ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: 11 Α΄ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ή ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄\nΤο βιβλίο “Α' Βασιλέων” συνεχίζει την\nιστορία από το σημείο που αυτή διακόπτεται στο προηγούμενο βιβλίο Β Σαμουήλ.\nΜαζί με το ομώνυμο βιβλίο, “Β' Βασιλέων”, που ακολουθεί, αποτελούσε αρχικά\nενιαίο έργο, που αργότερα, για πρακτικούς λόγους, χωρίστηκε σε δύο. Ο τίτλος\nτους οφείλεται στο περιεχόμενό τους, που αναφέρεται στην ιστορία των βασιλιάδων\nτου Ισραήλ και του Ιούδα. Στην αρχαία ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (θ')\nτα δύο βιβλία επιγράφονται “Βασιλειών Γ' και Δ΄ αντίστοιχα, ως συνέχεια των δύο\nΣτη χριστιανική Βίβλο κατατάσσονται στα\n“Ιστορικά Βιβλία" της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ στην ιουδαϊκή στην ομάδα\nΤο βιβλίο αρχίζει με αναφορά στις\nαντιπαραθέσεις για τη διαδοχή του Δαβίδ και συνεχίζει με την έκθεση των\nγεγονότων της ένδοξης βασιλείας του Σολομώντα. Μετά την εδραίωσή του στο θρόνο\nκαι την οργάνωση του κράτους του, ο Σολομών προχώρησε στην οικοδόμηση του ναού\nτης Ιερουσαλήμ, που συνιστά αναμφίβολα το σπουδαιότερο έργο της βασιλείας του.\nΜετά το θάνατό του οι αντιπαραθέσεις\nβόρειων και νότιων φυλών εντάθηκαν και οδήγησαν στη διάσπαση του κράτους σε\nβόρειο βασίλειο, του Ισραήλ, και νότιο, του Ιούδα. Το υπόλοιπο έργο είναι\nαφιερωμένο στην παρουσίαση, κατά παράλληλο-ουγ-χρονικό τρόπο, της πολιτείας των\nηγεμόνων των δύο βασιλείων. Η παρουσίαση της διαδοχής των βασιλιάδων\nδιακόπτεται σε ορισμένα σημεία για να εκτεθούν άλλης φύσης αφηγήσεις, με\nσπουδαιότερες εκείνες που αφορούν στη δράση των προφητών Ηλία και Ελισαίου.\nΟ συντάκτης των δύο βιβλίων, έχοντας στη\nδιάθεσή του πλούσιο ιστορικό υλικό -στο οποίο, μάλιστα, συχνά παραπέμπει (π.χ.\n11,4V 14,19.29)- και προφορικές προφητικές παραδόσεις, συντάσσει το έργο με\nβάση ένα τυποποιημένο σχήμα. Στόχος του δεν είναι τόσο η συστηματική έκθεση των\nγεγονότων της βασιλείας κάθε ηγεμόνα από τη σκοπιά του ιστορικού, όσο η επιλογή\nκαι παρουσίαση των γεγονότων εκείνων που ερμηνεύουν, από τη σκοπιά των αρχών\nτου Δευτερονομίου και της διδασκαλίας των προφητών, την πτωτική πορεία των δύο\nβασιλείων. Ο συγγραφέας κρίνει τις πολιτικές επιλογές των βασιλιάδων με\nθεολογικά κριτήρια και βλέπει σ’ αυτές μια, παρά τις προειδοποιήσεις των\nπροφητών, συνειδητή αποστασία από το Θεό και καταπάτηση των όρων της διαθήκης,\nπου θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην καταστροφή.\n1. Το τέλος της βασιλείας του Δαβίδ:\nβασιλεία του Σολομώντα:\n2,13-5,14: Τα πρώτα χρόνια\n5,15-9,25: Η οικοδόμηση του ναού\n9,26-11,43: Τα τελευταία χρόνια\nιστορία των δύο βασιλείων:\n12.1- 14,20: Η διάσπαση του βασιλείου\n14,21-16,34:Η ιστορία των βασιλιάδων του\nΙούδα και του Ισραήλ\nιστορία του προφήτη Ηλία:\n17.1- 18,46: Η μεγάλη ξηρασία\n19.1 -21: 0 Ηλίας καταφεύγει στο Χωρήβ\n20.1 -3: Αχαάβ (του Ισραήλ) - Αραμαίκοί\n21.1 -29: Το αμπέλι του Ναβουθαί\n22.1 -40: Νέοι πόλεμοι με τους\n22,41 -54: Ιωσαφάτ (του Ιούδα) και Αμασίας (του Ισραήλ)\nΑ΄ ΒΑΣΙΛΕΩΝ (ή ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ\nΓ΄) 1 Η Αβισάγ φροντίζει το\n1Ο βασιλιάς Δαβίδ είχε\nπια γεράσει πολύ. Όσο και να τον σκέπαζαν με ρούχα, δεν μπορούσε να ζεσταθεί.\n2Γι’ αυτό του πρότειναν οι άνθρωποί του: «Κύριέ μας, βασιλιά, άφησε να σου\nβρούμε μια νέα κοπέλα να σε παραστέκεται και να σε περιποιείται κι επίσης να κοιμάται\nστην αγκαλιά σου, για να σε ζεσταίνει». 3-4Αναζήτησαν, λοιπόν, σ’ όλη την\nπεριοχή του Ισραήλ μια ωραία και νέα κοπέλα και βρήκαν την Αβισάγ, τη\nΣουναμίτισσα. Την έφεραν στο βασιλιά κι αυτή τον φρόντιζε και τον υπηρετούσε.\nΑλλά ο βασιλιάς δεν είχε σχέσεις μαζί της.\nΟ Αδωνίας σφετερίζεται το\n5-6Την ίδια εκείνη εποχή\nο Αδωνίας, γιος του Δαβίδ και της Χαγγίθ, ήταν ένας πολύ ωραίος και φιλόδοξος\nνέος. «Εγώ θα γίνω βασιλιάς!» έλεγε με αυτοπεποίθηση. Η μητέρα του τον είχε\nγεννήσει μετά τον Αβεσσαλώμ, κι ο πατέρας του δεν του είχε ποτέ χαλάσει χατήρι.\nΠρομηθεύτηκε, λοιπόν, άμαξες και ιππείς κι έβαλε πενήντα άντρες να τρέχουν\nμπροστά από την άμαξά του. 7Επίσης ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τον Ιωάβ, γιο\nτης Σερουΐας και με τον ιερέα Αβιάθαρ, οι οποίοι πήγαν με το μέρος του και τον\nυποστήριξαν. 8Αλλά ο ιερέας Σαδώκ και ο Βεναΐας, γιος του Ιεωϊαδά, ο προφήτης\nΝάθαν κι επίσης ο Σιμεΐ, ο Ρεΐ και η προσωπική φρουρά του Δαβίδ δεν πήγαν μαζί\n9Μια μέρα ο Αδωνίας\nδιοργάνωσε μεγάλη γιορτή στην τοποθεσία Πέτρα του Φιδιού, κοντά στην πηγή\nΡωγήλ, όπου θυσίασε πρόβατα, βόδια και καλοθρεμμένα μοσχάρια. Στη γιορτή\nπροσκάλεσε όλους τους αδερφούς του, γιους του βασιλιά, καθώς και όλους τους\nάντρες από την περιοχή της φυλής Ιούδα που ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά.\n10Δεν κάλεσε όμως τον προφήτη Νάθαν, ούτε το Βεναΐα, ούτε τους άντρες της\nφρουράς ούτε τον αδερφό του το Σολομώντα.α\nΟ Νάθαν με το μέρος του\n11Πήγε τότε ο Νάθαν στη\nΒηρσαβεέ, μητέρα του Σολομώντα, και της είπε: «Ξέρεις ότι ο Αδωνίας, γιος της\nΧαγγίθ, ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά; Κι ο κύριός μου ο Δαβίδ δεν έχει ιδέα!\n12Τώρα, λοιπόν, έλα να σου δώσω μια συμβουλή για να σώσεις τη ζωή σου και τη\nζωή του γιου σου, του Σολομώντα: 13Σήκω και πήγαινε στο βασιλιά Δαβίδ και πες\nτου: “εσύ, κύριέ μου, βασιλιά, δεν ορκίστηκες σ’ εμένα, τη δούλη σου, ότι ο\nγιος μου ο Σολομών θα σε διαδεχτεί στο θρόνο και θα βασιλέψει μετά από σένα;\nΓιατί τότε έγινε βασιλιάς ο Αδωνίας;” 14Κι ενώ εσύ ακόμα θα μιλάς εκεί με το\nβασιλιά, θα έρθω κι εγώ και θα σε υποστηρίξω».\n15Έτσι, η Βηρσαβεέ\nπαρουσιάστηκε στο βασιλιά, στο υπνοδωμάτιό του. Ήταν πολύ γέρος και τον\nυπηρετούσε η Αβισάγ, η Σουναμίτισσα. 16Η Βηρσαβεέ έσκυψε βαθιά και προσκύνησε\nτο βασιλιά. «Τι σου συμβαίνει;» τη ρώτησε εκείνος. 17Αυτή του απάντησε: «Κύριέ\nμου, εσύ έχεις ορκιστεί σ’ εμένα τη δούλη σου, στ’ όνομα του Κυρίου, του Θεού\nσου, ότι ο γιος μου ο Σολομών θα σε διαδεχτεί στο θρόνο. 18Τώρα, όμως, βασιλιάς\nέγινε ο Αδωνίας· κι εσύ δεν έχεις ιδέα, κύριέ μου βασιλιά. 19Πήγε και θυσίασε\nπολλά πρόβατα, βόδια και καλοθρεμμένα μοσχάρια και κάλεσε στη γιορτή όλους τους\nγιους σου κι επίσης τον ιερέα Αβιάθαρ και τον αρχιστράτηγο Ιωάβ· το δούλο σου\nτο Σολομώντα, όμως, δεν τον κάλεσε. 20Σ’ εσένα, κύριέ μου βασιλιά, είναι\nστραμμένα τα μάτια όλων των Ισραηλιτών, για να τους αναγγείλεις ποιος θα σε\nδιαδεχτεί στο θρόνο. 21Διαφορετικά, όταν εσύ πεθάνεις, κύριέ μου βασιλιά, εγώ\nκαι ο γιος μου ο Σολομών θα θεωρηθούμε ένοχοι για εσχάτη προδοσία».\n22Ενώ ακόμα αυτή μιλούσε\nμε το βασιλιά, ήρθε κι ο προφήτης Νάθαν. 23Τον ανάγγειλαν λοιπόν στο Δαβίδ:\n«Είναι κι ο προφήτης Νάθαν εδώ». Αυτός παρουσιάστηκε στο βασιλιά και τον\nπροσκύνησε με το πρόσωπο στη γη. 24«Κύριέ μου βασιλιά», είπε, «έχεις εσύ\nυποσχεθεί ότι διάδοχός σου στο θρόνο θα είναι ο Αδωνίας; 25Σήμερα αυτός έχει\nπάει και θυσιάζει βόδια, καλοθρεμμένα μοσχάρια και πρόβατα πολλά. Και μάλιστα\nκάλεσε στη γιορτή όλους τους γιους σου κι επίσης τον αρχιστράτηγο και τον ιερέα\nΑβιάθαρ. Την ίδια τούτη ώρα όλοι αυτοί τρώνε και πίνουνε μαζί του και φωνάζουν:\n“ζήτω ο βασιλιάς Αδωνίας!” 26Εμένα όμως το δούλο σου και τον ιερέα Σαδώκ, το\nΒεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά και το Σολομώντα, το δούλο σου, δεν μας κάλεσε. 27Έγινε\nάραγε αυτό το πράγμα με διαταγή δική σου, κύριέ μου βασιλιά, δίχως καν ν’\nανακοινώσεις σ’ εμένα το δούλο σου ποιος θα είναι ο διάδοχός σου;»\nΟ Σολομών γίνεται\n28Αμέσως ο βασιλιάς Δαβίδ\nδιέταξε: «Φωνάξτε μου εδώ τη Βηρσαβεέ». Αυτή ήρθε και παρουσιάστηκε μπροστά\nτου. 29Τότε ο βασιλιάς τής έκανε όρκο: «Ορκίζομαι στον αληθινό Θεό», είπε,\n«αυτόν που απάλλαξε τη ζωή μου από κάθε θλίψη, 30ότι, όπως σου είχα ορκιστεί\nστο παρελθόν ενώπιον του Κυρίου, του Θεού του Ισραήλ, πως ο γιος σου ο Σολομών\nθα με διαδεχτεί στο θρόνο, το ίδιο κάνω και σήμερα». 31Τότε η Βηρσαβεέ γονάτισε\nμε το πρόσωπο στη γη, προσκύνησε το βασιλιά και είπε: «Μακάρι να ζήσεις για πάντα,\nκύριέ μου, βασιλιά Δαβίδ!»\n32Έπειτα, ο βασιλιάς\nδιέταξε τους αξιωματούχους του: «Καλέστε μου τον ιερέα Σαδώκ, τον προφήτη Νάθαν\nκαι το Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά». Όλοι αυτοί ήρθαν και παρουσιάστηκαν μπροστά\nστο βασιλιά. 33Τότε ο βασιλιάς τούς διέταξε: «Πάρτε μαζί σας τους δούλους του\nκυρίου σας, ανεβάστε το γιο μου το Σολομώντα στο μουλάρι μου και κατεβάστε τον\nστην πηγή Γιχών. 34Εκεί, ο ιερέας Σαδώκ κι ο προφήτης Νάθαν θα τον χρίσουν\nβασιλιά του Ισραήλ. Μετά θα σαλπίσετε με τη σάλπιγγα και θα φωνάξετε: “ζήτω ο\nβασιλιάς Σολομών!” 35Έπειτα, θα τον ακολουθήσετε στην πόλη, όπου θα έρθει να\nγίνει η ενθρόνιση και να βασιλέψει αυτός στη θέση μου. Αυτόν εγώ όρισα να γίνει\nηγεμόνας στον Ισραήλ και στον Ιούδα».\n36Ο Βεναΐας αποκρίθηκε\nστο βασιλιά: «Έτσι να γίνει. Μακάρι ο Κύριος, ο Θεός σου να το επιβεβαιώσει,\nκύριέ μου βασιλιά! 37Όπως ο Κύριος ήταν μαζί μ’ εσένα, έτσι ας είναι και με το\nΣολομώντα, κι ας δοξάσει το θρόνο του περισσότερο από τον δικό σου, κύριέ μου\nβασιλιά». 38Τότε ο ιερέας Σαδώκ, ο προφήτης Νάθαν κι ο Βεναΐας, γιος του\nΙεωϊαδά, κι επίσης οι Χερεθαίοι και οι Φελεθαίοι πήγαν κι ανέβασαν το Σολομώντα\nπάνω στο μουλάρι του βασιλιά Δαβίδ και τον έφεραν στην πηγή Γιχών. 39Εκεί ο\nιερέας Σαδώκ πήρε το κέρας του λαδιού από τη σκηνή και έχρισε το Σολομώντα. Μετά\nσάλπισαν με τη σάλπιγγα κι όλος ο λαός φώναξε: «Ζήτω ο βασιλιάς Σολομών!»\nΗ παραίτηση του Αδωνία\n40Όλος ο λαός της πόλης\nακολουθούσε το Σολομώντα παίζοντας φλογέρες κι εκδηλώνοντας τη μεγάλη του χαρά,\nέτσι που η γη σείστηκε από τις φωνές τους. 41Ο θόρυβος ακούστηκε μέχρι τον\nΑδωνία και τους καλεσμένους του, την ώρα που τέλειωναν το φαγητό τους. Ο Ιωάβ\nκατάλαβε τον ήχο της σάλπιγγας και είπε: «Γιατί αυτή η οχλοβοή στην πόλη;»\n42Δεν είχε προλάβει ν’ αποσώσει τα λόγια του, κι έρχεται ο Ιωνάθαν, γιος του ιερέα\nΑβιάθαρ. «Έλα», του λέει ο Αδωνίας, «εσύ είσαι γενναίος και πρέπει να φέρνεις\n43Ο Ιωνάθαν απάντησε:\n«Δυστυχώς όχι. Ο κύριός μου, ο βασιλιάς Δαβίδ, έκανε βασιλιά το Σολομώντα.\n44Μαζί του έστειλε τον ιερέα Σαδώκ, τον προφήτη Νάθαν και το Βεναΐα, γιο του\nΙεωϊαδά, κι επίσης τους Χερεθαίους και τους Φελεθαίους και τον ανέβασαν πάνω\nστο μουλάρι του βασιλιά. 45Ο ιερέας Σαδώκ κι ο προφήτης Νάθαν τον έχρισαν\nβασιλιά στην πηγή Γιχών. Από ’κει προχώρησαν προς την πόλη με φωνές χαράς και\nόλη η πόλη είναι αναστατωμένη. Αυτός είναι ο θόρυβος που ακούτε. 46Μετά απ’\nαυτά», συνέχισε ο Ιωνάθαν, «ο Σολομών κάθισε στο βασιλικό θρόνο, 47και πήγαν οι\nαξιωματούχοι του βασιλιά να ευχηθούν τον κύριό μας, το βασιλιά Δαβίδ. “Μακάρι ο\nΘεός σου να κάνει το όνομα του Σολομώντα πιο ένδοξο από το δικό σου”, του\nέλεγαν, “και μακάρι να δοξάσει το θρόνο του πιο πολύ από τον δικό σου!” Κι ο\nβασιλιάς, καθώς ήταν πάνω στο κρεβάτι του, υποκλίθηκε. 48Και είπε ακόμα, ο\nβασιλιάς: “ας είναι ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, που μου έδωσε\nδιάδοχο κι επέτρεψε να ζήσω και να τον δω στο θρόνο μου”».\n49Τότε όλοι οι καλεσμένοι\nτου Αδωνία φοβήθηκαν. Σηκώθηκαν και πήρε καθένας το δρόμο του. 50Ο ίδιος ο\nΑδωνίας φοβήθηκε τόσο πολύ το Σολομώντα, που έτρεξε και πιάστηκε από τα κέρατα\nτου θυσιαστηρίου.β 51Πήγαν, λοιπόν, και είπαν στο βασιλιά Σολομώντα: «Ο Αδωνίας\nσ’ έχει φοβηθεί τόσο πολύ, που πήγε και πιάστηκε από τα κέρατα του θυσιαστηρίου\nκαι ζητάει να του ορκιστείς σήμερα ότι δε θα τον θανατώσεις». 52Ο Σολομών\nαπάντησε: «Αν αποδειχτεί ειλικρινής, ούτε μία τρίχα του δε θα πέσει στη γη. Αν\nόμως αποδειχθεί παράνομος, θα πεθάνει». 53Έτσι ο βασιλιάς έστειλε και τον\nκατέβασαν από το θυσιαστήριο κι αυτός ήρθε και τον προσκύνησε. Ο Σολομών του\nείπε: «Μπορείς να πας στο σπίτι σου».\nΓ΄) 2 Υποθήκες του Δαβίδ στο\n1Όταν ο Δαβίδ αισθάνθηκε\nπως πλησίαζε ο καιρός να πεθάνει, έδωσε στο γιο του το Σολομώντα τις ακόλουθες\nοδηγίες: 2«Εγώ παίρνω το δρόμο, που κάποτε παίρνει όλος ο κόσμος. Να είσαι\nθαρραλέος και να φέρεσαι σαν άντρας τώρα πια. 3Να τηρείς τις εντολές του\nΚυρίου, του Θεού σου, να ζεις σύμφωνα με το θέλημά του και να εφαρμόζεις τους\nνόμους του, τα προστάγματά του και τους ορισμούς του, όπως αυτά είναι γραμμένα\nστο νόμο του Μωυσή, ώστε όπου κι αν πας, να πετυχαίνεις ο,τιδήποτε κι αν\nεπιχειρείς. 4Έτσι θα πραγματοποιήσει ο Κύριος εκείνο που μου έχει υποσχεθεί:\n“αν οι απόγονοί σου”, μου είπε, “προσέχουν να εφαρμόζουν το θέλημά μου με\nειλικρίνεια, με όλη την καρδιά και την ψυχή τους, τότε στο θρόνο του Ισραήλ θα\nβασιλεύει πάντοτε ένας δικός σου απόγονος”.\n5»Ξέρεις ακόμα», συνέχισε\nο Δαβίδ, «τι έχει κάνει σ’ εμένα ο Ιωάβ, γιος της Σερουΐας, κι ακόμα τι έκανε\nστους δύο αρχιστράτηγους του Ισραήλ, δηλαδή στον Αβενήρ, γιο του Νηρ, και στον\nΑμασά, γιο του Ιεθέρ: τους σκότωσε και εκδικήθηκε σε καιρό ειρήνης για θανάτους\nπου είχαν γίνει σε καιρό πολέμου. Έτσι σπίλωσε με αίμα αθώων τη στρατιωτική μου\nτιμή. 6Να ενεργήσεις με σοφία και να μην τον αφήσεις να πεθάνει ήσυχα από\nγηρατιά. 7Στους γιους του Βαρζιλλαΐ του Γαλααδίτη, να δείξεις αγάπη και να τους\nεπιτρέψεις να τρώνε στο τραπέζι σου, γιατί αυτοί ήρθαν και με βοήθησαν όταν\nέφευγα να γλιτώσω από τον αδερφό σου τον Αβεσσαλώμ. 8Είν’ ακόμα κι ο Σιμεΐ,\nγιος του Γηρά, ο Βενιαμινίτης, από τη Βαχουρίμ. Αυτός εκτόξευσε εναντίον μου βαριές\nκατάρες, όταν πορευόμουν προς τη Μαχαναΐμ. Αλλά μετά κατέβηκε στον Ιορδάνη για\nνα με προϋπαντήσει. Τότε του ορκίστηκα ενώπιον του Κυρίου ότι δε θα τον\nεκτελούσα. 9Τώρα όμως εσύ μην τον αφήσεις ατιμώρητο. Είσαι άνθρωπος με σοφία\nκαι ξέρεις τι θα του κάνεις, ώστε να πάει από βίαιο θάνατο».\nΘάνατος του Δαβίδ\n(Α΄ Χρ 29,26-30)\n10Ο Δαβίδ πέθανε και τον\nέθαψαν στην Πόλη Δαβίδ. 11Η βασιλεία του στον Ισραήλ διήρκεσε σαράντα χρόνια.\nΕφτά χρόνια βασίλεψε στη Χεβρών και τριάντα τρία χρόνια στην Ιερουσαλήμ. 12Στο\nθρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Σολομών και η βασιλική του εξουσία ήταν καλά\nΟ Σολομών εγκαθιστά τη\n13Μια μέρα ο Αδωνίας,\nγιος της Αγγίθ, πήγε να συναντήσει τη Βηρσαβεέ, μητέρα του Σολομώντα. «Έρχεσαι\nγια καλό;» τον ρώτησε. Εκείνος απάντησε: «Για καλό». 14«Έχω να σου πω κάτι»,\nτης είπε μετά. «Λέγε», του απάντησε εκείνη. 15«Εσύ ξέρεις», της είπε ο Αδωνίας,\n«ότι σ’ εμένα ανήκε η βασιλεία κι όλοι οι Ισραηλίτες περίμεναν ότι εγώ θα\nγινόμουν βασιλιάς. Αλλά η βασιλεία έφυγε από μένα και πέρασε στον αδερφό μου,\nγιατί έτσι το θέλησε ο Κύριος. 16Τώρα, λοιπόν, έχω κάτι να σου ζητήσω· μη μου\nτο αρνηθείς». Εκείνη του απάντησε: «Λέγε». 17«Θέλω», της λέει, «να ζητήσεις από\nτο βασιλιά Σολομώντα –και ξέρω πως δε θα σου το αρνηθεί– να μου δώσει την Αβισάγ,\nτη Σουναμίτισσα, για γυναίκα». 18«Καλά», αποκρίθηκε η Βηρσαβεέ, «εγώ θα μιλήσω\nγια σένα στο βασιλιά».\nπαρουσιάστηκε στο βασιλιά Σολομώντα για να του μιλήσει για τον Αδωνία. Ο\nβασιλιάς σηκώθηκε να την προϋπαντήσει, υποκλίθηκε μπροστά της και κάθισε στο\nθρόνο του· έβαλαν κι ένα θρόνο για τη μητέρα του στα δεξιά του, κι εκείνη\nκάθισε. 20«Έχω να σου υποβάλω μια μικρή παράκληση», του είπε· «μη μου την\nαρνηθείς». Ο βασιλιάς της είπε: «Ζήτησε ό,τι θέλεις, μητέρα· δε θα σου το\nαρνηθώ». 21Εκείνη του είπε: «Να δοθεί η Αβισάγ η Σουναμίτισσα στον αδερφό σου\nτον Αδωνία για γυναίκα».\n22Ο Σολομών αποκρίθηκε\nστη μητέρα του: «Γιατί ζητάς την Αβισάγ τη Σουναμίτισσα για τον Αδωνία; Ζήτησε\nτότε γι’ αυτόν και τη βασιλεία,γ αφού αυτός είναι αδερφός μου, μεγαλύτερος από\nμένα, κι έχει με το μέρος του τον ιερέα Αβιάθαρ και τον Ιωάβ, το γιο της Σερουΐας!»\n23Τότε ο βασιλιάς Σολομών έδωσε όρκο ενώπιον του Κυρίου: «Να με τιμωρήσει ο\nΘεός», είπε, «αν αυτό που ζήτησε ο Αδωνίας δεν το πληρώσει με τη ζωή του. 24Μα\nτον αληθινό Θεό, που μ’ ανέβασε στο θρόνο του πατέρα μου Δαβίδ, στερέωσε την\nεξουσία μου και μου υποσχέθηκε το θρόνο για μένα και τους απογόνους μου, ο\nΑδωνίας σήμερα κιόλας θα θανατωθεί».\n25Έστειλε. λοιπόν, ο\nβασιλιάς το Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά και τον σκότωσε. Έτσι πέθανε ο Αδωνίας.\nΕξορία του Αβιάθαρ και\nθάνατος του Ιωάβ\n26Στη συνέχεια, ο βασιλιάς\nείπε στον ιερέα Αβιάθαρ: «Φύγε και πήγαινε στην Αναθώθ, στα κτήματά σου. Είσαι\nάξιος θανάτου. Δε θέλω όμως να σε θανατώσω σήμερα, γιατί κάποτε εσύ τον καιρό\nτου πατέρα μου Δαβίδ ήσουν υπεύθυνος για την κιβωτό του Κυρίου του Θεού και\nγιατί υπέφερες όλα όσα υπέφερε κι ο πατέρας μου». 27Έτσι ο Σολομών απαγόρευσε\nστον Αβιάθαρ ν’ ασκεί τα καθήκοντα του ιερέα του Κυρίου. Κι εκπληρώθηκε ο λόγος\nπου είχε πει ο Κύριος για την οικογένεια του Ηλεί στη Σιλώ.\n28Η είδηση αυτή έφτασε\nστον Ιωάβ. Κι επειδή είχε κι αυτός ακολουθήσει τον Αδωνία (όχι όμως και τον\nΑβεσαλώμ), κατέφυγε στη σκηνή του Κυρίου και πιάστηκε από τα κέρατα του\nθυσιαστηρίου.δ 29Όταν αναγγέλθηκε στο βασιλιά Σολομώντα ότι ο Ιωάβ κατέφυγε στη\nσκηνή του Κυρίου, πλάι στο θυσιαστήριο, έστειλε το Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά, με\nτη διαταγή να σκοτώσει τον Ιωάβ.\n30Πήγε ο Βεναΐας στη\nσκηνή του Κυρίου και είπε στον Ιωάβ: «Ο βασιλιάς λέει να βγεις από ’κει». Ο\nΙωάβ απάντησε: «Όχι· εδώ θέλω να πεθάνω».\nΤότε ειδοποίησε ο Βεναΐας\nτο βασιλιά: «Αυτή την απάντηση μου έδωσε ο Ιωάβ», του είπε. 31Ο βασιλιάς του\nαπάντησε: «Κάνε όπως σου είπε: σκότωσέ τον επί τόπου και θάψε τον, για ν’\nαπαλλάξεις εμένα και την οικογένεια του πατέρα μου από την ευθύνη για το θάνατο\nτων δυο αθώων που σκότωσε ο Ιωάβ. 32Ο Κύριος ας καταλογίσει στον Ιωάβ την\nευθύνη για το δικό του θάνατο. Σκότωσε με ξίφος δύο άντρες, που ήταν\nδικαιότεροι και καλύτεροι απ’ αυτόν, χωρίς ο πατέρας μου ο Δαβίδ να το\nγνωρίζει: τον Αβενήρ, γιο του Νηρ, αρχιστράτηγο του Ισραήλ, και τον Αμασά, γιο\nτου Ιεθέρ, αρχιστράτηγο του Ιούδα. 