Галоўная ➠ Атлусценне ➠ Людзей з лішнім вагой радзей бяруць на працу\nАпытанне кадравых спецыялістаў паказаў, што больш за палову з іх назвалі атлусценне непажаданай рысай будучага супрацоўніка, выкарыстоўваючы яго ў якасці маркера асобы пры вызначэнні характару. Падыспытныя сказалі, што выбралі б чалавека з нармальным вагой замест поўнага кандыдата, калі яны былі аднолькава кваліфікаванымі. Больш за трэць апытаных прызналіся, што ім было цяжка быць бесстароннімі да кандыдатаў з атлусценнем. Вынікі дадзенага апытання былі апублікаваныя пасля гучнага судовага працэсу ў Даніі, у якім пазоўнік Карстэн Катлофт быў звольнены з дзіцячага саду за тое, што ў сувязі з атлусценнем не мог нармальна нахіляцца, каб дапамагчы дзецям завязаць шнуркі.\nЭксперты кажуць, што стэрэатыпы і прадузятасці, накіраваныя супраць гладкіх людзей і людзей, якія пакутуюць атлусценнем, могуць пазбаўляць працадаўцаў па-сапраўднаму таленавітых спецыялістаў. У сваю чаргу, для гладкіх людзей гэта можа стаць сапраўднай траўмай і падставай для развіцця комплексаў.


Придвинская семья Адамовичей знает в чём секрет крепких отношений — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\nПридвинская семья Адамовичей знает в чём секрет крепких отношений\n14.10.2016 admin425Комментарии on Придвинская семья Адамовичей знает в чём секрет крепких отношений\nКажуць, што сям’я – усяму пачатак. Сям’я – усяму галава. Сям’я – гэта асобны свет мужа і жонкі, якія акрамя таго яшчэ маці і бацька, у іх адна душа. Інакш як патлумачыць, што яны разумеюць адзін аднаго з паўслова, з мімалётнага позірку? Ці толькі таму, што жывуць разам не першы год ці дзясятак? У чым жа сакрэт сямейнага дабрабыту? Ці можна быць шчаслівым не толькі дома, але і за яго сценамі? Гэтыя і іншыя пытанні хоць раз у жыцці задаваў сабе кожны чалавек. Зацікавілі яны і нас, таму за рэцэптам сямейнага шчасця мы звярнуліся да пераможцаў раённага і абласнога этапаў прэстыжнага рэспубліканскага сямейнага сельскагаспадарчага праекта «Уладар сяла-2016» Сяргея і Юліі Адамовіч – актыўных і ініцыятыўных, сціплых і лагодных, неверагодна творчых і крэатыўных людзей, якія не ўяўляюць сваё жыццё адзін без аднаго і дваіх дзетак – трохгадовай дачушкі Дар’і і сыночка Івана, якому ўжо споўніўся год.\n– Шчасце – гэта вялікая праца дваіх людзей – мужа і жонкі. Яго рэцэпт у кожнага свой, – шчыра дзеліцца Юлія. – Кожны дзень быццам самая першая сустрэча. Шчаслівая сям’я – тая, дзе ёсць дзіцячы смех. Адно дзіця, другое… Думалі, гэта ж як цяжка, але варта глянуць на маленькія дапытлівыя вочкі – і ўсе цяжкасці здаюцца нязначнымі… Вядома, трэба яшчэ, каб сэрцы былі аб’яднаныя пачуццямі, абавязкова павінна быць любоў і павага.\n– І больш звяртаць увагу на чалавечыя якасці, – дадае Сяргей. – Разумець, падтрымліваць і гарманічна дапаўняць адзін аднаго, і памятаць: лепшыя словы – тыя, што яшчэ не сказаныя. Лёс аб’яднаў нас і мы навучыліся любіць адзін аднаго такімі, якія ёсць. Сям’я – самае каштоўнае, што ў нас ёсць, самы дарагі дом, які будуюць абодва. А што яшчэ трэба для шчасця?\n– Жывучы ў вёсцы, маем няшмат вольнага часу, – апавядае далей Юлія. – Аднак часта бывае, што хочацца зрабіць што-небудзь цікавае, прыгожае, незвычайнае. Пакуль Даша ў дзіцячым садку, а Ваня спіць, прыходзіцца ўсё паспяваць, бо штодзень столькі клопатаў: раніцай адпраўляю мужа на працу, з ім і дачушку, каб у садзік адвёў. Прачынаецца сынок, таксама ўвагі чакае. Потым абед рыхтаваць, усіх накарміць, вымыць посуд, прыбраць у доме, зрабіць вячэру, з дзецьмі пагуляць, кнігі пачытаць… Мы сельскія жыхары і не баімся працы, бо яе за дзень шмат.\nСяргей – электраманцёр ЗАТ «ААБ-Агра Наватар». Юлія – настаўніца гісторыі, вучылася ў ВДУ імя П. М. Машэрава, паралельна атрымала юрыдычную адукацыю, працавала ў школе ў Сініцах, зараз знаходзіцца ў водпуску па доглядзе за дзіцяці. Яго малая радзіма – вёска Вяжышча. Яе – аграгарадок Ржаўка. Сяргей пасля вучобы ў Віцебскім дзяржаўным палітэхнічным тэхнікуме (цяпер каледжы) на тэхніка-электрыка размеркаваўся ў ЗАТ «ААБ-Агра Наватар», у Ржаўку прыехаў у 2006 годзе. У вёсцы неяк павялося, што моладзь заўсёды збіралася разам, у адну кампанію, хтосьці танцаваў, хтосьці размаўляў. Хлопец прыйшоў з братам Аляксандрам. Так яны ўпершыню і сустрэліся. Пазнаёміўшыся, спачатку пасябравалі. Не мог хлопец забыць дзяўчыну з чароўнай усмешкай, а тая яго – так і закахаліся.\nМаладая маці не можа сядзець без справы. Яна смачна гатуе, у вольны час вяжа, стварае цікавыя кветкавыя экспазіцыі. А яшчэ захапляецца фатаграфіяй – у доме шмат вялікіх альбомаў, дзе кожны здымак узнаўляе ў памяці якую-небудзь падзею, выклікаючы шчаслівую ўсмешку. Акрамя таго Юлія вось ужо больш як чатыры гады за рулём аўтамабіля.\n– Натхненне – гэта мая сям’я. Самыя цудоўныя на свеце дзеці, самы лепшы муж, – з гонарам кажа Юлія. – Вельмі люблю яго хваліць і магу гаварыць пра каханага не адну гадзіну. Ён – шматгранная, вельмі творчая асоба, а яшчэ добры, чулы, разумны, клапатлівы. Ён у мяне і сапраўдны майстар зварачных работ, гаспадар, любіць тэхніку і ўсялякія вынаходніцтвы. Гэта працаўнік з залатымі рукамі. Сам зварыў плуг, аднавіў стары няспраўны трактар, зрабіў культыватар, прычэп, вібрастол для вырабу вулічнай пліткі, мангал, дзіцячае сядзенне для веласіпеда і яшчэ адну рэч прыдумаў – катушку для зматвання шланга.\n– Быў бы матэрыял, час і жаданне, а зрабіць можна, што хочаш. Калі гэта я паспяваю? Усё дзякуючы жонцы, якая шмат вольнага часу дае. Усе хатнія справы, гаспадарка – на яе плячах, – расказвае муж. – Тэхніка – гэта захапленне дзяцінства. Пачыналася яно з цацачнай машыны ў пяску, потым ужо быў веласіпед і гэтак далей.\nРазмаўляючы з сямейнай парай, заўважаю, з якой цеплынёй пазіраюць яны адзін на аднаго. Гэтыя людзі здолелі захаваць рамантыку ў адносінах. У 2013 годзе ў маі згулялі вяселле. Між іншым, маладая і шчаслівая пара не звяртае ўвагі на забабоны. Яна вырашыла даказаць адваротнае, бо наперадзе яшчэ ўсё жыццё, напоўненае каханнем, гармоніяй і выхаваннем дзетак.\n– Больш за тры гады жывём разам. У многіх людзей у гэты час цукерачна-букетны перыяд даўно закончыўся. Мой жа муж па-ранейшаму ўважлівы, – прызнаецца жонка. – Да Дня настаўніка з вечара падрыхтаваў падарунак, а раніцай павіншаваў. На кожнае свята – абавязкова кветкі і цукеркі. Гэта так прыемна адчуваць сябе каханай.\n– Што ж ты мяне ўсё хваліш, Юля, пра сябе раскажы, – хвалюецца Сяргей. – Вось як на святы прыдумваеш што-небудзь незвычайнае. На мой дзень нараджэння зрабіла на дзвярах стрэлачкі, каб я знайшоў загадку, адгадаў яе і адшукаў падарунак. Добра паганяла мяне тады па хаце.\nПасмяяўшыся разам з гаспадарамі, пагаварыўшы яшчэ крыху, пакідаю іх у прыўзнятым настроі. Перад вачыма ўяўляецца такая сямейная ідылія: вячэра, уся дружная сям’я сабралася за сталом. За смачнай ежай маці дзеліцца навінамі, назіраючы, які шчаслівы ў гэты момант бацька, а той аж свеціцца ад шчасця, што побач усе яго любімыя людзі.\n…Ужо праз тыдзень маладая сям’я будзе змагацца за званне лепшай вясковай сям’і ў рэспубліцы. Наперадзе выніковая бітва. Вядома, яны хвалююцца, бо столькі клопатаў было, падрыхтоўкі. Настрой ва ўсіх баявы. Дык пажадаем нашым Адамовічам поспехаў, каб яны гэтак жа годна паказалі сябе і на фінальным этапе. Трымайцеся, мы з вамі!


