Monkey Trial, Μια από τις πιο σημαντικές δίκες των Ηνωμένων Πολιτειών » Docuventa\nΑρχική ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ Χρονοντούλαπο Monkey Trial, Μια από τις πιο σημαντικές δίκες των Ηνωμένων Πολιτειών\nΑν και έχει μείνει στην ιστορία ως Monkey Trial, ο επίσημος τίτλος της είναι «Πολιτεία Tennessee κατά John Scopes» και εντάσσεται στο πλαίσιο της διαμάχης μεταξύ θρησκείας και επιστήμης.\nΒρισκόμαστε στην πολιτεία του Tennessee, την δεκαετία του ’20, μια περίοδο κατά την οποία ο συντηρητικός Αμερικανικός Νότος ήταν ενταγμένος στη “Ζώνη της Βίβλου” και οι ντόπιοι υποστήριζαν μέχρις εσχάτων και παθιασμένα τις αξίες: πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία και…ουίσκι.\nΕπικρατούσε σθεναρά η άποψη της Εκκλησίας ότι η δημιουργία του κόσμου είναι αποτέλεσμα της Θείας Χάριτος και η εξέλιξη του Σύμπαντος αποτελούσε υπερφυσικό σχέδιο, μια επέμβαση του Δημιουργού Θεού.\nΤότε όμως στα μισά αυτής της δεκαετίας, άρχισε να διαδίδεται η άποψη των επιστημόνων που υποστήριξαν τη θεωρία του Charles Darwin, ότι τα ζωικά και φυτικά είδη προέκυψαν από την αργή εξέλιξη απλούστερων μορφών ζωής, με γενετικές μεταλλάξεις και με τη φυσική επιλογή.\nΚαι κάπου εκεί, εν μέσω διαμαχών, ξεκίνησαν όλα για την πολύκροτη δίκη, η οποία χαρακτηρίστηκε ως η δίκη του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ.\nΤο ιστορικό της ξεκινά στις 21 Μαρτίου 1925, όταν η Βουλή της Πολιτείας του Tennessee στις ΗΠΑ ψηφίζει το Butler Act, μια νομοθετική ρύθμιση που θεσπίστηκε μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, στις 13 Μαρτίου 1925, και παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1967.\nΣυντάκτης της επίμαχης ρύθμισης ήταν ο John Washington Butler, ένας αγρότης από το Tennessee και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων.\nΤο Νοέμβριο του 1922, κατέβηκε ως υποψήφιος του Δημοκρατικού κόμματος στις Πολιτειακές εκλογές για το Κοινοβούλιο, οι συμπολίτες του τον εμπιστεύονταν με την ψήφο τους και ο ίδιος θα έκανε το παν ώστε η “άθεη Δαρβινική Εξέλιξη” να πάψει να διδάσκεται στις σχολικές αίθουσες.\nΗ ρύθμιση, για την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού, προέβλεπε ότι είναι παράνομο για οποιονδήποτε καθηγητή που διδάσκει σε σχολεία και πανεπιστήμια -τα οποία υποστηρίζονται από τα δημόσια ταμεία- να παραδίδει οποιαδήποτε άλλη θεωρία, πέραν της ιστορίας της Θείας Δημιουργίας του ανθρώπου, όπως αυτή αναφέρεται στη Βίβλο.\nΣύμφωνα με τον νόμο, ο διδάσκων θα μπορούσε να παρέχει γνώση για την εξέλιξη της ζωής αλλά σε σχέση με όλα τα άλλα πλάσματα εκτός του ανθρώπινου είδους. Υπογράμμιζε δε, πως αν ένας δάσκαλος κρίνονταν ένοχος θα τιμωρούνταν με επιβολή προστίμου από 100$ έως 500$, για κάθε παράβαση.\nΗ πρόταση έγινε ενθουσιωδώς δεκτή από το Πολιτειακό Κοινοβούλιο του Tennessee, με 71 ψήφους υπέρ και 5 κατά.\nΑξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στη δεκαετία του 1920, η θεωρία του Δαρβίνου δεν ήταν κάτι νέο, όμως εκείνη την περίοδο η επέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στην αγροτική Αμερική -μια αρκετά συντηρητική κοινωνία που κυριαρχούσαν ισχυρά θρησκευτικά στοιχεία- έφερε αλλαγές.\nΑν και ήταν πολλοί λίγοι σε αριθμό οι οπαδοί της Δαρβινικής θεωρίας, αποφάσισαν να αντιδράσουν. Οι εφημερίδες της Πολιτείας άρχισαν να βομβαρδίζονται από γράμματα, κυρίως δασκάλων και επιστημόνων, που παρομοίαζαν το Butler Act με το διωγμό του Γαλιλαίου το 1615 από την Καθολική Εκκλησία, για την θεωρία του πως η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο.\nΌταν το Butler Act πέρασε από την Πολιτειακή Γερουσία και εγκρίθηκε με 24 υπέρ και 6 κατά -παρά τις διαμαρτυρίες των φοιτητών του Πανεπιστημίου Vanderbilt που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το κτίριο- οι οπαδοί του Δαρβίνου στήριξαν την τελευταία τους ελπίδα στον Κυβερνήτη της Πολιτείας του Tennessee, Austin Peay, ο οποίος θεωρούταν ανοιχτόμυαλος και φιλομαθής.\nΔυστυχώς, απογοητεύτηκαν. O Peay υπέγραψε το νόμο, λέγοντας απλώς πως δεν υπήρχε τίποτα στα σχολικά βιβλία του Tennessee που να ήταν αντίθετο με τη Χριστιανική Βίβλο.\nΗ αντίδραση που έφερε την ανατροπή\nΜε τις εξελίξεις να μαίνονται, η νεοιδρυθείσα οργάνωση αποφάσισε να λάβει θέση άμεσα, τοποθετώντας ανακοινώσεις στις εφημερίδες της Πολιτείας, αναζητώντας εθελοντές δασκάλους οι οποίοι θα ήταν διατεθειμένοι να μηνυθούν από την Πολιτεία για παραβίαση του Butler Act.\nΑυτή η αναγγελία μας φέρνει στην πόλη Dayton, όπου μια μικρή ομάδα από φιλελεύθερους τοπικούς επιχειρηματίες αποφασίζουν να καλέσουν τον προπονητή της ομάδας ποδοσφαίρου του κομητειακού γυμνασίου, John Thomas Scope, ο οποίος αρκετές φορές αναπλήρωνε τους δασκάλους του Γυμνασίου, διδάσκοντας Φυσική Ιστορία.\nΟι επιχειρηματίες τον ρώτησαν ανοιχτά αν θα ήταν διατεθειμένος να διδάξει τη θεωρία της Εξέλιξης και επομένως να μηνυθεί από την Πολιτεία για παράβαση του Butler Act. Ο νεαρός Scopes αποδέχτηκε την πρόκληση και αψηφώντας τον νόμο συνέχισε να διδάσκει στους μαθητές του τη θεωρία του Darwin, δηλαδή “την καταγωγή του ανθρώπου από τον πίθηκο”, με αποτέλεσμα η Εισαγγελία της Πολιτείας να κινηθεί δικαστικά εναντίον του, ασκώντας του ποινική δίωξη.\nΗ δίκη του καθηγητή δρομολογήθηκε για τις 10 Ιουλίου 1925 στο Dayton του Tennessee.\nΤα δικαστικά έξοδα του Scopes ανέλαβε η Αμερικανική Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ACLU) και την υπεράσπισή του ο κορυφαίος ποινικολόγος των ΗΠΑ, υπερασπιστής των φτωχών και των αδικημένων, Clarence Darrow.\nΣυνήγορος πολιτικής αγωγής διετέλεσε ο πολιτικός William Jennings Bryan, ο οποίος αν και ασκούσε τη δικηγορία σε μεγάλο μέρος της ζωής του, απείχε από τις αίθουσες 36 χρόνια! Ωστόσο, κρίθηκε κατάλληλος λόγω κύρους -υπήρξε τρεις φορές υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ- και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ειδήμονα στην Αγία Γραφή, ως προασπιστής του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.\nΣτις 10 Ιουλίου 1925 η μικρή -και άγνωστη σε πολλούς- πόλη συγκέντρωσε όλα τα φώτα της δημοσιότητας! Οι δρόμοι πλημμύρισαν με κάθε λογής ανθρώπους. Υποστηρικτές και πολέμιοι του Butler Act έφτασαν στο Dayton για να παρακολουθήσουν μια ιστορική στιγμή.\nΉταν τόσο μεγάλη η προσέλευση του κόσμου που κάποιοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός και την φήμη που απέκτησε η πόλη, στήνοντας πάγκο για να προμηθεύσουν το κοινό με αναμνηστικές Βίβλους και λούτρινες μαϊμούδες, ενώ ιεροκήρυκες έστησαν ολόκληρες σκηνές αναβίωσης στον κεντρικό δρόμο της πόλης, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν το ενδιαφέρον των πιστών αμείωτο.\nΕίχαν πάρει τόσο αψήφιστα την “επανάσταση” της επιστήμης εκείνη την περίοδο που χλεύασαν το θέμα φέρνοντας στον χώρο της δίκης 2 χιμπατζήδες, οι οποίοι όχι μόνο χρησιμοποιήθηκαν σαν αντικείμενα προς σχολιασμό αλλά και ως έκθεμα της ημέρας, κάτι σαν μασκότ θα μπορούσε να πει κανείς.\nΓια να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση, είχαν ντύσει τον έναν με ένα καρό κουστούμι -για να δείξουν την διαφορά της “λεγόμενης εξέλιξης”- και τους είχαν αφήσει ελεύθερους να κυκλοφορούν και να παίζουν με τον κόσμο.\nΠέρα από το θέμα της δίκης, η κοσμοσυρροή έφερε στη Dayton και τα ΜΜΕ. Πολλοί διάσημοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός και η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα Chicago Tribune έστησε από το μηδέν έναν ραδιοφωνικό σταθμό για την απευθείας μετάδοση της δίκης, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά των ΗΠΑ.\nΑνάμεσα σε όλους αυτούς ήταν και ο HL. Mencken της Baltimore Sun (εφημερίδα η οποία συνέβαλε χρηματικά στην υπεράσπιση του Scopes), ο οποίος σκαρφίστηκε τον τίτλο The Monkey Trial (Η δίκη της μαϊμούς), έναν τίτλο που όχι μόνο έκανε εντύπωση αλλά ταίριαξε τόσο με την ιστορική αυτή δίκη που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για το θέμα.\nΣτις 10 Ιουλίου, το δικαστήριο γεμίσε κόσμο που περίμενε την επιλογή ενόρκων. Ωστόσο, ο δικαστής John Raulston ζήτησε να ξεκινήσει η διαδικασία με προσευχή και μετά να προχωρήσουν στα υπόλοιπα, δίνοντας ένα “ξεκάθαρο μήνυμα” για την πορεία της διαμάχης των αντισυμβαλλομένων.\nΑφού ολοκληρώθηκε το πρώτο μέρος περνάμε τις επόμενες μέρες σε μια απέλπιδα προσπάθεια του Darrow ο οποίος εξέθεσε διάφορα επιχειρήματα προκειμένου να κηρύξει τον νόμο αντισυνταγματικό, επειδή καλλιεργούσε το θρησκευτικό μίσος μεταξύ των πολιτών. Αν και ο λόγος του ήταν μακροσκελής και δυνατός, ο δικαστής απέρριψε το αίτημα.\nΗ στρατηγική της υπεράσπισης κατακρεμνίστηκε και ο δικαστής τόνισε πως αυτή ήταν η δίκη του Scopes και του Butler Act, κάτι που έκανε τον Darrow να αντιδράσει έντονα, καθώς θεώρησε ότι δεν του δίνουν χώρο να επιχειρηματολογήσει και ότι ο ρόλος του στη δίκη δεν είχε νόημα.\nΤην επόμενη μέρα, τόσο η αφόρητη ζέστη όσο και το μεγάλο πλήθος που είχε προσέλθει στην αίθουσα, οδήγησαν στην απόφαση να συνεχιστεί η δίκη στον περίβολο του δικαστηρίου, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, διότι διαφορετικά δεν θα είχε ομαλή έκβαση. Η απόφαση αυτή την πολύ σημαντική καθώς η δίκη διήρκεσε μια εβδομάδα και τραβούσε συνεχώς όλο και περισσότερο κόσμο στο Dayton, κάθε μέρα.\nΗ εισαγγελία πέρασε σε ανάκριση του επιθεωρητή του σχολείου που δίδασκε ο Scopes και δύο μαθητές του, οι οποίοι “ομολόγησαν” ότι ο Scopes είχε αναφερθεί στα μαθήματα βιολογίας που παρέδιδε στην θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου.\nΗ υπεράσπιση συνέχισε με τον ζωολόγο Maynard Metcalf, ο οποίος δήλωσε ότι η θεωρία αυτή είναι ευρέως αποδεκτή στην επιστημονική κοινότητα. Μετά από αυτή τη δήλωση ο δικαστής δεν επέτρεψε σε άλλους επιστήμονες να πάρουν το λόγο ως μάρτυρες υπεράσπισης, μια απόφαση που δεν άρεσε στους δημοσιογράφους οι οποίοι άρχισαν να εγκαταλείπουν την πόλη, πιστεύοντας ότι η δίκη έχει “τελειώσει”.\nΗ υπεράσπιση δέχτηκε πολλές απορρίψεις αιτημάτων και μαρτύρων και αποφάσισε να “γυρίσει το παιχνίδι” καλώντας ως μάρτυρα τον δικηγόρο της πολιτικής αγωγής και χριστιανό ακτιβιστή, William Jennings Bryan. Οι ερωτήσεις ήταν τόσο εύστοχες, σχετικά με το πώς πρέπει να ερμηνεύεται η Βίβλος, που ο Jennings όχι μόνο στριμώχτηκε αλλά αναγκάστηκε να κάνει αρκετές αντιφατικές δηλώσεις, δημιουργώντας διάφορες εντυπώσεις στο ακροατήριο.\nΗ αντιπαράθεσή τους ήταν πολύ έντονη όχι μόνο ως δικηγόροι αλλά και ως υποστηρικτές των 2 άκρων της ιστορίας. Ο Bryan κατηγήρησε τον Darrow για “χλευασμό της Βίβλου”, ενώ ο Darrow ειρωνεύτηκε τον Bryan για τις “ανόητες ιδέες που δεν πιστεύει κανένας έξυπνος Χριστιανός στη γη”…\nΉταν τόσο μεγάλη η έκταση που πήρε το θέμα που έγινε ακόμα και τραγούδι από τον Vernon Dalhart, που κυκλοφόρησε το ίδιο έτος το τραγούδι “The John T. Scopes Trial”.\nΣτις 21 Ιουλίου 1925, την τελευταία μέρα της δίκης, ο δικαστής ανακοίνωσε ότι ο Bryan δεν μπορεί να επιστρέψει στο δικαστήριο και ότι η κατάθεσή του πρέπει να αφαιρεθεί από το αρχείο. Με αυτή την τροπή ο Darrow ζήτησε από τους ενόρκους να κρίνει ένοχο τον Scopes, μια κίνηση που θα επέτρεπε σε ένα ανώτερο δικαστήριο να εξετάσει έφεση.\nΟι ένορκοι, μετά από εννέα λεπτά συζήτησης, εξέδωσαν την καταδικαστική απόφασή τους. Έκριναν τον Scopes ένοχο για παραβίαση του Butler Act και του επέβαλαν το ελάχιστο των ποινών: πρόστιμο $100 χωρίς ποινή φυλάκισης.\nΜόλις 5 ημέρες αργότερα ο κατήγορος του Scopes, πέθανε στον ύπνο του, σε ηλικία 65 ετών. Αμέσως διαδώθηκαν φήμες ότι η εξαντλητική εξέτασή του από τον Darrow τον είχε φέρει σε δύσκολη κατάσταση, όμως η αλήθεια είναι ότι έπασχε από διαβήτη.\nΜετά την ετυμηγορία, ο John Scopes δήλωσε την πρόθεσή του να αντιταχθεί σε αυτόν τον νόμο με οποιονδήποτε τρόπο, καθώς οποιαδήποτε άλλη ενέργεια θα παραβίαζε το ιδεώδες της ακαδημαϊκής, της προσωπικής και θρησκευτικής ελευθερίας.\nΟ δρόμος για την αλλαγή -άτυπα- είχε ανοίξει καθώς μετά την πολύκροτη δίκη, κανένας άλλος καθηγητής δεν συνελήφθη για παραβίαση του συγκεκριμένου νόμου, ωστόσο αυτός παρέμενε σε ισχύ, παρά τις προσπάθειες της ACLU για την κατάργησή του.\nΟι ένθερμοι πολέμιοι της επιστημονικής θεωρίας, το επόμενο έτος έκαναν το Mississippi τη δεύτερη πολιτεία που ψηφίζει νόμο αντίστοιχο του Butler Act. Ακολούθησε όμως στις 15 Ιανουαρίου 1927, το αίτημα του Darrow ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας του Tennessee για την επανεξέταση της υπόθεσης.\nΤο Ανώτατο Δικαστήριο αθώωσε τον Scopes για τυπικούς λόγους, δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης, δεν πήρε θέση στο ζήτημα, ούτε άφησε κάποια σχόλια, αφήνοντας το μέλλον του Butler Act στα χέρια των νομοθετών. Αυτό άφησε ελεύθερο το πεδίο στην πολιτεία του Arkansasνα προχωρήσει έναν χρόνο μετά σε αντίστοιχη θέσπιση νομοθεσίας.\nΓια αρκετά χρόνια το ζήτημα είχε πάρει το δρόμο του, ότι δηλαδή καμία άλλη θέση που διδάσκεται δεν δύναται να θεωρηθεί ως σοβαρή προσέγγιση για την ανθρώπινη προέλευεση και δημιουργία. Οιανδήποτε διδαχή περιλάμβανε κάτι διαφορετικό από όσα ανέφερε η Βίβλος, περνούσε στα ψιλά γράμματα ως αποκύημα φαντασίας, ως μύθος, ως κάτι ανούσιο και ψεύτικο…\nΤο 1960 κυκλοφόρησε η ταινία Inherit the Wind η οποία ήταν απολύτως επηρεασμένη από την δίκη και έφερε ξανά στην συζήτηση το ζήτημα.\nΦτάνοντας στο 1967, όταν ο καθηγητής Gary L. Scott απολύθηκε εξαιτίας της παραβίασης του Butler Act, το ζήτημα εκ νέου στην επικαιρότητα. Ο καθηγητής δεν το άφησε να περάσει αμαχητί, επικαλέστηκε την πρώτη τροπολογία και το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου γεγονός που ανέτρεψε την κατάσταση.\nΠαρότι η απόλυσή του ακυρώθηκε, ο Scott συνέχισε καταθέτοντας αγωγή κατά του νόμου επιδιώκοντας μόνιμη κατάργησή του, γεγονός που εκμεταλλεύθηκε ο κυβερνήτης Buford Ellington για να περάσει μέσα σε τρεις ημέρες νομοσχέδιο που θα τον καταργούσε οριστικά στις 18 Μαΐου 1967.\nΤο 1973, η πολιτεία του Tennessee ψηφίζει έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο τα δημόσια σχολεία μπορούν να δίνουν ίση έμφαση στη Γένεση της Βίβλου και τις άλλες θέσεις σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου, αρκεί να διδάσκονται ως θεωρίες και όχι ως γεγονός. Δύο χρόνια μετά όμως κηρύχθηκε αντισυνταγματικός από ένα ομοσπονδιακό εφετείο.\nΑκολούθησαν έτη επί ετών με συζητήσεις γύρω από το ζήτημα παρότι βρισκόμαστε σχεδόν έναν αιώνα μετά την δίκη του Scopes, καθώς η διαμάχη θρησκείας και επιστήμης, κυρίως στο χώρο της εκπαίδευσης, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση στις ΗΠΑ, και όχι μόνο εκεί φυσικά.\nΕνώ η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου διδάσκεται πια σε όλα τα αμερικανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, μεγάλος αριθμός ανθρώπων εξακολουθεί να προσπαθεί να το αλλάξει. Σχολικά συμβούλια και νομοθετικά σώματα να συζητούν ακόμα για το πώς να διδάξουν στους μαθητές για την προέλευση της ζωής στη Γη, με τουλάχιστον τις 16 από τις 50 πολιτείες να εξετάζουν επισταμένως αυτή τη διαμάχη.\nΜια πρόσφατη μελέτη του Pew Research Center αποκάλυψε ότι κατά μέσο όρο το 48% των Αμερικανών εξακολουθούν να απορρίπτουν πλήρως την ιδέα της εξέλιξης του Δαρβίνου.\nΑπ΄ότι φαίνεται η δίκη αυτή δεν θα πάψει να είναι θέμα συζήτησης σύντομα…Οι ΗΠΑ έχουν ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουν μέχρι να γίνει το Monkey Trial μια ιστορία του παρελθόντος που πέρασε και τελείωσε, αφού το ζήτημα απασχολεί μεγάλη μερίδα του κόσμου και τον 21ο αιώνα.


