1 ЦАРСТВАЎ 17 - Біблія (пераклад В.Сёмухі)\n1 ЦАРСТВАЎ 17\n1Філістымляне сабралі войскі свае на вайну і сабраліся ў Сакхоце, што ў Юдэі, і разьмясьціліся табарам паміж Сакхотам і Азэкам у Эфэс-Даміме.\n2А Саўл і Ізраільцяне сабраліся і разьмясьціліся табарам у даліне дуба і падрыхтаваліся да вайны супроць Філістымлянаў.\n3І сталі Філістымляне на гары з аднаго боку, і Ізраільцяне на гары з другога боку, а паміж імі была даліна.\n4І выступіў з табара Філістымскага аднаборац, імем Галіяф, з Гэта; ростам ён - шэсьць локцяў зь пядзяю.\n5Медны шалом на галаве ў яго; і апрануты ён быў у лускаватую браню, і вага брані ягонай - пяць тысяч сікляў медзі;\n6медныя накаленьнікі на нагах ягоных, і медны шчыт за плячамі ў яго;\n7і дзяржак дзіды ягонай, як навой у кроснах; а сама дзіда ягоная - шэсьцьсот сікляў жалеза, і перад ім ішоў збраяносец.\n8І стаў ён і крычаў да палкоў Ізраільскіх, кажучы ім: навошта вы выйшлі ваяваць? ці ж не Філістымлянін я, а вы рабы Саўлавыя? выбераце ў сябе чалавека, і няхай выйдзе да мяне;\n9калі ён можа пабіцца са мною і заб'е мяне, дык мы будзем вашымі рабамі; а калі я адолею яго і заб'ю яго, дык вы будзеце нашымі рабамі і будзеце служыць нам.\n10І сказаў Філістымлянін: сёньня я пасаромлю палкі Ізраільскія; дайце мне чалавека, і мы падужаемся ўдвух.\n11І пачулі Саўл і ўсе Ізраільцяне гэтыя словы Філістымляніна, і вельмі перапалохаліся і жахнуліся.\n12А Давід быў сын Эфрацяніна зь Віфляема Юдавага, на імя Ясэй, у якога было восем сыноў; гэты чалавек у дні Саўла дасягнуў старасьці і быў старэйшы сярод мужчын.\n13Тры старэйшыя сыны Ясэевыя пайшлі з Саўлам на вайну; імёны трох сыноў ягоных, што пайшлі на вайну: старэйшы - Эліяў, другі за ім - Амінадаў, і трэці - Сама:\n14А Давід быў малодшы. Трое старэйшых пайшлі з Саўлам,\n15а Давід вярнуўся ад Саўла, каб пасьвіць авечкі бацькі свайго ў Віфляеме.\n16І выступаў Філістымлянін той раніцай і ўвечары і выстаўляў сябе сорак дзён.\n17І сказаў Ясэй Давіду, сыну свайму: вазьмі братам сваім эфу сушанага зерня і дзесяць гэтых хлябоў і занясі ў табар да сваіх братоў;\n18а гэтыя дзесяць сыроў занясі тысячніку і даведайся пра здароўе братоў і даведайся пра патрэбы іхнія.\n19Саўл і яны і ўсе Ізраільцяне былі ў даліне дуба і рыхтаваліся да бітвы зь Філістымлянамі.\n20І ўстаў Давід рана раніцай, і даручыў авечак вартавому, і, узяўшы ношку, пайшоў, як загадаў яму Ясэй; і прыйшоў да табара, калі войска было выведзена ў строй і з крыкам рыхтаваліся да бітвы.\n21І выставілі Ізраільцяне і Філістымляне строй супроць строю.\n22Давід пакінуў сваю ношку абознаму вартавому, і пабег у рады і, прыйшоўшы, спытаўся ў братоў сваіх пра здароўе.\n23І вось, калі ён гутарыў зь імі, аднаборац зь імем Галіяф, Філістымлянін з Гэта, выступае з радоў Філістымскіх і кажа тыя словы, і Давід пачуў.\n24І ўсе Ізраільцяне, убачыўшы гэтага чалавека, уцякалі ад яго і вельмі баяліся.\n25І казалі Ізраільцяне: бачыце гэтага чалавека, што выступае? ён выступае, каб ганіць Ізраіля; калі б хто забіў яго, адарыў бы таго цар вялікім багацьцем, і дачку сваю выдаў бы за яго, і дом бацькі ягонага зрабіў бы свабодным у Ізраілі.\n26І сказаў Давід людзям, якія стаялі зь ім: што зробяць таму, хто заб'е гэтага Філістымляніна і здыме ганьбу зь Ізраіля? бо хто гэты неабрэзаны Філістымлянін, што так ганіць войска Бога жывога?\n27І сказаў яму народ тыя самыя словы, кажучы: вось, што зроблена будзе таму чалавеку, які заб'е яго.\n28І пачуў Эліяў, старэйшы брат Давідаў, што гаварыў ён зь людзьмі, і раззлаваўся Эліяў на Давіда і сказаў: навошта ты сюды прыйшоў і на каго пакінуў нямногія авечкі тыя ў пустыні? я ведаю пыху тваю і благое сэрца тваё, ты прыйшоў падзівіцца на бойку.\n29І сказаў Давід: што ж я зрабіў? ці ня словы гэта?\n30І адвярнуўся ад яго да другога і казаў тыя самыя словы, і адказаў яму народ па-ранейшаму.\n31І пачулі словы, якія казаў Давід, і пераказалі Саўлу, і той паклікаў яго.\n32І сказаў Давід Саўлу: няхай ніхто ня падае духам празь яго; раб твой пойдзе і памерыцца з гэтым Філістымлянінам.\n33І сказаў Саўл Давіду: ня можаш ты ісьці супроць гэтага Філістымляніна, каб дужацца зь ім, бо ты яшчэ хлопец, а ён воін з маладосьці сваёй.\n34І сказаў Саўл Давіду: раб твой пасьвіў авечкі ў бацькі свайго, і калі, бывала, прыходзіў леў або мядзьведзь і задзіраў авечку ў статку,\n35дык я гнаўся за ім і нападаў на яго і адбіраў з пашчы ягонай; а калі ён кідаўся на мяне, дык я браў яго за касмачы і біў яго і забіваў яго;\n36і льва і мядзьведзя забіваў раб твой, і з гэтым Філістымлянінам неабрэзаным будзе тое самае, што зь імі, бо так ганіць войска Бога жывога.\n37І сказаў Давід: Гасподзь, Які выбаўляў мяне ад ільва і ад мядзьведзя, выбавіць мяне і ад рукі гэтага Філістымляніна. І сказаў Саўл Давіду: ідзі, і хай будзе Гасподзь з табою.\n38І апрануў Саўл Давіда ў сваю вопратку, і ўсклаў на галаву ягоную медны шалом, і надзеў на яго браню.\n39І аперазаўся Давід мечам паверх вопраткі і пачаў хадзіць, бо ня прывык да такое зброі; потым сказаў Давід Саўлу: я не магу хадзіць у гэтым, я ня прывык. І зьняў Давід усё гэта зь сябе.\n40І ўзяў кій свой у руку сваю, і выбраў сабе пяць гладкіх камянёў з ручая, і паклаў іх у пастуховую торбу, якая была зь ім; і з торбаю і з прашчаю ў руцэ сваёй выступіў супроць Філістымляніна.\n41Выступіў і Філістымлянін, ідучы і набліжаючыся да Давіда, і збраяносец ішоў паперадзе яго.\n42І зірнуў Філістымлянін і, убачыўшы Давіда, з пагардаю паглядзеў на яго, бо ён быў малады, бялявы і прыгожы тварам.\n43І сказаў Філістымлянін Давіду: што ты ідзеш на мяне зь кіем? хіба я сабака? І пракляў Філістымлянін Давіда сваімі багамі.\n44І сказаў Філістымлянін Давіду: падыдзі да мяне, і я аддам цела тваё птушкам нябесным і зьвярам польным.\n45А Давід адказваў Філістымляніну: ты ідзеш супроць мяне зь мечам і дзідай і шчытом, а я іду супроць цябе ў імя Госпада Саваофа, Бога войска Ізраільскага, якое ты ганіў;\n46сёньня аддасьць цябе Гасподзь у руку маю, і я заб'ю цябе, і здыму зь цябе галаву тваю, і аддам трупы войска Філістымскага птушкам нябесным і зьвярам польным, і ўведае ўся зямля, што ёсьць Бог у Ізраілі;\n47і ўведае ўвесь гэты гурт, што ня мечам і дзідаю ратуе Гасподзь, бо гэта вайна Госпада, і Ён аддасьць вас у рукі нашыя.\n48Калі Філістымлянін падняўся і пачаў падыходзіць і зьбліжацца дзеля сустрэчы з Давідам, Давід пасьпешліва пабег да строю насустрач Філістымляніну.\n49І апусьціў Давід руку сваю ў торбу і дастаў адтуль камень, і шпурнуў з прашчы і пацэліў Філістымляніну ў лоб, так што камень упіўся ў лоб ягоны, і ён упаў тварам на зямлю.\n50Так адолеў Давід Філістымляніна прашчаю і каменем, і падужаў Філістымляніна і забіў яго; а меча ня было ў руках у Давіда.\n51Тады Давід падбег і, наступіўшы на Філістымляніна, узяў меч ягоны і дастаў яго з похваў, ударыў яго і адсек ім галаву ягоную; Філістымляне, убачыўшы, што асілак іхні памёр, пабеглі.\n52І падняліся мужчыны Ізраільскія і Юдэйскія, і закрычалі і гналі Філістымлян да ўваходу ў даліну і да брамы Акарона. І падалі бітыя Філістымляне па дарозе Шаарымскай, да Гэта і да Акарона.\n53І вярнуліся сыны Ізраільскія з пагоні за Філістымлянамі і разрабавалі табар іхні.\n54І ўзяў Давід галаву Філістымляніна і занёс яе ў Ерусалім, а зброю ягоную паклаў у намёце сваім.\n55Калі Саўл убачыў Давіда, які выходзіў супроць Філістымляніна, дык сказаў Авэніру, начальніку войска: Авэнір, чый сын гэты хлопец? Авэнір адказаў: хай жыве душа твая, цару; я ня ведаю.\n56І сказаў цар: дык спытайся, чый сын гэты хлопец?\n57А калі Давід вяртаўся пасьля пагібелі Філістымляніна, дык Авэнір узяў яго і прывёў да Саўла, і галава Філістымляніна была ў руцэ ў яго.\n58І спытаўся ў яго Саўл: чый ты сын, хлопча? І адказаў Давід: сын раба твайго Ясэя зь Віфляема.\n< 1 ЦАРСТВАЎ 16\n1 ЦАРСТВАЎ 18 >


