Белорусский партизан: Зьміцер Дашкевіч\nПЯТЬ СЛОВ О ЛЮБВИ 21.07.2017 4\nУлеглись страсти по навязыванию молока – и я подумал, что теперь можно без лишних эмоций поделиться с вами одним своим наблюдением.\n«Мова она в душе, и любовь к Беларуси. И национальное самосознание», – написала под одним из моих постов в фб инициатор заварушки по (не)навязыванию Анна Бонд. И дело тут совсем не в Анне (может быть, она очень даже добрый человек, тем более потом написала, что выступает за беларуский язык как единственный государственный ), но в том, что в современном мире более деформированного слова чем «любовь» не найти – и вот тут вся проблема.\nЯ немного раньше запинался, когда мне говорили типа «Зачем ты говоришь про веру, ведь это дело личное, она должна быть в душе». Но как то передо мной предстала такая картина. Приходит парень в семью к своей девушке просить у родителей её руки. Расхваливает свой бизнес, рассказывает планы на счастливую жизнь и перспективы. И тут отец говорит ему: «Всё это классно, но любишь ли ты мою дочь так, как я её люблю?» – «Вы знаете, – отвечает жених, – любовь, она в душе, это личное».\nИменно поэтому псалмовец Давид пишет: «От полноты сердца говорят уста». Если ты любишь – ты не будешь молчать, ты будешь говорить, ты даже будешь кричать и прыгать от полноты эмоций. Апостол Ян, который, как мне кажется, наиболее полно выразил в Новом Завете истинный смысл слова «любовь», пишет: «Дети мои! станем любить не словом или языком, но делом и истиною» (1 Иоана 3:18).\nНо в современном мире, почему-то, всё больше людей думают, что любовь должна быть только где-то там в душе, но никак исповедаться устами и подтверждаться поступками.\n«Папуля, ты любишь меня?» – пробует ребёнок залезть на колени отца, – «Люблю», – кивает он, отталкивает ребёнка в сторону и идёт с соседом в бар. «Милая, я люблю тебя, выходи за меня замуж!» – стоит на одном колене влюблённый парень, – «И я тебя люблю, но пока хочу побыть свободной», – отвечает она и убегает домой. «Ты любишь Беларусь?» – спрашивает на выпускном один захмелевший школьник другого. – «Очень люблю, – кивает тот, – но жить надо валить в Швейцарию».\nДрузья, разве это не идиотизм? Но почему тогда мы на полном серьёзе считаем, что можно любить беларуский язык и на нём одновременно молчать? Пришло то время, когда мы должны осознать, что молчать нельзя! Нельзя любить словом и языком, можно любить только делом!\nК сожалению, мы все выросли в такой ненормальной стране, где нас учили брезговать своим родным. Да, я помню школу – мы практически все ненавидели беларуский язык. И я уже потом, в 20 с лишним лет, мяне накрыла любовь – я ломал свои советские комплексы и переходил на мову Скарины и Купалы. Поэтому никто не говорит, что это так просто – начать размаўлять. Но если любовь не может молчать, если любовь наша требует действий, то нужно же начинать с чего-то?!\nИ я предлагаю начать всего с нескольких слов!\n1. Дзякуй! – самое главное слово интеллигентнейшего беларуса! Что мешает нам, даже говоря на русском, благодарить курьера за доставку еды, кассира в банке, официанта в кафе и всех остальных – благодарить этим словом-песняй – дзякуй!\n2. Калі ласка, няма за што, зьвяртайцеся! – самое важное слово гасьціннага беларуса! Почему бы нам не заменить это тяжёлое “пожалуйста” мелодичным “калі ласка”?!\n3. Дзень добры! – ключевое слово беларуса, потому как всё дневное время, когда он может кого-то поприветствовать – это день, рабочий день трудоголика беларуса. Да и зачем напрягаться этим нагромождением согласных “здравствуйте”, если мы можем снова пропеть песню – “Добры дзень”?!\n4. Сябар! – характернейшее слово дружелюбного беларуса. Что мешает нам заменить всех товарищей и приятелей на сяброў?! Но и даже этот «друг», фрикативное «г» которого всё равно выдаст вашу национальность! Так не лучше ли сразу сказать с гордо поднятой головой: «Это моя сяброўка»?!\n5. Ну и наконец-то ключевое слово сезона – малако! Потому как хотел бы я посмотреть на того беларуса, который в магазине скажет: “Дайце мне пакет мОлОка”! – нету среди нас таких, не-ту! Все мы пьём мАлАко – и оно уже от груди матери делает из нас беларусов!\nРусскоязычные патриоты Беларуси, даже если у вас не будет возможности пойти дальше за эти пять слов, то и эти пять будут великим проявлением вашей любви к мове и Беларуси. Той настоящей любви, которая не может молчать и не имеет права бездействовать.\nНо а кто знает, может тот ручеёк любви, который сегодня польётся из вашего чрева завтра перерастёт у шырокую, імклівую раку, што на чоўне радасьці панясе вас у край рэк і азёр, у краіну нашай агульнай з вамі мары.\nЭтапны час 18.05.2017\nСамае складае ў турмах і зонах - гэта пастаянныя пераводы і этапы. Толькі ты абжыўся ў адной камеры - цябе пераводзяць у іншую, толькі ты наладзіў быт і стасункі ў адной турме/зоне -цябе этапуюць у наступную. Табе не даюць выпрацаваць рэжым, сабрацца з думкамі, знайсьці хаця б турэмны, але супакой - пастаянны рух, шмоны з голымі прысядалкамі, бяссоныя ночы. Гэта такая сучасная форма катаваньня, супраць якой быццам бы і скаргу не напішаш.\nНе магу сказаць, што на мне так часта ўжо прымянялі такую форму гвалту (больш адпрацоўвалі формы іншыя), але пры пераводах/этапах да мяне збольшага даходзіла пошта. Бывала так, што пішуць мне ў адну турму/зону, а атрымоўваю я ліст з кучай пераадрасовак ужо ў трэцяй. Так і ідзе пошта: Горкі - Віцебск - Глыбокае, Глыбокае - Віцебск - Мазыр. Атрымаеш на перасыльнай турме стос лістоў - і ўжо неяк лягчэй на душы.\nТое ж, што сёньня робіцца з патрыётамі, затырманымі па фэйкавай справе КДБ, не паддаецца ніякаму асэнсаваньню. Людзей ці не штотыдня кідаюць з этапа на этап, з турмы ў турму, і нават не аддаюць лістоў. Мо таму і кідаюць, каб пакінуць у поўнай ізаляцыі ад зьнешняга сьвету? Бо якая праблема перанакіраваць ліст затрыманаму з СІЗА КДБ у СІЗА МУС? Праблемы ніякай, але ў карнай сыстэмы стаіць задача як мага больш адабраць сілы ня толькі фізычныя, але і духоўныя.\nАле мы будзем і далей пісаць патрыётам, перасылаць лісты з турмы ў турму і маліцца, каб пры адсутнасьць зьнешняй падтрымкі Сам Госпад падтрымаў іх у гэты няпросты этапны час. Бо “Вочы Госпада – да справядлівых, і вочы Яго – да просьбаў іх. Але аблічча Госпада супраць тых, што чыняць ліха, каб сьцерці зь зямлі нават памяць пра іх” (Псальма Давіда 34(33):16-17).\nСьцяг 14.05.2017 3\nПры арышце па г.зв. “справе патрыётаў” мяне прывезьлі да хаты рабіць ператрус. Трэба было бачыць, зь якой варожай радасьцю гэбэшныя апера даставалі з шуфляды бел-чырвона-белыя сьцягі. “О, дык столькі сьцягоў ў цябе!” Перапісалі ўсе – 16 штук і дадалі да іх раздрукаваны банэр “Пагоні”. Тое ж адбывалася па месцы жыхарства і Арцёма Леўчанкі, у якога радасна канфіскавалі 15 сьцягоў.\n“Во, – кажу я ім, седзячы ў кайданах у крэсьле, – бандыта знайшлі, дык да!” КДБэшнікі не разумелі маёй іроніі і патрасалі балаклавамі ў знак згоды – бандытызм быў навідавоку. Пачалі нават апісваць кавалкі нарэзанай чырвонай і белай тканіны, але потым вырашылі, што для доказнай базы па крыміналцы хопіць і 16-ці нашытых сьцягоў. Але я не зьдзівіўся б, каб і тканіну дапісалі ў злачынства, вунё ў Сяргея Пальчэўскагаканфіскоўвалі тканіну – і дагэтуль ніводнай скаргай адбіць яе ня можа, бо крымінал гэта – захоўваць чырвоную і белую тканіну разам.\n14 траўня спаўняецца 22 гады з таго жахлівага, дзікунскага рэфэрэндуму, калі Лукашэнка чыніў свой першы антыканстытуцыйны пераварот. Быццам бы як праз туман, але я памятаю той дзень. Мне тады было 13 год. І я ніяк ня мог зразумець, чаму нацыя выракаецца свайго сьцяга і герба. Мне ніхто нічога не тлумачыў пра зьбіцьцё дэпутатаў парламента, пра незаконнасьць самога галасаваньня і нават пра тое, што сьцяг мяняецца на іншы. А можа нешта і тлумачылі, але гэта не адбілася ў памяці. Мне тады здавалася, што нацыя проста выракаецца сваіх самых сьвятых сымбаляў – сьцяга і герба. І калі ўлічыць тое, што народ не паўстаў супраць чырвона-зялёнага гвалту і беззаконьня, то мо і ня так ужо памылялася дзіцячае сэрца – нацыя выракалася…\nЯ памятаю, як я, 13-гадовы падлетак, тады плакаў – 14 траўня 1995 года. І менавіта тая крыўда за зьдзек з нацыянальных сымбаляў прывялі мяне праз 5-6 год у Малады Фронт. Мяркую, каб не ганебны рэфэрэндым 1995 года, я ніколі не прыйшоў бы ў апазыцыйны рух. За што ахвяраваць сабою? За ліберальныя ідэі? За заробкі? За ўладу? На ўсё гэта было проста начхаць тады, калі мы, 13 – 18-гадовыя дзеці далучаліся да Маладога Фронту. Я заўсёды і з многімі размаўляў маладафронтаўцамі: што вас прывяло ў МФ? Амаль заўсёды адказ зводзіўся да аднаго – рэфэрэндум 1995 года. Я перакананы, каб не ганебны травень 1995 года, у Лукашэнкі і сёньня не было б апазыцыі.