Το Tέλος των Ποιητικών Γενιών – Intellectum\nΤο Tέλος των Ποιητικών Γενιών\nΗ γενιά, ένας όρος του Ορτέγκα υ Γκασσέτ, υπήρξε χρήσιμος όρος για να στεγάσει την ανομοιογένεια ποιητών και συγγραφέων του ’30, κι έπειτα για να ταξινομήσει την πληθική εμφάνιση ποιητών του ’70 κυρίως και του ’80. Έτσι κι αλλιώς όρος αυθαίρετος και πανταχόθεν αμφισβητούμενος είχε μια ταξινομική χρήση. (Αφήνω τις μεταπολεμικές γενιές απέξω για λόγους οικονομίας και γιατί βάζουν άλλα προβλήματα). Πέρα από την ταξινομική χρήση της, αν υπήρξε μια συνέπεια, αυτή είναι μια ανθεκτικότητα στην μετριότητα που εισήγαγε, κυρίως η Γενιά του ’70.\nΠότε γενιά ποιητών στην Ελλάδα δεν είχε δυσαναλογότερη εκτίμηση λόγω της κατοχής των μέσων διάδοσης της λογοτεχνίας. Μόνο που τα χρόνια πέρασαν και ο όρος Γενιά δεν ήταν πάρα ένα δάνειο χρόνου για την παραγωγή έργου. Με το ελαστικότερο κριτήριο, ελάχιστοι έχουν παράγει έργο. Βιβλία επί βιβλίων, εφόρμηση στο αρχείο της Ιστορίας και προκατάληψη του χρόνου, ούτε καν στίχος εκτός μετρημένων στη μνήμη κανενός. Η αντίληψη της μετριότητας, διότι η Γενιά δεν έχει ταλέντο, έχει όμως τη δυνατότητα να βλέπει ότι δεν to έχει, τους έκανε να συνεργαστούν αγαστά με τα σχολικά προγράμματα, νομίζοντας πως ο εξαναγκασμός της διδακτέας ύλης θα τους έδινε την πολυπόθητη εν ζωή αθανασία. Κρατικοδίαιτοι οι περισσότεροι, αν και όχι δημόσιοι υπάλληλοι, γύρω από τις επιδοτήσεις και τα προγράμματα του Υπουργείου πολιτισμού και του Κέντρου Βιβλίου, έζησαν ζωή σχεδόν αργομισθίας που αργά και σταθερά υπήρξε βαρίδι για την ποιότητα του έργου τους. Βολεμένοι σε αμειβόμενα απυρόβλητα της ζωής, έζησαν μια χαμοζωή, μέσα σε κλίκες και τις λογικές τους.\nΑλληλοσπαρασσόμενοι εσωτερικά, αλλά με ενιαία γραμμή υπερασπίσής τους σε κάθε εξωτερική απειλή, υπάρχουν ως η πλέον ευνοημένη και με τα πενιχρότερα αποτελέσματα γενιά λογοτεχνών εν Ελλάδι. Τελευταία ανακαλύφθηκε ότι το ποσοστό αυτών που δεν ξέρουν καλά μια ξένη γλώσσα σε θέσεις κλειδιά στη διάδοση της λογοτεχνίας είναι αρκετά υψηλό. Όσο για τη γενιά του ’80 που δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα στην εντροπία των γραφομανών, αυτή σπαταλάει άσκεφτα το παραδεδομένο ήθος του ποιητή ως κατ’ εξοχήν διανοουμένου στη χώρα για να δημιουργήσει το κωδικοποιημένο πια πρότυπο : Ποιητής του 80 σημαίνει, άτομο με μειωμένες ηθικές αντιστάσεις και καλές δημόσιες σχέσεις. Το οποιοδήποτε έργο έχει γίνει τώρα επίφαση στο παιχνίδι της δημοσιότητας. Αναγκαία προϋπόθεση τόσο που θα μπορούσε και να μην υπάρχει. Ένα βιβλίο με λευκές σελίδες θα μπορούσε να βραβευθεί όσο και οποιοδήποτε άλλο. Μηχανισμοί δημοσιότητας ανοίκειοι, όπως παπάδες, εκκλησία, φασίστες, δεξιοί αριστεροί, ιδρύματα, εκδότες χρησιμοποιούνται μαζί με το Κέντρο βιβλίου και την Εταιρία Συγγραφέων, τoν τελευταίο σοβιετικό θεσμό εν Ελλάδι, για την απομύζηση του πενιχρού οικονομικού ενδιαφέροντος του κράτους στον καιρό της κλεπτοκρατίας.\nΠοιητές με ήθος, μέτριο ήθος, χωρίς ήθος συνωστίζονται στους διαδρόμους της αργομισθίας και της φήμης, καθώς ο συρφετός των γραφομανών ανατέλλει στο στερέωμα. Η γενική υποτίμηση του κύρους όλων των θεσμών είναι καθημερινό γεγονός και η Λήθη ο μόνιμος χορηγός κύρους. Τυχοδιωκτισμός, τσαλαβούτημα στα είδη γιατί κατά τα τα λεγόμενα ενός: θέλουμε δόξα εξαργυρώσιμη τώρα. Μέσα στη γενικότερη λογική των αρπαχτών φτάσαμε στο σημείο να δημιουργηθεί σοβαρή εκδήλωση για τη Γενιά του ’90 κατά την οποία υπήρχαν ομιλητές αλλά δεν υπήρχαν ποιητές.\nΜέσα σε αυτό το κοινωνικό πανδαιμόνιο με το κριτήριο όλο και πιο χαμηλό η εικόνα του ποιητή γνώρισε τον μεγαλύτερο ηθικό εξευτελισμό της. Σήμερα και με την ίδια φορά της ηθικής κατάπτωσης ο κάθε γραφιάς βιάζεται τόσο για την προσωπική επικράτηση που δεν διανοείται ανήκειν ούτε για λόγους τακτοποίησης. Η λογική του κρατικοδίαιτου που συνέχει τους κριτές της ποιήσεως προωθεί ένα καινούριο ποιητή του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι η λογιότητα, το μέτριο ταλέντο και η ακαδημαϊκή καριέρα.\nΤην ίδια στιγμή η ποίηση καταρρέει στην εργαλειακή λογική του εκπαιδευτικού συστήματος καθώς γίνεται κάτι το διδακτό σε σχολές που ισχυρίζονται πως διδάσκοντας γραμματολογία, διδάσκουν ποίηση. Αλαφιασμένες κλίκες γύρω από περιοδικά και μηχανισμούς διάδοσης προσπαθούν να διαχειριστούν αποκλεισμούς κατά τη συνήθειά τους, προωθώντας αστέρες που στην επόμενη συλλογή τους διαψεύδουν. Τελευταία η ύπαρξη χρήματος στην Ακαδημία καθώς το Κέντρο Βιβλίου κατέρρευσε δημιουργεί συνωστισμό για βραβεύσεις εκεί πού μέχρι το ’90 οι ποιητές δεν περνούσαν ούτε απέξω. Το λογοτεχνικά περιοδικά έχουν κατ’ ουσίαν κλείσει και όσα επιζούν ή κάνουν τον εναλλακτικό τυφλοσούρτη στο μάθημα της λογοτεχνίας ή δεν έχουν καμία επίδραση στα καθημερινά τεκταινόμενα.\nΩστόσο παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο κράτος προμηθεύοντας από τις κλίκες τους και προωθώντας προς βράβευση ποιητές που την επόμενη χρονιά κανείς δεν θυμάται. Ο ποιητής, νομάδας μιας πραμάτειας χωρίς ζήτηση περιφέρεται από χωρίου εις χωρίον σε εκδηλώσεις από χομπίστες, αληθινούς ποιητές και ψώνια, σε μιαν απολαυστική κατανάλωση παρακμής μιας τέχνης που έδωσε ως τώρα έναν από τους σπουδαιότερους ποιητές στον κόσμο, τον Καβάφη και δύο Νόμπελ.\nΗ παραγόμενη ποίηση ξεπερνάει την ικανότητα ενός ανθρώπου να λάβει γνώση της πόσω μάλλον να τη διαχειριστεί. Το σθένος στην αρνητική κρίση είναι ανύπαρκτο και η τυραννία της θετικότητας και των υπερθετικών βασιλεύει. Το κοινωνικό στάτους του γράφοντος αντικαθιστά την όποια αξία του, οι λογοτεχνικοί κύκλοι έχουν κι αυτοί ανάγκες εξωποιητικές και τις αντίστοιχες πελατειακές σχέσεις. Η ποίηση βρίσκεται σε κατάσταση λιπάσματος για το μέλλον και ο χρόνος θα κρίνει τα πράγματα ανασκοπικά.\nΟ ποιητής που στο μέλλον θα αναγνωρίσουμε ως ευθύβολο σεισμογράφο του παρόντος ζει ανάμεσά μας αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο δύσκολο να τον διακρίνουμε. Ως απόπειρα ψύχραιμης αποτίμησης καλό είναι να θυμόμαστε πως η φήμη έχει πόδια από καπνό, δεν είναι να την κυνηγάς και η δόξα δεν φτάνει για όλους.