Амулет на удачу: лепшыя талісманы для прыцягнення шанцавання і грошай, водгукі і фота - Money Amulet\nКудмень поспехі фота\nЗ даўніх часоў людзі шукалі спосабы, як зберагчы сябе ад няўдач і прыцягнуць у сваё жыццё шчасце і шанцаванне. З гэтай мэтай выкарыстоўвалі спецыяльныя талісманы, якія надзялялі свайго ўладальніка спрыяльнай энергіяй, забяспечвалі яму росквіт. Сёння чалавеку прадастаўлены вялікі выбар амулетаў на поспех, правераных часам і вопытам продкаў.\nЯк працуюць амулеты\nНекаторыя людзі маюць недавер, па адносінах да розных талісманам на багацце. Яны лічаць, што выключна ўласнай працай і намаганнямі чалавек можа здабыць дабрабыт. Але варта заўважыць, што далёка не ўсе, хто працуюць у поце твару, становяцца багатырамі, ці хаця б забяспечанымі людзьмі. У гэтым выпадку гаворка заходзіць не толькі пра прадуктыўнасць працы, але і аб шанцаванні.\nАмулеты на фінансавую ўдачу працуюць наступным чынам:\nпавялічваюць энтузіязм чалавека, яго веру ва ўласныя сілы і магчымасці;\nпраграмуюць прытомнасць на багацце, дастатак;\nпрыцягваюць прыдатныя абставіны, патрэбных людзей, выгадныя сувязі;\nвызваляюць чалавека ад негатыўных думак, якія ўзнікаюць ад няўдач і галечы;\nнатхняюць свайго ўладальніка на прасоўванне па кар'ернай лесвіцы;\nаберагаюць ад неразумнага расходу грошай, нявыгаднага інвеставання сродкаў;\nдапамагаюць знайсці новыя крыніцы даходу.\nУ цэлым любыя амулеты на ўдачу настройваюць свайго ўладальніка на пазітыўны лад, выводзяць яго на тыя лініі жыцця, дзе ўсё жаданае даецца лёгка, без празмерных высілкаў.\nНе заўсёды талісманы якія прыносяць шчасце і багацце аказваюцца эфектыўнымі. Яны могуць страціць сваю сілу ў наступных выпадках:\nКалі чалавек неразумна распараджаецца атрыманымі выгодамі, накіроўвае іх на шкоду навакольным.\nКалі матэрыяльныя каштоўнасці або прадукты харчавання выкідваюць у смецце (непатрэбныя рэчы і безгаспадарныя прадукты варта аддаваць якія жывуць у нястачы).\nКалі ў доме пануе беспарадак, шмат нямытага посуду, брудныя падлогі і вокны. Лічыцца, што поспех не трывае неахайнасці, пакідае недагледжаныя жыллё. У гэтым выпадку ніякія талісманы не дапамогуць.\nКаб узмацніць дзеянне амулетаў на поспех, трэба развіваць у сабе шчодрасць, ўладкоўваць свой дом так, каб у ім панавала атмасфера чысціні і дабрабыту.\nНайбольш моцныя талісманы\nСярод мноства амулетаў на багацце і шанцаванне ёсць тыя, якія адрозніваюцца асаблівай сілай:\nНеразменную манета - сімвалічная капейка, набытая ў спецыялізаванай краме, якая не мае грашовага эквіваленту. Каб гэты талісман набыў сілу, яго трэба абавязкова актывізаваць. Для гэтага манету размяшчаюць на падаконніку ў сподак з вадой так, каб на яго траплялі месячныя промні. Рабіць гэта трэба на якая расце Месяц. Раніцай талісман вымаюць з вады, праціраюць насуха, змяшчаюць на бачнае месца ў доме або ў кашалёк.\nПадкова - старажытны абярэг, талісман на ўдачу. Каб прыцягнуць у хату шчасце і шанцаванне, яе вешаюць на вонкавым боку дзверы, накіроўваючы рожкамі ўверх.\nЗагаворанай празорлівай талісман на багацце.\nКарабель з манетамі, каштоўнасьцямі - статуэтка судна з паднятымі па ветры ветразямі сама па сабе лічыцца спрыяльнай, але эфект ўзмоцніцца, калі нагрузіць палубу грашыма або ўпрыгожваннямі. Важна каб на караблі не было ваеннай атрыбутыкі, тады ён стане сімвалам поспеху, руху наперад, дасягнення жаданых мэтаў.\nІмперскі кудмень - манета, выкананая па ўзоры грашовага абярэга царскай дынастыі. Гісторыя ўзнікнення гэтага талісмана пачынаецца з імператара, якому манах даў загаворанай капейку. Лічыцца, што яна забяспечыла росквіт царскага роду, можа прынесці поспех ўсім сваім уладальнікам.\nЗорка поспеху - магічны сімвал, які ўяўляе сабой 12-канчатковую зорку. Лічыцца, што гэты кудмень прыцягвае шчасце, каханне, багацце.\nГрашовае дрэва - штучнае або жывое расліна створыць у хаце атмасферу росквіту. Сіла талісмана павялічыцца, калі павязаць чырвоную нітку вакол галін. Таксама можна пакласці пад гаршчок для кветак пунсовую сурвэтку, схаваўшы пад ёй некалькі купюр.\nАсаблівай увагі заслугоўваюць традыцыйныя нацыянальныя амулеты для прыцягнення шчасця і дастатку. Сярод іх варта вылучыць:\nКітайскія талісманы - апельсіны, фігуркі аленяў, трохлапы жаба. Апельсіны сімвалізуюць дабрабыт, задаволенасць, дабрабыт. Згодна з кітайскім традыцыям, алені прыцягваюць духоўныя і матэрыяльныя багацці. Трохлапы жаба ўвасабляе памочніка, які прыцягвае патрэбныя падзеі, новыя крыніцы даходу.\nЯпонскія абярэгі - залаты цмок, фантан, спецыяльная статуэтка ката (Манэки-Нэко). Залаты цмок спрыяе поспехам у кар'еры і фінансавай дзейнасці. Хатні фантан прыцягвае ў дом дабратворную энергію, што спрыяе ўмацаванню здароўя, росквіту членаў сям'і. Фігурка ката з паднятай правай лапкай прыцягвае шчасце і грашовую энергію.\nМусульманскія амулеты - рука Фацімы, паўмесяц з зоркай. Рука Фацімы адводзіць ад свайго ўладальніка ўсе беды і няшчасці, прыцягвае да яго поспех, багацце, прыносіць мір у сям'і. Паўмесяц з зоркай надзяляе шчырых паслядоўнікаў ісламу духоўнымі і матэрыяльнымі дабротамі.\nНе мае значэння вялікі талісман ці маленькі, галоўнае каб чалавек надаваў яму дастаткова ўвагі, пастаянна з ім кантактаваў, насіў яго пры сабе.\nНайбольшай сілай валодаюць амулеты на шчасце і багацце, вырабленыя сваімі рукамі. У працэсе іх стварэння чалавек укладвае ўласную энергію, ўсталёўвае з магічным атрыбутам асабістую сувязь.\nТалісманы на багацце ў кашалёк, якія прасцей простага зрабіць у хатніх умовах:\nДля пачатку выбіраюць новенькі грашовы знак любога наміналу, пажадана без надлому, пацёртасцяў. У поўню купюру падносяць да акна так, каб на яе трапляў святло месяца. Чытаюць спецыяльны замову: «Як шмат зорак на небе і рыб у акіяне, так каб і ў мяне грошай заўсёды хапала, ня ўбывала».\nДля пачатку падбіраюць патрэбны лісток канюшыны, каб зрабіць яго сваім талісманам. У такім павінна быць чатыры пялёстка, прычым адзін з іх нашмат карацей астатніх. Сарванае расліна засушвала паміж старонкамі кнігі. Атрыманы гербарый ламінуюць, выразаюць з гатовага ліста малы круг. Лямінаванага канюшына змяшчаюць у кашалёк, трымаюць далей ад старонніх вачэй.\nТрэба набыць невялікі зялёны мяшочак (такія можна знайсці ў месцах продажу завушніц, кольцаў), альбо зрабіць яго самастойна з трывалай непразрыстай тканіны. Затым запальваюць зялёную свечку, падносяць да агню па чарзе некалькі манет, прыгаворваючы пры гэтым «капейка да капейцы» і кладуць грошы ў мех. Свечку пакідаюць дагарае, у канцы, калі застаецца невялікі агарак, распаленым воскам запячатваюць мяшочак, прамазваюць яго з усіх бакоў эўкаліптавае алей. Гэты рытуал дапаможа зарадзіць грашовы мяшок на поспех, здольнасць прыцягваць багацце. Створаны талісман кладуць у кашалёк у асобны кішэньку.\nПры стварэнні гэтага кудменя спатрэбіцца дакладнае фота руны Феху з інтэрнэту. Лічыцца, што гэты магічны сімвал прыцягвае дабрабыт, матэрыяльныя каштоўнасці, спрыяе выкананню жаданняў. Руніцкі знак пераносяць на кардон чырвоным маркерам, альбо раздрукоўваюць карцінку з інтэрнэту. Каб папера ці кардон захаваліся надоўга, іх ламінуюць. Атрыманы талісман змяшчаюць у кашалёк, захоўваюць удалечыні ад старонніх вачэй.\nНацельныя амулеты і фэн-шуй для прыцягнення грошай\nПаводле вучэння фэн-шуй, прыцягнуць поспех у сваё жыццё можна пры дапамозе адмысловых фігурак, правільным чынам размешчаных у доме і з дапамогай нацельных талісманаў.\nПапулярныя грашовыя статуэткі фэн-шуй:\nХотей або смяецца Буда - увасабляе энергію шчасця і ўсеагульнага дабрабыту. Каб ён прыносіў грошы, яго трэба рэгулярна пагладжваць па жываце, чысціць ад пылу. Таксама актываваць хоте можна паклаўшы пад яго чырвоную сурвэтку з новенькімі купюрамі.\nЛастаўкі - у кітайскіх традыцыях сімвалізуюць поспех і хуткае выкананне жаданняў. Не абавязкова выкарыстоўваць фігуркі птушак, тым жа дзеяннем валодаюць карціны або фатаграфіі.\nФенікс - сімвал плённай працы, атрымання заслужанага ўзнагароджання, дасягненні доўгачаканага поспеху. Асабліва эфектыўны гэты талісман у перыяд эканамічнага крызісу, фінансавых няўдач чалавека. Гэтая птушка ўвасабляе адраджэнне пасля краху, трыумф, пасля пераадолення цяжкасцяў.\nЗалатыя рыбкі - традыцыйны фэн-шуй амулет на прыцягненне багацця. Падыдуць як фігуркі залатых рыб, так і сапраўдны акварыум.\nУ традыцыі фэн-шуй трохі нацельных талісманаў, прызначаных для прыцягнення шчасця і дабрабыту. У першую чаргу гэта шнурок на руку і манета з квадратнай дзірачкай.\nГрашовы шнурок плятуць з зялёных нітак, універсальны амулет на шчасце - з рознакаляровай тасьмы. Падчас стварэння магічнага бранзалета візуалізуюць сваю мару, спрыяльныя падзеі. Гатовы шнурок завязваюць на левае запясьце, праціраюць алеем пачулі.\nКітайскія манеты з квадратнай дзірачкай прадаюцца ў спецыялізаваных крамах. Каб зрабіць з іх асабісты абярэг на багацце манеты перавязваюць чырвонай шнуроўкай, змяшчаюць у кашалёк. Пры жаданні можна насіць адну манетку на шыі, прапусціўшы праз яе чырвоную стужку.\nАмулеты для прыцягнення грошай па знаках задыяку\nВялікі сілай валодаюць амулеты падабраныя індывідуальна па знаку задыяку. Для кожнага сузор'я астролагі раяць свае талісманы, каштоўныя камяні і знакі, прыцягвае багацце:\nАвенам падыходзяць чырвоныя абярэгі, знакі на якіх намалявана зброю, так як гэты знак задыяку знаходзіцца пад заступніцтвам Марса.\nЦялятам прынясуць поспех смарагды, статуэтка слана Ганеш.\nДля Двайнят талісманам грашовай поспехі стане залаты ключык, пяро, статуэтка малпы, камяні гранат і тапаз.\nРакам прынясуць росквіт статуэткі ў форме сэрца, жэмчуг, вырабы з срэбра.\nЛьвам ідэальна падыдуць ўпрыгажэнні і карціны з выявай сонца, каштоўны лал, залаты кудмень у выглядзе цара звяроў.\nЗнак дабрабыту для Паннаў нефрытавыя статуэткі, фігуркі совы.\nГрашовы кудмень для Шаляў - піраміда, медальён у форме колы, мініяцюрныя шалі.\nСкарпіёнам павялічыць дабрабыт дапамагае сімвал жука скарабеяў, статуэтка трохлапы жабы, камень каціны вачэй.\nМужчынам Стральцам дапамогуць здабыць шчасце і багацце малюнка і фігуркі кентаўра, жанчынам - саламандры.\nСтаць багатымі Казярогам дапамогуць круглыя грашовыя амулеты, фігуркі чорнага ката, вырабы з малахіту.\nВадалівам варта звярнуць увагу на талісманы ў форме крылатых насякомых, таксама на іх дабратворна паўплывае мініятурны пакаёвы фантан.\nДа Рыбам ўдачу прыцягне месяцовы камень, каралы, кітайскія манеты, магічныя вузлы.\nУ розных знакаў задыяку таксама адрозніваюцца абрады і рытуалы на актывізацыю талісманаў. Прадстаўнікам вогненнай стыхіі (Львам, Стральцам, Авенам) каштуе зараджаць свой амулет у полымя свечкі. Паветраным знаках (Блізнятам, Вадалівам і Шалям) трэба патрымаць свой абярэг на моцным ветры. Водным сузор'ях (Рыбам, Ракам, Скарпіёнам) лепш звярнуцца па дапамогу да вады. Прадстаўнікам зямной стыхіі (Паннам, Цялятам, Казярогам) трэба некаторы час патрымаць талісман на зямлі.\n«Ніколі не трымала дома талісманаў на багацце, акрамя жывога грашовага дрэва. Паверыла, што яно працуе тады, калі ў нас у сям'і пачаліся фінансавыя цяжкасці (расліна на той момант пажаўцеў, стала губляць лісцікі). Зараз уважліва сачу за ім, заўсёды своечасова паліваю ».\n«У мяне заўсёды пры сабе ў кашальку неразменный даляр. Там на ім дзве лічбы супадаюць з датай майго нараджэння ».\n«Я атрымліваю зарплату, а яна нават не паспявае затрымлівацца дома, даўгі іпатэка, крэдыт. Зраблю сабе талісман у кашалёк, праверым што зменіцца ».


2015.02.23 — Глыбоцкія “капыткі”: унікальная страва беларускай кухні / Будзьма Беларусамі (budzma.org) - Матэрыял з прэсы - ЭТНАЎСЁ - медыятэка па этнаграфіі Беларусі. Уся беларуская этнаграфія на адным сайце!\n2015.02.23 — Глыбоцкія “капыткі”: унікальная страва беларускай кухні / Будзьма Беларусамі (budzma.org)\nГлыбоцкія “капыткі”: унікальная страва беларускай кухні\nЧым могуць ганарыцца беларусы? Ды шмат чым, скажаце вы і, зразумела, будзеце мець рацыю. Я прапаную яшчэ адну нагоду: нашу традыцыйную кухню. Ды гэта не новая ідэя. Таму і знаёмлю вас з адной, але ўнікальнай стравай нашай кухні, з глыбоцкай смакатой – “капыткамі”!\nПрыгатаваць нешта з бульбы – для беларуса справа не новая. Але як можна прыгатаваць! Тут безліч варыянтаў, рэцэптаў, сакрэтаў і таямніц. Дранікамі не здзівіш ужо і турыста, асабліва калі ён не з далёкага замежжа да нас завітаў. Так падавалася і мне, пакуль не наткнуўся на дзіва дзіўнае і смакату неверагодную, на глыбоцкія капыткі. А самае цікавае тое, што прыгатаваныя яны з бульбы!\nБудзем ведаць – будзем ганарыцца\nКалі ведаеш сваю гісторыю, культуру і свае карані, то і ганарышся сваёй спадчынай. Простае правіла, працуе ў большасці выпадкаў. Застаецца толькі даведацца аб усім гэтым, і будзеш сапраўдным патрыётам. Вось тут пачынаецца самае складанае: трэба ж прыкласці намаганні, трэба нечым цікавіцца і нешта вучыць… А як вучыць, калі нецікава… І калі яно стане цікавым… Зачараванае кола. Таму давайце яго разарвём!\nКаб атрымаліся сапраўдныя глыбоцкія капыткі, нам неабходная, канечне ж, бульба. Бульбу абіраем і адварваем. Тут усё і пачынаецца. Замест таго каб гарачанькую, толькі-толькі зваранаю бульбачку адразу з’есці, мы пакідаем яе на пэўны час. Найлепш прыдалося б халоднае мураванае памяшканне з магутным скляпеннем, але калі такога няма пад рукой, падыдзе любое халоднае месца. Бульбу астудзілі. Зараз трэба яе здрабніць. Можна патаўчы яе, можна працерці, а можна прапусціць праз мясарубку.\nУ атрыманую масу дадаём яйка, соль і крыху крухмалу. Усё перамешваем, і атрымліваецца своеасаблівае “цеста”. Вось яго мы раскатваем на доўгія шнурочкі. Каб атрымлівалася ўсё спрытней, пасыпаем паверхню, дзе нашы капыткі качаюцца, крухмалам.\nПакуль качаем ды наразаем капыткі, ставім каструлю з вадой і чакаем, калі яна закіпіць. Вось пайшлі бурбалкі, і капыткі дружна, адзін за адным, апускаюцца ў самы вір.\nТым часам награваем патэльню. Растапляем на ёй кавалачак сметанковага масла, дадаём смятану і кроп. Атрымліваецца цудоўная падліўка. А вось і капыткі зварыліся, паўсплывалі і просяцца на талерку. Асцярожна выкладаем іх, паліваем падліўкай, і страва гатовая. Смачна так, што можна язык з’есці!\nУсё вельмі проста: бо аўтар знайшоў іх у г. Глыбокае. А пашчасціла іх знайсці не абы-дзе, а ў сваёй сям’і. Дык, можа, гэта прыдумка адной гаспадыні? Зусім не! Аказваецца, што ў беларусаў вельмі пашыраныя стравы са здробненай бульбы. І ёсць нават іх класіфікацыя па спосабе здрабнення масы:\n– таркаваная; атрымаем дранікі ці бабку;\n– клінковая; адціснуўшы натаркаваную бульбу, атрымаем клёцкі;\n– тоўчаная; тут наша бульбяная каша, камы, картаплянікі і капыткі.\nБачна, што сам прынцып прыгатавання такіх страваў характэрны для нашай кухні. Каб разабрацца глыбей, звяртаемся да эксперта.\nАлена Антановіч, магістр гістарычных навук, аспірант гістарычнага факультэта БДУ, спецыяліст па традыцыйнай культуры харчавання беларусаў:\nНа самай справе капыткі не так часта можна сустрэць на стале беларуса, як, напрыклад, бабку, клёцкі, дранікі, скрылькі і г.д. Можна меркаваць, што страва з’явілася ў другой палове ХІХ ст., у той перыяд, калі адным з асноўных прадуктаў харчавання стала бульба. За кароткі час яга хутка заняла трывалае месца ў народнай кулінарыі.\nКапыткі – лакальная страва. Цяпер іх ужыванне зафіксаванае не ў кожным гісторыка-этнаграфічным рэгіёне Беларусі. Існуюць рэгіянальныя асаблівасці прыгатавання, падачы і ужывання капытак. Так, у Глыбоцкім раёне і г. Глыбокае (гісторыка-этнаграфічны рэгіён Паазер’е) аснову стравы складае маса, прыгатаваная з адваранай астуджанай бульбы, у якую дадаюць неабходныя кампаненты. Капыткі адварваюць у кіпні і ўжываюць са спецыяльна прыгатаваным соусам.\nУ гісторыка-этнаграфічным рэгіёне Заходняе Палессе (Кобрынскі раён) таксама існуе такая страва як капыткі, але тут іх гатуюць з сырой бульбы, надзертай на тарцы. У бульбяную масу дадаюць муку, соль і соду. Цеста добра вымешваюць і раскатваюць, наразаюць палоскамі і пякуць у печы або духоўцы. Перад тым як ужываць, капыткі апускаюць на 10 хвілін у мясны булён, дастаюць, падаюць на стол з абсмажанай цыбуляй.\nНягледзячы на аднолькавую назву “капыткі”, кожны рэгіён мае свой унікальны спосаб прыгатавання стравы. Гэта сведчыць аб тым, што гісторыка-этнаграфічныя рэгіёны Беларусі маюць сваю спецыфіку, комплексы страваў, назвы, тэхналогіі прыгатавання, ужывання і інш. У Глыбоцкім раёне страва “капыткі” не прыпыніла існавання, рэцэпт прыгатавання перадаецца з пакалення ў пакаленне.\nЗразумела, што так ці інакш, але гэта ўжо наша спадчына. Мы можам яе апісваць ды вывучаць, гатаваць ды есці, і, канечне, павінныя ёй ганарыцца. Глыбоччына – унікальны рэгіён, дзе пад аховай дзяржавы знаходзяцца чатыры элементы нематэрыяльнай культурнай спадчыны. Можа, на чарзе будзе і пяты, хто ведае.\nДавайце здзіўляць сваіх родных, знаёмых і гасцей не пельменямі і хмяльнымі напоямі, а нашай стравай. Нас дзевяць з паловай мільёнаў, мы шмат чаго маем, мы адметныя. Трэба толькі глянуць і пашукаць.\nГлыбоцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 16.11.2019 15:02:06


