Παφίλης: «Τι ξεφτίλα είναι αυτή; Να πάτε να δουλέψετε εσείς 78 ώρες την βδομάδα - Οι μισοί θα πεθάνετε» (video) - 20/20 Magazine\nΣφυρο(δρεπανο)κόπησε την κυβερνητική πλειοψηφία και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, στην ομιλία του στη Βουλή, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης.\n16.06.2021 - 01:27\n«78 ώρες; Να πάτε να δουλέψετε εσείς! Θα σας πάρουμε μια φορά και θα σας βάλουμε στη ΛΑΡΚΟ. Να δουλέψετε μια βδομάδα επί 78 ώρες, οι μισοί θα πεθάνετε, μόνο και μόνο απ΄ αυτά που θα αναπνέετε και αυτά που θα βλέπετε. Να πάτε στα καράβια, που οξυγονοκολλούν στο τρίτο αμπάρι. Να ανεβείτε να καλουπώσετε στον έβδομο όροφο και να δουλεύετε 78 ώρες την εβδομάδα, να δούμε τι καλά που θα περάσετε. Αυτή είναι η πρόοδος του καπιταλισμού, της ΝΔ κι άλλων που υποστηρίζουν το σύστημα», είπε, μεταξύ πολλών άλλων, ο Θανάσης Παφίλης, αποδομώντας το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη.\nΔείτε ενδεικτικά βίντεο που ανάρτησαν χρήστες του twitter:\n«Θα σας πάρουμε μια φορά και θα σας βάλουμε στη ΛΑΡΚΟ. Να δουλέψετε για μια βδομάδα επί 78 ώρες,οι μισοί θα πεθάνετε απ΄ αυτά που θα αναπνέετε και θα βλέπετε. Να πάτε στα καράβια, οξυγονοκολλούν στο 3ο αμπάρι.Να ανεβείτε να καλουπώσετε στον 7ο όροφο».\nΥπεροχος Παφίλης pic.twitter.com/Dl0nIPaG4F\nΘ. Παφίλης: Εδώ δεν είναι Ιαπωνία! Εδώ είναι Ελλάδα! Και κουβαλάει αίμα πολύ για να υπάρχουν κατακτήσεις! Νομίζετε ότι θα κάνετε τους εργαζόμενους ρομπότ, χωρίς θέληση; Είστε μακριά νυχτωμένοι... Αύριο όλοι στην #απεργια_16Ιουνη! ...και στείλτε κυβέρνηση κ εργοδοσία στο διάολο! pic.twitter.com/UdEKNYmGCQ\n— Ανθή Βασιλείου (@anthi7vas) June 15, 2021


Watts OneFlow oftwh-r-22: Αποσκληρυντής Νερού Νέας Γενιάς\nΑρχική Σελίδα/Προϊόντα/Φίλτρα νερού/Αποσκληρυντές νερού/Αποσκληρυντής νερού νέας γενιάς WATTS OneFlow OFTWH-R-22\nΚΩΔΙΚΟΣ (SKU): OFTWH-R-22\nΟ αποσκληρυντής OneFlow® OFTWH-R-22 της αμερικάνικης WATTS διαθέτει νέας γενιάς τεχνολογία που σε αντίθεση με τους κλασσικούς αποσκληρυντές δεν χρειάζεται ρεύμα για να λειτουργήσει και δεν ανταλλάσσει ιόντα στο νερό. Χρησιμοποιεί μία φιλική προς το περιβάλλον τεχνολογία που ονομάζεται T.A.C. (Template Assisted Crystallization).\nΠώς δουλεύει το TAC?\nΤο TAC αποτελείται από ειδικούς κόκκους που αναγκάζουν το μαγνήσιο, το ασβέστιο και τα διττανθρακικά να ενωθούν σε μικρούς κρυστάλλους. Μόλις ενωθούν, αυτοί οι κρύσταλλοι αποκολλώνται από το TAC και κυκλοφορούν ελεύθεροι στο νερό. Είναι όμως πλέον αρκετά μεγάλοι σε μέγεθος και παρασέρνονται από την ορμή του νερού με αποτέλεσμα να καταλήγουν στην αποχέτευση και όχι στις συσκευές ή τους σωλήνες σας.\nΔεν μαλακώνει το νερό αλλά αποτρέπει τα άλατα από το να επικάθυνται στους σωλήνες και στις συσκευές σας. Αυτό το πετυχαίνει μεταμορφώνοντας τα διαλυμένα ορυκτά σκληρότητας σε αβλαβή κι ανενεργά μικροσκοπικά σωματίδια. Τοποθετείται στην κεντρική παροχή του σπιτιού κι έτσι μπορεί να προστατεύει και να παρατείνει τη ζωή όλων των συσκευών στο σπίτι (θερμοσίφωνες, μπόιλερ, καυστήρες, βραστήρες, πλυντήρια πιάτων και ρούχων κτλ).\nΓιατί τα άλατα είναι βλαβερά στα υδραυλικά και τις συσκευές σας;\nΜε τον καιρό, δημιουργούνται άλατα στους σωλήνες και ειδικά στις γωνίες τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η εσωτερική διατομή των σωληνώσεων να μειώνεται. Έτσι μειώνεται και η ροή του νερού σε όλο το σπίτι.\nΌταν σχηματίζονται άλατα σε βαλβίδες και υδραυλικά εξαρτήματα, μία βλάβη αυτών μπορεί να είναι επικίνδυνη για όλο το σπίτι.\nΜειώνεται η απόδοση των θερμοσιφώνων, των μπόιλερ και των καυστήρων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξημένα λειτουργικά κόστη και φυσικά μεγαλύτερα κόστη για τη συντήρησή τους.\nΜε τον καιρό τα άλατα σκληραίνουν και δεν διαλύονται εύκολα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα κόστη επιδιόρθωσης και αποκατάστασης των υδραυλικών ενός σπιτιού.\nΈχει ύψος 66 εκ.\nΗ είσοδος κι έξοδος του νερού είναι 3/4" ίντσας.\nΡοή νερού 22.71 lpm\nΕγκαθίσταται στην κρύα παροχή μόνο.\nΤο μόνο σύστημα με πιστοποίηση WRAS και DVGW\nΤο ανταλλακτικό φίλτρο OFTWH-RM-R πρέπει να αντικαθίσταται τουλάχιστον κάθε 2 χρόνια ανάλογα με τη σκληρότητα του νερού.\nΔεν πλένεται με νερό.\nΑνακυκλώστε το στον κάδο με τα πλαστικά.\nΔείτε εδώ το ανταλλακτικό φίλτρο OFTWH-RM-R.\nΗ διαφορά του OneFlow® με τους κλασσικούς αποσκληρυντές:\nΑνταλλάσσει ιόντα μαγνησίου κι ασβεστίου με Νάτριο και Κάλλιο. Με αυτόν τον τρόπο μαλακώνει το νερό. Το σύστημα OneFlow® δεν ανταλλάσσει ιόντα, ούτε προσθέτει χημικά στο νερό. "Μαζεύει" τα άλατα σε μικρές μπάλες που δεν μπορούν να επικαθίσουν στις συσκευές σας.\nΧρειάζεται ρεύμα για να κάνει την αναγέννηση της ρητίνης, του υλικού δηλαδή που κάνει την αφαλάτωση. Δεν απαιτεί ρεύμα.\nΧρειάζεται τακτική επίβλεψη και συντήρηση (πχ πρέπει να ρυθμίζετε την κεφαλή, να συμπληρώνετε αλάτι κτλ. Δεν χρειάζεται τίποτα!\nΧρειάζεται χοντρό αλάτι το οποίο χρησιμοποιεί για να ξεπλύνει τη ρητίνη για να αναγεννηθεί. Αρκεί μία φορά στα δύο χρόνια να αλλάζετε το ανταλλακτικό φίλτρο.\nΠετάει αρκετό νερό, περίσσιο αλάτι και ρητίνες στην αποχέτευση κατά τη διαδικασία της αναγέννησης. Δεν πετάει καθόλου νερό στην αποχέτευση και γιαυτό αποτελεί την πιο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ λύση.\nΧρειάζονται αρκετό χώρο και σύνδεση σε ρεύμα καθώς και με την αποχέτευση. Είναι αρκετά μικρότερο από έναν αποσκληρυντή του εμπορίου κι έτσι μπορεί να εγκατασταθεί σε μικρότερους χώρους\nΤα συστήματα OneFlow® της WATTS έχουν ΧΡΥΣΗ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ (Gold Seal Certification) από την WQA (Water Quality Association).\nΤο υλικό TAC που χρησιμοποιούν τα συστήματα OneFlow® έχουν πιστοποίηση WRAS (Water Regulations Advisory Scheme).\nΠιστοποίηση από τη Γερμανική Τεχνική κι Επιστημονική Ένωση για Αέριο και Νερό (German Technical and Scientific Association for Gas and Water - DVGW) σύμφωνα με το Standard W512. Σε αυτή τη πολύ Αυστηρή δοκιμή, η Τεχνολογία OneFlow πέτυχε βαθμολογία απόδοσης στην αποφυγή επικάθισης των αλάτων και απομάκρυνσης τους κατά 99.6% .\npH: 6.5 έως 8.5\nΣκληρότητα (μέγιστη): 25 κόκκοι (427 ppm CaC03)\nΠίεση: 15 psi έως 100 psi (1,03 bar έως 6,9 bar)\nΘερμοκρασία: 5 ° C έως 43 ° C\nΧλώριο: <2 ppm\nΣίδηρος: έως 0,3 mg / L\nΜαγγάνιο: έως 0,05 mg / L\nΧαλκός 1,3 ppm. Τα υψηλά επίπεδα χαλκού καταστρέφουν το υλικό TAC που χρησιμοποιεί το OneFlow®. Εάν λοιπόν έχετε καινούργιες εγκαταστάσεις με χαλκοσωλήνα, τότε το OneFlow® πρέπει να εγκατασταθεί 1 μήνα μετά ώστε να απομακρυνθούν τα αρχικά ιόντα χαλκού.\nΛάδι & H2S: Πρέπει να αφαιρεθεί τελείως πριν περάσει από το OneFlow\nΠολυφωσφορικά: Πρέπει να αφαιρεθεί τελείως πριν περάσει από το OneFlow\nΠυριτικό (μέγιστο): 20 ppm\nΤεχνολογία πίσω από το OneFlow®


Αρχική ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ Μητσοτάκης: Τελειώνουμε με τις γιάφκες των μπαχαλάκηδων στα πανεπιστήμια\nΣτην υλοποίηση της δέσμευσης της κυβέρνησης για ενίσχυση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών αναφέρθηκε με έμφαση ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΚΑΙ το πρωί της Κυριακής.\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης επισήμανε ότι «αργά αλλά σταθερά αποκαθίσταται η δημόσια τάξη στη χώρα. Είχαμε δεσμευθεί ότι αυτά τελειώνουν. Και τελειώνουν με σύστημα και με μέθοδο. Η Αθήνα αποδίδεται στους κατοίκους της. Κινήσεις ανάλογες γίνονται σε ολόκληρη τη χώρα. Οι πολίτες θα αισθανθούν και πάλι ασφαλείς. Ασφάλεια ίσον ελευθερία και αυτή η ασφάλεια αποκαθίσταται».\nΟ πρωθυπουργός σχολίασε επιχείρηση της ΕΛΑΣ που ήταν σε εξέλιξη το πρωί της Κυριακής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, επισημαίνοντας: «Τελειώνουμε με τους μπαχαλάκηδες. Τα ΑΕΙ αποδίδονται στους φυσικούς χρήστες τους» και «οι νόμοι εφαρμόζονται, η τάξη επιστρέφει στη χώρα». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε εκτενή αναφορά και στην επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, κατά την οποία εξαρθρώθηκε η οργάνωση «Επαναστατική Αυτοάμυνα».\nΣε ό,τι αφορά το προσφυγικό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε οι Ευρωπαίοι αλλάζουν πλέον τις θέσεις τους για το άσυλο.\n«Αυτή η κυβέρνηση έχει άλλη πολιτική από την προηγούμενη σε αυτό το ζήτημα. Αλλάξαμε το νόμο για το άσυλο. Το σύστημα σφίγγει. Όποιος δικαιούται άσυλο θα το παίρνει σύντομα. Όποιος δεν το δικαιούται θα επιστρέφει. Και ναι θα δημιουργηθούν και κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα. Τα σύνορά μας φυλάσσονται και θα φυλάσσονται και στον Έβρο και στη θάλασσα. Και στο ζήτημα αυτό θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί», τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.\nΟ πρωθυπουργός αναφερόμενος στα οικονομικά σημείωσε ότι στοχευμένα και με έμφαση στους πιο αδύναμους συμπολίτες μας θα μοιρασθεί το υπερπλεόνασμα στο τέλος του έτους, επισημαίνοντας παράλληλα ότι οι μειώσεις φόρων θα συνεχιστούν και εντός της επόμενης χρονιάς και προανήγγειλε ανακοινώσεις για την προστασία της πρώτης κατοικίας.\n«Ήταν κεντρικές προεκλογικές δεσμεύσεις αυτές για την οικονομία. Ο ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί και του χρόνου. Θα υπάρχει υπερπλεόνασμα. Θα πάει στοχευμένα και με έμφαση στους πιο αδύναμους. Θα εξετάσουμε όλες τις επιλογές μας. Θα έχουμε τη δυνατότητα και σε αυτό να κάνουμε λελογισμένη πολιτική. Εντός του 2020, εφόσον η οικονομία τρέξει και θα τρέξει καλά θα εξετάσουμε και την αξιοποίηση της επιστροφής των ομολόγων. Ανακουφίζουμε τους πιο αδύναμους. Κινητοποιούμε τις παραγωγικές δυνάμεις. Αντιμετωπίζουμε τη φοροδιαφυγή. Μέσα στο σχεδιασμό μας η κατάργηση του φόρου επιτηδεύματος και της εισφοράς αλληλεγγύης», ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης.


Τι σχολικα χρειαζομαι για τα παιδια μου - Best Family\nΉχος Εικόνα (41)\nΤι σχολικα χρειαζομαι για τα παιδια μου\nαπό Νικος Μιαουλης\nΗ έναρξη της σχολικής χρονιάς πλησιάζει και ο πυρετός της αγοράς των σχολικών έχει ήδη ξεκινήσει. Είμαστε ήδη σε διαβουλεύσεις τι τσάντα θα πάρουμε και τι κασετίνες. Σε αυτο το μικρό άρθρο θα αναρωτηθούμε τι σχολικα χρειαζομαστε για τα παιδια μας τελικα για το 2021.\nΜιας και η προηγούμενη χρόνια πήγε σχεδόν άδικα και δεν χάρηκαν τα παιδιά αυτά που είχαν επιλέξει αυτό δεν τα σταματάει από το να θέλουν καινούρια. Αλλά όπως καταλαβαίνουμε δεν είναι σε πολλές περιπτώσεις εύκολο μετά από τόσα lockdown, φωτιές και αναστολές εργασίας.\nΑρχικά μιας και θέλουμε τα παιδιά μας να ξεκινήσουν χαρούμενα αυτή την νέα περίεργη σχολική χρονιά, μπορούμε να κάνουμε μια συμφωνία μαζί τους. Εφόσον το σημείο κλειδί είναι η τσάντα σε περίπτωση που η παλιά είναι καινουρια ακόμα, ας τους αγοράσουμε μια καινούρια χωρίς όμως πολλά επιπλέον.\nΕίναι προτιμότερο επίσης, να αγοράσουμε συγκεκριμένα πράγματα από γραφική ύλη και όχι ολόκληρο το πολυκατάστημα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να δούμε τι έχει μείνει στα συρτάρια μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, θεωρώ είναι καλύτερο να πάρουμε πακέτα από μολύβια, στυλό και γόμες μιας και αυτά χάνονται πιο εύκολα μέσα στη χρόνια.\nΑντί να πάρουμε 2-3 από το καθένα είναι πιο καλό να είναι σε πακέτα μιας και ίσως τα βρούμε αναλογικά και σε πιο καλές τιμές.\nΈτσι λοιπόν εμείς θα προτιμήσουμε να πάρουμε για άρχη την παρακάτω γραφική ύλη..\nΜολύβια σε πακέτο των 12\nαυτοκόλλητα για ντύσιμο των βιβλίων\nΤα τετράδια δεν τα υπολογίζουμε σε αυτή τη διαδικασία γιατί ούτως ή αλλιώς θα ήταν μέσα στον προϋπολογισμό μας.\nΔηλαδή, στόχος είναι να πάρουμε αυτά που χρειαζόμαστε ή εκείνη τη γραφική ύλη που έχει χαθεί..Ακόμα πάντως αναρωτιέμαι πως εξαφανίζονται τόσο γρήγορα τα μολύβια.. Επιπλέον θυμηθείτε είναι καλύτερο να τα προμηθευτούμε σε μορφή πακέτων για να μας κοστίσουν φθηνότερα.\nΤέλος, αν σχεδιάζετε να τα αποκτήσετε όλα από ένα πολυκατάστημα δεν νομίζω ότι θα είναι και πολύ καλή ιδέα με όλα αυτά που ακούμε. Ίσως είναι πιο καλό ένα ηλεκτρονικό κατάστημα ή το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς..\nΣΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ Η/Υ\nΕγγραφείτε για να λάβετε την αποκλειστική έκπτωση και ενημερωθείτε για τα πιο πρόσφατα προϊόντα και προσφορές μας!


