Запісы ў нататніку Манэ\nЛюбая літаратура — ёсьць рэакцыя на свой час. Літаратура бывае па-над часам; па-за часам — не. Чым больш упарта пісьменьнік імкнецца абстрагавацца, папрароцтваваць, тым больш прывязанымі робяцца ягоныя творы да часу. Добра, калі яшчэ — рэха; бывае й просты адбітак. Літаратура — ня ўсё, усё — далёка не літаратура. Проста так ніхто ня піша. Дзіўна, калі пад гатовы твор падганяюцца мэты — і твору выдаецца іншая роля. З кілбасы кісялю не зварганіш.\nПадабаюцца мастакі. Той жа Манэ, Шагал, Ван-Гог, Далі. Так хто — з астатніх. Падабаецца Андрэй Ганчар. Але падабаюцца ня ўсе, хто робіць нешта, чаго ня ўмею я.l l l\nСтаю ля вітрыны кнігарні, гляджу вокладкі з залатымі літарамі: Караткевіч, Каэльё, Шэксьпір. У шыбіне бачу — нехта падкрадаецца да мяне ззаду. Думаў, мо які кадэбэшнік ці ліцэіст. Схапіў адбітак мяне ў ахапку. Апынулася — Т. Займаемся зараз у яго дома. Кватэра інтэлігентная — як і сам. Зайшла гаворка: параўнаць Талстога з Дастаеўскім. Параўнаць ксеракс з прынтэрам.\nБаліць жывот. Выходзіць зло, нараджаецца ідэя. Як у Галубовіча: табе забалела — некаму адпусьціла. Божа, хай бы так і было!\nЛекцыя па гісторыі. Свабода, роўнасьць, братэрства. На стале — мінералка, піражкі з бульбай. Ліцэй. На сьцяне — Пагоня. За сьцяной — аддзел «Віно-гарэлка». Стол круглы, дакладней, авальны. «Прозаседавшиеся...». Прапускаю пад майкай навушнікі ад дыктафону. Слухаю, пішу. Настаўніца цешыцца, што шмат пішу. «Все довольны, все смеются». Гаворым пра Напалеона, Стэндаля. Робім нешта не для Ліцэю — для дзяцей. Сваіх.\nЁсьць усё ж такі рэчы, якія немагчыма прабачыць. Дзіўна — асэнсоўваеш іх значнасьць, агіднасьць, страшэннасьць далёка не адразу. Тады тое ўжо не падаецца зласьлівым. «Я табе гэта прыпомню», — кажуць у маёй вёсцы. Крыўда — тое ж зло — лезе глыбока ў нутро. Пэўна, трэба ўмець прабачаць. А таксама даіць карову і страляць з аўтамату.\nЛюбоў і каханьне — рэчы спрэчныя, самастойныя, ды не заўсёды ўзаеманеабходныя. Часьцей жа любіш, бо кахаеш. Спрэчна кахаць — бо любіш. Ці можна закахацца ў чалавека, якога любіш? Каханьне, падмацаванае любоўю — самае моцнае, працяглае ды сьвежае.\nПытаньне на мой адказ ведае, што мне лепш яго ня ведаць.\nМама кажа: ня пі кавы. І не дае піць. А сама п’е. П’ю каву — у кавярні, у сябра Сашкі, у бабулі. І бабуля кажа — ня пі кавы. А сама п’е. ды мне дае. Кажа, часам можна. Абураецца, што мама не дазваляе. Кажа, што мама шкадуе. Бо сама ж п’е. А мне не дае. Кажа: ня пі кавы... Забыць Герастрата.\nВымотваюся дарэшты — і кладуся спаць. Каб так: лёпнуцца ў ложак — і вырубіцца, адлучыцца. Уцёкі ад думак, ад кону. Урбаністычная сімфонія: дзьме ветрык, амаль па Райнісу, і аўто ў двары ўзрываюцца паліфаніяй сігналізацыяў. Не нервуе. Не пераймаюся, што сплю мала. Кожнаму — кожнае.\nЗаканамернасьць: калі чалавек зьдзіўляе цябе — ну, хаця б зьнешнім выглядам, — то й ты яго дзівіш тым жа. У трамваі п’яны мацюкаецца, балансуе між парэнчамі. Мужчына гадоў пад 30 у спартовым касьцюме робіць яму заўвагу. Па-беларуску. Без памылак. Часьцей — наадварот. Сходжу, іду на Управу. На сейфе — два мацюгальнікі. Бел-чырвона-белыя.\nЕдзем на ўрок хіміі да выкладчыцы дадому. Застралі ў ліфце. У сямёх. Сядзелі мо з паўгадзіны. Размаўлялі пра Мендзялеева. Выкладчыца цісьне гузік «Вызов». Дысьпетчарка язьвіць: «Ну што, застралі?!» «Застралі», — кажам. «А колькі вас там?». Паўза. Настаўніца кажа: пяць. Дысьпетчарка ўзрадавалася: «Даскакаліся? Ну дык і сядзіце!» Але манцёра прыслала. Хімія ў Гуманітарным ліцэі.\nУ метро гляджу людзям у вочы. Доўга й нахабна. Людзі ловяць мой позірк ды тут жа ўхіляюць уласны. Гляджу людзям у вочы — ашукваю сам сябе.\nНяня малодшага дзіцёнка Барыса Пастарнака — беларуска. Пастарнак любіў казаць: «дзіцё».\nМіжволі згадваецца й Арына Радыёнаўна. На каго яна марнавала час? Усё — дзеля «плюнь — да поцелуй»? Пастарнака вымусілі адмовіцца ад Нобелеўскай прэміі. Пушкіну яе й не прапаноўвалі. Багдановіч, дарэчы, — не Народны паэт. І не БССР.\nНя хочацца пісаць пра каханьне, бо — не накахаўся яшчэ.\nФатаграфую Сяргея Законьнікава. Кажу: на гэтым здымку вы падобныя да Пастарнака. Недачувае. Пашкевіч яму паўтарае: на гэтым здымку Пастарнак падобны да вас. Пачуў...\nВосень — бабіна, дзедава лета. Займацца самалекаваньнем — справа тайная. Асадкі, каштаны, каньяк. Масты, аркі, ліхтары. Згадваю Вільню — хоць і ня трызьню наміналам. Не атрымліваецца ніколі нікому нічога не даводзіць. Праводжу заняткі ў школе. Цяпер дзеці ведаюць, што ну яе — вуліцу Панамарэнкі.\nСёньня модна паміраць. «А в наши дни и воздух пахнет смертью»,— як пісаў Пастарнак. Модна, як сказаў Сёмуха, піць столькі воцату, каб пасьля адкачалі. «У той дзень я памёр упершыню», — піша Зьміцер Падбярэзкі. Як жа вы, Зьміцер, памерлі? А хто ж мне тады даваў рэкамендацыю, калі я ўступаў у БАЖ?\nІ. хоча памерці. Гаворым. Кажа: памерці хачу, але самагубства не хачу. От, каб быў такі спосаб... Супакойваю: каб такі спосаб быў, я б з табой тут зараз не размаўляў. Верыць. Весялее.\nЛюблю наіўных людзей. Наіўным цяжка. Іх часта труцяць адмоўнай энергіяй. З наіўнымі эгаістычна цікавей: ім можна адкрыць нешта новае. Зьдзівіць. Людзям хочацца зьдзіўляць. У сьвеце гэтым выжываюць адно геніі ці амёбы. Каб жыць, каб быць, трэба быць таленавітым акторам. Ці наіўным. Каб зьдзіўляць наіўных.\nДзяўчына шукае мужчыну, які пахне так, як і ейны бацька. Хлопец шукае дзяўчыну, якая выглядае гэтак, як і ягоная маці. Дзяўчына рэагуе на пот. Хлопец — на сьмех у адказ няўдалым жартам. Сярэдні век нашай жанчыны — 74 гады. Мужчыны — 58. Пасьля растаньня хлопец выходзіць з дзяўчыны перагарам. У хлапцоў бывае трохі іначай.\nГарбата з вяршкамі, кава з вершамі. Малюнкі на шпалерах — як напамін пра свабоду. Ліхтары ўсе гараць — так нецікава. Уначы халодна — каб спалі. Удзень сонца — каб верылі. Ды таксама халодна. Аўтобус з замерзлымі-спацелымі шыбінамі. Тут свае сезоны, свае колеры й свае матывы. Круг ня рухаецца. На паваротах ён — адзіны нерухомы тут.\nНачная вуліца. Трактар едзе па тратуары. Падымае пыл, апускае зоры. Людзей — рэдка спаткаеш. Можна й падумаць. Знаёмыя дамы — і з імі многае зьвязана. Слушна кажа бабуля — дзеўку трэба выбіраць, каб праводзіць блізка было. Не хачу правяраць, у каго мацнейшыя: нервы, рукі, пачуцьці.\nНя дай Божа нікому — каханьня па інерцыі. Гэта завецца: дзякуй табе, што я цябе кахаў. Узрост — мера цынізму, банальнасьці, досьведу. Вейкі, жылы, паветра — удалы матыў для маладосьці. У рэдакцыі спаткаў М. Кажа: нармуль, я у тваім веку паміраў штодня. Але дзеці пераўзыходзяць бацькоў. Усё ў нас атрымаецца.\nКалі патрыярху яўрэйскай — на ідыш — літаратуры Рыгору Рэлесу стукнула 90, Рыгор Барадулін у віншаваньні пажадаў яму пражыць 100 гадоў. Рэлес адказаў: «А я вам – 120!» Клас! Я неяк спытаў у Рэлеса, што ён зразумеў за гэтыя 90 гадоў. Стары педагог адказаў: «Ведаеце, не хачу ў вашым узросьце расчароўваць вас сваімі думкамі».\nТак — пэўныя пачуцьці абвастраюць усе астатнія. Але, ці варта? Задужа войструю іголку цяжка памацаць. Месяц і ліхтар — на здымках роўныя. Але Месяцу прысьвечана непамерна больш вершаў. Можна бясконца казаць: усё,— і назаўтра вяртацца, узнаўляць сістэму. Без разьвіцьця. Без усяго.\nДэжа вю — страшная рэч. Не прымаю ўсур’ёз ды наперад ведаю, пра што буду шкадаваць. На пытаньне, тэлефоннае «Як маесься?» адказваю звыкла: «Пакуль жывы». Я не паэт — я хачу, каб мяне кахалі.


Экскурсіі - chyrvony.by\nАўтар: Дзмітрый. Дата публікацыі: 01 Красавік 2018 .\nАўтар: Кацярына. Дата публікацыі: 16 Люты 2018 .\nПастырскае пасланне арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікі пост 2019 г.\nАўтар: Дзмітрый. Дата публікацыі: 06 Сакавік 2019 .\nАўтар: Дзмітрый. Дата публікацыі: 25 Люты 2020 .\nАўтар: Кацярына. Дата публікацыі: 28 Люты 2017 .


https://spring96.org/be/news/53107 2012 2012-06-09T14:49:55+0300 2012-06-09T14:49:55+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\n“Шмат разоў я бачыў паперку, што ў іх вісіць з нормамі харчавання. І без дбайнай экспертызы нельга паверыць, што напісанае адпавядае таму, што даюць. Хаця выглядае абед даволі прыстойна: катлета пахне катлетай, але суп такі... дамашнім яго не назавеш. З кашаў толькі авёс выглядае нядрэнна, усё астатняе — гаўно. Але зазаначу, што ў часы дэфіцыту давалі грэчку”. - успамінае Вінаградаў\n09.06.2012 Тэгі: умовы ўтрыманьня, пенітэнцыярная сістэма