Τρεζόρος: Οι χαμένοι Εβραίοι της Καστοριάς – Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου\nΚυριακή, 27.01.2019 και ώρα 18:00, Ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου προβάλει στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο (Mittelstr. 33, 12167 Berlin-Steglitz) την ταινία “Trezoros: The Lost Jews Of Kastoria” (Τρεζόρος: Οι χαμένοι Εβραίοι της Καστοριάς). Την εκδήλωση προλογίζει ο μεταπτυχιακός φοιτητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Humboldt, Αλέξιος Ντετοράκης Εξάρχου.\n“Trezoros” ή αλλιώς “θησαυροί” στη Λαντίνο, τη γλώσσα των Σεφαραδιτών, των απογόνων των εκδιωγμένων κατά τον 15ο αιώνα Ισπανοεβραίων. Θησαυροί, όπως το μοναδικό, πρωτότυπο αρχειακό υλικό που χρησιμοποιείται στο ντοκιμαντέρ. Θησαυροί, όπως οι ξεχωριστές ιστορίες των επιζώντων του ολοκαυτώματος, που μας ταξιδεύουν στο χρόνο και το πέρασμα από την ήρεμη συνύπαρξη στην ειδυλλιακή Καστοριά, στη φρίκη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.\nΗ ταινία είναι σκηνοθεσίας των Λάρρυ Ρούσσο (Larry Russo) και Λάρρυ Κονφίνο (Larry Confino), οι οποίοι ταξίδεψαν σε Καστοριά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Τζουρ Μοσέ, Τελ Αβίβ, Μαϊάμι, Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη, για να βρουν τους επιζώντες και να καταγράψουν τις ιστορίες τους.\nTagged Αλέξιος Ντετοράκης Εξάρχου, Εβραίοι, ΕΚΒ, Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου, Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, ΕΠΚ, Ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, Λαντίνο, Ολοκαύτωμα, Σεφαραδίτες.\n« Μαθήματα Κοινωνικής Ένταξης (Integrationskurse) στην Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου\nWorkshop Δημιουργίας, Ένταξης και Προώθησης Ιστοσελίδας »


Μπέρτολτ Μπρεχτ: Ο επαναστάτης του επικού θεάτρου | Θέατρο\n7 Σεπτεμβρίου 2021 , Από: ΡΕΝΙΑ ΑΔΑΜ\nΜπέρτολτ Μπρεχτ πηγή: cocosse-journal.org\nΟ Μπέρτολτ Μπρεχτ, ως θεωρητικός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και ποιητής, ήταν ένας από τους σημαντικότερους αναμορφωτές του θεάτρου του 20ου αιώνα.\nΛίγα λόγια για τον Μπρεχτ …\nΟ Μ. Μπρέχτ ( Μπέρτολτ Ωυγκεν Φριντριχ Μπρεχτ 1898 – 1956) γεννήθηκε στο Αουγκσμπουργκ της Γερμανίας. Ο πατέρας του ήταν καθολικός, διευθυντής σε εταιρεία χάρτου και η μητέρα του προτεστάντισσα. Σπούδασε ιατρική στο Μόναχο αλλά είχε μεγάλη αγάπη για την λογοτεχνία. Το 1922 παντρεύεται την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάνε Ζοφ , με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Χάνε. Τα πρώτα του κείμενα τα έγραψε όντας έφηβος ακόμη αλλά το 1928 γίνεται πλέον γνωστός σε όλη την Γερμανία με την «όπερα της Πεντάρας». Με την άνοδο του φασισμού, το 1933, αυτοεξορίζεται για 15 χρόνια στην Αμερική. Κατά την επιστροφή του στο ανατολικό Βερολίνο δημιουργεί το Berliner Ensemble (1949) , στο όποιο εφάρμοσε όλες του τις θεωρίες γύρω από το επικό θέατρο.\nΟ Μπρεχτ στον Α παγκόσμιο πόλεμο\nΟ Μπρεχτ γνώρισε την φρίκη του πολέμου, ως νοσοκόμος, σε πολύ νεαρή ηλικία. Μέχρι την εποχή του, ο πόλεμος ήταν συνυφασμένος με τον ηρωισμό και την αρρενοπρέπεια. Από εκεί και μετά, αρχίζει να απομυθοποιείται και να χάνει την ηρωική αίγλη που είχε. Αυτό το σκληρό βίωμα του Μπρεχτ από τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, τον ωθεί στην αποστροφή του μιλιταρισμού και του καπιταλισμού1. Γι αυτόν τον λόγο, ολόκληρες σειρές ποιημάτων και θεατρικών έργων έχουν αντιμιλιταριστικό χαρακτήρα.\nΗ επίδραση του εξπρεσιονισμού στον Μπρεχτ\nΤα νεανικά του χρόνια συμπίπτουν με το κίνημα του εξπρεσιονισμού και με το πολιτικό θέατρο του Erwin Piscator. Μυείται στον μαρξισμό και στα προβλήματα του σοσιαλιστικού και εργατικού κινήματος.\n“Έζησα ανάμεσα στους ανθρώπους τον καιρό της ανταρσίας. Κι επαναστάτησα μαζί τους”\nΑυτή η φράση του, στο ποίημα για τους νέους, μας κάνει να σκεφτούμε πως ίσως ο Μπρεχτ να μην ήταν αυτό που ξέρουμε αν δεν βίωνε από κοντά όλες τις ανησυχίες και τις αναζητήσεις των συμπατριωτών του τα χρόνια του μεσοπολέμου. Στους Κύκλους των εξπρεσιονιστών, ο Μπρεχτ θα βρει όλα εκείνα τα στοιχεία ώστε να προβάλλει την δική του ιδεολογία. Ο πόλεμος, για τους εξπρεσιονιστές ( και τον Μπρεχτ) ήταν μια εκδήλωση του ισοπεδωτικού κοινωνικού μηχανισμού. Γι αυτό χρησιμοποιούσαν την τέχνη τους ως βήμα διαμαρτυρίας και προβολής της δικής τους ουτοπίας που βασίζεται στην αλληλεγγύη , την αδελφότητα και τις αρετές του ανθρώπου.\nΤο «επικό θέατρο» του Μπρεχτ\nΌταν μιλάμε για «επικό θέατρο» εννοούμε τον όρο «αποστασιοποίηση» (Verfremdungseffekt) . Ο Μπρεχτ δεν είναι εισηγητής του είδους, αλλά εμπνεύστηκε, δανείστηκε και ανέπτυξε την έννοια αυτή από την θεωρία του Erwin Piscator , ο όποιος εισήγαγε το «θέατρο ντοκουμέντο».\nΠως χρησιμοποιεί όμως ο Μπρεχτ τον όρο «επικό» και που αποσκοπούσε μέσω αυτού του θεάτρου;\nΓια την ουσία της λέξης «έπος» θα ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα, στην γιορτή των Παναθηναιων, προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Στα Παναθήναια, εκτός των άλλων αγώνων, διεξάγονταν και αγώνες ραψωδών. Οι ραψωδοί ήταν οι ποιητές που απήγγελναν έπη. Το έπος είναι αφήγηση, σε αντίθεση με το δράμα που έχει μιμητικό χαρακτήρα. Πάνω σε αυτό στήριξε ο Μπρεχτ της θεωρία του αναπτύσσοντας ένα θέατρο στο οποίο κυριαρχεί η αφήγηση και όχι η μίμηση2. Το επικό θέατρο επιδιώκει να μας πει για τα κακώς κείμενα της καπιταλιστικής κοινωνίας και όχι να μας δείξει.\nΠως πετυχαίνει την «αποστασιοποίηση» το επικό θέατρο του Μπρεχτ ;\nΑρχικά, αποσκοπεί στην απόλυτη απόσταση3 του ηθοποιού από τον ρόλο και του θεατή από το έργο, με μια κριτική ματιά προς αυτό. Ο υποκριτής δεν ενσαρκώνει τον ήρωα και ο θεατής δεν ταυτίζεται συναισθηματικά. Δεν προσφέρονται όλα τα έργα για επικό θέατρο, όμως του Μπρεχτ είναι γραμμένα με τέτοιον τρόπο ώστε να συντελείται η απόσχιση του ηθοποιού από τον ήρωα και η διατήρηση της ατομικής του ταυτότητας.\nΕπίσης, η χρήση ενός αφηγητή λειτουργεί ως εμπόδιο στην συναισθηματική εμβάθυνση του θεατή στην δράση. Ο αφηγητής συνεχώς παρεμβαίνει, διαρρηγνύοντας τον «τέταρτο τοίχο» και ακυρώνοντας την θεατρική ψευδαίσθηση.\nΈνα ακόμη συστατικό είναι η χρήση προλόγων και επιλόγων που μετατρέπουν το έργο σε ένα πολίτικο μανιφέστο, εξυπηρετώντας τους μαρξιστικούς στόχους.\nΟι πινακίδες , οι οποίες περιέχουν κάποιες φράσεις, ντοκουμέντα, επικεφαλίδες ή ακόμη και περιλήψεις της πλοκής που έπεται, έχουν ως σκοπό την δημιουργία απόστασης του θεατή από το έργο ώστε να κατανοήσει καλύτερα το μήνυμα.\nΔε λείπουν βεβαία τα ποιήματα και τα τραγούδια κατά την διάρκεια των έργων του, αποσκοπώντας και πάλι στην αποστασιοποίηση.\nΤέλος, η ιστορικοποίηση, αποτελεί στοιχείο δημιουργίας της απόστασης. Πολλά από τα έργα του, ο Μπρεχτ, τα τοποθέτησε στο μακρινό παρελθόν για να αποφεύχθει η ταύτιση με τους ήρωες και την πλοκή.\nΑυτή η μεταρρύθμιση που εξήγγειλε ο Μπρεχτ είναι ολοκληρωτική καλύπτοντας όλους τους τομείς της θεατρικής δραστηριότητας. 1. Αντικαθιστά το δράμα με την αφήγηση. 2. Απορρίπτει κάθε είδους συμπέρασμα στο έργο του αφήνοντας το τέλος μετέωρο έχοντας πολλές λύσεις. 3.η αντίφαση αντικαθιστά την σύγκρουση. 4. Ο θεατής υπερέχει των προσώπων.\nΑν επιχειρούσαμε να σχηματίσουμε μια εικόνα για τον Μπρεχτ, θα τον χαρακτηρίζαμε ως ριζοσπάστη αντάρτη της αλλαγής, ο όποιος οραματιζόταν μια πραγματικότητα διαφορετική από αυτή που ζούσε. Δεν ήταν ένας ουτοπιστής που τα έβλεπε όλα ιδανικά γύρω του αλλά ένας διανοούμενος που ανέπτυξε την κριτική του ικανότητα μέσω των προσωπικών του εμπειριών. Η συμβολή του Μπρεχτ, συμφώνα με τον Μ.Silberman, ήταν στους νεωτεριστικούς τρόπους που επινόησε για την εξέταση της ιστορίας και για να καταστήσει τις διαδικασίες της ορατές ώστε να μπορούν να αλλάξουν.\nBerliner Ensemble πηγή: commons.wikimedia.org\n1 Ο καπιταλισμός, για τους μαρξιστές, ήταν αυτός που προξενούσε τους πολέμους και την διχόνοια μεταξύ των λαών\n2 αντιτίθεται στην αριστοτελική μίμηση και κάθαρση, που επικρατούσε για πολλούς αιώνες\n3 Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα μεσουρανούσε, στην θεωρία του θεάτρου, η σχολή Στανισλάφσκι. Εισηγήθηκε την απολυτή ταύτιση του υποκριτή με τον ρολό και την συναισθηματική συμμέτοχη του θεατή στα επί σκηνής δρώμενα. Αυτό το σύστημα Στανισλάφσκι έρχεται σε αντίθεση με την θεωρία του Μπρεχτ.\nΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ «Θέατρο και Θεωρία. Περί (Υπο)κειμένων και (Δια)κειμένων» επιμ. Δήμητρα Μήττα Θεσσαλονίκη, University Studio Press 2000\nΒαλαβάνη, Ν. (επιμ.). (2004). Μπέρτολτ Μπρεχτ, Κριτικές Προσεγγίσεις, Αθήνα: Πολύτροπον.\nΚοιλάκου Μάνια (1983). Το θέατρο του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Διαβάζω, τχ 70, σελ 20-24\nΡιλα Πολ (1989). Θέατρο επικό ή δραματικό. Διαβάζω, τχ 211, σελ 28-33\nDort Bernard (1992). Για την αποστασιοποίηση. Θεατρικά Τετράδια, τχ 23, σελ 14-17


Η εξομολόγηση της Ν. Γερμανού: “Έχω περάσει κρίσεις πανικού, νευρικό κλονισμό. Ζήτησα βοήθεια από ψυχολόγο” - Tlife.gr\n27.03.2014 | 09:48\nΗ εξομολόγηση της Ν. Γερμανού: “Έχω περάσει κρίσεις πανικού, νευρικό κλονισμό. Ζήτησα βοήθεια από ψυχολόγο”\nΓια όλους και για όλα μίλησε ανοιχτά για μια ακόμη φορά η Ναταλία Γερμανού. Η γνωστή παρουσιάστρια πιο αποκαλυπτική από ποτέ μίλησε στο “ΕΓΩ” για τον έρωτα με τον Μάνο Ιωάννου, τη σχέση της με την Κωνσταντίνα Σπυροπούλου και εξομολογήθηκε πως έχει περάσει κρίσεις πανικού και νευρικό κλονισμό.\n“Έχω περάσει κρίσεις πανικού, νευρικό κλονισμό. Ζήτησα βοήθεια από ψυχολόγο και ψυχοθεραπευτή. Έκανα ψυχανάλυση τρία χρόνια και με βοήθησε πολύ”, δηλώνει η Ναταλία Γερμανού και συμπληρώνει πως όπως όλοι έτσι και εκείνη έχει περάσει δυσκολίες σε σχέσεις της: “Έχω πονέσει, έχω κλάψει, έχω υποφέρει πολύ σε μια σχέση και έχω κάνει ανθρώπους να πονέσουν πολύ”.\nΓια τη σχέση της με τον Μάνο Ιωάννου αποκαλύπτει πως δεν συγκατοικούν, αλλά είναι καλά μαζί: “Ο Μάνος είναι ένας πολύ έντιμος και καθαρός απέναντί μου άνθρωπος. Ένα πολύ γλυκό μαγκάκι, το οποίο με κέρδισε με την ειλικρίνεια και την απλότητά του”.\nΓια το αν μιλά με τους συναδέλφους από το Μες στην καλή χαρά, είπε: “Έχει αλλάξει εξ ολοκλήρου η ομάδα. Ουσιαστικά, από τη δική μου φουρνιά έχει μείνει μόνο ο Παύλος Σταματόπουλος, με τον οποίο έχουμε εξαιρετικά καλές σχέσεις. Και με την Κατερίνα (σ.σ. Καραβάτου) όποτε συναντηθώ θα μιλήσουμε. Με την Κωνσταντίνα δεν έχει τύχει να βρεθούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν συμβεί, δεν θα μιλήσουμε”.\nΕνώ, για τη σχέση με την Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, δήλωσε: “Νομίζω ότι και οι δύο, χωρίς διάθεση να ωραιοποιήσουμε καμία κατάσταση, έχουμε παραδεχτεί ανοιχτά ότι ναι μεν συνεργαστήκαμε μια χαρά, χωρίς προβλήματα, φίλες όμως δεν υπήρξαμε ποτέ. Δεν έχω λόγο να λέω ψέμματα στον κόσμο. Δεν ήμασταν φίλες, απλώς συνεργάτιδες για μία τηλεοπτική σεζόν. Παρέα δεν κάναμε ποτέ. Όντως θα σηκωθώ από το τραπέζι μου για να μιλήσω με έναν άνθρωπο που είναι όμως φίλος μου. Δεν θα χαιρετήσω κάποιον με τον οποίο έχω να βρεθώ πολύ καιρό και υπάρχει αμηχανία. Δεν θα το κάνω ίσως και από διακριτικότητα, για να μη τον φέρω και σε δύσκολη θέση”.\nΤέλος, στην ερώτηση αν έχει κάνει botox, απάντησε: “Έχω κάνει. Είμαι πολύ τυχερή γιατί η γιατρός βρίσκεται στη διπλανή πόρτα”.