LYKOS_004 by ΛΥΚOS magazine - issuu\n22 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012 - ΤΕΥΧΟΣ 4\nπεριθωριο - επικεντρο ◈ they steal your moments ◈ l.o.i. ◈ ο τσαγκαρησ ◈ χοροσ στην κολαση ◈ invisible cities ◈ captain harlock ◈ πρωινη περιπολοσ ◈ annie hall ◈ ION\nTo Λύκος είναι εβδομαδιαίο περιοδικό για τις τέχνες και τον πολιτισμό. Διανέμεται δωρεάν, καθε Κυριακή σε ηλεκτρονική μορφή. www.lykosmagazine.tumblr.com Ενημερωθείτε για τα νέα τεύχη και δείτε το αρχείο. www.facebook.com/lykosmagazine Βρείτε το Λύκος και στη σελίδα μας στο facebook. Eάν θέλετε να συμμετέχετε στα επόμενα τεύχη με εικαστικό έργο, φωτογραφία ή κομικ, στείλετε δείγματα εργασιών σας στο email papadaki.stav@gmail.com\nΕΚΔΟΣΗ / Αρχισυνταξία Σταυρούλα Παπαδάκη ΣυντονισμόΣ/ Οργάνωση υλικού Θοδωρής Ρέγκλης www.tedreglis.com Σχεδιασμός Σταύρος Κυπραίος www.faze.gr Εικονογράφηση Παύλος Ρέγκλης Τάσος Παπαϊωάννου Εξώφυλλο Μαρία Κόζαρη Μελά mandydiamanti@hotmail.com www.behance.net/gallery/Happilness-Animation-Work-in-Progress/1670770\nΚομικ Κωνσταντίνος Καψάλας Συντακτική ομάδα Σταυρούλα Παπαδάκη, Εύη Αργυρίου, Jim Ver, Ηλίας Λιατσόπουλος, Βασίλης Μπότουλας, Νάντη Χατζιγεωργίου, Μυρσίνη Παπακουνάδη, Gil Galad, Δημήτρης Κεχρής, Χλόη Ιορδανίδου, Δώρα Κοροβεση, Ελένη Αγγελοπούλου Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση η διασκευή απόδοση του περιεχομένου με οποιοδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογραφήσεως ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του Εκδότη. Νόμοι 238/1970, 4301/1979, Ν.100/1975, Ν.Δ. 3565/1956 και 4254/1962 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου.\nΛΥΚΟS 22 IOYΛIOY 2012\n4 EDITORIAL 6 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ\nΑκροβατώντας ανάμεσα στο περιθώριο και στο επίκεντρο\nStupid fuckers around your Influence\n12 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ - FIGURES\nΟ Alain de Botton για την Τέχνη\n14 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ - ΜΑΘΕ ΤΕΧΝΗ "Unanswered Prayers", Αναγνωστοπούλου 42\n18 ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ\nΗ Μοίρα μια Βρύση. Ο χορός δύο εραστών στην Κόλαση\nΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 22 INK\nΠεριπλάνηση σε "Αόρατες Πόλεις"\nΤαξιδεύοντας με το μονόφθαλμο Πειρατή.\nΝίκος Νικολαϊδης Ο κόσμος μας είναι ένας τάφος\n28 ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΝΙ\nΟ Woody Allen ως Νευρικός Εραστής\nΗ μουσική παράδοση της Ιρλανδίας συναντά το ηχόχρωμα των Anathema\nΣιωπή εν Κινήσει\n34 ΦΩΝΟΡΑΣΗ Radio/Tv ON\nEDITORIAL Πάντα προτιμούσε τα φουστάνια.Ίσως η γυναικεία φύση της είχε προτιμήσει περισσότερο από μόνη της την πιθανότητα, το ενδεχόμενο του να γίνει κάτι από την πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν απόφάσισε να φοράει το ρούχο που κρύβει μέσα του ένα ''αν'', το φουστ-άν-ι. Κάποτε αυτά ράβονταν πάνω στο σώμα.Τα ύφασματα και οι υφές ταίριαζαν σε δέρματα , δεμένα με κλωστές σε χρώματα διάφορα. Οι παραγγελίες των φουστανιών ήταν τα μέτρα που έπαιρναν στα σώματα εν ζωή. Μια ζωή που μοιραζόταν σε περί-\nπατους, χορούς, πρωινές και απογευματινές βάρδιες εργασίας, γιορτές και οικογενειακές φωτογραφίες. Τα ρούχα μετρημένα, οι περιστάσεις επίσης. Κάθε φορά ένας διαφορετικός συνδυασμός, μια διαφορετική διάθεση και μια τσάντα με ασορτί παπούτσια και κραγιόν θα πήγαιναν το σώμα να διαλαλήσει την ομορφιά , βήμα- βήμα, τακ -τακ του τακουνιού , απ' όπου περνούσε. Δεν ξέρω, αν εφταιγε το θέρος που χάζευα τα φουστάνια της με τις ώρες.\nΕικονογράφηση: Τάσος Παπαϊωάννου - www.onemanshowstudio.com\nΚάποια πουά και εγώ μετρούσα μισοφέγγαρα μετρημένα και πανσέληνους πάνω σε καμπύλες .Κάποια φλοράλ ,με λουλούδια απ 'άκρη σ' άκρη – θαρρείς πως στα τελειώματα κρεμόντουσαν κοτσάνια και πως στα στήθη της μαζεύονταν τ'αποστάγματα. Κάποια ακόμη ριγωτά , που παράλληλα φυλάκιζαν στις ρίγες χρώματα και ευχόμουν αναίσχυντος να πιάξει μια σύντομη βροχή να στάξουν το ένα μέσα στο άλλο.\nΎστερα μου έλεγε πως είναι έτοιμη. Κατηφορίζαμε εν μέσει θέρους και εγώ ευχόμουν να πιάσει ένα αεράκι. Ένα αεράκι ανάλαφρο να αποκαλύψει τα πόδια αυτά του σώματος που κρέμεται ο κόσμος. Μου έλεγε πως ήταν έτοιμη.Και ήταν έτοιμη, εν μέσει θέρους, να είναι το επίκεντρο μιας προσοχής που έμοιαζε περισσότερο με φροντίδα. ◈\nΠάντα ετοιμαζόμουν πρώτος και καθόμουν καπνίζοντας να τη χαζεύω να ετοιμάζεται. Να στρώνει με τα χέρια της τις ζάρες της ατέλειας και να λειαίνει μια τελειότητα που εγώ τουλάχιστον εντόπιζα ξεκάθαρα.\nΣταυρούλα Παπαδάκη papadaki.stav@gmail.com\nΕικονογράφηση: Παύλος Ρέγκλης - www.paulreg.tumblr.com\nεπικεντρο - περιθωριο ▧ της Εύης Αργυρίου evi.argyr@gmail.com epitoergon.blogspot.gr\nΔυο κύκλοι Ο πολιτισμός περιστρέφεται γύρω από ένα έργο τέχνης . Αυτός ο κύκλος, όμως, είναι πυκνός και αιώνιος. Το σινεμά, το θέατρο, τα βιβλία και η μουσική δεν κινδυνεύουν. Θα πληθαίνουν και θα γιορτάζουν. Θα είναι πάντα εκεί. Μια παγκόσμια αποθήκη με όλες τις απόπειρες του ανθρώπου για έναν κόσμο πέρα απ’ τα μέτρα του. Έξω από αυτό το καταφύγιο, υπάρχει και ένας δεύτερος κύκλος. Αδύναμος και θνητός. Εδώ ο πολιτισμός περιστρέφεται γύρω από ένα πιάτο φαγητό. Δεν εξασφαλίζεται σε μορφή εισιτηρίων, σελίδων ή δίσκων. Όταν η επιβίωση γίνεται ένας φόβος συνεπής, μένει απροστάτευτος και ανυπεράσπιστος. Η ανάγκη γίνεται η πρώτη μας φωνή και μας καταπίνει ολόκληρους. Ξυπνάμε, σκεφτόμαστε, μιλάμε, πράττουμε και κοιμόμαστε μέσα της. Όταν, όμως, σιωπά και δεν φωνάζει, ίσως τότε καταφέρουμε να μιλήσουμε και με άλλες φωνές. Ίσως μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε τα πιο ταπεινά μας λόγια και τις πιο ανιδιοτελείς μας πράξεις και να υπερβούμε κάθε ασχήμια που πληγώνει. Οι δυο αυτοί κύκλοι συνυπάρχουν ο ένας μέσα στον άλλον και κυκλώνουν την ζωή μας. Όμως φοβάμαι πως όσο διαπραγματευόμαστε ένα πιάτο φαγητό, τόσο αυτός ο κύκλος παραιτείται από τα όρια του. Χωρίς επιστροφή.\n▧ της Σταυρούλας\nΣελίδες Γυρνούσαν οι σελίδες η μια μετά την άλλη. Τα βιβλία τελείωναν. Τα τετράδια το ίδιο. Κόντευε να τελειώσει ο χρόνος. Για μένα, ο χρόνος δεν έπαψε ποτέ να μετριέται σχολικά. Άρχιζε το φθινόπωρο και τελείωνε το καλοκαίρι. Μου φαινόταν πως έτσι η σειρά ήταν ευκρινέστερη. Μπορούσα και κουβαλούσα τον επόμενο χρόνο , αυτά και αυτούς που κατάφεραν να περάσουν μαζί μου τέσσερις διαφορετικές θερμοκρασίες και παρέμειναν αναλλοίωτοι ή άλλαξαν σύσταση μαζί μου. ''Η αταξία υποδηλώνει ύπαρξη, ζωή'', είχε πει η Μαλβίνα.Άλλοθι , αυτή η άποψη καθώς στους χρόνους μου υπήρχε σειρά, μα όχι τάξη. Το ίδιο και στα βιβλία, το ίδιο και στα τετράδια. Σε σειρά το ένα πίσω από το άλλο, μα χρονικά μια σύγχυση τοποθετημένη πάνω σε ράφια, στο γραφείο. Γυρνούσαν οι σελίδες η μια μετά την άλλη. Έψαχνα να βάλω μια τάξη σε γραπτά, κείμενα, αναγνώσματα. Καιρός ήταν, σκεφτόμουν. Άντε να θυμηθεί κανείς, τι έγραψε και διάβασε πρώτα, τι δεύτερα, τι τρίτα. Στο περιθώριο των σελίδων πάντα σημειώσεις, πού και πού ένα σκίτσο, ένα σύμβολο, ένα όνομα, κόκκινο στυλό, μολύβι , μια φράση που ξεχώρισε, μια λέξη που ήχησε αλλιώς. Άρχισα να διαβάζω τα ευρύματα του περιθώριου.Τα έψαχνα μανιωδώς ανάμεσα στις σελίδες. Όπου υπήρχε σε αυτά γραφή, υπήρχε και νόημα στη σελίδα. Η τάξη δεν είχε σημασία. Υπήρχαν αποδείξεις πως υπήρχα, μεγάλωνα, πότε έμενα ίδια και πότε κάπως άλλαζα. Λάθη και σημειώσεις, υπενθυμίσεις και συμπεράσματα, όμορφα, σημαντικά, διαθέσεις ημερών και ωρών, ονόματα μπερδεμένα με στυλό και μολύβι, λέξεις ανορθόγραφες που μεγαλώνοντας έμαθαν ορθογραφία, αυτά που είχα κρατήσει και ονόμαζα ζωή, όλα στο περιθώριο. ◈ 7\n▧ του Jim Ver jim.a.ver@gmail.com www.jimver.net\na preview to the L.O.I citizen erazed\nτου Ηλία Λιατσόπουλου il_james@live.com\nΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ - FIGURES\nO Alain de botton για την τεχνη\nIn my eyes, art is a tool. It is like other tools in that it has a power to extend our capacities beyond those that nature has at origin endowed us with. Art compensates us for certain inborn weaknesses, in this case of the mind rather than the body, weaknesses that we can refer to as ‘cognitive flaws’. I propose that art (a category within which I include works of design, architecture and craft) is a therapeutic medium that can help to console, guide, and exhort its viewers; that can help us to become better versions of ourselves. Πιστεύω πως η τέχνη έχει ένα σκοπό που μπορεί να οριστεί και να συζητηθεί με απλούς όρους, με απλά λόγια, Η οπτική μου είναι , πως η τέχνη είναι ένα εργαλείο. Λειτουργεί σαν άλλα εργαλεία που συντελούν στο να επεκτείνουν τις ικανότητές μας πέρα από αυτές με τις οποίες μας προίκισε η φύση. Η τέχνη μας αποζημιώνει για συγκεκριμένες εκ γενετής αδυναμίες του νου κυρίως, παρά του σώματος που για εμάς αποτελούν γνωστικά σφάλματα. Θα έλεγα πως η τέχνη (μια κατηγορία στην οποία συμπεριλαμβάνω έργα design, αρχιτεκτονικής και χειροτεχνίας) είναι ένα θεραπευτικό μέσο που μπορεί να παρηγορήσει , να οδηγήσει και να προτρέψει τους θεατές της να γίνουν καλύτερες εκδοχές των εαυτών τους.\nΟ Alain De Botton αποφασίζει να γράψει, να βάλει τη φιλοσοφία μέσα στη ζωή και τη ζωή μέσα στη φιλοσοφία ,καθώς φαίνεται μέσα από τα κείμενα του πως θεωρεί αυτά τα δύο αλληλένδετα. Θέλει και τα καταφέρνει, να κάνει κατανοητή τη φιλοσοφία σε ένα ευρύτερο κοινό μέσα από ιστορίες και παραδείγματα. Συγγραφέας, φιλόσοφος, παρουσιαστής τηλεόρασης , ο ίδιος υποστηρίζει και εμείς συμφωνούμε πως : ¨ Όλα έγκεινται στο να βρει κανείς το καλύτερο ταίριασμα ανάμεσα στα ταλέντα του και στο τι ο κόσμος μπορεί να του προσφέρει τη συγκεκριμένη στιγμή.¨ Φαίνεται πως η φιλοσοφία είναι κάτι που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως κάτι δύσκολο και σύνθετο. Ωστόσο , μάλλον βουτώντας σε αυτήν ,μπορείς να λύνεις με απλό τρόπο τις εξισώσεις της ζωής. Ο ίδιος , μοιράζεται τις απόψεις του , μέσω ενός Essay, που παραχώρησε στο περιοδικό μας. Ακολουθούν αποσπάσματα:\nTo locate the purpose of art, we must ask what kind of things we have a need to do in our minds but often have trouble with. What are the cognitive flaws to which art may be an answer? Για να εντοπίσουμε το σκοπό της τέχνης πρέπει να ρωτήσουμε με τι είδους πράγματα που έχουμε πρόβλημα, έχουμε ανάγκη να δουλέψουμε στο μυαλό Σε ποια νοητικά σφάλματα, νοητικές αδυναμίες, η τέχνη μπορεί να απαντήσει;\nI begin with memory. Our minds are troublingly liable to lose important information, of both a factual and a sensory kind. Writing is the obvious response to the consequences of forgetting.\nI allege that the problem is not primarily located in the individual. It lies in the way that art is taught, sold and presented by the artistic establishment. Since the beginning of the 20th century, our relationship to art has been weakened by a profound institutional reluctance to address the question of what art is for. This is a question that has, quite unfairly, come to feel impatient, illegitimate, and a little impudent.\nΞεκινώ με τη μνήμη. Ο νους μας είναι υπεύθυνος για την απώλεια σημαντικών πληροφοριών , πραγματικού και αισθητήριου χαρακτήρα. Η γραφή είναι η εμφανής απάντηση στις συνέπειες της λήθης.\nArt is the second central response. A foundational story about painting picks up on just this motive. As told by the Roman historian, Pliny the Elder, a young woman traces the outline of her lover’s shadow before he departs on a journey.\nYποστηρίζω οτι το προβλημα δεν αφορά και δεν πηγάζει αποκλειστικά από το άτομο.Κείτεται στον τρόπο κατά τον οποίο η τέχνη διδάσκεται,πουλιέται και παρουσιάζεται από to σύνολο των καλλιτεχνικών δημιουργών.Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα,η σχέση μας με την τέχνη εχει φθίνει εξαιτίας μίας προφανούς θεσμικής απροθυμίας ως προς τον προσδιορισμό της ερώτησης του ρόλου της τέχνης.πρόκειται για ένα ερώτημα το οποίο,αδίκως,αρχίζει και αντιλαμβάνεται (από τον κόσμο) ως ανυπόμονο,παράνομο,αλλά και λίγο αναίσχυντο\nΗ τέχνη είναι η δεύτερη κεντρική απόκριση. Μια θεμελιώδης ιστορία για τη ζωγραφική ξεκινά από αυτό και μόνο το κίνητρο. Όπως ειπώθηκε από τον Ρωμαίο ιστορικό, Πλίνιος τον Πρεσβύτερο, πρόκειται για μια νεαρή γυναίκα που ανιχνεύει το περίγραμμα της σκιάς του εραστή της, πριν αυτός αναχωρήσει για ένα ταξίδι.\nThe urge to pick up a camera stems from an anxious awareness of our cognitive weaknesses in relation to the passage of time.\nI believe that art has a purpose that can be defined and discussed in plain terms. 12\nεπισκεπτεσ - FiGures\nArt is the second central response. A foundational story about painting picks up on just this motive. As told by the Roman historian, Pliny the Elder, a young woman traces the outline of her lover’s shadow before he departs on a journey. Η τέχνη είναι η δεύτερη κεντρική απόκριση. Μια θεμελιώδης ιστορία για τη ζωγραφική ξεκινά από αυτό και μόνο το κίνητρο. Όπως ειπώθηκε από τον Ρωμαίο ιστορικό, Πλίνιος τον Πρεσβύτερο, πρόκειται για μια νεαρή γυναίκα που ανιχνεύει το περίγραμμα της σκιάς του εραστή της, πριν αυτός αναχωρήσει για ένα ταξίδι.\nThe urge to pick up a camera stems from an anxious awareness of our cognitive weaknesses in relation to the passage of time. Η ανάγκη μας να τραβήξουμε μια φωτογραφία , πηγάζει από την αγχωτική ανησυχία, της νοητικής μας αδυναμίας ότι ο χρόνος περνά.\nΗ ανάγκη μας να τραβήξουμε μια φωτογραφία, πηγάζει από την αγχωτική ανησυχία, της νοητικής μας αδυναμίας ότι ο χρόνος περνά.\nThe psychological origins of art: the desire to hold on to important moments. However, what we’re worried about forgetting tends to be quite particular. It isn’t just anything about a person or scene that is at issue; we want to remember what really matters - and what we end up calling a good artist is in part someone who appears to have made the right choices about what to commemorate and what to leave out.\nΟι ψυχολογικές ρίζες της τέχνης : η επιθυμία να διατηρήσουμε σημαντικές στιγμές. Ωστόσο, αυτό που μας ανησυχεί σχετικά με τη λήθη τείνει να είναι αρκετά συγκεκριμένο. Δεν έχει να κάνει με τον άνθρωπο ή τη σκηνή που φιλοξενεί το θέμα. Θέλουμε να θυμόμαστε την ουσία- και αυτό που τελικά αποκαλούμε καλό καλλιτέχνη είναι μερικώς κάποιος που φαίνεται πως έκανε τις σωστές επιλογές στο τι να κρατήσει και στο τι να αφήσει εκτός.\nArt is a way of preserving experiences, of which there are so many transient, beautiful examples, which we need help in containing. There is an analogy to be made with the task of carrying water: art is a bucket of a very complex sort.