Απο σκέψεις μέχρι διηγήματα... Ο κόσμος μου, ρεαλιστικός είτε όχι, όπως τον αντιλαμβάνομαι.\n-Νεαρέ, έχεις φωτιά;, ρώτησε το Νικόλα η γυναίκα που καθόταν δίπλα του, στο πεζούλι κάτω από τον μεγάλο πλάτανο. Φαινόταν ώριμη σε ηλικία, ωστόσο το ντύσιμό της δε συμβάδιζε με τα χρόνια της. Κρατούσε ένα τσιγάρο και φορούσε ένα κοντό φόρεμα με αποκαλυπτικό ντεκολτέ.\n-Λυπάμαι, δεν καπνίζω..., είπε εκείνος ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο. Φαινόταν παλιό, οι σελίδες του ήταν κιτρινισμένες.\n-Εγώ πάλι, λυπάμαι που καπνίζω..., είπε εκείνη κοιτώντας τον ακόμη, αλλά δεν πήρε κάποια απάντηση.\n-Ώστε δεν καπνίζεις... Πίνεις, τουλάχιστον;, ξαναπροσπάθησε η γυναίκα, βγάζοντας έναν αναπτήρα από τη τσάντα της. Άναψε με αργές κινήσεις το τσιγάρο κι ο Νικόλας την κοίταξε απορημένος. Αφού είχε φωτιά εξαρχής, τι ζητούσε; Τι μπορεί να ήθελε από εκείνον μια γυναίκα σε τέτοια ηλικία;\n-Δεν καπνίζω ούτε πίνω.., της είπε. Παρατηρώντας την πιο προσεκτικά, ο Νικόλας σκέφτηκε πως η γυναίκα είχε όμορφα χαρακτηριστικά. Αν, βέβαια, αφαιρούσε κανείς τους τόνους βαψίματος και την εμφανή ταλαιπωρία από το πρόσωπό της.\n-Ούτε πίνεις!, κρυφογέλασε εκείνη, ακολουθώντας με τη ματιά της τον καπνό που χανόταν στη φυλλωσιά του αιωνόβιου πλατάνου.\n-Καλά, κατάλαβα... Όπως φαίνεται, μεγαλώσαμε πια! Ίσως, ίσως φταίνε και τα μαλλιά μου, αν τα έβαφα κόκκινα..., μονολόγησε η γυναίκα. -Εγώ, παρεξήγησες... Ήθελα απλώς να ξαποστάσω..., απάντησε ο Νικόλας.\n-Δε βαριέσαι! Καλύτερα! Προτιμώ λίγη παρέα..., του είπε, ξαναβρίσκοντας το κέφι της.\nΟ Νικόλας χαμογέλασε και ξανάπιασε το βιβλίο, αλλά μάταια. Η γυναίκα τον διέκοψε πάλι.\n-Καταραμένα χελιδόνια..., είπε.\n-Πως; Τι σου φταίξανε τα χελιδόνια;, είπε ο Νικόλας, κοιτώντας την. Το βλέμμα της πλανιόταν σε δυο μικρά χελιδόνια που στριφογύριζαν στον αέρα.\n-Είναι όμορφα, χαριτωμένα και πάντα φεύγουν μακριά. Δε φτάνει αυτό;, σχολίασε εκείνη, σβήνοντας το τσιγάρο στο χώμα.\n-Δεν έχεις φύγει ποτέ από εδώ;, ρώτησε ο Νικόλας.\n-Πάντα φεύγω, μα όχι για πάντα... Στη θάλασσα δεν έχω πάει ποτέ. Είναι πολύ μακριά από εδώ, έτσι;\n-Είναι, αρκετά..., απάντησε ο Νικόλας, κοιτάζοντας ασυναίσθητα το ρολόι του.\n-Δε βαριέσαι. Εγώ ό,τι χρειαζόταν να μάθω, το διδάχτηκα στο δρόμο. Και η ζωή, να ξέρεις, είναι θνητή κι όχι κάποια αλάβωτη θεά.... Κι ως γνωστόν είναι μεγάλη πόρνη... Αυτή είναι η ζωή, νεαρέ. Και θα έλεγε κανείς πως της μοιάζω, μόνο που είχα την ατυχία να με βαφτίσουν Ισμήνη αντί για Ζωή, έτσι δεν έχω τίποτε ποιητικό επάνω μου..., είπε κι άναψε κι άλλο τσιγάρο.\nΟ Νικόλας την κοίταξε αποσβολωμένος.\n-Ισμήνη Βελιστίγη!, είπε ξαφνικά.\n-Τι;, απάντησε εκείνη ψύχραιμα.\nΟ Νικόλας ένιωσε τις παλάμες του να μουδιάζουν. Το βιβλίο άνοιξε ελαφρά κι από μέσα γλίστρησε ένα αποξηραμένο τριαντάφυλλο, που χρησίμευε ως σελιδοδείκτης. -Μισό λεπτό... Με ξέρεις;, ρώτησε εκείνη, παραξενεμένη.\n-Είπες μόλις, πως σε βαφτίσανε Ισμήνη..., απάντησε ο Νικόλας, αποφεύγοντας να διασταυρωθεί με το βλέμμα της. -Όμως δε σου είπα επιθ...\n-Ισμήνη, πες μου... Αγάπησες ποτέ σου;, ρώτησε έντονα ο Νικόλας.\nΗ Ισμήνη ενοχλήθηκε από την ξαφνική ανάκριση, αλλά απάντησε.\n-Τι με πέρασες; Ναι, κάποτε... Άνθρωπος είμαι κι εγώ...\n-Συνέβη ότι η αγάπη είναι παρεξηγημένη λέξη, νεαρέ! Έλεγε πως μ' αγαπούσε, μα μόλις έμαθε ποια είμαι στ' αλήθεια, με παράτησε μ' ένα μωρό στην αγκαλιά... -Και το μωρό;, βιάστηκε να ρωτήσει ο Νικόλας. Καμία απάντηση.\n-Το μωρό, διάολε, το μωρό;;, επέμεινε ο Νικόλας, με το βλέμμα καρφωμένο χάμω. -Το έδωσα... Τι να 'κανα; Με φαντάζεσαι εμένα μ' ένα μπιμπερό στο χέρι; Πιστεύω πως έκανα το καλύτερο. Ξέρεις, καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς να μοιάζει... Έπειτα όμως ξανάρχομαι στα λογικά μου κι εύχομαι να μη συναντηθούν ποτέ οι δρόμοι μας. Τι να του πω; Θα πέθαινα από ντροπή, να μάθαινε πως μάνα του είναι μια... -Πρέπει να πηγαίνω..\nΗ Ισμήνη λυπήθηκε.\n-Φεύγεις; Κρίμα... Ποτέ δε με ξαναπλησίασε κάποιος, χωρίς να θέλει κάτι από εμένα..., του είπε.\nΟ Νικόλας κοντοστάθηκε.\n-Ξέρεις, δε φταίνε τα χελιδόνια... Αυτή είναι η φύση τους..., είπε ο Νικόλας τελικά.\nΑντίο, Ισμήνη. Ίσως, όταν ξανάρθω, να σε πάω να δεις τη θάλασσα...\nΗ Ισμήνη χαμογέλασε.\n-Αντίο..., του είπε.\nΜόλις έφυγε, η Ισμήνη πρόσεξε το τριαντάφυλλο που είχε παραπέσει. Έσκυψε να το μαζέψει και τότε κατάλαβε... Αναστενάζοντας, διάβασε το σημείωμα που ήταν τυλιγμένο γύρω του. "Νικόλα, μια μέρα να με ψάξεις. Ίσως καταλάβεις και με συγχωρήσεις, τότε. Σε αγαπώ παντοτινά, η μαμά σου,\nΗ Ισμήνη έσφιξε το τριαντάφυλλο και σκούπισε το κόκκινο κραγιόν. Πλησίασε το περίπτερο και ζήτησε εφημερίδα, να ψάξει αγγελίες για δουλειά. Ήταν καιρός, πια.\nTags: Αταξινόμητα → Διαβάστε το άρθρο\nΤης θάλασσας. Της μέλισσας. Και της νυκτός\nΑγκαλιασμένο το χαζεύει ένα ζευγάρι\nΣμήνος πετούν οι γλάροι\nΠρομηνύεται συμφορά Μα τι το νοιάζει το ζευγάρι\nΟ κόσμος τους είναι Ο ένας με τον άλλο\nΚι άλλος με τον ένα\nΓοργόνες μαύρα φορούν\nΚι ωστόσο ξημερώνει\nΚρύβεται το φεγγάρι\nΑποκοιμιέται το ζευγάρι\nΠετάει η μέλισσα\nΠρος την κηρύθρα\nΜε μάτια θολωμένα\nΜε μάτια από φωτιά\nΌλη τη νύχτα δάκρυ\nΚι όλη τη μέρα οινόπνευμα\nΠαράπλευρα απ' το κύμα\nΗλιόλουστα μαλλιά Και στέγνωσαν τα μάτια της Για άλλη μια φορά\n-Μα πόσο ακόμα-\nΠαρατηρούσα, ώρα πολλή, ένα δέντρο Με την προσοχή μου στραμμένη σ' εκείνο το παράξενο το δέντρο\nΊσως παράξενο να μην ήταν τελικά, όμως παράξενο θα μου φάνηκε\nΓια να έχω την προσοχή μου ολάκερη σ' ένα δέντρο\nΕνώ δίπλα είχε ένα δέντρο\nΠου πίσω του ένα δέντρο\nΚάλυπτε ένα άλλο δέντρο\nΚαι μέσα σε τόσα δέντρα\nΕγώ κοιτούσα ένα φύλλο του δέντρου\nΠου πάνω σ' ένα κλαδί βρισκόταν\nΚαι γύρω του πολλά κλαδιά\nΚαι όλα μαζί τα κλαδιά Σε ένα σύνολο\nΠου πίσω τους ένα άλλο σύνολο από κλαδιά και φύλλα Μάλλον φτιάχναν δέντρο\nΤο δέντρο που κοιτούσα\nΠου ήταν δίπλα σε άλλο δέντρο\nΠου μάλλον φτιάχνει δάσος\nΚαι μάλλον έχασα το δάσος\n5 Στάδια της Θλίψης\n"Two young girls sat there\nStop Motion 11'15'' 2014 GR\nTags: stop motion animation → Διαβάστε το άρθρο\nΆιντε, κάνε την εργασία σου.\nΆντε να πας στο σχολείο.\nΆιντε, πιές λίγο νερό.\nΆντε γιατί θα γλιστρήσεις.\nΆιντε, πήγαινε μια βόλτα.\nΆντε τάισε το σκύλο.\nΌπου και να πας, θα σε πιάσω.\nΘα ψάξω να το βρω οπωσδήποτε.\nΌπου και να πας σε ακολουθάει.\nΕδώ θα γυρίζει, όπου κι αν πάει.\nΜπορείς να πας οπουδήποτε.\nΚοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη καθαρά\nΚαι κάνε τη γαμημένη υπέρβαση\nΌχι αύριο, όχι μεθαύριο\nΑν είναι κάποτε να κάνεις μια υπέρβαση\nΝα βγεις από τα όρια του εαυτού σου και να γίνεις κάποιος άλλος\nΝα μην αναγνωρίζεις τις πράξεις, τις αξίες και τα υποτιθέμενα τα σχέδιά σου\nΚοίτα τον εαυτό σου μες τα μάτια και πες "Φτάνει"\nΑρκετά να τα 'χω όλα μα και τίποτα\nΑρκετά με τη φάτσα μου ακόμα\nΑν είναι να κάνεις ποτέ μία υπέρβαση\nΥπάρχει μια έκφραση συχνά πυκνά λεγόμενη\nΜα παρεξηγημένη αιώνες παραμένει!\nΕρωτικοί απογοήτευση την λεν οι λαβωμένοι\nΚι όχι, δεν είναι ανορθόγραφα γραμμένη\nΤην αλήθεια πίσω απ' την ιστορία της την ξέρουν μόνο λίγοι,\nΓι αυτό και δεν καταλαβαίνουν οι πολλοί το τί σημαίνει\nΠόσα ποτά πόσα ξενύχτια πόσες πίκρες\nΠόσες γυναίκες πόσοι άντρες πόσες νύχτες\nΠόσες, που ποτέ δεν έγιναν εξομολογήσεις\nΠόσα δάκρυα απερισκεψίες και λάθος κλήσεις\nΤα μπαρ, τα ξενυχτάδικα, ωστόσο την παινεύουν\nΧωρίς εκείνη θα 'χαναν τόσους πολλούς πελάτες!\nΓι αυτό και την αλλάξανε για μας όλους τους βλάκες\nΜε ένα γράμμα διαφορά κρύψαν καλά το μυστικό\nΕίναι λοιπόν που υπάρχουν άνθρωποι ερωτικοί\nΚι άλλοι, που είναι σκέτη απογοήτευση\nΚι όταν τύχει να συναντηθούν οι μεν με τους δε\nΈνα τρωκτικό πετάει στον ουρανό\nΤρέφεται από την απόρριψη\nΈνα κοράκι γαλανό στο χώμα σέρνεται ερπετό\nΔιψάει για λίγη απόγνωση\nΌμως η δίψα του δε σβήνει\nΟύτε που κλείνει η πληγή\nΚαι τρέφεται από τη δίψα του\nΚαι τρέφεται από την απόρριψη\nΈνα ξωτικό εγκαταλείπει πια τα δέντρα στο πάρκο το αδειανό\nΚαι καρφώνεται, πετώντας απρόσεκτα, σε ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ\nΔεν έχει να πληρώσει ρεύμα να το κατεβάσουν\nΝα τρέφεται από την απογοήτευση\nΜέχρι που βλέπει ένα κοράκι γαλανό να κυλιέται σα να 'ταν ερπετό\nΚαι το πιάνει απόγνωση\nΚι ένα τρωκτικό στη θέση του αντί γι αυτό,\nΝα πετάει μανιασμένα ψηλά στον ουρανό, να μην κοιτάει κατά δω\nΚαι νιώθει απόρριψη\nΜα δεν τρέφεται από την απόρριψη!\nΣώθηκε πια, δε φτάνει για τόσους να χορτάσουν\nΚαι μένει εκεί χωρίς να τρέφεται\nΚαι πεθαίνει αργά\nΠου δε βρήκε τίποτα μάταιο\nΝα τρέφει και να τρέφεται\nΣε μια κουρασμένη, αιώνια\nΔρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε\nΠως φτάσαμε στην περιβόητη Ιθάκη!\nΠως είχαμε φτάσει από πάντα\nΚαι πως δεν πήγαμε και ποτέ ως εκεί.\nΑυτή την τρικυμία που ταράζει\nτο από χρόνια πια λιμνάζοντα νερό\nτην πρόσεξες κι εσύ ή μόνο εγώ;\nΚι αυτό το ασυγκράτητο το πάθος\nπου τρέχει ολοταχώς προς τον γκρεμό\nτο είδες πώς γελάει, ή μόνο εγώ;\nΤους μυριάδες απελπισμένα ερωτευμένους\nπου γεμίζουν τον αέρα "Σ' αγαπώ"\nτους άκουσες κι εσύ ή μόνο εγώ;\nΣτους δρόμους που διαβήκαμε παρέα\nστα μάταια τα λόγια, απορώ\nυπήρξε ποτέ "εμείς" πέρα απ' το "εγώ";\nΒιντεοΠοίηση (Α': Μυστικό)\nΒιντεοΠοίηση (Α': Μυστικό) from narfita on Vimeo.\nTags: stop motion animation, movie editing → Διαβάστε το άρθρο\nΜία ταμπέλα δρόμος\n"Πέρα στα Παλικαριανά, έχει παλικάρια να!! Μα, να μας χωρίζει τόση λίγη απόσταση; Μια ταμπέλα δρόμος!", είπε εκστασιασμένος ο νεαρός από τα Φλώρια που μόλις είχε επιστρέψει από την εξόρμησή του, απευθυνόμενος στον κολλητό του, τον Ιάκωβο. Είχε καταφέρει να περάσει κρυφά τα απαγορευμένα σύνορα! Για κακή του τύχη όμως, τον άκουσε ο πάτερ από τα Παπαδιανά που έτυχε να περνάει από τα Φλώρια...\n"Μαζέψου, ξεφωνημένη! Κανείς δεν πατάει το πόδι του στα Παλικαριανά εξόν τα παλικάρια, που με χίλιες δυο δοκιμασίες στα δύσβατα βουνά πήραν τη θέση που τους αξίζει πάνω στο χάρτη! Δε θα μας χαλάσεις την τάξη εσύ... Γι' αυτό εβάλαμε ταμπέλες κι εγκατασταθήκαμε ανάμεσα στα δυο χωριά, ξυπνοπούλι! Για να ξεχωρίζουμε τα αρνιά από τα ερίφια και να διατηρείται η τάξις επάνω στη γης!", του φώναζε καθώς τον λιβάνιζε εξαγριωμένος, ενώ ταυτόχρονα σταυροκοπιόταν. Παραπίσω, ανάμεσα στα όρια των δυο χωριών, καμιά δεκαπενταριά παππάδες που δεν είχαν ιδέα για το συμβάν πηγαινοερχόταν βιαστικά προετοιμάζοντας το πανηγύρι των Παπαδιανών, με τα μακριά μαύρα τους ράσα ν' ανεμίζουν.\n"Άπαπα, καλέ παππά! Αθώα πλάσματα είμαστε κι εμείς, ποίμνιό σου! Πως βαστάει η καρδούλα σου να μας φέρεσαι έτσι;;", του παραπονέθηκε με μάτια λυπημένα ο νεαρός από τα Φλώρια κι άρχισε να δακρύζει, καθώς όταν σκούπισε τα μάτια του επειδή έτσουξαν από τον καπνό, μπήκε μέσα μάσκαρα. Ο πάτερ ένιωσε περισσότερο θυμό παρά οίκτο με αυτά τα λόγια, καθώς όμως επικαλέστηκαν το έργο και τη θέση του δε μπορούσε να φερθεί διαφορετικά και να το δείξει. "Ας σας φωτίσει ο Θεός το λοιπόν... Να μη μαγαριστεί το Έργο Του, ελέησον", είπε κι έφυγε βιαστικά, συνεχίζοντας το λιβάνισμα σε όποιον κάτοικο από τα Φλώρια έβλεπε μπροστά του. Κι ενώ ο πάτερ έφυγε, εκείνος συνέχισε να στέκεται όρθιος και να κοιτάει προς τα πέρα, με τα μάτια του ίσα να διακρίνουν την απόμακρη ταμπέλα των Παλικαριανών.\nΈφταναν ως εκεί τα γέλια τους, οι λεβέντικες φωνές τους, οι κούπες που τσούγκριζαν και τα κρασιά που χύνονταν χάμω. Ενώ στο δικό του το χωριό... Ακόμα και τα περήφανα αγριοκάτσικα έμοιαζαν να κοιτάζουν υποτιμητικά τους κατοίκους από τα Φλώρια. Κι όμως, κάποτε ήταν ιστορικό χωριό! Ωστόσο, πλέον, μόνο οι γεροντότεροι εξιστορούσαν τις ένδοξες μνήμες που φώλιαζαν στη θύμισή τους... Μόνο και μόνο λόγω των ονομάτων, αποφασίστηκε να γίνει διαλογή, να μη μπερδεύονται. Από δω τα Φλώρια, από κει τα Παλικαριανά. "Κάποιος λόγος θα υπάρχει, αφού όλα Εκείνος με σοφία εποίησεν", σκέφτηκε ένας πάτερ κι από κει και πέρα έγινε διαλογή στους κατοίκους κι όλα εφαρμόστηκαν και πήραν το δρόμο τους. Κι αλίμονο σε όποιον θα τολμούσε να παραβεί το άβατο τον Παπαδιανών!\nΚαμιά φορά ο νεαρός σκεφτόταν την αδικία. Όμως, μετά κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέπτη, έπιανε το τζελ για τα μαλλιά και τα ξέχναγε όλα. Το έβλεπε πως δεν είχε καμιά καταγωγή από τα Παλικαριανά κι αφού είχαν έτσι τα πράγματα, θα έπαιζε το παιχνίδι τους. Δεν είχε τρόπο να τους πείσει για το αντίθετο. Κι αφού έτσι είχαν τα πράγματα, καλύτερα στα Φλώρια. Εκεί είχε αφομοιωθεί, εκεί βρισκόταν οι φίλοι του. Μα πάντα κρυφά μέσα του σιγόκαιγε αυτή η επιθυμία κι όλο και λαχταρούσε να περάσει τα αναθεματισμένα τα σύνορα.\n"Ιάκωβε!", φώναξε ξαφνικά και τα μάτια του λαμπύρισαν από χαρά.\n"Τι σ' έπιασε καλέ και με τάραξες; Άντε, λέγε βρε!"\n"Ιάκωβε, ετοιμάσου! Αύριο δεν είναι το πανηγύρι στο δίπλα χωριό;"\nΟ Ιάκωβος τον κοίταξε καχύποπτα. "Χρυσό μου αφού το ξέρεις τί ρωτάς. Τσάμπα να μιλάω να κάνω ρυτίδες;"\nΜα ο φίλος του δεν πτοήθηκε.