Зонд «Месенджар» зазірнуў у кратар Меркурыя перад крушэннем ФОТА\n01.05.2015 / 17:17\nЗонд «Месенджар» зазірнуў у кратар Меркурыя перад крушэннем ФОТА 1\nАмерыканскі міжпланетны зонд «Месенджар» здзейсніў запланаванае крушэнне на паверхні Меркурыя, даслаўшы апошняе фота паверхні планеты, паведамляе НАСА.\nФотаздымак 93-кіламетровага у дыяметры кратара Ёкаі быў зроблены ў апошнія секунды перад крушэннем. Яго маштаб складае каля аднаго кіламетра пры пашырэнні прыкладна ў 2 метры на піксэл.\nЗатым «Месенджар» урэзаўся ў паверхню Меркурыя на хуткасці 3,9 кіламетра ў секунду. Удар быў настолькі моцны, што на планеце ўтварыўся новы кратар дыяметрам больш за 15 метраў. У момант крушэння зонд знаходзіўся на «сонечным баку» Меркурыя, таму за працэсам нельга было сачыць з Зямлі.\nМісія «Месенджара» пачалася яшчэ ў 2004 годзе, аднак апарату спатрэбілася больш за шэсць гадоў на шлях да арбіты найбліжэйшай да Сонца планеты. Апарату «Новыя гарызонты», які набліжаўся, да Плутона, спатрэбілася на тры гады больш, пры гэтым яму не трэба выходзіць на арбіту карлікавай планеты.\nНавукоўцы НАСА планавалі, што «Месенджар» прапрацуе каля года, аднак, дзякуючы паспяховым паказчыкам місіі, гэты тэрмін перавысіў чатыры гады. За першы год навукоўцы склалі карту ўсёй паверхні планеты на аснове 88 тысяч выяў, а таксама атрымалі дадзеныя аб з'яўленні высокаэнергетычных нейтронаў пры ўспышках на Сонцы.\nсонечны парус- кiрдык / Адказаць\n02.05.2015 / 10:10\nВось табе i загнiваючая Амэрыка , а дзеж нашы хвалёныя суседзi са сваiм Прагрэсам ?


Catholic.by - «Жыццё даверана чалавеку як неацэнны скарб, якога нельга змарнаваць»: Імша ў інтэнцыі абароны жыцця, сям’і і дзяцей адбылася ў Мінску\n«Жыццё даверана чалавеку як неацэнны скарб, якога нельга змарнаваць»: Імша ў інтэнцыі абароны жыцця, сям’і і дзяцей адбылася ў Мінску\nCвятая Імша ў інтэнцыі абароны жыцця, сям’і і дзяцей адбылася 21 верасня ў мінскім архікатэдральным касцёле Імя Найсвяцейшай Панны Марыі. Імшу ўзначаліў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nЗгодна з пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 11 студзеня 2013 г. шэраг сацыяльных паказанняў для перарывання цяжарнасці на познім тэрміне скарочаны ў Беларусі з дзесяці да дзвюх пазіцый: цяпер зрабіць аборт пры наяўнасці сацыяльных паказанняў маюць магчымасць жанчыны, якія сталі цяжарнымі ў выніку згвалтавання, і жанчыны, якія рашэннем суду пазбаўлены бацькоўскіх правоў. У той жа час застаюцца ў сіле тры групы падставаў для перарывання цяжарнасці: па жаданні жанчыны без абгрунтавання прычыны ў тэрмін да дванаццаці тыдняў цяжарнасці; па жаданні жанчыны пры наяўнасці сацыяльных паказанняў да дваццаці двух тыдняў цяжарнасці; і па медыцынскіх паказаннях у любы тэрмін цяжарнасці. Беларусь займае другое месца ў свеце па ўзроўні разводаў, трэцяе месца па колькасці абортаў, чацвёртае месца па колькасці суіцыдаў.\n21 верасня ў Мінску планавалася правядзенне першага Агульнанацыянальнага маршу пад дэвізам «За жыццё, за сям’ю, за дзяцей». Падобныя акцыі сталі традыцыйнымі ў многіх краінах. Мэтай запланаванага маршу было прыцягнуць увагу да праблемы абароны жыцця ненароджаных дзяцей і абароны традыцыйных сямейных каштоўнасцяў. Благаслаўленне на яго правядзенне далі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч і Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Філарэт. Аднак Агульнанацыянальнага маршу не адбылося.\n«Абарона жыцця, як самага каштоўнага Божага дару – гэта найперш і перадусім выконванне Божай волі, — падкрэсліў Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч у гаміліі падчас Імшы. — Жыццё з’яўляецца цудоўным дарам Бога, які ў чалавека, злепленага з гліны, удыхнуў жыццё. Калі жыццё даецца нам ад Бога і калі мы нараджаемся дзякуючы Яго бескарыснай любові, то ці не з’яўляецца гэта дастатковай прычынай, каб глядзець на яго як на самае святое, на якое мае права толькі Бог?»\n«Месцам спаткання са святасцю жыцця Бог учыніў сям’ю. Бог, які ёсць любоў, аб’явіў дар жыцця праз каханне мужчыны і жанчыны, каб сувязь паміж імі стала сапраўдным санктуарыем любові і жыцця», — дадаў арцыпастыр.\n«Жыццё было даверана чалавеку як неацэнны скарб, якога яму нельга змарнаваць, — нагадаў іерарх. — Праўда аб непарушальнасці жыцця ўпісана ў сэрца чалавека і ў яго сумленне, і чалавек павінен даць справаздачу перад Богам, як ён распараджаўся неацэнным скарбам жыцця».\n«Касцёл заўсёды абвяшчае Евангелле жыцця і выступае ў яго абарону, — адзначыў Мітрапаліт. — На жаль, яго заклік вельмі часта застаецца без адказу. У той жа час права забіваць безабароннае дзіця ва ўлонні маці, якое на самой справе з’яўляецца вычварэнствам і злачынствам супраць жыцця, сучасным заканадаўствам часта прадстаўляецца як адзнака прагрэсу. Таму жыццё, як святы Божы дар, неабходна бараніць на кожным яго этапе. Кожны, хто хацеў бы быць незалежным ад гэтага фундаментальнага права, становіцца прамоўтарам смерці. Чалавек ім становіцца, калі страчвае Бога, бо там, дзе Бог знікае, знікае і годнасць чалавечага жыцця, а на яго месца прыходзіць нянавісць да жыцця».\n«Чалавек, які забівае чужое жыццё, забівае таксама і сябе самога, сваё сумленне. Чым адрозніваецца чалавек, які падымае руку супраць безабароннага дзіцяці, ад таго, які забівае з аўтамата ці ўжываючы хімічную зброю, бомбы і ракеты? Народ, які забівае ненароджаных, нішчыць самога сябе», — звярнуў увагу арцыбіскуп.\nПа словах Мітрапаліта, «ідэалогія сучаснасці імкнецца знішчыць традыцыйны інстытут сям’і, якім з’яўляецца ўстаноўлены Богам адзіны і непарушны саюз мужчыны і жанчыны з мэтай узаемнай дапамогі, нараджэння і выхавання патомства», аднак «праблема сям’і і захавання жыцця заўсёды будзе ў сэрцы Касцёла, бо сям’я з’яўляецца не толькі галоўнай клеткай кожнага грамадства, але таксама, паводле Божай волі, крыніцай жыцця».\n«Для нас, хрысціян, жыццё, пытанне захавання жыцця і яго абарона з’яўляецца пытаннем фундаментальным, — заўважыў арцыпастыр. — З яго вынікае, што зачатае дзіця валодае правам на жыццё і іншымі правамі».\nНапрыканцы святой Імшы Мітрапаліт звярнуўся да сабраных са сваёй прамовай, якая ў выпадку правядзення Агульнанацыянальнага маршу, што планаваўся раней, была б агучана на яго заканчэнне.\n«Наш народ перажыў атэістычную ідэалогію, і яна не змагла загасіць у душах людзей святло Евангелля. Сёння нас атакуе ідэалогія цывілізацыі смерці, якая не прызнае святасць чалавечага жыцця і праўду, што Бог, а не чалавек, з’яўляецца Валадаром жыцця ад самага зачацця да натуральнай смерці, — сказаў, звяртаючыся да вернікаў, іерарх. — Таму практыка абортаў, эўтаназія і смяротнае пакаранне супярэчаць Божаму праву».\n«Маючы на ўвазе, што кожны аборт – гэта забіццё абсалютна бяззбройнага ненароджанага жыцця, і таму з’яўляецца злом, якое вядзе да генацыду нацыі, мы павінны спытаць саміх сябе: а дзе ў такой сітуацыі знаходзіцца сам чалавек? — паставіў пытанне Мітрапаліт. — Ніхто ж не цягне за руку жанчыну і не змушае яе забіваць сваё дзіця ў яе ж улонні!? Ніхто таксама не намаўляе бацьку не народжанага яшчэ дзіцяці, каб уплываў на жанчыну пайсці на такі крок!? Таму прычынай паўстання складанай дэмаграфічнай сітуацыі з’яўляюцца не толькі матэрыяльныя прычыны ці заканадаўства, якое дазваляе аборты, але таксама і растучая маральная дэградацыя грамадства».\n«Мы забываемся аб тым, што плод, які ў сваім улонні носіць жанчына, — гэта ўжо чалавек. Мы ўсе калісьці былі эмбрыёнамі, і калі б нашы маці не дазволілі нам нарадзіцца, ніхто з нас не ўбачыў бы прыгажосці гэтага свету і не быў бы яго жыхаром, — адзначыў арцыпастыр. — З маральнага пункту гледжання не можа быць ніякай дыскусіі адносна праблемы захавання дару жыцця чалавека, бо толькі Бог можа распараджацца ім. Паталогію лечаць, а не апранаюць у прававую форму. Мы павінны бараніць жыццё ўсімі сіламі і садзейнічаць, каб яно развівалася далей».\nАрцыбіскуп нагадаў пра дзень малітвы і посту ў інтэнцыі міру ў Сірыі, на Блізкім Усходзе і ва ўсім свеце, да правядзення якога заклікаў Папа Францішак і які адбыўся 7 верасня. «Як вядома, з-за сірыйскага крызісу сучасны свет апынуўся на парозе новай вайны. Здавалася, што ўжо нішто не зможа стрымаць ваенных дзеянняў. Ініцыятыву ў свае рукі ўзяў Папа Францішак, які рашуча асудзіў планаваную збройную інтэрвенцыю і заклікаў да посту і малітвы», — сказаў іерарх. Мітрапаліт прапанаваў арганізаваць у Беларусі нацыянальны дзень малітваў і посту ў інтэнцыі абароны жыцця. «Нашы высілкі павінны быць умацаваны постам і малітвай. Нездарма кажа Хрыстус: “Гэты ж род (зла) выганяецца толькі малітваю і постам” (Мц 17, 21)», — звярнуў увагу арцыпастыр.\nПоўны тэкст прамовы>>>\nМітрапаліт заклікаў удзельнікаў Імшы «аб'яднацца ў нашых намаганнях у імя абароны жыцця для шчаслівай будучыні нашай Бацькаўшчыны.