Успаміны паэткі Ганны Новік “З перажытага” (Заканчэнне) – RH.by\nУспаміны паэткі Ганны Новік “З перажытага” (Заканчэнне)\nПрацягваем знаёміцца з вытрымкамі з успамінаў паэтэсы Ганны Новік, якой 25 сакавіка споўнілася б 100 год.\nПачатак: Успаміны паэткі Ганны Новік “З перажытага”…\nЗ білетам у Вільню дапамог вучань\nПад канец сёмага класа арганізавалася экскурсія ў Вільню. Білет каштаваў сем злотых, і я не магла паехаць. Колькі разоў пасылалі за мной дзяўчат. Мне не хацелася прызнацца, што ў мяне няма сямі злотых. Я знаходзіла прычыны.\nУрэшце прыйшоў мой вучань Антэк, паклаў у кішэню сем злотых. Адчуваючы да яго сімпатыю, я не адмовілася. Трэба сказаць, што ён быў адметны сярод вучняў ростам і вопраткай. За тры дні нашага знаходжання ў Вільні я бачыла ў ім сябра, гатовага мне дапамагчы ў любы час.\nЯк жылі пры Польшчы\nУ кожнай гміне быў пастарунак паліцыі – у ёй камендант і 6-8 паліцаяў. Усе парадкі ў вёсках наводзілі паліцэйскія, глядзелі за санітарнай гігіенай. У кожным двары павінна была быць бочка з вадой і вешка (венік на высокай жэрдцы) для тушэння пажараў. Калі выганяць у поле жывёлу, неабходна было адразу сабраць увесь памёт, ачысціць вуліцу і двары.\nСялянскі побыт заставаўся ранейшым: былі жорны, ступы з таўкачамі, у якіх таўклі крупы з ячменю (панцак). У кожнай вёсцы было шмат краўцоў, шаўцоў, бондараў, былі ганчары, бо ўвесь малочны посуд быў з гліны. Гаршкі ўсе былі гліняныя, міскі – таксама, лыжкі драўляныя. Асвятленнем была лучына або капцюшка, пры ёй пралі вечарамі і ткалі па меры магчымасці. Кожная жанчына, акрамя гэтай работы, павінна была ўмець шыць, ткаць і круціць паясы.\nУ гарадах было шмат беспрацоўных, якія атрымлівалі грашовую дапамогу, а ў вёсках – шмат жабракоў. Зямельныя надзелы ў сялян былі ўсе шнуравыя і за маёй памяццю ўжо дзяліліся не ўздоўж, а ўпоперак кавалкамі, бо ўздоўж атрымліваліся вельмі вузкія, па іх нельга было праехаць з канём.\nПольскія вайскоўцы, якія ўдзельнічалі ў вайне за Беларусь, атрымалі лепшыя землі і называліся асаднікамі. Асаднікі не паспявалі апрацоўваць зямлю сваёй сілай і наймалі сялян. Жанчына – маці ў сям’і – мела права толькі на сёмую частку маёмасці, а дзяўчаты – ніякіх правоў.\nТак хацела вучыцца, што пайшла па даведку да ксяндза\nВось у гэты час я закончыла польскую сямігодку, вельмі спадзеючыся, што паступлю ў гімназію. Аднак вучоба ў гімназіі каштавала вельмі дорага, і я звярнулася ў Віленскую ўніяцкую, дзе часамі прымалі бясплатна. Але туды бралі каталікоў, а маё праваслаўнае веравызнанне не падыходзіла.\nЯ звярнулася з просьбай да куранецкага ксяндза, каб ён падрыхтаваў мяне каталічкай. Падрыхтоўка ішла нядоўга, бо я добра валодала польскай мовай, і па нейкім часе ён мне выдаў даведку, што я прыняла каталіцкую рэлігію. Даведку я паслала ў гімназію, але мне адказалі, што дзеці сялян маюць апошняе права.\nЯ не траціла надзеі. Па лацінскай мове рыхтавалася самастойна, па нямецкай таксама. Але тое, што я належала да падпольнай рэвалюцыйнай арганізацыі, прымушала мяне сумнявацца. Сумненні мае спраўдзіліся – за намі пачалі сачыць паліцаі. Кожную беларускую пастаноўку – мы іх ставілі часта – наведвала паліцыя. Мы свядома ставілі іх бясплатна, хоць і кватэру для гэтай справы атрымлівалі таксама дарма.\nЯ працягвала сваю адукацыю, бо не было да каго звярнуцца па дапамогу, усе польскія настаўнікі насцярожана адносіліся да мяне.\nУ лагеры для беспрацоўнай моладзі\nТак мая адукацыя спынілася на 7 класах аж да 1936 года. У 1935 годзе я напісала заяву ў Міністэрства працы аб прыёме мяне куды-небудзь на работу, бо мне вельмі не хацелася вяртацца на падзёншчыну. Мне прыйшлі дакументы, у якіх было накіраванне ў Варшаву ў лагер працы для беспрацоўнай моладзі, і чыгуначны білет.\nТак у пачатку 1935 года я апынулася ў Варшаве. Гэты лагер працы ўтрымліваў 200 дзяўчат па розных спецыяльнасцях. Тут была кравецкая майстэрня, шавецкая, трыкатажная, пашывачная, кухня, пральня. У лагеры быў агарод, на якім таксама працавалі дзяўчаты. Быў усяго адзін мужчына – начны вартаўнік.\nУ лагеры выходзіў часопіс, які называўся “Юнак”. Я змяшчала там свае вершы. Беспрацоўе пазнала так, як яно ёсць. Да нашай кухні ў час абеду падыходзілі сотні беспрацоўных бацькоў, дзяцей, чакаючы астаткаў ад нашага стала, і так даволі беднага.\nПлацілі нам па пяць злотых у месяц, з іх палову давалі на рукі, а палову клалі на ашчадкніжку, якую выдавалі пры выездзе з лагера. Культасветную работу вялі рэгулярна. Вечары ля вогнішча называліся “акадэміяй”. У мужчынскім лагеры, які размяшчаўся ў 30 кіламетрах ад нас, раз у месяц арганізоўваліся танцы і тады па нас прысылалі машыну.\nТолькі кожную нядзелю мы павінны былі хадзіць у касцёл і стаяць там у страі, пакуль ішла імша. Таксама строем мы ішлі туды і вярталіся. Была вялікая бібліятэка, выпісваліся газеты, часопісы, быў Дом культуры, які зваўся “Святліца”.\nЗіма ў лагеры пачалася з таго, што і да нас завітала беспрацоўе. Не прывезлі матэрыялу ў пашывачную, нітак у трыкатажную. Тое, што вырасла ў агародзе, мы даядалі, і невядома было, што будзе заўтра. За ўвесь год з дому я не атрымала ні аднаго пісьма, а тут раптам прыйшло пісьмо ад бацькі: “Вяртайся дадому, сястра захварэла на эпілепсію”. Я ведала, што гэта за хвароба, і ўяўляла сабе сястру хворай і бездапаможнай.\nДа гэтага часу прыехала з міністэрства начальства, сабрала нас на пляцы і аб’явіла, што лагер закрываецца. Так я зноў апынулася дома.\nЗімой 1936 года мы зноў актывізаваліся і распачалі падпольную работу: праводзілі агітацыю супраць хутароў, ставілі беларускія п’есы, выпускалі часопіс і праводзілі свае сходы.\nХутка мы даведаліся, што нас збіраюцца арыштаваць. Задумаліся: чакаць нам арышту ці ўцякаць праз мяжу ў Савецкі Саюз. Мы рашылі ўцякаць. 25 чэрвеня 1936 года арганізавалася 12 хлопцаў і я, нанялі пераводчыка з Кастык і пайшлі за мяжу. Наша спроба нам не ўдалася, і мы вярнуліся.\nНа другі дзень на досвітку нас усіх арыштавалі і прывезлі ў куранецкую паліцыю на допыт. Тры дні мяне трымалі на допыце. На сняданне далі мне хлеба і селядца, памясцілі ў асобную камеру, дзе стаяла адна цвёрдая кушэтка. Я паснедала гэтым хлебам з селядцом. Апоўдні мяне пачала стамляць дзікая смага.\nКожны допыт пачынаўся па-свойму. Пыталіся, хто пасылаў за граніцу, з якога месца, з якім заданнем. А так, як мяне ніхто не пасылаў, я не магла нічога сказаць. Я чула праз сцены крыкі хлопцаў, якіх білі, адчувала вінаватасць перад імі.\nПрысудзілі два гады і 8 месяцаў зняволення\nНа трэці дзень арышту мяне прывезлі ў Вілейку ў турму. Зусім знясіленую мяне прывялі ў суд. Прыйшлося доўга чакаць, калі мяне выклічуць. Пажылы паліцэйскі, што сядзеў побач, задрамаў. I мне прыйшла думка ўцячы. Я паднялася і выйшла на вуліцу. Самы блізкі лес – вілейскі могільнік, куды можна было ўцячы. Я прыкінула, што за гэта будзе, што арыштуюць маіх бацькоў, сястру, зловяць мяне – тады, пэўна, пакаранне павялічаць. Я вярнулася.\nВечарам мяне выклікалі да суддзі. Амаль нічога не пытаючыся, ён напісаў паліцэйскаму запіску і сказаў коратка: “У турму”. Я была сёмай жанчынай у былой адзіночнай камеры.\nТак пачыналася маё турэмнае жыццё. Аднойчы мяне павялі на допыт. Следчы ўдарыў мяне з размаху па твары. Я не ўтрымалася на нагах і ўпала скроняй на кант стала. Са скроні пацякла кроў. Допыт быў перапынены. Зрэнка майго правага вока схавалася за пераносіцу. Я пачала ім дрэнна бачыць.\nЖанчыны з камеры лячылі мяне, як маглі. Цэлы месяц цягнулася следства. Нарэшце быў суд у Крывічах. Я не наймала адваката. Мне прысудзілі два гады і 8 месяцаў зняволення.\nХлеба – 400 грамаў у суткі або супу з гароху, перапоўненага чарвякамі. Літр кавы. Камера была паўночная. У куце ля парога – параша. У турэмную лазню нас вадзілі 1 раз у 2 тыдні.\nПраз 2 гады і 8 месяцаў я вярнулася дамоў. Выпусцілі мяне пад заклад паліцыі, і я павінна была з’яўляцца туды і казаць, чым буду займацца, у што апранацца і дзе буду жыць. Праз пару тыдняў я ўладкавалася да краўца ў Балашы. Мы шылі сярмягі, штаны, курткі з саматканага палатна, якое называлася сукном.\nАднойчы прыйшла паліцыя, пагаварылі з гаспадаром, і ён сказаў, што адмаўляе мне ў працы, не хоча мець з паліцыяй сутыкнення. Я вярнулася дамоў, бацька дапамог мне купіць старую швейную машынку, і я пачала шыць.\nВыбралі дэпутатам Народнага Сходу\nУ 1939 годзе пачалася вайна Польшчы з Германіяй. ІІалякі ўзмацнілі пошукі падпольшчыкаў, і ўсіх арыштоўвалі. Гэта пагражала і мне. Я пакінула сваю хату і, як іншыя, тулялася па суседніх вёсках.\n17 верасня 1939 года савецкія войскі перайшлі граніцу і забралі пад сваю апеку Заходнюю Беларусь. Мяне выбралі дэпутатам Народнага Сходу і паслалі ў Беласток. З’езд у Беластоку працаваў тры дні і вынес рашэнне – далучыцца да Савецкай Беларусі, а тым самым – да СССР.\nВярнуўшыся, мы наведалі вілейскую рэдакцыю, дзе і расказалі пра свае ўражанні. Пасля нас прызвалі на працу. Я рашыла адразу арганізаваць гандаль, але праз месяц прыехала група пісьменнікаў з Мінска, знайшлі мяне і даручылі райкаму перавесці мяне ў Куранецкае райана на ролю інспектара, які валодае польскай мовай, бо настаўнікі былі палякі.\n22 чэрвеня 1941 года ваенкамат сабраў усіх на плошчы ў Куранцы і аб’явіў аб пачатку вайны з немцамі. Пачалася падрыхтоўка да эвакуацыі. Непакой агарнуў усіх, але асабліва настаўнікаў-яўрэяў. Яны першыя падаліся на ўсход, ніхто не хацеў заставацца пад немцамі. Праз два дні ў Куранец з’явіліся нямецкія разведчыкі. Гэта былі не тыя немцы, якія прыходзілі ў 1914 годзе. Гэтыя былі страшэнна жорсткія і не лічыліся ні з кім. Я ўжо тады была замужам.\n…У мяне нарадзілася дачка. Я ўлілася ў партызанскі атрад па дакументах з 1943 года, хаця і раней лічыла сябе партызанкай. Калі памерла дачка, я хадзіла на заданні, рысавала карты Вілейкі, Куранца, Княгініна, давала звесткі аб колькасці немцаў у гарнізонах, аб іх узбраенні, удзельнічалі ў партызанскіх налётах на нямецкія гарнізоны.\nЛедзьве засталася жывой\nУ 1948 годзе ў Варонічах арганізаваўся калгас, і яго старшынёй абралі мяне.\n…У 1949 годзе бандыты напалі на старшыню Кузміцкага сельсавета, адабралі ў яго паляўнічую стрэльбу. Старшыню адразу знялі з работы, і сельсавет застаўся без кіраўніка. Старшыня райвыканкама прывёз на сход дэпутатаў свайго кандыдата, але дэпутаты выбралі мяне.\nПалова людзей знаходзілася ў зямлянках, і акрамя жанчын, інвалідаў і падлеткаў не было каму працаваць. “Пайшлі” планы лесавывазкі, лесапавалу, і гэтай справай займаліся жанчыны. Памятаю, брыгада жанчын з Іжы пілавала лес у Варонічах і таксама вывозіла яго або да ракі, або на чыгуначны прыпынак.\n…У лясах у той час яшчэ блукалі ўзброеныя банды. У 1948 годзе, вяртаючыся з Куранца з нарады, я трапіла ў рукі гэтых бандытаў. Iх было сем чалавек. Мяне павезлі ў лес. Сонца ўжо заходзіла. Я ў думцы ўжо развітвалася з жыццём. На шчасце, сярод іх быў мой аднакласнік. Ён назваў мяне сваёй швагеркай. Так я засталася жывой.\nУ 1950 годзе пачалі арганізоўваць палітаддзелы МТС. Мяне выклікалі ў абкам, накіравалі ў Крывіцкі раён памочнікам начальніка палітаддзела. Тут я адпрацавала чатыры гады.\nУ 1952 годзе аднойчы летам трапіла зноў у рукі бандытаў, але цудам засталася жывой. Партыйцы ніяк не маглі паверыць, парэзаўшы мне грудзі, што бандыты пакінулі мяне жывой.\nУ 1954 годзе ліквідавалі палітаддзелы. Па стану здароўя я вымушаная была звольніцца, паехала дадому ў Варонічы, дзе імкнулася жыць спакойна.\nУ 1957 годзе мне вызначылі другую групу інваліднасці. Я траціла увесь свой час на вершы, якія пасылала ў часопіс “Полымя”, дзе іх ахвотна друкавалі. Тады ж было напісанае апавяданне “Карэспандэнт”, якое абмяркоўвалася на сходзе пісьменнікаў і атрымала станоўчую адзнаку.\nУ 1960 годзе мяне прынялі ў Саюз пісьменнікаў Беларусі, выдалі першы зборнік “Мае вёсны”. У гэты зборнік увайшлі вершы пасляваенных год, а таксама даваенныя.\nУ 1966 годзе здароўе маё палепшылася, і я пайшла на працу ў вілейскую аптэку па рэалізацыі медыкаментаў у Варонічы, дзе быў аптэчны пост. Вось тут і спатрэбілася лацінская мова, якую я вывучала ў 1930 годзе. 12 год я прабыла на гэтай рабоце і ўвесь час не пераставала пісаць у “Полымя”, а потым і ў раённую газету.\nАпошнія 20 год я супрацоўнічала з раённай газетай, не маючы права быць штатным карэспандэнтам, таму што была інвалідам другой групы. У 1990 годзе ў мяне здарыўся інсульт, а ў 1993-м – другі. У пачатку 1994 года мне пацвердзілі другую групу, не абяцаючы папраўкі. Супрацоўніцтва маё з рэдакцыяй спынілася. Так я сустрэла свае 80-годдзе.\n3 1970 года, акрамя вершаў, я пісала аповесць “Другая сустрэча”, якая адлюстроўвае пасляваеннае жыццё на Вілейшчыне. Фрагменты аповесці друкаваліся ў часопісе “Полымя” і ў раённай газеце “Шлях перамогі”. Аповесць яшчэ не закончаная, не ведаю, ці змагу яе скончыць, але хачу спадзявацца.\nПредыдущая статьяМаладзечна. Як вы паставіцеся да курсаў беларускай мовы?\nСледующая статьяМядзел. На адкрыцці выставы маладзечанскай мастачкі разам спявалі хоры з царквы і касцёла


Культура - Ці стане “Беларусьфільм” кінафабрыкай?\nРэканструкцыя абяцае новыя перспектывы\nЗасталося завяршыць тонстудыю з найноўшай сістэмай шматканальнага гуку Dolby Atmos, дарабіць падлогу ў адным з павільёнаў, сям-там падфарбаваць, прыбраць, памыць, паставіць мэблю — і, нарэшце, адкрыць галоўны корпус на праспекце Незалежнасці.\n“Усе працуюць на тое, каб паспець у тэрмін”, — кажа Ігар Поршнеў, які на гэтым тыдні правёў для журналістаў экскурсію па валоданнях “Беларусьфільма”. Пад (сімвалічным?) дажджом мы прайшліся па яшчэ неакультуранай тэрыторыі, трапілі ў брудную пясочную мешаніну, наслухаліся натуральных для будаўнічых работ шумоў, праз якія не было чуваць экскурсавода, паглядзелі агромістыя павільёны, покрадкам памацалі рукамі багаты беларусьфільмаўскі рэквізіт. Рабочыя працуюць ужо на завяршальным этапе рэканструкцыі. Адзін з іх нават накрычаў на нашу групу: маўляў, няма чаго тут перашкаджаць! Гэта зразумела: да дня X засталося менш за месяц, таму нельга губляць ні хвіліны.\nУсё выглядае на тое, што прызначаны тэрмін здачы “Беларусьфільма” ў эксплуатацыю нарэшце будзе апошнім. З 2007-га, калі літоўская фірма “Ханэр” узялася за праект рэканструкцыі кінастудыі ў надзеі атрымаць у карыстанне некалькі беларусьфільмаўскіх гектараў, меркаваная дата завяршэння праекта пераносілася некалькі разоў. Мяняліся і заказчыкі, і фінансавыя крыніцы. У адзін з такіх пераломных момантаў праца “стаяла” каля года. Не атрымлівалася і плаўная рэканструкцыя, калі кінастудыя часова размяшчаецца, скажам, у адной палове корпуса, пакуль у другой адбываецца рамонт. Праз гэта “Беларусьфільм” страціў адну з крыніц заробку — некаторых арандатараў памяшканняў. Ці вернуцца яны, пакуль невядома. Але ўжо сёння ёсць пэўныя планы на гэты конт. Прыкладам, у галоўным корпусе, дзе традыцыйна месцілася сталовая кінастудыі, мае з’явіцца кавярня з невыпадковай назвай “Белыя росы”.\nПацярпеў ад працяглай рэканструкцыі і рэквізіт. Вялікая калекцыя адзення, галаўных убораў і абутку ўтрымлівалася ў неналежных умовах, а перавозіць яе не было куды. Сёння ўсё гэта знаходзіцца ў вытворчым корпусе: ён быў прадугледжаны праектам рэканструкцыі, накіраваным на тое, каб кампактна размясціць цэх апрацоўкі плёнкі, цэх дэкаратыўна-тэхнічных збудаванняў, кацельную — усяго каля трох дзясяткаў розных будынкаў. Дарэчы, да рэканструкцыі збудаванні кінастудыі — у тым ліку, і галоўны корпус, які з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю, — не абнаўляліся з часу ўзвядзення ў 1960-х.\nАптымізацыя вытворчага працэсу, сучаснае абсталяванне павільёнаў, студыі гуказапісу і лічбавай студыі для камп’ютарнай графікі і колеракарэкцыі — усё гэта дае падставы міністру культуры Рэспублікі Беларусь Юрыю Бондару сцвярджаць, што “Беларусьфільм” стане адной з самых сучасных і дасканалых кінафабрык у Еўропе.\nІ сапраўды, студыя атрымае магчымасць для працы над поўным цыклам кінавытворчасці. Праўда, заспець здымачны працэс ні ў адным з павільёнаў журналістам не ўдалося. Зрэшты, як запэўнівае Ігар Поршнеў, магчымасці “Беларусьфільма” былі запатрабаваны нават падчас рэканструкцыі:\n— Нашы павільёны былі задзейнічаны, напрыклад, для здымак серыяла “Вялікі” Валерыя Тадароўскага. Ужо паўгода стаяць і яшчэ столькі ж прастаяць дэкарацыі да серыяла “Вяртанне Мухтара-2”. Работа над ім вядзецца на кінастудыі. Там нават сабака беларускі здымаўся!\nНаш экскурсавод кажа, што прыярытэт будзе аддадзены беларускім карцінам, але павільёны прыйдуцца дарэчы і арандатарам з іншых краін. Нядзіўна, што на кінастудыю зачасцілі прадстаўнікі замежных кінавытворцаў.\n— Не так даўно нас наведаў расійскі рэжысёр Аляксей Мурадаў, які рыхтуецца да здымак серыяла пра Чарнобыль, — працягвае Ігар Поршнеў. — Яму спадабаліся нашы склады, вялікая колькасць атрыбутыкі таго часу, магчымасці па будаўніцве дэкарацый. Папярэдне мы ўжо дамовіліся, што здымкі пройдуць на “Беларусьфільме”. Былі яшчэ дэлегацыі кінематаграфістаў з Італіі, Індыі, Германіі… Уласна, гэта я да таго, што рэканструкцыя была недарэмнай.\nФота Сяргея ЖДАНОВІЧА


