Якаў Басін | Новы Час\nШмат хто лічыць габрэйскую тэму даволі небяспечнай. Магчыма, з гэтай прычыны гучней за астатніх пра беларускіх габрэяў разважаюць альбо рэлігійныя артадоксы, альбо антысеміты. Якава Басіна нельга назваць прыхільнікам моцных заяў, але яго голас добра чуюць і першыя, і другія. І «паліваюць» з абодвух бакоў. Самы дакладны паказчык таго, што чалавек кажа праўду.\nАле першае слова Якава Басіна было не пра гэта. Прагучала яно 28 жніўня 1939 года ў Мінску. Магчыма, калісьці таму, хто разгадае сэнс першага чалавечага крыку, дадуць нешта накшталт Нобелеўская прэміі, а пакуль можна толькі адзначыць тое, што з часам добрае валоданне словам стане амаль галоўным у яго жыцці.\nСям’я Басіна складвалася як бы з дзвюх галін. Дзед па лініі маці, таксама Якаў, быў родам з Волагды. Яго жонка памерла ад «іспанкі» адразу пасля грамадзянскай вайны, пакінуўшы яму трох дачок. З імі дзед пераехаў спачатку ў Марыупаль, а потым у Гомель.\nУладкаваўся працаваць на так званае «гарэлае балота», дзе тады месціўся дрэваапрацоўчы камбінат (цяпер раён вакзала) механікам. Слыў мясцовым «кулібіным», бо мог самастойна разбіраць і збіраць такія складаныя прыборы, як арыфмометр. Для самавука, які не меў сур’ёзнай адукацыі, гэта, на сённяшнім слэнгу, было «крута». Адукацыю дзед даў сваім дочкам. У прыватнасці, маці Якава Басіна, Рэвека Якаўлеўна, скончыла Мінскі будаўнічы тэхнікум.\nПа лініі бацькі карані Якава Басіна ідуць у Пагост, што пад Салігорскам. Сям’я там была вялікай — дванаццаць дзяцей. Бабуля Якава была самай малодшай, таму, калі ў яе нарадзіўся сын, то амаль адначасова на свет з’явіўся і яго дзядзька. Першы (Зіновій Самуілавіч) стаў бацькам Якава Басіна, другі — стрыечным дзедам.\nЯк і Рэвека Якаўлеўна, Зіновій Самуілавіч вучыўся ў Мінскім будаўнічым тэхнікуме. Там яны і пазнаёміліся, пабраліся шлюбам і менавіта адтуль разам паехалі ў Гомель.\nДобра вядома, што гэты горад немцы захапілі толькі ў другой палове 1941 года. Бацька Якава Басіна атрымаў «браню» і займаўся эвакуацыяй дзіцячых дамоў, якіх на той час было вельмі багата. Амаль апошнім эшалонам Зіновій Самуілавіч выратаваў ад смяротнай акупацыі і сваю сям’ю. Так Басіны апынуліся ў Ленінабадзе. У родны горад вярнуліся толькі пасля вайны.\nУ 1958 годзе Якаў Басін паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут. З трэцяга разу, і толькі дзякуючы таму, што да гэтага вучыўся ў медвучэльні, якую скончыў на «выдатна». Пэўныя абмежаванні наконт праславутай «пятай графы» былі, як вядома, не толькі ў царскай Расіі, але і ў СССР, хаця там і любілі паразважаць наконт нейкага «пралетарскага інтэрнацыяналізму».\nКалі больш глыбока «капнуць» тэму габрэйскіх прафесій, то стане цалкам зразумела, што прыярытэты тут узніклі пад уплывам пэўных абставінаў. Тое, што большасць месцаў у медычнай сферы займаюць прадстаўнікі менавіта гэтай нацыі (лепшыя спецыялісты), абгрунтавана адразу некалькімі фактарамі.\nАдзін з іх — рэлігійны. У адрозненне ад прадстаўнікоў іншых канфесіяй (тых жа хрысціян), іудзеі не так моцна баяцца чалавечай крыві і не ставяцца да яе, як да нечага супермагічнага.\nДругі — цалкам практычны. Паколькі ў царскіх інстытутах для габрэяў былі працэнтныя абмежаванні, яны, як людзі пераважна заможныя, накіроўвалі сваіх дзяцей атрымліваць адукацыю за мяжу. Вышэйшая адукацыя давала яшчэ адзін «бонус» — дазваляла жыць за межамі «рысы аселасці».\nКаб было больш зразумелым, наколькі медыцына была габрэйскім прыярытэтам, спашлюся на адзін гістарычны прыклад. У 1492 годзе габрэяў, як вядома, выгналі з Іспаніі. Мала таго, што за сто год гэтая краіна з першых роляў у Еўропе перамясцілася ў «другі эшалон», дык яшчэ і на побытавым узроўні пачалі ўзнікаць казусы. Напрыклад, калі захварэла каралева Ізабэла, яе лячыў… ветэрынар.\nУ 1963 годзе Якаў Басін ажаніўся з мінчанкай, у 1964-м скончыў медыцынскі інстытут і быў размеркаваны ў адну з участковых бальніц Мінскай вобласці. Другім урачом. Хто знаёмы з тагачаснай спецыфікай, пацвердзіць — другі ўрач — гэта сапраўдны спецыяліст «шырокага профілю», якому даводзілася быць і хірургам, і тэрапеўтам, і неўрапатолагам.\nУ хуткім часе яго «забралі» ў Смалявіцкую раённую бальніцу. Рэнтгенолагам, аб чым і марыў. Але паколькі спецыялістаў і ў раённай бальніцы не хапала, Якаву Басіну даводзілася выконваць і функцыі іншых калег. Нават памочніка адзінага ў бальніцы гінеколага.\nАпошняе яму вельмі не спадабалася. Басін папрасіў свайго галоўурача Мар’ю Цімафееўну Зубакіну даць яму любую іншую работу. І атрымаў ад яе прапанову стаць намеснікам галоўнага ўрача па арганізацыйна-метадычнай рабоце. Так лёс нечакана вызначыў новы паварот у яго біяграфіі.\nСа Смалявічамі для Якава Басіна звязаны і яшчэ адзін даволі значны «момант». Галоўурач прапанавала аднаму навукова-даследчаму інстытуту сваю бальніцу ў якасці базы для вывучэння праблем туберкулёзу. Поспехі былі такімі значнымі, што сёння, калі гэтае ліха паўстае зноў, становіцца нават крыўдна, што напрацоўкі папярэднікаў належным чынам не выкарыстоўваюцца сёння.\nПраз некаторы час Якаў Басін са Смалявіч сышоў і ўладкаваўся рэнтгенолагам у абласны туберкулёзны дыспансер. Потым быў санаторый «Крыніца», а апошнія 11 гадоў сваёй медыцынскай практыкі ён адпрацаваў у клінічнай бальніцы хуткай дапамогі.\nЯкім быў спецыялістам, даволі красамоўна сведчыць той факт, што ў 1972 годзе Басіна ўзнагародзілі знакам «Выдатнік аховы здароўя», а праз два гады ён стаў лаўрэатам Усесаюзнай прэміі па барацьбе з туберкулёзам.\nНа пенсію (для рэнтгенолагаў — 50 гадоў) ён сышоў у 1998 годзе ў якасці ўрача першай катэгорыі.\nНа жыццё кожнага з нас аказваюць уплыў самыя розныя фактары. Для Якава Басіна такім першым фактарам, напэўна, стала рашэнне міністра аховы здароўя СССР аблегчыць работу ўрачоў і ўскласці ўсе «папяровыя» функцыі на сярэдні медыцынскі персанал. Адпаведна, у навучальны працэс сярэдніх медыцынскіх устаноў увялі «Машынапіс», які Якаву адразу спадабаўся.\nДругім «фактарам» трэба лічыць гендэрны дысбаланс на курсе Басіна ў медвучэльні, дзе на 180 дзяўчынак прыходзілася толькі шэсць юнакоў. Па савецкай традыцыі, у такіх умовах перавага аддавалася «моцнаму полу». Асабліва ў грамадскай дзейнасці. На Якава «павесілі» радыёгазету.\nКожны тыдзень ён рабіў паўгадзінную перадачу, адзін ва ўсіх іпастасях. І таму прыйшлося хутка вучыцца рыхтаваць сцэнары і пісаць тэксты, артыкулы для сваіх праграм. Друкавацца Якаў Басін пачаў з 1957 годзе. З таго часу з пад яго пяра выйшлі 5 кніг, у тым ліку манаграфіі, больш за 200 розных артыкулаў. У 1998 годзе Басін стаў сябрам Беларускай асацыяцыі журналістаў, а праз год і Міжнароднай федэрацыі.\nЗахапленне словам адгукнулася новым захапленнем, калі ён студэнтам па тэлебачанні ўбачыў Клуб вясёлых і знаходлівых (КВЗ). Для чалавека, які на многіх канцэртах вёў канферанс і нават выпісваў польскія «Шпількі» (мову вывучыў самастойна), гэта сталася сапраўдным адкрыццём, цудам.\nВырашыў стварыць свой КВЗ. Спачатку ў спартовым лагеры, а потым у сваім інстытуце. Далей Басіну, можна сказаць, пашанцавала. Вядомы спартовы аглядальнік Мікола Петрапаўлаўскі, які вучыўся разам з ім, аднойчы прывёў на выступ супрацоўнікаў беларускага тэлебачання. Яны і прапанавалі зрабіць нешта агульнанацыянальнае.\nТак КВЗ у сакавіку 1964 года з’явіўся ў маштабах цэлай краіны, а Якаў Басін стаў адным з заснавальнікаў яго ў Беларусі.\nАкрамя гэтага Якаў Басін заняўся актыўнай грамадскай дзейнасцю. Стаў рабіць гэта ў рамках габрэйскай абшчыны Беларусі, СССР і на міжнародным узроўні. Нагадаю, што было ўсё ў 1988 годзе, калі яшчэ добра памяталі, хто такія «бязродныя касмапаліты».\nЗ сакавіка 1989 года Якаў Басін стаў сябрам Мінскага аб’яднання габрэйскай культуры. У гэты жа час узяў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы першага з’езду Канфедэрацыі габрэйскіх грамадскіх арганізацый і абшчын СССР Ваада (у перакладзе — савет). Быў абраны сябрам прэзідыума. Удзельнічаў ва ўсіх з’ездах гэтай структуры.\nУ красавіку 1991 года Якаў Басін становіцца сустаршынёй, а з 1993 года намеснікам старшыні Саюза габрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў Беларусі. І бярэ ўдзел у шматлікіх мерапрыемствах Сусветнага, Еўрапейскага і Еўраазіяцкага габрэйскіх кангрэсаў, а таксама ў рабоце Сусветнай сіянісцкай арганізацыі.\nЗ 1995 года з’яўляецца прэзідэнтам Беларуска-прыбалтыйскай асацыяцыі абшчын прагрэсіўнага іудаізму. Момант вельмі важны для разумення пэўных жыццёвых арыенціраў Якава Басіна. Галоўным паняццем тут з’яўляецца слова «прагрэс».\nПрацяг, які будзе абавязкова\nМагчыма, некаторыя не пагодзяцца з такім меркаваннем, але, на мой погляд, беларускія апазіцыянеры значна страцілі ад таго, што не змаглі зрабіць сваімі сябрамі ўсе габрэйскія структуры. То бок тую частку «трэцяга сектару», якую яны памылкова палічылі непатрэбнай для дасягнення мэты.\nАдзін з тагачасных дэмакратычных лідараў, у адказ на выступ Басіна, тады нават сказаў, што трэба спачатку падняць беларускую нацыянальную самасвядомасць і развіць перш за ўсё беларускую нацыянальную культуру. Маўляў, толькі калі «мы станем на ногі самі», дапаможам усім нацыянальным меншасцям. Зразумела, чакаць нешта эфемернае ніхто не хацеў.\nНаколькі я ведаю, многім з першай хвалі тагачасных адраджэнцаў сёння вельмі сорамна за свае даўнія памылковыя погляды, але факт застаецца фактам — улады даволі разумна «разыгралі» так званую «габрэйскую карту». Магчыма, тады і былі ўпершыню выкарыстаныя самыя эфектыўныя метады барацьбы з любым іншадумствам — раскол і кантроль над «сваімі» структурамі.\nАле тут узнікае другое пытанне — наколькі іх можна лічыць «сваімі»? Яшчэ з дзяцінства мы ведаем, што «першае слова даражэй за другое», і, калі кіраўнік дзяржавы агучвае амаль пячэрныя погляды, то сакрэтны бліц-крыг у Ізраіль аднаго з яго ідэалагічных паплечнікаў наўрад ці здольны на нешта істотна паўплываць.\nЗрабіць выгляд, што ўсе крыўды ў мінулым, яшчэ не азначае адсутнасць падстаў узнікнення іх у будучым. Тым больш, калі гутарка ідзе пра нацыю, якую «ганялі» па свеце амаль дзве тысячы гадоў… І якая ніколі не забудзе, кім быў Адольф Гітлер…\nДзякуй Богу, з часам такія адносіны да «габрэйскага пытання» з боку беларускіх апазіцыянераў змянілася кардынальна. І не толькі таму, што яны не дасягнулі дэмакратычных мэтаў, агучаных у мінулым стагоддзі. Проста стала абсалютна зразумелым, што дасягнуць іх можна толькі разам з іншымі.\n23 жніўня 2009 года, у дзень 70-годдзя з моманту падпісання сумна вядомага пакту Молатава-Рыбентропа мне пашанцавала пабываць у расійскай Катыні і пачуць выступ там Якава Басіна. Тады ён сказаў, што габрэі, у адрозненне ад славян, якія пра памерлых альбо агучваюць нешта станоўчае, альбо далікатна маўчаць, гавораць толькі праўду.\nАсабіста мне такая логіка падабаецца больш.