\nΗ τέχνη είναι ένας τρόπος διατήρησης των εμπειριών, πολλές από τις οποίες είναι παροδικές, παραδείγματα όμορφα, τα οποία χρειαζόμαστε βοήθεια για να συγκρατήσουμε. Υπάρχει μια αναλογία που πρέπει να αποδώσουμε, παρόμοια με το καθήκον της μεταφοράς του νερού: η τέχνη είναι ένας κουβάς πολύ περίπλοκου είδους.\nArt edits down complexity and helps us to focus, for a brief period of time, on the most meaningful aspects.\nΗ τέχνη απλοποιεί τα σύνθετα και μας βοηθά να επικεντρωθούμε για μια σύντομη περίοδο χρόνου , στις πιο γεμάτες νόημα πλευρές της ζωής. ◈\nΗ τέχνη απλοποιεί τα σύνθετα και μας βοηθά να επικεντρωθούμε για μια σύντομη περίοδο χρόνου , στις πιο γεμάτες νόημα πλευρές της ζωής. 13\nΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ - ΜΑΘΕ ΤΕΧΝΗ\nunanswered prayers ▧ του Βασίλη Μπότουλα botoulas@gmail.com\n“There’s no success like failure and failure is no success at all.” Bob Dylan – Love minus zero Ανηφορίζοντας ή και κατηφορίζοντας τη γνωστή Αναγνωστοπούλου στο Κολωνάκι, ανάλογα με το σημείο εκκίνησης του καθενός, στο νούμερο 42 συναντάμε μια νεογέννητη αίθουσα Τέχνης, την CAN της Χριστίνας Ανδρουλιδάκη. Ένας λευκός, ήρεμος και πολλά υποσχόμενος χώρος, με τη δεύτερη έκθεση στο ενεργητικό του, ¨Αναπάντητες Προσευχές ¨, να πραγματεύεται το πως μπορεί κανείς ουσιαστικά να κερδίσει μέσα από την αποτυχία του, μέσα από τις εσωτερικές συγκρούσεις που προκαλούνται από τις ανεπίτευκτες επιθυμίες του. Εκεί βρήκαμε τη Χριστίνα και τον εικαστικό Δημήτρη Τάταρη που συμμετέχει, και μας είπαν δυο λόγια για την έκθεση και γενικά για την κατάσταση του χώρου της Τέχνης στην Ελλάδα. Χριστίνα Ανδρουλιδάκη 1. Πως αποφάσισες να ανοίξεις έναν καινούριο χώρο σε έναν "χώρο" που ζορίζεται ιδιαίτερα από την κρίση; Είμαι από τους ανθρώπους που δεν τους αρέσει να μεμψιμοιρούν και να ακούν τους άλλους να παραπονιούνται. Πιστεύω ότι όταν δεν σου αρέσει κάτι, πρέπει να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις και θεωρώ ότι η κρίση φέρνει και ευκαιρίες αρκεί να δουλέψεις αρκετά σκληρά ώστε να αντιστρέψεις τους όρους και\nνα τους χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου. Δεν βλέπω για παράδειγμα μόνο αρνητικά στο ότι η χώρα μας τελευταία βρίσκεται συνέχεια στο κέντρο της διεθνούς επικαιρότητας και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους. Θεωρώ ότι είναι η σειρά της γενιάς μας να βγει μπροστά και να κάνει αλλαγές, παρά την οικονομική ύφεση και παρά τις όποιες αντιξοότητες. Αυτά είναι τα πιο δημιουργικά μας χρόνια και γι αυτό οφείλουμε να κοιτάμε μπροστά και να είμαστε ευρηματικοί. 2. Πως γεννήθηκε η ιδέα της έκθεσης; Η ιδέα της έκθεσης γεννήθηκε εντελώς ξαφνικά καθώς ήμουν στην παραλία και διάβαζα το τελευταίο διήγημα του Τρούμαν Καπότε με τον τίτλο Answered Prayers. Το βιβλίο ξεκινάει με μία φράση της Αγίας Τερέζας η οποία είχε πει ότι “Έχουν χυθεί περισσότερα δάκρυα για προσευχές που εισακούσθηκαν, παρά για προσευχές που δεν εισακούσθηκαν ποτέ.” Κάπως έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι όλα όσα βρίσκονται στον αντίποδα της "επιτυχίας" και το πόσο συχνά η "αποτυχία" βρίσκεται στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αμέσως μετά μου ήρθε στο μυαλό το έργο της Έυας Μαραθάκη, η οποία έχει βασίσει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς της στην Αμερικανίδα ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον. Η Ντίκινσον (1830-1886) πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της αποκλεισμένη στο σπίτι των γονιών της, έχοντας ελάχιστες επαφές, χωρίς να παντρευτεί και να κάνει παιδιά,\nενώ ένας εκδότης κάποτε της είχε χαρακτηριστικά πει "Δεν είσαι αρκετά καλή και για αυτό δεν θα μπορέσεις ποτέ να εκδώσεις τα ποιήματά σου." Πράγματι, ολόκληρη η εργογραφία της παρέμεινε ανέκδοτη και κρυμμένη μέχρι και το θάνατό της. Παρ'ολ'αυτά, συνέχισε να γράφει. Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση, η μοναξιά, η απόρριψη, ο θάνατος αποτυπώθηκαν στα γραπτά της με αποτέλεσμα όταν εν τέλει οι απόγονοί της έβγαλαν τα ποιήματα της στο φως, η Ντίκινσον -που σίγουρα αν η ποίηση της είχε εκτιμηθεί νωρίτερα δεν θα ήταν η ίδια- να αγαπηθεί τόσο ώστε να φτάσει πλέον να θεωρείται από τους πιο σημαντικούς και αντιπροσωπευτικούς Αμερικανούς ποιητές του 19ου αιώνα. Η επιτυχία και οι αποτυχία λοιπόν, είναι όροι πολύ υποκειμενικοί και δεν ορίζονται παρά μόνο μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια.\nΔημήτρης Τάταρης, μελάνι, χαρτί, ξύλο, 2011 Παραχώρηση του καλλιτέχνη και της γκαλερί K-art\nΤούλα Πλουμή, Swimmers I-IV, 2012, digital print, 37x28 cm Ιδιοκτησία CAN Christina Androulidaki gallery\nΛΥΚΟS 15 IOYΛIOY 2012\n3. Πως έγινε η επιλογή των καλλιτεχνών; Η επιλογή των καλλιτεχνών έγινε εργοκεντρικά, δηλαδή βάση έργων που ήδη είχαν δημιουργηθεί και γνώριζα ότι ταιριάζουν σε αυτή τη θεματική, όπως για παράδειγμα το έργο You Just Fail, 2010 του Κωστή Βελώνη το οποίο παραπέμπει στην αποτυχημένη πορεία της αριστεράς, αλλά και με βάση έργα τα οποία δημιουργήθηκαν ειδικά για την έκθεση από καλλιτέχνες που παρακολουθώ εδώ και αρκετό διάστημα, όπως για παράδειγμα το έργο της Τούλας Πλουμή Swimmers, 2012, το οποίο απεικονίζει μία ομάδα από αθλήτριες της συγχρονισμένης κολύμβησης ακριβώς τη στιγμή που έχουν ολοκληρώσει το νούμερο τους και περιμένουν να ακούσουν την βαθμολογία τους. Αυτή η στιγμή, μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, η στιγμή της αναμονής, που τίποτα δεν είναι σίγουρο, συλλαμβάνεται από τον φωτογραφικό φακό της Πλουμή και επεκτείνεται στον χρόνο σαν ένα φωτεινό διάστημα.\nΔημήτρης Τάταρης 1. Πες μας το σκεπτικό σου πίσω από το συγκεκριμένο έργο. Κατά τη διάρκεια του στησίματος της Art Athina το 2010 για πρώτη φορά πρόσεξα από κοντά ένα τεράστιο ξυλοκιβώτιο που είχε τοποθετήσει μία γκαλερί στο κέντρο του χώρου της. Το κουτί αυτό μου τράβηξε τη αμέσως την προσοχή έτσι όπως στέκονταν επιβλητικό κι αυτόνομο μέσα στην έκθεση. Την επόμενη μέρα διαπίστωσα ότι δεν επρόκειτο για έργο τέχνης αλλά για ένα απλό κουτί συσκευασίας που χρησίμευε στην ασφαλή μεταφορά των έργων, τα όποια είχαν πλέον στηθεί στη θέση του κουτιού. Τότε μου δημιουργήθηκε για πρώτη φορά η ιδέα να κάνω ένα κουτί-έργο, κάτι που θα περικλείει αλλά και θα είναι ένα έργο τέχνης από μόνο του και μέσα στο όποιο θα μπορούσα να "κρύψω/\nΕύα Μαραθάκη, Order, 2011-12, μολύβι σε χαρτί, 70x100 cm Ιδιοκτησία της καλλιτέχνιδος.\nπροστατεύσω" ή να διατηρήσω/μετουσίωσω σημαντικές σκέψεις μου γύρω από το χώρο. Έτσι, για πρώτη φορά με αφορμή την έκθεση "Belle Vue" στην γκαλερί Ιλεάνα Τούντα κατασκεύασα ένα μεγάλο κουτί συσκευασίας το οποίο περιείχε ένα μικρόκοσμο από αντικείμενα με ιδιαίτερη αξία για μένα όπως μικρότερα γλυπτά, κόκαλα, βίντεο, ήχους, κτλ.\nΈνα κιβώτιο φτιαγμένο για να διασώσει πολύτιμες μνήμες, παρόμοιο με την κιβωτό του Νώε. Το έργο που εκτίθεται στην γκαλερί CAN Christina Androulidaki είναι η συνέχεια αυτής της σκέψης γύρω από τη διαφύλαξη πολύτιμων υλικών και εικόνων. Αυτή τη φορά όμως το κιβώτιο δεν είναι παρά μία μικρογραφία της κιβωτού. Το έργο αυτό έχει τη δυναμική να λειτουργεί ταυτόχρονα σαν ζωγραφικό και σαν μακέτα και καλεί τον θεατή να το επεξεργαστεί πρώτα σαν γλυπτό εξωτερικά κι έπειτα σαν σχέδιο μέσα από ένα ματάκι (peephole) από το οποίο μπορεί κανείς να δει το ολοκληρωτικά ζωγραφισμένο εσωτερικό του. 2. Ποιά είναι η άποψή σου για την επιτυχία, την αποτυχία και τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και τα τρία είναι αναπόσπαστα στοιχεία της δημιουργικής διαδικασίας ενός καλλιτέχνη.\nΦεύγοντας από την CAN με το μυαλό γεμάτο εικόνες και κατηφορίζοντας τη Δημοκρίτου για το πρώτο πάρτυ του Λύκου ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του Malclom Mclaren, ενός από τους παππούδες του Punk κινήματος, ότι η Τέχνη είναι μια πολύ ακατάσταση διαδικασία και οτι είναι απείρως καλύτερα να γίνεις μια φανταχτερή αποτυχία από οποιοδήποτε είδος μέτριας και καλοήθους επιτυχίας. Κωστής Βελώνης, You just fail, 2010, τσόχα, ακρυλικό, ξύλο, 197 x 57 x 7 cm Ιδιοκτησία AD gallery\nΤα παιδιά που συμμετέχουν στην έκθεση έχουν βουτήξει μυαλό και σώμα στον “κουβά της Τέχνης”¹ και έχουν βγει λερωμένοι και ωραίοι, απολύτως πετυχημένοι μέσα στην όποια αποτυχία τους. ¹ όρος δανεισμένος από άρθρο του Alain de Botton για την Τέχνη ◈\nΛαϊκό ελληνικό παραμύθι.\n▧ επιμέλεια Μαριάνθη Καπλάνογλου επιλογή Σταυρούλα Παπαδάκη papadaki.stav@gmail.com www.stavpapadaki.com\nΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας τσαγκάρης. Ήτανε φτωχός, μπάλωνε παπούτσια, έβγαζε ένα μικρό μεροκάματο. Είχε μεγάλη οικογένεια, δεν έφτανε ούτε να χορτάσουνε. Μια μέρα, εκεί που καθόταν στο σπίτι του, παρακάλεσε το Θεό: "Πανάγαθέ μου, δείξε μου ποια είναι η τύχη μου και δε μπορώ να προκόψω". Μετά βλέπει στον ύπνο του μια μεγάλη πλατεία γεμάτη από βρύσες κι έναν που τις επιθεωρούσε. Άλλη έτρεχε πολύ, άλλη πάρα πολύ, άλλη έτρεχε πιο λίγο, άλλη πιο λίγο, άλλη έσταζε. "Τί είναι" λέει "αυτό εδώ;". Πάει κοντά, βρίσκει τον άνθρωπο που επιθεωρούσε τις βρύσες και του λέει: "Δε μου λες, τι είναι εδώ;". Λέει αυτός: "Εδώ είναι οι τύχες των ανθρώπων. Οι βρύσες που τρέχουνε πολύ είναι οι πλούσιοι, που βγάζουνε πολλά λεφτά, οι άλλοι πιο λίγο". "Για πες μου" λέει "η δική μου ποια είναι;" "Να" λέει "εκείνη η βρύση που στάζει". Επήγε κοντά ο κακομοίρης, την είδε που μόλις έσταζε λίγο, ένώ οι άλλες τρέχανε, πήγε με ένα ξύλο να την ξεβουλώσει για να μπορέσει να τρέχει πιο πολύ κι εκείνου η βρύση. Εκεί, στην προσπάθεια επάνω, σπάει το ξυλαράκι και βουλώνει ολότελα η βρύση. Ηυπνάει από τη λαχτάρα του, λέει "Μονάχος μου την έκλεισα την τύχη μου". Μετά πήγε στενοχωρημένος στο μαγαζί του και άρχισε τη δουλειά του και μπάλωνε παπούτσια. Του κόλλησε πια αυτή η φτάση και τραγουδούσε κι έλεγε: "Μονάχος μου την έκλεισα, μονάχος μου την έκλεισα" κι αναστέναζε. Περνούσε ένας άρχοντας από κει κάθε μέρα, πήγαινε περίπατο το απόγευμα και τον άκουσε. Τον άκουσε μια μέρα, ακούτει το ίδιο τραγούδι τη δεύτερη, ακούει το ίδιο τραγούδι την τρίτη. Μα τί στο καλό, λέει, γιατί τραγουδάει όλο το ίδιο τραγούδι; Πήρε ένα ζευγάρι παπούτσια και του τα πάει να τα φτιάξει. "Πολύ ευχαρίστως" του λέει "άρχοντά μου, περάστε αύριο να τα πάρετε". Στο μεταξύ, ο άρχοντας σκέφτηκε, παραγγέλνει στο μάγειρά του και του λέει: "Θα μου ψήσεις μια κότα και θα μου τη γεμίσεις με λίρες". Του τα ετοίμασε ο μάγειρας, την πήρε και πήγε στον τσαγκάρη και του λέει: "Αντί, για λεφτά, σκέφτηκα να σου φέρω αυτό το κοτόπουλο το γεμιστό, να φας με την οικογένειά σου". "Ευχαριστώ πάρα πολύ" τον ευχαρίστησε τον άρχοντα και έφυγε. Σκέφτηκε ο τσαγκάρης: Τώρα με αυτό το κοτόπουλο ποιός θα πρωτοφάει σπίτι? Να το πάω δίπλα στο μάγειρα να μου δώσει κανένα τσουκάλι φασολάδα, κάνα δυο ψωμιά, να φάνε τα παιδιά μου και οι γονείς, να χορτάσουν. Το πήγε, ο μάγειρας δέχτηκε, του έδωσε ένα τσουκάλι φασολάδα. Πήγε στο σπίτι του, φάγανε όλοι, χορτάσανε. Την άλλη μέρα συνέχισε το ίδιο τραγούδι. Πέρασε ο άρχοντας, τον ακούει τα ίδια και τραγουδάει, λέει: "Φαίνεται του φανήκανε λίγα." Την επόμενη του πάει πάλι κάτι παπούτσια.\nΌταν πήγε μετά για να τα πάρει τα παπούτσια του, πάει μια πίτα. Είχε παραγγείλει στο μάγειρά του και του γέμισε μια πίτα με λίρες. Όταν την πήγε, του λέει ο τσαγκάρης: "Ευχαριστώ πάρα πολύ άρχοντά μου". Την πήρε, αλλά σκέφτηκε το ίδιο πράγμα. Την πήγε δίπλα στο μάγειρα να του δώσει ένα άλλο φαϊ για να φάνε πιο πολύ, να χορτάσουν. Ο μάγειρας, που βγήκε τις λίρες στο κοτόπουλο, με μεγάλη ευχαρίστηση πήρε και την πίτα και του'δωσε μπόλικο φαϊ. Πήγε χαρούμενος στο σπίτι, φάγανε όλοι και χορτάσανε. Μετά πάει την επόμενη, το ίδιο τραγούδι τραγουδούσε. Τί πράγμα είναι αυτό, λέει ο άρχοντας, οι λίρες του φανήκανε λίγες; Κοντά στο μαγαζί του τσαγκάρη είχε ένα γεφυράκι, που το περνούσε για να πάει στο σπίτι του. Γεμίζει ο άρχοντας ένα σακουλάκι λίρες και την ώρα που ήταν να κλείσει ο τσαγκάρης το άφησε στη μέση της γεφυρούλας και κρύφτηκε, για να μην το παρει κανένας άλλος, και παρακολουθούσε. Όταν έφτασε ο τσαγκάρης στο γεφυράκι, λέει: "Τόσα χρόνια περνάω με ανοιχτά τα μάτια, τι καταλαβαίνω; Ας περάσω με κλειστά τα ματια, μπας και πέσω μέσα στο ποτάμι και πνιγώ και ησυχάσω". Πέρασε με κλειστά τα μάτια, δεν είδε το σακουλάκι με τις λίρες, έφυγε. Πάει ο άρχοντας, παίρνει το σακούλι τις λίρες. Την άλλη μέρα πάει ο άρχοντας και του λέει:\n"Δε μου λες, γιατί έκλεισες τα μάτια σου και πέρασες;" Λέει ο τσαγκάρης: "Έτσι κι έτσι σκέφτηκα, ας περάσω με κλειστά τα μάτια, μπορεί να πνιγώ να ησυχάσω". "Δε μου λες, την πίτα τι την έκανες και το κοτόπουλο; Δεν τα φάγατε;" "Όχι, άρχοντά μου, τα πήγα στο μάγειρα για να πάρω λίγο περισσότερο φαϊ, γιατί έχω μεγάλη οικογένεια, πόσοι να φάνε με τόσο φαϊ, τι να καταλάβουμε;" "Έλα δω" του λέει, πάνε στο μάγειρα και του λέει ο άρχοντας; "Δώσε μου εδώ τις λίρες". Ήξερε και πόσες λίρες ήτανε. Ο μάγειρας δε μπορούσε να το αρνηθεί, του πλήρωσε βέβαια τα φαγιά που του 'δωσε του τσαγκάρη κι έτσι δίνει τις λίρες του τσαγκάρη και του λέει: "Πάρ'τα αυτά είναι δικά σου, θα πας να φτιάξεις μαγαζί καλό, να φτιάξεις σπίτι, να ζήσεις τα παιδιά σου και να μη σε ξανακούσω να τραγουδήσεις αυτό το τραγούδι, γιατι ο άνθρωπος μοναχός του ανοίγει και κλείνει την τύχη του". Να μη σηκώνουμε τα χέρια, πρέπει να προσπαθούμε.\nΧορός στην κολαση της Νάντης Χατζιγεωργίου naddy-kitty@hotmail.com\nχεις πέσει κιόλας σε ύπνο βαθύ. Ανάσκελα στην παγωμένη λάβα. Θα προσπερνώ τα χαλάσματα με βήματα διακριτικά και μετρημένα, μη και πατήσω τα κομμάτια του μέσα σου, που μόλις κατάπιε η λήθη. Στάχτη οι έρωτες που τόσο σε σκοτίζανε. Πρώτα η πείνα, μετά ή δίψα, έπειτα ο πόνος. Ασφυξία κι ύστερα τρέλα. «Το τελευταίο στάδιο της κόλασης είναι η λησμονιά» είχες πει. Σαν βγει ο ήλιος, κι ανοίξεις τα μάτια, θα μ’ αντικρίσεις για πρώτη φορά κι εγώ θα σε ζητήσω σε χορό. Αν αρνηθείς, μ’ εκείνον θα πλαγιάσω. Κι έπειτα αιχμά-\nΣέρνω πάλι το τομάρι μου για να σε συναντήσω. Μου μήνυσες: «Τα λέμε στην κόλαση αγάπη μου». Φορές σκέφτομαι πως η απελπισία είναι μια πρόφαση πια. Αυτοεξορίζεσαι θαρρώ για να αποφεύγεις το φως. Είναι που πάντα πίστευες πως πιότερο σου πάει το σκότος. Λόγω ιδιοσυγκρασίας έλεγες. Τούτη τη φορά θα πάρω ταξί. Ο οδηγός κατά προτίμηση δίχως κοιλιά και με όλα του τα δόντια. Λιγομίλητος επίσης. Είναι άτιμη ράτσα σε τούτα τα δρομολόγια, μα τ’ άδεια τρένα τη νύχτα με τρομάζουν πιο πολύ. Θα είμαι ήρεμη κι ανάλαφρη, δίχως βαλίτσες. Όταν φτάσω εσύ θα\nΚι όμως εσύ σε σώμα γυμνό και καθαρό από μνήμη, πάλι με διαλέγεις για χορό. Με κοιτάς στα μάτια σαν κάτι απ’ το μέλλον να θυμίζω. Κι ακόμη κι εκείνος δείχνει να συγκινείται με τη δύναμη αυτή που μας φέρνει κοντά απ’ την αρχή. Το ωχρό του στόμα σαλεύει, προδίδοντας στιγμιαία ένα αίσθημα ικανοποίησης. Πάλι σε γελάσαμε δαίμονα. Βάζει το τραγούδι στο σκονισμένο πικάπ να παίζει ξανά καθώς χορεύουμε κάτω απ’ τον ήλιο. Πριν αποσυρθεί, o άρχοντας του σκότους, στέκει για λίγο αντίκρυ κι όλο νόημα μας κλείνει το μάτι. ◈\nλωτη στην κόλαση για πάντα θα βρεθώ. Θα μ’ αρπάξει απ’ τα γυμνά πλευρά μου και πριν μου πάρει τη μιλιά, θα κλέψει τις τελευταίες φωναχτές μου σκέψεις. Η συμφωνία είναι πάντα συμφωνία. Η αλήθεια είναι πως αλλιώς τον είχα φανταστεί. Είχα διαβάσει κάποτε πως μοιάζει τέρας με νύχια και δόντια σουβλερά. Κι όμως εκείνος κάθεται ανθρώπινος στο θρόνο του, σιωπηλός με ματιά καρτερική. Δε είναι εύκολη υπόθεση τ’ ανθρώπινα πάθη -βαρύ φορτίο η μνήμη τους – Θέλει μεθοδολογία η δουλειά. Με μια παράκληση στη μεγαλειότητά του μπορεί κανείς να αδειάσει ολότελα. Με το αζημίωτο φυσικά.