Беларуская брама ў «імперыю Сталіна» | Новы Час\nМінск +14℃ +14℃ +12℃ +12℃\nБрэст +10℃ +14℃ +13℃ +9℃\nВіцебск +15℃ +17℃ +16℃ +13℃\nГомель +15℃ +18℃ +13℃ +10℃\nГродна +12℃ +13℃ +14℃ +9℃\nМагілёў +14℃ +18℃ +13℃ +12℃\nАбмежаванні пры перасячэнні беларускай мяжы, паглыблены дагляд нешматлікіх пасажыраў у аэрапорце, прымусілі мяне ўзгадаць падзеі 1930-х гадоў, калі беларусы жылі на «мяжы цывілізацый».\nСтанцыя ў Стоўбцах\nСёння Коласава — гэта малапрыкметная чыгуначная станцыя на шляху з Мінска ў Брэст. А ў міжваеннае дваццацігоддзе пра яе ведалі не толькі ў Еўропе, але і ў іншых частках свету.\nЗамест Брэста — Ваўкавыск\nУ 1930-я гады на савецка-польскай мяжы ў Беларусі існавала чатыры чыгуначныя калідоры: Загацце — Фарынава; Аляхновічы — Радашковічы; Мікашэвічы — Жыткавічы; Коласава — Негарэлае. Аднак толькі апошні выкарыстоўваўся для пасажырскіх перавозак. У 1920–1930 гады праз станцыю Коласава курсіраваў знакаміты «Манчжурскі экспрэс». Цікава, што польскі фрагмент чыгуначнага шляху ад Варшавы гэты цягнік праходзіў не праз звыклыя цяпер Седльцы — Брэст — Баранавічы, а праз Беласток — Ваўкавыск — Баранавічы.\nНа самой лініі мяжы з  БССР знаходзіўся вялікі будынак стражніцы КАП. Польская застава будавалася грунтоўна: падмурак быў зроблены з жалезабетону, сцены — з цэглы. Каля будынка быў плот з калючага дроту. Побач праходзіла мяжа, акрэсленая польскімі і савецкімі памежнымі знакамі-слупамі. Далей была савецкая тэрыторыя: драўляныя хаты, аднапавярховы, яшчэ царскі, будынак чыгуначнай станцыі, якую ў 1930-х гадах займалі савецкія памежнікі.\nПольскі жаўнер ля савецкай брамы ў Коласава, 1934 г.\nНа савецкім баку быў яшчэ адзін вельмі цікавы архітэктурны аб’ект: вялікая ўязная брама, на фасадзе якой быў герб БССР, а таксама — вялікі надпіс: «Прывітанне працоўным Захаду». З іншага боку брамы быў надпіс: «Камунізм змяце ўсе межы».\nПатруль КАП у Коласава\nПаміж Стоўбцамі і Негарэлым праходзіў «савецкі» чыгуначны шлях. Часцей за ўсё цягнік, які ішоў з Польшчы, спыняўся ў Стоўбцах, дзе адбывалася праверка польскіх мытнікаў. Будынак польскай мытні знаходзіўся побач з вакзалам.\nПольскі пашпартны кантроль\nВось як працэдуру праверкі апісваў беларускі прафесар-біёлаг Міхаіл Ганчарык, які перасякаў мяжу ў 1927 годзе: «Купіўшы білет, я рушыў на вакзал і заняў месца ў вагоне цягніка. Маёй спадарожніцай аказалася студэнтка, дачка работніка нашага гандлёвага прадстаўніцтва. Яна вучылася ў Берліне і ехала на пабыўку да сваякоў у Маскву. Гэта аказалася мне вельмі карысным, бо ў мяне былі жаночыя рэчы, мае падарункі Стэфе, якія я не меў права везці без пошліны. Яна была ў такім жа становішчы, бо везла мужчынскія рэчы. Перад мытным аглядам у Стоўбцах мы часова памяняліся гэтымі рэчамі і без усякай затрымкі прайшлі агляд, пасля чаго рэчы вярнуліся да гаспадароў. Толькі з роварам выйшла недарэчнасць. Палякі ў Стоўбцах абвясцілі, што ў іх цяпер ідзе мытная вайна з СССР, і яны не прапускаюць туды машыны. На гэтай падставе яны затрымалі ровар. У Негарэлым я пра гэта заявіў нашым мытнікам. Тыдні праз два па прыездзе ў Горкі я атрымаў паведамленне Мінскай мытні, што мой ровар знаходзіцца ў іх, і я магу яго атрымаць. У хуткім часе ровар быў у мяне».\nБудынак польскай мытні ў Стоўбцах\nРаспрануць да кашулі\nПасля польскага мытнага дагляду цягнік ехаў па «польскім» чыгуначным шляху ў Негарэлае. Там пасажыры выходзілі з рэчамі і пераходзілі ў мытную залу на савецкай станцыі, дзе пачынаўся дагляд.\nСавецкі мытны кантроль у Негарэлым\nВось як гэтая працэдура апісвалася ў польскай газеце «Рэха» ў 1933 годзе: «На працягу апошніх дзён на савецка-польскай мяжы ў Негарэлым савецкія чыноўнікі ўзмацнілі мытны дагляд. Тых, хто падарожнічае, распранаюць да кашулі. Аднойчы праз такі дагляд прайшла жонка аднаго з вышэйшых супрацоўнікаў замежнай амбасады».\nУ 1930-я гады замежныя дыпламаты часта траплялі ў пасткі савецкіх мытнікаў. То японскага консула «перахопяць», які спрабуе ў чамаданах дзвюх савецкіх грамадзянак вывезці, а то ў польскага чыноўніка з консульства з Манчжурыі забяруць службовую дакументацыю. Праўда, важных палітычных асоб стараліся не чапаць.\nПасажыры рыхтуюцца да польскага мытнага агляду\nВось як у кнізе «Успаміны савецкага дыпламата 1925–1945 гг.» савецка-польскую мяжу ў  Стоўбцах – Коласава – Негарэлым апісвае амбасадар СССР у Вялікабрытаніі Іван Майскі: «У сакавіку 1935 года ў Маскве з’явіўся Энтані Ідэн, член урада магутнай Вялікабрытаніі! Гэта было падзеяй вялікага палітычнага значэння і выклікала шматлікія каментарыі ў прэсе. Паводле рашэння савецкага ўрада я суправаджаў Ідэна ў  яго паездцы з Берліна ў Маскву. Цягнік з Захаду прыходзіў у Стоўбцы, і тут (з прычыны розніцы ў шырыні чыгуначнай каляіны Польшчы і СССР) пасажырам даводзілася пераходзіць на другі бок вакзала, дзе ўжо чакаў савецкі цягнік. Я ішоў побач з Ідэнам. Калі мы падышлі да савецкага цягніка, Ідэн раптам спыніўся і са здзіўленнем усклікнуў: «Нішто сабе!.. Адразу атрымліваеш яскравае ўяўленне пра гіганцкія памеры вашай краіны!» Пры гэтым Ідэн паказаў на шыльдачкі, якія віселі на вагонах. Там пазначалася: «Стоўбцы — Манчжурыя». Гэта быў далёкаўсходні экспрэс, які ішоў прамым рэйсам праз Маскву з заходняй мяжы СССР да ўсходняй».\nВарта адзначыць, што рух vip-персон праз памежны калідор у Коласава адбываўся на працягу ўсяго міжваеннага дваццацігоддзя, і пра гэта актыўна пісалі польскія, савецкія і іншыя выданні. Напрыклад, у траўні 1930 года газета «Dziennik Wileński» паведамляла чытачам пра выезд замежных бізнесменаў у сталіцу БССР Мінск: «Праз Стоўбцы на тэрыторыю савецкай Беларусі накіравалася група англійскіх і нямецкіх прамыслоўцаў, якія прымуць удзел у Мінску ў  шэрагу перамоў па пытанні эксплуатацыі лясоў у Мінскай акрузе. Як удалося даведацца, савецкі ўрад збіраецца прадаць 20 тысяч гектараў старога лесу, які знаходзіцца на польскім памежжы ў раёнах Дзісны, Вілейкі, Радашковіч і Івянца».\nНа жаль, дакладна невядома, чым скончыліся перамовы «капіталістаў» з прадстаўнікамі «першай краіны працоўных і сялян», але вырубка памежных лясоў у пачатку 1930-х гадоў з савецкага боку сапраўды адбывалася. Акрамя таго, што савецкі бок імкнуўся зарабіць грошы, важным было таксама ліквідаваць магчымыя «калідоры» для праходу на савецкі бок кантрабандыстаў і дыверсантаў.\nПольскі памежнік даглядае савецкі цягнік\nПасля савецкага мытнага кантролю пасажыры польскага цягніка перасаджваліся ў савецкі «Манчжурскі экспрэс» і ехалі ў Мінск ці далей, а пусты цягнік «PKP» вяртаўся ў Стоўбцы. У сваю чаргу, савецкі цягнік, які ішоў з боку сталіцы БССР на Захад, спыняўся на станцыі Негарэлае. Пасажыры выходзілі на кантроль, пасля якога яны вярталіся ў той жа савецкі цягнік і ехалі ў Стоўбцы, дзе яны зноў выходзілі і накіроўваліся ўжо на польскі мытны кантроль. На варшаўскім баку вакзала пасажыры з СССР сядалі на польскі цягнік, а пусты савецкі вяртаўся.\nСавецкі цягнік на польскай тэрыторыі\nАдным з тых, хто неаднаразова праязджаў у Стоўбцы, быў Уладзімір Маякоўскі. Вось як ён апісваў свае ўражанні ў 1927 годзе: «Стоўбцы. Памежны пункт. Шыкоўны будынак. Белы, як быццам бы з золата. Як адрозніваецца гэтая станцыя ад нашых брудных станцыек. Думаю, калі так пойдзе далей, Польшча сапраўды разбагацее. [...] У цягніку з Варшавы ў Негарэлае на дзесяць вагонаў (не змяншаю) ехала чалавек сем. Побач з нашым вагонам цягнуўся адзін цалкам пусты мяккі, адзін цалкам пусты жорсткі і побач жорсткі вагон усяго з адным пасажырам. Праўда, гэта ўжо пры пад’ездзе да польска-савецкай дзяржаўнай мяжы. Верагодна, гэта рэдкасць, але нават для рэдкасці пасажыраў усё ж мала».\nМенавіта тут, у Стоўбцах, нарадзіўся і знакаміты «Верш пра савецкі пашпарт».\nАфіцэры КАП у Коласаве\nНа шляху ў Кітай\nКолькі ж цягнікоў ішло ў дзень праз мяжу? Першы — з Парыжа праз Берлін — ад’язджаў з Варшавы ў бок Стоўбцаў у 9:50. Там былі толькі сядзячыя месцы. На станцыю Негарэлае ён прыбываў у 20:08, а ў 21:37 з Негарэлага адпраўляўся савецкі «Манджурскі экспрэс», на Маскву ў ім былі толькі спальныя месцы. У панядзелак і чацвер цягнік ішоў да Уладзівастока, у аўторак і пятніцу — да Хабараўска, у нядзелю — да Іркуцка, у сераду і суботу — да Манчжурыі. У апошнім выпадку цягнік ішоў да памежнай станцыі «Отпор» (да 1929 года станцыя «Забайкальск», але была перайменаваная пасля баявых дзеянняў на Кітайска-Усходняй чыгунцы. — І. М.) на мяжы з Манчжурыяй.\nСавецкі цягнік едзе ў Польшчу, Коласава, 1934 г.