\nТаму, можа быць, хлус і разважае пра першы рэфэрэндум, як пра самую сваю пераможную бітву над іншадумствам, але я пэўны – гэта самая вялікая ягоная параза. Ілгун, па-злачынску апрануўшыся ў злачынную чырвона-зялёную кашулю, сам абазначыў сябе. Сёньня ніхто ня можа сказаць: я за праўду і за чырвона-зялёны сьцяг. Ці: я за бел-чырвона-белы сьцяг і БРСМ/КДБ/Адмінісмтрацыю.\nІ няхай сёньня за бел-чырвона-белы сьцяг затрымоўваюць, б’юць, садзяць – гэта не на доўга. Бо 22 гады таму сьцяг быў толькі ў нашых сэрцах, а сёньня ён і ў сэрцах нашых дзяцей. Бо як сьцяг уваскрос пасьля 70 год савецкага забыцьця, так ён уваскрэсьне і праз 22 ці колькі б там ні было год забыцьця лукашэнкаўскага.\n#бчб2017 #сьцяг #сьцяг2017 сьцяг\nУсё на дабро 12.05.2017 2\nПакуль паэту Уладзімеру Някляеву ліхадзеі пяць сутак у акрэсьцінскім блашатніку не выдавалі асадку, я ўзяў гэту галоўную зброю змагара і эміграваў ў горад Ладзьдзі роспачы пісаць лісты палітвязьням. І так хацелася мне напісаць хлопцам у іхную турэмную роспач пра тое, што для іх усё на дабро, аж страчыў па нашых ворагах не спыняючыся – баявы стрыжань паклаў, а 18 лістоў за суткі выпісаў.\nЯ цытаваў апостала Паўла, хаця і не таго, які шчэ сядзіць у менскім блашатніку, а таго, які сядзеў у лепшых умовах сталіцы Рымскай імпэрыі: “Любячым Бога і паклікам па яго пастанове – усё садзейнічае на дабро” (Ліст да рымлянаў 8:28). І ня гледзечы на тое, што ў нашым сьвеце ўсе і кожны супакойваюць сябе словамі “ўсё да лепшага”, але гэта ў большасьці выпадкаў хлусьня. Бо як можа быць, каб ліхадзеям, катам, злачынцам усё было да лепшага? Як нам уявіць сабе, каб якому Сталіну сучаснаму ці Гітлеру ўсё садзейнічала на дабро? Ніяк ня можам! Узурпатарам, фальсыфікатарам, бязбожнікам усё, што яны ні робяць – усё на зло, на згубу, на пасаромленьне.\nХто ня верыць, паглядзіце на ліхадзеяў мінулага ці сёньняшніх, як яны, пазбаўленыя Богам розуму, самі сябе зарываюць. Пра гэта і Давід, – пакуль ня той, які сын Зьмітра, а той, які сын Ясэя, – сьведчыць: “Вочы Госпада – да справядлівых, і вочы Яго – да просьбаў іх. Але аблічча Госпада супраць тых, што чыняць ліха, каб сьцерці зь зямлі нават памяць пра іх” (Псальма 34(33):16-17).\nТаму я, як мог, натхняў палітвязьняў трымацца за Хрыста, за Ягоную збаўляльную любоў, за Ягоны прыгожы план для Беларусі і кожнага з нас. Паспрабуем трымацца і мы, памятаючы, што любячым Бога і паклікам па яго пастанове – усё садзейнічае на дабро.\nСем тысяч 13.03.2017 2\nПасьля адбою грукае па дзьвярох супрацоўнік:\n- Дашкевіч тут ёсьць? – кажа спакойна.\n- Ёсьць, – адказваю я з верхняй нары.\n- Падыдзі сюды, калі ласка, - выдае дзіўнае міліцыянер.\n“Капец, – думаю я, – што вам і па начох ад мяне трэба?!” Саскокваю на стол, потым на лаву, прыгаю ў боты, падыходжу на дзьвярэй. Праз амбразуру для вачэй глядзіць на мяне чалавек і пасьля павузы кажа: “Дзякуй табе, Зьміцер, за Курапаты!” Я выпадаю ў асадак і мармычу падзяку, а тоёй працягвае:\n- Дзякуй, рэальна, вы – малайцы! Спадзяюся, 25-га ў вас усё атрымаецца. Няхай у вас атрымаецца ўсё 25-га!\n- Дзякуй, дзякуй, – хітаю галавою я і калі супрацоўнік сыходзіць, усё яшчэ агаломшаны стаю ля дзьвярэй.\n- Гэта мусар падзякаваў табе? – перапытвае сукамернік Алег, прыпадняўшыся з ніжняй нары.\n- Ну, – адказваю я.\n- Нічога сабе, мяне аж таксама праняло! Гэта ж якую справу вы робіце, што вам нават міліцыя дзякуе!\nЛёг я на нару і думаю: а колькі іх, вось такіх міліцыянераў, гатовых “нам” дзякаваць? Мы-та прызвычаіліся бачыць міліцыю толькі з самага мярзотнага боку: калі яна хапае нас у цёмных пад’ездах, малоціць гумавымі дручкамі, ілжэсьведчыць на судах, а калі знойдзецца там хто нармальны, то адзін на мільён.\nУ Бібліі ёсьць такая цікавая гісторыя, калі прарок Ільля адзін супрацьстаў паганскім ідалам і сьвятарам іхным, панішчыўшы тых да рэшты. А пасьля пад пагрозамі Езабэлі, жонкі цара Ахава, зьбег хавацца ў пустыню, дзе наракаў Богу, што адзін ён застаўся на варожую зграю і таго хутка заб’юць. І вось Бог кажа яму: “Я ў Ізраэлі пакінуў сем тысяч: калені ўсіх, хто не ўкленчыў перад Баалам, і ўсе вусны, якія не цалавалі яго” (1 кніга цароў, 19:18).\nІ вось нам здаецца, што МУС – гэта суцэльныя толькі НКУСаўцы Шуневіча, апроч аднаго намальнага, якога ты толькі што сустрэў. Але колькі іх, хто не ўкленчыў перад НКУСаўскай формай? Колькі іх, гатовых сказаць нам сёньня: дзякуй вам за Курапаты? Колькі тысяч тых сілавікоў, якія б хацелі сёньня сказаць адмарозку з апазіцыі: няхай 25-га ў вас усё атрымаецца?!\nБог прамовіў тае ночы мне: Я пакінуў сем тысяч, калені якіх не ўкленчылі перад Баалам.\nФота by Dashkevich Nasta, "Акрэсьціна"\nАсабісты сіні бус - наш шлях да перамогі! 09.03.2017 1\nУсім гледачам стрымаў - дзякуй! Пакуль я дома, а там як Бог дасьць. Канешне, прыйдзе дзень і трэба будзе сесьці, але сёньня ня мог ніяк - дзеці ў сяброў, Наста да ночы ў Гародні - таму карыстаўся вашай увагай, якая ёсьць абаронай. Бо як учора сказалі жонцы ў Першамайскім РАЎСе, калі бяруць чалавека з дзецьмі - ты едзеш у спецпрыёмнік стандартны, а дзеці - у дзіцячы, дзе і чакаюць, пакуль іх забярэ той з бацькоў, каго пакуль не пасадзілі.\nУсё думаю: чаму ня даць позву, ня выклікаць афіцыйна, калі ўжо ёсьць такая задача пасадзіць? Не, усё трэба рабіць па-бандыцку: круціць у цёмным пад’едзьдзе ці ўдварах ды хутка цягнуць у бус - чыста бандыцкая псіхалогія чыста бандыцкай улады.\nЦікава шчэ і тое, што нехта накапаў пра дадзены сіні бус. Аказваецца, на ім жа я ехаў амаль на тры гады ў турму, калі бралі мяне за суткі да выбараў 2010 года. Выходзіць за мной замацаваны прыватны бус, у якім вахтавым метадам гадамі жывуць людзі ў чаканьні каманды "фас"? Гэта неверагодна! Змагары і змагаркі, жыцьцё трэба пражыць так, каб НКВДэшнік Шуневіч выдзяліў на цябе твой асабісты сіні бус!І калі бусы скончацца, тады заЖыве Беларусь! Жыве!\nГэта ўсяго толькі бруд 22.02.2017 1\nНя ведаю, можа быць мы ўзяліся за непасільную ношу. Можа быць, гэтым і ня трэба было займацца. Зь іншага боку, ці маглі мы так проста сажраць карумпаваны перакрой ахоўнай зоны Курапатаў і незаконную на ёй будоўлю? Каб сажралі незаўважна, было б мо і сорамна хадзіць на Дзяды паўз гэты цэнтр і потым ля крыжоў распавядаць, як мы беражэм памяць продкаў. Таму мы не сажралі. Мы разам з вамі далі бой.\nАле сілы ня роўныя. 30 будаўнікоў-амапаўцаў кідаюцца на некалькіх абаронцаў. Так, пад вечар падыходзіць і па 50 чалавек у дапамогу, але ўночы супрацьстаяць усёй сыстэме застаецца ўсяго некалькі чалавек. Некалькі змораных чалавек - Арцём Леўчанка, Siarhei Palcheuski, Yaromenak Uladzimir, Дмитрий Кременецкий - усе яны ня спалі па дзьве ночы. Сам я амаль увесь дзень працаваў, а цяпер дома. Але толькі для таго, каб за пару гадзін сна набрацца сілаў і заўтра легчы пад трактар ды на гадзіну спыніць будоўлю.\nАле я запытваю вас усіх, усіх НАС - 5 тысяч пасіянарыяў з сацсетак, чаму толькі Арцём Леўчанка, якога трасе ад хваробы, ня спіць дзьве ночы? Чаму толькі Сяржук Пальчэўскі і Зьміцер Крэмянецкі ўночы супрацьстаіць будаўнікам-амапаўцам? Чаму трываюць варту ў Курапатах Уладзь Яроменак і Raman Vasiljie\nПаглядзець Божымі вачыма 14.02.2017 1\nШто ж, пасьля жартаў можна пагаварыць і сур’ёзна. Таму прапаную без уступаў – стартуем з месца ў кар’ер. Чаму патрыёты ўвесь час шукаюць, на каго абаперціся?\nДзе толькі і аб каго толькі не спрабавалі прыхінуцца. Езьдзілі да апошняга ў Маскву – думалі, там дапамогуць, аж пакуль пакуль зьвярыны аскал Арды не адпужнуў самых апошніх нават русафілаў. Іншыя да апошняга спадзяваліся на Захад, аж пакуль той не выявіў усю сваю індыфэрэнтнасьць цягам крывавай разьні на Данбасе. Што рабіць цяпер? Правільна, узяцца за новую трысьціну, бо нам так хочацца хоць неяк умацаваць сваю веру ў сьветлае заўтра.\nВось пасьля 7-гадзіннай балбатні пустабрэха вельмішаноўны рэдактар Нашай Нівы Андрэй Дынько піша, што галоўны пасыл прэсухі, маўляў, незалежнасьць. Асабіста я ніяк не магу зразумець, як гэта сьветлыя розумы могуць зрабіць аналіз тэксту, у якім наццаць разоў адзін сказ супярэчыць другому? Бо трэба ж набалбатаць так, каб пасьля Наша Ніва напісала «Галоўны пасыл прамовы Лукашэнкі – незалежнасьць», а Лентару выйшла з артыкулам «Лукашенко прізвал разговарівать на родном, русском языке».\nВось змагар і мой сябар Алесь Кіркевіч выпісвае пра тое, які ў нас галоўнакамандуючы ня горш за Балаховіча і як пад ягоным кіраўніцтвам мы пойдзем ваяваць. Як па мне, дыскусія высмактана з пальца – любы патрыёт (і можа быць, нават, любой краіны, а ня толькі аўтарытарнай) у выпадку вайны ідзе ваяваць найперш за Радзіму сваю, за сваю сям’ю, за любімых. За каго ішоў ваяваць Васіль Быкаў, за Сталіна ці за Радзіму і сям’ю? Таму ня трэба лішняй агітацыі і ўзьвялічваньня таго, хто ня варты нават узгадкі ў прыстойнай кампаніі, – патрыёты і так будуць бараніць сваю зямлю.