Галоўная ➠ Правільна ➠ Як правільна трэба наносіць структурную фарбу\nАкрамя гэтага гэтыя фарбы вельмі ўстойлівыя да знешніх уздзеянняў, і дзякуючы гэтаму іх можна выкарыстоўваць, не толькі для ўнутранага рамонту, але таксама і для афарбоўкі вонкавых фасадаў будынкаў. Але такі выгляд фарбаў, незвычайны і таму імі яшчэ трэба ўмець правільна карыстацца. У гэтым артыкуле будзе напісана падрабязная інструкцыя аб нанясенні структурных фарбаў.\nПерад афарбоўкай трэба каб паверхня была абсалютна вычышчанай і сухі. Пры наяўнасці старога лупіцца аздобнага матэрыялу яго трэба старанна выдаліць, выкарыстоўваючы шпатель. Калі на паверхні ёсць пласт фарбы, то яго прыйдзецца заматировать наждачнай паперай. Калі раптам на сценах ёсць грыбок ці хоць бы сляды ад яго, то спачатку паверхня трэба будзе ачысціць ад яго, а потым добранька апрацаваць антысептычнымі сродкамі.\nНаогул, дадзены выгляд фарбаў наносіцца вельмі тоўстым пластом і таму ёсць невялікія няроўнасці або дэфекты, то яны будуць схаваныя пад пластом аздобнага матэрыялу. Але вось калі заганы даволі вялікія, то іх трэба заладзіць шпаклевкой.\nЗатым прыйдзецца прайсціся па плоскасці грунтоўкай, выкарыстоўваючы валік, а ў малодоступных месцах пэндзаль. Дзякуючы грунтоўцы на сцяне з'явіцца ахоўны пласт, які прыкметна зменшыць выдаткі фарбы, а таксама паспрыяе хуткага схоплівання са сцяной. Рэкамендавана ўжываць пад структурную фарбу акрылавую грунтоўку з паглыбленым пранікненнем.\nКалі структурная фарба вельмі густая, то яе трэба будзе разбавиться адмысловым растваральнікам, толькі ўлічыце што моцна вадкай яна быць не павінна. Каб атрымаць добрае далейшае прокрашивание можна першым пластом нанесці звычайную акрылавую фарбу такога ж колеру як структурная фарба.\nКанчатковы выгляд сцяны будзе залежаць ад таго, якая фарба і які тэхналагічны прыём пры нанясенні будзе прымяняцца. Для атрымання падрапаць эфекту неабходна набыць фарбу з асаблівым крупнозерністой складнікам. А таксама для гэтага яшчэ спатрэбіцца тэфлонавы шпатель, грабеньчыкі або асаблівыя таркі.\nКаб стварыць пяшчотны ўзор трэба ўзяць шпатель, нанесці на яго трошкі фарбы і нашмараваць на сцяну. Затым намачыць валік ў вадзе, і выраўнаваць ім паверхню з фарбай. Пры апрацоўцы роўнай паверхні фарбу дазволена наносіць адным пластом і разраўноўваць спачатку падоўжнымі, а следам папярочнымі рухамі.\nКалі для нанясення фарбы прымяняецца спецыяльны будаўнічы пісталет, то першапачатковы пласт трэба наносіць зверху ўніз. А праз некалькі гадзін варта нанесці завяршальны пласт, але толькі папярочнымі рухамі. Вельмі важна прасачыць за тым, каб на якая афарбоўваецца плоскасці не заставалася прапушчаных месцаў. Падчас вулічнай аздаблення трэба сцерагчыся сонечных прамянёў, ветру і дажджу.


Будзьма беларусамі! » Радаўніца – дзень пластыкавых кветак?\n02.05.2022 | Культура Каляндар\nРадаўніца – дзень пластыкавых кветак?\nНа Радаўніцу вялікая частка беларусаў наведвае могілкі. Якое значэнне гэтага дня і ці абавязкова несці продкам штучныя кветкі, якія забруджваюць прыроду?\nПродаж штучных кветак для Радуніцы пачынаецца загадзя. Каталіцкая і праваслаўная вербніца ў Мінску. Плошча ля касцёла святых Сымона і Алены. 9 красавіка 2017 г.\nРадаўніцу праваслаўныя адзначаюць у другі аўторак пасля Вялікадня. Сёлета гэта трэцяга мая. Беларуская грэка-каталіцкая царква таксама ўлучыла свята ў свой культ. Католікі Радаўніцу не адзначаюць, для іх галоўныя і часта адзіныя памінальныя дні — першага і/ці другога лістапада. У асобна ўзятых мясцовых беларускіх традыцыях памінаюць продкаў да шасці разоў на год (праваслаўныя). У восеньска-зімовы перыяд гэта звычайна застолле ў хаце, а ў вяснова-летні — наведванне могілак. Ва ўсходняй Беларусі захаваўся звычай прыносіць на магілы ежу і раздзяляць застолле з памерлымі, пакідаючы ім пачастункі. Такім чынам сімвалічна падтрымліваюць сувязь між жывымі і памерлымі сямейнікамі. У традыцыйных уяўленнях памерлыя продкі спрыялі жывым нашчадкам ва ўсіх справах, і гаспадарчых, і сямейных, калі іх добра паміналі.\nЧытайце па тэме: «На Радуніцу да абеду пашуць, па абедзе плачуць, а ўвечары скачуць»\nДля мяне наведванне могілак — гэта сапраўды паездка ў госці да памерлых продкаў, магчымасць нешта для іх зрабіць (прыбраць магілу, прынесці пачастунак). І заўсёды гэты важны момант ускладняе імкненне старэйшых жанчын у маёй сям’і упрыгожыць магілы штучнымі кветкамі. Рамовы пра тое, што пластмасавыя вырабы шкодзяць наваколлю, усё роўна выцвітуць, што можна падумаць пра іншыя варыянты аздаблення, што пры жыцці прабабуль ды прадзядоў яшчэ так не рабілі і ім магло б гэта не спадабацца, сканчваюцца аргументамі кшталту «Ва ўсіх стаяць, а як гэта ў нашых не будзе?»\nШтучныя кветкі на могілках в. Данілевічы, Лельчыцкі р-н. 2016 г.\nУ 1992 годзе Радаўніца і другога лістапада як Дзень памяці сталі ў Беларусі выходнымі днямі. Дзяржава імкнулася трымацца балансу між праваслаўнымі і каталіцкімі святамі, таксама выходнымі былі абодва Раства. З 1998-га года другога лістапада прызнаецца на дзяржаўным узроўні рэлігійным святочным днём, але гэта ўжо не выходны.\nДзякуючы доўгім выходным (часцей за ўсё працоўны дзень з панядзелка перад Радаўніцай пераносіцца на адну з майскіх субот) Радаўніца паступова набывае значэнне агульнабеларускага дня памінання продкаў, хаця далёка не ва ўсіх мясцовых традыцыях яна была вядомая.\nСкажам так, памінанне продкаў увесну характэрна для большасці праваслаўных беларусаў па ўсёй краіне, але не абавязкова менавіта на Радаўніцу. Могілкі маглі наведваць уласна на Вялікдзень, у панядзелак, чацвер, нядзелю пасля яго, на восьмы дзень (у панядзелак). Напрыклад, я чула ад старэйшых жыхарак Дрыбінскага раёна: «А Радуніца... Эта ўжо з целявізара стала». Наведванне могілак на Радаўніцу ў асобна ўзятай мясцовай традыцыі магло не практыкавацца да таго, як гэты дзень зрабілі дзяржаўным выходным.\nМясцовыя назвы таксама адрозніваюцца: акрамя прынятага ў літаратурнай беларускай мове «Радаўніца», можна пачуць «Радуніца», «Раданіца», «Радаўніцкія Дзяды». Для іншых паслявелікодных памінальных дзён сустракаюцца назвы «Наўскі Вялікдзень / чацвер», «Вялікдзень мёртвых», «Наві дзень», «Праводная нядзеля».\nНаведванні могілак у калявелікодныя дні маглі быць ўзаемазамяняняльнымі. Напрыклад, мая бабуля Марыя Сцяпанаўна Мельнічонак, якая нарадзілася ў 1932 г. у вёсцы Мацевічы Бярэзінскага раёна, а жыве ў райцэнтры суседняга Клічаўскага, лічыць, што калі пабылі на Вялікдзень, то на Радаўніцу можна ўжо не ехаць. Праўда, гэта можа тлумачыцца лагістычнымі праблемамі, тым, што бабулі няёмка прасіць родных два разы вазіць яе на могілкі. Але такое ж меркаванне я сустракала і сярод іншых старэйшых жанчын з Магілёўшчыны.\nТакая ж сітуацыя — з восеньскімі памінальнымі днямі. Далёка не ўсюды вядомыя «кананічныя» каталіцкія Задушкі другога лістапада ці праваслаўныя Змітраўскія Дзяды ў суботу перад Днём святога Дзмітрыя Салунскага, які прыпадае на чацвёртага лістапада. У мясцовых традыцыях галоўным восеньскім памінаннем маглі лічыцца Узвіжанскія, Пакроўскія, Міхайлаўскія, Піліпаўскія Дзяды ў суботы перад адпаведнымі святамі.\nЗвычайна да памінальнага дня, які лічыўся ў мясцовай традыцыі галоўным, могілкі павінны быць ужо прыбранымі, а ў сам дзень адбываецца ўрачыстае сямейнае ўшанаванне продкаў. Але здараецца, што сям’я едзе здалёк, і таму ў адзін дзень і парадкуе магілу, і рытуальна яе наведвае.\nШтучныя кветкі з’явіліся на беларускіх могілках адносна нядаўна — у канцы 1990-х — пачатку 2000-х гадоў — спачатку ў вялікіх гарадах, а потым і ў вёсках. Гэта танна і адносна эфектыўна, адпавядае традыцыйным уяўленням аб неабходнасці упрыгожыць магілу і прынесці памерламу падарунак. Даследчыкі адзначаюць, што часам у мясцовасцях, дзе захоўваецца звычай упрыгожваць магілы тэкстылем, аддаленых ад вялікіх гарадоў, штучных кветак на могілкі прыносяць менш. З аднаго боку, гэта можна патлумачыць тым, што магіла і так упрыгожана, а з другога боку — папросту лагістыкай: вяскоўцу складаней купіць пластыкавыя кветкі, чым гараджаніну.\nЯкая можа быць альтэрнатыва штучным кветкам на могілках?\nРаспытайце, як парадкавалі магілы даўней у мясцовасці, дзе пахаваны ці адкуль паходзяць вашыя продкі. Можа быць, падсыпалі пяском, вешалі тэкстыльныя вырабы, садзілі дрэвы, прыносілі велікодныя вербы. Магчыма, такія аздобы будуць глядзецца дзіўна на сучасных помніках. Да таго ж, на гарадскіх могілках забаронена высаджваць дрэвы і ставіць агароджы. Але, магчыма, нешта з таго, аб чым раскажуць вам старэйшыя родныя, прыдасца.\nПаспрабуйце замяніць штучныя кветкі натуральнымі раслінамі. Можна прынесці жывыя кветкі, якія прастаяць нейкі час у вазах, ці вазоны з жывымі раслінамі, якія будзе паліваць дождж.\nНа магіле і каля яе можна пасадзіць кусцікі і вечназялёныя дрэўцы.\nЯшчэ адно добрае экалагічнае рашэнне — выкарыстоўваць сухацветы: яны глядзяцца стрымана, адпавядаюць жалобнаму настрою, нагадваюць, што жыццё мінае.\nЖанчына ўпрыгожвае мураваны надмагільны помнік на Радаўніцу. Вёска Раздзялавічы, Ганцавіцкі раён, экспедыцыя 1989 года.\nАлена Ляшкевіч, budzma.org\nФотаздымкі аўтаркі і з экспедыцыі Міхася Раманюка (1989 г.) з альбома “Беларускія народныя крыжы”


Беларускі тайбаксёр супраць першага нумара сусветных рэйтынгаў | naviny.by\n19.04.2013 / 16:28 / Спорт\nУ канцы красавіка мінскі тайбаксёр Дзмітрый Валент выйдзе на бітву са знакамітым канадцам Сайманам Маркусам. Пад беларускамоўную кампазіцыю.\n— Самае важнае для мяне — спакой. Многія здзіўляюцца, калі бачаць, як я настройваюся перад двубоем, — рассакрэчвае Дзмітрый свае сціплыя байцоўскія рэцэпты. — Ёсць толькі невялікае перажыванне. А ў рынгу і гэта знікае. Адчуваю сябе там, як у родным доме.\n27 красавіка ў Кітаі мінчук Дзмітрый Валент сустрэнецца з Сайманам Маркусам, на сёння — самым моцным тайбаксёрам-прафесіяналам свету ў вазе 80 кг. Цёмнаскуры канадзец ні разу не прайграваў у прафесійным рынгу, ён адрозніваецца шалёным атлетызмам. Нядаўна Маркус скінуў з трона расійскую зорку муай-тай Арцёма Левіна. Рэйтынгі канадца ўзляцелі да завоблачных вышынь.\nПаводле навукі, пагаджацца на бітву з канадцам было нельга. У красавіку Дзмітрый перамог на прадстаўнічым прафесійным турніры ў Маскве, правёўшы тры двубоі за адзін вечар. Ва ўсіх перамог. (Тым не менш, як за два тыдні “на спадзе” прайсці паўнавартасны трэніровачны цыкл?)\nАле Валент ніколі не адмаўляецца ад баёў з топамі. Яго лёс — гэта спрэс выпрабаванні і двубоі.\nДзмітрый нарадзіўся ў сям’і рабочых (1988 год). Ён не збіраўся рабіцца байцом. У секцыю тайскага боксу яго прывёў дзядзька. На той момант Дзмітрыю было аж 16 гадоў. Ужо ў 17 ён зрабіўся прызёрам дарослага чэмпіянату Беларусі. Урачы спачатку не хацелі выпускаць Дзмітрыя ў рынг: былі праблемы са зрокам, якія потым, дзякуй Богу, удалося вырашыць. І ў 20-гадовым узросце Дзмітрый перамог на першынстве свету па муай-тай (75 кг).\nВалент склаў сур’ёзныя праблемы тузіну найвядомейшых сусветных байцоў у прафесійным рынгу, многіх перамагаў. Дзмітрыя ніколі не вырубалі. Ён узяў шэраг чэмпіёнскіх паясоў: WKN, WAKO Pro, WMC, King of the Ring. Тройчы здабываў золата на чэмпіянатах планеты, якія праводзяцца паводле алімпійскай схемы. Але ў Беларусі пра Валента, байца экстра-класу, мала хто ведае.\n— Я разумею, што канадзец Сайман Маркус сёння — найлепшы ў свеце. Адзінае, што скажу: буду рабіць усё магчымае для перамогі. На месцы будзе відаць, складзецца двубой ці не. Нягледзячы ні на што, я паспрабую ў любым разе зачапіцца за перамогу, — перадае Валент пасланне заўзятарам.\nПры канцы нашай гутаркі баец падзяліўся, што ўпершыню ў жыцці падбірае беларускамоўную кампазіцыю для выхаду ў рынг.\nФота Аляксандра Таранціна\nТэги: Байцоўскі ген тайский бокс Персона: Дмитрий Валент Саймон Маркус Артем Левин\nЧистка рядов в системе Минздрава? «Медики являются активными оппонентами режима» 2840\nВтайне от народа. После инаугурации Лукашенко вряд ли вздохнет с облегчением 14022\nКто-то из Беларуси может получить 390 млн белорусских рублей в эту пятницу 8128\nКрах белорусской многовекторности. Миссия Макея оказалась невыполнимой 23569


22 чэрвеня на беларускія землі ўвайшлі войскі фашыстоўскай Нямеччыны\n22 чэрвень 2005, 21:40\nRFE/RL 22 чэрвеня на беларускія землі ўвайшлі войскі фашыстоўскай Нямеччыны\n22 чэрвеня 1941 году на досьвітку на беларускія землі ўвайшлі войскі фашыстоўскай Нямеччыны. Не сустрэўшы сур’ёзнага супраціву з боку савецкае арміі, яны акупавалі краіну за чатыры дні. Такім чынам для Беларусі пачалася другая сусьветная вайна, што жорстка зьменіць аблічча краю і народу.\n22 чэрвеня 1950 году ў Маладэчне адбыўся суд над чальцамі мядзельска-смаргонскага вучнёўскага антысталінскага падпольля. Бальшыня атрымала тэрмін зьняволеньня 25 гадоў, невінаватыя – па 10 гадоў за «недоносительство». Кіраўнік групоўкі, 22-гадовы Расьціслаў Лапіцкі, быў прысуджаны да расстрэлу.\nСярод славутых людзей, што нарадзіліся 22 чэрвеня, згадаем сёньня нямецкага пісьменьніка Эрыха Марыя Рэмарка, аўтара раманаў “На Заходнім фронце бязь зьменаў”, “Тры таварышы”, “Трыюмфальная арка”. Клясыка беларускае літаратуры Максіма Гарэцкага часта параўноўваюць з Рэмаркам, асабліва ягоную аповесьць “На імпэрыялістычнай вайне”. Хоць дзеля справядлівасьці трэба сказаць, што Гарэцкі і нарадзіўся нашмат раней і аповесьць сваю напісаў раней. Таму было б больш слушна Рэмарка называць нямецкім Гарэцкім. Дарэчы, Рэмаркаў раман “Тры таварышы” па-беларуску ёсьць у інтэрнэце, на Беларускай палічцы (адрас www.knihi.com). А прыйшоў на сьвет Рэмарк у 1898 годзе.\nТаксама сёньня сьвяткуе народзіны слынная амэрыканская акторка Мэрыл Стрып, якая мае за свае ролі ажно дзесяць Оскараў. Згадайце фільмы “Паляўнічы на аленяў”, “Крамэр супраць Крамэра”, “Жанчына францускага лейтэнанта” ды мноства іншых. У рэальным жыцьці Мэрыл Стрып – жонка скульптара і маці чатырох дзяцей. “Я пачуваюся стомленай заўсёды” – такі яе жыцьцёвы афарызм.\n22 чэрвеня 2003 году ня стала народнага пісьменьніка Беларусі Васіля Быкава.