\nВось якія ўражанні ад даваеннай польска-савецкай мяжы ў  Коласаве засталіся ў беларускага каталіцкага святара Язэпа Германовіча, які па дарозе ў Кітай у 1932 годзе перасякаў кардон: «Каля апоўдня мы прыехалі ў Баранавічы і пераселі ў міжнародны цягнік, што едзе з Парыжа праз Германію і Польшчу да Стоўбцаў на мяжы з савецкай Беларуссю. У вагоне мы знайшлі толькі дзвюх асоб, якія таксама ехалі праз Расію. Гэта былі кітайцы. Адзін з іх быў старэйшы, гадоў за сорак, другі — юнак гадоў 19-ці. Старэйшы быў апекуном і дзядзькам малодшага. Абодва ехалі з Англіі. Але старэйшы быў нават у Амерыцы, дзе вёў інтарэсы нейкай гандлёвай фірмы, што набывала скуры дарагіх жывёл. А малодшы вучыўся ў Англіі. [...] “Здзеся ховоліл, ховоліл, а там молсі”, — перасцерагае нас Ю-Фун-Сін, калі сталі пад’язджаць да мяжы. Відаць было, што ён нас пужае, але і сам крыху неспакойны. Тым часам цягнік апусцеў. На цэлы вагон засталіся мы двое і двое кітайцаў, да якіх з іншага вагону далучыўся трэці іх таварыш — студэнт, гадоў 25-ці. Акрамя нас былі тут нейкія арыгінальныя тыпы з “белымі тварамі”, якія з апушчанымі вачамі праходзілі праз наш вагон. Мяне нешта цюкнула ў сэрца, калі сустрэўся з адным з іх у праходзе. Нарэшце цягнік спыніўся. Мы ў вокнах нічога асаблівага не бачым, аднак сэрца б’е, чутно пульс у скронях — мусіць, зараз нешта будзе?\n— Ваш пашпарт?\nШто ж гэта — ужо савецкія кантралёры? А дзе мяжа? Прыглядаюся вельмі пільна, але мы так яе і не ўбачылі. Прайшлі “Рубікон” — і не ведаем, дзе ён. Ды няма часу разважаць: пашпарты, візы. Кантралёр і  пара чыноўнікаў заглядаюць кожнаму ў пашпарт і ў вочы: паперы забіраюць, а ў душы пакідаюць трывалы адбітак савецкага кантролю. Кожны чыноўнік, як відаць, абрэзаны рэвалюцыйным сярпом і абстуканы молатам, выцягнуты ў струнку, быццам бы праглынуў доўгую палку, падстрыжаны пад агульную пралетарскую моду. Едзем далей. Раптам чуем марш. Гэта вітанне. Аркестр на ганку прыгожага дома грае вітальныя мелодыі. Цягнік павольна праходзіць велізарную трыумфальную браму. Сустрэчны надпіс абвяшчае: “Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!” (насамрэч надпіс быў іншы: “Прывітанне працоўным Захаду!” — І. М.). На станцыі Негарэлае шмат моладзі. [...] Гэта ўсё прыгатавана для сваіх. Бо тыя “індывідуумы”, што на тым баку трымалі вочы ў падлогу, тут прасвятлелі, стаялі ў вокнах і з жывой усмешкай віталі людзей на вуліцы. Тут ролі змяніліся. Яны пачуваліся “ў сваёй талерцы”, а мы апусцілі вочы».\nБудынак станцыі Стоўбцы\nАкрамя гэтага праз Коласава – Негарэлае ішоў «Паўночны экспрэс» з Кале праз Парыж, які з’язджаў з Варшавы ў 16:45 (па панядзелках, серадах і пятніцах) і прыбываў у Негарэлае ў 1:22. Там былі толькі спальныя вагоны. Цягнік да Масквы адпраўляўся ў 2:38 у аўторак, чацвер і суботу.\nСавецкі цягнік у Коласаве\nРоля памежнага чыгуначнага пераезда Коласава – Негарэлае стала змяншацца пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР. На станцыі «Негарэлае» да нападу Германіі на СССР працягвала знаходзіцца савецкае памежнае КПП, аднак мытнікі адтуль пераехалі ў Брэст. І менавіта гэты горад з восені 1939-га па лета 1941-га (дый пасля Другой сусветнай вайны) стаў адыгрываць ролю галоўнай заходняй брамы ў Савецкі Саюз.


Мірныя сходы і супрацоўнікі міліцыі\nhttp://spring96.org/be/news/76569 2015 2015-04-06T10:01:52+0300 2015-04-06T10:01:52+0300 2015-04-10T17:20:34+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/mirnyja_shody-milicyja-00.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nФота з архіву назіраньня #controlBY\nТэмы шырокія і бясконцыя, таму будзем лічыць, што пачатак цыклу.\nТак атрымалася, што з 2011 года я назіраю ў камандзе грамадзкіх назіральнікаў за санкцыянаванымі масавымі мерапрыемствамі ў Менску (Варшаве, Кіеве, Маскве…). У Менску вялікіх акцый, як вядома, тры: “Дзень Волі”, “Чарнобыльскі Шлях” і “Дзяды”. Штораз у мяне шмат уражаньняў, але зараз хачу закрануць толькі адзін аспэкт, а менавіта - функцыю і ролю супрацоўнікаў міліцыі падчас санкцыянаванага масавага мерапрыемства.\nКалі паглядзець на працу супрацоўнікаў міліцыі падчас дзяржаўных сьвятаў, дзе адбываюцца афіцыйныя шэсьці (як Дзень Перамогі ці Дзень Незалежнасьці), дык мы бачым шмат супрацоўнікаў міліцыі ў форме, якія пільна сочаць за грамадзкім парадкам: каб ня было п’яных у натоўпе, каб хто не ўчыніў контр-дэманстрацыю і г.д. То бок выконваюць свае функцыі і дастаткова якасна.\nАле як толькі яны патрапляюць на менш людныя апазыцыйныя масавыя мерапрыемствы, сытуацыя значна мяняцца. Па-першае, колькасьць “абазначаных” у форме супрацоўнікаў міліцыі становіцца мінімальная, а з форменнай вопраткі зьнікаюць нагрудныя знакі, бэйджы ці любыя ідэнтыфікацыйныя прыкметы. На гэтыя ж сходы большая частка супрацоўнікаў АМАПу выходзіць у штацкай форме вопраткі (іх можна апазнаць па навушніках, рацыях, падобным зьнешнім выглядзе і г.д.). Апошніх разбаўляе міліцэйскае афіцэрскае начальства ў такой жа цывільнай вопратцы, толькі хто з рацыямі, а хто па тэлефоне больш загады аддае, хто проста прагульваецца побач з чыноўнікамі з выканкаму, адказных за масавыя мерапрыемствы.\nПа-другое, мяняецца фокус іх увагі: хутчэй за ўсё, ім раздаюць загады з сэрыі “глядзець, каб ніхто не выпендрываўся, а хто выпендрываецца – затрымаць”. На апошнім Дні Волі ўдзельнікі доўга ўламывалі супрацоўнікаў міліцыі вывесьці п’янага мужчыну з натоўпу. На Дзядах яны вяла рэагавалі на мат з боку выпадковых контр-дэманстрантаў, што натрапілі на каляровую дэманстрацыю і не пашкадавалі слоўнікавага запасу. Звычайна беспакарана.\nПа-трэцяе, па выніках “аховы масавага мерапрыемства” (за каторую арганізатары плацяць дзясяткі мільёнаў паміж іншым) супрацоўнікам міліцыі трэба неяк “адчытацца”. Прычым, ня проста дакласьці пра спакойную акцыю, але паказаць вынік працы і пільнасьць, якая вымяраецца чым? Канешне, колькасьцю затрыманых!\nТаму кожны раз пры назіраньні я ўглядаюся ў натоўп удзельнікаў і спрабую вызначыць “ахвяр” для затрыманьня, сыходзячы з міліцэйскай лёгікі: на Дзядах імі сталі тыя, хто нёс украінскія сьцягі, на Дні Волі – мужчына з азэрбайджанскім сьцягам, хлапцы ў балаклавах і тыя, хто спрачаліся з праваахоўнікамі на выхадзе з парку за права панасіць прыкметы сымболікі на сабе (падрабязьней можна прачытаць у справаздачы).\nДык вось мяне страшна ўражвае гэтая немагчымасьць і няўмеласьць абысьціся без затрыманьняў штораз, як бы акцыя ні праходзіла і колькі б чалавек ні было. І мэта зразумелая – прэвэнтыўна запужаць любых патэнцыйных удзельнікаў. Застаецца толькі дзякаваць, што апошнія дзьве акцыі хоць абышлося без судоў на наступны дзень.\nКіруючыя прынцыпы па свабодзе мірных сходаў БДІПЧ АБСЭ у разьдзеле “Ахова парадку падчас сходаў - агульныя прынцыпы належнай практыкі” (пп.149-170) утрымліваюць абагуленую практыку па прынцыпах паводзінаў супрацоўнікаў міліцыі пры выкананьні сваіх пазытыўных абавязкаў па ахове мірнага сходу, прыводжу некаторыя зь іх:\nПраваахоўныя органы павінны эфэктыўна ўзаемадзейнічаць з арганізатарамі сходаў;\nАпэрацыя па ахове парадку павінна праходзіць без «сюрпрызаў»;\nУ праваахоўных органаў павінна быць выразная структура камандаваньня;\nНеабходна, каб супрацоўнікаў паліцыі было лёгка адрозьніць (у тым ліку па асабістым апазнавальным знакам);\nНе варта заўсёды выкарыстоўваць паўнамоцтвы на ўмяшальніцтва ў правядзеньне сходу;\nРэакцыя праваахоўных органаў павінна быць прапарцыйнай;\nВарта ўсталяваць рэглямэнтаваны парадак дзеяньняў пры затрыманьні, вобшуку, заключэньні пад варту або арышце удзельнікаў сходу;\nСадзейнічаньне мірным сходам, якія праводзяцца з невыкананьнем устаноўленых законам папярэдніх умоў або са значнымі адхіленьнямі ад умоў, указаных у апавяшчэньні;\nНя варта абмяжоўваць правядзеньне фота- і відэаздымкаў супрацоўнікамі паліцыі і ўдзельнікамі сходу, але захоўваньне дадзеных можа парушаць права на недатыкальнасьць прыватнага жыцьця;\nРазбор дзеяньняў супрацоўнікаў праваахоўных органаў (асабліва пасьля сходаў з нестандартным разьвіцьцём падзей) павінен стаць агульнапрынятай практыкай.\n06.04.2015 Тэгі: сілавыя структуры, свабода мірных сходаў


26.11.2020 / 14:36\nУ Оршы — родным горадзе Уладзіміра Караткевіча — да 90-годдзя з дня яго нараджэння намалявалі мурал у гонар літаратара. Вялікі партрэт класіка ўпрыгожыў жылы дом на рагу вуліц Уладзіміра Караткевіча і Марата, піша Tut.by.\nУ эскізе выкарыстаны малюнкі Караткевіча і фрагменты яго рукапісаў. Аўтар графіці — аршанскі мастак Дзмітрый Талкачоў.\nМурал з’явіўся па ініцыятыве мецэната Андрэя Балабіна, які ў кастрычніку 2018 года набыў родны дом Уладзіміра Караткевіча ў Оршы і плануе ператварыць яго ў музей і цэнтр культуры.\nСцяна будынка, на якой намалявалі партрэт Караткевіча, выходзіць на вуліцу ў яго гонар і знаходзіцца за пару метраў ад дома, дзе нарадзіўся літаратар. Тут ён напісаў адзін з самых вядомых сваіх твораў — «Дзікае паляванне караля Стаха».


