παροράματα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω: ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ ΑΝΝΑ Ανθολογία\nΓΥΝΑΙΚΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ\nΈλα να σου δείξω είπες τον φεγγίτη του σπιτιού: πολύ παλιό αυτό το σπίτι, γυρνούν μέσα του ακόμα ανάσες βογκητά και στεναγμοί. Στο βάθος κάστρα του παλιού καιρού, μη μη είπες μη βγαίνεις αλλά εγώ σκαρφάλωνα κόκκινα τα κεραμίδια, τυλιγμένοι σωλήνες παράξενου υλικού. Είχα βάψει πρώτη φορά τα νύχια μου ταίριαζαν κόκκινα, ασημί και το φεγγάρι ταίριαζε, η στέγη της εκκλησίας πολύ μακριά δεν κινδυνεύαμε, η μέση μου γυμνή γδάρθηκε στην κόψη, πετούσαν σύννεφα πουλιά κι αστέρια, νεράιδες παιδιά και νάνοι, το πιάνο έτριζε γκλανκ, ποτέ δεν έπαιζα είπες καλά μόνο μιλούσα μιλούσα στο ραδιόφωνο, υγρή γλυκιά φωνή, χτυπούσε το κεφάλι μου στο πάτωμα την ώρα που βυθίστηκες στο σώμα μου… Μη μη είπα, οι γάτες πάντα περπατούν στη βροχή αλλά εσύ δεν άκουγες, με τράβηξες μέσα σου και χάθηκα, δεν υπάρχουν δεν υπάρχουν έγραφες κι εγώ πίστευα ό,τι κι αν έλεγες εγώ σε πίστευα κι ας με ανάγκαζες μετά να γλείφω τους λεκέδες απ’ το παλιό σου αίμα [ΑΝΤΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕ ΦΕΓΓΙΤΗ από τις ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ της Άννας Αφεντουλίδου, εκδόσεις Γαβριηλίδη ]\nΤον συνάντηση πρώτη φορά σ’ ένα μαγαζί με φωτοτυπικά μηχανήματα. Ζέστη αφόρητη, ένας γελοίος ανεμιστήρας στο ταβάνι κι αυτός φορούσε ράσα. Δέρμα λευκό απαλό –το μάντευες ολοκάθαρα –μάτια καστανά, βαριά τα ματόκλαδα να κλειδώνουν τους πόθους και φορούσε ράσα… Αχ, αναστέναξε. Είναι μάταιο. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ. Θα ’χουμε πάλι τα ίδια. Πάλι θα με καταραστούν. Πάλι θα με αφορίσουν. Κι ούτε μια πέτρα σ’ αυτόν τον κωλότοπο, να ξεθυμάνει για λίγο η οργή τους. Τις μάζεψε όλες ο Δήμος, μαζί με τους τελευταίους τρελούς! [ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ].\nΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 1: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι (από τις ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ)\nΣκοτεινή η θάλασσα. Δυο παιδιά κολυμπούν. Στην παραλία η άμμος καίει το βλέμμα. Αυτή έχει μαύρα μαλλιά και κατάλευκο δέρμα. Με πλησιάζει. Τι θέλει; Γλυκό αχνό χαμόγελο με ανακουφίζει. Περπατά δίπλα μου ακροπατώντας αθόρυβα. Αρχίζει να μου μιλά ψιθυριστά. Έχω μόνο τη γεύση του ανέμου και το χάδι της φωνής της.\nΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 2: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι\nΕκείνη με τυλιγμένο το κεφάλι σ’ ένα κίτρινο πανί κοιτάζει τον τοίχο. Σκούρο δέρμα και πράσινα μάτια. Γδαρμένος ο καθρέφτης δεν απαντά, αλλά αυτή συνεχίζει να του μιλά λαχανιάζοντας: «Δυο κάθετες ρίγες μου βαραίνουν τα μάτια»\nΚοιτάει δίπλα απ’ το παράθυρο. Σκιές από παλιές κορνίζες.\n«Η ερωμένη μου» λέει δείχνοντας τη σκιά μιας παλιάς κορνίζας, μιας ανύπαρκτης πια φωτογραφίας, «τη νύχτα που τη μάγεψε η σειρήνα»\nΕΚΣΤΑΣΙΣ: όραμα 3: Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι\nΞύλινο τραπέζι με μαγκωμένα συρτάρια. Μπρούτζινα πόμολα σκουριάζουν τα δάχτυλα. Από τη μια μεριά κουτσαίνει. Κριτς κριτς, κομματιάζει τη νύχτα. Περιμένω ιδρωμένη στη σκιά της. Σφιχτά δεμένα τα στήθη με μακριά μαντίλια, αφήνουν τα πόδια γυμνά. Σαν να περπατά σε αγκάθια, γυαλιά ακροδάχτυλα. Μαλλιά ανεμίζουν σε πηχτό υδάτινο κενό. Χείλη υγρά, λιμνάζουσες μνήμες. Κλείνει τ’ αυτιά με ασπρισμένα τα χέρια. Αλλά η φωνή δυνατή διαπερνά το μυαλό σπαράζοντας το σώμα της.\nΕγώ αγωνίζομαι απλώς να αντέξω χωρίς τον πόθο του κορμιού σου.\nΤο σπίτι καινούργιο, στραβώνουν οι τοίχοι, τσιμεντοκονίαμα σωρός. Οι σωλήνες διαγράφονται μέσα απ’ το σώμα τους. Χάσκουσες τρύπες δέχθηκαν λάθος καλώδια. Ανεμιστήρες και θερμοσυσσωρευτές δεν καταφέρνουν να βελτιώσουν τον αέρα ή τη θερμοκρασία. Πώς να πολεμήσω τον ίλιγγο της πίσω πλευράς; Μονοκόμματος τοίχος ευνουχίζει το βράχο. Κάθετος γκρεμός μέχρι τα σπλάχνα της θάλασσας. Βουίζουν αφροί.\nΟ όγκος στο κέντρο του δαπέδου. Έφτυσε φωτιά το τζάκι. Έπιασαν οι κατάρες. Καινούργιο το σπίτι και γέμισε ήδη σκιές. Τι θέλουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τους ξέρεις; Δε λένε να φύγουν. Σκορπίζουν σκουπίδια χλευάζοντας.\nΘα εκδικηθώ. Ω ναι, σίγουρα, μια μέρα θα τους εκδικηθώ.\nΜε καλούσε και με καλούσε ξανά και ξανά με τη χαμηλόφωνη, σχεδόν μελωδική φωνή του τόσο επίμονα και τρυφερά, σχεδόν βασανιστικά. Ώσπου τα κατάφερε να με βγάλει από τη χρόνια νάρκη μου, από έναν δια βίου, όπως μου φαινόταν λήθαργο.\nΒαθυπράσινα στοχαστικά μάτια, μαύρα σγουρά μαλλιά. Λευκά κατάλευκα δάχτυλα. Είχε τη συνήθεια να τυλίγει αργά μια μπούκλα στο δείχτη του καθώς μιλούσε με το βλέμμα χαμένο κάπου μακριά.\nΕκείνο το βράδυ με έπεισε ν’ αγγίξω τα χείλη του – ω πόσα χρόνια είχα να το νιώσω!\nΑυτός γεύτηκε τα μικρά μυστικά της τέχνης και της αγάπης κι εγώ απέκτησα κάτι απαγορευμένο και ανέλπιστο.\nΔε μου ζήτησε ποτέ ξανά τίποτα, πάρεξ εκείνο το πρώτο φιλί, που είχε ακούσει πως θα του χάριζε το ταλέντο που του χρωστούσε η μοίρα.\nΜόνο κάθε δεύτερη μέρα του αλλάζω νερό μη χάσει το χρώμα του. Και πού και πού του ρίχνω μια μύγα μην πέσει σε αχρηστία η πολύτιμη γλώσσα του.\nΗ γυναίκα σχεδόν όμορφη, παρόλα τα χρόνια της. Μαλακό δέρμα, απαλές γραμμές σ' ένα αφράτο κορμί. Λευκότητα, χαμόγελα, χάρη. Μαζί τους ένα μελαχρινό κορίτσι με πυρόξανθες τούφες στα μαλλιά. Λεπτό, μικροκαμωμένο σώμα νεράιδας. Αέρινη κίνηση, θλιμμένο βλέμμα, τα χείλη της άγρια. Τα ρουθούνια τρεμόπαιζαν. Ήθελα πολύ να την πλησιάσω και να την διώξω ταυτόχρονα.\nΌταν μ' αγγίζει, παθαίνει κρίσεις επιληψίας, έλεγε χαϊδεύοντας εκστασιασμένος το κορίτσι. Μάτια κενά, υγρά τα χείλη, συστραμμένα τα μέλη. Ψιθύριζε λέξεις λαγνείας.\nΘα έρθω, του είπα. Σε λίγο θα έρθω και θα την σώσω.\nΕίχε πολλή ζέστη εκείνο το καλοκαίρι και εγώ δεν είχα ούτε ένα ρούχο ν' αλλάξω.\nΈχω στην τσέπη μου τον πόνο σου. Καλά κλεισμένο στο καντράν του κινητού μου. Λίγες λέξεις επιμελώς επιλεγμένες συνιστούν το μυστήριο της αγωνίας σου. Εξετάζεις τις πιθανότητες. Εκλογικεύεις τις εκδοχές. Αναρριχάσαι στο αδιέξοδο. Σταγόνες ιδρώτα. Στεγνά χείλη διατρέχουν τη γλώσσα γδέρνοντας τα σύμφωνα. Θαμπά τα δάχτυλα μετράνε τους κόμπους. Πιες να κοιμηθείς. Κοιμήσου να ονειρευτείς τα ανήσυχα. Ξύπνα να αναμετρηθείς. Σου αρέσει, αγάπη μου;\nΤην τελευταία μέρα των διακοπών είδα ξανά ένα αταίριαστο όνειρο. Εσείς θα το κατατάξετε πάλι στα «Προς Διόρθωσιν». Εγώ το βρίσκω ολότελα αρμοσμένο στα γούστα μου.\nΟδηγώ αυτοκίνητα σε στενόμυαλους δρόμους. Φορτηγατζής μου κάνει κουμάντο γδέρνοντας το κορμί μου. Εντέλει παρκάρω.\nΈπειτα ο χορός. Επί της υποδοχής. Μεγάλο πολυτελείας ξενοδοχείο. Ανακαινισμένο παλιό μεγαλείο. Κόβουμε κουπόνια και μοιράζουμε φαγητό. Ο κόσμος ουρά περιμένει. Όλοι γνωστοί. Εγώ καμώνομαι πως δεν τους ξέρω, για να φύγουν.\nΤόσα φαγητά. Τόσα υπέροχα φαγητά περνούν απ’ τα χέρια μου κι εγώ δεν μπορώ να φάω. Ούτε ένα χοτ-ντογκ δε θα προλάβω. Παρόλο που είναι γρήγορο. Ένα από τα πιο γρήγορα φαγητά μας. Και το επιθυμώ από μικρή. Γονείς δάσκαλοι και γυμναστές. Ποτέ δεν με άφησαν να φάω κάτι τέτοιο.\nΠεινώ, σας λέω.\nΠόρτες σκαλιστές και κόκκινες. Τα δωμάτια, μικρά, κατάλευκα, υπόσχονται λιγοστό αλλά καλής ποιότητας ύπνο για να ζεις κι όχι για να φεύγεις.\nΚοιμόμουν έναν ύπνο χλιαρό και ιδρωμένο. Η ησυχία της ζέστης πνιγηρή κολλούσε τα βλέφαρα.\n-Ακόμα κοιμάσαι; μου είπε ο άνδρας. Οι άλλοι είναι ήδη στην παραλία. Πότε θα πας;\nΤράβηξα το σεντόνι, το σώμα μου ήταν ήδη γυμνό.\n-Συγγνώμη, του είπα βλέποντας πως κοίταζε τα αποτριχωμένα μου μέλη.\nΠήγα στην κουζίνα. Ανοίγοντας το ψυγείο, έβραζε το κρέας, στο τοίχωμα καρφωμένα τα χθεσινά λουκάνικα έσαζαν το λίπος τους. Μια πρίζα στεριωμένη σε γυμνό καλώδιο. Να θυμηθώ να του πω να μην βάλει το χέρι του, σκέφτηκα. Το φως διαφορετικό, άσπρο, τρεμούλιαζε. Μου πόνεσαν τα μάτια.\nΣτο μπάνιο, ροδαλά νερά στα λευκά πλακάκια. Η γυναίκα ξέπλενε το αίμα απ’ τα πόδια της Δε θα έρθω, είπε. Πηγαίνετε εσείς.\nΌταν βγήκαμε έξω, μας άρπαξε ο αέρας, ο κίτρινος ήλιος του σπιτιού είχε χαθεί, περπατήσαμε βιαστικά προς τα εκεί.\nΠίσω απ’ το λόφο, γκρίζο κι αγριεμένο το νερό απειλούσε.\n-Μα πού πήγαν οι άλλοι; ψέλλισα κοιτάζοντας τη σκοτεινή αμμουδιά.\n-Άργησες, άκουσα τον ψίθυρό του να σφυρίζει στ’ αυτί μου.\nΈστρεψα το κεφάλι. Ο δρόμος είχε χαθεί μαζί του.\nΤώρα έπρεπε ολομόναχη να βαδίσω στην ακτή.\n-Είναι άδικο, μουρμούρισα μουτρωμένη. Άργησα μόνον είκοσι χρόνια!\nΚι άρχισα να αγκομαχώ βουερά,, καθώς τραβιόμουν προς τα πίσω αφρίζοντας και μαζεύοντας βιαστικά φύκια και βότσαλα, για να είναι τραχύς ο πυθμένας μου και να πνίγονται, σκέφτηκα μνησίκακα, αλλά, στην πραγματικότητα, για να μπορώ να βάλω σημάδια, καλού κακού, για το δρόμο της επιστροφής.\nΜια επίπεδη πλατφόρμα νερού. Μόλις ανέβεις αναγνωρίζει πού θέλεις να πας. Και σε οδηγεί. Το πρωινό, πλάκες σοκολάτας και πικρός καφές. Ο διπλανός κολλάει πάνω σου ενοχλητικά. Δήθεν να διακρίνει τι υπάρχει στην οθόνη. Πίνακας ανακοινώσεων για παρόν και μέλλον. Βρομάει η ανάσα του ξενύχτι. Πρέπει να πας στην κουζίνα για να παραγγείλεις. Καθισμένες σερβιτόρες μπρος σε σωρούς λαχανικών χασκογελούν. Δεν ακούν, αλλά λεν ναι. Το σπίτι βολικό, δεν παραπονιέμαι. Εξάλλου υπάρχει και το πατρικό. Λίγο παλιό αλλά ψηλοτάβανο και άνετο.\nΤο δικό μου, πληθωρικά φορτωμένο με τα ημιτελή συμβάντα της ζωής μου, δεν το αντέχω.\nΠήρα τον μανδύα και τυλίχθηκα. Δε μ’ έβλεπε κανείς.\nγλίστρησα τα δάχτυλα ανάμεσα στα πόδια της.\nνα αφήσω το κλειδί κάτω απ’ το χαλάκι\nΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΩΝ\nΣου έφερα το ημερολόγιο\nείπες καλά. Και μ’ άφησες να σταθώ δίπλα σου στο γραφείο. Η οθόνη ανοιχτή έδειχνε άλλους κόσμους. Δίπλα σου βιβλία, εικόνες μουσικές ίσως και ταινίες με άλλες ζωές.\nΤο ωραίο ήταν το παράθυρο που έδειχνε ύπουλο φθινόπωρο να λέει θα ανοίξουν τα σχολεία σε λίγο γαμώτο μου.\nκάψιμο τσούξιμο ψίθυρος μημηφοβασαι ωραιοθαειναιμη\nφωνή καθησυχαστική έβρεχε το λαιμό μου\nθροΐσματα φερμουάρ παντζούρια σεντόνια\nέλεγα τα λευκά μου σανδάλια πως θα καθαρίσω να μη με αλλά.\nδε θα προλάβεις ποτέ\nΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ 13ο ΦΕΓΓΑΡΙ\nΗ μητέρα με είχε κουβαλήσει σε αυτή την αηδία, άδεια παραλία. Χωρίς παιχνίδια.\nΈβγαινα και μάζευα ξερά φύκια και ψόφια στρείδια.\nΤο ωραίο, ένας δράκος κοιμόταν στη θάλασσα και τους έλεγα συνεχώς Σσς.\nΤης άρεσες που ηλιοκαμένος, μόνο με σορτς, της μιλούσες γλυκά. Ήσουν μορφωμένος και ήξερες να περιμένεις.\nΕγώ κρυβόμουν πίσω απ’ τις γρίλιες και σας άκουγα.\nΌταν μαγείρευε μια χοντρή γυναίκα και έπλενε τα ρούχα, κοίταζα τις ιδρωμένες της μασχάλες.\nΤο 13ο φεγγάρι θα ήταν πολύ φωτεινό στα κεφάλι σας, αλλά εκείνη είχε αίμα και δεν μπορούσε να κολυμπήσει. Κοιμήθηκε νωρίς.\nΚαθόσουν στο βράχο κι έπινες. Μύριζες εκείνος το βράδυ, όπως ο πατέρας μου καφενείο.\nΣε πλησίασα, έκαιγαν τα μάγουλα.\nΤι θέλεις, μικρή;\nΈπεσα στο νερό με τα ρούχα. Φώναζες αλλά όχι δυνατά.\nΒγήκα αμέσως και έβγαλα το βρεγμένο μου φόρεμα. Τα μάτια σου γυάλισαν όπως η θάλασσα.\nΣε πλησίασα. Έτρεμα.\nΈβγαλες τα φύκια απ’ το στήθος.\nΈλα να σου δείξω τα κοχύλια μου, είπα!\nΠίσω απ’ το σπίτι σε μια στοίβα καμένα έβγαλα το τενεκεδένιο κουτί.\nΕίναι όλα σπασμένα, είπες.\nΑκριβώς. Αυτά δεν τα θέλει κανείς.\nΑκούμπησα πάνω σου, όπως εκείνη.\nΜετά γέμισα άμμο, ήσουν βαρύς.\nΔεν μπορούσα να πάρω ανάσα, δάγκωσα τα χείλη, μάτωσα.\nΌχι, όχι, έλεγες. Αλλά δεν ξεκολλούσες.\nΤόσο μορφωμένος και ακόμα δεν είχες μάθει.\nΚανείς δεν ξεφεύγει από τέτοιο φεγγάρι\nΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΚΥΡΩΘΕΝΤΟΣ ΧΡΗΣΜΟΥ\nΚάθε απόγευμα 4-6 στο μικρό διαμέρισμα.\nΕγώ στο σιδερένιο κρεβάτι κι εσύ στην καρέκλα.\nΆγγιζα παλιές ουλές, ξεχασμένους λεκέδες, τα μικρά μου λακκάκια. Σκοτεινά βαθουλώματα του λαιμού, απαλές κυρτώσεις της πλάτης. Φλογισμένες θηλές, ομφαλός ρουφηγμένος, ρουθούνια ανοιχτά.\nΜόνο ανάσα ακουγόταν\nλεπτό σύρσιμο του κορμιού\nελαφρύ φύσημα του καπνού\nκαι ένα κλικ.\nΣτο τραπέζι άφηνες κάθε φορά μισές τις σελίδες\nΈπαιρνες τις καινούργιες εικόνες κι έφευγες.