33Η ευθύνη γι’ αυτούς τους φόνους ας\nβαραίνει για πάντα τον Ιωάβ και τους απογόνους του. Ενώ στο Δαβίδ και τους\nαπογόνους του, στην οικογένειά του και στους διαδόχους του θρόνου του ας\nυπάρχει ειρήνη από τον Κύριο, για πάντα!»\n34Έτσι πήγε ο Βεναΐας και\nχτύπησε τον Ιωάβ και τον σκότωσε· τον έθαψαν στο σπίτι του, κοντά στην έρημο.\n35Το Βεναΐα ο βασιλιάς τον διόρισε αρχιστράτηγο στη θέση του Ιωάβ και τον ιερέα\nΣαδώκ τον διόρισε στη θέση του Αβιάθαρ.\nΘάνατος του Σιμεΐ\n36Έπειτα ο βασιλιάς\nέστειλε και κάλεσε το Σιμεΐ. «Χτίσε ένα σπίτι στην Ιερουσαλήμ», του είπε, «και\nκάθισε εκεί. Δε θα βγεις από την πόλη για κανένα άλλο μέρος. 37Να ξέρεις πως\nτην ίδια μέρα που θα βγεις και θα περάσεις το χείμαρρο των Κέδρων, θα πεθάνεις·\nκαι τότε η ευθύνη θα είναι αποκλειστικά δική σου». 38Ο Σιμεΐ απάντησε στο\nβασιλιά: «Πολύ καλά. Όπως είπε ο κύριός μου ο βασιλιάς, έτσι θα κάνω ο δούλος\nΟ Σιμεΐ έμεινε στην\nΙερουσαλήμ πολύν καιρό. 39Είχαν περάσει τρία χρόνια, όταν δύο δούλοι του Σιμεΐ\nδραπέτευσαν προς τον Αχίς, γιο του Μααχά και βασιλιά της Γαθ. Ο Σιμεΐ\nειδοποιήθηκε πως οι δούλοι του βρίσκονταν στη Γαθ· 40σηκώθηκε, λοιπόν, σαμάρωσε\nτο γαϊδούρι του και πήγε στη Γαθ, στον Αχίς, για να πάρει τους δούλους του.\nΈπειτα γύρισε μαζί τους στην Ιερουσαλήμ.\n41Όταν αναγγέλθηκε στο Σολομώντα\nότι ο Σιμεΐ πήγε από την Ιερουσαλήμ στη Γαθ και ξαναγύρισε, 42έστειλε και\nκάλεσε το Σιμεΐ. «Δε σε όρκισα στον Κύριο», του είπε, «και δε σε προειδοποίησα\nότι την ημέρα που θα βγεις και θα πας οπουδήποτε, εξάπαντος θα πεθάνεις; Και\nμου απάντησες ότι συμφωνείς με το λόγο που άκουσες. 43Γιατί, λοιπόν, δε φύλαξες\nτον όρκο του Κυρίου και την εντολή που σου έδωσα; 44Εσύ ξέρεις», του είπε\nακόμα, «πόσο κακό έκανες στο Δαβίδ, τον πατέρα μου. Ο Κύριος θα σου ανταποδώσει\nτην κακία σου. 45Ο βασιλιάς Σολομών, όμως, θα είναι ευλογημένος και ο θρόνος\nτου Δαβίδ θα είναι ακλόνητος για πάντα ενώπιον του Κυρίου».\n46Τότε ο βασιλιάς έδωσε\nδιαταγή στο Βεναΐα, γιο του Ιεωϊαδά, κι έβγαλε το Σιμεΐ έξω από το παλάτι και\nΈτσι η βασιλεία του\nΓ΄) 3 Ο Σολομών παίρνει γυναίκα\nτου τη θυγατέρα του Φαραώ\n1Ο Σολομών έγινε γαμπρός\nτου Φαραώ, βασιλιά της Αιγύπτου, παίρνοντας γυναίκα την κόρη του. Την έφερε\nστην Πόλη Δαβίδ, ώσπου να τελειώσει το χτίσιμο του ανακτόρου του και το χτίσιμο\nτου ναού του Κυρίου και των τειχών της Ιερουσαλήμ.\n2Ο λαός όμως θυσίαζε\nστους διάφορους ιερούς τόπους, γιατί δεν είχε ως τότε χτιστεί ναός προς τιμήν\nτου Κυρίου. 3Ο Σολομών αγαπούσε τον Κύριο και τηρούσε τα προστάγματα του Δαβίδ,\nτου πατέρα του. Πρόσφερε βέβαια και ο ίδιος θυσίες και θυμίαμα στους ιερούς\nΟ Σολομών ζητάει σοφία\n(Β΄ Χρ 1,3-12)\n4Κάποτε ο βασιλιάς πήγε\nστη Γαβαών να θυσιάσει εκεί, γιατί ήταν πολύ σπουδαίος εκείνος ο ιερός τόπος.\nΧίλια ολοκαυτώματα πρόσφερε ο Σολομών στο θυσιαστήριο εκείνο. 5Τη νύχτα, εκεί\nστη Γαβαών, του παρουσιάστηκε ο Κύριος, ο Θεός, σε όνειρο και του είπε: «Ζήτησέ\nμου τι θέλεις να σου δώσω». 6Ο Σολομών απάντησε: «Κύριε, εσύ έδειξες μεγάλη\nαγάπη στο δούλο σου το Δαβίδ, τον πατέρα μου, γιατί έζησε με πιστότητα,\nδικαιοσύνη και ειλικρίνεια απέναντί σου. Αυτή σου την αγάπη την εκδήλωσες με το\nνα του δώσεις έναν γιο που να τον διαδεχτεί στο θρόνο, όπως συμβαίνει σήμερα.\n7Και τώρα, Κύριε Θεέ μου, εσύ έκανες βασιλιά εμένα το δούλο σου στη θέση\nεκείνου, παρ’ όλο που εγώ είμαι πολύ νέος και δεν ξέρω να κυβερνώ. 8Ο δούλος\nσου βρέθηκα επικεφαλής του εκλεκτού λαού σου, ενός λαού τόσο πολυάριθμου, που\nδεν είναι δυνατόν να καταμετρηθεί. 9Δώσε μου, λοιπόν Κύριε, τη σοφία που\nχρειάζομαι για να διοικώ το λαό σου και να διακρίνω τι είναι καλό και τι κακό\nγι’ αυτούς, γιατί χωρίς αυτήν την ικανότητα, ποιος θα μπορούσε να κυβερνήσει\nαυτόν το λαό σου, τον τόσο πολυπληθή;»\nευχαριστήθηκε με το αίτημα του βασιλιά Σολομώντα, και του είπε: «Επειδή δεν\nζήτησες μακροβιότητα ούτε πλούτο ούτε το θάνατο των εχθρών σου, αλλά μου\nζήτησες την ικανότητα να κυβερνάς με σοφία και δικαιοσύνη, 12γι’ αυτό κι εγώ,\nόπως μου ζήτησες, θα σου δώσω σοφία και γνώση, όση κανένας δεν είχε πριν από\nσένα ούτε μετά από σένα θα έχει. 13Κι επιπλέον σου δίνω όσα δε ζήτησες: πλούτο\nκαι δόξα, ώστε να μην υπάρξει κανένας σαν κι εσένα ανάμεσα στους άλλους\nβασιλιάδες, όσο θα ζεις. 14Κι αν ακολουθείς το θέλημά μου και τηρείς τους\nνόμους μου και τις εντολές μου, όπως ο πατέρας σου ο Δαβίδ, θα αυξήσω και τα χρόνια\nτης ζωής σου».\n15Έπειτα ο Σολομών\nξύπνησε και όλα ήταν όνειρο. Γύρισε στην Ιερουσαλήμ και παρουσιάστηκε μπροστά\nστην κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου· μετά πρόσφερε ολοκαυτώματα και θυσίες\nκοινωνίας και τέλος κάλεσε σε συμπόσιο όλους τους δούλους του.\nΗ σοφή κρίση του\n16Μια μέρα ήρθαν και\nπαρουσιάστηκαν μπροστά στο βασιλιά δυο πόρνες. 17Η πρώτη είπε: «Άκουσε, κύριέ\nμου: Εγώ και η γυναίκα αυτή μένουμε στο ίδιο σπίτι. Όταν γέννησα ήταν κι αυτή\nστο σπίτι. 18Την τρίτη μέρα από τότε που γέννησα εγώ, γέννησε κι αυτή.\nΚατοικούσαμε μαζί· δεν υπήρχε άλλος στο σπίτι εκτός από μας τις δυο. 19Μια\nνύχτα, καθώς αυτή η γυναίκα κοιμόταν, πλάκωσε το γιο της και το μωρό πέθανε.\n20Τότε σηκώθηκε μέσα στη νύχτα, ενώ εγώ κοιμόμουν, πήρε το γιο μου από το\nπλευρό μου κι έβαλε στη θέση του τον δικό της, που ήταν νεκρός, και το δικό μου\nπαιδί το πήρε αυτή. 21Όταν σηκώθηκα το πρωί να θηλάσω το παιδί, ήταν πεθαμένο.\nΑλλά όταν το κοίταξα προσεκτικά στο φως, είδα πως δεν ήταν αυτός ο γιος μου που\n22Τότε η άλλη γυναίκα\nφώναξε: «Όχι, ο δικός μου γιος είναι ο ζωντανός και ο δικός σου είναι ο\nνεκρός». Αλλά η πρώτη ξαναείπε: «Όχι, ο δικός σου γιος είναι ο νεκρός κι ο\nδικός μου είναι ο ζωντανός». Έτσι φιλονικούσαν μπροστά στο βασιλιά.\n23Τότε είπε ο βασιλιάς:\n«Η μια σας λέει: “ο δικός μου γιος είναι ο ζωντανός και ο δικός σου είναι ο\nνεκρός” και η άλλη λέει: “όχι, ο δικός σου γιος είναι ο νεκρός και ο δικός μου\nείναι ο ζωντανός”. 24Φέρτε μου εδώ ένα σπαθί», πρόσταξε. Του έφεραν το σπαθί\n25και είπε: «Μοιράστε το ζωντανό παιδί στα δύο, και δώστε το μισό στη μία και\nτο μισό στην άλλη». 26Τότε, η γυναίκα που είχε το ζωντανό παιδί, ένιωσε τα\nσπλάχνα της να ταράζονται για το γιο της και είπε στο βασιλιά: «Αχ, κύριέ μου!\nΔώστε σ’ αυτήν το παιδί και μην το σκοτώνετε». Η άλλη όμως έλεγε: «Μοιράστε το,\nμοιράστε το! Έτσι δε θ’ ανήκει ούτε σ’ εμένα ούτε σ’ εκείνη».\n27Τότε αποκρίθηκε ο\nβασιλιάς και είπε: «Δώστε στην πρώτη γυναίκα το παιδί και μην της το σκοτώνετε·\nαυτή είναι η μάνα του». 28Όλοι οι Ισραηλίτες έμαθαν πώς έκρινε ο βασιλιάς και\nαισθάνθηκαν σεβασμό γι’ αυτόν. Κατάλαβαν ότι ο Θεός τού είχε δώσει σοφία, η\nοποία τον κατεύθυνε να αποδίδει το δίκαιο.\nΓ΄) 4 Οι αξιωματούχοι του\n1Ο Σολομών ήταν βασιλιάς\nόλων των Ισραηλιτών. 2Οι αξιωματούχοι του ήταν οι εξής:ε Ο Αζαρίας, γιος του\nΣαδώκ, ιερέας. 3Οι Ελιχόρεφ και Αχιά, γιοι του Σεισά, γραμματείς. Ο Ιωσαφάτ,\nγιος του Αχιλούδ, υπομνηματογράφος. 4Ο Βεναΐας, γιος του Ιεωϊαδά, αρχιστράτηγος,\nκαι οι Σαδώκ και Αβιάθαρ, ιερείς. 5Ο Αζαρίας, γιος του Νάθαν, αρχηγός των\nδιοικητών, και ο Ζαβούδ, ο γιος του Νάθαν, ιερέας και προσωπικός σύμβουλος του\nβασιλιά. 6Ο Αχισάρ υπεύθυνος των ανακτόρων και ο Αδωνιράμ, γιος του Αβδά,\nεπόπτης των αναγκαστικών εργασιών.\nΟι επαρχίες του κράτους\nκαι οι διοικητές τους\n7Ο Σολομών είχε δώδεκα\nδιοικητές επαρχιών, διασκορπισμένους σ’ ολόκληρο το βασίλειο του Ισραήλ, οι\nοποίοι εφοδίαζαν με τρόφιμα το βασιλιά και τον οίκο του. Καθένας τους ήταν\nυπεύθυνος για τις προμήθειες των ανακτόρων επί ένα μήνα το χρόνο. 8Τα ονόματά\nτους κατά επαρχίες είναι: Ο γιος του Χουρ, για την ορεινή περιοχή του Εφραΐμ.\n9Ο γιος του Δέκερ, για την περιοχή της Μακάς, της Σααλβίμ, της Βαιθ-Σεμές της\nΑιλών και της Βαιθ-Χανάν. 10Ο γιος του Έσεδ στην Αρουβώθ, για την περιοχή της\nΣωχώ και της Χέφερ. 11Ο γιος του Αβιναδάβ, για την περιοχή της Δωρ. Αυτός είχε\nπάρει γυναίκα του την Ταφάθ, κόρη του Σολομώντα. 12Ο Βαανά, γιος του Αχιλούδ,\nγια την περιοχή της Τανάκ και της Μεγιδδώ και για ολόκληρη την περιοχή της\nΒαιθ-Σεάν. (Η περιοχή της Βαιθ-Σεάν συνόρευε με τη Σαρθανά, νότια της Ιζρεέλ\nκαι εκτεινόταν από τη Βαιθ-Σεάν ως την Αβέλ-Μεχολά και μέχρι πέρα από την\nΙοκνεάμ). 13Ο γιος του Γέβερ στη Ραμώθ της Γαλαάδ. Στην περιοχή του ανήκαν τα\nχωριά του Ιαείρ, γιου του Μανασσή, στη Γαλαάδ, καθώς και η περιοχή της Αργόβ,\nστο οροπέδιο της Βασάν. Όλη αυτή η περιοχή απαριθμούσε εξήντα μεγάλες πόλεις\nοχυρωμένες με τείχη που διέθεταν χάλκινες αμπάρες. 14Ο Αχιναδάβ, γιος του Ιδδώ,\nγια την περιοχή της Μαχαναΐμ. 15Ο Αχιμάας για την περιοχή της φυλής Νεφθαλί.\nΑυτός είχε πάρει γυναίκα του τη Βασεμάθ, κόρη του Σολομώντα. 16Ο Βαανά, γιος\nτου Χουσαΐ, για την περιοχή της φυλής Ασήρ και της Αλώθ. 17Ο Ιωσαφάτ, γιος του\nΠαρούαχ, για την περιοχή της φυλής Ισσάχαρ. 18Ο Σιμεΐ, γιος του Ηλά, για την\nπεριοχή της φυλής Βενιαμίν. 19Ο Γέβερ, γιος του Ουρεί, για την περιοχή της\nφυλής Γαδς (στις πρώην επικράτειες του Σιχόν, βασιλιά των Αμορραίων και του Ωγ,\nβασιλιά της Βασάν).\nΠέρα απ’ αυτούς τους\nδώδεκα, υπήρχε κι ένας διοικητής για την περιοχή της φυλής Ιούδα.ζ\nΣοφία του Σολομώντα και\nευημερία του λαού\n20Οι κάτοικοι των\nβασιλείων του Ιούδα και του Ισραήλ ήταν πολλοί σαν την άμμο στην ακροθαλασσιά·\nέτρωγαν, έπιναν και ήταν ευτυχισμένοι.\nΓ΄) 5 1Ο Σολομώνη κυριαρχούσε\nσ’ όλα τα βασίλεια, από τον ποταμό Ευφράτη ως τη χώρα των Φιλισταίων και ως τα\nσύνορα της Αιγύπτου. Όλοι αυτοί οι λαοί ήταν φόρου υποτελείς στο Σολομώντα, όσο\nαυτός ζούσε. 2Τα τρόφιμα που χρειαζόταν ο Σολομών και το προσωπικό των\nανακτόρων για μία μέρα ήταν: Τριάντα κορ σιμιγδάλι και εξήντα κορ αλεύρι, 3δέκα\nβόδια μεγαλωμένα στο στάβλο, είκοσι βόδια μεγαλωμένα στο λιβάδι, εκατό πρόβατα,\nχώρια τα ελάφια, τα ζαρκάδια, τα αγριοκάτσικα και τα καλοταϊσμένα πουλερικά. 4Η\nεπικράτειά του απλωνόταν σ’ όλη την περιοχή νοτιοδυτικά του ποταμού Ευφράτη,\nκαι εν συνεχεία από την Τιπσάχ ως τη Γάζα, και περιλάμβανε όλους τους\nβασιλιάδες της περιοχής αυτής. Είχε ειρήνη με όλους τους λαούς που συνόρευαν\nμαζί του. 5Έτσι ο λαός του Ιούδα και του Ισραήλ, ζούσαν με ασφάλεια, καλλιεργώντας\nτ’ αμπέλια τους και τις συκιές τους, από Δαν έως Βέερ-Σεβά,θ. όσο βασίλευε ο\nΣολομών. 6Ο Σολομών είχε σαράντα χιλιάδες σταυλισμένα άλογα για τις άμαξές του\nκαι δώδεκα χιλιάδες καβαλάρηδες. 7Οι δώδεκα διοικητές που είχε ορίσει\nπρομήθευαν τα τρόφιμα που χρειάζονταν για τον ίδιο και τους ομοτράπεζούς του.\nΚάθε διοικητής, επί ένα μήνα το χρόνο ήταν υπεύθυνος να μη λείψει τίποτα.\n8Επίσης καθένας με τη σειρά του φρόντιζε να παραδίδεται κριθάρι και χορτάρι για\nτα άλογα των καβαλάρηδων και των αμαξών όπου κι αν βρίσκονταν αυτοί.\n9Ο Θεός είχε δώσει στο\nΣολομώντα σοφία και γνώση πάρα πολύ μεγάλη, και ασυνήθιστη ευρυμάθεια. 10Ήταν\nσοφότερος απ’ όλους τους Άραβες και τους Αιγύπτιους σοφούς. 11Γνώριζε πολύ\nπερισσότερα απ’ όλους τους ανθρώπους, ακόμη κι από τον Εθάν τον Εζραΐτη, από\nτον Αιμάν, το Χαλκόλ και το Δαρδά, γιους του Μαχώλ· η φήμη του είχε διαδοθεί σ’\nόλα τα γύρω έθνη. 12Είπε τρεις χιλιάδες παροιμίες και έγραψε χίλια πέντε\nποιήματα. 13Μίλησε για όλα τα δένδρα, από το μεγαλόπρεπο κέδρο του Λιβάνου ως\nτον ταπεινό ύσσωπο, που φυτρώνει στις ρίζες των μαντρότοιχων. Μίλησε ακόμα για\nτα ζώα, τα πουλιά, τα ερπετά και τα ψάρια. 14Έρχονταν απ’ όλα τα έθνη για ν’\nακούσουν το Σολομώντα που μιλούσε με σοφία· έρχονταν αντιπροσωπείες απ’ όλους\nτους βασιλιάδες της γης, οι οποίοι είχαν ακούσει για τη σοφία του.\nΣυμφωνία του Σολομώντα με\nτο βασιλιά Χιράμ\n(Β΄ Χρ 2,1-18)\n15Ο Χιράμ,ι βασιλιάς της\nΤύρου, ήταν ανέκαθεν φίλος του Δαβίδ. Όταν έμαθε λοιπόν ότι στη θέση του\nχρίστηκε βασιλιάς ο γιος του ο Σολομών, του έστειλε τις ευχές του με μια\nαντιπροσωπεία. 16Απ’ τη μεριά του ο Σολομών έστειλε στο Χιράμ την ακόλουθη\nπαραγγελία: 17«Εσύ ξέρεις ότι ο πατέρας μου Δαβίδ δεν μπόρεσε να χτίσει έναν\nναό στο όνομα του Κυρίου, του Θεού του, εξαιτίας των πολέμων, που τον είχαν\nπερικυκλώσει, ωσότου ο Κύριος, υπέταξε σ’ αυτόν όλους τους εχθρούς του. 18Και\nτώρα που ο Κύριος, ο Θεός μου, μου έχει δώσει ησυχία από τους γείτονές μου,\nέτσι που κανένας πια δε με μάχεται και κανένας κίνδυνος δε με απειλεί,\n19σκέφτομαι να χτίσω έναν ναό στο όνομα του Κυρίου, του Θεού μου, όπως το είχε\nπει ο Κύριος στο Δαβίδ, τον πατέρα μου: “ο γιος σου που θα ορίσω να σε\nδιαδεχτεί στο θρόνο, αυτός θα χτίσει ναό στο όνομά μου”. 20Δώσε, λοιπόν,\nδιαταγή να κόψουν για μένα τους απαιτούμενους κέδρους από το όρος του Λιβάνου· ξέρεις\nκαλά πως εμείς δε διαθέτουμε τόσο έμπειρους ξυλοκόπους, όπως είναι οι\nΣιδώνιοι.ια Οι δούλοι μου ας βοηθήσουν τους δούλους σου, κι εγώ θ’ αναλάβω να\nσου καταβάλω το μισθό των δούλων σου όπως τον ορίσεις εσύ».\n21Μόλις ο Χιράμ έλαβε το\nμήνυμα του Σολομώντα, χάρηκε πολύ και είπε: «Ας είναι ευλογημένος σήμερα ο\nΚύριος, που έδωσε στο Δαβίδ γιο σοφό για να βασιλέψει στο λαό αυτόν, τον\nπολυάριθμο». 22Στη συνέχεια έστειλε στο Σολομώντα την ακόλουθη απάντηση:\n«Άκουσα όσα μου παρήγγειλες. Εγώ αναλαμβάνω να σου προμηθεύσω την ξυλεία που\nχρειάζεσαι από κέδρους και πεύκο. 23Οι δούλοι μου θα κατεβάζουν τους κορμούς\nτων δέντρων από το Λίβανο στη θάλασσα, θα τα φορτώνουν σε σχεδίες και θα τα\nμεταφέρουν δια θαλάσσης ως το σημείο που θα μου υποδείξεις. Εκεί θα τα ξεφορτώνουν\nκαι θα τα παραλαμβάνεις. Ως αντάλλαγμα εσύ θα αναλάβεις να μου προμηθεύεις τα\nτρόφιμα που χρειάζομαι για το ανάκτορό μου».\n24Έτσι, ο Χιράμ παρέδωσε\nστο Σολομώντα ξυλεία από κέδρο και πεύκο, όση ήθελε. 25Ο Σολομών παρέδιδε κάθε\nχρόνο στο Χιράμ είκοσι χιλιάδες κορ σιτάρι και είκοσι χιλιάδες κορ λάδι καθαρό\nγια τις ανάγκες του ανακτόρου του. 26Ο Κύριος έδωσε σοφία στο Σολομώντα, όπως\nτου είχε υποσχεθεί. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με το Χιράμ και είχαν συνάψει\nσυμμαχία οι δυο τους.\nΠροετοιμασία για την ανοικοδόμηση\n(Β΄ Χρ 2,1.16-17)\n27Ο βασιλιάς Σολομών\nαγγάρεψε από όλο το λαό του Ισραήλ εργάτες, που ο αριθμός τους έφτανε τις\nτριάντα χιλιάδες. 28Τους έστελνε στο Λίβανο, δέκα χιλιάδες κάθε μήνα εκ\nπεριτροπής, υπό την εποπτεία του Αδωνιράμ. Ένα μήνα εργάζονταν στο Λίβανο και\nδύο μήνες κάθονταν στο σπίτι τους. 29Ο Σολομών είχε εβδομήντα χιλιάδες\nαχθοφόρους και ογδόντα χιλιάδες εργάτες που έβγαζαν πέτρα από το βουνό, 30εκτός\nαπό τρεις χιλιάδες τριακόσιους ανώτερους υπαλλήλους-επιστάτες, οι οποίοι επέβλεπαν\nτον εργαζόμενο λαό. 31Επίσης, με εντολή του βασιλιά, εργάτες έκοβαν μεγάλες,\nεκλεκτές πέτρες, για τα θεμέλια του ναού. 32Έτσι, οι εργάτες του Σολομώντα,\nμαζί με τους εργάτες του Χιράμ, οι οποίοι κατάγονταν από την πόλη Βύβλος,\nέκοβαν και ετοίμαζαν τα ξύλα και τις πέτρες, για να χτίσουν το ναό.ιβ\nΓ΄) 6 Ο Σολομών χτίζει ναό για\n(Β΄ Χρ 3,1-14)\n1Ο βασιλιάς Σολομών\nάρχισε να χτίζει το ναό του Κυρίου το τετρακοσιοστό ογδοηκοστό έτος από την\nέξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο, και κατά το τέταρτο έτος της βασιλείας\nτου στον Ισραήλ, το δεύτερο μήνα του χρόνου, δηλαδή το μήνα Ζιβ.\n2Ο ναός που έχτισε ο\nΣολομών για τον Κύριο είχε μήκος εξήντα πήχεις, πλάτος είκοσι και ύψος τριάντα\nπήχεις. 3Μπροστά στον κυρίως ναό υπήρχε ο πρόναος, που είχε πλάτος είκοσι\nπήχεις, όσο δηλαδή και το πλάτος του κυρίως ναού, και δέκα πήχεις βάθος. 4Στους\nτοίχους του ναού κατασκευάστηκαν παράθυρα με κάσες καγκελωτές. 5Κολλητά στους\nεξωτερικούς τοίχους του κυρίως ναού και του πρόναου κατασκευάστηκαν γύρω γύρω\nπαραοικοδομήματα τριών επιπέδων. 6Το ισόγειο διαμέρισμα κάθε εξωτερικού\nκτίσματος είχε πλάτος πέντε πήχεις, το μεσαίο έξι πήχεις και το τρίτο εφτά\nπήχεις. Συνεπώς, ο εξωτερικός τοίχος του ναού δεν είχε το ίδιο πάχος σε όλο του\nτο ύψος. Όσο ανέβαινε, μειωνόταν το πάχος του σε κάθε επίπεδο, έτσι που τα\nξύλινα μέρη της κατασκευής να μην εισχωρούν στους τοίχους του ναού. 7Όταν ο\nναός χτιζόταν, το χτίσιμο γινόταν με πέτρες ετοιμασμένες ήδη στο λατομείο· έτσι\nκατά τη διάρκεια της οικοδομής δεν ακουγόταν στο ναό ούτε σφυρί ούτε σκαρπέλο\nούτε κανένα άλλο σιδερένιο εργαλείο. 8Η πόρτα του κατώτερου διαμερίσματος\nβρισκόταν στη δεξιά πλευρά του ναού και με σκάλα ανέβαιναν στο μεσαίο\nδιαμέρισμα, και από το μεσαίο στο τρίτο. 9Έτσι έχτισε ο Σολομών το ναό και τον\nτελείωσε. Τέλος έκανε την οροφή με δοκούς και με κέδρινες σανίδες. 10Πλάι σ’\nόλο το ναό έχτισε παραοικοδομήματα ύψους πέντε πηχών· αυτά συνδέονταν με το ναό\nμε ξύλα κέδρου.\n11Ο Κύριος είπε στο\nΣολομώντα: 12«Τώρα εσύ μου χτίζεις αυτόν το ναό. Αν ζεις σύμφωνα με τους νόμους\nμου κι αν εφαρμόζεις τα προστάγματά μου και τις εντολές μου, τότε θα\nπραγματοποιήσω το λόγο που είπα στο Δαβίδ, τον πατέρα σου, σχετικά μ’ εσένα:\n13Θα κατοικώ ανάμεσα στους Ισραηλίτες και δε θα εγκαταλείψω ποτέ το λαό μου,\nΟ εσωτερικός εξοπλισμός\n(Β΄ Χρ 3,5-14)\n14Όταν τελείωσε ο Σολομών\nμε την κυρίως οικοδομή του ναού, 15κάλυψε τους εσωτερικούς τοίχους του με\nκέδρινες σανίδες από το δάπεδο ως τα δοκάρια της οροφής· το δάπεδο του ναού το\nκάλυψε με σανίδες από πεύκο. 16Το ενδότερο τμήμα του ναού, που ονομαζόταν άγια\nτων αγίων, είχε μήκος είκοσι πήχεις· το κάλυψε κι αυτό με κέδρινες σανίδες από\nτο δάπεδο ως την οροφή. 17Το τμήμα μπροστά από τα άγια των αγίων ήταν σαράντα\nπήχεις μακρύ. 18Πάνω στις κέδρινες σανίδες, στο εσωτερικό του ναού, ήταν\nσκαλισμένες κολοκυθιές και λουλούδια, που είχαν τα πέταλά τους ανοιχτά. Όλο το\nεσωτερικό ήταν ντυμένο με κέδρο· καμιά πέτρα δε φαινόταν.