Былы афганец без ног і ягоная 90-гадовая маці-інвалід не могуць даклікацца доктара\nІнваліды – хто яны? Ці маюць права на элементарныя чалавечыя ўмовы жыцця? Ці гэта людзі, пра якіх улады даўно ўжо забыліся? Да прыкладу, сямʼя Торняў з вёскі Краснае Гомельскага раёну, маці і сын, аб дапамозе сацыяльных службаў толькі мараць. З-за адсутнасці ног, людзі не могуць нават самастойна памыцца.\n«Я вось у суботу спрабаваў у лазню, ну, думаю, сам, бо звычайна з нагой я без пытанняў – паскакаў або папоўз, а цяпер ужо не магу», – кажа інвалід Мікалай Торня.\nМікалай Торня калісьці служыў у Афганістане, дзе атрымаў цяжкія раненні, з-за чаго давялося ампутаваць адну нагу. За баявыя заслугі і адвагу неаднаразова быў узнагароджаны медалямі. А тры месяцы таму ў яго пачаліся праблемы з другой нагой. Як вынік, праз гангрэну яе ампутавалі, і цяпер перамяшчацца стала яшчэ больш складана.\nЯшчэ горшыя справы ў ягонай 90-гадовай маці. Яна інвалід першай групы, бо два гады таму ёй таксама ампутавалі нагу. Увесь гэты час пажылая жанчына праводзіць сваё жыццё практычна нерухома.\nЦяпер сын хоча дамагчыся статусу інваліда першай групы, каб атрымаць сацыяльную дапамогу.\n«Трэба, каб сацработнік быў. Цяпер яшчэ лета, туды – сюды, а ўзімку, што я буду рабіць? Я быў з нагой, дык хоць мог вады набраць у калодзежы», – адзначыў інвалід Мікалай Торня.\nПрава на дапамогу з боку дзяржавы паводле закону маюць і сам Мікалай, і ягоная маці.\n«Яшчэ ў 2006 годзе была прынята пастанова аб дапамозе па наглядзе за інвалідамі першай групы, або асобамі, якія дасягнулі ўзросту 80 гадоў. Пералічаныя групы насельніцтва маюць права на сацыяльнага работніка», – падкрэсліў праваабаронца Леанід Судаленка.\nЯк высветлілася, у Гомельскім райвыканкаме таксама выдатна ведаюць закон і не адмаўляюць, што такая дапамога сапраўды існуе.\n«Мы афармляем толькі дапамогу па нагляду інвалідаў першай групы або асобаў, якія дасягнулі ўзросту 80 гадоў, але паводле заключэння ўрачэбна-кансультацыйнай камісіі», – кажуць у Гомельскім райвыканкаме.\nАднак для таго, каб такая камісія прыехала, патрэбная выснова мясцовага доктара, які ўжо даўно мусіў бы наведваць сямʼю. Са словаў 90-гадовай Зінаіды Торні, доктара не даклікацца. А ейны сын раней ужо прасіў знаёмых – звярнуцца па дапамогу ў сельсавет ды адміністрацыю Гомельскага раёну. Але ў адказ на іх звароты – цішыня.\nТэгі: інваліды, старыя


22 верасень 2009, 00:29\nCёньня ў сядзібе ТБМ адбылася прэзэнтацыя новай кнігі Ўладзімера Арлова “Усё па-ранейшаму, толькі імёны зьмяніліся” з кнігарні “Наша ніва”.\nНевялікая заля ТБМ не змагла зьмясьціць усіх, хто прыйшоў на імпрэзу. Перш чым пачаць вандроўку па старонках кнігі, Уладзімер Арлоў апавёў пра сябе:\n“Я нарадзіўся ў год зьмяі паводле ўсходняга календара, у год сьмерці Сталіна паводле календара савецкага. Паз знакам Дзевы, у радзільні насупраць Сафійскага сабору. Я марыў у дзяцінстве стаць дзяўчынкай, потым вадалазам, потым патолягаанатамам, потым шпіёнам. Але лёс склаўся так, што насуперак волі бацькоў, якія хацелі, каб я стаў хірургам, я стаў студэнтам гістарычнага факультэту БДУ ў далёкім 70-ым годзе. Калі нічога беларускага апроч назвы ў БДУ ўжо не заставалася. Я ўдзячны сваёй альма-матэр не за атрыманыя там веды з нацыянальнай гісторыі, а за атрыманае там разуменьне, што якраз гэтых ведаў нам і не давалі. Але, на вялікае шчасьце, тады да нас прыйшлі кнігі Ўладзімера Караткевіча і гэта быў адзін з тых знакаў лёсу, якія прадвызначылі мой далейшы шлях”.\nБальшыня выдадзеных кніг Уладзімера Арлова былі прысьвечаныя гісторыі. Але выйшлі і тры паэтычныя, а прэзэнтаваная сёньня чацьвёртая — “Усё па-ранейшаму, толькі імёны зьмяніліся”. Яна напісаная за адзін год.\n“І шмат якія вершы нарадзіліся, калі я быў яшчэ ў аддзяленьні рэанімацыі пасьля прыгодаў з маім сэрцам. А потым вершы працягвалі пісацца ў шпіталі. І таму гэтая кніжка адлюстроўвае ня толькі мой сьвтагляд апошняга году, але ў нейкім сэнсе і маё новае сьветабачаньне, сьветаразуменьне і сьветаўяўленьне”.\nКніга вершаў выйшла ў выдавецтве “Логвінаў”. Сюды нават пасьпелі трапіць вершы напісаныя месяц таму, перад самай здачай кнігі ў набор. Рэдактар кнігі Аляксандра Макавік, мастак Сяргей Ждановіч.\nНа вокладках — гравюра “Літва 15-га стагодзьдзя” і партрэт паэта, напісаны Арленам Кашкурэвічам. Адкрываецца кніга вершам “Полацак”.\nПакой у Таварыстве беларускай мовы ня мог зьмясьціць усіх ахвотных.\n“Гэтая кніга амаль да апошняга дня перад друкарняй мела іншую назву. Яна называлася „Востраў Полацак“. Але мой сябар Валянцін Акудовіч да апошняга настойваў, каб я замяніў назву. Вось раптам прыйшла назва „Усё па-ранейшаму, толькі імёны зьмяніліся“. А назву „Востраў Полацак“ я пакінуў у запасе і мару напісаць кнігу прозы, у якой будуць новыя полацкія апавяданьні. Бо для мяне Полацак — гэта сапраўды востраў, выспа ў гэтым акіяне, куды нас закінула жыць”.\nУладзімер Арлоў прачытаў вершы з новай кнігі, а таксама зусім новыя, і пераклады з украінскай мовы. Сярод удзельнікаў імпрэзы, якія былі ў захапленьні ад паэтычных твораў, быў і ўкраінскі літаратар Аляксандар Ірванец. Той пажартаваў, што абняўся з Уладзімерам Арловым, як “хахол з бульбашом”. Спадар Ірванец перакладаў творы Ў.Арлова на ўкраінскую мову. У інтэрвію Свабодзе ён сказаў:\nАляксандар Ірванец, фота з архіву.\n“Для мяне літаратура — гэта добрая літаратура. А тое, што ня добрая, то ўжо і не літаратура. Дык вось Арлоў піша добрую літаратуру. А як паэт ён вельмі таленавіты, як чалавек эпохі Адраджэньня. Як Леанарада, які маляваў Джаконду і тут жа пісаў музыку. Вось і Арлоў мог бы вынаходзіць кулямёт ці скульптуры ляпіць. Ён такі шматаблічны пісьменьнік”.


«Я бачу!» Як школьнікаў вучаць перамагаць захворванні зроку | Новы Час\nКаля Хатыніцкай школы Ганцавіцкага раёна ўжо стаіць аўтамабіль выязной брыгады лекараў-афтальмолагаў. Тут у іх няпростая місія — зрабіць дыягностыку і аказаць афтальмалагічную дапамогу дзецям з сельскай мясцовасці.\n— Здаецца, звычайны працоўны дзень, але стамляемся хутчэй чым звычайна. Штодня аглядаем да 70 дзяцей. Гэта няпроста. Але праект вельмі патрэбны! Не кожная вясковая сям’я адвязе сваіх дзяцей да афтальмолага ў райцэнтр, асабліва, калі няма відавочных праблем. А тут мы самі прыяжджаем, робім дыягностыку, выпісваем рацэпты на акуляры. Калі патрэбна, то і на амбулаторнае лекаванне ды на аперацыю накіроўваем. Галоўнае — своечасова прадухіліць цяжкія наступствы і інваліднасць, — распавяла афтальмолаг Юлія Анісімава.\nАфтальмолаг з Баранавіч Юлія Анісімава.\nДабрачынны сацыяльны праект «Я бачу!» рэалізуецца Беларускім дзіцячым фондам і кампаніяй velcom пры падтрымцы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. Адмысловыя аўтамабілі з партатыўным дыягнастычным абсталяваннем за два гады аб’ездзілі Гомельскую і Магілёўскую вобласці. Цяпер завяршаюць сваю працу на Брэстчыне.\n— Самая распаўсюджаная паталогія ў дзяцей — гэта блізарукасць. У Хатыніцкай школе з ёй выявілі 157 навучэнцаў, у пяцёх з іх — высокая ступень блізарукасці. У асноўным, праблемы са зрокам пачынаюцца з 5 класа, калі павялічваецца навучальная нагрузка. Спадчыннасць таксама важны фактар. Бацькам варта сачыць, колькі часу дзеці праводзяць за кампутарам і са смартфонамі ды планшэтамі, бо апантанасць электроннымі прыладамі шкодзіць здароўю, — распавяла спадарыня Юлія.\nМедсястра Таццяна Гурман з Баранавіч.\nПасля агляду медыкаў школьнікі атрымліваюць не толькі парады па падтрымцы зроку, але і практыкаванні для вачэй! Яны сапраўды простыя, ды і часу займаюць усяго некалькі хвілін. Гігіену зроку варта выконваць і дарослым — будзе добры прыклад для дзяцей. Паглядзіце, нават ёсць вясёлы відэаролік з гімнастыкай для вачэй.\nПа статыстычных дадзеных за кастрычнік, паталогіі зроку выявілі ў 40% агледжаных дзяцей з Брэсцкай вобласці. А гэта 7994 навучэнца з 53 сярэдніх школ. Дадзеныя пра стан здароўя кожнага дзіцяці знаходзяцца ў інфармацыйнай базе Брэсцкага дзіцячага абласнога шпіталя і Баранавіцкага дзіцячага гарадскога шпіталя.\nПа словах Людмілы Лёгкай, кіраўніцы аддзела «Медыцынскай дапамогі дзецям і маці» Міністэрства аховы здароўя, захворванні органаў зроку на другім месцы сярод дзіцячых захворванняў.\nФота ARS Communications Minsk


План ЕС: Паўднёвы Судан нельга забываць - Рэпарцёр ЕС\nСамая маладая нацыя ў свеце замацоўваецца ў барацьбе за ўладу, і работнікі гуманітарных службаў асцерагаюцца гуманітарнай катастрофы. Па меры ўзрастання канфлікту Арганізацыя Аб'яднаных Нацый абвяшчае крызіс "надзвычайнай сітуацыяй 3" і вылічвае гэта каля 3.7 мільёнаў чалавек рызыкуюць голаду. Насельніцтва Паўднёвага Судана ўцякае з месца жыхарства, каб пакінуць недахоп ежы і вады альбо жорстка перамяшчаецца. Тым часам арганізацыі на месцах заклікаюць донараў і мецэнатаў ва ўсім свеце не адварочвацца ад гэтага крызісу.\nАфрыканская прыказка кажа, што "калі два слана б'юцца, пакутуе трава". У выпадку з Паўднёвым Суданам можна зрабіць страшную сувязь: "трава" - гэта больш за 800,000 150,000 бедных людзей, якія пакінулі свае дамы альбо былі гвалтоўна перамешчаныя. Усё большая колькасць людзей - зараз амаль XNUMX XNUMX - шукае прытулку ў суседзяў Уганды, Судана, Эфіопіі і Кеніі.\nАсцярогі з нагоды дзяцей узрастаюць, бо яны найбольш закрануты ў такіх умовах. "Многія дзеці былі аддзелены ад сем'яў і выхавальнікаў, што робіць іх больш уразлівымі да гвалту, гандлю людзьмі і жорсткага абыходжання", - патлумачыў рэгіянальны дырэктар плана па Усходняй і Паўднёвай Афрыцы Роланд Анджэрэр. Такім чынам, забеспячэнне абароны дзяцей, а таксама доступ да ежы, вады, санітарыі, адукацыі і аказання эмацыянальнай падтрымкі з'яўляецца адным з ключавых прыярытэтаў.\nКалі глядзіць у бліжэйшы час і як краіна можа здацца наступных пакаленняў, перспектывы не здаюцца шматспадзеўнымі. Па словах Angerer: "У той час як бягучыя колькасці перамешчаных асоб і бежанцаў, ужо шакіруе, сапраўдная гуманітарная катастрофа насоўваецца ў найбліжэйшай будучыні. Калі гэтыя людзі не могуць вярнуцца на свае поля да сакавіка ці красавіку, калі дажджы павінны пачаць, яны страцяць сваю магчымасць вырошчваць ежу, каб пракарміць сябе і вырабляць прадукты харчавання для рынку ".\nА «буйны раптоўных гуманітарны крызіс»\nНадзвычайная сітуацыя ў тры ўзроўні вызначаецца як «галоўнае раптоўнае пачатак гуманітарнага крызісу, выкліканага ў выніку стыхійных бедстваў або канфліктаў, які патрабуе мабілізацыі агульнасістэмнага». Крызіс Паўднёвы Судан быў павышаны да такога ўзроўню з боку намесніка Генеральнага ААН па гуманітарных пытаннях Валеры Амос, Гэтую заяву пралівае святло на маштабы крызісу. Ён таксама будзе хутка адсочваць адміністрацыйныя працэдуры для аказання гуманітарнай дапамогі, а таксама дапамогу триггерные больш рэсурсаў устаноў ААН і НДА, якія працуюць у гэтай галіне.\nМіжнародныя донары дапамагалі ў апошнія месяцы, але работнікі гуманітарных службаў становяцца сведкамі таго, як свет пачынае пераносіць увагу з Паўднёвага Судана ў найменш адпаведны момант. «Дэкларацыя ААН павінна служыць заклікам абуджэння донараў для мабілізацыі тэрміновай падтрымкі Паўднёвага Судана. Ахвярадаўцам трэба быць шчодрымі. Цяжкае становішча дзяцей і іншых людзей, якія пацярпелі ад канфлікту ў Паўднёвым Судане, патрабуе іх тэрміновай увагі », - сказала кіраўнік аддзела па рэагаванні на катастрофы і гатоўнасці да катастроф Уні Крышнан.\nПадтрымка ЕС: Ці можам мы разлічваць на гэта?\nЯк узброены гвалт паўстала ў сярэдзіне снежня 2013, Еўрапейская камісія (ЕК) даступныя некаторыя 50 млн € ў мэтах вырашэння ўзмацняецца гуманітарнага крызісу ў краіне, Гэтая падтрымка -у дадатак да размеркавання 2012-2013 коштам € 160 млн- ўключае ў сябе дапамогу для перамешчаных асоб, бежанцаў, мясцовых суполак і якія прымаюць рэпатрыянтаў. Большасць EC гуманітарныя мэтавыя фонды базавай медыцынскай дапамогі, чыстай вады, санітарыі і харчовай дапамогі, хоць асаблівая ўвага надаецца схемах, накіраваных на ўмацаванне ўстойлівасці суполак да ўзрушэнняў, якія выклікаюць гуманітарную бедствы.\nТым не менш, гуманітарныя патрэбы растуць і ў цяперашні час з'яўляецца вырашальным час, каб дапамагчы. Падкрэсліваючы падтрымку, што аказваецца ЕС да гэтага часу, Аляксандра Makaroff, кіраўнік плана бюро ЕС, падкрэслівае: «Улічваючы сур'ёзнасць і стадыя гэтага крызісу, мы павінны працягваць разлічваць на дапамогу ЕС. Паўднёвыя суданскія дзеці і іх сем'і маюць патрэбу ў дапамозе больш за ўсё цяпер ".\nЗайміцеся сёння, каб усё абышлося ціха заўтра\nНягледзячы на пагадненне, падпісанае 23 студзеня аб спыненні ваенных дзеянняў, з тых часоў былі паведамленні аб парушэннях здзелкі абодвума бакамі. Рынкі і сістэмы вытворчасці прадуктаў харчавання ў краіне былі ўражаны, і наступствы, як чакаецца, будуць адчувацца ў бліжэйшыя месяцы, і нават гады. Гэта робіць сітуацыю яшчэ больш складанай, але і нагадвае нам дзейнічаць неадкладна, перш чым сітуацыя абвастраецца да кропкі не вяртання. Калі большасць намаганняў не зрабілі цяпер, у апошнія месяцы будуць толькі пачатак буйнога стыхійнага бедства, у канчатковым выніку ў голадзе ў 2015.\nБудучыню Паўднёвага Судана, і яго дзяцей, знаходзіцца пад пагрозай.\nПадобныя тэмы:абароны дзяцейгуманітарны крызісЎзровень 3 аварыйнагапаўднёвы Судан\n# Паўднёвы Судан - 48.5 млн. Еўра дадаткова # ЕСГуманітарная дапамога\nЕўрапейскі цэнтральны банк (ЕЦБ)4 гадзін таму\nШвейцарыя1 дзень таму\nБіяпаліва3 дзён таму