\nΕρχόσουν με γυαλιά και γκρίζα μαλλιά ή μακριά καστανά ριγμένα στην πλάτη.\nΕίχες το λεπτό σου τζιν και λυτά τα κορδόνια.\nΉ το μαβί παντελόνι το φαρδύ σου πουλόβερ και κούτσαινες.\nγυναίκες γυμνές σκούπιζαν σιωπηλά τα νερά\nλησμονημένη πηγή που την πίστευαν.\nΣτην είσοδο στεκόσουν πάντα για λίγο.\nΈλεγες πως περίμενες κάποτε αλλά τώρα κουράστηκες.\nΠολύχρωμο πλήθος ζητούσε εικόνες\nχρησμούς και το βλέμμα σου.\nΑπό τώρα; ψιθύριζαν\nΜ’ αγαπούσες, μου φώναζαν\nσου είχαν λείψει τα φιλιά στο λαιμό που είναι τόσο ωραία.\nΞέρουν που να σταθούν ξέρουν πώς ν’ αρχίσουν.\nΚι όλο ξεχνούσες\nήσουν κάποτε Δίας\nκαι ποτέ δεν θυμόσουν\nεγώ η Πυθία.\nΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΙΣΟΜΕΤΡΙΑΣ\nΚτίριο αναπαλαιωμένα καινούργιο.\nσκοτεινοί σταλακτίτες της μνήμης.\nΑν διαλέξεις την κόκκινη, ίσως γλυτώσεις.\nΚαθρέφτες. σκοινιά κι αποτσίγαρα.\nοι λέξεις χύνονται αλύγιστες\nΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΠΛΩΝ ΠΛΥΝΤΗΡΙΩΝ\nΝα περιμένεις στον ήλιο.\nΤη βεράντα την είχες αδειάσει\nκαρότσι μωρού με είχε ξεγελάσει στο μπάνιο.\nλεμονιές ελιές ευκάλυπτους\nγια να μάθω μαζί σου των υγρών την αλήθεια.\nΕυτυχώς υπάρχει και η αλληγορία για να θυμίζει πως άλλα λέμε και άλλα εννοούμε\nΠαραμύθια σκαρώνω καρφώνοντας μισά σκουλαρίκια στα μάτια… Κι όμως είναι για άλλη μια φορά αληθινά: «Δέχτηκα το χαλινάρι για να απολαύσω τον ιππέα, για να καλπάσω εγώ μαζί του ξεγελώντας ότι αυτός έχει το πρόσταγμα. Μέχρι στιγμής καλά τα πήγα. Αλλά όσο ανόητο να είσαι αφέντης τόσο πληκτικό να είσαι δούλος!.. Η σκέψη άχρηστο αξεσουάρ του έρωτα. Λέξη ταμπού μας προφύλαξε από την αλήθεια, μας χάρισε την αυταπάτη και γιατί όχι, την ανάλαφρη γεύση μιας ιμιτασιον αθανασίας. Πίσω από τη μάσκα της κρύψαμε το φόβο μιας αναίτιας εκσπερμάτωσης...» [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ της Άννας Αφεντουλίδου, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2013]\nΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΗΓΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΧΑΡΑΚΙΑ ΑΠΟ ΑΝΕΞΙΤΗΛΟ ΜΕΛΑΝΙ. ΤΡΙΒΩ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΜΙΑΝ ΑΛΟΙΦΗ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΥΚΑΝΕΙ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ:\nΚάποτε ήταν πριγκίπισσα. Τώρα της αρέσουν τα παραμύθια και οι συλλογές.\nΑκουμπούσε τις πεταλούδες, ενώ πετάριζαν ακόμα, στο τραπέζι και πλησίαζε τη φωτιά στα φτερά τους. Τινάζονταν για μια φορά ακόμα. Μετά. Έβγαζε το καπάκι από το βάζο και το γύριζε ανάποδα. Έπιανε παραζαλισμένες τις πυγολαμπίδες και τις έσερνε με δύναμη πάνω στον τοίχο. Σαν κιμωλίες που αφήνουν πίσω τους φωσφορίζουσες γραμμές.\nΤα παραμύθια που της άρεσε να σκαρώνει ήταν από κείνα που δεν λέγονται. Τα σεντούκια τους έκρυβαν βαθιά απαγορευμένα μυστικά. Αν τα έβγαζες έξω σ’ έτρωγαν. π.χ ένας όμορφος άνδρας έσερνε τα πρησμένα του πόδια μουρμουρίζοντας: «Θα κοιμηθώ πρώτα την κόρη της, μετά το γιο της και στο τέλος θα μπήξω τις περόνες στα δικά της μάτια, να θέλει και να μην μπορεί να κρεμαστεί».\nΧάρη στα παραμύθια και τις συλλογές της, την πλησίαζαν πολλοί περίεργοι. Αφού τους βασάνιζε με όλους τους άγριους τρόπους που ήξερε από την πριγκιπική της θητεία, τους διαμέλιζε και τους έκρυβε στα σεντούκια. Μόνο κάποια αθώα μέλη τους άφηνε σε κοινή θέα στον τοίχο μαζί με τα έντομα: μια τούφα μαλλιά, ένα βλέφαρο, ένα νύχι. Μετά. Καθόταν ημίγυμνη στον καναπέ και κάπνιζε κοιτάζοντάς τα όλα ήσυχη. Όποιος καταλάβαινε τι σήμαινε μια τούφα μαλλιά, ένα βλέφαρο, ένα νύχι, θα τον παντρευόταν και θα του χάριζε το παλιό της βασίλειο. Το είχε αποφασίσει!\nΑρπαζόταν απ’ τα ξένα κορμιά σαν απ’ τα κάγκελα του κελιού πριν την εκτέλεση\nΗ σκέψη άχρηστο αξεσουάρ του έρωτα. Λέξη ταμπού μας προφύλαξε απ’ την αλήθεια, μας χάρισε την αυταπάτη και γιατί όχι την ανάλαφρη γεύση μιας ιμιτασιόν αθανασίας. Πίσω από τη μάσκα της κρύψαμε το φόβο μιας αναίτιας εκσπερμάτωσης [ΤΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ]\nΉταν ο κολυμβητής χάριν και εξαιτίας του οποίου έγινε η θάλασσα. Μέχρι να το καταλάβει, η γέφυρα είχε ολοκληρωθεί. Δεν κολύμπησε ποτέ (ΥΔΡΟΣΤΑΤΙΚΟΝ)\nΑν ζητούσαν πιο πολλά, δεν είχε να δώσει. Αν ζητούσαν πιο λίγα, απλώς δεν μπορούσε (ΤΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ)\nΑυτή ήταν η νεράιδα. Ωστόσο φοβόταν κάθε στιγμή πως εκείνος έψαχνε το χαμένο κομμάτι, για να φύγει (ΦΟΒΙΚΟΝ)\nΣαν το πιασμένο αγρίμι πάλευε να πάρει ανάσα. Και εκείνο το άγγιγμα ήταν μια ελπίδα ότι μπορούσε επιτέλους κάπως να ελευθερωθεί (ΔΙΑΣΩΣΙΣ)\nΑρπαζόταν απ’ τα ξένα κορμιά σαν από τα κάγκελα του κελιού πριν την εκτέλεση. Στροβιλιζόταν στη δίνη τους όπως άλλοι σνιφάρουν βενζίνη (ΠΟΡΝΙΚΟΝ)\nΑυτοκίνητο ακίνητο στην άκρη. Τζάμι χαρακωμένο από βροχή. Δάχτυλα τρέχουν στις σκιές της σάρκας χωρίς επιστροφή. Ό,τι τραγούδησε έχει τελειώσει. (ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΚΟΝ)\nΤο καπάκι το σφράγισαν. Γιατί όλοι θα έβλεπαν τα διαλυμένα μέλη, Όλοι θα καταλάβαιναν και δεν έπρεπε. Ανοίξτε το! Δώστε πίσω τον θάνατό μου (ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΚΟΝ)\nΑνακάτεψε χλωρίνη, βιακάλ, ακουαφόρτε και το ήπιε. Ανάστροφα κύλησε το αίμα και διέλυσε τον δυνατό μυ της γλώσσας. Αναστασία! φώναξαν. Δεν ήσουν πια εκεί. (ΜΝΗΣΘΗΤΕ)\nΞόδεψε μισή ζωή αγνοώντας εκείνη την αίσθηση. Θα ξοδέψει άλλη μισή αναζητώντας την σ’ αυτό που άλλοι λένε τυχαίο, ενώ είναι απλώς αναπόφευκτο. (ΛΑΧΕΣΙΣ)\nΤου άρεσε να την βλέπει με άλλες. Ύστερα έγραφε ως το πρωί. Μετά από καιρό αυτοκτόνησε. Και όμως, τον είχε αγαπήσει. (ΛΟΓΙΟΝ)\nΌσο δρόμο έπαιρνε, δρόμο άφηνε, τόσο κάτι την τραβούσε πίσω. Ο καταραμένος τόπος το είχε αποφασίσει. Θα έμενε για πάντα εκεί (ΑΡΑ)\nΠοτέ δεν είχε νιώσει τόσο πικρό οργίλο μίσος. Έγλειφε τα δάκρυα που δεν μπόρεσε. Η πιο βαθιά ηδονή. Έκλεισε την τσάντα και πέταξε το μαχαίρι. (ΡΕΒΑΝΣ)\nΤο είχα ανάγκη κάθε μέρα. Και όχι μία φορά κάθε τόσο. Οι άλλοι δεν το καταλάβαιναν. Έτσι, έμαθε να περιμένει. (ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΣ)\nΈχω το κλειδί αλλά δεν ξέρω ποια πόρτα ανοίγει (έτσι κι αλλιώς μιλάω πάντα για όνειρα)\n1] Μικρό εφηβικό στήθος. Σφιχτό ζεστό συμπαγές. Θηλές σε στύση. Σκαρφάλωνε η ενοχή στο άγγιγμα. Δεν πρέπει. Δεν πρέπει. 2] Μού έσπρωχνε το στέρνο με το χέρι. Δεν θέλω, έλεγε. Σήμαινε, έλα. 3] Ρουφηγμένη κοιλιά μέχρι τον θώρακα. Όλο έπαρση το κόκαλο της ήβης. Το άρπαξα. 4] Χείλη δροσερά μισάνοιχτα. Έβαλα την γλώσσα μου μέσα τους. Άγνωστη χώρα. 5] Μηροί λεπτοί υποχώρησαν μαλακά στην ορμή μου. Ανατρίχιασα. 6] Σπηλιά υγρή και στενή με πονούσε. Επέμενα. Βόγκηξε. 7] Βυθισμένος σε παχύρρευστη θάλασσα κολυμπούσα μαζί της. 8] Στην βουερή της παγίδα ξεψύχησα. Αγγίζοντας ξανά την αρχή. 9] Κι εκείνη. 10] Το τέλος [Δέκα πορνικές φωτογραφίες]\nΆννα Αφεντουλίδου, Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Λογοτεχνία, με ειδίκευση στη Γενική Συγκριτική Γραμματολογία, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει ασχοληθεί, σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών, με την ποίηση του Α. Εμπειρίκου και με τη σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο Ελλείπον Σημείο, η οποία συμπεριελήφθη στη μικρή λίστα υποψήφιων βιβλίων πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, για τα Λογοτεχνικά Βραβεία 2010 του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Το διήγημά της Μύθου Εγκώμιον επιλέχθη για την ανθολογία διηγήματος Θεσσαλονίκη 2012 από τις εκδόσεις Ιανός. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές ιστοσελίδες.


Διαλέξεις: "Τάσεις και ρεύματα που επηρέασαν τη φωτογραφική τέχνη" - Photologio\nΣπύρος Φίλιος 14 Δεκ 2018 Photo Δρώμενα, Photologio Events\nΠροσκεκλημένος του Photologio.gr ο φωτογράφος και καθηγητής φωτογραφίας στο πανεπιστήμιο της Ουψάλα, Αλεξ Παπαϊωάννου, που θα μας μυήσει στις τάσεις και τα ρεύματα που επηρέασαν τη φωτογραφική τέχνη, σε δυο εισηγήσεις στις\n18.12.2018 (Α’ Μέρος) ώρα 18.30 -21.00 και\n20.12.2018 (Β’ Μέρος) ώρα 18.30 -21.00\nστο χώρο της Gallery / Athens Heart Mall (Πειραιώς 180, 1ος όροφος)\nFacebook Event: https://www.facebook.com/events/214789619446886/\nΠοιος μπορεί να πει τι είναι φωτογραφία σήμερα; Είναι μέσο, τεχνική, κλάδος της σύγχρονης τέχνης, μια τάξη πραγμάτων στη φυσική πραγματικότητα; Είναι η φωτογραφία στάση, ιδέα, ιδεολογία, ιδανικό, ένα χειροτέχνημα, ένα συναίσθημα;\nΕίναι μήπως η γενικώς καθιερωμένη οπτική νόρμα της πολιτισμικής μας ανάπτυξης – όπως πολλοί αρέσκονται να την αποκαλούν- ή μία μορφή επικοινωνίας που αργοπεθαίνει και που εκθειάζεται μόνο νοσταλγικούς οπαδούς του βρώμιου του αργύρου, μία μορφή που θεωρείται πλέον παρωχημένη εξαιτίας τού εδάφους που κερδίζει η ψηφιακή τεχνική της εικόνας σε μία μεταφωτογραφική εποχή; Ή μήπως είναι τόσο απλά τα πράγματα ώστε η χωρίς προηγούμενο επιτυχία της φωτογραφίας στις οπτικές τέχνες και στη μαζική κουλτούρα τού αιώνα μας να οδήγησε στην παρακμή της;\nΗ δεκαετία τού 1980 ήταν η δεκαετία τής φωτογραφικής τέχνης. Φυσικά άρχισε νωρίτερα με τους Nadar, Stieglitz, Rodchenko, Warhol, ονόματα που οριοθετούν την φωτογραφική έκβαση ως κεντρική έκφραση πολιτισμικής ανάπτυξης.\nΑντίθετα το τέλος τής δεκαετίας τού ‘70 χαρακτηρίστηκε από την έκρηξη της πληθώρας των φωτογραφικών γκαλερί την έκρηξη ακολούθησε μία γενιά φωτοκαλλιτεχνών, που κατέκτησε τον κόσμο τής τέχνης μέσα από μία άλλη θεώρηση. Μία όχι τόσο απρόσμενη ερμηνεία τής όλης διαδικασίας είναι ότι η φωτογραφία αφού εξαγνίστηκε, έγινε εν τέλει αποδεκτή στο ναό τής οπτικής τέχνης. Ο φωτογράφος μπορεί πια να χαιρετάει τον ζωγράφο χωρίς αισθήματα κατωτερότητας. Ισότιμοι συνάδελφοι. (Αν και στη δεκαετία του 80 γύρισαν τα πάνω κάτω και oι ζωγράφοι περιθωριοποιήθηκαν). Και βέβαια είναι η «φωτογραφία τέχνη».\nH «φωτογραφία» δεν είναι κανένα έτοιμο και απολιθωμένο προϊόν. Η φωτογραφία ξαναγεννιέται κάθε μέρα, σε κάθε καινούργια φωτογραφία, για κάθε παρατηρητή. Το μέσο μετακινείται, διαμορφώνεται, αναγεννιέται μέσα από την επιλογή τού κάθε θεράποντα της φωτογραφικής τέχνης, μέσα από την ερμηνεία τού θεατή, μέσα από την ανάλυση του κρητικού. Αυτό που δημιουργήθηκε το μακρινό 1839 ήταν μια απλή τεχνική παραγωγής και επεξεργασίας τής εικόνας. H φωτογραφία, δηλαδή η πρακτική της, έχει εξελιχθεί από τότε και στην πρακτική αυτή δεν διαφαίνεται κανένα τέλος. Όπως και να έχουν τα πράγματα η εξέλιξη της φωτογραφίας τις τελευταίες δεκαετίες εμπεριέχει και την καθιέρωσή της ως κομμάτι τής μοντέρνας τέχνης αλλά και το αντίθετο ότι δηλαδή η μοντέρνα τέχνη συνειδητοποίησε ότι τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κομμάτι τής φωτογραφίας.\nH τέχνη δεν είναι προκαθορισμένη ή αποφασισμένη εκ των προτέρων. Εμείς διαμορφώνουμε τους κανόνες, έτσι όπως διαμορφώνουμε καθημερινά και τη φωτογραφία, ξανά και ξανά.\nΣτα χρόνια που πέρασαν και ειδικά από τον μεσοπόλεμο και μετά, τα ρεύματα της τέχνης (ντανταϊσμός, σουρεαλισμός κλπ.) επηρέασαν σαφώς και τη φωτογραφία και την αισθητική της.\nAthens Heart Mall https://athensheart.gr/\nAlex Papaioannou Athens Heart Mall Photologio.gr Αλεξ Παπαιωάννου