Сістэмы гульні ў рулетку - Cashazart\nГалоўная » Рулетка » Сістэмы гульні ў рулетку\nСістэмы гульні ў рулетку\nРулетку заўсёды гулялі, і будуць гуляць. Таму што ні адна іншая гульня ў казіно не дае магчымасці атрымаць столькі задавальнення, як гэта магчыма пры гульні ў яе. Беручы ўдзел у працэсе, мы з трапятаннем назіраем за шарыкам ў чаканні выніку. І калі аказваецца, што наша ўзяла, то адбываецца велізарны ўсплёск эмоцый і выкід адрэналіну ў кроў, як ад экстрэмальнага віду спорту.\nГульня рулетка вельмі папулярная ў наш час. Яна папулярная больш, чым любая іншая азартная гульня. Многія гульцы мараць абыграць казіно ў гэтай непрадказальнай гульні. Некаторыя лічаць, што гэта даволі проста; іншыя сумняваюцца ў гэтым. Адзінае, што не падлягае сумневу і спрэчках, - гэта тое, што гульня ў адпаведнасці з правіламі і з выкарыстаннем выгадных стратэгій ставак і размеркавання грошай сапраўды можа павялічыць Вашы шанцы на перамогу.\nРулетка ставіцца да тых гульняў, у якіх неабходна дакладна ведаць усе правілы і асаблівасці гульні. Спроба зарыентавацца па ходзе гульні можа Вам дорага каштаваць. Таму мы прапануем Вам некаторыя найбольш важныя рэкамендацыі. У першую чаргу выберыце якую-небудзь стратэгію гульні, якая Вам здаецца зручнай і прыбытковай.\nРулетка! Пачуццё захаплення і эйфарыі перапаўняе нас. Гэты стан цяжка апісаць - яго трэба выпрабаваць! Для рулеткі існуе шмат сістэм гульні. Даведацца пра іх можна на гэтым сайце. Гуляючы, можна цалкам аддацца на волю Фартуны і ставіць на што заўгодна, як заўгодна ў надзеі, што яна будзе да Вас добразычлівая. Але натура чалавечая такая, што горача жадае хоць трохі аказваць уплыў на свой лёс.\nІ, сапраўды, ці знойдзецца хоць адзін чалавек, які б не хацеў наблізіць да сабе поспех? Хоць хто-небудзь, хто не хацеў бы павялічыць свае шанцы на выйгрыш? Рулетка дае задавальненне, а якое задавальненне без выйгрышу? Менавіта таму было распрацавана і распрацоўваецца мноства сістэм гульні.\nРулетка мае іх дзесяткі, можа быць нават сотні. Некаторыя прыносяць прыбытак у інтэрнэце, іншыя амаль не працуюць. Хацелася б звярнуць увагу на некаторыя з іх. Яны простыя, не патрабуюць асаблівых уменняў і высокіх матэматычных ведаў або тэорыі верагоднасці. Але, нягледзячы на сваю прастату і даступнасць, яны могуць дапамагчы Вам выдатна правесці час гуляючы і атрымаць пры гэтым моры задавальнення. У любых інтэрнэт казіно рулетка таксама папулярная, разгледзім метады гульні.\nРулетка, метады гульні\nАмерыканская рулетка па Martingale\nГэта цікава: Саветы для рулеткі\n1. Рулетка і Метад Мартингейла.\nДадзены метад гульні вельмі просты, эфектыўны і распаўсюджаны. Выкарыстоўваючы яго не трэба вылічваць верагоднасці выпадзення тых ці іншых лікаў. Дастаткова проста выбраць цотная ці няцотная, чорнае ці чырвонае. Ставіць трэба на нешта адно, напрыклад, на цотная. Пасля кожнага пройгрышу стаўка падвойваецца і так да таго часу, пакуль Вы не выйграеце. Тыповы прыклад: паставілі на цотная $ 1, а выпала няцотная. Сумна, але не будзем апускаць рукі і падвоіў. Цяпер паставім $ 2 (зноў на цотная).\nКалі зноў выпала няцотная, то мы, прытрымліваючыся сістэме, зноў падвоіў стаўку і паставім на цотная ўжо $ 4. Калі стаўка апынецца выйгрышнай, то атрымаем $ 8. Вырабячы няхітрыя падлікі мы ўбачым, што было выдаткавана $ 7, а наша чысты прыбытак склала $ 1. Пасля гэтага зноў робім стаўкі, пачынаючы з $ 1 ці ж з той сумы, якую Вы самі для сябе вызначыце як пачатковую.\nРулетка для гульца - гэта верагоднасць выйграць грошы. Таму галоўным правілам гульні з'яўляецца рассчитывание ўсіх магчымасцяў. Так як рулетка - гэта гульня на поспех, мала што можна зрабіць з пункту гледжання стратэгіі. Можна толькі старацца падтрымліваць перавага казіно на мінімальным узроўні. Гуляць лепш на Еўрапейскай з адным сектарам зеро.\nАмерыканская рулетка павялічвае выйгрыш казіно за кошт другога сектара зеро (00). І ўсё ж такі вылучаюць некаторыя правілы і стратэгіі гульні ў рулетку. Сістэма Martingale лічылася доўгі час самай лепшай. Практычна кожны пачатковец знаходзіць рулетку карыснай. Гэтая сістэма з'явілася ў 20 стагоддзі. Яе распрацаваў П. Леві. Ён вельмі цікавіўся аналізам характэрных асаблівасцяў і парадоксаў азартных гульняў. Сутнасць стратэгіі заключаецца ў удваивании стаўкі «на роўныя шанцы» пасля кожнага пройгрышу.\nГэта цікава: Амерыканская рулетка з двума зеро\nЕсли игрок выигрывает, ему нужно вернуться к первоначальному размеру ставки . Единственным недостатком является существование в казино обязательного максимума ставки, который нельзя превышать. Это означает, что количество партий в рамках системы Martingale ограничено. И все-таки если Вы выигрываете, все Ваши потери компенсируются. Однако, если Вы не выигрываете до достижения обязательного максимума, все ставки теряются.\nЕўрапейская рулетка казіно прапануе скарыстацца правілам «En Prison». Яно распаўсюджваецца на стаўкі «на роўныя шанцы». Паводле гэтага правіла ў выпадку выпадзення зеро стаўка гульца не сыходзіць у даход казіно. Яна застаецца на стале, як кажуць, "зняволенні». Пасля наступнага кручэння яна вяртаецца ў першапачатковым памеры. Выйгрыш па такой стаўцы не выплачваецца. Але калі зноў выпадае зеро на рулетцы, стаўка згарае. Перавага казіно пры выкананні гэтага правіла складае ўсяго 1,35%. Таму для гульцоў рулетка з правілам «En Prison» з'яўляецца больш выгаднай.\n2. Тэорыя рулеткі Даламбера.\nДаволі цікавая, памер стаўкі падвышаецца або паніжаецца гэта залежыць ад таго, выйгралі Вы ці прайгралі. Тут няма неабходнасці падваення як пры метадзе Мартингейла, а значыць, яна менш рэсурсаёмістая і для гульні спатрэбіцца меншая колькасць грашовых сродкаў. Давайце разгледзім гэту сістэму рулеткі бліжэй. Дапусцім, Вы пачынаеце гульню са стаўкі ў $ 1 і ставіце на чорнае, калі стаўка прайграла, то павялічваем стаўку яшчэ на $ 1. Зноў прайгралі?\nПрыбаўляем яшчэ $ 1, павялічыўшы тым самым стаўку да $ 3. Калі стаўка выйграла, то наступная будзе ўжо на $ 1 менш і гэтак далей. Апусціўшыся да стаўкі $ 1 ўвесь працэс пачынаецца спачатку. Не забывайце, што ставіць заўсёды трэба на адны і той жа колер. Пачатковая стаўка і крок стаўкі можа быць і $ 5, і $ 10, і $ 100. Усё залежыць ад лімітаў гульнявога стала і Вашых фінансавых магчымасцяў.\nГэта цікава: Выйгрышная рулетка\n3. Рулетка Контр Деламбера.\nПаўтарае вышэйапісаную з тым толькі адрозненнем, што пры выйгрышы стаўка не змяншаецца, а павялічваецца на пэўны крок, а пры пройгрышы - наадварот, памяншаецца.\n4. Ўласная сістэма рулеткі.\nКалі Вы сапраўдны гулец, то абавязкова захочаце распрацаваць, выпрабаваць і ўвасобіць у жыццё сваю ўласную сістэму. Калі прырода не абдзяліла Вас ўважлівасцю і лагічным мысленнем, рулетка для Вас. У аснову сваёй індывідуальнай сістэмы можна пакласці ўжо існуючыя сістэмы. Трэба знаходзіць іх моцныя і слабыя бакі. Моцныя выкарыстоўваць у сваю перавагу, а слабыя - выпраўляць, ўносіць свае карэктывы і дапаўненні.\nІншы варыянт - гэта распрацоўка сваёй сістэмы з нуля. Рулетка быццам бы простая, але безумоўна, патрабуе нямала часу, сіл і сродкаў. Затое вынік можа перасягнуць усе чаканні і Вашы выдаткі акупяцца ў шмат разоў. Уяўляеце, Вы можаце выйграваць у той час, як астатнія будуць дарэмна спрабаваць зразумець па якой сістэме Вы гуляеце. Гэта будзе вельмі нялёгка, таму што Ваша народжаная Вамі і дапаможнік па яе выкарыстанні ніхто не выпускаў :).\nПрыходзячы пакруціць у рулетку, перш за ўсё, неабходна памятаць, што няма такой сістэмы, якая б дазваляла абгульваць казіно са 100% вероятностью.Иначе гэта не было б игрой.Рулетка нясе элемент выпадковасці , загадкі і ў гэтым яе хараство. Але калі Вы ўсё ж такі выбралі сістэму, то прытрымлівайцеся ёй. Гэта адно з асноўных правілаў гульні. Калі Вы хочаце атрымаць сапраўднае задавальненне ад гульні і яшчэ выйграць у прыдачу, то неадступна вынікайце абранай сістэме. У большасці выпадкаў гэта з'яўляецца залогам поспеху. Гуляйце і атрымлівайце максімум задавальнення якое можа даць старая, добрая рулетка!


Первые зеленые корма – Зельва. Праца. Районная газета\nЗ усталяваннем спрыяльнага веснавога надвор’я сельгаспрадпрыемствы раёна адкрылі пашавы сезон.\nпас у большасці гаспадарак раёна вядзецца на зерневых азімых, толькі ў СВК “Бародзічы” – на свірэпіцы. Дадатковыя зялёныя кармы дазволяць павысіць надоі малака і зрабіць паступовы пераход са стойлавага на пашавае ўтрыманне дойнага статка.\nЯк станоўчы прыклад можна прывесці МТФ “Залацеева” СВК “ Бародзічы”. З выхадам кароў на пашу штодзённыя надоі малака павялічыліся на 3 кг і цяпер складаюць 9,2 кг.\n– Такі ранні пачатак пашавага сезона не звязаны з дэфіцытам кармоў, – гаворыць загадчык МТФ Мікалай Халецкі. – Іх у нас дастаткова. Справа ў тым, што на полі побач з нашай фермай да неабходнай спеласці вырасла свірэпіца. Яна для жывёлы – добры дадатковы зялёны корм. Таму гэты перыяд стараемся не ўпусціць.\nПасвіць кароў на свірэпіцы пачалі з канца сакавіка. Цяпер два гурты па 150 галоў знаходзяцца на пашы з 10 гадзін раніцы да 17 вечара. Даглядаюць жывёлу пазменна пастухі Генадзій Ацьман, Іна Тарарук, Аркадзій Прылуцкі, Павел Шостак і падменны Сяргей Ларкоў.\nУчасткі, дзе пасвяцца каровы, агароджаны электрапастухамі. Тут жа стаяць бочкі з вадою і ёмістасці для солі.\nБародзіцкія заатэхнікі лічаць, што выпас жывёлы на свірэпіцы больш карысны, чым на азімых зерневых.\n– У 2012 годзе мы правялі эксперымент, – расказвае заатэхнік Марыя Ясюкевіч. – Ранняй вясной адных кароў пасвілі на пасевах азімых зерневых, другіх – на свірэпіцы. І затым параўналі. Аказалася, што надоі ў тых гуртах, што пасвіліся на свірэпіцы, былі значна вышэйшымі. У пачатку спеласці гэта культура ўтрым-лівае больш бялка. Таму і прыбаўка важкая. З’явіліся на расліне кветкі, і ўсё – аптымальны тэрмін упушчаны.\nПасля страўлівання першых пасеваў жывёлай гэтая культура адрасце і зноў будзе выкарыстана на корм. Так, перыяд выпасу на свірэпіцы дазваляе дачакацца належнага травастою на асноўных пашах.


Беларускі ўзняліся на другое месца ў рэйтынгу Кубка Федэрацыі пасля перамогі над швейцаркамі | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\n24 красавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Пасля перамогі ў паўфінале над швейцарскімі тэнісісткамі зборная Беларусі ўзнялася на другое месца ў камандным рэйтынгу Кубка Федэрацыі, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nПерад сустрэчай са зборнай Швейцарыі беларуская дружына займала 5-е месца, а цяпер пасля перамогі ў Мінску з рэзультатам 3-2 і першага ў гісторыі выхаду ў фінал заняла другую пазіцыю. Наперадзе толькі зборная Чэхіі, якая выйгравала Кубак Федэрацыі тры апошнія сезоны запар. Аднак чацвёрты раз запар чэшскім тэнісісткам не ўдасца перамагчы - яны прайгралі гасцявы паўфінал камандзе ЗША (2-3) і склалі чэмпіёнскія паўнамоцтвы. Амерыканкі цяпер займаюць 3-е месца ў камандным рэйтынгу.\nВырашальны матч гэтага турніру адбудзецца ў Мінску 11-12 лістапада. У мінулыя гады каманды Беларусі і ЗША толькі аднойчы сустракаліся ў розыгрышы Кубка Федэрацыі. У 2012 годзе амерыканкі перамаглі на сваёй пляцоўцы з "сухім" лікам 5:0.\nЗборная ЗША з'яўляецца самай тытулаванай камандай - яна 17 разоў станавілася ўладальніцай Кубка Федэрацыі, апошні раз у 2000 годзе. Для беларускіх тэнісістак гэта будзе першы ў гісторыі фінал неафіцыйнага каманднага чэмпіянату планеты.