Солнце: Восход Солнца 05:33, Заход Солнца 21:26.\nЛуна: Восход Луны 18:06, Заход Луны 03:35, Фаза Луны: Растущая Луна\nСолнце: Восход Солнца 05:34, Заход Солнца 21:26.\nЛуна: Восход Луны 19:07, Заход Луны 04:06, Фаза Луны: Растущая Луна\nЛуна: Восход Луны 20:06, Заход Луны 04:41, Фаза Луны: Растущая Луна\nЛуна: Восход Луны 21:00, Заход Луны 05:20, Фаза Луны: Растущая Луна\nСолнце: Восход Солнца 05:35, Заход Солнца 21:26.\nЛуна: Восход Луны 21:48, Заход Луны 06:06, Фаза Луны: Полнолуние\nСолнце: Восход Солнца 05:35, Заход Солнца 21:25.\nЛуна: Восход Луны 22:31, Заход Луны 06:56, Фаза Луны: Убывающая Луна\nСолнце: Восход Солнца 05:36, Заход Солнца 21:25.\nЛуна: Восход Луны 23:08, Заход Луны 07:51, Фаза Луны: Убывающая Луна\nпрогноз погоды в Фарготемпература в Фаргопочасовой прогноз погоды в Фаргопогода в Фарго сегодняпогода в Фарго завтрапогода в Фарго на 3 дняпогода в Фарго на 5 днейвосход и закат Солнца в Фарговосход и закат Луны в Фарготочное время в Фарго


COVID у сьвеце: мігрэнь удвая павышае небясьпеку; Грэцыя пускае беларускіх турыстаў\n14 травень 2021, 21:30\nП'яца Навона ў Рыме ў час пандэміі\nПаводле стану на 14 траўня, каранавірусам заразіліся больш як 162 мільёны жыхароў плянэты. Звыш 3,3 мільёна чалавек памерлі зь пацьверджаным дыягназам COVID-19. Ачунялі болей за 140 мільёнаў пацыентаў.\nСтанам на 14 траўня, каранавірусам заразіліся больш як 162 мільёны жыхароў плянэты. Больш за 3,3 мільёна чалавек памерлі зь пацьверджаным дыягназам COVID-19. Ачунялі звыш 140 мільёнаў пацыентаў.\nУ Беларусі, паводле афіцыйных зьвестак, на 14 траўня захварэлі больш як 373 тысячы чалавек, памёр — 2 681, а больш як 363 тысячы ўжо паправіліся.\nНезалежныя экспэрты ставяць пад сумнеў афіцыйную статыстыку ў Беларусі і лічаць, што колькасьць як хворых, так і памерлых істотна заніжаецца.\nУрад Грэцыі апублікаваў распараджэньне, якое дазваляе ўезд грамадзянам Эўразьвязу і трэціх краін.\nПаводле Сусьветнай арганізацыі здароўя (САЗ), варыянт каранавірусу B.1.617, першапачаткова выяўлены ў Індыі, знайшлі ўжо ў 44 краінах.\nМіністар здароўя Беларусі Дзьмітры Піневіч заявіў у інтэрвію sb.by, што эфэктыўнасьцю вакцыны Moderna і Pfizer супастаўныя са Sputnik V ці нават горшыя, але значна даражэйшыя.\nХранічныя нэўралягічныя захворваньні любой формы, у прыватнасьці дэмэнцыя, хвароба Альцгеймера, мігрэнь, удвая павышаюць небясьпеку COVID-19, паведамляецца ў выніках дасьледаваньня GCS-NeuroCOVID, праведзенага міжнароднай групай навукоўцаў на чале з сурацоўнікамі Мэдычнай школы Ўнівэрсытэту Піцбурга (штат Пэнсыльванія).\nПрэм’ер-міністар Нарвэгіі Эрна Солбэрг абвясьціла, што краіна афіцыйна выключыла прэпарат AstraZeneca са сваёй праграмы вакцынацыі з прычыны рэдкіх, але сурʼёзных пабочных эфэктаў.


Дзень Мона Ліза была скрадзеная\n21 жніўня 1911 г. Леанарда да Вінчы Мона Ліза, адзін з самых вядомых карцін у свеце, была скрадзеная прама са сцяны Луўра. Гэта было такой неспасцігальнай злачынствам, што Мона Ліза нават не заўважыла , не хапае да наступнага дня.\nХто б выкрасці такую вядомую карціну? Чаму яны гэта робяць? Ці быў Мона Ліза страціла назаўсёды?\nУсё ўжо казала аб шклопакетах, што чыноўнікі музея ў Луўры паставілі перад некалькіх з найбольш важных карцін.\nМузейныя службовыя асобы заявілі, што павінна было дапамагчы абараніць карціны, асабліва з-за нядаўніх актаў вандалізму. Грамадскасць і прэса думалі, што шкло было занадта рэфлексіўнага.\nЛуіс Берауд, мастак, вырашыў прыняць удзел у дыскусіі па жывапісу маладой французскай дзяўчыны фіксуе яе валасы ў адлюстраванні ад шыбы ў пярэдняй частцы Джаконда.\nУ аўторак, 22 жніўня 1911 г., Béroud увайшоў у Луўр і пайшоў у салоне Карру , дзе была Мона Ліза на дысплеі ў працягу пяці гадоў. Але на сцяне , дзе Мона Ліза вешалі, паміж містычным Шлюбам Корреджо і алегорыя Тицианом Альфонса д'Авалос, сядзелі толькі чатыры жалезных калкі.\nBéroud звязаўся з Завыми ахоўнікамі, якія думалі, што карціна павінна быць на фатограф. Праз некалькі гадзін, Béroud праверыў назад з галоўкай падзелу. Менавіта тады выявілі , што Мона Ліза была ня з фатографамі. Начальнік участка і іншыя ахоўнікі зрабілі хуткі пошук музея-не Моны Лізы.\nБо Тэафіль Homolle, дырэктар музея, быў у адпачынку, захавальнік егіпецкіх старажытнасцяў звязаўся. Ён, у сваю чаргу, выклікаў паліцыю Парыжа. Каля 60 даследчыкаў былі накіраваны да Луўр неўзабаве пасля паўдня. Яны зачынілі музей і павольна выпускаюць наведвальнікаў. Затым яны працягнулі пошук.\nУ выніку было ўстаноўлена , што яна была true- Мона Ліза была скрадзеная.\nЛуўр быў зачынены на працягу ўсяго тыдня, каб дапамагчы следству. Калі яна была адкрыта, лінія людзей прыйшлі ўрачыста глядзець на пустое месца на сцяне, дзе калісьці - то вісеў Джаконда. Ананімны наведвальнік пакінуў букет кветак. 1\n«[Y] НУ маглі б таксама рабіць выгляд , што можна ўкрасці вежы сабора Нотр - Дам,» сказаў Тэафіль Homolle, дырэктар музея Луўра, прыкладна за год да крадзяжу. 2 (Ён быў вымушаны сысці ў адстаўку неўзабаве пасля рабавання.)\nНа жаль, было не так шмат доказаў, каб ісці далей. Самае важнае адкрыццё было знойдзена ў першы дзень расследавання. Прыкладна праз гадзіну пасля таго, як 60 - даследчыкі пачалі пошук Луўр, яны знайшлі спрэчную пласціну са шкла і рам Моны Лізы, якія ляжаць у лесвічнай клетцы. Рама, старажытныя адзін падораны графін дэ Béarn два гады да гэтага, не была пашкоджана. Даследчыкі і іншыя выказалі здагадку, што злодзей схапіў карціну са сцяны, увайшоў у лесвічную клетку, знялі карціну з рамы, а затым нейкім чынам выйшлі з музея незаўважаным. Але калі ўсё гэта адбылося?\nСледчыя пачалі інтэрв'ю ахоўнікаў і работнікаў , каб вызначыць , калі Мона Ліза прапала без вестак.\nАдзін працоўны ўспомніў, што бачыў гэтую карціну каля 7 гадзін раніцы ў панядзелак (дзень да таго, як было выяўлена адсутнасць), але заўважыў, што гэта прайшло, калі ён праходзіў міма салона Карэ праз гадзіну. Ён меркаваў, што музей чыноўнік перамясціў яго.\nДалейшыя даследаванні выявілі, што звычайны ахоўнік у салоне Карр быў дома (адзін з яго дзяцей былі адзёр) і яго замена прызнала пакінуўшы свой пост на працягу некалькіх хвілін каля 8 гадзін, каб выкурыць цыгарэту. Усе гэтыя сведчанні паказваюць на крадзяжы, якія адбываюцца дзесьці паміж 7.00 і 8:30 у панядзелак раніцай.\nАле па панядзелках, Луўр быў зачынены для ачысткі. Такім чынам, была гэтая ўнутраная праца? Каля 800 людзей мелі доступ да Салону Карр ў панядзелак раніцай. Блукаючы па ўсім музею былі музейнымі чыноўнікі, ахоўнікі, рабочыя, прыбіральшчыкі і фатографамі.\nІнтэрв'ю з гэтымі людзьмі прынесла вельмі мала. Адзін чалавек думаў, што яны бачылі незнаёмага тусавацца, але ён быў не ў стане адпавядаць твар незнаёмца з фотаздымкамі ў паліцэйскім участку.\nСледчыя прынеслі Альфонса Бертильону, вядомы спецыяліст па адбітках пальцаў. Ён знайшоў адбітак на раме Моны Лізы, але ён быў не ў стане адпавядаць яго з любым ў яго файлах.\nТам быў памост з аднаго боку музея, які быў там, каб дапамагчы ўсталёўцы ліфта. Гэта магло б даць доступ да Патэнцыйны злодзей у музей.\nАкрамя таго, мяркуючы, што злодзей павінен мець, па меншай меры, некаторыя ўнутраныя веды музея, там на самой справе было не так шмат доказаў. Дык вось, хто dunnit?\nХто скраў карціну?\nЧуткі і тэорыі пра асобу і матыў злодзея распаўсюджваецца як лясны пажар. Некаторыя французы вінавацілі немцаў, мяркуючы, што крадзеж выкрут, каб дэмаралізаваць іх краіну. Некаторыя немцы думалі, што гэта была выкрут французаў, каб адцягнуць ад міжнародных праблем. Прэфект паліцыі меў сваю ўласную тэорыю:\nЗлодзеі - Я схільны думаць , што было больш , чым адзін - сышло з ім - усё ў парадку. Да гэтага часу нічога не вядома пра іх асобы і месцазнаходжанне. Я ўпэўнены , што матыў не быў палітычным, але , магчыма , гэта выпадак «сабатаж,» выкліканага незадаволенасці сярод работнікаў Луўра. Магчыма, з другога боку, крадзеж быў учынены маньякам. Больш сур'ёзная магчымасць заключаецца ў тым, што Джаконда была скрадзеная кім - то [так у арыгінале] , які плануе зрабіць грашовую прыбытак, шантажуючы ўрад [так у арыгінале]. 3\nІншыя тэорыі абвінавачваюць работнік Луўра, які скраў карціну для таго, каб паказаць, як дрэнна Луўр абараняе гэтыя скарбы. Трэція лічылі, што ўсё гэта было зроблена ў жарт, і што карціна будзе вернутая ананімна ў бліжэйшы час.\n7 верасня 1911 года, праз 17 дзён пасля крадзяжу, французы арыштавалі Гіём Апалінэр. Праз пяць дзён ён быў вызвалены. Хоць Апалінэр быў сябрам Жери Piéret, што кралі артэфакты прама пад носам у ахоўнікаў на некаторы час, не было ніякіх доказаў таго, што ў яго якія - небудзь веды або былі якім - небудзь чынам удзельнічаў у крадзяжы Джаконды.\nХоць публіка была неспакойнай і шукалі следчыя, Мона Ліза не выяўлялася. Праходзілі тыдні. Ішлі месяцы. Потым ішлі гады. Апошняя тэорыя аб тым, што карціна была выпадкова знішчаная падчас чысткі і музей выкарыстаў ідэю крадзяжу ў якасці прыкрыцця.\nДва гады мінула з ні слова пра рэальную Джаконды. І тады злодзей кантакт.\nРабаўнік Робіць Кантакт\nВосень 1913 гады, праз два гады пасля таго, як Мона Ліза была скрадзена, добра вядомы антыквар Альфрэда Джэры, нявінна размясціў аб'яву ў некалькіх італьянскіх газетах , якія заявілі , што ён быў «пакупнік па добрых цэнах прадметаў мастацтва усякага роду «. 4\nНеўзабаве пасля таго, як ён размясціў аб'яву, Джэры атрымаў ліст ад 29 лістапада (1913) у якім гаварылася пісьменьнік знаходзіўся ў валоданні выкрадзенай Джаконды. Ліст быў паштовую скрыню ў Парыжы ў якасці зваротнага адрасу і было падпісана толькі як «Леанарда».\nХоць Джэры думаў , што ён меў справу з кім - то , хто меў копію , а не рэальную Джаконду, ён зьвязаўся з Commendatore Джавані Poggi, дырэктар музея Уфіцы (музей у Фларэнцыі, Італія). Разам яны вырашылі, што Джэры бы напісаць ліст у адказ пра тое, што яму трэба, каб убачыць карціну, перш чым ён мог бы прапанаваць цану.\nЯшчэ адзін ліст прыйшло амаль адразу ж прашу Джэры паехаць у Парыж, каб сустрэцца карціну. Джэры адказаў, заявіўшы, што ён не мог паехаць у Парыж, але, замест гэтага, арганізаваў «Леанарда», каб сустрэцца з ім у Мілане 22 снежня.\n10 снежня 1913 года італьянскі мужчына з вусамі з'явіўся ў офісе продажаў Джэры ў Фларэнцыі. Прачакаўшы іншых кліентаў , каб сысці, незнаёмец сказаў Джэры , што ён быў Леанарда Вінчэнца , і што ён Джаконду таму ў сваім гасцінічным нумары. Леанарда заявіў, што ён хацеў паўтара мільёна лір за карціну. Леанарда патлумачыў, што ён скраў карціну для таго, каб аднавіць у Італію, што было выкрадзена ў яго Напалеон. Такім чынам, Леанарда зрабіў агаворку , што Мона Ліза павінна была быць падвешаныя ў Уфіцы і ніколі не вяртаецца ў Францыю.\nЗ некаторым хутка, ясным мысленнем, Джэры пагадзіўся на цану, але кажа дырэктар Уфіцы хацеў бы бачыць карціну, перш чым пагадзіцца, каб павесіць яго ў музеі. Леанарда тады прапанаваў сустрэцца ў яго гасцінічным нумары на наступны дзень.\nПасля яго сыходу, Джэры звязаўся з паліцыяй і Уфіцы.\nНа наступны дзень, Джэры і Погги (дырэктар музея) з'явіўся ў гасцінічным нумары Леанарда. Леанарда выцягнуў драўляны куфар. Пасля адкрыцця багажніка, Леанарда выцягнуў пару ніжняга бялізны, некаторыя старыя чаравікі і кашулю. Затым Леанарда зняў фальшывае дно - і там ляжала Джаконда.\nДжэры і дырэктар музея заўважылі і прызналі друк Луўра на адваротным баку карціны. Гэта было відавочна , сапраўдная Мона Ліза.\nДырэктар музея кажа, што ён павінен быў бы параўнаць карціну з іншымі працамі Леанарда да Вінчы. Затым яны выйшлі з карцінай.\nЛеанарда Вінчэнца, чыё сапраўднае імя было Вінчэнца Peruggia, было арыштавана.\nГісторыя каперсы было на самай справе значна прасцей, чым многія выказалі здагадку. Вінчэнца Peruggia, які нарадзіўся ў Італіі, працаваў у Парыжы ў Луўры ў 1908. Тым ня менш вядомы многімі з ахоўнікаў, Peruggia хадзіў у музей, заўважылі салон Карра пустая, схапіла Джаконда, пайшоў да лесвіцы, зняў карціны з рамы, і выйшаў з музея з Джаконда пад яго жывапісцамі халата.\nPeruggia не меў план распараджацца карціны; яго адзіная мэта складалася ў тым, каб вярнуць яго ў Італію.\nГрамадскасць ашалела ў навінах знайсці Джаконду. Карціна была паказана ў Італіі, перш чым ён быў вернуты ў Францыю на 30 снежня 1913 года.\n> 1. Рой McMullen, Мона Ліза: Выява і міф (Boston: Houghton Mifflin Company, 1975) 200.\n2. Тэафіль Homolle цытуе ў McMullen, Mona Lisa 198.\n3. прэфект Лепін як паказана ў «" Джаконды "скрадзена ў Парыжы,» Нью - Ёрк Таймс, 23 Жніўня 1911 г., стар. 1.\n4. Макмаллен, Джаконда 207.\n> «Знайсці" Мона Ліза "Арышт разбойніка,» Нью - Ёрк Таймс 13 снежня 1913: стар. 1.\n> «" Джаконда "скрадзена ў Парыжы,» Нью - Ёрк Таймс 23 жніўня 1911: стар. 1.\n> McMullen, Рой. Мона Ліза: Выява і міф. Boston: Houghton Mifflin Company, 1975.\nДзень Infamy прамовы\nБіяграфія Амеліі Эрхарт\nЦікавыя факты Алімпійскія\nГенры I Германіі: генры Fowler\nМарцін Лютар Кінг-малодшы Катыроўкі\nРычард Ільвінае Сэрца\nВажнасць Million Man сакавіка\nДзе лепшыя месцы пісаць?\nДапаможнік Як плаваць брасам\nШто азначае «форма» Тэрмін у дачыненні да мастацтва?\nKillswitch Engage - Увасобленая водгук\nC # Праграмаванне Падручнік - Праграмаванне Advanced Winforms ў C #\nФіласофскія Катыроўкі на ежы\nФорма краіны можа паўплываць на яе Fortunes і лёс\nMarooned Ice Breaker Party Гульні для дарослых\nЛепшыя Love Quotes\nПільны погляд на Эліс Манро «Runaway»\nМаксімумы і мінімумы канцер-Скарпіён Каханне матч\nДзіцячая літаратура Тэндэнцыі ў 2013 годзе\n7 рэчаў, каб зрабіць ноч перад SAT\nШлях Буды на шчасце\nСмешны Ўінстан Чэрчыль Цытата\nМайк Тайсан Timeline (частка 1 з 5)