\nВось Іосіф Сярэдзіч пасьля выпрашанай аўдыенцыі піша «Але змена ўлады павінна адбыцца не праз крывавы майдан, не праз грамадзянскую калатнечу і не праз страту нашага самага найвялікшага здабытку – Незалежнасці». Хаця, падавалася б, для чаго рэдактарскімі калонкамі нас у гэтым пераконваць, усе і так за Незалежнасьць, за перамены без крыві. Калі Лукашэнка ня хоча крывавы майдан – няхай правядзе свабодныя выбары, калі ён ня хоча страты Незалежнасьці – няхай дасьць Вольскаму з Вайцюшкевічам выступаць на арэнах ды плошчах і няхай легалізуе бел-чырвона-белы сьцяг, каб людзі яго вольна на гэтых канцэртах уздымалі.\nАле што аб’ядноўвае ўсе гэтыя пасылы, якія прамаўляюцца рознымі людзьмі і з розных нагодаў? Аб’ядноўвае іх чалавечы погляд на гісторыю, а ня Божы. Тут нават гаворка не пра веру, а пра Божы погляд. Бо ёсьць такія веруючыя (не як у гэтым сьвеце лічаць, а сапраўды праведныя людзі), якія пры наяўнай магчымасьці спакойна сабе едуць у ЗША. Чаму так адбываецца? Усё па той жа прычыне – чалавек не імкнецца нават, каб Божымі вачыма зірнуць на свой народ і ягоную місію на гэтай зямлі.\nЯ з чаго сыходжу? Я сыходжу з таго, што існуе добры Бог, Які стварыў як чалавека, так і народы. Калі Ён любячы і добры, то Ён ня можа хацець, каб народамі кіравалі ўзурпатары ці акупанты. І таму Сам Бог зацікаўлены ў тым, каб Беларусь (як і іншыя Ягоныя народы) была свабоднаю і Незалежнаю. Гэта Ісус Хрыстос – Той, Хто любіць Беларусь і беларускую мову ў мільён разоў болей і дасканалей за маю любоў. І калі ты прыходзіш да гэтай простай і натуральнай высновы, табе вельмі лёгка становіцца на душы.\nЧаму лёгка? Таму, што ты пачынаеш Божымі вачыма глядзець на свой народ і ягоныя пэрспэктывы. Таму, што тады табе ня трэба гандляваць сумленьнем і круціць пятаю кропкаю, шукаючы за што б учапіцца ў ратунку краіны: ня трэба табе ні злачынная Расея, ні індыфэрэнтны Захад, ні абмыты крывёю палітычных апанэнтаў самазванец – ніхто табе ня трэба. Табе трэба толькі пастарацца быць верным і спакойна рабіць сваю працу, як і кажа Біблія: “Каня рыхтуй на дзень бітвы, але перамога ад Госпада” (Высл. 21:31).\nХто цікавіцца гісторыя, раю пачытаць Стары Запавет і шматлікія гісторыі таго, як Бог Сам ваяваў за Незалежнасьць габрэйскага народа. І ў крытычных сітуацыях, калі Ізраіль рыхтаваў каня да вайны, Бог казаў ім: рыхтуйцеся, будзьце сьмелымі – і Я абараню вас. Але часта Ізраілю не хапала мудрасьці паглядзець Божымі вачыма на на сваю гісторыю – і яны ішлі прасіць дапамогі ў злачынных саюзьнікаў ці цароў. Тады “надламаная трысьціна” з трэскам ламалася – і народ прайграваў ці трапляў у няволю.\nНікога ня трэба пераконваць, што існы стан рэчаў у нашай краіне ня вечны і, напэўна, набліжаецца да сваёй лягічнай разьвязкі. Беларусь на ростанях – і толькі ад нас з вамі залежыць, які далягляд адкрыецца за імі – хаос ці акупацыя, калі мы будзем шукаць у чыімсьці абліччы надламаную трысьціну, альбо свабода і незалежнасьць, калі мы паспрабуем паглядзець на народ наш, ягоную гісторыю і пэрспэктывы Божымі вачыма.\nАлесь Кіркевіч Андрэй Дынько Бел-Чырвона-Белы сьцяг Біблія Іосіф Сярэдзіч\nХрысьціянскі фанатык ці фанатык нацыяналістычны? 07.02.2017 22\nАпошняя за 2016 год хлусьня дзяцей Сатаны 30.01.2017 3\nМаскаль прыехаў у калонію 16.01.2017 3\nНа ўваходзе ў ст. метро Купалаўскую/Кастрычніцкую працуе чорнавалосая пані з Ташкента. Пераехаўшы шмат год таму ў Беларусь, яна неяк зацікавілася беларускай гісторыяй і мовай. У той час, калі самі беларусы кажуць "мне проще по-русски", пані з Ташкента перайшла на мову Скарыны і Купалы ды ў пераходах вітае пасажыраў па-беларуску. І вось сёньня нейкі маскаль, які прыехаў па сваіх справах у калонію Расеі, напісаў на яе скаргу за зварот да яго па-беларуску.\nЗаклікаю ўсіх неабыякавых прыходзіць у пераход, што вядзе да ст. метро Купалаўская і Кастрычніцкая, прасіць кнігу скаргаў і прапановаў і пісаць падзяку супрацоўнікам метрапалітэна за выкарыстаньне беларускае мовы. Як высьветліла Наша Ніва, імя пані Людміла Майстрэнка, калі спаткаеце яе - падзякуйце асабіста. Зробім гэта, калі мы, усё ж, не калонія.\nPS Наша Ніва паразмаўляла з гэтай Людмілай Майстрэнка і высьветліла некаторыя акалічнасьці http://nn.by/?c=ar&i=183796\n#нашсцяг Бел-Чырвона-Белы сьцяг Беларуская мова\nПартызаны на варце 14.01.2017 3\nПартызаны Беларусі на варце межаў Бацькаўшчыны!\nВайскова-патрыятычны клюб "Ваяр" запрашае далучацца патрыётаў дзеля абароны Бацькаўшчыны! http://vajar.club/\nБел-Чырвона-Белы сьцяг Ваяр\nРадуецца той, хто радуецца апошні 11.01.2017 1\nВатныя шаўкі кшталту Арцёма Агафонава і Вячаслава Дзіянава самі сабе стварылі фэйкавую нагоду для радасці і самі сабе шалеюць. Але рэальнасць гэткая, што кіроўцу аўтобуса, які вазіў актывістаў МФ і іншых патрыётаў на Слуцкі збройны чын ніхто не штрафаваў за бел-чырвона-белы сцяг.\nГэта трагічная навіна для «ватнікаў», але ніхто не будзе замаўлёўваць бел-чырвона-белы аўтобус. Паводле закона, калі іншы колер не перавышае 50%, аўтобус лічыцца аднаго колеру. Як мы ведаем, прапорцыі бел-чырвона-белага сцяга ёсць 1 да 2 - і таму аўтобус застанецца бел-чырвона-белы. Кіроўца ж аўтобуса Віктар Бразоўскі быў аштрафаваны на паўбазавай за несанкцыянаваную рэкламу на аўтобусе (на борце быў напісаны ягоны нумар тэлефона), але цяпер рэклама ўжо ўзгодненая.\nБел-чырвона-белая стужка ў салоне аўтобуса прымацавана да люстэрка, а не шкла і таму кіроўца яе не здымаў і здымаць ніколі не будзе. У адрозненні ад усіх тых «каларадаў-рускамірцаў», якія пры першым званку здзіраюць са сваёй машыны ўсё, што можна садраць.\nЯк бы ватнікі не захлыналіся пенай, але Маскоўскі Бабілён непазбежна рушыць да свайго калапсу. Як бы вы не беснаваліся, але Беларусь няўмольна набліжаецца да свайго бел-чырвона-белага адраджэння. Усе прычыны вашай шавіністычнай радасці - у мінулым. Усе прычыны нашай радасці патрыятычнай - ужо сёння, а ў будучыні - яшчэ болей. Шаўкі, радуецца той, хто радуецца апошні.\nФота by Уладзь Грыдзін, Слуцкі збройны чын - 2016 - Прадвесьце бел-чырвона-белага адраджэньня\nГэты пост у ФБ быў выдалены па замове ватанскіх шавак, але ўсіх не заблякуеш і не павыдаляеш! Жыве!\nНавагодняя ноч 03.01.2017\nЗімой у Ізалятары часовага ўтрыманьня большасьць арыштантаў ходзіць у камэры без абутку. Бо заўсёды зімовы абутак утрымоўвае супінатары – жалезныя плясьціны на падэшве, якія служаць умацаваньнем канструкцыі. Наглядчыкі прапаноўваюць кожнаму затрыманаму ці выламваць супінатары, ці забараняюць хадзіць у камеры ў абутку. Лічыцца, што будучы зэк можа ў камеры дастаць супінатар, зрабіць зь яго зброю і ці тое прарэзаць ім дзіру ў сьцяне ды зьбегчы, ці тое перарэзаць усіх канваіраў і яшчэ раз зьбегчы.\nМне драць боты было шкада, і я хадзіў у камеры босы. Канешне, гэта трохі непрыемна, тым больш, калі камера брудная. “Бруд можна адмыць!” – скажа які рафінаваны чысьцюля. Я і сам чысьцюля, хоць і не рафінаваны. Я спрабаваў мыць. Спачатку я адмыў першую камеру і зажыў шчасьліва. На наступны дзень мяне перавялі ў іншую, загаджаную яшчэ болей – я сумна агледзеўся і ўзяўся мыць наноў. На трэці дзень мяне перавялі яшчэ раз і я пераканаўся, што нада мною проста зьдзекуюцца. А можа карны рэжым кічы проста прасёк, што ў ізалятары зьявіўся дарэмны прыбіральшчык, і ім можна перамыць усе 40 камер. Але я абазліўся і больш нічога ня мыў, а мяне ўсё працягвалі пераводзіць з камеры ў камеру ледзь ні штодня.\n31 сьнежня, на 14-ыя суткі мяне закінулі ў камеру на першым паверсе, хаця дагэтуль увесь час я прасядзеў на трэцім. І якая ж была мая радасьць, што на ўваходзе ў яе наглядчык не запытаўся пра супінатары ў ботах, і я праскочыў у клетку абуты. Гэта была камера на два месцы, таму сьвятлейшая і чысьцейшая за ўсе астатнія, у якіх я быў. Апроч мяне, у новай хаце больш нікога не было, і я пачаў радасна праходжвацца па праходзе ў чаканьні таго, з кім сустрэну новы 2011 год. Сустрэць новы год у ботах і ў камеры, дзе не вісіць два метры дыму – гэта быў сапраўдны падарунак турэмнага лёсу. “Эх, яшчэ б і кабанчык зарохкаў пад дзьвярыма – было б зусім шыкоўна!” – падумаў я грэшным дзелам.\n– Дашкевіч! – прапішчаў жаночы голас у толькі што адчыненую кармушку.\n– Зьміцер Вячаслававіч! – падскочыў я радасна ў прадчуваньні навагодняе перадачы.