\nΙτάλο Καλβίνο, ‘’οι αόρατες πόλεις’’,2007, εκδόσεις Καστανιώτη, 198 σελ.\nInvisible cities ▧ της Μυρσίνης Παπακουνάδη myrs32@hotmail.com\nΓια όλους εμάς ,λίγο-πολύ παιδιά της πόλης, ένα τέτοιο βιβλίο που αφορά τις ‘’αόρατες πόλεις’’ φαντάζει γοητευτικό ανάγνωσμα σε παραλίες και διακοπές. Είναι η κλασσική σημειολογία της έλλειψης αυτού με το οποίο είσαι μπουχτισμένος αλλά ταυτόχρονα και εξοικειωμένος ή και ερωτευμένος. Αυτός είναι ο ένας λόγος επιλογής του βιβλίου. Ο άλλος είναι αυτό που αναγράφεται πάνω-κάτω και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, ότι δηλαδή στην εποχή της κρίσης της πόλης, ως άλλη όψη κρίσης της φύσης, είναι μεγάλη πρόκληση να καταπιάνεσαι με ένα τέτοιο θέμα, φλέγον και ανοιχτό ακόμη. Μεγαλύτερη έκπληξη ακολουθεί όταν καταλαβαίνεις το πώς έχει γράψει ο Καλβίνο γι’αυτό το θέμα. Χωρισμένο σε έντεκα ενότητες, σε μπλεγμένη διάταξη εκεί διάφορα αφηγήματα που καλύπτουν τις εξής κατηγορίες :οι πόλεις και η μνήμη, η επιθυμία, τα σημάδια, τα μάτια, το όνομα, οι ανταλλαγές, οι νεκροί, ο ουρανός αλλά και οι λεπτές πόλεις, οι συνεχόμενες πόλεις, οι κρυφές πόλεις. Και αυτή η υποτυπώδης κατηγοριοποίηση αναφέρεται σε πόλεις μη αναγνωρίσιμες, φανταστικές, ‘’αόρατες’’ στο μάτι της εμπειρίας, όπως προϊδεάζει και ο τίτλος του βιβλίου. Αυτές λοιπόν οι αέρινες πόλεις ονοματίζονται και με ευφάνταστα γυναικεία ονόματα, πολλά ελληνικά, και με όλο νόημα ετυμολογία.\nΚαθένα από τα σύντομα αυτά αφηγήματα συνήθως αναλύουν μια ιδιότητα, μια πτυχή ή και οπτική μορφή της πόλης με τελικό αποτέλεσμα να κατακερματίζεται και να ξαναχτίζεται η πόλη ως ιδέα και ως πραγματικότητα, έτσι όπως έχει εξελιχθεί ανά τους αιώνες. Η παρέλαση αυτών των τόσο διαφορετικών τόπων διακόπτεται από συζητήσεις, υποδείξεις, φιλοσοφικά σχόλια των δυο κεντρικών ταξιδιωτών - ένας εν πλω και ο άλλος νοερά- του Μάρκο Πόλο και του αυτοκράτορα Κουμπλάι Χαν, που έχει σ το βασίλειο του απέραντες εκτάσεις, για τις οποίες δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα και θέλει να μυηθεί στα μέρη και στους ανθρώπους αλλά και στην ίδια έννοια του ταξιδιού μέσω των ταξιδιωτικών αναφορών του κοσμογυρισμένου Μάρκο Πόλο. Αγαπημένοι σταθμοί αυτού του ιδιαίτερου ταξιδιωτικού οδηγού είναι η’’ Δωροθέα’’ η αχόρταγη για απολαύσεις πόλη, η ‘’Ζαίρα’’ με τις μοναδικές αναλογίες στο εσωτερικό της, η ‘’Ζηνοβία’’ χτισμένη πάνω στους πασσάλους ,σαν τσίρκο, που δεν συγκαταλέγεται ούτε στις ευτυχισμένες ούτε στις δυστυχισμένες πόλεις, η ‘’Ιπαθία’’ που για να φτάσεις το καράβι της επιστροφής πρέπει να ανέβεις στην πιο ψηλή κορυφή, η ζωή στην ‘’Βαλδράβα’’ που καθρεφτίζεται όλη πανομοιότυπη, ακόμα και όταν ερωτοτροπούν οι κάτοικοι της, η ‘’Ολίβια’’ που αυτοαναιρείται σε κάθε μετα-\nγενέστερη περιγραφή της, γιατί ‘’το ψέμα δεν βρίσκεται στην περιγραφή, βρίσκεται στα ίδια τα πράγματα’’. Και αν όλα αυτά φαντάζουν παραμύθια για ενηλίκους ,ας αναλογιστεί κανείς το μερίδιο της μυθοπλασίας που λούζει στο φως την κάθε πόλη για λογαριασμό των ματιών και του μυαλού. Αποχωρώντας από κάθε μέρος διακοπών ή μονιμότερης εγκατάστασης, αυτό που συνταξιδεύει μαζί σου στον γυρισμό δεν είναι ρεαλιστικές, ψυχρές εικόνες αλλά ένα κουβάρι εντυπώσεων, μυρωδιών και ιστοριών που εκκινούν ακριβώς από τις γωνίες της πόλης και τους ανθρώπους. Και ακόμη πιο αφαιρετικά, δεν χρειάζεται καν να έχεις ταξιδέψει μακριά και πολύ, για να γευτείς το χάδι μιας πόλης αλλά να γνωρίζεις πώς να στροβιλίζεσαι μέχρι τελικής πτώσης μέσα στο οικείο. Σε αυτό το σημείο ακριβώς ορθώνεται η πολύτιμη , για τον Καλβίνο, Βενετία, ως η πόλη-αναφορά, που μένει στην σκιά αλλά προσδίδει στις υπόλοιπες τα διαφορετικά γνωρίσματα τους. Ή διαφορετικά, παρακολουθούμε στους διαλόγους των δυο συνομιλη-\nτών την αγωνία του αυτοκράτορα να αποκρυπτογραφήσει την διαδικασία μετακίνησης στον χώρο και μέθης από το άγνωστο με όρους παιχνιδιού σκάκι, που απλώς χρειάζεται να μάθεις τους αναγκαίους κανόνες. Και αν τα χαρακτηριστικά της πόλης που παρουσιάζονται φαντάζουν κλισέ, και ως ένα βαθμό δικαιούται κανείς να το πει, να σημειωθεί ότι ο Καλβίνο δε διατυμπανίζει ότι πρόκειται για μια ολοκληρωμένη μελέτη πάνω στο ζήτημα του ταξιδιού και της πόλης αλλά περισσότερο για ένα ψυχογράφημα αυτών των οντοτήτων . Κάπου λίγο πριν το τέλος του βιβλίου ο θαλασσοπόρος Μάρκο Πόλο ,ως άλλος Καλβίνο, κλείνει το μάτι στους αναγνώστες που έχουν βραχεί πια αρκετά για να ρουφήξουν αυτή την αλήθεια: ‘’Εγώ μιλώ, μιλώ, μα όποιος με ακούει συγκρατεί στο μυαλό του μονάχα τις λέξεις που περιμένει να ακούσει. Αυτός που κυβερνά την αφήγηση δε είναι η φωνή: είναι το αυτί’’.◈\nCaptain harlock ▧ του Gil Galad teotihoacan@msn.com\nΧειμωνιάτικο απόγευμα του 1994. Όλα ξεκίνησαν τότε, όταν έμεινα κολλημένος στην τηλεόρασή μας. Τότε που ταξίδεψα στο μέλλον από ένα επεισόδιο που θύμιζε τόσο έντονα μια ιστορία του δικού μας παρελθόντος. Ας εξηγηθώ… Έτος 2977, η ανθρωπότητα κατάφερε να εποικίσει πλήθος πλανητών και να δημιουργήσει ένα μεγάλο διαστημικό πολιτισμό. Ωστόσο, αρχίζει να εξαφανίζεται! Στη Γη όλες οι δουλειές έχουν ανατεθεί στις μηχανές και οι άνθρωποι ασχολούνται μόνο με τη διασκέδασή τους. Αυτό τους οδηγεί στην έλλειψη ενδιαφέροντος για το οτιδήποτε, στη βαρεμάρα και την απελπισία. Σ’ αυτό συμβάλει και η υποταγή τους σε μια φυλή εξωγήινων εισβολέων. Ένας πρώην καπετάνιος του διαστημικού πολεμικού στόλου της Γης, αρνούμενος να υποταχτεί στους νέους ηγεμόνες και στη γενικότερη απάθεια, επαναστατεί και με το πλοίο του, το Arcadia, στελεχωμένο από ένα ετερόκλητο πλήρωμα καταζητούμενων ξεκινά πόλεμο ενάντια στους καταπιεστές του πλανήτη μας. Αυτός ο καπετάνιος ήταν ο Harlock. Στις διάφορες εκδοχές που ο δημιουργός του μας έδωσε, αυτή είναι η γενική ιστορία του. Ο Leiji Matsumoto παρουσίασε αρχικά τον Captain Harlock στο Adventures of a Honeybee το 1953, για να τον κάνει βασικό ήρωα μιας αυτοτελούς σειράς το 1978 με τίτλο Space Pirate Captain Harlock. Έκτοτε τον βρίσκουμε στα Arcadia of My Youth, Harlock Saga, Gun Frontier και The Endless Odyssey. Σε όλα αυτά έχουμε διαφορετικούς εξωγήινους εισβολείς και το πλήρωμα να βρίσκεται πότε στο πλάι του και πότε στη φυλακή με τον Harlock να τους σώζει για να τον ακολουθήσουν στις περιπέτειές του. Η ταπεινή μου άποψη είναι πως το Arcadia of My Youth, αποτελεί την καλύτερη ιστορία του επαναστάτη και μετέπειτα πειρατή\nαξιωματικού. Η προσπάθεια να τοποθετήσουν τον Harlock σε άλλες ιστορίες ξέφευγε από την εικόνα που οι δυο πρώτες σειρές μας έδιναν. Τα μεταγενέστερα αποτελούν περιπέτειες προγόνων του, πίσω στον 20ο αιώνα. Όμορφες ιστορίες από τη μια, όμως από την άλλη δεν αφήνουν το θεατή να συγκεντρωθεί σε μια βασική. Δυστυχώς όντας αρκετά παλιό anime είναι δύσκολο να βρεθεί υλικό για να το παρακολουθήσει κάποιος μιας και σώζεται κυρίως σε ντουμπλαρισμένες Ιταλικές και Αραβικές εκδοχές. Κατά καιρούς πολλοί φίλοι των anime, ειδικά στην Ελλάδα που το βρίσκαμε σε βιντεοκασέτες, έχουν ψάξει ψηφιακές κόπιες του αριστουργήματος του Matsumoto. Το χειμωνιάτικο εκείνο απόγευμα με εγκλώβισε σε ένα κόσμο από τον οποίο δεν ήθελα να βγω. Μια μάχη που έδιναν εγκλωβισμένοι επαναστάτες στη Γη, με μια εύθραυστη εμφανισιακά κοπέλα, τη Maya, που με τη δυνατή της ψυχή όμως τραγουδούσε μέσα από το πολιορκούμενο κτήριο για να εμψυχώνει τους υπερασπιστές του αλλά και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Περίμεναν τον Captain Harlock και το Arcadia. Μου θύμιζε τόσο πολύ τις εικόνες από το Πολυτεχνείο! Το πλήρωμα με το στενό φίλο του Harlock, τον Tochiro Oyama, τη Miime (Mimay/ Melody), τη χωρίς πρόσωπο εξωγήινη που τρεφόταν με αλκοόλ και ο ίδιος ο σημαδεμένος καπετάνιος στοίχειωσαν για πάντα την ψυχή μου. Αυτό όμως που δεν ξέχασα ποτέ ήταν η φανταστική μουσική από την ocarina μιας μικρής ηρωίδας, της Mayu, κόρης του Oyama (Mayu’s theme στο youtube), που ο Harlock ανέλαβε να προστατεύει. Πολλές φορές πιάνω ακόμα τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει το σκοπό… “Under this flag, I live in freedom. Arcadia of my youth, lift off!”◈\nΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ / 1987, DVD ΠΕΡΙΟΧΗΣ 2, COLOR, DOLBY DIGITAL, 1:1:66, RESTLESS WIND\nΠΡωΙΝη ΠΕΡΙΠΟλΟσ ▧ του Δημήτρη Κεχρή kechrisdim@tellas.gr\n‘’Ο κόσμος μας είναι ένας τάφος που στα ερείπια του είναι θαμμένος ο φόβος και ο πόνος μας. Τί να το κάνεις πού βρίσκεσαι, αν είναι να είσαι νεκρός…στα βρωμόνερα ή σε μαρμαρένιο πύργο ψηλά’’. Με αυτά τα λόγια η περιπλανώμενη γυναίκα (Michele Valley) συμπυκνώνει όλη την απελπισία και το αδιέξοδο στα οποία είναι βυθισμένος ο σύγχρονος κόσμος στο μυαλό του Νικολαϊδη. Η πρωϊνή περίπολος, όργανο μιας αόρατης αλλά πανταχού παρούσας εξουσίας, παραμονεύει σε κάθε γωνία της ρημαγμένης και\nεφιαλτικής μεγαλούπολης για να εξολοθρεύσει όσους επιζήσαντες επιχειρούν να δραπετεύσουν προς τη θάλασσα. (την ελπίδα…;). Εγκαταλελειμμένα σπίτια, άδειοι κινηματογράφοι, μυστηριώδεις τηλεφωνικοί θάλαμοι, συρματοπλέγματα, σκοτεινοί δρόμοι , σκουριά και στοές μουσκεμένες από το νερό που κυλάει ασταμάτητα συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου , στο οποίο η απουσία της ανθρώπινης ζωής είναι εκκωφαντική και ο ένας και μοναδικός πρωταγωνιστής είναι ο θάνατος… είτε ως ήδη παρών είτε ως απειλή. Μια\nμου, δυστυχώς ο έρωτας δεν έχει την ευκαιρία να εκδηλωθεί και να βιωθεί. Μόνο υπόρρητα μπορεί να πλανάται…Μόνο ο θάνατος μπορεί να τον απελευθερώσει. Γι’ αυτό και η γυναίκα φιλάει το φρουρό μόνο αφότου αυτός έχει ξεψυχήσει στην αγκαλιά της. Με τη συμβολή της υποβλητικής φωτογραφίας του Ντίνου Κατσουρίδη και των ονειρικών σκηνικών της Μαριλουίζ Βαρθολομαίου, ο Νικολαϊδης μετατρέπει την υπαρξιακήκοινωνικοπολιτική αγωνία του σε κινηματογραφικό γεγονός. Συνδυάζοντας το film noir με την επιστημονική φαντασία , και με έντονες αναφορές στην ιστορία του κινηματογράφου που αγάπησε , επιχειρεί να σκιαγραφήσει τον κίνδυνο με τις καταβολές του και την απόληξή του, να θίξει τη σχέση παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος , να μας γεμίσει με μιαν απροσδιόριστη ανησυχία και εν τέλει να μας αφήσει με την απορία…Μια απορία που ο χαρακτήρας της αποτυπώνεται με τον πλέον κατάλληλο τρόπο στη φράση που ξεστομίζει κάποια στιγμή ο φρουρός : ‘’Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο θάνατος μέσα στις στοές μυρίζει αγιόκλημα και πάει πάντα προς τα δυτικά’. ◈\nμοναχική γυναίκα , η οποία δεν ξέρει καν από πού έρχεται, είναι αποφασισμένη να φτάσει στη θάλασσα. Ένας φρουρός (Τάκης Σπυριδάκης), αντιτιθέμενος στα καθήκοντα που μέχρι πρότινος ασκούσε δολοφονώντας ανθρώπους, αναλαμβάνει , ρισκάροντας τη ζωή του , να παίξει το ρόλο ενός άλλου ‘’stalker’’ και να βοηθήσει τη γυναίκα να διαφύγει από την πόλη. Μαζί βαδίζουν το δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Κανείς από τους δυο τους δεν έχει όνομα. Καλούνται εκ των πραγμάτων να ανακαλύψουν εκ νέου το αρχέτυπο ‘’άνθρωπος’’ και να επαναθεμελιώσουν την έννοια της συντροφικότητας που έχει χαθεί. Κανείς τους δεν θυμάται τί ακριβώς έχει συμβεί. Η σχέση με το παρελθόν έχει διαρραγεί. Η απώλεια της μνήμης ως απόρροια της παντοδυναμίας μιας ανθρωποφάγου εξουσίας και σε συνδυασμό με αυτήν ορίζει την εδραίωση της μη ύπαρξης, καθώς και τη ρήξη της σχέσης με τον τόπο. ‘’Μα πού διάολο πήγαν όλοι οι άλλοι ;’’…αναρωτιέται η γυναίκα…και λίγο αργότερα αποφαίνεται : ’’αυτός ο τόπος δεν είναι πια δικός μας’’. Και ο έρωτας ; Έχει θέση σε αυτήν τη φυλακή ; Όταν οι κοινωνικές συνθήκες είναι τόσο βίαιες, όταν η επιβίωση είναι το διακύβευμα ενός αδιάκοπου και αμείλικτου πολέ-\nAnnie hall …η επιτομή του νεοϋορκέζικου χιούμορ του Γούντι Άλλεν και ένα μεγάλο μάθημα στυλ από την Νταϊάν Κίτον\n▧ της Χλόης Ιορδανίδου chloelikos@gmail.com\nΕίναι αυτονόητο ότι η ταινία αυτή θα παίζεται κάθε καλοκαίρι, όσο αυτονόητο είναι πως κάθε καλοκαίρι θα τη βλέπουμε. Annie Hall ή Νευρικός Εραστής, η καλύτερη κωμωδία στην ιστορία του κινηματογράφου, η επιτομή του νεοϋορκέζικου χιούμορ του Γούντι Άλλεν και ένα μεγάλο μάθημα στυλ από την Νταϊάν Κίτον. Η ταινία περιγράφει τη σχέση του νευρωτικού Άλβι με την Άννι Χολ στη Νέα Υόρκη του ’77. Μια σχέση που αρχικά ξεκινάει με έρωτα απ’ την πρώτη ματιά και καταλήγει σε αδιέξοδα, με συνευθύνη και των δύο μερών. Το στόρι από μόνο του δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη πρωτοτυπία, ωστόσο η ειλικρίνεια και η ευθύτητα των διαλόγων καθιστά την ταινία ένα must-see εδώ και 35 χρόνια. Από την πρώτη σκηνή της ταινίας ο Άλλεν ξεστομίζει αποφθέγματα σοφίας που εξασφαλίζουν ώρες νευρικού γέλιου. Οι ατάκες έμειναν στην ιστορία και αξίζουν διπλά αν δε συνοδεύονται από την ελληνική μετάφραση. Η ταινία αυτή έδωσε νέο νόημα στην κωμωδία και ευρύτερα στο χιούμορ, σατιρίζοντας ταυτόχρονα τη σύγχρονη Αμερική και την άνοδο των ψευτοαξιών. Ταινίες όπως ο Νευρικός Εραστής αποτελούν υποχρέωση κάθε σινεφίλ. Όσοι, ειδικά, οδήγησαν σχέσεις τους σε αδιέξοδα, αλλά και όσοι αποδέχονται τις νευρώσεις τους και γελούν με αυτές, θα εντοπίσουν τον εαυτό τους σε πολλές σκηνές της ταινίας. Οι συνοδοί τους, αντίθετα, θα καταλάβουν καλύτερα το άτομο που κάθεται δίπλα τους, και θα εύχονται στο εξής να αντιμετώπιζε την καθημερινότητα με αντίστοιχο χιούμορ.◈\nΟι Íon συνδέουν υπόγεια την παράδοση της Ιρλανδίας με τις μουσικές επιρροές του Patterson από τους Anathema αλλά πολύ περισσότερο από την εποχή που έπαιζε για τους Antimatter.