12:55 30 сентября\nУ тэатры Якуба Коласа адбылася прэм'ера камедыі "Мая...\nПятница, 06.12.2019 11:33 | Рубрика: Культура\nУ Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа адбылася прэм’ера камедыі «Мая жонка — падманшчыца», прысвечаная дню заснавання коласаўскага калектыву.\nКласічная камедыя, вясёлая, але разумная. Добрыя рэжысура, сцэнаграфія, акцёрскі ансамбль. Аншлаг. Прагляд на адным дыханні, які дае падставу спадзявацца, што прыемнае «послевкусие» на шмат дзён наперад забяспечана. Вось і атрымалі ідэальны тэатральны вечар, калі шырокія масы заінтрыгаваных працоўных з вялiкiм задавальненнем ідуць на новы спектакль, ведаючы, што атрымаюць зарад станоўчых эмоцый і адпачнуць.\nМенавіта так было 21 лістапада ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа, дзе адбылася прэм’ера авантурнай камедыі «Мая жонка — падманшчыца» па п’есе Маргарэт Мэё і Морыс Энекен.\nРэжысёр Міхась Краснабаеў (мастацкі кіраўнік Коласаўскага тэатра), вядомы сваёй прыхільнасцю да «цяжкавагавай»класікі, прапанаваў нам якасную пастаноўку лёгкага жанру і не пралічыўся: гледачам — задавальненне, тэатру — касавы спектакль. Але ў ім закладзены і глыбокія думкі. Рэўнасць разбуральная. Шчасце — у сям’і, у каханні і дзецях, а не ў забаўках, пасля якіх надыходзіць душэўная пустата. Усё гэта падаецца лёгка, праз нарастаючы клубок смешнай блытаніны з абавязковым хэпіэндам. Выдатная работа мастака-пастаноўшчыка Святланы Макаранка ўзнаўляе атмасферу векавой даўнасці — паспяховы сярэдні клас, шырокія пінжакі і капелюшы ў мужчын, элегантныя сукенкі ў чароўных жанчын.\nГалоўныя героі — раўнівы Уільям Гарысан (Цімур Жусупаў) і яго жонка Кэці Гарысан (Вікторыя Шамардзіна). Аднак выкажу думку, напэўна, спрэчную. Здаецца, што цэнтральны камедыйны персанаж — прастадушны дабрак Джымі Скот у выдатным выкананні Арцёма Блахіна. Ва ўсялякім выпадку, на яго легла асноўная нагрузка класічнай камедыі становішчаў. Перш за ўсё менавіта ён трапляе ў смешныя сітуацыі і расплачваецца за вынаходлівасць Кэці, якая падманвае на кожным кроку дзеля выратавання сям’і. Брава, Арцём!\nВялікія магчымасці бліснуць даюць акцёрам усе персанажы: метрдатэль і хабарнік Генры (Яўген Бераснеў і Юрась Цвірка), слёзатачывая Зоэ (Анжаліка Баркоўская), якая любіць уцякаць у іншы пакой, каб паплакаць, і тым нязменна выклікае ў зале смех; вытанчаная лэдзі Мэджы Скот (Святлана Сухадолава), баявітая міс Пэціктан (Вольга Куляшова і Раіса Грыбовіч), прасцячка Мод (Тамара Краснабаева-Чарняк), Палісмэн (Герман Дымарэцкі і Вадзім Асвяцінскі).\nНешта прыемнае застаецца ў душы пасля такой весялосці, а ў галаве — светлыя думкі. Так, сямейнае жыццё з дзецьмі — не забава, якая ні да чаго не абавязвае. Задавальненні праходзяць, а святло кахання застаецца назаўсёды. Трэба берагчы адзін аднаго. І хадзіць у Коласаўскі тэатр на вясёлыя камедыі.\nАвтор: Віталій СЯНЬКОЎ. Фота Наталлі ЛАВІЦКАЙ-ЯРМОЛАВАЙ.\n#культура #театр #спектакль #Витебск\nВ Витебске более 400 работ представлено на конкурсе «Перспектива-2020», посвященном 100-летию первой выставки творческого объединения «УНОВИС»


Антыўрадавыя пратэсты ў Ганконгу працягваюцца ўжо два месяцы - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nАнтыўрадавыя пратэсты ў Ганконгу працягваюцца ўжо два месяцы\nНа працягу двух месяцаў, сілы правапарадку ўжо арыштавалі больш за 500 дэманстрантаў.\nZamieszki pod siedzibą hongkońskiego parlamentuRITCHIE B. TONGO/PAP/EPA\nМасавыя пратэсты выклікала жаданне Пекіну навязаць аўтаноміі змену закону аб экстрадыцыі. Паводле законапраекта, жыхары былой брытанскай калоніі могуць быць перададзеныя ў суды Кітайскай Народнай Рэспублікі. Пратэсты ўскладняюць штодзённае жыццё кітайскага фінансавага цэнтру і ўжо паспелі негатыўна паўплываць на эканоміку Ганконгу.\nБольшасць жыхароў аўтаноміі адмоўна ўспрыняла намаганні мясцовай улады змяніць заканадаўства аб сэкстрадыцыі. У першых двух масавых маршах пратэсту ўдзел прыняў мільён, а потым 1 млн 200 тысяч чалавек адпаведна.\nПад націскам пратэстоўцаў улады вырашылі на нявызначаны тэрмін адкласці зацвярджэнне скандальных зменаў у мясцовым заканадаўстве. Аднак, гэта не спыніла пратэсты. Цяперака дэманстранты дамагаюцца поўнага адклікання законапраекту.\nНа працягу двух месяцаў, сілы правапарадку ўжо арыштавалі больш за 500 дэманстрантаў. Нядаўна пратэсты пракаментавала цэнтральная ўлада КНР, у Пекіне абурэнне жыхароў Ганконгу назвалі ’’гульнямі з агнём’’.\nПольскaе МЗС асуджае акты апаганьвання магілаў польскіх жаўнераў у Беларусі\nУлады Беларусі адмянілі візы для палякаў\nСёння спыніла дзейнічаць забарона на знаходжанне ў памежнай з Беларуссю зоне\nНа польска-беларускае памежжа вяртаецца нармальнае жыццё


Палац руін і прымірэння • Дыялог\nСтефан Ванли 14.12.2016 Без рубрыкі Leave a Comment\nПалац руін і прымірэння\nСавецкі «асколак» у цэнтры Варшавы на самай справе больш прыязны, чым сем такіх жа у Маскве\nПершы раз я наведаў Варшаву адносна нядаўна — летам 2014 года. Дрэнна выспаўшыся з-за ранняга цягніка, я прайшоў мытны дагляд у Брэсце і, апынуўшыся ў купэ адзін, праспаў большую частку шляху. Прачнуўся я ўжо на пад’ездзе да горада.\nСталіцу Польшчы я выбраў з-за двух будынкаў, якія даўно адзначыў і пра адно з іх сёння і пойдзе размова. Спыніўшыся ў Брэсце ў сваякоў, якія ласкава прытулілі мяне на тыдзень (за што ім асобны дзякуй), я купіў квіткі ў Варшаву, а таксама забраніраваў сабе там начлег.\nІ вось, цягнік прыбыў. Я стаю насупраць галоўнага вакзалу ў цэнтры горада і аглядаюся. Павінен прызнаць, што Варшава мне адразу спадабалася, але пра гэта як-небудзь у іншы раз.\nЯк я ўжо сказаў, галоўнай прычынай маёй цікавасці да польскай сталіцы былі два будынкі. Адно з’яўляецца амаль сімвалам горада, хоць і з цяжкай гісторыяй — «Палац культуры і навукі», а іншае, дзеля якога я прыехаў менавіта ў канцы чэрвеня — яго абсалютны антыпод. Калі пышны Палац відаць адусюль, і ён нахабна займае вялізную прастору вакол сябе, то домік, дзеля якога я прыехаў — маленькі, шэранькі, мізэрны і утылітарна сучасны.\nГэты «ліліпут» у маім персанальным спісе, вядома, займаў прыярытэт перад Палацам, так што перш за ўсё я пайшоў у ягоны бок. Наведаўшы яго, а таксама паабедаўшы і трохі адпачыўшы, я накіраваўся ў бок самай пышнай варшаўскай славутасці.\nПапярэдне нічога не чытаючы пра Палац, я чамусьці быў упэўнены, што там ёсць чым заняцца. Хоць у мяне былі ўсе падставы застацца перад зачыненымі дзвярыма з-за майго маскоўскага вопыту, але пра гэта крыху пазней.\nПакуль я блукаў па горадзе, дождж змяніў сонца, а потым і зусім зазіхацела маланка, і я засеў у маленечкім кафэ насупраць Палаца. Як скончылася летняя навальніца і дождж, я, пераскокваючы лужыны, нарэшце, зайшоў у Палац. Гэта было з боку кінатэатра і я, палюбаваўшыся савецкімі інтэр’ерамі, выйшаў на вуліцу і пайшоў, каб абысці будынак, вышукваючы іншыя ўваходы.\nМае надзеі апраўдаліся, і я знайшоў тое, што шукаў — квіткі на панарамны паверх. Пафатаграфаваць яшчэ нейкі час пампезныя інтэр’еры, я пайшоў даследаваць горад, з мэтай вярнуцца ўвечары, каб паглядзець панараму Варшавы, калі ўжо сцямнее.\nПанарама горада сапраўды уражвае, і не толькі сваім выглядам. Налюбаваўшыся сталіцай і атрымаўшы дозу настальгіі ад інтэр’ераў, я спусціўся на ліфце за 25 секунд на першы паверх. Адзінае месца ў Варшаве з якога не відаць Палаца навукі і культуры я пакінуў са мноствам супярэчлівых пачуццяў, што, думаю, цалкам натуральна для такога супярэчлівага будынка.\nКаб зразумець мае перажыванні, варта прывесці невялікую гістарычную даведку. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, Польшча апынулася «у зоне ўплыву» (ці «калоніяй» — каму што бліжэй) Савецкага Саюза. Мне складана падабраць іншых слоў, таму скажу, як ёсць — каб паказаць, «хто ў хаце гаспадар», сталінскі СССР «падараваў» Польшчы велізарную вежу, якая і дагэтуль з’яўляецца самым высокім будынкам у краіне. Давайце нават прывядзем савецкую рыторыку, у якой «Палац культуры і навукі імя І. В. Сталіна» (першапачатковая назва будынка) апынуўся «братэрскім дарам савецкага народа народу Польскай Рэспублікі». Найнедарэчнейшая моўная канструкцыя, ну і добра.\nЧасопіс «Савецкі Саюз», № 6 (28) чэрвень 1952\nГэты будынак, як і многае ў сацыялістычных краінах, мела мала агульнага з рэальнымі патрэбамі насельніцтва, а таксама «эканомікі», калі так можна сказаць пра краіны, у якіх рынкавыя адносіны былі забароненыя. Хоць у рынкавых эканоміках гэтыя два паняцці непадзельныя — рынак задавальняе патрэбы насельніцтва.\nУ сацыялістычным жа блоку важней было задаволіць капрыз дыктатара і здушыць мясцовае насельніцтва сімвалам пастаяннай прысутнасці «Масквы». Зараз, калі варшаўскі гарызонт аброс вышыннымі дамамі, і Палац цікава кантрастуе з новымі будынкамі свабоднай Польшчы, гэтая праблема не так рэзка кідаецца ў вочы, але ў 1952 годзе, калі яго пачыналі будаваць, Гэта была асабліва адметна.\nСпачатку варта згадаць эканамічную немэтазгоднасць велізарнай вежы ў самым цэнтры горада. Я ўжо гэта абмяркоўваў ў іншым матэрыяле — той факт, што да гэтага часу ў Польшчы не пабудаваны ні адзін будынак вышэй Палаца, толькі даказвае, што няма ніякай патрэбы ў такім «гмахе». Не было патрэбы і ў 1952 годзе, калі краіна толькі аднаўлялася пасля вайны.\nВернемся ў пяцідзесятыя і паглядзім на толькі пабудаваны Палац культуры і навукі імя І. В. Сталіна:\n1955 год. Крыніца: Narodowe Archiwum Cyfrowe\nБудынак быў скончаны ў 1955 годзе і ўзводзіўся пасярод руін, хоць ужо і прайшло амаль дзесяць гадоў з заканчэння вайны. Апроч эканамічнай немэтазгоднасці, «Палац руін» (давайце яго так называць) быў пабудаваны ў самым цэнтры горада, дзеля яго былі знішчаны дзесяткі будынкаў XIX стагоддзя. Усё дзеля славы камунізму.\nНа некаторых фотаздымках рэзка кідаецца ў вочы квадратная тэрыторыя вакол Палаца, на якую не смее ступаць ні адзін суседні будынак.\nГады 1959–1963. Крыніца: Narodowe Archiwum Cyfrowe.\nСкладаецца адчуванне, быццам Палац — пасольства СССР у Варшаве, дзяржава ў дзяржаве. Гэтая ж «пустата» захавалася да гэтага часу — суседнія будынкі як быццам адступаюць ад Палаца, а дарогі нагадваюць ўзброеных ахоўнікаў або высокі плот.\nІ, як і належыць у пасольстве, дабірацца да Палаца варта па падземным тунэлі, хоць ужо сёе дзе з’явілася зебра праз шырокую дарогу.\nЗразумела, што велізарная тэрыторыя вакол Палаца пакінута для разнастайных шэсцяў і святкаванняў вечна працоўнага «простага народа», а шырокія дарогі патрэбныя для таго, каб па іх праехаўся разок-другі мясцовы царок ў лімузіне і ацаніў «прыгажосць» горада з акна аўтамабіля.\n1973 год. Крыніца: Narodowe Archiwum Cyfrowe.\nУ гэтага архітэктурнага стыля ёсць свая назва — «ампір» (у дадзеным выпадку «сталінскі») ці «сацрэалізм». Іншая справа, што, як і многае навязанае дрэнным густам начальства, [«сталінскі»] ампір не меў нічога агульнага з сучаснай, дарэчнай, прадуманай, функцыянальнай і папросту актуальнай архітэктурай таго часу.\nІ вось, пасляваенная Польшча, у цэнтры сталіцы якой высіцца савецкі (і нават «сталінскі») гмах, пасярод галечы і разрухі.\nГмах, які стаіць пасярод руін і на руінах незалежнай краіны і яе даваенных будынкаў, краіны, чыя незалежнасць скончылася першага і семнаццатага верасня 1939 года, уварваннем Трэцяга Рэйху з захаду і Савецкага Саюза з усходу.\nКраіна-«вызваліцель Еўропы» зусім не планавала пакідаць «брацкія народы» у галечы, і адразу ж пасля вайны ўзяла усё ў свае «гаспадарчыя» рукі. Рукі апынуліся занадта чэпкімі і моцнымі і растуліліся толькі ў канцы 80-х гадоў. І краіна зноў апынулася свабоднай і незалежнай.\nШто ж засталася ў палякаў? Гіганцкі напамін пра сваё зневажальнае мінулае, якое доўжылася роўна 50 гадоў — з 1939 года па 1989 год. Самы высокі будынак краіны ў самым цэнтры сталіцы, узведзены ў падкрэслена імперскім стылі.\nНе дзіўна, што яно да гэтага часу выклікае спрэчкі і перыядычна чутныя заклікі знесці яго, як сімвал камунізму.\nАле будынак стаіць. У ім знаходзяцца разнастайныя ўстановы, офісы, адміністрацыі, кінатэатр, музей тэхнікі і шмат чаго. Акрамя спрэчных і непрапарцыйна вялікіх рэкламных шыльд і спадарожнікавых талерак на верхніх паверхах, якія трохі псуюць выгляд — увогуле і цэлым будынак выглядае акуратным і дагледжаным, як і яго інтэр’еры.\nА рознакаляровае асвятленне Палаца па вечарах надае гораду па-сапраўднаму еўрапейскі выгляд.\nФатограф: Раман Шымко\nУ наступны раз я ўбачу Палац амаль праз два гады — у 2016 годзе. Зноў наведаю панараму, на гэты раз ужо днём. Людзей апынецца пабольш, ды і дзённы выгляд прайграе па рамантычнасці вячэрняга два гады таму, але гэта не важна.\nВажна тое, што праходзячы міма Палаца пад краплістым дажджом (не шанцуе мне з надвор’ем у Варшаве, кожны прыезд суправаджаецца дажджамі), я падумаў наколькі гэта выдатны сімвал цяперашняй Польшчы. Велізарны асколак камунізму і каланіяльнай залежнасці ад СССР захаваны і карыстаецца на карысць горада і людзей. Будынак акуратна змяшчаецца і перыядычна рэстаўруецца, што вельмі прыкметна, калі параўноўваць з маёй роднай Масквой.\nНеапісальная дэмакратычнасць і свабода наведвання гэтага будынка як бы знарок кантрастуюць з яго гісторыяй — любы можа зайсці ў яго, наведаць музей, кінатэатр або ўзлезці на трыццаты паверх на хуткасным ліфце і агледзець горад. Само сабой гэта магчыма ў працоўныя гадзіны і за пэўную плату. Але гэтая дэмакратычнасць бясконца цешыць — няма ніякай арміі ахоўнікаў ля ўваходу ў будынак, металадэтэктарскіх арак, запісаў і ўсяго таго, што прысутнічае ў сучаснай Расеі. Некалькі прыкладаў таго, з чым пастаянна сутыкаецца любы масквіч (дадайце яшчэ да гэтага хамаватага ахоўніка і карціна будзе поўнай):\nУ Палацы ёсць нават пандус для інвалідаў — неймаверная рэч для сацыялістычных краін, у якіх не было паняцця «грамадскае асяроддзе», а інваліды сядзелі дома і быццам і зусім не існавалі.\nТое, што я ўбачыў, праходзячы міма Палаца, было — прымірэннем. Прымірэнне са сваім мінулым — цяжкім, непрыемным, жахлівым, зневажальным і страшным, але — сваім. Прымірэнне на нацыянальным узроўні. І адаптацыя гэтага мінулага да сучасных патрэб — акуратная рэстаўрацыя, ўтрыманне ў парадку інтэр’ераў, пераклад на рэнтабельнасць, адкрытасць для ўсіх — мясцовых жыхароў, турыстаў, інвалідаў, выкарыстанне будынка як турыстычнага атракцыёну і гэтак далей. З савецкага палохала Палац ператвараецца ў частку гісторыі — напамінку пра іншых, непрыемных і сарамяжлівых часах.\nНямецкія канцлагеры можна захаваць і зрабіць музей, савецкія прымітыўныя і пачварныя скульптуры можна знесці, але будынак застанецца будынкам — ён мае функцыянал і яго і варта рэалізоўваць. Зносіць самы высокі будынак краіны ў цэнтры сталіцы — занадта цяжкая справа і з палітычнага пункту гледжання, і з архітэктурнага і з фінансавага. Цяперашні Палац трошкі згубіўся на варшаўскім скайлайне і выглядае мудрагеліста-арганічна і нават унікальна.\nКалі ўжо і зносіць будынкі савецкага перыяду, то варта пачаць з незлічонай колькасці панэлек па ўсёй краіне, але не з унікальнага па сваіх характарыстыках будынка. Зносіць яго было б зусім неразумна і нястала — аналагічнае рабілі і камуністы, пазбавіўшы нас велізарнай колькасці выдатных будынкаў.\nМенавіта гэта і было б самым горшым кашмарам савецкіх дыктатараў, якія жылі ў свеце гвалту і вечнага падаўлення і «дамінавання» (менавіта такое ўражанне ствараюць збудаванні ў стылі «ампір»). Сацыялістычныя царкі чакаюць ад людзей горшага — нянавісьці, помсты, у той час як людзі здольныя на большае — прабачэнне, прымірэнне. Толькі так трэба прасоўваць Палац культуры і навукі палякам, і менавіта гэтыя думкі круціліся ў мяне ў галаве, праходзячы міма савецкай махіны.\nПалякі перарадзіліся, стварылі свабоднае і дэмакратычнае грамадства, здольнае дараваць і разумець. Будынак у цэнтры Варшавы — прыклад гэтаму. Вядома, можна казаць пра разнастайныя заклікі знесці / разабраць сталінскі «падарунак», але факт застаецца фактам — будынак стаіць некрануты і адрэстаўраваны. Астатняе — справа пазіцыянавання. Нават калі краіна і нацыя яшчэ не дайшлi да поўнага прымірэння, нішто не перашкаджае простым самаўнушэннем паверыць у свае сілы і сапраўды пакінуць ўвесь гэты вопыт ззаду, а будынак — у навучанне продкам, каб тыя памяталі мінулае і шанавалі цяперашнюю свабоду.\nПакінуўшы Польшчу, хочацца сказаць пару слоў пра пераемніка СССР — Расіі. Будучы народжаным у Маскве, я толькі аднойчы быў у адной з сямі «сталінскіх высотак». Калі хто думае, што маскоўскія вышынныя дамы арганічна ўпісаліся ў гарадскую сераду ў адрозненне ад варшаўскай, то спяшаюся расчараваць — ні ў якім разе. Старажылам апынуліся не па душы гэтыя гмахі, якія разрэзалі паветра і горад і выглядалі так жа недарэчна, як і ў Варшаве. Сталін не толькі перакруціў жыццё суседскіх краін, але і сваёй «роднай» (радзіма Сталіна — Грузія) краіны — СССР. Але, вядома, пра гэта ў цяперашняй Расеі не гавораць, як і ў любым глыбока траўміраваным і несвабодным грамадстве.\nДык вось, у старэйшых класах у нас была экскурсія ў музей землязнаўства МДУ. Я выдатна памятаю, як мы стаялі каля дзвярэй першага паверха, пакуль нас прапускалі ахоўнікі, памятаю маркотную савецкую мёртвую цішыню ў самім музеі, дзе чамусьці трэба паводзіць сябе «ціха».\nГэты музей у МДУ, уласна, і ёсць адзіная магчымасць патрапіць у адну з высотак у Маскве. Дакладней, гэты музей адкрыты для студэнтаў МДУ і арганізаваных груп. Проста зайсці і пабадзяцца па ім, папярэдне аплаціўшы свой білет, як у музеі тэхнікі ў польскім Палацы, нельга. Не вялікая, вядома, страта — па маіх ўспамінах сумнейшымі музей, выдатны прадстаўнік савецкага часу, але ў суме атрымліваецца, што ў маім родным горадзе я не магу наведаць ні адзін з «сталінскіх гмахаў» — «велічных» будынкаў, якія пабудаваныя «сацыялістычным народам для народа», калі, вядома, верыць савецкай прапагандзе.\nЯ не бяру да ўвагі ўсякія экскурсіі, знаёмых, забалбатанне кансьержкаў ля ўваходу і гэтак далей — гэта далёка не дэмакратычна і проста, як таго патрабуюць такія гіганцкія будынкі-сімвалы Масквы.\nУсе сем маскоўскіх сясцёр маюць выразнае прызначэнне: універсітэт, дзве гасцініцы, тры жылыя будынкі і Міністэрства замежных спраў. Па распаду Савецкага Саюза жылыя будынкі ператварыліся ў «элітную нерухомасць», гасцініцы ператварыліся ў «элітныя гасцініцы», універсітэт таксама ператварыўся ў нейкае падабенства «элітнага універсітэта», а МЗС так і застаўся МЗС. Хочаце таксама наіўна, як і я, зайсці ў адзін з гэтых будынкаў і палюбавацца інтэр’ерамі і відамі з акна? Жадаю вам поспеху. Гэта непрыступныя крэпасці для ўладных людзей, якімі яны і праектаваліся пры Сталіне.\nЯк і пакладзена ў несвабоднай і недэмакратычнай краіне, усе будынкі ахоўваюцца па самае «не магу»: ахова, камеры і іншыя атрыбуты маскоўскай штодзённасці, якія ўжо не заўважаюць масквічы.. Гатоўнасць адлюстроўваць нябачную атаку выдуманага суперніка і абараняць захопленыя землі — менавіта гэта і сімвалізуюць цяперашнія «сталінскія вышынныя дамы». Ніякай дэмакратыі, ніякай адкрытасці, ніякага прымірэння. Патрэбна свабода — вам дарога ў Польшчу або Латвію.\nАх да, забыўся згадаць — у Рызе таксама ёсць невялікі «сталінскі гмах» і таксама з панарамай горада. А Маскву пакіньце варварам, якія гатовыя абараняць свае землі любым спосабам, але, як і пакладзена варварам, не могуць за імі нават годна даглядаць — велізарная колькасць разнастайных вокнаў на смак ўладальніка памяшкання, кандыцыянеры на фасадзе, а таксама простая некампетэнтнасць кіраўнікоў кампаній, якія ня могуць адрэстаўраваць помнікі архітэктуры.\nЯшчэ больш вугроў\nЯк і шмат што ў Расеі: сама вежа без вугроў, але варта паглядзець на іншую частку фасада, які выходзіць на раку, як там ужо тыповая расійская карціна. Акрамя кандыцыянераў на фасадзе будынку, ля помніка архітэктуры розныя вокны\nЧастка фасада: розныя вокны, вугор-кандыцыянер. Заўважце, уладальнікі нават не знялі пакупнога налепку з форткі\nБезгаспадарчасць на дзяржаўным узроўні. Фасад знявечаны як жыхарамі (вугры і розныя вокны, хтосьці нават усталяваў спадарожнікавую талерку), так і кіруючай кампаніяй\nРухнуўшая ў 2007 годзе вежка на даху гасцініцы «Украіна» з-за няякаснага рамонту\nЯ нават не буду казаць пра інтэр’еры: цёмныя, пампезныя, няўтульна пустыя і застаўленыя нясмачнай мэбляй, стэндыкамі і кветкамі кансьержаў.\nАдзін з прыкладаў інтэр’еру у «сталінскім гмаху»\nІ калі ў вольным грамадстве мінулае прымаюць, прапрацоўваюць і імкнуцца рухацца далей, то ў несвабодным грамадстве гэтага няма. Масква забудоўваецца пампезнымі будынкамі, абсалютна далёкімі ад паняцця дарэчнай і сучаснай архітэктуры і якія з’яўляюцца такімі ж дрэннагустымі вырадкамі, якімі былі ў свой час сталінскія вышынныя дамы». Без асэнсавання мінулага гісторыя будзе прайгравацца. Гэта бачна па маскоўскай архітэктуры, што адлюстроўвае цяперашняе расійскае грамадства.\nТрыюмф-Палас, маскоўскі вырадак нумар 1 — на момант адкрыцця быў самым высокім будынкам Расіі і Еўропы\nБізнес-цэнтр «Зброевы», маскоўскі вырадак нумар 1 (абодва вартыя першай пазіцыі)\nЯк бачым, ёсць два шляхі на постсавецкай прасторы. Першы — адкрыты дэмакратычны шлях, шлях прымірэння, знаходжання эканамічнай мэтазгоднасці і своеасаблівага «ўключэння» гэтай складанай імперскай спадчыны ў гарадское архітэктурнае асяроддзе разнастайнымі метадамі. Гэты шлях аздараўляе грамадства, адкрывае яго спадчыну кожнаму, хто жадае яго асэнсаваць і проста фізічна адчуць, а таксама захоўвае будынкі — матэрыяльную спадчыну.\nДругі шлях — пераемнасць жорсткім метадам мінулага, закрыццё дасягненняў нацыі для самой нацыі, поўная недэмакратычнасць, безгаспадарчасць, нежаданне падымаць цяжкія тэмы ў грамадстве і захаванне статус-кво, з наступным разбурэннем і стратай матэрыяльнай спадчыны — у прамым сэнсе гэтага слова, а таксама прайграваннем і паўторам гісторыі. Той гісторыі, якую не хацелася б паўтараць.\nДзякуй Польшчы, за тое, што можна пабываць у «сталінскім гмаху» у любы час, калі яна працуе. Мабыць, каб даследаваць савецкую спадчыну, у тым ліку і архітэктурную, без нерваў, стрэсу і зневажання (а менавіта гэта і адчувае чалавек, пры зносінах з расійскімі напышлівымі ахоўнікамі) варта з’язджаць са сталіцы СССР / Расіі — Масквы. Што ж, так таму і быць?