\nТрэба сказаць, што ў камеры перадача – гэта перадусім ня ежа. Тым больш, калі цябе зусім нядаўна пасадзілі і ты шчэ не пасьпеў скінуць 10-20% вагі. Перадача – гэта прывітаньне ад родных і сяброў. Гэта напамін пра тое, што цябе любяць, пра цябе памятаюць, за цябе змагаюцца. А ў гэтыя акаянныя дні сьнежня 2010 перадача – гэта яшчэ і інфармацыя аб тым, хто застаўся жывы на фронце. Сьпіс атрымоўваўся ня самы вясёлы, і ў ім за 14 сутак назьбіралася тры прозьвішчы: Марына Лобава – маці сябра майго Эдуарда, зь якім мяне і арыштавалі; Натальля Ясевіч – маці майго брата Зьмітра Ясевіча; і Тацьцяна Шапуцька – маладафронтаўская зорка, якая на волі, відаць, толькі таму, што муж ейны Глеб Лабадзенка ні на крок на Плошчы-2010 ад жонкі сваёй не адыходзіў.\n– Ад каго перадача? – прагучала заўсёднае пытаньне.\n– Адкуль я ведаю, – нэрвова ўсіміхнуўся я, нахіліўшыся да кармушкі.\nПытаньне гэтае вырубала мяне заўсёды – адкуль я ці любы іншы арыштант мог ведаць, ад каго перадача?\n– Ад любімай? – не ўгамоньвалася канваірша.\n– Можа быць, – яшчэ больш нэрвова адказаў я.\n– А што, хіба ня я твая самая любімая?! – абурылася паненка на прадоле.\nДзеля такой справы я прысеў на корткі і лацьвей выглянуў у кармушку. На калідоры стаяла наглядальніца па мянушцы сярод арыштантаў “Бандыт” ці “Бандыты”. Яна заўсёды, калі раздавала ежу, адчыняла вочка дзьвярэй і крычала з таго боку калідора: “Бандыты, колькі вас тут?” Потым, разьліваючы суп у алюміневыя шлёмкі, казала: “Бандыты, мыйце за сабою талеркі!” Пры добрым настроі магла прапанаваць: “Бандыты, каму дабаўкі?” Яе так і клікалі арыштанты “Бандыты”.\nЯ акінуў вокам постаць бандыткі. Хударлявая дзяўчына ў міліцэйскай форме стаяла трохі павярнуўшы і адставіўшы ў бок правую нагу, левую руку паклала на сьцёгны, а ў сагнутай правай руцэ трымала цыгарэту, ад якой белай тонкай стужкай струмяніўся дымок. Гледзячы на мяне яна зацягнулася, выдыхачы дым прыплюснала адно вока і перапытала яшчэ раз, жартаўліва гледзячы на мяне зьверху ўніз:\n– Што, ня я самая любімая?\n– Канешне ты, – расплыўся ва ўсьмешцы і я, ды вытрымаўшы паўзу, каб гэта не выглядала нахабна, працягнуў думку. – Давай перадачу.\nБандытка спрактыкаваным рухам рукі ляснула назад кармушкай, пазьвінеўшы засаўкамі адчыніла дзьверы і, паказваючы на пакунак ля камеры, усё з той жа ўсьмешкаю дала дазвол:\n– Дзякуй! – падміргнуў я ёй і ўцягнуў у хату цёпленькага кабанчыка.\nСьпіс мой папоўніўся чацьвёртым імём – Касі Галіцкай (цяпер яна Васільева). Кася ўваходзіла ў групу “пантэраў” – так Павал Севярынец акрэсьліў сяброўскае кола Касі Галіцкай, Касі Красновай, Людвісі Атакулавай і Насты Палажанкі, якія цягам 2007 году узвалілі на свае дзявочыя плечы поўную адказнасьць за Малады Фронт. Пакуль сам я прахалоджваўся першым тэрмінам у шклоўскай калоніі, дзяўчаты з падразьдзяленьня “пантэры” праводзілі пікет за акцыяй, а акцыю за пікетам – і на сутках за паўтара гадочкі выкацілі столькі, колькі многія барацьбіты з рэжымам за ўсю сваю біяграфію не выкатвалі. І хто-хто, а Кася дакладна ведала, што і ў якой колькасьці трэба арыштанту.\nЯ перабіраў перадачу, радаваўся тапкам – цяпер няма патрэбы хадзіць босым, захапляўся кнігаю пра сабачак – цяпер я буду ведаць усё пра пароду хаскі з 5-ай групы FCI, плакаў над мандарынамі – цяпер будзе сапраўдны новы год. Я нават не адразу пачуў ціха адчыненую кармушку.\n– Дашкевіч! – прыкрыкнуў прадольны.\n– Зьміцер Вячаслававіч, – азваўся я, падскочыўшы да кармушкі.\n– Перапісвай усё ў двух асобніках, – паклаў ён на кармушку дзьве паперкі, – што не запішаш, тое на этап не прапусьцяць.\nЯ ўзяў невялікія аркушыкі, і кармушка ляснула. Гэта былі адмысловыя блянкі вопісу маёмасьці перад этапам. Гэта азначала, што дарэмна я ствараў сьвяточную атмасфэру і раскладваў мандарынавыя лупіны па камеры – новы год я буду сустракаць зусім у іншым месцы, мяне чакае этап.\nКіча – абрэвіатура беларускага паходжаньня, утварылася ад ІЧА – ізалятар часовага ўтрыманьня.\n Кабанчык, кабан – харчовая перадача.\n Прадол – турэмны калідор.\n Шлёмка – талерка, амаль заўсёды з люмінію.\nАдзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! #бчб2017 27.12.2016 7\nЁсьць толькі адзін сродак зрабіць так, каб над выканкамі нашых гарадоў правільна лунаў правільны сьцяг – мы мусім уздымаць яго паўсюдна і на ўсіх мерапрыемтсвах! Бліжэйшае мерапрыемства – сьвяточныя навагоднія гуляньні. Прапануем усім патрыётам у навагоднюю ноч выходзіць на вуліцы сваіх гарадоў пад бел-чырвона-белым сьцягам – віншаваць грамаду, фатаграфавацца – і выкладаць фотаздымкі ў сацсеткі з хэштэгам #бчб2017\nУ Менску сьвяточнае бел-чырвонае-белае гуляньне пачнецца а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага. Маладафронтаўскія швеі-матарысты (фэмэністкі нэрвова паляць збоку) абяцаюць забясьпечыць кожнага ахвочага бел-чырвона-белым сьцягам і нават з тронкаю. Але за ахвяраваньні #наколыісьцягі\nЗмагар і змагарка, калі ты ўжо ахвяроўва-ў/-ла грошы на сьцягі, прыходзь – бяры свой сьцяг і ўздымай яго над народам! Калі не, то ахвяруй – і ўздымай сьвяты наш сьцяг таксама! Бо адзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! – узьняць над Беларусьсю нябесны, вольны, сьмелы – сьцяг родны бел-чырвона-белы!\n#бчб2017 #наколыісьцягі Бел-Чырвона-Белы сьцяг\nДапаможам акадэмікам і вучоным! 24.12.2016\nПасьля паўмесяца чаканьня нарэшце пайшлі з Марай у Мінкульт і вырвалі ў іх адказ на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў з настойваньнем надаць бел-чырвона-беламу сьцягу статус гістарычнай каштоўнасьці.\nЗ аднаго боку, зьдзіўляе глупасьць фармулёвак. Так Мінкульт піша: "У прадстаўленай у міністэрства культуры прапанове не ўтрымліваецца дакумантальнага абгрунтаваньня і поўнай, дакладнай і якаснай фіксацыі графічнымі сродкамі элемента, якому прапануецца надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці". Гэта выходзіць што, я павінен падняць з архіваў дакуманталную фіксацыю сьцяга, які з 91-га па 95-ты гады быў дзяржаўным, ці гэта павінен зрабіць Мінкульт? Бо інакш для чаго мы з падаткаў фінансуем гэту структуру дармаедаў?\nДалей утрымліваецца цытата з ліста Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, згодна зь якім "для падрыхтоўкі навуковага абгрунтаваньня адзначанай калектыўнай прапановы грамадзян неабходна правесьці грунтоўнае навуковае дасьледаваньне з мэтай выяўленьня арыгінальных архіўных дакумантаў і матэрыялаў, што патрабуе працяглай працы вучоных і адпаведных фінансавых выдаткаў". Цікава, ім самім ня сьмешна? Для таго, каб знайсьці фотку Лукашэнкі, дзе ён прысягаў пад бел-чырвона-белым сьцягам, акадэмікам трэба правесьці "грунтоўнае навуковае дасьледаваньне"! Што ж, мы ім дапаможам, вышлю ім тую самую фотку - няхай зьбіраюць вучоных і дасьледуюць.\nЗ другога боку, апроч бздуры ёсьць і станоўчы момант: "Па зьвестках прадстаўнікоў акадэміі выкананьне гэтай работы будзе ажыцьцяўляцца з улікам выдаткаваньня сродкаў на навуковыя дасьледаваньні ў новым фінансавым годзе".\nСябры, у 2016 годзе мы ўсе разам добра папрацавалі на тое, каб пашырыць грамаду патрыётаў нашага сапраўднага сьцяга. Дык дапаможам акадэмікам і вучоным зрабіць 2017 год - год 500-годзьдзя беларускай Бібліі Скарыны, таксама і годам бел-чырвона-белага сьцяга!\nЗаклікаем усіх патрыётаў у навагоднюю ноч выходзіць пад бел-чырвона-белым сьцягам на галоўныя вуліцы нашых гарадоў! У Менску чакаем усіх змагароў і змагарак а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага! Зробім разам Беларусь бел-чырвона-белай!\n#нашсцяг Бел-Чырвона-Белы сьцяг


Акцыя салідарнасьці адбываецца ў 10 гарадох Польшчы\n16 люты 2006, 19:53\nАляксей Дзікавіцкі, Беласток Як адбываецца акцыя салідарнасьці беларусаў у Польшчы і гарадох Эўропы? Зь Беластоку перадае наш карэспандэнт.\n(Дзікавіцкі: ) "Я знаходжуся цяпер у Беластоку, каля гарадзкой ратушы. Тут ужо сабраліся каля сотні пераважна маладых людзей зь бел-чырвона белымі беларускімі і бела-чырвонымі польскімі сьцягамі. Чуваць беларускую музыку. Арганізатары з моладзевых фракцыяў польскіх палітычных партыяў маюць намер скандаваць лёзунгі ў падтрымку беларускіх дэмакратычных сілаў. Сярод мінакоў распаўсюджваюцца ўлёткі з інфармацыяй напярэдадні выбараў.\nУ гэтыя хвіліны акцыя салідарнасьці пачынаецца і ў Варшаве. Там некалькі соцень чалавек сабраліся на Замкавым пляцы ў самым цэнтры гораду. Яны маюць намер прайсьці па цэнтральных вуліцах польскай сталіцы, а на адным з будынкаў павесіць вялізны 4-хмэтровы бел-чырвона-белы сьцяг.\nАкцыя салідарнасьці, паводле папярэдніх дадзеных, адбываецца сёньня ў 10 гарадах Польшчы. Што да іншых краінаў Эўропы, дык традыцыйна пікеты адбываюцца ў Швэцыі і Бэльгіі. Гэтым разам далучылася таксама да эўрапейскіх краінаў і сталіца Чэхіі Прага – там пікет пачнецца прыкладна праз гадзіну. Арганізатары ўсіх гэтых акцыяў кажуць, што сёньняшні дзень – апошняя рэпэтыцыя перад сакавіком. Напярэдадні выбараў у Беларусі акцыі салідарнасьці будуць самымі масавымі".