\nΟ Duncan Patterson μας διαφημίζει την Ιρλανδία μέσα από ένα προσωπικό project του, τους Íon. Όπως δηλώνει και ο ίδιος η λέξη που αντιπροσωπεύει τη μουσική του είναι το "αγνό" και αυτό φαίνεται και μέσα στην σύνθεση των κομματιών, όσο και στην ενορχήστρωση και παραγωγή του πρώτου album "Madre, Protegenos" που κυκλοφόρησε το 2006 και του δεύτερου με τίτλο "Immaculada" που ολοκλήρωσε το 2011. Οι Íon συνδέουν υπόγεια την παράδοση της Ιρλανδίας με τις μουσικές επιρροές του Patterson από τους Anathema αλλά πολύ περισσότερο από την εποχή που έπαιζε για τους Antimatter. Η μεγάλη του αγάπη για την Ελλάδα επίσης είνα εμφανής και στα δύο album. Στο πρώτο σίγουρα εκπλήσσει έχοντας στίχους στα Ελληνικά για το\n"Anathema Maranatha" ενώ το δεύτερο είναι αφιερωμένο στις εμπειρίες που απέκτησε από τα ταξίδια που έκανε σε Ελλάδα και Ιρλανδία το διάστημα που το συνέθετε. Το "Believe", το "Madre, Protegenos", στο οποίο και πάλι υπάρχει το Ελληνικό στοιχείο, το "Learpholl" και η ατμοσφαιρική διασκευή στο παραδοσιακό "Goodbye Johnny Dear", είναι κομμάτια που ξεχωρίζουν από τη δισκογραφία των Íon. Τα δύο του album κυκλοφορούν από την πορτογαλική "Equilibrium Music" μια εταιρία που κάνει πολύ προσεχτικές επιλογές και μας χαρίζει μικρούς θησαυρούς κάθε τόσο. ◈\nÍon είναι: ▹ ο Duncan Patterson - Μαντολίνο, Κιθάρα, Μπάσο, Πιάνο, Κρουστά. Οι guest εμφανίσεις στα album είναι πάρα πολλές και αναφέρονται στον ιστόχωρο του group\nκι ετσι οι ανθρωποι χρειαστηκαν τη σιωπη Και ξέρω πως θα υπάρξουν πάλι αυτές οι ώρες που κανένα βιβλίο και κανένας στίχος δε θα ‘ναι αρκετός να με ηρεμήσει\n▧ της Δώρας Κοροβέση thkorovesi@gmail.com\nΠάλι αύριο θα ταξιδεύω τέτοια ώρα, σ’αυτό το τραίνο, όπως τόσον καιρό που δεν υπάρχει πια φεύγω ή έρχομαι σε σένα, υπάρχεις μόνο εσύ κι οι ώρες της αναμονής, σα να ‘ναι έκπληξη η ζωή μαζί σου. Και ξέρω πως θα υπάρξουν πάλι αυτές οι ώρες που κανένα βιβλίο και κανένας στίχος δε θα ‘ναι αρκετός να με ηρεμήσει, καμιά μουσική και κανένας ήχος δε θα καταφέρνει να μην πέφτει ενοχλητικός πάνω στην απουσία σου, σα να μη θέλω να ζήσω τη ζωή μου χωρίς εσένα, κι η σιωπή να είναι ο μόνος τρόπος. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να κοιτάζω τα τοπία, αφού ξέρω πως αν έρθει μια μέρα και σε χάσω, ούτε τις εικόνες θα μπορώ πια ν’αντέξω και τότε θα κλείσω τα πάντα, ακόμα και τα μάτια μου. Κάπως έτσι τις μέρες που έρχονται θα περάσω το χρόνο αγάπη μου: κοιτώντας μια ακολουθία εικόνων και νοημάτων, χωρίς λόγια και σαν η μόνη ανάγκη του ανθρώπου ποτέ να ήταν να κοιτάζει και να σκέφτεται. Κι όταν τελειώνει η μέρα και η νύχτα, τότε μόνο θα κλείνω τα μάτια ν’ακούσω τη σκέψη μου να καλεί τη φωνή σου. ◈\nΤο 3ο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου συνεχίζεται ως τις 25 Ιουλίου στοΊδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, με ταινίες της επιλογής του ίδιου και θέμα «Η χειραφέτηση της γυναίκας». Πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) και τηλεφωνικά 210 3418579, Δευ – Παρ 11:00 – 14:00 Τα στιγμιότυπα είναι από την ταινία The Single Standard, που κλείνει το φεστιβάλ.\nΦΩΝΟΡΑΣΗ ▧ της Ελένης Αγγελοπούλου elenqmdt@gmail.com\n08:00 // αντ1 fm 97.2 Ενημερωτικό-μουσικό Μαγκαζινο: Μικαέλα Θεοφίλου\n22:10 // Βουλη Ντοκιμαντερ: Φρόϋντ\n22:00 // ετ1 Δράμα: Still Walking\n12:00 // red Fm 96.3 Ροκ: Νάσος Κοντοπάνος\n13:00 // flash 96 Ενημερωτικό Μαγκαζινο: Λία Δεληγιάννη\n12:00 // red Fm 96.3 Ροκ: Νάσος Κοντοπάνος 13:00 // flash 96 Ενημερωτικό Μαγκαζινο: Λία Δεληγιάννη\n19:15 // et3 Κωμωδία: Τα δολάρια της Ασπασίας\n13:30 // αντ1 Μιούζικαλ: Stepping Out\n23:30 // star Δράμα: Μοναχο\nΡΑΔΙΟΦΩΝΟ 08:00 // αντ1 fm 97.2 Ενημερωτικό-μουσικό Μαγκαζινο: Μικαέλα Θεοφίλου 12:00 // red Fm 96.3 Ροκ: Νάσος Κοντοπάνος\n13:00 // flash 96 Ενημερωτικό Μαγκαζινο: Λία Δεληγιάννη 14:00 // indieground radio.com Punk Rock: Noise Annoys 19:00 // innersound radio.com Ξένο ποικίλο ρεπερτόριο: Bedstudy Stories\nτου Κωνσταντίνου Καψάλα dinerror86@gmail.com\nlykos magazine. issue 4


Linux-Team Forum » Γενικό Forum » Επιστήμη, Έρευνα και Τεχνολογία » 1 δισ. ευρώ για κβαντικές τεχνολογίες\nΤην / Το 27/4/2016, 01:16 αναρτήθηκε.\nΣύμφωνα με τον Καλάρο, το έργο θα είναι επιτυχημένο αν στη συνέχεια η ευρωπαϊκή βιομηχανία επενδύσει στον κλάδο, «υιοθετώντας» τις τεχνολογίες που θα αναπτυχθούν. «Σε αντίθεση περίπτωση, θα έχει αποτύχει. Ωστόσο, όλοι είναι σίγουροι πως αυτό δεν θα συμβεί», σημειώνει στο Nature.


Σύγκρουση ή υποταγή, το πραγματικό δίλημμα σε κάθε περίοδο\nΤο γεγονός που κυριάρχησε τη βδομάδα που πέρασε, ήταν αντικειμενικά το Brexit, το αποτέλεσμα δηλαδή του δημοψηφίσματος για έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Σελίδες επί σελίδων και δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές αναλύουν τις επιπτώσεις των επιλογών των Βρετανών στην πορεία της ΕΕ, στις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και στην ίδια τη συνοχή της Βρετανίας. Σε κάθε περίπτωση, το Brexit οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα που θα πρέπει η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να έχουν σταθερά στο νου τους.\nΠρώτον, ότι οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ενώσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη δεν είναι αιώνιες, αμετάβλητες, σε αντίθεση με ό,τι προσπαθούσε να κατοχυρώσει η αστική προπαγάνδα τις περιόδους της «δόξας» της ΕΕ. Οι προσπάθειες για συμφωνίες και συμβιβασμούς δεν μπορούν να σταματήσουν την αντικειμενική τάση όξυνσης των αντιθέσεων.\nΑυτό ακριβώς εκδηλώνεται με τη στάση της βρετανικής αστικής τάξης απέναντι στην ΕΕ και την εμβάθυνσή της, αλλά και με τις αναταράξεις συνολικά στο εσωτερικό της ΕΕ, στο έδαφος της συζήτησης για τις προοπτικές της πολιτικής και οικονομικής εμβάθυνσης. Το τι θα συμβεί με το Brexit και μετά το Brexit, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Είναι σίγουρο όμως ότι οποιοσδήποτε συμβιβασμός προκύψει στο άμεσο μέλλον, δεν μπορεί παρά να είναι εύθραυστος.\nΔεύτερον, ότι αν η εργατική - λαϊκή δυσαρέσκεια συνεχίσει να εγκλωβίζεται μέσα στις ενδοαστικές και ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, δεν μπορεί να οδηγήσει σε επιλογές υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η καπιταλιστική Βρετανία της στερλίνας, εντός ή εκτός ΕΕ, δεν θα αλλάξει τον αντιλαϊκό της χαρακτήρα, δεν θα σταματήσει η επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.\nΠάλη με σημαία τα λαϊκά συμφέροντα\nΕίναι, λοιπόν, σημαντικό σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης και ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, κάτω από τις δικές τους σημαίες πάλης, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την αστική εξουσία, να τις αξιοποιήσουν, να οξύνουν τις ρωγμές που προκαλούν οι αντιθέσεις και τις δυσκολίες των αστών να τις αντιμετωπίσουν, συμβάλλοντας στο άνοιγμα του δρόμου για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.\nΑντικειμενικά, ο νους δεν μπορεί παρά να πηγαίνει αυτές τις μέρες και στο δημοψήφισμα με το οποίο πριν από 1 χρόνο η κυβέρνηση και γενικότερα η αστική τάξη πέτυχαν να εγκλωβίσουν τη δυσαρέσκεια εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, να την αξιοποιήσουν στην προοπτική στήριξης της ανάκαμψης του κεφαλαίου, με τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, όπως αποδείχθηκε με την ψήφιση και εφαρμογή του 3ου μνημονίου.\nΣήμερα, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα, η ΕΕ αξιοποιούν το Brexit με σκοπό να επιταχύνουν τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Είναι χαρακτηριστικές οι αποφάσεις και οι κατευθύνσεις της τελευταίας Συνόδου Κορυφής, που έγινε στον απόηχο του βρετανικού δημοψηφίσματος. Από την επομένη κιόλας του αποτελέσματος, ο ελληνικός και οι άλλοι λαοί στα κράτη - μέλη της ΕΕ βρίσκονται αντιμέτωποι με εκβιασμούς και πιέσεις για να αποδεχτούν μέτρα στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο, με το επιχείρημα ότι η ΕΕ δεν αντέχει άλλες αναταράξεις μετά το Brexit και ότι η συνοχή της περνάει μέσα από την «κοινωνική συνοχή» και συναίνεση.\nΚαθόλου τυχαία, αμέσως μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, κλιμακώθηκαν οι παρεμβάσεις και στην Ελλάδα, που υποδείκνυαν στο λαό ότι η δεύτερη «αξιολόγηση» δεν πρέπει να τραβήξει σε μάκρος και ότι τα μέτρα που είναι προγραμματισμένα για τον Οκτώβρη, όπως τα Εργασιακά και οι νέες «απελευθερώσεις» τομέων της οικονομίας, μπορούν και πρέπει να τελειώνουν πολύ πιο γρήγορα, ακόμα και μέσα στον Αύγουστο, προκειμένου να λείψει από την ΕΕ ο κίνδυνος και μπει ξανά σε περιπέτειες από μια ενδεχόμενη «εμπλοκή» στο ελληνικό ζήτημα.\nΜονά - ζυγά, όλα για το κεφάλαιο\nΗ πίεση αυτή πάει «πακέτο» με την «ανάλυση» που κάνει η κυβέρνηση ότι η επιβίωση της ΕΕ και η αντιμετώπιση του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» προϋποθέτουν την ενδυνάμωση των «κοινωνικών» χαρακτηριστικών της πολιτικής που ασκείται από τα κράτη - μέλη. Παραπλανούν συνειδητά το λαό και αναλαμβάνουν να υπερασπιστούν το αντιδραστικό οικοδόμημα των μονοπωλίων. Καθρέφτης των «κοινωνικών χαρακτηριστικών», που λένε, είναι η μεταρρύθμιση που έκανε η κυβέρνηση στο Ασφαλιστικό, αφήνοντας με το «καλημέρα» 140.000 χαμηλοσυνταξιούχους χωρίς το ΕΚΑΣ. Είναι, επίσης, οι ανατροπές που ετοιμάζουν στα Εργασιακά, τις οποίες περιγράφει με σαφήνεια το 3ο μνημόνιο.\nΕίναι, όμως, και οι άλλες εξελίξεις στο εσωτερικό μέτωπο, από τις οποίες ξεχωρίζουμε την αντιλαϊκή - αντεργατική επίθεση που ξεδιπλώνει η εργοδοσία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πρόσφατες διαιτητικές αποφάσεις, με τις οποίες ο ΟΜΕΔ επιβάλλει συμβάσεις με δραματικές μειώσεις μισθών και κατάπτυστους όρους, ανοίγοντας το δρόμο για συνολικές ανατροπές, όχι μόνο στις κλαδικές συμβάσεις, αλλά και στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Το παράδειγμα με την κλαδική σύμβαση των Ζαχαρωδών, που παρουσιάζει σήμερα ο «Ριζοσπάστης» (σελ. 12) είναι αποκαλυπτικό, αλλά δεν είναι το μόνο.\nΗ εργοδοσία κάνει κυριολεκτικά «το κομμάτι της» στους χώρους δουλειάς, λειτουργώντας «νόμιμα» στο πλαίσιο της αντεργατικής νομοθεσίας με την οποία τη φιλοδώρησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η σημερινή. Για παράδειγμα, ο όμιλος «Μαρινόπουλος» εδώ και μήνες απολύει εργαζόμενους, κλείνει καταστήματα, μειώνει μισθούς, με την κυβέρνηση να δηλώνει ότι «παρακολουθεί στενά» τις εξελίξεις στο λιανικό εμπόριο. Τώρα, με την ένταξη της εταιρείας σε καθεστώς προστασίας από τους πιστωτές, ανοίγει ο δρόμος για να εφαρμόσει το «σχέδιο αναδιοργάνωσης» και να διαπραγματευθεί νέες συνεργασίες και συγχωνεύσεις με άλλες εταιρείες του κλάδου.\nΟμως, η πορεία αυτή της «εξυγίανσης», ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, προϋποθέτει την ισοπέδωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στον όμιλο. Γι' αυτό η δικαστική απόφαση, τους δίνει μεν το δικαίωμα να προσφύγουν σε βάρος της εταιρείας αν δεν καταβάλει μισθούς («ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι...»), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υποχρεώνει την εταιρεία να καταβάλλει κανονικά τη μισθοδοσία και να μην κάνει απολύσεις, ούτε καν το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την οριστική εκδίκαση της υπόθεσης για την υπαγωγή της στο άρθρο 99. Επομένως, «μονά - ζυγά δικά της» για την εταιρεία, που είχε στο πλευρό της το κράτος όταν μεσουρανούσε στον κλάδο και το ίδιο συμβαίνει και τώρα, που ο ανταγωνισμός με τα άλλα μονοπώλια την έριξε στα βράχια.\nΜοιράζονται κοινές αγωνίες\nΠάνω σ' αυτό το έδαφος, που φανερώνει ταυτόχρονα τα όρια του συστήματος της ταξικής εκμετάλλευσης, οξύνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αστικά κόμματα για το ποιος καλύτερα μπορεί να υπηρετήσει την πολιτική στήριξης της ανάκαμψης του κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαία η κόντρα γύρω από την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, όπου η ΝΔ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει ιδιωτικοποιήσεις, που είναι όρος αναγκαίος για να έρθει η ανάπτυξη! Από την άλλη, η κυβέρνηση απαντάει σε αντιπολίτευση και κεφάλαιο ότι διαθέτει σχέδιο και ότι αυτή είναι η μόνη ικανή να βγάλει τη βρώμικη δουλειά για τα μονοπώλια, ενσωματώνοντας παράλληλα τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Γι' αυτό είναι ο καβγάς τους και όχι βέβαια για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα που τσακίζουν «ομού και αδιαιρέτως».\nΗ έγνοια τους για την «πολιτική σταθερότητα» υποτάσσεται στο στόχο της απρόσκοπτης υλοποίησης της στρατηγικής που υπηρετεί το κεφάλαιο. Γι' αυτό, παρά τις διαφωνίες τους σε επιμέρους πλευρές του εκλογικού νόμου, θέμα που ήρθε στο προσκήνιο το τελευταίο διάστημα με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, μοιράζονται την ίδια αγωνία για ένα εκλογικό σύστημα που θα υπηρετεί αποτελεσματικά την κυβερνητική εναλλαγή και την πολιτική σταθερότητα. Αυτή είναι η ουσιαστική πλευρά της συζήτησης που προκαλεί η κυβέρνηση, πέρα βέβαια από την προσπάθειά της να αποπροσανατολίσει από τα φλέγοντα και οξυμένα προβλήματα της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, όπως αυτό της Υγείας, που ανέδειξε το ΚΚΕ στη συζήτηση σχετικής Επίκαιρης Επερώτησης την Παρασκευή στη Βουλή.\nΟ δρόμος της σύγκρουσης αξίζει κάθε θυσία\nΣήμερα, Κυριακή, ολοκληρώνεται στο Πισοδέρι της Φλώρινας το 25ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ, αφιερωμένο στους χιλιάδες ηρωικούς μαχητές του ΔΣΕ, που μπροστά στο δίλημμα υποταγή ή σύγκρουση, επέλεξαν τη σύγκρουση. Το πραγματικό αυτό δίλημμα διαπερνά όλες τις εποχές, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνει κάθε φορά και τα καθήκοντα που βάζει η επιλογή της σύγκρουσης.\nΣήμερα, το δίλημμα που ανοίγεται μπροστά στο λαό είναι αν θα υποταχθεί στη βαρβαρότητα αυτού του σάπιου συστήματος, αν θα συμβιβαστεί με τις απώλειες που είχε τα περασμένα χρόνια και τις νέες που έρχονται. Αν θα δεχτεί να ζήσουν οι επόμενες γενιές σαν δούλοι, για να αυγαταίνουν τα κέρδη των μονοπωλίων, οι ανταγωνισμοί των οποίων οξύνονται, βάζοντας στην ημερήσια διάταξη ακόμα και το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.\n'Η θα διαλέξει την οργάνωση και τη σύγκρουση με την πολιτική που τον εξαθλιώνει, την εξουσία των μονοπωλίων, την ιδιοκτησία τους στα μέσα παραγωγής. Αν θα παλέψει για την ανάκτηση των απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του, βάζοντας πλάτη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, το δυνάμωμα της λαϊκής συμμαχίας, την ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Στην επιλογή της σύγκρουσης, αξίζει ο λαός να καταθέσει κάθε θυσία.


