όλα, χωρίς ακρότητες και προκλητικές συμπεριφορές, δίχως μεμψιμοιρίες κι εγωισμούς, που πάλεψε τίμια για να κερδίσει πρώτα τον ίδιο της τον εαυτό και μετά νοοτροπίες κι αντιλήψεις ριζωμένες για δεκαετίες. Κι έτσι κατάφερε να πετύχει και να κάνει δυνατό ό,τι σε όσους μεγάλωσαν τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 φαινόταν αδύνατο, εξωπραγματικό, απλησίαστο. Υγιείς, εμπνευσμένες, αισθητικά άψογες, αλλά κυρίως ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ προσπάθειες σαν το «Μουντιαλίτος» έρχονται να πάρουν από το χεράκι τον μικρό ή μεγαλύτερο αναγνώστη και να τον αποτραβήξουν για λίγο από τον κυνισμό και την αγριότητα της εποχής. Για να τον ψυχαγωγήσουν και να τον ταξιδέψουν σ’ αυτά που πέτυχαν μια χούφτα άνθρωποι, όλοι οι διεθνείς, ο Σάντος, ο Ρεχάγκελ, τους οποίους καθημερινά ένας ολόκληρος χώρος, που δεν θέλει, ούτε «αναγνωρίζει» τέτοιους «ήρωες» και, το βασικότερο, αδυνατεί καν να τους καταλάβει…, επιχειρεί να κονταίνει με διάφορους μίζερους τρόπους. Και το σχετικό link...


Το χρυσό της ελπίδας | apopseis.gr\nΤο χρυσό της ελπίδας\n30/07/2011 in Άρθρα apopseisgr | Tags: Apopseis, σπορτ, Ελλάδα, εθνική ομάδα πόλο, εθνική ομάδα πόλο γυναικών, sports\nΓια μια ακόμα φορά μια εθνική αθλητική ομάδα φέρνει την δάδα της ελπίδας. Η εθνική ομάδα πόλο των γυναικών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου στη Σαγκάη.\nΤα κορίτσια του Μορφέση, έπιασαν εκπληκτική απόδοση και επικράτησαν της Κίνας με σκορ 9-8. Ο αγώνας ήταν συγκλονιστικός σε εξέλιξη. Η εθνική μας δεν έχασε ποτέ την πρωτοπορία στο σκορ! Ακόμη και στο τέλος, όταν η Κίνα πλησίασε στο ένα γκολ, οι παίκτριες της εθνικής διατήρησαν την ψυχραιμία τους και δεν άφησαν να τους φύγει από τα χέρια το χρυσό μετάλλιο. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ελληνική υδατοσφαίριση.\nΜπράβο στα κορίτσια ΜΑΣ!\n« Καλή σταδιοδρομία Θύμιο!\nΒενιζέλος ραντεβουδάκι με την τρόικα »


Χαιρετισμός του Υπουργού Οικονομικών κ. Χρήστου Σταϊκούρα, στο 2ο Συνέδριο Επαγγελματικής Ασφάλισης - Γραφείο Τύπου - Υπουργείο Οικονομικών\nΧαιρετισμός του Υπουργού Οικονομικών κ. Χρήστου Σταϊκούρα, στο 2ο Συνέδριο Επαγγελματικής Ασφάλισης\nΕκτύπωση Χαιρετισμός του Υπουργού Οικονομικών κ. Χρήστου Σταϊκούρα, στο 2ο Συνέδριο Επαγγελματικής Ασφάλισης\nΘέλω να συγχαρώ την Ελληνική Ένωση Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης και την Ethos Events για τη διαδικτυακή διοργάνωση του 2ου Συνεδρίου Επαγγελματικής Ασφάλισης.\nΚαι να τους ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνεται να απευθύνω χαιρετισμό και να καταθέσω τις απόψεις μου για ένα άκρως επίκαιρο και πάντα καίριο ζήτημα, αυτό της κοινωνικής ασφάλισης.\nΖήτημα διαχρονικό και διατοπικό, με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις.\nΘέλω, παράλληλα, να αξιοποιήσω αυτή την ευκαιρία για να εκφράσω τη στήριξή μου στον θεσμό της επαγγελματικής ασφάλισης.\nΈναν θεσμό που ο ίδιος προσωπικά, αλλά και η Κυβέρνηση, πάντα πιστεύουμε.\nΈναν θεσμό που μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην αναμόρφωση, τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση του ασφαλιστικού μας συστήματος.\nΤο Συνέδριο αυτό λαμβάνει χώρα σχεδόν ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του Covid-19, που προκάλεσε μια πρωτόγνωρη υγειονομική κρίση και τη μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομική αναταραχή σε περίοδο ειρήνης στη σύγχρονη ιστορία.\nΜια κρίση που μεταβάλλει τα πάντα, που αγγίζει κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής και που, προφανώς, επηρεάζει και τον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης.\nΈναν ζωτικής σημασίας τομέα για την πορεία της χώρας, τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών, τη μακροπρόθεσμη ευημερία της κοινωνίας και την κοινωνική και διαγενεακή αλληλεγγύη.\nΤο ασφαλιστικό είναι ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα, που στη χώρα μας, κατά καιρούς αλλά και διαχρονικά, έχει γίνει αντικείμενο έντονων συζητήσεων, διαβουλεύσεων, αλλά και διαξιφισμών.\nΖήτημα που συμπλέκεται άμεσα με το δημογραφικό, ίσως τη σημαντικότερη πρόκληση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η χώρα μας μεσο-μακροπρόθεσμα.\nΟι ηλικιωμένοι αυξάνονται, τα παιδιά μειώνονται και το εργατικό δυναμικό περιορίζεται, με τις συνέπειες να είναι τεράστιες σε οικονομία και ασφαλιστικό.\nΟ δείκτης εξάρτησης των ηλικιωμένων αυξάνεται ραγδαία.\nΈνα από τα κρισιμότερα ερωτήματα που μας θέτει το δημογραφικό πρόβλημα είναι η ουσιαστικά δίκαιη ανάπτυξη.\nΣε αυτό το ερώτημα, η Κυβέρνηση απαντά με πολιτικές προστασίας της μητρότητας, στήριξης του θεσμού της οικογένειας, εναρμόνισης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής.\nΗ αδήλωτη ή η πλημμελώς δηλωμένη εργασία είναι επίσης ένα από τα «αγκάθια» του ασφαλιστικού.\nΚαι σε αυτό το επίπεδο, χωρίς αμφιβολία, γίνεται μεγάλη προσπάθεια και παράγεται αξιοσημείωτο έργο από το αρμόδιο Υπουργείο Εργασίας και τον ελεγκτικό του μηχανισμό, το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας.\nΕπιπλέον, η Κυβέρνηση, μένοντας πιστή στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων ακόμα και εν μέσω της παρατεταμένης ακραίας αβεβαιότητας λόγω του κορονοϊού, πραγματοποιεί διαδοχικές παρεμβάσεις μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών και κατάργησης της εισφοράς αλληλεγγύης, ώστε να βελτιωθεί, να ενισχυθεί το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, να μειωθεί το μη μισθολογικό κόστος της εργασίας και να περιορισθεί η διόγκωση των ληξιπρόθεσμων ασφαλιστικών οφειλών.\nΕνώ, προσεγγίζοντας ολιστικά το ζήτημα του ασφαλιστικού, η Κυβέρνηση δρομολογεί πολιτικές παροχής κινήτρων για την ενίσχυση και του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, διασφαλίζοντας όμως παράλληλα ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα, με καθολικό και υποχρεωτικό χαρακτήρα.\nΗ πανδημία ενέσκηψε στη χώρα μας μόλις είχε υλοποιηθεί μια σημαντική ασφαλιστική μεταρρύθμιση, που σε συνδυασμό με τις παρεμβάσεις της τελευταίας δεκαετίας, βελτίωσε σημαντικά τους δείκτες μακροχρόνιας βιωσιμότητας και επάρκειας του ασφαλιστικού μας συστήματος, οδηγώντας το σε σταθερότητα.\nΩστόσο, παρά τα βήματα προόδου ως προς τον εξορθολογισμό και τον εκσυγχρονισμό του, πολυάριθμες και σημαντικές προκλήσεις παραμένουν στο συνταξιοδοτικό μας σύστημα.\nΠροκλήσεις που συνοψίζονται στις κάτωθι:\n2ον. Το υφιστάμενο σύστημα δεν λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης της οικονομίας.\nΑντίθετα, θέτει αντικίνητρα τόσο στην εργασία, όσο και στην αποταμίευση και τις επενδύσεις.\nΟι παραπάνω προκλήσεις, σε συνδυασμό με τις έντονες δημοσιονομικές πιέσεις που δέχεται εδώ και αρκετές δεκαετίες το συνταξιοδοτικό μας συστήματα και οι οποίες επιτείνονται λόγω της πανδημίας, καθιστούν εκ νέου επίκαιρο και επείγον το ζήτημα της μεταρρύθμισής του.\nΏστε αυτό να προσαρμοστεί στις δημογραφικές τάσεις, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την επάρκεια των συντάξεων, τη βιωσιμότητα και τη δημοσιονομική ισορροπία.