\n19Όταν ετοιμάστηκε το\nενδότερο τμήμα, που ονομαζόταν άγια των αγίων, τοποθετήθηκε εκεί η κιβωτός της\nδιαθήκης του Κυρίου. 20Τα άγια των αγίων είχαν πρόσοψη είκοσι πήχεις πλάτος και\nείκοσι πήχεις ύψος, και καλύφθηκε όλη με καθαρό χρυσάφι. Το θυσιαστήριο του\nθυμιάματος καλύφθηκε με κέδρο. 21Ακόμα ο Σολομών κάλυψε το ναό εσωτερικά με\nκαθαρό χρυσάφι, κι έκανε χώρισμα με χρυσές αλυσίδες μπροστά στα άγια των αγίων\nκαι το κάλυψε με χρυσάφι. 22Όλο το ναό τον κάλυψε με χρυσάφι. Ακόμη κάλυψε με\nχρυσάφι το θυσιαστήριο, που ήταν μπροστά στα άγια των αγίων.\n23Μέσα στα άγια των αγίων\nκατασκεύασε δύο χερουβίμ από ξύλο ελιάς, ύψους δέκα πήχεις το καθένα. 24-25Κάθε\nφτερούγα των χερουβίμ είχε πέντε πήχεις μήκος· το άνοιγμα των φτερών του\nκαθενός ήταν δέκα πήχεις. Και τα δύο χερουβίμ είχαν το ίδιο μέγεθος και την\nίδια μορφή. 26Το ύψος του κάθε χερούβ ήταν δέκα πήχεις. 27Τα χερουβίμ\nτοποθετήθηκαν στο ενδότερο του ναού με ανοιχτά τα φτερά τους. Τα φτερά άγγιζαν\nτους πλαϊνούς τοίχους του οικήματος, και οι άκρες τους συναντιούνταν στη μέση\nτου χώρου. 28Τα χερουβίμ καλύφθηκαν με χρυσάφι.\n29Σε όλους τους τοίχους\nτου ναού τόσο του εξωτερικού τμήματος όσο και του ενδότερου, υπήρχαν ολόγυρα\nσκαλιστά σχήματα που παρίσταναν χερουβίμ, φοίνικες και ανοιχτά λουλούδια. 30Το\nδάπεδο όλου του ναού είχε καλυφθεί με χρυσάφι. 31Στην είσοδο του αγίου των\nαγίων ο Σολομών κατασκεύασε δίφυλλη πόρτα από ξύλα ελιάς· το ανώφλι και τα\nπορτόξυλα αποτελούσαν πεντάγωνο. 32Τα δύο φύλλα της πόρτας ήταν από ξύλο ελιάς\nκαι πάνω τους είχαν χαραγμένα χερουβίμ, φοίνικες και ανοιχτά λουλούδια, όλα\nκαλυμμένα με χρυσάφι. 33Το ίδιο έκανε ο Σολομών και στην είσοδο του κυρίως\nναού. Τα πορτόξυλα ήταν από ξύλα ελιάς και αποτελούσαν τετράγωνο. 34Τα δύο\nφύλλα της πόρτας ήταν από ξύλο πεύκου φτιαγμένα το καθένα από δύο κομμάτια που\nδιπλώνονταν. 35Έβαλε να σκαλίσουν πάνω τους χερουβίμ, φοίνικες και ανοιχτά\nλουλούδια και γέμισε τα σκαλίσματα με χρυσάφι.\n36Τέλος έχτισε τον τοίχο\nτης εσωτερικής αυλής, τοποθετώντας μία στρώση κέδρινα δοκάρια σε κάθε τρεις\nστρώσεις από πελεκητές πέτρες.\n37Το τέταρτο έτος της\nβασιλείας του Σολομώντα, το μήνα Ζιβ, θεμελιώθηκε ο ναός του Κυρίου, 38και το\nενδέκατο έτος της βασιλείας του, το μήνα Βουλ –δηλαδή τον όγδοο– τελείωσε η\nοικοδομή με τα επιμέρους κτίσματα του ναού, όπως είχαν όλα σχεδιαστεί. Εφτά χρόνια\nχρειάστηκε ο Σολομών για να χτίσει το ναό.\nΓ΄) 7 Άλλα κτίσματα του\n1Ο Σολομών έχτισε και τα\nανάκτορά του· έκανε δεκατρία χρόνια να τελειώσει όλα τα οικοδομήματα.\n2Έτσι έχτισε το οίκημα\nπου ονομαζόταν «Δάσος του Λιβάνου». Είχε τρειςιγ σειρές στύλων από κέδρο. Το\nμάκρος του ήταν εκατό πήχεις, το πλάτος πενήντα και το ύψος του τριάντα πήχεις.\n3Η στέγη ήταν κι αυτή από ξύλα κέδρου, στερεωμένη πάνω στα οριζόντια δοκάρια\nπου στηρίζονταν στους σαράντα πέντε στύλους –τρεις σειρές από δεκαπέντε\nστύλους. 4-5Στην καθεμιά από τις δυο πλευρές του κτιρίου υπήρχαν τρεις σειρές\nπαράθυρα, το ένα αντίκρυ στο άλλο και στις τρεις σειρές. Όλες οι πόρτες και τα\nπλαίσια των παραθύρωνιδ είχαν σχήμα ορθογώνιο.\n6Στη συνέχεια ο Σολομών\nκατασκεύασε την «Αίθουσα των Στύλων». Είχε μήκος πενήντα πήχεις και πλάτος\nτριάντα. Στην είσοδο υπήρχε στοά, που στηριζόταν σε στύλους αντικρυστούς.\n7Επίσης κατασκεύασε την «Αίθουσα του Θρόνου», όπου θα δίκαζε, και γι’ αυτό\nλεγόταν και «Αίθουσα της Κρίσεως». Το δάπεδό της το κάλυψε με ξύλα κέδρου από\nτη μια άκρη ως την άλλη. 8Τα διαμερίσματα όπου κατοικούσε ο ίδιος ο βασιλιάς\nήταν σε άλλη αυλή, πίσω από τη στοά, κατασκευασμένα με τον ίδιο τρόπο. Για τη\nγυναίκα του, την κόρη του Φαραώ, κατασκεύασε άλλο ανάκτορο, χτισμένο με τον\nίδιο τρόπο, όπως και η στοά.\n9Για όλα αυτά τα κτίρια\nκαι για τη μεγάλη αυλή, χρησιμοποιήθηκαν εκλεκτές πέτρες, από τα θεμέλια ως την\nοροφή. Οι πέτρες προετοιμάζονταν στο λατομείο σύμφωνα με ορισμένες διαστάσεις\nκαι πριονίζονταν από τη μέσα πλευρά τους και από την έξω. 10Ακόμα και τα\nθεμέλια ήταν χτισμένα με πέτρες ωραίες και μεγάλες, των δέκα και των οκτώ\nπηχών. 11Από πάνω τοποθετούσαν τις εκλεκτές πέτρες, πελεκημένες όλες στις ίδιες\nδιαστάσεις, καθώς και τους κέδρους. 12Ο τοίχος της μεγάλης αυλής ολόγυρα ήταν\nχτισμένος με την ίδια σύνθεση: τρεις στρώσεις πελεκητές πέτρες, μία στρώση\nκέδρινα δοκάρια, όπως η εσωτερική αυλή του ναού του Κυρίου και η στοά του\nΕργασία του Χιράμ στο ναό\n13Ο βασιλιάς Σολομών\nέστειλε κι έφερε από την Τύρο έναν τεχνίτη, το Χιράμ, 14γιο μιας χήρας από τη\nφυλή Νεφθαλί. Ο πατέρας του ήταν Τύριος, χαλκουργός. Ο ίδιος είχε ιδιαίτερες\nικανότητες και αντίληψη και ήξερε να κάνει κατασκευές από χαλκό. Ήρθε λοιπόν,\nστο βασιλιά Σολομώντα και του έκανε όλες τις σχετικές εργασίες. 15Έκανε δύο\nχάλκινους στύλους χυτούς, δεκαοκτώ πήχεις ύψος τον καθένα και με περίμετρο\nδώδεκα πήχεις. 16Επίσης κατασκεύασε δύο κιονόκρανα από χυτό χαλκό, για να τα\nβάλει στην κορυφή των στύλων. Το ύψος κάθε κιονόκρανου ήταν πέντε πήχεις.\nΗ εργασία των δύο στύλων\n(Β΄ Χρ 3,15-17)\n17Ο Χιράμ έφτιαξε επίσης\nδιχτυωτά από αλυσίδες, για τα κιονόκρανα των δύο στύλων, εφτά για το καθένα.\n18Επίσης έκανε μια διακόσμηση που έμοιαζε με ρόδια, κι έβαλε δύο σειρές πάνω\nστα διχτυωτά που σκέπαζαν το κάθε κιονόκρανο. 19Τα κιονόκρανα των δύο στύλωνιε\nείχαν τη μορφή κρίνου ύψους τεσσάρων πήχεων 20και είχαν τοποθετηθεί πάνω σε μια\nκυκλική διόγκωση ακριβώς πάνω από τη δικτυωτή διακόσμηση. Επίσης υπήρχαν\nδιακόσια ρόδια σε δύο σειρές γύρω από κάθε κιονόκρανο. 21Ο Χιράμ τοποθέτησε\nτους δύο στύλους στη στοά του ναού. Τον ένα τον έβαλε δεξιά και τον ονόμασε\n«Ιαχείν» (Ο Θεός θα στηρίξει) και τον άλλον αριστερά, και τον ονόμασε «Βοάζ»\n(Στο Θεό είναι η δύναμη). 22Στην κορυφή των στύλων υπήρχε αναπαράσταση κρίνων.\nΈτσι τελείωσε η εργασία\nΗ μεγάλη χάλκινη λεκάνη\n(Β΄ Χρ 4,2-5)\n23Επίσης ο Χιράμ\nκατασκεύασε τη λεγόμενη «θάλασσα». Ήταν μια μεγάλη, στρογγυλή, χάλκινη λεκάνη,\nμε δέκα πήχεις διάμετρο, πέντε πήχεις ύψος και τριάντα πήχεις περίμετρο. 24Κάτω\nαπό τα χείλη της λεκάνης ολόγυρα, χυμένα σ’ ένα σώμα μ’ αυτήν, υπήρχαν ανάγλυφα\nδιακοσμητικά σχήματα καρπών κολοκυθιάς, δέκα καρποί ανά πήχυ, σε δύο σειρές.\n25Η λεκάνη στηριζόταν σε δώδεκα χάλκινα βόδια. Τρία έβλεπαν στο βορρά, τρία στη\nδύση, τρία στο νότο και τρία στην ανατολή. Η λεκάνη ήταν τοποθετημένη στην\nπλάτη τους, ενώ τα οπίσθιά τους ήταν στραμμένα προς το κέντρο. 26Το πάχος της\nήταν μία παλάμη και τα χείλη της ήταν σαν χείλη ποτηριού, σαν λουλούδι κρίνου.\nΗ χωρητικότητά της ήταν δύο χιλιάδες βαθ.\nΟι χάλκινοι λουτήρες και οι\n27Επίσης ο Χιράμ\nκατασκεύασε δέκα βάσεις από χαλκό. Κάθε βάση είχε τέσσερις πήχεις μήκος,\nτέσσερις πήχεις πλάτος και τρεις πήχεις ύψος. 28Η κατασκευή τους ήταν ως εξής:\nΑποτελούνταν από πλαίσια τοποθετημένα ανάμεσα σε υποστηρίγματα. 29Πάνω στα\nπλαίσια και στα υποστηρίγματα υπήρχαν διακοσμήσεις από λιοντάρια, βόδια και\nχερουβίμ· κάτω από τα λιοντάρια και τα βόδια, ήταν κρεμασμένες σκαλιστές\nγιρλάντες. 30Κάθε βάση στηριζόταν σε τέσσερις χάλκινες ρόδες με χάλκινους\nάξονες. Στις τέσσερις γωνίες, κάτω από τη λεκάνη, υπήρχαν χάλκινα υποστηρίγματα\nχυτά, τα οποία δεν κατέβαιναν κάτω από τις γιρλάντες. 31Στο υψηλότερο μέρος της\nβάσης υπήρχε εσωτερικά ένα στρογγυλό άνοιγμα, διαμέτρου ενάμισυ πήχυ,\nυπερυψωμένο κατά έναν πήχυ, που χρησίμευε ως υποδοχή του λουτήρα. Υπήρχαν κι\nεκεί σκαλίσματα που τα μοτίβα τους ήταν τετράγωνα, όχι στρογγυλά. 32Οι τέσσερις\nρόδες ήταν κάτω από τα πλαίσια και οι άξονές τους ενώνονταν με τη βάση. Η\nδιάμετρος κάθε ρόδας ήταν ενάμισος πήχυς. 33Οι ρόδες αυτές ήταν κατασκευασμένες\nόπως της άμαξας. Οι άξονες των τροχών, οι στεφάνες, οι ακτίνες και οι κεφαλές\nτων αξόνων τους, όλα ήταν χυτά από χαλκό. 34Τα τέσσερα υποστηρίγματα στις\nτέσσερις γωνίες κάθε βάσης ήταν ένα σώμα με τη βάση. 35Η επάνω επιφάνεια κάθε\nβάσης ήταν διακοσμημένη μ’ ένα κυκλικό περίζωμα, ύψους μισού πήχυ· τα\nυποστηρίγματά της και τα πλαίσιά της αποτελούσαν ένα σώμα με αυτήν. 36Στις\nπλάκες των υποστηριγμάτων και στα πλαίσιά τους ο Χιράμ χάραξε χερουβίμ, λέοντες\nκαι φοίνικες, ανάλογα με την ελεύθερη επιφάνειά τους και έβαλε γιρλάντες\nολόγυρα. 37Οι δέκα βάσεις ήταν κατασκευασμένες πανομοιότυπα. Όλες ήταν χυτές\nκαι είχαν το ίδιο μέγεθος και το ίδιο σχήμα.\n38Μετά ο Χιράμ\nκατασκεύασε δέκα λουτήρες από χαλκό. Κάθε λουτήρας ήταν χωρητικότητας σαράντα\nβαθ και διαμέτρου τεσσάρων πήχεων. Τοποθετήθηκαν ένας πάνω σε κάθε βάση.\n39Τοποθέτησε τους πέντε λουτήρες στη δεξιά πλευρά του ναού και τους πέντε στην\nαριστερή. Και τη μεγάλη χάλκινη λεκάνη την τοποθέτησε στη δεξιά πλευρά του\nΤα υλικά για την\nκατασκευή του ναού\n(Β΄ Χρ 4,11–5,1)\n40Τέλος ο Χιράμ\nκατασκεύασε τις σταχτοδόχες, τα φτυάρια και τις λεκάνες. Έτσι τελείωσε όλες τις\nεργασίες που του είχε αναθέσει ο βασιλιάς Σολομών για το ναό του Κυρίου:\n41Κατασκεύασε τους δύο στύλους και τα στρογγυλά κιονόκρανα, στην κορυφή τους\nκαι τα δύο διχτυωτά από αλυσίδες, που κάλυπταν τα στρογγυλά κιονόκρανα, στην\nκορυφή των στύλων· 42τα τετρακόσια ρόδια για τα δύο διχτυωτά, δύο σειρές ρόδια\nγια κάθε διχτυωτό· 43τους δέκα λουτήρες με τις βάσεις τους· 44τη χάλκινη λεκάνη\nκαι τα δώδεκα βόδια που τη βάσταζαν· 45τις σταχτοδόχες, τα φτυάρια και τις\nλεκάνες. Όλα αυτά τα σκεύη που ο βασιλιάς Σολομών παρήγγειλε στο Χιράμ να\nκατασκευάσει για το ναό του Κυρίου, ήταν από λαμπερό χαλκό.\n46Με διαταγή του βασιλιά,\nόλες αυτές οι κατασκευές έγιναν σε αργιλώδη περιοχή, στην κοιλάδα του Ιορδάνη,\nανάμεσα στα χωριά Σουκκώθ και Σαρθάν.ις 47Όλα αυτά τα σκεύη, ο Σολομών τα άφησε\nαζύγιστα. Ήταν τόσο πολλά, που δεν ήταν δυνατό να υπολογιστεί το βάρος του\n48Ο Σολομών επίσης\nδιέταξε να κατασκευαστούν όλα τα σκεύη που προορίζονταν για το ναό του Κυρίου:\nτο χρυσό θυσιαστήριο και η χρυσή τράπεζα, πάνω στην οποία τοποθετούσαν τους\nάρτους της προθέσεως· 49οι λυχνίες από καθαρό χρυσάφι, πέντε δεξιά και πέντε\nαριστερά, μπροστά στα άγια των αγίων, με τα διακοσμητικά λουλούδια· οι λύχνοι\nκαι οι λαβίδες από χρυσάφι· 50επίσης οι λεκάνες και τα λυχνοψάλιδα, τα\nπεριρραντήρια, οι κρατήρες, τα θυμιατήρια και οι σχάρες από καθαρό χρυσάφι· οι\nμεντεσέδες των θυρών του ενδότερου τμήματος του ναού, που ονομαζόταν άγια των\nαγίων, καθώς και οι μεντεσέδες των εξωτερικών θυρών του κυρίως ναού, από\n51Όταν είχε τελειώσει όλη\nη εργασία της ανοικοδόμησης του ναού του Κυρίου, ο βασιλιάς Σολομών έφερε τα\nασημένια, τα χρυσά και διάφορα άλλα σκεύη, που ο πατέρας του ο Δαβίδ τα είχε\nαφιερώσει στον Κύριο,ιζ και τα τοποθέτησε στο θησαυροφυλάκιο του ναού.\nΓ΄) 8 Η καθιέρωση του ναού ως\nκατοικίας του Κυρίου\n(Β΄ Χρ 5,2–6,2)\n1Μετά ο βασιλιάς Σολομών\nσυγκέντρωσε στην Ιερουσαλήμ τους πρεσβυτέρους του λαού Ισραήλ και τους αρχηγούς\nτων φυλών και των συγγενειών τους, για να μεταφέρουν την κιβωτό της διαθήκης\nτου Κυρίου από την Πόλη Δαβίδ, δηλαδή από τη Σιών, στο ναό. 2Συγκεντρώθηκαν,\nλοιπόν, όλοι αυτοί οι Ισραηλίτες μπροστά στο βασιλιά, μια που ήταν και η γιορτή\nτου έβδομου μήνα,ιη του Εθανίμ.\n3Όταν συγκεντρώθηκαν οι\nπρεσβύτεροι του Ισραήλ, οι ιερείς σήκωσαν την κιβωτό 4και την έφεραν στο ναό.\nΜε τη βοήθεια των λευιτών μετέφεραν και τη σκηνή του Μαρτυρίου καθώς και όλα τα\nιερά σκεύη της σκηνής. 5Ο βασιλιάς Σολομών και όλη η ισραηλιτική κοινότητα που\nήταν συγκεντρωμένη γύρω του μπροστά στην κιβωτό, λόγω της γιορτής, πρόσφεραν\nθυσία πρόβατα και βόδια τόσα πολλά, που ήταν αδύνατο να υπολογιστούν με\n6-7Στη συνέχεια, οι\nιερείς έφεραν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου στη θέση που είχε ετοιμαστεί\nγι’ αυτήν, στο ενδότερο τμήμα του ναού, στα άγια των αγίων, και την τοποθέτησαν\nκάτω από τα ανοιχτά φτερά των χερουβίμ, έτσι ώστε να σκεπάζουν από πάνω την\nκιβωτό και τις δοκούς που τη μετέφεραν. 8Οι δοκοί όμως ήταν μεγάλες και οι\nάκρες τους φαίνονταν από τα άγια, δηλαδή το κυρίως τμήμα του ναού, που βρισκόταν\nμπροστά από τα άγια των αγίων. Απ’ έξω όμως δε φαίνονταν· εκεί βρίσκεται η\nκιβωτός μέχρι σήμερα. 9Μέσα στην κιβωτό δεν υπήρχε τίποτε άλλο, παρά μόνο οι\nδύο πέτρινες πλάκες, που τις είχε τοποθετήσει εκεί ο Μωυσής όταν ο Κύριος έκανε\nδιαθήκη με τους Ισραηλίτες στο όρος Χωρήβ, μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο.\n10Όταν οι ιερείς βγήκαν\nαπό τα άγια, μια νεφέλη γέμισε το ναό του Κυρίου, 11έτσι που οι ιερείς δεν\nμπορούσαν εξαιτίας της να σταθούν και να προσφέρουν λατρεία. Η δόξα του Κυρίου\nείχε κατακλύσει το ναό.\n12Τότε ο Σολομών φώναξε:\n«Κύριε, έχεις πει ότι θέλεις να κατοικείς μέσα στο γνόφο. 13Γι’ αυτό κι εγώ\nέχτισα για σένα αυτόν το ναό, έναν τόπο για να κατοικείς αιώνια».ιθ\nΕγκαινιάζεται ο ναός με\n(Β΄ Χρ 6,3-21)\n14Καθώς ολόκληρη η ισραηλιτική\nκοινότητα στεκόταν μπροστά στο βασιλιά, εκείνος έστρεψε το πρόσωπό του και τους\n15Μετά είπε: «Ευλογημένος\nας είναι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, που πραγματοποίησε με τη δύναμή του,\nεκείνο που είχε ο ίδιος υποσχεθεί στον πατέρα μου Δαβίδ! 16“Από την ημέρα που\nέβγαλα το λαό μου, τον Ισραήλ, από την Αίγυπτο” του είχε πει, “καμιά πόληκ δε\nδιάλεξα απ’ όλες τις φυλές του λαού Ισραήλ για να χτίσω εκεί ναό, όπου να\nλατρεύεται το όνομά μου. Διάλεξα όμως εσένα, Δαβίδ, για να γίνεις αρχηγός του\nλαού μου, του Ισραήλ”. 17Κι όταν ο πατέρας μου, σκόπευε να χτίσει ναό στο όνομα\nτου Κυρίου, του Θεού του Ισραήλ, 18ο Κύριος του είπε: “ωραία ήταν η πρόθεσή σου\nνα χτίσεις ναό στο όνομά μου. 19Δε θα χτίσεις όμως εσύ το ναό, αλλά ο γιος σου,\nπου θα προέρχεται από σένα. Αυτός θα χτίσει το ναό στο όνομά μου”. 20Ο Κύριος\nπραγματοποίησε την υπόσχεσή του: Διαδέχθηκα εγώ τον πατέρα μου Δαβίδ στο θρόνο\nτου Ισραήλ και έχτισα αυτόν το ναό στο όνομα του Κυρίου, του Θεού του Ισραήλ.\n21Επίσης τοποθέτησα εκεί την κιβωτό, μέσα στην οποία υπάρχει η γραπτή διαθήκη\nπου έκανε ο Κύριος με τους προγόνους μας, όταν τους έβγαλε από την Αίγυπτο».\n22Μετά στάθηκε ο Σολομών\nμπροστά στο θυσιαστήριο του Κυρίου, απέναντι σ’ όλη την ισραηλιτική κοινότητα.\nΆπλωσε τα χέρια του στον ουρανό 23και είπε:\n«Κύριε, Θεέ του Ισραήλ,\nδεν υπάρχει Θεός όμοιος μ’ εσένα στον ουρανό πάνω κι εδώ κάτω στη γη. Τηρείς τη\nδιαθήκη σου με τους δούλους σου και δεν παύεις να τους αγαπάς, όταν ζουν\nενώπιόν σου με απόλυτη τιμιότητα. 24Όλα όσα εσύ ο ίδιος είχες υποσχεθεί στο\nδούλο σου το Δαβίδ, τον πατέρα μου, τα πραγματοποίησες σήμερα με τη δύναμή σου.\n25Τώρα, λοιπόν, Κύριε Θεέ του Ισραήλ, εκπλήρωσε και την υπόσχεση που έδωσες\nστον πατέρα μου, ότι αν οι απόγονοί του φροντίζουν να ζουν ενώπιόν σου με\nυπακοή, όπως εκείνος, θα υπάρχει πάντοτε κάποιος απ’ αυτούς που θα βασιλεύει\nστον Ισραήλ μετά από κείνον. 26Ας πραγματοποιηθεί, λοιπόν τώρα Θεέ του Ισραήλ,\nη υπόσχεση που έδωσες στο δούλο σου Δαβίδ, τον πατέρα μου.\n27»Πώς θα μπορούσες όμως,\nαλήθεια, εσύ Θεέ να κατοικήσεις στη γη; Οι ουρανοί και οι ουρανοί των ουρανών\nνα σε χωρέσουν δεν μπορούν. Πώς, λοιπόν, θα σε χωρέσει αυτός εδώ ο ναός που\nέχτισα; 28Ωστόσο, Κύριε Θεέ μου, στρέψε μ’ ευμένεια το πρόσωπό σου σ’ εμένα, το\nδούλο σου, άκουσε την προσευχή μου και την παράκλησή μου, και δώσε αυτά που με\nκραυγές και δεήσεις σου ζητάω σήμερα, εγώ ο δούλος σου. 29Ας είναι ανοιχτά τα\nμάτια σου πάνω σ’ ετούτο το ναό μέρα και νύχτα, πάνω στον τόπο, στον οποίο\nόρισες να λατρεύεται το όνομά σου. Άκουσε την προσευχή που σου απευθύνω εγώ, ο\nδούλος σου, από αυτόν εδώ τον τόπο. 30Άκουσε τις παρακλήσεις του δούλου σου και\nτου λαού σου, του Ισραήλ, όταν στραμμένοι προς αυτόν εδώ τον τόπο θα\nπροσευχόμαστε. Άκουσέ μας από τον ουρανό όπου κατοικείς· άκουσέ μας και\nΟ ναός ως τόπος προσευχής\n(Β΄ Χρ 6,22-40)\n31«Αν κάποιος κατηγορηθεί\nότι αμάρτησε στο συνάνθρωπό του, και του ζητηθεί να πάρει όρκο για την αθωότητά\nτου, κι έρθει και ορκιστεί μπροστά στο θυσιαστήριό σου, σ’ αυτόν εδώ το ναό,\n32τότε, εσύ Κύριε, άκουσε από τον ουρανό κι ενέργησε και απόδωσε το δίκαιο\nστους δούλους σου: Φανέρωσε την ενοχή του ασεβή και τιμώρησέ τον για την πράξη\nτου· δικαίωσε τον δίκαιο και απόδωσέ του σύμφωνα με την αθωότητά του.\n33»Αν συμβεί ο λαός σου,\nο Ισραήλ, να νικηθεί από τον εχθρό, γιατί θα έχουν αμαρτήσει σ’ εσένα, αλλά\nεπιστρέψουν σ’ εσένα και σε δοξολογήσουν, αν προσευχηθούν και σε ικετέψουν στο\nναό αυτό, 34τότε, εσύ Κύριε, άκουσε από τον ουρανό και συγχώρησε την αμαρτία\nτου λαού σου, του Ισραήλ, και φέρε τους πίσω ξανά στη χώρα που έδωσες στους\n35»Αν κλείσει ο ουρανός\nκαι δε στέλνει βροχή, γιατί θα έχουν αμαρτήσει σ’ εσένα, αλλά προσευχηθούν στον\nτόπο αυτό και σε δοξολογήσουν, αν ταπεινωμένοι από την τιμωρία που τους\nέστειλες, μετανοήσουν για την αμαρτία τους, 36τότε, εσύ Κύριε, άκουσε από τους\nουρανούς και συγχώρησε την αμαρτία των δούλων σου, του λαού σου του Ισραήλ, και\nδίδαξέ τους το σωστό δρόμο που θα πρέπει να βαδίζουν· στείλε βροχή στη χώρα\nαυτή που ανήκει σ’ εσένα και τους την έχεις δώσει για ιδιοκτησία τους.\n37»Αν πέσει πείνα στη χώρα\nή θανατικό, αν έρθει λίβας ή μούχλα των σιτηρών ή ακρίδα κάθε είδους, αν οι\nεχθροί τους φτάσουν ως τις πόλεις τους και τις πολιορκήσουν ή έρθει οποιαδήποτε\nμάστιγα ή αρρώστια, 38αλλά προσευχηθούν οι Ισραηλίτες, είτε ατομικά είτε\nομαδικά, υψώνοντας τα χέρια τους προς τον ναό αυτό με τύψεις στην καρδιά τους,\n39τότε, εσύ Κύριε, άκουσε από τον ουρανό, όπου κατοικείς, συγχώρησέ τους κι\nενέργησε αποδίδοντας στον καθένα σύμφωνα με τα έργα τους. Εσύ γνωρίζεις την\nκαρδιά του καθενός· μόνον εσύ γνωρίζεις όλων των ανθρώπων τις καρδιές. 40Έτσι\nθα σε σέβονται όσο θα ζουν στη χώρα αυτή που έδωσες στους προγόνους μας.