Расейцы масава прамянялі віно на піва - HotDrop\nРасейцы масава прамянялі віно на піва\nРасейцы сталі замяняць дарагія алкагольныя напоі больш таннымі — півам і гарэлкай. Пра гэта сведчаць вынікі даследавання расійскага сэрвісу па пошуку і выбару тавараў у інтэрнэце Rate&Goods, перадае РІА Навіны.\nАдзначаецца, што з пачатку 2019 года попыт на віно і моцны алкаголь зніжаецца, у той час як на больш даступныя напоі расце. Так, з 18, 3 да 15 працэнтаў ўпаў попыт на віно, таксама расейцы сталі радзей купляць каньяк і віскі. Акрамя таго, эксперты не зафіксавалі росту продажаў шампанскага ў Міжнародны жаночы дзень, які лічыцца другім спажывецкіх пікам пасля Новага года.\nДоля піва ў сегменце алкагольных напояў павялічылася з 55, 4 у канцы 2018-га да 64,2 працэнта ў красавіку 2019-га. Попыт на гарэлку застаецца стабільным, доля гэтага напою займае каля 10 працэнтаў.\nДаследаванне даказала, што расейцы імкнуцца зэканоміць на алкаголі, лічаць спецыялісты. «Мы ўжо некалькі месяцаў назіраем устойлівую тэндэнцыю росту цэн, у тым ліку на тавары першай неабходнасці, і, падобна на тое, што алкаголь — гэта тое, на чым людзі проста вымушаныя эканоміць», — падкрэслілі яны.\nПа іх прагнозах, элітныя напоі, такія як віскі і каньяк, — самы ўразлівы сегмент, які працягне губляць папулярнасць з-за неабходнасць расійскіх грамадзян быць больш ашчаднымі.\nКейт Мідлтан пацалавала каралеву Вялікабрытаніі і «парушыла» пратакол\nУ Нідэрландах заявілі аб віне Украіны за збіты малайзійскі «Боінг»


23 лістапад 2006, 22:17\nМалады магілёўскі паэт Дзьмітры Дзьмітрыеў пачаў чытаць “Нашу Ніву” ў 2003 годзе:\n(Дзьмітрыеў: ) “Я адношу сябе да маладога пакаленьня, якое не зусім добра ведае, што было раней, на жаль. Але “Наша Ніва”, якая ёсьць сёньня, яна мяне задавальняе цалкам. Таму я не магу нічога прапанаваць, каб зьмяніць у лепшы бок”.\nФілёзаф і літаратар Ігар Бабкоў піша ў сваім блогу пад тым жа псэўданімам, пад якім пачынаў публікаваць свае творы ў адноўленай “Нашай Ніве” – Francisak_n:\n(Бабкоў: ) “Праглядаю НН прыблізна 5-7 хвілінаў і звычайна больш не вяртаюся. І так ужо год. Парадаксальна, але замест таго, каб скардзіцца што "сапсавалі газэту", я думаю што гэта і ёсьць крытэр яе пасьпяховасьці. “НН” нарэшце стала сапраўднай газэтай -- чымсьці што праглядаеш 5 хвілін і выкідаеш у сьметню без шкадаваньня”.\n(Прылуцкі: ) “Я бы хацеў бачыць “Нашу Ніву” больш разнастайнай. Бо апошнія пару гадоў нейкая яна аднастайная, скіраваная больш у палітыку. Мала цікавых матэрыялаў, як для мяне”.\n(Каляда: ) “Мне “Наша Ніва” больш падабалася ў тым фармаце, у якім яна выходзіла на пачатку 1990-х гадоў – у форме літаратурнага альманаху. А калі яна ператварылася ў газэту з навінамі… Мне не прынцыпова ў якой мове я пачую навіны. Мне галоўнае іх пачуць, і аб’ектыўна. Ня тое, што не падзяляю пункт гледжаньня “Нашай Нівы”, але ёй не стае аб’ектыўнасьці”.\nАдзін з сталых аўтараў ад аднаўленьня газэты ў 1991 годзе Адам Глёбус не пайшоў на сьвяткаваньне ўгодкаў “Нашай Нівы”:\n(Глёбус: ) “Мне здаецца, што для “Нашай Нівы” адзінае выйсьце – ў паэтыку. Мне абрыдла палітыка. Палітыка зьмяняецца, а паэтыка застаецца. Для мяне самы асноўны дзеяч “Нашай Нівы” – Янка Купала. Можна памяняць мастацкага рэдактара, можна памяняць галоўнага рэдактара… А Купалу як памяняць? Той голас, які ў “Нашай Ніве” гучыць дагэтуль, ён пастаўлены Янкам Купалам”.