\n"Αύριο... Αύριο είναι η μέρα μας! Την ώρα που όλα τα Παπαδιανά θα είναι συγκεντρωμένα στην εκκλησιά, θα ξεπατώσουμε τις ταμπέλες και τότε θα λάμψει η αλήθεια! Χωρίς ταμπέλα, κανείς δε θα ξέρει πώς θα πρέπει να φερθεί και με ποιούς είναι! Τι νομίζεις, ένα τζελ για τα μαλλιά μας ξεχωρίζει; Θα τα 'χουν όλοι χαμένα σου λέω! Και τότε θα δούμε αν υπάρχουν πραγματικά φλώροι και παλικάρια!", είπε ο νεαρός και ένιωσε το όραμά του να τον καταπνίγει, να ξεπερνάει τα σύνορα, να φτάνει μέχρι τη θάλασσα της Παλαιόχωρας, να βουτάει να δροσίζεται και να επιστρέφει πίσω ολοκαίνουριο.\n"Εμ, ναι... Αύριο, λοιπόν! Αφού θα 'ναι μεγάλη μέρα, ας πηγαίνω σιγά σιγά να κοιμηθώ νωρίς..!", απάντησε δήθεν νυσταγμένα ο Ιάκωβος κι αποχώρησε. Κι ο νεαρός παρέμεινε εκεί, με μόνη συντροφιά τη νύχτα.\n"Τι ξεχωρίζει τα Φλώρια από τα Παλικαριανά αλήθεια, με μια δεύτερη ματιά;", σκέφτηκε ο νεαρός που δεν ήταν πια από τα Φλώρια, μα από τη Γης.\n"Να βρίσκεις την ουσία και το αληθινό, ακόμη κι αν τραβάς μονάχος σου αντίθετα απ' όπου όλοι οι υπόλοιποι τραβάνε. Και να παλεύεις γι' αυτό, τότε είσαι παλικάρι", του απάντησε μια φωνή, μα δεν μπόρεσε να καταλάβει από που. Κι αφού ο Ιάκωβος τον είχε αφήσει, μάλλον η φωνή θα ήταν από μέσα του.\n"Όντως, αύριο θα είναι μια μεγάλη μέρα", σκέφτηκε κι έπεσε κατάχαμα να ξαπλώσει, κάτω από τον έναστρο ουρανό, χωρίς πια να τον νοιάζει αν θα χαλάσουν τα μαλλιά του ή τι θα σκεφτεί κανείς άμα τον δει. Και καθώς κοιτούσε προς τα πέρα κι έκλειναν από τη νύστα τα μάτια του, είδε ευτυχισμένος όλες τις ταμπέλες να ξεθωριάζουν και να διαλύονται σαν αστρόσκονη στο πουθενά...\n*Η ιστορία ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα των συγκεκριμένων χωριών του Δήμου Καντάνου της Κρήτης, πέρα από τη διαβολική σύμπτωση των ονομασιών τους\nTags: διηγήματα, χιουμοριστικά, κοινωνία → Διαβάστε το άρθρο\nΠάνω. Στην επιφάνεια\nΒήμα ένα. Στο ημίφως. Καταγραφή κινήσεων, αρνητικό.\nΣε πέντε μέτρα στρίψε δεξιά. Κουνήσου!\nΜε προσέχεις; Μην παίζεις με τα μεταλλικά κουτάκια, καθυστερούμε!\nΤι κίνδυνος; Ε, που να ξέρω τι χρήση έχουν δυο μέταλλα. Δεν τρώγεται πάντως, άφησέ το κάτω.\nΣε είδα. Για δείγμα μόνο αν θες να το πάρεις, όχι για ενθύμιο. Είπαμε, ήταν ανθρωπάκια. Εμείς μόνο μείναμε, τ' ακούς;\nΜας πρόδωσαν, ναι. Χίλιες φορές σου το έχω πει, γιατί επιμένεις πια; Μ' αμφισβητείς, έτσι; Κοίτα γύρω σου!\nΌμορφος πλανήτης παλιά, συμφωνώ. Τον είχα δει με επαυξημένη πραγματικότητα. Προβάλαμε νερό σε μια σπηλιά. Αχ, εκπληκτική δουλειά τότε! Έπρεπε να ήσουν από μια γωνιά να το καμάρωνες.\nΠοιο νερό; Ε, ούτε εγώ δεν έχω δει ποτέ από κοντά νερό. Τρεχούμενο, αληθινό, αυτό έξω από τα αποστειρωμένα μπουκάλια. Αυτό ήταν πολύ παλιά. Κι εσύ θα ήσουν απλό σκυλί τότε, δε θα με καταλάβαινες. Το φαντάζεσαι;\nΘ' άκουγα τις φωνές σου σα γάβγισμα κι ούτε που θα με απασχολούσε τι σκέφτεσαι και τι χρειάζεσαι! Ω, τρομερή ανακούφιση θα ήταν!\nΝαι, το έχετε παρακάνει. Σε λίγο θα επιλέγετε και τους ιδιοκτήτες σας ακόμη. Μη σκάβεις εκεί σου λέω! Δεν υπάρχει τίποτα πια εδώ, ακούς, τίποτα!\nΞέρω, το λουρί των προγόνων σου. Σου άρεσε πολύ. Έχουν περάσει διακόσια χρόνια όμως, κατάλαβέ το. Δεν υπάρχει ελπίδα... Όχι, δεν ήταν χρυσό, δε μπορεί ν' αντέξει. Γυάλιζε μόνο.\nΜου έχεις ζαλίσει τ' αυτιά κι εγώ τρομάζω. Τρομάζω να είμαστε πάνω στην επιφάνεια τόση ώρα, πια. Αν κλείσει το τούνελ καταστραφήκαμε. Όσα λαγούμια κι αν σκάψεις, δε θα φτάσουμε σπίτι ποτέ.\nΤελείωνε, πια... Βγήκε ο ήλιος και μου καίει την επιδερμίδα. Κι όχι, λες ψέματα. Πότε επέμεινα εγώ να 'ρθουμε εδώ πάνω;\nΣταμάτα να διαβάζεις τη σκέψη μου. Ξέρω ότι δεν υπάρχει τίποτα ζωντανό εδώ.\nΚι όμως... Κάτι ακούω... Κάτι μας πλησιάζει!\nΤο ακούς κι εσύ;\nΑκούς κι εσύ, πανάθεμα; Τα μάτια μου δακρύζουν από την ταραχή! Τι είναι, πες μου γρήγορα! Να χαρώ ή να κλάψω;\nΣταμάτα να κουνάς την ουρά σου και πες μου! Τι βλέπεις;\nΜα ναι... Κατσαρίδες. Έπρεπε να το περιμένω. Καμία πυρηνική καταστροφή δε θα τις άγγιζε.\nΚουράστηκα να σου μιλάω φορώντας αυτή τη φριχτή μάσκα. Πάμε πίσω. Πάμε σπίτι τώρα αμέσως.\nΛάθος συναγερμός.Ύπαρξη ζωής, αρνητικό.\n...Κι αν δε μιλάω γι' αυτό, μπορώ να γράφω\nΚι αν δε φωνάζω, φταίει που προτιμώ να ουρλιάζω\nΝα ουρλιάζω, να ουρλιάζω, φωνές φριχτές να ξεπηδάνε από τα μέσα μου\nΑσθμαίνοντας να βγουν στην επιφάνεια\n-Κι όμως δε βγαίνουνε ποτέ-\nΔε στο πα; Ουρλιάζω, αλλά μονάχα από μέσα μου\nΈξω, λευκή σιωπή\nΈξω γλυκιά ηρεμία\nΓιατί ο κόσμος είναι φτιαγμένος για σιωπές και συλλυπητήρια\nΚι ένα ποτό, τσιγάρο, περασμένα ξεχασμένα κι όλα βαίνουν καλώς και καθώς πρέπει\nΓιατί έτσι είναι η ζωή, έτσι κι ο θάνατος\nΤα δάκρυα είναι γραφικά και το μελό ξεπερασμένο\nΤώρα, η ζωή τρέχει! Που χρόνος για τέτοια\nΥποχρεώσεις και λοιπά, τη θλίψη εξοστρακίζουν\nΣε ένα σύμπαν παράλληλο, κρυφό από ανθρώπου μάτι\nΚι ότι πονάει, θάβεται\nΚάτω από μια λευκή μαρμάρινη πλάκα, μαζί με αναμνήσεις\nΚι έπειτα, βραδινή έξοδος\nΤίποτε το αξιοθρήνητο\nΔώστε λοιπόν και πάλι τα σκήπτρα στη προσφερόμενη ηλιθιότητα\nΚι ίσως αυτή να σας χαρίσει κάποιο χαμόγελο\nΓιατί γι' απόψε, σ' αυτή τη μικρή γωνιά του πλανήτη\nΤο γέλιο στέρεψε για λίγο\nΓια τόσο λίγο\nΚαι πάλι έπειτα\nΚι ούτε θρήνος, ούτε "γιατί"\nΜονάχα απέραντη, λευκή\nΜέχρι κι αυτή να γίνει πάλι ένα\nΜε του κόσμου τη βουή και την αβρότητα\nΚι ούτε λευκή, ούτε σιωπή θα είναι πια\nΜα θα 'ναι φυσιολογικότητα!\nΚι αλίμονο σ' αυτόν που προτιμάει\nΝα κινείται έξω από τη νόρμα...\nΕμπρός, λοιπόν, πυρρά!\nΚάψτε κάθε αμφιβολία\nΚαλύψτε με τα εφέ σας την αλήθεια\nΓιατί ο άνθρωπος, κυνηγάει μόνο την επιτυχία! Και την ευτυχία, πως την αγαπά!\nΜα γι' ανθρωπιά κι αξιοπρέπεια ή αλληλεγγύη ούτε λόγος\nΚι ότι του δυσκολεύει λίγο τη ζωή, λες κι είναι ο χάρος τ' αποφεύγει\nΚλειδαμπαρώνει πόρτες και παράθυρα για να τ' αφήσει απέξω\nΚαι να κοιμηθεί ύπνο γλυκό, ύπνο ελαφρύ\nΚι αν δε μπορεί, θα βοηθήσει κάποιο χάπι\nΚαι όλα στην εντέλεια ξανά\nΜόνο που όλο φοβάται πως στην επόμενη στροφή, παραμονεύει δυστυχία\nΠως όχι; Όταν ούτε κατάματα να την αντικρίσει ούτε να την παλέψει, δεν τολμά;\nΩστόσο σταματώ εδώ, λόγια πολλά, λόγια βαριά\nΛόγια δίχως λογική φύγαν από κοντά μου\nΑς δώσουνε καλύτερα τη θέση τους και πάλι στη σιωπή\nΚαι ίσως, τότε, ξαναρθεί\nΣε τούτη τη γωνία λευκή γαλήνη...\nΤου χαρίζω απλόχερα όλα μου τα στολίδια Και μου υπόσχεται σ' αντάλλαγμα ένα ασημένιο ολόγεμο φεγγάρι\nΠου όταν μια νύχτα σαν κι αυτή\nΜες τη φωτιά θα εξαγνίσω το κουτί\nΑπό τις στάχτες του θ' αναδυθεί εκείνο το υπέρλαμπρο φεγγάρι\nΘα το κρεμάσω στο μαύρο μου\nΚαι θα γεννηθεί από το είναι μου καινούρια νύχτα\nΊσως, τελικά, να μη μου τάζει και πολλά\nΣα μανιακή να κυνηγάω αυταπάτες\nΓεμίζω αδειάζω κουτιά\nΓεμίζω αδειάζω ζωή\nΚι όλα αυτά για ένα ασημένιο φεγγάρι\nΜα είναι η δουλειά μου αυτή, αγαπητοί\nΚι ο προορισμός μου, ίσως\nΔε σας συστήθηκα, νομίζω, τελικά\nΜα είναι το χόμπι μου θανατερό\nΤις νύχτες κρεμιέμαι από μισοφέγγαρα\nΔένω στη μέση μου μια ζώνη διάφανη\nΚλείνω τα μάτια, παίρνω φόρα\nΑφήνω το φεγγάρι μου και χάνομαι στο πουθενά\nΚι όταν η αδρεναλίνη φτάσει στα ύψη\nΚι εγώ φτάσω στο τέλμα\nΜάλλον είναι πλέον κάπως αργά\nΓια να τα ξανανοίξω\nΘα πει κανείς, γιατί φεγγαροβουτιές\nΕνώ μπορείς να καίγεσαι απ' τις ακτίνες κάποιου ήλιου\nΌμως στο μονοπάτι για τον ήλιο με τύφλωσε το φως\nΚι αμέσως έτρεξα ξανά προς το φεγγάρι\nΠίστεψα πως μόνο έτσι υπάρχω\nΩστόσο τελικά, κοιτάζοντας το σελιδόκουτο πια μέσα στη φωτιά\nΧωρίς στις στάχτες του ν' αφήνει απ' το φεγγάρι ούτε σκιά\nΣυνειδητοποιώ ότι υπάρχω κι έτσι τελικά.\nΉμουν χομπίστας. Χάρηκα.\nH τέχνη του να σκέφτεσαι αρνητικά\nΣου θυμίζω πως θα μείνω\nΘ' απομείνω από τους λίγους\nΕκείνους, που του νου φωτιές δε σβήνουν\nΚάθε βράδυ θα πετάγομαι στον Άδη\nΚι ας με πνίγει το σκοτάδι, ας τρομάζω απ' τις σκιές\nΓια να μην εκποιηθεί η ύπαρξή μου\nΣτη ζωή μου προτιμώ κακοτοπιές\nΠαρά να βλάψω για ν' αντέξω ή ν' ανέβω\nΚαι αν απορώντας πλησιάσεις πιο κοντά\nΓια να ρωτήσεις για όλα αυτά και τί κερδίζω\nΊσως τις λέξεις να μη βρω να στο εκφράσω\nΜα έχω μια τέχνη να σου διδάξω\n-Αν αντέχεις τη φθορά-\nΜια τέχνη που 'χει αδερφή την τρέλα\nΚαι συγγένειες στου πόνου τα στενά\nΚι αυτή δεν είναι άλλη από την τέχνη,\nΤην τέχνη του να σκέφτεσαι αρνητικά...\nΤο νούμερο 127\nΈρχεσαι πάντα νύχτα και χάνεσαι στο φως\nΜια παρουσία αόρατη, μα η διαίσθηση, σαφώς\nΜου μαρτυράει πως ξανά απόψε θα περάσεις\nΣτο σκοτεινό δωμάτιο για να μ' αποτελειώσεις\nΑφού το ξέρεις πια καλά πως μ' άφησες σημάδια\nΣτο σώμα ανεξίτηλα\nΚαι μέσα σου πως κουβαλάς\nΚάτι από εμένα\nΚι έτσι τον ύπνο μου στερείς και το απολαμβάνεις\nΠου μου 'ναι τόσο δύσκολο να σε ξεφορτωθώ\nΤο αίμα μου πίσω να πάρω\nΏστε τη μέρα μου να συνεχίσω\nΓια μια φορά κι εγώ, έτσι, ανώδυνα\nΜα πως να το κατόρθωνα\nΣε νιώθω, μα δε σε βλέπω\nΣ' ακούω εδώ, μετά εκεί\nΚι έπειτα πάλι ξαφνικά\nΝα χάνεσαι μες τη σιωπή\nΚαι τι νομίζεις, δηλαδή;\nΠως πάντα θα είσαι ο νικητής τούτης της αναμέτρησης;\nΕ τότε σε πληροφορώ, δεν ήσουνα το πρώτο\nΟύτε το τελευταίο\nΤο κουνούπι Νο127.\nΠανάθεμά σε, σατανά, πάλι βραδιάτικα.\nΠάλι για 'σε ξαγρύπνησα και πάλι με νικάς.\nΤην τύχη μου ανάθεμα, πετούμενο της συμφοράς.\nΚουνούπι απ' τα πολλά, μεζέ να με γλεντάς.\nΚαι αν αισθήσεις είχα επτά, θα διάλεγα το να μπορώ\n(Παράνοια, τ' ομολογώ)\nΤη σκέψη του Νο127 για λίγο να διαβάσω\nΚι αν από αυτά που σκέφτηκα\nΘ' άντεχε τα μισά.\nΚι εφόσον δε στάθηκα άξια να το εξολοθρεύσω,\nΌπλο τις λέξεις κάνω, ώστε να το εξοντώνω\nΈστω, μέσα μου, κάθε φορά.\nΜα όμως πού να φανταστώ\n-Του κόσμου τα παράλογα-\nΌσες φορές κι αν σκοτωθεί\nΕδώ θα ζει αιώνια.\nΑντίο, 127. Με νίκησες διπλά.\nΌσο ζω δε γράφω\nΚι όσο γράφω δε ζω\nΣτις δυνατές εκείνες τις στιγμές,\nΜολύβι αν τολμούσα να 'πιανα θ' αφάνιζα κάθε μαγεία\nΓι αυτό και βλέπεις τα γραπτά μου καταθλιπτικά\nΓιατί οι όμορφες στιγμές στροβιλίζονται με χάρη στον αέρα\nΣ' αγγίζουν πεταχτά στην καρδιά\nΚι έπειτα εξανεμίζονται\nΕνώ οι δύσκολες\nΞορκίζονται μέσα από τις λέξεις\nΓια να αναγεννηθεί έπειτα ο ήρωας μέσα από τη στάχτη\nΣαν ένας άλλος Φοίνικας\nΜα πλέον να διατηρώ τις αποστάσεις δεν αντέχω\nΕίμαι μέσα σ' όλα κι όχι παρατηρητής έξω από αυτά\nΓι αυτό και έθαψα μέσα μου\nΌμως θα πρέπει κι εκείνον να τον εξοντώσω\nΑφού με λέξεις και φαιά ουσία μοναχά\nΟ άνθρωπος δεν επιβιώνει\nΣτον ύπνο μ' ένα μαξιλάρι, λοιπόν, θα τον πάψω\nΏστε να ξυπνήσω πάλι\nΤην ιδιότητά μου εκείνη\nΜε τις υποχρεώσεις\nΕκείνη, με τις ανάγκες\nΘα καταλήξει ένας ακόμη άνεργος πτυχιούχος\nΠου δε θα έχει καν την πολυτέλεια να σιχαθεί το επάγγελμά του\nΚαθώς δε θα μπορέσει να το εξασκήσει εντός συνόρων και ποτέ\nΚι αν θα το κάνει\nΘα' ναι για ένα κομμάτι ψωμί κι ένα μπουκάλι αλκοόλ\nΠως κάποτε μέσα του\nΔιέπραξε έναν φόνο\nΚαι κράτησε τον εργαζόμενο\nΓια να εκτελέσει εν ψυχρώ τον καλλιτέχνη\nΓια ένα κομμάτι γη\nΠου δε θα του ανήκει και δε θα του άνηκε και ποτέ\nΚι αντί όλο το σύμπαν ν' αγκαλιάσει\nΝα μουχλιάσει αντ' αυτού σε μια γωνιά του\nΛουφαγμένος μα ευτυχής\nΧωρίς ενοχές ή ίχνος ντροπής\nΑφού έχει, έστω, αυτό\nΑυτό που τον κρατάει\nΣτους τύπους ζωντανό...\nΤο πένθιμο μαύρο\nΚαι το καφέ αγκάλιασα, του ξύλου και της άμμου\nΝα γίνω ένα με τη γη και το χώμα\nΧαμένη μες το διάφανο του αιθέρα\nΚι ίσως, ακόμη, κράτησα\nΛιγάκι μόνο πράσινο\nΕκείνο της χλωρίδας\nΤης άνθησης, της ανάπτυξης\nΈτσι, έγινα κι εγώ\nΈνα κλαρί του πλανήτη που, συνέτυχε, να δεις,\nΝα συμβαδίζουμε παρέα προς το άπειρο\nΜόνο που κάτι ξέχασα\nΚι έμελλε να γίνει αυτό καταστροφή μου\nΤη βραδιά που αποφάσισα\nΝα κάψω το Εγώ μου στη φωτιά\nΓια να γίνω ένα με τον παλμό του σύμπαντος\nΞέχασα πόσο βαθιά όλοι σας μισείτε\nΠως θέλετε, σκοπό ζωής σας έχετε,\nΚαι τούτον εδώ τον πλανήτη\nΚαι όπου αλλού μπορούν να φτάσουν\nΤα αλαζονικά σας βήματα\nΜακριά ως το φεγγάρι\nΑκόμη και στον Άρη\nΌπου υπάρχει ομορφιά, να την μολύνετε\nΌπου υπάρχει αθωότητα, να την βιάσετε\nΓιατί το Εγώ σας τρέχει πιο γρήγορα\nΚαι τώρα να, πώς έμπλεξα, ο δρόμος ο δικός μου\nΚαι η πορεία του κόσμου\nΤώρα που γίναμε ένα\nΒαδίζουμε εν τάχει προς την καταστροφή\nΜια ωρολογιακή βόμβα στα χέρια σας\nΠνιγμένη σε καπνούς και καυσαέρια\nΚαι τούτα εδώ τα λόγια, όχι, δεν είναι ποίηση\nΜια παραποίηση μονάχα της πραγματικότητας\nΤου ψεύτη κόσμου που ανασαίνει μπετόν\nΠιο ψεύτικου ακόμα\nΚι από τις πλαστ(ικ)ές ταυτότητές σας\nΨάχνω, έστω και τώρα, μάταια,\nΣτο ουράνιο τόξο να βρω και άλλα χρώματα\nΜα μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα\nΑπ' το καφέ στο μαύρο\nΚι από το μαύρο στο λευκό\nΜα πάλι γκρίζο γίνεται,\nΠοτέ του γαλανό..\n"Έχω μια πορσελάνινη κούκλα,\nΣτο ανέφερα άραγε ποτέ;"\n"Δε με νοιάζει", είπες τότε\nΚι εγώ νομίζω σου απάντησα:\n"Ωραία, αφού τόσο πολύ λοιπόν το θες\nΘ' ακούσεις την ιστορία του δικού της χθες".\nΈτσι κι εγώ συμπέρανα\nΤην ιστορία της πορσελάνινης της κούκλας μου ν' ακούσεις.\nΧωρίς να χάσω άλλο χρόνο,\nΕίπα να ξεκινήσω.\n"Έχω μια κούκλα\nΠου ξέρει χίλιες λέξεις\nΚαι όλες τις αρθρώνει ολοκάθαρα.\nΛατρεύει το εδώ, το τώρα, το χθες\nκι άλλες λέξεις όμορφες όπως το μαζί".\n"Σου λέω δε με νοιάζει".\n"... Μπορεί να πει ό,τι ζητάς,\nΖει για τις εντολές σου\nΜονάχα σε δυο λέξεις δυσκολεύεται πολύ".