\n41»Ακόμα κι έναν ξένο,\nπου δεν ανήκει στο λαό σου, τον Ισραήλ, αλλά ήρθε από κάποια χώρα μακρινή\nεπειδή άκουσε για σένα, 42πόσο μεγάλος είσαι και πόσο μεγάλη, πόσο ακαταμάχητη\nείναι η δύναμή σου, αν έρθει και προσευχηθεί στο ναό αυτό, 43άκουσέ τον κι\nαυτόν εσύ, Κύριε, από τον ουρανό όπου κατοικείς, και δώσ’ του ό,τι σου ζητήσει.\nΈτσι θα σε γνωρίσουν όλα τα έθνη της γης και θα σε σέβονται, όπως ο λαός σου ο Ισραήλ·\nέτσι θα μάθουν ότι ο ναός αυτός που έχτισα είναι ο τόπος όπου εσύ λατρεύεσαι.\n44»Όταν ο λαός σου θα\nπηγαίνει να πολεμήσει τους εχθρούς του, όπου εσύ τον στείλεις, αν προσευχηθεί\nσ’ εσένα, τον Κύριο, στρέφοντας τα μάτια προς αυτή την πόλη που διάλεξες και\nπρος το ναό που σου έχτισα, 45τότε εσύ, Κύριε, άκουσε από τον ουρανό την\nπροσευχή τους και την παράκλησή τους και απόδωσε το δίκιο τους.\n46»Αν αμαρτήσουν σ’ εσένα\n–αφού κανείς δεν είναι αναμάρτητος– κι οργιστείς εναντίον τους και τους\nπαραδώσεις στους εχθρούς τους κι αυτοί τους οδηγήσουν αιχμαλώτους σε εχθρική\nχώρα, κοντινή ή μακρινή, 47αλλά εκεί στη χώρα όπου θα βρίσκονται αιχμάλωτοι\nσυνέλθουν και μετανοήσουν και σε παρακαλέσουν από ’κει και σου πουν:\n“αμαρτήσαμε, ανομήσαμε και αδικήσαμε”, 48αν επιστρέψουν σ’ εσένα μ’ όλη τους\nτην καρδιά και την ψυχή, εκεί στη χώρα των εχθρών που τους αιχμαλώτισαν, και\nπροσευχηθούν σ’ εσένα στραμμένοι προς τη χώρα τους, αυτήν που έδωσες στους\nπρογόνους τους, προς την πόλη που διάλεξες και προς το ναό που έχτισα για σένα,\n49τότε εσύ, Κύριε, άκουσε από τον ουρανό όπου κατοικείς, την προσευχή τους και\nτην παράκλησή τους κι απόδωσέ τους το δίκιο τους. 50Συγχώρησέ τους που\nαμάρτησαν σ’ εσένα και σε παρήκουσαν και κάνε να τους σπλαχνισθούν εκείνοι που\nτους αιχμαλώτισαν και να τους δείξουν συμπόνια. 51Πράγματι, αυτοί είναι ο λαός\nσου που σου ανήκει, από τότε που τους έβγαλες από την Αίγυπτο, μέσα από το\nκαμίνι που λιώνει το σίδερο.\n52»Ας είναι πάντοτε\nανοιχτά τα μάτια σου στην παράκληση του δούλου σου και στην παράκληση του λαού\nσου, του Ισραήλ, για να τους ακούς και να τους δίνεις ό,τι θα σου ζητούν.\n53Γιατί εσύ τους ξεχώρισες μέσα απ’ όλους τους λαούς της γης για να είναι ο\nλαός που θα σου ανήκει, όπως το διακήρυξες με το Μωυσή, το δούλο σου, όταν\nέβγαζες τους προγόνους μας από την Αίγυπτο, Κύριε, Κύριε».\nΛόγοι νουθεσίας προς το\n54Όταν τελείωσε ο Σολομών\nόλη αυτή την προσευχή και την παράκληση προς τον Κύριο, σηκώθηκε από μπροστά\nαπό το θυσιαστήριο του Κυρίου, όπου ήταν γονατιστός με τα χέρια απλωμένα προς\nτον ουρανό, 55και στάθηκε κι ευλόγησε την ισραηλιτική κοινότητα με δυνατή φωνή:\n56«Ευλογημένος», είπε, «ας είναι ο Κύριος, που έδωσε ησυχία στο λαό του, τον\nΙσραήλ, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του! Καμιά απ’ όλες αυτές τις θαυμαστές\nυποσχέσεις, που έδωσε με το Μωυσή, το δούλο του, δεν έμεινε ανεκπλήρωτη. 57Ας\nείναι μαζί μας ο Κύριος, ο Θεός μας, καθώς ήταν μαζί με τους προγόνους μας! Ας\nμη μας αφήσει κι ας μη μας αποδιώξει. 58Ας στρέψει την καρδιά μας προς εκείνον\nτον ίδιο, για να ζούμε όπως θέλει εκείνος και να τηρούμε τις εντολές του, τους\nνόμους του και τα προστάγματα που έδωσε στους προγόνους μας. 59Ας θυμάται\nπάντοτε ο Κύριος, ο Θεός μας, τα λόγια αυτά των δεήσεών μου, ώστε ν’ αποδίδει\nσ’ εμένα και σ’ εσάς, το λαό του τον Ισραήλ, το δίκιο μας, ανάλογα με την\nανάγκη της κάθε μέρας. 60Έτσι θα γνωρίσουν όλοι οι λαοί της γης ότι ο Κύριος,\nαυτός είναι ο Θεός· άλλος θεός κανένας δεν υπάρχει. 61Να είναι η καρδιά σας\nολότελα αφοσιωμένη στον Κύριο, το Θεό μας, όπως είναι σήμερα, για να ζείτε\nσύμφωνα με τους νόμους του και τις εντολές του».\nΗ πρώτη τελετουργία στο\n(Β΄ Χρ 7,4-10)\n62Έπειτα ο βασιλιάς και\nόλοι οι Ισραηλίτες μαζί του πρόσφεραν θυσίες στον Κύριο. 63Ο Σολομών, πρόσφερε\nστον Κύριο θυσίες κοινωνίας, είκοσι δύο χιλιάδες βόδια και εκατόν είκοσι\nχιλιάδες πρόβατα. Έτσι, ο βασιλιάς και όλοι οι Ισραηλίτες εγκαινίασαν το ναό του\nΚυρίου. 64Την ίδια ημέρα ο βασιλιάς αγίασε το κέντρο της αυλής μπροστά στο ναό\nτου Κυρίου. Το χάλκινο θυσιαστήριο μπροστά στην είσοδο του ναού ήταν μικρό για\nνα δεχτεί όλες εκείνες τις θυσίες. Γι’ αυτό ο Σολομών χρησιμοποίησε την αυλή\nγια να προσφέρει τα ολοκαυτώματα, τις αναίμακτες προσφορές και τα παχιά μέρη\nγια τις θυσίες κοινωνίας.\n65Επίσης ο Σολομών και\nμαζί του όλος ο λαός Ισραήλ έκαναν τη γιορτή της Σκηνοπηγίας ενώπιον του\nΚυρίου, του Θεού μας, για εφτά μέρες,κα σε μια τεράστια συγκέντρωση λαού· είχαν\nέρθει από παντού: από τα περίχωρα της Χαμάθ ως το χείμαρρο της Αιγύπτου.κβ\n66Την όγδοη μέρα ο βασιλιάς απέλυσε το λαό. Όλοι ευλόγησαν το βασιλιά κι έφυγαν\nγια τα σπίτια τους χαρούμενοι κι ευχαριστημένοι, που ο Κύριος είχε δώσει\nπλούσιες τις ευλογίες του στο δούλο του το Δαβίδ και στον Ισραήλ, το λαό του.\nΓ΄) 9 Ο Κύριος εμφανίζεται για\nδεύτερη φορά στο Σολομώντα\n(Β΄ Χρ 7,11-22)\n1Όταν ο βασιλιάς Σολομών\nείχε τελειώσει το χτίσιμο του ναού του Κυρίου και του βασιλικού ανακτόρου, καθώς\nκαι όλων των οικοδομημάτων που ήθελε να χτίσει, 2του παρουσιάστηκε ο Κύριος για\nδεύτερη φορά, όπως του είχε παρουσιαστεί στη Γαβαών, 3και του είπε:\n«Άκουσα την προσευχή σου\nκαι την παράκληση που έκανες ενώπιόν μου, και αγίασα αυτόν το ναό που έχτισες,\nώστε να λατρεύεται παντοτινά εδώ το όνομά μου. Τα μάτια μου και η καρδιά μου θα\nείναι σ’ αυτόν για πάντα. 4Αν εσύ ακολουθήσεις ενώπιόν μου το δρόμο του πατέρα\nσου Δαβίδ με ειλικρίνεια και τιμιότητα, αν τηρείς όλα τα προστάγματά μου και\nτους νόμους μου, 5θα διατηρήσω σταθερό το θρόνο της βασιλείας σου στον Ισραήλ\nγια πάντα, όπως υποσχέθηκα στον πατέρα σου, όταν του έλεγα ότι πάντα θα\nβασιλεύει κάποιος από τους απογόνους του στο θρόνο του Ισραήλ.\n6»Αν όμως εσείς,\nΙσραηλίτες, και οι απόγονοί σας απομακρυνθείτε από μένα, αν πάψετε να τηρείτε\nτις εντολές και τους νόμους που σας έδωσα, και πάτε και λατρέψετε άλλους θεούς\nκαι τους προσκυνήσετε, 7τότε θα σας ξεριζώσω από τη χώρα που σας έχω δώσει. Κι\nαυτόν το ναό, που τον καθιέρωσα ως τόπο λατρείας μου, δε θα θέλω πια να τον\nξέρω. Τότε όλοι οι λαοί θα ειρωνεύονται και θα περιγελούν τους Ισραηλίτες.\n8Όλοι όσοι περνούν μπροστά από τον υπέροχο αυτό ναό θα τρομάζουν και γεμάτοι\nέκπληξη θα λένε: “μα γιατί ο Κύριος φέρθηκε τόσο σκληρά σ’ αυτή τη χώρα και σ’\nαυτόν το ναό;” 9Και θα τους απαντούν: “οι Ισραηλίτες εγκατέλειψαν τον Κύριο, το\nΘεό τους, που είχε βγάλει τους προγόνους τους από την Αίγυπτο· επιδόθηκαν στη\nλατρεία άλλων θεών και τους προσκύνησαν. Γι’ αυτό ο Κύριος έφερε πάνω τους όλο\nαυτό το κακό”».\nΚατοπινές ενέργειες του\n(Β΄ Χρ 8,1-2)\nχρειάστηκε ο βασιλιάς Σολομών για να χτίσει τα δύο κτίρια, δηλαδή το ναό του\nΚυρίου και το δικό του ανάκτορο. 11Στο μεταξύ ο βασιλιάς της Τύρου Χιράμ του\nπρομήθευε ξύλα κέδρων, ξύλα πεύκου και χρυσάφι, όσο ήθελε. Μετά ο βασιλιάς\nΣολομών έδωσε στο Χιράμ είκοσι πόλεις στην Γαλιλαία. 12Όταν ο Χιράμ ήρθε από\nτην Τύρο να δει τις πόλεις που του έδωσε ο Σολομών, δεν του άρεσαν. 13«Τι\nπόλεις είν’ αυτές που μου δίνεις αδερφέ μου;» του είπε. Τις ονόμασε, λοιπόν,\nΠεριοχή Καβούλ,κγ κι έτσι είναι γνωστές μέχρι σήμερα. 14Ο Χιράμ έστειλε στο\nβασιλιά εκατόν είκοσι τάλαντα χρυσάφι.\nέργα του Σολομώντα\n(Β΄ Χρ 8,3-18)\n15Ο βασιλιάς Σολομών\nεπέβαλε αναγκαστική εργασία για να χτίσει το ναό του Κυρίου, το ανάκτορό του,\nτη Μιλλώ και τα τείχη της Ιερουσαλήμ, καθώς και τις πόλεις Ασώρ, Μεγιδδώ και\nΓεζέρ. 16Ο Φαραώ, βασιλιάς της Αιγύπτου, είχε κυριέψει τη Γεζέρ και την είχε\nπυρπολήσει· σκότωσε τους κατοίκους της που ήταν Χαναναίοι, κι έδωσε την πόλη\nπροίκα στην κόρη του, όταν την πήρε γυναίκα του ο Σολομών. 17Γι’ αυτό ο Σολομών\nξανάχτισε τη Γεζέρ. Επίσης ανοικοδόμησε την Κάτω Βαιθ-Ωρών, 18τη Βααλάθ και την\nΤαμώρ, στην έρημο της χώρας. 19Επίσης ο Σολομών έχτισε όλες τις πόλεις που θα\nτου χρησίμευαν για ν’ αποθηκεύει τις προμήθειές του, τις πόλεις όπου θα\nστάθμευαν οι άμαξές του και τις πόλεις όπου θα έμεναν οι ιππείς του.\nΑποπεράτωσε όλες τις κατασκευές που είχε σχεδιάσει για μέσα στην Ιερουσαλήμ,\nστο Λίβανο και σ’ όλες τις άλλες χώρες της επικράτειάς του.\nχρησιμοποίησε εργάτες για αναγκαστική εργασία τους απογόνους των κατοίκων της\nΧαναάν, που οι Ισραηλίτες δεν τους είχαν εξολοθρέψει εντελώς όταν μπήκαν να\nκατακτήσουν τη χώρα. Αυτοί ήταν Αμορραίοι, Χετταίοι, Φερεζαίοι, Ευαίοι και\nΙεβουσαίοι. Οι απόγονοί τους εξακολουθούν να είναι δούλοι μέχρι σήμερα. 22Στους\nΙσραηλίτες, όμως, δεν επέβαλε ο Σολομών αναγκαστική εργασία. Αυτοί ήταν\nπολεμιστές, αξιωματούχοι, άρχοντες και διοικητές στο στράτευμα, στις άμαξες,\nκαι στο ιππικό του. 23Πεντακόσιοι πενήντα ήταν οι επιστάτες που είχαν διοριστεί\nνα εποπτεύουν τους εργάτες, οι οποίοι δούλευαν στα κατασκευαστικά έργα του\n24Όταν η κόρη του Φαραώ\nέφυγε από την Πόλη Δαβίδ, και εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο που της είχε χτίσει ο\nΣολομών, τότε αυτός έχτισε τη Μιλλώ.\nΟι τακτές θυσίες του\n25Τρεις φορές τον χρόνο ο\nΣολομών πρόσφερε ολοκαυτώματα και θυσίες κοινωνίας στο θυσιαστήριο που είχε\nχτίσει στον Κύριο, και έκαιγε θυμίαμα ενώπιον του Κυρίου. Έτσι ο ναός\nανταποκρινόταν στο λόγο ύπαρξής του.\nΟ στόλος του Σολομώντα\n26Ο βασιλιάς Σολομών\nκατασκεύασε επίσης πλοία στην Εσιών-Γάβερ, κοντά στην Αιλάθ, λιμάνι στην Ερυθρά\nΘάλασσα, στη χώρα των Εδωμιτών. 27Ο Χιράμ έστειλε έμπειρους ναυτικούς για να\nεπανδρώσει το στόλο αυτόν, μαζί με τους ναυτικούς του Σολομώντα. 28Πήγαν όλοι\nμε τα πλοία στην Οφείρ, απ’ όπου έφεραν πίσω στο βασιλιά Σολομώντα τετρακόσια\nείκοσι τάλαντα χρυσάφι.\nΓ΄) 10 Η βασίλισσα της Σαβά\nεπισκέπτεται το Σολομώντα\n(Β΄ Χρ 9,1-12)\n1-2Η βασίλισσα της Σαβά\nάκουσε τις φήμες για το Σολομώντα και για το ναό που είχε οικοδομήσει προς\nτιμήν του Κυρίου. Ήρθε, λοιπόν, στην Ιερουσαλήμ για να διαπιστώσει η ίδια τη\nσοφία του βασιλιά, θέτοντάς του δύσκολα ερωτήματα. Μαζί της είχε μια τεράστια\nακολουθία και καμήλες φορτωμένες αρώματα, άφθονο χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια.\nΚατά τη συνάντησή της με\nτο Σολομώντα μίλησε μαζί του για όλα τα θέματα που είχε προετοιμαστεί να του\nαναφέρει. 3Ο Σολομών απάντησε σε όλα τα ερωτήματά της. Καμιά ερώτηση δεν έμεινε\nσκοτεινή που να μην μπορέσει ο βασιλιάς ν’ απαντήσει. 4Η βασίλισσα της Σαβά\nάκουσε όλες τις σοφές παροιμίες του Σολομώντα και είδε το ανάκτορο που είχε\nχτίσει. 5Είδε τα φαγητά στο τραπέζι του και τα σπίτια των αξιωματούχων του· τη\nσυμπεριφορά του υπηρετικού προσωπικού του και τις στολές αυτών που σέρβιραν τα\nφαγητά και τα ποτά· είδε και την πομπή με την οποία ο Σολομών ανέβαινε στο ναό\nτου Κυρίου και έμεινε κατάπληκτη.\n6Είπε, λοιπόν, στο\nβασιλιά: «Αλήθεια ήταν όλα αυτά που άκουγα στη χώρα μου για τα έργα σου και τη\nσοφία σου! 7Δεν πίστευα όμως στις διάφορες φήμες, ωσότου ήρθα και είδα με τα\nμάτια μου· ούτε τα μισά δεν μου είχαν πει. Η σοφία σου και τ’ αγαθά σου,\nξεπερνούν καθετί που άκουσα για σένα. 8Ευτυχείς είναι οι γυναίκες σου,κδ\nευτυχείς όλοι αυτοί οι αξιωματούχοι σου, που στέκονται γύρω σου κι ακούνε συνέχεια\nτα σοφά σου λόγια. 9Ας είναι ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός σου, που σε διάλεξε\nνα σε ανεβάσει στο θρόνο του Ισραήλ. Ο Κύριος αγαπάει πάντα τον Ισραήλ, γι’\nαυτό έκανε εσένα βασιλιά, για να κάνεις σωστή κρίση και να απονέμεις\nδικαιοσύνη». 10Μετά πρόσφερε στο βασιλιά εκατόν είκοσι τάλαντα χρυσάφι και\nάφθονα αρώματα και πολύτιμα πετράδια. Δεν ξαναήρθαν ποτέ τόσα πολλά αρώματα,\nόσα δώρισε η βασίλισσα της Σαβά στο βασιλιά Σολομώντα.\n11Τα πλοία του βασιλιά\nΧιράμ που είχαν φέρει χρυσάφι από την Οφείρ, είχαν φέρει από ’κει και πάρα\nπολλά ξύλα πεύκου και πολύτιμα πετράδια. 12Ο βασιλιάς με τα ξύλα του πεύκου\nέκανε ξυλουργικές κατασκευέςκε στο ναό του Κυρίου και στο βασιλικό ανάκτορο·\nεπίσης κατασκεύασε μ’ αυτά τις κιθάρες και τις άρπες των ψαλμωδών. Τέτοια ξύλα πεύκου\nδεν έφτασαν, ούτε ξαναφάνηκαν στο λαό Ισραήλ μέχρι σήμερα.\nδώρισε στη βασίλισσα της Σαβά όλα όσα αυτή επιθύμησε και του ζήτησε, χώρια τα\nδώρα που της πρόσφερε από μόνος του, αντάξια ενός βασιλιά σαν αυτόν. Έπειτα\nέφυγε και γύρισε στη χώρα της μαζί με τους ανθρώπους της.\nΗ χλιδή, τα πλούτη και η\nδύναμη του Σολομώντα\n(Β΄ Χρ 9,13-28· 1,14-17)\n14Το βάρος του χρυσού που\nερχόταν στο Σολομώντα κάθε χρόνο ήταν εξακόσια εξήντα έξι τάλαντα χρυσού. 15Σ’\nαυτά δεν περιλαμβάνεται το χρυσάφι που προερχόταν από τους φόρους εισαγωγών,\nπου πλήρωναν τα εμπορικά πλοία, ή από τη φορολόγηση των εμπόρων ή τη φορολόγηση\nτων βασιλιάδων της Αραβίας ή από τις εισπράξεις που πραγματοποιούσαν οι\nδιοικητές των επαρχιών.\n16Ο βασιλιάς Σολομών\nκατασκεύασε διακόσιες μεγάλες ασπίδες από σφυρήλατο χρυσό (κάθε ασπίδα\nκαλύφθηκε με εξακόσιους σίκλους χρυσάφι) 17και τριακόσιες μικρές ασπίδες από\nσφυρήλατο χρυσό (καθεμιά καλύφθηκε με τρεις μνες χρυσάφι) και τις τοποθέτησε\nόλες στο οίκημα που ονομαζόταν «Δάσος του Λιβάνου», και αποτελούσε μέρος των\n18Επίσης ο βασιλιάς\nκατασκεύασε έναν μεγάλο θρόνο από ελεφαντόδοντο και τον κάλυψε με καθαρό\nχρυσάφι. 19Ο θρόνος ήταν πάνω σε μια εξέδρα με έξι σκαλοπάτια και η πλάτη του\nθρόνου ήταν διακοσμημένη μ’ ένα κεφάλι ταύρου. Στις δυο πλευρές του καθίσματος\nυπήρχαν μπράτσα για τους αγκώνες και στα πλάγια τους ήταν σκαλισμένα δυο\nλιοντάρια. 20Στις άκρες των έξι βαθμίδων του θρόνου είχαν τοποθετηθεί ανά δύο\nαγάλματα λιονταριών, συνολικά δώδεκα λιοντάρια. Παρόμοιο έργο δεν είχε\nκατασκευαστεί σε κανένα άλλο βασίλειο.\n21Όλα τα σκεύη για το\nποτό του βασιλιά Σολομώντα ήταν από χρυσάφι και τα σκεύη του ανακτόρου, που\nονομαζόταν «Δάσος του Λιβάνου», ήταν από χρυσάφι καθαρό. Τίποτα δεν ήταν από\nασήμι. Στις μέρες του Σολομώντα το ασήμι δεν είχε καμιά αξία. 22Κι αυτό, επειδή\nο βασιλιάς είχε το στόλο που ονομαζόταν «Θαρσείς», που μαζί με τα πλοία του βασιλιά\nΧιράμ έκαναν μακρινά ταξίδια. Μια φορά στα τρία χρόνια, τα πλοία «Θαρσείς»\nέρχονταν φορτωμένα χρυσάφι και ασήμι, ελεφαντόδοντο, πιθήκους και παγώνια.\n23Ο βασιλιάς Σολομών\nξεπερνούσε όλους τους βασιλιάδες της γης στον πλούτο και στη σοφία. 24Όλοι ήθελαν\nνα τον δουν για ν’ ακούσουν τα λόγια της σοφίας του, με την οποία τον είχε\nπροικίσει ο Θεός. 25Κάθε χρόνο έφερνε καθένας το δώρο του, αντικείμενα ασημένια\nκαι χρυσά, ρούχα, όπλα και αρώματα, άλογα και μουλάρια.\n26Ο Σολομών συγκέντρωσε\nπολεμικές άμαξες και ιππικό. Είχε χίλιες τετρακόσιες άμαξες και δώδεκα χιλιάδες\nαρματηλάτες. Μέρος αυτών εγκατέστησε κοντά του στην Ιερουσαλήμ, και τους άλλους\nστις πόλεις όπου ήταν σταθμευμένες οι άμαξες. 27Ο βασιλιάς είχε κάνει το ασήμι\nνα αφθονεί στην Ιερουσαλήμ σαν τα λιθάρια, και τους κέδρους να είναι\nπολυάριθμοι σαν τις συκομουριές στην πεδιάδα. 28Άλογα για το Σολομώντα έρχονταν\nαπό τη Μισραΐμκς και από την Κωά.κζ Οι έμποροι του βασιλιά τ’ αγόραζαν με\nχρήματα από την Κωά. 29Κάθε άμαξα που εισαγόταν από την Αίγυπτο στοίχιζε\nεξακόσιους σίκλους ασημένιους και κάθε άλογο εκατόν πενήντα σίκλους. Έτσι, όλοι\nοι βασιλιάδες των Χετταίων και των Συρίων αγόραζαν άλογα απ’ αυτούς.\nΓ΄) 11 Αποστασία του Σολομώντα\nαπό το Θεό\nαγάπησε πολλές ξένες γυναίκες, εκτός από την κόρη του Φαραώ: Μωαβίτισσες,\nΑμμωνίτισσες, Εδωμίτισσες, Σιδώνιες, Χετταίες, 2γυναίκες από έθνη για τα οποία\nο Κύριος είχε πει στους Ισραηλίτες: «Δε θα συγγενέψετε μ’ αυτά τα έθνη κι αυτά\nδεν πρέπει να συγγενέψουν μ’ εσάς, για να μη σας παρασύρουν στη λατρεία των\nθεών τουςκη». Σ’ αυτές όλες τις γυναίκες ο Σολομών αφοσιώθηκε με αγάπη. 3Είχε\nεφτακόσιες συζύγους-πριγκίπισσες και τριακόσιες παλλακίδες. Όλες αυτές τον\nεπηρέασαν τόσο, που η καρδιά του έπαψε να είναι αφοσιωμένη στο Θεό. 4Όταν\nγέρασε, οι γυναίκες του του γύρισαν τα μυαλά και λάτρεψε άλλους θεούς· η καρδιά\nτου δεν ήταν αφοσιωμένη στον Κύριο, το Θεό του, όπως η καρδιά του Δαβίδ, του\nπατέρα του. 5Λάτρεψε την Αστάρτη, που ήταν θεά των Σιδωνίων και τον Μιλκώμ, το\nβδέλυγμα των Αμμωνιτών. 6Έπραξε ό,τι δυσαρεστούσε τον Κύριο και δεν τον\nακολούθησε πιστά, όπως ο πατέρας του ο Δαβίδ.\n7Εκείνη την εποχή ο\nΣολομών καθιέρωσε ιερόν τόπο για τον Χεμώς, το βδέλυγμα της Μωάβ, στο βουνό που\nβρίσκεται απέναντι από την Ιερουσαλήμ, καθώς και για τον Μιλκώμ,κθ το βδέλυγμα\nτων Αμμωνιτών. 8Το ίδιο έκανε για όλους τους θεούς των ξένων γυναικών του, για\nνα μπορούν αυτές να θυμιάζουν και να θυσιάζουν στους θεούς τους. 9-10Ο Κύριος,\nο Θεός του Ισραήλ, είχε φανερωθεί δύο φορές στο Σολομώνταλ και τον είχε\nδιατάξει ακριβώς αυτό: να μη λατρέψει άλλους θεούς. Ο βασιλιάς όμως ξέχασε τον\nΚύριο και δεν τήρησε τις εντολές του. Γι’ αυτό κι ο Κύριος οργίστηκε εναντίον\nτου 11και του είπε:\n«Επειδή φέρθηκες μ’ αυτό\nτον τρόπο και δεν τήρησες τη συμφωνία μου και τους νόμους που εγώ σου είχα\nορίσει, θα πάρω εξάπαντος τη βασιλεία από σένα και θα τη δώσω στο δούλο σου.\n12Αλλά δεν θα το κάνω αυτό στις μέρες σου, για χάρη του Δαβίδ, του πατέρα σου.\nΑπό τα χέρια του γιου σου θα την πάρω. 13Ωστόσο δε θα πάρω ολόκληρη τη βασιλεία.\nΘ’ αφήσω στο γιο σου μία φυλή, για χάρη του Δαβίδ, του δούλου μου, και για χάρη\nτης Ιερουσαλήμ, της εκλεκτής μου πόλης».\nΟ Θεός ξεσηκώνει αντίπαλο\n14Τότε ξεσήκωσε ο Κύριος\nεναντίον του Σολομώντα έναν εχθρό του, έναν Εδωμίτη που λεγόταν Αδάδ, απόγονο\nτου βασιλικού οίκου της Εδώμ. 15-16Την εποχή που ο Δαβίδ κατέλαβε το βασίλειο\nτης Εδώμ, ο αρχιστράτηγος Ιωάβ είχε πάει με το στρατό κι έμεινε εκεί έξι μήνες,\nπροκειμένου να θάψει τους νεκρούς στρατιώτες των Ισραηλιτών. Τότε σκότωσε και\nόλα τα αρσενικά της Εδώμ. 17Από κείνη τη σφαγή γλίτωσε ο νεαρός τότε Αδάδ και\nμαζί του αρκετοί Εδωμίτες, δούλοι του πατέρα του, οι οποίοι κατέφυγαν στην\n18Έφυγαν όλοι τους από\nτην περιοχή της Μαδιάμ και πήγαν στην έρημο Φαράν· από ’κει πήραν μαζί τους μερικούς\nάντρες και πήγαν στην Αίγυπτο, στο Φαραώ. Αυτός πρόσφερε στον Αδάδ στέγη και\nκτήματα και διέταξε να του δοθούν τρόφιμα για τη διατροφή του. 19Ο νεαρός Αδάδ\nαπέκτησε την εύνοια του Φαραώ, ο οποίος του έδωσε γυναίκα την αδερφή της\nγυναίκας του, της βασίλισσας Ταχπενές. 