ΠΑΣ Γιάννινα – Κέρκυρα 2-1 | Αργυράδες - Κέρκυρα\nΣε ένα συγκλονιστικό όπως εξελίχθηκε στο φινάλε ματς στους «Ζωσιμάδες», ο ΠΑΣ Γιάννινα έμεινε πίσω στο σκορ από την Κέρκυρα στο 72' όμως πέτυχε την ανατροπή μέσα σε 6 λεπτά (76', 82'), πήρε τη νίκη με 2-1 και κράτησε το εντός έδρας αήττητο στο πρωτάθλημα.\nΤο στατιστικό που θέλει την Κέρκυρα να μην νικάει ποτέ στα Γιάννινα επιβεβαιώνεται με... κάθε πιθανό τρόπο! Στο ματς της 9ης αγωνιστικής, οι «Φαίακες» προηγήθηκαν στο 72' και όλα έδειχναν ότι θα έπαιρναν τη νίκη σε ένα διάστημα του αγώνα που ήταν καλύτερα, όμως ξαφνικά ήρθε η κατάρρευση! Μέσα σε 6 λεπτά ο ΠΑΣ έφτασε στην ανατροπή με δύο όμορφα γκολ, παρέμεινε αήττητος για φέτος στο «σπίτι» του και αύξησε τη διαφορά του από την ομάδα του Βοσνιάδη, ανεβαίνοντας στους 13 βαθμούς.\nΣχεδόν... «απόλυτο 0»\nΜε εξαίρεση μονάχα μία φάση στα πρώτα 45 λεπτά του αγώνα στους Ζωσιμάδες, το υπόλοιπο ημίχρονο ήταν μάλλον το χειρότερο της σεζόν έως τώρα στη Super League. Μόλις τρία σουτ ήταν ο συνολικός απολογισμός για τις δύο ομάδες, με τον ΠΑΣ να έχει τον έλεγχο και την κατοχή της μπάλας με ποσοστό άνω του 60% και την Κέρκυρα να περιμένει στο μισό γήπεδο.\nΑυτή η εδαφική υπεροχή της ομάδας του Πετράκη πάντως ήταν πλήρως ανούσια και «φλύαρη». Μπορεί οι γηπεδούχοι να έπαιζαν επί της ουσίας την Κέρκυρα στο μισό γήπεδο, αλλά ελάχιστα πράγματα κατάφεραν να δημιουργήσουν από τη μέση και μπροστά, απέναντι σε μια καλά στημένη ομάδα.\nΥπήρξε ένα σουτ του Κόντε άουτ μόλις στο 2', ενώ η Κέρκυρα απάντησε με ένα επίσης σουτ άουτ του Σοϊλέδη στο 17' από μακρινή απόσταση. Σε γενικές γραμμές, όσο περνούσε η ώρα, ο ΠΑΣ διατηρούσε εύκολα την μπάλα στα πόδια του και είχε τον έλεγχο των κινήσεων στη μεσαία γραμμή, ωστόσο η Κέρκυρα ήταν πολύ καλά κλεισμένη στην άμυνά της, χωρίς να προβληματίζεται ιδιαίτερα στο πώς θα ανακόψει τις επιθέσεις των Γιαννιωτών. Αυτός ο κακός ρυθμός του πρώτου ημιχρόνου και η γενικότερη κακή εικόνα του, «διακόπηκε» μονάχα στη φάση του 34', όταν ο Γαρουφαλιάς βρήκε με βαθιά μπαλιά τον Κόντε που βγήκε τετ-α-τετ, όμως ο Γιαννακόπουλος τον «νίκησε» και κράτησε το 0-0.\nΆλλο ματς, σχεδόν... ματσάρα!\nΌτι συνέβη στο πρώτο ημίχρονο -δηλαδή σχεδόν το απόλυτο τίποτα- δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί στην επανάληψη. Οι δύο ομάδες φαίνεται πως «ξύπνησαν» κατά τη διάρκεια της διακοπής και μετά τις σχετικές οδηγίες των προπονητών επανήλθαν στον αγωνιστικό χώρο πλήρως αλλαγμένες προς το καλύτερο και με διάθεση για να παίξουν... κανονικό ποδόσφαιρο.\nΣτο 49' η Κέρκυρα είχε την πρώτη φάση της επανάληψης με ένα σουτ του Σοϊλέδη άουτ, ενώ ο ΠΑΣ απάντησε με τη διπλή ευκαιρία του 56' όταν αρχικά ο Γιαννακόπουλος έσωσε το μακρινό σουτ του Τζημόπουλου, ενώ στη συνέχεια, μετά από φάση διαρκείας, ο Χαλκιαδάκης σούταρε άουτ. Λίγο μετά, στο 62', η εξαιρετικά ανεβασμένη Κέρκυρα που είχε πλέον ισορροπήσει το ματς, είχε και τη μεγαλύτερη φάση της στο ματς. Ένα λάθος γύρισμα από τον Γιάκο προς τον Βελλίδη έδωσε στον Γκόμες την ευκαιρία να ανοίξει το σκορ, όμως το πλασέ του σταμάτησε στο δεξί δοκάρι της εστίας των γηπεδούχων.\nΑπείλησε με το πρώτο «διπλό»\nΗ εναλλαγή φάσεων συνεχίστηκε πάντως με αμείωτη ένταση στο δεύτερο 45λεπτο. Στο 71' ο Γιαννακόπουλος μπλοκάρει σταθερά καλό σουτ του Σολτάνι στην κίνηση, ενώ ένα λεπτό μετά η Κέρκυρα έφτασε στο γκολ. Σκόρερ ο Παμλίδης ο οποίος υποδέχθηκε έξοχη κάθετη μπαλιά του Αρτυματά, μπήκε στην περιοχή και πλάσαρε εύστοχα τον Βελλίδη για το 0-1. Το μισό γκολ ανήκει στον Επστάιν πάντως που τράβηξε την άμυνα μακριά, με σωστή κίνηση στον χώρο. Στο σημείο αυτό του αγώνα, οι φιλοξενούμενοι έδειχναν να πατούν καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο και πλέον απειλούσαν με το πρώτο διπλό της σεζόν στους «Ζωσιμάδες» και πρώτη δική τους νίκη εκεί... ever.\n«ΟΧΙ» στη γκέλα!\nΠαρ' όλα αυτά, ανήμερα της Εθνικής μας εορτής, ο ΠΑΣ είπε «ΟΧΙ» και «κράτησε» το κάστρο του! Η ανατροπή άρχισε στο 76', όταν μετά από λάθος της άμυνας, ο Ναδάλες σέντραρε και ο Κόντε έγραψε το 1-1 με προβολή. Στο 81' οι γηπεδούχοι έχασαν μεγάλη ευκαιρία όταν ο Σολτάνι αστόχησε από εξαιρετικά πλεονεκτική θέση και ένα λεπτό μετά ήρθε τελικά το δεύτερο γκολ. Μετά από διώξιμο της άμυνας της Κέρκυρας, ο Γιάκος σούταρε στην κίνηση εκτός περιοχής και η μπάλα «καρφώθηκε» στη δεξιά γωνία του Γιαννακόπουλου για το 2-1! Λίγο μετά ο Σολτάνι είχε την ευκαιρία για ένα ακόμη γκολ, όμως τη σπατάλησε κι έτσι παρέμεινε αυτό το σκορ, με τον ΠΑΣ να ανεβαίνει στη βαθμολογία με μια πολύ σημαντική νίκη, ειδικά όπως εξελίχθηκε το ματς.\nΜατς με δύο εντελώς διαφορετικά ημίχρονα και τον ΠΑΣ να βγαίνει νικητής στις λεπτομέρειες. Οι Γιαννιώτες έχουν πάρει τον... αέρα της Κέρκυρας και παρότι απειλήθηκαν με την πρώτη εντός έδρας ήττα τους, βρήκαν τον τρόπο για ακόμη μια φορά να πάρουν το «τρίποντο». Ένα παιχνίδι από αυτά που δίνουν ψυχολογία σε μια ομάδα ενόψει της συνέχειας και ο ΠΑΣ την χρειαζόταν.\nΟ Γιάκος με το έξοχο γκολ που έδωσε τη νίκη και ο Σολτάνι με την επιθετική πνοή που έδωσε στην ομάδα του όταν μπήκε στο ματς.\nΕδώ δεν χωράνε... διακρίσεις. Όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο στο πρώτο ημίχρονο...\nΚανένα απολύτως πρόβλημα με τη διαιτησία του αγώνα.\nΠΑΣ Γιάννινα (Γιάννης Πετράκης): Βελλίδης, Τζημόπουλος (62' Νικολιάς), Μαυροπάνος, Μιχαήλ, Γαρουφαλιάς (54' Σολτάνι), Μπουκουβάλας, Ναδάλες, Λίλα, Γιάκος, Χαλκιαδάκης (68' Μανθάτης), Κόντε.\nΚέρκυρα (Αλέκος Βοσνιάδης): Γιαννακόπουλος, Αρτυματάς (87' Ντουαλά), Σοϊλέδης, Γκόμες, Παμλίδης, Σπίνουλας (79' Κόντος), Σιόντης, Ιωάννου, Μπαλάφας (60' Ζορμπάς), Επστάιν, Γρομητσάρης.\nΒοηθοί: Χρήστος Μπαλτάς (Αχαΐας), Αθανάσιος Κολοσιώνης (Αιτωλοακαρνανίας)


Ποσό ανθυγιεινό είναι να τρως κάθε μέρα πίτα γύρο? - Σελίδα 11 - Μπλα Μπλα - Insomnia.gr\n23 Οκτωβρίου στο Μπλα Μπλα\nΔημοσ. 25 Οκτωβρίου (επεξεργασμένο)\nΜία ερώτηση, εκεί που λες για γύρη εννοείς γύρη μελισσας; Έχεις ψάξει αν είναι καλή και χρήσιμη να την καταναλώνουμε; Σκεφτόμουν να αγοράσω για να την καταναλωνω αραιωμένη μέσα σε νερό όταν ξυπνάω, αλλά ακόμα δεν πήρα απόφαση.\nΔεν κράζει κάνεις νομιζω το πιτόγυρο, την καθημερινή η πολυ συχνή κατανάλωση του κράζουν. Το πιτόγυρο είναι γενικά φαγητό για κατανάλωση μέχρι μια φορά ανά εβδομάδα στην χειρότερη.\nμου ανέφερε πως είναι γύρη μέλισσας σωστά, και πως βάζει 1ml σαν υπογλώσσιο και ως δια μαγείας σε 10 λεπτά αισθάνεται άλλος άνθρωπος και αυτος και η κοπέλα του και οι γονείς του..απορώ πως υπάρχουν τόσο αφελής άνθρωποι αλλα και ξεροκέφαλοι που δεν παίρνουν μια δεύτερη γνώμη στο οτιδήποτε..επαναλαμβάνω ΔΕΝ είμαι διαιτολόγος, ουτε πως δεν εχει ΚΑΝΕΝΑ όφελος η χρήση της γύρης , είπα απλά πως είναι υπερεκτιμημένη λόγο μάρκετινγκ και δεν προσφέρει σχεδόν τιποτα στις ποσότητες που κάνουν χρήση .\n23 λεπτά πριν, phanispal είπε\nΤέλεια τα λες.\nΔε θέλω να ξέρω τι πιστεύεις για το βασιλικό πολτό.\nμίλησε μας για τον βασιλικό πολτό,τα οφέλη του καθώς και τις δοσολογίες που υπάρχουν οφέλη, με άρθρα όμως όχι απο το μυαλό σου, σε παρακαλω;\n4 ώρες πριν, Μακιαβέλλι είπε\nΤο πιτογυρο όμως ξέρουμε να το κραξουμε. Καλά κάνουμε. Calorie per calorie το μέλι είναι χειρότερο από το πιτογυρο όμως! Οκ καταλαβαίνω ότι το μέλι δεν θα το φας σε τέτοια ποσότητα αλλά άκου και αυτό: gram per gram το μέλι είναι χειρότερο από την Nutella από άποψη θρεπτικής αξίας (και calorie per calorie φυσικά).\nΚαλύτερα light και ακόμα καλύτερα αν μπορείς να το αντικαταστήσεις με γιαούρτι.\ncalorie per calorie υπερισχύει όπως τα λέει ο συμμορίτης δείτε εδω γιατι ο καθένας που δεν γνωρίζει εκφράζει ημιμαθείς απόψεις και παρανοεί αυτά που διαβάζει..\nOne tablespoon of honey contains:\nCarbohydrates: 17 grams.\nSugar: 17 grams.\nTwo tablespoons (37 grams) of Nutella contain (1):\nSugar: 21 grams.\nCalcium: 4% of the RDI.\nIron: 4% the RDI.\nκάνουμε διέρεση με 2 και έχουμε 100 θερμίδες,6 γρ λιπαρά (χρειαζούμενα για τον οργανισμο για να σας προλάβω),10,5γρ ζάχαρη, 2% της ημερήσιας πρόσληψης ασβέστιο και 2% της ημερήσιας πρόσληψης σίδιρο..\nσυνοψήζοντας, το μέλι έχει μόνο σάκχαρα και η νουτέλα έχει πραγματικά οφέλη για την υγεία, στις ίδιες ποσότητες παντα!!\nΕπεξ/σία 25 Οκτωβρίου από maparios\nPetros Electron 11 αναρτήσεις\nStamTheMan 11 αναρτήσεις\nΈλα μωρέ όλοι από κάτι θα πάμε τουλάχιστον να πάμε ευχαριστημένοι...\nΑμα πινεις και 2 κοκα κολες στο ξαπακι εισαι μια ζαρα. Διαλυει τα λιπη πριν απορροφηθουν απο το σωμα και ειναι σαν να μην εφαγες τιποτα...προχωρα αφοβα.\nΑν πας μια κι έξω πάει στο διάολο. Αν αποκτήσεις χρόνια προβλήματα θα ταλαιπωρείσαι ο ίδιος και πολύ πιθανό και οι γύρω σου. Η πλάκα είναι ότι είναι σάπια πλέον, να 'ταν νόστιμα όπως παλιά να π\n50 λεπτά πριν, Bomber-21 είπε\n147 ποστ, 147 γνώμες… Τρέχα γύρευε!\nΤο κόκκινο κρέας είναι καρκινογόνο, τα λαχανικά και τα φρούτα είναι καρκινογόνα λόγω των ουσιών που βρίσκονται στο υπέδαφος κι των φυτοφαρμάκων, τα ψάρια είναι καρκινογόνα λόγω των βρώμικων θαλασσών! Ε τι να τρώμε;;;\nΤιποτα.Πινεις 10 λιτρα νερο και αυτο εμφιαλωμενο,διοτι ετσι ειναι της μοδας,πας συνεχεια τουαλετα για πιπι και ξεχνας την πεινα σου\n19 λεπτά πριν, cumulus είπε\nΕμφιαλωμένο σε ΠΛΑΣΤΙΚΟ μπουκάλι;;;;;!!!! Σαν το σκυλί στο αμπέλι θα πάτε όλοι σας! Αλλά δεν σκέφτεστε και τα εγγόνια σας που θα ζήσουν σε έναν πλανήτη τίγκα στο πλαστικό;;;! ΟΛΑ καρκινογόνα λέμε. Είναι όπως ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος, το φαΐ, το ξενύχτι, το gaming, το internέt, το μπαντιρντί.... ΟΛΑ! 😜\n34 λεπτά πριν, maparios είπε\nΒεβαίως, μόλις φάω λίγη θρεπτική Nutella όμως, ΟΚ;\n25 Οκτ κλειδώθηκε και ξεκλειδώθηκε αυτό το θέμα\nΤα παντα καρκινογονα ειναι πλεον...\nΣτο χωριο μου θεριζει ο καρκινος.Και οι ανθρωποι αυτοι,τρωνε κυριως πραγματα που φυτευουν οι ιδιοι και ξερουν τι εχουν.\nΠροσεχεις τη διατροφη σου και ερχεται ενας καρκινος και σε στελνει πιτς-φιτιλ.\nΓια αυτο τρωτε γιατι χανομαστε\nΑ εδώ υπάρχει άλλο παραμύθι. Το de facto "όσο πιο πρωτογενές είναι κάτι τόσο πιο καλό". Δεν ισχύει.\nTo πρωτο ερώτημα είναι πόσο χρονων εισαι. Εαν εισαι 20αρης δεν εχεις κανενα προβλημα εαν όμως πάτησες τα 40 καλύτερα να το σκεφτεις πιο σοβαρά διοτι με τα 40 ο οργανισμός θελει προσοχή και δεν σηκώνει πολλές καταχρήσεις.\nΤο πυτόγυρο ειναι ανθυγιεινό ως προς τον τρόπο παρασκευής του, ενα σαντουιτς εχει 700 θερμιδες ενώ εαν το φτιαξεις μόνο σου στο σπίτι εχει 400 θερμιδες τα υπολοιπα ειναι λιπος που μπαίνει για να νοστιμίσει.\nΠάντως, και το έχω ξαναγράψει αυτό, μια καλή εισαγωγή στην διατροφή μας θα ήταν να ρίχναμε μια ματιά στους Εθνικούς Διατροφικούς Οδηγούς που έχουμε (και οι οποίοι φτιάχτηκαν με σημαντικό Δημόσιο και Ευρωπαϊκό κόστος). Αποτελούν έναν καλό τυφλοσούρτη για να καταλάβουμε τα βασικά.\nΚαι επίσης, έχουν από πίσω ένα καλό όγκο επιστημονικής τεκμηρίωσης, για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει περισσότερο. 👍\n6 ώρες πριν, MaXmaD είπε\nγια το καθημερινο γαλα, (πληρες, του εμποριου) υπάρχει καποια αποψη;\nΜονο marketing,καλο δε βλεπεις πουθενα.\nΠαιξτε μπαλα με γαλα αμυγδαλου,εγω βαζω adez με στεβια στα δημητριακα και εχει απιστευτη γευση,ενω μισω τη στεβια γενικα.\n21 ώρες πριν, Vault13 είπε\nΣτην Αφρικη δεν το τρωνε αυτο;\nΜια χαρά τους τρώμε και στην Ελλάδα!\n23 λεπτά πριν, StamTheMan είπε\nΕίμαι χρόνια με Alpro Αμυγδάλου και Σόγια. Έχεις κάνει σύγκριση με τα Adez; Εντυπώσεις;\n26 λεπτά πριν, skritikos είπε\nOχι,μονο αυτο πινω.\nΘα τα ψαξω,αν γινει συντομα σε ενημερωνω.\nΔεν τους γνώριζα! Ευχαριστούμε πολύ!\nΑυτό το θεωρώ το λιγότερο παραπλανητικό. Καταρχήν η λίστα με τις αναλογίες υδατανθράκων, πρωτεϊνών, λιπών κτλ δεν λένε όλη την ιστορία. Στην πραγματικότητα δεν λένε τίποτα. Λίπος από λίπος για παράδειγμα έχει τεράστια διαφορά. Η ουσία είναι στα συστατικά που έχει κάποιο τρόφιμο και τα οφέλη για την υγεία. Άλλο για παράδειγμα τα λίπη από το ηλιέλαιο που έχει περισσότερα ωμέγα 6 που είναι ανθυγιεινά και άλλο το ελαιόλαδο που έχει περισσότερα ωμέγα 3 και πολυφαινόλες που είναι θαυμάσια για την υγεία.\nΈτσι το μέλι είναι εκπληκτικό εξαιτίας του ότι οι μέλισσες συλλέγουν από πολλά φυτά συστατικά και το μετατρέπουν σε μέλι. Έτσι εσύ επωφελούσε από τις αντιβακτηριακές, αντιικές, αντιοξειδωτικές ιδιότητες που έχουν όλα αυτά τα φυτά. Η νουτέλα δεν έχει τίποτα από αυτά.\nΛέγοντας αυτά θα συμπλήρωνα πως θα ήταν σοφότερο ούτε μέλι να τρώει κανείς σε ποσότητες μεγαλύτερες από ένα κουταλάκι την ημέρα, γιατί παραμένει σάκχαρο και όλα τα καλά που μπορεί να σου δώσει μπορείς να τα πάρεις και από άλλα τρόφιμα. Η νουτέλα από την άλλη είναι διατροφικά άχρηστη.\nΕίχα ψαχτεί για γάλατα αμυγδάλου καρύδας κτλ, δυστυχώς είναι στην πλειονότητα των περιπτώσεων αραιωμενη καρύδα η αμύγδαλο 10% στην καλύτερη με νερό και εμπλουτισμενα με βιταμίνες.\nΛέτε λέτε αλλά ο ΤΣ είναι στο τρίτο πιτόγυρο.\nΤι θρεπτικό έχουν δύο κουταλιές μέλι δηλαδή; Τι προσφέρουν;\n(Εδώ να τονίσω ότι το μέλι είναι πολύ πιο βαρύ από την ζάχαρη, οπότε 1 κουταλιά μέλι έχει περισσότερη ζάχαρη από μια κουταλιά ζάχαρη).\nΑν έχεις όρεξη να διαβάσεις αγγλικά….