“СВАРКА ПАМІЖ ПУЦІНЫМ І ЛУКАШЭНКАМ – ТОЛЬКІ ПЫЛ У ВОЧЫ…”\nЗначную частку пошты апошніх тыдняў склалі лісты слухачоў, якія палічылі неабходным адклікнуцца на абмен узаемнымі папрокамі ды абвінавачаньнямі паміж Уладзімерам Пуціным і Аляксандрам Лукашэнкам. Аднак супярэчнасьці ды рознагалосьсі, пра якія апошнім часам так шмат гаварылася, ня ўсе нашыя слухачы лічаць сапраўднымі і вартымі ўвагі. Вось што напісаў з гэтай нагоды Мікалай Вязьмін зь Менску:\n“Нязгода, супярэчнасьці і ўзаемныя прэтэнзіі расейскага ды беларускага лідэраў – гэта толькі пыл у вочы. Насамрэч паміж цяперашнім беларускім кіраўніком і расейскімі прэзыдэнтамі (спачатку – Ельцыным, а цяпер – Пуціным) няма і ніколі не было прынцыповых рознагалосьсяў. Згадайце, як лёгка пасьля абраньня Лукашэнкі кіраўніцтва Расеі пачало аказваць яму ўсебаковую падтрымку. І пасьлядоўна працягвае гэта рабіць, нягледзячы на ўсе ягоныя экстравагантныя ўчынкі.\nТлумачыцца ўсё проста. Лукашэнка абяцае Расеі аддаць Беларусь – прытым абласьцямі, а гэта так патрэбна цяпер расейскаму кіраўніцтву.\nАпошні выпад Пуціна ў бок Лукашэнкі – насамрэч ні што іншае, як спроба сутыкнуць народы Беларусі і Расеі. Сапраўды, што ў гэтым выпадку можа падумаць звычайны расейскі абываталь? Хочаце, беларусы, карыстацца таннымі расейскімі нафтай і газам – дык уступайце ў Расейскую Федэрацыю. А не – дык гэць, купляйце па ўсясьветных коштах.\nУ канцавым выніку эканоміка Беларусі пры цяперашнім кіраўніцтве будзе паралізаваная, а самаабвешчаны прэзыдэнт як бы “вымушаны” зьвярнуцца да народу з прапановай ухваліць уваходжаньне Беларусі ў Расею і гэтым навекі адмовіцца ад сувэрэнітэту”.\nЗаканчвае свой ліст Мікалай Вязьмін зь Менску зваротам да кіраўнікоў беларускай апазыцыі:\n“Думайце, спадарства, перш чым тасаваць старую намэнклятурную калоду, час ад часу дастаючы зь яе загадзя пройгрышныя карты – то Домаша, то Чыгіра, то Марыніча, то яшчэ невядома каго... Можна было б і далей назіраць за вашай нягеглай гульнёй, ды вось часу засталося вельмі мала”.\nВашыя сьцьвярджэньні, спадар Вязьмін, выклікаюць шмат пытаньняў. Прыніжальную для Беларусі ідэю ўваходжаньня ў склад Расеі шасьцю абласьцямі Аляксандар Лукашэнка заўсёды адвяргаў і працягвае адвяргаць. Нават калі дапусьціць, што падобнае таемнае пагадненьне існуе, то дзеля ягонай рэалізацыі ў Лукашэнкі быў значна больш спрыяльны час, калі існавалі шанцы заняць месца аслабелага Ельцына. А што ён можа атрымаць ад такога гандлю цяпер, калі Расеяй кіруе малады і папулярны Пуцін?\nФэлікс Федаровіч з латвійскага Даўгаўпілсу піша:\n“Нядаўна чуў, як нейкая кабета, даючы інтэрвію вашаму журналісту, сказала, што Лукашэнка, маўляў, стараецца зрабіць для беларусаў усё, што можа, вось толькі многія яму замінаюць. Ваш журналіст пакінуў гэтыя словы без камэнтару. А шкада. Гэта вельмі важнае пытаньне: хто замінае “бацьку” павысіць жыцьцёвы ўзровень беларусаў? У ягоных жа руках уся ўлада, а кіруе ён краінай цэлых восем гадоў. А вынікаў няма. Што і было, тое развалілася”.\nДалей у лісьце спадар Федаровіч шукае адказ на свае пытаньні ў беларускай гісторыі. Ён, у прыватнасьці, зьвяртае ўвагу на тое, што на працягу многіх стагодзьдзяў беларусы шмат цярпелі ад рознага кшталту заваёўнікаў. І гэта, на ягоную думку, пакінула значны адбітак на характары беларусаў. Слухач піша:\n“Абыякавасьць нацыі, ейная пасіўнасьць, бязвольнасьць міжволі прымушаюць параўноўваць яе з асуджаным на сьмерць чалавекам, які моўчкі, паслухмяна ідзе на эшафот. А можа, калі яны ня могуць пастаяць за сябе, то гэтак ім і трэба – яны вартыя такога жыцьця. Але няўжо яны ніколі не апамятаюцца і не ўсьвядомяць сябе людзьмі?”\nНяма патрэбы, спадар Федаровіч, камэнтаваць кожную рэпліку суразмоўцы, нават калі мы зь ёй і не пагаджаемся. Тым больш, калі размова ідзе пра зьяву відавочную, пра якую мы часта распавядаем і якую часта аналізуем. Што да вашых агульных абвінавачаньняў на адрас усяе нацыі, то яны выглядаюць і несправядлівымі, і беспадстаўнымі. Гэтак сама можна абвінавачваць немцаў за прыход да ўлады Гітлера, ці гішпанцаў – за тое, што цярпелі Франка.\nЛіст ад Аляксандра Караўчанкава зь вёскі Старое Лядна Лепельскага раёну:\n“Пісаць вам мяне прымушае тое, што беларуская апазыцыя марнуе і не выкарыстоўвае падарункі лёсу. Чаго вартая адна толькі адмова расейскіх каналаў трансьляваць на Беларусь футбольны чэмпіянат сьвету. Калі б апазыцыя выкарыстала гэты выпадак – прыхільнікаў у яе стала б значна больш. Але шанец упушчаны.\nА гэты ўчынак расейцаў паказаў, якая будучыня нас чакае. Некаторыя цяпер кажуць: “Гэта не Расея, гэта Беларускае тэлебачаньне аскандалілася”. Але таму і аскандалілася, што паспадзявалася на саюзьніка, а ён узяў – ды і сёе-тое нам паказаў.\nПара, нарэшце, вызначыцца – ці мы ва ўсім разам, ці асобна. І хопіць дурыць людзям галовы гэтым мітычным саюзам. Як паказалі апошнія падзеі, ніякага саюзу няма, а ёсьць розныя інтарэсы, у тым ліку асабістыя. І з такім саюзьнікам нам не па дарозе”.\nСытуацыя вакол тэлетрансьляцыяў футбольнага чэмпіянату досыць відавочная. У кожнай тэлекампаніі – уласныя фінансавыя інтарэсы, і яна іх адстойвае, ня дужа зважаючы на лёзунгі палітыкаў. Тое, што беларускія заўзятары нейкі час былі пазбаўленыя рэпартажаў зь Японіі і Карэі – найперш вынік некампэтэнтнасьці мэнэджэраў Беларускага тэлебачаньня. Ня думаю, што беларуская апазыцыя на гэтай хвалі магла і павінна была распачынаць нейкую кампанію супраць расейскага кіраўніцтва за, так бы мовіць, “недружалюбны крок у дачыненьні да Беларусі”.\nМарэк Рэдзімскі з Гдыні, з Польшчы піша:\n“Пішу, пачуўшы ліст Ільлі Копыла, якому не падабаецца пераклад расейскіх тэкстаў на беларускую мову. У мяне зусім іншы погляд на гэтую справу. Як чую расейскую мову, то проста нічога не магу зразумець. І для мяне гэта вялікая праблема, калі гучыць нейкі расейскі тэкст безь перакладу.\nПрапанова спадара Копыла мяне трошкі знэрвавала. Спадзяюся, што вы ўсё ж ня надта часта будзеце пераходзіць на расейскую мову. Увогуле, расейскай мовы ў сьвеце, як і ў Беларусі, і так занадта многа.\nУ сапраўднасьці, беларуская Свабода – беларускамоўная станцыя, і такі ж павінен быць прынцып у яе перадачах. Яе слухаюць многія такія ж, як я, слухачы, якія не размаўляюць па-расейску. У гэтым выпадку пераклад з расейскай – выгода для нас. І вялікі дзякуй вам за гэта”.\nРазам зь лістом Марэк Радзімскі даслаў свой фотаздымак – як ён за сталом, прыхіліўшыся да прыймача, слухае Свабоду. У лісьце ён тлумачыць:\n“Слухаю Свабоду на дваццацігадовай старэнькай “Lenie” (гэта, відаць, польскі аналяг беларускага “Акіяна”). Калісьці, за камунай, няможна было слухаць Свабоду, але ўсе прыймачы мелі кароткія хвалі, а зараз слухаць можаш, але радыёпрыймачы кароткіх хваляў ня маюць. Вось такая сатыра: як няма старога радыё, то не патрэбная ніякая цэнзура: выбару не маеш ніякага”.\nТакі вось погляд на ўзьнятую Ільлём Копылам у мінулай перадачы праблему мовы беларускай Свабоды. І, відавочна, аргумэнты гэтай часткі нашай аўдыторыі мы таксама павінны і будзем улічваць.\nНа заканчэньне – ліст ад нашага даўняга слухача і аўтара, настаўніка-пенсіянера Алеся Ляскоўскага зь вёскі Сучакі Ваўкавыскага раёна:\n“Па-ранейшаму зь неаслабнай увагаю і зацікаўленьнем у абавязковым парадку кожны Божы дзень слухаю вашу заўсёды зьмястоўную і цікавую праграму. Пастаянна аналізую ды асэнсоўваю тыя падзеі, што ўжо адбыліся ды адбываюцца ў найноўшай гісторыі Беларусі. Фатальная, быццам наканаваная лёсам бяда Беларусі – на маю думку, у тым, што пасьля распаду Савецкага Саюзу яна была абраная расейскімі камуністамі стартавай пляцоўкай, зь якой у недалёкай персьпектыве меркавалася рэанімаваць былы СССР”.\nДалей спадар Алесь аналізуе апошняе дзесяцігодзьдзе ў беларускай гісторыі, у тым ліку выбары некалькіх апошніх гадоў, якія называе “гвалтам ды зьдзекам над самім паняцьцем выбараў”. А на заканчэньне робіць наступную выснову:\n“Як бы ні было, але на парозе той час, калі (раней ці пазьней) крытычная маса незадаволенасьці рэжымам перарасьце ў сацыяльны выбух, які пакладзе канец праўнаму бязьмежжу ды вакханаліі. Тым больш, што гэтаму спрыяюць падзеі вакол Беларусі – збліжэньне Расеі з ЗША і НАТО, раскол у шэрагах расейскіх камуністаў, круты паварот Украіны на Захад...\nКаб жа паскорыць прыход лепшых часоў на Беларусь, прагрэсіўным сілам нашага грамадства неабходная тэрміновая кансалідацыя і актыўнае гартаваньне ў сабе сілы духу ды цьвёрдай волі, бо толькі яны здольныя зьнішчыць рабскі страх”.\nДа вашых зусім слушных развагаў, спадар Алесь, дадам хіба толькі тое, што напісанае вамі пра гартаваньне духу ды цьвёрдай волі варта дапасаваць найперш ня столькі да палітычных партыяў ды згуртаваньняў, колькі да кожнай канкрэтнай асобы. Бо кансалідацыя партыяў – зьява ненадзейная і зусім неэфэктыўная, калі за гэтымі партыямі няма перакананых і мэтанакіраваных людзей.\nНа мінулым тыдні нам таксама даслалі лісты Эдуард Пашкевіч і Банель Эльяш зь Менску, Ніна Ярмалінская з Салігорску, Рэгіна Панкевіч з Ротэрдаму (з Галяндыі) і Ігар Жураўлёў з Іанавы (зь Літвы).