Характарыстыкі маналітнага полікарбаната\nПеравагі маналітнага полікарбаната\nАпісанне канструктыўных магчымасцяў і сфер прымянення\nЗ'яўляючыся складаным поліэфіры вугальнай кіслаты і фенолов, маналітны полікарбанат ставіцца да класа сінтэтычных палімераў. Гэта самы трывалы з усіх празрыстых матэрыялаў.\nСтвараць новае заўсёды няпроста. Яшчэ складаней вырашыцца на гэты крок. Перамены часам урываюцца ў наша жыццё, ня пакідаючы ніводнага шанцу застацца ў баку. будаванне, натуральны стан чалавека, але на шляху ў невядомасць неабходная кропка адліку і правільны кірунак. Упершыню аб стварэнні жылля чалавек задумаўся мільёны гадоў таму, здзейсніў нямала памылак і зрабіў вялікае мноства адкрыццяў. Але ад гэтага першы крок сучаснага чалавека да ўладкавання жылля не становіцца простым у тым разнастайнасці магчымасцей.\nМяне клічуць Аляксей Шаламов.\nВінтавая лесвіца - зручная і эфектная канструкцыя, якая ўпрыгожыць ўнутраную прастору хаты. Яна не зойме шмат месца і валодае выдатнай апорнай здольнасцю. Лесвіцы шрубавыя могуць быць выраблены з дрэва і металу, мець розныя камбінацыі гэтых матэрыялаў.\nМенавіта мы распрацавалі басейны з шклапластыка, а ў далёкім 1958 годзе стварылі першы ў свеце басейн з кампазітнага матэрыялу. Мы прапануем гатовыя басейны з Амерыкі, кампазітныя басейны, шклопластыкавыя басейны, а таксама купелі з шклапластыка.\nГорад Кіславодск - гэта бальнеялагічны і кліматычны среднегорный курорт усерасійскага значэння, які ўваходзіць у склад асабліва ахоўнага эколага-курортнага рэгіёну - Каўказскія Мінеральныя Воды. Кіславодск акружаны горнымі схіламі, пакрытымі субальпійскія лугамі і горнымі стэпамі. Тут мяккі клімат, несуровые зіма, працяглы лета і ўстойлівая восеньскае надвор'е, багацце сонечных дзён у годзе (звыш 300) ствараюць спрыяльныя ўмовы для круглагоднага адпачынку.\nТакія прыстасаванні для мацавання правадоў маюць шмат пераваг:\nСтвараюць эстэтычны выгляд праводкі.\nЗабяспечваюць доступ да правадоў.\nДазваляюць изменятьи дадаваць канструкцыю праводкі.\nЗабяспечваюць абарону праводкі ад фізічнага ўздзеяння.\nСтвараюць супрацьпажарную ізаляцыю правадоў.\nАпал хаты Балон (звадкаваным) газам або газобаллонные ацяпленне.\nІ тут узнікае думка пра тое, каб у якасці паліва выкарыстоўваць звадкаваны балонны газ, асабліва калі ў бліжэйшую вёску ці ваш пасёлак арганізаваны падвоз балонаў. Уся сістэма кацёл, балоны, рэдуктара і грабянцы, шлангі абыйдзецца ў 40 - 60 т.р. Гэта ўжо шмат каму па сілах.\nШукаеце недарагія кароткія сукенкі для поўных жанчын у Маскве? У нас яны прадстаўлены ў велізарным асартыменце. У інтэрнэт-краме MyDress24 вы зможаце нядорага купіць кароткія сукенкі вялікіх памераў для жанчын на ўсе выпадкі жыцця: для працы, рамантычнага спаткання, прагулак па горадзе, ўрачыстага мерапрыемствы, вечарыны і г.д.\n344256 купить амортизатор\nУ Варонежскай вобласці паліцэйскія патрулююць гандлёвыя цэнтры, на трасах дзяжураць узмоцненыя нарады ДІБДР


09 студзень 2010, 09:51\nГэнік Лойка. Аўтар: Арцём Канцавы\nГэтая гісторыя пачалася на Каляды напрыканцы 1980-га, трыццаць гадоў назад. Так безнадзейна пуста было на Цэнтральнай плошчы ў Менску, так халодна й цёмна, што раптоўны натоўп калядоўнікаў, які ўваліўся ў гэтую халодную цёмную пустату, выглядаў ці то дурным жартам, бо тады не жартавалі, ці то збоем у адзінстве часу й месца, ці то праўдзівым цудам. Беларуская ідэя, якую доўгія дзесяцігодзьдзі сапраўдныя патрыёты захоўвалі й сьпелілі ў падпольлі ды ва ўласнай душы, вырвалася на прастору жыцьця, каб захопліваць усё новых прыхільнікаў, аж пакуль іх не набярэцца досыць, каб у Беларусі сталася Беларусь.\n«Вострая брама» на Твітэры\n«Вострая брама» ў Жывым журнале\n«Вострая брама» ў Facebook'у\nМагчыма, гэта была маленькая рэвалюцыя, бо датуль нічога падобнага не здаралася. Але ў той рэвалюцыі не было ані наўпроставага пратэсту, ані супрацьстаяньня, ані разбурэньня. Было менавіта нараджэньне — станоўчае, заўзятае і не зусім усьвядомленае. Бо студэнты зь Беларускай Майстроўні, што выйшлі на Цэнтральную плошчу ў Менску, і не маглі да канца ўсьведамляць, ува што ўрэшце выльецца іхны чын. Эўфарыя перапаўняла іх сэрцы. І ўлады нічога не маглі супрацьпаставіць гэтай у прынцыпе сьцьвярджальнай, але цалкам беспрэцэдэнтнай зьяве.\nМагчыма, гэта была кандэнсацыя высілкаў папярэдніх пакаленьняў, калі зь іх мрояў, пакут і працы скандэнсавалася першая кропля, што зараз ператворыцца ў ручаіну, а ўрэшце — у паўнаводную раку. Падпольнае існаваньне нацыянальнай ідэі — фрагмэнтарнае, асяродкі ўзьнікаюць і зьнікаюць, нараджаюцца і занепадаюць або зьнішчаюцца ўладамі. А варта ідэі выйсьці з падпольля, як яна пачынае авалодваць масамі і ператвараецца ў матэрыяльную сілу.\nТак ці інакш, Майстроўня стала першай грамадзкай арганізацыяй, а беларушчына разам з Майстроўняй — грамадзкай зьявай, ужо не элітарнай і не дысыдэнцкай, а адкрытай для ўсіх «людзей з вуліцы».\nГэтую гісторыю я хацеў назваць апокрыфам. Але ж і кананічнага расповеду пра той цуд на Каляды не існуе. Ніякай афіцыйнай вэрсіі папросту няма. Як няма ў нас увогуле афіцыйнай вэрсіі нараджэньня новае незалежнае Беларусі, быццам і насамрэч яна ўпала аднекуль зь неба. Быццам датуль ніхто пра яе ня мроіў, ніхто яе не набліжаў, ніхто не прысьвяціў ёй свайго жыцьця, а ўсё адбылося неяк само сабой, амаль выпадкова, «у выніку распаду СССР».\nШто вы рабілі напачатку 1980-х?\nСапраўды, для многіх яно так і выглядае. І сярод гэтых многіх — сёньняшнія кіраўнікі Беларусі. А спытайцеся ў іх — што яны рабілі тады, напачатку 1980-х, калі ніякай незалежнай і самабытнай краіны яшчэ не было? Ці марылі яны пра яе, ці нешта рабілі для таго, каб яна такой стала, ці спрыялі тым, хто набліжаў яе нараджэньне? У большасьці выпадкаў адказ будзе — не. Як правіла, усё магчымае рабілі наадварот, каб яе не было. І толькі пасьля, калі гісторыя павярнулася іначай, ухапілі яе, пачалі славіць і самабытнасьць яе, і незалежнасьць, так і не зразумеўшы толкам, што гэта чыясьці мроеная і ўсяго жыцьця вартая Бацькаўшчына, а ня проста «кусок зямлі».\nЗрэшты, у новай сэрыі перадач «Вострая Брама» няма задачы некага папракаць ці з кімсьці змагацца. Задача большая — сабраць сьведчаньні. Зразумела, што аўтарытарная сыстэма паралізуе волю людзей да ўдзелу ў тварэньні гісторыі. Але самая вялікая небясьпека для краіны і нацыі — менавіта ў адсутнасьці гісторыі, заплечча, агульнага разуменьня таго, адкуль мы прыйшлі, адкуль наша незалежнасьць і адкуль узяўся гэты самы аўтарытарызм.\nВось чаму я паклікаў вас у халодную цёмную пустату менскай Цэнтральнай плошчы на Каляды 1980 году, дзе адбыўся цуд — выхад беларускае ідэі з інтэлігенцкіх кабінэтаў і майстэрняў на вуліцу.\nНа Каляды 1980 году, дзе адбыўся цуд — выхад беларускае ідэі з інтэлігенцкіх кабінэтаў і майстэрняў на вуліцу.\nХто памятае, гэта быў беспрасьветны час брэжнеўскага застою. І нават самых заўзятых беларускіх патрыётаў не-не дый наведвала думка пра тое, што будучыні няма, настолькі ўсё схопленае цэмэнтам русіфікацыі, настолькі безаблічнае вакол насельніцтва і настолькі далёкае ад беларушчыны расьце маладое пакаленьне, што ўся надзея хіба што на цуд. Настрой быў як у Караткевіча ў рамане «Хрыстос прызямліўся ў Гародні». Роспач абуджала фантазію пісьменьніка. Роспач пустаты і адсутнасьці пераемнікаў. І чым цямнейшая была пустата, тым большая была роспач і тым буйнейшай была фантазія пра цуд і цудоўную перамену, пра збаўцу, ажно пра Хрыста, які прызямліўся ў Гародні:\n«І ад жаху, голаду, сечаў і знакаў нябесных зразумела было: наступаюць апошнія часіны, сьмерць лютая людзтву і выміраньне. Тыя часіны, калі, можа, ня толькі на развод людзей не застанецца, але і аднаго, каб плакаць над трупамі. Тыя, калі застаецца толькі і спадзявацца, што на вышэйшы розум».\nМайстроўня, якая ўзьнікла «з паветра»\nПадобны настрой перажывалі тады многія творцы. І насуперак гэтаму працягвалі свой чын. Быццам думалі: што ж, калі толькі цуд можа зьмяніць сытуацыю, значыць трэба рабіць цуд. І з патроеным натхненьнем пісалі свае карціны й раманы. Акурат на пачатак 1980 году прыпадае неверагодная па тым часе мастацкая выстава да юбілею Міколы Гусоўскага, якую Аляксей Марачкін назваў пераломнай. А ў кастрычніку таго ж году загінуў у аўтакатастрофе Машэраў, што кіраваў савецкай рэспублікай 15 гадоў. Магчыма, і ў гэтым здарэньні быў нейкі знак перамен?\nТым сьнежным кастрычніцкім днём я даслужваў сваё савецкае войска і стаяў у ачапленьні вакол Дому ўраду, куды людзі цягнуліся да труны незразумелага куміра, і ніякіх пераменаў не прадчуваў. Тады мы й блізка не спадзяваліся на нейкія перамены, што адбудуцца аб’ектыўна й рацыянальна. А ўсякі спадзеў зьвязвалі толькі з сабою. Што, зрэшты, характэрна для юначае філязофіі ўвогуле.\nШто ж, калі толькі цуд можа зьмяніць сытуацыю, значыць трэба рабіць цуд.\nТакім чынам, у новай сэрыі «Вострае Брамы» гаворка пойдзе пра цуд нараджэньня, пра Беларускую Майстроўню, пра тое, што яна была такое, як узьнікла, нібыта з паветра, і як пасьля, быццам вусьце, падзялілася на мноства іншых ручаінаў і ўрэшце ператварылася ў цэлы нацыянальны рух.\nЗа тры дзясяткі гадоў склалася традыцыя пачынаць расповеды пра яе так. Жылі-былі на філфаку БДУ студэнты Вінцук Вячорка і ягоныя сябры. І сустрэлі яны аднойчы Ларысу Сімаковіч, маладую кампазытарку, і пачалі сьпяваць абрадавыя песьні ў ейнай апрацоўцы. І з гэтымі песьнямі пайшлі на вуліцу. Да іх далучыліся студэнты-мастакі з Тэатральна-мастацкага інстытуту, а потым і зь іншых навучальных установаў прыходзіць сталі. Упершыню ў Беларусі на гарадзкі брук прыйшлі Каляды, Гуканьне Вясны, Купальле. І ладзіліся яны самахоць, без афіцыйнага кіраўніцтва. Паміж сьпевамі майстроўцы гралі народную драму «Цар Максімілян», а яшчэ лекцыі ўсякія арганізоўвалі па гісторыі і культуры, на раскопкі археалягічныя выбіраліся і проста ў вандроўкі па родным краі, а тады ў розных іншых установах пачалі выступаць, а тады па кватэрах сталі хадзіць і бацькоў агітаваць, каб аддавалі дзяцей у беларускія садкі ды школы... А пакуль яны ўсё гэта рабілі, стала іх ужо ня пяць-дзесяць чалавек, а пацьдзясят, а як на сьвяты дык і сотні зьбіраліся.\nУсё ў гэтай гісторыі праўда. Але гісторыя была б няпоўнай, калі б мы не ўлічылі, што гэта была гісторыя нараджэньня цуду, а ня проста нейкай там суполкі ці арганізацыі. Дык вось. Рэч у тым, што Вінцук зь сябрамі стаў правадніком таго агульнага зрушэньня, якое ў той час няяўна адбывалася ў паветры і ў душах па ўсёй Беларусі. Акурат у пачатку 1980-х у розных гарадах зарадзілася ідэя сваіх майстроўняў, дзе таксама браліся за тое, каб выходзіць зь беларушчынай на вуліцы.\n"Гуканьне вясны". З архіву Ігара Марачкіна\nІнакш кажучы, калі б так склалася і не нарадзілася Майстроўня на філфаку, дык яна ўсё адно нарадзілася б у іншым месцы. І каб пацьвердзіць гэтую думку, пачну нашу гісторыю не з філфаку, а з мастакоўскага асяродку, дзе ўзьнікненьне маладзёвага руху сьвядома ці не зусім сьвядома, але рыхтавалася папярэднікамі.\nГэнік Лойка. Фота Арцёма Канцавога\nТаму маім першым героем і першым сьведкам будзе Гэнік Лойка, сёньня ці ня самы арыгінальны сярод беларускіх скульптараў. Напэўна ж вы чулі пра ягоныя Легенды зь пяску, калі Гэнік «адкапваў» велізарныя постаці легендарных герояў беларускай гісторыі...\nДля Гэніка Лойкі наша гісторыя пачалася ў мастацкай школе, у парнаце, афіцыйна — Рэспубліканскай школе-інтэрнаце па музыцы і выяўленчым мастацтве.\nГэнік Лойка: «Быў такі настаўнік Генадзь Сокалаў-Кубай. У нашай школе, у парнаце. Тры гады працаваў у нас у школе, пасьля яго турнулі. Перад ім быў цудоўны настаўнік мастацтвазнаўства Зеляной Кірыл Уладзімеравіч. Чалавек піцерскай школы. Увесь такі натхнёны, увесь гарыць гэтым мастацтвам... Пасьля на гэтую пасаду прыходзіць Сокалаў-Кубай. У яго і красамоўства няма, і слухаць цяжка... Вельмі непрыемнае ўражаньне ад яго. Але ён па вечарах прыходзіць, і яны з адзінаццатай клясай дзесьці ў куточку там зьбіраюцца і пра нешта там гавораць. А мы толькі ў дзявятай былі. Наступны год ён з наступнымі выпускнікамі так працуе і трэці год ужо з намі. Пачаў з таго, што на дошцы напісаў: якія асацыяцыі выклікаюць у вас вось гэтыя даты. Напішэце на паперцы. А мы... „Ну это что-то связано с Петром Первым...“ А там — нашы даты. Ён кажа: бачыце, вы нічога ня ведаеце. І пачалося. І ён з намі так працаваў, што калі з тых курсаў выйшла па два-тры чалавекі нацыяналістаў, дык у нас так даво-о-олі загаварылі па-беларуску».\nДубавец: Важная дэталь, якая мае непасрэднае дачыненьне да цуду: са словаў Гэніка вынікае, што ні да іхнага курсу, ні пасьля, выхаваўчы ўплыў Сокалава-Кубая не даваў такога плёну, а зь ягоных урокаў не выходзілі такія заўзятыя абаронцы беларушчыны, прычым гэтак шмат.\nЛойка: «Вось што цікава, Сокалаў-Кубай нас выпусьціў і ганарыўся тым, што столькі выпусьціў, ён так рады быў, столькі нацыяналістаў выйшла, асабліва з нашай клясы. Пасьля, як яго турнулі адсюль, ён у „кульку“ працаваў. Там ужо студэнты, дарослыя, здавалася б, можна сказаць такія рэчы, шчыра, сур’ёзна, глыбока, ажно не, у яго ўжо болей там не выходзіла. Пытаюся: ну як вы тут, можаце навучыць? Не, ужо не паддаюцца. Гэта нейкія такія хвалі ці што... Гэта быў такі час... Проста людзі нараджаюцца зь нейкай такой формай, у гэтую форму ўкладваецца нацыяналізм, і тады пайшло. А ў іншых можа такой\nПроста людзі нараджаюцца зь нейкай такой формай, у гэтую форму ўкладваецца нацыяналізм, і тады пайшло. А ў іншых можа такой формы проста няма. І колькі ні ўкладвай, так і не загарацца.\nформы проста няма. І колькі ні ўкладвай, так і не загарацца».\nДубавец: А як яшчэ, калі не праз форму скульптар растлумачыць тое, што робіцца ў сьвядомасьці чалавека... Між тым, на старэйшых выхаванцаў Сокалава-Кубая Гэнік пазіраў з зайздрасьцю, там была нейкая тайна.\nЛойка: «Мы ўжо тады чулі, у гэтых хлопцах нешта асядае і яны ўжо пырскаюць сьлінаю, нешта даказваюць... І мы таксама так, ужо да нас дайшло, і мы на ўроку дырэктара, на гісторыі таксама нешта — пырсь-пырсь, аргумэнтаў няма, але нешта такое гаворым, нейкія эмоцыі. Ну тут дырэктар зразумеў, што нехта тут нешта варушыць, ваду муціць, знайшоў і турнуў гэтага чалавека. Але мы ўжо навучыліся. Мы ведалі кожную харугву, што былі ў Грунвальдзкай бітве. Вось гэта была наша кляса. Ня ўсе сталі нацыяналістамі, але шмат выйшла з нас. Тое, што я загаварыў па-беларуску, гэта натуральна, я зь вёскі. Костка Алесь, гарадзкі хлопец, але з рабочага раёну, з Чыжоўкі. Дзіўна, што перайшоў на гэта Кныш Сяргей. Ён у «Бондзе» пасьля граў. Ён мянчук і такі інтэлігент увесь... І таму ў «Бондзе» ён пісаў тэксты... Коршун Сяргей. У нашай клясе гэта быў самы дужы хлопец і самы аўтарытэтны. Радзівонаў Андрэй перайшоў. Медзьвядзёў, гэта таксама хлопец зь вёскі. І дзяўчаты таксама. Вось мая жонка, Алена Каравай, Калі ў нас быў апошні іспыт па беларускай літаратуры, мы вырашылі — давай будзем гаварыць па-беларуску і сталі гаварыць па-беларуску.\nІспыт быў ажно ў жніўні, таму цэлае лета ў нас было на падрыхтоўку. І за гэты час Сокалаў-Кубай нас завёз у Вільню. Паехала і Галька Кунцэвіч, Яўген Валасевіч таксама. Тацяна Храмянкова, гэта Козік каторая. Рыта Рыбачок набралася нацыяналізму ў Львове. Сокалаў-Кубай сказаў, што трэба нашым, хто паступіў у іншыя гарады, у Львоў, напрыклад, пасылаць літаратуру, у Маскву, там Слуцкая вучылася, і Безбародава. Безбародава цалкам руская, яна так і засталася ў Арэнбургу. Але яна прыхільна ставілася да нашых ідэяў.\nКалі нас Кірыл Уладзімеравіч Зеляной вазіў у Кіеў, Маскву і Піцер, дык Сокалаў-Кубай нас павёз у Вільню. Летам мы паехалі туды. Было сьвята песьні. Мы зьвярнуліся ў саюз мастакоў. Нас адразу гасьцінна нас прынялі, пасялілі, нейкага Кузьменку знайшлі, беларускага мастака. Карацей мы так ходзім на гэта сьвята. І Сокалаў-Кубай кажа: зараз вас пазнаёмлю, тут ёсьць студэнты, таксама прыехалі зь Беларусі. Гэтага студэнта завуць Вінцук Вячорка. А для мяне Вінцук проста як званочак зьвініць, такое прыгожае імя. Я пасьля пытаюся ў мамы: «А ці ведаеце вы такое імя Вінцук, ці было такое ў нашай мясцовасьці?» «Ой, гэта такі задрыпаны дзед вунь там на хутары жыў, такое імя гадкае!»... Карацей, пазнаёміў нас з гэтым хлопцам, ён якраз з жонкаю быў, з Арынай.\nІ вось памятаю, стаялі на мосьце... Купава, мусіць, там быў... А я сабе Пагоню такую наляпіў на майку, чырвоную Пагоню на белую майку. А мне ўжо кажуць — ня трэба гэтага паказваць. Але я ўжо ведаў пра Пагоню і сам з Пагоняй ішоў.\nБюст Генадзя Сокалава-Кубая, Аўтар: Гэнік Лойка.\nДавайце нешта рабіць!\nПаступілі мы ў інстытут. Пасьпяхова. І на бульбе падыходзіць Ігар Марачкін (а на бульбе ўжо чуваць, дзе мова, хто гаворыць), падышоў і сказаў, што трэба неяк зьбірацца ўсім нам, трымацца адным кулаком. Потым ужо ўвосень, калі прыехалі вучыцца, ён кажа, трэба сабрацца, усе нашы зьбяруцца. Добра. І сабраліся студэнты. Цяпер як падумаеш, гэта неверагодна, каб сабраліся студэнты дзеля нейкай ідэі... Гэта ж ня піва піць. Але сабраліся ў майстэрні ў графікаў на пятым паверсе. Гена Мацур сядзіць, ён так роўненька акуратна гаворыць, Сяргей Цімохаў, Рыгор Сітніца. Мацур і Цімохаў на курс старэйшыя за нас, Сітніца яшчэ старэйшы. Рыгор Панцялееў, гэта першы выпускнік Сокалава-Кубая. Пазьбіраліся і кажуць, што нам трэба нешта рабіць. Мацур так акуратна гаворыць, з паперкай, там нейкія плянчыкі. А я — першы курс... Гэта ж трапляеш у дарослае жыцьцё!.. Давайце будзем газэту рабіць. Давайце зьбярэмся праз тыдзень зноў. Праз тыдзень зьбіраемся. Да нас прыйшлі госьці. Вінцук Вячорка і яшчэ нейкі такі высокі хлопец, гэта Сяргей Запрудзкі. Ну я Вячорку ўжо ведаю. Мы вырашылі рабіць насьценгазэту, а Вінцук кажа: давайце разам нешта рабіць. У нас на філфаку нешта ёсьць. Давайце рабіць сьпеўкі. Будзем Каляды сьпяваць, народныя песьні адраджаць. Прыходзьце на філфак. Прыходзім. Заходзім у гэтую аўдыторыю, гляджу, а там стаіць Ларыса Сімаковіч. Дык яна ж вучылася ў нас! Знаёмыя людзі. А там нейкі патлаты з жоўтымі валасамі, Сокалаў-Воюш, у кажуху сядзіць. Селі, Ларыса кажа, давайце сьпяваць. Карацей, выцягнула з нас гэтыя першыя ноткі і панеслася далей, і пакацілася. Вось так гэта было ў 1980-м годзе, зіма ўжо была блізка. Атрымліваецца, што гэта былі першыя сьпеўкі".\nДубавец: І гэта быў самы-самы пачатак таго нефармальнага маладзёвага руху, які потым разрасьцецца ў многія суполкі па ўсёй краіне. Пройдзе яшчэ некалькі гадоў і яны ўтвораць Канфэдэрацыю, а пасьля ў адзін момант стануць групамі падтрымкі БНФ, гэта значыць уварвуцца ў палітычнае жыцьцё Беларусі. Але ў той дзень, пра які гаворка, адбылося нешта беспрэцэдэнтнае. І таму, відаць, магчымае. Бо як да гэтага ставіцца, яшчэ ня ведалі ні ідэалягічныя, ні адміністрацыйныя, ні рэпрэсіўныя органы. Студэнты сабраліся сьпяваць...\nЛойка: «Там былі на філфаку тры Сяргеі, адзін Вінцук.Адчувалася, што вакол іх зьбіраюцца іхныя аднакурсьнікі: Ірына Крук, Алена, Вераніка, гэта ўсё філфак. Пасьля Дубавец прыцягнуў Віялету Ефіменку, за ёй напэўна Сапач пацягнулася, там Суша нейкі зьявіўся. Карацей, так вось набіраліся.\nЯк паўставала Майстроўня\nКалі цяпер глянуць, дык сапраўды дзіўна — як гэта студэнты самі сабраліся, самі сарганізаваліся і дарослага няма нікога. Хаця Люся Капітула мне казала: ты глядзі, вамі кіруюць, будзь асьцярожны! Хто кіруе? Недзе ёсьць мастакі, Марачкін, Купава, я ведаю пра гэтых мастакоў. Яны запрашаюць нас паўдзельнічаць у выставах... Але як гэта «кіруюць»? Мы самі тут кіруемся. Яна кажа: ты не разумееш, ты ведаеш, хто бацька Вінцука Вячоркі? Не, ня ведаю. А ты ведаеш, што гэта... вялікія там людзі? Я кажу: ой, ты ведаеш, я так верыў Вінцуку, а цяпер яшчэ больш буду верыць. Бо хлопец мае ўсе магчымасьці, гадуецца ў інтэлігентнай сям’і, бібліятэка, усё, што хочаш, і не пайшоў піва піць! А пайшоў па-беларуску размаўляць. Нават на канфлікт з бацькамі пайшоў... Так што — яшчэ большы давер.\nУсе кажуць, што я вельмі добра захаваўся і што выглядаю на 18 гадоў. І я тут жа расказваю дзяўчатам рэцэпт свае маладосьці: у 18 гадоў я перайшоў на беларускую мову...\nА пасьля такія адносіны ў нас атрымаліся. Ірына Крук мела сябровак, такіх як Вэрця Лазоўская (яна сваю сястру прывяла) і Капітула Люся. А Вэрця пасьля прывяла архітэктарак. Мы, мастакі, зьвязаліся з архітэктарамі, Радзівон, Медзьвядзёў ды я хадзілі да архітэктараў, дапамагалі ім дыплёмы рабіць. Гэта ўжо была хваля пасьля журналістаў... Журналісты і два фізыкі прыйшлі — Ігар Міклашэвіч і Сяргей Санько цяпер. А там была хваля архітэктарак і французаў. З «заммоваў». І ўтварыліся такія цёплыя адносіны, што проста без Майстроўні ўжо жыць немагчыма... Хто яшчэ? Юля Лыскова. Яна ўжо ў палітэхнічным вучылася. Як яна прыйшла да нас? Напэўна, праз Садоўскага. Ці яшчэ раней?.. Віялета, Вэрця, Наталя, Юля — гэта касьцяк тых сьпевак.\nДубавец: На свае гады Гэнік зусім не выглядае, быццам застаўся такім самым хлапчуком, якога запомнілі майстроўцы.\nЛойка: «Усе кажуць, што я вельмі добра захаваўся і што выглядаю на 18 гадоў. І я тут жа расказваю дзяўчатам рэцэпт свае маладосьці: у 18 гадоў я перайшоў на беларускую мову і тут жа затармазіўся ў сваім разьвіцьці. Так што не губляйце часу, пераходзьце на беларускую мову.\nЯ — Гэнік Лойка. Генік — такога імя няма\nЯ Гэнік Лойка. У нас такое імя ёсьць Гэнік. У „Нашай Ніве“ пастаянна Генікам пішуць. Ёсьць Гэнік, Гэнюсь, а ў суседняй вёсцы ёсьць Кгенюсь. А Генік — няма такога імя. Так што Гэнік. Мама кажа, што каб Гэнікам называцца, трэба было б, мабыць, Гэндрыкам запісацца ў пашпарце. Але ж там у тыя часы ніхто пра гэта ня думаў. Напісалі так, як сказалі запісаць. Так што мяне завуць Гэнік Лойка, маю 47 гадоў, нарадзіўся ў вёсцы Мікелеўшчына, Мастоўскі раён, жыву ў Менску. Нарадзіў трох дзяцей».\nГэнік Лойка ў народнай драме «Цар Максімілян». Архіўнае фота, 1981 год\nДубавец: Пасьля таго, як Майстроўня падзялілася на мноства новых суполак, Гэнік працягваў свой удзел у менскай Талацэ. З 2000-га году стаў вядомы сваімі пленэрамі гіганцкіх скульптураў зь пяску пад бела-жоўта-белым сьцягам.\nЛойка: «Можа дзесяць гадоў пленэрства гэтага. А так я неяк сядзеў... Пасьля Талакі ўжо недзе згубіўся, асеў у сям’і. Думаю, сьцяг вісіць на Доме ўраду... Ажно не. Сьцяг сарвалі...»\nДубавец: На пытаньне пра самыя яскравыя падзеі жыцьця Гэнік задумляецца ненадоўга:\nЛойка: «Напэўна, Майстроўня. Яна як задала тон вось гэты, нацыяналізм... Усё абсыпалася, а нацыяналізм застаўся назаўсёды. Мне здаецца, што Майстроўня — гэта ўсё ж такі пачатак».