У Кіеве сёньня пікетавалі амбасаду Беларусі. Удзельнікі падтрымлівалі “Марш Свабоды – 2” і выступалі супраць паўтарэньня ва Ўкраіне беларускага сцэнару.\nАкцыю салідарнасьці зь беларускім “Маршам Свабоды” арганізавалі тры ўкраінскія моладзевыя арганізацыі: Суполка ўкраінскай моладзі, Малады Рух, грамадзкае аб”яднаньне “Моладзь – надзея Ўкраіны”. Таксама ў арганізацыі мерапрыемтва браў удзел Народны рух.\nПрадстаўнікі гэтых арганізацыяў паведамілі, што гэтым разам пастанавілі не адпраўляць сваіх пасланцоў у Менск, каб не дазволіць рэжыму Лукашэнкі пасьля абвінаваціць украінскіх экстрэмістаў у арганізацыі масавых хваляваньняў.\nПерад амбасадай Беларусі ў Кіеве каля 50-ці актывістаў скандавалі антылукашэнкавыя лёзунгі, а таксама пратэставалі супраць намеру ўкраінскіх уладаў правесьці рэфэрэндум. Гаворыць Тарас Шамайда, галава кіеўскай арганізацыі Маладога руху:\n(Шамайда: ) “Мы наагул лічым, што такія захады ўкраінскіх уладаў – гэта паўтарэньне беларускага сцэнару 1996 году. Тады таксама адбыўся рэфэрэндум, пасьля якога скарацілася колькасьць дэпутаў у парлямэнце, была ўтвораная Верхняя палата. Было дазволена прэзыдэнту разганяць парлямэнт. Канстытуцыя Беларусі была прынятая на рэфэрэндуме. Ад таго часу распачалася самая жорсткая фаза беларускай дыктатуры. І гэта тыповы шлях для рэжымаў, якія хочуць усталяваць аўтарытарнае кіраваньне. Таму, падтрымоўваючы народ Беларусі, мы салідарызуемся з намаганьнямі эўрапейскіх арганізацыяў спыніць палітычную авантуру ва Ўкраіне”.\n(гучаць лёзунгі “Беларусь – у Эўропу!”)\nУ небясьпечнай ад усяго гэтага аддаленасьці стаяць дзьве жанчынкі пад парасонамі і размаўляюць. У Кіеве сёньня дождж. Падыходжу і пытаюся: вы ведаеце, што тут адбываецца?\n(Голас: ) “Не…”\nА вам цікава?\n(Голас: ) “Не цікава. Мы прыйшлі, бо маем справы”.\nА вы часам не зь Беларусі?\n(Голас: ) “Зь Беларусі”.\nВы падтрымліваеце сёньняшнюю акцыю?\n(Голас: ) “Нічога мы ня ведаем. Навошта гэтая акцыя?”\nА як там вам жывецца?\n(Голас: ) “Добра…”\n(Голас: ) “Так…”\nЗараз зьвяртаюся да школьнікаў, хлопчыкаў гадоў па 12. Іхную ўвагу прывабілі плякаты і лёзунгі дэманстрантаў. Што яны ведаюць увогуле пра ўладу Аляксандра Лукашэнкі ў Беларусі?\n(Голас: ) “Многа чаго ведаем. Туды больш газу паступае. Бэнзыну, магчыма”.\nА чаму больш?\n(Голас: ) “Яны ж там з Расеяй нейкую дамову заключылі. Дакладна ня ведаю”.\nА ці чулі вы, што там парушаюцца правы чалавека?\nЧарговы ўдзельнік пікету гаворыць:\n(Голас: ) “Увесь сьвет ідзе адным, так бы мовіць, калідорам. А вось Лукашэнка – перашкода. Як і Сэрбія, так і Лукашэнка. Хаця ў пэўнай ступені ён сам не разумее, якую функцыю адыгрывае…”\nНаступная жанчына паведаміла:\n(Голас: ) “Вы ведаеце… Я – настаўніца. І калі я гляджу ў сьветлыя вочы дзяцей, калі яны радуюцца – я думаю, будучыня – у сьветлых вачах нашых дзяцей. І яна будзе абавязкова”.\nГэты суразмоўца быў больш катэгарычны:\n(Голас: ) “Пакуль той Лукашэнка жыве, жыцьця ня будзе на Зямлі. Там – Лукашэнка, Югаславія, Саддам Хусэйн. Нічога добрага мы не дачакаемся. Шматпакутны, няшчасны народ - беларусы. Гэта ж другі Гітлер”.\nДарэчы, над галовамі маніфэстантаў – партрэт Лукашэнкі “пад Гітлера”.\nНіякай магчымасьці сустрэцца з прадстаўнікамі амбасады пікетоўцы не шукалі. Арганізатары пікету паведамілі, што няма пра што размаўляць, пакуль над будынкам амбасады лунае не сапраўдны беларускі сьцяг, а гэтая анучка”.\nПавло Балькоўскі, Кіеў


Навукоўцы стварылі першае чалавечае вуха пры дапамозе 3d-друку\nГалоўная ➠ Арганізм ➠ Навукоўцы стварылі першае чалавечае вуха пры дапамозе 3d-друку\nАпублікавана 24.11.2010 10:46\nНавукоўцы ўпершыню стварылі вуха, якое мае крывяносныя пасудзіны і храсткі, пры дапамозе тэхналогіі 3D-друку, што пракладвае шлях да распрацоўкі машын, друкавалых часткі чалавечага цела.\nПадобна знакавай сцэне ў навукова-фантастычным фільме «Пяты элемент», медыкі з Баптысцкага медыцынскага цэнтра Уэйка Форэста паспяхова надрукавалі пласты клетак, якія ўтвараюць тканіны вуха, і імплантавалі іх пад скуру мышэй. Два месяцы праз имплантированное вуха абрасло храстковай тканінай і крывяноснымі пасудзінамі.\nРаней такія распрацаваныя тканіны не з'яўляліся досыць моцнымі ці дастаткова вялікімі, каб быць функцыянальнымі. Таксама створаныя структуры часта аказваліся нестабільнымі і занадта далікатнымі, каб быць выкарыстанымі ў якасці імплантатаў. Акрамя таго, паколькі яны не мелі крывяносных сасудаў, іх памер быў вельмі абмежаваны, таму ў навукоўцаў адсутнічала магчымасць ствараць большасць тканін і органаў чалавека. Але цяпер пры даданні біяраскладальнага палімера навукоўцы змаглі «вырасціць» тканіны і посуд ўсяго за два месяцы. Усе пералічаныя праблемы былі вырашаны пры дапамозе друку вочак з біяраскладальны палімернымі матэрыяламі, якія рабілі тканкавыя структуры больш моцнымі. Выкарыстанне палімераў, як мяркуюць даследчыкі, не наносіць ніякага шкоды жывым клеткам, але пры гэтым дазваляе сканструяваным тканін стаць досыць трывалымі, каб іх можна было інтэграваць у арганізм.\nАдной з галоўных задач тканкавай інжынерыі з'яўляецца забеспячэнне таго, каб заменнікі тканін досыць доўга знаходзіліся ў арганізме ў добрым стане, выконваючы неабходныя функцыі. Спецыялісты змаглі дамагчыся гэтага пры дапамозе выкарыстання спецыяльных «чарнілаў» на воднай аснове, якія ўтрымліваюць клеткі і спрыяюць іх росту. Пасля гэтага эксперты надрукавалі краты мікраканалаў ўсёй структуры – гэтыя микроканалы дазволілі пажыўных рэчываў і кіслароду з арганізма пранікаць у надрукаваныя структуры і падтрымліваць іх у жыццяздольным стане, пакуль у іх развіваецца сістэма крывяносных сасудаў. Спалучэнне бія-чарнілаў і мікраканалаў забяспечвае належную асяроддзе, якая дапамагае падтрымліваць рост клетак і тканін, адзначаюць спецыялісты.\nДля таго каб прадэманстраваць, што тканкавая інжынерыя можа генераваць складаныя 3D - мадэлі, навукоўцы імплантавалі вуха чалавечага памеру пад скуру мышы. Праз два месяцы вуха было ў добрым стане, і ў ім сфармаваліся храстковая тканіна і крывяносныя пасудзіны.\nНавукоўцы адкрылі новую групу антыбіётыкаў\nЧатыры сакрэту моцнага сну\nЖавальная гумка і хлеб могуць быць небяспечныя для здароўя


На Винничине падаткавікі ісці на кампраміс да 17 красавіка\nПрадстаўнікі бізнес-структур, якія выкарыстоўвалі непразрыстыя схемы працы, у гэтым годзе атрымалі унікальную магчымасць скінуць груз падатковых абавязацельстваў. Фактычна, падатковы кампраміс адменіць «грахі» нядобрасумленных бізнесменаў, якія па тых ці іншых прычынах былі ўдзельнікамі розных ценьвых махінацый. Замест 100% падатковых абавязацельстваў трэба аплаціць толькі 5% і ніякіх штрафаў або пені фіскальная служба не налічваць. «Гэта як фінансавую жыццё з чыстага ліста, выгадныя ўмовы ачысткі рэпутацыі прыдумаць цяжка. Аднак бізнесмены з украінскім менталітэтам не вераць у існаванне лёгкіх і празрыстых магчымасцяў. Таму на пустым месцыпачалі выдумляць страшылкі і шукаць падводныя камяні. Хочацца адказаць такім "аптымістаў" - чытайце першакрыніцу якім з'яўляецца Закон аб падатковым кампрамісе у якім усё дакладна прапісана. Заканадавец прадугледзеў вызваленні ад правядзення праверак тых перыядаў і ў частцы тых аперацый, якія трапілі пад дзеянне падатковага кампрамісу. Плацельшчык самастойна, подавшы ўдакладняючае разлік, разлічвае якiя падлягаюць выплаце сумы. І, увага, магчымасць скарыстацца падатковым кампрамісам абмежаваная, як перыядам, так і час »,? кажа начальнік ДУ ДФС у Вінніцкай вобласці Міраслаў Продан. Нагадаем, што пад дзеянне «падатковага кампрамісу» падпадаюць аперацыі здзейснены ў перыяд з 1 красавіка 2011 года па 1 красавіка 2014 гады.Акрамя таго апошні дзень для падачы адпаведнай разліку (заявы) 16 красавік 2015. ДУ ДФС у Вінніцкай вобласці Пра гэта паведамілі ў Вінніцкай Ога\n← Валынскі аблсавет падтрымаў... Чарнігаўская вобласць: у... →


Чаму нясуць страты беларускія прадпрыемствы-гіганты? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЧаму нясуць страты беларускія прадпрыемствы-гіганты?\nЭкс-кіраўнік завода “Амкадор” Васіль Шлындзікаў распавёў, чаму Мінскі аўтамабільны завод сёння знаходзіцца ў гаротным стане.\nУ 2018 годзе чыстыя страты МАЗа склалі 80,4 млн. рублёў, што на 94,2 адсоткі больш стратаў 2017 года. А ўвогуле прамысловы гігант нясе страты з 2014 года.\nВасіль Шлындзікаў: Адна з галоўных прычын таго, што буйныя беларускія прадпрыемствы неэфектыўныя, заключаецца ў тым, што яны нерэфармаваныя. МАЗ – стары савецкі завод з такой жа старой сістэмай кіравання. Прадпрыемства робіць усё – машыны, камплектуючыя, а таму і страты. Напрыклад, на Захадзе такія прадпрыемствы, як МАЗ, выконваюць ролю зборачных цэхаў, куды камплектуючыя паступаюць з іншых фірмаў па ўсяму свету. Купляюць лепшае і найбольш таннае, таму і на плыву. Я ў свой час бачыў у ЗША такое прадпрыемства. Стаіць пасярод поля завод, які займаецца толькі зборкай, а ўсё астатняе купляюць.\nРР: Выхад для таго ж МАЗа ёсць?\nВасіль Шлындзікаў: Трэба прыводзіць нашыя прадпрыемства да структуры працы западных фірм і такому ж самаму кіраванню. А калі ўсё пакінуць так, як зараз ёсць, то лёс беларускіх гігантаў прамысловасці незайздросны.\nУвогуле, усе нашы прадпрыемства настолькі абклалі рознымі інструкцыямі, што любая памылка менеджмента можа пагражаць турмой. Адсюль няма ініцыятывы, бо яна часам караецца, адсюль і стагнацыя, і ўсе астатнія наступствы. Таму трэба зусім іншая прамысловая палітыка, іншыя адносіны да эканомікі і зусім іншая эканамічная сістэма ў краіне.