20Η αδερφή της Ταχπενές γέννησε στον\nΑδάδ γιο, το Γενουβάθ, τον οποίο τον ανέθρεψε η ίδια μέσα στο ανάκτορο του\nΦαραώ. Εκεί ο Γενουβάθ ζούσε συντροφιά με τους κανονικούς γιους του Φαραώ.\n21Όταν έμαθε ο Αδάδ στην\nΑίγυπτο ότι πέθανε ο Δαβίδ κι ο αρχιστράτηγος Ιωάβ, είπε στο Φαραώ: «Άφησέ με\nνα γυρίσω στην πατρίδα μου». 22Ο Φαραώ τον ρώτησε: «Τι σου λείπει κοντά μου και\nζητάς να γυρίσεις στην πατρίδα σου;» Αυτός είπε: «Τίποτα. Άφησέ με, όμως, να\n23Αλλά ο Θεός ξεσήκωσε\nενάντια στο Σολομώντα κι άλλον εχθρό: το Ρεζών, γιο του Ελιαδά. Ο Ρεζών είχε\nδραπετεύσει από τον κύριό του, τον Αδαδέζερ, βασιλιά της Σωβά. 24Την εποχή που\nο Δαβίδ είχε κατατροπώσει το στρατό του Αδεδέζερ, ο Ρεζών συγκέντρωσε γύρω του\nδιάφορους ανθρώπους κι είχε γίνει αρχηγός συμμορίας. Κατέφυγε στη Δαμασκό όπου\nκαι εγκαταστάθηκε και κατέληξε να πάρει εκεί την εξουσία στα χέρια του. 25Ο\nΡεζών ήταν, λοιπόν, εχθρός των Ισραηλιτών, όλο το διάστημα της βασιλείας του\nΣολομώντα. Και ως βασιλιάς των Συρίων έκανε το ίδιο κακό που είχε κάνει και ο\nΑδάδ: έτρεφε μίσος για τους Ισραηλίτες.\nΑναγγελία της τιμωρίας\nγια την απείθεια του Σολομώντα\n26Ο Ιεροβοάμ, γιος του\nΝαβάτ, ήταν ένας Εφραϊμίτης από την περιοχή της Σαρηδά. Η μάνα του ήταν χήρα κι\nονομαζόταν Σερουά. Ο ίδιος ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά Σολομώντα αλλά\nεπαναστάτησε εναντίον του. 27Η ιστορία αυτής της εξέγερσης έχει ως εξής:\nΉταν η εποχή που ο\nΣολομών έχτιζε τη Μιλλώ και έκλεινε το άνοιγμα του τείχους της Πόλης Δαβίδ, του\nπατέρα του. 28Ο Ιεροβοάμ ήταν ικανός και δυνατός· ο Σολομών είδε ότι ο νέος\nαυτός ήταν εργατικός και τον διόρισε επιστάτη στην όλη αναγκαστική εργασία των\nφυλών Εφραΐμ και Μανασσή.\n29Μια μέρα που ο Ιεροβοάμ\nέβγαινε από την Ιερουσαλήμ, τον συνάντησε στον δρόμο ο προφήτης Αχιά, ο\nΣιλωνίτης, φορώντας έναν καινούριο μανδύα. Οι δυο τους ήσαν μόνοι στην εξοχή.\n30Τότε ο Αχιά έβγαλε τον καινούριο μανδύα που φορούσε και τον έσχισε σε δώδεκα\nκομμάτια. 31«Πάρε για τον εαυτό σου τα δέκα κομμάτια» είπε στον Ιεροβοάμ,\n«γιατί ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, λέει τα εξής: “θα πάρω τη βασιλεία από το\nΣολομώντα και θα δώσω σ’ εσένα τις δέκα φυλές. 32Σ’ αυτόν θα μείνει μόνο μία\nφυλή, κι αυτό για χάρη του δούλου μου, του Δαβίδ, και για χάρη της Ιερουσαλήμ,\nτης πόλης που τη διάλεξα μέσα απ’ όλες τις φυλές του Ισραήλ. 33Οι Ισραηλίτες με\nεγκατέλειψαν και προσκύνησαν την Αστάρτη, θεά των Σιδωνίων, τον Χεμώς, θεό των\nΜωαβιτών, και το Μιλχώμ, το θεό των Αμμωνιτών. Δεν ακολούθησαν το δρόμο που\nτους είχε υποδείξει, για να κάνουν εκείνο που είναι στα μάτια μου σωστό και να\nτηρούν τους νόμους μου και τις εντολές μου, όπως ο Δαβίδ, ο πατέρας του\nΣολομώντα. 34Ωστόσο δε θα πάρω από το Σολομώντα ολόκληρη τη βασιλεία, αλλά θα\nτον αφήσω να είναι ηγεμόνας όσο θα ζει, για χάρη του Δαβίδ του εκλεκτού δούλου\nμου, που τήρησε τις εντολές μου και τους νόμους μου. 35Θα πάρω, όμως, το\nβασίλειο, δηλαδή τις δέκα φυλές, από το γιο του και θα το δώσω σ’ εσένα. 36Στο\nγιο του θ’ αφήσω μία φυλή, για να υπάρχει πάντα ενώπιόν μου ένας απόγονος του\nΔαβίδ, του δούλου μου, στην Ιερουσαλήμ, την πόλη που διάλεξα για τον εαυτό μου,\nγια να λατρεύεται το όνομά μου σ’ αυτήν. 37Κι εσένα, Ιεροβοάμ, θα σε πάρω και\nθα σε κάνω βασιλιά όπως το επιθυμείς: Θα βασιλέψεις στον Ισραήλ. 38Κι αν\nυπακούς σε όλα όσα θα σε διατάζω, αν βαδίζεις στους δρόμους μου, αν κάνεις ό,τι\nεγώ θεωρώ σωστό, αν τηρείς τους νόμους μου και τις εντολές μου, όπως έκανε ο\nδούλος μου ο Δαβίδ, τότε εγώ θα είμαι μαζί σου και θα σου χαρίσω σταθερή\nδυναστεία, όπως έκανα στο Δαβίδ. Θα σου δώσω τον Ισραήλ, 39για να ταπεινώσω\nτους απογόνους του Δαβίδ· αλλά αυτό δε θα κρατήσει για πάντα”».\n40Γι’ αυτό ο Σολομών\nζητούσε να σκοτώσει τον Ιεροβοάμ, αλλά εκείνος κατέφυγε στην Αίγυπτο, στο Φαραώ\nΣισάκ. Εκεί έμεινε ωσότου πέθανε ο Σολομών.\nΘάνατος του Σολομώντα\n(Β΄ Χρ 9,29-31)\n41Η υπόλοιπη ιστορία του\nΣολομώντα, τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του και η σοφία του, είναι όλα\nκαταχωρισμένα στο βιβλίο των Πράξεων του Σολομώντα. 42Σαράντα χρόνια βασίλεψε\nαπό την Ιερουσαλήμ σ’ ολόκληρο τον Ισραήλ. 43Όταν πέθανε, τον έθαψαν κοντά στον\nπατέρα του στην Πόλη Δαβίδ. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Ροβοάμ.\nΓ΄) 12 Ανταρσία των Δέκα φυλών\n(Β΄ Χρ 10,1-15)\n1Ο Ροβοάμ πήγε στη Συχέμ,\nγιατί εκεί είχαν συγκεντρωθεί οι βόρειες φυλές, δηλαδή του Ισραήλ, για να τον\nανακηρύξουν βασιλιά. 2Ο Ιεροβοάμ, γιος του Ναβάτ, βρισκόταν ακόμα στην Αίγυπτο,\nόπου είχε καταφύγει για να γλιτώσει από το βασιλιά Σολομώντα. Όταν έμαθε για τη\nσυγκέντρωση στη Συχέμ, σκέφτηκε να παραμείνει στην Αίγυπτο. 3Έστειλαν όμως και\nτον κάλεσαν κι έτσι γύρισε. Πήγαν, λοιπόν, αυτός κι όλη η ισραηλιτική κοινότητα\nστο Ροβοάμ και του είπαν: 4«Ο πατέρας σου έβαλε βαρύ ζυγό πάνω μας. Αν τώρα εσύ\nελαφρύνεις το ζυγό της σκληρής δουλειάς που μας επιφόρτισε ο πατέρας σου, τότε\nθα σε υπηρετούμε».\n5Ο Ροβοάμ τους είπε:\n«Φύγετε και μετά από τρεις μέρες ελάτε πάλι να με συναντήσετε». Έτσι ο λαός\nδιαλύθηκε. 6Ο βασιλιάς συμβουλεύτηκε τους πρεσβυτέρους, που ο πατέρας του ο\nΣολομών είχε στην υπηρεσία του όταν ζούσε. «Τι με συμβουλεύετε ν’ απαντήσω σ’\nαυτόν το λαό;» τους ρώτησε. 7Εκείνοι του απάντησαν: «Αν δείξεις πως είσαι\nπρόθυμος να υπηρετήσεις αυτόν το λαό και τους απαντήσεις με λόγια καλοσυνάτα,\nθα τους έχεις δούλους σου για πάντα».\n8Αυτός όμως απέρριψε τη\nσυμβουλή των πρεσβυτέρων και πήγε και ζήτησε τη συμβουλή των νεαρών, που τον\nπεριστοίχιζαν και είχαν μεγαλώσει μαζί. 9«Τι με συμβουλεύετε», τους ρώτησε, «ν’\nαπαντήσω σ’ αυτόν το λαό, που μου ζητάνε να τους ελαφρώσω το ζυγό που έχει\nβάλει πάνω τους ο πατέρας μου;» 10Οι νεαροί τού απάντησαν: «Άκου τι θα πεις στο\nλαό αυτό, που σου παραπονούνται για το βαρύ ζυγό του πατέρα σου και ζητούν να\nτους τον ελαφρώσεις: “το μικρό μου δάκτυλο είναι πιο χοντρό από το γοφό του πατέρα\nμου.λα 11Ο πατέρας μου”, πες τους, “σας φόρτωσε ζυγό βαρύ, αλλά εγώ θα σας τον\nκάνω ασήκωτο. Ο πατέρας μου σας τιμωρούσε με απλά μαστίγια· εγώ θα σας τιμωρώ\nμε μαστίγια που θα ’χουν σίδερα στην άκρη”».\n12Την τρίτη μέρα ήρθαν ο\nΙεροβοάμ και όλος ο λαός μπροστά στο βασιλιά Ροβοάμ, όπως τους είχε πει. 13Τότε\nο βασιλιάς μίλησε στο λαό σκληρά και δεν ακολούθησε τη συμβουλή που του έδωσαν\nοι πρεσβύτεροι. 14Τους μίλησε κατά πώς τον συμβούλεψαν οι νεαροί: «Ο πατέρας\nμου έβαλε πάνω σας βαρύ ζυγό», τους είπε, «αλλά εγώ θα σας τον κάνω ασήκωτο. Ο\nπατέρας μου σας τιμωρούσε με απλά μαστίγια· εγώ θα σας τιμωρώ με μαστίγια που\nθα ’χουν σίδερα στην άκρη». 15Έτσι ο βασιλιάς δεν έκανε δεκτά τα αιτήματα του\nλαού, γιατί αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Έπρεπε ο Κύριος να πραγματοποιήσει\nτην υπόσχεση που είχε δώσει στον Ιεροβοάμ, γιο του Ναβάτ, με τον προφήτη Αχιά,\nΟ Ισραήλ αποσπάται από τη\nδυναστεία του Δαβίδ\n(Β΄ Χρ 10,16-19)\n16Όταν οι Ισραηλίτες του\nβορρά είδαν ότι ο βασιλιάς δεν τους άκουσε, του αποκρίθηκαν:\n«Εμείς δεν έχουμε καμιά\nσχέση με το Δαβίδ,\nτίποτα κοινό με το γιο\nΣτα σπίτια σας,\nΦρόντισε τώρα για τους\nαπογόνους σου, Δαβίδ!»\nΈτσι οι Ισραηλίτες έφυγαν\nγια τα σπίτια τους. 17Ο Ροβοάμ έγινε βασιλιάς μόνο στους Ισραηλίτες που\nκατοικούσαν στις πόλεις του Ιούδα. 18Κι όταν έστειλε στους Ισραηλίτες του βορρά\nτον Αδωράμ,λβ επόπτη των αναγκαστικών έργων, αυτοί τον έπιασαν και τον σκότωσαν\nμε λιθοβολισμό. Μετά απ’ αυτό, ο βασιλιάς Ροβοάμ ανέβηκε εσπευσμένα στην άμαξά\nτου κι έφυγε για την Ιερουσαλήμ. 19Έτσι οι φυλές του βορείου Ισραήλ\nανεξαρτητοποιήθηκαν από τη δυναστεία του Δαβίδ, κι αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.\n20Όταν οι Ισραηλίτες του βορρά είδαν ότι είχε πια επιστρέψει ο Ιεροβοάμ,\nέστειλαν και τον κάλεσαν στη συνέλευση και τον ανακήρυξαν βασιλιά του Ισραήλ.\nΚανένας δεν ακολούθησε\nτους απογόνους του Δαβίδ, παρά μόνο η φυλή Ιούδα.\nΟ Θεός αποτρέπει τον\n21Όταν ο Ροβοάμ ήρθε στην\nΙερουσαλήμ, συγκέντρωσε απ’ όλη τη φυλή Ιούδα και τη φυλή Βενιαμίν εκατόν\nογδόντα χιλιάδες επίλεκτους πολεμιστές, για να χτυπήσουν το βασίλειο του Ισραήλ\nκαι να εγκαταστήσουν αυτόν βασιλιά, που ήταν γιος του Σολομώντα. 22Ο Κύριος\nόμως μίλησε στο Σεμαΐα, τον άνθρωπο του Θεού, και του είπε: 23-24«Πες εκ μέρους\nμου στο Ροβοάμ, γιο του Σολομώντα και βασιλιά του Ιούδα, καθώς και σ’ όλο το\nλαό των φυλών Ιούδα και Βενιαμίν τα εξής: “μην πάτε να πολεμήσετε τ’ αδέρφια\nσας, τους Ισραηλίτες. Να γυρίσετε καθένας στο σπίτι του, γιατί εγώ τα αποφάσισα\nΕκείνοι, όταν άκουσαν την\nπροσταγή του Κυρίου, υπάκουσαν και διαλύθηκαν.\nΟ Ιεροβοάμ παρασύρει τον\nΙσραήλ στην αμαρτία\n25Ο Ιεροβοάμ οχύρωσε τη\nΣυχέμ στην ορεινή περιοχή της φυλής Εφραΐμ κι εγκαταστάθηκε σ’ αυτήν· μετά πήγε\nκαι οχύρωσε την πόλη Φανουήλ. 26Έκανε όμως την εξής σκέψη: «Όπως έχουν τώρα τα\nπράγματα, η βασιλεία μου θα περάσει πίσω στους απογόνους του Δαβίδ. 27Αν ο λαός\nαυτός αρχίσει ν’ ανεβαίνει στην Ιερουσαλήμ για να προσφέρει θυσίες στο ναό του\nΚυρίου, τότε η καρδιά τους θα στραφεί στον προηγούμενο κύριό τους, το Ροβοάμ,\nβασιλιά του Ιούδα, κι εμένα θα με σκοτώσουν».\n28Έτσι ο βασιλιάς\nσκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στο λαό: «Αρκετά μέχρι\nτώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι θεοί σας, Ισραηλίτες, που\nσας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» 29Και τοποθέτησε το ένα μοσχάρι στη Βαιθήλ και το\nάλλο το παραχώρησε στη Δαν.λγ 30Αυτό το πράγμα όμως ήταν αιτία αμαρτίας. Ο λαός\nσυνόδεψε με πομπή τον ένα θεό ως τη Δαν.\n31Ο Ιεροβοάμ καθιέρωσε\nιερούς τόπους και διόρισε ιερείς από το λαό, οι οποίοι δεν ανήκαν στη φυλή\nΛευί.λδ 32Επίσης όρισε ως επίσημη γιορτή τη δέκατη πέμπτη μέρα του όγδοου μήνα,\nαντίστοιχη της γιορτής του Ιούδαλε και πρόσφερε ο ίδιος τις θυσίες στο\nθυσιαστήριο. Αυτό συνέβη στη Βαιθήλ, όπου και θυσίασε στα μοσχάρια που είχε\nκατασκευάσει και τα είχε στήσει εκεί. Επίσης εγκατέστησε τους ιερείς των ιερών\nτόπων, τους οποίους τόπους ο ίδιος είχε καθιερώσει.\nΟ προφήτης του Ιούδα\nπροειδοποιεί τον Ιεροβοάμ\n33Τη δέκατη πέμπτη μέρα,\nλοιπόν, του όγδοου μήνα, ημερομηνία δηλαδή που ο ίδιος επινόησε, ο Ιεροβοάμ\nπήγε στον ιερό τόπο που είχε καθιερώσει στη Βαιθήλ κι ανέβηκε στο θυσιαστήριο\nγια να προσφέρει το θυμίαμα, συμμετέχοντας έτσι στη γιορτή που είχε θεσπίσει\nΓ΄) 13 1Με εντολή του Κυρίου,\nόμως, είχε πάει στη Βαιθήλ κι ένας προφήτης από τη χώρα του Ιούδα. Και τη\nστιγμή που ο Ιεροβοάμ στεκόταν μπροστά στο θυσιαστήριο για να προσφέρει το\nθυμίαμα, 2ο προφήτης απηύθυνε στο θυσιαστήριο το λόγο του Κυρίου: «Θυσιαστήριο,\nθυσιαστήριο», είπε, «να τι λέει ο Κύριος: “ένας γιος θα γεννηθεί από τους\nαπογόνους του Δαβίδ, που το όνομά του θα είναι Ιωσίας. Αυτός θα θυσιάσει πάνω\nσου τους ιερείς των ιερών τόπων, εκεί όπου αυτοί τώρα προσφέρουν τη θυσία του\nθυμιάματος, και θα κάψει πάνω σου κόκαλα ανθρώπων”». 3Κι αμέσως μετά είπε: «Να\nποιο θα είναι το σημείο ότι μίλησε ο Κύριος: το θυσιαστήριο αυτό θα σπάσει και\nθα χυθεί η στάχτη που είναι πάνω του».\n4Όταν ο βασιλιάς Ιεροβοάμ\nάκουσε τα λόγια που είπε ο προφήτης εναντίον του θυσιαστηρίου της Βαιθήλ,\nάπλωσε το χέρι του πάνω από το θυσιαστήριο εναντίον του προφήτη και πρόσταξε:\n«Πιάστε τον!» Αλλά το χέρι του ξεράθηκε και δεν μπορούσε να το ξαναφέρει στη\nθέση του. 5Τότε έσπασε το θυσιαστήριο και χύθηκε η στάχτη του, σύμφωνα με το\nσημείο που έδωσε ο προφήτης με εντολή του Κυρίου.\n6Ο βασιλιάς τότε\nαποκρίθηκε στον προφήτη: «Παρακάλεσε, λοιπόν, τον Κύριο, το Θεό σου, και\nπροσευχήσου για μένα, να γυρίσει το χέρι μου στη θέση του». Ο προφήτης\nπαρακάλεσε τον Κύριο να γυρίσει το χέρι του βασιλιά στη θέση του, και το χέρι\nέγινε όπως πρώτα.\n7Ο βασιλιάς είπε στον\nπροφήτη: «Έλα μαζί μου σπίτι να φας για να πάρεις δύναμη και θα σου κάνω κι ένα\nδώρο». 8Ο προφήτης όμως του απάντησε: «Ακόμα κι αν μου ’δινες το μισό από το\nσπίτι σου, δε θα ερχόμουν μαζί σου. Δε θα φάω και δε θα πιω τίποτε σ’ αυτόν εδώ\nτον τόπο, 9γιατί αυτή η εντολή μού δόθηκε με το λόγο του Κυρίου: “δε θα φας\nούτε θα πιεις τίποτα, ούτε θα γυρίσεις πίσω από τον ίδιο δρόμο που ήρθες”».\n10Έτσι έφυγε ο προφήτης\nκι ακολούθησε δρόμο διαφορετικό από ’κείνον που είχε πάρει για να έρθει στη Βαιθήλ.\nΟ προφήτης παραβαίνει την\nεντολή του Θεού\n11Στη Βαιθήλ κατοικούσε\nένας γέροντας προφήτης. Οι γιοι του ήρθαν και του διηγήθηκαν όλα όσα έκανε ο\nάνθρωπος του Θεού εκείνη την ημέρα στη Βαιθήλ, καθώς και τα λόγια που είπε στο\nβασιλιά. 12Ο πατέρας τους τους ρώτησε: «Ποιο δρόμο πήρε ο προφήτης;» Οι γιοι\nτου του έδειξαν το δρόμο που πήρε ο άνθρωπος του Θεού που είχε έρθει απ’ τον\nΙούδα. 13Τότε είπε στους γιους του: «Σαμαρώστε μου το γαϊδούρι». Του το\nσαμάρωσαν, ανέβηκε πάνω του, 14κι ακολούθησε το δρόμο που είχε πάρει ο άνθρωπος\nΤον βρήκε να κάθεται κάτω\nαπό μια βελανιδιά, και τον ρώτησε: «Εσύ είσαι ο άνθρωπος του Θεού, που ήρθε από\nτη χώρα του Ιούδα;» Εκείνος απάντησε: «Εγώ είμαι». 15«Έλα μαζί μου, στο σπίτι»,\nτου λέει, «να φας κάτι».\n16Ο προφήτης απάντησε:\n«Δεν μπορώ να γυρίσω και να έρθω μαζί σου. Δε θα φάω και δε θα πιω τίποτε μαζί\nσου σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. 17Η εντολή που μου δόθηκε με το λόγο του Θεού είναι\nνα μη φάω και να μην πιω τίποτα εδώ, μήτε να γυρίσω πίσω από το δρόμο απ’ όπου\n18Ο άλλος του είπε: «Κι\nεγώ προφήτης είμαι, όπως εσύ. Ένας άγγελος, με εντολή του Κυρίου μού είπε να σε\nπάρω στο σπίτι μου για να φας και να πιεις». Του έλεγε όμως ψέματα. 19Πήγε\nλοιπόν μαζί του στο σπίτι του κι έφαγε και ήπιε.\n20Αλλά ενώ κάθονταν στο\nτραπέζι, ήρθε λόγος του Κυρίου στο γέροντα προφήτη της Βαιθήλ 21και είπε στον\nάνθρωπο του Θεού, που επέστρεφε στη χώρα του Ιούδα: «Άκου τώρα τι λέει ο\nΚύριος, ο Θεός σου: Επειδή δεν πειθάρχησες στο λόγο του και δεν τήρησες την\nεντολή του, 22αλλά γύρισες πίσω κι έφαγες και ήπιες σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, το\nπτώμα σου δεν θα θαφτεί στον τάφο των προγόνων σου».\n23Αφού ο προφήτης του\nΙούδα τέλειωσε το φαγητό του και το ποτό του, ο γέροντας προφήτης τού σαμάρωσε\nτο γαϊδούρι, για να γυρίσει πίσω. 24Αλλά καθώς γύριζε, τον συνάντησε στο δρόμο\nένα λιοντάρι, όρμησε πάνω του και τον σκότωσε. Το πτώμα του προφήτη έμεινε εκεί\nπεσμένο πάνω στο δρόμο· το γαϊδούρι και το λιοντάρι στέκονταν πλάι του.\nείδαν το πτώμα πάνω στο δρόμο, και το λιοντάρι να στέκεται κοντά του. Ήρθαν,\nλοιπόν, και διηγήθηκαν το γεγονός στην πόλη όπου κατοικούσε ο γέροντας\nπροφήτης, αυτός που είχε παρασύρει τον προφήτη του Ιούδα να γυρίσει πίσω από το\nδρόμο του. Εκείνος όταν τ’ άκουσε είπε: «Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού που παρήκουσε\nτο λόγο του Κυρίου· γι’ αυτό ο Κύριος πραγματοποίησε το λόγο που του είχε πει:\nΤον παρέδωσε στο λιοντάρι που του επιτέθηκε και τον σκότωσε». 27Έπειτα είπε\nστους γιους του: «Σαμαρώστε μου το γαϊδούρι». Του το σαμάρωσαν, 28κι έφυγε.\nΌταν έφτασε στο σημείο εκείνο, βρήκε το πτώμα ριγμένο πάνω στο δρόμο και το\nγαϊδούρι και το λιοντάρι να στέκονται πλάι του. Το λιοντάρι όμως δεν είχε\nκατασπαράξει το γαϊδούρι.\n29Τότε ο γέροντας\nπροφήτης σήκωσε το πτώμα του ανθρώπου του Θεού, το έβαλε πάνω στο γαϊδούρι του\nκαι το έφερε στην πόλη, για να του κάνει επικήδειο θρήνο και να τον θάψει.\n30Έβαλε το πτώμα στο δικό του τάφο και τον θρηνολογούσε λέγοντας: «Αλίμονο,\nαδερφέ μου!» 31Αφού τον έθαψε είπε στους γιους του: «Όταν πεθάνω, να θάψετε κι\nεμένα στον τάφο όπου θάφτηκε ο άνθρωπος του Θεού. Να βάλετε το πτώμα μου πλάι\nστο δικό του πτώμα. 32Γιατί ο λόγος που είπε αυτός ο άνθρωπος, σύμφωνα με τη\nδιαταγή του Κυρίου, ενάντια στο θυσιαστήριο της Βαιθήλ κι ενάντια σ’ όλους τους\nιερούς τόπους των πόλεων της Σαμάρειας, θα πραγματοποιηθεί οπωσδήποτε».\nΗ εμμονή του Ιεροβοάμ\nστην αμαρτία του\n33Αλλά και μετά απ’ αυτό\nτο γεγονός, ο Ιεροβοάμ δεν άλλαξε τακτική. Εξακολουθούσε να παίρνει ανθρώπους\nαδιάκριτα από το λαό και να τους κάνει ιερείς των ιερών τόπων. Όποιος ήθελε,\nτον καθιέρωνε και γινόταν τέτοιος ιερέας. 34Αυτή, όμως, η αμαρτία του Ιεροβοάμ\nοδήγησε στη διάλυση της οικογένειάς του και στην ολοσχερή εξαφάνιση της\nΓ΄) 14 Προφητεία του Αχιά για\n1Εκείνο τον καιρό\nαρρώστησε ο Αβιά, γιος του Ιεροβοάμ. 2Ο Ιεροβοάμ είπε στη γυναίκα του: «Σήκω κι\nάλλαξε ρούχα, για να μη σε γνωρίσουν ότι είσαι η γυναίκα μου, και πήγαινε στη\nΣιλώ. Εκεί είναι ο προφήτης Αχιά, που είχε προφητέψει για μένα ότι θα γίνω\nβασιλιάς στο λαό αυτό. 3Πάρε μαζί σου και δέκα ψωμιά, γλυκίσματα κι ένα δοχείο\nμέλι και πήγαινε να τον βρεις. Αυτός θα σου πει τι θα γίνει με το παιδί».\n4Έτσι κι έκανε η γυναίκα\nτου Ιεροβοάμ. Σηκώθηκε και πήγε στη Σιλώ, στο σπίτι του Αχιά. Ο Αχιά δεν\nμπορούσε πια να δει, γιατί τα μάτια του είχαν αδυνατίσει από τα γηρατειά. 5Ο\nΚύριος όμως του είχε πει: «Πρόσεξε· θα ’ρθεί η γυναίκα του Ιεροβοάμ\nμεταμφιεσμένη να σου ζητήσει προφητικό λόγο σχετικά με το γιο της, που είναι\nάρρωστος. Αυτό κι αυτό θα της πεις».\n6Όταν άκουσε ο Αχιά τα\nβήματά της, τη στιγμή που έμπαινε στην πόρτα, τής είπε: «Έλα, γυναίκα του\nΙεροβοάμ! Γιατί έχεις μεταμφιεσθεί; Έχω εντολή να σου δώσω σκληρό μήνυμα.\n7Πήγαινε να διαβιβάσεις στον Ιεροβοάμ αυτό που του λέει ο Κύριος, ο Θεός του\nΙσραήλ: “εγώ ανέδειξα εσένα μέσα απ’ όλους τους άλλους και σ’ έκανα ηγεμόνα στο\nλαό μου, τον Ισραήλ. 