Школа вышэйшага спартыўнага майстэрства ў Андрэеўшчыне — Новости Орши\n20.05.2010 1862 admin Комментариев нет веласпорт, Спорт\nУ школу вышэйшага спартыўнага майстэрства, што ў Андрэеўшчыне, можа прыйсці кожны падлетак. Тут не патрабуюць здачы экзаменаў ці якіх-небудзь тэстаў, неабходна толькі жаданне самога хлопчыка ці дзяўчынкі займацца веласпортам. Як правіла, ездзіць на веласіпедзе здольны любы, бо кожнаму малышу яшчэ з дзетсадаўскага ўзросту бацькі абавязкова набываюць трохколавага “сябрука”.\nЗ цягам часу яго змяняе больш “наварочаны” веласіпед, што дае магчымасць падлетку значна палепшыць сваю фізічную форму. А вось у Андрэеўшчынскай школе вам, рабяты, вопытныя трэнеры дапамогуць прафесійна ўдасканаліць набытыя навыкі, развіць такія якасці характару, як вынослівасць і настойлівасць, цярплівасць і імкненне да перамогі. Менавіта пра гэта мне і расказалі ўдзельнікі веласіпеднага клуба “Віцебск-Дынама”, што працуе на базе школы вышэйшага спартыўнага майстэрства, выхаванцы знакамітага на Аршаншчыне і на Беларусі трэнера па веласпорту з 34-гадовым вопытам работы Любові Сямёнаўны Нямковай.\nПрацягваючы расповяд пра заняткі ў клубе, рабяты закранулі адну немалаважкую дэталь. Клуб рэдка хто пакідае па прычыне несклаўшыхся адносін паміж трэнерам і выхаванцам. Улад Курбатаў перад тым, як трапіць у школу вышэйшага майстэрства, спрабаваў сябе ў розных відах спорту і толькі тут вырашыў застацца назусім. Зразумела, не апошнюю ролю ў выбары хлопчыка выканала і трэнер. Любоў Сямёнаўна для рабят – бездакорны аўтарытэт. Яна патрабавальная, у меру строгая, вельмі перажывае за кожнае няўдалае выступленне. Шмат увагі надае так называемаму разбору памылак, дапушчаных пры выступленнях на спаборніцтвах. Рабяты адзначылі, што ў іх калектыве, а тут займаецца больш за 30 падлеткаў рознага ўзросту, пануе вельмі спрыяльны мікраклімат. Ніхто з іх не курыць, не ўжывае семкі і чыпсы, хаця сярод удзельнікаў клуба нямала падлеткаў са складанымі лёсамі. Яны разумеюць, што такія свавольствы дрэнна ўплываюць на работу лёгкіх, а гэта адзін з галоўных “рабочых” органаў веласіпедыста. Займаюцца выхаванцы штодзень па 3-4 гадзіны, з неабходнай хуткасцю ў 30-40 км. Каб на рознага ўзроўню спаборніцтвах, якія прахо-дзяць даволі часта, атрымаць добрыя вынікі, у адзіночнай гонцы неабходна праехаць 10 км за 13 хвілін. Гэта гарантуе першае месца, дзеля якога трэба шмат трэніравацца.\n← Всемирный день информационного общества в Бабиничской СШ


08 верасень 2016, 08:49\nНапярэдадні дня Міжнароднай салідарнасьці журналістаў відэаблогер і бард, стваральнік суполкі «Рудабельская паказуха» з райцэнтру Акцябрскі Андрэй Павук уганараваны дыплёмам «За адданасьць прафэсіі».\nТакое рашэньне па выніках конкурсу прынятае на сходзе Гомельскай філіі ГА «Беларускай асацыяцыі журналістаў».\n«Я скончыў тэхнікум і ўнівэрсытэт, набыў спэцыяльнасьць дызайнэра мэблі і настаўніка біялёгіі. Але ніводная спэцыяльнасьць мне не прыдалася ў жыцьці. Працую фатографам і адначасова займаюся, калі можна так сказаць, народнай журналістыкай. Ежджу па вёсках, здымаю людзей, якія распавядаюць пра сваё жыцьцё і праблемы без прыўкрасаў. Хачу заняцца больш шчыльна палітычнай сатырай», — тлумачыў калегам сваю пазыцыю Андрэй Павук.\nТворчыя высілкі журналіста з Рудабелкі найбольш адпавядалі ўмовам конкурсу, пазначаным на сайце ГА «БАЖ»: «выказваць падтрымку і салідарнасьць з калегамі, якія пацярпелі ад уціску і дыскрымінацыі на прафэсійнай глебе і праявілі мужнасьць, адстойваючы свае правы на прафэсійную дзейнасьць».\nНа публікацыі і відэасюжэты ў «Рудабельскай паказусе» рэагавалі ўлады і кантрольныя органы, сам Андрэй Павук зьведаў судовы перасьлед, паколькі «крыўдзіў» мясцовых чыноўнікаў.\n«Рудабельская паказуха» стала своеасаблівым народным тэлебачаньнем у Акцябрскім раёне. Некаторыя відэасюжэты набіралі да 30 тысяч лайкаў, іх выкарыстоўвалі многія інфармацыйныя інтэрнэт-рэсурсы.\nШтогадовы конкурс «За адданасьць прафэсіі» заснаваны Гомельскай філіяй БАЖ у 2009 годзе — на памяць выдаўца і рэдактара Ўладзімера Вербавікова. У папярэднія гады дыплёмам «За адданасьць прафэсіі» былі ўганараваныя незалежныя журналісты з Гомеля, Бабруйску, Менску.