Γιατί στην Ελλάδα έχουμε το υψηλότερο ποσοστό καισαρικών στον κόσμο; - Α,ΜΠΑ\nΑΡΧΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ Γιατί στην Ελλάδα έχουμε το υψηλότερο ποσοστό καισαρικών στον κόσμο;\nΓιατί στην Ελλάδα έχουμε το υψηλότερο ποσοστό καισαρικών στον κόσμο;\nαπό Νίκος Αθανασόπουλος 31.01.2020, 20:33 11k Views 50 Σχόλια\nΕδώ και πάρα πολλά χρόνια διαβάζω ότι η Ελλάδα έχει τα υψηλότερα ποσοστά καισαρικών (χωρίς ιατρική αιτιολόγηση) στον κόσμο (!). Μόνο από γνωστές μου έχω ακούσει ότι υποψιάζονται ότι ο γιατρός τους τους έκανε καισαρική γιατί ήθελε να τελειώνει να πάει σπίτι του αλλά δε μπορώ να δεχτώ ότι το περιορισμένο δείγμα μου είναι και η απάντηση στο γιατί. Πώς και δεν έχουν καταφέρει να ελέγξουν οι αρμόδιοι φορείς τους/τις γιατρούς; Κάποιες γυναίκες μπορεί να προτιμούν την καισαρική αλλά σε άλλες επιβάλλεται χωρίς να το θέλουν.\nτα ερωτήματα που θέτεις είναι πολλά, είναι εύλογα και έχεις κάθε δίκαιο να ρωτάς. Οι απαντήσεις είναι λίγο δύσκολο να δοθούν από αυτό το κείμενο. Το κυριότερο πρόβλημα που θέτεις στο μήνυμά σου είναι οι περιπτώσεις στις οποίες ο γυναικολόγος δεν ενημερώνει με ειλικρίνια την ασθενή για τις επιλογές της σε σχέση με τη μέθοδο τοκετού σε μια στιγμή κατά την οποία αντικειμενικά είναι ευάλωτη και πρακτικά δεσμεύεται να ακολουθήσει την συμβουλή του ιατρού. Σε αυτό το θέμα δεν μπορεί να δοθεί απάντηση. Η γυναικολογία στην Ελλάδα ασκείται κατά βάση ιδιωτικά, κάθε γυναικολόγος πράττει κατά συνείδηση, και δεν είμαι αρμόδιος να κρίνω – ούτε υπάρχει κάποιος φορέας ελέγχου. Το καλό όμως είναι ότι μπορείς ελεύθερα να επιλέξεις τον ιατρό που θα σε παρακολουθεί.\nΌσον αφορά στο φαινόμενο του μεγάλου αριθμού καισαρικών γενικά στην Ελλάδα, παρακάτω ακολουθούν κάποιοι λόγοι που οδηγούν σε αυτό το φαινόμενο.\nΑρχικά ας αναφερθούν κάποια δεδομένα από το Εθνικό Πρόγραμμα Αξιολόγησης του Ηνωμένου Βασιλείου στο οποίο υπάρχει μακρά παράδοση στην μαιευτική φροντίδα και παρουσιάζει αποδεκτά ποσοστά καισαρικών τομών. Από το σύνολο των εγκύων γυναικών περίπου το 60% θα γεννήσει φυσιολογικά, το 13% θα γεννήσει με υποβοηθούμενο τοκετό (αναρροφητική ή κλασσική εμβρυουλκία – “βεντούζα” και “κουτάλες” αντίστοιχα όπως αποκαλούνται στην καθομιλουμένη), και οι υπόλοιπες γυναίκες (27%) θα γεννήσουν με καισαρική τομή (15% σε επείγουσα καισαρική και 12% σε καισαρική με ραντεβού). Επίσης υπάρχουν μεγάλες διαφορές από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.\nΑντίστοιχα στοιχεία από όλη την Ευρώπη έχουν δημοσιευθεί από το PERISTAT project. Στα αποτελέσματα λάμπουν δια της απουσίας τους ΜΟΝΟ τα στοιχεία -σωστά μαντέψατε- της Ελλάδας η οποία δεν τα απέστειλε στους αρμόδιους φορείς. Ο υπουργός υγείας το 2017 δημοσιοποίησε το πόρισμα του ελληνικού παραρτήματος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, σύμφωνα με το οποίο το ποσοστό καισαρικών τομών σην Ελλάδα είναι 56,8% με τα μεγαλύτερα ποσοστά να παρατηρούνται στον ιδιωτικό τομέα.\nΟι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους η καισαρική τομή είναι υψηλά στις προτιμήσεις των γυναικολόγων είναι οι ακόλουθοι:\n1. Η καισαρική είναι γρήγορη.\nΣτην Ελλάδα η μαιευτική γίνεται κατά κύριο λόγο σε ιδιωτική βάση. Συνήθως την γυναίκα την παρακολουθεί ένας γυναικολογος ο οποίος θα αναλάβει και τον τοκετό. Ο τοκετός στην γυναίκα -ειδικά σε εκείνη που γεννάει το πρώτο της παιδί- είναι μια μακρά διαδικασία (μπορεί να κρατήσει 24 με 36 ώρες) η οποία δεν γνωρίζεις πότε ακριβώς θα ξεκινήσει και στην οποία υπάρχει η εύλογη απαίτηση ο γιατρός να είναι παρών στην αίθουσα τοκετού για όλο αυτό το διάστημα. Η καισαρική τομή από την άλλη είναι μια επέμβαση που μπορεί να προγραμματιστεί και διαρκεί περίπου μισή ώρα. Do the math…. Καθώς οι γυναικολόγοι, όμως εργάζονται σε ιδιωτική βάση, είναι άδικο να μιλάμε για “ποσοστά καισαρικών στην Ελλάδα”. Υπάρχουν γυναικολόγοι που ανταποκρίνονται πολύ καλά στις απαιτήσεις της μαιευτικής ως επάγγελμα και έχουν ποσοστά καισαρικών ακόμα και κάτω από 20%. Υπάρχουν όμως και γυναικολόγοι με ποσοστά καισαρικών πάνω από 90%. Ψάξε, ρώτα και μάθε πριν επιλέξεις τον ιατρό σου. Κανένας επίσημος φορέας δεν υπάρχει δυστυχώς που να το κάνει αυτό.\n2. Η καισαρική είναι ασφαλής.\nΟ φυσιολογικός τοκετός έχει μια μικρή πιθανότητα να γεννηθεί παιδί με συμπτώματα περιγεννητικής ασφυξίας. Χρειάζεται αρκετή εμπειρία από την μεριά του μαιευτήρα για να μειωθεί αυτός ο κίνδυνος -αλλά δεν μπορεί να μηδενιστεί. Στην εκλεκτική καισαρική τομή αυτό το ποσοστό είναι πρακτικά μηδενικό. Η καισαρική τομή 50-70 χρόνια πριν ήταν μια βαριά επέμβαση με σημαντικές επιπλοκές. Πλέον είναι μια ασφαλής, γρήγορη και πολύ εύκολη τεχνικά επέμβαση με γρήγορο χρόνο ανάρρωσης. Είναι εύκολο λοιπόν να συμπεράνει κανείς γιατί πολλοί μαιευτήρες την προτιμούν ιδιαιτέρως.\n3. Η καισαρική τομή πολλές φορές είναι η μόνη εναλλακτική που υπάρχει.\nΣτην Ελλάδα υπάρχει ελάχιστη εμπειρία στην εκτέλεση του υποβοηθούμενου τοκετού και είναι λίγοι οι μαιευτήρες που μπορούν να τον κάνουν με ασφάλεια, οπότε και η νέα γενιά που εκπαιδεύεται λαμβάνει μηδενική εκπαίδευση. Εξαίρεση αποτελούν οι γιατροί της νέας γενιάς που εκπαιδεύτηκαν στο εξωτερικό (Αγγλία και Σουηδία κυρίως). Έτσι, ένα μεγάλο ποσοστό από το 17% των παιδιών που θα μπορούσαν να γεννηθούν με υποβοήθηση τελικά γεννιούνται με καισαρική.\n4. Ανύπαρκτες κατευθυντήριες οδηγίες, νομικό πλαίσιο και ελεγκτικοί μηχανισμοί.\nΑυτή η κατάσταση οδηγεί στην λεγόμενη “αμυντική ιατρική” με τους ιδιώτες γιατρούς να προβαίνουν σε καισαρική τομή όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προκειμένου να προφυλαχθούν από δικαστικές διαμάχες, καθώς η φράση: “Και γιατί δεν κάνατε νωρίτερα καισαρική τομή;” είναι η μόνιμη επωδός σε όλα τα δικαστήρια. Η τάση αυτή της αμυντικής ιατρικής είναι διεθνής και συμβάλλει στην αύξηση των ποσοστών καισαρικών σε όλο τον κόσμο. Μαλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και στην Αγγλία που παρουσιάζονται ικανοποιητικά στατιστικά, τα ποσοστά καισαρικών τομών στους ιδιώτες γυναικολόγους είναι αρκετά υψηλότερα και μπορεί να ξεπερνούν το 50%.\nΌλοι αυτοί οι λόγοι οδηγούν στα μεγάλα ποσοστά καισαρικών που παρατηρούνται στην Ελλάδα, στις χώρες των Βαλκανίων, της Λατινικής Αμερικής και οπουδήποτε υπάρχει ιδιωτική μαιευτική φροντίδα και χαλαρό νομικό πλαίσιο. Η ασφαλής μαιευτική φροντίδα και η ειλικρινής συμβουλευτική προς τη γυναίκα είναι θέμα του κάθε γυναικολόγου ξεχωριστά να την εφαρμόζει στην πρακτική του. Οπότε χρειάζεται κατάλληλη έρευνα πριν την επιλογή του ιατρού ο οποίος θα αναλάβει την παρακολούθηση της εγκυμοσύνης και του τοκετού.\nΥ.Γ.: H εικόνα είναι από ένα διεθνές συνέδριο στο οποίο ο ομιλητής κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα για την απουσία στατιστικών στοιχείων, και δείχνει τα ποσοστά καισαρικών τομών βάσει του ΑΕΠ, και πόσο εκτός ορίων υπολογίζεται ότι βρισκόμαστε.\nΥ.Γ. 2: Φυσικά και δεν αναφέρθηκαν στο κείμενο τα μειονεκτήματα των καισαρικών τομών στα οποία συμπεριλαμβάνεται ο μετεγχειρητικός πόνος, η πιθανότητα σοβαρών επιπλοκών και η δυσκολίες που προκύπτουν στις επόμενες εγκυμοσύνες. Επίσης δεν αναφέρθηκαν τα πλεονεκτήματα του φυσιολογικού τοκετου -τα οποία είναι αναρίθμητα- καθώς το κείμενο θα γινόταν πολύ μεγαλύτερο και δυσανάγνωστο.\nΥ.Γ. 3: Φυσικά και υπάρχουν γυναίκες που γεννούν σε δημόσια νοσοκομεία χωρίς να έχουν επιλέξει τον ιατρό τους. Υπάρχουν όμως αντίστοιχα δημόσια νοσοκομεία που τα καταφέρνουν καλύτερα από κάποια άλλα στο θέμα των καισαρικών. Και εδώ χρειάζεται αντίστοιχα ψάξιμο…\nαπό την άλλη η Ελλάδα είναι η πιο ασφαλής χώρα στον κόσμο για να γεννήσει μια γυναίκα, με το μικρότερο ποσοστό θνσηιμότητας στον κόσμο.\nΑυτό που λέτε δεν είναι καθόλου ακριβές. Αναρωτιέμαι αν έχετε κάποια πηγή να το αποδεικνύει. Από την μελέτη της PERISTAT που αναφέρεται στο κείμενο και ασχολήθηκε με την περιγεννητική υγεια τόσο των μητέρων όσο και των νεογνών φαίνεται ότι τα ποσοστά μας είναι πολύ χειροτερα από την βόρεια και δυτική Ευρώπη. Τα ποσοστά σε αυτή τη μελέτη είναι τα πιο επίσημα ποσοστά που υπάρχουν. Μάλιστα από τα χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας παρατηρούνται στη Σουηδία η οποία παρουσιάζει και από τα χαμηλότερα ποσοστά ποσοστά καισαρικών προσφέροντας υποδειγματική δωρεάν και δημόσια μαιευτική φροντίδα. Επίσης στην Ελλάδα έχουμε τα χειρότερα ποσοστά σε πρόωρα παιδιά… Διαβάστε περισσότερα »\nΥποθέτω ότι @ avis έχει την ίδια πηγή που έχω και εγώ: πίνακες και αφίσες που αναρτώνται σε μεγάλα ιδιωτικά μαιευτήρια.\nΔεν έχει τύχει ποτέ να δω κάτι τέτοιο σε κανένα από τα ιδιωτικά μαιευτήρια της Αθήνας στα οποία έχω βρεθεί. Ούτε έχει ανακοινωθεί αντίστοιχα κάτι τέτοιο σε κάποιο συνέδριο.\nΑναγνωρίζω όμως ότι είναι ένας αστικός μύθος που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. Τον έχω ακούσει και εγώ φυσικά αλλά γραπτές αποδείξεις με στοιχεία δεν υπάρχουν.\nΑντιθέτως, τα στοιχεία από το PERISTAT είναι απόλυτα έγκυρα, είναι διαθέσιμα στον καθέναν και από όποια μεριά και να τα δεις είναι απελπιστικά για την χώρα μας και για την μαιευτική φροντίδα που λαμβάνουν οι γυναίκες.\nκαμία σοβαρή πηγή δεν έχω, μόνο από τα μέσα ενημέρωσης που πριν κάμποσο καιρό έγραφαν κάτι τέτοιο και μου έκανε κι εμένα εντύπωση. Σας ευχαριστώ για την ενημέρωση. Εξάλλου μου φαίνεται πολύ πιο λογικό αυτό που αναφέρετε εσείς από εκείνο το άρθρο που είχα διαβάσει που ανέφερε την Ελλάδα σαν παράδεισο για την υγεία της μητέρας και του νεογνού\nΕτυχε να μείνω έγκυος ταυτόχρονα με μια φίλη μου. Τα παιδιά μας γεννήθηκαν με λίγες μέρες διαφορά, το λέω αυτό γιατί περάσαμε ταυτόχρονα όλα τα milestones της εγκυμοσύνης μας οπότε τα θυμάμαι πολύ έντονα όσα μου έλεγε. Ειχε εναν γυναικολόγο ο οποίος ηταν οικογενειακός τους φιλος οπότε του ειχε εμπιστοσύνη. Εκείνος έδειξε από την πρώτη στιγμή σχεδόν ότι ηταν αποφασισμένος να της κάνει καισαρικη. Τον 3ο μήνα της είπε ότι επειδή εχει μυωπία θα πρέπει να κανει καισαρική. Η κοπέλα το έψαξε, πήγε στον οφθαλμίατρο, έκανε εξετάσεις, γυρισε στο γυναικολόγο και του είπε ότι δε συντρέχει λόγος για να προγραμματιστει… Διαβάστε περισσότερα »\nΑυτό το επιχείρημα για τη μυωπία είχα πει στο γιατρό μου, δεν τον έπεισα, μετά του έλεγα “δεν κάνουμε μια καισαρική να ξεμπερδέψουμε;”, “εφόσον όλα είναι καλά, θα πάμε για φυσιολογικό” έλεγε. τελικά καισαρική κάναμε αλλά κάποια στιγμή ίσως πρέπει να πέσει στο τραπέζι και το θέμα των γιατρών που τους ζητάς καισαρική και επιμένουν για φυσιολογικό. Μήπως αυτό πρέπει να κάνουν, να επιμεινουν στο φυσιολογικό γιατί ξέρουν καλύτερα;\nΑυτά καλό είναι να μην συμβαίνουν…\nΜε κάθε σεβασμό, αυτά και πολλά άλλα θα έπρεπε να καταγγέλονται απ΄τις οικογένειες\nΝα καταγγελθούν που? Δεν υπάρχει στην πράξη κανένας φορέας και κανένας τροπος ελέγχου.\nΑυτό με τη μυωπία δεν ισχύει. Είναι ένας μύθος που δυστυχώς αναπαράγεται συνεχώς ακόμα και σήμερα.\nΦυσικά και είναι ένας από τους πολλούς μύθους και πάλι καλά που μέσω ίντερνετ μπορούν να διαχέονται τέτοιες πληροφορίες ώστε όσες γυναίκες έχουν τα μέσα, τα χρήματα και την αντιληπτική ικανότητα να μπορούν να ζητήσουν δευτερη τρίτη γνώμη.\n@Louk Ritia αντιλαμβανομαι τι εννοείς. Και στο τέλος της ημέρας όλα καταλήγουν ότι ο γιατρός πρέπει να σέβεται και να ακούει τον ασθενή του και να βρίσκουν μια λύση που να “ικανοποιεί” όλες τις πλευρές.\nΑυτό που έχω ακούσει από πολλές φίλες μου ήταν το να κλείνει ραντεβού ο γιατρός για τοκετό με πρόκληση, το οποίο νομίζω ότι επίσης είναι πολύ αυξημένο φαινόμενο στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλοί γιατροί που δε θέλουν να τρέχουν οποθα ώρα και ημέρα χρειαστεί αλλά προτιμούν να ξεγεννουν με πρόκληση τη μέρα και ώρα που τους βολεύει. Γι αυτό και η επιλογή του γιατρού θα πρέπει να γίνεται μετά από έρευνα κατά τη γνώμη μου. Γιατί έχω ακούσει και για γιατρούς που είναι έτοιμοι να τρέξουν όταν σπάσουν τα νερά και έχουν την καισαρική μόνο ως ύστατη λύση.\nΑυτή το σχόλιο είναι μια πολύ καλή περίληψη του κειμένου…..\nΟι λόγοι είναι απλοί:επειδή παίρνουν περισσότερα χρήματα και κοστίζει περισσότερο τόσο η καισαρική όσο και η διαμονή μέχρι την ανάρρωση για την γυναίκα που έχει κάνει καισαρική\nΣτην Ελλάδα παίρνουμε βραβείο στη λαμογια και το πώς να τσεπωνουμε χρήματα με κάθε δυνατό τρόπο.Αυτος είναι ο λογος.\nΌλοι οι αξιοπρεπείς γυναικολόγοι στην Ελλάδα ζητούν την ίδια αμοιβή ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για φυσιολογικό τοκετό η καισαρική τομή. Η διαφορά τιμής για το μαιευτήριο είναι πολύ μικρή.\nΤο μόνο που μπορούμε να πούμε μετα βεβαιότητας είναι ότι κανένας δεν κάνει καισαρική τομή για να πληρωθεί περισσότερο….\nΠάντως, εγώ αν κάνω ποτέ παιδί δεν θέλω με τίποτα να γεννήσω φυσιολογικά γιατί έχω ακούσει ότι ο πόνος της γέννας είναι απίστευτος!