Аквапарк «Лябяжы» — Belarus Travel\nГэта адзін з самых буйных забаўляльных комплексаў падобнага роду ў СНД і пяты па велічыні ў Еўропе. Аквапарк знаходзіцца ў экалагічна чыстай зоне каля ўнікальнага біялагічнага заказніка «Лябяжы» і пабудаваны ў стылі закінутага ляснога свету з лагунамі, цяснінамі і гротамі. Гэта робіць яго адным з самых папулярных месцаў адпачынку ў Мінску\nМінск / праспект Пераможцаў, 120\nАквапаркі і паркі забаў\nАквапарк «Лябяжы», які размешчаны ў Мінску на праспекце Пераможцаў, 120 каля вадасховішча Дразды, з'яўляецца першым у Беларусі паркам водных забаў. Гэта адзін з самых буйных забаўляльных комплексаў падобнага роду ў СНД і пяты па велічыні ў Еўропе. Аквапарк знаходзіцца ў экалагічна чыстай зоне каля ўнікальнага біялагічнага заказніка «Лябяжы» і пабудаваны ў стылі закінутага ляснога свету з лагунамі, цяснінамі і гротамі. Гэта робіць яго адным з самых папулярных месцаў адпачынку ў Мінску.\nАквапарк быў адкрыты ў маі 2014 года. Гэта сучасны комплекс на пяць узроўняў плошчай больш за 32 тысячы м², які спалучае як закрытую, так і адкрытую акваторыі. Тут ёсць нават сапраўдная дагістарычная сажалка з падземнай крыніцай, якая з'яўляецца прыродным помнікам. Гэты старажытны вадаём захавалі падчас будаўніцтва аквапарку і гарманічна ўпісалі яго ў экстэр'ер.\nДызайн аквапарка зроблены ў сучасным стылі «тэхна». У будаўніцтве і афармленні комплексу выкарыстоўваліся арыгінальныя сучасныя матэрыялы, у тым ліку і натуральныя. Тут выкарыстоўваюцца прыстасаванні, якія штучна нагнятаюць хвалі, а таксама экраны, светлавыя і гукавыя сістэмы. Ёсць і добраўпарадкаваная набярэжная з пірсам.\nАквапарк «Лябяжы» — гэта цэлы комплекс для забаў і адпачынку:\n· Парк водных забаў;\n· Тэрмальная зона, прадстаўленая 7-ю разнавіднасцямі лазняў і саунаў;\n· SPA-зона, якая прапануе разнастайныя аздараўленчыя і расслабляльныя працэдуры;\n· Трэнажорная зала на 630 м² і фітнес-цэнтр;\n· Дзіцячы цэнтр «КаZki»;\n· Зона пляжных вечарынак: клуб «Тэрасы» з фуршэтнымі зонамі;\n· 7D атракцыён «DarkRide»;\n· Сёрфінг-трэнажор Flowrider і атракцыён «Дажджавы грот»;\n· Канатная рэверсіўная дарога;\n· Пракат катамаранаў на летнім пірсе і бочка афура;\n· Фуд-зона: 7 бараў (у тым ліку фітабар), рэстаран хуткага харчавання Country Chicken, 3 кавярні;\n· Гасцінічны комплекс, які пачынае працаваць у зімовы час.\nЗакрытая зона аквапарку абсталявана 7-ю воднымі горкамі, самая высокая з якіх дасягае 20 метраў. Спускацца па іх можна як з дапамогай надзіманых кругоў і плытоў, так і без усялякіх прылад. Адкрытая зона абсталявана 4 горкамі да 15 метраў у вышыню. Самая доўгая горка аквапарку — 200 метраў, а агульная працягласць усіх горак складае больш за 1 км. Любы наведвальнік можа выбраць найбольш аптымальны для сябе спуск, каб ацаніць свае сілы альбо паказытаць нервы кропелькай экстрыму.\nАквапарк прымае да 6700 чалавек у дзень, а ў летні перыяд — да 7800 чалавек у дзень.\nТэмпература вады ў аквапарку падтрымліваецца на ўзроўні 28-34 °С. Самая нізкая — 16 градусаў — у халоднай купелі, а самая высокая — 34 °C — у джакузі. Тут таксама створаны ўмовы і для людзей з абмежаванымі магчымасцямі: уся тэрыторыя аквапарку абсталявана спецыяльнымі пандусамі, ліфтамі, поручнямі і нават ліфтам для апускання ў ваду.\nКаб трапіць у аквапарк «Лябяжы», трэба набыць бранзалет з чыпам. Ён дазваляе наведваць розныя зоны і выступае як сродак аплаты. Купіць яго можна ў аквапарку і праз інтэрнэт.\nЧас працы: з 09.00 да 23.00 (акваторыя)


15 траўня спаўняецца 135 гадоў з дня нараджэньня драматурга, рэжысэра, артыста, мастака і пісьменьніка Ўладыслава Галубка.\nІ сябры, і ворагі прызнавалі — у 20-я гады ягоны вандроўны тэатар быў самы папулярны ў Беларусі, пiша «Радыё Свабода». Любоў гледачоў Галубок тлумачыў як сапраўдны галівудзкі рэжысэр: «Яны прагнуць відовішча... Зацікавіць іх можна толькі моцнымі перажываньнямі. Падзеі павінны быць цікавымі! І — зразумелымі. Хай гэта будзе адвечная барацьба паміж сумленьнем і [падступствам], чысьцінёй і брудам, сьвятлом і цемрай, але толькі так, каб глядач суперажываў разам з акторам!»\nМаці перадала яму талент знахара\nПаводле мастака Яўгена Ціхановіча, «яна ведала шмат якіх траў (...) магла загаворваць рожу ды навучыла свайго сына Ўладыслава (...). Галубок вылечыў ад рожы многа людзей. [Ён] бярэ сьцізорык і заточвае драўляную трэсачку, мачае ў чарніла, якім піша п’есы, абводзіць рыскаю ўсю пляму рожы і па крузе піша нейкія лічбы (...), праходзіць час, рожа сыходзіць (...), але пасьля наданьня яму пачэснага званьня [народнага артыста. — рэд.] мусіў адмовіцца ад такой добрай справы, каб не перашкодзіць свайму аўтарытэту».\nВокладка буклета. Уладыслаў Галубок. Народны артыст БССР. 1928 г. (Нацыянальная бібліятэка Беларусі) Буклет. Уладыслаў Галубок. Народны артыст БССР. 1928 г. (Нацыянальная бібліятэка Беларусі)\nБыў ня рады званьню народнага артыста\nТэатральны дзяяч Яўген Рамановіч успамінаў: «Я пачаў яго віншаваць... — А, братка, не кажы! — замахаў ён. — Вось бягу прасіць, каб перарабілі на заслужанага. Ты разумееш, я заўсёды ў народзе, сярод простых людзей, а яны кажуць: «Народны артыст? Ніякая гэта не заслуга. Вось заслужаны — іншая справа...». Тэатральны мастак Оскар Марыкс дадае: «...Калі ён атрымаў званьне, жыхары вёсак, спачуваючы, гаварылі: «Ты ў нас народны і быў, а заслужанага завошта зь цябе зьнялі? Мы напішам, каб вярнулі».\nУладыслаў Галубок і Францішак Аляхновіч. 1918 год\nЯго называлі «душагубам беларускай сцэны»\nГалубка вінавацілі, што ў яго п’есах памірае шмат герояў. Ён адказваў: «Мяне празвалі душагубам беларускай сцэны, а вось у Шэксьпіра ў „Гамлеце“ аж пяць сьмерцяў, але ж яго не называюць душагубам».\nАфіша да спэктакля Галубка\nЛюбіў натуралістычныя эфэкты\nПаводле гісторыка Анатоля Валахановіча, «каронным нумарам Галубка была сцэна сьмерці пана Сурынты. У актора Б. Бусла, па п’есе — яго праціўніка, бліснула лязо нажа. Удар! Сурынта схапіўся за сэрца, пахіснуўся, і ўсе гледачы ўбачылі, як празь яго пальцы цячэ кроў, расплываючыся чырвонай плямай на белай кашулі. У залі крыкі, ледзь ня страта прытомнасьці (...). У выніку — адмоўныя адносіны да станоўчага героя, але забойцы, і гром аплядысмэнтаў Галубку — пану Сурынту. Усе ў залі рады, што ён жывы... Галубок павязваў пад кашулю мяшэчак з журавінамі».\nБарыс Грыгор’еў. Партрэт Меерхольда\nЛічыў, што ў Меерхольда «няма чаго глядзець»\nЯўген Ціхановіч згадваў: «Яму не падабаўся Меерхольд... У п’есе «Лес» ніякіх дэкарацый, сцэна пустая... на фанэрнай скрынцы сядзяць Аркашка дый Нешчасьліўцаў, ловяць рыбу. Ні табе вудаў, ніякіх снасьцяў... Адной толькі мімікай ды жэстыкуляваньнем дасягаецца ўражаньне, быццам трапечацца ў руках Аркашкі вялікі лешч. Гэты спэктакль мы з Галубком глядзелі ў Ленінградзе, дзе ён увесь час ірваўся кінуць залю і бегчы дамоў: «Што гэта за відовішча, калі глядзець няма чаго?» У пастаноўках жа Галубка былі «сапраўдныя яечня з двух дзясяткаў яек, украінскі боршч, катлеты з гарачай бульбай і кіслым малаком, якія... падаваліся на сцэну па ходу спэктакля».