«Αλάνθαστη συνταγή παρακμής και αποτυχίας αποτελεί η αναξιοκρατία»\n«Το Ποτάμι από την ίδρυσή του είναι ο πολιτικός φορέας έκφρασης του πολιτικού φιλελευθερισμού χωρίς εκπτώσεις και αστερίσκους», τόνισε στην Ολομέλεια της βουλής ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταμιού Σπύρος Δανέλλης αναφερόμενος στο τέμενος στο πλαίσιο της συζήτησης του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων για την επιλογή των στελεχών εκπαίδευσης.\n«Εμείς, χωρίς επιφυλάξεις λέμε ναι και σήμερα στο σχετικό άρθρο. Εξάλλου, με την ψήφο μας στηρίχτηκε ό,τι αφορούσε στην ανατροπή ταμπού που στοίχειωναν την ελληνική κοινωνία και φόβιζαν τους πολιτικούς. Ό, τι είχε να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη. Όταν κόμματα, πέρα των ακροδεξιών, ή στελέχη τους έβγαζαν την ουρά τους απ’ έξω. Στην Ελλάδα υπάρχει νόμος για την ανέγερση τεμένους από το 1934. Από τότε πολλοί νόμοι, υπουργικές αποφάσεις και σχέδια εγκρίθηκαν αλλά ακόμα οι μουσουλμάνοι καλύπτουν τις λατρευτικές τους ανάγκες στα περισσότερα από 100 άτυπα τζαμιά που λειτουργούν στην Αττική, δημιουργώντας προβλήματα πολλών τάξεων. Τι υποκρισία χρειάζεται για να μας φέρει στο 2017 χωρίς τέμενος στην Αττική;» είπε χαρακτηριστικά.\nΣχετικά με την επιλογή στελεχών στην εκπαίδευση, ο Σπύρος Δανέλλης υποστήριξε πως η επιλογή στελεχών εκπαίδευσης ιστορικά στη χώρα μας, έχει μετατραπεί σε ένα κομματικό εργαλείο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος με ό, τι αυτό συνεπάγεται για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, επιμένοντας πως η διοίκηση των σχολικών μονάδων είναι αναγκαίο να περάσει στα χέρια ανθρώπων ικανών, με όραμα και κυρίως γνώση.\n«Η κρίση και η νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα μας επιβάλει να αλλάξουμε παράδειγμα. Πρόκειται για κίνηση επιβίωσης της χώρας. Η επένδυση στην οικονομία της γνώσης –αναγκαστική επιλογή για την Ελλάδα- απαιτεί, η επιλογή στελεχών στην εκπαίδευση να πραγματοποιείται με απολύτως αξιοκρατικά κριτήρια. Γιατί μόνο έτσι θα εξασφαλιστεί ένα δημόσιο σχολείο που προσφέρει στους μαθητές ποιοτική εκπαίδευση και επιτρέπει την κοινωνική κινητικότητα, μέσα από πραγματικά ίσες ευκαιρίες.»\nΔείτε το βίντεο από την τοποθέτηση του Σπύρου Δανέλλη\nΕίναι προφανές πως η αισιοδοξία της κυβέρνησης για τα αποτελέσματα του Eurogroup δεν ευοδώθηκε.\nΗ πραγματικότητα για άλλη μια φορά ήταν διαφορετική από αυτή που εκτιμούσατε.\nΠως παράγουμε πολύ περισσότερο θόρυβο από ότι μας επιτρέπεται.\nΈρχονται στιγμές που επιβάλλεται περισσότερη σκέψη και δράση, και λιγότερος λόγος, λιγότερες δημόσιες τοποθετήσεις.\nΗ κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι οι συνεχείς δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, ιδίως όταν είναι αντικρουόμενες μεταξύ τους, εντείνουν τα προβλήματα και τελικά φέρνουν την ίδια σε πιο δύσκολη θέση.\nΒρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά κομβικό σημείο για τη χώρα, όπου θα πρέπει να υπάρχει ρεαλισμός, ευθυκρισία, επίγνωση, αλλά και προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ μας.\nΟ στόχος είναι εθνικός.\nΚαι για αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ενιαίος.\nΗ κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει επιτελούς, πως είναι αναγκαίο να διαμορφώσει προϋποθέσεις επανα-απόκτησης της εμπιστοσύνης, που έχει απολεστεί παντελώς.\nΟ Π/Θ έχει ζητήσει από τους υπουργούς να επιταχύνουν το κυβερνητικό τους έργο.\nΓιατί η καθημερινότητα πολλαπλασιάζει τα προβλήματα που «τρέχουν» ανεξάρτητα από τη διαπραγμάτευση.\nΔεν είναι δυνατόν να περιμένει κρουαζιερόπλοιο προγραμματισμένης επίσκεψης στον Πειραιά δύο ώρες αρόδο, μέχρι να φτάσουν το ρυμουλκό και ο πλοηγός.\nΚαι αυτό μόλις προχτές.\nΔεν μπορούμε να αναμένουμε αύξηση των εσόδων μας από την κρουαζιέρα, όταν τα κρουαζιερόπλοια περιμένουν δύο ώρες για να δέσουν στον Πειραιά...\nΤην ώρα μάλιστα που ο Πειραιάς προβάλει ως βασικό home –port της Μεσογείου.\nΔεν έχουμε την πολυτέλεια να μην διαμορφώνουμε ένα φιλο-επενδυτικό κλίμα.\nΕνώ υπάρχει τέτοια ανάγκη στην οικονομία μας για επενδύσεις, το 2016 είδαμε να πραγματοποιούνται μόνο οκτώ σοβαρές.\nΓιατί πέρα από τα μεγάλα, όπως το κλείσιμο της αξιολόγησης, η διευθέτηση του χρέους, η ένταξη μας στο QE, υπάρχουν και όλα τα μικρότερα.\nΌλα εκείνα που πρέπει να γίνουν για να ελκύουμε αντί να απωθούμε τις επενδύσεις.\nΚαι για πολλοστή φορά να επαναλάβω πως αν η διευθέτηση του χρέους αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την έξοδο από την κρίση, η παραγωγή εθνικού πλούτου κάνει τη συνθήκη και ικανή.\nΤώρα βέβαια για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν το ΣτΕ φτάνει στο σημείο να καλεί την πολιτεία να του γνωστοποιήσει εντός εξαμήνου χρονοδιαγράμματα και συγκεκριμένα μέτρα για την ολοκλήρωση των Δασικών Χαρτών, ώστε να μην τιναχτεί στον αέρα το κτηματολόγιο;\nΝέος ήμουν και λέγαμε πως στην Ευρώπη μόνο Ελλάδα και Αλβανία στερούνται κτηματολογίου.\nΣήμερα μοναδική θλιβερή μοναδικότητα αποτελούμε εμείς.\nΤώρα στο Ν/Σ.\nΈνα Ν/Σ που δεν συζητιέται εν κενώ, αλλά υπό την θλιβερή σκιά των χτεσινών πρωτοφανών βιαιοτήτων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματά μας κατά την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών.\nΟι εμμονικές παλαιοαριστερές ιδεοληψίες περί δήθεν πανεπιστημιακού ασύλου, εκδιώκουν την ελευθερία της σκέψης και έκφρασης από την κοιτίδα της.\nΤα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρότατα θέματα και αλλάζουν την εκπαιδευτική καθημερινότητα, όταν συζητιούνται βιαστικά, χωρίς επαρκή διαβούλευση, χωρίς διάλογο, χωρίς εποικοδομητική συζήτηση, μένουν «μετεξεταστέα».\nΓιατί ξανασυζητούμε το ίδιο θέμα;\nΓιατί το Σ.τ.Ε. έκρινε αντισυνταγματικό τον προηγούμενο νόμο.\nΚοινώς, ο τρόπος με τον οποίο επιλέξατε τα στελέχη της εκπαίδευσης ήταν εκτός νομιμότητας.\nΘυμίζω ότι και το νομοσχέδιο του 2015 των Μπαλτά - Κουράκη για τα ίδια θέματα, συζητήθηκε με την διαδικασία του κατεπείγοντος.\nΤότε σας έλεγα από το ίδιο βήμα, σχετικά με την εκλογή των διευθυντών στην Α’θμια και τη Β’θμια Εκπαίδευση:\n«Που είδατε να εκλέγουν οι υφιστάμενοι τον προϊστάμενό τους, και το σύστημα να λειτουργεί;\nΟ διευθυντής πρέπει να είναι υπεράνω.\nΝα έχει γνώσεις και διοικητικές ικανότητες και φυσικά κύρος που απορρέει από αυτές και μόνο.\nΜακριά από εξαρτήσεις και δουλείες.\nΚαλός διευθυντής δεν είναι κατ’ ανάγκη ο δημοφιλέστερος.\nΔείτε γύρω σας στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα…\nΌπου τα διευθυντικά στελέχη επιλέγονται με κριτήριο τα υψηλά προσόντα τους, κατόπιν αξιολόγησης, και όχι μετά από κρίση των συναδέλφων του, εξαιτίας των χατιριών που θα τους έκαναν, το σύστημα πηγαίνει ρολόι.\nΑντί να ενισχύσετε τις ασφαλιστικές δικλείδες αντικειμενικότητας στην κρίση διευθυντών, η ανιστόρητη αλλεργία που έχετε, στην όποια αξιολόγηση, σας οδηγεί στη διακινδύνευση επιλογής ανίκανων διευθυντών και στον καταστροφικό κατακερματισμό της ομόνοιας και σύμπνοιας του συλλόγου διδασκόντων.\nΕνώ οι αριστεροί συνδικαλιστές της πρότερης εποχής φώναζαν διαρκώς για προσόντα, το μπόλιασμα με τον παλαιοπασοκικό συνδικαλισμό θέτει – φευ! – άλλες προτεραιότητες.\nΓιατί, αλάνθαστη συνταγή της παρακμής και της αποτυχίας, αποτελεί η αναξιοκρατία».\nΑυτά σας έλεγα στις 11 Μαΐου του 2015.\nΔυστυχώς, αντίστοιχα θα σας πω και σήμερα για τρεις λόγους.\nΑκόμη και αν δεν είναι στις προθέσεις σας κ. Υπουργέ -και δεν είναι – συνεχίζετε την κομματοκρατία στην εκπαίδευση.\nΚαι όλα αυτά με την επίφαση της «δημοκρατικής νομιμοποίησης», εμπλέκοντας σε αυτήν την παρεξήγηση και τους συλλόγους των διδασκόντων.\nΕνώ υπεραμύνεστε για την συμμετοχή τους, επιτρέπετε να χρησιμοποιηθεί η άποψη τους εργαλειακά, για εξυπηρέτηση κομματικών επιλογών.\nΜε άλλα λόγια, οι αξιολογήσεις του Συλλόγου Διδασκόντων θα λαμβάνονται υπόψη, μόνο, όποτε βολεύει και νομιμοποιεί προειλημμένες αποφάσεις.\nΚαι αν δύο από τα επτά μέλη των επιτροπών είναι συνδικαλιστές οι πειρασμοί είναι πολλοί.\nΟ δεύτερος αφορά την επαναφορά της συνέντευξης.\nΑρχικά, καταργήσατε την συνέντευξη που είχε έρθει με το νόμο 3848/2010, επί υπουργίας Διαμαντοπούλου, θεωρώντας την εργαλείο επιλογής κομματικά αρεστών!\nΣήμερα, δεν επαναφέρετε εκείνη, τη δομημένη βάσει ευρωπαϊκών standards συνέντευξη, αλλά την προγενέστερη ξεκάθαρα κομματική συνέντευξη, Καραμανλικής εμπνεύσεως, με την οποία αλώθηκε το κράτος την 5ετία 2004 - 2009.\nΚαι τρίτος λόγος ένστασης από πλευράς μας, είναι ότι η επιτροπή που θα κρίνει τους νέους διευθυντές, θα έχει στην πραγματικότητα λιγότερα προσόντα από τους υποψηφίους!\nΚαι βέβαια πρέπει να συνεννοηθούμε στην ιεράρχηση των προσόντων.\nΗ επιστημονική και παιδαγωγική συγκρότηση στη συνολική βαθμολογία έχει τώρα μικρότερο βάρος.\nΜιλάμε για σχεδόν τα μισά μόρια από αυτά του ν.3848/2010.\nΚαι βέβαια νομίζω πως πρέπει να ξαναδείτε τη διάταξη που αφορά την διδακτική υπηρεσία γιατί και άδικη είναι και αιφνιδιάζει όσους εργάζονται στα ΓΡΑΠΕΠ (Γραφεία Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού), ΓΡΑ.Σ.Υ. (Γραφεία Σύνδεσης με την Αγορά Εργασίας και Επαγγελματικού Προσανατολισμού) και τους υπευθύνους Σ.Ε.Π. στα ΚΕ.ΣΥ.Π. (Κέντρα Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού).\nΗ διδακτική υπηρεσία των παραπάνω δεν μπορεί να αμφισβητείται, καθώς αποδεικνύεται από τα ωρολόγια προγράμματα των σχολείων που υπηρετούσαν ή είχαν αποσπαστεί με απόφαση των οικείων ΠΥΣΔΕ.\nΣτον αποκλεισμό των καθηγητών πληροφορικής έχει ήδη αναφερθεί ο κ. Μαυρωτάς.\nΔυστυχώς η επιλογή στελεχών εκπαίδευσης ιστορικά στη χώρα μας, έχει μετατραπεί σε ένα κομματικό εργαλείο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος με ό, τι αυτό συνεπάγεται για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.\nΑυτό όμως κ. Υφυπουργέ δεν αποτελεί άλλοθι για μια κυβέρνηση της αριστεράς, για να κάνει τα ίδια.\nΗ κρίση και η νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα μας επιβάλει να αλλάξουμε παράδειγμα.\nΠρόκειται για κίνηση επιβίωσης της χώρας.\nΗ επένδυση στην οικονομία της γνώσης –αναγκαστική επιλογή για την Ελλάδα- απαιτεί, η επιλογή στελεχών στην εκπαίδευση να πραγματοποιείται με απολύτως αξιοκρατικά κριτήρια.\nΗ διοίκηση των σχολικών μονάδων είναι αναγκαίο να περάσει στα χέρια ανθρώπων ικανών, με όραμα και κυρίως γνώση.\nΓιατί μόνο έτσι θα εξασφαλιστεί ένα δημόσιο σχολείο που προσφέρει στους μαθητές ποιοτική εκπαίδευση και επιτρέπει την κοινωνική κινητικότητα, μέσα από πραγματικά ίσες ευκαιρίες.\nΤο εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν θα αναβαθμιστεί μέσα από νομοσχέδια κουρελούδες που κινούνται στα όρια της νομιμότητας.\nΣχετικά με το άρθρ. 5 τώρα, που αφορά το τέμενος στην Αττική.\nΌσο και αν διαφωνούμε με ορισμένες επιμέρους επιλογές σας σε σχέση με την σύσταση του Δ.Σ., ή κάποιες λειτουργικές προβλέψεις, η ανέγερση και λειτουργία του τεμένους υπερβαίνει τις όποιες ενστάσεις μας.\nΓια εμάς είναι θέμα αρχής, που δεν προσφέρεται για φτηνό πολιτικό εντυπωσιασμό.\nΤο Ποτάμι από την ίδρυσή του είναι ο πολιτικός φορέας έκφρασης του πολιτικού φιλελευθερισμού χωρίς εκπτώσεις και αστερίσκους.\nΚαι το έχουμε αποδείξει σε όλες τις κρίσιμες στιγμές.\nΜε την ψήφο μας στηρίχτηκε ό,τι αφορούσε στην ανατροπή ταμπού που στοίχειωναν την ελληνική κοινωνία και φόβιζαν τους πολιτικούς.\nΌ, τι είχε να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.\nΌταν κόμματα, πέρα των ακροδεξιών, ή στελέχη τους έβγαζαν την ουρά τους απ’ έξω.\nΣτην Ελλάδα υπάρχει νόμος για την ανέγερση τεμένους από το 1934.\nΑπό τότε πολλοί νόμοι, υπουργικές αποφάσεις και σχέδια εγκρίθηκαν αλλά ακόμα οι μουσουλμάνοι καλύπτουν τις λατρευτικές τους ανάγκες στα περισσότερα από 100 άτυπα τζαμιά που λειτουργούν στην Αττική, δημιουργώντας προβλήματα πολλών τάξεων.\nΤι υποκρισία χρειάζεται για να μας φέρει στο 2017 χωρίς τέμενος στην Αττική;\nΑπό το 1934 έως το 2017 πολλές και ποικίλες κυβερνήσεις πέρασαν.\nΕμείς, χωρίς επιφυλάξεις λέμε ναι και σήμερα στο σχετικό άρθρο.\nΓιατί πιστεύουμε ότι το δικαίωμα της έκφρασης της θρησκευτικότητας δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο πολιτικών παιχνιδιών.\nΕπόμενο «Θέλουμε Σχολικούς Διευθυντές που να εμπνέουν και όχι απλώς να διεκπεραιώνουν»


Ταξίδι Ψυχής: Τι είναι η προσκόλληση;\nΠροσκόλληση θα λέγαμε ότι είναι ο συναισθηματικός δεσμός που αναπτύσσει ένα μωρό με αυτόν που το φροντίζει (μητέρα συνήθως) αλλά και με τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Ο δεσμός που αναπτύσσεται είναι σημαντικός γιατί με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια ασφαλής βάση για να μπορέσει το βρέφος να εξερευνήσει το περιβάλλον του. Υπάρχουν τρία στάδιο προσκόλλησης:\n1. Αδιαφοροποίητη προσκόλληση\n2. Μονοπροσωπική προσκόλληση\n3. Πολυπροσωπική προσκόλληση\nΤο πρώτο στάδιο της αδιαφοροποίητης προσκόλλησης ξεκινά από τις πρώτες κι όλας εβδομάδες ζωής του βρέφους και φτάνει μέχρι και τον 5ο με 6ο μήνα. Στο στάδιο αυτό, τα βρέφη δείχνουν την προτίμησή τους προς τον άνθρωπο γενικά, χωρίς να διαχωρίζουν τη μητέρα από τον πατέρα ή τα υπόλοιπα πρόσωπα. Απλά διακρίνεται μια προτίμηση προς τους ανθρώπους. Μετά τον 5ο με 6ο μήνα, έρχεται το στάδιο της μονοπροσωπικής προσκόλλησης, όπου τα μωρά δείχνουν σαφή προτίμηση προς ένα μόνο πρόσωπο, ως επί το πλείστον τη μητέρα τους. Έτσι, αφού «εδραιώνεται» αυτή η προτίμηση προς τη μητέρα, σιγά σιγά αναπτύσσεται και το άγχος του αποχωρισμού. Πολλές φορές τα μωρά ή τα παιδιά κλαίνε όταν είναι με ξένους ή όταν αποχωρίζονται τη μητέρα τους. Έπειτα από μια περίοδο προσκόλλησης στη μητέρα, το παιδί αρχίζει να επεκτείνει τις προσκολλήσεις του και σε άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του, με τα οποία όμως έχουν στενή επαφή. Αυτό είναι το τρίτο στάδιο της πολυπροσωπικής προσκόλλησης όπου κοντά στον 18ο μήνα τα περισσότερα μωρά το έχουν αναπτύξει.\nΟ δεσμός που αναπτύσσουν τα βρέφη είναι σημαντικός διότι φαίνεται να επηρεάζει τη μετέπειτα ανάπτυξη του ατόμου. Θέτει τη βάση για την ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων, τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, την οργάνωση της συμπεριφοράς και την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων. Τα παιδιά που βιώνουν σταθερή φροντίδα και στοργή έχουν πολλές πιθανότητες να αναπτύξουν εμπιστοσύνη κι ασφάλεια με τον εαυτό τους και τους γύρω τους, σε αντίθεση με τα παιδιά που βιώνουν αρνητικές εμπειρίες σε αυτό το πρώιμο στάδιο της ανάπτυξής τους.