\nΦωτεινή μου, γέννησα πριν ακριβώς 3 μήνες. Έτσι και εγώ φοβόμουν τους πόνους. Γέννησα με τεχνητούς πόνους και με την βοήθεια του Αγίου Επισκληριδιου δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα. Μην σου πω ότι οι πόνοι της περιόδου μου είναι 300 φορές παραπάνω. Οπότε μην αγχώνεσαι 😉\nΓλυκιά μου Φωτεινή, όπως και να γεννήσεις, πόνους δε θα γλιτώσεις. Μία μαμά που έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους μου είπε χίλιες φορές φυσιολογικό (αναφορικά με τον πόνο). Η αλήθεια όμως είναι ότι σημασία έχει να γεννήσεις με τον πιο ασφαλή τρόπο για εσένα και το μωρό σου. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική.\nΥπάρχει και η επισκληρίδιος. Αν και ο πόνος διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα.\nΟ πόνος της γέννας είναι όντως πολύ δυνατός. Μπορείς να κάνεις όμως επισκληριδιο και να μην πονέσεις σχεδόν καθόλου. Επιπλέον υπάρχει η δυνατότητα να δοκιμάσεις να γεννήσεις φυσιολογικα και αν κάποια στιγμή νιώθεις ότι δεν αντέχεις τότε να προχωρήσεις σε καισαρική.\nΟι επιλογές που έχει πλεον μια γυναίκα είναι πολυάριθμες σε σχέση με το πώς θα γεννήσει.\nΕίναι υποχρέωση του ιατρού και της μαίας να παρέχουν σωστή και αντικειμενική συμβουλευτική προκειμένου η γυναίκα να επιλέξει το καλύτερο για εκείνη και η εμπειρία του τοκετού να μην είναι τραυματική πλησιαζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τις προσδοκίες της.\nΓιατρέ μιας και θίξατε το θέμα της επισκληρίδιου, ακούγεται τόση παραφιλολογία, θα ήθελα να ρωτήσω: Ενέχει κάποιο κίνδυνο για τη γυναίκα (έστω και ελάχιστο), θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια μόνιμη βλάβη, επίσης επηρεάζει την έκβαση του τοκετού;;\nΈχει κάποιους ελάχιστους κινδύνους για τη μητέρα. Όμως για να κάνεις καίσαρικη ούτως η άλλως χρειάζεσαι επισκληριδιο. Άρα αυτό δεν το γλιτωνεις. Ούτε μπορείς να κάνεις καισαρικη με γενική αναισθησία αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος καθώς θεωρείται πιο επικίνδυνη από την επισκληριδιο.\nΜε την επισκληριδιο μπορεί να επιβραδυνθεί λίγο ο τοκετός και αυξάνεται λίγο η πιθανότητα για καισαρική τομή και υποβοηθούμενο τοκετό, αλλά και πάλι δεν είναι λύση να πας κατευθείαν για καισαρική τομή….\nΌπως στα λέει ο Νίκος, Φωτεινή, εγώ προσωπικά με την επισκληρίδιο δεν πόνεσα, μέχρι να την κάνω δε πόνεσα πολύ παραπάνω από μια περίοδο. Όλα είναι σχετικά πάντως και κάθε περίπτωση είναι μοναδική.\nΘα μ’ ενδιέφερε να μάθω για τα μειονεκτηματα της καισαρικής σε σχέση με επόμενες εγκυμοσύνες. Προσωπικά ήθελα καισαρική, είχα πείσει τον εαυτό μου ότι ήταν ιδέα μου, δε με φανταζόμουν ποτέ όμως να σφιγγομαι και όλο αυτό για να γεννησω. Ο γιατρός μου με εσπρωχνε στο φυσιολογικό, δεν ένιωθα άνετα να διεκδικήσω την ασφάλεια της καισαρικής, ένιωθα λιγότερο καλή μαμά με αυτή τη σκέψη. Τελικά οι συνθήκες οδήγησαν σε καισαρική. Δε θα πω ότι δε ζήλευα την άνεση όσων γέννησαν φυσιολογικά, δε θα πω ότι οι πόνοι της καισαρικής δεν αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στο να σκεφτώ δεύτερο παιδί, είναι ένα… Διαβάστε περισσότερα »\nΤα κυριότερα προβληματα είναι ο μικρός σχετικά κίνδυνος ρήξης της ουλής στη μήτρα τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά τον τοκετό. Επίσης κάθε επόμενη καισαρική είναι τεχνικά λίγο δυσκολότερη και έχει μεγαλύτερη πιθανότητα επιπλοκών σε σχέση με την πρώτη. Είναι κρίμα πάντως για μια γυναίκα που επιθυμεί δεύτερο παιδί ο φόβος για τον πόνο και για το χειρουργείο να είναι ανασταλτικός παράγοντας. Με τα κατάλληλα φάρμακα οι περισσότερες γυναίκες δεν πονάνε μετά το χειρουργείο. Επίσης, υπάρχει και η δυνατότητα για φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική τομή, το λεγόμενο VBAC. Η πρακτική αυτή χρησιμοποιείται σε όλες τις χώρες… Διαβάστε περισσότερα »\nΜια φίλη μου γέννησε το πρώτο παιδί πρόωρα και με καισαρική επειδή υπήρχαν σοβαρές επιπλοκές. Στο δεύτερο είχαν κανονίσει ήδη να γεννήσει με καισαρική καθώς ο γιατρός θεώρησε ότι το ρίσκο για κανονική γεννά ήταν μεγάλο, η συγκεκριμένη κοπέλα είχε αρκετά προβλήματα στην πρώτη της εγκυμοσύνη και κάποια θεμετα με τη μήτρα της. Στο δεύτερο παιδί λοιπόν κατά τη διάρκεια της καισαρικής κόντεψε να πεθάνει από αιμορραγία καθώς ένα κομμάτι του πλακούντα είχε μεγαλώσει μέσα στην ουλη της προηγούμενης καισαρικής δημιουργώντας συμφυσεις. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα από αυτά που μου είπαν. Φαντάζομαι ότι πρόκειται για κάποια σπάνια επιπλοκή, δεν το είχα… Διαβάστε περισσότερα »\nΝαι, αυτά τα προβλήματα είναι που αναφέρονται στο Υ.Γ νούμερο 2\nΑυτό περίπου συνέβη και σε μένα mitsi. Στην δεύτερη καισαρικη δυσκολεύτηκε ο γιατρός, όπως κι εγώ και το μωρό που με το που γεννήθηκε μπήκε μια βδομάδα θερμοκοιτίδα.Είχα πολλές συμφυσεις από την πρώτη καισαρική και ήταν λέει τα πιο πολλά μου όργανα ενωμένα μεταξύ τους. Και μου σύστησε να αποφύγω τρίτη καισαρικη(όχι ότι το είχα σκοπό, μακριά από μας χαχα). Να τα ωραία της καισαρικής.\nPiripiri έχω μια απορία: Τι σημαίνει “μου σύστησε να αποφύγω μια καισαρική;” Δηλαδή αν επιθυμούσες και ενα τρίτο παιδί θα καταπιέζοσουν να μην το κάνεις;\nΜου είπε ότι εφόσον στην πρώτη καισαρική δεν μου έκαναν καλή δουλειά και οι πολλές συμφυσεις δυσκόλεψαν το δεύτερο χειρουργείο , σε ένα τρίτο θα είναι πολύ πια δύσκολα τα πράγματα. Από τα λόγια του κατάλαβα ότι με απέτρεψε στο να κάνω ,ναι.\nΗ πρώτη μου καισαρική ήταν επείγουσα, το 2016. Αφού έσπασαν τα νερά και με έπιασαν πόνοι δυνατοί και γρήγοροι νόμιζα ότι θα γεννούσα αμέσως, είχα πλήρη διαστολή αλλά δεν υπήρχε εξέλιξη τοκετού. Μου έκαναν καισαρική μετά από 5 ώρες, χρόνος πολύ λίγος μάλλον για πρωτότοκη. Η γυναικολόγος μου είπε ότι τα παλιά χρόνια θα μου έπαιρνε 2-3 μέρες να γεννήσω. Οπότε πάμε στα φετεινά Χριστούγεννα που έκανα τη δεύτερη προγραμματισμένη πια καισαρική. Το μειονέκτημα είναι ότι όταν προγραμματίζεις δεύτερη καισαρική το πιο πιθανό είναι ο γιατρός να ζητήσει να γίνει το αργότερο στις 38 εβδομάδες βια 39, τη στιγμή που… Διαβάστε περισσότερα »\nΟι καισαρικές τομές που γίνονται λόγω προηγηθεισας καισαρικής τομής εδώ στο εξωτερικό ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ δια ροπάλου να γίνουν πριν τις 39 εβδομάδες αν δεν συντρέχει καποιος λογος. Ούτε καν 38+6. Αν την κάνεις καταλήγεις απολογούμενος στο αρμόδιο συμβούλιο. Από τις 39 και μετά δεν υπάρχουν επιπτώσεις για το μωρό.\nΓιατί αν είναι να γεννήσεις γύρω στα Χριστούγεννα ή το Πάσχα δεν ρισκάρουν να χάσουν τις γιορτές. Σε βάζουν νωρίτερα με πρόκληση και συνήθως καταλήγει σε καισαρική.\nΚαι αυτά επίσης καλό είναι να μην συμβαίνουν…\nΕιλικρινά, παρόλο που μπήκα με πρόκληση στο πρώτο, και καμία τεχνική διαχείρισης πόνου δεν λειτουργούσε-εκτός από το νερό, που δεν δοκίμασα- επισκληριδιο δεν πρόλαβαν να μου κάνουν, στο 2ο και σε αυτό που έρχεται τώρα, δεν θα μπορούσα να διανοηθω την περίπτωση καισαρικής χωρίς σοβαρή ιατρική ένδειξη. Αναρωτιέμαι, πώς μια γυναίκα το επιλέγει προκειμένου να γλιτώσει αυτούς τους-πραγματι εξωπραγματικά φρικτούς πόνους- αλλά με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αυτοεξυπηρετηθει και να φροντίσει το μωρό της για μέρες+το γεγονός ότι θα έχει ένα βαρύ χειρουργείο στο ιστορικό της, που θα την περιορίσει όσο αφορά τον αριθμό των παιδιών που ενδεχομένως θέλει… Διαβάστε περισσότερα »\nΕδώ θα διαφωνήσω και θα εξηγήσω γιατί. Όταν υπάρχει η υποψία ότι ο γυναικολόγος σε παραπληροφορεί και δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη δεν είναι λύση μια γυναικα να ρωτήσει 10 γυναίκες πως γέννησαν γιατί θα ακούσει 10 εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Επίσης δεν είναι και η καλύτερη ιδέα τα μαμαδοφορουμ γιατί οι πληροφορίες που παρέχονται ειναι συγκεχυμένες και χωρίς κανέναν έλεγχο. Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται να κάνει μια γυναίκα είναι να βρει έναν μαιευτήρα γυναικολόγο που θα της δώσει την κατάλληλη συμβουλευτική. Ο γιατρός είναι αυτός που οφείλει να της δώσει μια ολοκληρωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη εικόνα σχετικά με τις επιλογές… Διαβάστε περισσότερα »\nΓειά σας κορίτσια. Μια και πέρασα από όλες τις τεχνικές τοκετού θα συμφωνήσω και θα διαφωνήσω σε διάφορα σημεία… Από άλλες λεχώνες, μαμαδοforum κλπ καλό είναι να μην παίρνεις και πολλές πληροφορίες γιατί θα ακούσεις αντικειμενικές απόψεις. Είχα και εγώ τη φαεινή ιδέα να κάνω ερωτήσεις στην πρώτη μου εγκυμοσύνη και μου γανώθηκε ο εγκέφαλος από τις διφορούμενες απόψεις. Αποτέλεσμα: ρώτησα το γιατρό μου σε δημόσιο νοσοκομείο και μου πρότεινες φυσιολογικό τοκετό εκτός αν συντρέχει ΣΟΒΑΡΟΣ λόγος για καισαρική. Και ναι έτσι έγινε(τελικά υποβοηθούμενος γιατί ο γιός μου “σφήνωσε” και δεν ήθελε να βγει, και ναι πόνεσε και ο πόνος… Διαβάστε περισσότερα »\nΟι λόγοι μπορει να είναι και οικονομικοί; είναι η καισαρική πιο ακριβή από το φυσιολογικο τοκετο; και σε συνδιασμο με τα παραπανω αποτελει την ιδανικη λυση για τους ελληνες γυναικολογους;\nΤο ίδιο ρώτησε και η Κοσμική Νεράιδα. Η απάντηση είναι όχι.\nΚύριε Αθανασόπουλε ήθελα κι εγώ να ρωτήσω μιας και θεωρώ ότι η καισαρική μου ήταν αναίτια. 40 εβδομάδων με μια ομαλότατη εγκυμοσύνη, που όμως το μωρό δεν είχε πάρει θέση, ήταν ακόμα ψηλά (λόγια του γιατρού), το μωρό είχε έντονη περιτυλιξη και ο πλακούντας ήταν υπερώριμος. Μου είπε πάμε κατευθείαν για καισαρική, όχι πρόκληση να μην πιεστεί το μωρό. Χωρίς βέβαια σημάδια ότι το μωρό στρεσάρεται, δεν πρέπει κανονικά να κάνει καρδιοτοκογράφημα γι αυτό? Δεν ήθελε να περιμένει άλλο λέει για το καλό του μωρού κι εκεί τι να πεις η δόλια μάνα. Η πρώτη μου ερώτηση είναι αν θεωρείτε… Διαβάστε περισσότερα »\nΤο αν ήταν αναίτια η καισαρική σας δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ. Αυτά που μπορώ να πω είναι ότι καθημερινά γεννιούνται μωρά με περιτυλιξη χωρίς κανένα πρόβλημα. Μάλιστα είναι σπάνιο μια περιτυλιξη να προκαλέσει πρόβλημα στον τοκετό. Επίσης η κατάταξη ωριμοτητας του πλακούντα (grade) έχει πλέον εγκαταλειφθεί και δεν αξιολογείται καθόλου καθώς δεν σημαίνει τίποτα.\nΈνας χρόνο μετά την καισαρική θεωρείται καλό διάστημα για να μείνει γυναίκα έγκυος και να κάνει VBAC.\nΑν η γυναίκα μείνει έγκυος 6 μήνες η και λιγότερο μετά την καισαρική τότε τα ποσοστά επιπλοκών είναι σχεδόν διπλάσια σε περίπτωση που προσπαθήσει να κάνει VBAC.\nκ. Αθανασόπουλε, ισχύει ότι οι γυναίκες που νοσούν από HPV, καλό είναι να γενάνε με καισαρική ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος μεταφοράς του ιού από τη μητέρα στο νεογνό κατά τον τοκετό;\nΗ απάντηση είναι γενικά όχι. Δεν αποτελεί αντένδειξη. Εξαρτάται βέβαια τι εννοείτε και με τον όρο “νοσεί από HPV”, καθώς υπάρχουν πολλές εκφάνσεις της HPV λοίμωξης.\nΜόνο σε περιπτώσεις παρά πολύ εκτεταμένων οξυτενών κονδυλωμάτων μπορεί να συζητηθεί η καισαρική αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάρα πολύ σπάνιο να υπάρξει μετάδοση και κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο παιδί.\nΕυτυχώς σε λίγα χρόνια ακόμα και αυτά τα πολύ σπάνια προβλήματα από τον HPV θα εκλείψουν χάρη στο εμβόλιο\nΠροηγούμενο άρθρο Επάγγελμα: σκηνοθέτρια\nΓίνεται ένας τοκετός να αφήσει τόσο μεγάλο τραύμα σε μια γυναίκα;\nαπό Νίκος Αθανασόπουλος 23.07.2020, 20:00


Η οπερέτα «Χαλιμά» από την ΕΛΣ περιοδεύει και σήμερα βρίσκεται στην Καβάλα.\n01.08.2020 • 09:10\n– Η Ελένη Τσαλιγοπούλου ανεβαίνει απόψε στη σκηνή του θεάτρου «Μυθωδία» στο Ρέθυμνο, παρέα με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών. Τραγούδια λαϊκά, ρεμπέτικα, παραδοσιακά και γενικώς αγαπημένα σε μια συναυλία με άρωμα καλοκαιριού. Προσέλευση στις 8.30 μ.μ.\n– Συνεχίζονται οι επιτυχημένες εκδηλώσεις της πολιτισμικής σειράς «Αποτυπώματα», αυτή την Κυριακή 2/8 με τα «Αγροτικά Αποτυπώματα Ασπροπύργου ΙΙ – Η Ποντιακή κουλτούρα». Η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στην γειτονιά του αεροδρομίου, στο Αγρόκτημα Ελένης Μπρέμπου, στην Γκορυτσά Ασπροπύργου, αποτελείται από συμμετοχική δράση, τελετουργική περφόρμανς και κινηματογραφική προβολή. Στις 8.30 μ.μ.\n– Το Jazzèt Cafè επιστρέφει στις ξεχωριστές live τζαζ βραδιές και προσκαλεί το κοινό του απόψε στις 10 το βράδυ, στην αυγουστιάτικη συναυλία με το George Kontrafouris & Dimitra Kokkino-poulou Duet. Είσοδος ελεύθερη. Καραϊσκάκη 99-101, Χαϊδάρι.\n– Απόψε και αύριο το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου συνεχίζεται με τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη να παρουσιάζεται στο αρχαίο θέατρο, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Παίζουν Νίκος Ψαρράς, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Στεφανία Γουλιώτη κ.ά. Στις 9 μ.μ.\n– H Ελεωνόρα Ζουγανέλη εμφανίζεται στο Κηποθέατρο Παπάγου και μας καλεί να ενώσουμε τις φωνές μας, σε τραγούδια δικά της και άλλα αγαπημένα της, που μας συντροφεύουν αυτό το ξεχωριστό καλοκαίρι. Στις 9 μ.μ.\n– «Χρόνος ερωτικός», έργο για πιάνο και φωνή, σε μουσική Λουκά Θάνου και ποίηση Πάνου Δημητρόπουλου με ερμηνευτή τον Σταύρο Σιόλα παρουσιάζεται σήμερα στη Μονή Δαφνίου. Στις 7.30 μ.μ. με απαραίτητη την προκράτηση.\n– Η «Χαλιμά», η φαντασμαγορική οπερέτα σε τρεις πράξεις του Θεόφραστου Σακελλαρίδη παρουσιάζεται από την ΕΛΣ και ενορχήστρωση για τετραμελές ενόργανο σύνολο. Χαλιμά, η Αννα Στυλιανάκη και Σαχ Ρουμάν, ο Δημήτρης Πακσόγλου. Στις 8.30 μ.μ. στο Φρούριο της Καβάλας.