Sursum corda - Часопіс «Ave Maria»\n06.11.2014|№ 11 (236) 2014|Ірына Жарнасек\nЁн родам з Сардыніі (Італія). Разам з айцом Энрыке Порку ён ужо шмат гадоў нясе сваё адметнае служэнне ў Касцёле. Яны — місіянеры, служаць у Бразіліі, за плячыма абодвух — па 30 гадоў святарства. Абодва жывуць разам з беднякамі ў трушчобах Сан-Паўла і дзеляць з імі ўвесь цяжар іх нялёгкага жыцця. У 2000 годзе гэтыя адважныя святары заснавалі асацыяцыю «Запавет Міласэрнасці» («Alianca de Misericordia»), якая на гэты час дзейнічае ў 36-ці гарадах Бразіліі, а таксама ў Італіі, Партугаліі, Францыі, Бельгіі, Польшчы. Харызмаю гэтай супольнасці з’яўляецца праца з беднякамі і евангелізацыя.\nЛагічна падумаць, што калі шаноўны госць, які прадстаўляе сваю супольнасць у Беларусі, завітаў да нас, то хто мы для яго: беднякі альбо тыя, хто не ведае Евангелля? Кароткага позірку на людзей, якія сабраліся на рэкалекцыі ў мастоўскім касцёле, хапіла, каб упэўніцца, што на беднякоў мы не падобныя. Ну а што з Добрай Весткай? Калі айцец Антанэла запытаў, ці ўсе ўдзельнікі рэкалекцый прынеслі з сабой Біблію, рук паднялося не так і шмат. Тых жа рук, якія засведчылі, што не ўзялі з сабой Святога Пісання, было прыкметна больш.\n— Вось так і трымайце паднятыя рукі да заўтрашняга вечара, — пажартаваў айцец і дадаў. — Хрысціянін заўсёды павінен мець з сабой Біблію, а тым больш на рэкалекцыях.\nКалі ж ён заахвоціў весці запісы, каб потым аднавіць усё ў памяці, таксама не шмат людзей паслухаліся. Прызнацца, я хоць і мела з сабой Евангелле ды нататнік для запісаў, але захапіла не найлепшую самапіску. Адна добрая душа мела дзве дык падзялілася, але і гэта мала дапамагло, бо самапіска «капрызіла». Словам, мы з сяброўкай кінуліся ў перапынку шукаць кіёск «Саюздруку». Для тых, хто, магчыма, як і я, не захопіць на нейкія наступныя рэкалекцыі ў Мастах добрай самапіскі, падказка: у кіёску напрыканцы вуліцы Клары Цэткін вам ветліва прададуць найлепшую.\nДарэчы, мы чамусьці не сустрэлі нікога, хто б таксама шукаў, дзе набыць самапіску альбо сшытак. Затое, забягаючы наперад, заўважу: калі рэкалекцыяніст сказаў, што будзе асвячаць ваду, соль і алей, у бліжэйшых крамах можна было сустрэць людзей з бэйджыкамі на грудзях, што выдавала іх удзел у рэкалекцыях. Вынік майго, няхай сабе і павярхоўнага назірання, кажа сам за сябе: мы — тыя, каго трэба евангелізаваць, каму трэба чытаць, разважаць, жыць.\nНекалькі разоў услед за айцом Антанэла мы хорам паўтаралі гэтыя словы: «Чытаць. Разважаць. Жыць».\n— Кожную раніцу пачынайце дзень з Божага слова. Аддайце Пану Богу 15 хвілінаў, каб прачытаць Яго слова, паразважаць над ім, прыняць у сваё жыццё, — пераконваў нас рэкалекцыяніст. — І не проста разважайце, але прымайце яго як слова, звернутае канкрэтна да вас. На ваш сённяшні дзень! Падумайце, чым вы сёння адкажаце Богу на Яго слова. Не ганіцеся за грандыёзным ды велічным, уводзьце Божае слова ў вашу штодзённасць, туды, дзе вы жывяце, дзе працуеце. І потым увечары запішыце ў дзённіку, як вы пражылі дзень з Яго словам, што ўдалося, а што не.\nІ адразу ж мудрая жартоўная парада бацькам:\n— А вы, таты і мамы, калі ваш сын альбо дачка ўзяліся таксама весці свой дзённік, не падглядвайце ў яго. Бацькі часта любяць усё кантраляваць. Не заўсёды гэта добра. Прынамсі, у духоўных справах.\nІ зноў ды зноў папярэджвае: чытайце, насычайцеся, жывіце Божым словам. З дня ў дзень.\n— Не думай, што калі ты адзін раз прачытаў Біблію, то ўжо ведаеш Святое Пісанне. Чалавеку ўвогуле ўласціва бачыць павярхоўна, асабліва напачатку. Калі ж будзеш чытаць Божае слова штодня, то абавязкова настане час, калі яно пачне адкрывацца табе, зайграе, як каштоўны алмаз, сваімі шматлікімі гранямі.\nНа наступны дзень з раніцы рэкалекцыяніст зноў прымусіў нас хорам паўтарыць: чытаць, разважаць, жыць. А потым быў прыклад таго, як трэба ўзірацца, услухоўвацца ў Божае слова. Мы разам разважалі над эпізодам з Евангелля пра суцішэнне Езусам буры (Мк 4,35-41). Магу смела сведчыць пра тое, што ў выніку Божае слова сапраўды заззяла для мяне шматлікімі гранямі. Галоўнае правіла, якое заклікаў нас запамятаць айцец Антанэла, такое: калі Бог штосьці робіць у Бібліі, то Ён тым самым штосьці хоча нам сказаць, а калі штосьці кажа, то Ён адначасна і штосьці робіць, таму што Божае слова жывое, дзейснае. У Бога няма неістотных, выпадковых словаў, пустых абяцанняў.\nУ чаканні ацалення\nНе сакрэт, што многія з тых, хто прыходзяць, а то й прыязджаюць за няблізкі свет на падобныя рэкалекцыі, спадзяюцца атрымаць жаданае аздараўленне ад нейкіх хваробаў. Чуткі разлятаюцца хутчэй за часопісы, дык многія ўжо чулі, мабыць, пра цудоўныя аздараўленні ў Росі на мінулых рэкалекцыях, якія вёў ксёндз Башабора. Раней гэта здарылася на служэнні айца Джэймса Манджакала і на служэнні ксяндза Яна Рэчэка… То чым жа айцец Антанэла горшы?\nА ён раптам сказаў нібы ў адказ на такія спадзяванні:\n— Не крычы, не сумуй, не наракай на цяжкае жыццё, на сваю адзіноту, боль… Чаму Езус спакойна спіць у чаўне? Бо Ён аддаў сваё жыццё Айцу, даверыў яго. І таму не турбуецца. А ты? Ты хочаш пазнаць усю прыгажосць жыцця? Тады спачатку навучыся паміраць з Хрыстом на крыжы. І толькі пасля гэтага сапраўдная прыгажосць адкрыецца табе.\nМожна было б запярэчыць на гэта звыклым: «Лёгка казаць!», калі б не ўсведамленне таго, што гэты чалавек сам штодня бачыць агромністую бяду, хваробы, боль. І не толькі бачыць, але жыве сярод усяго гэтага.\nДарэчы, мая сяброўка чакала ад такога слыннага айца місіянера гісторый пра навяртанне, ацаленне, вызваленне, а ён увесь час гаварыў пра Бога. «І гэта цудоўна, — сцвердзіла мая маладзенькая сяброўка, — бо ён звяртае нашу ўвагу на самае галоўнае».\n— Самае цудоўнае ацаленне здарыцца з табой тады, калі ты зразумееш сэрцам, што павінен жыць у вечнасці. І таму ты мусіш зрабіць усё магчымае для гэтага, бо тваё імя запісана на Божых далонях…\nЦі бывае малітвы зашмат? Не, не бывае. Кожная канферэнцыя заканчвалася ёю, кожная святая Імша, адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту — таксама. Рэкалекцыяніст маліўся разам з намі, вучыў нас маліцца за іншых… Вучыў прабачаць… А падчас малітваў — я ні кроплі не сумняваюся ў гэтым — былі выпадкі аздараўлення ад фізічных і духоўных хваробаў. Пройдзе нейкі час, і хтосьці з тых, на каго асаблівым чынам узглянуў Пан Бог у тыя дні, таксама засведчыць сваё ацаленне.\nНа самым пачатку рэкалекцый наш шаноўны госць сказаў, што ён не хоча бачыць гэтыя два дні сумных твараў у касцёле. І ён зрабіў усё, каб смутку сярод нас не было.\nНіколі мне не даводзілася чуць столькі смеху ў касцёле, як на гэтых рэкалекцыях! Айцец Антанэла валодае цудоўным пачуццём гумару, непадробнай зычлівасцю да кожнага чалавека. Ён можа знайсці падыход і да старога, і да малога. І таму касцёл раз-пораз узрываўся добрым, лагодным смехам. Было адчуванне, што за гэтыя два дні мы неўпрыкмет становімся адной дружнай, зычлівай сям’ёй. Словам, добра нам тут быць! Але рэкалекцыяніст заяўляе раптам, што мы павінны евангелізаваць, а значыць: ідзіце ў свет…\nРабіце свой выбар!\nКожны дзень трэба рабіць свой выбар на карысць Хрыста — да гэтага заклікаў нас айцец Антанэла. Чытаць Божае слова, несці яго іншым праз свае ўчынкі, словы, вялікія і малыя справы — вось пакліканне сучаснага хрысціяніна.\n— Стварайце малыя групы і дзяліцеся ў іх Божым словам, — заахвочваў айцец.— Вучыцеся так жыць, і тады вы навучыцеся жыць паводле Божага Духа!\nНа заканчэнне рэкалекцый айцец Антанэла заахвоціў і святароў, і свецкіх прысвяціць гэты год Найсвяцейшаму Сэрцу Езуса і Маці Божай Фацімскай. Я зразумела, што ён, харызматык, меў нейкае адкрыццё на гэты конт. Айцец заклікаў усіх нас раз на месяц усю ноч адараваць Езуса ў Найсвяцейшым Сакрамэнце, наладжваць эўхарыстычныя працэсіі, прысвячаць усе свае асабістыя справы і справы народу, усяго свету Найсвяцейшаму Сэрцу Езуса.\n— Маці Божая раструшчыць галаву змею! — мы маем такое абяцанне, — урачыста казаў айцец Антанэла. — І станецца гэта ў гэтым рэгіёне свету. Адсюль — з Польшчы, Беларусі, Літвы — прыйдзе вялікая перамога над злом!\nФота аўтара і з сайта grupa12.pl.