\nΚι εσύ χαζά με κοίταξες και μου 'πες:\n"Δηλαδή; Αγάπες και λουλούδια μήπως δε θέλει να πει;"\n"Δεν είναι πως δε θέλει, είναι πως της ραγίζουν\nΛίγο λίγο τη φορά\nΤο όμορφο φινίρισμα στην επιφάνεια\nΚι έτσι όλο ασχημαίνει\nΚαι γίνεται μια πορσελάνινη γριά.\nΜα όχι, δεν τις πέτυχες τις λέξεις τελικά".\nΤότε το ξανασκέφτηκες\nΜα η σκέψη αυτή σε κούρασε\nΚαι βιάστηκες να φύγεις γρήγορα.\n"Λυπάμαι δεν το βρίσκω. Λυπάμαι έχω δουλειά", είπες και πλάτη γύρισες.\nΤότε κι εγώ απ' την κούκλα μου\nΔιάλεξα δύο λέξεις\nΓια να στις πει αχνά.\nΨέλλισε "Δεν πειράζει"\nΚαι ράγισε ξανά.\nΣτην αρχή, έφυγα να ξεχάσω.\nΚάπου προς το τέλος, ξέχασα γιατί έφυγα.\nΚαι να 'μαι τώρα, χιλιόμετρα μακριά, αποστερημένη μια εστία\n-ένα καταφύγιο βρε αδερφέ για σιγουριά-\nνα περιφέρω την ύπαρξή μου στα σοκάκια,\nπροσπαθώντας να καταλάβω ότι. Και διότι.\nΔε με χωράει ο τόπος, για την ακρίβεια,\nκαθώς μια βραδιά παράφαγα\nκαι -κοίτα να δεις σύμπτωση-\nστένεψαν όλες οι πόρτες κι οι διέξοδοι ταυτόχρονα.\nΚαι μια λύση ίσως θα έδινα,\nμα το μυαλό μου είναι από καιρό εκτός λειτουργίας ώστε να.\nΈτσι, εξακολουθώ να περιφέρομαι κάπως έτσι, χωρίς λόγο που να,\nωσότου με τραβήξει ένα χέρι μπορεί στα τυφλά\nκαι να με οδηγήσει στο σπιτικό ξανά.\nΣτην ασφάλεια, τη θαλπωρή,\nΜα μάλλον δεν, είμαι από κακής ποιότητος μέταλλο\nκαι σκουριάζω ταχύτατα, προτού καμιά φορά.\nΓι αυτό, ίσως λέω ίσως,\nνα μην επιστρέψω και ποτέ.\nΚαι, ίσως πάλι ίσως,\nποτέ μου να μην έφυγα...\nΣτο παράθυρο θλιμμένος\nΜέρες, μήνες, χρόνια τώρα\nΜ' ένα τσιγάρο στο χέρι\nΚοιτώντας στα κλεφτά προς το δρόμο\nΠάντα προς την ίδια κατεύθυνση\nΠάντα όταν δεν τον παρατηρούσε κάποιος\nΏσπου κάθε μια απ' τις πανομοιότυπες μέρες του τελείωνε\nΓια να δώσει τη σειρά της στην επόμενη\nΠερίμενε, λένε, Εκείνη\nΕκείνη που του 'βαλε μια νυχτιά φωτιά στην ψυχή\nΌχι στο σώμα, αυτές είναι φωτιές που σβήνουν γρήγορα\nΜ' ένα πυροσβεστήρα, ίσως, ή μ' ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο\nΜα αυτή η φλόγα ήταν άλλου τύπου\n"Μα τι του' χει κάνει πια η κακούργα"\nΓιατί τον έβλεπαν\nΚάθε μέρα και ώρα εκεί, στο παράθυρο\nΌσο κι αν κοίταζε κλεφτά\nΌσο κι αν δεν έδειχνε πόσο την καρτερούσε\nΌλοι το βλέπαν\nΌλοι το νιώθαν εκεί μέσα, στο σκοτεινό δωμάτιο του χώρου εργασίας\nΑκόμη και οι τυφλοί στο δρόμο κάτω, άκουγαν τις άηχες κραυγές του\nΓια την αχάριστη\nΚι όλοι προσπαθούσαν να μάθουν τ' όνομά της\nΚαι πώς, επιτέλους, κατόρθωσε να εξαθλιώσει έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο\nΜα κανένας δεν ήξερε\nΚανένας δε θυμόταν\nΚι έτσι κι εγώ, από περιέργεια και μόνο\nΤρύπωσα μια μέρα στο γραφείο κρυφά\nΝα δω πού επιτέλους κοιτάζει ο μυστηριώδης αυτός άνθρωπος\nΚαι τί ψάχνει με τις άκρες των ματιών του τόσο επίμονα να βρει\nΣτάθηκα στη θέση του\nΆναψα το αποτσίγαρό του\nΏσπου μια θλίψη μ' επισκέφτηκε ξαφνικά\nΚι έπειτα το γραφείο γέμισε, μα δεν τους πρόσεξα ούτε με πρόσεξαν - ευτυχώς -\nΕίχαν τόσο πολύ συνηθίσει μια φιγούρα να στέκεται άσκοπα στο παράθυρο, βλέπεις\nΚι έτσι επικεντρώθηκα στο στόχο μου\nΝα δω τί είναι αυτό που επιτέλους κοιτάζει\nΣτο τέλος τα κατάφερα και είδα, πια,\nΉ κοπέλα, αδιευκρίνιστη η ηλικία της\nΚαι να δεις κάπου την ήξερα λέει\nΤην έλεγαν την έλεγαν\nΌ,τι κρύβεται δεν παραμένει κρυμμένο για πολύ\nΟύτε για πάντα\nΞεπροβάλλει κάποια στιγμή\nΣτην αρχή δειλά κι έπειτα\nΜεθυσμένο από την ανάσα του οξυγόνου στα πνευμόνια του\nΜπλεγμένο με τα μεθυστικά αρώματα της φύσης\nΞετρυπώνει απ' το λαγούμι του υπνωτισμένο\nΠοτισμένο με την επιθυμία της ζωής\nΝα μη θέλει να ζει στην ανυπαρξία πια\nΚι ούτε βλέπει τη φάκα\nΟύτε τους χιλιάδες κυνηγούς που παραστέκουν έξω απ' το λαγούμι του\nΠεριμένοντας να το κατασπαράξουν\nΣαν έτοιμοι από πάντα\nΣαν το πιο δυνατό πάθος\nΣαν τον ακριβότερο μεζέ\nΚι αυτό πια ξεχνάει όλα τα λόγια\nΤις λέξεις, εκείνων που το προστάτευαν\nΠου του 'λεγαν να φυλάγεται από τον κόσμο\nΓιατί ο κόσμος είναι αχόρταγος και δε θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει\nΈνα κρυμμένο Κάτι\nΘα το ξετρύπωναν μόνο και μόνο\nΓια να γίνει ένα φανερό Τίποτα\nΠάλι στον έλεγχό τους\nΠεταμένο έξω από το παραμύθι, στα γκρεμισμένα τείχη των μύθων\nΚαι των ιπτάμενων ευχών\nΠου αγναντεύουν περήφανα τη φύση\nΌχι, το Κάτι δεν έχει φτερά\nΔεν είναι πετούμενο ή αερικό για να τους φτάσει\nΚαι να τους ξεπεράσει\nΝα φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στα ουράνια\nΤο Κάτι είναι καταδικασμένο να εξανεμιστεί στο Πουθενά\nΜόλις κάποιος ανίδεος διαπράξει την ενέργεια της αποκάλυψής του\nΚαλοπροαίρετα κι όχι με φθόνο\nΓια να το δουν και να το θαυμάσουν όλοι\nΞεχνώντας πόσο δηλητήριο κουβαλάει πίσω απ' τα όμορφα προσωπεία του ο κόσμος\nΤο Κάτι είναι καταδικασμένο στο Τίποτα\nΓυμνό και απροστάτευτο\nΜόλις κάποιος μιλήσει, ή φωνάξει, η ψιθυρίσει γι' αυτό\nΜόλις Κάτι σκότωσα...\nΟι τρεις μπάλες\nΑπ' το ένα χέρι στο άλλο και πάλι πίσω\nΚαθηλωμένες στο ρυθμό της μουσικής\nΠου προερχόταν από το βάθος του δωματίου\nΉ από το μυαλό μου μέσα\nΏσπου ξαφνικά αναρωτήθηκα\n«Μα, πως γίνεται να μην πέφτουν τόση ώρα;»\nΚι αυτό ήταν\nΗ απορία πέρασε σα ρεύμα στα άκρα μου απευθείας\nΚαι μεταλλάχτηκε σε αμφιβολία σε χρόνο μηδέν\nΟι τρεις μπάλες να κείτονται στο πάτωμα Ταραγμένες από την απότομη πτώση\nΏσπου συνειδητοποίησαν κι αυτές με τη σειρά τους\nΠως η βαρύτητα τις θέλει κάτω\nΠως δε γίνεται για πάντα να πετούν\nΈτσι συμβιβάστηκαν με τη θέα από το πάτωμα\nΚι οι νόμοι της εφικτότητας\nΠήγαν στα τσακίδια\nΔεν είναι όσα βιώνουμε μέσα και γύρω μας την κάθε μέρα\nΠαράλογη είναι μονάχα η αντίφαση\nΜε εκείνα που δε θα πραγματώσουμε ποτέ\nΚι αυτό γιατί μπήκαν σε δεύτερη μοίρα, προσωρινά\nΚι από τη δεύτερη μοίρα έπειτα, ξεπέσανε σ' εκείνη του επαίτη\nΕκείνα τα οράματα, που σαν κοινωνικά αποβράσματα τώρα πια\nΠαραπετόνται στο περιθώριο, δίπλα στους κάδους των σκουπιδιών\nΔακτυλοδεικτούμενα τέκνα ενός παράνομου έρωτα\nΤης ποίησης με την καταπίεση\nΠου, άβγαλτα καθώς ήτανε, εγκλωβίστηκαν μια νυχτιά\nΣτα δίχτυα του κοινωνικού καθωσπρεπισμού\nΚι αποτράβηξαν τις ενοχικές τους απολήξεις\nΜακριά από την αμόλυντη πολιτεία που τα ανέχεται\nΕγκαταλείποντας για τα καλά τη μάχη\nΓια τη διεκδίκηση του αυτονόητου\nΓια το δικαίωμα στην επιβίωση\nΚι από την απέναντι όχθη, στεκόμαστε και τα παρατηρούμε εμείς\nΠάντοτε με μάσκα και σε απόσταση ασφαλείας\nΕμείς, που' χουμε το προνόμιο να' χουμε σάρκα και οστά\nΚι όχι να 'μαστε ιδέες σε κάποιο παρανοϊκό μυαλό\nΚάποιου τροφίμου σε ψυχιατρείο ή πληρωμένου δολοφόνου\nΕμείς, που μια ωραία πρωία\nΠροϊόντα μες τα προϊόντα\nΠροϊόντα που καταναλώνουν άλλα προϊόντα\nΣε έκπτωση ή μη, μικρή η σημασία\nΚι έτσι και οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους\nΜε τον εαυτό μας τον ίδιο\nΚαταναλωτικό όργιο δίχως τέλος κι αρχή\nΑσθμαίνουμε αγκομαχώντας, θηράματα της εξαθλίωσης\nΓεννήματα θρέμματα της ξευτίλας αυτοπροσώπως\nΚαι πού και πού, σπάει τη μονοτονία μας μια κλισέ ατάκα\nΤου τύπου «Τα όνειρα είναι για τους νέους»\nΈνσταση κύριε πρόεδρε, τα όνειρα είναι προνόμιο\nΜόνο για τους αφελείς\nΠου μπορούν να πεισθούν ακόμη και τώρα\nΠως ένα καλύτερο αύριο θα ξημερώσει, έτσι, από μόνο του\nΤα όνειρα είναι επίσης για τους κοιμισμένους\nΠου ποτέ δεν ξύπνησαν για να καταλάβουν κάποια διαφορά\nΤα όνειρα είναι για τους σχιζοφρενείς εραστές της τρέλας\nΠου πάση θυσία παλεύουν να τα κάνουν πραγματικότητα\nΚαι που αν δεν τα καταφέρουν, θα τα βιώσουν σα να 'ταν.\nΑς πιούμε σ' αυτούς.\nΑπόψε θέλω να μου δέσεις τα μάτια μ' ένα μαντίλι μαύρο\nΚι όταν ελεύθερα τ' αφήσεις, να έχω βρεθεί στην παραλία\nΠήγαινέ με όταν και οι τελευταίοι θα έχουν πλέον φύγει\nΤο φεγγάρι να λάμπει κάπου ψηλά\nΚι εμείς, σαν πυγολαμπίδες να φωτίζουμε τη νύχτα\nΜε τις ψυχές μας τις φλεγόμενες\nΕκεί να με αφήσεις\nΚι έπειτα εγώ επίμονα να σε ρωτάω\nΚαι να ζητάω εξηγήσεις\nΓιατί γαμώτο ζούμε έτσι\nΓιατί υπάρχουμε γενικά\nΠοιός είσαι κι από την ύπαρξή σου τι ζητάς\nΠοιούς φόβους να διαλύσεις πολεμάς\nΕκφράσου μια φορά ελεύθερα\nΚι όταν με σένα βαρεθείς, σε μένα να μου πεις τί βλέπεις\nΜονάχα μη μου πεις πως είμαι όμορφη\nΟύτε καν να το σκεφτείς δε θέλω\nΓιατί για σένα έχω άλλα σχέδια απόψε\nΔες, τα μάτια μου λαμπυρίζουν, το πρόσεξες κι εσύ\nΛαμποκοπάν όπως των τρελών πριν απ' την πτώση\nΚαι ούτε που μπορώ να φανταστώ τι σ' έκανε να πιστέψεις\nΠως διαφέρω, έστω και λίγο, από αυτούς\nΜετάνιωσα, μη μιλάς καλύτερα\nΌχι άλλες δικαιολογίες κι υπεκφυγές απόψε\nΤην αποστολή σου να επιτελέσεις σου ζητώ\nΜα, τι αγενής! Ακόμη δε σου εξήγησα τι εννοώ\nΝα, είναι απλό, θα πάρει λίγο από το χρόνο σου\nΚαι πολύ από τη ζωή μου\nΘα το κατορθώσεις με τούτο το περίστροφο\nΣτον κρόταφο σημάδεψε, ξέρεις εσύ τον τρόπο\nΤο είναι σου έχεις σκοτώσει ούτε μια, ούτε δυο, μα χιλιάδες φορές\nΓι' αυτό και σε επέλεξα, μετράει η εμπειρία\nΕγώ λοιπόν θα ατενίζω το φεγγάρι κι εσύ την κάνη θα κοιτάς\nΚι όλα θα πάνε κατ' ευχήν\nΜια τελευταία λεπτομέρεια να σου διευκρινίσω, μοναχά\nΑφότου υλοποιηθούν τα σχέδιά μου τα παράδοξα\nΘέλω να βγεις στο δρόμο να φωνάξεις\nΚρατώντας το περίστροφο περήφανα:\n"Κοίτα κόσμε, δες εδώ\nΔες τι παθαίνει όποιος με τον πλανήτη όπου βρέθηκε δε συμβιβάζεται\nΚι όποιος τη λίγη γη που του δανείστηκε ν' αναπνέει, δε σεβάστηκε\nΤην ίδια ώρα που παιδιά στη Αφρική πεθαίνουν και λοιπές ιστορίες\nΚι εσύ τι ζήταγες, μωρή;\nΦτού σου, άπληστη πλεονέκτρα\nΑκούς εκεί παράλογος παράδοξος άνθρωπος που ήτανε\nΤόσοι τριγύρω νεκροζώντανοι\nΚι αυτή να θέλει να ζήσει..."\nΚαρτερώ την έμπνευση την πόρνη\nΜπας και κάνω τίποτε το χρήσιμο με την ύπαρξη μου απόψε\nΜήπως λιγάκι ξεχαστώ, απ' όσα κατορθώνω ακόμη να ξεφεύγω\nΏρες την περιμένω κι ακόμη να φανεί\nΈβαλα ουίσκι με πάγο, πολύ πάγο\nΤα μαλλιά μου χτένισα κι έβαψα τα νύχια μου υπομονετικά\nΦούξια, μπας και ξαναβρώ λιγάκι απ' το χαμένο μου ρομαντισμό\nΜα έπειτα, για να χάσεις κάτι πρέπει να το είχες κάποτε\nΠερασμένα μεγαλεία, αντηχεί η συντριβή στ' αυτιά μου\nΉχοι σπασμωδικοί που χάνονται στη βουή και το σκοτάδι\nΉχοι υστερικοί, πλασμάτων αγνώστου ταυτότητας\nΚάπου κάποτε γεννήθηκαν κι αυτά, ποιος ξέρει\nΚαι ποιος νοιάστηκε να μάθει άραγε;\nΠολύ σωστά, κανένας, ούτε κι εγώ θ' ασχοληθώ\nΜια βόλτα κάνω λοιπόν ως την πλατεία\nΗ γκόμενα του περιπτερά μ' ένα τσιγάρο στο χέρι και χείλη κόκκινα, περιμένει\nΚαι θα περιμένει και θα περιμένει\nΚι ο περιπτεράς κοιτάζει τους δείκτες στο ρολόι, που κυλάνε άσπλαχνα\nΣαν ποτάμια που δε στερεύουν ποτέ και πουθενά\nΒιάζοντας το χώρο και το χρόνο\nΕξανεμίζοντας κάθε προσπάθεια\nΚάθε ελπίδα αντίστασης\nΔεν αναπνέω σου λέω κάνε κάτι\nΤι σου 'λεγα; Α, για τα παιδικά μου χρόνια\nΠολλά τραύματα κουβαλάω, έτσι που λες\nΤραύματα στα χέρια και στα γόνατα\nΠονάει η κάθε πτώση, μόνο που πονάει για χρόνια καμιά φορά\nΚι άμα ρωτούσαμε καμιά ψυχολόγο, ίσως να μας ανέλυε μερικές ψυχολογικές αηδίες\nΓια να με κάνει να νιώσω λιγότερο ένοχη που σκοντάφτω ακόμη σα μωρό παιδί\nΚαι στραπατσάρω τα όμορφα φορέματα που η νονά μου ποτέ δε μου αγόρασε\nΘα σου πω τα υπόλοιπα μια άλλη φορά, τώρα ο σφυγμός χάνεται\nΚι η γκόμενα του περιπτερά ακόμη περιμένει\nΟ πάγος στο ουίσκι έλιωσε κι ο χρόνος δε συγχώρησε\nΤίποτα και κανέναν τελικά\nΜόνο τους πολύ τολμηρούς\nΚι ούτε απόψε δε θα ήτανε γραφτό να είμαι από αυτούς\nΑρχίζω να μη νιώθω, να μη βλέπω\nΑκόμη με διαβάζεις;\nΣυγχώρα με για τον πολύτιμό σου χρόνο, μα η μούσα μου μ' εγκατέλειψε\nΓια έναν ωραίο τυπά με μερσεντές\nΚι εγώ όπως φαίνεται\nΔεν είχα τίποτε το σημαντικό να σου εκμυστηρευτώ,\nΟύτε κι απόψε...\nΓλυκιά η άγνοια, γλυκιά και τιμημένη\nστα όνειρα ζωή πώς δίνει, περπατώντας καμαρωτά,\nμε σιγουριά βαδίζοντας πάνω σ' ένα σκοινί αόρατο,\nτην ώρα που τα όμορφα υποδήματά της αγκαλιάζουν το πόδι\nκι εκείνη με το μαγικό της ραβδάκι δημιουργεί και πλάθει\nότι ο νους ακόμη δεν το ξέρει πως επιθύμησε\nότι η πραγματικότητα ακόμη δεν συνέτριψε\nΓλυκιά η άγνοια, γλυκιά έστω και ματωμένη\nόταν μπότες και γαλότσες το χειμώνα τη λασπώνουν στους δρόμους,\nακόμη περήφανα, δες την, πως πασχίζει να σταθεί στα καλοκαιρινά της σανδαλάκια\nαυτά που αφήνουν χώρο στον ήλιο, αφήνουν αέρα και πνοή\nαυτά που λάσπες και καταιγίδες δε γνώρισαν, ούτε χιόνια\nδε βαστάει το υλικό τους για τέτοια πράγματα\nδε βαστάει η ψυχή τους τέτοια πράγματα\nμονάχα ζουν στα καλοκαίρια\nκαι τρέχοντας κρύβονται από τον κόσμο, τους χειμώνες\nδε μάθανε ποτέ τι πάει να πει παγωνιά, το ευαίσθητο δέρμα τους δε θα τους άντεχε\nμόνο σκοτάδι, της ντουλάπας το σκοτάδι το γλυκό και το προστατευμένο έχουν γνωρίσει\nη άγνοιά τους αθώα και ονειρική\nτόσο γλυκιά, που αφήνουν τους χειμώνες για τους άλλους\nενώ εκείνα περιμένουν ήσυχα και υπομονετικά\nτην τιμητική τους τα καλοκαίρια\nκι ούτε που τα νοιάζει αν αναρωτηθεί κανένας πού ζούσαν -επιτέλους- τόσο καιρό...