Λαϊκός ήρωας είναι σήμερα ο αρχιεκτελεστής του Πάμπλο Εσκομπάρ στην Κολομβία | Τι λες τώρα;\nHome \_ διεθνή \_ Λαϊκός ήρωας είναι σήμερα ο αρχιεκτελεστής του Πάμπλο Εσκομπάρ στην Κολομβία\nΤι λες τώρα; Απρίλιος 26, 2017 6:18 ΠΜ\nΟ 55χρονος γοητευτικός γκριζομάλλης μιλά στο Russia Today, το οποίο δημιούργησε ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ. Ορμητήριό του είναι η Μεδεγίν της Κολομβίας η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας που μπήκε στο χάρτη του παγκόσμιου ενδιαφέροντος εξαιτίας του ονόματος που ακόμα και σήμερα προκαλεί δέος, εκείνο του Πάμπλο Εσκομπάρ.\n«Είμαι επαγγελματίας δολοφόνος, σκοτώνω για τα λεφτά. Έχω σκοτώσει από αγάπη και σεβασμό για τον Εσκομπάρ… Σκοτώναμε 5-6 ακόμα και 12 άτομα τη μέρα». Δηλώνει πως είχε τυφλή υποταγή στον άνθρωπο που είχε για τουλάχιστον δυο δεκαετίες τα ινία του καρτέλ του Μεδεγίν. «Όταν γνώρισα τον Εσκομπάρ, και τον κοίταξα στα μάτια, είδα αγάπη, ήξερα ότι ήθελα να είμαι μαζί του και ποτέ δεν τον εγκατέλειψα. Δεν είχα φιλενάδα, δεν έπινα αλκοόλ ήθελα μόνο να σκοτώνω για λογαριασμό του Πάμπλο…».\n«Δε φοβάσαι που κυκλοφορείς μόνος; Δεν έχεις προσωπική φρουρά;», τον ρωτά η δημοσιογράφος. «Δεν το επιτρέπει η αστυνομία», απαντά γελώντας κυκλοφορώντας έτσι ανοιχτά στην τοπική κοινωνία, ατρόμητα μη φοβούμενος αν κάποιος από τους δεκάδες αν όχι εκατοντάδες εχθρούς του- αν έχεις σκοτώσει 50.000 ψυχές, πολλοί έχουν λόγω να σε θέλουν νεκρό.\nΝέος, κατετάγη στο ναυτικό, είχε μεγάλο σαγόνι και δυνατά μπράτσα. Έτσι απέκτησε και το παρατσούκλι «Ποπάι». Η κάμερα τον ακολουθεί σε ένα στούντιο τατουάζ. «Χτυπά» μια ακόμα νεκροκεφαλή στο δεξί του χέρι, σε αυτό που έχει ακόμα τα σημάδια από ανταλλαγές πυρών με την αστυνομία. Σημάδευαν πάντα αυτό το χέρι, το χέρι που σκότωνε. Το δεξί χέρι είναι γεμάτο νεκροκεφαλές, το αριστερό με θρησκευτικά σύμβολα: «Το χέρι με τις νεκροκεφαλές συμβολίζει το θάνατο, το άλλο με τον Ιησού, τη ζωή. Το ένα χέρι ανήκει στον διάβολο, το άλλο στον Θεό», σημειώνει.\nΓιος αγρότη, ο Πάμπλο Εσκομπάρ γεννήθηκε στο χωριό Ριονέγρο της Αντιόχειας Κολομβίας. Στο απόγειο της «καριέρας» του ως μεγαλοβαρόνος ναρκωτικών εξασφλάλιζε έσοδα της τάξης των 420 εκατομμυρίων δολαρίων την εβδομάδα. Το 1982 αποπειράθηκε να εισέλθει στην πολιτική ζωή της Κολομβίας, υποσχόμενος ακόμα να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της χώρας, ύψους 10 δισ. δολαρίων.\nΟ Εσκομπάρ σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 1993, μια ημέρα μετά τα 44 του γενέθλια. Το λάθος του ήταν όταν τηλεφώνησε στον γιο του, οπότε η ειδική ομάδα αστυνομικών που ασχολούνταν αποκλειστικά με την υπόθεσή του τον εντόπισε από τον τηλεφωνικό αριθμό και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Ο Εσκομπάρ σκοτώθηκε από τα πυρά των αστυνομικών, προσπαθώντας να διαφύγει.\nΔείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ αφιερωμένο σε αυτόν:\nΌταν ο πατέρας της αρνήθηκε να χορέψει με την κόρη του τότε όλοι ξαφνιάστηκαν. Δείτε όμως τι έκανε…


Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021, 13:34\nΗ ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον οικονομικό και εμπορικό τομέα, αλλά και στον τουρισμό, σε συνδυασμό με το σταδιακό άνοιγμα της οικονομίας και της κοινωνίας και την έξοδο από την υγειονομική κρίση βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, με την πρωθυπουργό της Σερβίας, Άνα Μπρνάμπιτς, η οποία βρίσκεται στην Αθήνα για τις εργασίες του 6ου Οικονομικού Forum των Δελφών.\nΣτη συνάντηση επαναβεβαιώθηκε το άριστο επίπεδο των σχέσεων των δύο χωρών και η κα. Σακελλαροπούλου τόνισε τη δέσμευση της χώρας μας στην ευρωπαϊκή προοπτική της Σερβίας και, συνολικά, των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Επισήμανε, επίσης, ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να στηρίζει τις προσπάθειες της Σερβίας προς αυτή την κατεύθυνση.\nΑπό την πλευρά της, η κα. Μπρνάμπιτς έκανε λόγο για στρατηγική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και ευχαρίστησε την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για τη στήριξη στην ευρωπαϊκή πορεία της Σερβίας. Τόνισε, ακόμα, ότι η σερβική κυβέρνηση θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για εμβάθυνση των διμερών σχέσεων και αξιοποίηση των δυνατοτήτων οικονομικής συνεργασίας που θα προκύψουν μετά το τέλος της πανδημίας.\nΤελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021, 13:44


Τελευταία σελίδα αριστερά: 6/4/2014 - 13/4/2014\nΌταν γράφτηκε το παρακάτω, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι έχει και άλλο παρακάτω. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η δίψα για μια θέση, στο όπου να ’ναι, θα είχε αυτήν την οδυνηρή κατάληξη. Μια απόλυτη μουτζούρα. Μαύρη μουτζούρα. Παρακολουθώ κάτι τύπους αυτές τις μέρες, που φλερτάρουν την εξουσία. Υπερεκτίμηση δυνατοτήτων; Άγνοια κινδύνου; Βλακεία. Στο τελευταίο δεν έχει θέση το ερωτηματικό, μόνο η περικεφαλαία, άλλωστε τρώνε την χυλόπιτα και γλύφουν τα δάκτυλα τους.\nΑυτές τις μέρες των παθών της κοινωνίας, που δυστυχώς δεν κρατάνε μια εβδομάδα όπως του Χριστού, με το «α» το στερητικό όπλο ανά χείρας, γιατί πως αλλιώς να προχωρήσουμε. Ας είναι, σε μια διαρκή αφαίρεση ζωής, για να μείνει στο τέλος, το πιο πολύτιμο κομμάτι της ψυχής μας. Λίγη ψυχή, γιατί η υπόλοιπη κάλυψε μέρος των υποχρεώσεων. Ας είναι μάθαμε στα λίγα γι’ αυτό μπορούμε και τα πολλά…δεν περιμένουμε την ανάσταση, ένα κομμάτι της ψυχής μας, όμως ότι και να γίνει θα το κρατήσουμε, εκεί το «α» το στερητικά δεν έχει θέση. Αυτά τα λίγα είναι πολλά.\nΟΧΙ ρε «φίλε» και το «φίλε» σαν σχήμα λόγου γιατί φίλος μου δεν είσαι. Δεν πρόκειται να σε ακολουθήσω. Πριν λίγο δεν έφτυνες εκεί που γλείφεις; Κανονικά, αυτό το διάστημα, θα έπρεπε να έχω σταματήσει να γράφω. Tο κάνω στοιχηματίζοντας με τον εαυτό μου, ότι δεν θα θυμώσει με όλα αυτά τα δήθεν.\nΤι θα πει κύριε είναι σεβαστή η φιλοδοξία. Ωραία την ικανοποίησες. Η συνέχεια είναι όμως οδυνηρή και δυστυχώς δεν είναι μόνο για σένα. Η φιλοδοξία ποτέ δεν είναι σεβαστή, γιατί εμπεριέχει εγωισμό. Κανείς φιλόδοξος δεν ξέρει που πρέπει να σταματήσει, βρίσκεται σε μια αέναη διαδικασία προσωπικής κατάκτησης, εις βάρος τις περισσότερες φορές της κοινωνίας.\nΗ δόξα ανήκει στους ήρωες, σε αυτούς που θυσιάζουν ακόμα και τη ζωή τους για αξίες και ιδανικά. Με τη δόξα στεφανώνει ο Λαός αυτούς που ποτέ δεν την αναζήτησαν, γιατί η δόξα έπεται της προσφοράς. Αυτοί που την κυνηγούν είναι τουλάχιστον επικίνδυνοι.\nΣε αυτές τις εκλογές ούτε να γελάσουμε δεν μπορούμε. Δεν είναι ούτε σοβαρά ούτε αστεία αυτά που παρακολουθούμε, είναι βαρετά. από την πολλοστή επανάληψη και την έλλειψη φαντασίας. Μόνο σε αποστροφή οδηγεί μια τέτοια εικόνα.\nΤα φαινόμενα της διαπλοκής, των «πάρε δώσε», των εκδουλεύσεων, του ρουσφετιού και της διαφθοράς, είναι τόσο έντονα που καθορίζουν καινούργια στάνταρ, ενός σύγχρονου τοπικού μεσαίωνα.\nΟμάδες, υποομάδες, ανίερες εσωτερικές συμμαχίες, σε μια άνευ προηγούμενου παρατεταμένη κρίση έχουν επιδοθεί στην απέλπιδα προσπάθεια να υπερασπίσουν συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες.\nΈχω διαπιστώσει, ότι το διαμορφούμενο κλίμα δεν έχει να κάνει με την κοινωνία, αυτή έχει τα δικά της κριτήρια, το κλίμα περιορίζεται σε αυτόν, το στενό κύκλο, που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, είτε άμεσα σαν υποψήφιοι, είτε σαν προσκωλυόμενοι.\nΟι μέθοδοι επικοινωνίας είναι τόσο ξεπερασμένοι, που δεν θα επηρεάσουν ότι στο ελάχιστο το εκλογικό σώμα. Λείπει η φαντασία και ο ερωτισμός, απαραίτητα συστατικά για να έρθουν κοντά οι άνθρωποι.\nΜε κριτήριο την αισθητική πορεύομαι. Την καλή πρόθεση που δεν χρειάζεται λόγια, αλλά μάτια. Είναι αλήθεια, που σ’ αυτό το επιβαρημένο περιβάλλον, η αισθητική είναι ανακόλουθη από την πραγματικότητα, με λίγη προσπάθεια όμως και καλή πίστη από μέρους μας, μπορούμε να αξιολογήσουμε, να ξεχωρίσουμε και να ακολουθήσουμε.\nΤο προσκήνιο αυτής της περιόδου με αφήνει παντελώς αδιάφορo, ότι φαίνεται και κάνει φασαρία είναι ανάξιο σχολιασμού, στο περιθώριο όμως αυτού του πανηγυριού υπάρχουν κρυμμένοι θησαυροί, στο χέρι μας είναι, να τους ανακαλύψουμε…Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γιατί ακόμα και μέσα σ’ αυτήν τη μαυρίλα, υπάρχουν σημάδια καθαρά.\nΠάντα έτσι συμβαίνει, ξεκινάω με ενθουσιασμό, ύστερα μπουκώνω. Πολλά λόγια, κενά λόγια. Και μια ανακύκλωση… Είναι η αρχή στην ανηφόρα και νοιώθω ήδη κουρασμένος\nΔεν είναι τυχαίο, που πολιτικοί, βρωμίσαντες και σαπίσαντες, μπαίνουν στο χώρο της ανακύκλωσης αναζητώντας δεύτερη, τρίτη τέταρτη και πάει λέγοντας ευκαιρία. Ο Λαός ξεχνάει εύκολα, το ίδιο θα έλεγα όπως και οι πολιτικοί την επομένη των εκλογών. Η διαπίστωση διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, φτάνει μέχρι και τη μικρή, μικρή μας πόλη.\nΠόσο μυαλό πια χρειάζεται. Πόσο χρόνια αμνησίας πρέπει να περάσουν.\nΑυτήν την περίοδο την προεκλογική εκτός από τις σχεδόν πάντοτε ανεκπλήρωτες ελπίδες που μας προσφέρει, με κάποιο μαγικό τρόπο μας αφαιρεί εξ ολοκλήρου και την μνήμη.\nΜε τα παραπάνω δεν αναφέρομαι στο σύνολο του εκλογικού σώματος, αναφέρομαι στην μετακινούμενη μάζα, όπως ορθά υποστηρίζει ο Χρήστος Γιανναράς, σε παλαιότερο άρθρο στην «Καθημερινή της Κυριακής»\n«Υπάρχει βέβαια πάντοτε εκείνο το τμήμα του εκλογικού σώματος (στην Ελλάδα απελπιστικά μεγάλο), που ψηφίζει χωρίς σκέψη, χωρίς κρίση με τον πρωτογονισμό η την ψυχανωμαλία του οπαδού, είναι το δυσφόρητο βαρίδι που κρατάει τη χώρα στην υπανάπτυξη, στην συνεχώς επιτεινόμενη υποβάθμιση της ποιότητας …»\nΔυστυχώς η μνήμη μας σβήνει πολύ εύκολα το παρελθόν, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε το παλιό σαν νέο.