Όταν και η επίσκεψη της Καγκελαρίου Μέρκελ στην Ελλάδα του Ιανουαρίου 2019 - σχεδόν πέντε χρόνια μετά την ανάλογη επίσκεψη του Απριλίου 2014 - θα έχει ολοκληρωθεί, όταν θα έχουμε όλοι (;) διαβάσει και ακούσει τις τοποθετήσεις της για την οικονομική φάση στην οποία βρίσκεται η μεταΜνημονιακή Ελλάδα, ίσως χρειαστεί να κάνομε όλοι (πάλι) ένα βήμα πίσω. Να ξανασκεφθούμε.\nΤο 2014 από την Καγκελαρία είχε δοθεί «στήριξη στην συνεπή μεταρρυθμιστική πορεία της Κυβέρνησης»,, παράλληλα με μήνυμα ότι «η Γερμανική Κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει τα επιτυχή μέτρα λιτότητας της Ελλάδας» (μάλιστα εν συνεχεία υπήρξε διόρθωση της «λιτότητας» σε «εξυγίανση»). Δυο χρόνια αργότερα, στην επίσκεψη του - Πρωθυπουργού, ήδη - Αλέξη Τσίπρα στο Βερολίνο, η Καγκελάριος είχε φροντίσει να σφραγίσει την συνάντηση με την παρατήρηση «Θα συζητήσουμε και θα δούμε πώς εκτιμά (ο Έλληνας Πρωθυπουργός) την κατάσταση. Όμως εδώ (το Βερολίνο) δεν είναι ο τόπος που λαμβάνονται οι αποφάσεις. Οι διαβουλεύσεις γίνονται με τους Θεσμούς». Ήταν τότε η εποχή του «οι συνομιλίες μας δεν ήταν πάντα εύκολες, όμως διακρίνονται για την ειλικρίνεια και την σταθερότητά τους».\nΤο 2014, πάλι, η επίσκεψη Μέρκελ είχε ακολουθήσει κατά λίγες μέρες την δοκιμαστική έξοδο της Ελλάδας στις αγορές (του Απριλίου 2014, όταν είχαν σηκωθεί 3 δις για 5ετές, με 4,95%). Άλλωστε η Καγκελαρία είχε συνδέσει την επίσκεψη με την αναγνώριση της - τότε - επιτυχίας εξόδου, μάλιστα για 3 δις ενώ αρχικά ζητώντας 2,5 δις. Ακολούθησαν τρία πράγματα, βέβαια: οι Ευρωεκλογές που εισπράχθηκαν ως πλήγμα. ο «φιλολαϊκός» ανασχηματισμός Σαμαρά που έδιωξε τους τότε μεταρρυθμιστές (Χατζηδάκης - Σκορδάς) έναντι λαϊκής δεξιάς (Γιακουμάτος-Βούλτεψη) και η ταλαίπωρη δεύτερη απόπειρα εξόδου στις αγορές, τον Ιούλιο 2014 (ζητήσαμε 3 δις σε 3ετή ομόλογα με 3,5%, δόθηκαν μόλις 1,5 δις). Βέβαια τότε είχε συμπέσει το «τρακάρισμα» της Πορτογαλικής Banco Espirito Santo...\nΓιατί το ταλαιπωρούμε, τώρα, το θέμα αφού – όπως ήδη σημειώσαμε – θα είναι σωστό να περιμείνουμε να ακούσουμε τι θα έχει να πει πάλι η Καγκελάριος Μέρκελ η ίδια – αντί για το γνώριμο σπορ, να προεξοφλούν οι δυο πλευρές της Ελληνικής προεκλογικής πολιτικής σκηνής, η καθεμιά αντιθετικά προς την άλλη, τι θα ειπωθεί και τι θα σημαίνει και τι θα συνεπάγεται; (Και παραβλέπουμε, εδώ, το βαρύτερο μενού του Μακεδονικού στην εδώ παρουσία Μέρκελ. Παραβλέπουμε και το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό, που ήταν παρόν και το 2014. Παραβλέπουμε και το αγκάθι των πολεμικών επανορθώσεων, που η Καγκελαρία επεδίωξε να προ-εκτονώσει πριν καν ξεκινήσει η επίσκεψη). Πρώτα-πρώτα, διότι ακριβώς παράλληλα με την επίσκεψη Μέρκελ ξαναρχίζουν οι εργασίες της ενισχυμένης μετα-Μνημονιακής εποπτείας (μας): την ερχόμενη εβδομάδα ξαναέρχονται οι άλλοτε Τροϊκανοί – που, με αφοριστική του δήλωση, ο Στέφανος Μάνος τους κατακεραύνωνε προχθές για πλημμελή αν μη στρεβλή παρακολούθηση -, ενώ ήδη το EuroWorking Group ξανακοιτάζει τι έχει προχωρήσει από τα υπεσχημένα διαρθρωτικά. (Τίποτε το ουσιαστικό πάντως). Κυβερνητικοί που «ανακάλυψαν» την Άνγκελα Μέρκελ και κατεδαφιστές της Αντιπολίτευσης ας το ξαναθυμηθούν: ασφαλώς και ο λόγος του Βερολίνου έχει μεγάλο βάρος, η δε Mutti Άνγκελα καίτοι αποδυναμωμένη είναι ό,τι διαθέτει η «Ευρώπη» του 2019 από εξουσία – όμως το πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις είναι άλλη ιστορία. Όχι δε μόνο/όχι τόσο για τα διαβόητα 620 εκατ. ευρώ/πρώτη δόση από τις επιστροφές κερδών ANFAs/SMPs , που είναι εν τέλει σταγόνα στον ωκεανό (π.χ.) των υπερπλεονασμάτων. Αλλά και, για το πολυπόθητο «σήμα προς τις αγορές».\nΕδώ, κι άλλη αυτοσυγκράτηση! Καλά τα σήματα εμπιστοσύνης, αλλά δεν αρκούν ακόμη κι αν εκπορεύονται από Βερολίνο. Η επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση – τελευταία, από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο – ότι το cash buffer των 25+ δις ευρώ δίνει στην Ελλάδα άνεση να αποφασίσει όποτε το κρίνει σκόπιμο να ξαναδοκιμάσει τις αγορές, δεν είναι βέβαιο ότι λειτουργεί θετικά. Τείνει να δείξει ότι η Ελλάδα του 2019 διαχειρίζεται δια της αναβολής – σας θυμίζει κάτι; Εν τω μεταξύ, η προοπτική 10ετούς φαίνεται να πηγαίνει ακόμη πιο πίσω έτσι όπως οι αποδόσεις έχουν εγκατασταθεί πάνω από το 4%, τα δε CDS/ασφάλιστρα κινδύνου σκαρφαλώνουν και πάλι (βέβαια σε χαμηλούς όγκους). Αναζήτηση ενός μικρού ποσού για 5ετές δεν θα αντιστοιχούσε με την επίσημη επιδίωξη για εξομάλυνση της καμπύλης των επιτοκίων του Ελληνικού χρέους. Ενώ επάνοδος (μνήμη του 2014...) σε «λύση» 3ετούς, το οποίο θα ήταν κάτω από την ομπρέλα της μεσοπρόθεσμης εγγύησης μέτρων χρέους, θα ήταν ανοιχτά προσχηματική. Χώρια που κάθε σύγκριση επιτοκίων θα λειτουργούσε παραπειστικά.\nΑυτά, ως βοήθεια ανάγνωσης της επίσκεψης Μέρκελ.\n*Δημοσιεύτηκε στην "Ναυτεμπορική" στις 11/1/2019.\nΔύο δημοφιλείς πλάνες για τους ηγέτες και τις ελίτ\nΔύο δημοφιλείς πλάνες ανθούν στην Ευρώπη του παρδαλού λαϊκισμού και των μειωμένων προσδοκιών.\nΗ μία διατείνεται ότι το πρόβλημα της Ευρώπης είναι πρόβλημα ηγεσιών. Απουσιάζουν, λέει, προσωπικότητες μεγέθους ενός Κολ, Μιτεράν, Ντελόρ. Η ιστορική απόσταση τείνει να «ψηλώνει» και να εξιδανικεύει τους ηγέτες του παρελθόντος. Στην εποχή τους, οι επικριτές στηλίτευαν τον επαρχιωτισμό του Κολ, τον οικονομικό αναλφαβητισμό του Μιτεράν, την ατολμία του Ντελόρ.\nΗ πλάνη παραβλέπει τις ουσιώδεις αιτίες. Η βαθύτερα ενοποιημένη Ευρώπη των «28» είναι και βαθύτερα διαιρεμένη. Τις «σιωπηρές συναινέσεις» του παρελθόντος έχουν διαδεχθεί οι «θορυβώδεις διαφωνίες» της νεότερης περιόδου. Η διακυβέρνηση σήμερα είναι διαρκής διαχείριση κρίσεων με ευρείς, οδυνηρούς συμβιβασμούς. Ο Κολ δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα από τη Μέρκελ. Η μετάθεση της ευθύνης στα πρόσωπα εμποδίζει τη συζήτηση να εστιαστεί εκεί που πρέπει: στη διάσταση εθνικών συμφερόντων, στις διευρυνόμενες ανισότητες και αποκλίσεις. Που απαιτούν πολιτικές ενσωμάτωσης, γενναίων συναινέσεων, μεγάλων συμβιβασμών και υπερεθνικών λύσεων.\nΗ δεύτερη πλάνη είναι ακόμα πιο διαδεδομένη. Οπως έγραφε ο Στάθης Καλύβας την περασμένη Κυριακή, «δυστυχώς, το αφήγημα των αποκομμένων και αλαζονικών ελίτ κυριαρχεί στη σημερινή Ευρώπη, συχνά μάλιστα μέσα στις ίδιες τις ελίτ, κυρίως λόγω πνευματικής οκνηρίας που οδηγεί στην υιοθεσία των κάθε είδους κλισέ».\nΤο κλισέ των αποκομμένων ελίτ εκτός από λαϊκίστικο είναι και ανιστόρητο. Ποτέ στο παρελθόν οι δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες δεν παρακολουθούσαν τόσο στενά τις αντιλήψεις και διαθέσεις της κοινής γνώμης. Ποτέ οι ελίτ στη φιλελεύθερη Δύση δεν βρίσκονταν τόσο ανοιχτά εκτεθειμένες στην αμφισβήτηση και την αποδομητική κριτική, όχι απλώς από μια δράκα επικριτικών ΜΜΕ αλλά από εκατομμύρια «ελεύθερους σκοπευτές» του Διαδικτύου και των social media.\nΠοτέ στο παρελθόν οι ηγεσίες δεν υποχρεώνονταν σε επιδείξεις ταπεινοφροσύνης όπως σήμερα – κι αυτό είναι σπουδαίο. Ο πρόεδρος Μακρόν έσπευσε να υπαναχωρήσει αναφωνώντας mea culpa για την εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων» – δεν θυμάται κανείς τον Ντε Γκωλ, τον Ζισκάρ ή τον Μιτεράν να αυτομαστιγώνονται με τέτοια προθυμία.\nΑπομόνωση των ελίτ; Παραδοσιακά οι ηγέτες διαμόρφωναν υψηλή πολιτική σε κλειστό κύκλο. Ο Λίντον Τζόνσον έστειλε εκατομμύρια νεαρούς Αμερικανούς σε έναν μισητό πόλεμο στις ζούγκλες του Βιετνάμ – εκατοντάδες χιλιάδες επέστρεψαν νεκροί και σακατεμένοι. Σήμερα ο Τραμπ ασκεί εξωτερική πολιτική ασφάλειας εκτοξεύοντας tweets, μαζεύοντας likes και δυναμιτίζοντας συμμαχίες δεκαετιών, ενάντια στη γνώμη όλων των ειδικών, με οδηγό το πολιτικό του ένστικτο και την ανάγκη διατήρησης της εκλογικής του βάσης. Η raison d' état, πολιτική εθνικού συμφέροντος, έχει δώσει τη θέση της στη vox populi, όπως καταδεικνύει το αργό ναυάγιο του δημοψηφισματικού Brexit. Aκόμη και σε σοβαρές κυβερνήσεις, όπου ο υπουργός Αμυνας δεν ντύνεται καταδρομέας προς άγραν «πατριωτικών» ψήφων.\nΔεν υπάρχουν σήμερα πολιτικοί που να μη συμβουλεύονται δημοσκόπους και focus groups για κάθε σημαντική κίνηση. Η περίφημη «παράσταση νίκης» ενεργοποιεί αυτοεκπληρούμενες προφητείες, όπου ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος ακολουθεί το ρεύμα. Το δημοσκοπικό ρεύμα δεν οδηγεί πάντα σε εθνικά επωφελείς λύσεις, αλλά οι πολιτικοί σήμερα έχουν λιγότερη δύναμη να του αντισταθούν.\nΚάποιες φορές πρέπει οι ελίτ να είναι αποκομμένες. Η καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν θα γινόταν αίτημα του «λαού» εάν οι πολίτες έπρεπε να εγκαταλείψουν βολικές συνήθειες και να πληρώνουν όταν ρυπαίνουν. Κάποιες ελίτ επιστημόνων χτύπησαν το καμπανάκι, κάποιες ελίτ δημοσιογράφων το ανέβασαν, κάποιες ελίτ πολιτικών συνεργάστηκαν, διαπραγματεύθηκαν, κάποιες προοδευτικές ελίτ οικολογικών κινημάτων τούς στήριξαν, για να φτάσουν στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα. Αντίθετα, τα «Κίτρινα Γιλέκα» εξεγέρθηκαν ενάντια στον φόρο στη βενζίνη, υπό τα χειροκροτήματα των Τραμπ, Πούτιν και Λεπέν. Και οι οδηγοί των SUV στις ΗΠΑ καταδημαγωγούνται ευχαρίστως από τον Τραμπ και τις πετρελαϊκές για να αρνούνται τα αδιάσειστα ευρήματα της επιστήμης.\nΑλλες φιλελεύθερες ελίτ προστάτεψαν πρόσφυγες από την τυφλή οργή των «απειλούμενων πλειοψηφιών» (που γράφει ο Ιβάν Κράστεφ). Εφτιαξαν συντάγματα προστασίας των δικαιωμάτων από την τυραννία της πλειοψηφίας και την αυθαιρεσία της ανεξέλεγκτης εξουσίας. Οι μειοψηφίες, οι αδύναμοι, ο πλανήτης οφείλουν πολλά σε κάποιες προοδευτικές ελίτ και στους φιλελεύθερους θεσμούς, που δεν περίμεναν λαϊκή στήριξη για να δράσουν.\nΑσφαλώς και υπάρχουν ελίτ αλαζονικές, υπεροπτικές, αποκομμένες από την πλειοψηφία. Αλλά η οικοδόμηση πολιτικής σε αυτό το ιδεολόγημα παράγει πολιτικές τυφλής οργής, όπου κάνουν πάρτι οι ακραίοι και δημαγωγοί. Μειώνει την πολιτική σε μια πρωτόγονη, αυταρχικών τάσεων σύγκρουση μέχρις εσχάτων, «να φύγουν αυτοί να έρθουμε εμείς».\nΤο θέμα δεν είναι οι ελίτ. Το θέμα είναι να είναι αξιοκρατικές, να έχουν κοινωνική συνείδηση, να υπηρετούν πολιτικές δημόσιου συμφέροντος και να ελέγχονται δημοκρατικά.\n*Δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή" στις 23/12/2018.\nΕτοιμάζοντας το άλμα στο 2019\nΑναγνώστης της στήλης, τέλος χρονιάς που βρισκόμαστε/μέρες υποδοχής του 2019, μας ρωτούσε πώς και δεν σταθήκαμε τον τελευταίο καιρό στις προοπτικές έκδοσης ομολόγων της Ελλάδας, ως «απόδειξη» της επανόδου στην κανονικότητα. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι όλο και «κάτι» ζουζουνίζει γύρω από την θεματική αυτή: οι αποδόσεις των ομολόγων και η πρόσβαση ή μη στις αγορές κοντεύουν να γίνουν θέμα των πολιτικών αντιπαραθέσεων στην Βουλή και του καυγά στα τηλεπαράθυρα. Διστακτικά, ανταποκρινόμαστε:\nΕίναι πάντα παρακινδυνευμένο, να βγάζει κανείς συμπεράσματα – και μάλιστα να επιχειρεί προβολές σε έστω και κοντινό μέλλον – με βάση την κίνηση στις αγορές ομολόγων. Οι οποίες, ούτως ή άλλως, ενσωματώνουν περισσότερους παράγοντες απ' όσους συνήθως βλέπουμε να «αξιοποιούνται» από τους αναλυτές. (Και μάλιστα όταν πρόκειται για αγορές ρηχές και εύκολα επηρεάσιμες όπως εκείνες των Ελληνικών χαρτιών).\nΌμως η – προσώρας – εκτόνωση της Ιταλικής κρίσης/αντιπαράθεσης με τις Βρυξέλλες, και η σχετικά γρήγορη αντανάκλαση στις αποδόσεις των Ιταλικών ομολόγων (τα 10ετή είχαν ξεπεράσει εκεί το 3,55% προ εβδομάδων ενώ ήδη «πέρασαν κάτω» από το 3%, γύρω στο 2,8% - με spread έναντι του γερμανικού Bund σχεδόν στα 250 bps, όταν είχαν βρεθεί και στα 310 bps) στρέφει όντως αναγκαστικά τα μάτια και στα Ελληνικά χαρτιά. Τα οποία, με μια σχετική διστακτικότητα, ακολούθησαν: πέρασαν τα 10ετή μας σε επίπεδα και κάτω από 4,3%, ενώ είχαν φθάσει και το 4,65%, με spread έναντι του Bund κάτω από 410 bps.Το κακότυχο 7ετές μας, που είχε εκδοθεί τον Φεβρουάριο στο 3,5%, αντλώντας 3 δις (εν μέρει από επενδυτές οι οποίοι διακρατούσαν τότε 10ετές που «έγραφε» 3,6% και πούλησαν προκειμένου να δοκιμάσουν το φρέσκο 7ετές...) ξαναγύρισε κάτω από το 4%, ενώ είχε κοντέψει μια στιγμή να πιάσει σε απόδοση ένα επικίνδυνο 4,40% - «τσουρουφλίζοντας» και εγκλωβίζοντας όσους το είχαν αποτολμήσει.\nΞαναλέμε ότι το να ψειρίζει κανείς τις αποδόσεις σε μια αγορά με περιορισμένο βάθος δεν είναι κάτι πολύ υπεύθυνο. Και ασφαλώς η πορεία που θα ακολουθήσει η διστακτική επάνοδος της Ελλάδας «στις αγορές, στις αγορές!» – όπως κοντεύει να γίνει το νέο πολιτικό σύνθημα – περιορισμένα μόνον εξαρτάται απ' αυτήν την όψη των πραγμάτων. Έναντι των κάπου 7 δις ευρώ που αναμένεται να σηκώσει η χώρα μέσα στο – προεκλογικό, σωστά; – 2019, κατά τον ΟΔΔΗΧ και την Rothschild, ανάλογο ποσό θα επιδιωχθεί να προκύψει από το πρωτογενές πλεόνασμα που χτίστηκε και προσδοκαται ότι θα συνεχίσει να χτίζεται. Ενώ, ροκανίζοντας το cash buffer (με πλήρη συναίνεση των δανειστών, σημειωτέον ), θα επισπευσθεί η εξόφληση του «ακριβού» δανεισμού από ΔΝΤ κατά 4 δις ευρώ για λήξεις μέχρι και 2020. Εδώ, θυμόμαστε κάτι: ότι η άντληση/draw-down από το cash buffer για εξόφληση χρέους προς ΔΝΤ (αλλά και προς την ΕΚΤ), έτσι όπως «σβήνει» οφειλές δεν αλλάζει την συνολική εικόνα του χρέους. Όμως μειώνει το κόστος εξυπηρέτησης και αναπροσαρμόζει λήξεις.