\nTags: καλοκαίρι → Διαβάστε το άρθρο\nΜε χάλασε ο κόσμος και τα χρόνια, μαμά\nΌσα ποτέ δεν καταλάβαινα, να' σουν από μια γωνιά να έβλεπες, πώς τώρα στους άλλους τα εξηγώ\nΌσα δεν έζησα και ποτέ δε θα προλάβω, σαν ιστορίες παλιές τα φύλαξα σε ντουλάπια σκονισμένα, στην παλιά μας αποθήκη\nΘα γινόσουν σπουδαία ζωγράφος, έμαθα, μαμά\nΤο 'λεγαν φίλοι και γνωστοί, μας πώς να τους πιστέψω, όταν πινέλο δε σ' αντίκρισα ποτέ με μπογιά να λερώνεις\nΕίδα όμως σχέδιά σου έπειτα και τα θαύμασα, δικαίως σ' επαινούσαν\nΘυμήθηκα αργότερα και το θείο, να προσπαθεί με μεράκι αληθινό να χτίσει την αποθήκη\nΣα να 'ταν ο πιο ξακουστός κτίστης της υφηλίου\nΜα απ' όσο γνωρίζω όλη του τη ζωή την πέρασε στο συνεργείο\nΝα επισκευάζει με τις ώρες όσα οι άλλοι χαλούσαν\nΕίδα και τον πατέρα μου να οδηγεί σαν επαγγελματίας κι έπειτα μαθαίνω πως, κάποτε, υπήρξε τέτοιος\nΚάποτε, πριν καταπιαστεί με όσα θα έπρεπε να κάνει, με την γη που τον κράτησε δεμένο κοντά της\nΕίδα κι εμένα, να χαζεύω μπροστά σε μια οθόνη και να μιλάω στις λέξεις\nΣα να μην έχω κάτι το καλύτερο να κάνω με την ύπαρξή μου\nΠες μου, μητέρα,\nΠοιός σας εμπόδισε\nΠοιός ξεθώριασε και τη δική μου τη ζωή\nΆνθρωποι γύρω νιώθουν πόνο, οργή, απογοήτευση, ίσως κι ελπίδα\nΚι εγώ να τους κοιτάζω όπως θα κοίταζαν οι άλλοι εμένα, όταν εγώ ήμουν αυτοί\nΤι μπέρδεμα Θεέ\nΝα καταντάς όσα ποτέ δεν πίστευες πως θα γινόσουν κάποια μέρα\nΑπαθής, ανέκφραστος και στυμμένος σαν το λεμόνι\nΝα μη μπορείς να νιώσεις τίποτα πια, παρά μονάχα κατανόηση\nΚατανόηση, γι' αυτούς που παλιά ήσουν εσύ\nΚι εκείνοι να σε κοιτούν μ' αυτό το βλέμμα, σα να σκέφτονται πως ποτέ δε θα σου μοιάσουν, κι όμως...\nΤι τραγική ειρωνεία που είναι η ζωή\nΈτσι που λες μητέρα\nΜια μέρα με ήλιο\nΣκέφτηκα να φτιάξω κι εγώ έναν πίνακα\nΝα τον βάλω κι εγώ στο ράφι, να δείχνω τι ήμουν κάποτε\nΜα σε μια έσχατη προσπάθεια να γλιτώσω το αναπόφευκτο,\nΠάνω που ξεπέρασα την πίκρα που εσύ δεν τα κατάφερες\nΠάνω που είπα να το παλέψω, μήπως διαρκέσουν πιο πολύ οι δικές μου αλκυονίδες μέρες\nΤότε λοιπόν τι κρίμα, το θυμήθηκα\nΠως εγώ δεν είχα καν ποτέ πινέλα...\nTags: κοινωνία, σκέψεις → Διαβάστε το άρθρο\nΗ πόλη των αλλοτριωμένων\nΣτις μέρες της αυτάρκειας και της ευμάρειας, ζούσε ένας νεαρός στην Πεντάμορφη Πόλη. Η πόλη αυτή είχε τα πάντα: ιστορία, πολιτισμό, αγαθά και οι κάτοικοί της ζούσαν χαρούμενοι, δίπλα σε καταπράσινα δενδροφύτευτα πάρκα με σιντριβάνια. Όσο για τα σπίτια τους, ήταν σκέτα στολίδια Αρχιτεκτονικής και κομψότητας.\nΏσπου μια μέρα, ο νεαρός αυτής της πόλης θεώρησε πως είναι πρέπον να επισκεφτούν όλοι την πόλη, ξένοι και περαστικοί, για να την θαυμάσουν και να την πλουτίσουν ακόμη πιο πολύ. Γιατί μπορεί να είχαν τα ομορφότερα φυτά, όμως μαργαριτάρια ο τόπος τους δεν αντίκρισε ποτέ, ούτε διαμάντια. Τι κι αν οι ράφτες της Πεντάμορφης Πόλης φτιάχναν ρούχα ολοκέντητα με το καλύτερο μετάξι; Χρυσός ποτέ δε στόλισε το λαιμό καμιάς γυναίκας. Μα όσο κι αν ο νεαρός επέμενε να πείσει τους κατοίκους, εκείνοι αδιαφορούσαν. Χρυσό δεν είχαν δει ποτέ, ούτε που γνώριζαν τι πάει να πει αυτή η λέξη.\nΤότε ο νεαρός σκαρφίστηκε ένα σχέδιο: έμπασε κρυφά έναν έμπορο μέσα στην Πεντάμορφη Πόλη. Κόσμος μαζεύτηκε στην πλατεία, χιλιάδες μάτια να θαυμάζουν την πραμάτεια του. Έπειτα, θέλησαν ν' αποκτήσουν όσο περισσότερα από εκείνα τα γυαλιστερά πραγματάκια μπορούσαν. Οι γυναίκες έκτοτε άρχισαν να ζητούν στολίδια απ' τους άνδρες και οι άνδρες ν' ανταγωνίζονται για το ποιος έχει μεγαλύτερο πλήθος από τα γυαλιστερά αντικείμενα. Όσο το πλήθος, τόση και η δόξα, στην άλλοτε ήσυχη πόλη.\nΠροφανώς μετά από όλα αυτά, όλοι συμφώνησαν στην αναγκαιότητα των ξένων. Σε αντάλλαγμα έδιναν λίγη από τη γη τους, αλλά τι τους ένοιαζε; Ζούσαν στην πόλη της αυτάρκειας, δε θα τους έλειπε ποτέ κάτι. Έτσι, κάποια στιγμή αποφασίστηκε ν' αλλάξει όνομα η πόλη. Την ονόμασαν λοιπόν μ' ένα αντάξιό της όνομα: Πόλη της Αφθονίας. Και τα χρόνια περνούσαν. Κι ο νεαρός, δοξασμένος και ευτυχής, πλούτιζε όλο και περισσότερο, μαζί και οι βοηθοί και οι πιστοί ακόλουθοι των ιδεών του.\nΌμως, τα χρόνια περνούσαν και η Πόλη της Αφθονίας άρχισε να παρακμάζει. Οι κάτοικοι πια είχαν χρυσό και αυτοκίνητα ακριβά, όμως το φαγητό όλο και λιγόστευε. Το είχαν ανταλλάξει όλο, ξεπούλησαν μέχρι και τα σπάνια φυτά τους να φυτρώνουν σε άλλους κήπους πια, μια και στην Πόλη της Αφθονίας υπήρχαν πια κοινωνικές τάξεις που δεν είχαν μέτρο σύγκρισης φυτά. Ο νεαρός ωστόσο είχε πια γεράσει και διορατικός όπως ήταν, έβλεπε την καταστροφή να πλησιάζει. «Δικές τους ευθύνες», σκεφτόταν χωρίς ενοχές. «Εγώ απλά τους έδωσα την επιλογή». 'Έτσι κυλούσαν οι σκέψεις του και για να σώσει το τομάρι του πριν πουληθεί κάθε σπιθαμή γης στους ξένους, έφυγε σε πόλη μακρινή. Κι ήταν ευτυχισμένος, τα πάντα κύλησαν όπως τα είχε φανταστεί κι ακόμη καλύτερα.\nΜόλις διάβηκε την πύλη της άγνωστης πόλης που πρωτοσυνάντησε στο διάβα του, συνειδητοποίησε πως ήταν πιο όμορφη και από την αλλοτινή Πεντάμορφη Πόλη. Έτσι, χαρούμενος και ψηλομύτης, περπάτησε αγέρωχα ως το γραφείο του Συμβουλίου της πόλης και ζήτησε το καλύτερο σπίτι, εκείνο με τους κρεμαστούς κήπους που είχε θέα όλο το πέλαγος. Λεφτά διέθετε υπεραρκετά για ν' αγοράσει τη μισή πόλη και σίγουρος για τον εαυτό του, φανταζόταν ήδη την ύπαρξή του ως άρχοντα ανάμεσα στους άρχοντες αυτού του νέου τόπου.\nΩστόσο, προς έκπληξή του, ο σύμβουλος τον απέρριψε κατηγορηματικά. «Με ποια προσόντα ήρθες εδώ και τι διεκδικείς, ξένε; Είσαι άγνωστος για εμάς, το πνεύμα σου δεν έχει ωφελήσει σε τίποτα τον τόπο μας, γιατί η πόλη σου είναι άλλη και όχι τούτη εδώ. Άμα δεν πρόσφερες εκεί, καταφύγιο εδώ να μην ζητάς». Μάταια εκείνος προσπαθούσε να τους πείσει, μα δεν είχε φανταστεί πως θα μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν διαφορετική νοοτροπία. Ο σύμβουλος όμως του ξεκαθάρισε πως στην Πόλη της Ειλικρίνειας κανείς δεν ήταν ανώτερος από κάποιον άλλο, ούτε και προσπαθούσε να πείσει ως τέτοιος. Ακόμη και το σπίτι που του ζήτησε, δεν ήταν σπίτι μα το ίδρυμα για τους ηλικιωμένους, που ανταμειβόταν έτσι για τους κόπους μιας ζωής. Του είπε ακόμη πως χρυσό η Πόλη της Ειλικρίνειας δεν είχε ανάγκη - είχε ξύλα όμορφα και πέτρες ζηλευτές.\nΟ γέροντας ακούγοντας τα λόγια αυτά συγχύστηκε, πίστεψε πως οι άνθρωποι αυτοί σίγουρα έχουν χάσει τα λογικά τους και πως θα πρόκειται για την Πολιτεία των Τρελών. Έτσι, απαξίωσε κι αυτούς και την τάχα όμορφη πόλη τους κι έφυγε για άλλα μέρη. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του εξάλλου, η Υπέρτατη Πόλη βρισκόταν μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά.\nΩστόσο, ο δρόμος ως την επόμενη πόλη τελικά ήταν μακρύς και στα μισά του δρόμου ένιωσε μια κόπωση. Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούσαν σ' αυτά τα μέρη, μα ούτε δέντρα εντόπισε ώστε να ξαποστάσει στον ίσκιο τους. Χρήματα κουβαλούσε πολλά και χρυσό, όμως τι να τον κάνει στη μέση της Ερήμου; Μπορούσε ν' αγοράσει τα πάντα, όμως δεν υπήρχε τίποτε τριγύρω που να μπορεί να αγοραστεί. Ώσπου, ξαφνικά, φάνηκε να πλησιάζει ένας νερουλάς πάνω σ' ένα ξύλινο κάρο. Το πρόσωπο του γέροντα φωτίστηκε ξανά - επιτέλους είχε βρεθεί η λύση. Έτσι, ο γέροντας μπήκε μπροστά στο δρόμο του και εμπόδισε τον νερουλά να συνεχίσει. Εκείνος με τη σειρά του ταράχτηκε από την απρόσμενη συνάντηση, το άλογο χλιμίντρισε και το κάρο κόντεψε να τον πατήσει με τις μεγάλες ρόδες του.\n«Θέλω νερό και να με πας στην πόλη», είπε ο γέροντας. Ο νερουλάς φάνηκε να ενοχλείται με την αγένειά του. «Αυτά τα νερά είναι μετρημένα, να ζητήσεις από αλλού νερό», του απάντησε. Τότε ο γέροντας χαμογέλασε πονηρά και έβγαλε από την τσέπη του μερικά χρυσά νομίσματα. «Τα αγοράζω... όλα. Και το κάρο. Πήγαινέ με τώρα εκεί που σου ζήτησα».\nΞαφνικά, ο νερουλάς αντικρίζοντας τον χρυσό τράβηξε τα γκέμια του αλόγου απότομα και φώναξε έντρομος: «Είσαι από την καταραμένη πόλη! Η φήμη σας έχει φτάσει ως εδώ, όμως καμία πόλη δε θα δεχτεί κάποιον από εσάς να την αλλοτριώσει!». Αυτά ήταν τα λόγια του και αφού τα είπε, ξεκίνησε να συνεχίσει το δρόμο του προς την Υπέρτατη Πόλη. Τότε, ήταν η πρώτη φορά που ο γέροντας ένιωσε δακτυλοδεικτούμενος, σα να είχε διαπράξει κάποια απεχθής πράξη. «Στα δίνω όλα για λίγο νερό!», φώναξε στο τέλος ο γέροντας απεγνωσμένα. Ο νερουλάς κοντοστάθηκε κι επειδή τον λυπήθηκε, του πέταξε ένα μπουκάλι, χωρίς όμως να δεχθεί να τον πάρει.\n«Να πας στην Πόλη των Ξεχασμένων, είναι προς τα πίσω... Κι εγώ δε θα πω σε κανέναν πως υπήρξες στ' αλήθεια, ούτε εσύ ούτε η πόλη σου», του είπε και τον άφησε στα μισά του δρόμου, να προσπαθεί να καταλάβει τι μπορεί να πήγε τόσο στραβά. Ώσπου, απρόσμενα, ο γέροντας ένιωσε μια νοσταλγία για την Πεντάμορφη Πόλη και θέλησε να επιστρέψει εκεί. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα... Η Πεντάμορφη Πόλη είχε πια ξεχαστεί από Θεούς κι ανθρώπους και κανένας δεν την είχε ακουστά, παρά μονάχα στη θέση της επιζούσε μια κακή απομίμησή της: Η Πόλη των Αλλοτριωμένων...\nTags: λογοτεχνία, κοινωνία, σκέψεις, φαντασία → Διαβάστε το άρθρο\nΣήμερα ανέτειλε ο ήλιος ή μήπως ξέχασε να βγει;\nΔεν ξέρω ούτε με νοιάζει σε ποια πόλη περπατάω\nΧτες ο φταίχτης ήταν η σκόνη και σήμερα οι καπνοί\nΔε βλέπω που πηγαίνω ούτε ξέρω τι ζητάω\nΈνα κενό μες την ψυχή μου μεγαλώνει\nΈνα κενό, που θρέφει χρόνια η παρακμή\nΆραγε φταίω εγώ; Φταίει ο κόσμος ή οι δρόμοι;\nΌπου σταθώ σκοντάφτω και συντρίβομαι στη γη\nΤα πάντα είναι ένας κύκλος, μες τη ζωή\nΌσα σπέρνω θα θερίζω κι όπου αξίζει θα προσφέρω\nΜα αν ένα θαύμα είναι κάπου να συμβεί\nΕύχομαι να' ναι εδώ και να' ναι τώρα που υποφέρω\nΣκόρπιες σκέψεις και φωνές\nΤην ψυχή μου μαυρίζουν σημάδια του χτες\nΣκόρπιοι ανέμοι εδώ κι εκεί\nΌ,τι χτίζω θα πέφτει κι ό,τι χτίζεις μαζί\nΜα είχα μια ελπίδα, έχω μια ελπίδα\nΣαν πέφτουν γύρω μου χιλιάδες πια οι σφαίρες\nΠως θα 'ρθει η ώρα που του νου η λεπίδα\nΘα πάψει να ματώνει πλέον τις γαλάζιες μέρες\nTags: ποίηση, σκέψεις → Διαβάστε το άρθρο\nΠώς παραμένει τόσο ελκυστική η αύρα της παράνοιάς σου, φίλε μου;\nΚι εγώ, που δε σε γνώρισα ποτέ αληθινά, ούτε θα σε μάθω,\nΌσο κανείς ποτέ δεν πίστεψε σε άνθρωπο σε θαυμάζω.\nΤ' αλλότρια συναισθήματα που σε κατέπνιγαν σε στρέψαν μακριά μας,\nΜα νιώθω πως βρίσκεσαι ακόμη ανάμεσά μας.\nΚαι με μεθάει του νου σου η αποστροφή\nΑπέναντι στην πραγματικότητα που σου φτιάξαμε\nΧωρίς να σε ρωτήσουμε ούτε για το τυπικό της υπόθεσης,\nΕπειδή κατάλαβα πια, πως δεν έχει ολωσδιόλου σημασία ότι ήμαστε περισσότεροι.\nΚρατούσαμε γερά το λάβαρο της ανοησίας που σκέπαζε τη μοναχική σου αλήθεια,\nΑστείο που δεν το πρόσεξε κανένας ...;\nΓια τη μοίρα που μας περιμένει υπαίτιοι στεφόμαστε.\nΚι εσύ, κάτω από μια ομπρέλα,\nΣτο πλήθος χαμένος,\nΜας βλέπεις να πνιγόμαστε από μακριά.\nΕίναι δυνατόν άραγε να προσπαθείς ακόμη να μας σώσεις\nΑπ' την παγίδα που εμείς οι ίδιοι στήσαμε στον εαυτό μας;;\nTags: σκιτσο → Διαβάστε το άρθρο\n"Όλα άρχισαν αρκετά χρόνια πριν. Το 1876, ο Γερμανοεβραίος Γιουτζίν Γκολντστάιν ανακάλυψε ότι έναν άδειο γυάλινο σωλήνα κενό από αέρα, οι δύο άκρες του οποίου έχουν διαφορετικό ηλεκτρικό δυναμικό, διαπερνά ροή ακτινοβολίας από τον αρνητικό πόλο (κάθοδος) στον θετικό (άνοδος)."\nΌλα μ@@κίστηκαν αρκετά χρόνια μετά. Κάποιος, του οποίου η ταυτότητα παραμένει άγνωστη για ευνόητους λόγους (λόγω σεμνότητας όχι κάτι άλλο), ανακάλυψε πως ένας εγκέφαλος κενός από κριτική ικανότητα, όταν δέχεται καθημερινά τόνους σκουπιδιών, διαπερνάται από ροή ηλιθιότητας (παρακμή) την οποία εν συνεχεία μεταδίδει στο περιβάλλον του (πολλαπλασιασμός).\nΚι εγένετο τηλεόραση.\nTags: εξελιξη, τηλεόραση, κοινωνία → Διαβάστε το άρθρο\nΦυλάω καιρό ένα μυστικό βαθιά κρυμμένο, τόσο που κι εγώ είναι φορές που το ξεχνώ. Δε σ' ενδιαφέρει, το γνωρίζω, αλλά επιμένω, δε μ' εμποδίζει κάτι τέτοιο ό,τι θέλω να στο πω. Και ποιό είναι αυτό; Μη βιάζεσαι, ταράζομαι, τα λόγια μου ξεχνώ...\nΆλλο πια όμως δε σε καθυστερώ, άκου με την καρδιά σου ν' αντέξω να στο πώ:\nΖω ζωές παράλληλες, χάνομαι σε κόσμους διαφορετικούς, μ' ακούς; Τι είναι ανυπόστατο και τι αληθινό, να καθορίσω εύκολα ποτέ δεν το μπορώ. Πως θα μπορούσα; Όταν τα' αστέρι εκεί ψηλά κοιτάζω πια θυμάμαι, θυμάμαι πως ξεχνάω πάντα τα σημαντικά. Εκείνα τ' ανυπόστατα που κάνουν στη ζωή τη διαφορά η ακόμη κι όχι, πάντως υπάρχουν κι ας μη δίνει σημασία κανένας πια.\nΜα πόσο κρίμα κι άδικο, νιώθω σαν τον κατάδικο πραγματικά, εγκλωβισμένο το μυαλό γιατί να πρέπει να κινείται σε τόσες διαστάσεις; Τόσο που να ξαποστάσεις δε μπορείς καμιά φορά, να καταλήξεις πια σε ένα κόσμο, ένα μέρος, μία αντίληψη ... Κι αν είναι αυτή μια σύλληψη ιδέας μεγαλόπνοης που να γεννηθεί ποτέ δε θα μπορέσει, τουλάχιστον θα ζήταγα ο ένας κόσμος με τον κάθε άλλο να απεμπλακεί επιτέλους, έστω ας φαντάζουν φυσιολογικές όλες μου οι παράλληλες ζωές!\nΚι αν κάποιος ζει σ' αυτό το αστέρι, αν ένα πνεύμα μες τη γλάστρα κατοικεί, σε πίνακα ζωγραφικής απεικονίζεται ένα χέρι κι ένα πόδι αν πατάει σ' άλλη γη, στη σκόνη που τ' αγγίζει εγώ μαζί τους είμαι εκεί. Ταυτόχρονα, παράλληλα και μ' όλες τις αισθήσεις, φρενοβλαβές μυαλό με υψηλές απαιτήσεις που ένας μονάχα κόσμος για να καλυφθεί δεν του αρκεί. Κι άραγε, αυτή την ιδιότητα αν κάποιος κάπως μου τη χάρισε, αν είναι για καλό στο τέλος θα φανεί, στα τέλη δηλαδή όλα τα παράλληλα μαζί. Κάτι παραπάνω θα γνώριζαν οι σοφοί: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε».\n«Να ζει κανείς η να μη ζει;» Δεν είναι πλέον η απορία αυτή, το θέμα είναι η ιστορία μας να είναι αληθινή. Μέσα από τις συνθήκες κι ας είναι δυσμενείς, να μπορέσεις ως άτομο κι οντότητα να ολοκληρωθείς. Να γίνεις όλα αυτά που θα μπορούσες, εκείνα που σου δίνουν ένα νόημα ύπαρξης. Ωστόσο, όσον αφορά εμένα, είμαι περίπτωση ιδιαίτερης διαχείρισης - άλλο να ζεις σε ένα κόσμο άλλο σε δέκα. Τότε πια δεν αρκεί ο στόχος ο απώτερος, καθώς άμα ο επιλεγμένος κόσμος αποδειχθεί ακατάλληλος, να εκπληρωθεί δε θα μπορέσει παρά μόνο στο μυαλό- άρα ο κόπος άδικος. Και ξεπροβάλλει πάλι η αιώνια απορία, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, τι είναι υπαρκτό και τι ανύπαρκτο κι αν όλα αυτά απλά είναι μόνο σκέψεις, μόνο λέξεις που βασανίζουν το μυαλό.\nΜα βρήκα την απάντηση νομίζω και σ' αυτό: Θα πάψω να το σκέφτομαι και πια θα κοιμηθώ- ελπίζοντας να μην ονειρευτώ και συνεχίσει ο προβληματισμός κι εκεί. Φαντασία μου πλανεύτρα που είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα, όπως και το λαϊκό άσμα ομολογεί, για σήμερα η μόνη αποστολή σου είναι αυτή: Κοιμήσου, επιτέλους, να ησυχάσουμε- κι εμείς κι εσύ κι αυτή. Εύχομαι να' ναι μεγάλη η νύχτα. Καληνύχτα.\nTags: σκέψεις, φαντασία → Διαβάστε το άρθρο\nΔεν ξέρω τι θα περίμενα, ίσως. Μέσα απ' τον καθρέπτη δε θα 'βγαινε ποτέ ένας άγγελος, παρά μονάχα αντανακλάσεις. Αντανακλάσεις, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, της φαντασίας και του μυαλού πολλές φορές. Δεν ξέρω τί θα ζήταγα, ίσως.\nΗ ανυπαρξία σου με σκότωνε. Γιγάντωνε και θέριευε, πνίγοντας και τη δική μου ύπαρξη. Σκιές μονάχα στον καθρέπτη. Τίποτα παραπάνω.\nΚι αναρωτήθηκα τότε πρώτη φορά, τι θα γινόταν αν... Αν κάτι απρόσμενο μπορούσε να γεννήσει κάτι εξαίσιο, ή αν απλώς θα καίγαμε το τελευταίο μας χαρτί. Σε μια παρτίδα, που τα φύλλα δε μοιράστηκαν σωστά, εκείνο το χαρτί που χάθηκε, πάντα αυτό θα λείπει - το είχα υποπτευθεί. Κι αν δε λείψει πάλι σε κανένα, στο τελευταίο μοίρασμα ξανά πια θα φανεί. Μια παρτίδα που μένει συνεχώς ανολοκλήρωτη, κενή. Κι όσοι κι αν αλλάξουν χειρισμοί και συνδυασμοί, μονάχα απογοήτευση θα φέρουν, δε θα βγει. Λείπει το κωλοχαρτί από την τράπουλα, αυτό ό,τι κι αν γίνει δεν αλλάζει. Οι κανόνες του παιχνιδιού πάντα κανόνες θα παραμένουν, αδιάβλητοι.\nΛείπει μια ζωή, σε κάθε παρτίδα λείπει. Ωστόσο, δεν είναι πως δεν ψάξαμε αρκετά, παντού το αναζήτησα κι εγώ προσωπικά. "Πίσω απ' τον καθρέπτη τελικά ίσως να κρύβεται", σκέφτηκα ξαφνικά, "μέσα απ' τον καθρέπτη να μας βλέπει να γελά". Κι αν κότσια είχα ισχυρά, θα έσπαγα τον κερατά να φανεί επιτέλους τι συμβαίνει εκεί. Το θέμα όμως είναι πάντα ότι: Αντέχεις τη σκηνή; Κι αν δε βρίσκεται ούτε εκεί, ούτε πουθενά αλλού στη γη;\n"Άμα μπορείς να ζήσεις έτσι, μη με σπάς και πληγωθείς. Κι εγώ άδικα να χαλάσω, για ένα παλιοχαρτί που δεν είναι καν της προκοπής", ζητά ο καθρέπτης. Και ξέρει τί ζητάει, εκείνος το έχει βρει. Το θέμα είναι, εσύ; Δε μού 'δειξες ποτέ και το χαρτί να δω πώς είναι, να το αναγνωρίσω... Χωρίς λόγο τη ζωή του καθρέπτη να στερήσω, άμα λείπει κι από κεί το περιβόητο χαρτί;\n"Μα είναι ψεύτης ο καθρέπτης, κυρά, μην τον ακούς. Εγώ εδώ υπάρχω, χρόνια πέρασαν μα ζώ. Τις μίζερες ζωές σας παρακολουθώ και ξέρεις έχει πλάκα, τον κάθε παλιομαλάκα που με βρίζει που όλο λείπω σαν κοιτώ! Και γελώ, ναι, πολλές φορές, για όλες τις ανούσιες παρτίδες και ζωές που πουθενά δεν καταλήγουν. Δεν ανάβουν, μόνο σβήνουν οι φωτιές και δεν τολμά κανείς να με κοιτάξει, πίσω απ' τον καθρέπτη είμαι ασφαλής. Τα βλέμματα του όχλου μονίμως στο τραπέζι, ρωτάν τις μάρκες, όμως δε με πρόδωσε ποτέ κανείς. Πώς όχι άλλωστε, αφού κρυψώνα έχω τέλεια, όλους εγώ τους βλέπω μα εμένανε κανείς. Βλέπεις, κυρά, δεν τόλμησε ουδείς μέσα στον εαυτό του ν' αντικρίσει και το χέρι του ν' απλώσει στον καθρέπτη πιο βαθιά. Όλοι επιφανειακά κοιτούν, ενώ ένα βήμα πίσω βρίσκομαι. Μα είμαι τόσο δίπλα, ειλικρινά, που την ανάσα σου ακουμπώ τούτη την ώρα! Κυρά, να ξέρεις, δε χαρίζομαι ποτέ, κι αν τώρα σου μαρτύρησα πού κρύβομαι, είναι γιατί σε νιώθω αδύναμη, μικρή. Ο καθρεπτάκος μου από 'σέ να κινδυνέψει δε μπορεί, δεν είσαι απειλή. Έτσι που λες λοιπόν, με όλους σας γελάω τόσα χρόνια, ωστόσο είναι σκληρό, επειδή κανένας δε με βρίσκει να μ' ονομάζουνε γι' αυτό ανύπαρκτο. Υπάρχω εγώ κι υπήρχα πάντα, μαζί και όλες μου οι αισθήσεις, μ' αν θέλουν να κρυφτούν σε ψευδαισθήσεις, χίλιες φορές βαθύτερα θα κρύβομαι κι εγώ."\nΏσπου, το τζάμι έσπασε χίλια κομμάτια και όλα γίναν τόσο ξαφνικά, έπεσε το χαρτί μπροστά στα πόδια κι αίμα σταγόνες κύλησαν στο πάτωμα. Λέκιασαν τη φιγούρα, εκείνη, την περιβόητη. Εκείνη, που κανείς δε γνώριζε αν είναι αληθινή. Μα, να' την, πιο ζωντανή κι από τους ζωντανούς και με τρομάζει, το αίμα απο τα χέρια μου στο σπαθί της πάνω στάζει κι έξαλλη φωνάζει: "Εσύ, εσύ!" Εγώ, γιατί; Μα άξαφνα, ένας πόνος σφαδάζει τα δυο μου χέρια, σα να καρφώθηκαν μαχαίρια, ναι, ήμουν εγώ! Ναι, ήταν η δική μου η γροθιά που τον καθρέπτη έσπασε, δικό μου και το αίμα που στο χαρτί κυλάει. Ήμουν τελικά, όπως φάνηκε, πιο δυνατή από του φόβου την καυτή ανάσα. Έτσι, η φιγούρα τώρα πια εγκλωβίστηκε και θα το μάθουν όλοι, το τελευταίο της το μέρος χάθηκε για να κρυφτεί.\n"Μη βιάζεσαι, κυρά, μη χαίρεσαι, τίποτα ακόμη δεν έχει κριθεί. Ποια κοινωνία νομίζεις συγχωρεί και θα δεχτεί που μάτωσες, σημάδεψες για πάντα και κατέστρεψες, της λειψής της τράπουλας το πολυπόθητο χαρτί; Όχι, δεν το μπορεί κανείς να συγχωρεί -το φόβο μπορούν όλοι- όμως το θάρρος σου, πλέον, μια για πάντα την ελπίδα έθαψε κι η τράπουλα σωστή, χωρίς εμένα, δε θα γίνει ποτέ πια."\nΤότε, μια φωνή υστερική με αναγκάζει στο χαρτί φωτιά ν' ανάψω, ύστερα το χέρι μου να δέσω και να πάψω, να προσποιηθώ πώς τίποτε δεν έγινε σ' αυτή τη γειτονιά. Τίποτα παραπάνω από μια ανούσια κι ηλίθια ζημιά. Και η φωνή τον τελευταίο λόγο θέλησε να πει προς τη φιγούρα, που έντρομη απ' της φωτιάς τη λύσσα να ξεφύγει προσπαθούσε:\n"Καλύτερα να καίγεσαι κι εσύ λοιπόν χαρτί, αφού η πράξη αυτή της αποκάλυψής σου από εμένα δε θα εκτιμηθεί από κανένα, ούτε καν από 'σένα που ξεσκλάβωσα με το δικό μου τίμημα και το δικό μου αίμα. Και ας με πουν ανόητη και ας με πουν κουτή, που τον καθρέπτη έσπασα δίχως λόγο, καθώς έτσι θα νομίζουν κι έτσι κι εγώ το προτιμώ. Σοφά τα τελευταία λόγια σου ήταν θαρρώ, γι' αυτό κι εγώ με τον τρόπο αυτό θα πράξω, τ' ομολογώ. Κι ό,τι καλό κι ό,τι κακό, στη στάχτη ας χαθεί. Κρυμμένος τόσα χρόνια, κάπου θα 'φταιξες κι εσύ. Η αλήθεια σου ματώνει, ο μύθος επιζεί κι έτσι θα συνεχίσει. Δε θα' μαι εγώ αυτή που παραμύθι θα διαλύσει. Αντίο παραμύθι μου, αντίο και στη ζωή. Δεν ήσουν περισσότερα κι εσύ, από ένα καμένο απλώς χαρτί. Κι αν κάποτε τί έγινε ρωτήσουν οι γνωστοί, από απλή περιέργεια για 'κείνη τη φιγούρα στο χαρτί, κάθε καθρέπτη θα τους πω να διαλύσουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Την αλήθεια τη δικιά τους ν' αντικρίσουν, όσοι αντέχουν. Για σένα όμως, τίποτε δε θ' ακουστεί.\nΛείπει κι έλειπε απ' την παρτίδα ένα χαρτί, όλη η ιστορία είναι αυτή. Φύλαξε το σπαθί σου κι αντίο σου, χαρτί. Η μήπως πίστεψες κι εσύ, πως περιστρέφεται ο κόσμος γύρω σου; Λυπάμαι μα κανείς δεν ασχολείται, σε μία κοινωνία καταναλωτική. Αύριο κιόλας νέα τράπουλα θ' αγοραστεί, δίχως ελλείψεις και δίχως ταραξίες που να συμβιβαστούν με τα δεδομένα δεν αντέχουν, όπως χρόνια τώρα έπραττες εσύ.\nΜισό λεπτό, μετάνιωσα, μην καίγεσαι χαρτί! Tags: ποίηση, κοινωνία, σκέψεις, φαντασία → Διαβάστε το άρθρο\nΗ φιγούρα που ήθελε να ζήσει\nΜια φιγούρα, νωχελικά, τον ίδιο δρόμο διασχίζει\nΕκείνον το δρόμο, που δεν άλλαξε από χτες\nΤα μακριά μαλλιά της ο άνεμος παρασύρει\nΚαι κάπου - κάπου απ' τον αέρα αποκαλύπτονται ουλές\nΈπειτα, ξαναπέφτουν απαλά στους ώμους της\nΚι αγκαλιάζουν το κορμί της σκούρα ρούχα\nΠροβληματίζει με το περίεργο φέρσιμό της\nΚαρφωμένο όλο στο έδαφος το βλέμμα\nΕίναι πρωταγωνίστρια, μα σ' ένα έργο που δε γράφτηκε ακόμα\nΚομπάρσος μέχρι στιγμής σε θεατρικό υψηλής παραγωγής\nΜε θεατρίνους και καπέλα και στολίδια\nΜα ένα σενάριο ανάξιο συζήτησης\nΌλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια\nΟ ρόλος της δεν παίχτηκε ακόμη\nΚι είναι ένας ρόλος αμίλητος, έτσι την ξεχάσαμε κι εμείς\nΦήμες λεν, ο σκηνοθέτης χάθηκε στη σκόνη\nΚαι δε θα επιστρέψει, όπως δε γύρισε ποτέ κανείς\nΚι έτσι η φιγούρα έμεινε με μια ουλή και μ' ένα βλέμμα καρφωμένο\nΧωρίς να ξέρει το πως και το γιατί,\nΠοιός να ξέρει ο σκηνοθέτης τί προβλέψιμο ή τι απρόσμενα ευτυχισμένο\nΓια την άμοιρη ζωή της τι άραγε σχεδίαζε να πεί\nΚαι κάπως έτσι απλώς κρατά ένα χαρτί ξεθωριασμένο\nΚαι στα σοκάκια μέρα νύχτα τριγυρίζει\nΜήπως κάποιος προσέξει το ύφος της το παραπονεμένο\nΚαι την ιστορία της θελήσει να συνεχίσει\nΘέλει να μάθει, να γνωρίσει τον εαυτό της\nΠού τις βρήκε πια εκείνες τις ουλές\nΑν υπάρχει σ' αυτή τη γη κάτι δικό της\nΜητέρα, φίλους, άραγε έχει αδερφές;\nΚάποιος που να τη μίσησε ή με πάθος την αγάπησε\nΧωρίς το σκηνοθέτη, πως μπορεί να το ανακαλύψει;\nΜα γι' άλλη μια φορά ήρθε η στιγμή, στέκεται τώρα, πάλι χτες και αύριο εκεί\nΕκεί που η αυλαία ετοιμάζεται ν' ανοίξει, ψάχνοντας μια θέση στη γραμμή\nΓια να μην είναι πια μια άσκοπη φιγούρα, μα μια οντότητα που ζει,\nΖει, αναπνέει, έχει ιστορία - κι έχει ένα τέλος - κι έχει μια αρχή.\nJim Capobianco: Εμψυχώνοντας χαρακτήρες\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Χαρά Λεδάκη, για το free press περιοδικό Serious (τεύχος Οκτωβρίου)\nΤο μεγαλύτερο φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων στην Ελλάδα, το AnimaSyros, κατέπλευσε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στη Σύρο και μαζί του έφερε σπουδαίους δημιουργούς. Επισκέπτες και συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να συναναστραφούν με ανθρώπους που έχουν γράψει ιστορία στο χώρο του animation, όπως ο Jim Capobianco. "The Lion King", "Up", "Ratatouille", "Toy Story 2" και "Finding Nemo" είναι μερικές μόνο απ' τις ταινίες που έχουν και τη δική του υπογραφή, σε σενάριο ή σκηνοθεσία. Αρχικά, εργάστηκε στο τμήμα σεναρίου της Walt Disney, ενώ τα τελευταία 13 χρόνια βρίσκεται στην εταιρεία Pixar. Ο Jim Capobianco αν και πολυβραβευμένος, παραμένει πάντα πρόθυμος να μοιραστεί τη γνώση και την εμπειρία του με νεότερους συναδέλφους του.\n>Εργάζεστε σε ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο και συμμετείχατε σε ταινίες που αντιμετώπισαν εξαιρετική επιτυχία. Πως αποφασίσατε ν' ασχοληθείτε με το animation;\nΜεγάλωσα με το animation σαν παιδί. Θυμάμαι, τότε που δεν υπήρχαν τηλεκοντρόλ κι ο πατέρας μου παρακολουθούσε αθλητικά στην τηλεόραση, έτρεχα κι άλλαζα συνεχώς το κανάλι. Μόλις έβρισκα κινούμενα σχέδια, σταματούσα! Έτσι, είχα πάντα αγάπη για το animation. Έπειτα, στο Λύκειο είχαμε ένα μάθημα που λεγόταν Γραφικές Τέχνες κι εκεί φτιάχναμε t-shirt, εκτυπώναμε... Συμπεριλαμβανόταν όμως και animation, οπότε επέλεξα το συγκεκριμένο μάθημα μόνο γι' αυτό. Όταν αποφάσισα να δημιουργήσω ένα 2D animation, ο καθηγητής μου είπε πως δεν ήξερε πώς να μου το διδάξει, επειδή όλοι χρησιμοποιούσαν είτε την τεχνική cutout με κομμένα χαρτιά είτε clay motion με πηλό! Οπότε, μου έδωσε ένα βιβλίο και αυτοδιδάχτηκα την τεχνική.\n>Υπάρχουν κάποιες ταινίες animation που θεωρούνται διαχρονικές, όπως το "The Lion King". Τι κάνει μια ταινία ν' αντέχει στο χρόνο;\nΠιστεύω πως δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία οι εκάστοτε πολιτιστικές αναφορές. Εάν το θέμα της ταινίας αγγίζει σχέσεις και συναισθήματα που δεν επηρεάζονται απ' το χρόνο, αντέχει σε αυτόν. Τέτοιο παράδειγμα είναι το "Lion King", όπως και το "Nemo", τα οποία ασχολούνται με τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα στην οικογένεια. Υπάρχουν πολλά animation που έχουν επίκαιρες αναφορές, όπως καρικατούρες διάσημων ή εξελίξεις στην τεχνολογία. Τέτοιου είδους όμως στοιχεία, δίνουν ημερομηνία λήξης στις ταινίες.\n>Τι δυνατότητες δίνει στους δημιουργούς το computer animation σε σχέση με τα παραδοσιακά 2D;\nΤο computer animation παρέχει δυνατότητες που δεν υπάρχουν στο 2D, ισχύει όμως και το αντίστροφο. Συγκεκριμένα, το computer animation δίνει λεπτομέρεια που δε θα μπορούσε να παράγει κάποιος με τον παραδοσιακό χειροποίητο τρόπο, η έστω θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Ας πούμε, τα ανθρώπινα μάτια έχουν πάντα μια νευρική σύσπαση που δε μπορεί ν' αποδοθεί με το χέρι, ενώ με αυτόν τον τρόπο μπορεί κι επιτυγχάνεται. Η τεχνική σχεδιασμού των κινούμενων σκίτσων, από την άλλη, διατηρεί ακόμη μια ποιότητα και αμεσότητα που ο υπολογιστής θέλει κόπο για να την φτάσει.\n>Παρατηρείτε κάποια αλλαγή τις τελευταίες δεκαετίες όσον αφορά την πλοκή στις ιστορίες;\nΠιστεύω πως οι ιστορίες με την πάροδο του χρόνου, απευθύνονται σε όλο και μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό. Γίνονται πιο πολύπλοκες. Αυτή είναι μια συνεχώς αναπτυσσόμενη τάση και νομίζω πως θα εμφανίζονται όλο και περισσότερα τέτοια ενδιαφέροντα animation. Κι αυτό, επειδή το υλικό που προέρχεται από μικρότερα στούντιο animation, ειδικά στην Ευρώπη, είναι πραγματικά καινοτόμο. Επίσης, ο κόσμος βλέπει να εμπλέκονται με το animation άνθρωποι που δε θα ασχολούνταν ποτέ πριν, όπως το σκηνοθέτη των Πειρατών της Καραϊβικής Gore Verbinski με την ταινία κινουμένων σχεδίων "Rango". Εξαιτίας αυτών αλλά και των κόμικς που εμψυχώνονται, η ηλικία του κοινού μεγαλώνει.