Μεταναστευτικό Ζήτημα στην Ελλάδα - Page 116 - Off topic - TheLab.gr\nBy sotiris, March 28, 2010 in Off topic\nΈπρεπε να δηλώσει πρόσφυγας...\nΘα γλύτωνε το 1.5Κ συν τα δικαστικά έξοδα, και δε θα τον πολυζαλίζανε κιόλας για χαρτιά ή τι κάνεις εδώ κλπ\n20 hours ago, colt3003 said:\nώστε υπάρχει νομικό πλαίσιο που καθορίζει τι πρέπει να γίνει αν κάποιος εισέλθει στη χώρα χωρίς άδεια ε ???? τι λες ρε παιδί μου ........\nΤο πιο αστείο είναι ότι ένας Τούρκος, μπορεί όντως να μπει κατά λάθος (χωρίς να γνωρίζω βέβαια τι έχει γίνει).\nΟπότε σε αυτόν, εξαντλείς την αυστηρότητα.\n6 hours ago, sotiris said:\nΕμ για αυτό οι Τουρκικές εφημερίδες κάνουν λόγο για ''εκδικητική πρακτική''... Σου λέει: ''τόσες χιλιάδες σου στέλνουμε απο τον Έβρο, στον δικό μας βρήκες να εφαρμόσεις το νόμο ?''\nΑ και επί τη ευκαιρία: Όταν έρχονταν με βάρκες από τη θάλασσα, δεν μπορούσαν, λέει να κάνουν αλλιώς, παρά να τους σώσουν, αφού κινδύνευε η ζωή τους.\nΤώρα που έρχονται από ξηράς, (και δεν κινδυνεύει πια η ζωή τους) γιατί δεν κάνουν τίποτα ??\nαπαντήσεις του τύπου ''γιατί, κατά βάθος οι ίδιοι οι κυβερνώντες επιδιώκουν το μπάχαλο που γίνεται'', θα θεωρηθούν προβοκατόρικες\nΌπως αναφέρει το δημοσίευμα, παρά τα όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, αιφνιδιαστικοί έλεγχοι που διεξάγονται ανά διαστήματα, δείχνουν μεγάλα ελλείμματα στη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ –κυρίως σε Ελλάδα και Ιταλία- αλλά και σε χώρες της βόρειας Ευρώπης.\nΤώρα αυτός από την Αλγερία τι θεωρείται ? πρόσφυγας αει στα ...\nπαραθέτω χάρτη για να ξέρουμε που πέφτει η Αλγερία\nEdited October 23, 2018 by ARMAGEDDON\nΈχω δει ανάλογο περιστατικό, έξω από το γραφείο μου. Το φοβερό είναι ότι ο δράστης δεν παραδεχόταν την πράξη του, παρότι τον έπιασαν με τη τσάντα της κυρίας που είχε ληστέψει στα χέρια.\nΟ κύκλος που παραθέτεις, πρέπει να είναι κατά τι, μεγαλύτερος.... Αμφιβάλλω αν τόλμησε να διασχίσει το Ισραήλ.\nαυτό τώρα σε χάλασε αλήθεια ;;;; ... χάνεις την ουσία !\nαπλά επαυξάνω τον συλλογισμό σου, που είναι (κατά τη γνώμη μου) ορθός.\nτο πρόβλημα, δεν το έχουμε εμείς, αλλά οι αγεωγράφητοι ''φηφοφόροι'' που καταπίνουν αμάσητη, ότι μπαρούφα τους πασάρει ο κάθε καλοπληρωμένος ''αλληλέγγυος''\nOn 2/22/2019 at 4:31 PM, pnick said:\nΒλέποντας και την νοοτροπία των σημερινών πολιτικών για το θέμα και την παντελή έλλειψη διάθεσης να ασχοληθούν σοβαρά με το δημογραφικό, δεν έχω πολλές ελπίδες για το μέλλον. Αυτές τις μέρες διάβαζα και τις δηλώσεις Ελληνίδων πολιτικών για το δημογραφικό και οι οποίες έλεγαν ότι η αναχαίτιση της μείωσης του πληθυσμού ουσιαστικά οφείλεται στις μεταναστευτικές ροές από το 2000 και μετά (νομίζω η Ξενογιαννακοπούλου το είπε αυτό).\nΕξαρτάται λοιπόν και τί λύση θέλουμε για το πρόβλημα. Αν θέλουμε λύση από μέσα ή εισαγόμενη.\nΔυστυχώς επαληθεύτηκα. Την εισαγόμενη λύση προέκρινε η Κυβέρνηση διά στόματος Πρωθυπουργού. Ήταν η διευκόλυνση της εισόδου παρανόμων μεταναστών αντικείμενο συναλλαγής του Πρωθυπουργού με την Καγκελάριο Μέρκελ το 2015, ως εικάζουν πολλοί, για να μην αφήσουν οι Γερμανοί την Ελλάδα να πέσει στα βράχια με τον χειρότερο τρόπο μετά τις "μαγκιές" της Κυβέρνησης στις αρχές του 2015 και το αποτυχημένο Δημοψήφισμα; Είναι παράλληλα με αυτό και ιδεολογική εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ η εθνολογική αλλοίωση της χώρας μας (με ανθρωπιστικό περιτύλιγμα βέβαια); Όπως και να έχει, το μέλλον θα είναι ζοφερό αν δεν αλλάξει κάτι. Εισέρχονται στην Ελλάδα φοβερά ετερόκλητα στοιχεία, για τα οποία δεν πρέπει να τρέφουμε πολλές ελπίδες για αφομοίωση. Ειδικά για τους συνεπείς Μουσουλμάνους, από όπου και αν προέρχονται, η παραμονή τους στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες έδειξε ότι όχι μόνο δεν αφομοιώνονται, αλλά οι 2ης και 3ης γενιάς Μουσουλμάνοι Ευρωπαίοι γίνονται όλο και πιό ριζοσπαστικοί στις απόψεις τους. Μη ξεχνάμε ότι οι πιό επιφανείς τζιχαντιστές τους ISIS ήταν Ευρωπαίοι τουλάχιστον 2ης γενιάς (π.χ. ο Τζιχάντι Τζον, αρχιεκτελεστής του ISIS). Έχει γυριστεί και ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ στην Ράκα προ ετών, όπου γινόταν φανερό ότι τα μέλη του ISIS που προέρχονται από την Ευρώπη απολάμβαναν μεγάλου σεβασμού και έμεναν στις καλύτερες περιοχές της Ράκα.\nΑΠΕ-ΜΠΕ. Θα μπορούσε να είναι και ΜΠΕ σκέτο. Κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά.\nΟ σανός ευλογήθηκε από τον Κύριο....\nΣτη Μυτιλήνη, έχουμε ήδη 10.000 -επίσημα καταγεγραμμένους- (κατ' ευφημισμόν) πρόσφυγες. Σε μια πόλη 30.000-35.000 κατοίκων, το 1/3 είναι μετανάστες.\nΌσοι ήταν να φύγουν, έφυγαν. Η μισή Αφρική είναι εδώ.\nΣε 5 χρόνια (και πολλά μπορεί να λέω), θα γελάσουμε όλοι μαζί.\nΘα είμαστε όλοι μαύροι και πιστοί του Ισλάμ, οπότε δε θα έχει πια σημασία\nΟ αγιογράφος του Καραμανλή. Meh...\n1. πιάνει πόστο ο πρίγκιπας. Δια παν ενδεχόμενο...\n2. Ο Μανώλης αποδεικνύει για άλλη μια φορά, κανένα ταλεντάκι δεν χάνεται στην Ελλάδα.\nΠάντως το θέμα αυτό δεν είχε δημιουργηθεί με γνώμονα το προσφυγικό.\nΤο προσφυγικό είναι μια διαφορετική ιστορία και καλώς ή κακώς όλοι μπορούμε κάποια στιγμή να γίνουμε πρόσφυγες, για τον xyz λόγο.\nΚαι σίγουρα δεν θα είμαστε καλοδεχούμενοι αν πάμε κάπου σε μεγάλο αριθμό.\nΜια προσφυγική κρίση είναι απολύτως λογικό να πρέπει να διαχειριστεί. Ο τρόπος που έγινε η διαχείριση δεν ήταν σωστός. Προφανώς έπρεπε να έχουν στηθεί δομές στα σύνορα με τη Συρία και να αναλαμβάνουν από εκεί τη διαχείριση των προσφύγων. Φυσικά, επειδή η Τουρκία δεν είχε κάποιο τέτοιο συμφέρον (1. Χρήματα από τη μετέπειτα συμφωνία 2. Έλεγχος πολιτικής χρησιμοποιώντας μετανάστες-πρόσφυγες ως εργαλείο -δουλεύει ακόμη και σήμερα 3. Εσωτερική παρα-οικονομία, διακινητές, κατασκευαστές λέμβων, πώληση εξωλέμβιων =απομύζηση των χρημάτων των προσφύγων κλπ.), έγιναν όλα με το γράμμα του νόμου, που είναι το θαλασσοπνίξιμο, αφού τα δικαιώματά σου τα αποκτάς εντός Ε.Ε.. Επίσης, για μένα κανείς δεν έχει πει ένα μπράβο στη Μέρκελ που πήρε 1.000.000 ανθρώπους στο γερμανικό έδαφος. Θα μπορούσε να κοιτάει λοξά (σαν την Αγγλία) και να κάνει μια ωραία δήλωση ότι η χωρητικότητά τους είναι 20.000 (Τερέζα Μέη, 2015). Και να έχουν μείνει στην Ελλάδα όλοι. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι ως χώρα με παραγωγή τους χρειάζεται, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη μια τέτοια επιλογή.\nΤα καινούρια δεδομένα πλέον έχουν να κάνουν με το σύστημα που φαίνεται να δημιουργείται γύρω από τα σύνορα της Ε.Ε. που θέλει την Ελλάδα χώρο ... πρωτοβάθμιας περίθαλψης!\nΔεν γνωρίζω τα νομοθετικά περί ασύλου επακριβώς, αλλά εν συντομία αν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι απειλείται η ζωή του στη χώρα καταγωγής, μπορεί να αιτηθεί άσυλο. Αυτό ανοίγει ένα παράθυρο εισαγωγής μεταναστών οιωνεί προσφύγων, οι οποίοι δηλώνουν ότι π.χ. λόγω σεξουαλικών προτιμήσεων διώκονται στη χώρα καταγωγής και κινδυνεύουν. Το διεθνές σύστημα προστασίας των Ηνωμένων Εθνών σίγουρα καλά κάνει και προτείνει τέτοια νομοθετικά πλαίσια. Το θέμα όμως είναι ότι δεν γίνεται να κάνει η Ελλάδα τη "διαλογή", μονιμοποιώντας την κατάσταση των κέντρων στα νησιά (γιατί αυτό δρομολογείται). Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος είτε να μεταφέρονται αυτόματα εντός της Ε.Ε. και να αναλάβουν όλες οι χώρες το βάρος, είτε να υπάρξει ένα όριο πάνω από το οποίο θα επιστρέφονται στην Τουρκία. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα γίνει, και η λογική λέει ότι η -κάθε- Μόρια θα διαιωνιστεί έχοντας πλέον στην πλειοψηφία οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι δύσκολα θεμελιώνουν δικαιώματα ασύλου.\nΔεν καταλαβαίνω γιατί λες ότι το θέμα δεν φτιάχτηκε για το προσφυγικό. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα πλέον είναι κυρίως μεταναστευτικό κατά κοινή ομολογία, οπότε δεν συζητάμε για το προσφυγικό. Εσύ ξεκίνησες το θέμα και το έχεις παρακολουθήσει στην εξέλιξη του οπότε καταλαβαίνεις τι εννοώ. Πριν κάποια χρόνια όντως ήτανε προσφυγικές οι "ροές" αλλά πλέον στην πλειοψηφία τους είναι οικονομικοί (παράνομοι) μετανάστες. Όσοι είναι πρόσφυγες ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ να έχουν τη στήριξη και την περίθαλψη μας. Αλλά εδώ μιλάμε για παράνομη μετανάστευση.\nΤα νούμερα είναι αμείλικτα. Κάθε μέρα μπαίνουν στην Ελλάδα περίπου 500 άτομα κατά μέσο όρο. Μορφωμένος άνθρωπος είσαι (δεν το λέω ειρωνικά) και καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό για μία μικρή χώρα σαν την Ελλάδα. Το ότι πλέον μας αφήσανε να το υποστούμε μόνοι μας είναι προφανές. Στην αρχή και άλλες χώρες της Ευρώπης δέχτηκαν πρόσφυγες ή μετανάστες, αλλά όταν είδαν ότι η ένταση δεν πρόκειται να μειωθεί, έκλεισαν τα σύνορα (εντός ή εκτός εισαγωγικών).\nΑν αυτό συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα, τα αποτελέσματα θα είναι δύσκολα αναστρέψιμα. Ήδη είναι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες. Για πολλούς και διάφορους λόγους (κουλτούρα, συνήθειες, θρησκεία κλπ) οι άνθρωποι αυτοί δεν γίνεται να αφομοιωθούν. Σε όλα αυτά συνεισφέρει αρνητικά και η οικονομική ύφεση που επικρατεί στην Ελλάδα, όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποκατασταθούν εργασιακά, αναγκαστικά θα στραφούν στην παρανομία.\nΔεν έχω κάποια προσωπική αντιπάθεια με τους ανθρώπους αυτούς αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορούμε να φροντίσουμε τους κατατρεγμένους όλου του πλανήτη.


Καλώς ήρθατε στη σπηλιά της Πεντέλης. Αν αυτή είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεστε το μέρος, ακολουθήστε μας σε μία μικρή ξενάγηση. Αν, πάλι, είστε παλιός επισκέπτης, ίσως μάθετε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία.\nΚανείς δε γνωρίζει ποιος αρχαίος λατόμος και σε ποια ξεχασμένη εποχή, έκπληκτος, αντίκριζε πρώτος και για πρώτη φορά το σπήλαιο που έχασκε μπροστά του, κρυμμένο επί αμέτρητα χρόνια στα σωθικά του βουνού. Εκείνο που είναι σχεδόν βέβαιο, όμως, είναι ότι η σπηλιά, στην αρχική της μορφή, θα πρέπει να ήταν «τυφλή», να μην επικοινωνούσε δηλαδή με τον εξωτερικό χώρο μέσω του σημερινού της στομίου. Αν κοιτάξετε προσεκτικά τον κάθετο βράχο έξω από αυτή, θα διακρίνετε ότι φέρει χτυπήματα λατομικών εργαλείων στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του - ένδειξη της εκτεταμένης λατόμησης που έλαβε χώρα εκεί τα αρχαία χρόνια. Η σημερινή είσοδος της σπηλιάς διαμορφώθηκε σταδιακά, κατά τη μακρόχρονη αυτή λατόμηση. Το έδαφος που πατούν τα πόδια σας δεν είναι το φυσικό έδαφος του βουνού. Στην πραγματικότητα, πατάτε πάνω σε μυριάδες μικρά και μεγάλα θραύσματα πέτρας, που συσσωρεύτηκαν ανά τους αιώνες από την ανθρώπινη δραστηριότητα.\nΕίναι αδύνατο να γνωρίζει κανείς την ακριβή όψη που είχε ο χώρος πριν τις παρεμβάσεις του ανθρώπου. Αυτό έχει μεγάλη σημασία για όποιον προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει τα όσα βλέπει και να διεισδύσει στην ιστορία αυτή.\nΠριν προχωρήσουμε στο εσωτερικό της σπηλιάς, ας ρίξουμε μια ματιά στον εξωτερικό χώρο. Και εδώ, πολλά έχουν αλλάξει με το πέρασμα των αιώνων, και κυριολεκτικά κάθε πέτρα έχει να διηγηθεί μια δική της ιστορία. Διαβάζουμε από την εργασία του Γεωργίου Λαδά "Η σπηληά της Πεντέλης και απάντησις εις επικρίσεις των βυζαντινολόγων καθηγητών Γ. Α. Σωτηρίου και Α. Κ. Ορλάνδου" (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ):\nΤα έξω του Σπηλαίου και η βυζαντινή επιγραφή\nΠρο της εισόδου της Σπηληάς και αριστερά, εις τον πλήρη ιχνών εκ των εργαλείων των αρχαίων λατόμων κατακόρυφον βράχον, εις απρόσιτον ύψος, υπάρχει τετράγωνος εκσκαφή, επί της οποίας εις τους προ της ελληνικής επαναστάσεως χρόνους υπήρχε μικρός οικίσκος εις τον οποίον μόνο δια κλίμακος εκ των άνω ηδύνατο τις να εισέλθη.\nΤούτον τον οικίσκον, τινές εκ των περιηγητών, οίτινες επισκέφθηκαν προ της ελληνικής επαναστάσεως το Σπήλαιον, ούτε καν το αναφέρουν, τινές δε νομίζουν αυτό παρατηρητήριο ή ασκηταριόν.