Επίκαιρο μήνυμα η επέτειος της ΕΟΚΑ | δημοκρατία\nΕπίκαιρο μήνυμα η επέτειος της ΕΟΚΑ\n«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια / να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.\nΘ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα / μέσ’ στα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.\nΨάχνοντας για τη Λευτεριά θα ‘χω παρέα μόνη / κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.\nΤώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι / τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά».\nΤους στίχους που προηγήθηκαν έγραψε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ένας εκ των εκατομμυρίων Ελλήνων ηρώων που τερμάτισαν την παρουσία τους σ’ αυτόν τον κόσμο της ύλης, του πόνου και των δακρύων αγέρωχοι και χαμογελαστοί. Συνάντησε τον θάνατο στην αγχόνη, την οποία έστησαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες για να τον τιμωρήσουν επειδή αγάπησε την Ελλάδα και την ελευθερία της περισσότερο από τα δεσμά της τρυφηλής υποταγής στον δυνάστη. Ηταν 19 ετών όταν τον σκότωσαν, ως αγωνιστή της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών). Η ΕΟΚΑ ήταν η θρυλική οργάνωση που είχε σαν στόχο να απονείμει στον Κυπριακό Ελληνισμό το δικαίωμα να ζει ανεξάρτητος και να ενωθεί με τη μητέρα πατρίδα. Η διπλωματία είχε αποτύχει πανηγυρικά. Οι Βρετανοί… αγοραστές του νησιού δεν είχαν καμία διάθεση να… πειστούν με προσφυγές στον ΟΗΕ, δημοσιεύματα του Τύπου και ιστορικές αναλύσεις για την ελληνικότητα του νησιού. Η κατοχή συνεχιζόταν απρόσκοπτα ως τη στιγμή που αποφασίστηκε να εγερθούν τα όπλα εναντίον εκείνων που έπρεπε. Η ίδρυση της ΕΟΚΑ και η μετέπειτα δράση της (που άρχισε σαν χθες το 1955) απέδειξαν ότι το ανέφικτο είναι δεδομένο όταν βρεθούν οι άνθρωποι που θα το επιδιώξουν.\nΣτρατιωτικός αρχηγός της οργάνωσης ορίστηκε ο τότε απόστρατος συνταγματάρχης και αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ επί Κατοχής Γεώργιος Γρίβας (γνωστός με το ψευδώνυμο Διγενής). Πολιτικός επικεφαλής ήταν ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’, ενώ η Εκκλησία της Κύπρου αποτέλεσε τον βασικό χρηματοδότη της.\nΑμέσως μόλις εξέπνευσε ο Μάρτιος του 1955, στα πρώτα λεπτά εκείνου του καυτού Απριλίου, ξεκίνησε η ένοπλη δράση. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου με την ομάδα του χτύπησαν την Ηλεκτρική Εταιρία με στόχο να προκληθεί διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος στο νησί. Ο Μάρκος Δράκος με την ομάδα Αστραπή ανατίναξαν την Κυπριακή Ραδιοφωνική Υπηρεσία (μετέπειτα ΡΙΚ). Πρώτος μάρτυρας του ξεσηκωμού, ο Μόδεστος Παντελή. Πέθανε από ηλεκτροπληξία ενώ επιχειρούσε να καταστρέψει τα ηλεκτροφόρα καλώδια που μετέφεραν ρεύμα από τη Δεκέλεια στο Βαρώσι.\nΟ λαός της Κύπρου έγινε ένα με την ΕΟΚΑ. Νέοι, ηλικιωμένοι, νοικοκυρές, μαθητές, όλοι όσοι ένιωθαν την καρδιά τους να διψά για απελευθέρωση και Ενωση, πλημμύρισαν τις τάξεις της και ενίσχυσαν τον ιερό σκοπό. Οι ανδραγαθίες, οι θυσίες και η μέθοδος δράσης αυτής της ελληνικής έκρηξης διδάσκονται σήμερα σε πολλές σχολές πολέμου σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, παρά τις απανωτές νίκες που κατέληξαν στην ταπείνωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ο σκοπός των μαχητών της ΕΟΚΑ δεν ευοδώθηκε. Η Ενωση δεν έγινε. Οι θυσίες δεν αξιοποιήθηκαν. Κατέληξαν στην υπογραφή των συμφωνιών Ζιρίχης και Λονδίνου (25/11/1958-19/2/1959), οι οποίες άνοιξαν διάπλατα τις πύλες του Αττίλα του 1974.\nΟμως, το δίδαγμα παραμένει. Τίποτα πιο πολύτιμο από την Ελευθερία. Ολες οι δυνάμεις καθίστανται ανίσχυρες απέναντι στους αποφασισμένους πατριώτες που θέλουν να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων.


Η Ρουμανία θα προχωρήσει σε συμπαραγωγή του Πιράνχα 5\nΑΡΧΙΚΗ Τεχνολογια & Επιστημη Η Ρουμανία θα προχωρήσει σε συμπαραγωγή του Πιράνχα 5\nΗ Ρουμανία θα προχωρήσει σε συμπαραγωγή του τεθωρακισμένου οχήματος Πιράνχα 5 σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την αμυντική της βιομηχανία.\nΗ ρουμανική κυβέρνηση και η General Dynamics European Land Systems (GDELS) υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης σύμφωνα με το οποίο το τεθωρακισμένο όχημα μάχης Πιράνχα 5 θα κατασκευαστεί από τη ρουμανική κρατική εταιρεία Bucharest Mechanical Factory.\nΟ Ρουμάνος Υπουργός των Οικονομικών Γκέοργκε Σίμον δήλωσε ότι η κατασκευή των οκτάτροχου τεθωρακισμένου θα ενισχύσει τον εκσυγχρονισμό της ρουμανικής αμυντικής βιομηχανίας ενώ η υπογραφή της συμφωνίας υπογραμμίζει τη στρατηγική συνεργασία ΗΠΑ – Ρουμανίας.\nΤο εσωτερικό του Πιράνχα 5.\nΟ ρομανικός στρατός ξηράς σχεδιάζει να αποκτήσει 227 Πιράνχα 5 στο πλαίσιο της προσπάθειας του να αντικαταστήσει τα οχήματα σοβιετικής εποχής που διαθέτει.\nH GDELS θα εγκαταστήσει τη γραμμή παραγωγής στις εγκαταστάσεις της Bucharest Mechanical Factory και θα εκπαιδεύσει το απαραίτητο προσωπικό.\nΗ General Dynamics European Land Systems έχει την έδρα της στη Μαδρίτη, ανήκει στην General Dynamics και έχει εργοστάσια στην Αυστρία, στην Τσεχία, στη Γερμανία, στην Ισπανία και στην Ελβετία. Απασχολεί περισσότερους από 1.800 εργαζόμενους.\nΗ Bucharest Mechanical Factory έχει την έδρα της στη ρουμανική πρωτεύουσα και είναι μέρος της Romarm που δημιουργήθηκε το 2000 για να ενσωματώσει τα διάφορα κρατικά στρατιωτικά εργοστάσια που υπήρχαν.\nΤο Πιράνχα 5 είναι το τελευταίο μέλος της οικογένειας τροχοφόρων θωρακισμένων οχημάτων Πιράνχα που κατασκεύαζε η ελβετική Mowag, η οποία αποκτήθηκε από την General Dynamics και υφίσταται πλέον ως General Dynamics European Land Systems – Mowag GmbH.\nΠιράνχα 5 του ισπανικού στρατού.\nΤεχνικά χαρακτηριστικά του Πιράνχα 5\nΎψος: 2,34 μ.\nΚινητήρας: MTU 6V199TE21: 577 hp\nΤαχύτητα: 100 χαω\nΜεταφερόμενο προσωπικό: 8\nΟπλισμός: Μπορεί να δεχτεί πολυβόλο, βομβιδοβόλο, εκτοξευτή Α-Τ πυραύλων.\nΤο Πιράνχα 5 έχει αποκτηθεί από τη Δανία, το Μονακό και την Ισπανία. Το Πιράνχα 1 μπήκε σε παραγωγή το 1976. Από τότε έχουν κατασκευαστεί περισσότερα από 11 χιλιάδες οχήματα της οικογένειας αυτής καθώς τόσο το Stryker του αμερικανικού στρατού όσο και το LAV-25 των πεζοναυτών βασίζονται στο Πιράνχα.\nΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ ΟΧΗΜΑΤΑ. AMYNTIKH BIOMHXANIA


Χειροπέδες σε μέντιουμ - PRESS-GR Η δύναμη στην ενημέρωση Χειροπέδες σε μέντιουμ - PRESS-GR Η δύναμη στην ενημέρωση\nHome > Κοινωνία > Χειροπέδες σε μέντιουμ\n9/27/2016 06:46:00 μ.μ.\nΟι υπερφυσικές ιδιότητες που υποστήριζε ότι είχε μία 49χρονη, η οποία παρίστανε το μέντιουμ, δεν «λειτούργησε» όσον αφορά τις… χειροπέδες που πλησίαζαν! Έπειτα από μία ολόκληρη δεκαετία, κατά την οποία απομυζούσε δεκάδες γυναίκες, που ήταν δεμένες με μάγια, όπως έλεγε, έπεσε τελικά στα χέρια των Αρχών.\nΈτσι, συνέχιζε ανενόχλητη να ξεγελά και να θησαυρίζει. Από τα στοιχεία που βρέθηκαν, προκύπτει ότι δεκάδες γυναίκες, όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και από γειτονικούς νομούς της κεντρικής Μακεδονίας, πίστεψαν ότι είχε υπερφυσικές ικανότητες ως μέντιουμ και την εμπιστεύτηκαν για να τους λύσει τα μάγια.\nΜάλιστα, η 49χρονη χρησιμοποιούσε ψεύτικα στοιχεία ταυτότητας, ώστε να μην είναι εύκολος ο εντοπισμός της, και με τον τρόπο αυτόν κατάφερνε να ξεγλιστρά για χρόνια.\nΟι αστυνομικοί του Τμήματος Αναζητήσεων της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης άρχισαν να την αναζητούν, όταν εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης σε βάρος της, καθώς εκκρεμούσε ακόμη η ερήμην καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου, που αφορούσε το χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου 2005.\nΑναρτηθηκε απο Press- gr στις 9/27/2016 06:46:00 μ.μ.\nItem Reviewed: Χειροπέδες σε μέντιουμ Rating: 5 Reviewed By: Press- gr


PressReader - Financial Mirror (Cyprus): 2015-01-14 - ∞ÓÂÚÁ›· Î·È Ó¤ÔÈ\n∞ÓÂÚÁ›· Î·È Ó¤ÔÈ\nΕίναι δεδ μένη η ανεργία στην Κύπρ αλλά μας λυπεί ιδιαίτερα τ π σ στ της ανεργίας στ υς νέ υς επιστήμ - νες π υ έ θασε τ 25% απ τ γενικ 16% π υ υπάρ!ει και με μεγάλ π σ στ να ανα/ητεί εργασία στ ε$ωτερικ .\nΓιατί ι νέ ι αυτ ί, θεωρώντας τ υς « ρε$άτ υς» για δ υλειάς (πτυ!ι ύ! ι και ι άλλ ι) να μην μπ ρ ύν να ρ υν εργασία; Τα δεδ μένα της ικ ν μίας είναι αυτά π υ είναι και ασ αλώς δεν μπ ρ ύν να απ ρρ ηθ ύν λ ι σε εργασία με τα σημερινά δεδ μένα. Εμείς θα καταθέσ υμε μως τις δικές π λύ πρ σ ατες εμπειρίες, ταν δια ημίσαμε για 4 θέσεις εργασίας για πωλητές/εκτιμητές στα γρα εία μας. ?ι γενικές μας παρατηρήσεις άσει των 183 αιτήσεων και 30 συνεντεύ$εων είναι ι ακ λ υθες. Πρ ς τ ύτ εισηγ ύμαστε πρ ς τ υς νέ υς μας πως:\nΥπ άλλ υν πλήρως συμπληρωμέν ι γρα ικ (C.V.) με λεπτ μερείς ημερ μηνίες κλπ, δι τι στ πρώτ στάδι ταν ετ ιμαστεί τ “short list” αυτή θα ασί/εται πάνω στα δεδ μένα τ υ ι γρα ικ ύ.\n'ταν ανείτε τυ!ερ ς να σας καλέσ υν για πρ σωπική συνέντευ$η πρ σέ$ετε τα ακ λ υθα:\n- Ντυθείτε ευπρεπώς, ι άνδρες με κ στ ύμι και γρα άτα εάν είναι δυνατ ν και ι γυναίκες !ι με πρ κλητικ μίνι και με μπ ύστ έ$ω – Δεν πρ σλαμ άνεστε για δισκ θήκη.\n- Σ ήστε τ κινητ σας και α ήστε τ έ$ω απ την αίθ υσα συνέντευ$ης, ως επίσης και τα κλειδιά τ υ αυτ κινήτ υ. Μια αιτήτρια πρ σήλθε μιλώντας στ κινητ της και κατά την διάρκεια της 20λεπτης συνέντευ$ης κτύπησε τ τηλέ ων της 3 ρές. Ασ αλώς και απ ρρί θηκε αμέσως.\n- Μην ρωτάτε τ ν μελλ ντικ /πιθαν εργ δ τη σας ε$’ αρ!ής για ωράρι και μισθ . Α ήστε τ ν εργ δ τη να σας τ ανα έρει. ? ιδιωτικ ς τ μέας σίγ υρα δεν είναι Κυ ερνητικ ς. Εδώ εργά/εστε π τε υπάρ!ει η δ υλειά και αυτ περιλαμ άνει ρισμένες ρές και ακαν νιστα ωράρια.\n- Δώστε μέγιστη σημασία να μάθετε απ τις εμπειρίες της εργασίας σας και !ι ιδιαίτερα π ιες είναι ι απ λα ές. Αυτ θα $εκαθαρίσει στ τέλ ς της συνέντευ$ης !ι ε$’ αρ!ής.\n- Πρ ετ ιμαστείτε για την συνέντευ$η α ύ μελετήσετε την ιστ σελίδα τ υ πιθαν ύ σας εργ δ τη για να δεί$ετε τι πρ ετ ιμαστήκατε επί τ ύτ υ με τ ανάλ γ ενδια έρ ν.\n- «Δ κιμάστε με κύριε και δεν θα !άσετε» μας ανέ ερε ένας ενδια ερ μεν ς. έλιωσε πάγ ς αμέσως με την πρ - σέγγιση αυτή.\n- Λίγα καλά λ για για την εταιρεία τ υ εργ δ τη δεν θα είναι λάθ ς- !ι μως υπερ λές δι τι εργ δ της θα αντιλη θεί τι πρ κειται περί «καλ πιάσματ ς» με !ι καλή εντύπωση στ τέλ ς.\n- 'σ ν α ρά εκείν υς π υ δεν γνωρί/ υν επαγγελματικά αγγλικά (τ υλά!ιστ ν) !ι εκείνα της T.V. και διασκέδασης, δεν έ! υν υπ θεση. Απ ρρίπτ νται απ τ C.V. Σε αυτ ταίνε και ι ίδι ι ι νέ ι π υ α ύ ε$ασ άλισαν ένα πτυ!ί απ τα Κυπριακά καλ ύμενα αγγλ ωνα κ λέγια και πανεπιστήμια στην Κύπρ με Greek-English δεν πρ !ωρ ύν τ υλά!ιστ ν με ένα !ρ ν σπ υδές στην Βρετανία. Δεν είναι θέμα κ στ υς να σπ υδάσετε στην Ελλάδα ή στην Βρετανία, δι τι στην μεν Βρετανία η διάρκεια σπ υδών είναι 3 !ρ νια, ενώ στην Ελλάδα απ 4-6 !ρ νια, επιπλέ ν της δια ρετικής ν τρ πίας μη γνωρί/ ντας επαρκώς την διεθνή γλώσσα και ασ αλώς την Ευρωπαϊκή ν τρ πία.\n- Εάν έ!ετε την ευκαιρία να εργαστείτε στ ε$ωτερικ τ υλά!ιστ ν για 1-2 !ρ νια μετά τ πτυ!ί επί τ υ αντικειμέν υ σας, να είστε σίγ υρ ι για μια θέση εργασίας στην Κύπρ και θα έ!ετε σ αρ πρ άδισμα. - Κλπ 'ταν επιτέλ υς ε$ασ αλίσετε εργασίας μην παρασυρθείτε απ υπάρ! υσες καταστάσεις και συμ υλές των συναδέλ ων σας. Σε μια περίπτωση ι «συνάδελ ι» συνέστησαν στ ν νε πρ σλη θέντα τι «δεν είναι ανάγκη να παράγει τ σ γκ εργασίας» - δι τι θα εκτεθ ύν ι ίδι ι. ?ι συμ υλάτ ρες αυτ ί απ λύθηκαν λ ι. Πως θα πρ κ ψει ένας νε εισερ! μεν ς ταν ακ λ υθεί την ν τρ πία αυτή της Δημ σιας Υπηρεσίας;\n? τ μέας των ακινήτων περνά δύσκ λες/καταστρ ικές στιγμές αλλά είναι τ μέας τ υ μέλλ ντ ς με τα αυ$ημένα επίπεδα τ υ τ υρισμ ύ και υπ δ μών. Στ ν δικ μας τ μέα πως και σε λ υς τ υς τ μείς, η συνε!ής μάθηση είναι μ ν πρ ς ελ ς τ υ νέ υ αλλά μ ν για τ υς « ρε$άτ υς». Μην υπ άλλετε αίτηση για άδεια δι τι «είμαι κ υρασμέν ς». Έντ νη εργασία 2-3 ε δ μάδων ακ λ υθείτε απ κενές περι δ υς. Πρ σπαθήστε να πρ άλλετε την επι!είρηση και στ υς γνωστ ύς/ ικ γένειες σας είτε μέσω ίλων σας/facebook, εγγρα είτε σε διά ρ υς συνδέσμ υς (με την ήθεια τ υ εργ δ τη) και απ κτείστε τ ν δικ σας επι!ειρηματικ κύκλ π υ θα ηθήσει την εταιρεία σας και ασ αλώς εσάς στ τέλ ς.\nΜην πιστεύετε τι τ γρασίδι τ υ γείτ να είναι καλύτερ απ τ δικ σας π υ και να ρίσκεστε. Τ λμήστε ασ αλώς να επιδιώ$ετε καλύτερη θέση, μισθ κλπ αλλά μετρήστε τα «κ υκιά» σας δι τι στην Κύπρ π υ καθένας θέλει να έ!ει την δική τ υ επι!είρηση με πρ τεραι τητα στις πλείστες των περιπτώσεων η άση να είναι ι συγγενείς/ ίλ ι κλπ τίπ τε δεν είναι σίγ υρ .\nΣτ τέλ ς της ημέρας αγαπητ ί μας νέ ι, κάνετε μια σύγκριση μισθ ύ και άλλων ω ελημάτων δι τι δεν είναι μ ν μισθ ς αλλά και κ ινωνικές ασ αλίσεις, ταμεί πρ - ν ίας, υγείας, ταμεί αδειών, δ ιπ ρικά και τ σα άλλα παρεμ ερή.