\n>Ταινίες όπως το "Up" και το "Ratatouille" είναι ιδιαίτερα αγαπητές, ειδικά από τα παιδιά. Τι λαμβάνετε υπ' όψιν όταν απευθύνεστε σε παιδικό κοινό;\nΗ αλήθεια είναι ότι δε δημιουργούμε ταινίες για παιδιά ή για ενήλικες. Φτιάχνουμε ταινίες που εμείς οι ίδιοι θα θέλαμε να δούμε, για το παιδί που υπάρχει μέσα μας! Οπότε, δεν υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός πρακτικά. Ελπίζω μόνο, με την τάση προς πολυπλοκότητα που υπάρχει στην πλοκή των ιστοριών, να μη σταματήσουμε να δημιουργούμε πραγματικά καλό animation που να μπορούν να δουν τα παιδιά.\n>Ποια είναι η διαδικασία δημιουργίας ενός νέου χαρακτήρα, πως αποφασίζετε τα ιδανικά χαρακτηριστικά του;\nΑυτό εξαρτάται από την ιστορία, πλοκή και χαρακτήρες για μένα είναι στοιχεία αλληλένδετα. Είτε έχεις στο μυαλό σου κάποιον χαρακτήρα και δημιουργείς μια ιστορία γύρω από αυτόν, είτε το αντίστροφο. Έχεις δυο χαρακτήρες, ας πούμε, που ληστεύουν μια τράπεζα ή θέλουν να σώσουν τον κόσμο, οπότε αναρωτιέσαι μετά, "Ποιοί είναι αυτοί οι δύο;". Γενικά, όταν αρχίζεις να εξελίσσεις το θέμα και το τί θέλεις να πεις, ο χαρακτήρας παίρνει μορφή. Πάντως, οι χαρακτήρες είναι το πιο δύσκολο στοιχείο. Όταν κάποιος βλέπει μια ταινία, αυτό που του μένει είναι οι χαρακτήρες, κανείς δε νοιάζεται πραγματικά για την πλοκή.\n>Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που ονειρεύεται ν' ασχοληθεί με το animation; Υπάρχουν Έλληνες animators στην Pixar;\nΣίγουρα υπάρχουν Έλληνες, δουλεύει τόσος κόσμος για την Pixar άλλωστε! Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ κι ονόματα... Τώρα, κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με το αντικείμενο, θα συμβούλευα οπωσδήποτε να διαβάσει σχετικά βιβλία, όπως επίσης να το ψάξει στο διαδίκτυο. Υπάρχει τόση πληροφορία για το τί χρειάζεται και σπουδαίες ιστοσελίδες! Όταν πια κατανοήσει τι είναι όλο αυτό, πιστεύω το κλειδί για έναν animator είναι να μάθει να ζωγραφίζει. Ακόμη κι αν θέλει ν' ασχοληθεί με το computer animation, χρειάζεται στην επικοινωνία με τους συνεργάτες. Ειδικά το να ζωγραφίζεις εικόνες από την πραγματική ζωή, ανθρώπους και ζώα εν κινήσει, είναι πολύ βοηθητικό. Όπως στην πλατεία που έχετε εδώ, εκεί θα δεις όλους τους διαφορετικούς χαρακτήρες να περνάνε! Παιδιά, γέρους, τον τρόπο που περπατάνε... Εμπνέεσαι από τη ζωή, μαθαίνεις να την εκτιμάς κι έπειτα προσπαθείς να διοχετεύσεις τον εαυτό σου στο χαρτί.\nTags: animasyros, pixar, συνέντευξη, disney, animation → Διαβάστε το άρθρο\nTags: video making, νόμος πλαίσιο, Παιδεία → Διαβάστε το άρθρο\nTags: video making, οικονομική κρίση, Πολιτική → Διαβάστε το άρθρο\nΠίσω απ’ την κλειδαρότρυπα\nΛόγια, λόγια χιλιοειπωμένα\nΔεκάδες χιλιάδες φορές τα ίδια λόγια μ΄ άλλες λέξεις\nΚι εκεί που λες τελειώσανε τα λόγια, να σου μπροστά σου ξεπροβάλλουν\nΛόγια απρόσμενα, χιλιοακουσμένα μεν μα τόσο διαφορετικά\nΠου νομίζεις πως ένας καινούριος κόσμος σου έκανε την τιμή να τον κρυφοκοιτάξεις για λίγο απ' την κλειδαρότρυπα\nΝα νιώσεις τη μαγεία του και ν' αναρωτηθείς\n«Πως γίνεται να ήταν τόσο καιρό εκεί; Πως γίνεται να υπήρχε αυτός ο κόσμος εκεί, πάντα;\nΜα να 'χα τυφλωθεί τάχα τελείως; Δεν είδα ούτε τις λάμψεις\nΟύτε τη ρίγη ένιωσα ούτε το δάκρυ το άλλο,\nΤο άλλο, όχι αυτό που σε κάνει να πονάς, μα να χαίρεσαι»\nΠως γίνεται; Το ίδιο δάκρυ, μα διαφορετικό\nΟι ίδιες λέξεις, αλλά αλλιώτικες\nΚαι πάντα θα υπάρχει μια κρυμμένη πόρτα\nΠρέπει να ψάχνεις καλά\nΔε φαίνονται όλα με την πρώτη ματιά\nΔε βρίσκονται όλα κάτω απ' το φως του ήλιου\nΓιατί οι πόρτες καμιά φορά σα χαμαιλέοντες αλλάζουν\nΠροσαρμόζονται συνεχώς στο περιβάλλον, για να προστατευτούν, βλέπεις\nΓια να 'σαι άξιος κάθε φορά που θα εντοπίζεις τη δική σου πόρτα\nΤη δική σου πορεία,\nΤο δικό σου δρόμο,\nΤο δικό σου άνθρωπο...\nΣα φίδια στο χώμα σιωπηλά\nΣαν παρασιτικά φυτά που σκαρφαλώνουν σε κορμούς ξένους, δανεικούς\nΟι επιθυμίες σου είναι, για δές!\nΑναρριχόμενες ψηλά, πίσω απ΄το τείχος ν' ανέβουν προσπαθούν\nΝα δουν κι αυτές τον ήλιο\nΤον ήλιο, που φωτίζει ως εκεί που σέρνονται\nΚι αφού το φώς του φτάνει ως εκεί και τις θεριεύει\nΑυτές πώς δεν τον βλέπουν και πώς σέρνονται;\nΧωρίς να ξέρουν ότι υπάρχει, υπνωτισμένες ακολουθούν\nΚαι κυνηγούν αχτίδες με σκιρτήματα\nΑν πίσω απ΄το τείχος καταφέρουν κάποτε να δουν\nΟ ήλιος θα απέχει ακόμα μίλια μακριά\nΧιλιάδες χρόνια άμα τρέχουν πάλι θ΄απέχει\nΓι΄αυτό, καλύτερα σου λέω, άσ΄τις να σέρνονται\nΕίναι η πραγματικότητα πικρή να την αντέξουν\nΜε το μαύρο πέπλο της βαριά θα τις πλακώσει\nΓι΄αυτό σου λέω, άσε\nΆφησέ τις εκεί\nΣτο φόβο μήπως και καούν\nΑιώνια να σέρνονται να σε κατηγορούν\nΧα! Ούτε έτσι γλιτώνεις λοιπόν\nΤα φίδια στραγγαλίζουν λένε, πρόσεχε\nΤρόμαξες; Ω μα ναί, κινδυνεύεις άμεσα\nΓκρέμισε το τείχος, προλαβαίνεις ακόμα\nΟδήγησέ τις να καούν μια και καλή\nΜήπως έτσι γλιτώσεις\nΜήπως και πάψουν πια\nΤόσο ενοχλητικά και μίζερα\nΓια μια ζωή και δυό και τρείς\nΑιώνια να σέρνονται...\nΠαραπαίω. Ορισμός που χρησιμοποιείται για να εκφράσει τον κλυδωνισμό και την αστάθεια ενός ατόμου, ενός θεσμού, ακόμη κι ενός συστήματος καμιά φορά. Του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος, γι' άλλη μια φορά.\nΤριγύρω ακούγονται συζητήσεις για την παιδεία. Κανάλια και υπόλοιπα μέσα, παρέες, άμεσα επηρεαζόμενοι ή όχι, όλοι έχουν μια άποψη. Νέα μέτρα ανακοινώθηκαν, πολλές αντιρρήσεις, ελάχιστες αντιπροτάσεις. Και οι ικανοποιημένοι με το υπάρχον σύστημα, ακόμα λιγότεροι. Πως όχι, άλλωστε; Κάθε αποτυχία κι άλλη αλλαγή, κάθε κυβέρνηση κι άλλο σύστημα. Και στη μέση, τα πειραματόζωα, που καλούνται ν' ανταπεξέλθουν γι' ακόμη μια φορά στην αλλαγή. Ως πότε, άραγε;\nΣτις αρχές του Σεπτέμβρη, ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα, φοιτητές, μαθητές, καθηγητές, δε γνώριζε τί της ξημερώνει. Το εκπαιδευτικό δυναμικό να ψάχνει τρόπο ν' αντιδράσει, οι φοιτητές να διαβάζουν για μια εξεταστική χωρίς να ξέρουν αν αυτή θα υπάρξει, σε σχολές που δεν υπόσχονται κάτι παραπάνω από ένα εισιτήριο προς την αβεβαιότητα: «Άραγε θα έχει αντίκρισμα ο κόπος; Χρόνια επί χρόνια σε κάθε σχολή, πιθανώς τα πιο όμορφα και παραγωγικά χρόνια, θ' αναγνωριστούν αργότερα;». Οι αμφιβολίες μπλοκάρουν τα όνειρα.\nΩστόσο, δεν ισχυρίζεται κανείς πως είναι προτιμότερη η στασιμότητα. Κι όχι, δεν είναι κατηγορητέο ν' αναζητάει κανείς διαρκώς μια καλύτερη εκδοχή, μια καλύτερη λύση. Αρκεί, παρόλα αυτά, να διατηρείται η ισορροπία. Αν πάλι δεν τα καταφέρνει, δεν είναι κατάλληλος γι' ακροβάτης. Οφείλει να βρει κάτι άλλο. Για το καλό το δικό του, αλλά και όλων των υπολοίπων που στέκονται από κάτω, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο και στοιχηματίζοντας πότε θα σπάσει το σχοινί και θα προσγειωθεί στα κεφάλια τους.\nΈτσι κι εμείς. Με τα μάτια καρφωμένα στο σχοινί, παρακολουθούμε αμέτοχοι τα επόμενα βήματα και τα επόμενα νομοσχέδια, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι. Κι ο ακροβάτης; Αδιαφορεί για τις φωνές των από κάτω. Βλέπεις, αυτός ο ένας, ξέρει καλύτερα. Το κοινό δε μπορεί να έχει λόγο. Μόνο συνέπειες.\nΠίσω στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Ίκαρος παρακούοντας τις συμβουλές του πατέρα του, έκαψε τα φτερά που του είχε φτιάξει κι έπεσε στη θάλασσα. Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, από την άλλη, ο Ίκαρος θα προσπαθούσε μόνος του ή μαζί με κάθε άλλο Ίκαρο να κατασκευάσει τα φτερά του, κι ο πατέρας του θα του τα έκοβε πριν καν προλάβει να πετάξει. Τα όνειρα για τον ήλιο, όπως φαίνεται, δεν ανήκουν στη δική μας γενιά. Με τόσα ξένα λάθη φορτωμένα στις πλάτες μας, δεν έχουμε καν το δικαίωμα για δικά μας λάθη.\nΚαι είναι αλήθεια. Μικροί ή μεγαλύτεροι, δεν είμαστε πια παιδιά. Δε μας άφησαν να είμαστε. Τουλάχιστον, ως ενήλικες, ας μας πάρουν μια φορά στα σοβαρά πριν αποφασίσουν πάλι για εμάς, χωρίς εμάς. Έτσι, γι' αλλαγή.\nTags: νομοσχέδιο, σκέψεις, Παιδεία → Διαβάστε το άρθρο\nΚινούμαι σε πολλές διαστάσεις και χάνομαι. Πάντα. Πολύ.\nΕίναι άραγε το "πολύ" τόσο πολύπλοκο και με μπερδεύει; Ίσως. Δε με αφορά και δε με νοιάζει. Αδιαφορώ. Και προχωρώ; Ψέμα, ποτέ.\nΟπότε... Και πάλι πίσω.\nΚινούμαι σε πολλές διαστάσεις και χάνομαι. Γιατί;\nΤόσα υπόβαθρα, τόσα ερεθίσματα, τόσοι κι άλλοι τόσοι και όλοι διαφορετικοί, να πάω πού;\nΣε χάνω, δε σε βρίσκω πουθενά, αγαπητέ σκοπέ. Όλο μπροστά μου τρέχεις και σε κυνηγάω. Κι όλο πιο πέρα πας, μακριά. Νομίζω πως σε φτάνω καμιά φορά και τότε... πας αλλού πάλι και κρύβεσαι. Δεν έχεις το θάρρος να με αντιμετωπίσεις; Να μου πεις πως άδικα σε έψαχνα; Κάτι λάθος θα είχα κάνει στην αρχή. Κι αν θέλω να το βρώ... Και πάλι πίσω.\nΚινούμαι σε πολλές διαστάσεις και χάνομαι.\nΔε θέλω τίποτα να βρώ, κουράστηκα. Φαύλος κύκλος, να ξεφύγω δε μπορώ.\nΦταίει που... κινούμαι σε πολλές διαστάσεις και χάνομαι.\nΚι ακόμη πιο πίσω;\nΚενό χαρτί. Κενό μυαλό. Τώρα, τα πράγματα μοιάζουν πολύ καλύτερα, ναι! Τόσο όμορφα, τόσο αμόλυντα, λευκά.... Χρόνο που έχανα, τι κρίμα! Και για ποιό λόγο; Για ένα λόγο χαζό που δε μπορούσα να του ξεφύγω. Μα τώρα να, θριάμβευσα! Έφταιγε που... να δεις τι παθαίνω... Να, θυμήθηκα. Είναι που κινούμαι σε πολλές διαστάσεις και χάνομαι.\nΆρης Χατζηστεφάνου: Η διεθνής εμπειρία στην αντιμετώπιση της κρίσης\nΟ Άρης Χατζηστεφάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977 και είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι ο δημιουργός της ραδιοφωνικής εκπομπής Infowar του ΣΚΑΪ, μια εκπομπή πολιτικής ανάλυσης και θέσης, όπως την χαρακτηρίζει κι ο ίδιος. Έχει εργαστεί στην ελληνική υπηρεσία του BBC,σε εφημερίδες όπως "Η Ημερησία" και "Η Καθημερινή", καθώς και με αρκετά περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ έχει εκδώσει και δυο βιβλία. Ως φωτογράφος και δημοσιογράφος έχει πραγματοποιήσει αποστολές σε τουλάχιστον 40 χώρες και φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε αρκετά ελληνικά περιοδικά κι έντυπα του εξωτερικού. Με αφορμή την ομιλία του «Η διεθνής εμπειρία στην αντιμετώπιση της κρίσης», που πραγματοποιήθηκε στη Σύρο, μοιράστηκε μαζί μας τη δημοσιογραφική του άποψη σχετικά με την οικονομική κρίση που περνάει η χώρα μας.\n>Πολλοί σας έμαθαν μέσω της εκπομπής σας «Infowar» στον ΣΚΑΪ. Πως θα περιγράφετε με δυο λόγια την εκπομπή, σε κάποιον που δεν την έχει υπ' όψιν του;\nΓενικά το Infowar ξεκίνησε ως ραδιοφωνική εκπομπή, γιατί υπήρξε ενδιάμεσα και τηλεοπτική, πάντα στον ΣΚΑΪ. Ήτανε μια συνέχεια της δομής εκπομπών που ακολουθούσαμε στο BBC, η οποία όμως έβγαλε αυτή τη μάσκα της λεγόμενης αντικειμενικότητας, ότι πρέπει να υπάρχουν και οι δύο πλευρές, η οποία κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει. Η πραγματικότητα είναι αντικειμενική, όμως η περιγραφή της από έναν δημοσιογράφο πάντα είναι χρωματισμένη λιγότερο ή περισσότερο. Κι εγώ προτίμησα να είναι στο περισσότερο και να είναι καθαρά μια εκπομπή θέσης.\nΟυσιαστικά, προσπάθησα αρχικά να εξαντλήσω το όριο του ραδιοφώνου, το οποίο δεν το εκμεταλλευόμαστε δυστυχώς αρκετά στην Ελλάδα. Κι αυτό, λόγω πίεσης και του κόστους που μπορεί να έχει μια τέτοια εκπομπή, επειδή συνδυάζει μουσική με ηχητικά ντοκουμέντα. Κι από εκεί και πέρα, επειδή πήγε καλά μας είπαν «Κάντε την τηλεοπτική», όπου μας ρίξανε λίγο στα βαθιά γιατί πάντα εγώ με ραδιόφωνο είχα σχέση. Κι ενώ δεν υπήρχε η εμπειρία, σχηματίστηκε μια πολύ καλή ομάδα με σκηνοθέτη τον Χρήστο Καρακέπελη, που κατάφερε να φέρει αυτό το ραδιοφωνικό λόγο στην τηλεόραση. Ουσιαστικά είναι μια εκπομπή πολιτικής ανάλυσης και θέσης.\nΤώρα, η συνήθης ερώτηση σ' αυτό είναι «Γιατί σας αφήνουν;» ή «Καταφέρνει να είναι τόσο διαφορετική από άλλες;». Νομίζω τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης έχουν πάντα τέτοια παράθυρα, ωστόσο σηκώνει πολύ συζήτηση γιατί κάποιος να θέλει μια τέτοια εκπομπή. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είσαι άλλοθι ενός ολόκληρου συστήματος και προβάλλεις και τη διαφορετική άποψη, εξυπηρετώντας όμως ουσιαστικά τον ίδιο τον μηχανισμό, δίνοντάς του βαλβίδες εκτόνωσης. Κάποιοι άλλοι πάλι, θεωρούν ότι κάτι διαφορετικό περνάει πάντα κι αν βρεις τα κανάλια να πεις μια διαφορετική άποψη θα την δεχτούν. Φαντάζομαι πως ισχύει κάτι ανάμεσα στα δύο.\nΠοια ήταν τα ερεθίσματα που σας ώθησαν να ακολουθήσετε το επάγγελμα του δημοσιογράφου; Τι σας προσφέρει και τι σας στοιχίζει το συγκεκριμένο επάγγελμα;\nΔεν ξέρω πώς ακριβώς ξεκίνησε, αυτά είναι και λίγο τυχαία. Ενώ ήμουν ακόμη στο Λύκειο, βρέθηκα να δουλεύω στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, πήγαινα ουσιαστικά Σαββατοκύριακα και γιορτές κλέβοντας χρόνο. Κι όλοι μου έλεγαν «Φύγε παιδάκι μου», όπως συμβουλεύει δηλαδή κάθε δημοσιογράφος με το που έρχεται κάποιος νέος, η πρώτη αντίδραση είναι «Φύγε τώρα που είναι καιρός». Έπειτα κολλάς όμως, είναι εν μέρει ναρκωτικό και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι είσαι και ανειδίκευτος για οτιδήποτε άλλο. Εγώ πρώτα ξεκίνησα να δουλεύω και μετά αποφάσισα τι θα σπουδάσω, χωρίς να περιμένω όμως κάτι από αυτές τις σπουδές. Πήγα στο Πολιτικών Επιστημών, το τμήμα με τη μεγαλύτερη ετεροαπασχόληση στην Ελλάδα, αλλά το ήθελα γιατί μου άρεσε το περιεχόμενό του. Και μετά ...; μπλέκεις και δε μπορείς να φύγεις. Ουσιαστικά, δεν είναι καλό, είναι κάτι που δεν το συνιστά κανείς, και το ότι δε φεύγουν κιόλας οι δημοσιογράφοι ίσως να εξηγεί και κάτι άλλο..!