\nΠάντως η συνολικότερη επιβάρυνση του κλίματος στις αγορές – η Ιταλία, που είχε συγκεντρώσει τους προβολείς, ή και η διατάραξη από το Brexit, αποτελεί μια μόνο πτυχή: η σταδιακή αλλαγή πλεύσης στο μέτωπο της ποσοτικής χαλάρωσης/ΕΚΤ (η περίοδος επανεπένδυσης δεν μας αφορά, αφού ο Μάριο Ντράγκι ούτε στην τελική ευθεία αγόρασε Ελληνικό χαρτί) αλλά και η έστω διστακτική κίνηση της FED στην σκακιέρα των επιτοκίων (παρά την αντίδραση Τραμπ, ο Τζερόμ Πάουελ έφτασε το βασικό επιτόκιο της Fed στο 2,5%. το Αμερικανικό 10ετές έχει εν τω μεταξύ απόδοση κάπου στο 2,5%) – ένα πάντως δείχνει: ότι η πίεση θα είναι βασικό παρακολούθημα στο ορατό μέλλον. Έτσι θα πορευόμαστε όλοι...\nΕνώ λοιπόν ο ΟΔΔΗΧ θα οριστικοποιεί τους σχεδιασμούς για το ξεκίνημα του 2019, θα συνεχίζονται οι πιεστικές ερωτήσεις προς ΕΚΤ/SSM για το πότε θα αφεθούν οι Ελληνικές συστημικές τράπεζες να επενδύσουν περισσότερο σε εγχώριο χαρτί, πράγμα που θα διευκόλυνε αισθητά την πρώτη έξοδο στις αγορές. Η οποία, ούτως ή άλλως, μόνο «προ-κανονισμένη» θα επιχειρηθεί άμα όντως γίνει στο πρώτο δίμηνο του χρόνου. Επιπλέον, ενώ παλιότερα οι σχεδιασμοί επικεντρώνονταν στην έκδοση 10ετους, τώρα όλοι θα είναι ευτυχείς με ένα προσεκτικότερο 5ετές ως αρχική κίνηση.\nΑν, λοιπόν – καταλήγουμε – θεωρεί κανείς ότι η συζήτηση γύρω από την επάνοδο «στις αγορές, στις αγορές!» είναι πρόσφορο θέμα για πολιτική συζήτηση, μάλλον λάθος κάνει. Αλλού/αλλιώς θα είναι το άλμα στο 2019, αν δεν είναι απλώς σούρσιμο.\n*Δημοσιεύτηκε στην "Ναυτεμπορική" στις 27/12/2018.\nΝίκος Μουζέλης: «Ματιές στο μέλλον. Καπιταλισμός,σοσιαλδημοκρατία, κοινωνικό κράτος»\nΣτις προθήκες των βιβλιοπωλείων θα βρίσκεται σε μερικές ημέρες το νέο βιβλίο του Νίκου Μουζέλη «Ματιές στο μέλλον. Καπιταλισμός, σοσιαλδημοκρατία, κοινωνικό κράτος» από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Στις σελίδες του πραγματεύεται θέματα όπως οι ανισότητες, ο νεοφιλελευθερισμός, η άνοδος του λαϊκισμού στην Ευρώπη και η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Η «Εφ.Συν.» προδημοσιεύει δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα των απόψεων που εκθέτει στο βιβλίο του ο ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του London School of Economics.\nΕθνολαϊκισμός και νεοφιλελευθερισμός\n«Οι προοδευτικές δυνάμεις της ευρωζώνης μπορούν και πρέπει να είναι ένας συνασπισμός της σοσιαλδημοκρατικής κεντροαριστεράς, της φιλοευρωπαϊκής ριζοσπαστικής αριστεράς καθώς και άλλων κεντρώων δυνάμεων που θα έχουν σαν στόχο την καταπολέμηση του λαϊκισμού από τη μια μεριά και του νεοφιλελευθερισμού από την άλλη.\nΓιατί οι δύο αυτές τάσεις αλληλοσυνδέονται. Αφού είναι κυρίως οι ανισότητες και η περιθωριοποίηση που ο νεοφιλελευθερισμός ενέτεινε – οδηγώντας, σε συνδυασμό με το προσφυγικό, στην ενδυνάμωση του εθνολαϊκισμού. Σε τελική ανάλυση, είναι ο συνδυασμός των εντεινόμενων ανισοτήτων και της επακόλουθης θεαματικής ανόδου του λαϊκισμού που υποσκάπτουν περισσότερο από κάθε άλλον παράγοντα τα θεμέλια της δημοκρατίας. Σε ό,τι αφορά την Ε.Ε., ο νεοφιλελευθερισμός από τη μια μεριά και ο λαϊκισμός από την άλλη είναι οι δύο κύριες διαλυτικές δυνάμεις, δυνάμεις που μπορούν να οδηγήσουν στην κατάρρευσή της».\nΤο θέμα της σύγκλισης\n«Για μερικούς αναλυτές, η έλλειψη σοβαρών πολιτικών ελέγχων θα οδηγήσει στην κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε πλανητικό επίπεδο. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται πως όχι μόνο δε θα υπάρξει κατάρρευση αλλά πως, αντίθετα, η λογική και οι παγκόσμιοι θεσμοί του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού θα διεισδύσουν σε όλες τις εθνικές οικονομίες, περιθωριοποιώντας σταδιακά τα μη νεοφιλελεύθερα, κρατικιστικά χαρακτηριστικά τους. Με άλλα λόγια, από τη στιγμή που το οικονομικό υπερισχύει του πολιτικού σε πλανητικό επίπεδο, από τη στιγμή που το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει νεοφιλελεύθερη μορφή, οι παγκόσμιες αγορές διεισδύουν και εντάσσουν στον παγκόσμιο χώρο τους πάντες. Αυτό θα ενισχύσει την τάση για μια "νεοφιλελευθεροποίηση" του κόσμου. Αρα θα οδηγήσει σε μια σταδιακή σύγκλιση.\nΗ παραπάνω θέση όμως δεν υπολογίζει πως το παγκόσμιο σύστημα είναι μεν νεοφιλελεύθερο αφού οι πολιτικοί έλεγχοι των παγκόσμιων αγορών (ιδίως των χρηματοπιστωτικών) είναι εξαιρετικά καχεκτικοί. Ταυτόχρονα όμως αποτελείται από τρία υποσυστήματα που λειτουργούν και εντάσσονται διαφορετικά στις παγκόσμιες αγορές: το νεοφιλελεύθερο υποσύστημα του οποίου το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ, ο αυταρχικός καπιταλισμός της Κίνας και ο σοσιαλδημοκρατικός καπιταλισμός της βορειοδυτικής Ευρώπης που, παρά τις τωρινές νεοφιλελεύθερες τάσεις, παραμένει στην ουσία σοσιαλδημοκρατικός.\nΑν εξετάσουμε τα δύο πρώτα υποσυστήματα, είναι προφανές πως το νεοφιλελεύθερο αμερικανικό υποσύστημα έχει διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές δομές από αυτές του αυταρχικού κινεζικού. Στο τελευταίο οι ελέγχοντες τα μέσα κυριαρχίας ελέγχουν άμεσα ή έμμεσα και τα μέσα παραγωγής. Στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό υποσύστημα, μπορεί να μη συμβαίνει το αντίθετο (όπως υποστηρίζουν πολλοί μαρξιστές), αλλά σίγουρα η εκάστοτε κυβέρνηση δεν έχει τη δύναμη που έχει η κινεζική, όχι μόνο στο εγχώριο αλλά και στο ξένο κεφάλαιο που επενδύεται στη χώρα. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν να αναλύσουμε σε βάθος το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα με μια πολιτική οικονομία που δεν λαμβάνει υπόψη της το αυταρχικό καπιταλιστικό υποσύστημα της Κίνας, ένα σύστημα που έχει πάνω από ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό και που η γεωγραφική του έκταση είναι πολύ μεγαλύτερη από το σύνολο της έκτασης Ευρώπης, ΗΠΑ και Ιαπωνίας!\nΒέβαια υπάρχει το επιχείρημα πως η ταχεία κινεζική ανάπτυξη δημιουργεί ραγδαία μια μεσαία τάξη που αργά ή γρήγορα θα πιέσει για το άνοιγμα του πολιτικού συστήματος. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αντίθετα με αυτό που συνέβη στη Νότια Κορέα, η ραγδαία κινεζική ανάπτυξη δεν φαίνεται να οδηγεί σε έναν καχεκτικό έστω εκδημοκρατισμό. Γιατί στη Νότια Κορέα η ταχεία ανάπτυξη ξεκίνησε στο πλαίσιο μιας στρατιωτικής κυβέρνησης που, με τη βοήθεια τεχνοκρατών, οδήγησε την οικονομία προς τις εξαγωγές. Σε αυτή την περίπτωση, η δημιουργία μεσαίων στρωμάτων (μαζί με άλλους ευνοϊκούς παράγοντες) είχε σαν αποτέλεσμα το δημοκρατικό άνοιγμα.\nΗ διαφορά με την Κίνα είναι πως το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα έχει ρίζες και έλεγχο του πληθυσμού που η κορεατική δικτατορία δεν είχε. Κατά τον Economist (31/3/2018), η ταχεία οικονομική ανάπτυξη και ο κινεζικός επεκτατισμός (ο περίφημος "δρόμος τους μεταξιού") οδηγούν όχι στην πολιτική δύναμη των μεσαίων τάξεων, αλλά στην ενδυνάμωση του κινεζικού αυταρχισμού. Με άλλα λόγια, η ταχεία ανάπτυξη και η μείωση της απόλυτης φτώχειας έχει νομιμοποιήσει σε έναν μεγάλο βαθμό τον κομμουνιστικό έλεγχο του κράτους. Επιπλέον, ο σοβιετικός τύπος οργάνωσης του κόμματος και της κρατικής μηχανής, ο έλεγχος του στρατού από το κόμμα και, πιο γενικά, η κομμουνιστική κουλτούρα, η οποία βασίζεται σε ένα μείγμα κομματικής πειθαρχίας και της κομφουκιανής παράδοσης που δίνει έμφαση στην αρμονία και την τάξη, δίνει στον κινεζικό κοινωνικό σχηματισμό μια μεγάλη σταθερότητα που δεν υπάρχει σε άλλα αυταρχικά συστήματα.\nΣυμπερασματικά, η θεωρία της σύγκλισης δεν είναι πειστική. Η λογική του αυταρχικού κινεζικού καπιταλισμού θα παραμείνει διαφορετική από αυτή του νεοφιλελεύθερου. Αν αυτό ισχύει, θεωρίες που αναφέρονται γενικά σε μια παγκόσμια υπερεθνική τάξη χωρίς να διαφοροποιούν αυτή που συνδέεται με τις δυτικές πολυεθνικές και αυτή που συνδέεται με το εγχώριο (ξένο και κινεζικό) κεφάλαιο, καθώς και με τις κινεζικές πολυεθνικές που ελέγχονται από το κράτος δεν είναι πειστικές».\n*Δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 11/12/2018.\n• Καθηγητή Χάμπερμας, θεωρείτε ότι η παρακμή της μορφής του δημόσιου διανοούμενου είναι μια πραγματικότητα ή είναι απλώς ένα θέμα συζήτησης μεταξύ διανοουμένων; Δεν υπάρχει μια ορισμένη δόση μελαγχολίας όταν γίνεται λόγος γι' αυτήν;\nΗ μορφή του διανοούμενου, όπως τη γνωρίζουμε παραδειγματικά στη Γαλλία, από τον Ζολά ώς τον Σαρτρ και τον Μπουρντιέ, αναδύθηκε σε μια δημόσια σφαίρα της οποίας οι εύθραυστες δομές σήμερα διαλύονται.\nΚακώς τίθεται το νοσταλγικό ερώτημα «γιατί δεν υπάρχουν πλέον διανοούμενοι;». Δεν μπορούν πλέον να υπάρχουν, αφού δεν υπάρχει ένα κοινό αναγνωστών στο οποίο να απευθυνθούν με τα επιχειρήματά τους.\n• Θεωρείτε ότι το διαδίκτυο έχει αποδυναμώσει εκείνη τη δημόσια σφαίρα την οποία εξασφάλιζαν τα παραδοσιακά μεγάλα μέσα επικοινωνίας και ότι αυτό είχε «πραγματικές» (και όχι προσωρινές ή φαινομενικές) επιπτώσεις στους φιλοσόφους, τους στοχαστές κ.λπ.;\nΝαι, η ιστορική μορφή του διανοούμενου αναπτύχθηκε, από τον καιρό του Χάινριχ Χάινε, με την κλασική διαμόρφωση ενός φιλελεύθερου κοινού. Αυτή η μορφή όμως ζει υπό δυσεύρετες πολιτισμικές και κοινωνικές προϋποθέσεις. Αυτές περιλαμβάνουν ένα ολόκληρο σύστημα θεσμών, αλλά κυρίως την ύπαρξη μιας δημοσιογραφίας που επαγρυπνεί, αξιόπιστων μέσων επικοινωνίας και ενός μαζικού τύπου ικανού να προσανατολίζει το ενδιαφέρον της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών προς τα λίγα θέματα που είναι σημαντικά για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.\nΠεριλαμβάνουν επίσης ένα κοινό που ενδιαφέρεται για την πολιτική, καλά μορφωμένο, εκπαιδευμένο στη συγκρουσιακή διαδικασία διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, ένα κοινό που διαθέτει χρόνο για να διαβάζει τις ανεξάρτητες και ποιοτικές εφημερίδες. Σήμερα αυτή η υποδομή δεν είναι πλέον ακέραιη. Ο κατακερματισμός που προκαλεί το διαδίκτυο έχει περιθωριοποιήσει τον ρόλο των παραδοσιακών μέσων, τουλάχιστον στις νεότερες γενιές.\nΉδη προτού εκδηλωθούν οι κεντρόφυγες και διαλυτικές τάσεις των νέων μέσων, η αποδιάρθρωση του πολιτικού κοινού είχε αρχίσει με την εμπορευματοποίηση της δημόσιας προσοχής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την αποκλειστική κυριαρχία της ιδιωτικής τηλεόρασής τους, είναι ένα προειδοποιητικό παράδειγμα. Στο μεταξύ, τα νέα μέσα επιδιώκουν μια πολύ πιο δόλια εμπορευματοποίηση. Ο στόχος δεν είναι ευθέως η προσοχή των καταναλωτών, αλλά η οικονομική εκμετάλλευση των ιδιωτικών προφίλ των χρηστών. Από τους «πελάτες», χωρίς αυτοί να το συνειδητοποιούν, κλέβουν τα προσωπικά τους δεδομένα, έτσι ώστε να μπορούν να τους χειραγωγούν καλύτερα, μερικές φορές ακόμη και για πολιτικά «μαφιόζικους» σκοπούς, όπως μάθαμε πρόσφατα από το σκάνδαλο του Facebook.\n• Δεν νομίζετε ότι το διαδίκτυο, πέρα από τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματά του, ευνόησε μια νέα μορφή αναλφαβητισμού;\nΕννοείτε τις πομφόλυγες και τα fake news των tweets του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν μπορούμε καν να πούμε ότι αυτό το πρόσωπο είναι κάτω από το επίπεδο πολιτικής κουλτούρας της χώρας του. Απλώς αυτός καταστρέφει διαρκώς αυτό το επίπεδο. Ωστόσο, από την εφεύρεση της τυπογραφίας, που κατέστησε όλα τα πρόσωπα δυνητικούς αναγνώστες, χρειάστηκαν αιώνες προκειμένου να μάθει να διαβάζει όλος ο πληθυσμός.\nΤο διαδίκτυο, που μας μετατρέπει όλους σε δυνητικούς συγγραφείς, υπάρχει εδώ και λίγες δεκαετίες. Είναι πιθανό με τον καιρό να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πολιτισμένο τρόπο. Το διαδίκτυο έχει ήδη ανοίξει εκατομμύρια χρήσιμους ιστότοπους, όπου είναι δυνατό να ανταλλάσσονται αξιόπιστες πληροφορίες και τεκμηριωμένες γνώμες.\nΣκεφτείτε τα blogs επιστημόνων που εντατικοποιούν με αυτόν τον τρόπο την ακαδημαϊκή τους εργασία, αλλά και τους πάσχοντες από μια σπάνια ασθένεια που επικοινωνούν με άλλους ομοιοπαθείς από τη μια ήπειρο στην άλλη, για να βοηθηθούν με την ανταλλαγή συμβουλών και εμπειριών. Πρόκειται αναμφίβολα για σημαντικά επικοινωνιακά πλεονεκτήματα, που δεν χρησιμεύουν μόνο για να αυξάνουν την ταχύτητα των συναλλαγών και της κερδοσκοπίας στις χρηματιστηριακές αγορές.\nΤο διαδίκτυο αυτό καθεαυτό είναι μια πρόοδος. Με την επινόηση της γραφής γεννήθηκαν αναπτυγμένοι πολιτισμοί, με την επινόηση της τυπογραφίας η προτεσταντική Μεταρρύθμιση, η γενική εκπαίδευση και η αστική δημόσια σφαίρα. Είμαι πολύ γέρος για να κρίνω την πολιτισμική ώθηση που θα πυροδοτήσουν τα νέα μέσα. Αυτό που με ενοχλεί είναι το γεγονός ότι αυτή είναι η πρώτη μιντιακή επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας που υπηρετεί κυρίως οικονομικούς και όχι πολιτισμικούς σκοπούς.\n• Ποια ίχνη απομένουν από την παλιά μαρξιστική σας ένταξη; Ο Γιούργκεν Χάμπερμας θεωρεί ακόμα τον εαυτό του αριστερό;\nΗ πολιτική οικονομία δεν είναι το θέμα των ερευνών μου, αλλά εργάστηκα και πάλεψα υποστηρίζοντας αριστερές θέσεις στο πανεπιστήμιο και στη δημόσια σφαίρα επί εξήντα πέντε χρόνια.\nΑν εδώ και είκοσι πέντε χρόνια υποστηρίζω μια πολιτική εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το κάνω με την ιδέα ότι μόνον αυτό το ηπειρωτικό καθεστώς θα μπορούσε σοβαρά να αποκτήσει τη δύναμη να δαμάσει έναν καπιταλισμό που έχει γίνει άγριος.\nΔεν εγκατέλειψα ποτέ την κριτική του καπιταλισμού, αλλά διατηρούσα πάντα την επίγνωση ότι οι γενικευτικές διαγνώσεις της εποχής μας, που διατυπώνονται μάλιστα αβασάνιστα, δεν αρκούν. Δεν είμαι ένας από εκείνους τους διανοούμενους που πυροβολούν χωρίς να σκοπεύουν.