19 кастрычнік 2021, 16:31\nМітынг Сьвятланы Ціханоўскай у Глыбокім. 2020 год. Ілюстратыўнае фота.\nПракуратура Віцебскай вобласьці заявіла, што нібыта выявіла парушэньні патрабаваньняў Закону Рэспублікі Беларусь «Аб сродках масавай інфармацыі» ў дзейнасьці інтэрнэт-сайта «Вольнае Глыбокае»:\n«У шэрагу разьмешчаных на рэсурсе публікацый меліся фатаграфіі і відэа з сайтаў, інфармацыйную прадукцыю якіх суды раней прызналі экстрэмісцкімі матэрыяламі. У асобных артыкулах дзейнасьць дзяржаўных органаў прадстаўлялася як незаконная, апраўдваліся і гераізаваліся асобы, якія зьдзейсьнілі правапарушэньні і злачынствы. У публікацыях нэгатыўна характарызавалася грамадзка-палітычная сытуацыя ў краіне пасьля завяршэньня выбарчай кампаніі, дыскрэдытавалася праца праваахоўнай і судовай сыстэмы краіны».\nУ выніку пракурор Віцебскай вобласьці вынес пастанову аб абмежаваньні доступу да інтэрнэт-сайту «Вольнае Глыбокае». Пастанову накіравалі ў Дзяржаўную інспэкцыю па электрасувязі Міністэрства сувязі і інфармацыі.\nЗ пачатку 2021 году незалежная газэта «Вольнае Глыбокае» перастала выходзіць. Год таму выйшаў яе 1000-ы нумар. «Вольнае Глыбокае» праіснавала 26 гадоў, заставаўся сайт выданьня.\nБАЖ: За год у Беларусі зьніклі шэсьць вядомых недзяржаўных газэтаў\nУ 2020-2021 гг. перастаў выходзіць на паперы шэраг незалежных газэтаў нацыянальнага і рэгіянальнага абсягу. Большасьць газэтаў спынілі выхад праз палітычны ціск пасьля публікацый — ім не давалі далей друкавацца ў Беларусі. Праблемы з друкарнямі паўсталі перад рэдакцыямі газэтаў «Свободные новости плюс», «Белгазета», «Газета Слонімская», «Народная Воля», «Брестская газета», «Новы час», «Рэгіянальная газета», «Информ-прогулка».\nУсе названыя выданьні цяпер працуюць выключна ў сеціве, у некаторых зь іх прайшлі ператрусы ў рэдакцыях і ў супрацоўнікаў, некаторыя былі аштрафаваныя.


Хоста — каралева ценю - Утульная ХаткаУтульная Хатка\nХоста — дэкаратыўная карэнішчавая расліна, якая хутка разрастаецца ў шырокія плантацыі. Буйное лісце хосты — яе галоўнае ўпрыгажэнне: яно адрозніваецца па форме, памерах і колерах у залежнасці ад гатунку, бывае вузкім, круглым ці сэрцападобным, ад 5 да 38 см у даўжыню. Бліскучае і матавае, гладкае і фактурнае, ад цёмнага сіне-зялёнага да светлага, амаль крэмавага колеру. Вельмі папулярныя гатункі хосты з аблямаваным ці расфарбаваным лісцем.\nЗ адных толькі хост можна стварыць дэкаратыўную клумбу ці горку. Ёсць букетны спосаб пасадкі, салітэрны, дывановы. Хоста можа расці па ўсім садзе: групамі, у прыствольных колах дрэў, каля вадаёма. Калі пасадзіць кусцікі хосты густа, то яны паслужаць абрамленнем кветнікаў ці дарожак.\nГалоўнае правіла ў вырошчванні хосты — вільготная і добра дрэнажаваная глеба. Для росту хосты неабходны перыяд холаду, таму яе не вырошчваюць у памяшканнях. Не рэкамендуецца часта перасаджваць расліну — яна можа расці на адным месцы на працягу 10 гадоў.\nПерад пасадкай хоста патрабуе падрыхтоўкі ўчастка. Высаджваць культуру на ранейшае месца не рэкамендуецца — неабходна змена раслін. Хоста добра расце на вільготных, нейтральных ці слабакіслых, багатых на гумус глебах з добрай водапранікальнасцю. Дзярнова-падзолістыя ці пясчаныя грунты перашкодзяць расліне раскрыць увесь патэнцыял, таму папярэдне глебу варта падрыхтаваць: у падзолістую дадаць перагной і пясок, у пясчаную — гліну.\nЛепшым часам для перасадкі лічыцца канец вясны ці пачатак восені. Запоўніце ямку на 2/3 кампостам і торфам, а потым сфарміруйце невялікі пагорачак. На ім размяркуйце карані расады, засыпце глебай і злёгку ўшчыльніце. Робіцца гэта для таго, каб не пакідаць пустых участкаў, дзе застанецца паветра. Пасля пасадкі расліну трэба паліць.\nДогляд садовых хост асаблівых клопатаў не ўяўляе. Расліну дастаткова перыядычна праполваць, выдаляць старое ці падсохлае лісце, калі трэба — і кветаносы, і самае галоўнае — рэгулярна паліваць у такім рэжыме, каб не выклікаць пераўвільгатнення. Паліваць расліну неабходна кожныя 3—4 дні пасля лёгкага падсыхання грунту. Часцейшага паліву, як правіла, патрабуюць маладыя хосты, а таксама тыя, што растуць у кантэйнерах, на адкрытых сонечных участках і на пясчанай глебе. Дарослыя экзэмпляры і тыя, што растуць у цяні, звычайна ствараюць своеасаблівы вільготны мікраклімат, асабліва пасаджаныя групай ці ў кампаніі з іншымі раслінамі, таму не так моцна рэагуюць на недастатковы паліў.\nКаб даўжэй захаваць вільготнасць глебы, садаводы нярэдка робяць мульчыраванне, але пры гэтым не падазраюць, што яно не заўсёды можа быць карысным. Па-першае, мульча — гэта лепшае месцажыхарства для слізнякоў і смаўжоў — галоўных ворагаў хосты. Па-другое, мульча з торфу ці сасновай кары з часам можа закісляць глебу, што для хосты непажадана. Па-трэцяе, мульчыраванне перагноем і кампостам зусім не падыходзіць для мініяцюрных і карлікавых гатункаў, таму што часта правакуе ў іх падправанне каранёвай шыйкі.\nНевялікія экзэмпляры мэтазгодна мульчыраваць дэкаратыўнай галькай ці гравіем, але толькі не тыя, што растуць на адкрытых месцах, каб гарачыя ад спякоты камяні не выклікалі ў раслін перагрэў. Сярэдня- і высакарослыя хосты, асабліва тыя, што растуць пад дрэвамі, да штогадовага мульчыравання кампостам (ліставой зямлёй слоем каля 5 см) больш цярплівыя, бо яно забяспечвае ім неабходны мінімум пажыўных рэчываў і паляпшае дрэнаж глебы. Працэдуру гэтую аптымальна праводзіць увосень, пасля выдалення падмёрзлага і апалага з-за першых замаразкаў лісця. Пры гэтым глеба пад пасадку раслін павінна быць даволі ўрадлівай. Хосту падкормліваюць настоем каравяку з суперфасфатам, каліем і аміячнай салітрай. Угнаенні ўносяцца ў тры прыёмы: у пачатку вегетацыйнага перыяду, падчас завязвання бутонаў, пасля завяршэння цвіцення.\nГрануляваныя ўгнаенні трэба выкарыстоўваць вельмі асярожна, бо, трапіўшы на лісце, яны могуць выклікаць апёк. Не варта захапляцца залішне частымі падкормкамі ці працягваць уносіць угнаенні ў другой палове ліпеня, таму што гэта будзе стымуляваць актыўны рост новых разетак і хоста не паспее падрыхтавацца да зімы. Увогуле, пры правільным доглядзе хоста лічыцца даволі холадаўстойлівай раслінай.\nКаб куст рос прыгожым і акуратным, маладыя кветкавыя стрэлкі трэба своечасова зразаць — тады лісце не будзе разрастацца ў бакі.\nЧасцей за ўсё хосту размнажаюць чаранкаваннем ці дзяленнем куста. Часам выкарыстоўваюць насенне, але сеянцы растуць горш, а дэкаратыўныя кусцікі фарміруюцца толькі на 4 год.\nРазмнажэнне чаранкамі праводзяць з сярэдзіны мая да жніўня. У якасці чаранкоў падыходзяць толькі маладыя парасткі з “пятачкай”, невялікім лісцем і кароткімі карэньчыкамі. Пасля абрэзкі ў чаранкоў адразу падразаюць лісце, каб знізіць выпарэнне.\nПасля высадкі расліна пачынае хварэць, лісце вяне. Яе патрэбна рэгулярна і шчодра паліваць і апырскваць вадой. Праз некалькі дзён хоста ажыве і пачне развівацца.\nРазмнажэнне дзяленнем куста ажыццяўляецца ранняй вясной ці ў пачатку верасня. Куст разбіваюць на маленькія дзялёнкі з адной (ці дзвюма) разеткамі лісцяў. Дзялёнкі змяшчаюць у падрыхтаваныя лункі (20—25 см), шчодра палітыя вадой, высаджваюць на адлегласці 30—35 см адна ад адной.\nУ першыя дні пасля пасадкі расліну добра паліваюць, каб яна хутчэй прыжылася і ўкаранілася.\nКаб аберагчы хосту ад слізнякоў і смаўжоў, якія ўяўляюць небяспеку ў асноўным танкалістым гатункам, яе пажадана мульчыраваць вострымі асколкамі яечнай шалупайкі ці тоўчаных ракавінак і паліваць толькі раніцай. Больш непрыемнасцей могуць прынесці сцябловыя нематоды, якіх цяжэй выявіць і знішчыць. Жывуць і размнажаюцца нематоды ў сцябле (зімуюць у каранях), прычым найбольш актыўна — у здаровых экзэмплярах, а ўяўляюць небяспеку тым, што могуць пераносіцца пры паліве (з дажджавой вадой) на іншыя расліны і рана ці позна выклічуць іх заражэнне. Выявіць шкодніка можна па з’яўленні ў канцы лета некратычных ці жоўтых плям на ліставых пласцінках і пасля правядзення дыягностыкі: дробна парэзанае лісце хосты апусціць у празрыстую ёмістасць з вадой на 10—30 хвілін — нематоды з’явяцца ў вадзе. Самы эфектыўны метад барацьбы з гэтым шкоднікам — выдаленне з участка і знішчэнне хворых раслін і іх суседзяў у радыусе 2 метраў.\nЗ надыходам восені ліставая пласцінка хосты набывае мудрагелістыя жоўтыя адценні, а пасля бурэе і засыхае. Выдаленне масы надземнай часткі дапаможа захаваць расліну да наступнага года.\nАбрэзка праводзіцца да наступлення халадоў, калі лісце яшчэ не паспела аслізнуць і размякчыцца, а шкоднікі — схавацца ў больш глыбокіх слаях глебы. Пасля першых замаразкаў, калі лісце ляжа на зямлю, праводзіцца абрэзка. Лісце зразаюць блізка да зямлі, старанна абыходзячы спячыя пупышкі аднаўлення, з якіх на будучы год вырасце новае лісце.\nПасля абрэзкі неабходна парыхліць глебу, каб пад раслінай не засталося кладак слізнякоў, якія загінуць ад холаду. У якасці прафілактыкі ад размнажэння іншых шкоднікаў паверхню глебы каля раслін прысыпаюць прэпаратам “Метальдэгід”.\nРыхтуючыся да зімы, многія садаводы робяць памылку, укрываючы хосту яе лісцем. Мала хто задумваецца, што пры гэтым пад раслінай захоўваецца ачаг размнажэння хвароб і шкоднікаў.\nЛепшай зімовай “коўдрай” будзе ельнік, пакладзены паверх кустоў. Вясной глебу пад кустом неабходна апрацаваць, каб не дапусціць развіцця кладак садовага слізняка.\nГатункі з цёмна-зялёным і блакітным лісцем лепш высаджваць сярод фруктовых дрэў (пад яблыняй, грушай). Густыя кроны дрэў засцерагуць хосту ад сонечных промняў.\nГатункі з залацістым і жоўтым лісцем любяць пагрэцца на сонейку раніцай. Іх можна высадзіць на ўсходнім баку ўчастка побач з невялікімі хмызнякамі ці высокімі кветкамі. Раніцай хоста атрымае сонечнае цяпло, а днём схаваецца ад яго за больш высокімі суседзямі.\nГалоўная задача любога кветкавода — захаваць расліну да наступнага года. Пасля завяршэння цвіцення рэкамендуецца выдаліць кветаносы. Гэта дазволіць расліне захаваць сілы для зімоўкі. У адваротным выпадку хоста пачне ўтвараць насенне, што аслабіць яе.\nВосенню хосту ніколі не падкормліваюць, каб яна не вымярзала. Апошняя падкормка ажыццяўляецца да сярэдзіны жніўня. Пры гэтым мульчыраваць глебу пад раслінамі арганікай дазваляецца з другой паловы кастрычніка. Такая мера дазволіць абараніць каранёвую сістэму ад падмярзання. Выбар арганічных матэрыялаў для мульчыравання не абмяжоўваецца ўласным лісцем хосты. У якасці ўкрыцця можна выкарыстоўваць сухое драўнянае пілавінне, торф, сухую траву. Перад укрыццём матэрыял для мульчыравання стэрылізуюць, або апрацоўваюць прэпаратам “Фітаспарын-М”, які абароніць ад шкоднікаў і засцеражэ ад бактэрыяльных і грыбковых хвароб, або тытунёвым пылам, якога баяцца галоўныя шкоднікі хосты — садовыя слізнякі.\nДзяленне хосты восенню\nКалі за некалькі гадоў у хосты вырасла вялікая курціна, то яе ў пачатку восені лепш раздзяліць. Спачатку абкопваем расліну па перыметры, акуратна вымаем і добра страсаем з яе рэшткі зямлі. Раздзяляем пры дапамозе віл на некалькі саджанцаў. Калі куст невялікі, то рэжам нажом на дзве-тры часткі.\nВельмі доўгія карані абразаем знізу, каб ім не было цесна ў яме. Лісце абразаем, каб не расходавала пажыўныя рэчывы. Выбіраем для высадкі саджанцаў хосты добрае месца, капаем невялікую ямку, наліваем крыху вады і саджаем. У сярэдзіне ямкі лепш зрабіць невялікі пагорачак, паставіць на яго дзялёнку, размеркаваць карані, прысыпаць зямлёй. Крыху дадаць фосфарна-калійных угнаенняў, стараючыся не трапіць на карані. Цалкам засыпаць і добра паліць.\nНа пасадку можна накідаць крыху лісця з іншых дрэў і хмызнякоў або накрыць лапнікам, каб хосце было добра зімой.\nСаджанцы, нарыхтаваныя ўвосень, можна захаваць да вясны. Крыху ўкарочваем карэньчыкі, абразаем лісце, складваем у пакет, прысыпаем вільготнай сумессю пяску і пілавіння і захоўваем ў склепе пры тэмпературы +2—-5°С.\nХоста даволі позна прачынаецца пасля зімы. Для таго каб ваш сад быў заўсёды прыгожым, можна паміж раслінамі высадзіць першацветы: пралескі, гіяцынты, мускары, крокусы… Калі першацветы адцвітуць, хоста сваім прыгожым магутным лісцем закрые непрывабныя месцы на кветніках.\nвырошчванне расліна хоста\nЗ тегами: вырошчванне расліна хоста\nПапярэдняя: Ну і цуд гэтыя лілеі!\nНаступная: Хобі з аганьком