\n>Στο χώρο της δημοσιογραφίας, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, επικρατεί πλέον απαξίωση. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; Συμφωνείτε με αυτή τη στάση του κόσμου και αν ναι, υπάρχουν εξαιρέσεις;\nΣίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά απο τη γενική εικόνα κρίνεται ένας κλάδος και προφανώς η εικόνα που δίνει προς τα έξω είναι κατάπτυστη. Κι ενώ η συζήτηση σε αυτά τα θέματα περιστρέφεται πάντα στο αν υπάρχει λογοκρισία, στο πως τα μέσα ενημέρωσης ελέγχουν πολιτικά το λόγο του δημοσιογράφου, για μένα η μεγαλύτερη απειλή είναι η ίδια η εμπορευματοποίηση της είδησης. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο, είναι για παράδειγμα σε μια σύσκεψη που παλιά θα ήταν καθαρά δημοσιογραφική, ότι πλέον θα έρθει και το εμπορικό τμήμα μέσα. Το οποίο εμπορικό τμήμα, θα καθορίσει την είδηση σε τελική ανάλυση, θα σου πει ότι "δε μπορώ να έχω το θέμα με τη δυστυχία στην Αφρική γιατί θέλω να βάλω στη δεξιά σελίδα διαφήμιση" ή "δε θα μπορέσω να βάλω τη συγκεκριμένη φωτογραφία στην αριστερή σελίδα γιατί δεν κολλάει με τη διαφήμιση στη δεξιά".\nΣαφώς, όλο αυτό μπλέκεται ουσιαστικά και με όλη την ιστορία του τί εκπροσωπούν τα σύγχονα μέσα ενημέρωσης. Δουλεύουν σε δυο επίπεδα: απ' τη μία πουλάνε "λιανική", δηλαδή πουλάνε ως εμπόρευμα την είδηση σε ένα κοινό - αυτό μερικές φορές είναι θετικό, καθώς σημαίνει ότι δέχονται ερεθίσματα απ' το κοινό, προσπαθούν να δουν τι θέλει ο κόσμος. Από την άλλη, δεν παύουν να εκπροσωπούν συγκεκριμένες οικονομικές ελίτ σε κάθε χώρα και κάθε φορά ισορροπούν ανάμεσα σ' αυτά τα δύο, με καταστροφικά αποτελέσματα.\nΠροσωπικά, το έζησα αρκετά στο Δεκέμβρη του 2008, στον οποίο τα μέσα ξεκίνησαν κατά την άποψή μου να πουλάνε λιανική, όπου αφουγκράστηκαν στην αρχή τον κόσμο. Έδωσαν μάλιστα και μια θετική δυναμική στα γεγονότα, λέγοντας κάτω απ' την πίεση κάποια πράγματα που δεν θα τα έλεγαν διαφορετικά. Όταν άρχισαν όμως να απειλούνται οι ιδιοκτήτες τους ως τμήματα αυτής της ελίτ, είδαμε και αυτή τη στροφή στο πως αντιμετώπισαν το Δεκέμβρη. Νομίζω ότι αποτελεί πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα δύο πόδια στα οποία πατάνε σήμερα τα μέσα ενημέρωσης.\nΌσον αφορά την εκδήλωση «Η διεθνής εμπειρία στην αντιμετώπιση της κρίσης», πιστεύετε πως τέτοιου είδους ενέργειες μπορούν να βοηθήσουν στο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης; Τι θα λέγατε σε κάποιον, ώστε να τον πείσετε να συμμετέχει πιο ενεργά σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;\nΟυσιαστικά, αυτό που θέλω να πω και στην εκδήλωση είναι ότι οι χώρες που την πάτησαν περισσότερο είναι αυτές που κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Και εδώ έπαιξαν πολύ καθοριστικό ρόλο τα ΜΜΕ ως τμήματα των ελίτ που προστατεύουν τα δικά τους συμφέροντα. Αυτό είναι που πρέπει να σπάσει, το ότι είναι ένας μονόδρομος που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, και ο καλύτερος τρόπος για να σπάσει είναι να φέρουμε παραδείγματα από το εξωτερικό. Νομίζω πολύ στοχευόμενα μας τα κρύβουν... Η Ελλάδα δεν έχει καμία παράδοση στο διεθνές ρεπορτάζ και αυτό είναι καταστροφικό, το βλέπουμε τώρα ότι δεν καταλάβαμε τι γινότανε όλα αυτά τα χρόνια στην Αργεντινή, τι γινότανε στη Ιρλανδία, τι γίνεται τώρα στην Ισλανδία ή τι είχε γίνει στον Ισημερινό. Μας τα έκρυψαν όλα αυτά, είναι και ένας λόγος που μας οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση. Ο κόσμος δεν έχει ακούσει κάποια εναλλακτική λύση και τέτοιες εκδηλώσεις σίγουρα είναι μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.\nΠοια είναι η άποψή σας για την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Θεωρείτε ότι υπάρχει διέξοδος;\nΕίναι τεράστια συζήτηση το πώς φτάσαμε ως εδώ, γενικά η άποψή μου αν θα μπορούσα να τη συμπυκνώσω είναι ότι ζούμε μια δομική κρίση του οικονομικού συστήματος, η οποία μεταφράζεται σε κάθε περιοχή και κάθε χώρα με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, στην Ευρώπη μας ήρθε ως κρίση της Ευρωζώνης, στην Ελλάδα μετουσιώθηκε περαιτέρω σε κάτι διαφορετικό και είδαμε τα ειδικά χαρακτηριστικά του χρέους. Το ΔΝΤ ήταν και παραμένει ο χωροφύλακας και ο προστάτης των τραπεζών και συγκεκριμένων δομικών συμφερόντων και ως τέτοιο ήρθε στην Ελλάδα, ήρθε να σώσει ουσιαστικά τις Ευρωπαϊκές τράπεζες.Τις τράπεζες δηλαδή του κέντρου, που απειλούνταν γιατί είχαν εκτεθεί πολύ στην περιφέρεια της Ευρώπης.\nΓενικά, έχουμε δει ότι από όπου πέρασε το ΔΝΤ ισοπέδωσε τα πάντα, προκάλεσε τρομακτική φτώχεια, την οποία αρχίζουμε να τη βλέπουμε και στα αστικά κέντρα της Ελλάδας πλέον. Το ότι με το που ήρθε το ΔΝΤ -και αυτό δεν το ξέρει πολύς κόσμος- έπεσαν τηλέφωνα από ξένες ανθρωπιστικές οργανώσεις που μέχρι πρότινος δούλευαν στην υποσαχάρια Αφρική και είπαν «ετοιμαζόμαστε να ανοίξουμε γραφεία» κι ελληνικές οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου που δραστηριοποιούνταν στην Ουγκάντα είπαν "ερχόμαστε στην Αθήνα γιατί βλέπουμε κοινά προβλήματα", είναι νομίζω ενδεικτικό της απόλυτης καταστροφής που φέρνει σε κάθε του κίνηση.\nΛύσεις στο πρόβλημα έχουν προταθεί, ο κοινός παρανομαστής είναι ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση, όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσουμε είναι ματωμένος. Ωστόσο, έχουν υπάρξει προτάσεις όπως το τρίπτυχο της στάσης πληρωμών απ' το ευρώ κι εθνικοποίησης των τραπεζών, που όταν το έλεγε κάποιος πριν από τέσσερις πέντε μήνες όλοι έλεγαν «Τι λες, δε γίνεται κάτι τέτοιο». Πλέον, αρχίζουν mainstreamοικονομολόγοι να λένε ότι "δε μπορείτε να μείνετε σε μια τέτοια Ευρωζώνη που σας προκάλεσε το πρόβλημα, δε μπορείτε να αποπληρώσετε αυτό το χρέος οπότε πρέπει να γίνει κάποια διαπραγμάτευση". Δεν είναι ο σοσιαλισμός ή ο κουμμουνισμός που έρχεται ξαφνικά, είναι ένα πολύ πρακτικό ζήτημα που μπορεί να λυθεί.\nΌλα αυτά νομίζω, μπορούν να γίνουν είτε με θετικούς είτε με αρνητικούς τρόπους. Δηλαδή, εάν η παύση πληρωμών επιβληθεί απ' έξω, μπορεί να είναι καταστροφική για τον κόσμο στην Ελλάδα. Πρέπει εμείς να την επιβάλλουμε, όπως ο κόσμος την επέβαλλε στην Αργεντινή ή στον Ισημερινό. Και για όλα αυτά, χρειάζεται να έρθει ο κόσμος στο προσκήνιο, να είναι αυτός ο πρωταγωνιστής. Πάνω σ΄ αυτό υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη πρωτοβουλία, να δημιουργηθεί μία επιτροπή λογιστικού ελέγχου, δηλαδή να ανοίξουν τα βιβλία. Είναι κάτι που έγινε στον Ισημερινό. Να δούμε πού χρωστάμε, με ποιους όρους έχουν συναφθεί αυτά τα δάνεια. Αυτό θα μας δείξει ότι κάποια είναι παράνομα και εντάσσονται σ' αυτό που λέγεται «απεχθές χρέος», το οποίο δικαιούμαστε να μην αποπληρωθεί.\nΜε ποιούς τρόπους πιστεύετε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί η κατάσταση της χώρας; Αν θέλατε να δώσετε ένα μήνυμα στον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό;\nΤο μήνυμα το οποίο μπορεί να παρερμηνευτεί, είναι ότι οι χώρες που κατάφεραν να ξεφύγουν και από το ΔΝΤ και από οποιαδήποτε αντίστοιχο, έλυσαν τα προβλήματά τους στο δρόμο. Δυστυχώς με τρομακτική βία, αλλά υπάρχει και η βία που ασκείται και μας έχουν μάθει να μην την θεωρούμε βία, δηλαδή η βία αυτή τη στιγμή του ΔΝΤ, της Τρόικας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ίδιας της κυβέρνησης. Μαζί δουλεύουν, είναι μια αόρατη συστημική βία, η οποία πρέπει κάπως να απαντηθεί.\nΟι χώρες που τα κατέφεραν, τα κατάφεραν στον δρόμο. Συγκεκριμένα η Αργεντινή, δυστυχώς είχε είκοσι τρείς νεκρούς μέχρι να πει ο Κίρχνερ σταματάω τη συνεργασία με το ΔΝΤ, ο Ισημερινός αντίστοιχα, ακόμη και στην Ισλανδία που τους είχαμε ξεχασμένους, κατέβηκαν στον δρόμο και έκαναν το δημοψήφισμα όπου είπαν τελικά «δεν πληρώνουμε αυτούς που κερδοσκόπησαν εναντίον μας». Φοβάμαι ότι χρειάζεται μια πολύ δυναμική απάντηση, γιατί εξίσου δυναμική είναι η κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει.\nΣυνέντευξη: Χαρά Λεδάκη, για το περιοδικό Serious Magazine\nTags: οικονομική κρίση, αρης χατζηστεφανου, δημοσιογραφία, συνέντευξη → Διαβάστε το άρθρο\nΣτην ακτή των χαμένων ονείρων\nΟνειρεύτηκα γαλάζια μπαλόνια\nΕρχόταν απ΄ το βάθος μιας σκοτεινής αίθουσας\nΜε πλησίαζαν όλο και πιο πολύ\nΤο λάτρευα κάποτε το γαλάζιο\nΟνειρεύτηκα μια ξύλινη βάρκα\nΕρχόταν απ' τα βάθη μιας γαλήνιας θάλασσας\nΜε πλησίαζε όλο και πιο πολύ\nΤις λάτρευα κάποτε τις βάρκες\nΏσπου κάπου, κάποτε\nΞύπνησα κι αντίκρισα γαλάζια μπαλόνια\nΕρχόσουν εσύ κρατώντας τα\nΠάνω σε μια ξύλινη βάρκα\nΜα η βάρκα άρχισε ν' απομακρύνεται, όλο και πιο πολύ\nΤο γαλάζιο ξεθώριασε καθώς χανόσουν στον ορίζοντα\nΚι έμεινα εκεί, στην ακτή των χαμένων ονείρων\nΕκείνων των ονείρων που ψάχνουν μανιωδώς παραλήπτη,\nΓια να δώσουν νόημα στην ύπαρξή τους,\nΤέτοιου είδους αποδείχτηκαν και τα δικά μου\nΚι είχα μείνει ακίνητη, κάπου, κάποτε\nΚι είμαι ακόμη εκεί\nΑς με μαζέψει κάποιος, παρακαλώ\nΞεκολλήστε τα πόδια μου απ' την άμμο\nΔεν έχω λόγους να περιμένω κάτι πια εδώ\nΓιατί όσο κι αν φωνάζω: «Έι, εσύ, τα μπαλόνια είναι δικά μου\nΗ βάρκα ήρθε για μένα, άφησέ τη να 'ρθει πίσω!»\nΠάλι δεν έχει νόημα, εδώ, στην ακτή των χαμένων ονείρων\nΕίναι ένα όνειρο που κλάπηκε ακόμη\nΜαζί με όλα τα υπόλοιπα, όλων των υπολοίπων\nΓι' αυτό θα φωνάξω μονάχα τελικά:\n«Μπορεί να μου κλέψατε ένα όνειρο,\nΌμως μου προσφέρατε έναν εφιάλτη.\nΑποδέχομαι την ανταλλαγή.\nΜπορώ να ξυπνήσω τώρα;»\nTags: ποίηση → Διαβάστε το άρθρο\nΠοίηση στα λόγια μας\nΚάποτε υπήρχε ποίηση στα λόγια μας\nΣτα μάτια σου χάραζε η αυγή όλου του κόσμου\nΣτα μάτια μου καθρεπτιζόταν το πιο αγνό το φως, απ' τη μορφή σου\nΜα ο καθρέπτης χάθηκε\nΠολύ βρωμιά, που να φανεί στο φως\nΈνα κενό στα μάτια σου\nΚι εγώ δεν έχω ποίηση για 'σένα πια\nΌλα εξελίχτηκαν πεζά, συνηθισμένα\nΤα μάτια σου και τα μάτια ενός εκατομμυρίου άλλων, ένα και το αυτό\nΟι μόνες λάμψεις που λαμποκοπάν καμία φορά, είναι από την οργή σου\nΘυμώνεις που χάθηκε η ποίηση\nΛυπάμαι που δε μπορώ να στην προσφέρω πια\nΠροσπαθώ να σου εξηγήσω το γιατί\nΜα δε μπορώ γιατί δεν με ακούς και δε με βλέπεις\nΜάλλον θα φταίνε αυτά που χάθηκε,\nΤα οργισμένα μάτια σου στον καθρέπτη, νομίζω με τυφλώνουν\nΞεγελώντας με πως βλέπω ακόμη λάμψεις απ' την ψυχή σου, μες τη βρωμιά\nΤώρα, το μόνο που έχω να πω\nΕίναι πως τίποτα πια ανάμεσά μας δε μπορεί\nΝα γεννήσει κάποτε\nΠοίηση στις ψυχές μας Tags: ποίηση → Διαβάστε το άρθρο\nΑπρίλιος 2015 (2) Σεπτέμβριος 2014 (1) Ιούλιος 2014 (1) Ιούνιος 2014 (1) Απρίλιος 2014 (1) Δεκέμβριος 2013 (2) Νοέμβριος 2013 (2) Οκτώβριος 2013 (2) Σεπτέμβριος 2013 (1) Απρίλιος 2013 (2) Φεβρουάριος 2013 (1) Ιανουάριος 2013 (1) Νοέμβριος 2012 (1) Οκτώβριος 2012 (1) Σεπτέμβριος 2012 (4) Αύγουστος 2012 (6) Ιούλιος 2012 (3) Μάιος 2012 (1) Μάρτιος 2012 (1) Φεβρουάριος 2012 (1) Ιανουάριος 2012 (4) Δεκέμβριος 2011 (1) Οκτώβριος 2011 (1) Σεπτέμβριος 2011 (2) Αύγουστος 2011 (3) Μάιος 2011 (1) Απρίλιος 2011 (1) Μάρτιος 2011 (1) Φεβρουάριος 2011 (1) Ιανουάριος 2011 (9) Δεκέμβριος 2010 (3) Νοέμβριος 2010 (2) Οκτώβριος 2010 (9) Σεπτέμβριος 2010 (8) Αύγουστος 2010 (7) Ιούλιος 2010 (2) Ιούνιος 2010 (5) Μάιος 2010 (3) Απρίλιος 2010 (7) Tags\nΠαιδεία animation Πολιτική φαντασία disney σκέψεις κοινωνία τηλεόραση ποίηση κουνούπια συνέντευξη φόβος καλοκαίρι αγανάκτηση οραση λογοτεχνία εξελιξη νομοσχέδιο τροχαια νόμος πλαίσιο απογοήτευση δημοσιογραφία αφήγηση αταξινόμητα επίκαιρα χιουμοριστικά παρεα σκιτσο ψυχές pixar αρης χατζηστεφανου διηγήματα short film φοιτητική ζωή οικονομική κρίση γεγονότα δεκεμβρίου video making movie editing animasyros stop motion animation Αταξινόμητα Σύνδεσμοι\nΜονοπάτια του Μυαλού Page\n40 Μονοπάτια @Texni.org\n40 Μονοπάτια @Ιδεόστατο\n40 Μονοπάτια @Microstory\n40 Μονοπάτια @Τοβιβλίο.net