\n• Βρίσκω θαυμαστή τη δική σας υπεράσπιση του «συνταγματικού πατριωτισμού». Με αυτή την έννοια εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας πατριώτη;\nΑισθάνομαι πατριώτης μιας χώρας η οποία, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτέλους εγκαθίδρυσε μια σταθερή δημοκρατία και στη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών πολιτικής πόλωσης εδραίωσε μια φιλελεύθερη πολιτική κουλτούρα. Το λέω με δισταγμό και το κάνω για πρώτη φορά, αλλά με αυτή την έννοια είμαι ένας Γερμανός πατριώτης.\nΘα μου προξενούσε έκπληξη αν, στο εξωτερικό, δεν αναγνωριζόμουν εκ πρώτης όψεως ως ένα προϊόν της γερμανικής κουλτούρας, με τη δική μου διανοητική σφραγίδα και όλες τις πνευματικές μου συνήθειες. Είμαι μάλιστα υπερήφανος γι' αυτή την κουλτούρα, όταν η δεύτερη ή η τρίτη γενιά Τούρκων, Ιρανών, Ελλήνων ή όποιας άλλης εθνικής προέλευσης μεταναστών εμφανίζονται ξαφνικά στη δημόσια σφαίρα ως οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι και τηλεοπτικοί παρουσιαστές, ως οι πιο ικανοί ηγέτες και γιατροί ή οι καλύτεροι συγγραφείς, πολιτικοί, μουσικοί ή δάσκαλοι.\nΠρόκειται για μια χειροπιαστή απόδειξη της δύναμης και της αναγεννητικής ικανότητας της κουλτούρας μας. Μια κουλτούρα παραμένει ζωντανή μόνον όσο πείθει τις μελλοντικές γενιές ότι αξίζει τον κόπο να οικειοποιηθούν ερμηνευτικά το παρελθόν και να την προεκτείνουν στο μέλλον.\n• Παίρνοντας υπόψη μας τις αμοιβαίες αδιαλλαξίες, έχουμε μια (νέα) σύγκρουση πολιτισμών;\nΝομίζω ότι αυτή είναι μια εντελώς εσφαλμένη θέση. Οι αρχαιότεροι και ισχυρότεροι πολιτισμοί διαμορφώθηκαν από τη μεταφυσική και από τις παγκόσμιες θρησκείες, που μελέτησε ο Μαξ Βέμπερ.\nΌλοι τους διέθεταν ένα οικουμενικό δυναμικό και επομένως ασπάζονταν το άνοιγμα και τη συμπερίληψη. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι ένα νεότερο φαινόμενο και ανάγεται στον κοινωνικό ξεριζωμό που συντελέστηκε -και συνεχίζεται ακόμα- εξαιτίας της αποικιοκρατίας, της αποαποικιοποίησης και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.\n*Δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 15/12/2018. (Απόδοση: Θανάσης Γιαλκέτσης).\nΝα φτιάξουμε ανάχωμα στην Ακροδεξιά...\nΣυγγραφέας Άρθρου Πολ Μέισον\nΜαζί με το Brexit είναι οι κίνδυνοι που εγκυμονούν για την εξέλιξη της Ευρώπης - Πολ Μέισον: Χρειάζεται ευρεία συνεργασία του τόξου της Αριστεράς στην Ευρώπη - Στρατηγικός στόχος θα πρέπει να είναι η μεταρρύθμιση της Συνθήκης της Λισσαβώνας.\nΥπέρ της ανάγκης για συγκρότηση μιας ευρείας συνεργασίας των κομμάτων του τόξου της Αριστεράς στην Ευρώπη (από τους σοσιαλιστές και τους ριζοσπάστες αριστερούς έως τους πράσινους) με στόχο τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου της Λισσαβώνας τάχθηκε ο γνωστός Βρετανός δημοσιογράφος και πολιτειολόγος Πολ Μέισον σε συνέντευξή του στην ισπανική ιστοσελίδα ctxt.es, υποστηρίζοντας πως μια τέτοια κίνηση θα μεταμόρφωνε την Ε.Ε. και θα ύψωνε ένα ανάχωμα στην άνοδο της Ακροδεξιάς.\nΟ γνωστός για την υποστήριξή στον αγώνα της Ελλάδας κατά των Μνημονίων δημοσιογράφος και εκ των συντακτών του προγράμματος του ηγέτη των Βρετανών Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν στη μακροσκελή συνέντευξή του αναφέρθηκε στις νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ευρώπη όχι μόνο από την επέλαση των νέων μορφών εργασίας και οικονομικής απορρύθμισης που μεταφέρουν στην εξάπλωσή τους η παγκοσμιοποίηση και χρηματοοικονομικοποίηση (financialization) της πολιτικής, αλλά και από τους κινδύνους που εγκυμονούν για την εξέλιξη της ηπείρου το Brexit και η άνοδος της Ακροδεξιάς - αμφότερα απόρροιες της άφρονος οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που ακολούθησαν οι Βρυξέλλες στα χρόνια της κρίσης όπως λέει.\nΟι Εργατικοί και το Brexit\nΑναφορικά με την ερώτηση για το εάν η Ε.Ε. δυνητικά θα αντιστρατευόταν με κάθε δύναμη τα μέτρα που θα λάμβανε μια υποθετική κυβέρνηση του Τζέρεμι Κόρμπιν, με εθνικοποιήσεις και αποκατάσταση της δημόσιας περιουσίας και του κοινωνικού κράτους, ο Μέισον επεκτάθηκε τονίζοντας πως μια νίκη του Κόρμπιν, σε συνδυασμό με τη στήριξη των προοδευτικών κυβερνήσεων της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, θα μπορούσε να οδηγήσει στη μεταρρύθμιση της Συνθήκης της Λισσαβώνας και σε έναν μετασχηματισμό της Ε.Ε. με περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό.\nΣυγκεκριμένα, ο Π. Μέισον τόνισε: «Υπάρχουν ψηφοφόροι των Εργατικών που υποστηρίζουν το Lexit (ένα είδος Brexit της Αριστεράς), όμως ο Τζέρεμι Κόρμπιν δεν είναι ένας από αυτούς. Εκείνος αντιλήφθηκε γρήγορα πως μια έξοδος από την Ε.Ε. θα ευνοούσε τους δεξιούς -που είναι υπέρ της απορρύθμισης, των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και φιλοατλαντιστές- για να οδηγήσουν τη Βρετανία υπό τον αμερικανικό μανδύα προστασίας. Αυτό θα ήταν ένα αντιδραστικό αποτέλεσμα.\nΣχέδιο για δεύτερο δημοψήφισμα\n"Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας πως το ένα τρίτο των ψηφοφόρων μας στήριξαν το Brexit και πως εξακολουθούν να το στηρίζουν. Οι πενήντα έδρες που έχει ανάγκη η Αριστερά για να κατακτήσει την εξουσία ψήφισαν υπέρ του Brexit. Αυτό είναι το πρόβλημά μας. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να πούμε: Ναι, θα κάνουμε το Brexit. Δεν μας αρέσει, όμως εσείς το ψηφίσατε. Αυτό θα τους ανοίξει την πόρτα.\nΘα πάμε σε μια έξοδο που θα αφήσει ανέγγιχτες τις θέσεις εργασίας και τη βιομηχανία, αρκετά ηπιότερη από εκείνο που σχεδιάζει η Τερέζα Μέι. Αυτή δεν είναι ικανή να κλείσει μια συμφωνία με το Κοινοβούλιο, πράγμα που θα προκαλέσει επανάσταση στους κόλπους της Δεξιάς όταν θα χρειαστεί να συμπήξουν με την Ε.Ε. μια συμφωνία στα πρότυπα της Νορβηγίας, με ελεύθερη διακίνηση. Αυτή η διαίρεση θα προκαλέσει ένα δεύτερο δημοψήφισμα, όπου θα ψηφίσουμε να παραμείνουμε".\nΣυμμαχία για αναθεώρηση της Λισσαβώνας\n"Εάν καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας τούτο το σχέδιο, το επόμενο βήμα θα είναι να πάμε στις Βρυξέλλες και να ζητήσουμε τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου της Λισσαβώνας. Κι ευελπιστώ πως και η κυβέρνηση της Ισπανίας, εάν συνεχίσει να υφίσταται η άτυπη συμμαχία του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ με τον ηγέτη των Unidos Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας, θα μας στηρίξει. Εάν υπολογίσουμε τον Κόρμπιν, ελπίζοντας και στον Σάντσεθ και αναμφίβολα αν οι Πορτογάλοι του Αντόνιο Κόστα και η Ελλάδα του Αλέξη Τσίπρα ζητήσουν τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου, τότε θα έχουμε μια διαφορετική Ευρώπη».\nΚύριος αντίπαλος η Ακροδεξιά\nΕρωτηθείς για το ποια είναι η γνώμη του σχετικά με την ευρωπαϊκή πρόταση της Diem25 του Γ. Βαρουφάκη ως εναλλακτική παρουσία της Αριστεράς στις επερχόμενες ευρωεκλογές, ο Πολ Μέισον απάντησε: «Είναι μια ενδιαφέρουσα χειρονομία, αλλά δεν με ενθουσιάζει. Αυτό που πραγματικά θα με ενθουσίαζε θα ήταν μια συμμαχία της Αριστεράς του Ευρωκοινοβουλίου (GUE/NGL) με τα σοσιαλιστικά κόμματα και τους Πράσινους.\nΟ κύριος αντίπαλος δεν είναι πλέον ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός. Είναι η\nΑκροδεξιά. Και σε ορισμένες χώρες υπάρχει κίνδυνος να υπερισχύσουν. Κι όπως έχω πει, είναι ορατός ο κίνδυνος η Ακροδεξιά να συμμαχήσει με τους συντηρητικούς. Επίσης, είναι σύμμαχοι και με τη Ρωσία του Πούτιν, συνεπώς υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν μέθοδοι για τη χειραγώγηση των ευρωεκλογών προκειμένου να δοθεί ώθηση στη Δεξιά και να προκληθεί θεσμική κρίση εάν ούτε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ούτε και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές επιτύχουν αυτοδυναμία. Εκείνο που εγώ θα πρότεινα στους Σάντσεθ, Ιγκλέσιας, στον Κόρμπιν, στο Σιν Φέιν στην Ιρλανδία και στο Ολλανδικό Εργατικό Κόμμα -που έχει δύναμη μόλις 4%-, είναι να συμπήξουν μια κόκκινο/πράσινη συμμαχία».\n*Δημοσιεύτηκε στην "Αυγή" στις 18/12/2018.\nΈνα Μανιφέστο για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης. Μία πρωτοβουλία του Τομά Πικετί\nΣυγγραφέας Άρθρου Τομά Πικετί\nΟ Τομά Πικετί και μια ομάδα Ευρωπαίων ακαδημαϊκών, διανοουμένων και ερευνητών καταθέτουν μια πρόταση-μανιφέστο για τον εκδημοκρατισμό των ευρωπαϊκών θεσμών και των ασκούμενων πολιτικών, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης, τον δικαιότερο καταμερισμό των δημοσιονομικών βαρών και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της προσφυγικής και περιβαλλοντικής κρίσης.\nTo Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ αναδημοσιεύει μεταφρασμένη την εισαγωγή του 50σέλιδου κειμένου, που μπορεί να διαβαστεί σαν μια ενδιαφέρουσα συμβολή στον ευρύτερο διάλογο για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης.\nΤο ΕΝΑ επικοινώνησε με το Γάλλο Aναπληρωτή Καθηγητή του Berkeley και έναν εκ των υποστηρικτών του Μανιφέστου, Gabriel Zucman. «Εάν θέλουμε να σώσουμε τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, τότε πρέπει να εκδημοκρατίσουμε τώρα την Ευρώπη. Αυτό το Μανιφέστο περιλαμβάνει πολύ συγκεκριμένες προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Διαβάστε το, σκεφτείτε και υπογράψτε το!» ήταν το μήνυμα που έστειλε.\nΕμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, με διαφορετικό υπόβαθρο και από άλλες χώρες, εκκινούμε σήμερα αυτή την έκκληση για τη σε βάθος αναμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών και πολιτικών. Αυτό το Μανιφέστο περιέχει συγκεκριμένες προτάσεις, ειδικότερα ένα σχέδιο Συνθήκης Εκδημοκρατισμού (Democratization Treaty) και ένα Σχέδιο Προϋπολογισμού (Budget Project), τα οποία μπορούν να υιοθετηθούν και να εφαρμοστούν από τις χώρες που το επιθυμούν, χωρίς καμία να μπορεί να μπλοκάρει όσες θέλουν να προχωρήσουν. Μπορεί να υπογραφεί διαδικτυακά (www.tdem.eu) από όλους τους Ευρωπαίους πολίτες που ταυτίζονται με αυτό. Μπορεί να τροποποιηθεί και να βελτιωθεί από οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα.\nΥπάρχουν κάποια κοινωνικά και πολιτικά κινήματα που προσπαθούν να σταματήσουν αυτόν το θανάσιμο διάλογο, κινούμενα στην κατεύθυνση ενός νέου πολιτικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού θεμελίου για την Ευρώπη. Έπειτα από μια δεκαετία οικονομικής κρίσης δεν λείπουν αυτές οι κρίσιμες, ειδικά ευρωπαϊκές, καταστάσεις: Ανεπαρκείς διαρθρωτικές επενδύσεις στον δημόσιο τομέα -ιδιαίτερα στους τομείς της κατάρτισης και της έρευνας, αύξηση της κοινωνικής ανισότητας, επιτάχυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και κρίση στην υποδοχή μεταναστών και προσφύγων. Αυτά τα κινήματα όμως έχουν συχνά δυσκολία στο να διαμορφώσουν ένα εναλλακτικό εγχείρημα και να περιγράψουν το πώς θα ήθελαν να οργανώσουν την Ευρώπη του μέλλοντος, καθώς και τη συγκεκριμένη υποδομή λήψης αποφάσεων γι' αυτή.\nΤο ζήτημα εδώ δεν είναι η δημιουργία μιας «Ευρώπης μεταβιβαστικών πληρωμών», η οποία θα επιδίωκε να πάρει χρήματα από τις «ενάρετες» χώρες για να τα δώσει στις λιγότερο ενάρετες. Το εγχείρημα για μια Συνθήκη Εκδημοκρατισμού (www.tdem.eu) το εκφράζει αυτό ρητά, περιορίζοντας τη διαφορά ανάμεσα στις εκπίπτουσες δαπάνες και στο εισόδημα που καταβάλλεται από μια χώρα στο όριο του 0,1% του ΑΕΠ της. Αυτό το όριο μπορεί να αυξηθεί μόνο στην περίπτωση που υπάρξει συναίνεση για το σκοπό αυτό, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: Είναι πρωτίστως ζήτημα περιορισμού των ανισοτήτων στις διάφορες χώρες και επένδυσης στο μέλλον όλων των Ευρωπαίων, αρχίζοντας βεβαίως από τους νεότερους, χωρίς να προτιμάται κάποια συγκεκριμένη χώρα. Αυτός ο υπολογισμός αποκλείει τις δαπάνες που ωφελούν εξίσου όλες τις χώρες, όπως οι πολιτικές για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Επειδή θα χρηματοδοτεί ευρωπαϊκά δημόσια αγαθά προς όφελος όλων των χωρών, ο Προϋπολογισμός για τον εκδημοκρατισμό ενισχύει de facto τη σύγκλιση μεταξύ αυτών.\nΘα πρέπει ασφαλώς να επικοινωνεί με τα σημερινά θεσμικά όργανα λήψης αποφάσεων (ιδιαίτερα με το Eurogroup, στο πλαίσιο του οποίου οι Υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης συνεδριάζουν άτυπα κάθε μήνα). Αλλά σε περιπτώσεις διαφωνίας, η Συνέλευση θα έχει τον τελικό λόγο. Σε διαφορετική περίπτωση, η ικανότητά της να αποτελέσει τόπο για έναν νέο διεθνικό, πολιτικό χώρο, όπου κόμματα, κοινωνικά κινήματα και ΜΚΟ θα μπορέσουν επιτέλους να εκφραστούν, θα ετίθετο σε κίνδυνο. Θα διακυβευόταν εξίσου η πραγματική αποτελεσματικότητά της, δεδομένου ότι το ζήτημα είναι να εξαλείψουμε από την Ευρώπη την αιώνια αδράνεια των διακυβερνητικών διαπραγματεύσεων. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο κανόνας της δημοσιονομικής ομοφωνίας που ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εμποδίσει εδώ και χρόνια την υιοθέτηση οποιουδήποτε ευρωπαϊκού φόρου και διατηρεί την αιώνια καταφυγή στο δημοσιονομικό ντάμπινγκ από τους πλουσίους και τους πιο ευέλικτους, μια πρακτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παρ' όλες τις διακηρύξεις. Αυτό θα συνεχιστεί εάν δεν δημιουργηθούν άλλοι κανόνες λήψης αποφάσεων.\nΓι' αυτό προτείνουμε στη Συνθήκη Εκδημοκρατισμού, που είναι διαθέσιμη διαδικτυακά (www.tdem.eu), το 80% των μελών της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης να προέρχεται από μέλη των εθνικών αντιπροσωπειών των χωρών που θα υπογράψουν τη Συνθήκη (σε αναλογία με τον πληθυσμό των χωρών και των πολιτικών ομάδων) και το 20% από το σημερινό Ευρωκοινοβούλιο (αναλογικά προς τις πολιτικές ομάδες). Αυτή η επιλογή αξίζει περαιτέρω συζήτηση. Συγκεκριμένα, το σχέδιό μας θα μπορούσε να λειτουργήσει με μικρότερο ποσοστό εθνικά εκλεγόμενων βουλευτών (π.χ. 50%). Αλλά κατά την άποψή μας, η υπερβολική μείωση του ποσοστού αυτού θα μπορούσε να περιορίσει τη νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης να περιλαμβάνει όλους τους Ευρωπαίους πολίτες στην κατεύθυνση ενός νέου Κοινωνικού και Δημοσιονομικού Συμφώνου, ενώ οι συγκρούσεις δημοκρατικής νομιμοποίησης μεταξύ εθνικών και ευρωπαϊκών εκλογών γρήγορα θα υπονόμευαν το εγχείρημα.\nΤώρα πρέπει να δράσουμε γρήγορα. Παρόλο που θα ήταν επιθυμητό όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συμμετάσχουν χωρίς καθυστέρηση στο εγχείρημα και ενώ θα ήταν προτιμότερο οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της Ευρωζώνης (οι οποίες, μαζί, αντιπροσωπεύουν πάνω από το 70% του ΑΕΠ και του πληθυσμού) να το υιοθετήσουν ολοκληρωτικά, το εγχείρημα στο σύνολό του έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι νομικά και οικονομικά αποδεκτό και να εφαρμόζεται από οποιοδήποτε υποσύνολο χωρών το επιθυμεί. Αυτό το σημείο είναι σημαντικό, επειδή επιτρέπει σε χώρες και κοινωνικά κινήματα που το επιθυμούν να εκφράσουν την προθυμία τους να σημειώσουν πολύ συγκεκριμένη πρόοδο, υιοθετώντας το εγχείρημα ή μια βελτίωσή του, αυτή τη στιγμή. Καλούμε κάθε άνδρα και κάθε γυναίκα να αναλάβει τις ευθύνες του/της και να συμμετάσχει σε μια ενδελεχή και εποικοδομητική συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.\n* Το Μανιφέστο δημοσιεύθηκε στις 9/12/2018, παράλληλα σε Guardian, Le Monde, Der Spiegel, La Vanguardia, Gazeta Wyborcza, La Repubblicaκαι Politiken.\n** Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr στις 14/12/2018.\nΣελίδα 21 από 119