«Я класны кіраўнік ў класе, дзе ўсе дзяўчаты». Гісторыя маладога хлопца, які кінуў працу ў сталіцы і вядзе ўрокі ў вясковай школе\n03.10.2021 / 12:47\nАляксею Таўстыку — 23. Год таму ён прамяняў працу менеджара на настаўніка ў вясковай школе. У вачах аднагодак так сабе выбар: замест кар'еры — паездкі ў маршрутцы і зварот «Аляксей Віктаравіч». А ён шчаслівы. Кожную раніцу надзявае касцюм і спяшаецца на ўрокі.\n«Казаў аднагрупнікам: будзеце настаўнікамі працаваць, а я ў пяць разоў больш за вас атрымліваць»\nАляксей родам з Пінска.\n«Я быў не самым лепшым вучнем у школе, — прызнаецца ён. — Займаўся футболам прафесійна, гуляў у малодшай групе гарадскога клуба «Волна», таму больш часу надзяляў спорту, чым вучобе. Але сярэдні бал быў дастаткова высокі — больш за 8. Я ў розных спаборніцтвах удзельнічаў і заўсёды ганарыўся, што адстойваю гонар школы. Адчуваў, што ўцягнуты ў жыццё горада. І мне падабалася гісторыя.\nКалі прыйшоў час паступаць, я ведаў, што хачу быць грамадскім дзеячам — працаваць у мясцовай ці заканадаўчай уладзе. Таму выбраў гістарычны факультэт — падумаў, гэта будзе выдатны старт».\nМожна было б вучыцца на бюджэце ў абласным горадзе і жыць у інтэрнаце. Але хлопец параіўся з бацькам і вырашыў ісці ў БДУ, няхай і на платнае — усё ж сталіца дае больш магчымасцяў.\nКаб хапала на жыццё, давялося шукаць працу. Спачатку Аляксей здымаўся ў масоўцы — хадзіў на розныя перадачы, фільмы. У сярэднім за адну змену (гэта ад 4 да 10 гадзін) атрымліваў 30 рублёў. Кажа, для студэнта было нядрэнна. Тым больш яго рэгулярна запрашалі. На здымкі хлопец ездзіў некалькі разоў на тыдзень пасля пар ці на выходных.\nА на другім курсе ўладкаваўся ў «Макдональдс».\n«Падумаў: гэта сур’ёзная міжнародная кампанія, пачну рабіць кар’еру там. Хадзіў на факультэце і казаў аднагрупнікам: будзеце настаўнікамі працаваць, а я ў «Макдональдсе» ў пяць разоў больш за вас атрымліваць», — смяецца.\nУсё змяніла педагагічная практыка на апошнім курсе.\n«Калі ішоў у школу, скептычна да гэтага ставіўся. Памятаю, званіў тату і казаў: навошта гэта мне, куча дакументаў. Але з першага дня (можа, школа добрая трапілася), як толькі пазнаёміўся з дырэктарам, зразумеў, што хачу быць звязаны са сферай адукацыі».\nЗакруцілася інакш. Аляксею прапанавалі павышэнне ў «Макдональдсе». Выбар быў такі — або ісці менеджарам (на высокі заробак і з абавязкамі памочніка дырэктара), або педагогам-арганізатарам у школу. Хлопец зрабіў стаўку на «Макдональдс».\n«Цэлы год працаваў менеджарам. Але думка пра школу не пакідала, і я паралельна шукаў у Мінску хоць палову стаўкі настаўнікам гісторыі, хоць некалькі гадзін, каб сумяшчаць.\nНават у гасцей рэстарана пытаўся пра вакансіі. Хадзіў у раённыя адміністрацыі. Але зразумела, сярод года, калі ўсе нагрузкі размеркаваны, складана знайсці працу.\nІ абсалютна выпадкова, калі чарговы раз убіў у пошук «праца настаўніка», мне выдала рэкламу праекта «Настаўнік для Беларусі». Я падаў анкету і прайшоў усе этапы адбору».\nПраграма «Настаўнік для Беларусі» набірае энтузіястаў, якія гатовы на два гады паехаць выкладаць у школы ў вёсках ці раённых гарадах. Удзельнікам дапамагаюць у арганізацыі ўрокаў, у дадатак да заробку выплочваюць стыпендыю — 250 рублёў. Аляксею перавучвацца ў магістратуры не давялося — яго адукацыя дазваляе выкладаць.\n«На дарогу траціў амаль чатыры гадзіны на дзень»\nХлопца адправілі ў школу ў аграгарадок Дворышча Дзяржынскага раёна. Гэта ў 12 кіламетрах ад Мінска. Праўда, дабірацца туды без машыны было няпроста.\n«Калі я жыў у Мінску, заўсёды стараўся шукаць жыллё каля метро — для мяне прынцыпова было як мага меней часу траціць на дарогу на вучобу і працу. А тут…\nУ 7.10 з Інстытута культуры адпраўлялася электрычка ў Дзяржынск. А 8-й прыязджала, і ў мяне было роўна 15 хвілін, каб ад чыгуначнай дабегчы да аўтастанцыі і перасесці на раённы аўтобус. Ён ішоў 50 хвілін. То-бок на дарогу траціў амаль чатыры гадзіны на дзень.\nПрактычна ўвесь навучальны год прайшоў так. Асабліва жудасна ўзімку было. Часам хацелася сказаць: «Я сёння на бальнічным», — і вярнуцца ў Мінск.\nЦяпер адрамантавалі мост, які звязвае Фаніпаль з іншай часткай раёна, і пусцілі маршрутку з метро «Пятроўшчына» проста да маёй вёскі. За 40 хвілін дабіраюся.\nАле ў доўгай дарозе быў і плюс. Я шмат гутарыў з людзьмі, траціў гэты час, каб падрыхтавацца да ўрокаў, абдумаць размову з адміністрацыяй», — дзеліцца Аляксей.\nЁн, дарэчы, шукаў жыллё ў вёсцы. Але ўсё занята маладымі спецыялістамі. У Дзяржынску для яго было дорага — 150 даляраў за кватэру. У сталіцы Аляксей здымае жыллё з сябрамі і плаціць у два разы менш.\nЗмяніць у 23 гады працу менеджара на настаўніка — не самы папулярны выбар.\n«Сябры пальцам у скроні круцілі, — усміхаецца хлопец. — Усе лічаць, што ў адукацыі мала атрымліваюць. Але я тады і цяпер перакананы — заробак залежыць ад цябе.\nЁсць настаўнікі, які адвялі пяць урокаў і пайшлі дадому. А ёсць іншыя — якія робяць праекты, паралельна рэпетытарствам займаюцца. У такіх у фінансавым плане ўсё добра. Я ведаў, што буду развівацца і пытанне з грашыма стаяць не будзе. І яно так і атрымалася.\nДзякуючы фінансавай падтрымцы нашай праграмы я не надта згубіў у грошах. Плюс у мяне поўная нагрузка — 35 гадзін».\n«Са мной ніхто не фліртаваў — я выставіў межы»\nУ школе Аляксей працуе год. Вядзе гісторыю і грамадазнаўства ва ўсіх класах — з 5 да 11. А яшчэ выкладае працоўнае навучанне ў хлопчыкаў.\n«Спачатку было вельмі цяжка. Калі маладога спецыяліста адпраўляюць у гарадскую школу, яму даюць умоўна паралель пятых класах — на тыдзень трэба падрыхтаваць два ўрокі. А мне — 23-24,\n— параўноўвае хлопец нагрузку. — Але ўсё лета я займаўся, прапрацоўваў кожны ўрок і падрыхтаваў планы-канспекты на год. Цяпер ёсць выразная карціна, што за чым даваць, таму лягчэй».\nЗ пяцікласнікамі, заўважае настаўнік, трэба быць больш строгім, з адзінаццацікласнікамі — больш сучасным. Трымаць субардынацыю з падлеткамі ён умее.\n«Я камунікую з многімі маладымі настаўнікамі і бачу, што яны не да канца разумеюць, куды ідуць. Лічу, настаўнік павінен падкрэсліваць свой статус знешне. Я прыхільнік дзелавога стылю адзення. Не абавязкова строгага — можна, напрыклад, пад касцюм і кашулю адзець кеды.\nСам заўсёды ў касцюмах хаджу — у мяне іх пяць (на кожны дзень тыдня), і 20 гальштукаў.\nЯ не крычу на дзяцей наогул. У сельскай школе вучняў няшмат, і з кожным можна наладзіць адносіны. Калі настаўніка паважаюць, ён як чалавек цікавы, яго будуць слухаць. Ці як мінімум не парушаць дысцыпліну.\nІмідж у сацыяльных сетках вельмі важны. Хлопцу-настаўніку, напрыклад, можа напісаць школьніца і пачаць фліртаваць. Трэба мець выразныя правілы камунікацыі з вучнямі — на якія тэмы можна гаварыць, на якія нельга. Я рэкамендую завесці дзве старонкі ў сацыяльных сетках — працоўную і асабістую, пажадана закрытую.\nСа мной ніхто не фліртаваў. Напэўна, таму, што я выставіў межы. Асабістых кантактаў не даваў (толькі тэлефон), не дапускаў размоў не па справе. Я, дарэчы, класны кіраўнік у 10 класе, дзе ўсе дзяўчаты».\nДа дзяцей хлопец звяртаецца на «вы» і заўсёды кажа «калі ласка». Іх напачатку гэта вельмі здзіўляла.\nАпроч Аляксея, у школе толькі два настаўнікі-мужчыны — па фізкультуры і фізіцы.\n«Зразумеў, што ўсе дзеці добрыя. Да іх проста трэба знайсці падыход»\nВарта прызнаць — гісторыю любяць не ўсе. У маладога выкладчыка ёсць прыём, як зацікавіць такіх вучняў.\n«Стараюся прапанаваць ім лёгкія заданні на выказванне свайго меркавання. Калі пару разоў даеш такую магчымасць дзецям, яны пачынаюць падцягвацца. Пасля ўжо з падручнікам папрацуюць, хатняе заданне зробяць».\n«А калі вучань выказвае меркаванне, якое не супадае з вашым, будзеце зніжаць адзнаку?» — пытаемся.