Кроў гульні Гуляць у крыві гульні Онлайн гульні\nПошук гульні кроў Усяго гульняў: 72 знойдзена.\n... Круп'е. Падабаецца гэта смешна, але кроўу круп'е гульня. ...\nБітва супраць зомбі спрабуюць атакаваць вашу місію будзе абараняць сваю базу ад нападу кроўспрагненая зомбі, забіць усё, што можна і ў кожным з узроўняў вы будзеце мець ...\nСтрэлак рухавіка 2.4\nСтральба гульня, створаная з Unity3D FPS шутэр, у якім вы будзеце ў ролі салдата каманды спецназ, вы адправілі з кампаньёнам генетычнага навукова-даследчага інстытута і знайсці кроўпіць ...\n...кроўрэд і Джын Кисараги. Калі вы яшчэ не гулялі BlazBlue яшчэ вось некаторая інфармацыя аб новых знакаў. Рагна КРОВЬEDGE Атака стыль: Close Combat, Giant Меч / Azure Гримуар Рагна з'яўляецца крымінальным ...\n... Сустрэча ў кожнай з пакояў, а ў нумарах праходзіць больш ўскладніць гульню больш і ўбачыць больш кроў ва ўсім. ...\nГэты чарвяк цалкам кроўу галодныя, вы адчуваеце, як ядуць усё, руйнуюць дома і будынка, абавязваецца жывёл і рыб людзей, павольна рухаць кідок, каб атрымаць як мага далей і, такім чынам можна дамагчыся ...\nЧорны Біт ніндзя\nЛагічная гульня, у якой вы кіруеце забойца Нідж, гэта крыху кроўу ніндзя, ваша місія ў гульні, каб забіць ўсе астатнія ніндзя, якія знаходзяцца ў кожным з узроўняў з максімумам абмежавана закране ...\n300 Росквіт імперыі гульні\n... Вы і не дазволіць кроў прыйду да вас. ...\nКроўу дзеянне гульні. У лесе жыў гэты нашага гарылу спакойна, але потым прыйшоў навуковец і стаў адным бионический gorrilla, дадаў пілы механічныя і ўмацаваць хімічна, нешта ў experiemento ...\nМасавыя беспарадкі - 2099 AD\n... тактыку нападу і мех забойца Поўная мэты місій, мадэрнізаваць ваша зброя і ёсць кроўY весела. ...\nКруп'е фігура зноў з вялікім значэннем, чым калі-небудзь, у той час як ворагі забіваюць так што вы можаце разблакаваць кроўY новыя даспехі і больш кампаній, вам прыйдзецца сутыкнуцца 5 рознымі босамі, каб разблакаваць значэнне gamepla ...\nПрыходзіць час, каб канкураваць у гонцы Monster Truck 3D у якім закрануў цябе прабягаюць ўсе кроўсмагу зомбі, джыпы канкураваць з іншымі і імкнуцца быць лепшым на трэку. ...\nКорміце нас 5\nСамы забойны і кроўу піранні усе інтэрнэт вяртаецца ў гэтым новым 5 часткі. Акварыум Piranha была выпушчаная нагляду і тэрарызуе усё ў месцы, але на гэты раз ён знайшоў ...\nНевялікі канфлікт выклікаў дрэнна паступаюць у школу і класы займаюць барацьба будзе забяспечаны ў гэтай гульні. Студэнты баяцца, але адважны Том гатовы пазбавіцца ад іх. Vanquish зладзеяў, і ...\nЖорсткі і вельмі кроўу міні-гульню. Рык працуе ў той жа кампаніі на працягу некалькіх гадоў і мае трываць яго ідыётам калега Дэйва. Кожны дзень Дэйв робіць жыццё Рыка кашмар! Але Рык было досыць! Сёння ...\nДаволі кроўу гульнявой платформы, шалёны платформер, у якім ваша мэта - выцяўся, але не збіраць розныя смачнасці, атрымаюць пераадолець усе праблемы, якія прыйдуць на ваш сайт? ...\nДзік Douche Zombie Лабараторыі\nВельмі кроўY Ваенныя, дзе вы павінны змагацца паслядоўна, выкарыстоўваючы розныя ўзроўні, вы можаце выкарыстоўваць і купіць новыя комба і абнавіць абсталяванне Ну, забіце усіх зомбі, якія перасякаюць ваш шлях. ...\nMass Mayhem Zombie пашырэння\nІ пашырэнне ідзе кроўIEST серыі Mass Mayhem. Забойстваў хваль і хваляў зомбі з вашым любімым зброяй або з дапамогай гэтага робата забойцу. Абодва зброі і ваш робат можа быць абноўлена. Новыя пашырэння! ...\nУ гэтым кроўу і гвалтоўныя прыгод вы будзеце ствараць ідэальнае месца для Вас, каб пачаць зомбі-чумы. Вучоны выявіў дзіўнае жывёла, якое ніколі раней не бачыў, вы робіце некалькі тэстаў, каб ...\nЖорсткі і кроўУ гульні стральба, у якой ёсць толькі адно правіла, забіць усіх ворагаў, як вы можаце, перш чым забіць іх з сабой. Гульня працуе вельмі хутка, страляць перад імі. ...\nдома Папярэдні 1 2 3 4 наступны канец


Танцы для пахудання дома - як схуднець, займаючыся танцамі - Здароўе 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Здароўе 2017 ⇒ Танцы для пахудання дома - як схуднець, займаючыся танцамі\nАб танцах для пахудання чулі многія жанчыны. Але не ва ўсіх хапае часу і адвагі «худнець» у танцавальных студыях, а дома, як у народзе кажуць, і сцены дапамагаюць. Выдаткаў практычна ніякіх, саромецца нікога не трэба, узровень падрыхтоўкі нікога не хвалюе, так і часу траціцца значна менш. Якія танцы спрыяюць пахуданню, і што для гэтага трэба?\nАгульныя рэкамендацыі: як схуднець, займаючыся танцамі\nСупрацьпаказанні для танцаў у мэтах пахудання\nЛепшыя хатнія танцы для пахудання\nВодгукі аб танцах для пахудання\nАгульныя рэкамендацыі: як схуднець, займаючыся танцамі - правільна арганізуем танцы для пахудання дома\nМаксімальная нагрузка забяспечваецца, як вядома, пры адзіночным рытмічным танцы, з улікам прыцягнення практычна ўсіх груп цягліц. Напрыклад, танец жывата дапамагае стрэсці лішнія сантыметры з сцёгнаў, жывата і таліі, ірландскія танцы фармуюць выправу і трэніруюць ногі, а стрып-дэнс - гэта праца над усімі цягліцамі адразу. Але для пачатку варта падрыхтавацца да хатніх трэніровак. Гэта значыць, выбраць для сябе найбольш блізкі целе танец, "схадзіць" на віртуальныя ўрокі танца (гэта можна зрабіць, не выходзячы з дадзенай старонкі) і дома стварыць адпаведныя ўмовы.\nВідэа ўрок: Танцы для пахудання ў хатніх умовах.\nТакім чынам, што трэба для хатніх танцаў, і як да іх падрыхтавацца?\nМесца для танцаў не павінна выклікаць дыскамфорту. Памяшканне павінна быць вялікім і светлым. Добра, калі прысутнічаюць вялікія насценныя люстэркі, якія дапамогуць вам убачыць свае памылкі.\nЛюбыя раздражняльнікі варта выключыць. Абстаноўка павінна размяшчаць да атрымання задавальнення. Таму дзяцей і выхаванцаў можна адвезці ў суседнюю пакой, мужчыны адправіць па крамах, тэлефон забыцца на кухні, а ўсе праблемы выкінуць з галавы.\nНе забудзьцеся аб зручнай вопратцы і абутку. Можна, вядома, займацца і ў старых «трэніках», але касцюм - гэта настрой і настрой, а значыць - палова поспеху.\nНе менш важная і музыка. Часам зусім няма сіл на трэніроўкі, але наўрад паставіш добрую бадзёрую музыку - адразу настрой з’яўляецца. Выбірайце тыя кампазіцыі, якія не дазваляюць вам сумаваць і «пускаюць ногі ў скокі». І пастаянна эксперыментуйце.\nКолькі і як часта займацца танцамі, каб схуднець? Кожны выпадак індывідуальны, але спецыялісты раяць трэніравацца 5-6 раз у тыдзень па 30-60 хвілін або 3-4 разы на тыдзень па 1-2 гадзіны. Пасля трэніроўкі не перашкодзіць расцяжка.\nЕжу выкарыстоўвайце выключна ў якасці паліва, і толькі карысную. Няма сэнсу ў танцах для пахудання, калі вы пасля трэніроўкі для ўзлому халадзільнік і накідваецеся на плюшкі, каўбасу і свініну ў кляре. Чытайце таксама: Правільны рацыён для зніжэння вагі.\nНе хвалюйцеся, калі ў вас не атрымліваецца з першага-другога разу. На гэта патрэбны час. Проста атрымлівайце задавальненне ад танца, руху і ад таго, што вы ўжо на шляху да прыгожага падцягнутага цела.\nНе танчаць пасля ежы - пачакайце гадзіну, затым прыступайце да трэніроўцы. Пасля танцаў (праз 1-1, 5 ч.) Рабіце ўпор на гародніну і вавёркі.\nЎспомніце і пра «Энергетык» - падбадзёрлівы зялёны чай, вада, жэньшэнь, вітамін арт.\nСамы вялікі плюс танцаў - гэта настрой, якое яны ствараюць. Танцуючыя людзі не бываюць злымі і змрочнымі - яны выпраменьваюць пазітыў і жыццялюбства. Танцуйце, худнейце і будзьце адкрыты жыцця і сваім жаданні.\nВажна: каму танцы для пахудання проціпаказаныя або абмежаваныя\nТанцуючы, вы не толькі зніжаеце ўзровень ўздзеяння на нервовую сістэму штодзённых стрэсаў - вы паляпшаеце сваё кровазварот і абмен рэчываў, разгружаць лімфатычную і сасудзістую сістэму, спальваеце лішнія калорыі. Але перш чым прыступіць да трэніровак, вырабіце візіт лекара і пракансультуйцеся на прадмет супрацьпаказанняў, каб пазбегнуць непрыемнасцяў. А ёсць супрацьпаказанні ў любых фізічных нагрузак. Напрыклад:\nЗабароненыя дынамічныя танцы пры сур’ёзных хранічных захворваннях, пры наяўнасці праблем з сардэчна-сасудзістай сістэмай і органамі дыхання, пры захворваннях пазваночніка, пры гіпертаніі.\nНе рэкамендаваны танцы, калі былі сутаргі, або ёсць тэмпература, недамаганне, менструацыя, цяжарнасць.\nТанец жывата проціпаказаны тым, у чыёй медкарце ёсць такія захворванні, як зрушэнне пазванкоў, захворванні жаночай палавой сферы, кілы, запаленчыя, хранічныя і опухолевые працэсы ў арганізме, варыкоз.\nСупрацьпаказанні да трэніровак на пілоне - наяўнасць траўмаў галенастопа, каленаў, скаліёз, праблемы з суставамі, атлусценне 2-й ступені і інш.\nКалі сур’ёзных супрацьпаказанняў няма - танцы будуць толькі ў радасць і здароўе.\nЛепшыя хатнія танцы для пахудання - якія танцы дапамагаюць схуднець хутка?\nТанцы - адна з найбольш эфектыўных магчымасцяў для надання целе гнуткасці, пластычнасці, складнасці і прыгожай рэльефнасці.\nЯкія танцы лічацца найбольш выніковымі для зніжэння вагі?\nТанец жывата (і іншыя ўсходнія танцы).\nШто дае? Ўмацаванне цягліц прэса, набыццё пластычнасці, фарміравання прыгожых сцёгнаў, ліквідацыю лішніх гл з таліі, прафілактыка захворванняў жаночай палавой сферы, нармалізацыя абмену рэчываў.\nВідэа: Урок ўсходніх танцаў.\nЎступленне гнуткасці, карэкцыя контураў цела, умацаванне ўсіх цягліц, эфектыўнае спальванне калорый, развіццё ўпэўненасці ў сабе і сэксуальнасці.\nВідэа Урокі танца Стрып-дэнс.\nЎмацаванне ікроножных цягліц і сцёгнаў, карэкцыя контураў ног, набыццё грацыёзнасць, збавенне ад лішніх см у верхняй часткі цела (шыя, рукі і г.д.).\nЭфектыўнае спальванне лішніх тлушчаў, развіццё гнуткасці, вынослівасці, фарміравання ідэальнай фізічнай формы. Гэтыя танцы лічацца найбольш энергазатратных, але яны не ўсім па плячы і па душы.\nТрэніроўка ўсіх цягліц ног, прафілактыка целлюліта.\nЎмацаванне цягліц сцёгнаў і ног, карэкцыя контураў цела, прафілактыка захворванняў.\nРазвіццё пачуцця рытму, ўмацавання ягадзіц і цягліц ног, барацьба з друзласцю скуры і лішнім вагой.\nПрыраўноўваецца да кардыятрэніроўкі. Эфектыўнае зніжэнне вагі, дабратворны ўплыў на сардэчна-сасудзістую сістэму, павышэнне настрою і працаздольнасці, ўмацавання мышачнай сістэмы.\nВідэа Урокі танца Зумба фітнес.\nНе спяшаецеся худнець? Тады танцуйце, як патрабуе душа, проста для задавальнення. Не меней паўгадзіны ў дзень - і лініі вашага цела стануць больш плыўнымі і вытанчанымі.\nА якія танцы для пахудання Вы аддаеце перавагу? Падзяліцеся сваім меркаваннем!\nТанці для схуднення: поп рок/ танцы для похудения: поп рок Відэа.\nПапярэдні Тэкст Масаж на ўсе выпадкі жыцця\nНаступная Артыкул Цяжарнасць і самалёт: палёт прайшоў нармальна?\nРэцэпт смачнага сырнага пудынгу, прыгатаванага ў духоўцы з пакрокавым фота\nЯк выраўнаваць пазваночнік\nБяры ад жыцця ўсё: геданізм і чалавек\nАдзенне ўзяць на моры жанчыне?\nМастацтва прэзентацыі як элемент прафесійнага росту\nЯк зняць ацёк пасля пералому: асаблівасці лячэння\nЯкая бывае хімія для валасоў: віды, іх карысць і шкоду


У раённым аддзеле Следчага камітэта новы кіраўнік. Віктар Дамуць са Смаргоншчыны, нарадзіўся ў вёсцы Старая Рудня. Пасля заканчэння Жодзішкаўскай сярэдняй школы паступіў у Брэсцкі педагагічны інстытут на факультэт фізічнага выхавання. У вучобе быў перапынак на два гады – юнака прызвалі на тэрміновую службу ў арміі. Служыў у Туркестанскай ваеннай акрузе непадалёку ад Ташкента.\nЗакончыўшы факультэт фізвыхавання, Віктар Дамуць прыехаў працаваць на радзіму, у Смаргонскі раён. Працоўную дзейнасць пачаў у гарадской спартыўнай школе, нейкі час быў інструктарам па плаванні ў дзіцячым садку №13. Неўзабаве скарацілі гэту пасаду. І тады Віктару Дамуцю паступіла прапанова паспрабаваць сябе на службе ў міліцыі.\nПершая пасада міліцыянера Дамуця - інспектар па справах непаўналетніх. Потым былі іншыя – інспектар па дазнанні, следчы следчага аддзялення РАУС, якое тады ўзначальваў Валерый Тарасенка.\nВіктар Вікенцьевіч скончыў Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў, паступова падымаўся ўверх па службовай лесвіцы. У студзені 2012 года Віктара Дамуця прызначылі начальнікам Ашмянскага раённага аддзела Следчага камітэта.\nУ снежні 2017 года Віктара Вікенцьевіча перавялі ў Смаргонь. У Смаргонскім раённым аддзеле Следчага камітэта вопытныя, адказныя супрацоўнікі, якія своечасова і ў поўным аб’ёме выконваюць пастаўленыя перад імі задачы.\nУ кожнага следчага – свая спецыялізацыя. Нехта вельмі добра расследуе эканамічныя злачынствы, нехта – вайсковыя. Следчым, якія расследуюць дарожна-транспартныя здарэнні, неабходна разбірацца ў тэхніцы, добра ведаць Правілы дарожнага руху. Сур’ёзнага падыходу патрабуюць расследаванні злачынстваў супраць асобы, учыненых забойстваў, прычынення цяжкіх цялесных траўм. Няпроста расследаваць злачынствы, якія ўчыняюць непаўналетнія. Следчаму неабходна высветліць, хто і як займаўся выхаваннем дзіцяці, што прывяло да ўчынення злачынства.\n“Маладыя следчыя тэарэтычна адукаваныя, - кажа Віктар Вікенцьевіч, - толькі ім неабходна практыка, а яшчэ - пазбаўленне шаблоннасці мыслення. Трэба, каб яны гля дзелі шырэй у сваёй прафесійнай дзейнасці, а не выконвалі толькі тое, што сказаў начальнік”.\nВіктар Дамуць лічыць следства адной з самых інтэлектуальных службаў. Ён схіляецца да таго, што праваахоўныя органы павінны выконваць не толькі карную, але і выхаваўчую функцыю. Калі чалавек учыніў дробнае злачынства ўпершыню, то можна абысціся без прыцягнення яго да крымінальнай адказнасці. І закон прадугледжвае такі варыянт.\nА яшчэ за час службы ў праваахоўных органах Віктар Вікенцьевіч прыйшоў да высновы, што перш чым нешта сказаць, трэба добра падумаць. Асабліва калі ты кіраўнік. На прыём прыходзяць людзі са сваімі праблемамі, таму неабходна быць юрыдычна адукаваным, каб правільна адказаць на іх пытанні, даць параду, за якую не будзе потым сорамна.\nУ новага начальніка Смаргонскага раённага аддзела Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь невялікая сям’я - жонка і дачка. Хаця сам ён з сям’і, дзе было чацвёра дзяцей (у Віктара Вікенцьевіча тры сястры). Бацька працаваў руславым манцёрам у меліярацыі, маці да выхаду на пенсію - прадаўцом у сельскім магазіне.