– Стаўроў, – ціха сказаў Андрэй, – ты гаворыш брыдоту.– На брыдоту – кнігі патэнт узялі. А я чалавек просты.Ліпскі засмяяўся гуллівым тэнарком.– Мярзоту кажаш, – сказаў Андрэй.– Хопіць, хлопцы, – сказаў Яніс.– Ды хлопцы, хлопцы, – пачаў умаўляць Харунжы. – Што вы завяліся? Можа, вы яшчэ і мяне наб’яце? Пілі ў Філі ды Філю і набілі.– Прыйшлі ў маю хатку, ды б’юць майго татку, – па-беларуску дадаў Баранаўскас.Ліпскі і тут засмяяўся, але значна менш лісліва.– Вып’ем лепей яшчэ, – сказаў Харунжы. – Ну, хто па цынандалі?Выпала ісці Янісу. Ішоў ён неахвотна, доўга ўмаўляў Андрэя збегаць за кампанію. Андрэй адмовіўся.А Стаўроў, ледзь за Янісам зачыніліся дзверы, завёўся зноў:– Каханне, соплі лірычныя распусцілі. У нас, брат, атамны век. Людзям няма часу ні на чытанне доўгіх кніг, ні на шпацыр пад ліпамі. У вашага цнатлівага кахання белая сукня. А час не той. Вакол не ліпы. Вакол машыны і мазут.– I праўда, – падхапіў Ліпскі, легкаважна ўзрадаваны тым, што відавочна наспявае скандал, а яго патрон такі пераканальны і так вобразна гаворыць. Тварык ягоны, лялечна-маленькі, бліскаў вочкамі ў прыцемку.– Пакінь, – нарэшце сказаў Андрэй,– слухаць ванітуе, такой дрэнню панесла.– А ты – іншы? – спытаў Стаўроў. – Ты з Марыйкай Крат што, на зоры глядзеў?– Глядзеў і на зоры, – нечакана сур’ёзна сказаў Баранаўскас.– Ды я ж не асуджаю, – з вонкавай памяркоўнасцю, дабрадушна сказаў Стаўроў. – Сёння ён, заўтра – іншы. Жывыя людзі.– Быдла ты, – сказаў Баранаўскас.– Чакай, – сказаў яму Андрэй, – не абараняй мяне... Я ведаю, Стаўроў, ты маеш права кінуць камень у мой агарод за мінулае. Не чапаючы Марыі, я скажу: я сапраўды апусціўся ў той час. Гэта было з-за абыякавасці да жыцця. I мне вельмі брыдка за сябе...– Ты што ж, змяніўся? – спытаў Стаўроў.– Мяркую. Ва ўсякім разе, каханне не тое, аб чым ты гаворыш, Яно ўсё дае: кнігі, музыку, гераізм. Бо нельга ў вачах каханай быць слабым, дрэнным, бяздарным.. Вядома, гэта шчасце быць з ёю разам, блізка. I толькі з адной, заўсёды. Але гэта яшчэ і тое, што яна разумее без слоў, што думаеш з ёю аб адным, што можаш аддаць ёй апошняе. Гэта яшчэ і бяссонныя ночы, калі хварэе, і чаркі, якія выпіў, блукаючы вакол радзільнага дома, і мастацтва, і музыка ў доме, і нават смерць. Ведаеш, аб чым моляць для каханых беларускія казкі як аб апошняй лістасці? Памерці ў адзін дзень. Каб не біцца галавою аб крыж, аб пусты ложак, аб кожны пень у лесе, куды пайшоў выплакацца.– Надбудова, – у голасе Стаўрова налівалася нейкая аж занадта вялікая для такой спрэчкі злосць. – Надбудова над базісам... Размовы аб мастацтве – ах-ах! Перыйкі ўсё! Шлюбны ўбор у цецерука. Ходзіць і балбоча.Ён махнуў рукою:– А, ды што там. Вось адна, усім вам вядомая. Толькі і ішлі ў нас размовы пра Эль-Грэка, што да ложка... Адразу як нажом адсекла. А вытанчанасці, здаецца, на ўсю акадэмію мастацтваў хапала.– Хто гэта? – амаль адразу спыталі Баранаўскас і Харунжы, і ў галасах іхніх было непаразуменне. – Не ведаем.Андрэю быццам гноем ляпнулі ў твар. Ён здагадаўся, куды хіліць Стаўроў, і ведаў усімі глыбінямі душы і сумлення, што гэта няпраўда, што гэта помста, што не пасуе нават нікому з жывёл. А тут сядзеў чалавек. Чалавек?Ён толькі з вялікім намаганнем устрымаўся ад поўхі. Поўха адкрыла б усім імя. Андрэй ведаў, усе абураліся б, але нішто, нават край ценю, не павінен быў упасці на гэта імя. Яго не павінны былі назваць. Устаць на абарону павінен быў толькі адзін чалавек, ён. Ён, які адказваў за яе лёс, за чысціню яе дарогі не толькі з заўтрашняга дня, а з таго імгнення, калі, яшчэ не закаханы, ён зразумеў, што яна дарагая яму як друг.


27 лістапад 2021, 11:50\nЦі варта было Беларусі пагаджацца на вывад ядзернай зброі? Якой была пазыцыя ЗША і РФ падчас абмеркаваньня гэтага пытаньня? Што атрымала і што магла атрымаць Беларусь у абмен на вывад ядзернай зброі?\nГэтыя пытаньні на канале Свабода Premium абмяркоўваюць палітычныя аглядальнікі Свабоды Юры Дракахруст і Сяргей Навумчык.\nЛукашэнка казаў, што рашэньне аб вывадзе ядзернай зброі ў пачатку 90-х прынялі нацыяналісты на чале з Шушкевічам, і што калі б у нас ядзерная зброя засталася, з намі размаўлялі інакш.\nУ Дэклярацыі аб сувэрэнітэце было запісана і наконт без’ядзернасьці, і наконт нэўтральнасьці — «Беларусь імкнецца». А імкнуцца да чаго б не было можна доўгім шляхам. І ў гэтым сэнсе што АДКБ фармальна не супярэчыла (маўляў, так, мы імкнемся да нэўтральнасьці, але пакуль...), так, магчыма і ядзерную зброю можна было ў сябе захаваць, магчыма.\nУ пачатку 90-х я бачыў гэтую «кухню», і сапраўды бачыў, наколькі амэрыканцы былі зацікаўленыя ў вывадзе ядзернай зброі, наколькі для іх гэта была галоўная праблема. Але вось дзіўна, што ў той жа час расейцы, прынамсі расейскія дыпляматы, аналітыкі, абсалютна не пераймаліся. Хаця здаецца, таксама былі зацікаўленыя — зброя ж павінна была выводзіцца ў Расею (ці не выводзіцца).\nМагчыма, індыфэрэнтнасьць Расеі тлумачылася тым, што кіраўніцтва Беларусі (Кебіч і Шушкевіч) былі за дастаткова блізкія адносіны з Расеяй, і расейцы, магчыма, думалі, што вось будзе ў нас ядзерная зброя ў Беларусі, а там ужо падлётны час зь Берасьця меншы, чым, умоўна кажучы, са Смаленску. І магчыма, яны разьлічвалі, што нам добра і так, і гэтак: выведуць беларусы пад ціскам амэрыканцаў — добра, ня выведуць — гэта ж фактычна будзе наша ракета, проста бліжэй да Лёндану, Парыжу, бэрліну ляцець.\nКампэнсацыя была ад Расеі, незадоўга да вываду ракет — і гэта быў абмен велізарных беларускіх пазыкаў за газ, своеасаблівы клірынг у мільярд даляраў, за ядзерныя кампанэнты Беларусі, за самі ракеты, выведзеныя ў РФ.\nБезумоўна, Беларусь павінна была пазбавіцца ад ядзернай зброі. І менавіта дэпутаты БНФ прапанавалі ў Дэклярацыю аб сувэрэнітэце тэзіс, што Беларусь імкнецца быць нэўтральнай дзяржавай, а сваю тэрыторыю — зрабіць без’ядзернай зонай.\nФармулёўка «краіна імкнецца» (да нэўтральнасьці, бяз’ядзернасьці) — не эфэмэрная, а канкрэтная, яна юрыдычна вызначае накірунак, і ўступленьне ў АДКБ было парушэньнем гэтага тэзісу ў Дэклярацыі аб сувэрэнітэце, як было б парушэньнем, калі б зброю пакінулі.\nУ 1993 годзе, нягледзячы на супраціў Апазыцыі БНФ, большасьць дэпутатаў Вярхоўнага Савета прагаласавала за далучэньне да АБКБ (сыстэмы калектыўнай абароны СНД), дзе вядучую ролю адыгрываў Генштаб РФ. Беларусь была ўцягнутая ў арбіту вайсковых інтарэсаў Масквы. І гэта супярэчыла Дэклярацыі аб сувэрэнітэце, а з 1994 — супярэчыць і Канстытуцыі, дзе таксама зафіксаваны нэўтралітэт.\nЗША і Захад у пачатку 90-х у Беларусі лёс дэмакратыі цікавіў, умоўна кажучы, на 1%, а 99% — гэта быў вывад ядзернай зброі. Усе размовы з амэрыканскімі палітыкамі былі завязаныя на гэта: ці выведзе Беларусь ядзерную зброю, і калі?\nЯ перакананы, што прынятае ў 93-м рашэньне Вярхоўнага Савета аб вывадзе ядзернай зброі павінна было быць абстаўленае пэўнымі ўмовамі да ЗША і Захаду. Гэта, па-першае, рэальныя гарантыі захаваньня сувэрэнітэту, а па-другое — фінансы.\nМы павінна былі запатрабаваць ад ЗША ўзамен за вывад ядзернай зброі бязвыплатную фінансавую дапамогу — скажам, у памеры тагачаснага гадавога бюджэту, гэта, калі не памыляюся, прыблізна 2 мільярды даляраў.\nГэта непараўнальна меней, чым давалі ЗША ельцынскай Расеі.\nДва мільярды ў 1992-93 паспрыялі б пачатку рынкавых рэформаў. Але галоўнае — яны дапамаглі б істотна палепшыць узровень жыцьця і зьменшыць сацыяльную напружанасьць, і ўзьнікла б прынцыпова іншая сытуацыя, у якой шанцы прыходу да ўлады Лукашэнкі былі б значна, значна меншыя. Альбо іх не было б увогуле.\nСтрашна ўявіць, што Лукашэнка меў бы ядзерную зброю. Але калі б у свой час мы выводзілі зброю ня проста за «дзякуй», а за кампэнсацыю, ніякага Лукашэнкі ва ўладзе магло б і ня быць.\nМы ж фактычна аддалі ядзерную зброю ні за што — ах, паглядзіце, якія мы высакародныя! Украіна нечага патрабуе, а мы — не, мы, беларусы, ідзем з адкрытай душой!\nАдзіным дэпутатам, які казаў пра тое, што вывад ядзернай зброі павінен быць абстаўлены пэўнымі ўмовамі, быў Зянон Пазьняк.\nШушкевіч часта кажа, што нам ЗША далі 70 мільёнаў на рэкультывацыю земляў, дзе разьмяшчаліся ракеты. Але гэта сьмешная сума.\nСпісаньне Расеяй мільярд даляраў запазыкі за газ у абмен на ядзернае паліва, якое зрабіла Масква ў 1996 годзе — гэта зусім іншае. Я кажу пра фінансавую дапамогу менавіта з боку ЗША ў 1992-93 гадах, тады гэта магло б зьмяніць эканамічную сытуацыю.\nШто такое «гарантыі», якія давалі ЗША і Вялікабрытанія Ўкраіне (а таксама Беларусі і Казахстану за вывад ядзернай зброі, мы ўбачылі ў 2014 годзе, пасьля Крыму і Данбасу.\nАле падпісваў Будапэшцкі мэмарандум увосень 1994 не Шушкевіч, а Лукашэнка.\nЁсьць і такі аспэкт: ядзерныя кампанэнты па ўзгадненьню з ЗША з Беларусі, Украіны і Казахстану вывозіліся — куды б вы думалі? У ЗША? Не, у Расею. Такім чынам, Крэмль узмацніў свой ядзерны патэнцыял. Дзесяцігодзьдзямі ў СССР чэкісты не маглі валодаць ядзернай кнопкай, над імі быў генсек. Сёньня — чэкісты над усімі, і ядзерная зброя ў іх руках.\nЦяжка сказаць, што рабіў бы Лукашэнка, калі б ракеты засталіся. Нават калі ўявіць, што гэта проста балванкі зь ядзернымі кампанэнтамі — гэта моцны фактар шантажу. Скажам, ён мог бы пагражаць прадаць гэтыя кампанэнты Ірану. «Міграцыйны крызіс» паказаў, што Лукашэнка не спыніўся б і перад падобным.\nКалі Беларусь будзе вольнай, дэмакратычнай, прававой дзяржавай — яна, перакананы, здолее абысьціся бяз ядзернай зброі. Грамадзяне краіны адчуваюць сябе шчасьлівымі, калі яны матэрыяльна забясьпечаныя, калі іх правы выконваюцца, калі яны свабодныя — а не тады, калі ў іх ёсьць ядзерная дубіна.\nПагроза вяртаньня ядзернае зброі ў Беларусь