Карыстальнікаў сеткі замілаваліся коцікам, які ўладкаваўся паспаць не ў ціхім утульным месцы, а прама на фартэпіяна, пакуль гаспадар спрабаваў на ім граць. 18.04.2019, Sputnik Беларусь\nКот прылёг на фартэпіяна, пакуль гаспадар музыцыраваў, і заснуў, піша Daily Mail.Фактычна кот забраўся ўнутр інструмента - верхняя вечка з яго была знятая і спаў ён прама на малаточках.Відэа ўразіла карыстальнікаў сеткі, якія не разумеюць - звычайна каты выбіраюць зацішныя месцы для сну, але гэты кацяня паступіла інакш.Кот перавярнуўся на спіну, пакуль гаспадар граў на піяніна, і нават не звяртаў увагу на малаточі інструмента, што ўзнімаліся і апускаліся. Нават калі піяніст даходзіў да той актавы, у раёне якой разлёгся яго гадаванец, той не рэагаваў - малаточкі інструмента прыўзнімалі яго галаву, але кот працягваў драмаць.Кот, хутчэй за ўсё, заўзяты фанат класічнай музыкі, мяркуюць брытанскія журналісты. Прынамсі іншага тлумачэння  выбара месца для сну, пакуль што знайсці не змаглі.\nу свеце, прырода, вялікабрытанія, жывёлы, кот\nКот прылёг на фартэпіяна, пакуль гаспадар музыцыраваў, і заснуў, піша Daily Mail.\nФактычна кот забраўся ўнутр інструмента - верхняя вечка з яго была знятая і спаў ён прама на малаточках.\nВідэа ўразіла карыстальнікаў сеткі, якія не разумеюць - звычайна каты выбіраюць зацішныя месцы для сну, але гэты кацяня паступіла інакш.\nКот перавярнуўся на спіну, пакуль гаспадар граў на піяніна, і нават не звяртаў увагу на малаточі інструмента, што ўзнімаліся і апускаліся. Нават калі піяніст даходзіў да той актавы, у раёне якой разлёгся яго гадаванец, той не рэагаваў - малаточкі інструмента прыўзнімалі яго галаву, але кот працягваў драмаць.\nКот, хутчэй за ўсё, заўзяты фанат класічнай музыкі, мяркуюць брытанскія журналісты. Прынамсі іншага тлумачэння выбара месца для сну, пакуль што знайсці не змаглі.


Чачаранка Галіны Лімантава стварае дзівосныя фігуры герояў народных казак — Чечерский вестник\nЧачаранка Галіны Лімантава стварае дзівосныя фігуры герояў народных казак\n6 марта 2019 в 10:23\nСтвараць дзівосныя фігуры герояў народных казак, дамавікоў, абярэгаў майстар народных промыслаў раённага цэнтра рамёстваў, этнаграфіі і фальклору Галіна Лімантава пачала пасля заканчэння Гомельскага прафесійна-тэхнічнага вучылішча №126 (зараз каледж). Спачатку ўладкавалася на працу на фабрыку мастацкіх вырабаў, а больш за 10 гадоў таму ў цэнтр, і з таго часу не развітваецца з ніткай, іголкай, нажніцамі.\nЗ-пад яе спрытных пальцаў нараджаюцца мудрагелістыя ўзоры ажурнай выцінанкі, пярэстыя пано, кветкі, вобразы Бабы з Дзедам, Нафані, Дзеда Мароза і Снягуркі. У творах выкарыстоўваюцца элементы беларускай этнічнай культуры. У працу ідзе ўсё, што не спатрэбілася дома: стужкі, гузікі, папяровыя трубачкі, кавалкі матэрыялу, пацеркі. Тое, што трэба было б выкінуць на сметнік, атрымоўвае новае жыццё.\nАмулеты ў выглядзе падковы шчасця, святочныя валянцінкі, выявы сімвалаў года – звычайныя атрыбуты выставачных паліц. З густам і тонка вырабленыя цацкі і сувеніры прапаноўваюцца на продаж на шматлікіх канцэртах, фестывалях, важных тэматычных форумах. Вось і зараз майстрыца рыхтуецца да рэспубліканскага фестывалю-кірмашу «Вясновы букет», дзе работнікі РЦРЭіФ ужо не адзін год дэманстравалі дзівосы сваіх таленавітых рук.\nРаботы Галіны Лімантавай карыстаюцца попытам, бо не саступаюць па якасці і дызайну зробленым на фабрыцы. Адно толькі адрознівае яе лясуноў, птушак, Бабак Ёжак – у кожным вырабе жыве душа і ўкладзеныя мяккай жаночай рукой любоў.\nПредыдущая Букеты из конфет научат создавать в Гомельском дворцово-парковом ансамбле\nСледующая В Чечерске прошел открытый интеллектуальный турнир на знание основ христианской культуры «Фавор»


Юлія Каляда: Будзем імкнуцца да паляпшэння роварнай інфаструктуры | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЮлія Каляда: Будзем імкнуцца да паляпшэння роварнай інфаструктуры\nУ Гародні заканчываецца роварны сезон, а разметку на ходніках, якія аддзялялі раварыстаў ад пешаходаў дарожныя службы так і не аднавілі. Апошняя разметка наносілася летась.\n„Нявызначаны статус такіх разметак, якія не прадугледжаны існуючымі нарматыўнымі дакуманатамі, не дае стымулу змагацца за іх аднаўленне,” – кажа старшыня таварыства „Велагродна” Юлія Каляда.\n– Пісьмовых заяваў я не пісала. Зрабілі акцэнт на безбар’ернае асяроддзе. Апошнім часам паніжаюць бардзюры па Славінскага і па вуліцы Горкага, каля радзільнага дому. Гэта тыя бардзюры, які даўно ўсім даліся ў знакі, над імі ідзе зараз праца. Па разметцы я не пісала, бо яна пакуль для нас не зразумелая. Бо гэта і не веладарожка, у нас тут няма ніякіх перавагаў. То бок гэта рэкамендацыйная разметка. Можа таму, што пакуль няма нейкага зразумелага тлумачэння для яе, таму ў гэтым годзе акцэнт на ёй мы не рабілі.\nКолькасць раварыстаў у Гародні працягвае расці. Таму галоўная задача для актывістаў „Велагродна” – імкнуцца пераканаць улады ствараць адпаведную інфраструктуру для людзей, якія ездзяць на ровары штодня, для якіх гэта – лад жыцця. І гэта трэба ўлічваць у генеральных планах забудовы. Лепшым аргумэнтам тут будзе, напэўна, паказаць, як шмат раварыстаў.\nКажа Юлія Каляда:\n– Падлік раварыстаў мы праводзілі ўпершыню. І мэты ў нас былі розныя. Канешне, агульную суму раварыстаў у горадзе з такім падлікам даведацца немагчыма. Але дзякуючы гэтаму падліку, мы даведаліся, якія ўчасткі вуліцы найбольш запатрабаваныя нашымі раварыстамі, якія менш. І ў далейшай працы па паляпшэнні інфраструктуры будзем улічваць, дзе больш ездзяць раварысты, якія вуліцы трэба паляпшаць у першую чаргу. Калі мы бачым, што па нейкіх вуліцах мала раварыстаў, то мусім высветліць, па якой прычыне.\nІніцыятыўныя сябры „Велагродна” высунулі прапанову да ўладаў Гародні ў выглядзе мапы, дзе пазначылі, якія роварныя маршруты неабходна зрабіць перадусім.\n„ВелаГродна”: Гародня адстае ў развіцці роварнай інфраструктуры\nПраз Гарадзеншчыну пройдзе міжнародны роварны маршрут\nБеларусы перасядуць на ровары?