«Я дома гатую заўжды, посуд мыю і жонцы не дазваляю, — аўтар 12 кніг, у тым ліку рамана пра жаночую банду «Белая муха — забойца мужчын», Альгерд Бахарэвіч у дзень барацьбы жанчын за свае правы размаўляе з Радыё Свабода пра каханьне да жонкі, страх фэмінізму і інстынкт паляўнічага.\nПра хатнія абавязкі Альгерд загаварыў сам і ня проста так. «Гэты момант у «Белай мусе» добра абыграўся. Там адзін з пэрсанажаў кажа, што калі мужчына мые посуд, у яго тэстастэрон зьніжаецца», — тлумачыць ён. — Дык я на сваім асабістым прыкладзе пераканаўся — тэстастэрон не зьніжаецца. Наадварот, усё яшчэ лепш».\n«Белая муха» — гэта мая спроба сказаць тое, што павінны былі б сказаць жанчыны… Мастацкімі сродкамі. Я чуў папрокі на свой адрас, што я нібыта «ўлез не ў сваё», спрабую гаварыць «ад іх імя», «што я магу ведаць»… Я, можа, і не магу, але я адчуваю патрэбу абараняць і быць голасам тых, хто ня можа або баіцца гаварыць.\nАле гэта проста шыпы. Яны тырчаць, яны колюць, яны раняць. Той, хто пройдзе праз гэты боль, дабярэцца да сярэдзіны. Сярэдзіна ў мяне мяккая і вельмі тонкая. Зь мяне часам кпяць, што ў мяне жаночае пісьмо. Карункавае, вышытае…\n— У гэтай справе я назіраю вялікі прагрэс. Усё больш зьяўляецца цікавых маладых паэтак, але я ня бачу цэласнай беларускай жаночай літаратуры. Зрэшты, для мастацтва гэта нармальна — усе аўтаномныя, усе на сваіх выспачках… Жанчынам цяжэй аб’яднацца.\n— У патрыярхаце ёсьць свая прыгажосьць — прыгажосьць завялай кветкі. Нічога страшнага ня бачу ў тым, каб дарыць жанчынам кветкі. Незалежныя жанчыны, фэміністкі ня надта прыхільна да гэтага ставяцца. Цяпер ты мусіш пацікавіцца, ці сапраўды жанчыне гэта прыемна, ці яна наогул любіць кветкі? Ёсьць шмат рэчаў, калі ты праяўляеш празьмерную клапатлівасьць, робіш патрыярхальныя жэсты — дэманструеш, што ты абаронца, абдымаеш, спрабуючы захінуць ад гэтага жорсткага сьвету. А ёй гэта ня трэба. Яна і сама гэтаму жорсткаму сьвету дасьць рады. Мо і лепш за цябе…\n— Ён нясе ў сабе зерне гвалту. Калі ты лічыш, што ты вышэй за кагосьці толькі таму, што ты зь іншымі геніталіямі, значыць, ты прызнаеш, што можаш уплываць на чалавека, ціснуць на яго, мяняць яго, караць ці мілаваць, зьнішчыць — і гэта тваё неад’емнае права.\nАле тут такая справа. Я, напрыклад, нарадзіўся ў 1975 годзе, у мінулым стагодзьдзі. Я зачытваўся Дзюма, Конан Дойлам, такой вось рамантычнай літаратурай, я выхаваны на гэтым «кодэксе джэнтэльмэна», «кодэксе рыцара» ў дачыненьні да жанчыны. Цяпер я ўсё больш пачынаю адчуваць, наколькі гэта старамодна, сьмешна. І нават маладыя мужчыны, якія глядзяць на мае паводзіны, употай пасьмейваюцца, бо цяпер гэта нямодна. «Лыцар…» Але я не баюся быць нямодным і сьмешным.


Redmi тэлевізар набліжаецца, магчыма, дзве мадэлі: 40 і 70 цалі 4K HDR\nУ мінулым годзе брэнд Redmi асацыяваўся ў асноўным з таннымі смартфонамі Xiaomi. У 2019 яна перажыла трансфармацыю і паступова становіцца паўнавартасным брэндам, здольным канкураваць з усімі. Флагманскі смартфон Redmi K20 з працэсарам Snapdragon 855, наўтбукамі RedmiBook, пральнай машынай, электрабанкам, чамаданам ... і неўзабаве тэлевізары далучацца да гэтай групы.\nНекалькі дзён таму Лу Вейбінг загаварыў пра Redmi TV на кітайскім сайце сацыяльных сетак Weibo. Першы тэлевізар Redmi прайшоў сертыфікацыю CCC і быў узнагароджаны сімвалам L70M5-RA, прыбор вырабляецца ў тэхналогіі дысплея TPV Xiaomen Co., Ltd.\nАтрыманне сертыфіката CCC, на жаль, не дазваляе выявіць тэхнічныя характарыстыкі прылад. У сетцы цыркулюе інфармацыя, што Redmi прадставіць два экраны 40 і 70 цалі 4K HDR. Магчымая дата выпуску, а кошт па-ранейшаму агорнуты сакрэтнасцю. Верагодна, новыя дэбюты дэбютуюць у Індыі.\nМіхал 29 ліпеня, 2019\nПраз два дні Redmi прадставіць новы прадукт, верагодна, RedmiTV


“Пераемнік Лукашэнкі ня зможа быць такім жа Банапартам, як папярэднік”\n28 верасень 2007, 13:31\nЦі рыхтуе Аляксандар Лукашэнка свайго сына Віктара на пасаду прэзыдэнта як пераемніка? Гэта пытаньне ў кантэксьце нядаўняга сыходу сьпікера Палаты прадстаўнікоў Уладзімера Канаплёва абмяркоўвалі экспэрты “Свабоды” ў перадачы “Праскі акцэнт” 16 верасьня.\nМяркуючы па пошце, тэма цікавіць многіх нашых слухачоў. З аднаго з такіх допісаў і пачну сёньняшні агляд лістоў.\nНаш даўні слухач і аўтар Алесь Марціновіч з Баранавічаў падзяляе меркаваньне, што праект “Пераемнік” ужо дзейнічае, і што размова ідзе ня толькі пра Віктара Лукашэнку, але пра цэлую каманду набліжаных да яго асобаў, якія ўжо да моманту перадачы ўлады будуць рэальна кіраваць краінай:\n“Гэта найбольш аптымальны варыянт спакойнай пэнсійнай старасьці для Аляксандра Лукашэнкі. Каманда пераемніка будзе складацца з тых людзей, якіх патрыярх Лукашэнка сам выгадаваў і даў пуцёўку ў жыцьцё. Ён — іхны Дэн Сяопін.\nПраект “Пераемнік” і ягоная рэалізацыя будуць безумоўна станоўчай зьявай для Беларусі, ейнага спэцыфічнага паводле мерак Усходняй Эўропы грамадзтва. У постлукашэнкаўскі пэрыяд народ без грамадзянскай супольнасьці, без цэмэнту нацыяналізму атрымае нейкую сілу дзеля стабілізацыі, якая возьме на сябе адказнасьць за краіну.\nА нацыянал-патрыятызм Мілінкевіча — шкодны, і ня будзе запатрабаваны ні нэаалігархіяй, ні насельніцтвам. Пры гэтым любы пераемнік Лукашэнкі ўжо ніколі ня зможа быць такім Банапартам, якім быў сам Лукашэнка.\nГэта і на карысьць будучай беларускай дэмакратыі. Пераемнік бязь яркай харызмы непазьбежна будзе толькі першым сярод роўных мэнэджараў — генэралаў эканомікі. Для беларускага прастага люду гэта лепшы варыянт, чым той бардак, які быў у Расеі падчас першага прэзыдэнцкага тэрміну Ельцына.\nЯсна, што беларускай нэаалігархіі патрэбная будзе незалежная Беларусь — але якая? Беларусізацыя ў прынцыпе будзе вечным фарсам безь сяброўства ў Эўразьвязе і НАТО, бязб візавага рэжыму з Масквой і культурнага сыходу ў англаамэрыканізм”.\nЗаўважу, спадар Марціновіч: рэальных прыкметаў таго, што праект “Пераемнік” пачаў ажыцьцяўляцца ў Беларусі, — амаль ніякіх. Аляксандру Лукашэнку яшчэ далёка да пэнсійнага веку, ды і да чарговых прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі — чатыры гады, за гэты час многае можа зьмяніцца.\nВідавочна, апісаны вамі варыянт перадачы ўлады — адзін з многіх магчымых. Хоць наўрад ці грамадзкая думка ў Беларусі з захапленьнем успрыме ідэю спадчыннай пераемнасьці ўлады і ўсталяваньня бестэрміновага ўладараньня ў Беларусі дынастыі Лукашэнкаў.\nАўтар наступнага ліста — краязнаўца з Барысава Алесь Шустоўскі. У сярэдзіне верасьня на хвалях “Свабоды” мы ня раз згадвалі пра падзеі верасьня 1939 году, калі ў выніку пакта Молатава — Рыбэнтропа Чырвоная Армія акупавала Ўсходнюю Польшчу, і такім чынам усходняя і заходняя часткі Беларусі былі ўзьяднаныя.\nАдно з наступстваў тых падзеяў — масавыя расстрэлы ў 1940 годзе ў Катыні і ў іншых мясьцінах савецкім НКВД польскіх ваеннапалонных, сярод якіх было нямала і беларусаў.\nАлесь Шустоўскі з нагоды пачутага піша:\n“У вас пра тыя расстрэлы — толькі як пра факты, адна канстатацыя. А трэба было паразважаць над той трагедыяй ды іншымі падобнымі фактамі генацыду славянскага этнасу.\nНа маю думку, тут мэтазгодна зрабіць ідэалягічны ды псыхалягічны акцэнт на тым, што нельга здавацца ў палон як вайскоўцам, гэтак і цывільным людзям. Бо ворагі заўсёды зьнішчаюць фізычна, маральна і гэтак далей тых, хто супраць іх, хто ня іхнага роду-племені.\nЗ ворагамі трэба змагацца да апошняга патрона, апошняга ўздыху, пакуль ёсьць сілы.\nЗычу вам у далейшым засяродзіць на гэтым увагу. Нельга вечна плакаць у камізэльку ды канстатаваць: там нашых братоў, сясьцёр, бацькоў, матуль сьцерлі ў лягерны пыл, перастралялі сотні тысяч дзяцей нашых, замардавалі найлепшых прадстаўнікоў Бацькаўшчыны.\nВось у якім ключы трэба выхоўваць патрыётаў Беларусі ды тых, хто хоча ведаць нашу гісторыю без цэнзурных паправак”.\n“Трапіў у палон — значыць, здраднік” — такім прынцыпам, спадар Шустоўскі, кіраваліся спэцслужбы ў сталінскім Савецкім Саюзе. І тысячамі расстрэльвалі альбо кідалі ў канцлягеры ўласных салдатаў, якія перажылі варожы палон і цудам выбраліся да сваіх.\nДзясяткі тысяч польскіх салдатаў і афіцэраў апынуліся ў савецкім палоне не таму, што не хацелі ваяваць. Проста да сярэдзіны верасьня 1939 году фашысцкая армія амаль цалкам акупавала Заходнюю Польшчу.\nБыло відавочна, што вайна прайграная, і не было сэнсу весьці баявых дзеяньнях, класьці галовы сваіх людзей яшчэ і на ўсходзе. Польскае камандаваньне аддало загад не аказваць супраціву Чырвонай Арміі. Быў разьлік на тое, што былых салдат проста адпусьцяць дахаты, ці хоць бы абыдуцца зь імі ў адпаведнасьці зь міжнароднымі канвэнцыямі аб ваеннапалонных.\nІ ім абяцалі вызваленьне. Мая бабуля да свайго апошняга дня захоўвала адзіны ліст з бальшавіцкага палону, з канцлягеру ў горадзе Асташкаве Калінінскай вобласьці ад дзядулі Ўладзіслава Саковіча.\nЁн пісаў, што хутка вернецца, што абяцаюць усіх адпусьціць... Яна так і не даведалася, што на пачатку траўня 1940 году яго, як і тысячы іншых ваеннапалонных, расстралялі ў сутарэньнях калінінскага НКВД.\nНіякіх судоў не было. Была пісьмовая просьба Берыі расстраляць ваеннапалонных як “закаранелых ворагаў савецкай улады”. І подпісы на гэтай просьбе Сталіна, Варашылава, Молатава і Мікаяна. Камуністычныя правадыры адной гэтай паперкай паслалі на сьмерць больш як 20 тысяч ні ў чым не вінаватых людзей.\nНа тэму моўнай сытуацыі ў Беларусі — электронны ліст ад наведніка сайту “Свабоды”, які падпісаўся як Вітэк. Да ліста ён прыклаў выявы ўпаковак некаторых тавараў, што вырабляюць беларускія заводы, — у прыватнасьці, цукерак кандытарскай фабрыкі “Камунарка” і кансэрваў вяршкоў Рагачоўскага малочнага камбінату. Упакоўкі аформленыя па-расейску і па-ангельску. Вітэк піша:\n“Вось і доказы таго, што Беларусь сапраўды зьўляецца краінаю дзьвюхмоўнай. На этыкетках бачым мовы расейскую і ангельскую.\nРасейская мова на налепцы Рагачоўскага заводу нават дарэвалюцыйная, у чым відаць любоў да царскае ўлады. А цукеркі “Сталічныя” фабрыкі “Камунарка” паказваюць любоў да ЗША, бо выкарыстаны амэрыканскі варыянт ангельскай мовы. Зыходзячы з гэтага, можна з упэўненасьцю гаварыць пра імкненьне Беларусі не да сучаснае Расеі, а да імпэрыі, як і да ўзьяднаньня з Амэрыкай”.\nНейкая частка цукерак, якія вырабляе “Камунарка”, накіроўваецца на экспарт у Злучаныя Штаты — верагодна, якраз гэтым і тлумачыцца выкарыстаньне амэрыканскага варыянту ангельскай мовы.\nА вось чаму на ўпакоўках няма дзяржаўнай беларускай мовы, хоць большая частка прадукцыі і гэтых, і іншых беларускіх прадпрыемстваў харчовай галіны ідзе на ўнутраны рынак — гэта пытаньне да ўлады, якая абавязаная гарантаваць роўнасьць дзьвюх дзяржаўных моваў.\nПраблемай дыскрымінацыі беларускай мовы заклапочаны і даўні сябар “Свабоды” Ільля Копыл зь Менску:\n“Калі слухаеш “Свабоду”, зьяўляецца ўпэўненасьць, што наша мова ня зьнікне, што яна жыве і будзе жыць. Прыемна, што пры апытаньнях на вуліцы многія людзі даюць адказы на беларускай мове.\nАле ўпэўненасьць зьнікла, калі я 1 верасьня папрысутнічаў на дзьвюх школьных лінейках. Не пачуў ніводнага беларускага слова — ні ад настаўнікаў, ні ад бацькоў, ні ад вучняў.\nАдзінае, што крыху нагадала пра Беларусь — гэта калі першаклясьнікам раздалі кніжку на беларускай мове “Мая Радзіма — Беларусь”. Настаўнікі ўзьнёсла абвесьцілі, што гэта падарунак ад прэзыдэнта.\nСьмешна казаць, але атрымліваецца, нібы прэзыдэнт гэтым змагаецца супраць бацькоў і настаўнікаў за беларускую мову. Ды толькі вынік гэтага “змаганьня” варты жалю…\n8 верасьня паехаў у сваю вёску па асабістых справах. Зайшоў у хату, дзе жыве маладая сям’я. Старэйшая з трох дзетак сёлета пайшла ў першую клясу. Хадзіць трэба ў суседнюю вёску, за два кілямэтры. Раней была свая добрая школа. Яе спачатку зачынілі, а калі людзі сталі абурацца, дык разабралі на бярвеньні.\nЗапытаўся ў бацькоў пра вучобу. Якім было маё зьдзіўленьне, калі яны пачалі скардзіцца, што вучыцца цяжка, бо выкладаньне вядзецца на беларускай мове. І гэта — у глухой вёсцы, 115 кілямэтраў ад Менску і 170 — ад Віцебску. Трасянка дабралася і туды…”\nСвой ліст Ільля Копыл прынес у рэдакцыю сам. А разам з допісам пакінуў пачастунак — мяшэчак беларускіх цукерак. Мы падарылі даўняму сябру кнігу “Імёны Свабоды”, якая толькі што выйшла ў бібліятэчнай сэрыі нашага радыё. Дзякуй вам, спадар Копыл, і за вашы цікавыя лісты, і за ўвагу да нашага радыё, і за мілы гасьцінец.\nМы ўдзячныя ўсім, хто знайшоў час для ліста на “Свабоду”. Пішыце. Чакаем новых допісаў.