Эрвін Панофски » Белорусские рефераты\n(1892 Гановер - 1968 Прынстан) - гісторык і тэарэтык мастацтва, да 1933 г. працавав у Германіі, пасля імігравав у ЗША. Характарыстыкі гэтага выбітнага чалавека могуць быць зусім розныя: паліглот, знавца антычнай паэзіі і філасофіі, гатычнага і рэнесанснага мастацтва, схаластыкі, архівіст і экзегетик, бездакорны стыліст - і гэта яшчэ далёка не все вобласці, у якіх праявілася яго здольнасць.\nЯго навуковая дзейнасць пачалася в універсітэце Фрейбург, дзе ён у 1910-х гг., вывучаючы права, захапівся старажытнымі мовамі і філалогіяй. У 1915 абараняе доктарскую дысертацыю, прысвечаную суадносінах тэорыі мастацтва Дзюрэра і італьянскаму Адраджэнню. Гэтая праца тычылася суадносін паміж фармальнай тэорыяй мастацтва і самім автарскім мастацкім выкананнем. Панофски лічыв сябе гісторыкам культуры і падыходзів да пластычных мастацтвах, як да стану культуры. Тут можна вгледзець вплыв работ Я. Бурхардта: 1) цікавасць да рэнесансных чалавеку і рэнесанснай культуры в іх узаемасувязі 2) Вывучэнне індывідуальнай сьвядомасьці, праз яго праявы в сучаснай філасофіі, рэлігіі, грамадзянскіх інстытутах і пр.\nУжо в 10-я гады даволі вузка акрэсліваецца кола яго інтарэсав - гэта развіццё дыялогу антычнай класікі Сярэднявечча і Адраджэння. p> У ранніх навуковых працах Панофски было блізка гегелевскай вспрыманне адзінства феномена культуры, у якой мастацтва, валодаючы сваёй спецыфікай і мовай, выступае, як объективизация абсалютнай ідэі, як частковая рэалізацыя В«сусветнага духуВ». Таксама Панофски развівае в гэты перыяд дзве блізкія Гегелю тэмы: 1) Зліццё суб'ектывнай жыцці з знешняй рэальнасцю 2) Суаднясенне мыслення і адчуванні. p> У серыі артыкулав паміж 1915-1927 гг. ён уваскрашае гегелианскую ідэю стварэння такой абсалютнай пункту гледжання на усё мастацтва мінулага, з якой ясна будзе бачная внутраная структура всіх творав мастацтва, і якая в сваіх метадах павінна быць падобная даследчай думкі.\nВялікі вплыв на Панофски мев праслухав ім у Вене курс лекцый М. Дворжака, дзе гісторыя мастацтва вспрымалася, як частка агульнай гісторыі развіцця чалавецтва, мастацтва разглядалася як увасабленне гегелианского В«духу часуВ» (zeitgeist). Сувязь з артыкулам Дворжака В«Ідэалізм і натуралізм в гатычным мастацтвеВ» (1918), дзе гатычная скульптура разглядаецца, як ввасабляюцца дух эпохі, характэрны для культурнага феномену сярэдніх стагоддзяв, паралельны в розных праявах гэтай культуры, бачыцца і позняй працы Панофски "Гатычная архітэктура і схаластыкі "(1951). p> У 1926 годзе ён став прафесарам гісторыі мастацтва в новым універсітэце Гамбурга, дзе цесна супрацовнічав з Абі Варбурга. У бібліятэцы Варбурга ён пазнаёмівся з Ф. Закслем, сумесна з якім апублікавав у 1923 манаграфію-даследаванне гравюры Дзюрэра В«Меланхолія 1В». Тут взаемасувязь сімвалічных элементав была выявленая, з дапамогай корреспондирования з вобразам меланхоліі, якое апісана германскім гуманістам, агрыпы Нэттельшеймс...


Прэсавы сакратар Аляксандра Лукашэнкі Мікола Барысевіч заявіў, што прычынаю зьяўленьня непраўдзівай інфармацыі пра датэрміновы адлёт беларускае дэлегацыі з «Саміту Тысячагодзьдзя» была, паводле ягоных словаў, несумленная праца журналістаў некаторых інфармацыйных агенцыяў. Акрамя таго, Мікола Барысевіч паведаміў, што ў Нью-Ёрку ў Лукашэнкі быў неафіцыйны кантакт з прэыдэнтам ЗША Білам Клінтанам.\nПаводле словаў Міколы Барысевіча, графік Аляксандра Лукашэнкі на «Саміце Тысячагодзьдзя» быў надзвычай напружаны, ён нават не правёў тую паўгадзінную прэсавую канфэрэнцыю, якая гарантавана наладжвалася арганізатарамі Саміту для лідэраў усіх краінаў. Лукашэнка сустракаўся ў Нью-Ёрку толькі з тымі журналістамі, якія прыбылі зь ім разам зь беларускай дэлегацыяй.\nАдзін з журналістаў расейскай агенцыі Интерфакс, спасылаючыся на кулюарныя размовы, паведаміў, што беларуская дэлегацыя пакідае Нью-Ёрк заўчасна, на знак пратэсту супраць таго, што Аляксандра Лукашэнку не запрасілі на нейкі прыём. Мікола Барысевіч абверг гэтую інфармацыю, падкрэсьліў, што ў Лукашэнкі былі запрашэньні на ўсе сустрэчы, а прапусьціў ён два дні Саміту таму, што ў яго былі больш важныя пляны, якія распрацоўваліся раней.\nГаворыць Мікола Барысевіч:\n«Гэтая інфармацыя абсалютна не адпавядае рэчаіснасьці і зьяўляецца проста дэзінфармацыяй. Праграма знаходжаньня на Кубе і ўдзелу Аляксандра Лукашэнкі ў «Саміце Тысячагодзьдзя» распрацоўвалася раней, тэрміны былі вызначаныя загадзя. Ніякіх адхіленьняў ад праграмы не назіралася, яна была цалкам выкананая і казаць пра тое, што адлёт беларускае дэлегацыі быў нейкім дэмаршам, проста нельга», — паведаміў Мікола Барысевіч.\nПаводле ягоных словаў, Лукашэнка ў Нью-Ёрку меў двухбаковыя сустрэчы зь лідэрамі Алжыру, Бангладэш, Ірану й Турцыі. Гэты выбар абгрунтаваны тым, што гэтыя краіны (відаць, акрамя Турцыі) граюць важную ролю ў Руху недалучэньня. Акрамя таго, як паведаміў Мікола Барысевіч, Лукашэнка меў таксама нефармальныя кантакты ў кулюарах Саміту з кіраўнікамі Расеі, Казахстану, Ізраіля і Злучаных Штатаў Амэрыкі.\nПра зьмест размоваў пад час гэтых кантактаў паведамляе прэсавы сакратар Лукашэнкі Мікола Барысевіч:\n(Барысевіч: ) “Вось гэтыя непасрэдныя кантакты паміж кіраўнікамі дзяржаваў зьяўляюцца вельмі важнымі, бо ў такой добразычлівай атмасфэры кіраўнікі дзяржаваў могуць абмеркаваць сучаныяя праблемы і абмяняцца думкамі наконт той ці іншай зь іх. Вось прыкладна ў гэтым накірунку праходзілі ўсе як нефармальныя кантакты прэзыдэнта Беларусі, так і тыя двухбаковыя сустрэчы, якія ён правёў пад час “саміту тысячагодзьдзя”.\nГэта быў Мікола Барысевіч.\nЁн паведаміў таксама, што Аляксандру Лукашэнку і ўсёй беларускай дэлегацыі было вядома пра наладжаную ў Нью-Ёрку пад час «Саміту Тысячагодзьдзя» дэманстрацыю прадстаўнікоў беларускае дыяспары супраць дыктатуры ў Беларусі.


Алег Гулак: Пакуль не маем падстаў лічыць Андрэя Гайдукова палітвязнем\nhttp://spring96.org/be/news/62871 2013 2013-04-26T12:12:49+0300 2013-04-26T12:12:49+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/hulak_alieh.jpg\nЗ такой заявай выступіў старшыня БХК Алег Гулак. Паводле словаў праваабаронцы, у справе Андрэя Гайдукова шмат нявысветленных акалічнасцяў. Тым не менш казаць пра тое, што Андрэй Гайдукоў вязень сумленне - яшчэ датэрмінова, падкрэсліў Алег Гулак.\n- Нас, канешне, турбуе, што справа мае палітычную афарбоўку. Сам артыкул, безумоўна, палітычны. І тое, што КДБ - гэта орган, які мае невысокі давер. Канешне, нас турбуе, што не забяспечваюць яго правы на абарону. Ёсць і іншыя працэсуальныя парушэнні. Але казаць пра тое, што Гайдукоў палітвязень, у нас пакуль няма аснаванняў. Калі будуць, тады нашая пазіцыя будзе карэктавацца.\n23-гадовы жыхар Наваполацка Андрэй Гайдукоў быў затрыманы 8 лістапада 2012 года. Паводле афіцыйнай версіі, затрыманне адбылося "у момант закладкі тайніка для замежных спецслужб". Яму пагражае да 15 гадоў пазбаўлення волі.


«Мама» зьмяніла склад і зьняла кліп. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nМузычныя навіны 1434 / 0 11.04.2016\nГурт «Мама» зь песьняй «Сеяць вецер» перамог у 9-м туры аўдыёчарту на Tuzin.fm. Ян Маўзэр прызнаўся, каму ён аддаў свае галасы і распавёў пра навіны праекту. «Сеяць вецер» набрала 445 галасоў у 9-м туры і фінішавала першай па выніках галасаваньня. Гэта ўжо другая перамога новай песьні праекту Яна Маўзэра — упершыню яна ўзьнялася на вяршыню «Тузіна» у дэбютным для сябе 4-м туры.\nЛідэр «Мамы» з нагоды перамогі найперш падзякаваў усім, хто «галасаваў за нашую супольную перамогу». Музыка з інтарэсам сочыць за чартам і паслухаў іншыя песьні калегаў. Фаварытамі ён лічыць песьню «О Божа мой» Akute, зь якой «Мама» змагаецца за першае месца ўжо некалькі месяцаў. А таксама «Будзь сьмелым» гурту Brutto, якая ў 9-м туры пакінула чарт. «Мне падабаюцца Akute — я хаджу на іх, калі яны выступаюць у Кіеве, радуюся іхным посьпехам. Нехта кажа, што гэта папса, а мне здаецца, што якраз лёгкай музыкі Беларусі не стае. І калі мы хочам папулярызацыі беларускай культуры, беларускасьці (а перш за ўсё гэта важна на ўнутраным рынку), то як раз Akute тут робяць нашмат больш, чым, напрыклад, Іван Кірчук, пры ўсёй маёй павазе да яго, — зазначае Ян. — А вось іншы мой фаварыт, думаю, не падзяліў бы маё меркаваньне наконт Akute. Я чытаў шмат крытыкі наконт другога альбома Brutto, але сам слухаў яго з захапленьнем. Сяргей Міхалок зьмяняе парадыгму ўспрыманьня Беларусі замежнікамі. Дзякуючы ягонай працы, мы больш ня нацыя калгасьнікаў, у нас ёсьць круты музычны прадукт». Менавіта на «Сеяць вецер» музыкі з «Мама» вырашылі зьняць свой першы кліп. Рэжысэрам выступіў даўні сябра Маўзэра, колішні гітарыст гуртоў 3t.on і iKona Аляксей Александровіч. «Лёша — бліскуча таленавіты й тонкі чалавек, таму мы яму даверыліся цалкам. Матэрыял адзьнялі ў студыі F2F у Кіеве — гэта самая вялікая фотастудыя ва Ўкраіне, цяпер ён мантуецца. Калі абставіны складуцца на нашую карысьць, самым бліжэйшым часам кліп будзе прадстаўлены шаноўнай публіцы». У кліпе «Мама» паўстала ў новым складзе. Ян Маўзэр запрасіў да супрацы ўкраінскіх музыкаў, зь якімі плянуе надалей выступаць і запісваць новыя песьні. Неўзабаве гурт запусьціць свой сайт і на ім прадставіць усіх удзельнікаў. Ужывую «Маму» можна будзе пачуць падчас канцэртаў у Беларусі, якія плянуюцца на восень.\nУзнагародзілі пераможцаў «Засьпявай 2.0»\t1271 / 1\t29.09.2015\t!OUT: «Альгарытмы» на Белрадыё (рарытэт 1969 году)\t2024 / 7\t30.09.2014\tTonqixod. Музыка для багатых і адважных (прэзэнтацыя сынглу!)\t3776 / 1\t12.06.2014\tХрысьціна Дарапей. Інфантылізм як прысуд\t988 / 0\t06.10.2016\tКАМЕНТАВАЦЬ