Мужчыны хочуць сэксу, а жанчыны кахання - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nМужчыны хочуць сэксу, а жанчыны кахання\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Мужчыны хочуць сэксу, а жанчыны кахання\nЗа апошнія гады праводзілася вельмі шмат апытанняў на тэму, як часта чалавек думае пра сэкс. Вядома, гэтыя апытанні давалі заўсёды розныя вынікі. Можна сустрэць інфармацыю, што чалавек думае пра сэкс кожную шостую хвіліну. Але ёсць і апытанні, якія сцвярджаюць, што людзі думаюць пра сэкс ўсяго толькі некалькі разоў на тыдзень. І толькі ў адным вынік аднолькавы - мужчыны думаюць пра сэкс часцей, чым жанчыны. Як мінімум у два разы, як максімум - у восем.\nГэта звязана з тым, што для мужчын сэкс на першым месцы. А ўжо потым усё астатняе. Адносіны, пачуцці, праца, дзеці, адпачынак. Вядома, не варта сцвярджаць, што так паводзяць сябе 100% мужчын. Будзем казаць аб большай частцы, а не аб некаторых асобах.\nМужчыны і ўяўляюць сабе сэкс часцей. Многія фантазуюць аб кожнай сустрэчнай сімпатычнай жанчыне. І гэта для іх норма. Ім часцей сніцца сэкс, прычым у ролі партнёркі выступае не любімая жонка. Яны так устроены, і змагацца з гэтым бескарысна. Лічыцца, што практычна кожны мужчына глядзіць порна. Хутчэй за ўсё, гэта праўда. За вельмі рэдкім выключэннем.\nНе трэба думаць, што жанчынам сэкс не патрэбны. Яны таксама могуць марыць, фантазіяваць. Але для іх сэкс непарыўна звязаны з пачуццямі. Калі жанчына мела інтымную блізкасць з мужчынам, у яе думках ужо дакладна ёсць інфармацыя пра тое, як яны назавуць свайго першага дзіцяці. Зноў жа, не трэба думаць, што гэтыя сцвярджэнні ставяцца да ўсіх жанчын. Але так паступае большасць.\nУ розуме жанчыны ёсць лагічная ланцужок - сэкс-каханне-шлюб. Рэдкая жанчына пагадзіцца пераспаць з мужчынам, калі ён яе не цікавіць як бацька яе будучых дзяцей. І гэта таксама звязана з асаблівасцю мыслення. Нярэдка сэкс стымулюе сімпатыю жанчыны. І нават таго, хто ёй не надта падабалася, яна пачынае ўспрымаць як свайго прынца.\nЖанчынам патрэбна любоў. Без яе іх жыццё становіцца прэснай. Нават самая эмансіпаваным жанчына марыць кахаць і быць каханай. А жыццё мужчын губляе сэнс, калі яны не маюць магчымасці займацца сэксам. Рознае мысленне прыводзіць да непаразуменьня паміж мужчынам і жанчынай. Але, можа быць, так і задумана прыродай. Бо калі б усё было проста, напэўна, гэта было б сумнавата.\nНаступная Артыкул Чаго мы хочам ад мужчын\nЯк парадаваць каханага чалавека


У Японіі пашырылі рэжым надзвычайнага становішча на ўсю краіну\n16.04.2020 / 15:01\nУрадавы штаб зацвердзіў пашырэнне рэжыму надзвычайнага становішча з-за каранавіруса на ўсю тэрыторыю Японіі да 6 мая, піша ТАСС.\nАсноўнай мэтай гэтых мер з'яўляецца скарачэнне перамяшчэння жыхароў Японіі ў перыяд святаў у канцы красавіка — пачатку мая. Міністр аховы здароўя таксама адзначыў, што ў шматлікіх прэфектурах колькасць выпадкаў заражэння перавысіла 100, што кажа пра рост маштабаў распаўсюджвання інфекцыі.\nЗ 8 красавіка ў Токіа і прылеглых да яго прэфектурах Канагава, Сайтама і Ціба, прэфектурах Осака і Хёга на паўднёвым захадзе галоўнага японскага вострава Хансю і ў прэфектуры Фукуока на востраве Кюсю пачаў дзейнічаць рэжым НС, абвешчаны прэм'ер-міністрам Сіндза Абэ. Рэжым не прадугледжвае якіх-небудзь жорсткіх абмежавальных мер, разам з тым закрыліся многія сацыяльныя аб'екты і забаўляльныя ўстановы.\nПазней на аналагічны крок пайшлі ўлады прэфектур Ісікава, Фукуа і Хакайда.


Калі марка становіцца брэндам — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n10/03/2010 87 Yorik 0 Comment Беларусь, Вячеслав Жуковский, год качества, концерн Брестмясомолпром, Ляхавічы, Ляховичи, Ляховичок, Ляховичский молочный завод, Навіны, НАССР, новости, раённая газета, районная газета\nАўтар поспеху і попыту, якімі карыстаецца прадукцыя Ляхавіцкага малочнага завода сярод спажыўцоў, — калектыў гэтага слаўнага прадпрыемства. Кожнай навінцы, што папаўняе асартымент, заведама наканавана стаць запатрабаванай. Сакрэт гэтай з’явы дастаткова просты і, можна сказаць, класічны: смачна, карысна, якасна і па прымальнай цане. Але якім чынам усё гэта дасягаецца і спалучаецца? Адпрацаванай да дасканаласці тэхналогіяй, вялікім жаданнем калектыву адпавядаць часу, прызначэнню і не расчароўваць пакупнікоў. Дырэктар СААТ «Ляхавіцкі малочны завод» Вячаслаў Жукоўскі перакананы, што створаны станоўчы імідж прадпрыемства трэба падтрымліваць бесперапынна і мэтанакіравана.\nАб’яўлены Годам якасці 2010-ы разам з вырашэннем шматлікіх рознавектарных задач закліканы стаць часам асабліва абвостранага стаўлення да пытанняў, уласна, якасці. На любым з узроўняў, па кожнай з суадносных жыццёвых пазіцый, спажывецкіх груп і асобных прадметаў ужытку. Стаць, каб прадоўжыць сябе самога і ў наступныя гады-дзесяцігоддзі. Найлепш, калі падобны стыль укараніцца на ўзроўні падсвядомасці як адзіна нармальны.\nШто да СААТ “Ляхавіцкі малочны завод”, год якасці на прад-прыемства “прыйшоў” задоўга да 2010-га, з імкнення працаваць у адпаведнасці з самымі высокімі на гэты конт патрабаваннямі стандартаў. У адно з дастаткова даўніх ужо наведванняў прадпрыемства сярод іншай публічнай інфармацыі звярнуў на сябе ўвагу і такі надпіс: “Якасць – галоўны фактар канкурэнтаздольнасці і росквіту прадпрыемства”. Сказанае трэба пазіцыяніраваць у якасці дэвізу для дасягнення галоўнай мэты, што заключаецца ў выпуску канкурэнтаздольнай прадукцыі, якая поўнасцю адпавядае чаканням і патрабаванням спажыўца. Спажыванне прадукцыі Ляхавіцкага малочнага завода даўно не абмяжоўваецца прасторай ці тэрыторыяй уласна раёна. Тую ці іншую з даволі шырокага наменклатурнага пераліку прадукцыю завода любяць у гарадах і вёсках Брэстчыны, іншых абласцях Беларусі, у Расійскай Федэрацыі, краінах Еўрасаюза, куды, дарэчы, адгружаецца казеін ляхавіцкай вытворчасці.\nЗамежныя пастаўкі, несумненна, можна ўспрымаць як знак якаснасці прадукцыі. Аднак, дакументальна-афіцыйным таму пацвярджэннем з’яўляецца даволі даўняе ўкараненне сістэмы менеджменту якасці, адпаведнай патрабаванням СТБ ISO 9001 і кіравання якасцю і бяспекай на аснове прынцыпаў НАССР па вытворчасці асобных відаў прадукцыі. Ляхавіцкі малочны завод першым з прадпрыемстваў, арганізацый, устаноў раёна атрымаў падобную сертыфікацыю. Ды і зараз такіх раз, два і лік закончаны.\nISO 9001– універсальная міжнародная сістэма стандартаў. Аднак, будучы універсальнай, як паказала практыка, яна не ў поўным аб’ёме ўлічвае спецыфіку і асаблівасці харчовай вытворчасці. Для апошняй па-трэбны дадатковыя патрабаванні, якія і знайшлі практычнае ўвасабленне ў сістэме аналізу рызыкі і кантролю крытычных кропак (АРККК), што ў англійскай транскрыпцыі абазначаецца як НАССР.\nНАССР прызнана ва ўсім свеце як аптымальная і найбольш эфектыўная форма кантролю якасці прадуктаў харчавання, стала свайго роду гарантыяй вытворчасці бяспечных прадуктаў. Яе сутнасць у тым, што акрамя праверкі канчатковай прадукцыі, акцэнтуецца асаблівая ўвага на прамежкавых этапах і стадыях яе вытворчасці. Такім чынам, пасля кожнай наступнай стадыі рызыка атрымаць няякасны прадукт змяншаецца, на выхадзе – практычна да нуля.\nКалі назва ці марка нейкай прадукцыі выклікае ў патэнцыяльных спажыўцоў трывала станоўчае ўспрыманне, то маркай быць перастае – становіцца брэндам. Здаецца, падобную аналогію можна правесці і ў дачыненні прадукцыі нашага малочнага завода: каларытны “Ляхавічок” у абазначэнні малака, кефіру, смятаны, тварагу і тварожнай масы з фруктамі-ягадамі, сметанковага масла, ёгуртаў, плаўленага сыру, разнастайных дэсертаў і некаторых іншых відаў і найменняў прадукцыі выклікае толькі станоўчае ўспрыманне.