\n«Наадварот — пастаўлю вышэй, калі ён аргументуе свой пункт гледжання. Я дзецям кажу, што няма няправільнага меркавання: гэта вашы думкі, не бойцеся выказвацца. Так, бывае нашы погляды разыходзяцца, асабліва са старэйшым класам — але гэта здорава. Стаўлю 10, калі вучань яшчэ спасылаецца на іншыя крыніцы — навінавую стужку, энцыклапедыю, іншы вучэбны дапаможнік».\nУ вольны час хлопец наведвае басейн і трэнажорную залу, ездзіць на веласіпедзе, гуляе ў шахматы. Ходзіць на спатканні з дзяўчынай.\nА што наконт амбіцый прабіцца ў чыноўнікі? Аляксей не выключае такі варыянт для сябе.\n«Мне падабаецца выкладаць. Падабаецца бюджэтная сфера, бо яна ўцягвае ў грамадскае жыццё. Каб цалкам прасвяціць сябе выкладанню — то не. Магчыма, паралельна гэтым займацца. Калі ў мяне будзе добрая праца, напрыклад, у выканаўчай уладзе і я не буду мець патрэбу ў грошах, я мог бы бясплатна весці ўрокі».\nАляксей падумвае пра кар'еру чыноўніка і ўдзельнічае ў розных афіцыйных мерапрыемствах\nСам ён за год працы ў школе таксама многаму навучыўся. Весці дыялог з кіраўніцтвам, правільна крытыкаваць, разбірацца ў юрыдычных момантах.\n«Зразумеў, што ўсе дзеці добрыя. Да іх проста трэба знайсці падыход. З калегамі я не пляткару пра вучняў і настаўнікаў.\nЯ ведаю ўсіх кіроўцаў маршрутак і аўтобусаў, якія мяне возяць, усіх дачнікаў, хто са мной ездзіць. У школу мяне падвозяць на папутках, калі аўтобус зломіцца. Раней я сігналіў, а цяпер людзі самі спыняюцца: «Аляксей Віктаравіч, вас падкінуць?»\nПраграма «Настаўнік для Беларусі» з 12 кастрычніка пачынае новы набор. Сачыць за навінамі ці падаць заяўку можна тут.\nNashaniva.com, фоты з асабістага архіву Аляксея


Калі праца для мужчын ўяўляе сабой спосаб дасягнення мэтаў у далёкім будучыні і задавальняе адвечную мужчынскую патрэба ў азарце, то мы, жанчыны, працуем зусім па іншых прычынах. Па-першае, праца дае нам сродкі для таго, каб забяспечыць сям'ю.\nПа-другое, праца дазваляе адчуваць сябе запатрабаванай і надае ўпэўненасці. А па-трэцяе, яна задавальняе нашу асноўную патрэба - у штодзённым эмацыйным зносінах. Мужчыны мала цікавяцца адносінамі з супрацоўнікамі - ім занадта важны вынік працы. І адносіны ў іх будуць складвацца толькі дзелавыя і прагматычныя.\nЖанчыны, наадварот, цэняць толькі сам працэс, а інтрыгі ў калектыве жанчын, якія іх звычайна суправаджаюць, дазваляюць ім ўзбагаціць эмоцыямі бедныя офісныя адносіны.\nАсцярожна, змеі! Ты нядаўна памяняла працу. Цябе сустрэў ветліва новы калектыў жанчын з незразумелымі асаблівасцямі. Усё ішло проста цудоўна, пакуль цябе не стала вылучаць начальніца. Спачатку яна хваліла цябе пры ўсіх, потым адправіла на навучальны семінар, а зараз наогул прадказвае цябе ў намеснікі. Усе калегі рэзка перасталі з табой мець зносіны, дробныя поскудзі і намовы сталі нормай, за спіной чуецца вечнае шушуканне.\nТваё жыццё ў гэтым калектыве жанчын з незразумелымі асаблівасцямі стала невыноснай, і ты сур'ёзна падумвае аб сыходзе. Чаму ж узнікаюць гэтыя парасткі нянавісці і ліхаслоўе, адкуль у грамадстве добрых і мілых дам з'яўляюцца шыпенне і яд? Па-першае, гэта так натуральна для калектыву жанчын - раўнаваць, зайздросціць, крыўдзіцца, злавацца. І, як палова больш эмацыйная і (прабачце, мужчыны) больш рашучая, мы прывыклі свае эмоцыі дэманстраваць. Да таго ж, самі ведаеце, якія нам даводзіцца вытрымліваць нагрузкі: праца, дом, дзеці, муж. Так што іншы раз - не крыўдуйце! Проста зрываемся. Па-другое, шмат што залежыць ад кіраўніка гэтага калектыву жанчын з незразумелымі асаблівасцямі - гэта вельмі важна для мікраклімату. Часта жанчыны маюць поспех у баях за лідэрства перад шефиней, у якой маюцца ў калектыве свае любімчыкі і ізгоі. Па-трэцяе, сітуацыя можа ўскладніцца з'яўленнем на гарызонце адзінага мужчыны, за ўвагу якога разгорнецца сапраўдная барацьба з пляценнем інтрыг і плёткамі. Па-чацвёртае, «змеі» заводзяцца ў калектывах жанчын, у якіх не ўсё ў парадку: ці то недастатковая загружанасць, ці то нізкая зарплата пры значных аб'ёмах работ, ці то нераўнамернае размеркаванне абавязкаў і да т.п. У нармальным калектыве жанчын, дзе працуе каманда прафесіяналаў з разумнай загружанасцю і адэкватнай заробкам, такое здараецца вельмі рэдка.\nТы працуеш у калектыве жанчын ўжо некалькі гадоў. Калектыў ваш маленькі і дружны, разам святкуеце дні нараджэння і святы, дарыце адзін аднаму маленькія сувеніры, вяртаючыся з адпачынку. Бываюць, вядома, дробныя канфлікты і недамоўкі, але звязаны яны з працай, а таму хутка вырашаюцца. Пасля працы вы часам заходзіце ў кафэ і за кубачкам кавы ўспамінаеце аб сварцы і смеяцеся над сабой. Можна сказаць, што вы сталі дружнай сям'ёй, што цябе заўсёды зразумеюць і падтрымаюць у цяжкую хвіліну. Значыць зайздрасць, канфлікты і плёткі не заўсёды атрыбут калектыву жанчын? Бывае і па-іншаму?\nІ гэта праўда - усё залежыць ад людзей, якія працуюць разам. А працаваць жанчыны здольныя з поўнай аддачай, ім лягчэй знайсці агульную мову і дамовіцца, яны больш камунікабельныя і ласкавы, чым мужчыны. Таму: Ты заўсёды можаш разлічваць на разуменне і спачуванне. Калі ў цябе здарыцца цяжкасць ці непрыемнасць, жанчыны суцешаць, дапамогуць і абавязкова ўвойдуць у становішча, калі трэба тэрмінова адлучыцца; Дзе яшчэ як не ў калектыве жанчын табе дадуць савет на любы выпадак (і без выпадку таксама). Чым лячыць гаймарыт? Ці як прыгатаваць салата? Якi садок лепшы? Ці дзе распродаж? Няма праблем! На любы пытанне знойдзецца адказ; Пасьля прыходу на працу, ты абавязкова даведаешся усе апошнія навіны і плёткі - дамы навін не прапускаюць. З жыцця зорак або суседняга аддзела - усё роўна. Ты заўсёды будзеш інфармацыйна «падкаваная». Ведаеш, пералічваць «плюсы» можна доўга, таму не губляй надзеі адшукаць свой калектыў жанчын, у якім працаваць табе будзе камфортна і лёгка.\nАле, зразумела, не варта грэбліва ставіцца да правіл паводзінаў «новенькай» ў калектыве, каб цябе не «з'елі» з самага пачатку. Помні, як бы ні ўсміхаліся табе паненкі, Будзь з імі асцярожнай і ідзі вось гэтых парадаў: Прыйдзі ў калектыў жанчын, агледзься. Займі назіральную пазіцыю і табе адразу стане зразумела, якія ў ім ёсць групоўкі і хто лідзіруе ў калектыве (дарэчы, не заўсёды гэта можа быць начальнік); Зразумела, што тут існуюць свае няпісаныя правілы і законы, якім ты (асабліва спачатку) абавязаная будзеш прытрымлівацца; Не губляй часу на пустыя размовы, старайся разабрацца са сваімі абавязкамі і атрымаць поспех у прафесіі. Больш слухай, а не кажы;\nПаспрабуй вырабіць прыемнае ўражанне на сваіх супрацоўніц: прымай удзел у калектыўных мерапрыемствах, унось лепту ў бытавыя абавязкі (мой агульную посуд ці палівай кветкі); Паступова ўсталёўвай кантакты рассказывай пра сябе трохі і толькі калі цябе пытаюцца. Не спяшайся збліжацца пакуль не адаптируешься. Залішняя адкрытасць, гэтак жа, як і замкнёнасць даюць падставу для плётак, а яны табе не патрэбныя. У любым выпадку, пройдзе нейкі час твайго знаходжання ў калектыве жанчын, і супрацоўніцы да цябе прывыкнуць. Тады ўжо не будуць так кідацца ў вочы твае недахопы і няўдачы, табе даруецца многае, калі ты проста будзеш пазітыўна настроеная на працу і дарэчнае ў офіснай абстаноўцы дазаванае зносіны. Вытворчыя канфлікты старайся адразу вырашаць у рабочым парадку, а міжасобасныя лепш і не пачынаць. А яшчэ бярыце на ўзбраенне дэвіз: «Хай на мне ўсё плёткі паміраюць!» І запомні галоўнае правіла: на працы трэба працаваць, а не займацца высвятленнем адносін.\nШто падарыць дзелавой жанчыне? Вельмі дарэчы, напрыклад, прыйдзецца стыльны дарожны набор з трох прадметаў або дарожныя дробязі: манікюрных набор у скураным футарале або набор скураных кашалькоў. Выдатна падыдзе для падарунку шаўковы хустку ад вядомага дызайнера. Актуальнымі застаюцца сувеніры ў этнічным стылі.\nМуж і калега ў адным твары. Сакрэты сумеснай працы\nЯк пазбегнуць канфліктных сітуацый на працы?\nЗорная хвароба ў калектыве\nБіржа працы: праца на хаце\nПасля выхаду з дэкрэтнага адпачынку\nЯк выйсці на працу пасля дэкрэтнага водпуску?\nМалінава-ружовы джын Рыкі\nПрымяненне эфірнага алею карыцы\nВіды сухіх сняданкаў\nПра ваду для піцця і яе ачыстцы\nКарысныя і шкодныя звычкі дзяцей\nЖаночая дзелавое адзенне для офіса\nМіфы і забабоны, звязаныя з целлюлітом\nЯк заснуць, калі не спіцца\nРэцэпты класічнага велікоднага куліча з фота пакрокава\nЧаго варта асцерагацца пры цяжарнасці\nРулет з вішнёвым джэмам\nЯк падрыхтавацца да вяселля нявесце?\nЗамкнёны і пануры дзіця\nСалата з ананасамі\nЛячэбныя і магічныя ўласцівасці азурита