8Πήρα τη βασιλεία από τους απογόνους του Δαβίδ και την\nέδωσα σ’ εσένα· εσύ όμως δεν ήσουν όπως ο δούλος μου ο Δαβίδ, που τηρούσε τις\nεντολές μου και με ακολουθούσε μ’ όλη του την καρδιά. Εκείνος έκανε μόνον ό,τι\nεγώ θεωρούσα σωστό. 9Τώρα εσύ φέρθηκες χειρότερα απ’ όλους τους προκατόχους\nσου. Με εξόργισες φτιάχνοντας ξένους θεούς και χυτά ομοιώματα, κι εμένα με\nαγνόησες. 10Γι’ αυτό κι εγώ θα προκαλέσω δυστυχία στη δυναστεία σου, Ιεροβοάμ.\nΘα εξαφανίσω απ’ αυτήν όλα τ’ αρσενικά, δούλους ή ελεύθερους, και θα σαρώσω την\nοικογένειά σου όπως σαρώνει κάποιος την κοπριά, ώσπου να την εξαφανίσει\nεντελώς. 11Όποιος από την οικογένειά σου πεθάνει στην πόλη, το πτώμα του θα το\nφάνε τα σκυλιά· κι όποιος πεθάνει έξω στα χωράφια θα τον φάνε τα όρνεα”, γιατί\nο Κύριος το είπε.\n12»Σήκω, λοιπόν, και\nπήγαινε στο σπίτι σου. Όταν θα μπαίνεις στην πόλη, το παιδί θα πεθάνει. 13Όλοι\nοι Ισραηλίτες θα συμμετάσχουν στον επικήδειο θρήνο και θα το ενταφιάσουν. Μόνο\nαυτό, από την οικογένεια του Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο, γιατί μόνο σ’ αυτό απ’\nόλη την οικογένεια βρήκε κάποιο καλό ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ. 14Και θ’\nαναδείξει ο Κύριος το δικό του βασιλιά στον Ισραήλ, που θα εξαφανίσει τη\nδυναστεία του Ιεροβοάμ. Από σήμερα και μάλιστα από τώρα.λς 15Ο Κύριος θα\nχτυπήσει τον Ισραήλ και θα τον καταντήσει τρεμάμενο καλάμι πλάι στα νερά. Θα\nξεριζώσει τον Ισραήλ από την ωραία τούτη γη, που την έδωσε στους προγόνους\nτους, και θα τους διασκορπίσει πέρα από τον Ευφράτη ποταμό. Κι όλα αυτά γιατί\nεξόργισαν τον Κύριο φτιάχνοντας ξύλινες λατρευτικές στήλες. 16Θα εγκαταλείψει\nτον Ισραήλ, γιατί ο Ιεροβοάμ αμάρτησε κι έγινε αιτία να αμαρτήσει και ο\n17Η γυναίκα του Ιεροβοάμ\nσηκώθηκε κι έφυγε κι έφτασε στην Τιρσά. Μόλις το πόδι της πάτησε το κατώφλι του\nσπιτιού, πέθανε το παιδί. 18Όλοι οι Ισραηλίτες πήγαν στον επικήδειο θρήνο και\nτο έθαψαν, όπως είχε πει ο Κύριος με το δούλο του τον Αχιά, τον προφήτη.\n19Η υπόλοιπη ιστορία του\nΙεροβοάμ, πώς πολέμησε και πώς βασίλεψε, είναι καταχωρισμένα στο Βιβλίο των Χρονικών\nτων βασιλιάδων του Ισραήλ. 20Ο Ιεροβοάμ βασίλεψε είκοσι δύο χρόνια ως το θάνατό\nτου. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Ναδάβ.\nΗ βασιλεία του Ροβοάμ\n(Β΄ Χρ 11,5–12,6)\n21Ο Ροβοάμ, γιος του\nΣολομώντα και της Νααμά της Αμμωνίτισσας, έγινε βασιλιάς στον Ιούδα, σε ηλικία\nσαράντα ενός ετών. Βασίλεψε δεκαεφτά χρόνια στην Ιερουσαλήμ, στην πόλη που τη\nδιάλεξε ο Κύριος απ’ όλες τις φυλές του Ισραήλ, για να λατρεύεται το όνομά του\n22Ο λαός του Ιούδα έπραξε\nό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο και τον εξόργισαν με τις αμαρτίες τους, περισσότερο\nαπό τους προγόνους τους. 23Καθιέρωσαν κι αυτοί ιερούς τόπους και έστησαν\nλίθινες και ξύλινες λατρευτικές στήλες στις κορυφές των λόφων, κάτω από τις\nσκιές των δέντρων. 24Ακόμα και άντρες ιερόδουλοι υπήρχαν στη χώρα, και τηρούσαν\nόλα τα βδελυρά έθιμα των εθνών εκείνων, που ο Κύριος τα είχε διώξει από τη χώρα\nτους για να κατοικήσουν οι Ισραηλίτες.\n25Το πέμπτο έτος της\nβασιλείας του Ροβοάμ, ήρθε ο Σισάκ,λζ βασιλιάς της Αιγύπτου, και επιτέθηκε στην\nΙερουσαλήμ. 26Πήρε τους θησαυρούς του ναού του Κυρίου και του βασιλικού\nανακτόρου. Πήρε ακόμα κι όλες τις χρυσές ασπίδες που είχε κατασκευάσει ο\nΣολομών –όλα τα πήρε. 27Ο βασιλιάς Ροβοάμ τις αντικατέστησε με ασπίδες χάλκινες\nκαι τις εμπιστεύθηκε στους αρχηγούς των στρατιωτών που φρουρούσαν τις πύλες του\nβασιλικού ανακτόρου. 28Κάθε φορά που πήγαινε ο βασιλιάς στο ναό του Κυρίου, οι\nφύλακες τις κρατούσαν. Έπειτα τις επέστρεφαν στο οίκημα των φυλάκων.\n29Όλη η υπόλοιπη ιστορία\nτου Ροβοάμ είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του\nΙούδα. 30Ανάμεσα στο Ροβοάμ και στον Ιεροβοάμ γινόταν πόλεμος όλο τον καιρό.\n31Όταν ο Ροβοάμ πέθανε, τον έθαψαν μαζί με τους προγόνους του, στην Πόλη Δαβίδ.\nΗ μητέρα του ήταν Αμμωνίτισσα κι ονομαζόταν Νααμά. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος\nτου ο Αβιά.\nΓ΄) 15 Η βασιλεία του Αβιά στον\n(Β΄ Χρ 13,1-23)\n1Το δέκατο όγδοο έτος της\nβασιλείας του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, βασίλεψε στον Ιούδα ο Αβιά. 2Τρία\nχρόνια βασίλεψε στην Ιερουσαλήμ. Η μητέρα του ονομαζόταν Μααχά και ήταν κόρη\nτου Αβεσσαλώμ. 3Ο Αβιά έκανε όλες τις αμαρτίες που είχε κάνει ο πατέρας του πριν\nαπ’ αυτόν. Η καρδιά του δεν ήταν αφοσιωμένη στον Κύριο, το Θεό του, όπως ήταν η\nκαρδιά του Δαβίδ, του προγόνου του. 4Παρ’ όλα αυτά, για χάρη του Δαβίδ, ο\nΚύριος ο Θεός του του έδωσε γιο να τον διαδεχτεί, για να μη σβήσει η οικογένειά\nτου και για να παραμείνει η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του βασιλείου. 5Πράγματι, ο\nΔαβίδ είχε πράξει το σωστό ενώπιον του Κυρίου και σ’ όλη του τη ζωή δεν ξέφυγε\nαπ’ όλα όσα αυτός τον διέταξε, εκτός από την περίπτωση του Ουρία του Χετταίου.\n6-7Ο πόλεμος που είχε\nξεσπάσει ανάμεσα στο Ροβοάμ και στον Ιεροβοάμ, συνεχίστηκε και σε όλη τη\nδιάρκεια της ζωής του Αβιά, ανάμεσα σ’ αυτόν και στον Ιεροβοάμ. Όλη η υπόλοιπη\nιστορία του Αβιά είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του\nΙούδα. 8Ο Αβιά πέθανε και τον έθαψαν στην Πόλη Δαβίδ. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε\nο γιος του ο Ασά.\nΗ βασιλεία του Ασά στον\n(Β΄ Χρ 14,1-4· 15,16-19·\n9Το εικοστό έτος της\nβασιλείας του Ιεροβοάμ στον Ισραήλ, βασιλιάς στον Ιούδα έγινε ο Ασά. 10Αυτός\nβασίλεψε στην Ιερουσαλήμ σαράντα ένα χρόνια. Η Μααχά, κόρη του Αβεσσαλώμ ήταν\nβασιλομήτωρ. 11Ο Ασά έπραξε το σωστό ενώπιον του Κυρίου, όπως ο Δαβίδ, ο\nπρόγονός του. 12Έδιωξε όλους τους ιερόδουλους άντρες από τη χώρα και κατέστρεψε\nτα είδωλα που είχαν κατασκευάσει οι πρόγονοί του. 13Ακόμη και τη Μααχά\nκαθαίρεσε από το αξίωμα της βασιλομήτορος, γιατί αυτή είχε κατασκευάσει ένα\nείδωλο της Αστάρτης. Ο Ασά κομμάτιασε το είδωλό της και το έκαψε στο χείμαρρο\nτων Κέδρων. 14Δεν κατήργησε όμως τους ιερούς τόπους, μολονότι η καρδιά του ήταν\nαφοσιωμένη στον Κύριο, σε όλη του τη ζωή. 15Έφερε στο ναό του Κυρίου τα\nαφιερώματα του πατέρα του και τα δικά του, ασημένια και χρυσά αντικείμενα και\nΣυνθήκη του Ασά με τον\n(Β΄ Χρ 16,1-14)\n16Ανάμεσα στον Ασά και\nστο Βασά, βασιλιά του Ισραήλ, υπήρχε πόλεμος όλη τους τη ζωή. 17Ο Βασά πήγε να\nπολεμήσει τον Ιούδα και οχύρωσε τη Ραμά, για να εμποδίσει το βασιλιά Ασά και\nτους κατοίκους του Ιούδα να κυκλοφορούν ελεύθερα από την πλευρά αυτή. 18Τότε ο\nΑσά πήρε όλο το ασήμι και το χρυσάφι που είχε μείνει στα θησαυροφυλάκια του\nναού του Κυρίου και του βασιλικού ανακτόρου και τα έστειλε με τους δούλους του\nστη Δαμασκό, στο βασιλιά των Συρίων, Βεν-Αδάδ, γιο του Ταβριμμών και εγγονό του\nΕζιών, μ’ αυτό το μήνυμα: 19«Έλα να συνάψουμε συμμαχία εμείς οι δυο, όπως\nσυμμαχία υπήρχε κι ανάμεσα στον πατέρα μου και στον πατέρα σου. Κοίτα τα δώρα\nπου σου στέλνω, σε ασήμι και χρυσάφι. Πήγαινε, λοιπόν, να διαλύσεις τη συμμαχία\nσου με το Βασά, βασιλιά του Ισραήλ, για ν’ αποσύρει το στρατό του από την\n20Ο Βεν-Αδάδ δέχτηκε την\nπρόταση του βασιλιά Ασά κι έστειλε τους στρατηγούς του εναντίον των πόλεων του\nΙσραήλ. Αυτοί χτύπησαν την Ιιών, τη Δαν, την Αβέλ-Βαιθ-Μααχά, όλη την περιοχή\nτης Χιννερώθ και την υπόλοιπη περιοχή της φυλής Νεφθαλί. 21Όταν το έμαθε ο Βασά\nσταμάτησε να οχυρώνει τη Ραμά και επέστρεψε στην Τιρσά.\n22Ο βασιλιάς Ασά κάλεσε\nτότε όλους ανεξαίρετα τους κατοίκους του Ιούδα και πήραν από τη Ραμά τις πέτρες\nκαι τα ξύλα που ο Βασά είχε συγκεντρώσει για να οχυρώσει την πόλη. Με τα ίδια\nυλικά ο Ασά οχύρωσε τη Γεβά-Βενιαμίν και τη Μισπά.\n23Η υπόλοιπη ιστορία του\nΑσά περιλαμβάνεται στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ιούδα. Εκεί\nαναφέρονται όλα τα έργα του, τα κατορθώματά του, καθώς και οι πόλεις που\nέχτισε. Στα γηρατειά του αρρώστησε από τα πόδια του. 24Όταν πέθανε, τον έθαψαν\nμαζί με τους προγόνους του στην Πόλη Δαβίδ, του προγόνου του. Στο θρόνο τον\nδιαδέχτηκε ο γιος του ο Ιωσαφάτ.\nΗ βασιλεία του Ναδάβ στον\nΤέλος της δυναστείας του\n25Το δεύτερο έτος της\nβασιλείας του Ασά στον Ιούδα, βασιλιάς στον Ισραήλ έγινε ο Ναδάβ, γιος του\nΙεροβοάμ. Ο Ναδάβ βασίλεψε στον Ισραήλ δύο χρόνια 26κι έπραξε ό,τι δυσαρεστεί\nτον Κύριο, ακολουθώντας το κακό παράδειγμα του πατέρα του, που είχε κάνει τον\nΙσραήλ να αμαρτήσει. Τις ίδιες αμαρτίες έκανε κι αυτός.\n27Ο Βασά, γιος του Αχιά,\nαπό τη φυλή Ισσάχαρ, συνομότησε εναντίον του Ναδάβ και τον σκότωσε στη\nΓιββεθών, τον καιρό που την πόλη την κατείχαν οι Φιλισταίοι, και την\nπολιορκούσαν οι Ισραηλίτες υπό τις διαταγές του Ναδάβ. 28Το γεγονός αυτό συνέβη\nτο τρίτο έτος της βασιλείας του Ασά στον Ιούδα. Το Ναδάβ τον διαδέχτηκε στο\nθρόνο ο Βασά.\n29Αυτός όταν έγινε\nβασιλιάς, εξόντωσε ολόκληρη την οικογένεια του Ιεροβοάμ. Δεν άφησε ζωντανό\nκανέναν απ’ τους απογόνους του. Εξολόθρευσε τους πάντες, σύμφωνα με όσα είχε ο\nΚύριος προαναγγείλει με το δούλο του τον Αχιά, το Σηλωνίτη. 30Αυτό έγινε επειδή\nο Ιεροβοάμ είχε εξοργίσει τον Κύριο, το Θεό του Ισραήλ, με τις αμαρτίες του,\nστις οποίες είχε παρασύρει και τον Ισραήλ.\n31Η υπόλοιπη ιστορία και\nη δράση του Ναδάβ είναι γραμμένα στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του\nΙσραήλ. 32Ανάμεσα στον Ασά και στο Βασά, βασιλιά του Ισραήλ υπήρχε διαρκής\nπόλεμος όσο ζούσαν.\nΗ βασιλεία του Βασά στον\n33Το τρίτο έτος της\nβασιλείας του Ασά στον Ιούδα, βασιλιάς σ’ όλο τον Ισραήλ έγινε ο Βασά, γιος του\nΑχιά, στην Τιρσά. Βασίλεψε είκοσι τέσσερα χρόνια 34κι έπραξε ό,τι δυσαρεστεί\nτον Κύριο, ακολουθώντας το κακό παράδειγμα του Ιεροβοάμ. Έκανε τις ίδιες\nαμαρτίες στις οποίες εκείνος είχε παρασύρει τον Ισραήλ.\nΓ΄) 16 1Ο Κύριος μίλησε εναντίον\nτου Βασά στον Ιηού, γιο του Ανανί, και του έστειλε το ακόλουθο μήνυμα: 2«Εγώ σ’\nέβγαλα από την αφάνεια και σ’ έκανα αρχηγό του λαού μου του Ισραήλ. Εσύ όμως\nακολούθησες το παράδειγμα του Ιεροβοάμ και παρέσυρες στην αμαρτία το λαό μου, τον\nΙσραήλ και με εξόργισαν με τις αμαρτίες τους. 3Γι’ αυτό κι εγώ θα εξαφανίσω\nεσένα και τους απογόνους σου, όπως έκανα με τους απογόνους του Ιεροβοάμ, γιου\nτου Ναβάτ. 4Όποιος από τους ανθρώπους του Βασά πεθάνει στην πόλη θα τον φάνε τα\nσκυλιά κι όποιος πεθάνει στα χωράφια θα τον φάνε τα όρνεα».\n5Η υπόλοιπη ιστορία του\nΒασά είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ισραήλ.\nΕκεί αναφέρεται η δράση του και τα κατορθώματά του. 6Ο Βασά πέθανε και τον\nέθαψαν στην Τιρσά. Στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Ηλά. 7Ο Κύριος μίλησε\nεναντίον του Βασά και της οικογένειάς του, με τον προφήτη Ιηού, γιο του Ανανί,\nεπειδή αυτός είχε πράξει ό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο και τον είχε εξοργίσει με\nτις πράξεις του, όπως και η οικογένεια του Ιεροβοάμ· κι επίσης επειδή αυτός\nεξόντωσε την οικογένεια του Ιεροβοάμ.\nΗ βασιλεία του Ηλά στον\n8Το εικοστό έκτο έτος της\nβασιλείας του Ασά στον Ιούδα, βασιλιάς του Ισραήλ στην Τιρσά για δυο χρόνια\nέγινε ο Ηλά, γιος του Βασά. 9Ο αξιωματούχος του ο Ζιμρί, αρχηγός των μισών\nμονάδων των αμαξών, συνωμότησε εναντίον του. Κάποτε που ο βασιλιάς βρισκόταν\nστην Τιρσά κι έπινε και μεθοκοπούσε στο σπίτι του Αρσά, προϊσταμένου του\nβασιλικού ανακτόρου της Τιρσά, 10μπήκε μέσα ο Ζιμρί, τον χτύπησε και τον\nσκότωσε, κι έγινε αυτός βασιλιάς στη θέση του. Αυτό συνέβη το εικοστό έβδομο\nέτος της βασιλείας του Ασά στον Ιούδα.\n11Μόλις ο Ζιμρί έγινε\nβασιλιάς και σταθεροποιήθηκε στο θρόνο, εξόντωσε όλη την οικογένεια του Βασά.\nΔεν άφησε ζωντανό κανέναν αρσενικό συγγενή ή φίλο του Βασά. 12Εξόντωσε όλη την\nοικογένεια του Βασά, σύμφωνα με όσα είχε προαναγγείλει ο Κύριος, στο Βασά με\nτον προφήτη Ιηού. 13Όλα αυτά συνέβησαν επειδή ο Βασά κι ο γιος του ο Ηλά,\nαμάρτησαν και παρέσυραν στις αμαρτίες τους και τον Ισραήλ. Έτσι εξόργισαν τον\nΚύριο, το Θεό του Ισραήλ, με τους ψεύτικους θεούς τους.\n14Η υπόλοιπη ιστορία του\nΗλά και όλη η δράση του είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των\nβασιλιάδων του Ισραήλ.\nΗ βασιλεία του Ζιμρί στον\n15Το εικοστό έβδομο έτος\nτης βασιλείας του Ασά στον Ιούδα, βασιλιάς στον Ισραήλ έγινε ο Ζιμρί και\nβασίλεψε εφτά μέρες στην Τιρσά. Ο στρατός είχε στρατοπεδεύσει για να επιτεθεί\nστη Γιββεθών, πόλη που ανήκε στους Φιλισταίους. 16Όταν άκουσαν οι στρατιώτες ότι\nο Ζιμρί συνωμότησε και σκότωσε το βασιλιά, την ίδια μέρα εκεί στο στρατόπεδο\nανακήρυξαν όλοι ομόφωνα βασιλιά τον Αμρί, αρχιστράτηγο του Ισραήλ. 17Τότε ο\nΑμρί και όλοι οι Ισραηλίτες που ήταν μαζί του, έφυγαν από τη Γιββεθών και πήγαν\nνα πολιορκήσουν την Τιρσά. 18Όταν είδε ο Ζιμρί ότι κυριεύθηκε η πόλη, κλείστηκε\nστον πύργο του ανακτόρου, έβαλε φωτιά και πέθανε μέσα στις φλόγες.\n19Αυτό έγινε για τις\nαμαρτίες του, γιατί έπραξε ό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο και ακολούθησε το\nπαράδειγμα του Ιεροβοάμ, ο οποίος είχε παρασύρει στην αμαρτία του και τον\nΙσραήλ. 20Η υπόλοιπη ιστορία του Ζιμρί και η συνωμοσία που οργάνωσε, είναι όλα\nκαταχωρισμένα στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ισραήλ.\nΗ βασιλεία του Αμρί στον\n21Μετά το θάνατο του\nΖιμρί ο ισραηλιτικός λαός διχάστηκε. Το μισό του λαού ήθελαν να κάνουν βασιλιά\nτον Τιβνί, γιο του Γινάθ, και το άλλο μισό ήθελαν τον Αμρί. 22Ο λαός όμως που\nακολουθούσε τον Αμρί, υπερτερούσε εκείνων που ακολουθούσαν τον Τιβνί. Ο Τιβνί\nπέθανε κι έγινε βασιλιάς ο Αμρί.\n23Ο Αμρί έγινε βασιλιάς\nτου Ισραήλ το τριακοστό πρώτο έτος της βασιλείας του Ασά στον Ιούδα, και\nβασίλεψε δώδεκα χρόνια. Τα πρώτα έξι χρόνια βασίλεψε στην Τιρσά. 24Αγόρασε από\nτο Σέμερ το βουνό της Σαμάρειας πληρώνοντας δύο ασημένια τάλαντα, και πάνω του\nέχτισε μια πόλη που την ονόμασε Σαμάρεια, από το όνομα του Σέμερ, ιδιοκτήτη του\n25Ο Αμρί όμως έπραξε ό,τι\nδυσαρεστούσε τον Κύριο. Έκανε περισσότερες αμαρτίες απ’ όλους τους προκατόχους\nτου, 26γιατί ακολούθησε το παράδειγμα του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ. Έπραξε όλες\nτις αμαρτίες στις οποίες ο Ιεροβοάμ είχε παρασύρει το λαό, εξοργίζοντας τον\nΚύριο, το Θεό του Ισραήλ, με τους ψεύτικους θεούς τους. 27Η υπόλοιπη ιστορία\nτου Αμρί, η δράση του και τα κατορθώματά του είναι καταχωρισμένα στο Βιβλίο των\nΧρονικών των βασιλιάδων του Ισραήλ. 28Όταν πέθανε τον έθαψαν στη Σαμάρεια, και\nστο θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Αχαάβ.\nΗ βασιλεία του Αχαάβ στον\n29Ο Αχαάβ, γιος του Αμρί,\nέγινε βασιλιάς του Ισραήλ το τριακοστό όγδοο έτος της βασιλείας του Ασά στον\nΙούδα. Βασίλεψε στον Ισραήλ, στη Σαμάρεια, είκοσι δύο χρόνια. 30Ο Αχαάβ έπραξε\nό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο, ξεπερνώντας όλους τους προκατόχους του. 31Και σαν να\nήταν λίγο το ότι επανέλαβε τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, πήρε\nακόμα για γυναίκα του την Ιεζάβελ, κόρη του Εθβαάλ, βασιλιά των Σιδωνίων, και\nπήγε και λάτρεψε το Βάαλ και τον προσκύνησε. 32Έχτισε θυσιαστήριο στο Βάαλ, στο\nναό του Βάαλ, που είχε χτίσει στη Σαμάρεια. 33Ο Αχαάβ κατασκεύασε επίσης ξύλινη\nλατρευτική στήλη και έκανε περισσότερες αμαρτίες απ’ όλους τους προκατόχους του\nβασιλιάδες του Ισραήλ, εξοργίζοντας έτσι τον Κύριο, το Θεό του.\n34Στις ημέρες του Αχαάβ,\nο Χιέλ από τη Βαιθήλ, ανοικοδόμησε την Ιεριχώ, κάτι που είχε απαγορεύσει ο\nΙησούς γιος του Ναυή εκ μέρους του Κυρίου. Στα θεμέλιά της θυσίασε τον\nπρωτότοκο γιο του, τον Αβιρώμ, και κάτω από τις πύλες της θυσίασε το νεότερο\nγιο του, το Σεγώβ.\nΓ΄) 17 Ο προφήτης Ηλίας προλέγει\n1Ο Ηλίας ο Θεσβίτης, από\nτη Θισβέ της Γαλαάδ, είπε στον Αχαάβ: «Ορκίζομαι στον Κύριο που υπηρετώ, τον\nαληθινό Θεό του Ισραήλ, ότι τα επόμενα χρόνια δε θα πέσει στη γη δροσιά ούτε\nβροχή, παρά μόνο με προσταγή δική μου».\nΟι κόρακες τρέφουν τον\n2Έπειτα ο Κύριος είπε\nστον Ηλία: 3«Φύγε από ’δω και πήγαινε προς τ’ ανατολικά, να κρυφτείς κοντά στο\nχείμαρρο Χερίθ, ανατολικά του Ιορδάνη. 4Θα πίνεις νερό από το χείμαρρο κι εγώ\nθα δώσω προσταγή στους κόρακες να φροντίζουν για την τροφή σου εκεί». 5Έτσι ο\nΗλίας έφυγε κι έπραξε σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου. Πήγε κι έμεινε κοντά στο\nχείμαρρο Χερίθ, ανατολικά του Ιορδάνη. 6Οι κόρακες του έφερναν ψωμί και κρέας\nπρωί και βράδυ, κι έπινε νερό από το χείμαρρο. 7Μετά όμως από μερικές μέρες\nξεράθηκε ο χείμαρρος, γιατί υπήρχε ανομβρία στη χώρα.\nΟ Ηλίας και η χήρα της\n8Τότε μίλησε ο Κύριος\nστον Ηλία και του είπε: 9«Σήκω, πήγαινε στη Σαρεπτά, στην περιοχή της Σιδώνας,\nκαι μείνε εκεί. Εγώ διέταξα μια χήρα να φροντίζει για την τροφή σου».\n10Σηκώθηκε, λοιπόν, ο Ηλίας και πήγε στη Σαρεπτά.\nΌταν έφτασε στην πύλη της\nπόλης, είδε μια χήρα που μάζευε ξύλα. Της φώναξε και της είπε: «Φέρε μου, σε\nπαρακαλώ, λίγο νερό σ’ ένα κύπελλο για να πιω». 11Ενώ αυτή πήγαινε να φέρει\nνερό, της φώναξε: «Φέρε μου, σε παρακαλώ, κι ένα κομμάτι ψωμί». 12Εκείνη\nαπάντησε: «Μα τον αληθινό Θεό, το Θεό σου, δεν έχω καθόλου ψωμί, παρά μόνο μια\nχούφτα αλεύρι στο πιθάρι και λίγο λάδι στο δοχείο. Ήρθα εδώ για να μαζέψω δυο\nξυλαράκια, να πάω να ετοιμάσω για μένα και το γιο μου ό,τι έχει απομείνει, να\nτο φάμε και μετά να πεθάνουμε».\n13Ο Ηλίας όμως της είπε:\n«Μην ανησυχείς· πήγαινε και κάνε όπως είπες. Μόνο φτιάξε πρώτα για μένα μια\nμικρή λαγάνα από τ’ αλεύρι σου και φέρε μού την· έπειτα φτιάξε για σένα και για\nτο γιο σου. 14Γιατί ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, λέει: “το πιθάρι με το αλεύρι\nδεν θ’ αδειάσει και το λάδι στο δοχείο δεν θα λιγοστέψει, ως τη μέρα που ο\nΚύριος θα στείλει βροχή στη γη”».