\nДарэчы, усё, што зыходзіць з вытворчых ліній і канвеераў малочнага завода, апроч іншага выгадна адрозніваецца і максімальнай натуральнасцю. Калі гаворка, напрыклад, пра масла сметанковае, то раслінных дабавак ці фарбавальнікаў ніякая экспертыза там не знойдзе. Іх няма, толькі натурпрадукт. Ёгурты – абсалютна “жывыя”: малако, вяршкі, натуральны фруктовы напаўняльнік, цукар, спецыяльна падабраная закваска, у склад якой уваходзяць тэрмафільныя малочнакіслыя стрэптакокі і балгарская палачка. Пры некаторых захворваннях гэтыя бактэрыі вельмі і вельмі дарэчы. Нармалізуюць мікрафлору страўнікава-кішачнага тракту, павышаецца імунітэт арганізма. І іншае: у падобным стылі можна было б “прайсціся”, бадай, па кожнай вытворча-наменклатурнай пазіцыі прадукцыі малзавода. Мэта, аднак, не ў тым, каб давесці да чытача нейкія тэхналагічныя моманты ці інгрэдыенты. А каб пад-крэсліць прынцыповасць пазіцыі вытворцы: выраб і пастаўка на рынак высакаякаснага натурпрадукту.\nЗыходная сыравіна, тэхналагічная дакладнасць вытворчага працэсу і яго тэхнічная аснашчанасць, бясспрэчна, – важнейшыя складальнікі атрымання высакаякаснай прадукцыі. Бадай, наперадзе можна паставіць хіба толькі чалавечы фактар. Людзі кіруюць не толькі машынамі – якасцю. Разам з павышэннем тэхнічнага ўзроўню вытворчасці, на СААТ “Ляхавіцкі малочны завод” няспынна клапоцяцца пра ўдасканаленне прафесійнага майстэрства супрацоўнікаў, перападрыхтоўка і павышэнне кваліфікацыі кадраў з’яўляецца перманентным працэсам. Спыніцца азначае адстаць.\nПасля таго, як матэрыял быў падрыхтаваны, прыйшла прыемная навіна: па выніках работы ў 2009 годзе СААТ “Ляхавіцкі малочны завод” стаў прызёрам агляду-конкурсу па эканоміі сыравіны і энергаматэрыялаў, што праводзіўся сярод прадпрыемстваў дзяржаўнага аб’яднання “Канцэрн “Брэстмясамалпрам”. Адпаведны дыплом за подпісамі генеральнага дырэктара канцэрна і старшыні аб’яднанай прафсаюзнай арганізацыі гарманічна дапоўніў прызавую галерэю завода. Між іншым, факт непасрэдна ў тэму нашай гутаркі. Па словах дырэктара прадпрыемства Вячаслава Жукоўскага, якасць не любой цаной (што з пункту гледжання вытворцы значна прасцей, аднак, для спажыўца менш даступна), а нязменна высокія якасныя характарыстыкі вырабаў пры максімальна аптымізаваных затратах на іх вытворчасць. Гэта і ёсць “печка”, ад якой танчыць канчатковая цана прадукту. Якасць па шырока даступнай цане – таксама адзін з арыенціраў Ляхавіцкага малочнага завода.\n← Ідэолаг — работа, у якой няма дробязяў\n20/12/2016 redakcyja 1


Захаваць мову - захаваць дзяржаўнасць - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗахаваць мову – захаваць дзяржаўнасць\nУ Менску адбылася чарговая сесія Усебеларускага кангрэса за Незалежнасць.\nУ менскай сядзібе ТБМ завяршыла працу чарговая сесія пастаянна дзеючага грамадскага Усебеларускага кангрэса за Незалежнасць. Гэтым разам яна была прысвечаная пытанням беларускамоўнай адукацыі ды стварэння Нацыянальнага ўніверсітэта з беларускай мовай навучання. Выбар тэмы тлумачыць намесніца старшыні ТБМ Алена Анісім:\n– У звязку з тым, што колькасць навучэнцаў на беларускай мове фатальна скарацілася, у звязку з той геапалітычнай сітуацыяй, якая склалася, калі мы бачым, што моўнае пытанне набывае асаблівую вастрыню і фактычна вырашэнне гэтага пытання спрыяе таму, каб усё ж такі захаваць нашую краіну , бо яно наўпрост звязанае з нашай дзяржаўнасцю.\nПа выніках сесіі была прынятая заява Рады Усебеларускага кангрэса за Незалежнасць, у якой быў падтрыманы зварот дзеячаў беларускай культуры аб стварэнні Нацыянальнага беларускамоўнага ўніверсітэта. Створаны аргкамітэт узначалілі тры сустаршыні – адпаведна старшыні ТБМ Алег Трусаў, Руху “За свабоду” Аляксандр Мілінкевіч ды Рады беларускай інтэлігенцыі Уладзімір Колас.\nДа ўдзелу ў працы запрошаныя ўсе зацікаўленыя асобы незалежна ад палітычных поглядаў. Таксама ўдзельнікі прывіталі заяву прадстаўнікоў палітычных і грамадска-палітычных арганізацый адносна размяшчэння замежных вайсковых баз на тэрыторыі Беларусі ад 23 верасня – “За Беларусь без чужых ваенных баз!”\nПатрыярх Кірыл наведае Беларусь\nГрафіцістаў выпусцілі пад падпіску!


Акцыя маўклівага пратэсту прайшла незаўважанай\nГалоўная » Навіны Беларусі » Акцыя маўклівага пратэсту прайшла незаўважанай\nУ сераду, 21 верасня, "Рэвалюцыя праз сацыяльную сетку" планавала правесці чарговую акцыю маўклівага пратэсту. Аднак яна не сабрала вялікай колькасці ўдзельнікаў. Аб якіх-небудзь затрыманнях не паведамляецца. Толькі ў Гомелі за паўгадзіны да пачатку акцыі затрымалі апазіцыйнага актывіста Канстанціна Жукоўскага. У Салігорску ўжо ў 19:26 міліцыя пакінула месца меркаваных пратэстаў.\nУ Мінску найбольшая колькасць людзей сабралася каля рэстарана Макдональдс ля ГУМа. Асноўную масу тых, хто сабраўся складалі журналісты. Людзей на праспекце Незалежнасці было нязначна больш, чым у звычайныя дні. На просьбы супрацоўнікаў міліцыі не перашкаджаць мінакам, некторые з удзельнікаў акцыі пачыналі пляскаць. Па праспекце праехала некалькі машын, якія гучна сігналілі. Каля ГУМа адна жанчына крыкамі "Жыве Беларусь!" спрабавала разварушыць пратэстоўцаў, але няўдала. Агульная колькасць удзельнікаў акцыі пратэсту ў Мінску складае прыкладна 300 чалавек, у Берасці - каля 50, Салігорску - каля 10. Міліцыя падрыхтавалася да пачатку акцыі пратэсту Як паведамляе карэспандэнт Тэлеграфа, у раёне Кастрычніцкай плошчы ў Мінску, паблізу якой было запланавана правядзенне акцыі пратэсту, знаходзіліся два аўтобусы без нумарных знакаў, у якіх былі супрацоўнікі спецназа. Адзін аўтобус прыпаркаваўся ў двары дома па адрасе Энгельса, 8. На плошчы Незалежнасці злева ад Палаца Рэспублікі была забаронена паркоўка, а праспект у раёне плошчы патрулявалі супрацоўнікі ДАІ, перадае БелаПАН. Ад ГУМа да Плошчы Незалежнасці на кожным перакрыжаванні стаяла па два-тры чалавекі з навушнікамі, у дварах дзяжурылі міліцэйскія аўтобусікі ПАЗ. Таксама аўтобусы стаялі каля дома афіцэраў, за крамамі "Цэнтральная Кнігарня", "Цэнтральны", перадае "Наша Ніва". За першай музычнай школай на вуліцы Залатая Горка знаходзіліся курсанты акадэміі МУС у спартовай форме. На Кастрычніцкую плошчу прыбыў намеснік начальніка ГУУС Мінгарвыканкама Ігар Яўсееў. Грамадскі транспарт, уключаючы метро, працаваў у звычайным рэжыме. Вялікая колькасць міліцыянтаў зафіксавана і ў іншых гарадах Беларусі. Так, у Пінску, па словах супрацоўнікаў міліцыі, з прычыны правядзення спецмерапрыемствы забаронены ўваход на галоўную плошчу горада. Ачэплена месца збору "сеціўных рэвалюцыянераў" і ў Магілёве. У Берасці супрацоўнікі міліцыі правяраюць дакументы ў мінакоў, а ў Мінску іх здымаюць на відэа. Пры гэтым у 17:44 стала вядома, што ў Беларусі аказаўся заблікаваны доступ да сацыяльнай сеткі "Вконтакте". Між тым, сайт-дублёр "Вконтакте" Vk.com, а таксама іншыя сацыяльныя сеткі па-ранейшаму функцыянавалі. Ёсць праблемы з доступам да шэрагу апазіцыйных інтэрнэт-рэсурсаў.\nЯк паведамляў Тэлеграф, арганізатары "Рэвалюцыі праз сацыяльныя сеткі" 20 верасня распаўсюдзілі спіс патрабаванняў, якія яны вылучаюць беларускім уладам. "Улічваючы сённяшнюю сітуацыю ў Беларусі, змяніць трэба амаль усе. Толькі выканаўшы патрабаванні народа, нешта можа змяніцца", - заяўляюць "сеціўныя рэвалюцыянеры". У сваю чаргу пасол ЕС у Беларусі Майра Мора паведаміла, што будзе сачыць за акцыяй маўклівага пратэсту 21 верасня. "Важна, што здарыцца сёння. Мы назіраем за ўсім, што адбываецца ў Беларусі, асабліва, за правамі грамадзян. Гэта будзе паказальна", - падкрэсліла пасол.