\nΟ εμπλουτισμός του τρέχοντος συστήματος με κεφαλαιοποιητικά στοιχεία, θα οδηγήσει σε μια διαπυλωνική στήριξη του συνταξιοδοτικού συστήματος, με πολλαπλές θετικές συνέπειες, όπως:\nαντιμετώπιση και επιμερισμό του δημογραφικού κινδύνου,\nεισαγωγή ισχυρών κινήτρων αποτροπής της αδήλωτης εργασίας,\nμεγαλύτερη διασπορά ρίσκου, και, επομένως διαχρονικά μεγαλύτερη ασφάλεια για τις συντάξεις,\nενίσχυση της οικονομικής μεγέθυνσης,\nεμπέδωση του αισθήματος κοινωνικής δικαιοσύνης.\nΠρόκειται για ένα σύστημα που εφαρμόζεται, ήδη, με επιτυχία στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.\nΣυγκεκριμένα, σύμφωνα με την ΕΚΤ, στην ευρωζώνη τα περιουσιακά στοιχεία των συνταξιοδοτικών σχημάτων έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από το 2008 έως το 2019, προσεγγίζοντας τα 3 τρισ. ευρώ.\nΜέγεθος που αντιπροσωπεύει περίπου το 25% του ΑΕΠ της ευρωζώνης το 2019, έναντι ποσοστού 13% του ΑΕΠ το 2008.\nΠαράλληλα, από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, προκύπτει ότι:\nΗ συνολική περιουσία των Επαγγελματικών Ταμείων του 2ου Πυλώνα αυξήθηκε το διάστημα 2009-2019 ταχύτερα από το ΑΕΠ στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ.\nΕντός του ΟΟΣΑ, 8 από τις 37 χώρες είχαν περιουσιακά στοιχεία στο τέλος του 2019 άνω του 100% της οικονομίας τους.\nΟ μέσος όρος αξίας των περιουσιακών στοιχείων των Επαγγελματικών Ταμείων των χωρών του ΟΟΣΑ, σε σχέση με το μέγεθος των οικονομιών τους, ήταν 91,5% το 2019.\nΑντιθέτως, στον τομέα αυτό, η Ελλάδα είναι ουραγός.\nΠαρότι η Επαγγελματική Ασφάλιση έχει θεσμοθετηθεί από το 2002, δεν έχει καταφέρει να καθιερωθεί στη συνείδηση των ασφαλισμένων ως λύση για συμπληρωματική συνταξιοδοτική παροχή.\nΣτο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να τονιστεί ότι ο ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης είναι ιδιαίτερα σημαντικός και συνίσταται, μεταξύ άλλων:\nστην προστασία των νοικοκυριών,\nστην αποκατάσταση πολύτιμων υλικών και οικονομικών πόρων,\nστη δημιουργία αποταμιευτικών κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων,\nστη στήριξη και ενθάρρυνση τη επιχειρηματικής δραστηριότητας,\nστη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και\nστην τόνωση των φορολογικών εσόδων του Δημοσίου.\nΕίναι γεγονός ότι κατά το παρελθόν υπήρχαν προβλήματα στον κλάδο, που έβλαψαν την εικόνα και την φήμη της αγοράς, και υπονόμευσαν την ήδη χαμηλή ασφαλιστική συνείδηση των πολιτών.\nΣήμερα, όμως, ο κλάδος φαίνεται να έχει απομακρυνθεί από τις αστοχίες του παρελθόντος.\nΈχουν γίνει σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του, με την εφαρμογή του κανονιστικού πανευρωπαϊκού πλαισίου Solvency II και την αυστηρή εποπτεία από την ΤτΕ.\nΤο στοίχημα, πλέον, είναι η ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών στις ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς αυτή αποτελεί στοιχείο-κλειδί για να μπορέσει να αναπτυχθεί η ασφαλιστική αγορά, να διεισδύσει στην κοινωνία και να διαδραματίσει τον ρόλο που της αναλογεί στην εθνική οικονομία.\nΤο 2021 είναι μία χρονιά πρόκληση για την οικονομία γενικά, αλλά και ειδικότερα για την κοινωνική ασφάλιση.\nH παρούσα συγκυρία αποτελεί την καλύτερη αφορμή για την προώθηση αλλαγών που είναι αναγκαίες ώστε να αναμορφώσουμε και να αναβαθμίσουμε το ασφαλιστικό μας σύστημα, καθιστώντας το εργαλείο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας προς όφελος όλων των Ελλήνων, όλων των γενεών.\nΑλλαγές που ενισχύουν τη μακροχρόνια βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, εμπεδώνουν την ασφαλιστική συνείδηση, ενθαρρύνουν την εργασία, και συμβάλλουν στην ενδυνάμωση της αλληλεγγύης των γενεών.\nΜε αυτές τις σκέψεις θέλω να ευχηθώ καλή συνέχεια στις εργασίες του Συνεδρίου.