Περιπλάνηση στο νέο κύμα του χτες και του… σήμερα\nΜουσικό Καφενείο Μακάρι Ζωοδόχου Πηγής και Κομνηνών\nΟι "Εκτός Τροχιάς" σε μια\nκείμενα παρουσίασης: Ηλίας Γιαννίρης\n(για τις ανάγκες της παράστασης ετοιμάστηκε ειδικό χρονολόγιο για το ΝΕΟ ΚΥΜΑ.\nΓια να το δείτε πιέστε εδώ)\nΈναρξη της παράστασης\nΗ αποψινή παράσταση μας αναφέρεται στο Νέο Κύμα του Χτες και του Σήμερα. Όχι γιατί το Νέο Κύμα συνεχίζεται. Αυτό έληξε οριστικά μαζί με την εποχή που το γέννησε, όπως άλλωστε συνέβη και με το ρεμπέτικο. Απλά, αρέσει στους Εκτός Τροχιάς να περιδιαβαίνουν τις μουσικές με τον δικό τους τρόπο, και να μας υπογραμμίζουν, όπως έκαναν οι τροβαδούροι όλων των εποχών, ότι εκτός από τα ξεφαντώματα και τους χορούς, εκτός από τη μοναξιά, υπάρχει και η ζεστασιά, η συντροφικότητα και ο αέναος πολιτισμός του τραγουδιού της ψυχής. Του τραγουδιού που στο απόγειο της ευαισθησίας του, τότε στη 10ετία του '60, το ονομάσαμε Νέο Κύμα.\nΑπόψε θα ακούσουμε ανακατεμένα τραγούδια από αυτό το "αειθαλές Νέο Κύμα", μαζί με διάφορες συνοδευτικές πληροφορίες, ανακατεμένες κι αυτές.\nΑπόπειρα εισαγωγής 1η.\nΣτο γύρισμα των 10ετιών '50-'60 με τον Χατζηδάκι-Θεοδωράκη γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε "έντεχνο λαϊκό τραγούδι". Το Νέο Κύμα της 10ετίας του '60, είναι νεολαίϊκη εκδοχή της επανάστασης που έφεραν στο ελληνικό τραγούδι οι Χατζηδάκις και Θεοδωράκης. Είναι το έντεχνο τραγούδι της νεολαίας.\nΞεκινάμε με ένα τραγούδι που ακουγόταν κατά κόρον στις Μπουάτ, και που θέτει με ισχυρό τρόπο το ερώτημα: Τι ήταν τέλος πάντων αυτό που αποκαλούμε "Νέο Κύμα";\nΑπόπειρα εισαγωγής 2η.\nΤο Νέο κύμα είναι σαν μουσικό παραμύθι. Παραμύθι-παραμύθι δώσ' του κλότσο να αρχινήσει. Από την αυγή της ιστορίας ξέρουμε ότι υπήρχαν μουσικοί αφηγητές. Κάλυπταν την ανάγκη των ανθρώπων να ψυχαγωγούνται σε ώρες εκτός πανηγυριού ή χορού. Συνήθως ήταν περιπλανώμενοι, κυρίως γιατί τα στενά όρια του τόπου τους δεν τους εξασφάλιζαν το ακροατήριο που είχαν ανάγκη. Έψαχναν λοιπόν αλλού για ακροατές που θα 'θελαν να ακούσουν τα τραγούδια τους. Μάλιστα ήταν περιζήτητοι γιατί οι μουσικές τους αφηγήσεις είχαν μαζί με τον ψυχαγωγικό και διδακτικό ρόλο. Μουσικά παραμύθια λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος να μαθαίνεις, για παράδειγμα τι είναι ο Λόρκα, τι είναι Ισπανικός Εμφύλιος, τι είναι θέατρο.\nΦτερωτή του μύλου\nΤο "γύρνα φτερωτή του μύλου" είναι νέο κύμα, προέρχεται όμως από το θέατρο, για το οποίο και γράφτηκε. Όπως και οι νεκροθάπται, που ήταν επίσης από θεατρικό, τη Φαύστα του Μπόστ.\nΤελικό εισαγωγικό -επίκληση της μούσας\nΤι είναι το Νέο Κύμα του χτες και του σήμερα; Όλοι οι μουσικοί αφηγητές, οι προ-ομηρικοί ραψωδοί, οι μεσαιωνικοί Τροβαδούροι, οι ανατολίτες Ασίκηδες, οι τσιγγάνοι μουσικοί, οι λυράρηδες, καλούσαν τη μούσα να τους βοηθήσει.\nΑς καλέσουμε κι εμείς τη μούσα την πολύτροπο με ένα σύγχρονο "Νεοκυματικό" Τραγούδι:\nΤο Νέο Κύμα είναι ένα κλίμα\nΤο Νέο Κύμα όλων των εποχών είναι ένα κλίμα. Είναι τρυφερό τραγούδι και ρομαντισμός. Είναι κυρίως μια ιδιαίτερη ζεστή σχέση του μουσικού ή των μουσικών με το κοινό τους, τους γνωστούς και φίλους.\nΤο Νέο κύμα είναι ταυτόχρονα και εκείνη τη διάθεση του να είσαι εδώ αλλά και να μην είσαι, να είσαι παρών-απών, να είσαι εδώ αλλά η σκέψη σου να ταξιδεύει.\nΤρία τραγούδια από το 60 μέχρι σήμερα\nΗ προέλευση του νεολαιϊκού τραγουδιού\nΌταν οι πληθυσμοί όλων των εποχών έκαναν μεγάλες πόλεις, οι περιπλανώμενοι μουσικοί σταθεροποιούνταν σε μόνιμα στέκια, και ώρες-ώρες τραγουδούσε η μέσα ψυχή τους. Ο σκοπός τότε δεν ήταν ο χορός και το ξεφάντωμα, αλλά η αφήγηση με μουσική, η μυσταγωγία του να ακούς το στίχο μαζί με το λόγο. Μέσα στα μουσικά καφενεία, στα καφέ αμάν, στα καφέ σαντάν, στα καφωδεία, στους τεκέδες, στην μεσοπολεμική ταβέρνα, στη μπουάτ, στα μουσικά μπαρ υπήρχε μια παράπλευρη μουσική πορεία, μαζί με τα κυρίαρχα είδη και ρεύματα.\nΣτην πόλη οι μουσικές φόρμες απελευθερώθηκαν από το παραδοσιακό και έγιναν έντεχνες. Στην Ελλάδα του 20ου αιώνα, Τροβαδούροι, όπως ο Αττίκ, αλλά και μουσικοί μετασχηματιστές του δημοτικού, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, έδωσαν σημαντική ώθηση σε αυτό που ονομάζουμε "αστικό λαϊκό τραγούδι".\nΑκολούθησε το "αστικό έντεχνο λαϊκό τραγούδι" των Θεοδωράκη-Χατζηδάκι, για να ακολουθήσει αμέσως μετά μια παραλλαγή αυτού του ρεύματος του έντεχνου τραγουδιού που δημιουργήθηκε από τη νεολαία. Το "αστικό, έντεχνο νεολαιϊκο τραγούδι", με την ευαισθησία του, όπως ακούσαμε με τα προηγούμενα τρία τραγούδια, αλλά και με τα αντιπολεμικά-φιλειρηνικά του νοήματα, όπως θα ακούσουμε στα επόμενα δύο τραγούδια. Αυτό είναι Νέο Κύμα:\nΙρλανδός και Ιουδαίος\nΤο τραγούδι ενώνει τους νέους\nΗ νεολαία της 10ετίας του '60 ήταν η πρώτη μεταπολεμική γενιά. Η Ελλάδα μόλις έβγαινε από την τραυματική και διχαστική και μεταναστευτική 10ετία του '50. Οι φοιτητές συνυπήρχαν στο κέντρο της Αθήνας, σε στέκια. Το φιλειρηνικό κίνημα, με τον πόλεμο του Βιετνάμ, και αργότερα τους Χίππις, στο απόγειο του. Οι αγώνες μαζικοί και κοινοί, κυρίως για την εκλογική βία και νοθεία, το Κυπριακό, και το 1-1-4 άρθρο του Συντάγματος. Η νεολαία συμμετέχει παντού. Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι Γραμματέας στους Λαμπράκηδες. Υπήρχε ανάγκη για συζήτηση, αλλά και συντροφιά. Η μουσική πάντα ένωνε τους ανθρώπους. Τους νέους και τις νέες της 10ετίας του '60 τους ένωσε αυτή η καινούργια μουσική, που εμφανίστηκε το 1960-61 και το 1964 ονομάστηκε "Νέο Κύμα".\nΤο Νέο Κύμα είναι και "η απουσία του άλλου"\nΒέβαια σε τέτοιες εκδηλώσεις ρομαντισμού, όπως είναι το Νέο Κύμα κάθε εποχής, ιδιαίτερος λόγος γίνεται για τη γυναίκα. Η Μοναξιά του ενός, η απουσία του άλλου ίσως αποτελεί τον κορμό της ευαισθησίας του Νεοκυματικού ρομαντισμού. Ακολουθούν τρια τραγούδια.\nΟι μουσικοί του Νέου Κύματος δεν θα μπορούσαν να είναι παρά ...νέοι, που προέρχονταν περισσότερο από τις παρέες, παρά από το χώρο της μουσικής. Αν είχαν σχέση με τη μουσική τόσο το καλύτερο. Μόλις είχαν τελειώσει το σχολείο οι Καίτη Χωματά και η Πόπη Αστεριάδη. Ο Γιώργος Ζωγράφος και ο Αλέξης Γεωργίου ήταν ηθοποιοί. Η Αρλέτα και ο Νίκος Χουλιαράς σπούδαζαν στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Γιώργος Κοντογιώργος σπούδαζε ιατρική. Ο Μιχάλης Βιολάρης ήταν φοιτητής φιλολογίας. Ο Διονύσης Σαββόπουλος δήλωνε ότι γράφει στίχους και μουσική και ότι δεν είναι τραγουδιστής.\nΜερικοί, όπως ο Γιάννης Αργύρης, ο Γιώργος Ζωγράφος, η Αρλέτα, ο Λάκης Παπάς παρέμειναν νέοι, φέροντας ανεξίτηλο μέσα στις 10ετίες το στίγμα της εποχής τους.\nΝέοι και νέες, ξέροντας λίγη μουσική και έχοντας περίσσευμα ευαισθησίας, με μια κιθάρα και ευαίσθητους-ανήσυχους στίχους έφτιαχναν παρεϊστικο κλίμα. Σχεδόν κάθε παρέα είχε και μια κιθάρα. Κάποιοι έγραφαν και στιχάκια. Άλλοι μελοποίησαν γνωστούς ποιητές. Έτσι βγήκαν οι μουσικοί του Νέου Κύματος. Μερικοί, όπως ο Σαββόπουλος εξέλιξαν τη μουσική τους ικανότητα μαζί με το κοινό τους, δίνοντας έμφαση στο στίχο. Άλλοι, που είχαν κάποια καλλιτεχνική παιδεία, έδωσαν πιο προχωρημένα έργα. Το "Μπολιβάρ" είναι μια τέτοια περίπτωση.\nΑς ακούσουμε 5 τραγούδια από αυτό που ονομάζουμε απόψε Νέο Κύμα του Χτες και του Σήμερα.\nΤο Νέο Κύμα δημιούργησε τη Μπουάτ, και αντιστρόφως. Μπουάτ είναι στα γαλλικά το κουτί. Οι Μπουάτ ήταν μικρές σαν κουτιά και σέρβιραν φτηνά ποτά σε πολύ χαμηλή τιμή (στη Ρουλότα σέρβιραν και τραχανά), με χαμηλό φωτισμό, χαμηλά καθίσματα (πάγκοι ή σκαμνάκια, συχνά φλοκάτες και μαξιλάρια στο πάτωμα), χαμηλό παρείστικο ήχο χωρίς ενισχυτές. Στους τοίχους καλλιτεχνική εικονογράφηση. Η λιτότητα σε όλο της το μεγαλείο, με μεγάλο περίσσευμα διάθεσης για συνεύρεση και τραγούδι. Μερικές φορές διάβαζαν ποίηση ανάμεσα στα τραγούδια. Περίπου στο κλίμα που παλιότερα η γιαγιά έλεγε παραμύθια.\nΟι αμηχανίες μας, η εφηβεία μας, οι ανησυχίες μας, η αυτοκριτική ματιά μας. Ο Δ. Σαββόπουλος, ιδιαίτερα ευαίσθητος στα υπαρξιακά τότε και τώρα.\nΜπουάτ βέβαια σήμαινε "Πλάκα", κάτω από την Ακρόπολη. Γιατί εκεί, στη 10ετία του 60 είχαν απαξιωθεί τα παλιά σπίτια της περιοχής, δεν μπορούσαν και να γίνουν πολυκατοικίες λόγω της Ακρόπολης και της σχετικής απαγόρευσης. Εκείνη την εποχή ο κόσμος μετανάστευε μαζικά από τις μονοκατοικίες στις πολυκατοικίες. Φτηνά νοίκια λοιπόν στις μονοκατοικίες της περιοχής της Πλάκας, επιχειρήσεις χαμηλού κόστους, πελάτες φτωχαδάκια, φτηνές τιμές. Αυτό ήταν η Μπουάτ που στέγασε το Νέο Κύμα, ένα πραγματικό φυτώριο νέων καλλιτεχνών, και χώρος προβληματισμού και διαμόρφωσης δημοκρατικών συνειδήσεων, κυριολεκτικά εξωθεσμικό, ανθρώπινο, αυθεντικό.\nΤο 1961 ανοίγει ο "Τιπούκειτος" σε ένα υπόγειο της οδού Νικοδήμου, ως καλλιτεχνικό καφενείο. Εκεί τραγουδούσαν με τις κιθάρες τους δυό άγνωστοι νεαροί: Ο Λάκης Παππάς πρώτα και κατόπιν ο Κώστας Χατζής.\nΆλλες μπουάτ της εποχής το Στέκι του Γιάννη (Πουλόπουλος) που σέρβιρε τραχανά, η Κιβωτός του Μίνου Αργυράκη (μετέπειτα Νεφέλες) όπου πρωτοτραγούδησε η Αρλέτα, οι Εσπερίδες του Γιάννη Αργύρη, η Ρουλότα (Χατζής, Σαββόπουλος, Χωματά), το Συμπόσιο, η Καρυάτις, η Απανεμιά, το Τετράδιο, η Αυλαία, ο Σκορπιός. Αμέσως μετά ακολούθησαν τα πλακιώτικα μπαράκια. Και αργότερα το χάος, μέχρι τα τέλη της 10ετίας του '70 που εκδιώχθηκαν από εκεί τα κέντρα για να σκορπίσουν στο υπόλοιπο κέντρο της πόλης.\nΗ αέναη κριτική των νέων\nΤο νέο κύμα ταυτίζεται με την περίοδο εκείνη που η Ελλάδα συνέρχεται από τις πληγές. Μια νέα γενιά έχει μεγαλώσει, η πρώτη μεταπολεμική, και έχει διάθεση να κάνει άλλα πράγματα. Μια γενιά που στέκεται με κριτική ματιά και στάση απέναντι στον κόσμο των μεγάλων. Ιδού τρία τραγούδια που ανήκουν στην κατηγορία αυτή, του Νέου Κύματος του χτες και του σήμερα\nΤο Νέο Κύμα είναι "δημόσια μουσική απόλαυση"\nΑξίζει βέβαια να υπενθυμίσουμε στους νεότερους ότι μόλις το 1958 πρώτο-κυκλοφόρησαν τα 45άρια, το 1961 έγινε το πρώτο LP 33,5 στροφών, το 1964 γίνεται η πρώτη στερεοφωνική ηχογράφηση, το 1965-66 πρώτο-εκπέμπει η τηλεόραση, και το 1970 η κασέτα και το κασετόφωνο. Άρα δεν υπήρχαν και σπουδαία τεχνικά μέσα για ιδιωτική απόλαυση.\nΕπομένως, η βραδινή έξοδος και η καθημερινή ανάγκη για επικοινωνία-ψυχαγωγία ταυτίστηκαν. Το τι κουβεντολόι γινόταν λίγο πριν αρχίσει το πρόγραμμα δε λέγεται. Μόλις άρχιζε το πρόγραμμα, όλοι σιωπούσαν. Τη συντροφικότητα βοηθούσαν δραστικά και τα σκαμνάκια της μπουάτ, αφού ο ένας ήταν κυριολεκτικά πάνω στον άλλον. Η ατμόσφαιρα, ο ρομαντισμός εξασφαλιζόνταν από κεράκια και χαμηλά φώτα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ακόμη και ο ψίθυρος του καθένα μπορούσε να ακουστεί. Κυρίως όμως μπορούσε να ακουστεί η ψυχή του καλλιτέχνη μαζί με την ανθρώπινη μουσική του ερμηνεία, καθώς δεν υπήρχαν μικροφωνικές εγκαταστάσεις. Πολλές φορές δεν υπήρχε καν πάλκο.