Эдгар Аллан По. Марэла\nΑὐτὸ καθ’ αὐτὸ μεθ’ αὐτὸῦ, μονοειδὲζ ἀει ὂν.\nСабой, толькі сабой, у сваім вечным адзінстве.\nЗ глыбокай, але дзіўнай прыязнасцю згадваю я сваю сяброўку Марэлу. Выпадак звёў нас шмат гадоў таму, і з самае першае сустрэчы душа мая загарэлася нязнаным ёй датуль полымем. Але запаліў яго не Эрас, і горка-пакутна думаў я, што не магу ніяк зразумець яго незвычайнага сэнсу ці кіраваць яго цьмянай сілай. Але мы сустрэліся, і лёс прывёў нас да алтара, і ніколі я не казаў пра жарсць і не думаў пра каханне. Яна пазбягала людзей і, прысвяціўшы ўсю сябе мне аднаму, зрабіла мяне шчаслівым, бо шчасце – у марах, шчасце – у здагадках.\nВучонасць Марэлы была надзвычайнай. Клянуся сваім жыццём, таленты ейныя былі не тымі, якімі хваляцца звыклыя людзі, – моц ейнага розуму была тытанічнай. Я адчуваў гэта і стаў яе вучнем – ва ўсіх сэнсах. Хутка я заўважыў, што яна – магчыма, з прычыны свае Прэсбурскае адукацыі – давала мне містычныя творы, якія звычайна лічаць проста адкідамі ранняе нямецкае літаратуры. Я не мог зразумець прычынаў гэтага, але яны былі ўлюбёным і заўсёдным прадметам яе вывучэння, а з часам сталі і маім, што можна патлумачыць простым, але ўладным уплывам звычкі і прыкладу.\nВа ўсім гэтым, наколькі я ведаю, розум мой не браў ніякага ўдзелу. Мае перакананні – ці я забываюся? – ніяк не закраналіся ідэальным, і ніякае адценне містыцызму, пра які я чытаў, – ці я памыляюся? – не афарбоўвала маіх думак і ўчынкаў. Упэўнены ў гэтым, я цалкам аддаўся кіраўніцтву свае жонкі і з непахіснаю рашучасцю рушыў у лабірынт яе заняткаў. А потым – потым, калі, схіляючыся над забароненымі старонкамі, я адчуваў, як забаронены дух абуджаецца ўва мне, – Марэла клала сваю халодную руку на маю і наварушвала ў попеле мёртвае філасофіі некалькі прыглушаных, дзіўных словаў, чыё цьмянае значэнне выпаленае ў маёй памяці. А потым, гадзіну за гадзінай, я ўсё сядзеў ля яе і цалкам аддаваўся музыцы яе голасу, пакуль урэшце ў мелодыю не закрадаўся страх, і падаў цень на маю душу, і я бляднеў, і дрыжаў унутры ад гэтых звышнатуральных гукаў. Так радасць раптам зрыналася ў жах, і найчароўнейшае рабілася найагіднейшым, як Гінан стаў Геенай.\nНяма набходнасці падрабязна апісваць гэтыя даследаванні, якія, пачаўшыся са згаданых мной трактатаў, сталі адзінай нашай – маёй і Марэлы – тэмай для размовы. Хто вывучаў тое, што можна назваць тэалагічнай этыкай, лёгка ўявіць іх сабе, хто не вывучаў – наўрад ці іх зразумее. Неўтаймаваны пантэізм Фіхтэ; Παλιγγενεσια * піфагарэйцаў і асабліва вучэнне Шэлінга пра тоеснасць былі найбольш прывабнымі тэмамі для багатага ўяўлення Марэлы. Тоеснасць, якая называецца асабістай, спадар Лок слушна, на мой погляд, вызначае як нармальнасць разумнае істоты. І калі пад асобай мы разумеем істоту, якая мысліць, і калі свядомасць заўсёды ідзе з мысленнем поруч, гэта і ёсць тым, што робіць нас “самімі сабой”, тым, што аддзяляе нас ад іншых існаванняў, якія таксама мысляць, і надае нам асабістую тоеснасць. Але principium individuationis **, ідэя гэтае тоеснасці, якая пасля смерці страчваецца ці захоўваецца навечна, заўжды выклікаў ува мне нястрымную цікавасць, хутчэй нават не праз свае дзіўныя наступствы, а праз усхваляванасць, з якою Марэла згадвала пра гэта.\n* Перасяленне душы.\n** Індывідуальны пачатак.\nАле прыйшоў час, калі таямніца мае жонкі пачала прыгнятаць мяне, бы ліхі заклён. Я не мог больш трываць дотыкаў ейных бледных пальцаў, ціхае музычнасці ейнае мовы, бляску ейных сумных вачэй. Яна заўважала гэта, але не дакарала: яна нібы ведала пра маю слабасць ці маю дурноту і, усміхаючыся, называла гэта лёсам. Яна ведала, мабыць, і невядомую мне прычыну майго паступовага адчужэння, але ніколі нават не намякала мне на яе сутнасць. Усё ж яна была жанчынай і чэзла з кожным днём. Прыйшоў час, калі чырвань заліла ейныя шчокі і блакітныя жылкі выступілі на бледным лобе. І тады на момант усяго мяне ахапіла шкадаванне, але тут жа я сустрэў ейны шматзначны позірк, і зноў дух мой саслабеў і галава закружылася, нібы я зазірнуў у змрочную недасяжную бездань.\nЦі трэба казаць, што я неадступна і палка прагнуў смерці Марэлы? Я прагнуў, але яе кволы дух чапляўся за зямную абалонку шмат дзён, шмат тыдняў і надакучлівых месяцаў, пакуль мае скатаваныя нэрвы не адолелі розум. Мяне ятрыла гэтая затрымка, і злым сваім сэрцам я пракляў горкія дні, гадзіны і імгненні, якія ўсё расцягваліся, як цень пры канцы дня, пакуль слабела яе пяшчотнае жыццё.\nАле адным восеньскім вечарам, калі вятры сціхлі ў нябёсах, Марэла паклікала мяне да свайго ложка. Над усёй зямлёй была слабая смуга, і гэткая ж над вадою, і вясёлка ўпала з небасхілу ў лісце кастрычніцкага лесу.\n– Гэта дзень між дзён, – сказала яна, калі я наблізіўся, – дзень між дзён, калі прыходзіць жыццё альбо смерць. Гэта дзень сыноў зямлі і жыцця – і таксама дзень дачок нябёсаў і смерці!\nЯ пацалаваў ейны лоб, і яна працягвала:\n– Я паміраю, але ўсё ж буду жыць.\n– Не было дня, калі ты любіў мяне, – але калі ты жахаешся жывой, то памерлай будзеш захапляцца.\n– Кажу яшчэ раз, я паміраю. Але ўва мне спее плод тае прыязнасці – такой малой! – якую ты адчуваў да мяне, Марэлы. І калі адыйдзе мая душа, дзіця будзе жыць – тваё дзіця і маё, дзіця Марэлы. Але твае дні будуць днямі смутку – смутку, які доўжыцца даўжэй за ўсе пачуцці, як кіпарыс жыве даўжэй за ўсе дрэвы. Гадзіны твайго шчасця злічаныя, а радасць не прыходзіць у жыццё двойчы, як ружы Пестума квітнеюць двойчы на год. Ты больш не будзеш, як тэосец, радавацца гадам, што мінаюць, але, забыўшыся на мірт і віно, будзеш несці свой саван па жыцці, як мусульмане ў Мецы.\n– Марэла! – усклікнуў я. – Марэла! Адкуль табе ведаць гэта? – але яна адвярнулася ў падушку, і лёгкая дрыготка прабегла па ейным целе. Так яна памерла, і больш не чуў я ейнага голасу.\nЯк яна і прадбачыла, ейнае дзіця, якому яна дала жыццё сваёй смерцю, дзіця, якое пачало дыхаць, калі яна дыхаць перастала, ейная дачка, жыло. І яна дзіўна развівалася целам і розумам і была цудоўным падабенствам той, што пакінула гэты свет. І я любіў яе любоўю больш палкай, чым тая, якую можна адчуць да любога чалавека на зямлі.\nАле неўзабаве яснае неба гэтае прыязнасці пацямнела ад хмараў, змрок, жах і гора ахапілі мяне. Дзіўна, дзіўна развівалася яна целам і розумам. Дзіўным, насамрэч дзіўным быў незвычайны рост ейнага цела, але жахлівымі, о, якімі жахлівымі былі неспакойныя думкі, якія апаноўвалі мяне, калі я думаў пра развіццё ейнага розуму. Ці магло быць іначай, калі я штодня бачыў у словах дзіцяці мысленне і здольнасці дарослае жанчыны, калі ўрокі дасведчанасці зыходзілі з вуснаў малое? Калі мудрасць і памкненні дарослай я чуў штогадзіну, дрыжучы ад ейных позіркаў, у якіх свяцілася глыбіня розуму? Калі гэта ўсё стала відавочным для маіх агаломшаных пачуццяў, калі я не мог больш хаваць гэта ад свае душы і выкінуць гэта са сваіх думак, здагадкі, страшныя здагадкі з’явіліся ўва мне, і я ўспомніў неверагодныя аповеды і вар’яцкія тэорыі памерлае Марэлы. Я схаваў ад свету істоту, якую лёс прымусіў мяне любіць, і падарыў ёй строгую адзіноту свайго дому, назіраючы з пакутлівым неспакоем за ўсім, што датычыла яе.\nМіналі гады, і дзень за днём углядаўся я ў ейны нявінны, спакойны твар, які так шмат казаў мне, і ейнае дарослае цела, дзень пры дні бачыў новыя рысы падабенства дзіцяці з яе памерлай маці, бачыў скруху і смерць. З кожнай гадзінай згушчаліся гэтыя цені падабенства, рабіліся ўсё больш рэзкімі, выразнымі, складанымі і жахлівымі. Усмешка рабілася падобнай да матчынай, што я мог вытрываць, але дрыжаў ад такое дасканалае тоеснасці; вочы былі падобныя да вачэй Марэлы, што я мог цярпець, але яны так часта зазіралі ў глыбіні мае душы з незразумелай уладнасцю. І абрысы высокага лоба, і пасмы ядвабных валасоў, і бледныя пальцы, якія іх перабіралі, і сумная меладычнасць словаў, і асабліва – о, асабліва словы мёртвай на вуснах любай і жывой хвалявалі і жахалі мяне, і тачылі, як чарвяк, які ніколі не памрэ.\nТак мінула дзесяць гадоў, а мая дачка ўсё яшчэ не мела імя на гэтай зямлі. “Маё дзіця” і “мая любоў” – так называла яе бацькава пяшчота, а поўная самота яе існавання выключала ўсялякія дачыненні з іншымі. Імя Марэлы памерла разам з ёй. Я ніколі не размаўляў з дачкой пра маці, гэта было немагчыма. За кароткае сваё жыццё яна не мела ніякіх уражанняў ад вонкавага свету, апроч тых, якія дазвалялі вузкія межы яе адасобленага існавання. Але ўрэшце я згадаў пра хрышчэнне як пра магчымасць вызвалення ад жахаў, на якія асудзіў мяне кон. І нават ля купелі я вагаўся, не ведаючы, якое імя абраць. Мноства імёнаў – сімвалаў мудрасці і прыгажосці, імёнаў старажытных і нашых часоў, імёнаў маёй і чужых краінаў – амаль сарвалося з маіх вуснаў, разам з імёнамі – сімваламі высакароднасці, шчасця і дабрыні. Што прымусіла мяне патрывожыць памяць пахаванай? Які дэман змусіў мяне выдыхнуць гэтае слова, гук якога пагнаў маю кроў ад скроняў да сэрца? Якая пачвара прамаўляла з глыбіняў мае душы, калі ў цішыні ночы сярод крыжоў я прашаптаў святару “Марэла”? Хто ж, калі не сам д’ябал, сказіў рысы тварыка майго дзіцяці, нагнаўшы на яго цень смерці? Пачуўшы гэтыя гукі, яна ўзняла свае шкляныя вочы з зямлі ў неба і, апусціўшыся бязвольна на чорныя пліты нашага фамільнага склепу, адказала: “Я тут!”\nЗ выразнасцю – халоднай, спакойнай выразнасцю – зляцелі гэтыя простыя гукі з ейных вуснаў – і нібы расплаўлены свінец з шыпеннем пацёк у маю галаву. Гады – гады могуць мінуць, але памяць пра гэта не знікне ніколі. Я не толькі забыўся на кветкі і віно, але цыкута і кіпарыс кідалі цень на дні мае і ночы. Я не мерыў ні прасторы, ні часу, і зоры майго лёсу падалі з неба, і змрок накрыў зямлю, і хуткімі ценямі праходзілі міма мяне яе вобразы, сярод якіх я бачыў толькі адзін – Марэлу. Вятры шапталі мне адно слова, якое я мог чуць, і хвалі на моры мармыталі толькі адно – “Марэла”... Але яна памерла, і я сам аднёс яе ў склеп – і доўга і горка смяяўся, не знайшоўшы ні следу першай там, куды паклаў другую – Марэлу.