Апублікавана 31.07.2008 14:39\nДалёка не ўсе задумваюцца аб тым, што як бы не дорага каштавала тэхніка, яна можа выходзіць з ладу. З-за празмернага перанапружання, з ладу можа выйсці абсалютна любая тэхніка, будзь то тэлевізар, халадзільнік, ці нават звычайны электрычны чайнік.\nПадрабязней:Спосабы абараніць сваю бытавую тэхніку ад перагрузак\nПадрабязней:Інвертарнага спліт сістэмы\nАпублікавана 30.07.2008 15:29\nГаворачы аб мастацкай каванні, перш за ўсё, трэба заўважыць, што гэта старажытнае мастацтва дало пачатак мноству розных рамёстваў. Прычым, што важна, нават цяпер, калі балем кіруюць станкі і тэхналогіі мастацкая коўка не страціла актуальнасць, больш таго, у апошні час назіраецца істотны рост попыту на вырабы з металу, выкананыя такім чынам.\nПадрабязней:Што такое мастацкая коўка\nАпублікавана 23.07.2008 17:22\nКожны гаспадар невялікай кватэры, жадае незвычайна ўпрыгожыць дызайн інтэр'еру. Для прыгожага і раскошнага інтэр'еру, трэба пастарацца прыкласці намаганні,, затое эфект парадуе ў любым выпадку, бо цяпер дызайн інтэр'еру кватэры стане незвычайным і цудоўным.\nПадрабязней:Інтэр'ер малагабарытнай кватэры\nБудаўніцтва дамоў 'пад ключ'\nАпублікавана 18.07.2008 20:20\nГэта самае мірнае занятак - будаваць дома! Вы хочаце перасяліцца з цэнтра горада з вышынныя дамы ў свой ўтульны дом? Зрабіць гэта досыць проста, галоўнае мець жаданне.\nПадрабязней:Будаўніцтва дамоў 'пад ключ'\nПадрабязней:Станцыя метро праспект ветэранаў выбар кватэр у сучасных новабудоўлях\nАпублікавана 25.12.2006 13:47\nКаб жыллё было камфортным і ўтульным неабходна загадзя прадумаць сістэму цеплаізаляцыі ў ім.\nЎцяпляць кватэры каштуе ў сувязі з зменлівасцю клімату і, тым больш, традыцыйныя сістэмы ўцяплення не з'яўляюцца такімі надзейнымі.\nПадрабязней:Уцяпленне кватэр і фасадаў\nПадрабязней:Перавагі і недахопы розных падлогавых пакрыццяў


Колькі грошай беларусы пакідаюць у Польшчы? | Новы Час\nЗ ХІХ стагоддзя Лодзь была цэнтрам лёгкай прамысловасці для ўсёй Расійскай імперыі, а потым СССР. Развал СССР закінуў рэгіён у павальнае беспрацоўе і заняпад. Дапамаглі замежныя інвестыцыі і прадпрымальнікі.\nЧатырохзоркавы гатэль з басейнам на даху зроблены ў былых цэхах ткацкай фабрыкі\nЗараз Лодзь — буйны гандлёвы цэнтр Польшчы. Ткацкія фабрыкі, захаваўшы свой аўтэнтычны выгляд, ператварыліся ў іншыя аб’екты. Самы экзатычны з іх — чатырохзоркавы гатэль і вялікі гандлёвы комплекс у старых будынках. Не ведаю, як у ткацкую фабрыку ўпіхнулі басейн, але так сталася. І зараз усё нармальна функцыянуе. Сапраўды, калі захочаш выжыць — не так вывернешся.\nАле на шопінг часу не было, тым больш, што нас везлі ў PTAK — самы буйны гандлёвы цэнтр лёгкай прамысловасці ў Польшчы, непадалёк ад гарадку Жгуў. Тут беларусаў любяць і чакаюць з абдымкамі.\nЯк толькі мы пад’ехалі да гандлёвага цэнтра, перад нашым бусам адразу ж намаляваўся ахоўнік са стандартнымі пытаннямі: «Адкуль? Куды? Навошта?». Гэта, як потым патлумачыў прадстаўнік цэнтра падтрымкі кліентаў Роберт Бараноўскі, не ад таго, што ахове няма чаго рабіць, а жыццёвая неабходнасць. Уладары цэнтру вельмі ганарацца тым, што на іх комплексе пакупнікам бяспечна. Тым больш, што пакупнікі, як правіла, прыязджаюць з неблагімі грашыма. Таму ахова павінна адразу адсекчы ад пакупнікоў розных кішэнных злодзеяў, махляроў ды прайдзісветаў. І, дарэчы, гандлёвы цэнтр у такім звышпільным парадку ахоўваецца круглыя суткі.\nЦэнтр PTAK — гэта гандлёвая пляцоўка агульнай плошчай 200 тысяч квадратных метраў. Камерцыйная плошча, то бок плошча пад крамы і шапікі, — 120 тысяч квадратных метраў. Аўтамабільная стаянка разлічана на 6 000 аўтамабіляў. Ёсць пункты абмену валюты, пошта, банкаматы, бары, кафэ і рэстараны, супермаркет. Увесь аб’ект ахоўваецца кругласутачна. На гэтай пляцоўцы размяшчаюцца 2 500 крамаў, не лічачы цэнтра Outlet праз дарогу. У асноўным гэта польская прадукцыя, хаця ёсць і іншыя вытворцы — італьянскія, французскія і кітайскія. Да замежнікаў Роберт Бараноўскі ставіцца скептычна. «Калі вы возьмеце ў рукі італьянскі тавар і польскі, адчуеце розніцу. Польскі — крыху даражэйшы, але больш якасны», — кажа Бараноўскі. На заўвагу беларусаў пра тое, што італьянцы прадаюць тавар, выраблены ў Кітаі, Бараноўскі з усмешкай адказвае: «Крыху не так. Гэта італьянцы завезлі да сябе кітайцаў, якія вырабляюць іх прадукцыю».\nАдзін з найбуйнейшых польскіх гандлёвых цэнтраў з вышыні птушынага палёту. Фота з сайта PTAK\nУ прынцыпе PTAK — аптовы рынак. Але «опт» тут — паняцце даволі расцягнутае. Ён пачынаецца альбо з трох штук, альбо з пэўнай сумы, як правіла, каля 200 злотых — каля 70 долараў. Рынак працуе з 6 да 15 гадзінаў кожны дзень, сем дзён на тыдзень.\nАсноўны кантынгент рынку, канешне, польскія пакупнікі. Але пакупнікам з замежжа надаецца вялікая ўвага. На шопінг прыязджае ад 3 да 15 рускамоўных аўтобусаў на дзень — з Беларусі, Украіны, Расіі. Таму большасць прадаўцоў разумеюць рускую мову і з задавальненнем прадаюць свае тавары. У Беларусі гандлёвы цэнтр найбольш вядомы жыхарам Гродзенскай вобласці — гэта Бараноўскі вылічыў па аўтамабільных нумарах.\nУ РТАК ніхто не дазволіць, каб продаж сарваўся з-за такой дробязі, як розныя мовы прадаўца і пакупніка\nПа прыкладных падліках Бараноўскага, адзін аўтобус з замежнымі турыстамі за адзін прыезд пакідае каля 100 тысяч долараў. У цэлым цэнтр абслугоўвае каля шасці мільёнаў замежных пакупнікоў на год, — тых, якія прыязджаюць не толькі арганізавана, на аўтобусах, але і ў прыватным парадку.\nУзгадаем, што, паводле падлікаў польскага Міністэрства гаспадаркі, беларусы пакідаюць у Польшчы каля 200 мільёнаў еўра на год. Але ж калі выказаць здагадку, што хаця б траціна рускамоўных у PTAK — беларусы, то гэтыя 200 мільёнаў нашы суайчыннікі пакідаюць толькі ў гэтым гандлёвым цэнтры. Пры такіх аб’ёмах продажаў не дзіва, што PTAK імкнецца, каб пакупнікам было добра, і яны наведваліся ў цэнтр яшчэ і яшчэ раз.\nНапрыклад, для тых, хто стаміўся з дарогі, у цэнтры ёсць абсалютна бясплатныя пакоі адпачынку з бясплатнай кавай і гарбатай. Там жа можна паснедаць. Кіроўцам аўтобусаў PTAK дае бясплатныя талоны на абед і забяспечвае іх адпачынак. Бо ў PTAK разумеюць: кіроўца павінен быць у тонусе, каб давезці пакупнікоў гандлёвага цэнтра дадому. А для самых сталых і самых лепшых кліентаў PTAK можа хадайнічаць пра тое, каб ім адкрылі шматразовую бізнэс-візу і робіць адпаведныя запрашэнні.\nЖурналісты заўважылі, што Бараноўскі вельмі ганарыцца сваім цэнтрам, і, нібыта, хоча стварыць канкурэнцыю ўсяму Беластоку. «Беласток нам не канкурэнт», — смяецца Бараноўскі. Проста таму, што Беласток сам закупляе тавары ў PTAK, а потым прадае іх жа беларусам — як правіла, працэнтаў на 20 даражэй, чым тут.\nРоберт Бараноўскі выключна ганарыцца сваім працоўным месцам і заяўляе, што Беласток ягонаму гандлёваму цэнтру — не канкурэнт\nАле PTAK рупіцца не толькі пра пакупнікоў. Роберт Бараноўскі вядзе нас на «склад гандлёвага цэнтра», як ён гэта называе.\nСклад PTAK нагадвае ж вялікую модную краму, дзе на вешалках вісяць камізэлькі, касцюмы, швэдары, сукенкі, кашулі і гэтак далей. Ёсць подыум для паказу новых мадэляў, і нават кавярня, дзе праходзяць прэзентацыі.\nНа складзе таксама можна штосьці набыць. Бараноўскі распавядае: склад раней задумваўся як бясплатная паслуга для прадаўцоў. Але адміністрацыя PTAK так і не здолела знайсці нейкую лазейку ў польскай падатковай сістэме, як гэта зрабіць. Не можа быць у іх бескаштоўнай арэнды пляцовак, ну хоць трэсні! Таму за «арэнду складу» фірма плаціць сімвалічныя грошы — каля 30 долараў за месяц. У любы момант вытворца можа забраць тавар са складу.\nА зарабляе склад на тым, што прадае тавары фірмаў, беручы нацэнку ў 5–10% за паслугі. То бок, увесь тавар на складзе можна набыць оптам, можна раздробна. Опт танней на 30%.\nОптавы склад PTAK — гэта не кантэйнеры з таварам\nПрычым, тлумачыць Бараноўскі, PTAK сур’ёзна глядзіць за цэнамі. Кошт на складзе — амаль сабекошт прадукцыі, і ён не можа быць вышэйшы за той, што прадаецца побач у асноўнай частцы рынка.\nУ чым плюс склада? Не толькі ў тым, што ў ім захоўваецца тавар для гандлю. Кожны продаж праз склад выкладваецца ў спецыялізаваную кампутарную сістэму ледзьве не ў той момант, калі была здзейсненая пакупка. Вытворца прадукцыі, які мае доступ да гэтай сістэмы, адразу бачыць: у яго прададзена, напрыклад, 10 сукенак чырвонага колеру пэўнай мадэлі. І ён адразу можа аддаць каманду сваім менеджэрам папоўніць склад гэтым таварам.\nА яшчэ у РТАК ёсць і комплекс «РТАК аўтлет»: 140 брэндавых крамаў на гандлёвай плошчы 33 000 квадратных метраў, які прапануе новыя брэндавыя тавары з вялікімі зніжкамі. Згодна з прынцыпам працы «РТАК аўтлет» — кошты на ўсю прадстаўленую прадукцыю абавязаны быць як мінімум на 30% ніжэй коштаў гэтых жа самых тавараў у звычайных крамах і гандлёвых цэнтрах. Лішкі тавараў, спецкалекцыі прадаюцца яшчэ з большай зніжкай — ад 30 да 90%, ад ужо зніжаных на 30% коштаў.\nЧаму так танна?\nІтальянскую рэч у РТАК можна набыць за 15 злотых — 5 долараў. Танна ў польскім гандлёвым цэнтры не толькі таму, што РТАК кантралюе кошты. І не толькі таму, што ў «РТАК аўтлет» існуе нават дамоўленасць: некаторыя калекцыі брэндавых рэчаў спецыяльна робяцца пад зніжкі і пад распродаж (а такая дамоўленасць таксама існуе).\nЯк кажуць у РТАК, кошты яны толькі кантралююць, але не ўсталёўваюць. Вызначае кошты сам вытворца. Але ў «тэкстыльным» рэгіёне больш за сто тысячаў (!) вялікіх і маленькіх прадпрыемстваў-вытворцаў адзення, і адпаведна, на рынку існуе жорсткая канкурэнцыя. І, калі «заламваць» кошт — зразумела, цябе будуць абыходзіць канкурэнты.\nА РТАК — толькі гандлюе. Прычым, вельмі змагаецца за кліентаў, і вельмі шануе тых замежных гасцей, якія прыязджаюць здалёк. І тут ужо вельмі важная рэпутацыя цэнтра. За пакупкамі ў РТАК едуць нават з Архангельска.\nТакім чынам, усю Лодзь выратавалі не толькі замежныя інвестыцыі, як нам казалі ў Польскім агенцтве інфармацыі і інвестыцый. Палякі самі прыкладалі нямала высілкаў для свайго выжывання, а потым і росквіту. Закон аб прыватным прадпрымальніцтве, які не змяняўся ад моманту ягонага прыняцця, простыя і зразумелыя ўмовы працы і падаткаабкладання, разняволеная прыватная ініцыятыва — гэта ўсё, што патрэбна для таго, каб заквітнеў не толькі прадпрымальнік і не толькі горад — увесь рэгіён.\nНа жаль, гэта не разумелі і не разумеюць беларускія кіраўнікі, якія прадпрымальнікаў лічаць за «вашывых блохаў» і дойных кароваў. А прыватная ініцыятыва насамрэч — гэта рухавік прагрэсу.\nптушка ў цэнтры лепшых і самых танных адзення ў залу G 49а.\nДля пастаянных кліентаў для суднаходнай грузу. madaggaskar@interia.pl