\nСцэна са спэктакля «Суд» (крайні справа — Уладыслаў Галубок у ролі Авечкі)\nПадчас гастроляў у яго стралялі\nБыло гэта, па словах артысткі Тацяны Шашалевіч, «на Аршаншчыне... у час спэктакля „Дыктатура“ І. Мікіценкі... стралялі ў Галубка за кулісы». Актор Уладзімер Дзядзюшка ўспамінаў: «Мы кінуліся ў грымёрку на гук стрэла... Бачым — шкло ў вакне разьбітае... Уладыслаў Язэпавіч выцірае кроў са шчакі. Бурчыць: «З абрэза... кавалкам шкла шчаку прыхапіла. Грыміравацца цяжка будзе...»\nНа трупу Галубка палявалі ваўкі\nЭтнограф Міхась Грынблат пісаў: «Успамінаецца паездка зь Негарэлага ва Ўзду зімою ўначы на развалках, калі паабапал нашага абозу доўга суправаджалі нас дзьве гайні ваўкоў, і іх вочы сьвяціліся злавеснымі агеньчыкамі...»\nСцэна са спэктакля «Мой сябра» Мікалая Пагодзіна, 1932 год\nАднаго разу ўвесь тэатар Галубка быў арыштаваны\nСкрыпач Міхась Лучанок узгадваў: «Гастралявалі мы ў мястэчку Лоеў. Адсюль трэба было ехаць у вёску Жары. На прыстані нас чакалі з падводамі. Давезьлі да вёскі. Паказалі мы спэктакль, а назад ехаць — няма падвод... На параход мы спазьніліся, трэба было пеша ісьці аж да Лоева... Што рабіць?.. На шчасьце, з намі быў міліцыянэр з раёну. Ён спыніў выпадковую падводу і загадаў загрузіць нашы рэчы, сказаўшы, што мы арыштаваныя і нас трэба пераправіць у раён... „Арыштаваныя“ трымаліся бадзёра і весела. Я граў на скрыпцы „Вызваленьне славян“, а хормайстар Несьцер Сакалоўскі заўзята біў у бубен».\nСцэна са спэктакля «Даходнае месца» Аляксандра Астроўскага, 1936 год\nДзеці Галубка мелі дрэнныя адзнакі ў школе, бо на першым месцы быў тэатар\nЯўген Ціхановіч пісаў: «Часта дзеці мусілі кідаць школу, бо бацька браў іх у дарогу на канцэрты... Вучоба кульгала на дзьве нагі, што балюча адбівалася на дзіцячай псыхіцы... Усё ішло на тэатар, а школа была на другім месцы. Галубок сам ня меў асабістага жыцьця, але ж і з членаў сям’і выцягваў апошнія сілы — літасьці нікому не даваў».\nЛітаратурнае аб’яднаньне «Маладняк», 1925 год\nНе любіў літаратурнае аб’яднаньне «Маладняк», але стаў яго сябрам\nПа словах Яўгена Ціхановіча, «неяк пад ціскам маладнякоўцаў ён, прыйшоўшы дамоў са сходу, ускрыкнуў: „Маладняк, каб ты ня ўзрос!“ А між тым празь нейкі час ён падае заяву, каб яго прынялі ў гэтае згуртаваньне... Што прымусіла Галубка ў свае 44 гады зрабіцца маладнякоўцам, ня цяжка здагадацца... Трэба было, каб і зьнешне лічыцца ў шэрагу наватараў, як бы ўсім было бачна, што ён падзяляе свае думкі з маладнякоўцамі і пагэтаму крочыць разам з імі».\nСцэна са спэктакля «Сяржант Дроб» Эдуарда Самуйлёнка, 1936 год\nПератвараў культавыя будынкі ў тэатры\nПаводле Міхася Лучанка, калі ў адным зь мястэчак не было памяшканьня, каб паказаць спэктакль, «Галубок дамовіўся з членам школьнага савету мясцовай сынагогі аб арэндзе памяшканьня, і ўвечары сынагога была ўжо тэатрам...» У іншым мястэчку «па прапанове сельсавету мы давалі спэктакль у хрысьціянскай царкве. Нейкі дзядзька ўсё пагражаў падкласьці бомбу за абразу царквы. Але дзе там! Толькі народ пачуў, што прыехаў Галубок, як царква-тэатар была паўнюсенькая народу — якая там бомба!»\nОскар Марыкс. Эскіз дэкарацыі да спэктакля «Ваўкі» Рамэна Раляна, 1943 год\nТэатральныя мастакі не маглі зь ім паразумецца\nОскар Марыкс пісаў: «Я і многія іншыя не разумелі яго. Ён шукаў ляканічнага ўвасабленьня думкі. Марыў аб выразнасьці ў „дзьвюх прасьцінах“. А для мяне ісьці да У. Галубка — азначала адмовіцца ад прасторы сцэны, азначала ідэю, выказаную на велізарным палатне, раскрываць у кавалку бервяна».\nУладыслаў Галубок, 1929 год\nМеў выдатныя фінансавыя здольнасьці\nПа ўспамінах Сьцяпана Бірылы, «у яго былі выдатныя фінансавыя здольнасьці, прычым ён ня меў ніякага „гросбуха“. Усё было больш у галаве, чым у кнігах, усе фінансавыя справы рашаліся вельмі проста: „прыход — расход“, а трупа — 30 чалавек — рэгулярна атрымлівала зарплату... Пытаньні аб працы, найманьні і звальненьні рашаў аднаасобна».\nУладыслаў Галубок. Партрэт старога, 1936 год\nАднойчы пакрыўдзіў простага вартаўніка і потым кожны месяц дасылаў яму 400 царскіх рублёў\nПа ўспамінах Міхася Лучанка, «...аднойчы Галубок пазычыў у вартаўніка 400 рублёў мікалаеўскіх, патрэбных для спэктакля, бо сваіх бутафорскіх мы не ўзялі. Скончыўся спэктакль, а пра грошы тыя мы забыліся і паехалі. Дзед дагнаў нас і ўчыніў скандал... Потым Галубок кожны месяц высылаў яму па 400 паперак гэтых мікалаеўскіх».\nУладыслаў Галубок, 1920-я гг.\nНа яго спэктаклі была незвычайная рэкляма\nУ «Савецкай Беларусі» за 1925 год чытаем пра гастролі Галубка ў Слуцку: «З самай раніцы красаваліся непамерна вялікія плякаты: „Стой! Ты бачыў „Ганку“? Сьпяшы купіць білет, дармова завязём на спэктакль на пажарнай лінейцы“. І даўгая пажарная лінейка з гэткімі плякатамі праз увесь дзень круцілася па ўсім Слуцку. — Твой білет, — раздаецца голас пажарнага. — Садзіся. — Пусьціце мяне, — чуваць голас маладухі, — я купіла білет раней. — Не, я раней: я чакаю даўно.\nІ нарэшце ўвесь пажарны карнавал падаецца к нар.дому. Зьвіняць званкі, гоман, хохат. Яскравы агонь з факелаў разьлівае шырокі сьвет на публіку...»\nУладыслаў Галубок, 1910-я гг.\nНе любіў патаснасьці і не прызнаваў рэалістычна-прыземленай манеры акторскай дэклямацыі\nПаводле Язэпа Семяжона, «ён гаварыў, што не прызнае дэклямацыйнай манеры чытаньня са сцэны, адкідаў утрыраваную ўмоўнасьць, але і пазьбягаў „прыземленай“ штодзённай натуральнасьці, лічачы, што „чытаць так, як гаворым у жыцьці, значыць абядняць манеру выкананьня паэзіі“. Я не знаходжу акрэсьленага тэрміну, якім можна было назваць манеру яго чытальніцкага майстэрства, яна залежала ад жанру твора...».\nАляксандар Апякушын. Помнік Аляксандру Пушкіну\nБыў занепакоены чуткамі, што бальшавікі хочуць зьнішчыць помнік Пушкіну работы Апякушына\n«З асабліваю ахвотаю падыходжу да монумэнту чалавеку пісаўшаго аб „клеветниках России“ і ў рысах яго надуманаго, нібы крышачку кпійкучаго твару шукаю яго опіній аб цяперашнім „русском горе“. Успомнілася яго байка „О рыбаке и рыбке“... Мудры быў чалавек Пушкін, — стварыў байку — прароцтва гістарычных падзеяў у Расіі... а за яго мудрасьць маладое пакаленьне, як чуў, маніцца памятнікі зьняць... народ ні павінен бы дапусьціць гэтаго зьдзеку».\nУладыслаў Галубок сярод беларускіх пісьменьнікаў. 1920 год\nРатаваў Максіма Багдановіча ад холаду\nЗоська Верас успамінала пра віленскія падзеі часоў першай сусьветнай вайны: «Мы вымушаны былі перавозіць дзіцячы прытулак у Ратамку. Дні ўжо былі кароткія, холад, а ехаць трэба фурманкай вёрст 30... Раптам М. Багдановіч кажа: «І я паеду». Мы ўсе ахнулі: «Што вы кажаце! У такі холад!..» Зазлаваў Максім: «Што я — маленькі? Волі сваёй мець не магу? Сказаў — паеду, і паеду! Не забароніце». Зноў пасыпаліся пратэсты. Адзін Галубок маўчаў. Калі ж пачалася сапраўдная сварка, Галубок абазваўся: «Ціха, ша! Успакойцеся! Я пайду і хутка вярнуся, тады пабачым». Не было Галубка з гадзіну. Нарэшце... уваходзіць Галубок з аграмадным кажухом! «Маеце, дзядзька Максім, паедзеце».