Ηλίας Μαζαράκης: Νέα στοιχεία για τον δραπέτη - Η αναγνώριση της σορού και ... | Ελλάδα Ειδήσεις\nΓΡΑΦΕΙ: THETOC TEAM published 30 Δεκ. 20 (19:57)\nΑποκαλύψεις για τη ζωή και τη δράση του Ηλία Μαζαράκη, του επονομαζόμενου και "γιατρού", που κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του ζεύγους Νικολαΐδη - Καλαθάκη, ήρθαν στο φως στην εκπομπή "Live News" του Mega.\nΓια πρώτη φορά η δικηγόρος που έριξε φως και ταυτόχρονα την αυλαία στο πολύκροτο αστυνομικό θρίλερ, και φίλη του, τα πάντα. Τη γνωριμία από τα παιδικά της χρόνια με τον δραπέτη, την τελευταία τους συνάντηση και τις δύσκολες στιγμές στο νεκροτομείο.\nΗ γνωριμία της δικηγόρου με τον Ηλία Μαζαράκη αρχίζει από τα παιδικά τους χρόνια. Η φιλία τους συνεχίστηκε στο πανεπιστήμιο και οι δυο τους τα έλεγαν συχνά. Τα πάντα αλλάζουν το 1984. Ο Ηλίας Μαζαράκης ταξιδεύει στην Κέρκυρα και σκοτώνει τον παππού και τη θεία του, για τις οικονομικές διαφορές που τους χώριζαν. Ο Ηλίας Μαζαράκης μπαίνει στη φυλακή κ η ζωή του, όπως μας λέει η δικηγόρος, καταστρέφεται.\nΗ οργή της ξεχειλίζει. Όχι μόνο για τον παιδικό της φίλο που κατέστρεψε τη ζωή του, αλλά και για τη μητέρα του που έμεινε μόνη στον κόσμο. Δώδεκα χρόνια μετά το έγκλημα στην Κέρκυρα, ο Ηλίας Μαζαράκης παραβιάζει την 5ήμερη άδεια από τις φυλακές κ γίνεται δραπέτης. Ένα χρόνο μετά, βρίσκεται κατηγορούμενος για το έγκλημα στο Σέσι Γραμματικού.\nΗ δικηγόρος επαναλαμβάνει στο "Live News" πως όλα αυτά τα χρόνια που ο Ηλίας Μαζαράκης ήταν καταζητούμενος δεν είχε συναντηθεί μαζί του και δεν γνώριζε την πλαστή του ταυτότητα. Τελευταία φορά που τον είδε ήταν το 1996, σε μια από τις άδειες που πήρε από τη φυλακή.\nΣτην εύλογη απορία των αστυνομικών, γιατί ζήτησε να πάει εκείνη για την αναγνώριση, η δικηγόρος πιθανολογεί. Τις εικόνες στο νεκροτομείο δεν πρόκειται να τις ξεχάσει ποτέ. Το σοκ και τη στεναχώρια που άρχισε να ξετυλίγει στο μυαλό της, το κουβάρι των αναμνήσεων.\nΣύμφωνα με το ρεπορτάζ του αστυνομικού συντάκτη του "Βήματος", Βασίλη Λαμπρόπουλου, η Ελληνική Αστυνομία θεωρούσε πως ο Ηλίας Μαζαράκης έχει διαφύγει στη Βενεζουέλα, τόπο όπου βρέθηκαν και άλλοι έλληνες κακοποιοί.\nΔήλωνε επιχειρηματίας από την βόρειο Ιταλία και πως ήρθε στην χώρα μας για επενδύσεις. Ο Ηλίας Μαζαράκης είχε σπουδάσει ιατρική στην Ιταλία.\nΔολοφονία Τοπαλούδη: Προκαταρκτική έρευνα για τη συνταγογράφηση του ψυχιάτρου στον 23χρονο δολοφόνο\nΑπό την άλλη, ο κ. Κώστας, γείτονας με τον Ηλία Μαζαράκη, έκανε λόγο για έναν άνθρωπο που δεν έδινε δικαιώματα, αλλά ήταν όπως είπε μυστικοπαθής και εσωστρεφής. Ακόμα και στο κουδούνι του έγραφε το όνομα του ιδιοκτήτη του σπιτιού που νοίκιαζε.\nΟ τυχαίος έλεγχος στο νεκροτομείο


παρα-κείμενα: Φεβρουαρίου 2014\nΜΙΚΡΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ\n«Κι όμως φοβάμαι' ξέρω, θα 'σαι\nτα καλοκαίρια σαν δροσιά - »\nφως απ' το φόβο σου - κοιμήσου'\n-Ποίηση, τχ. 22-\nΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ\n- Γιατί βασιλοπούλα μου,\nμ' αφήνετε απ' το κρύο να πεθάνω;\nO βασιλιάς κοιμάται, θα μπορούσα, σχεδόν, ένα τραγούδι να σας πω,\nτι δε θα μ' άκουγε! Αχ, δεχθήτε ν' ανεβώ\nεπάνω στο μπαλκόνι!\n- Είναι, καλέ μου φίλε, από χαρτόνι,\nτο λέω και πάλι,\nδε θ' άντεχε το βάρος μας! Θέλετε να πεθάνω\n- Μικρή βασιλοπούλα μου, αχ λύστε τα μακριά\nκαι χρυσαφένια σας μαλλιά!\n- Δε βλέπετε, ποιητή\nπως είναι τα μαλλιά μου από στουπί;\n- Αχ, με συγχωρείτε!\n- Σας συγχωρώ.\n- Δε θέλετε ούτε λέξη να μου πείτε,\n-Μα τι λέτε; μόνο γι αυτόν\n- Με ειρωνεύεστε... αντίο λοιπόν!\n- Αχ, οφείλω\nνα σας ρωτήσω μήπως νοσταλγείτε\nτην τελευταία μας συνάντηση στο χαρτονένιο δάσος.\n- Εγώ δεν τη θυμάμαι, αγάπη μου γλυκιά... Σταθήτε...\nΦεύγετε... Για πάντα; Αχ πόσο\nνα κλάψω ήθελα. Μα τι μπορώ να κάνω\nπου είναι η καρδούλα μου\n*μτφ: Κάρολος Τσίζεκ - Μαρία Καραγιάννη\n-Ο σαλτιμπάγκος της ψυχής μου-\nΉταν μια φορά κι έναν καιρό ένας άντρας και μια γυναίκα. Είπε ο άντρας στη γυναίκα: «Μα γιατί είσαι ερωτευμένη μαζί μου; Είναι βλακεία αυτό που κάνεις». Η γυναίκα τού απάντησε τότε: «Ναι, μπορεί και να 'ναι βλακεία, εσύ όμως που είσαι έξυπνος τι έχεις να φοβηθείς από μια βλακεία;». Ο άνδρας τότε θύμωσε: «Δεν φοβάμαι καθόλου. Απλώς δεν θέλω να μ' αγαπάνε. Μου δίνει στα νεύρα». «Παράξενο», ανταπάντησε η γυναίκα, «εγώ που αγαπώ νιώθω λιγότερο βάρος από σένα που δεν αγαπάς. Εγώ, που υφίσταμαι αυτό το κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, νιώθω, παρ' όλα αυτά, λιγότερο θύμα από σένα που αντιδράς αρνούμενος ακόμα και την ύπαρξή του».\nαπόδοση: Θάνος Φωσκαρίνης\n-Το Δέντρο, τχ. 189/190-\n- Έτσι, για να πω πως σε κέρδισα\n- Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω\n- Έτσι για να πω πως σε κέρδισα\nκαινούργιο πόθο θα σ’ ανάβω στην καρδιά\nΜάριος Τόκας / Κώστας Φασουλάς - με τον Δημήτρη Μητροπάνο και την Αλέκα Κανελλίδου\n236 ~ αναμνήσεις, iv\nΜη λογαριάζεις παραπάνω,μην αντιστέκεσαιμε τη θύμηση των περασμένων'κάλεσε μόνο, για το δρόμο της ψυχής σου, το πρωινό, δεκάξη χρονώ σαν ήσουνστο νησί σου ένα καλοκαίρι\nΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ Τι είναι αυτό που θυμάμαι από σένα;Σε ποια θερμοκρασία; Με ποιο ρούχο; Ποια μέρα; Σε ποια κίνηση; Ή ακίνητη; Σε ποια στάση; Σε ποιο δωμάτιο; Με τι χτένισμα; Με τι καιρό; Με πόσο φως; Με πόσο σκοτάδι; Με ήχο τι; Με συνοδεία; Μόνη;Στη σκάλα; Στο δρόμο; Φθινόπωρο; Νέα; Ώριμη; Καπνίστρια; Μη καπνίστρια; Ονειροπόλα; Λυπημένη; Τα μάτια; Τα χέρια;Ένα στίχο; Το κοινότοπο; Το εξαιρετικό; σε θυμάμαι με τρόπο παρατατικόσε θυμάμαισυλλαβιστά με μιαν ανάσα σε θυμάμαι όχι σαν πρόσωπο όχι περίγραμμα όχι σαν σχήμα\nσε θυμάμαι σαν ανάμνηση\nσαν αισθητικό γεγονός\nΓιάννης Ευσταθιάδης-Άρση βαρών-\nΟι αναμνήσεις, αυτές οι μακρόσυρτες σκιές του εφήμερου κορμιού μας, αυτά τα κατάλοιπα θανάτου που αφήνουμε ζώντας, οι αλγεινές αναμνήσεις που δε σβήνουν, να που ήδη προβάλλουν: βουβά και μελαγχολικά φαντάσματα μ' έναν πένθιμο άνεμο μα τα σείει.Κι εσύ δεν είσαι πια παρά μια ανάμνηση. Στη μνήμη μου για πάντα έχεις περάσει. Τώρα ναι, γίνεται να πω ότι μού ανήκεις και ότι κάτι συνέβη μεταξύ μας αμετάκλητα. Τέλειωσαν όλα τόσο γρήγορα! Ταχύτατος και ανάλαφρος μας πρόλαβε ο χρόνος. Με φευγαλέες στιγμές έπλεξε μια ιστορία που έκλεισε κι ήταν τόσο θλιβερή. Έπρεπε να το ξέρουμε ότι ο έρωτας καίει τη ζωή, φτερά βάζει στον χρόνο. Vincenzo Cardarelli*μτφ: Κάρολος Τσίζεκ - Μαρία Καραγιάννη-Ο σαλτιμπάγκος της ψυχής μου-\n[ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ] 17 Ιανουαρίου '93\nΣυχνά σκέπτομαι πως από την τελευταία μου σχέση που τέλειωσε οι μόνες σχεδόν αναμνήσεις που έχω είναι οι ίδιες μου οι ονειροπολήσεις. Θυμάμαι τη γωνιά του δρόμου όπου είχα σκεφτεί ότι θα ήταν δυνατόν να συναντηθούμε. Θυμάμαι ότι θα είχαμε κοιταχτεί στα μάτια. Άπειρες φορές η ίδια σκηνή. Η πραγματικότητα των ονειροπολήσεών μου.\nΑν και όχι ότι όλ' αυτά σημαίνουν τίποτα πια. Νανά Ησαΐα-Οδός Πανός, τχ. 67-68\nΠΟΤΕ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ\nΠοτέ μην κλαις για κάτι που περνά αν τα λουλούδια πεθαίνουν το άρωμα μένειΠοτέ μην κλαις για αγάπη που δε ζειη θύμησή της βαθιά στην καρδιά πάντα ζει\nΠοτέ μην κλαις για κάτι που περνάΜέσ' στην ψυχή μας οι λύπες ανάμνηση μένουν\nΤάκης Μωράκης / Κώστας Κοφινιώτης\n- με τον Γιώργο Νταλάρα και με με το Τρίο Κιτάρα στην πρώτη εκτέλεση


Μια κοινότυπη ιστορία | ARTI NEWS\n[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / Ελλάδα / 17.03.18 ]\nΑν η κυρία (του) Χαρίτου γνώριζε πόσο επικίνδυνη μπορούσε να γίνει η χύτρα των συναισθημάτων, όταν ο διακόπτης ασφαλείας άρχιζε να λασκάρει, δε θα ξεκινούσε καν για το κομμωτήριο εκείνο το πρωινό. Για την ακρίβεια, δε θα ξαναπατούσε πόδι στο συγκεκριμένο κομμωτήριο. Όμως, αγνοούσε παντελώς τη λειτουργία της χύτρας. Γιατί στη ζωή της κυρίας (του) Χαρίτου, άλλοι μαγείρευαν γι αυτήν.\nΤα αβρά χεράκια του κοριτσιού, δημιουργούσαν συμμετρικά σλάλομ, πάνω στους αισθητήριους κλάδους των επιφανειακών νεύρων του δέρματος. Και σιμά, και τα αγγεία επωφελούνταν στη διαστολή της θέρμης. Μ’ έναν τρόπο αισθησιακό και κατευναστικό συγχρόνως!\nΘα μπορούσε η κυρία Χαρίτου να επιβραβεύσει την επιδεξιότητά τους. Θα ήταν αναμφίβολα, ένα δείγμα ευγένειας του κοινωνικού της στάτους, μια επίδειξη ανωτερότητας μπρος σε μια –έστω- καλοπληρωμένη προσφορά…. Τη μέρα εκείνη όμως κάποιες σκέψεις παρέσυραν το μυαλό της αλλού. Και το αμέλησε. Όχι μόνο. Κάποιες αδέξιες κινήσεις, ένα αδρό γρατζούνισμα απ’ το μικρό –έστω- δακτυλάκι, την έκαναν να σηκώνει ενοχλημένα, το δεξί της φρύδι.\n«Σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα εδώ μέσα!». Η σκέψη του κοριτσιού, διέτρεξε τους νευρώνες, τις συνάψεις, κυστίδια ορμονούχα ξαμόλησαν το πολύτιμο περιεχόμενό τους καθώς εφόρμησαν στην καρδιακή χουφτίτσα! Τακ-τουκ, Τακ-τουκ! Ρυθμικά αλλά γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα. Άτσαλα για δευτερόλεπτα.\n-Τι κάνεις κοπέλα μου; Με πονάς! Η φωνή ακούστηκε από μακριά, πολύ μακριά.\n-Συγνώμη, με συγχωρείτε! Απάντησε η δική της. Από μακριά, πολύ μακριά.\nΤο βλέμμα του αφεντικού της δηλητηριώδες πέταξε προς τη μεριά της.\n-Θα προσέχω. Συγνώμη.\nΤο πρόγραμμα προέβλεπε μασάζ και στον αυχένα.\nΟι συμμετρικοί μύες του λαιμού της κυρίας Χαρίτου, έσκυψαν ευγενικά. Και σαν χάντρες κομπολογιού, ξεπετάχτηκαν οι αποφύσεις των λεπτών της σπονδύλων. Τη στιγμή εκείνη χτύπησε το κινητό της. Και το Παρισινό βαλς του Ian Hughes ξεχύθηκε στο σαλόνι.\n-Σταματάς για λίγο παρακαλώ; Και κράτησέ μου το στ’ αυτί μη βραχεί. Πρέπει να είναι ο σύζυγος! Αλλιώς δεν θα το σήκωνα.\nΔεν ήταν ο σύζυγος. Ήταν μια φίλη. Και κάποια συνάντηση κανονίστηκε εκείνη τη βραδιά ανάμεσα σε επιμελημένα αναφωνήματα, και τετριμμένα φιλάκια. Ξαφνικά όμως, το πέρα-δώθε στο πόδι, το κοίταγμα στο ρολόι του κομψού καρπού, πρόδιδαν την ανυπομονησία της πελάτισσας.\n-Τελείωνε βρε παιδί μου! Πολύ αργείς σήμερα!\nΚαι καθώς η σαϊτιά του αφεντικού την κάρφωσε πάλι.\n«Δεν αργώ!», είπε το χαμόγελο-σπασμός. Αλλά όταν το αφεντικό έστρεψε το βλέμμα σε άλλο κορίτσι , είχε την περίεργη αίσθηση, πως το βλέμμα της, του ανταπόδωσε τη μολυσμένη σαΐτα. Ύστερα σκέφτηκε:\n«Eίμαι ήδη μακριά. Όχι μόνο γιατί με απέλυσες»\n-Θα προλάβω; Αναρωτήθηκε δυνατά η Χαρίτου.\n«Δε θα προλάβω να ζήσω!» Για άλλη μια φορά από τις τρισεκατομμυριοστές που συμβαίνουν την ημέρα, η σκέψη έκανε τη συνηθισμένη της διαδρομή. Από το φλοιό, μέχρι την τελική κίνηση…\n-Αργείς απελπιστικά σήμερα!\nΟι αντίχειρες ακουμπούσαν ευγενικά τις αποφύσεις των σπονδύλων. Και τα υπόλοιπα δάχτυλα την ελαφρά προεξοχή του θυρεοειδούς. Αυτό που ο κόσμος λέει «μήλο του Αδάμ».\nΗ φωνή ήρθε από… αλλού. Και ύστερα την πήραν κύματα. Στη συνέχεια κι άλλες φωνές. Μέσα σε κύματα κι αυτές. Μακριά, πολύ μακριά.\nΌταν άνοιξε τα μάτια, πολλές άσπρες μπλούζες από πάνω της.\nΑλλά αυτή ένοιωθε ήρεμη. Δεν ρώτησε αν τα δάχτυλά της είχαν προκαλέσει βλάβη στο λαιμό της Χαρίτου. Ούτε αν το βλέμμα της κατά έναν τρόπο μαγικό είχε κεραυνοβολήσει οριστικά το αφεντικό της.\nΗ μια άσπρη μπλούζα κρατούσε ένα χαρτί. «Είναι το ένταλμα!» Σκέφτηκε δίχως τρόμο. Απευθυνόταν όμως στην άλλη άσπρη μπλούζα.\n-Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ!\n-Ναι το είδα!\n-Ρώτησέ την. Πιθανόν γνωρίζει!\n-Ας την αφήσουμε να συνέλθει πρώτα…\nΚαι καθώς εκείνη ανασηκωνόταν…\n-Αυτό… Το πρόβλημα στο… αίμα σου γνωρίζεις ότι υπάρχει;\n-Νομίζω ότι συνήλθες! Έχεις ασφάλεια;