\n15Πήγε, λοιπόν, η γυναίκα\nκι έκανε όπως της είπε ο Ηλίας. Κι έμεινε να τρώνε αυτός, η ίδια και ο γιος της\nγια πολλές μέρες. 16Πράγματι, το πιθάρι με το αλεύρι δεν άδειασε και το λάδι\nστο δοχείο δε λιγόστεψε, όπως ακριβώς είχε πει ο Κύριος μέσω του Ηλία.\nΟ Ηλίας ανασταίνει το γιο\n17Μετά τα γεγονότα αυτά\nαρρώστησε ο γιος της γυναίκας, της οικοδέσποινας. Η αρρώστια του ήταν πάρα πολύ\nβαριά, κι απ’ αυτήν πέθανε. 18Τότε η γυναίκα είπε στον Ηλία: «Τι σου χρωστούσα,\nάνθρωπε του Θεού; Ήρθες στο σπίτι μου για να μου υπενθυμίσεις την αμαρτία μου\nκαι να κάνεις να πεθάνει ο γιος μου;»\n19Αυτός της είπε: «Δώσ’\nμου το παιδί σου». Το πήρε από την αγκαλιά της και το ανέβασε στο ανώγι, όπου\nέμενε ο ίδιος, και το ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι του. 20Προσευχήθηκε τότε στον\nΚύριο και είπε: «Κύριε, Θεέ μου, γιατί έκανες κακό στη χήρα που με φιλοξενεί,\nαφήνοντας να πεθάνει ο γιος της;» 21Μετά ξάπλωσε πάνω στο παιδί τρεις φορές και\nπροσευχήθηκε στον Κύριο μ’ αυτά τα λόγια: «Κύριε, Θεέ μου, κάνε σε παρακαλώ να\nεπιστρέψει η ψυχή του παιδιού αυτού μέσα του».\n22Ο Κύριος άκουσε την\nεπίκληση του Ηλία, ξαναγύρισε η ψυχή του παιδιού μέσα του και αναστήθηκε.\n23Τότε ο Ηλίας πήρε το παιδί και το κατέβασε από το ανώγι στο σπίτι, το παρέδωσε\nστη μητέρα του και της είπε: «Να ο γιος σου, είναι ζωντανός». 24Εκείνη του\nαπάντησε: «Τώρα κατάλαβα ότι εσύ είσαι άνθρωπος του Θεού και πως ό,τι\nπροφητεύει το στόμα σου είναι πραγματικά λόγος Κυρίου».\nΓ΄) 18 Ο Ηλίας παρουσιάζεται στο\n1Μετά από πολύν καιρό,\nτην τρίτη χρονιά της ξηρασίας, μίλησε ο Κύριος στον Ηλία και του είπε: «Πήγαινε\nνα παρουσιαστείς στον Αχαάβ, κι εγώ θα στείλω βροχή στη γη». 2Ξεκίνησε, λοιπόν,\nο Ηλίας να πάει να παρουσιαστεί στον Αχαάβ.\nΣτο μεταξύ η πείνα είχε\nεπιδεινωθεί στη Σαμάρεια. 3Ο Αχαάβ είχε καλέσει τον Οβαδία, προϊστάμενο του\nανακτόρου, ο οποίος σεβόταν πολύ τον Κύριο. 4(Όταν η Ιεζάβελ είχε διατάξει να\nεξολοθρεύσουν τους προφήτες του Κυρίου, αυτός είχε πάρει εκατό προφήτες, τους\nείχε κρύψει από πενήντα σε κάθε σπηλιά και τους προμήθευε ψωμί και νερό). 5Ο\nΑχαάβ, λοιπόν, είχε πει στον Οβαδία: «Πάμε σε όλες τις πηγές και στους\nχειμάρρους της χώρας, μήπως βρούμε χορτάρι για να ταΐσουμε τα άλογα και τα\nμουλάρια μας· μην τ’ αφήσουμε να χαθούν».\n6Μοίρασαν, λοιπόν, τη\nχώρα μεταξύ τους ώστε να πάνε παντού. Ο Αχαάβ πήρε ένα δρόμο μόνος του και ο\nΟβαδίας πήρε άλλο δρόμο. 7Στο δρόμο του ο Οβαδίας συνάντησε τον Ηλία. Τον\nαναγνώρισε και τον προσκύνησε. «Εσύ είσαι, κύριέ μου, Ηλία;» τον ρώτησε.\n8«Εγώ είμαι», του\nαπάντησε εκείνος. «Πήγαινε να πεις στον κύριό σου ότι ο Ηλίας είναι εδώ».\n9Τότε ο Οβαδίας απάντησε:\n«Σε τι αμάρτησα και θέλεις να ρίξεις το δούλο σου στα χέρια του Αχαάβ, να με\nθανατώσει; 10Μα τον αληθινό Θεό, το Θεό σου, δεν υπάρχει έθνος και βασίλειο που\nο κύριός μου να μην έστειλε να σε αναζητήσουν. Κι όταν του έλεγαν ότι δεν ήσουν\nεκεί, ζητούσε από το βασίλειο ή το έθνος εκείνο, να βεβαιώσουν με όρκο ότι δεν\nσε βρήκαν. 11Και τώρα εσύ μου λες να πάω να του πω πως είσαι εδώ; 12Μα τώρα που\nθ’ αποχωριστούμε το Πνεύμα του Κυρίου θα σε πάει κι εγώ δεν ξέρω πού. Αν πάω να\nειδοποιήσω τον Αχαάβ κι έπειτα δεν σε βρει, θα με σκοτώσει. Αλλά εγώ, ο δούλος\nσου, σέβομαι τον Κύριο από τα νιάτα μου. 13Δεν έμαθες κύριέ μου, τι έκανα, όταν\nη Ιεζάβελ διέταξε να σκοτώσουν τους προφήτες του Κυρίου; Εγώ έκρυψα εκατό\nπροφήτες, πενήντα σε κάθε σπηλιά και τους προμήθευα ψωμί και νερό. 14Και τώρα\nμου λες: να πάω να πω στον κύριό μου πως ο Ηλίας είναι εδώ; Τότε είναι που θα\n15Ο Ηλίας απάντησε: «Μα\nτον αληθινό Θεό, τον Κύριο του σύμπαντος, που τον υπηρετώ, σήμερα θα\nπαρουσιαστώ στον Αχαάβ».\nΟ Ηλίας και οι προφήτες\n16Έτσι ο Οβαδίας πήγε να\nσυναντήσει τον Αχαάβ και έδωσε σχετική αναφορά. Πράγματι ο Αχαάβ πήγε να\nσυναντήσει τον Ηλία. 17Μόλις τον είδε, του είπε: «Εσύ είσαι που αναστατώνεις\nτον Ισραήλ;» 18Ο Ηλίας απάντησε: «Δεν αναστατώνω εγώ τον Ισραήλ, αλλά εσύ και η\nοικογένειά σου, επειδή αρνηθήκατε να υπακούσετε τις εντολές του Κυρίου και\nλατρέψατε τις θεότητες του Βάαλ. 19Τώρα, λοιπόν, στείλε και συγκέντρωσέ μου\nόλους τους Ισραηλίτες, στο όρος Κάρμηλος· συγκέντρωσέ μου επίσης και τους\nτετρακόσιους πενήντα προφήτες του Βάαλ καθώς και τους τετρακόσιους προφήτες της\nΑστάρτης, τους προστατευόμενους της βασίλισσας Ιεζάβελ».\n20Ο Αχαάβ έστειλε μήνυμα\nσ’ όλους τους Ισραηλίτες, κι επίσης συγκέντρωσε και τους προφήτες στο όρος\nΚάρμηλος. 21Ο Ηλίας πλησίασε το λαό και τους είπε: «Ως πότε εσείς θα\nαμφιταλαντεύεστε; Αν ο Κύριος είναι Θεός, ακολουθήστε τον· κι αν είναι ο Βάαλ,\nακολουθήστε εκείνον». Ο λαός όμως δεν του απαντούσε τίποτα. 22Τότε ο Ηλίας τούς\nείπε: «Εγώ απέμεινα μόνος προφήτης του Κυρίου, ενώ οι προφήτες του Βάαλ είναι\nτετρακόσιοι πενήντα. 23Ας μας φέρουν δύο μοσχάρια κι ας διαλέξουν το ένα για\nτον εαυτό τους· ας το κομματιάσουν κι ας το βάλουν πάνω στα ξύλα· φωτιά όμως να\nμη βάλουν. Εγώ θα πάρω το άλλο μοσχάρι και θα το βάλω πάνω στα ξύλα και δε θα\nβάλω φωτιά. 24Ας επικαλεσθούν αυτοί το όνομα του θεού τους και θα επικαλεστώ κι\nεγώ το όνομα του Κυρίου. Όποιος θεός απαντήσει με φωτιά, αυτός θα είναι ο αληθινός\nΘεός». Κι όλος ο λαός απάντησε: «Σωστά μίλησες».\nΟ Κύριος ανώτερος Θεός\nαπό το Βάαλ\n25Τότε ο Ηλίας είπε στους\nπροφήτες του Βάαλ: «Διαλέξτε για τον εαυτό σας το ένα μοσχάρι και κάντε την\nαρχή, γιατί εσείς είστε και οι περισσότεροι. Επικαλεσθείτε το όνομα του θεού\nσας, αλλά φωτιά δεν θα βάλετε». 26Αυτοί πήραν το μοσχάρι που τους έδωσε ο\nΗλίας, το ετοίμασαν και προσεύχονταν στο όνομα του Βάαλ, από το πρωί ως το\nμεσημέρι, «Βάαλ, άκουσέ μας», φώναζαν, και χοροπηδούσαν γύρω από το θυσιαστήριο\nπου είχαν κατασκευάσει. Αλλά καμιά φωνή και καμιά απάντηση δεν ερχόταν.\n27Το μεσημέρι ο Ηλίας\nάρχισε να τους εμπαίζει: «Φωνάξτε πιο δυνατά», τους έλεγε. «Θεός είν’ αυτός!\nΜπορεί να είναι βυθισμένος σε σκέψεις· μπορεί να είναι κάπου απασχολημένος ή να\nταξιδεύει. Ίσως κοιμάται και πρέπει να ξυπνήσει!» 28Τότε εκείνοι φώναζαν πιο\nδυνατά κι έκαναν χαρακιές στο σώμα τους, όπως συνήθιζαν, με ξίφη και με λόγχες,\nώσπου το αίμα άρχισε να τρέχει πάνω τους. 29Όταν πέρασε και το μεσημέρι,\nάρχισαν να προφητεύουν, μέχρι την ώρα της μεταμεσημβρινής αναίμακτης θυσίας.\nΑλλά καμιά φωνή ή απάντηση δεν ερχόταν, ούτε κάποιο σημάδι ότι είχαν\n30Τότε ο Ηλίας είπε στο\nλαό: «Πλησιάστε κι ελάτε κοντά μου». Κι όλος ο λαός πλησίασε. Ο Ηλίας ξανάχτισε\nτο θυσιαστήριο του Κυρίου, που είχε καταστραφεί. 31Βρήκε δώδεκα πέτρες, όσες\nήταν οι φυλές των γιων του Ιακώβ, στον οποίο είχε πει ο Κύριος: «Ισραήλ θα\nείναι το όνομά σου». 32Με τις πέτρες έχτισε θυσιαστήριο στο όνομα του Κυρίου\nκαι έκανε γύρω από αυτό αυλάκι που να χωράει δύο σέα σπόρου. 33Στοίβαξε τα\nξύλα, κομμάτιασε το μοσχάρι και το τοποθέτησε πάνω στα ξύλα. 34«Γεμίστε», είπε,\n«τέσσερις κάδους νερό και χύστε το πάνω στο ολοκαύτωμα και στα ξύλα». Μετά\nείπε: «Κάντε το ίδιο για δεύτερη φορά». Και το επανέλαβαν. Και τους είπε πάλι:\n«Κάντε το και για τρίτη φορά». 35Κι έκαναν το ίδιο για τρίτη φορά. Έτσι έτρεξε\nτο νερό γύρω από το θυσιαστήριο, και γέμισε ακόμα και το αυλάκι.\n36Την ώρα, λοιπόν, της\nπροσφοράς της αναίμακτης θυσίας, ο Ηλίας ο προφήτης πλησίασε στο θυσιαστήριο\nκαι είπε: «Κύριε, Θεέ του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, ας μάθουν όλοι\nσήμερα ότι εσύ είσαι Θεός στον Ισραήλ κι εγώ ο δούλος σου, και ότι εγώ έκανα\nόλα αυτά τα πράγματα σύμφωνα με το λόγο σου. 37Απάντησέ μου, Κύριε, απάντησέ\nμου, ώστε να μάθει ο λαός αυτός ότι εσύ είσαι ο Κύριος, ο Θεός, και ότι εσύ θα\nξαναφέρεις την καρδιά τους κοντά σου».\n38Τότε έπεσε η φωτιά του\nΚυρίου και έκαψε εντελώς το ολοκαύτωμα και τα ξύλα, τις πέτρες και το χώμα, κι\nέγλειψε ως και το νερό του αυλακιού. 39Όταν το είδαν αυτό, έσκυψαν όλος ο λαός\nτο κεφάλι τους και είπαν: «Ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός· ο Κύριος, αυτός είναι\nο Θεός!» 40Τότε ο Ηλίας τούς είπε: «Πιάστε τους προφήτες του Βάαλ· να μη σας\nξεφύγει κανείς». Τους συνέλαβαν, κι ο Ηλίας τους κατέβασε στο χείμαρρο Κισών κι\nεκεί τους έσφαξε.λη\n41Ύστερα είπε ο Ηλίας\nστον Αχαάβ: «Πήγαινε τώρα να φας και να πιεις,λθ γιατί ακούω κιόλας τον ήχο από\nτο θόρυβο της βροχής». 42Ο Αχαάβ πήγε να φάει και να πιει. Ο Ηλίας ανέβηκε στην\nκορυφή του Κάρμηλου, έσκυψε στη γη κι έβαλε το πρόσωπό του ανάμεσα στα γόνατά\nτου, 43και είπε στον υπηρέτη του: «Ανέβα και κοίταξε το δρόμο προς τη θάλασσα».\nΟ υπηρέτης ανέβηκε και\nκοίταξε και του είπε: «Δεν φαίνεται τίποτα». Ο Ηλίας του είπε να κάνει το ίδιο\nεφτά φορές. 44Την έβδομη φορά ο υπηρέτης είπε: «Βλέπω ένα μικρό σύννεφο, σαν\nανθρώπινη παλάμη, που ανεβαίνει από τη θάλασσα».\nΤότε ο Ηλίας είπε:\n«Πήγαινε να πεις στον Αχαάβ: Ζέψε τ’ άλογα και κατέβα για να μη σ’ εμποδίσει η\nβροχή». 45Σε λίγο τα σύννεφα σκοτείνιασαν τον ουρανό και ξέσπασε θύελλα και\nδυνατή βροχή. Ο Αχαάβ ανέβηκε στην άμαξα κι έφυγε για την Ιζρεέλ. 46Ο Ηλίας\nέσφιξε το ρούχο του στους γοφούς του και, με τη δύναμη του Κυρίου, έτρεξε πριν\nαπό την άμαξα του Αχαάβ κι έφτασε στην είσοδο της Ιζρεέλ.\nΓ΄) 19 Ο Ηλίας καταφεύγει στο\n1Ο Αχαάβ διηγήθηκε στην\nΙεζάβελ όλα όσα έκανε ο Ηλίας και πώς κατέσφαξε όλους τους προφήτες του Βάαλ.\n2Τότε εκείνη έστειλε αγγελιοφόρο στον Ηλία και του είπε: «Να με τιμωρήσουν οι\nθεοί, αν αύριο τέτοια ώρα δε σου κάνω ό,τι έκανες εσύ στους προφήτες».\n3Ο Ηλίας φοβήθηκε και\nσηκώθηκε κι έφυγε για να σώσει τη ζωή του. Πήγε στη Βέερ-Σεβά, που ανήκει στο\nβασίλειο του Ιούδα, και άφησε τον υπηρέτη του εκεί. 4Ο ίδιος βάδισε μιας μέρας\nδρόμο στην έρημο κι ήρθε και κάθισε κάτω από ένα σπαρτόδεντρο. Παρακαλούσε να\nπεθάνει κι έλεγε: «Αρκετά ως εδώ, Κύριε! Πάρε τη ζωή μου, γιατί εγώ δεν είμαι\nκαλύτερος από τους προγόνους μου». 5Μετά ξάπλωσε και τον πήρε ο ύπνος εκεί,\nκάτω από το σπαρτόδεντρο.\nΤότε τον άγγιξε ένας\nάγγελος και του είπε: «Σήκω, φάγε». 6Εκείνος γύρισε να δει και στο προσκεφάλι\nτου ήταν μια λαγάνα ψημένη σε καυτές πέτρες και ένα κανάτι νερό. Έφαγε, ήπιε\nκαι ξάπλωσε πάλι. 7Αλλά ο άγγελος του Κυρίου τον άγγιξε για δεύτερη φορά και\nτου είπε: «Σήκω, φάγε, γιατί έχεις ακόμη πολύ δρόμο μπροστά σου».\n8Τότε ο Ηλίας σηκώθηκε,\nέφαγε και ήπιε και με τη δύναμη εκείνης της τροφής βάδισε σαράντα μερόνυχτα ως\nτο βουνό του Θεού, το Χωρήβ. 9Εκεί μπήκε σε μια σπηλιά όπου πέρασε τη νύχτα.\nΤότε του μίλησε ο Κύριος και του είπε: «Τι ζητάς εδωπέρα, Ηλία;» 10Εκείνος απάντησε:\n«Εγώ αγωνίστηκα με μεγάλο ζήλο για σένα Κύριε, Θεέ του σύμπαντος. Αλλά οι\nΙσραηλίτες αθέτησαν τη διαθήκη σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά σου και κατέσφαξαν\nτους προφήτες σου· μόνον εγώ απέμεινα και ζητούν κι εμένα να με θανατώσουν».\nΟ Ηλίας σε νέα αποστολή\n11Τότε ο Κύριος είπε στον\nΗλία: «Βγες έξω και στάσου στο βουνό ενώπιόν μου» –εκείνη τη στιγμή θα διάβαινε\nο Κύριος. Μεγάλος άνεμος και δυνατός έσχιζε τα βουνά και σύντριβε τους βράχους\nστο πέρασμά του, αλλά ο Κύριος δεν ήταν σ’ εκείνον τον άνεμο. Μετά τον άνεμο\nέγινε σεισμός, αλλά ούτε στο σεισμό ήταν ο Κύριος. 12Μετά το σεισμό ήρθε φωτιά,\nαλλά ούτε στη φωτιά ήταν ο Κύριος. Και μετά τη φωτιά ακούστηκε ένας ήχος από\n13Μόλις το άκουσε ο\nΗλίας, σκέπασε το πρόσωπό του με το μανδύα του και βγήκε και στάθηκε στην\nείσοδο της σπηλιάς. Τότε άκουσε μια φωνή να του λέει: «Τι ζητάς εδωπέρα, Ηλία;»\n14Αυτός απάντησε: «Εγώ αγωνίστηκα με μεγάλο ζήλο για σένα Κύριε, Θεέ του\nσύμπαντος. Αλλά οι Ισραηλίτες αθέτησαν τη διαθήκη σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά\nσου και κατέσφαξαν τους προφήτες σου· μόνον εγώ απέμεινα και ζητούν κι εμένα να\n15Τότε ο Κύριος του είπε:\n«Εμπρός, πάρε πίσω τον ίδιο δρόμο μέσα απ’ την έρημο και πήγαινε στη Δαμασκό·\nόταν φτάσεις εκεί, θα χρίσεις τον Αζαήλ βασιλιά των Συρίων. 16Μετά θα χρίσεις\nτον Ιηού, γιο του Νιμσί, βασιλιά στον Ισραήλ και τον Ελισαίο, γιο του Σαφάτ,\nαπό την Αβέλ-Μεχωλά, θα τον χρίσεις προφήτη για να σε διαδεχτεί. 17Όποιος σωθεί\nαπό το ξίφος του Αζαήλ, θα τον σκοτώσει ο Ιηού· κι όποιος γλιτώσει από τον Ιηού\nθα τον σκοτώσει ο Ελισαίος. 18Αλλά θ’ αφήσω απ’ τους Ισραηλίτες ζωντανούς εφτά\nχιλιάδες, όλους εκείνους που δε γονάτισαν να προσκυνήσουνε το Βάαλ, και που το\nστόμα τους δεν ασπάστηκε το άγαλμά του».\nΟ Ηλίας καλεί τον Ελισαίο\n19Όταν έφυγε από ’κει ο\nΗλίας, συνάντησε τον Ελισαίο, γιο του Σαφάτ, που όργωνε. Μπροστά του πήγαιναν\nδώδεκα ζευγάρια βόδια κι εκείνος οδηγούσε το δωδέκατο. Ο Ηλίας πέρασε κοντά του\nκαι του πέταξε πάνω του το μανδύα του.\n20Τότε ο Ελισαίος άφησε\nτα βόδια κι έτρεξε πίσω από τον Ηλία. «Σε παρακαλώ», του είπε, «άσε με να πάω\nνα αποχαιρετήσω τον πατέρα μου και τη μάνα μου και μετά θα σε ακολουθήσω». Ο\nΗλίας του αποκρίθηκε: «Σ’ εμπόδισα εγώ; Πήγαινε και γύρνα πάλι εδώ». 21Έτσι ο\nΕλισαίος ξαναγύρισε· πήρε ένα ζευγάρι βόδια, τα θυσίασε και με τα ξύλα του\nαλετριού έβρασε το κρέας και το μοίρασε στο λαό κι έφαγαν. Ύστερα ακολούθησε\nτον Ηλία και έγινε υπηρέτης του.\nΓ΄) 20 Οι Σύριοι πολιορκούν τη\n1Ο Βεν-Αδάδ, βασιλιάς των\nΣυρίων, συγκέντρωσε όλο το στρατό του, που αποτελούσε συμμαχία τριάντα δύο\nηγεμόνων, και πήγε με ιππικό και άμαξες και πολιόρκησε την πόλη της Σαμάρειας,\nμε σκοπό να την κυριέψει. 2Έστειλε αγγελιοφόρους στην πόλη στον Αχαάβ, βασιλιά\nτου Ισραήλ, 3οι οποίοι του είπαν εκ μέρους του: «Ο Βεν-Αδάδ λέει ότι το ασήμι\nσου και το χρυσάφι σου ανήκουν σ’ αυτόν· οι γυναίκες σου και οι πιο ωραίοι γιοι\nσου ανήκουν σ’ αυτόν». 4Ο βασιλιάς του Ισραήλ του αποκρίθηκε: «Όπως τα λες,\nκύριέ μου, βασιλιά: Εγώ και όλα τα υπάρχοντά μου ανήκουμε σ’ εσένα».\n5Αλλά οι αγγελιοφόροι\nήρθαν πάλι στον Αχαάβ και του είπαν: «Ο Βεν-Αδάδ λέει ότι έστειλε και σου\nζήτησε να του παραδώσεις το ασήμι σου και το χρυσάφι σου, τις γυναίκες σου και\nτους γιους σου. 6Αύριο, λοιπόν, την ίδια ώρα, θα σου στείλει τους ανθρώπους του\nκαι θα ψάξουν μέσα στο ανάκτορό σου και στα σπίτια των αξιωματούχων σου και θα\nβάλουν στο χέρι ό,τι πολύτιμο έχεις».\n7Τότε ο βασιλιάς του\nΙσραήλ κάλεσε όλους τους πρεσβυτέρους της χώρας και τους είπε: «Κοιτάτε να\nδείτε που αυτός γυρεύει το κακό μας. Έστειλε και μου ζήτησε τις γυναίκες μου\nκαι τους γιους μου, το ασήμι μου και το χρυσάφι μου κι εγώ δεν του τα\nαρνήθηκα». 8Οι πρεσβύτεροι και ο λαός τού είπαν: «Μην τον ακούς και μην\nυποχωρήσεις». 9Έτσι ο Αχαάβ απάντησε στους αγγελιοφόρους του Βεν-Αδάδ: «Να\nπείτε στον κύριό μου, το βασιλιά: Όσα έστειλες και ζήτησες από το δούλο σου την\nπρώτη φορά, θα σου τα δώσω, αλλά αυτό που απαιτείς τώρα δεν μπορώ να το κάνω».μ\nΟι αγγελιοφόροι έφυγαν μ’\nαυτή την απάντηση. 10Ο Βεν-Αδάδ του ξανάστειλε αγγελιοφόρους και του\nπαράγγειλε: «Να με τιμωρήσουν οι θεοί, αν δε φέρω τόσο στρατό εναντίον της\nΣαμάρειας, ώστε το χώμα της να μη φτάσει για να πάρει καθένας από τους\nστρατιώτες μου μια χούφτα απ’ αυτό». 11Ο βασιλιάς του Ισραήλ του απάντησε με\nτην εξής παροιμία: «Αυτός που ζώνεται τα όπλα, ας μην περηφανεύεται σαν εκείνον\nπου τα αποθέτει». 12Ο Βεν-Αδάδ ήταν σε συμπόσιο με τους άλλους ηγεμόνες στις\nσκηνές, όταν άκουσε αυτή την απάντηση. Αμέσως τότε διάταξε τους αξιωματικούς\nτου και παρατάχθηκαν για να κάνουν επίθεση στην πόλη.\nΟ Κύριος ενθαρρύνει το\n13Τότε ένας προφήτης\nπλησίασε τον Αχαάβ, και του είπε: «Άκου τι λέει ο Κύριος: Βλέπεις όλο αυτό το\nμεγάλο πλήθος; Θα σου το παραδώσω σήμερα στην εξουσία σου κι έτσι θα μάθεις ότι\nεγώ είμαι ο Κύριος».\n14Ο Αχαάβ ρώτησε: «Με\nποιον θα μου τους παραδώσει;» Ο προφήτης απάντησε: «Ο Κύριος λέει: Με τους\nνέους που στρατολόγησαν οι διοικητές των επαρχιών». Ο Αχαάβ ρώτησε: «Και ποιος\nθα διευθύνει τη μάχη;» «Εσύ», του απάντησε ο προφήτης.\n15Ο Αχαάβ πήρε αναφορά\nαπό τους νέους που είχαν στρατολογηθεί από τους διοικητές των επαρχιών και\nβρέθηκαν διακόσιοι τριάντα δύο άντρες. Μετά απ’ αυτούς, πήρε αναφορά απ’ όλο\nτον ισραηλιτικό στρατό και βρέθηκαν εφτά χιλιάδες άντρες. 16Το μεσημέρι ο Αχαάβ\nεξαπέλυσε επίθεση, την ώρα που ο Βεν-Αδάδ μεθοκοπούσε στις σκηνές, μαζί με τους\nτριάντα δύο συμμάχους του ηγεμόνες. 17Πρώτοι επιτεθήκαν οι νέοι των διοικητών\nτων επαρχιών. Τότε ο Βεν- Αδάδ έστειλε μια περίπολο η οποία του ανέφερε:\n«Στρατός βγήκε από τη Σαμάρεια». 18«Πιάστε τους ζωντανούς», διέταξε εκείνος,\n«είτε βγήκαν για να ζητήσουν ειρήνη, είτε βγήκαν για πόλεμο».\n19Στο μεταξύ είχαν βγει\nαπό την πόλη οι νέοι των διοικητών και ο στρατός τούς ακολουθούσε. 20Καθένας\nτους χτυπούσε κι από έναν αντίπαλο, έτσι που οι Σύριοι τράπηκαν σε φυγή και οι\nΙσραηλίτες τους καταδίωκαν. Ο Βεν-Αδάδ διέφυγε πάνω σ’ ένα άλογο μαζί με το\nιππικό του. 21Ο βασιλιάς του Ισραήλ τους καταδίωξε, χτύπησε το ιππικό και τις\nάμαξες και κατέσφαξε τους Συρίους.\nΟι Ισραηλίτες νικούν πάλι\n22Ο προφήτης πλησίασε\nτότε το βασιλιά του Ισραήλ και του είπε: «Εμπρός! Πάρε θάρρος και κοίταξε καλά\nτι θα κάνεις, γιατί μετά ένα χρόνο ο βασιλιάς των Συρίων θα επιτεθεί εναντίον\n23Οι άνθρωποι του βασιλιά\nτων Συρίων του είπαν: «Οι θεοί τους είναι θεοί των βουνών, γι’ αυτό μας\nνίκησαν. Αν τους πολεμήσουμε στην πεδιάδα, τότε σίγουρα θα τους νικήσουμε. 24Να\nτι θα κάνεις: Θα διώξεις τους ηγεμόνες να πάνε στον τόπο τους και θα βάλεις στη\nθέση τους διοικητές. 25Κι εσύ ετοίμασε το στρατό σου, να φτάσει τα άτομα του\nστρατού που χάθηκε, καθώς και ιππικό, όσο το ιππικό που χάθηκε, και άμαξες όσες\nοι άμαξες που χάθηκαν. Θα πάμε να πολεμήσουμε τους Ισραηλίτες στην πεδιάδα και\nσίγουρα θα τους νικήσουμε».\nΟ Βεν-Αδάδ άκουσε τη\nσυμβουλή τους και δέχτηκε να την ακολουθήσει. 26Μετά από ένα χρόνο επιθεώρησε\nτο στρατό των Συρίων και τους οδήγησε στην Αφέκ για να πολεμήσουν τους\nΙσραηλίτες. 