\nНягледзячы на шматлікія нападкі, абараняў жанр мэлядрамы\nВіталь Вольскі пісаў пра творчасьць Галубка: «Яго сцэнічныя творы складаліся зь мяшчанскіх п’ес, з грубых бытавых камэдый і сьлязьлівых мэлёдрам». Галубок адказваў: «Чаму гэта мэлёдрама раптам разьюшыла абаронцаў высокага мастацтва? Нават В. Меерхольд пачаў з пераасэнсаваньня мэлядрамы! Ды мэлядраматызм проста ўрываўся ў яго праграмныя пастаноўкі „Зоры“ Э. Верхарна і „Вялікадушнага раганосца“ Ф. Комелінка. Паспрабуйце прыбраць мэлядраму з „Адысэі“, з „Дон Кіхота“! З „Вайны і міра“! Яна не замінае вялікаму мастацтву, а ўпрыгожвае яго».\nРодзічы Галубка былі ўпэўненыя, што сапраўдны аўтар «Несьцеркі» — не Віталь Вольскі, а Ўладыслаў Галубок\nПаводле ўспамінаў Ціхановіча, «у тры гадзіны ўначы пачалі вобыск [з куфра Галубка сярод іншых рэчаў] дасталі рукапіс амаль закончанай п’есы пад назвай „Несьцерка“. Зараз мы можам строіць толькі здагадкі, чаму аўтарам „Несьцеркі“ раптам аказаўся Віталь Вольскі-Зэйдэль?».\nПаводле мастацтвазнаўцы Сяргея Харэўскага, «Яўген Ціхановіч, як і ягоныя сябры, і радня, быў перакананы, што рукапіс „Несьцеркі“ быў рэквізаваны ва ўласную карысьць В. Вольскім падчас вобшуку, якім ён кіраваў у доме Галубка».\nУладыслаў Галубок. Рака Цнянка. 1927 год


29 красавік 2001, 15:00\nНапэўна, ня кожны дзень кіраўнікі краінаў па ўсім сьвеце шчыруюць пра гэткі свой сыход. Апроч таго, архаічнасьць пакараньня змушае да развагаў пра культуралягічны зьмест пасаджэньня на кол. Раптам ажываюць цэлыя гістарычныя эпохі з нашэсьцямі барбараў, самымі неверагоднымі катаваньнямі і самымі разнастайнымі трактоўкамі тых ці іншых прадметаў забойства. Але будзем дакладнымі. На маю просьбу Сяргей Харэўскі падрыхтаваў агляд выпадкаў і тлумачэньняў пакараньня калом у беларускай і сусьветнай практыцы.\n(Сяргей Харэўскі: ) "Пра саджаньне на кол мы ўпершыню даведваемся са школьнага курсу гісторыі Беларусі. У беларускіх савецкіх падручніках гэтай сьмяротнай карай ілюстравалі нялюдзкасьць "польска-літоўскіх паноў" у дачыненьні да "мірных казакаў-вызваліцеляў".\nГэткія школьныя стэрэатыпы я прыгадваў падчас колішніх археалягічных раскопак у Мазыры. Тамака на Спаскай гары мы выявілі вялізарны роў, шчыльна забіты людзкімі парэшткамі. Не, гэта не былі ахвяры бальшавікоў ці нацыстаў. Гэта было масвае пахаваньне сярэдзіны ХVII ст., то бок, часоў тых казацкіх наездаў.... Шкілеты розныя, жаночыя й мужчынскія, дзіцячыя й старэчыя. У многіх рукі закручаныя за сьпіну, некаторыя без галоваў. Сотні, сотні людзей памерлі тутака ў адначасьсе гвалтоўнай сьмерцю. Хто мог гэтак масава зьнішчаць паспалітае насельніцтва старога Мазыра?... Не татары ці маскалі, бо ім патрэбныя былі рабы, не свае вайскоўцы, што натуральна... Пра швэдаў архіўныя крыніцы нам нічога не гавораць. Гэта рабілі казакі. Тутака ляжаць і жыды, якіх казакі нішчылі бязь літасьці, зрэшты, як і шляхту, тут і сьвятарства, і просты люд паспаліты. Пасьля гэтага рову па-іншаму уяўляеш сабе тыя школьныя сцэны саджаньня казацкіх правадыроў на калы. Па-іншаму бачыш ролю Міхала Вішнявецкага ці Януша Радзівіла, якія неверагоднымі высілкамі ўтаймавалі казацкую навалу...\nВобраз "кала" у беларускай і агульнаэўрапейскай традыцыях, надта магутны. Перадусім гэта вобраз мужчынскага, прыяпічнага пачатку. Вакол кала ўсё абарачаецца колам. Кол пазначае межы. На кол навязваюць быдла. Калок становіцца апірышчам кволаму дрэўцу... Пры тым у эўрапейскай цывілізацыі кол ніколі не выкарыстоўваўся як спосаб катаваньняў. На тое йснавала табу. Марудная пакутніцкая сьмерць, калі душа паволі пакідае цела, несумяшчальная з уяўленьнямі пра чысьцец і пекла. Кол напаткаць можа хіба пасьля жыцьця зямнога. У сярэднявечнай традыцыі йснавалі цэлыя плоймы грэшнікаў, якіх на тым сьвеце чакае менавіта кол. Але нават на тым сьвеце кала пазьбегнуць жанчыны. Ва ўяўленьні эўрапейскіх сярдэнявечных тэолягаў й казаньнікаў, вечна пакутваць на кале павінны былі: ліхвяры, аматары салодкага жыцьця, няверныя сужэнцы, распусьнікі, садаміты... Пры тым інтэрпрэтацыі "саджаньня на кол" был самымі разнастайнымі. Напрыклад, у адным нямецкім мястэчку, як паведамляе кроніка 13 стагодзьдзя Цэзарыя Гэйстэрбахскага, вартаўнік царквы, які быў патрапіў на той сьвет, пабачыў там нейкага спадара Тэадорыха, які пры жыцьці вызначаўся ўменьнем жыць на шырокую нагу ды сваімі неўтаймоўнымі пажадамі ў дачыненьні да жанчынаў. Дык вось жа, у пекле таго Тэадорыха чэрці ўсё саджалі на кол, а пасьля здымалі. Сам кол быў уторканы гострымі лёзамі. А шатаны, цягаючы душу грэшніка ўніз, уверх, напявалі, прысьвістваючы вясёлую песеньку пра адрынутага Богам Тэадорыха. Між іншым і саміх нячысьцікаў можна было зьнішчыць, прабіўшы іх калом. Гэткі спосаб пазбаўленьня ад нетапыроў ведамы ўсім індаэўрапейскім народам. А вось ва Ўсходняй Эўропе, ад Трансыльваніі да Падзьвіньня абавязкова ёсьць удакладненьне, што кол мусіць быць асінавым....\nЭтнографы й антраполягі зафіксавалі саджаньне на кол, як спосаб забойства, у прымітыўных плямёнаў Цэнтральнае Афрыкі, Новай Гвінэі, Амазоніі, там-сям у Азіі. На падставе параўнаўчага аналізу, яны прыйшлі да ўнёску, што гэткая сьмяротная кара была вядомая амаль сярод усіх плямёнаў часоў нэаліту й тычылася перадусім ворагаў-ваяроў, то бок усё ж мужчынаў. У тыя часы палонных ня бралі. Працінаньне калом, зьнізу ўверх, абазначала пазбаўленьне мужчынскага, і, адпаведна, ваярскага пачатку. Пры тым, ганебнасьць гэткае сьмерці была агульназразумелая. Таму найлепшым ратункам для патэнцыйных ахвяраў была сьмерць у баі. Бо ганьба пасаджанага на кол мужчыны лягала на ўвесь род.\nПад канец пазамінулага стагодзьдзя большасьць плямёнаў, што мелі гэткія звычаі, спрасьцілі працэдуру сьмерці праз кол. У палінэзійцаў, індзейцаў Амазоніі, у народаў басэйну Конгі гэты рытуал замяніўся насаджваньнем на кол галавы ворага. І праўда, выйшла эканомія часу, бо ў клясычных выпадках сьмерць пасаджанага на кол чалавека мусіла наступаць праз два, а то й тры дні. Адрэзаная галава на калу – дастатковы сымбаль.\nЗварачае на сябе ўвагу, што надзяваньне, насаджваньне, натыркненьне на кол, распаўсюдзілася разам з патрыярхатам. І датрывала гэтае катаваньне да гістарычнага часу ў самых "мужчынскіх" мадэлях цывілізацыяў. З азіяцкіх глыбіняў у 15 стагодзьдзі прывандраваў гэткі спосаб катаваньняў і ў Эўропу, дакладней, на яе ўскраіны, што пачалі межаваць з Асманскай імпэрыяй цюркаў, у якіх саджаньне на кол было распаўсюджанай практыкай. І менавіта ад турак яе запазычылі ўладцы Рэчы Паспалітай, Бальканаў, Расеі. Збольшага, выглядае, славяне... Нагадаю, што гэткая сьмерць разглядалася ня проста як спосаб неверагоднага гвалту над целам, а менавіта як спосаб зганьбіць саму мужчынскую прыроду таго, каго гэтак забівалі. У Расеі сьмяротная кара праз колапасаджэньне была ўдасканаленая: на калу рабіліся адмысловыя засечкі, альбо ўбіваліся кліны, каб расьцягнуць сам працэс паміраньня, падчас якога можна было яшчэ дапытваць асуджанага....