Сям’я з Батайска завітала ў музей – Дзятлаўскі дзяржаўны гісторыка-краязнаўчы музей\nАвтор: Webmaster · 2 мая, 2018\nТакія словы не раз чула ад Уладзіміра Сяргеевіча Загаціна, жыхара горада Батайска Растоўскай вобласці. Што ж так цягнула гэтага чалавека сюды, на Дзятлаўшчыну, ён жа ніколі тут не быў, нарадзіўся і вырас на поўдні Расіі, дзе жыве і зараз.\nКаб адказаць на гэта пытанне, трэба пачаць здалёк, яшчэ з 90-х гадоў. Тады стваралася кніга “Памяць” Дзятлаўскага раёна, і мяне, маладога карэспандэнта раённай газеты, райком партыі паслаў у камандзіроўку спачатку ў Кіеў, потым у Маскву. Там жылі дзеці знакамітага авіятара, аднаго з першых лётчыкаў СССР, генерала-лейтэнанта авіяцыі, які ўдзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне, вызваляў Растоў-на-Доне, быў першым камендантам пасляваеннага Кіева, нашага земляка з вёскі Дварэц Сцяпана Георгіевіча Караля. Вынікам паездкі павінна была стаць інфармацыя пра С.Г.Караля для кнігі “Памяць”.\nСустрэча сталася не толькі цікавай- тады ўпершыню пабыла ў Кіеве і Маскве, жыла ў дзяцей знакамітага чалавека, шмат цікавага пачула ад іх пра бацьку-, але знамянальнай, падаравала мне сяброў на ўсё жыццё, і колькасць гэтых сяброў, як ні дзіўна, расце. Па выніках паездкі была напісана неабходная інфармацыя для кнігі і вялікі нарыс для газеты “Перамога”, які друкаваўся аж у пяці нумарах. Сям’я перадала для Дзятлаўскага краязнаўчага музея шмат матэрыялаў, цікавых фотаздымкаў.\nПрайшоў час, я працавала ўжо ў гімназіі №1. Аднойчы адміністрацыі гімназіі прыйшло запрашэнне з Масквы паўдзельнічаць у конкурсе да гадавіны Перамогі. Конкурс аб’яўляў часапіс “Сенатар”, у ім удзельнічалі настаўнікі, работнікі культуры, журналісты. Часопіс абяцаў лепшыя працы надрукаваць. Гімназія, як правіла, заўсёды ва ўсім удзельнічала. Вырашылі- паспрабуем. Успомніла пра свой нарыс, збегала ў рэдакцыю, узяла падшыўку і пераклала матэрыял на рускую мову. Адрэдагавала і паслала. На ўдачу, канешне.\nА гадоў сем таму мне патэлефанаваў на мабільны Уладзімір Загацін з Батайска. Ён прачытаў артыкул пра генерала Караля ўжо ў Інтэрнэце і шукаў мяне ў сацыяльных сетках, пытаўся ва ўсіх жыхароў Дзятлава, каго знаходзіў, мой нумар тэлефона. Яму адказала Н.П.Клімец. Так мы пазнаёміліся. Аказалася, што ў Батайску разам з Уладзімірам жыве яго мама (зараз яе ўжо няма), родная пляменніца Сцяпана Георгіевіча, дачка брата. Мы пагаварылі, і я паслала на электронку нарыс і фотаздымкі, якія ў мяне былі, а таксама адрасы дзяцей С.Г.Караля. Так мы сталі перапісвацца, спачатку праз электронку, а потым у фейсбуку.\nУладзімір мае трох братоў, якія жывуць у розных частках Расіі, ён малодшы з іх, працуе прадуктовым агентам на поўдні, робіць закупы прадукціі у фермерскіх гаспадарках і рыхтуе іх на экспарт. Жанаты два разы. Ад першага шлюбу мае сына і дачку, ад другога- сына, Данілу, якому толькі дванаццаць гадоў. Сям’я збіралася прыехаць у Беларусь даўно, але, як гэта заўсёды бывае, нешта ўсё перашкаджала. І вось 28 красавіка вечарам заходжу на фейсбук і чытаю: “Заўтра выязджаем да вас. Будзем спачатку ў Мінску, потым у Гродна, а пасля на Дзятлаўшчыну”. Параіла ім адразу купіць беларускую сімку, каб быць на сувязі, пажадала шчаслівай дарогі і пачала рыхтавацца да прыёму замежных гасцей. І, я к гэта з намі, беларусамі, бывае, захацелася прадставіць родны горад і нашых людзей найлепшым чынам. Аднак рабіць гэтага не давялося: пакуль мы сустрэліся, у маіх віртуальных знаёмых было столькі ўражанняў і станоўчых эмоцый ад Беларусі, што заставалася толькі слухаць.\nЗавіталі госці да мяне ў суботу, у той жа дзень мы паехалі ў Дварэц. Знайсці хату ці магілы, дзе пахаваны бацькі Сцяпана Георгіевіча, нам не ўдалося. Так магло стацца, што на магілах не стаялі помнікі з надпісамі, ды мы і не ведалі, католікі яны былі ці праваслаўныя, на якіх могілках шукаць месца іх апошняга прытулку. Але не гэта галоўнае. А, відаць, тое, што сказаў Уладзімір свайму сыну Данілу:”Вось сынок, мы пабылі на зямлі, дзе жылі твае продкі. Помні пра гэта. Тут твае карані, у табе цячэ беларуская кроў”.\nУ той жа дзень паехалі ў Мірскі замак, трапілі на рыцарскія прадстаўленні, ад якіх застануцца ў гасцей непаўторныя ўражанні і цікавыя фотаздымкі. Пераначавалі, а ў панядзелак прыйшлі ў Дзятлаўскі музей, каб паглядзець экспазіцыю, прысвечаную Сцяпану Георгіевічу Каралю. Потым госці паехалі ў Белавежскую пушчу і ў Брэст.\nСледующая публикация Рэдкая знаходка 16 стагоддзя\nПредыдущая публикация Выстаўка “Велікодны куліч”


Polo Ralph Lauren - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Polo Ralph Lauren\nБрэнд Polo Ralph Lauren - гэта спалучэнне ангельскага арыстакратызму і амерыканскай свабоды. Кампанія выпускае вопратку, парфумерыю, абутак, аксэсуары, прысмакі, тавары для жывёл і элементы інтэр’еру. Яе заснаваў амерыканец Ральф Ларэн з Бронкса, які жыве ў беднай сям’і, але з дзяцінства марыў акружыць сябе эстэтыкай і раскошай. Прычым пад раскошай Ральф ўвазе не грошы, а «стаўленне да жыцця і здольнасць ствараць вакол сябе свет, у якім вам добра і лёгка».\nПоспех да Ральфу Ларэн прыйшоў у 1966 годзе, калі ён стварыў калекцыю шырокіх гальштукаў. Інвестары не абяцалі яму поспеху, і адмовіліся дапамагаць, сцвярджаючы, што такое новаўвядзенне нікога не зацікавіць. Тады Ларэн вырашыў працаваць без дапамогі і не пралічыўся - неўзабаве ў яго гальштуках казыралі нью-ёркскія моднікі, а новай маркай зацікавіліся буйныя крамы. І тады Ральф Ларэн зразумеў, заўсёды трэба ствараць нешта новае, і не баяцца гэтага. Тое, што знойдзе водгук у сэрцы пакупніка. Таму, купляючы прадукцыю брэнда Polo Ralph Lauren, вы адчуеце, што не проста купляеце чарговую цацанку, а падкрэсліваеце сваю ўнутраную сутнасць.\nЖаночая адзенне Polo Ralph Lauren\nКалекцыя жаночага адзення Polo Ralph Lauren настолькі шырокая, што любая модніца зможа знайсці для сябе ідэальны варыянт. Натуральныя тканіны, высокая якасць матэрыялаў, ідэальны крой, яркія фарбы і вялікая разнастайнасць мадэляў дазволіць стварыць столькі вобразаў, колькі вашай душы заўгодна.\nРальф Ларэн прымудраецца падтрымліваць уласны стыль, вызначаны iм яшчэ ў 60-х, але пры гэтым ўлічваць і модныя павевы. Адзін з кірункаў сярод жаночых мадэляў Polo Ralph Lauren - вопратка, падобная на мужчынскую. Гэтую ідэю падала Ральфу яго жонка, любіла насіць мужчынскія кашулі Polo. Жаночыя кашулі Polo Ralph Lauren і сёння нагадваюць мужчынскія, але пры гэтым не пазбаўлены яркай жаноцкасці.\nЖаночыя курткі Polo Ralph Lauren таксама шырока прадстаўлены брэндам. Выраблены з высакаякасных матэрыялаў, прыгожыя, лёгкія і зручныя, на гузіках і маланках, з капюшонам і без яго. Але галоўнае тое, што ў калекцыях фірмы вы заўсёды зможаце падабраць куртку для любога, строгага ці не вельмі, клімату. Курткі Polo Ralph Lauren вырабляюць толькі з высакаякасных матэрыялаў, з выкарыстаннем лепшых напаўняльнікаў. І адно з галоўных адрозненняў верхняй адзення Polo Ralph Lauren (як і ў многіх сусветных брэндаў сёння) - адсутнасць у вырабах натуральнага футра, так як Ральф Ларэн складаецца ў некалькіх арганізацыях па абароне жывёл.\nБез сумачкі, як вядома, вобраз не можа лічыцца завершаным. Сумкі Polo Ralph Lauren, як і ўсё ў гэтым брэндзе, паспяхова спалучаюць у сабе стрыманую класіку і новыя тэндэнцыі. З такім аксэсуарам можна ўбачыць і дзелавых лэдзі, і свецкіх ільвіц. У калекцыі фірмы вы знойдзеце ўсё - ад малюсенькага і строгага Клатч да яркай пляжнай сумкі, і пры гэтым кожная мадэль будзе прадумана да дробязяў.\nPolo Ralph Lauren - зручная адзенне для дзелавых амерыканцаў\nРальф Ларэн надае ў сваіх калекцыях ўвагу не толькі стылю, але і выгоды. Ён двойчы «апранаў» амерыканскую алімпійскую зборную, і працягвае выпускаць спартыўную вопратку для шырокага круга пакупнікоў. Так, напрыклад, кеды і красоўкі Polo Ralph Lauren атрымалі вядомасць не толькі сярод звычайных людзей, але і зорак, і людзей, якія займаюць высокія дзяржаўныя чыны. Магчыма, таму, што гэтая адзенне дазваляе адчуваць ўтульнасць і камфорт нават на напружанай працы.\nІ, вядома, ні адна калекцыя Polo Ralph Lauren не абыходзіцца без джынсаў. Стыльныя і зручныя, як і ўся прадукцыя фірмы, яны таксама прадстаўлены як класічныя варыянты, так і ў новых, часам зусім нечаканых.\nPROОriginal: Признаки оригинального поло Ralph Lauren Відэа.\nПапярэдні Тэкст Шапка з помпоном\nНаступная Артыкул Жаночыя берэты фетравыя\nЯк выдаліць плямы ад гарбаты\nРамяні для гадзін


Прэзідэнт ЕНП Жозэф Доль: Улады Беларусі не зрабілі ніякіх крокаў па прывядзенню выбарчага працэсу ў адпаведнасці са стандартамі АБСЕ » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Прэзідэнт ЕНП Жозэф Доль: Улады Беларусі не зрабілі ніякіх крокаў па прывядзенню выбарчага працэсу ў адпаведнасці са стандартамі АБСЕ\n21.02.2018, 11:05 | Галоўныя навіны, Навіны, БХД\nПасля мясцовых выбараў у Беларусі, Прэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі (ЕНП) Жозэф Доль зрабіў наступную заяву:\n«З вялікім непакоем, што мы сачылі за мясцовай выбарчай кампаніі ў Беларусі. Народ Беларусі быў у чарговы раз пазбаўлены свабоды выказвання меркаванняў, інфармацыі і права дэмакратычна выбіраць сваіх мясцовых прадстаўнікоў.\nУлады Беларусі не зрабілі ніякіх крокаў па прывядзенню выбарчага працэсу ў адпаведнасць з крытэрамі свабодных і справядлівых выбараў у адпаведнасці са стандартамі АБСЕ. Па час гэтых выбараў, як і многіх іншых, дамінавалі масавыя фальсіфікацыі, рэпрэсіі супраць прадстаўнікоў апазіцыі, несправядлівае фарміраванне выбарчых камісій, маніпуляцыі сродкамі масавай інфармацыі, а таксама напады на незалежныя сродкі масавай інфармацыі.\nЎлады павінны неадкладна рэфармаваць выбарчае заканадаўства ў адпаведнасці са стандартамі АБСЕ. Яны павінны забясьпечыць рэгістрацыю грамадзянскіх і палітычных арганізацый, такіх, як партыя "Беларуская хрысціянская дэмакратыя" і НДА Spring96; яны таксама павінна спыніць пераслед апазіцыі і незалежных СМІ, у прыватнасці, "Беларускі Партызан" і "Хартыя 97".\nТолькі шляхам умацавання дэмакратыі ў краіне ўлады Беларусі змогуць ўмацаваць яе суверэнітэт і незалежнасць".