120 гадзін Пашыраны TEFL курс, Cork, Ірландыя 2019\n120 гадзін Пашыраны TEFL курс\n120 гадзін навучання онлайн TEFL\n70 старонка Grammar электронная кніга\nВядома, кніга для запампоўкі TEFL\nЭксперт праца парады палявання\nВучыцеся на любым прыладзе\nГнуткі графік даследаванні\nПерсанальная падтрымка выхавальнікам\n3 месяцы час даследаванні\n120 вучэбных гадзін\nЧаму ўзяць 120-гадзінны курс Advanced TEFL?\nБольшасць TEFL працадаўцаў, асабліва тыя, хто прапануюць прывабныя зарплаты навучання, аддаюць перавагу наймаць настаўнікаў як мінімум 120 гадзін навучання.\nНаша прэмія 120 гадзін перадавыя TEFL курс ідэальна падыходзіць для пачаткоўцаў TEFL; Вам не трэба ніякага вопыту, толькі вольнае валоданне ангельскай мовай і запал да новых прыгод. Каардынуецца рэальнага выкладання англійскай прафесіяналаў, прызнаных на міжнародным узроўні сертыфікат цягніка вы ва ўсіх асноўных навыкаў, якія Вы павінны выкладаць ангельскую мову ў якасці другога або замежнай мовы.\nАкрамя таго, што цалкам акрэдытаваная, наш 120-гадзінны курс пастаўляецца онлайн для аптымальнай гнуткасці. Вы можаце вучыцца ў любы час і ўсюды, дзе ён вас задавальняе, на любой прыладзе, у любым месцы. Гэта азначае, што доступ 24/7 ў вас ёсць свабода, каб адпавядаць вашаму навучанню вакол вашым жыцці, а не наадварот.\nКурсы павышэння кваліфікацыі для настаўнікаў\nЗ пажыццёвай кваліфікацыяй TEFL, вы будзеце мець свой выбар з тысяч навучальных пазіцый па ўсім свеце і адчуваць сябе больш чым гатовыя падаць заяву на працу ў гарадах мары, як Кітай, Паўднёвая Карэя, В'етнам, Турцыя, Бразілія і Іспанія. Нароўні з поўнай падтрымкай ад нашай дружнай каманды, вы можаце быць упэўненыя ў выбары лепшай магчымасці навучання для вас.\nГэты курс ідэальна падыходзіць для пачаткоўцаў TEFL; Вам не трэба ніякага вопыту ці быць ступень кваліфікацыі. Вы павінны будзеце быць носьбітам ангельскай мовы з запалам да новых прыгод. Каардынавацца выкладання англійскай прафесіяналаў, прызнаных на міжнародным узроўні сертыфікат цягнікамі вас ва ўсіх асноўных навыкаў, неабходных для навучання ангельскай мове ў якасці другога або замежнай мовы.\nНашы міжнародна прызнаныя, цалкам акрэдытаваныя курсы даюць вам максімальную гнуткасць, каб атрымаць TEFL лёгка і з задавальненнем кваліфікавана. Таксама Вы атрымліваеце велізарна ад курсу дастаўляюцца онлайн, так што вы можаце вучыцца ў любы час і ўсюды, дзе ён вас задавальняе, на любой прыладзе, у любым месцы.\nЗ 24/7 доступ, вы можаце размясціць ваша навучанне вакол вашай работы, заняткаў Ва ўніверсітэце або якіх-небудзь іншых абавязацельстваў. Курс паслужліва структураваны сесія кіраўніцтва, парады, хуткія задачы студэнта, клас рэсурсы, якая адлюстроўвае задачай і віктарыны, каб забяспечыць вам зручна з матэрыялам.\nМодуль 1: Уводзіны ў TEFL\nМодуль 2: Роля настаўніка\nМодуль 3: Арганізацыя і кіраванне навучанне\nМодуль 4: Навучанне граматыцы\nМодуль 5: Навучанне і слоўнікавы запас\nМодуль 6: Навучанне і вымаўленне\nМодуль 7: Навучанне успрымальных навыкаў\nМодуль 8: Навучанне прадуктыўных навыкаў\nМодуль 9: Выкладанне англійскай мовы для розных мэтаў\nМодуль 10: Ад курсу да школы\nLink to and share "120 гадзін Пашыраны TEFL курс, Cork, Ірландыя 2019"


Смачна есці! У Мінску прэзентавалі «Беларускі кулінарны сшытак» | Новы Час\nСмачна есці! У Мінску прэзентавалі «Беларускі кулінарны сшытак»\nПад народныя спевы і танцы ў музеі Я. Купалы прайшла прэзентацыя «Беларускага кулінарнага сшытка № 1». Этнограф Ларыса Мятлеўская сабрала пад адной вокладкай больш за сто ўнікальных рэцэптаў беларускай кухні.\nЗ даўніх часоў у гаспадынь быў звычай запісваць кулінарныя сакрэты і дзяліцца між сабой. «У сем’ях была цудоўная традыцыя — перадаваць ад пакалення ў пакаленне, ад бабулі да ўнучкі такі сшытак, — зазначыла аўтарка. — Кніжка, якую я напісала, гэта і ёсць мой кулінарны сшытак. У які я адабрала самыя цікавыя, на мой погляд, рэцэпты».\nШмат з іх Ларыса Мятлеўская знайшла ў падарожжах па Беларусі. Некаторыя ўзяты са старажытных кніг. Ад качкі з капустай да цыбрыкаў — супы, стравы з мяса і рыбы задаволяць самы пераборлівы гастранамічны густ. Выданне стала своеасаблівым вынікам вывучэння і аднаўлення даўно страчаных рэцэптаў беларускай кухні.\n«Калі прыязджаеш на вёску, беларуская кухня — гэта цэлы космас, — адзначыла аўтарка. — І гэта не проста смачная страва, прыгатаваная і пададзеная пэўным чынам. Але і абстаноўка: гэта хата, гэта печ, гэта абрус. І гэта тыя словы і тыя думкі, якія гаспадыня ўкладае падчас прыгатавання стравы. І вельмі часта чуеш ад гаспадыні трапнае слоўца. І вось такія яскравыя кулінарныя выразы я збірала вельмі доўга і ўклала ў гэтую кніжку».\nТам змешчаны каментары да спосабу гатавання і апрацоўкі прадуктаў, падачы іх да стала, тлумачальны слоўнік, прыказкі і прымаўкі. Так, напрыклад, у народзе кажуць: «Ешце сала — каб душа скакала», «Ласы як воўк на каўбасы», «Дурны як сала без хлеба».\n«Мне пашанцавала, што каля мяне жыве мая мама, — сказала Ларыса Мятлеўская. — Чалавек, да якога я магу звярнуцца з любым пытаннем па кулінарыі. Яна мая дарадчыца і мой самы строгі эксперт. Яна сапраўдная энцыклапедыя традыцыйнага жыцця беларусаў. І яна ведае не толькі стравы, але і прыказкі і прымаўкі. Яны ў яе як з табакеркі выскокваюць. І я лётаю, шукаючы паперу і асадку для таго, каб запісаць. Часам бывае такое, што на газетах і шпалерах запісваюцца прыказкі і прымаўкі».\nМастачка Вікторыя Салодкая, па словах аўтаркі, дакладна адчула яе стыль напісання і пачуццё гумару. І наогул аздабленне кнігі выйшла вельмі ўдалым. «Я назірала за тым, як яе гартала адна жанчына, — распавяла Ларыса Мятлеўская. — Гартае, гартае кніжку, а пасля яна пачала яе нюхаць, старонку за старонкай. Так жыва і файна выглядае кніга».\nСтравы, апісаныя ў кнізе, лёгка гатаваць, бо яны складаюцца з даступных інгрэдыентаў. І хаця нішто не заменіць адмысловы смак ежы, прыгатаванай у печы, старажытныя стравы смачна гатуюцца і на сучаснай кухні. Таму сустрэчу Ларыса Мятлеўская скончыла цалкам слушным пажаданнем: «Смачна вам есці!» А музыкі, якія аздобілі прэзентацыю беларускімі песнямі, на заканчэнне зладзілі яшчэ і танцы для ўсіх ахвотных. І такіх людзей з добрым настроем аказалася, дарэчы, нямала.\nВыдавецтва «Бяловагруп» збіраецца выдаць цэлую серыю кніг «Гастранамічная вандроўка па Беларусі». Іншыя кулінарныя сшыткі Ларысы Мятлеўскай будуць прысвечаны стравам з цёртай і тоўчанай бульбы, а таксама выпечцы і сакрэтам квашання і закатак.\nА «Беларускі кулінарны сшытак № 1» ужо пераведзены на рускую і італьянскую мовы. Кніга будзе прадстаўлена на Сусветнай выставе «ЭКСПА-2015» у Мілане.


Главная › Задача: своечасова дапамагаць людзям\n- Спецыфіка нашай працы шматгранная: гэта выкананне Пагаднення з Дзятлаўскім раённым выканаўчым камітэтам і наймальнікамі раёна, праца з калектыўнымі дагаворамі арганізацый і прывядзенне іх у адпаведнасць з нормамі Генеральнага, абласнога і раённага Пагаднення, маніторынг праблемных пытанняў у галіне аплаты працы, занятасці, сацыяльных гарантый, цэнаў, аховы працы. Так, былі праведзены маніторынгі па ахове працы ў перыяд уборачнай кампаніі ў сельскагаспадарчых арганізацыях раёна. У маі 2017 года ў 16 арганізацыях праведзены маніторынг па ахове працы рэйдавай групай Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (ФПБ), па выніках якога выдадзена 16 рэкамендацый на ліквідацыю 126 выяўленых парушэнняў заканадаўчых актаў аб ахове працы. Вынікі працы рэйдавай групы разгледжаны на семінары, які быў праведзены па заканчэнні маніторынгу, а таксама на раённай камісіі па прафілактыцы вытворчага траўматызму пры Дзятлаўскім райыканкаме. Такі ж маніторынг пройдзе ў маі 2018 года.\nПастаянна праводзім работу па санаторна-курортным і туры-стычным абслугоўванні членаў прафсаюзаў.\n- 3 мая мінулага года ФПБ праводзіць "народны" маніторынг цэн на сацыяльна значныя тавары і паслугі. У чым заключаецца яго сутнасць?\n- У Дзятлаускім раёне такі маніторынг ажыццяўляецца ў дзвюх гандлёвых сетках. Адсочваецца дынаміка цэн па 98 таварных пазіцыях. Наша галоўная задача не проста адсачыць узровень цэн, а супаставіць атрыманыя даныя з узроўнем даходаў людзей, каб вызначыць, наколькі рост цэн адпавядае росту даходаў насельніцтва, ці дазваляе заработная плата купляць неабходныя прадукты, тавары і аплачваць паслугі.\n- 22 верасня 2017 года ФПБ падпісала Пагадненне аб узаемадзеянні з Генеральнай пракуратурай Рэспублікі Беларусь. Як гэта ўзаемадзеянне дзейнічае на раённым узроўні?\n- Яно ўжо рэалізуецца на практыцы ў нашым раёне. Асноўны напрамак работы - гэта правядзенне сумесных прававых прыёмаў, якія праходзяць кожны апошні чацвер месяца. У 2018 годзе ў раёне сумесна з пракуратурай праведзены чатыры прыёмы, на якія звярнуліся дзевяць чалавек. Людзі звяртаюцца па пытаннях пенсійнага забеспячэння, падаўжэння кантракту з наймальнікам, выплат згодна з калектыўным дагаворам. На ўсе звароты дадзены кампетэнтныя адказы і аказана неабходная дапамога.\n- Сёння адзначаецца Сусветны дзень аховы працы. Відавочна, што прафсаюзы шмат робяць у гэтым кірунку.\n- Пытанне аховы працы - адно з асноўных у дзейнасці прафсаюзаў. Толькі за 2017 год тэхнічныя інспектары працы ФПБ правялі больш за 8 тысяч праверак, выявілі больш за 64 тысячы парушэнняў патрабаванняў заканадаўства аб ахове працы. Па выніках праведзеных маніторынгаў тэхнічная інспекцыя працы выдае наймальнікам рэкамендацыі з устаноўленымі тэрмінамі ліквідацыі выяўленых парушэнняў.\n- Што пажадаеце дзятлаўчанам напярэдадні свята працы?\n- Шчыра ўсіх віншую з Першамаем. Няхай ваша праца будзе ацэнена дастойна. Мірнага неба і поспехаў у справах.\nГутарыла Таццяна ГРЫЦУК\nНапишите третье слово из фразы "комиссия радуга успех борьба": *


Будзільнік з камерай + дэтэктарам руху | Cool Mania\nБудзільнік з камерай + дэтэктарам руху\nБудзільнік з камерай + дэтэктарам руху на продаж па добрай цане, якую вы можаце купіць праз Інтэрнэт у нашым інтэрнэт-краме Паглядзіце нашу прапанову і знайдзіце тое, што вы шукаеце.\nБудзільнік з камерай + дэтэктарам руху на продаж па добрай цане, якую вы можаце купіць праз Інтэрнэт у нашым інтэрнэт-краме. Паглядзіце нашу прапанову і знайдзіце тое, што вы шукаеце.\nТакім чынам, вы можаце запісваць пры націску кнопкі запісу альбо наладжваць аўтаматычную запіс, калі перад камерай выяўляецца якое-небудзь рух . Ідэальнае рашэнне для запісу інтэр'еру, экстэр'ера альбо проста тады, калі вам трэба праверыць скажэнне прасторы альбо крадзеж вашых рэчаў.\nГэты прадукт мае высокае дазвол (640x480) . Прылада падтрымлівае мікра-SD-карту да 32 ГБ. Гэта шматфункцыянальнае прылада мае больш такіх функцый, як : відэа, аўдыязапіс, індукцыйнае відэа, стварэнне малюнкаў, вэб-камера, электрычны будзільнік з захоўваннем файлаў, з батарэяй вялікай ёмістасці. С амера з выяўленнем руху\nПадзарадка ажыццяўляецца падключэннем да USB-порта кампутара альбо падключэннем да любога зараднага прылады USB (насценнага або аўтамабільнага зараднай прылады). Міні-камера ў ВК-святлодыёдным будзільніку запісвае ў рэжыме 30 кадраў у секунду ў фармаце AVI з дазволам 1280 * 720 пікселяў. Камеру можна падключыць USB-камплектам да ПК і кабелем, які выкарыстоўваецца ў якасці знешняга дыска, што дазваляе прайграваць запісы на кампутары.\nЗ дапамогай гэтай прылады вы можаце бесперапынна запісваць да 12 гадзін v video і 25 гадзін аўдыязапісаў . Вы можаце запісваць відэа з дазволам да 2,0 мегапікселя. Прылада ідэальна падыходзіць для прадухілення крадзяжоў і атрымання доказаў.\nДазвол: VGA 640 * 480\nЧас запісу відэа пры поўнай зарадцы: 12 гадзін\nТэмпература захоўвання: -20-80 °\nТып карты памяці: Micro SD-карта да 32 ГБ


Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім; ...палюбі блізкага твайго, як самога сябе; на гэтых дзьвюх запаведзях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.\nМанаграфія складаецца з чатырох разьдзелаў. Адразу ва ўступе аўтар піша, што гісторыя Ўніяцкай Царквы – адзін з найбольш яскравых прыкладаў дыяметральна супрацьлеглага стаўленьня розных грамадзкіх груп і гісторыкаў да адной і той жа зьявы, але кожная думка павінна абапірацца на факты. Таму сваю працу гісторык пачынае з вывучэньня шырокага сьпектру гістарычных дасьледаваньняў і крыніц. У першым разьдзеле ён вылучае некалькі груп дасьледчыкаў гісторыі Ўніяцкай Царквы ў 20-30-я гады 20 стагоддзя, сярод якіх найбольш увагі надае беларускім савецкім дасьледчыкам і сучасным беларускім дасьледчыкам (якія працавалі ў 1990-я – 2000-я гады).\nУ дасьледаваньнях савецкіх гісторыкаў аўтар падкрэсьлівае відавочныя ідэалагічныя ўстаноўкі: Унія выкарыстоўвалася для апалячваньня беларускага народу і замацаваньня ўлады эксплуататараў; гэта была зброя антысавецкіх інтрыг; працоўныя масы не прынялі Унію, бо прынялі ідэі КПЗБ і г.д., а станоўчы момант бачыць ва ўвядзеньні ў навуковы абарот вялікага фактычнага матэрыялу. У працах сучасных дасьледчыкаў А. Сьвірыд заўважае шмат новых тэндэнцыяў, часам супрацьлеглых поглядаў, калі частка гісторыкаў бачыць у Уніі носьбітку беларускай культуры і нацыянальнай самасьвядомасьці, а іншыя катэгарычна не згаджаюцца з гэтай пазіцыяй.\nДасьледчык зьвяртае асаблівую ўвагу на існаваньне некалькіх шляхоў адраджэньня Уніі на тэрыторыі Польшчы ў 1921-1939 гады і перадусім разглядае два з іх: грэка-каталіцкі абрад і Каталіцкую Царкву візантыйска-славянскага абраду. Грэка-каталіцкім абрадам у міжваеннай Польшчы называўся абрад Уніяцкай Царквы, якая захавалася ў Заходняй Украіне пад уладай Аўстра-Венгерскай імперыі. Паводле польскага заканадаўства Грэка-Каталіцкая Царква магла існаваць толькі ў Заходняй Украіне.\nСпроба адраджэньня Уніі ў форме візантыйска-славянскага абраду (які ў гістарыяграфіі называецца яшчэ “візантыйскім”, “славянскім”, “неаўніяцкім”, “неаславянскім”, “неавізантыйскім”) была зроблена ў Заходняй Беларусі (65). Асаблівасьцю гэтага шляху, на думку гісторыка, было тое, што ўсходні абрад разумеўся не як абрад Праваслаўнай Царквы, а як адзін з каталіцкіх абрадаў, які Каталіцкая Царква прапаноўвала праваслаўным вернікам “ад сябе” (с. 65).\nПаводле А. Сьвірыда, у пачатку праект быў арыентаваны на хуткае распаўсюджваньне гэтага абраду на тэрыторыі былой Расейскай імперыі, якая разумелася як адзінае цэлае, а Заходняя Беларусь і Ўкраіна станавіліся “палямі эксьперыментаў для новай аб’яднаўчай палітыкі”. Юрыдычнай асаблівасьцю Царквы візантыйска-славянскага абраду сталася падпарадкаваньне яе парафіяў рыма-каталіцкім біскупам.\nБерасьцейскі дасьледчык узгадвае іншыя праекты адраджэньня Ўніяцкай Царквы: падпісаньне новай уніі з ярархіяй Праваслаўнай Царквы, увядзеньне бірытуалізму (калі дзьве супольнасьці – рымскага і візантыйскага абрадаў – мог бы абслугоўваць адзін сьвятар). Па розных прычынах гэтыя праекты не былі рэалізаваныя.\nДасьледаваньне дзейнасьці Грэка-Каталіцкай Царквы ў А. Сьвірыда выглядае найбольш аб’ектыўным. У другім разьдзеле А. Сьвірыд апісвае распаўсюджваньне грэка-каталіцтва (а значыць уплыву Львоўскай мітраполіі і яе мітрапаліта Андрэя Шаптыцкага) на тэрыторыю Беларусі ў пачатку 20 стагоддзя. Аўтар прыводзіць гісторыю кантактаў мітрапаліта з беларускай інтэлігенцыяй яшчэ да пачатку Першай Сусьветнай вайны, апісвае розныя яго праекты па адраджэньні Уніі ў Расейскай імперыі (напрыклад, набыцьцё пад Менскам маёнтка і перасяленьне туды сялянаў грэка-католікаў, якія меліся б стаць асновай для далейшай місіянерскай працы).\nА. Сьвірыд засяроджваецца таксама на дзейнасьці біскупа Ёсіфа Боцяна, які падчас Першай Сусьветнай вайны быў прызначаны А. Шаптыцкім на тэрыторыі, дзе Ўніяцкая Царква была зьнішчаная пасьля 1839 году. Біскуп Боцян вёў актыўную місіянерскую дзейнасьць на тэрыторыі Заходняй Беларусі, А. Сьвірыд адзначае, што мясцовае насельніцтва аказвала яму і яго сьвятарам вялікую падтрымку. Пасьля ўваходу Заходняй Беларусі ў склад Другой Рэчы Паспалітай варожыя адносіны польскіх уладаў да Грэка-Каталіцкай Царквы, якую яны лічылі апорай украінскага нацыяналізму, перашкодзілі разьвіцьцю місіянерскай дзейнасьці грэка-каталіцкага духавенства.\nПасьля стварэньня парафіяў візантыйска-славянскага абраду, Грэка-Каталіцкая Царква, ня маючы магчымасьці наўпрост уплываць на іх разьвіцьцё, дапамагала ім ускосна: да працы ў візантыйска-славянскім абрадзе прыцягваліся грэка-каталіцкія манаскія згуртаваньні, матэрыяльна падтрымліваліся сьвятары і парафіі. Ярархія Грэка-Каталіцкай Царквы падтрымлівала спробы каталікоў візантыйска-славянскага абраду выйсьці з падпарадкаваньня рыма-каталіцкай ярархіі і мець уласнага біскупа.\nА. Сьвірыд зьвяртае ўвагу на тое, што мітрапаліт Шаптыцкі і яго паплечнікі падтрымлівалі таксама беларускі нацыянальны рух, у прыватнасьці, мітрапаліт фінансаваў выданьне беларускай каталіцкай газеты “Крыніца”.\nДзейнасьць сьвятароў візантыйска-славянскага аўтар разглядае ў разьдзеле “Распаўсюджваньне Каталіцкай царквы Візантыйска-славянскага абраду. Метады, якія выкарыстоўваліся ў місійнай працы. Стварэньне і дзейнасьць усходніх аддзяленьняў манаскіх ордэнаў”.\nНягледзячы на дэклараваную аб’ектыўнасьць, Аляксандар Сьвірыд інтэрпрэтуе дзейнасьць сьвятароў візантыйска-славянскага абраду ў скандальным рэчышчы і бачыць у іх дзейнасьці падман, подкуп і абяцаньне зямных дабротаў. Так, імкненьне сьвятароў візантыйска-славянскага абраду ў набажэнствах не адрозьнівацца ад абраду Праваслаўнай Царквы аўтар лічыць толькі “бачнасьцю” (с. 104). Правядзеньне абрадаў бясплатна ці за сымбалічную плату, лічыць не праявай бескарысьлівасьці, а адным з асноўных метадаў місіянерскай працы. Прыклад ахвярнага і бескарысьлівага служэньня А. Сьвірыд бачыць толькі ў айца Вацлава Аношкі, адзначаючы, што падобныя паводзіны не былі характэрнымі для неаўніяцкага духавенства (с. 108).\nУ гэтым аўтар супярэчыць сам сабе, апісваючы парафіі Альбярцін, Бабровічы, Таракань, Зарэчча і іншыя, дзе сьвятары, манахі і манахіні праводзілі асьветніцкую і дабрачынную дзейнасьць, дапамагалі таленавітай моладзі, хворым і г.д. Дабрачыннай дзейнасьці неаўніяцкага духавенства аўтар прысьвячае пяць радкоў, а асьветніцкую (напрыклад, заснаваньне ў Альбярціне дзіцячага садка і моладзевых арганізацыяў) лічыць “выхаваньнем сабе прыхільнікаў сярод наступных пакаленьняў” (с. 109). І нават узгадваючы дзейнасьць айца В. Аношкі, Сьвірыд прыводзіць сумніўныя зьвесткі пра “частаваньне гарэлкай і цукеркамі” вернікаў як метад місіянерскай працы (с. 108).\nНайбольш цікавай часткай працы зьяўляецца падразьдзел “Населеныя пункты, у якіх былі зроблены спробы арганізацыі ўніяцкіх парафіяў”. Тут прыводзяцца зьвесткі пра 70 населеных пунктаў Заходняй Беларусі і Падляшша, дзе былі спробы стварэньня каталіцкіх парафіяў візантыйска-славянскага абраду. Больш увагі аўтар надае тым населеным пунктам, у якіх дзейнічалі паўнавартасныя парафіі (Альбярцін, Бабровічы, Таракань, Альпень, Далятычы), аднак узгадвае і мясцовасьці, дзе толькі некалькі разоў адбываліся неаўніяцкія набажэнствы, альбо, дзе спробы стварэньня парафіяў былі толькі авантурай выпадковых асобаў (напрыклад, Дзікушкі Лідзкага павету).\nШто датычыць стаўленьня Польскай дзяржавы да Царквы візантыйска-славянскага абраду, то аўтар адрозьнівае розныя перыяды і ўзроўні гэтых адносінаў, якія зьмяняліся ад стрыманых у 1920-я гады да адмоўных – у 1930-я. Вынікі праведзенага А. Сьвірыдам глыбокага і зьмястоўнага аналізу цалкам абвяргаюць тэзіс савецкай гістарыяграфіі аб насаджэньні неаўніі польскімі ўладамі з мэтай паланізацыі беларусаў і ўкраінцаў. Дасьледчык робіць выснову, што польскія ўлады паставілі за мэту планамернае і мэтанакіраванае зьнішчэньне Каталіцкай Царквы візантыйска-славянскага абраду, але хацелі прадставіць гэта як натуральны ход падзеяў.\nАляксандар Сьвірыд вылучае шэраг прычынаў зьмены адносінаў дзяржавы да неаўніі: скрайняя прыхільнасьць палякаў да каталіцтва лацінскага абраду; нязгода польскіх уладаў з палітыкай Апостальскай Сталіцы, якая імкнулася вызваліць неаўнію ад польскіх уплываў; узмацненьне грэка-каталіцкага ўплыву на Каталіцкую Царкву візантыйска-славянскі абраду, і, як вынік, узмацненьне ў ёй нацыянальнага элементу, у якім польскія ўлады бачылі пагрозу сваёй паланізатарскай палітыцы; пагаршэньне адносінаў паміж дзяржавай і Праваслаўнай Царквой.\nДасьледаваньне А. Сьвірыда зьяўляецца дастаткова поўным, хаця дзейнасьць каталіцкіх парафіяў візантыйска-славянскага абраду ў Заходняй Беларусі патрабуе больш аб’ектыўнага разгляду. Апошні сказ манаграфіі выглядае незразумелым і правакацыйным: аўтар гаворыць, што “прызнаная дзяржаўнай уладаю шкоднай рэлігійная арганізацыя [Уніяцкая Царква] можа аказацца сэнсам і асновай унутранага духовага жыцьця асобнага канкрэтнага чалавека” (с. 193).\nСвирид, А.Н (2012). Униатская церковь в Западной Беларуси (1921-1939 гг.). Брест: БрГУ, 218 с. Наклад 180 ас.\nАгляд падрыхтаваны ў межах супольнага праекту “Кніжны агляд” Iнстытуту палітычных дасьледаваньняў “Палітычная сфера” і Цэнтра еўрапейскіх дасьледаваньняў у Менску.\nАгляд падрыхтаваў айцец Андрэй Крот.\nТэгі: Аляксандар Сьвірыд, Уніяцкая Царква, Унія, візантыйска-славянскі абрад, Заходняя Беларусь


У Беларусі з 1 жніўня падаражэюць цыгарэты і з'явяцца новыя маркі | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / У Беларусі з 1 жніўня падаражэюць цыгарэты і з'явяцца новыя маркі\nУ Беларусі з 1 жніўня падаражэюць цыгарэты і з'явяцца новыя маркі\nМаксімальнае падаражанне складзе 10 капеек за пачак.\nНекаторыя маркі цыгарэт у Беларусі падаражэюць з 1 жніўня. Пра гэта піша TUT.by са спасылкай на Міністэрства па падатках і зборах. Максімальнае падаражанне складзе 10 капеек за пачак.\nЗ вырабаў кампаніі "Нёман" на 5 капеек (з 2,40 да 2,45 рубля) падаражэюць Pall Mall Red, Pall Mall Blue, Pall Mall Azure і Pall Mall Silver. На тыя ж пяць капеек вырастуць кошты на Kent Double Mix, Kent Feel, Kent Feel Aroma, Kent Feel Aurum, Kent Mix Purple Fresh — з 3,10 да 3,15 рубля.\nЗа цыгарэты марак Kent HDi Exclusive Grey, Kent HDi Blue, Kent HDi Silver, Kent Nano Blue, Kent Nano Silver, Kent Nano White, Kent Nanotek Blue, Kent Nanotek Silver, Kent Nanotek White, Kent Nanotek Exclusive Grey, Kent Mode Blue, Kent Mode Silver давядзецца заплаціць 3,10 рубля замест ранейшых 3,05.\nKent Switch падаражэе з 3,25 да 3,3 рубля. З 2,50 да 2,55 вырастуць кошты на Rothmans Blue, Rothmans Azure, Rothmans Blue+, Rothmans Azure+. А за маркі Rothmans Demi Blue, Rothmans Demi Silver давядзецца заплаціць 2,25 замест ранейшых 2,20 рубля.\nРост коштаў на цыгарэты ТАА "Тытунь-інвест" выглядае больш разнастайна. "Карона Стыль" падаражэе з 1,16 да 1,17 рубля, Camel Blue (сіні), Camel Blue, Camel Yellow — з 2,49 да 2,54 рубля, а Camel Compact Аctivate Purple — з 2,2 да 2,3 рубля.\nВырастуць кошты і на імпартныя цыгарэты, якія ўвозіць у нашу краіну "Беларусьгандаль". За Dunhill Blue, Dunhill Gold, Dunhill Fine Cut Blue, Dunhill Fine Cut Gold давядзецца заплаціць 3,6 рубля замест цяперашніх 3,5. Кошты на Kent Mode Blue, Kent Mode Silver павялічацца з 3,05 да 3,1 рубля, Kent Double Mix, Kent Mix Red Breeze — з 3,1 да 3,15 рубля.\nRothmans Demi Blue, Rothmans Demi Silver вырастуць у кошце з 2,2 да 2,25 рубля, Rothmans Demi Mix — з 2,3 да 2,4 рубля.\nТаксама ў продажы з'явяцца новыя маркі — Davidoff Reach Silver і Davidoff Reach Blue. За пачак такіх цыгарэт давядзецца выкласці 2,7 рубля.\nІмпартныя маркі, якія увозіць кампанія "Энерга-Оіл", таксама стануць даажэйшымі. L&M Motion, L&M Compact (сіні) замест 2,15 стануць каштаваць 2,2 рубля, L&M Blue Label (сіні) падаражэюць з 2,3 да 2,35 рубля. За Parliament Night Blue, Parliament Aqua Blue давядзецца заплаціць 3,5 рубля замест ранейшых 3,4. А цыгарэты Marlboro Red, Marlboro Gold вырастуць у цане з 3,15 да 3,20 рубля.\nМяса на прылаўку / unsplash.com


Берасьце: экспэртыза на экстрэмізм каштуе 6 мільёнаў\n04 лістапад 2011, 17:26\nБерасьцейскі раённы суд абвясьціў перапынак у справе Алены Гнаўк да 15 лістапада, каб актывістка знайшла 6 мільёнаў на правядзеньне экспэртызы.\nЭкспэртыза інстытуту філязофіі Акадэміі навук Беларусі павінна ацаніць, ці прысутнічае экстрэмізм у брашуры Алены Гнаўк «Асобная думка, або зварот хрысьціянкі».\nСудзьдзя Берасьцейскага раённага суду Ўладзімер Шаламіцкі паведаміў, што каштаваць такая экспэртыза будзе 6 мільёнаў рублёў. І вернуць гэтыя грошы актывістцы толькі ў тым выпадку, калі ў судзе будзе даказана, што брашура экстрэмізму ня ўтрымлівае.\nКалі ж актывістка ня знойдзе такіх грошай, то суд будзе праходзіць паводле экспэртызы Берасьцейскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту, якая выявіла ў выданьні Алены Гнаўк экстрэмізм. Унівэрсытэт рабіў такую экспэртызу на замову пракуратуры.\nАлена Гнаўк кажа, што 6 мільёнаў для яе — вялікія грошы:\n«Я ведала, што гэтую экспэртызу суд можа прапанаваць аплаціць. На жаль, нашая судовая сыстэма такая, што нават будучы адказчыкам па справе, я павінна яшчэ і плаціць грошы, каб апраўдацца. Сума ж вельмі вялікая, бо для мяне і мільён — гэта вялікія грошы», — кажа спадарыня Гнаўк.\nУ сваёй брашуры Алена Гнаўк выклала погляд на тое, «як уладам і апазыцыі выйсьці са становішча, якое цяпер склалася». Гэтую брашуру Алена Гнаўк выдала накладам 200 асобнікаў і накіравала ў розныя міністэрствы і ведамствы.\nАднак з ініцыятывы КДБ пракуратура Берасьцейскай вобласьці накіравала пазоў у Берасьцейскі раённы суд, каб прызнаць выданьне экстрэмісцкім.\n288p | 5,8MB\nУ Берасьці шукаюць экстрэмізм у брашуры Алены Гнаўк