\nСтоячы над археалягічным раскопам у Мазыры, на Спаскай гары, гледзячы на процьму людзкіх парэшткаў, міжволі ў маім ўяўленьні паўстала карціна тае крывавае эпохі 17 стагодзьдзя. У 1648 годзе Мазыр быў захоплены казакамі, адсюль, дашчэнту зрабаваўшы места, яны выпраўляліся ў далёкія рэйды ўглыб Палесься, а часам даходзілі нават да ваколіцаў Нясьвіжа ды Слуцка. За год іхнага крывавага баляваньня былі панішчаныя дзясяткі бажніцаў і кляштараў, спаленыя багата мястэчак, шляхецкіх засьценкаў, вёсак, тысячы людзей былі пазабіваныя. На вызваленьне Мазыра скіраваўся гэтман польны Януш Радзівіл зь вялікім войскам. Абложныя ў Мазыры казакі, на чале са сваім правадыром Міхненкам, адмовіліся капітуляваць. Бо ведалі, што дараваньня ня будзе. Радзівіл узяў места штурмам, а казакоў папасаджваў на калы. Недзе тутака ж, на Спаскай гары, стаялі тыя калы, побач з брацкай магілаю казацкіх ахвяраў...\nГэта быў выключны выпадак. Нечага падобнага болей у нашай гісторыі не было. Кара тычылася менавіта казакаў. Бо ў тагачасным паспалітым уяўленьні казакі былі недалюдкамі, рабаўнікамі, якія нічога ня сеялі, нічога не выраблялі, ня мелі нават сем'яў. Ніколі ў нашай гісторыі гэткай страшнай сьмерцю не каралі сваіх – хто б то ні быў, шляхціц, селянін ці жыд. І ці не таму казакі, вычуваючы ўсю сваю асацыяльнасьць, прадбачыўшы сваю ганебную кару, гэтак лютавалі па нашай зямлі ад Вільні да Мазыра, не пакідаючы за сабою нічога? Ці ня жах пазбавіцца сваёй мужчынскасьці, ці то чалавечнасьці (што ва ўкраінскай мове тоесна), штурхаў іх на ўсё больш жахлівыя злачынствы: гвалты, дзетазабойствы, сьвятакрадзтва?.."\n(Сяргей Дубавец: ) Бескарыснасьць казакаў выглядае нават большым злом, чым іхныя разгульныя злачынствы. Гэта прастой, праяданьне і прапіваньне, адсутнасьць руху. Вельмі падобная сытуацыя з нашымі сямю гадамі без рэформаў, бязь зьменаў, безь якога-кольвек імкненьня хоць бы ў які бок. Казаччына. Тая самая інтэграцыя з Расеяй - таксама, дарэчы, галоўная зьнешнепалітычная дактрына Хмяльніцкага - выглядае бесталковай і бязмэтнай як у гісторыі, так і цяпер. На простае пытаньне - навошта Аляксандру Лукашэнку зноў быць прэзыдэнтам Беларусі - няма і ня можа быць адказу. Як не было і не магло быць сфармуляванае мэты тых колішніх казацкіх набегаў. Я ўжо не кажу пра зьнешняе падабенства і "казацкае" прозьвішча чалавека, празванага ў народзе "бацькам".\nАтрымліваецца, што карані цяперашняе ўлады нашмат глыбейшыя, чым савецкі пралетарызм і камбедаўшчына. Зрэшты, і гэтыя зьявы наўпрост паходзяць аднекуль адтуль, зь бесьсямейнай і безмаёмаснай казаччыны, у якой усю гаспадарку складаў нарабаваны абшчак, паняцьця асобы не існавала, а чалавечае жыцьцё не каштавала нічога.\nПаралель з казаччынай і згадка пра кол падказваюць нам і гістарычны антыпод гэткага бязроднага разгулу, а менавіта тую сілу, якая выступала ўтаймавальнікам казачкоў і судзіла іх сваім бязьлітасным судом. Гэта арыстакратыя. Менавіта яе, радавітую і багатую шляхту разам з усімі яе вонкавымі і духоўнымі адзнакамі разглядалі казакі як свайго найлюцейшага ворага. Не складала для іх праблемы братаньне з татарамі, не было ў іхных шэрагах адрозьненьняў паводле нацыянальнае прыкметы - сеча зьбіралася пераважна зь беглых сялянаў ды крымінальнікаў усіх масьцей. А вось арыстакратыю ненавідзелі і баяліся. Міжволі згадаеш, што толькі прыйшоўшы да ўлады, першы прэзыдэнт адабраў у краіны бела-чырвона-белы сьцяг і герб Пагоня - бо гэта арыстакратычныя сымбалі. На зьмену іх была ўсталяваная падкрэсьлена дысгарманічная і падкрэсьлена бязродная сымболіка - зялёна-чырвоны сьцяг і герб, празваны ў народзе капустай. Сюды ж варта далучыць выказваньні новага кіраўніка пра дзьве вялікія мовы сьвету і пра тое, што "сваіх рэпіных у нас няма". Што можа быць большай сатысфакцыяй для казацкае душы, чым упікнуць шляхту яе нерадавітасьцю. Гэта як паэта папракнуць негеніяльнасьцю.\nМенавіта арыстакратызму так баіцца Аляксандар Лукашэнка ў сваёй апазыцыі, калі кажа пра іх, якія пасадзяць яго на кол. Верагодна якраз у арыстакратызме хаваецца вялікая сіла вяртаньня краіны з прастою на шлях разьвіцьця.\nПраўда, не ўяўляю, каб людзі галасавалі за арыстакратаў. Тыя мусяць прыйсьці нейкім іншым шляхам. Народ выбірае казачка. І менавіта пра казачка сьпявае ён у сваіх песьнях, а ніяк не пра Радзівілаў. Бо казачок, гарачая галава, сымбалізуе сабою вольніцу і адсутнасьць якога-кольвек прымусу, а Радзівіл патрабуе парадку і дысцыпліны. Казачок, як той рамантычны камуніст, усталёўвае ўсеагульную роўнасьць, хай сабе ў беднасьці, і цешыцца самымі простымі праявамі жыцьця, запрашаючы ўсіх астатніх далучацца. А як чаго ня выйшла, дык і тлумачэньні таму самыя простыя - маўляў, нявыкрутка. Радзівіл жа сымбалізуе ерархію паводле паходжаньня, маёмасьці, здольнасьцяў, адукацыі. У выніку атрымліваецца поступ - растуць гарады, павялічваецца скарб, адкрываюцца ўнівэрсытэты, выдаюцца кнігі, краіна і нацыя набывае міжнародны прэстыж. Пасьля налятае на ўсё гэта шараварная брація, зьядае ўсё назапашанае, усе адпачываюць цэлымі заводамі і калгасамі, ані табе змусу, ані якіх лішніх патрэбаў, кшталту тых кніг з унівэрсытэтамі. Настаюць часы прастою, нявыкрутак і падзеньня міжнароднага прэстыжу. Гэткая плебеізацыя на зьмену ранейшаму арыстакратызму. Доўга так цягнецца ці каротка, але прыходзіць урэшце Радзівіл і садзіць гарачую галаву на кол - як у Мазыры, у 17-м стагодзьдзі. Ёсьць аказваецца і такая гістарычная лёгіка, пра якую міжволі нагадаў першы прэзыдэнт, абраніўшы такую нечаканую, на першы погляд, фразу пра свой нетрывіяльны сыход.\nЁсьць і яшчэ адно ў зьвязку з гэтым сьведчаньне - але ўжо не рацыянальнае. Выглядае, што папулярныя песьні пра казачэньку-плэйбоя - плён пазьнейшае народнае творчасьці і акадэмічнае рамантызацыі казаччыны. Да ранейшых сьведчаньняў трэба аднесьці легенду пра казачага атамана Залатарэнку, які гойсаў па Беларусі аж да Вільні. Між іншым, у Вільні ён, маючы 40 тысяч шабель, дачыста выразаў усё насельніцтва - асаблівы мастак быў на ўсялякія мудрагелістыя забойствы немаўлятаў. Пасьля гэтага дачыста спаліў горад. Далей - цытую легенду:\n"Бог не прабачыў Залатарэнку ягоныя злачынствы. Ён быў забіты пад Шкловам. Цела ягонае выставілі ў царкве на катафалку. Паглядзець на страшнага казака сабралася мноства народу, але зараз жа народ разьбягаўся ў жаху. Бо труп Залатарэнкі то падымаўся ў труне, то зноў падаў, твар ягоны быў страшэнна скрыўлены, зубы ашчэраныя, а з роту чуліся енкі. У дзень пахаваньня народу сабралася мора. Калі манахі пачалі адпраўляць жалобнае набажэнства, труп Залатарэнкі падняў руку, зь якой сьцякала кроў і тройчы крыкнуў: Уцякайце! Уцякайце! Уцякайце!\nУ панічным жаху кінуліся бегчы папы, казакі і ўвесь народ. У гэты момант царква загарэлася і разам зь ён труп Залатарэнкі паглынуў агонь".