27Οι Ισραηλίτες είχαν οργανωθεί κι αυτοί και είχαν ανεφοδιαστεί.\nΠροέλασαν για να τους συναντήσουν και στρατοπέδευσαν απέναντί τους σε δύο\nομάδες. Αυτοί έμοιαζαν σαν δύο μικρά κοπάδια κατσικιών, ενώ οι Σύριοι είχαν\nπλημμυρίσει όλη την περιοχή.\n28Τότε ο άνθρωπος του\nΘεού πλησίασε το βασιλιά του Ισραήλ και του είπε: «Ο Κύριος λέει: Επειδή είπαν\nοι Σύριοι ότι ο Κύριος είναι θεός των βουνών και όχι θεός των πεδιάδων, θα\nπαραδώσω στην εξουσία σου όλο αυτό το μεγάλο πλήθος κι έτσι θα μάθετε ότι εγώ\nείμαι ο Κύριος».\nστρατοπεδευμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον εφτά μέρες. Την έβδομη μέρα άρχισε\nη μάχη και οι Ισραηλίτες θανάτωσαν εκατό χιλιάδες πεζούς Συρίους μέσα σε μια\nμέρα. 30Όσοι επέζησαν, είκοσι εφτά χιλιάδες άντρες, κατέφυγαν στην Αφέκ· αλλά\nτο τείχος της πόλης έπεσε πάνω τους.\nΣυμφωνία Αχαάβ και\nΟ Βεν-Αδάδ τράπηκε σε\nφυγή και κρύφτηκε στην πόλη, στο πίσω υπνοδωμάτιο ενός σπιτιού. 31Τότε του\nείπαν οι άνθρωποί του: «Έχουμε ακούσει πως οι βασιλιάδες των Ισραηλιτών είναι\nσπλαχνικοί. Να φορέσουμε, λοιπόν, πένθιμα τρίχινα ρούχα, να βάλουμε σχοινιά στο\nκεφάλι μας και να πάμε στο βασιλιά του Ισραήλ. Ίσως σου χαρίσει τη ζωή».\n32Ντύθηκαν, λοιπόν, στα\nπένθιμα, έβαλαν σχοινιά στο κεφάλι τους και παρουσιάστηκαν στο βασιλιά του\nΙσραήλ. «Ο δούλος σου ο Βεν-Αδάδ», του είπαν, «σε παρακαλεί να τον αφήσεις να\nζήσει». Ο Αχαάβ απάντησε: «Ζει ακόμα; Είναι αδερφός μου!» 33Οι απεσταλμένοι το\nπήραν αυτό σαν καλό σημάδι και βιάστηκαν να το επιβεβαιώσουν: «Αδερφός σου\nείναι ο Βεν-Αδάδ», είπαν. Ο βασιλιάς τότε τους είπε: «Πηγαίνετε και φέρτε τον\nΟ Βεν-Αδάδ ήρθε στον\nΑχαάβ, κι αυτός τον ανέβασε στην άμαξά του. 34Ο Βεν-Αδάδ είπε στον Αχαάβ: «Θα\nσου επιστρέψω τις πόλεις που είχε πάρει ο πατέρας μου από τον πατέρα σου, και\nθα χτίσεις για τον εαυτό σου αγορές στη Δαμασκό, όπως είχε ο πατέρας μου στη\nΣαμάρεια». Και ο Αχαάβ απάντησε: «Με τη συμφωνία αυτή εγώ θα σε αφήσω\nελεύθερο». Έτσι έκανε συμφωνία μαζί του και τον άφησε ελεύθερον.\nΈνας προφήτης καταδικάζει\n35Εκείνη την ώρα ο Κύριος\nδιάταξε ένα μέλος μιας ομάδας προφητών να πει σ’ έναν άλλο προφήτη: «Χτύπησέ\nμε, σε παρακαλώ». Αλλά ο άλλος αρνήθηκε να τον χτυπήσει. 36Τότε ο πρώτος του\nείπε: «Επειδή δεν υπάκουσες στο λόγο του Κυρίου, όταν θα φύγεις από ’δω θα σε\nσκοτώσει ένα λιοντάρι». Πράγματι, μόλις ο προφήτης εκείνος έφυγε τον συνάντησε\nένα λιοντάρι και τον κατασπάραξε.\n37Ο προφήτης συνάντησε\nέναν άλλο άνθρωπο και του είπε: «Χτύπησέ με, σε παρακαλώ». Ο άνθρωπος τον\nχτύπησε και τον πλήγωσε. 38Μετά ο προφήτης έφυγε και στάθηκε στο δρόμο\nπεριμένοντας να περάσει ο βασιλιάς, αφού προηγουμένως μ’ έναν επίδεσμο στα\nμάτια, είχε γίνει αγνώριστος.\n39Όταν λοιπόν περνούσε ο\nβασιλιάς, αυτός του φώναξε: «Ο δούλος σου βρισκόμουν στη μάχη, όταν με\nπλησιάζει ένας αξιωματικός και μου φέρνει έναν αιχμάλωτο με τη διαταγή: “φύλαξέ\nμου αυτόν τον άνθρωπο. Αν με οποιονδήποτε τρόπο χαθεί, τότε θα τον πληρώσεις με\nτη ζωή σου ή με ένα ασημένιο τάλαντο!” 40Ενώ όμως εγώ ήμουν απασχολημένος από\n’δω κι από ’κει, ο αιχμάλωτος εξαφανίστηκε». Ο βασιλιάς του Ισραήλ έβγαλε την\nαπόφαση: «Αυτή είναι η καταδίκη σου. Εσύ ο ίδιος την αποφάσισες».\n41Τότε ο προφήτης έβγαλε\nγρήγορα τον επίδεσμο από τα μάτια του και ο βασιλιάς τον αναγνώρισε ότι ανήκε\nσε ομάδα προφητών.μα 42«Άκου τι λέει ο Κύριος:» είπε στο βασιλιά. «Επειδή\nάφησες ελεύθερο τον άνθρωπο που εγώ τον είχα για καταστροφή, θα πεθάνεις εσύ\nστη θέση του και ο λαός σου στη θέση του λαού του».\n43Ο βασιλιάς του Ισραήλ\nέφυγε και γύρισε στο σπίτι του, στη Σαμάρεια, πικραμένος και οργισμένος.\nΓ΄) 21 Ο Αχαάβ και το αμπέλι του\n1Μετά απ’ αυτά τα\nγεγονότα συνέβη το εξής: Ο Ναβουθαί, ο Ιζρεελίτης, είχε ένα αμπέλι κοντά στο\nανάκτορο του Αχαάβ, βασιλιά της Σαμάρειας. 2Μια μέρα ο Αχαάβ είπε στο Ναβουθαί:\n«Δώσε μου το αμπέλι σου να το κάνω λαχανόκηπο, γιατί είναι κοντά στο ανάκτορό μου·\nκι εγώ για αντάλλαγμα θα σου δώσω ένα καλύτερο αμπέλι ή αν προτιμάς, θα σου\nδώσω το αντίτιμο σε χρήμα».\n3Ο Ναβουθαί απάντησε: «Ο\nΚύριος να με φυλάξει από μια τέτοια πράξη! Το αμπέλι αυτό είναι η κληρονομιά\nπου την έχω λάβει από τους προγόνους μου, κι απαγορεύεται να τη μεταβιβάσω σ’\n4Ο Αχαάβ γύρισε στο σπίτι\nτου πικραμένος και οργισμένος, επειδή ο Ναβουθαί του είπε ότι δεν μπορούσε να\nτου μεταβιβάσει την κληρονομιά των προγόνων του. Έπεσε στο κρεβάτι του, γύρισε\nτο πρόσωπό του προς τον τοίχο και δεν ήθελε να φάει τίποτα. 5Η γυναίκα του η\nΙεζάβελ τον πλησίασε και τον ρώτησε: «Γιατί είσαι κακόκεφος και δεν τρως;»\n6Εκείνος της απάντησε: «Είχα μια συζήτηση με το Ναβουθαί, τον Ιζρεελίτη. Του\nζήτησα να μου δώσει το αμπέλι του με πληρωμή ή αν θέλει να του δώσω άλλο αμπέλι\nαντί γι’ αυτό, κι εκείνος μου είπε ότι δε μου το δίνει».\n7Τότε η Ιεζάβελ τού είπε:\n«Εσύ είσαι βασιλιάς του Ισραήλ. Σήκω, φάε και πάψε να στενοχωριέσαι. Εγώ θα σου\nδώσω το αμπέλι του Ναβουθαί του Ιζρεελίτη». 8Έγραψε, λοιπόν, γράμματα με το\nόνομα του Αχαάβ, τα σφράγισε με τη σφραγίδα του και τα έστειλε στους\nπρεσβυτέρους και στους προκρίτους της πόλης, όπου κατοικούσε ο Ναβουθαί.\n9Στα γράμματα αυτά\nέγραφε: «Συγκεντρώστε τον πληθυσμό της πόλης σε γιορτή νηστείας και βάλτε το\nΝαβουθαί επικεφαλής του λαού. 10Βάλτε και δύο διεφθαρμένους ανθρώπους να\nμαρτυρήσουν ψέματα εναντίον του και να πουν: “αυτός βλασφήμησε το Θεό και το\nβασιλιά”.μβ Τότε βγάλτε τον έξω απ’ την πόλη και θανατώστε τον με λιθοβολισμό».\n11Οι πρεσβύτεροι και οι\nπρόκριτοι της πόλης του Ναβουθαί έκαναν όπως τους παράγγελνε η Ιεζάβελ με τα\nγράμματα που τους είχε στείλει. 12Διοργάνωσαν, λοιπόν, μια τελετή νηστείας κι\nέβαλαν το Ναβουθαί επικεφαλής του λαού. 13Ήρθαν τότε δύο διεφθαρμένοι άνθρωποι,\nστάθηκαν μπροστά στο Ναβουθαί και κατέθεσαν εναντίον του μαρτυρία ενώπιον του\nλαού: «Ο Ναβουθαί βλασφήμησε το Θεό και το βασιλιά». Τότε τον έβγαλαν έξω από\nτην πόλη και τον εκτέλεσαν με λιθοβολισμό. 14Μετά οι πρεσβύτεροι και οι\nπρόκριτοι έστειλαν μήνυμα στην Ιεζάβελ: «Ο Ναβουθαί λιθοβολήθηκε και πέθανε»,\n15Μόλις άκουσε η Ιεζάβελ\nότι πέθανε ο Ναβουθαί, είπε στον Αχαάβ: «Πήγαινε και πάρε στην κατοχή σουμγ το\nαμπέλι του Ναβουθαί του Ιζρεελίτη, που αρνιόταν να σου το πουλήσει. Δε ζει\nπια». 16Όταν άκουσε ο Αχαάβ ότι ο Ναβουθαί πέθανε, πήγε στο αμπέλι του Ναβουθαί\nγια να το πάρει στην κατοχή του.\nΟ Ηλίας αποτρέπει την\nτιμωρία του Αχαάβ\n17Τότε ο Κύριος είπε στον\nΗλία το Θεσβίτη: 18«Σήκω, και πήγαινε να συναντήσεις τον Αχαάβ, το βασιλιά του\nΙσραήλ, που είναι στη Σαμάρεια. Τώρα βρίσκεται στο αμπέλι του Ναβουθαί· έχει\nπάει για να το πάρει στην κατοχή του. 19Θα του πεις εκ μέρους μου: “εσύ\nσκότωσες τον άνθρωπο κι από πάνω θέλεις να πάρεις στην κατοχή σου και τ’ αγαθά\nτου;” Κι ακόμα θα του πεις, ότι εγώ ο Κύριος λέω: “στον τόπο που γλύψαν’ τα\nσκυλιά το αίμα του Ναβουθαί θα γλύψουν και το δικό σου αίμα”».\n20Ο Αχαάβ είπε στον Ηλία:\n«Με βρήκες, εχθρέ μου;»\nΚι εκείνος απάντησε: «Σε\nβρήκα, επειδή πούλησες την ψυχή σου στο να πράττεις ό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο.\n21Ο Κύριος, λοιπόν, λέει: “θα σου προξενήσω συμφορές, θα σ’ εξαφανίσω και θα\nεξολοθρεύσω από την οικογένειά σου κάθε αρσενικό, δούλον ή ελεύθερο. 22Θα κάνω\nτην οικογένειά σου σαν την οικογένεια του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ και σαν την\nοικογένεια του Βασά, γιου του Αχιά, επειδή εξόργισες εμένα, τον Κύριο, κι\nέκανες τον Ισραήλ να αμαρτήσει”. 23Όσο για την Ιεζάβελ, ο Κύριος λέει: “τα\nσκυλιά θα φάνε την Ιεζάβελ στην πεδιάδα Ιζρεέλ. 24Κι ακόμα, όποιος από την\nοικογένειά σου, Αχαάβ, πεθάνει στην πόλη, θα τον φάνε τα σκυλιά· κι όποιος\nπεθάνει στο ύπαιθρο θα τον φάνε τα όρνεα”».\n25(Κανένας, βέβαια, δεν\nυπήρξε σαν τον Αχαάβ, που είχε πουλήσει την ψυχή του στο να πράττει ό,τι\nδυσαρεστεί τον Κύριο, γιατί τον παραπλανούσε η Ιεζάβελ, η γυναίκα του. 26Έκανε\nτις πιο βδελυρές πράξεις λατρεύοντας τα είδωλα, όπως ακριβώς έκαναν οι\nΑμορραίοι, που ο Κύριος τους είχε διώξει από τη χώρα τους για να κατοικήσουν οι\n27Μόλις άκουσε ο Αχαάβ\nαυτά τα λόγια, έσκισε τα ρούχα του,μδ ντύθηκε στα πένθιμα και νήστεψε· κοιμόταν\nφορώντας τα πένθιμα και περιφερόταν σιωπηλός. 28Τότε μίλησε ο Κύριος στον Ηλία\nτο Θεσβίτη και του είπε: 29«Είδες πώς ταπεινώθηκε ο Αχαάβ ενώπιόν μου; Επειδή\nλοιπόν ταπεινώθηκε, δε θα καταστρέψω την οικογένειά του στις μέρες του, αλλά\nστις μέρες του γιου του».\nΓ΄) 22 Πόλεμος για τη Ραμώθ\nεναντίον των Συρίων\n(Β΄ Χρ 18,1-11)\n1Πέρασαν τρία χρόνια\nχωρίς πόλεμο ανάμεσα στους Συρίους και στους Ισραηλίτες. 2Τον τρίτο όμως χρόνο,\nο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα, πήγε να επισκεφθεί τον Αχαάβ, βασιλιά του\nΙσραήλ. 3Ο Αχαάβ είπε στους αξιωματούχους του: «Το ξέρετε ότι η Ραμώθ στη\nΓαλαάδ μας ανήκει; Εμείς όμως δεν κάνουμε τίποτε για να την πάρουμε από την\nκυριαρχία του βασιλιά των Συρίων». 4Μετά πρότεινε στον Ιωσαφάτ: «Έρχεσαι να\nπολεμήσεις μαζί μου στη Γαλαάδ για να πάρουμε πίσω τη Ραμώθ;» Ο Ιωσαφάτ του\nαπάντησε: «Θα πάμε! Εγώ κι εσύ είμαστε ένα –ο λαός μου κι ο λαός σου, το ιππικό\nμου και το ιππικό σου». 5Και μετά πρόσθεσε: «Πρώτα, όμως, ζήτα σε παρακαλώ\nσήμερα κιόλας συμβουλή από τον Κύριο».\n6Τότε, ο βασιλιάς του\nΙσραήλ συγκέντρωσε τους προφήτες, τετρακόσιους άντρες περίπου,με και τους είπε:\n«Να πάω στη Γαλαάδ να πολεμήσω για να πάρω πίσω τη Ραμώθ ή να την εγκαταλείψω;»\nΕκείνοι απάντησαν: «Πήγαινε, βασιλιά, κι ο Κύριος θα σου παραδώσει την πόλη».\n7Ο Ιωσαφάτ ρώτησε: «Δεν\nυπάρχει εδώ κανένας άλλος προφήτης του Κυρίου, για να ρωτήσουμε και μ’ αυτόν;»\n8Ο βασιλιάς του Ισραήλ του απάντησε: «Υπάρχει ακόμα ένας άνθρωπος που μ’ αυτόν\nμπορούμε να ρωτήσουμε τον Κύριο, αλλά εγώ τον μισώ, γιατί δεν προφητεύει ποτέ\nκαλό για μένα, παρά κακό. Είναι ο Μιχαΐας, γιος του Ιμλά». Ο Ιωσαφάτ του\nαπάντησε: «Μη μιλάς έτσι, βασιλιά». 9Τότε κάλεσε ο βασιλιάς του Ισραήλ έναν\nευνούχο και του είπε: «Τρέξε να φέρεις το Μιχαΐα, γιο του Ιμλά».\n10Ο βασιλιάς του Ισραήλ\nκι ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα ήταν καθισμένοι στην πλατεία κοντά στην πύλη\nτης Σαμάρειας καθένας στο θρόνο του, φορώντας τις βασιλικές στολές τους. Κι\nόλοι οι προφήτες προφήτευαν μπροστά τους. 11Ο προφήτης Σεδεκίας μάλιστα, γιος\nτου Κεναανά, είχε κατασκευάσει κάτι σιδερένια κέρατα κι έλεγε: «Βασιλιά, άκου\nτι λέει ο Κύριος: Μ’ αυτά θα χτυπήσεις τους Συρίους και θα τους αφανίσεις!»\n12Τα ίδια έλεγαν και όλοι οι προφήτες: «Πήγαινε, βασιλιά, στη Γαλαάδ να\nπολεμήσεις για ν’ ανακτήσεις τη Ραμώθ. Θα πετύχεις! Ο Κύριος θα σου παραδώσει\nΗ προειδοποίηση του\n(Β΄ Χρ 18,12-27)\n13Στο μεταξύ, ο\nαπεσταλμένος που είχε πάει να καλέσει τον προφήτη Μιχαΐα, του έλεγε: «Όλοι οι\nπροφήτες, ομόφωνα, προφητεύουν καλούς οιωνούς για το βασιλιά. Κοίταξε, λοιπόν,\nνα είναι και η δική σου προφητεία όπως οι δικές τους. Να προφητέψεις ευνοϊκά».\n14Ο Μιχαΐας όμως του απάντησε: «Μα τον αληθινό Θεό, ό,τι μου πει ο Κύριος, αυτό\n15Όταν παρουσιάστηκε στο\nβασιλιά, εκείνος του είπε: «Μιχαΐα, να πάμε στη Γαλαάδ να πολεμήσουμε για να\nπάρουμε πίσω τη Ραμώθ ή να την εγκαταλείψουμε;» Ο Μιχαΐας απάντησε: «Πήγαινε,\nβασιλιά, και θα επιτύχεις. Ο Κύριος θα σου παραδώσει την πόλη». 16Αλλά ο\nβασιλιάς τού είπε: «Πόσες φορές πρέπει να σε ορκίσω για να μη λες σ’ εμένα παρά\nμόνο την αλήθεια στ’ όνομα του Κυρίου;»\n17Τότε κι ο Μιχαΐας\nαπάντησε: «Είδα όλο τον Ισραήλ σκορπισμένον στα βουνά, σαν πρόβατα χωρίς\nποιμένα. Κι είπε ο Κύριος: “αυτοί δεν έχουν πια αρχηγό· ας επιστρέψει καθένας\nήσυχα ήσυχα σπίτι του”».\n18Τότε είπε ο βασιλιάς\nτου Ισραήλ στον Ιωσαφάτ: «Δε σου το ’λεγα εγώ ότι αυτός δεν προφητεύει για μένα\nκαλό παρά κακό;»\n19Ο Μιχαΐας απάντησε:\n«Άκου, λοιπόν, και το λόγο του Κυρίου: Είδα τον Κύριο να κάθεται στο θρόνο κι\nόλα τα ουράνια όντα να στέκονται γύρω του, δεξιά του κι αριστερά του. 20Είπε,\nλοιπόν, ο Κύριος: “ποιος θα εξαπατήσει τον Αχαάβ και θα τον κάνει να πάει στη\nΓαλαάδ και να σκοτωθεί στη Ραμώθ;” Ο ένας έλεγε το ένα κι ο άλλος τ’ άλλο.\n21Ώσπου βγήκε ένα πνεύμα και στάθηκε μπροστά στον Κύριο και είπε: “εγώ θα τον\nεξαπατήσω”. Ο Κύριος το ρώτησε: “με ποιον τρόπο;” 22“Θα πάω”, είπε, “και θα\nκάνω όλους του προφήτες του βασιλιά να του λένε ψέματα”. Τότε ο Κύριος είπε:\n“πράγματι, έτσι θα τον ξεγελάσεις. Πήγαινε και κάνε κατά πώς είπες. Θα\nπετύχεις”. 23Τώρα, λοιπόν, ο Κύριος έχει αφήσει ένα πνεύμα να εμπνέει με ψέματα\nόλους αυτούς τους προφήτες σου. Αλλά στην πραγματικότητα ο Κύριος έχει\nαποφασίσει να σε βρει μεγάλο κακό».\n24Τότε ο Σεδεκίας, γιος\nτου Κεναανά, πλησίασε και χτύπησε το Μιχαΐα στο σαγόνι. «Από ποιο δρόμο», του\nείπε, «πέρασε το Πνεύμα του Κυρίου όταν έφυγε από μένα, για να μιλήσει σ’\nεσένα;» 25Ο Μιχαΐας απάντησε: «Θα το δεις την μέρα που θα τρέχεις να κρυφτείς\nστο πίσω υπνοδωμάτιο του σπιτιού σου».\n26Τότε ο βασιλιάς του\nΙσραήλ πρόσταξε: «Πιάστε το Μιχαΐα και παραδώστε τον στον Αμών, το φρούραρχο\nτης πόλης, και στον Ιωάς, γιο του βασιλιά.μς 27Θα τους πείτε ότι ο βασιλιάς\nδιατάζει να τον ρίξουν στη φυλακή και να του δίνουν μόνο λίγο ψωμί και λίγο\nνερό, ωσότου γυρίσω πίσω σώος και αβλαβής». 28Κι ο Μιχαΐας απάντησε: «Αν εσύ\nγυρίσεις πίσω γερός, τότε δεν μίλησε μέσω εμού ο Κύριος». Και πρόσθεσε:\n«Ακούστε το αυτό όλοι οι λαοί!»\nΗ προφητεία του Μιχαΐα\nΘάνατος του Αχαάβ\n(Β΄ Χρ 18,28-34)\n29Έτσι ο βασιλιάς του\nΙσραήλ και ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα, πήγαν στη Γαλαάδ για να πολεμήσουν\nεναντίον της Ραμώθ. 30Ο βασιλιάς του Ισραήλ είπε στον Ιωσαφάτ: «Εγώ θα\nμεταμφιεστώ και θα μπω στη μάχη. Εσύ, όμως, φόρεσε κανονικά τη στολή σου». Έτσι\nο βασιλιάς του Ισραήλ μπήκε στη μάχη μεταμφιεσμένος. 31Αλλά ο βασιλιάς των\nΣυρίων είχε δώσει στους τριάντα δύο αρχηγούς των αμαξών του ρητή διαταγή να μη\nχτυπήσουν κανέναν, ούτε απλό στρατιώτη ούτε αξιωματικό, παρά μόνο το βασιλιά\n32Οι αρχηγοί των αμαξών,\nόταν είδαν τον Ιωσαφάτ, είπαν: «Σίγουρα αυτός είναι ο βασιλιάς του Ισραήλ» κι\nέτρεξαν καταπάνω του να τον χτυπήσουν. Αλλά ο Ιωσαφάτ έβγαλε μια πολεμική\nκραυγή 33κι οι αρχηγοί των αμαξών, όταν είδαν ότι δεν ήταν αυτός ο βασιλιάς του\nΙσραήλ, σταμάτησαν να τον καταδιώκουν. 34Αλλά ένας στρατιώτης τέντωσε τυχαία το\nτόξο και το βέλος πήγε και χτύπησε τον πραγματικό βασιλιά του Ισραήλ ανάμεσα\nστις προστατευτικές πλάκες του θώρακα της πανοπλίας του. Τότε ο Αχαάβ είπε στον\nηνίοχό του: «Γύρνα τα χαλινάρια και βγάλε με από τη μάχη· πληγώθηκα». 35Η μάχη\nόμως ήταν σκληρή εκείνη την ημέρα. Το βασιλιά του Ισραήλ τον στήριζαν να στέκει\nορθός στην άμαξα απέναντι από τους Συρίους. Το βράδυ όμως πέθανε και το αίμα\nτης πληγής του είχε χυθεί στο βάθος της άμαξας. 36Με το ηλιοβασίλεμα πέρασε ο\nκήρυκας απ’ όλο το στρατόπεδο φωνάζοντας: «Γυρίστε καθένας στην πόλη του,\nκαθένας στη χώρα του».\n37Έτσι πέθανε ο βασιλιάς\nΑχαάβ και τον έφεραν στη Σαμάρεια και τον έθαψαν εκεί.\n38Όταν έπλεναν την άμαξα\nστη δεξαμενή της Σαμάρειας, έρχονταν τα σκυλιά κι έγλυφαν το αίμα του και οι\nπόρνες πλένονταν εκεί, σύμφωνα με το λόγο που είχε πει ο Κύριος. 39Η υπόλοιπη\nιστορία του Αχαάβ είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων\nτου Ισραήλ. Εκεί αναφέρεται όλη η δράση του, το ανάκτορο που έχτισε\nδιακοσμημένο με ελεφαντόδοντο, καθώς και οι πόλεις που έχτισε. 40Μετά το θάνατο\nτου Αχαάβ, τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του Οχοζίας.\nΗ βασιλεία του Ιωσαφάτ\n(Β΄ Χρ 20,31–21,1)\n41Ο Ιωσαφάτ, γιος του\nΑσά, είχε γίνει βασιλιάς του Ιούδα το τέταρτο έτος της βασιλείας του Αχαάβ στον\nΙσραήλ, 42σε ηλικία τριάντα πέντε ετών. Βασίλεψε είκοσι πέντε χρόνια στην\nΙερουσαλήμ. Η μητέρα του ονομαζόταν Αζουβά και ήταν κόρη του Σιλχί. 43Αυτός\nέκανε το σωστό ενώπιον του Κυρίου, ακολουθώντας απαρέγκλιτα το παράδειγμα του\nΑσά, του πατέρα του. 44Αλλά οι ιεροί τόποι δεν καταργήθηκαν και ο λαός συνέχιζε\nνα προσφέρει θυσίες και θυμιάματα εκεί. 45Ο Ιωσαφάτ είχε ειρηνικές σχέσεις με\nτο βασιλιά του Ισραήλ.\n46Η υπόλοιπη ιστορία του\nΙωσαφάτ είναι καταχωρισμένη στο Βιβλίο των Χρονικών των βασιλιάδων του Ιούδα.\nΕκεί αναφέρονται τα κατορθώματά του και οι πόλεμοι που έκανε, 47καθώς και πώς\nεξαφάνισε από τη χώρα τους υπόλοιπους ιερόδουλους άντρες, που είχαν απομείνει\nεκεί από τον καιρό του Ασά, του πατέρα του.\n48Άλλωστε εκείνη την\nεποχή δεν υπήρχε βασιλιάς στην Εδώμ. Μόνο ένας διοικητής, τοποθετημένος από το\nβασιλιά του Ιούδα.μζ 49Ακόμα ο Ιωσαφάτ κατασκεύασε πλοία Θαρσείς, για να\nπηγαίνουν στην Οφείρ για χρυσάφι. Αλλά η αποστολή δεν πέτυχε, γιατί τα πλοία\nσυντρίφθηκαν στην Εσιών-Γάβερ. 50Τότε ο Οχοζίας, γιος του Αχαάβ, πρότεινε στον\nΙωσαφάτ οι ναυτικοί της χώρας του να ενωθούν με τους δικούς του στα πλοία. Αλλά\nο Ιωσαφάτ δε δέχτηκε.\n51Όταν πέθανε ο Ιωσαφάτ\nτον έθαψαν μαζί με τους προγόνους του, στην Πόλη Δαβίδ. Στο θρόνο τον\nδιαδέχτηκε ο γιος του ο Ιωράμ.\nΗ βασιλεία του Οχοζία\n52Ο Οχοζίας, γιος του\nΑχαάβ, έγινε βασιλιάς του Ισραήλ στη Σαμάρεια, το δέκατο έβδομο έτος της\nβασιλείας του Ιωσαφάτ στον Ιούδα. Βασίλεψε στον Ισραήλ δύο χρόνια 53κι έπραξε\nό,τι δυσαρεστεί τον Κύριο ακολουθώντας το κακό παράδειγμα του πατέρα του, της\nμητέρας του και του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, ο οποίος είχε παρασύρει τον\nΙσραήλ να αμαρτήσει. 54Ακόμη προσκύνησε το Βάαλ για να του προσφέρει λατρεία·\nκαι εξόργισε τον Κύριο, το Θεό του Ισραήλ, όπως ακριβώς είχε κάνει κι ο πατέρας\nτο αλλοιώνουν για μη εμπορικούς σκοπούς,\nμε βασική προϋπόθεση την\nαναφορά στην πηγή : © ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