Фрыланс праца для палітолагаў, вакансіі для студэнтаў і выкладчыкаў\nСпецыяльнасці → Паліталогія\nСярод грамадазнаўчых навук паліталогія ўяўляе асаблівую прафесійную цікавасць. Кампанія Global Freelance наладзіла супрацоўніцтва са студэнтамі, аспірантамі і выкладчыкамі факультэтаў і кафедраў паліталогіі вядучых ВНУ Беларусі, іх выпускнікамі і практыкуючымі палітолагамі і прапануе вакансію ў гэтай сферы на пастаяннай аснове.\nМы заўсёды рады новым фрылансерам, спецыялістам у тэарэтычных і прыкладных аспектах навукі пра палітыку. У дадзены момант мы прапануем выкананне розных заданняў у наступных катэгорыях:\nПапулярныя напрамкі паліталогіі\nГісторыя паліталогіі як навукі\nГісторыя паліталогіі як вучэбнай дысцыпліны\nМетады і метадалогіі паліталагічных даследаванняў\nАпытанне і яго віды\nПраблемы, якімі займаецца паліталогія\nМы не абмяжоўваем вас у выбары тэм, заданняў і аб'ёму працы, таму вы маеце магчымасць самастойна вырашыць, за якія заданні ўзяцца і калі прыступаць да іх выканання, захоўваючы практычна поўную незалежнасць.\nВы можаце распараджацца часам на сваё меркаванне і нават працаваць у камфортнай хатняй абстаноўцы.\nПрыклады заданняў па паліталогіі\nМы прапануем лепшыя ўмовы супрацоўніцтва для фрылансераў, якія хочуць выкарыстоўваць свой багаж ведаў і імкненне расці прафесійна, зарабляючы ўласным розумам. У нашай базе вы знойдзеце унікальныя заданні, з якімі магчыма ніколі не сутыкаліся ў айчынных падручніках, што робіць іх асабліва цікавымі. Да самых папулярных з іх адносяцца:\nПараўнальная паліталогія (кампаратыўны аналіз двух і больш палітычных сістэм зададзеных дзяржаў у форме эсэ, рэферата, табліцы, прэзентацыі);\nМіжнародная палітыка (даследаванне палітычнай сітуацыі ў пэўнай краіне, яе аналіз, справаздача ў форме эсэ або прэзентацыі; адказы на пытанні тэста);\nЭсэ (аргументаванае эсэ на пэўную тэму ў рамках прадмета паліталогіі, выказваецца падтрымка або адмаўленне тых ці іншых поглядаў, тэорый, практык).\nКаб пачаць атрымліваць заданні, дастаткова прайсці рэгістрацыю, а затым выканаць кваліфікацыйны тэст па англійскай мове і напісаць кароткае эсэ на прапанаваную тэму (прыклад тэсту). Магчыма, нашай камандзе не хапае менавіта вас! Далучайцеся!


Сэнат ЗША зацьвердзіў дырэктара ЦРУ. Ён ведае расейскую мову і быў паслом у Маскве\n19 сакавік 2021, 09:54\nСэнат Кангрэсу ЗША зацьвердзіў Уільяма Бёрнса на пасадзе дырэктара Цэнтральнага разьведвальнага ўпраўленьня (ЦРУ). Кандыдатуру ўхвалілі аднагалосна. Неўзабаве Бёрнс прыме прысягу.\nУ пачатку сакавіка сэнатар-рэспубліканец ад Тэхасу Тэд Круз затрымаў зацьвярджэньне Бёрнса і запатрабаваў ад Адміністрацыі прэзыдэнта Джо Байдэна больш жорсткіх санкцый супраць будаўніцтва расейскага газаправоду «Паўночны паток – 2» у Нямеччыну. Пасьля таго, як Дзярждэпартамэнт прыгразіў кампаніям, задзейнічаным у праекце, санкцыямі, Круз пагадзіўся разблякаваць працэс.\nУільям Бёрнс — былы намесьнік дзяржсакратара ЗША ў адміністрацыі Барака Абамы і амбасадар у Маскве. На дыпляматычнай службе ён правёў больш за 30 гадоў.\nДыпляматычную місію ў Расеі Бёрнс займаў у 2005–2008 гадах, пры адміністрацыі рэспубліканца Джорджа Буша. Да гэтага працаваў у амэрыканскай амбасадзе ў Маскве ў 1990-я гады.\nПасьля выхаду ў адстаўку ў 2015 годзе стаў прэзыдэнтам ўплывовай няўрадавай арганізацыі — Фонду Карнэгі за міжнародны мір.\nБёрнс, апроч іншага, лічыцца спэцыялістам па Расеі і Блізкім Усходзе, валодае расейскай мовай. У Расеі нядаўна выдадзеныя яго мэмуары «Нябачная сіла. Як працуе амэрыканская дыпляматыя». Некалькі яе разьдзелаў прысьвечаны Расеі і расейска-амэрыканскім адносінам.\nБёрнс таксама вядомы як аўтар шэрагу аналітычных запісак пра Расею. Асаблівую вядомасьць дзякуючы публікацыі WikiLeaks набыло датаванае 2006 годам так званае «чачэнскае дасье» з крытыкай кіраўніка Чачэніі Рамзана Кадырава.


Першыя буслы ўжо ў Беларусі! Першыя буслы ўжо ў Беларусі!\nНавіна арганізацыі ад 11 сакавіка 2014 года\nПершыя веснікі вясны былі адзначаны ў нашай краіне! Двух белых буслоў, якія ляцелі ў паўднёва-усходнім накірунку, заўважылі 10 сакавіка ў раёне Дзяржынска. Віншуем з надыходам сапраўднай вясны, сябры!\nЗусім нядаўна прылет буслоў святкавалі нашыя суседзі — белы бусел усю ноч правеў на прыдарожным ліхтары ў Польшчы, Балеславецкім павеце, у мясцовасці Крушын.\nА праз некалькі дзен першыя веснікі вясны былі адзначаны і ў нашай краіне! Першыя два белых буслы былі заўважаны 10 сакавіка ў раёне Дзяржынска (Мінская вобласць), яны ляцелі ў паўднёва-усходнім накірунку.\nВіншуем з надыходам сапраўднай вясны, сябры!\nЦікава, што пару назіранняў белых буслоў былі зарэгістраваны яшчэ ў пачатку сакавіка, але па словах Ірыны Самусенка, супрацоўніка НПЦ НАН Беларусі па біярэсурсах, гэта хутчэй птушкі, якія па пэўных прычынах засталіся зімаваць на Радзіме. Так, напрыклад, быў заўважаны бусел у раене Турава, Гомельскай вобласці.\nА ці бачылі Вы першых веснікаў вясны? Абавязкова падзяліцеся сваімі назіраннямі і зарэгіструйце іх адным з прапанаваных спосабаў:\n✔Праз сайт кампаніі пры дапамозе формы "ДАДАЦЬ НАЗІРАННЕ"\n✔СМС на кароткі нумар 0841 (Абавязкова ўкажыце вашае імя, прозвішча, час назірання, месца, колькасць і назву птушкі), у адказ Вы атрымаеце падарунак — спасылку на голас адной з птушак "Жывой вясны"!\n✔Адпішыцеся ў адпаведных старонках у сац.сетках ( Укантакце ці Фэйсбуку)\nЦудоўнага настрою і прыемных назіранняў, сябры!


Міністр аховы здароўя наведаў будоўлі медустаноў Магілёва ↑\nГалоўная Падзеі Міністр аховы здароўя наведаў будоўлі медустаноў Магілёва\nДзмітрый Піневіч правёў нараду па будаўніцтве кардыяцэнтра ў Магілёве.\nДзмітрый Піневіч правёў рабочую нараду (сумесна з зацікаўленымі асобамі) па пытаннях будаўніцтва кардыятэрапеўтычнага і кардыяхірургічнага корпуса Магілёўскай абласной клінічнай бальніцы. Гэтыя аб'екты плануецца здаць у бліжэйшы час. Два новыя будынкі, якія злучаны паміж сабой, аб'яднаюць у сабе ўсе кардыялагічныя службы, якія на дадзены момант раскіданыя практычна па ўсім горадзе. Тут жа будзе працаваць кансультацыйны блок для пацыентаў, сучасныя палаты, аперацыйныя і рэанімацыя. Гэта дазволіць стварыць на базе абласной клінічнай бальніцы кардыяцэнтр, якога так не хапала ў рэгіёне.\nУ год у аперацыйных Магілёўскай абласной клінічнай бальніцы праводзіцца больш за 17 тыс. аперацый. Амаль 60% ад усіх захворванняў у вобласці – гэта паталогіі сардэчна-сасудзістай сістэмы. З'яўленне новых плошчаў дасць магчымасць узняць на новы ўзровень аказанне дапамогі пацыентам з паталогіямі сардэчна-сасудзістай сістэмы, – лiчыць міністр аховы здароўя. Паводле яго слоў, новае абсталяванне дазволіць лекарам на месцы аказваць якасную і своечасовую медыцынскую дапамогу для жыхароў Магілёўскага рэгіёну. На будынак затрачана каля Br30 млн з рэспубліканскага і абласнога бюджэтаў, спонсарскай дапамогі, і Br17 млн – на закупку абсталявання.\nТаксама міністр наведаў новыя будоўлі – інфекцыйны ў Магілёўскай бальніцы №1, медкорпус экстранай паталогіі Магілёўскай гарадской бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі, а таксама – Магілёўскі абласны анкалагічны дыспансер.


Даследчык: Падзеі ў Беларусі працягваюць пачатае «Салідарнасцю» ў Польшчы і на Майдане ва | Новы Час\nВокладкі кніг, выдадзеных фондам «Ośrodek Karta»: «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020» і «Менская вясна – 1996. Кронiка, дакумэнты, сьведчаньнi».Ksiegarnia.karta.org.pl; Kamunikat.org\nВаршаўскі фонд «Ośrodek Karta» выдаў кнігу «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020» («Марш Беларусі. Жнівень-снежань 2020 года»). Гэта першае выданне, у якім апісваюцца падзеі ў Беларусі пасля сфальсіфікаваных рэжымам Лукашэнкі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 года.\nКніга «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020» — гэта не першая кніга пра Беларусь, якая ўбачыла свет у гэтай навукова-даследчай установе.\nЗбігнеў Глюза, старшыня праўлення, галоўны рэдактар фонда «Ośrodek Karta», распавёў:\n— Тое, што мы амаль адразу пасля абнародавання «вынікаў» прэзідэнцкіх выбараў у жніўні 2020 года пачалі збіраць сведчанні пра паўстанне беларускага грамадства, не было выпадковасцю.\nМы адсочваем падзеі ў Беларусі даўно, яшчэ з 1996 года. Тады разам з газетай «Наша ніва», якая была нашым партнёрам, мы выдалі ў Варшаве па-беларуску кнігу «Менская вясна – 1996. Кронiка, дакумэнты, сьведчаньнi». Гэтую кнігу падрыхтавала рэдакцыя «Нашай нівы», і мы яе перакідвалі ў Беларусь, бо кнігу немагчыма было надрукаваць у Мінску.\nЗбігнеў Глюза ўспамінае, што чарговым этапам у выдавецкай дзейнасці фонда «Ośrodek Karta», прысвечанай Беларусі, былі падзеі, звязаныя з пратэстамі ў Беларусі супраць фальсіфікацыі выбараў прэзідэнта ў 2010 годзе. Тады па-польску ўбачыла свет кніга палітыка Андрэя Саннікава «Białoruska ruletka» (“Беларуская рулетка”).\nЗбігнев Глюза лічыць, што ўважлівы чытач і назіральнік ужо ў 2010 годзе мог зрабіць пэўныя высновы па сітуацыі ў Беларусі.\nЗбігнеў Глюза робіць лагічную выснову пра тое, чаго можна было чакаць 9 жніўня 2020 года, калі Цэнтрвыбаркам РБ абвясціў аб «перамозе» Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах.\n— У той жа момант, мы ў фондзе «Ośrodek Karta» былі перакананы, што гэта зваротны момант у гісторыі Беларусі. Мы вырашылі дакументаваць гэтыя падзеі. Мы адразу пачалі збіраць матэрыялы. Гэтую дакументацыю мы вырашылі скончыць снежнем 2020 года, нягледзячы на тое, што наступствы маршаў 2020 года давалі пра сябе ведаць яшчэ ў пачатку 2021 года. Тое ж, што цяпер адбываецца ў Беларусі, гэта ўжо іншы час\nЗбігнеў Глюза ва ўступе да кнігі «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020» адзначае тое, што робіць падзеі 2020 года незвычайнымі ў кантэксце гісторыі Беларусі і Цэнтральнай і Усходняй Еўропы: «Гэта трэцяя, наймацнейшая хваля паўстання ў савецкай і постсавецкай прасторы. І ў перспектыве дзесяцігоддзяў відаць, што гэты працэс узмацняецца.\nТое, што адбывалася на працягу некалькіх месяцаў, перш за ўсё ў Мінску, але таксама ва ўсёй Беларусі, ва\nўсім грамадстве, мае такое ж значэнне, як дзейнасць "Салідарнасці" ў Польшчы ў жніўні 1980 года і Майдан у Кіеве на мяжы 2013 і 2014 гадоў. Падзеі ў Беларусі ў 2020 годзе — гэта трэці этап аднаго працэсу».\nЗбігнеў Глюза лічыць, што сведчанні, якія змешчаныя ў кнізе «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020», даюць магчымасць зрабіць яшчэ адну важную выснову ў дачыненні да будучыні Беларусі:\n— Унутраныя змены ў беларускім грамадстве настолькі глыбокія, што спробы задушэння грамадства сілай здзіраюць з вобразу Лукашэнкі той арэол, які навязваўся на працягу гадоў, што ён быццам бы з’яўляецца правадыром грамадства і прыязным «бацькам»…\nКалі я пісаў уступ да кнігі «Marsz Białorusi. Sierpień–grudzień 2020», то назіраючы за працэсамі, якія адбываюцца, прыйшоў да наступнай выснову. Розніца паміж падзеямі 1980 года ў Польшчы (паўстанне пад кіраўніцтвам прафсаюза «Салідарнасць» супраць камуністычных прамаскоўскіх улад Польшчы. — Рэд.) і Майданам у Кіеве заключаецца ў тым, што за гэты час Усходняя Еўропа кардынальна змянілася, асабліва пасля 1989 года. Але гэты працэс дагэтуль не завершаны.\nМайдан быў голасам праеўрапейскага грамадства, голасам нязгоды з парадкам, які навязвае ўлада.\nЗбігнеў Глюза мяркуе, што менавіта Майдан быў імпульсам падзей у Беларусі ў 2020 годзе. Але падзеі ў Мінску, у адрозненне ад Кіева, мелі іншае вымярэнне.\nЗбігнеў Глюза кажа:\n— Маршы ў Мінску праходзілі мірна, не так, як Майдан. Але я не лічу, што яны былі слабейшыя. Нават калі не дайшло да сілавой канфрантацыі грамадства з уладай, пералом, які адбыўся ўнутры грамадства, не слабейшы.