Ідэі ўпрыгожыць басейн | Садоўніцтва на\nІдэі ўпрыгожыць басейн\nЭнкарні Аркойя | | Paisajismo\nМець басейн дома - гэта мара многіх, хоць не кожны можа гэтага дасягнуць. Аднак, калі ў вас дастаткова месца, вы можаце пабудаваць або ўсталяваць яго. Праблема ў тым, калі справа даходзіць да ўпрыгожыць басейн, як вы можаце гэта зрабіць?\nКалі вы хочаце, каб увесь набор выглядаў як адзін і выглядаў прыгожа, мы збіраемся даць вам некалькі ідэй, як упрыгожыць басейн унутры, наваколле і, вядома ж, бліжэйшую да яго зону. Ці гатовыя вы прыступіць да справы?\n1 Упрыгожце басейн унутры\n1.1 Аксэсуары для басейна\n2 Упрыгожце басейн для наваколля\n3 Як сумясціць басейн з садам або тэрасай\nУпрыгожце басейн унутры\nУ гэтым выпадку аздабленне басейна ўнутры звязана не толькі з пакрыццём, якое ёсць у яго, гэта значыць са сценамі і падлогай, але можна казаць і аб дэкаратыўных элементах, якія праплываюць праз яго.\nПачнем з сцены і падлогу. Як вядома, ёсць некалькі спосабаў іх ўстаноўкі: пліткай або фарбай. Што лепш? Што ж, калі мы толькі фарбуем яго, амаль заўсёды ў сіні тон, праблема ў тым, што праз год вам прыйдзецца фарбаваць зноўку ці максімум раз у два гады. Калі вы карыстаецеся пліткай, усё мяняецца, таму што яны супраціўляюцца значна больш, але вам таксама прыйдзецца чысціць іх, каб бруд не трапіла ў іх, а таксама абслугоўваць і ведаць, ці адвальваецца стык, ці плітка падае выкл. Акрамя таго, з дапамогай пліткі можна ствараць фігуры, звычайна на зямлі, якія прыцягваюць увагу, калі глядзець з краю.\nКалі б нам прыйшлося парэкамендаваць адзін з іх, гэта была б плітка.\nУ вас таксама ёсць магчымасць прадаваць спецыяльныя пластыкі для ўстаноўкі басейнаў. Яны павінны быць вельмі добра расцягнутымі і замацаваны ў лунцы басейна, бо ў адваротным выпадку яны могуць разарвацца, і вы страціце ўсю ваду ў басейне.\nY нельга забываць пра асвятленне, Паколькі некаторыя басейны змяшчаюць унутр святлодыёдныя ліхтары, каб яны загараліся ноччу і маглі выкарыстоўваць іх для купання.\nАксэсуары для басейна\nРаней мы ўжо казалі вам, што сам басейн можна ўпрыгожыць, а гэта тое, што мы можам пакінуць некаторыя элементы ў вадзе. Адным з іх могуць быць паветраныя шары з рознакаляровымі святлодыёднымі ліхтарамі розных памераў, якія надаюць яму чароўны выгляд.\nАле іншыя варыянты - гэта штучныя кветкі, якія імітуюць сажалку, ці нават пялёсткі кветак; або шары розных памераў ...\nУпрыгожце басейн для наваколля\nЯк вядома, басейн мае перавагу, але акрамя гэтага ёсць некалькі варыянтаў упрыгожвання. І вось тут мы дамо вам некалькі ідэй.\nДля пачатку вы можаце сачыць за гэтым краем з абранага матэрыялу (апрацаваная драўніна, камень, вонкавая плітка (не слізгае)), цэглу і г.д. зрабіць пашырэнне больш -менш вялікім (што дазваляе стварыць зону адпачынку вакол басейна).\nВам не падабаецца? У нас ёсць іншы варыянт. Напрыклад, пакінуць край і ўпрыгожыць басейн травой, такім чынам, што ўсё вакол яе - зялёны плашч. Або пасадзіце вакол яго расліны, калі вам не падабаецца трава. Цяпер праблема ў тым, што за раслінамі трэба даглядаць, і яны лёгка могуць забрудзіць ваду (лісце ападае, яны могуць расці да басейна, таму, калі вы не будзеце асцярожныя, яны ўварвуцца ў край краю) і г.д.).\nВадаспад, зроблены са сцяны, горкі або дошкі для дайвінга, ці нават фантан з пацешнай фігуркай, могуць быць іншымі спосабамі ўпрыгожыць басейн.\nГруша не забывайце, тым больш, бяспеку, Асабліва, калі ў вас ёсць дзеці ці жывёлы, якія могуць апынуцца ў небяспецы, калі яны ўпадуць у басейн. Таму многія вырашаюць прыкрыць або ізаляваць яго. Ёсць шмат спосабаў зрабіць гэта, хаця ўсе яны пазбаўляюць вас больш адкрытага погляду для бяспекі.\nАдным з лепшых з'яўляецца шкло, гэта значыць шкляны корпус, які дазваляе працягваць бачыць басейн і адначасова абараняць дзяцей ад падзення ў яго.\nДраўляныя агароджы таксама часта выкарыстоўваюцца, але калі размясціць іх на вялікай вышыні, гэта можа перашкодзіць агляду ў басейне не толькі звонку, але і ўнутры.\nЯк сумясціць басейн з садам або тэрасай\nНарэшце, мы не хочам пакідаць басейн як зону ў вашым садзе, і што ён не дапаўняе астатнія і здаецца больш падобным да шара. Як аб'яднаць частку басейна з астатнім садам, унутраным дворыкам, тэрасай і г.д.? Гэта лёгка, і ў вас ёсць некалькі спосабаў зрабіць гэта.\nСамы просты і распаўсюджаны - размясціць шлях, які вядзе вас ад выхаду вонкі да басейна. Вакол яго вы будзеце ўпрыгожваць элементы, якія адносяцца да басейна, вады і г.д. Гэта спосаб стварэння прасторы, якая таксама служыць арыенцірам для ўваходу або выхаду з яе.\nLa зеляніна таксама можа быць выкарыстана ў вашых інтарэсах. Ці можаце вы ўявіць сабе сад, поўны раслін і дрэў, і раптам, калі вы паварушыце некалькі вісячых галінак, вы апынецеся ў басейне? Было б стварыць чароўную і таемную прастору, каб толькі тыя, хто жыве ў доме, і тыя, хто запрашае, ведалі, што там ёсць басейн. Гэта надасць яму больш інтымнага характару, хоць вы павінны быць асцярожныя з месцазнаходжаннем, каб не ўрэзаць асабістае жыццё, паставіўшы яго побач з вонкавым плотам або каля дома суседа, які бачыць, як вы нахіляецеся праз акно.\nВы таксама можаце ўлічыць, асабліва калі басейн знаходзіцца каля ўнутранага дворыка або тэрасы, што ён з'яўляецца яго часткай, гэта значыць, што вы выкарыстоўваеце адзін і той жа падлогу, каб аб'яднаць дызайн і зрабіць так, каб басейн з'яўляўся часткай ўнутранага дворыка. Гэта ідэальны варыянт, калі ў вас няма шмат месца. Нягледзячы на тое, што ён прыносіцца ў ахвяру ў вегетацыі, ён павялічваецца ў амплітудзе. Вядома, расліны ў вас не скончацца, іх можна размясціць у кутах, на сценах і г.д.\nУпрыгожванне басейна падобна на афарбоўванне чыстага палатна з нерухомым элементам. І ўнутры, і вакол вы можаце рабіць некалькі спраў, і творчасць і функцыянальнасць павінны пераважаць. У вашым выпадку, як бы вы ўпрыгожылі басейн? Мы хацелі б, каб вы падзяліліся ім з намі.\nПоўны шлях да артыкула: Садоўніцтва на » Paisajismo » Ідэі ўпрыгожыць басейн\nЯк вырасціць грыбы\nЦытрынавая сасна (Cupressus macrocarpa var. Goldcrest)


Аўтуховіч пачне сухую галадоўку, калі не выканаюць ягоных патрабаванняў\n19.06.2010 / 11:46\nЗ 16-га чэрвеня галадуе Мікалай Аўтуховіч, які патрабуе тэрміновага лячэньня зубоў. Пра галадоўку Аўтуховіча паведаміў адвакат Павал Сапелка.\nАдміністрацыя спасылаецца на тое, што ў сьледчым ізалятары нібыта няма ўмоваў для гэтага лячэньня, між тым і ў шпіталь вязьня не кладуць. Мікалай Аўтуховіч накіраваў скаргу на імя намесьніка начальніка Дэпартамэнту выкананьня пакараньняў па мэдычнай частцы, але ягоная скарга нават не выйшла з ізалятару.\n«У выніку Мікалай Аўтуховіч абвясьціў галадоўку і праінфармаваў адміністрацыю ізалятара, што з 22-га чэрвеня можа перайсьці да больш рашучых дзеяньняў, — кажа Павал Сапелка. — Мікалай сказаў, што\nкалі не будуць выкананыя ягоныя патрабаваньні, ад аўторку ён пачне сухую галадоўку.\nА ягоныя патрабаваньні такія: сустрэча з намесьнікам начальніка дэпартамэнта выкананьня пакараньняў для вырашэньня праблемы пратэзаваньня зубоў».\n«Ня лепшым чынам. У яго баліць галава і пачалі абвастрацца тыя хранічныя захворваньні, якія ён набыў раней», — паведаміў адвакат Павал Сапелка.\nТым часам ў Шклоўскай калёніі з 15-га чэрвеня галадуе прадпрымальнік, сябра АГП Андрэй Бандарэнка. Зьвесткі пра акцыю пратэсту пацьвердзіла сястра вязьня Ірына, якая атрымала ліст ад брата. Бандарэнка патрабуе адмены прысуду, які лічыць незаконным. Адвакат Зьміцер Лаеўскі паведаміў наступную інфармацыю пра абскарджваньне прысуду.\n«Днямі я атрымаў копію касацыйнай пастановы. Нават адразу дзьве копіі — у ў Першамайскім раённым судзе і даслалі такую ж копію з Менскага гарадзкога суду, куды я скардзіўся, што не дасылаюць копіі. Я Андрэю напісаў ліст ў калёнію, патлумачыў сытуацыю і ў хуткім часе буду падаваць скаргу».\nВязень калёніі ў пасёлку «Воўчыя норы» пад Івацэвічамі Уладзімер Асіпенка на сувязь з сваякамі і адвакатам за гэты тыдзень не выходзіў. Адвакат Тамара Сідарэнка выказвае сваю вэрсію гэтага маўчаньня: «Ён ў карантыне і ня мае магчымасьці для ліставаньня ці тэлефонных званкоў».