\nΤεράστια η ποιοτική διαφορά με την αμέσως επόμενη περίοδο που άρχισε με τη δικτατορία και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της 10ετίας του '80. Έμμεση απαγόρευση της ανθρώπινης επικοινωνίας της μπουάτ με αστυνομοκρατία. Μεγάλες πίστες, μεγάλες ορχήστρες, Βοσκόπουλοι και Μαρινέλες. Μετά τη δικτατορία, στις μεγάλες πίστες προστέθηκαν μεγάλα στάδια και συναυλίες. Ωστόσο, μερικοί παρέμειναν τροβαδούροι. Ο Άσιμος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στα νιάτα του, ο Λοϊζος, μαζί με το μετεξελιγμένο Σαββόπουλο και τον πάντα ευαίσθητο Χατζηδάκι.\nΑπό το '80 μέχρι τις μέρες μας διαπιστώνουμε ευχάριστα ότι πλήθυναν ξανά οι τροβαδούροι. Ορισμένοι παίρνουν ασίκικα χαρακτηριστικά, όπως ο Ρος Ντέϊλι, ο Ξυδάκης, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, οι Χαϊνηδες.\nΤραγούδι με υπονοούμενα και κριτική\nΘα ακούσουμε 4 νεοκυματικά τραγούδια του χτές και του σήμερα που ασκούν έντονη κοινωνική κριτική.\nΑς ξαναγυρίσουμε στο τότε. Το 1965 η νεοδημιουργηθείσα δισκογραφική εταιρεία "Λύρα" του Αλέκου Πατσιφά συγκεντρώνει και δισκογραφεί τους ανήσυχους νέους μουσικούς και όλους τους διανοούμενους της εποχής. Στο νέο μουσικό είδος που πλάσαρε έδωσε την προσωνυμία "Νέο Κύμα", κατά τη "nouvel vague" της Γαλλίας, δηλαδή τη νέα γενιά σκηνοθετών του γαλλικού κινηματογράφου του '60. Η "Λύρα" αποκρυστάλλωσε τη νέα ανερχόμενη κοινωνική μουσική ανάγκη, κυρίως της νεολαίας, να εκφραστεί.\nΑκολουθούν τρία τραγούδια που περιγράφουν "στιγμές" και σε κάνουν να ονειροπολείς.\nΝαύτη γέρο ναύτη\nΜπαλάντα του Αντρίκου\nΗ σημερινή ύφεση του ψυχικού\nΣήμερα η κοινωνία είναι πια κατακερματισμένη. Οι μουσικοί ειδικεύονται σε ένα είδος και ένα κοινό, όπως ακριβώς ο καθένας προσπαθεί να ειδικευτεί σε κάτι για να το πουλάει καλύτερα. Το τραγούδι, ακόμη και το τραγούδι της ψυχής, αυτό που θα λέγαμε "αειθαλές Νέο Κύμα", δυστυχώς πρέπει να γίνει εμπόρευμα. Και ο τροβαδούρος πρέπει να περάσει από τα κανάλια της κάθε εταιρείας και να πουληθεί για να μπορέσει να εκφράσει την ψυχή του στο κοινό του. Είμαστε στην εξύψωση του τεχνικού και στην ύφεση του ψυχικού. Μερικοί, ευτυχώς, επιμένουν στο συντροφικό, το τρυφερό, το ποιοτικό, σαν μια μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα και τη χυδαιότητα.\nΘα τελειώσουμε με 7 τραγούδια.\nΕλπίζουμε να ζεστάθηκε σήμερα η ψυχή σας. Νάστε καλά μέχρι να τα ξαναπούμε.\nΕίσαι ένας διάβολος\nΔρόμο άλλαξε ο αγέρας\nΑγγελικόπουλος Βασίλης, "Ο Χατζηδάκις στην "Εποχή της Μελισσάνθης", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4-11-2001.\nΑγγελικόπουλος Βασ., "Το τραγούδι στο τέλος του αιώνα", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-7 ΗΜΕΡΕΣ, 26-4-1998\nΑγγελικόπουλος Βασ., "Χατζηδάκης - Θεοδωράκης στο σταυροδρόμι του '60", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 26 Απριλίου 1998.\nΑπέργης Φώτης, Αφιέρωμα-Η Columbia ξαναζεί, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ, 25-26-12-1999.\nΑφιέρωμα "Νεοελληνική Τέχνη- Τεχνοκρίτες και Ιστορικοί", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-7 ΗΜΕΡΕΣ, 8-3-1998\nΑφιέρωμα-Αντίο Μάνο, ΕΘΝΟΣ, 17-6-1994.\nΑφιέρωμα-Μάνος Χατζηδάκης-Μισός Αιώνας Μουσικής, ΑΥΓΗ, 16-6-1994.\nΑφιέρωμα-Μάνος Χατζιδάκης-Έφυγε ο Μεγάλος Ερωτικός, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 16-6-1994.\nΓεραμάνης Πάνος, Κάποτε στα Κέντρα, ΔΙΦΩΝΟ, Δεκέμβριος 1996.\nΓεραμάνης Πάνος, Λουκιανού συναισθήματα, ΤΑ ΝΕΑ, 23-12-1992.\nΓεωργούδης Παναγιώτης, Μια άγνωστη άνοιξη του ρεμπέτικου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 4-10-1997.\nΔημητριάδης Γιάννης, Ολύμπιανς και Βερμούτ, ΤΑ ΝΕΑ, 5-9-1994.\nΔραγουμάνος Πέτρος, "Από τις 33 στροφές στα CD", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 26-4-1998\nΔραγουμάνος Πέτρος, ΟΔΗΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 1950- 1994 LPs & Maxi-Singles & CDs, Π. Δραγουμάνος, Αθήνα 1994.\nΛιάβας Λάμπρος, διαβάζοντας τους ήχους, ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ, Νο 1, Δεκ. 1999, Βουλή των Εφήβων.\nΛιάβας Λάμπρος, Τα βιβλία των τραγουδιών, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 31-8-1994.\nΜουσική-Επιμένουμε Ελληνικά, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 5-4-1997.\nΠαπαδάκης Γιώργος, Η Διασκέδαση στο Νεοελληνικό Πολιτισμό, ΔΙΦΩΝΟ, Δεκέμβριος 1996.\nΠαπακώστα Γιάννη "Φιλολογικά Καφενεία της Αθήνας", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-7 ΗΜΕΡΕΣ, 15-2-1998\nΠαπαστεφάνου Γιώργος, "Το Χρυσό Νέο Κύμα", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 26-4-1998\nΤέλος Εποχής-Η Δισκογραφία δεν μένει πια εδώ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 5-1-1997.\nΤσάμπρας Γιώργος, "Στον αστερισμό του έντεχνου", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 26 Απριλίου 1998.\nΧατζηδάκης Γιώργος, "Τα πρώτα σουξέ του αιώνα", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 26-4-1998


Lin & Yang Lighting Co., Ltd. - Γύρος εργοστασίων\nLin & Yang Lighting Co., Ltd. Γύρος εργοστασίων\nΗ γραμμή παραγωγής μας Η γραμμή παραγωγής μας\nΗ καυτό κάμψη, η συγκόλληση, η στίλβωση, το ψήσιμο και είναι όλες από τους ειδικευμένους τεχνικούς μας. Η ασφάλεια λαμπτήρων υπερβαίνει τη γενική απαίτηση της χρήσης. _γυαλίζω, ψήνω τελειώνω και χρωματίζω είμαι επανειλημμένα λειτουργώ, που εξασφαλίζω να απο:τρέπω από χρώμα αφαιρώ, χρώμα εξασθενίζω ή οξυδώνω.\nΚάθε προϊόν θα είναι μεμονωμένη συσκευασία με polybag φυσαλίδων για κάθε εξάρτημα. Κατόπιν τεθειμένος τους στο polyfoam, το οποίο ανασκάπτεται για να ταιριάξει τις μορφές των εξαρτημάτων για να αποτρέψει την πρόσκρουση ή το τρίψιμο. Το χαρτοκιβώτιο είναι τυποποιημένη πτυχή 5 A=B άσπρος ή καφετής με τα σημάδια χαρτοκιβωτίων όπως ζητείται.\nΠρέπει να πάρουμε τη μεγάλη τιμή από την εργασία με πολλά διάσημα εμπορικά σήματα στην Κίνα, όπως Sheng Qiu, η Hua Yi, κ.λπ. Επίσης έχουμε παράσχει τις υπηρεσίες OEM/ODM για τους σφαιρικούς πελάτες πολλά έτη, τα προϊόντα μας αγοράζονται και χρησιμοποιούνται εσωτερικός και υπερπόντιος όπως το ξενοδοχείο Sheraton, το πανδοχείο διακοπών και η κυβερνητική οικοδόμηση της πόλης Fuyang.\nΈχουμε το διαμέρισμα σχεδίου μας και μπορούμε να παρέχουμε την τέχνη παραγωγής για την έγκρισή σας μέσα σε 48 ώρες.


Brene Brown: Η αίσθηση του "ανήκω" - Εναλλακτική Δράση\nBrene Brown, Βιβλίο, Διάβασέ το!, Τρόπος να ζεις\nΗ αληθινή αίσθηση του “ανήκω”\nεπιτυγχάνεται μόνο με τον αυθεντικό, ατελή εαυτό μας\nΗ Brene Brpwn, στο καταπληκτικό βιβλίο της “Ευτυχώς που δεν είμαι τέλειος” (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας), αναφέρει μεταξύ των άλλων τη σημασία για την αίθσηση του “Ανήκω”. Άλλα εξαιρετικά άρθρα της ίδια συγγραφέως είναι τα\nΗ δύναμη του να είσαι ευάλωτος (Βίντεο)\nΗ αίσθηση του “ανήκω” είναι η έμφυτη επιθυμία του ανθρώπου να είναι μέρος από κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Επειδή αυτή η λαχτάρα είναι πρωταρχική, συχνά προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε με το να προσαρμοζόμαστε στα μέτρα και τα σταθμά των άλλων και να αναζητάμε την αποδοχή τους. Όμως αυτά δεν είναι απλώς κούφια υποκατάστατα του «ανήκω», αλλά συχνά αποτελούν εμπόδια για να φτάσουμε σ’ αυτό. Η αληθινή αίσθηση ότι ανήκουμε δημιουργείται μόνο όταν είμαστε παρόντες στον κόσμο με τον αυθεντικό, ατελή εαυτό μας. Γι’ αυτό, δεν μπορεί ποτέ να είναι μεγαλύτερη από το επίπεδο της αυτοαποδοχής μας.\nΈνας από τους λόγους που μου πήρε τόσο καιρό να αναπτύξω αυτούς τους ορισμούς ήταν ότι, πολύ συχνά, δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι ισχύουν. Τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά αν μελετούσα την επίδραση που έχουν οι κουτσουλιές των πουλιών στη γονιμότητα του εδάφους, αλλά τα θέματα με τα οποία καταπιάνομαι εγώ είναι προσωπικά και πάρα πολλές φορές οδυνηρά.\nΜερικές φορές, καθώς στρεφόμουν στα στοιχεία μου για να φτιάξω ορισμούς σαν τους παραπάνω, με έπιαναν τα κλάματα. Δεν ήθελα το επίπεδο της αγάπης που είχα για τον εαυτό μου να περιορίζει το πόσο μπορούσα να αγαπήσω τον άντρα μου ή τα παιδιά μου. Γιατί; Γιατί το να τους αγαπώ και να αποδέχομαι τις ατέλειες τους μου ήταν πολύ πιο εύκολο από το να στρέψω τον προβολέα της αγάπης και της καλοσύνης στον εαυτό μου.\nΑν κοιτάξεις τον ορισμό της αγάπης και σκεφτείς τι σημαίνει από τη σκοπιά της αγάπης του εαυτού, θα δεις ότι είναι πολύ συγκεκριμένος. Για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας χρειάζεται να μάθουμε να τον εμπιστευόμαστε, να του φερόμαστε με σεβασμό και να είμαστε καλοί και στοργικοί μαζί του. Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο αν σκεφτείς πόσο σκληροί είμαστε οι περισσότεροι με τον εαυτό μας.\nΞέρω ότι πολλές φορές μιλάω στον εαυτό μου με τρόπους με τους οποίους δεν θα διανοούμουν ποτέ να μιλήσω σε άλλον άνθρωπο. Πόσοι από εμάς δεν λέμε ξανά και ξανά “Μα είμαι τόσο ηλίθιος, Θεέ μου!” Όπως ακριβώς μια τέτοια κουβέντα σε κάποιον που αγαπάμε θα ήταν εντελώς ασύμβατη με την άσκηση της αγάπης, το να μιλάμε έτσι στον εαυτό μας έχει βαριές επιπτώσεις στην αγάπη μας γι’ αυτόν.\nΑξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι στον ορισμό του «ανήκω» χρησιμοποιώ τις λέξεις έμφυτη και πρωταρχική. Είμαι πεπεισμένη ότι αυτή η αίσθηση είναι στο DΝΑ μας και συνδέεται κατά πάσα πιθανότητα με τα πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης. Με δεδομένο το πόσο δύσκολο είναι να καλλιεργήσουμε την αυτοαποδοχή μέσα σε μια κοινωνία μανιακή με την τελειότητα, και γνωρίζοντας πόσο ριζωμένη είναι μέσα μας η ανάγκη να ανήκουμε, δεν είναι διόλου παράξενο ότι αναλώνουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να προσαρμοστούμε στις επιταγές των άλλων και να κερδίσουμε την αποδοχή τους.\nΕίναι πολύ πιο εύκολο να πούμε: «Θα είμαι όποιος και ό,τι θέλεις εσύ να είμαι, αρκεί να νιώθω ότι είμαι κι εγώ μέρος σε όλο αυτό». Από τις συμμορίες μέχρι το κουτσομπολιό, κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να προσαρμοστούμε, αν πιστεύουμε ότι αυτό θα καλύψει την ανάγκη μας να ανήκουμε. Όμως δεν την καλύπτει. Μπορούμε να ανήκουμε μόνο όταν προσφέρουμε τον πιο αυθεντικό μας εαυτό και όταν μας αγκαλιάζουν γι’ αυτό που αληθινά είμαστε.


ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΦΡΙΚΗ. Εντοπίστηκαν 21 γυναικεία γεννητικά όργανα σε σακούλα δίπλα σε κάδο. Μακάβριο εύρημα κοντά στον Σταθμό Λαρίσης\nΦΡΙΚΗ. Εντοπίστηκαν 21 γυναικεία γεννητικά όργανα σε σακούλα δίπλα σε κάδο. Μακάβριο εύρημα κοντά στον Σταθμό Λαρίσης\nΑνθρώπινα όργανα περιείχε μαύρη σακούλα, που εντόπισε διερχόμενος πολίτης δίπλα σε κάδο απορριμμάτων, στην οδό Ιουλιανού, κοντά στον Σταθμό Λαρίσης. Αμέσως ειδοποίησε την αστυνομία, η οποία έσπευσε στο σημείο και διαπίστωσε ότι στη σακούλα υπήρχαν 21 γυναικεία όργανα, μέσα....\nσε φορμόλη. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές που επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι να πρόκειται για όργανα που αφαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια ιατρικών επεμβάσεων, χωρίς, βέβαια, να αποκλείεται τίποτα μέχρι αυτή την ώρα.