«Існасць» і «Слова мітрапаліта» святкуюць 30-годдзе | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Тэлетыдзень » «Існасць» і «Слова мітрапаліта» святкуюць 30-годдзе\n«Існасць» і «Слова мітрапаліта» святкуюць 30-годдзе\nДухоўна-асветніцкія праекты Белтэлерадыёкампаніі «Існасць» і «Слова мітрапаліта» сёлета адзначаюць 30-гадовы юбілей. Гэтыя тэлепраграмы (выходзяць на «Беларусь 1») і сёння далучаюць аўдыторыю да высокамаральных аспектаў хрысціянства, знаёмяць з традыцыямі і таінствамі рэлігіі, якая гістарычна склалася на беларускай зямлі.\nТэма духоўнага жыцця і хрысціянства на беларускім тэлебачанні бярэ адлік з пачатку 1990-х гадоў. А ў 1992 годзе па ініцыятыве і блаславенні Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі мітрапаліта Філарэта ўпершыню выйшла ў эфір праграма з арыгінальнай назвай «Існасць».\nСёння ў цыкле штотыднёвых 26-хвілінных перадач на канале «Беларусь 1» аўтары праграмы працягваюць весці тэлевізійную хроніку жыцця хрысціян у Беларусі, папаўняючы калекцыю новымі натхняльнымі аповедамі. Разам са святарамі і вернікамі разважаюць пра рэлігію і філасофію, хрысціянскія каштоўнасці і дабрадзейнасці. А з дапамогай падарожжаў па святых мясцінах краіны тут паказваюць, што ці хто дапамагае беларусам сцвярджацца ў веры і пераадольваць любыя цяжкасці, жыць у міры і згодзе. Дзякуючы праграме «Слова мітрапаліта» не адно з найважнейшых свят царкоўнага календара не абыходзіцца без сказанага на дарогу звароту да вернікаў ад кіраўнікоў праваслаўнай і каталіцкай канфесій.\nА кіруе праектамі тэлевядучая і аўтар праграмы «Існасць» Інга Бялова. Адметна і тое, што за тры дзясяткі свайго існавання праграму неаднаразова адзначалі прэстыжнымі прэміямі, у тым ліку і «За духоўнае адраджэнне», яна станавілася прызёрам розных хрысціянскіх фестываляў і форумаў.\n— Стварэннем духоўна-асветніцкіх праграм я займаюся амаль 20 гадоў і лічу гэтую дзейнасць галоўнай справай свайго жыцця. Адкрываючы для сябе Бога, мы разам з тым знаходзім бясконцую радасць, новыя сэнсы існавання, і ўсё наша жыццё азараецца святлом, якое мы павінны несці астатнім. Зусім нядаўна я зразумела, што найлепшы спосаб гаварыць пра сваю веру — гэта... жыць, арыентуючыся на яе правілы па меры сіл. А таксама дзяліцца сваім разуменнем максімальна шчыра і праўдзіва. І ўсе нашы праграмы аўтарскія і ўдумлівыя. Над імі працуе цэлая каманда журналістаў і рэжысёраў, і выпадковых людзей у нас няма. Каб стаць часткай нашай каманды, неабавязкова быць вернікам, бо вера — справа асабістая, аднак вельмі важна разумець, што мы працуем над тым, каб распавядаць пра чалавечыя каштоўнасці, дзе любоў да бліжняга, да Радзімы, добрасумленнасць выступаюць асновай усяго, — распавядае тэлевядучая, кіраўнік духоўна-асветніцкіх праграм Белтэлерадыёкампаніі Інга БЯЛОВА. — На тэлебачанні, вядома, улічваюцца і рэйтынгі, якія паказваюць цікавасць аўдыторыі. І ў праграмы «Існасць», напрыклад, яны нязменна высокія. А зваротная сувязь з гледачамі (нам пішуць і тэлефануюць), калі прапануюць дапамогу альбо запрашаюць у госці, таксама дарагога вартая. Дарэчы, адзначу, што наш глядач памаладзеў. Калі яшчэ гадоў дзесяць таму гэта былі людзі старэйшага ўзросту, то цяпер сярод нашай аўдыторыі ўсё больш маладых і прагрэсіўных. Разам з тым, як мяняецца глядач, наша праграма імкнецца закранаць актуальныя і сучасныя тэмы. А прадстаўнікі каталіцкай і праваслаўнай царквы (у прыватнасці мітрапаліт Веніямін) актыўна дапамагаць у гэтым.\nЗ нагоды юбілейнай даты віншаванне ў адрас Белтэлерадыёкампаніі накіраваў мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Патрыяршы Экзарх усёй Беларусі, дзе адзначана: «...Зварот да духоўнага складніка аб'ядноўвае людзей, дапамагае абнавіць гістарычную памяць і ўспрыняць адказнасць за нашу агульную будучыню».\nУвогуле, з моманту стварэння першай хрысціянскай праграмы ў эфіры беларускага тэлебачання сегмент духоўнага кантэнту медыяхолдынга значна пашырыўся. І сёння выходзяць для вернікаў таксама такія праекты, як «Размовы пра духоўнае», «Святыні Беларусі» і «Сіла веры» на «Беларусь 3», а ў эфіры Першага нацыянальнага канала Беларускага радыё вернікі маюць магчымасць чуць Слова Божае ў праграмах «Святло душы», «Духоўнае слова» і ў пропаведзях. Дарэчы, як мы ўжо пісалі, у 2022 годзе радыёканал «Культура» прадставіў у эфіры сумесны праект з расійскім радыё «Вера» і Экзархатам Беларускай праваслаўнай царквы — праект выхаднога дня. Арганізоўваюцца для вернікаў кожны год таксама прамыя тэле- і радыётрансляцыі святочных богаслужэнняў.\nРазбураць — не будаваць...\n«Размовы пра духоўнае»


Вольга Карач: Апазіцыя павінна сфармуляваць свае гарантыі грамадству | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКіраўнік кампаніі «Наш дом» Вольга Карач прыме рашэнне, ці прымаць ёй удзел у прэзідэнцкай выбарчай кампаніі. Пакуль жа на думку палітыка, усёй апазіцыі трэба вызначыцца з альтэрнатывамі, якія можна прапанаваць грамадству. «Адхіліць Лукашэнку ад улады – толькі палова справы, трэба яшчэ прапанаваць пэўныя гарантыі», – кажа Вольга Карач.\n– Лукашэнка спрабуе ўкласці ў галовы людзей, што дыктатура – гэта не так дрэнна, калі мы параўнаем з хаосам, калі не плоцяць заробкі. Пачынаецца такі гандаль паміж Лукашэнкам і насельніцтвам наконт новага сацыяльнага кантракту. Я дыктатар, так, сапраўды, я проста яшчэ мацней завінчваю гайкі ў палітычнай машыне, але гараную вось гэта. І апазіцыі таксама трэба падумаць пра пэўныя гарантыі, што выправіцца эканамічная сітуацыя, свабода слова ці правы чалавека – гэта вельмі важная частка ў тым ліку эканамічнага дабрабыту.\nУжо заўтра кіраўнік грамадзянскай кампаніі «Наш дом» Вольга Карач абяцала абвесціць аб сваім удзеле альбо няўдзеле ў выбарчай кампаніі. Ужо заявіў аб удзеле ў прэзідэнцкай гонцы лідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Беларусі Сяргей Гайдукевіч, а таксама старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька.\nУ Берасці пачаўся працэс фармавання каманды назіральнікаў


Прывітанне ў вёску Несцеравічы — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n16.02.2021 16.02.2021 admin118Комментарии on Прывітанне ў вёску Несцеравічы\nКлаўдзія Шэйна – з тых людзей, якія любяць і ўпрыгожваюць тое месца, дзе жывуць.\nНарадзілася Клаўдзія Сцяпанаўна на Брэстчыне, але лёс закінуў яе на Стаўбцоўшчыну, у вёску Несцеравічы (Налібацкі сельсавет). Гэта радзіма мужа, якая і для яе стала блізкай. Жывуць тут працавітыя і спагадлівыя людзі. На долю старэйшага пакалення выпала ў гады вайны выгнанне ў Нямеччыну на прымусовыя работы. У сувязі з гэтым пакутныя Несцеравічы і сёння называюць вёскай вязняў.\nСвайго любага Нікадзіма знайшла Клаўдзія не ў Беларусі, а ў разбураным пасляваенным Кёнігсбергу (сучасны Калінінград), куды і ён, і яна, круглая сірата, прыехалі на заработкі. Маладыя пакахалі адно аднаго. Пажаніліся. У іх нарадзіўся першынец – сын Вячаслаў.\nПотым Нікадзіма прызвалі ў армію, і маладая жонка з дзіцем на руках вырашыла ехаць у Несцеравічы. Бацькі мужа прыветна прынялі жанчыну. Разам з усімі вяскоўцамі яна аднаўляла Несцеравічы, дашчэнту спаленыя карнікамі.\nУ гэтыя дні Клаўдзія Сцяпанаўна – юбілярка, прымае віншаванні і падарункі\nПеражылі цяжкія часы. Шэйны жылі ў нястачы, але будавалі сваю хату. У сям’і нарадзіліся яшчэ двое сыноў – Генадзь і Пётр.\n– Шчыравала ў паляводчай брыгадзе ў саўгасе «Налібоцкі». Усе работы прыходзілася выконваць уручную. Але мне, маладой, здавалася, што так і трэба, – прыгадвае мінулае жанчына.\nКлаўдзія Сцяпанаўна і сёння не-не ды і заспявае – калісьці песня дапамагала ёй спраўляцца з любой работай. Аўдавела, нясцерпна даймаюць розныя балячкі, але на яе твары ззяе ўсмешка, у вачах – удзячнасць. «Дзеткі вы мае дарагія», – па-мацярынску сустракае яна нас.\nСа мной – прадстаўнік Стаўбцоўскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Жанна Дошчачка, якая перадае Клаўдзіі Сцяпанаўне віншаванні з 90-годдзем і падарунак. Галоўны наказ вясковаму старажылу – каб Бог дараваў здароўе. У Несцеравічы да Клаўдзіі Сцяпанаўны імкнуцца дзеці і ўнукі (у жанчыны ўжо і шэсць праўнукаў!) са Стоўбцаў і Мінска. Яна аб’ядноўвае вялікі род.\nНікадзім і Клаўдзія Шэйны пражылі ў каханні і згодзе, нарадзілі і выгадавалі траіх дзяцей\nУ апошнія гады пасля хваробы Клаўдзія Сцяпанаўна мае патрэбу ў пастаяннай дапамозе. У будныя дні побач з ёю знаходзіцца добрая жанчына Надзея Панкевіч. Яна не баіцца ніякай работы, прыехала ў вёску са Стоўбцаў і даглядае Клаўдзію Сцяпанаўну так, што душа радуецца. За гэта Надзеі Антонаўне хочацца нізка пакланіцца… У доме напалена, адмысловы парадак і нават вядзецца сякая-такая гаспадарка. На падворку сакочуць куры, і чатырохногі вартаўнік Рэм не сядзіць моўчкі: убачыўшы нас, старанна «адпрацоўвае» свой хлеб. Клаўдзія Сцяпанаўна сваю памочніцу называе не інакш як «мая красотка» і вельмі чакае яе прыезду ў панядзелак.\nА ў выхадныя дні ў бацькоўскую хату спяшаюцца сыны. Кожны – з пачуццём павагі і ўдзячнасці да матулі. Яны забяспечваюць усім неабходным, ад дроў да прадуктаў харчавання.\nМы жадаем Клаўдзіі Сцяпанаўне, доўгажыхарцы Несцеравічаў, каб доўжыўся яе век. Многія леты! На што юбілярка, не раздумваючы, адказвае: «Буду імкнуцца!»


Крупчане адзначаюць дзень моладзі\t. 21.by\n28.06.2020 — Разное | Крупскi веснiк (Крупки)\nКультурная і гістарычная спадчына вучыць юнае пакаленне беларусаў шанаваць сваю Радзіму. Шмат сучасных моладзевых ініцыятыў зрабілі такую выснову цэнтрам сваіх канцэпцый, і гэта добра. У прыватнасці, маштабны рэспубліканскі праект «Беларусь – крыніца натхнення».\nТворчыя конкурсы, фальклорныя экспедыцыі, інтэрактыўныя экспазіцыі, фестывалі, велапрабегі, флэшмобы і шмат чаго іншага. Формы – сучасныя, каларыт – гістарычны. Вельмі цікава і крэатыўна праходзяць фотаконкурс «Сэлфі&фота з вышыванкай» і акцыя «Падары немаўляці вышыванку». Вышыванка – вельмі прыгожы сімвал і ўдалы вобраз, які абуджае жаданне зазірнуць глыбей у культуру свайго народа. Гэта сапраўды знітоўвае пакаленні, выхоўвае ў моладзі духоўную свядомасць.\nБеларуская моладзь выхоўваецца на зямлі са шматвекавымі працоўнымі традыцыямі, багатай культурай і гісторыяй. І з’яўляецца пераемнікам і захавальнікам лепшых здабыткаў. Дзень моладзі – свята тых, каму будаваць будучыню нашай Беларусі. Пажадаем юнакам і дзяўчатам смелых ідэй, жадання ствараць усё самае лепшае на роднай зямлі.\nКультурная і гістарычная спадчына вучыць юнае пакаленне беларусаў шанаваць сваю Радзіму. Шмат сучасных моладзевых ініцыятыў зрабілі такую выснову цэнтрам...\nВладимир Кухарев: минчан, пострадавших в ситуации с водоснабжением, освободят от оплаты за июнь\nГончаренко все-таки вернулся в ЦСКА


Выстава “Сакральная культура Касцёла Беларусі”\nВыстава "Сучасны беларускі экслібрыс"\nВыстава фатаграфіі “НЮАНСЫ”\nВыстава эксперыментаў "Музей навукі"\nУ філіяле Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь "Дом–музей I з'езда РСДРП" з 4 лютага па 31 сакавіка бягучага года будзе працаваць выстава эксперыментаў "Музей навукі", падрыхтаваная сумесна з Мінскім музеем папулярнай навукі “Элемента”.\nІнтэрактыўная выстава вяртаецца ў Мінск! Фізіка, механіка, магнетызм – на першы погляд нам здаецца, што ўсё гэта даволі складана і далёка ад разумення, але менавіта ў нашым музеі навука становіцца не толькі дасціпнай, але і займальнай.\nХіба не марыў кожны з нас правесці які–небудзь навуковы эксперымент, даведацца, як працуе той ці іншы механізм. Мары спраўджваюцца! На выставе Вы знойдзеце шар Тэсла, прыбор электрастатыкі, магнітную анамалію і магнітны маятнік ці паспрабуеце слухаць музыку без слухавак, а ўласнымі рукамі!\nАкрамя ўсяго іншага, у нас можна праэксперыментаваць з магнітнай аркай, паветранадзімальнікам Бярнулі і яшчэ больш за дзесятак прыстасаванняў, якія дапамогуць зрабіць складаныя навуковыя досведы простымі і цікавымі.\nЛюбы эксперыментатар у «Музеі навукі» – дзіця або дарослы – можа самастойна правесці свой уласны эксперымент, які апісвае той ці іншы закон фізікі або з'яву прыроды. За час, праведзены ў музеі, Вы не зможаце вывучыць усю фізіку, але цікавасць да дакладных навук, цяга да ведаў і вынаходніцтвы ў Вас напэўна з'явяцца!\nНа выставе экспанаты чапаць не толькі можна, але і трэба!\nДзеці дашкольнага ўзросту дапускаюцца на выставу толькі разам з дарослымі


Галоўная » Навіны » У Менску пройдзе 12 адкрытых лекцый пра беларускіх паэтаў 1930-х\nКожны з літаратурных экспертаў правядзе па дзве лекцыі цягам верасня-лістапада ў кнігарні «Логвінаў». Ганна Севярынец рыхтуецца распавесці пра Міхася Чарота і Алеся Дудара, Андрэй Хадановіч – пра Юлія Таўбіна і Тодара Кляшторнага, Аляксей Стрэльнікаў – пра Міхася Зарэцкага і Уладзіслава Галубка, Вольф Рубінчык – пра Ізі Харыка і Майсея Кульбака, Віктар Жыбуль – пра Юрку Лявоннага і Зяму Піваварава, Антон Рудак – пра Анатоля Вольнага і Валерыя Маракова.\n«Мы хочам зрабіць гэтыя вечарыны ў надзвычай цікавым фармаце, таму просім шаноўных лектараў звярнуць увагу на малавядомыя моманты з жыцця паэтаў і на тыя іх творы, якія былі забытыя пасля расстрэлу аўтараў. Мы хочам зразумець, якімі яны былі людзьмі, чым жылі і натхняліся, чым уражвалі і абуралі тых, хто быў побач з імі. І тым самым сцвердзіць, што памяці пра гэтых творцаў наканавана жыць далей, як бы там нехта не хацеў інакш», – зазначае прадзюсар праекту Сяргей Будкін.\nУ лекцыях таксама возьмуць удзел музыкі, якія ў камерным фармаце ўпершыню зайграюць песні, напісаныя на словы рэпрэсаваных творцаў. У межах лекцый запланаваная прэзентацыя «маўклівых кнігаў», якія найперш атрымаюць тыя, хто падтрымаў праект на Talaka.by.\nУсе 12 лекцый будуць дэманстравацца он-лайн: кожная зь іх праз персанальную старонку паэта-героя праекту на Facebook. Адрасы ўсіх старонак – тут. Поўны расклад лекцый будзе апублікаваны пры канцы жніўня.\nЯшчэ можна спрычыніцца да рэалізацыі праекту «(Не) расстраляная паэзія». Краўдфандынгавая кампанія сканчаецца 31 ліпеня.\nТэгі: 1937, рэпрэсіі, музеі, імпрэзы