Сэкс дапамагае змагацца са стрэсам\n03 сакавік 2012, 13:11\nУ вас пацеюць далоні, трасуцца калені, перасмыкаюцца вусны падчас выступлення? Ключ да кантролю над вашымі нэрвамі можа быць схаваны пад коўдрай.\nЗгодна з апошнімі дасьледаваньнямі, сэкс перад стрэсавай сытуацыяй, такой як, напрыклад, публічная прамова ці прафэсійнае сумоўе, можа ў значнай ступені аслабіць хваляваньне. Супакойвальны эфэкт можа трываць цэлы тыдзень.\nЦікава, як жа навукоўцы вымералі ўплыў сэксу на стрэс? Невялікай групе людзей было прапанавана штодзень на працягу двух тыдняў занатоўваць ўсе віды сваёй сэксуальнай актыўнасьці. Падчас стрэсавай сытуацыі, а менавіта публічнага выступу, ва ўсіх удзельнікаў экспэрымэнту замяраўся артэрыяльны ціск. Дадзеныя былі прааналізаваны ў адпаведнасьці з занатоўкамі сэксуальнай актыўнасьці інфармантаў і была выведзены заканамернасьці ўплыву розных відаў сэксуальнай актыўнасьці на артэрыяльны ціск.\nПаводле вынікаў дасьледаваньня, людзі, якія напярэдадні мелі полавы кантакт, былі больш стрэсаўстолівыя, іх ціск прыходзіў у норму нашмат хутчэй, чым у тых удзельнікаў, якія мелі нейкія іншыя формы сэксуальнай актыўнасьці. А тыя, хто ўстрымаўся ад усякіх сэксуальных праяваў, у выніку найцяжэй спраўляліся з ціскам у стрэсавай сытуацыі.\nЯк жа сэкс дапамагае пераадолець хваляваньне? Прычына ў аксытацыне, сэксуальным гармоне, які вылучаецца падчас полавага акту, дадае ўпэўненасьці ў сабе і сваіх сілах.\nАднак сэкс ня зводзіцца выключна да антыдэпрэсанту, вучоныя да гэтай пары вывучаюць уплыў сэксу на паводзіны людзей. Сэкс ня мусіць станавіцца самамэтай ва ўцёках ад стрэсу, асабліва, калі ён шкодзіць вашаму здароўю. Толькі здаровыя і бясьпечныя міжполавыя стасункі, якія суправаджаюцца шчырымі пачуцьцямі, прыносяць фізычнае і маральнае задавальненьне, пазытыўна ўплываюць на іншыя бакі вашага жыцьця.\nЯк зьменшыць рызыку хваробы Альцгаймэра\nЧым хутчэй — тым таўсьцей


Польшча перамагла Ізраіль, Левандоўскі б’е рэкорды | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗборная Польшчы прымала каманду Ізраіля ў рамках чацвёртага тура адборавага раўнда Еўра-2020. Чырвона-белыя ўпэўнена перамаглі, забіўшы чатыры мячы ізраільцянам і не прапусціўшы ніводнага гола ў сваю браму. Забітыя мячы на свой рахунак запісалі Кшыштаф Пёнтек, Роберт Левандоўскі, Каміл Грасіцкі і Дам’ян Кондзер. Падначаленыя Ежы Бжэнчэка працягваюць аднаасобна ўзначальваць групу G з 12 ачкамі пасля чатырох гульняў. Адзначым, што капітан зборнай Польшчы Роберт Левандоўскі пасля гэтай гульні ўзначаліў спіс бамбардзіраў нацыянальнай каманды. Для нападніка гэтая гульня стала 106-й у складзе нацыянальнай каманды. Па гэтым паказніку ён параўняўся з Кубай Блашчыкоўскім. Левандоўскі гуляе за зборную Польшчы з 2008 года. Таксама не менш за 100 гульняў за нацыянальную каманду правялі Міхал Жэўлакаў і Гжэгаж Лята.\nСярод іншых вынікаў адборавых матчаў адзначым мінімальную перамогу украінцаў над зборнай Люксембурга 1:0 – ужо на 6-й хвіліне гол забіў Раман Ярэмчук. Зборная Славеніі разграміла ў гасцях Латвію 5:0. Літоўцы ў Бялградзе прайгралі Сербіі 0:3. Чэхія з такім жа лікам разграміла Чарнагорыю, а Гішпанія – Швецыю. Зборная Беларусі свой матч 4-га тура ў групе С правядзе сёння на поле „Барысаў-Арэны” супраць каманды Паўночнай Ірляндыі. Гульню ў Барысаве будзе судзіць брыгада аўстрыйскіх арбітраў на чале з Харальдам Лехнэрам. Беларусы выйдуць на гульню, маючы ў пасіве тры паразы, а іх супернікі з’яўляюцца лідарамі групы С, святкаваўшы тры перамогі. Адну з іх паўночнаірляндцы здабылі ў хатняй сустрэчы з беларусамі – 2:1. Сустрэча на полі „Барысаў-Арэны” пачнецца ў 21.45. Пасля заканчэння гульні для заўзятараў будуць арганізавана бясплатная электрычка ў Менск, а таксама аўтобусы, якія затым развязуць менчукоў па спальных раёнах сталіцы.\nДраздоўская прывязе срэбра з Марсэля\nЛідар нацыянальнай каманды Беларусі па ветразевым спорце Таццяна Драздоўская заваявала срэбраны медаль у класе яхт „Лазер-Радыял” у фінале Кубка свету па парусным спорце, які прайшоў у французскім Марсэлі. На вышэйшую прыступку п’едэстала гонару ўзнялася спартоўка з Літвы Вікторыя Андрула. Бронзавы медаль дастаўся яхцменцы з Харватыі Алене Вараб’ёвай. Фінал Кубка свету ў Марсэлі сабраў больш за 300 спартоўцаў, якія змагаліся за перамогу ў розных класах яхт.\nМарозава вылецела з турніру ў Нілэрляндах\nБеларуская тэнісістка Лідзія Марозава і аўстралійка Сторм Сандэрс прайгралі ў першым раўндзе парнага разраду турніру ў нідэрландскім Хертогенбосэ. У матчы 1/8 фіналу беларуска-аўстралійская пара саступіла чэшскаму дуэту Барбары Штэфкавай / Крысціне Плішкавай – 2:6, 6:1, 8:10. Дзясятая ракетка планеты беларуска Арына Сабаленка стартуе ў адзіночным разрадзе гэтага турніру. У першым раўндзе яе суперніцай будзе аўстралійская тэнісістка Дэстані Аява.\n“Голдэн Стэйт» зноў страціў Дзюранта, але перамог «Таронта»\nУ пятым матчы фінальнай серыі плэй-оф НБА дзеючы чэмпіён „Голдэн Стэйт” дамогся цяжкай перамогі над „Таронта” 105:106 на канадскім паркеце. Статыстыка Стэфа Кары – 31 ачко + 8 падбораў + 7 перадач. Кевін Дзюрант вярнуўся ў склад пасля траўмы, аднак у пачатку другой чвэрці здарыўся рэцыдыў і ён пакінуў арэну.


18.07.2019 / 13:34\nДзіцячы цэнтр развіцця «ТрыЧатыры» адкрыецца ў сталічным мікрараёне Каменная Горка ў пачатку верасня. Кансультантам і адным з арганізатараў праекта з'яўляецца алімпійская чэмпіёнка Сочы-2014 па фрыстайле Ала Цупер.\nУ цэнтры будуць займацца дзеці ад 2 да 12 гадоў. Праграма для дзяцей ад двух да шасці гадоў накіравана на агульнае фізічнае развіццё. А ўжо ў старэйшых групах будзе акцэнт на гімнастыку.\nУ праграме цэнтра спартыўная гімнастыка, аздараўленчая гімнастыка, эстэтычная гімнастыка, фрыстайл, акрабатыка і паркур. Для кожнай групы сфарміравана ўласная праграма, якая ўлічвае асаблівасці і патрэбы дзяцей кожнага ўзросту. Заняткі будуць праводзіць дасведчаныя трэнеры. У падборы персаналу і падрыхтоўцы праграмы ўдзельнічала непасрэдна Ала Цупер, сцвярджаюць у цэнтры.\n«Я былы афіцэр і мне сорамна»: гендырэктар БАТЭ выкінуў сваю вайсковую форму 3\nЛукашэнка — членам Рады бяспекі: А як ваеннаму чалавеку дзейнічаць? Мне што рабіць у гэтай сітуацыі? 3\nЛукашэнка: Адзінае, папрашу і міністра, і іншых: мы ўсё ж такі славяне, калі ўжо чалавек упаў і ляжыць, яго не трэба збіваць 9\n14.08.2020 / 20:05\nНеадекватность зашкаливает. Очнись, мы хотим жить с адекватным п…\nКомпенации выплачивать будут?!\n14.08.2020 / 20:04\nУже это не проходит. "Я не знал", "Мне не сказали". Не чего ново…\n14.08.2020 / 20:02\nСаша , ты пераблытаў усе!Ты усведамляеш сябе дзяржаўным строем, …


Слухайце штотыднёвую праваабарончую праграму “Людзьмі звацца!” на хвалях Радыё Рацыі\nhttp://spring96.org/be/news/39945 2010 2010-12-21T15:17:49+0200 2010-12-21T15:17:49+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/racyja-2.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nКожны аўторак у эфіры незалежнай радыёстанцыі “Радыё Рацыя” - праграма “Людзьмі звацца!”, якая асвятляе падзеі, датычныя правоў чалавека на Беларусі. Час выхаду ў эфір – 15-05 (паўтор - серада 0:05-1:00 і субота 7:05-8:05). Таксама ў гэты час яе можна слухаць праз інтэрнэт на сайце www.racyja.com.\nЧарговы выпуск праграмы “Людзьмі звацца!” ад 21 снежня цалкам прысвечаны выбарчай тэматыцы.\nУсе этапы прэзідэнцкай выбарчай кампаніі пільна адсочваліся і аналізаваліся прадстаўнікамі неззалежнага назірання “Праваабаронцы за свабодныя выбары”. Заключныя высновы былі агучаныя падчас прэс-канферэнцыяў, што адбыліся 19 і 20 снежня. Апошнія падзеі ў сталіцы Беларусі не выклікаюць святочнага настрою, які звычайна бывае напярэдадні светлага дня Божага нараджэння. Рубрыка "Час выбару" гэтым разам складаецца з двух частак: у першай гаворка пойдзе пра вынікі датэрміновага галасавання, падведзеныя прадстаўнікамі кампаніі "Праваабаронцы за свабодныя выбары" (адмысловая прэс-канферэнцыя прайшла 19 снежня); другая распавядае пра паслявыбарчыя падзеі - Плошчу-2010, жорсткі разгон, массавыя затрыманні са збіццём і новы ўсплеск адміністрацыйнага пераследу.\nДалей у праграме гутарка з кіраўніцай інфармацыйнай службы Нарвежскага Хельсінкскага камітэту Бэріт Ліндеман, якая прыехала пабачыць на ўласныя вочы, як праходзілі выбары ў Беларусі. Плошча-2010 і яе наступствы шакавалі замежных праваабаронцаў.\nЗавершыць праграму агляд прэс-канферэнцыі, што 20 снежня прайшла на сядзібе Партыі БНФ. На ёй кандыдаты ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь альбо прадстаўнікі іх выбарчых штабоў выказалі свае меркаванні і агучылі свае заявы па падзеях, якія адбыліся ў Менску ўначы пасля выбараў. На прэсавай канферэнцыі выступілі Рыгор Костусеў, экс-кандыдат ад Партыі БНФ, прадстаўніца выбарчага штабу Уладіміра Някляева і кампаніі “Гавары праўду” Святлана Навумава, жонка Някляева Вольга, а таксама прадстаўнік выбарчага штабу Віталя Рымашэўскага Вадзім Кабанчук.\nУ музычных паўзах прапануем кампазіцыі гуртоў з пранікненым жаночым вакалам гуртоў Індыга, Індра і Нака.\nРадыё Рацыя – першае незалежнае інфармацыйна-забаўляльнае FM-радыё ў Польшчы на беларускай мове. Галоўнай мэтай Беларускага Радыё Рацыя з’яўляецца стварэнне грамадзянам Беларусі доступу да незалежнай інфармацыі аб падзеях і развіцці сітуацыі ў Беларусі, Польшчы, Еўропе ды свеце.\n21.12.2010 Тэгі: праваабаронцы, свабода слова, выбары прэзідэнта-2010