“O Λιβάνης μου έστειλε μήνυμα να κατεβάσω το στόρι της Μαριαλένας με το τραγούδι στο πάρτι της ένωσης”\nYou are at:Home»Showbiz»“O Λιβάνης μου έστειλε μήνυμα να κατεβάσω το στόρι της Μαριαλένας με το τραγούδι στο πάρτι της ένωσης”\nBy Hallocy.com\t 02/04/2021 645 views\nΓια τον καλό της φίλο Αλέξη Παππά και τον χαρακτήρα που έχει δείξει μέσα στο Survivor μίλησε η Άρτεμις Αστεριάδη στην κάμερα της εκπομπής “Ευτυχείτε”. Ωστόσο, το μοντέλο δεν έμεινε μόνο εκεί. Αποκάλυψε πως ο Γιώργος Λιβάνης επικοινώνησε μαζί της ζητώντας της να κατεβάσει ένα story στο οποίο αναφερόταν στη Μαριαλένα.\n“Mε τον Αλέξη Παππά είμαστε φίλοι πάνω από δέκα χρόνια. Αυτό που βλέπω δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο που ξέρω εγώ. Δε μπορώ να καταλάβω τι κόβεται, τι ράβετε, τι συναισθήματα μπορεί να έχει γιατί όταν αισθανόμαστε τον κίνδυνο μας βγαίνουν κάποια άλλα ένστικτα” είπε αρχικά η Άρτεμις Αστεριάδη.\n“Το αγόρι της, τραγουδιστής.. Πω, πω το έχουν ταλαιπωρήσει το κορίτσι, είναι πολύ πονηροί εκεί στην παραγωγή του Survivor” ακούγεται να λέει στο επίμαχο story το μοντέλο και συνέχισε λέγοντας πως μετά από αυτό το story ο Γιώργος Λιβάνης της έστειλε μήνυμα.\n“Ήμουν με τον άντρα μου και βλέπουμε Survivor και σχολιάζω για τη Μαριαλένα ότι η παραγωγή είναι πολύ πονηροί γιατί όντως, το κάνουν αυτό για να τα δει ο καλλιτέχνης, ο Λιβάνης που έχει ειπωθεί ότι έχουν κάποια σχέση και θίχτηκε προφανώς. Δε καταλαβαίνω γιατί, και μου έστειλε μήνυμα να το κατεβάσω γιατί δεν είναι σωστό για την κοπέλα και προφανώς δεν κατέβηκε γιατί δεν κατεβαίνει τίποτα από αυτά που ανεβαίνουν στα story μου” είπε.\n“Σβήστο αγάπη μου αυτό. Δεν είναι ωραίο. Νομίζω. Ότι θες εσύ” έγραφε το μήνυμα του Γιώργου Λιβάνη το οποίο η Άρτεμις Αστεριάδη έδειξε στην κάμερα και συνέχισε λέγοντας, “¨Το πουλάνε πολύ αυτό. Τους συμφέρει όλους. Και ο Λιβάνης ακούστηκε από αυτό, ασχολούνται μαζί του γιατί γενικά δεν έχει κάτι να προσφέρει αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, τα θέατρα, δε γίνεται κάτι για να ακουστείς κάπως για τη δουλειά σου”.\nPrevious ArticleSurvivor spoiler 02/04: Ανατροπή! Ντάφυ – Κώστας η νέα κλίκα των κόκκινων\nNext Article Survivor 4: Καταγγελία από φίλο του Κόρο – Οι γονείς του δέχονται απειλές


The IFA 2016 Report Day 1. Τι είδαμε την πρώτη μέρα της έκθεσης!\nΕπιτέλους η έκθεση άνοιξε! Μπορεί τις δύο προηγούμενες ημέρες να γυρίσαμε όλο το Βερολίνο, καθώς οι press conferences και τα events ήταν σε διαφορετικά σημεία της πόλης, από σήμερα ωστόσο στήσαμε αντίσκοινο (εντάξει στο περίπου!) στο χώρο που διεξάγεται η IFA 2016 στο ExpoCenter της γερμανικής πόλης και δε σκοπεύουμε να φύγουμε για αρκετές ημέρες.\nΠρώτη μέρα λοιπόν που η IFA ήταν ανοικτή και για το κοινό και όλα τα περίπτερα ήταν έτοιμα και στημένα για ένα ατελείωτο "οφθαλμόλουτρο" σε νέα προϊόντα και τεχνολογίες.\nΤο πρωϊνό μας είχε αρκετές ανακοινώσεις από την Alcatel από την οποία ξεχωρίσαμε ένα... headset εικονικής πραγματικότητας.\nΑκολούθησε booth tour στα προϊόντα της LG και όλες τις νέες κυκλοφορίες που έχει να μας προτείνει. Εντάξει η αλήθεια είναι ότι ξεχωρίσαμε (κι εσείς αν κρίνουμε από τα hits του άρθρου) το έξυπνο ψυγείο με τα Windows 10, αλλά είδαμε πολλά περισσότερα για τα οποία έχουμε να σας γράψουμε και προσεχώς.\nΈπειτα κάναμε ένα αναλυτικό booth tour στα storage προϊόντα της Toshiba που πραγματικά μας εντυπωσίασαν. Πιο πολύ απ' όλα όμως αυτή η smart λύση για back up αλλά και φόρτιση του smartphone σας. Εξαιρετικά ενδιαφέρον προϊόν πραγματικά...\nΑργότερα, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τη σειρά Nova που μας εντυπωσίασε ρίξαμε τις πρώτες μας ματιές στις άλλες νέες ανακοινώσεις της Huawei, το MediaPad M3 tablet, τα νέα χρώματα του P9 (μπλε και βαθύ κόκκινο) αλλά και το Honor 8 που βλέπουμε για πρώτη φορά στην Ευρώπη.\nΑκολούθησαν άπειρα χιλιόμετρα στην έκθεση, όπου σιγά-σιγά ξεκινάμε να βλέπουμε και διαφορετικού τύπου "gadgets" από αυτά που σας έχουμε συνηθίσει. Όπως ο έξυπνος φούρνος της Candy ή το έξυπνο πλυντήριο της Hoover.\nΔεν σας αποκαλύπτουμε περισσότερα για κάποια άλλα ραντεβού που είχαμε και θέματα που ετοιμάσαμε, καθώς θα τα δείτε τις επόμενες ημέρες δημοσιευμένα στο digitallife.gr.\nΚι επειδή σας έχουμε συνηθίσει να δημοσιεύουμε το δείπνο της κάθε μέρας, σήμερα ήταν κάτι απλό, αλλά... ας φύγει η φωτό. Burger King, αφιερωμένο σε όσους θέλουν απεγνωσμένα να τα δουν και στη χώρα μας.\nΑυτά από τις σημερινές μας βόλτες. Αύριο περισσότερες...


27/2/2020 14:01 εγχειρίδιο\nΜΑΚΕΔΟΝΙΑ /Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020, 13:38:09 / Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ\nΣτη στήριξη ατόμων με ήπια άνοια και ηλικιωμένων με ήπια νοητική δυσλειτουργία, που δεν μπορούν να επισκεφθούν τα Κέντρα Ημέρας της Εταιρείας Alzheimer, στοχεύει το εγχειρίδιο με τίτλο «Νοητικές ασκήσεις» της προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας N. Alzheimer, καθηγήτριας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) Μάγδας Τσολάκη και των συνεργατών της, το οποίο αποτελεί «καρπό» εικοσαετούς έρευνας, η οποία βασίστηκε σε δοκιμές που έγιναν σε χιλιάδες ασθενείς.\n«Αυτό το εγχειρίδιο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας στήριξης των ατόμων με μνημονικά προβλήματα, που δεν μπορούν να επισκεφθούν τα Κέντρα Ημέρας μας ώστε να μπορέσουν να επωφεληθούν από την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων που έχουμε σχεδιάσει και εφαρμόζουμε σε αυτά», ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Τσολάκη.\nΠαράλληλα, επισήμανε πως από το έτος 2000 μέχρι σήμερα δοκιμάστηκαν ασκήσεις μνήμης σε χιλιάδες άτομα που επισκέφτηκαν τα Κέντρα Ημέρας και στη συνέχεια έγιναν επιστημονικές δημοσιεύσεις των αποτελεσμάτων εκείνων, οι οποίες αποδείχτηκε ότι ωφελούν τους ασθενείς. Το βιβλίο, όπως είπε η κ. Τσολάκη, περιέχει μόνο τις ασκήσεις που έχουν όφελος για τους ασθενείς.\n«Η άνοια σχετίζεται με έκπτωση ποικίλων νοητικών ικανοτήτων, μεταξύ των οποίων είναι και ο λόγος. Η σκέψη και ο λόγος είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, έτσι ώστε όταν η σκέψη και τα επιμέρους συστήματ;a της είναι διαταραγμένα, τότε η λειτουργία του λόγου είναι επίσης προβληματική. Για αυτό σχεδιάστηκε το θεραπευτικό πρόγραμμα ασκήσεων, με πρωταρχικό στόχο την καλλιέργεια συγκεκριμένων γλωσσικών ικανοτήτων και κατ’ επέκταση την επιβράδυνση εξέλιξης γλωσσικών ελλειμμάτων ή και τη βελτίωσή τους. Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα των ασκήσεων λόγου στοχεύει στην καλλιέργεια και τη βελτίωση των γλωσσικών ικανοτήτων όσον αφορά την κατανόηση αλλά και την παραγωγή του λόγου», αναφέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου.\nOι ασκήσεις γίνονται γραπτώς, με χαρτί και μολύβι. Η κάθε συνεδρία αποτελείται από οκτώ ασκήσεις, που αφορούν τη σημασιολογική κατανόηση, τη σημασιολογική παραγωγή και την φωνημική παραγωγή του λόγου. Για την επίλυση των ασκήσεων χρειάζονται περίπου 45 με 60 λεπτά για κάθε συνεδρία. Στο τέλος κάθε συνεδρίας μπορεί να γίνει διόρθωση των ασκήσεων, βάσει των λύσεων που ακολουθούν. Ο ωφελούμενος μπορεί κάθε φορά να ξεκινήσει από όποια άσκηση της συνεδρίας επιθυμεί καθώς και να επιλέξει την επίλυση των συνεδρίων με όποια σειρά θέλει. Αν κάποια άσκηση τον δυσκολεύει, μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη και προσπαθήσει να τη λύσει αργότερα. Μπορεί επίσης να λύσει την κάθε συνεδρία περισσότερες από μία φορές, χωρίς αυτό να κάνει την άσκηση λιγότερο αποτελεσματική.\nΝα σημειωθεί ότι το βιβλίο θα παρουσιαστεί, στις 28 Φεβρουαρίου, στις 7 μ.μ. στον πολυχώρο Μαλλιάρης-Παιδεία «Ανατόλια».Για το βιβλίο, εκτός από την κ. Τσολάκη θα μιλήσουν η ψυχολόγος του Κέντρου Ημέρας «Αγία Ελένη»- μέλος της συγγραφικής ομάδας Χριστίνα Αγωγιάτου και ωφελούμενος του Κέντρου Ημέρας «Αγία Ελένη».\nεπέτειος της εισβολής\nΠιθανή ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκης - Μυτιλήνης


Νέα αρνητικά ρεκόρ κρουσμάτων κορονοϊού παγκοσμίως | ThraceNews\nΑρχική ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ 1. ΔΙΕΘΝΗ Νέα αρνητικά ρεκόρ κρουσμάτων κορονοϊού παγκοσμίως\nΞεπέρασε τα 10.000 νέα ημερήσια κρούσματα η Γερμανία, νέα ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων μόλυνσης από τον κορονοϊό σημειώνεται στις ΗΠΑ, ειδικά στις μεσοδυτικές πολιτείες. Στη Βρετανία, o μεγαλύτερος αριθμός νέων κρουσμάτων καταγράφηκε την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, ενώ τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα επιβάλλονται και στην περιοχή του Μάντσεστερ. Δραματικό ημερήσιο ρεκόρ με 141 θανάτους κατέγραψε η Ουκρανία.\nΗ συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση λόγω της πανδημίας, θα απασχολήσει την πρώτη έκτακτη τηλεδιάσκεψη κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 29 Οκτωβρίου. Στα όρια της αντοχής τους έχουν φτάσει γιατροί και νοσηλευτές στην Ισπανία, που ήδη μετρά περισσότερες από ένα εκατομμύριο μολύνσεις. Νέο ρεκόρ για το δεύτερο κύμα της πανδημίας με πάνω από 15.000 κρούσματα σε μια ημέρα ανακοίνωσε η Ιταλία.\nΑναλυτικότερα, σε «πορτοκαλί» συναγερμό παραμένει το Λονδίνο όπου το τελευταίο 24ωρο ανακοινώθηκαν 26.688 νέα κρούσματα και 191 θάνατοι. Στα περιοριστικά μέτρα της τρίτης βαθμίδας θα υπάγονται από τα μεσάνυχτα οι κάτοικοι του Μάντσεστερ ( απαγόρευση κοινωνικών συναθροίσεων, κλείνουν παμπ και μπαρ, τα εστιατόρια λειτουργούν μόνο για παράδοση φαγητού, κλείνουν χώροι αναψυχής και γυμναστήρια). Στη δεύτερη βαθμίδα των περιοριστικών μέτρων «πορτοκαλί» παραμένει το Λονδίνο. Ραγδαία είναι η αύξηση των κρουσμάτων στις πόλεις του Βορρά, όπου και παρατείνονται τα περιοριστικά μέτρα.\nΗ Γερμανία, επίσης, ξεπέρασε τα 10.000 νέα κρούσματα τη μέρα για πρώτη φορά από την έναρξη της πανδημίας, με τριάντα νεκρούς σε 24 ώρες. Το ίδιο διάστημα, άλλοι 30 ασθενείς υπέκυψαν στην COVID-19, με τον απολογισμό των θυμάτων της πανδημίας του κορονοϊού να φθάνει τους 9.905 νεκρούς ως αυτό το στάδιο. Στελέχη της κυβέρνησης τονίζουν πως θα χρειαστεί να ληφθούν αυστηρότερα μέτρα αν η τάση που καταγράφεται συνεχιστεί. Ο υπουργός Υγείας Γενς Σπαν διαγνώστηκε χθες Τετάρτη ότι έχει προσβληθεί από τον κορονοϊό, ωστόσο, όπως διαβεβαίωσε, δεν παρουσιάζει συμπτώματα.\nΗ Ουκρανία κατέγραψε νέο ημερήσιο ρεκόρ κρουσμάτων κορονοϊού, με 7.053 νέες μολύνσεις να εντοπίζονται το προηγούμενο 24ωρο, ανακοίνωσε το εθνικό συμβούλιο ασφαλείας. Παράλληλα το προηγούμενο 24ωρο αναφέρθηκαν και 116 νέοι θάνατοι από κορονοϊό, μείωση από το ρεκόρ των 141 θανάτων που ανακοινώθηκαν χθες Τετάρτη. Στην Ουκρανία καταγράφονται περισσότερα από 5.000 νέα κρούσματα covid-19 σχεδόν καθημερινά από τις αρχές Οκτωβρίου. Η άνοδος των κρουσμάτων ώθησε την κυβέρνηση να παρατείνει τα περιοριστικά μέτρα για την ανάσχεση της εξάπλωσης της επιδημίας ως το τέλος του έτους.\nΌσον αφορά την Αμερική, νέα ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων μόλυνσης από τον κορονοϊό, ειδικά στις μεσοδυτικές πολιτείες σημειώθηκε στις ΗΠΑ, με τις εισαγωγές στα νοσοκομεία να ξεπερνούν την Τετάρτη τις 40.000 και τον απολογισμό των θανάτων εξαιτίας της COVID – 19 , να είναι βαρύτατος σε έξι πολιτείες , Ουισκόνσιν, Άιοβα, Μινεσότα, η Μοντάνα, το Κάνσας και Χαβάη το τελευταίο 24ωρο. «Σας παρακαλώ, μείνετε σπίτι», είναι η αγωνιώδης έκκληση του κυβερνήτη του Ουισκόνσιν, που μετρά 48 θανάτους σε μια μόλις ημέρα.\nΣτο 36% κυμαίνεται η αύξηση των εισαγωγών στα αμερικανικά νοσοκομεία τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, με τον μέσο όρο των νέων κρουσμάτων να έχει καταγράψει αύξηση 45% και να πλησιάζει τα επίπεδα της κορύφωσης του καλοκαιριού, σύμφωνα με το Ρόϊτερς. Η πανδημία του κορονοϊού έχει στοιχίσει τη ζωή σε σχεδόν 222.000 ανθρώπους στις ΗΠΑ, ενώ πάνω από οκτώ εκατομμύρια έχουν μολυνθεί και δεκάδες εκατομμύρια έχουν χάσει τη ζωή τους.\nΡεκόρ ημερήσιων κρουσμάτων ανακοίνωσε την Τετάρτη και η Ιορδανία με 2.648 νέα κρούσματα της Covid-19, αριθμό πρωτόγνωρο από την αρχή της πανδημίας, την ώρα που οι θάνατοι από τριπλασιάστηκαν μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες.\nΟ πρωθυπουργός Μπίσερ αλ Χασάουνεχ είπε ότι μολονότι η χώρα έχει μπει σε μια «δύσκολη φάση», δεν σκοπεύει να επιβάλει ξανά γενικό λοκντάουν. Όπως είπε, μιλώντας σε δημοσιογράφους, το μακροχρόνιο κλείσιμο επιχειρήσεων θα οδηγήσει μόνο στον αποδεκατισμό ολόκληρων τομέων της οικονομίας. Από την αρχή της πανδημίας η Ιορδανία έχει καταγράψει 43.620 κρούσματα και 443 θανάτους.\nΤο υπουργείο Υγείας του Μεξικού ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι τις προηγούμενες 24 ώρες καταγράφηκαν 6.845 νέα επιβεβαιωμένα κρούσματα μόλυνσης από τον SARS-CoV-2 και ακόμη 522 θάνατοι εξαιτίας της COVID-19. Ο απολογισμός των θυμάτων της πανδημίας έχει φθάσει ως αυτό το στάδιο τους 87.415 νεκρούς επί συνόλου 867.559 μολύνσεων από τον κορονοϊό στη χώρα αυτή, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα.\nΑλλά και στη Βραζιλία καταγράφηκαν τις προηγούμενες 24 ώρες 24.818 νέα επιβεβαιωμένα κρούσματα μόλυνσης από τον SARS-CoV-2 και 566 θάνατοι ασθενών εξαιτίας της COVID-19, ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας την Τετάρτη. Στη λατινοαμερικάνικη χώρα των 212 εκατομμυρίων κατοίκων έχουν πλέον καταγραφεί 5,3 εκατομμύρια μολύνσεις από τον κορονοϊό, ενώ ο απολογισμός των θυμάτων της πανδημίας ανέρχεται σε 155.403 νεκρούς ως αυτό το στάδιο, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα.\nΔεκατέσσερα νέα κρούσματα μόλυνσης από τον SARS-CoV-2 εντοπίστηκαν ως τα μεσάνυχτα της Τετάρτης στην ηπειρωτική Κίνα, από 11 την προηγουμένη, ανακοίνωσε το κινεζικό υπουργείο Υγείας, διευκρινίζοντας ότι όλα ήταν «εισαγόμενα».\nΠροηγούμενο άρθροΝέα επένδυση στην παραγωγή μασκών από Ξανθιώτη επιχειρηματία\nΕπόμενο άρθροΕλληνική αντι-Navtex ως απάντηση στην τουρκική προκλητικότητα