\nΕις την είσοδον της Σπηληάς σώζονται ερείπια παχέων τοίχων, μετά τόξων, που έκλειον άλλοτε ολόκληρον το στόμιον ταύτης, εις δε την γην κείται μέγα γλυπτόν υπέρθυρον μαρμάρινον 1.95x0.30 κοσμούμενον διά (τριών) σταυρών, δείγμα ότι εις τους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους ίσως να υπήρχε μονή, όπερ ενισχύεται και εκ του ότι προς δεξιά της Σπηληάς διακρίνονται ίχνη κατοικιών, μάλιστα διορόφων, ώς φαίνεται εκ των οπών αι οποίαι σώζονται εις τους εκεί ευρισκομένους βράχους προς τοποθέτησιν των ξυλίνων δοκών...\nΕξωτερική όψις και εσωτερική διάταξις των εκκλησιδίων\nΕκ του σπηλαίου, αφού διέλθη τις διά κτιστής καμάρας ευρίσκεται προ της σημερινής κοινής εισόδου των εκκλησιδίων, άτινα τιμώνται νυν αμφότερα επ' ονόματι του αγίου Νικολάου. Διακρίνονται δε σαφώς απ' αλλήλων τα δύο εκκλησίδια ταύτα εκ της κατασκευής των, και το μεν νεώτερον, κτίσθέν κατ' επέκτασιν του "ασκητηρίου", αποτελεί μονόκλιτον εκκλησίδιον μετά τρούλλου, το δε αρχαιότερον, το συνεχόμενον "ασκητήριον", ευρίσκεται καθ' ολοκληρίαν επί των βράχων του δεξιού άκρου της εισόδου του σπηλαίου. Ένεκα τούτου σχηματίζονται επί των βράχων διάφοροι φυσικαί και τεχνικαί κρύπται, το δε σχέδιον των εκκλησιδίων, ως ήδη ελέχθη, είναι ιδιότυπον και ασύμμετρον.\nΠαρά την σημερινήν θύραν υπάρχει δίλοβον παράθυρον, το οποίον άλλοτε είχε χρησιμοποιηθή ως θύρα του "ασκητηρίου", αργότερον δε εκτίσθη κατά το πλείστον και μετεσχηματίσθη πάλιν εις παράθυρον. Η μικρά θύρα, η μόνη χρησιμοποιουμένη νυν ως είσοδος, σύγκειται εκ δύο μαρμαρίνων παραστάδων και ενός μαρμαρίνου επίσης υπερθύρου μετ' αναγλύπτων σταυρών, άνωθεν του οποίου σχηματίζεται τετράγωνον άνοιγμα οπής παραθύρου. Εκατέρωθεν της θύρας ταύτης υπήρχον δύο κτιστά τόξα, το μέν προς το μέρος του σπηλαίου, όπερ ανεφέρθη ανωτέρω και σώζεται, το δε καταπεσόν. Την πρόσοψιν των εκκλησιδίων τούτων καλύπτει κατά το πλείστον μέγας αιωνόβιος κισσός.\nΟ εισερχόμενος σήμερον εις τα εκκλησίδια δια της μνημονευθείσης μοναδικής θύρας, κατέρχεται μίαν βαθμίδα. Το έδαφος του νεωτέρου των εκκλησιδίων ήτο εστρωμμένον διά στρογγύλων κανονικών πηλίνων πλίνθων οπτών, εξ ων σώζονται εισέτι πολλαί. Ο τρούλλος στηρίζεται επί δύο μεν ολοκτίστων τετραγώνων τοίχων (πεσσών) και ετέρων δύο, εκτισμένων πέριξ ισαρίθμων σταλακτιτών. Δεξιά τω εισερχομένω, μεταξύ των δύο εσωτερικών ημικτίστων πεσσών, υπάρχει κανονικός τετράπλευρος λάκκος πλήρης λίθων νυν, πιθανώς οστεοφυλάκιον, αριστερά δε δίλοβον παράθυρον.\nΤο νεώτερον των εκκλησιδίων τούτων ανηγέρθη προ του ΙΓ΄ αιώνος κατά δε τον Γ. Σωτηρίου δύναται να αναχθή εις τους από του 10ου αιώνος χρόνους, ένεκα της τοιχοδομίας μερών τινών και ιδία της βορείας πύλης και των παραθύρων καθώς και της χρήσεως παλαιοχριστιανικού γλυπτού διακόσμου.\nΤο εκκλησάκι στην είσοδο της σπηλιάς είναι διπλό, έχει δηλαδή δύο Ιερά. Το Ιερό που «βλέπει» προς το εσωτερικό της σπηλιάς θεωρείται ότι κτίστηκε μεταξύ 10ου και 11ου αιώνα και είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, ενώ το άλλο, του Αγίου Σπυρίδωνα, θεωρείται αρχαιότερο. Η συνύπαρξη δύο Ιερών, καθώς και το γεγονός ότι αυτά βρίσκονται στραμμένα, όχι προς την Ανατολή, αλλά βορειοανατολικά το πρώτο και νοτιοανατολικά το δεύτερο, είναι στοιχεία ασυνήθιστα για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κανείς πλέον δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την ακριβή ιστορία των δύο εκκλησιδίων, ενδέχεται όμως αυτά να είχαν κτιστεί πάνω σε προϋπάρχον αρχαίο Ιερό, αφιερωμένο πιθανώς στον θεό Πάνα.\nΤο τοπίο που αντικρίζουμε σήμερα έξω από τη σπηλιά έχει αλλοιωθεί πολύ σε σχέση με το παρελθόν, ακόμα και αν το συγκρίνουμε με απεικονίσεις του 19ου μόλις αιώνα.\nΗ σπηλιά, σε ξυλογραφία του 1832-3.\nΘέα από τη σπηλιά.\nΌσο, τώρα, για την ίδια τη σπηλιά της Πεντέλης, αυτή αντιστοιχεί σε ένα ευρύχωρο κατωφερικό κοίλωμα μήκους ογδόντα περίπου μέτρων, η όψη του οποίου έχει αλλάξει ριζικά σε σχέση με την προ του 1977 εικόνα. Τα στρατιωτικά έργα που ξεκίνησαν εκείνη τη χρονιά προκάλεσαν μία μεγάλη εκβάθυνση του πυθμένα, κυρίως στο δεξί, όπως μπαίνουμε, τμήμα. Το πλούσιο σε λατύπη χώμα της εκσκαφής απομακρύνθηκε από το εσωτερικό, ενώ με τις εργασίες εκείνες φράχθηκαν και τα όποια εναπομείναντα μετά την εκβάθυνση ανοίγματα τούνελ του εσώτερου τμήματος της σπηλιάς.\nΑς δούμε, όμως, εδώ ένα ακόμα απόσπασμα της μελέτης του Γεωργίου Λαδά, που μας μεταφέρει εικόνες από τη σπηλιά της δεκαετίας του 1950 (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ):\nΤο σπήλαιον και τα εντός αυτού ερείπια κτισμάτων\nΤο σπήλαιον έχει πλάτος μέγιστον 45 μ. και βάθος 62 μ. περίπου. Εκ της πλήρους σταλακτιτών οροφής αυτού πίπτουν αενάως σταγόνες ψυχρού ποσίμου ύδατος εις φυσικά και τινά τεχνικά μικρά βαθύσματα. Σημειωτέον, ότι η επίσκεψις του εσωτερικού του σπηλαίου, ιδίως προς το δεξιόν του εισερχομένου τέρμα αυτού, είναι λίαν επικίνδυνος άνευ φωτός, διότι το έδαφος είναι κατωφερές, ανώμαλον και ολισθηρόν, αφ' ετέρου δε διότι, ολίγον προ του τέρματος του σπηλαίου, δεξιά το έδαφος βαθύνεται αποτόμως. Εις την αυτήν δεξιάν πλευράν του σπηλαίου, λέγεται ότι υπάρχει οπή βαθυτάτη αδιαγνώστου μήκους και κατευθύνσεως.\nΑριστερά, εις απόστασιν 55 μέτρων περίπου από του στομίου, ολίγον προ του τέρματος του σπηλαίου ανοίγεται επί του βράχου φυσική οπή, βαθυνομένη προς το τέρμα της, έχουσα μήκος 27 μ., εις το τέρμα της οποίας υπάρχει ψυχρόν ύδωρ. Ο επιθυμών να εισέλθη εις ταύτην πρέπει απαραιτήτως να έχη μεθ' εαυτού φως, διότι εις απόστασιν 15 μ. από της αρχής της οπής, σχηματίζεται στροφή προς δεξιά, ένθα έχουν τοποθετηθή λίθοι αποτελούντες τέσσαρας βαθμίδας.\nΠαρά την βορειοδυτικήν γωνίαν του εκκλησιδίου, εντός του σπηλαίου, σώζονται ερείπια δύο μικρών κτισμάτων, πιθανώς δεξαμενών, ων το έτερον μετά καμαρωτού θόλου. Επίσης εντός του σπηλαίου υπάρχει ο εξωτερικός τοίχος του (νεωτέρου) εκκλησιδίου, εις το ΒΔ άκρον του οποίου υπάρχει προσκεκολλημένον μικρόν κτίσμα. Η επί του τοίχου, κεκτισμένη νυν θύρα, η χρησιμεύσασα πιθανώς ως κυρία είσοδος της εκκλησίας, ότε ολόκληρον το στόμιον της Σπηληάς ήτο κεκλεισμένον διά τοίχου, σώζει μαρμάρινον υπέρθυρον κοσμούμενον διά τριών αναγλύπτων σταυρών εκ τεσσάρων φύλλων ακάνθου και δύο πτηνών, ύπερθεν δ' αυτού πλινθόκτιστον κόγχην μετ' αψίδος και κτιστού αετώματος.\nΤο τούνελ που περιγράφεται παραπάνω («Αριστερά, εις απόστασιν 55 μέτρων περίπου από του στομίου, ολίγον προ του τέρματος του σπηλαίου ανοίγεται επί του βράχου φυσική οπή, βαθυνομένη προς το τέρμα της, έχουσα μήκος 27 μ., εις το τέρμα της οποίας υπάρχει ψυχρόν ύδωρ.») είναι το μοναδικό που εξακολουθεί να παραμένει προσβάσιμο σήμερα. Όλα τα υπόλοιπα αξιόλογα ανοίγματα της παλιάς σπηλιάς έχουν πια χαθεί μετά από τις ανακατατάξεις που επέφεραν τα έργα. Είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς την είσοδο του τούνελ αυτού...\n...και, αφού συρθεί για λίγα μέτρα, να αρχίσει την κάθοδο...\n...κατεβαίνοντας τα αρχαία σκαλοπάτια...\n...φτάνοντας έτσι στο τεχνητό τριγωνικό τμήμα...\n...που θα τον οδηγήσει στη μικρή «λιμνούλα» με το καθάριο νερό.\nΠρόκειται για αρχαίο λατρευτικό χώρο, αφιερωμένο στη λατρεία των Νυμφών. Εδώ, μία συμβουλή για την περίπτωση που αποφασίσετε να εισέλθετε στο τούνελ της «λιμνούλας»: μετά το τριγωνικό τμήμα, μη συρθείτε με το κεφάλι μπροστά, γιατί θα πέσετε με το πρόσωπο στο νερό της «λιμνούλας», το οποίο δε φαίνεται εύκολα, καθώς είναι εντελώς διαυγές και αδιατάρακτο (μιλάμε εκ πείρας).\nΕπιστρέφοντας στον κυρίως χώρο της σπηλιάς, αυτός στις μέρες μας είναι γεμάτος από σκαψίματα, ξεθαμμένα κεραμικά, μικρούς σωρούς από πέτρες και πολλά άλλα ίχνη της παρουσίας των ανθρώπων.\nΚατά καιρούς, άλλοι σκάβουν για να βρουν αρχαία, άλλοι ψάχνουν για κρυμμένες λίρες, άλλοι προσπαθούν να ξεθάψουν χαμένα ανοίγματα. Πραγματικό κομφούζιο. Και, υπόψη, το να σκάψει κανείς σε βάθος έστω και μισού μέτρου στο σκληρό και πετρώδες έδαφος της σπηλιάς απαιτεί σημαντικό κόπο και χρόνο.\nΕδώ τελειώνει αυτή η πρώτη, σύντομη γνωριμία μας με το χώρο. Μην απογοητεύεστε όμως, θα επιστρέψουμε ξανά και ξανά, ελαφρώς... αλλαγμένοι. Στο μεταξύ, θυμηθείτε τον ήχο των σταγόνων που πέφτουν μέσα στη σπηλιά. Άραγε, ο άγνωστος κάτοικος του οικίσκου που βρισκόταν κάποτε κτισμένος ψηλά στο βράχο του εξωτερικού της, πόσες φορές να στάθηκε μόνος μέσα στο σκοτάδι της νύχτας και της σπηλιάς, αφουγκραζόμενος τις σταγόνες αυτές;


Planitikos.gr || Επιστημονική ενημέρωση: Οι μέθυσοι χιμπαντζήδες\nΕίναι ακόμα μια απόδειξη ότι οι στενότεροι συγγενείς μας έχουν τα ίδια χούγια με τον άνθρωπο: άγριοι χιμπαντζήδες στη Δυτική Αφρική συνελήφθησαν να κλέβουν αλκοολούχα ποτά από την παραγωγή των χωρικών, μια παρατήρηση που ενισχύει τις υποψίες ότι το αλκοόλ μπορεί να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπου.\nΗ τελευταία μελέτη συγκεντρώνει παρατηρήσεις 17 ετών στην περιοχή Μπόσου της Γουινέας, στην οποία οι ντόπιοι κάτοικοι παρασκευάζουν ένα είδος μπύρας από τους χυμούς δέντρων: χαράζουν τον κορμό φοινίκων του γένους Raffa με αποτέλεσμα ο χυμός τους να τρέχει σε πλαστικά δοχεία, και τον αφήνουν για λίγες ώρες να υποστεί ζύμωση και να γίνει ένα αυτοσχέδιο αλκοολούχο ποτό.\nΜπεκροπίνοντας στο δάσος...\nΣυνολικά 20 περιστατικά κλοπής και οινοποσίας καταγράφηκαν στο διάστημα της μελέτης, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Royal Society Open Science». Οι χιμπαντζήδες βουτούσαν φύλλα μέσα στα δοχεία με το ποτό, σαν ένα είδος αυτοσχέδιας κούπας, ή μασούσαν τα φύλλα και βουτούσαν τον πολτό μέσα στο υγρό, σαν να χρησιμοποιούσαν σφουγγάρι.\nΗ περιεκτικότητα της «μπύρας» σε αλκοόλ κυμαίνεται από 3 έως 6,9 τοις εκατό, συγκριτικά με 4 έως 5 τοις εκατό στις περισσότερες μπύρες που γνωρίζουμε. «Ορισμένοι χιμπαντζήδες εκτιμάται ότι είχαν καταναλώσει περίπου 85 ml αλκοόλ» είπε στο BBC η Κίμπερλι Χόκινς του Κέντρου Ανθρωπολογικής Έρευνας στην Πορτογαλία, επικεφαλής της μελέτης. Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο αλκοόλ μιας φιάλης κρασιού.\n«Παρουσίαζαν συμπεριφορικές ενδείξεις μέθης, όπως το να πέφτουν για ύπνο μετά την κατανάλωση αλκοόλ» προσθέτει η ερευνήτρια.\nΣύλληψη επ΄αυτοφώρω: χιμπαντζής βουτάει φύλλα σε δοχείο με ζυμωμένο χυμό φοίνικα\n(Πηγή: G. Ohashi)\nΣε ένα από τα περιστατικά, μάλιστα, ένας ενήλικος χιμπαντζής φαινόταν «ιδιαίτερα ανήσυχος» και πέρασε μια ώρα «πηδώντας από δέντρο σε δέντρο σε κατάσταση διέγερσης» αναφέρει. Παραδέχεται όμως στον δικτυακό τόπο του Science ότι θα ήταν «καθαρή εικασία» το να πει κανείς ότι το ζώο ήταν όντως μεθυσμένο.\nΕπισημαίνει ακόμα ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι οι χιμπαντζήδες αγαπούν το αλκοόλ -μόνο ότι το ανέχονται, και δεν αποφεύγουν τροφές που το περιέχουν.\nΠαρόλα αυτά, οι παρατηρήσεις προσφέρουν έμμεση στήριξη σε μια σχετικά νέα θεωρία, σύμφωνα με την οποία οι πρόγονοι του ανθρώπου εξελίχθηκαν να τρέφονται με πεσμένα, σάπια φρούτα, τα οποία ζυμώνονται από μικροοργανισμούς που παράγουν αλκοόλ.\nΗ «υπόθεση του μεθυσμένου χιμπαντζή»\nΗ θεωρία, γνωστή ως «υπόθεση του μεθυσμένου χιμπαντζή» διατυπώθηκε πριν από περίπου 15 χρόνια από τον Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, βιολόγο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Η αξιοποίηση τροφών που αλλιώς θα πήγαιναν χαμένες, είπε, προσέφερε εξελικτικό πλεονέκτημα στην ανάπτυξη ικανότητας μεταβολισμού της αιθυλικής αλκοόλης, η οποία σε μεγάλες δόσεις είναι δηλητήριο.\nΗ υπόθεση κέρδισε νέα στήριξη πέρυσι, όταν ο Μάθιου Κάριγκαν, βιολόγος στο Κολέγιο της Σάντα Φε στο Γκέινσβιλ, έδειξε ότι ο κοινός πρόγονος του ανθρώπου, του γορίλα και του χιμπαντζή εξέλιξε την ικανότητα να καταναλώνει αλκοόλ με μικρότερες επιπτώσεις στην υγεία του. Επρόκειτο για μια νέα ποικιλία του ενζύμου ADH4, η οποία επιτάχυνε σημαντικά το μεταβολισμό της αιθανόλης.\nΗ θεωρία του μεθυσμένου χιμπαντζή, εφόσον βέβαια επιβεβαιωθεί, θα εξηγούσε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν το αλκοόλ ευχάριστο, συχνά σε βαθμό κατάχρησης.\nΑν μη τη άλλο, δείχνουν οι τελευταίες παρατηρήσεις, πρόκειται για πραγματικά αρχαία συνήθεια.\nΑναρτήθηκε στο planitikos.gr στις 13.6.15