Батэ - Шахцёр. Глоры мінус - Блог Шчырага заўзятара - Блоги - Tribuna.com\nБатэ - Шахцёр. Глоры мінус\nТеги болельщики Лига чемпионов БАТЭ Футбол\nЗа гадзіну да матчу на стадыённую паркоўку патрапіць было ўжо немагчыма - даішнік даваў ясна зразумець, што паркавацца трэба ў полі, ля стадыёна( пытанне застаецца адкрытым - за выхад у групу атрымалі больш за 10млн. еўра, а праблема як была з вясны, так і не вырашаецца, няўжо нельга зрабіць яшчэ адну паркоўку?!)\nДагляд гэтым разам быў самы лайтовы з усіх папярэдніх. Чарга ў 50 чалавек прайшла за хвілін 5-10. Калі я прайшоў праз турнікет - то адразу сустрэў нейкі разгублены і абыякавы позірк амапаўца - ён нібы казаў: Ну што ты да мяне прычапіўся, ладна, давай абшукаю. Абшлёпаў верхнюю частку цела і на маё пытанне:-Усё?, маўкліва кіўнуў галавой. За ўсю працэдуру не прамовіў ані слова.\nЗа некалькі хвілін да пачатку матча фанаты Батэ пачалі разгортваць свой шыкоўны перфоманс. Адзін з лепшых у сваёй гісторыі, але, на мой густ, перф з карабелямі ў мінулым сезоне быў ярчэйшы.\nФанаў было прыкладна столькі ж, колькі і на матчы з Атлетыкам. Яны актыўна падтрымлівалі каманду на працягу ўсёй гульні, нягледзячы на лік. Асабліва хачу адзначыць іх кліч-прывітанне Васе Вуткіну, які падтрымалі апладысментамі і астатнія трыбуны (дзіўна бачыць цэлы дзень твар гэтага персанажа на сайце. Калі нейкі чувак з вуліцы прыйдзе і насера вам пад дзвярыма, а потым будзе нешта казаць пра футбол, хай нават і справядлівыя рэчы, наўрадце вы яго будзеце ацэньваць па аналітыцы і ціснуць падабайкі).\nФанаў Шахцёра было каля 100 чалавек. Іх амаль што не было чуваць, толькі падчас святкавання галоў і напрыканцы другога тайма яны крычалі Шах-тер(кліч быў падтрыманы некаторым барысаўскіміі заўзятарамі).\nШто тычыцца астатніх трыбун - гледачоў было прыкладна на 1000-1500 чалавек болей, чым на мінулым лігачэмпіёнскім матчы. Практычна ўсе засталіся да канца першага тайма. Вось фота на момант 0-5.\nПадчас перапынку барысаўскія заўзятары так курылі, што пах адчуваўся і на саміх трыбунах, можна было назіраць нават дымавую завесу ў кутах паміж галоўнай і бакавой трыбунах (што вельмі непрыемна для некурачых). Заўзятары сыходзілі падчас усяго 2-га тайма, на канец гульні засталося сярэдняя колькасць гледачоў шэраговага матча чэмпіяната Беларусі.\nПасля фінальнага свістку футбалісты і трэнеры знайшлі ў сабе сілы падыйсці да фан-сектара і невялікім групам іншых заўзятараў, і папляскаць тым у далоні, выразіўшы тым самым падзяку за падтрымку і разуменне сітуацыі.\nP.S. За гісторыю сваіх паходаў на футбольныя стадыёны, я толькі аднойчы дазволіў сабе сыйсці з трыбун да заканчэння матчу - гэта быў паядынак паміж Батэ і маскоўскім Лакаматывам, які я пакінуў за хвілін 10 да свістку. Тады я быў яшчэ зусім падлеткам і памятаю толькі адно пачуццё - крыўду. Крыўдаваў на тое, што мае чаканні былі падманутыя. Учора ў мяне такіх пачуццяў не было. Было разуменне таго, што абарону ўскрываюць адным пасам, што Чэрнік не заўсёды дарэчы выбягае з варот, што няма нейкага натхнення, як у матчы з Атлетыкам. Адзінае - было крыўдна за тое, што нашыя не змагаліся да апошніх секундаў, каб забіць гол прэстыжу. Але, у сваю чаргу, ёсць вера ў тое, што яны здолеюць гэта зрабіць у Львове. Ёсць нават надзея на тое, што барысаўчане здолеюць адзюжаць Шахцёр. Думаю, у гэтым галоўная заслуга Батэ - гэта каманда прымушае верыць у тое, што магчыма ўсё.\nP.P.S. У сваю чаргу, хачу далучыцца да пятнічнага байкоту, пэўна, вырашальнага матчу чэмпіяната Беларусі. Ёсць магчымасць і збіраўся яго наведаць, але буду салідарны з іншымі заўзятарамі. Калі ёсць нейкая сіла, якая хоча знішчыць цікавасць да чэмпіяната - яна дзейнічае аптымальным чынам. Маю цвёрдую ўпэўненасць, што без футбольных заўзятараў і фанатаў у федэрацыі не будзе не толькі лішніх праблем, але і самой федэрацыі, у тым ліку тонне гэтых чыноўнікаў ад футбола прыйдзецца ісці на біржу труда (відаць, яны гэтага не разумеюць).


Дакрануцца да традыцый продкаў – NG-PRESS.BY\nЗахоўваць старадаўнія народныя промыслы і перадаваць мясцовыя традыцыі продкаў – задача, актуальная для сучаснай школы. У шосты школьны дзень навучэнцы 5-га класа Доцішскай сярэдняй школы Воранаўскага раёна мелі магчымасць прыадкрыць заслону даўніны і дакрануцца да традыцый нашых прашчураў. Вучні адправіліся на экскурсію ў пакой-музей “Тут Радзімы маёй пачатак” філіяла “Пагародзенскі цэнтр культуры і народнай творчасці”.\nУ музейным пакоі вучняў ветліва сустрэла экскурсавод А.А.Ладыш. Варта адзначыць, што Анжэла Аляксандраўна з’яўляецца пераемніцай традыцыйных ткацкіх тэхнік вырабу каляровых узорных посцілак і дываноў, вучаніцай народнага майстра Рэспублікі Беларусь С.В.Міхно.\nДзякуючы супрацоўнікам цэнтра культуры ў музеі пануе асаблівая атмасфера. Сам пакой умоўна падзелены на зоны і нагадвае інтэр’ер традыцыйнай сялянскай хаты. У гаспадарчым кутку на паліцах знаходзяцца прадметы сялянскага побыту: збаны, чыгуны, серп, рэшата, прасы, маслабойкі і інш. Пяцікласнікі змаглі не проста паслухаць пра прызначэнне гэтых прылад, але і паспрабавалі пры дапамозе рагача дастаць чыгун з печкі і “спячы” каравай.\nЗначнае месца ў музеі займаюць прадметы, звязаныя з жаночай працай, перш за ўсё – з прадзеннем і ткацтвам. Гэта прасніцы і калаўроты. Дзяўчынкі нашага класа з захапленнем назіралі за рухам нітак, націскаючы на прыводную педаль калаўрота. Асноўныя віды народных тканін, якія знаходзяцца ў пакоі-музеі – гэта ручнікі, абрусы, посцілкі і дываны. Таксама ў музеі прысутнічаюць розныя тыпы тканых ручнікоў, упрыгожаныя арнаментам і вышыўкай.\nАсаблівую цікавасць у юных гасцей выклікаў драўляны ткацкі станок – кросны. Анжаліка Аляксандраўна пазнаёміла з асноўнымі этапамі працэсу ткацтва ўзорных посцілак і дываноў: снаванне асновы, запраўка кроснаў і ткацтва вырабу. Адной з мастацкіх вартасцей традыцыі вырабу посцілак і дываноў Пагародна з’яўляецца выкарыстанне пяці ўзораўтвараючых тэхнік. Узорная паверхня посцілак і дываноў ствараецца за кошт выкарыстання такіх прыёмаў, як запраўка ў ніты і наяўнасць каляровага ўтка. Пяцікласнікі паспрабавалі сябе ў ткацкай справе і адзначылі, што гэта складаны і шматгранны працэс.\nЭкскурсія садзейнічала развіццю пазнавальнай цікавасці да захавання традыцый продкаў, выхаванню любові да сваёй малой радзімы.


Канвертаваць IOTAs (MIOTA) і Узбекскіх самоў (UZS) : Калькулятар абменнага курсу\nIOTA (MIOTA) і Узбекскіх самоў (UZS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта IOTA і Узбекскіх самоў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 травень 2021.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад IOTA. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Узбекскіх самоў валюты па змаўчанні. Націсніце на Узбекскіх самоў або IOTAs канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe IOTA гэта валюта, у ні ў адной краіне. Узбекскіх самоў гэта валюта, у Узбекістан (UZ, Узбекістан). Узбекскіх самоў таксама вядомы як Сума, сум, і Soom. Сімвал MIOTA можа быць запісаная MIOTA. Узбекскіх самоў дзеліцца на 100 tiyin (tien or tyn). Абменнага курсу the IOTA Апошняе абнаўленне 9 травень 2021 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу узбекскіх самоў Апошняе абнаўленне 9 травень 2021 ад Yahoo Finance. MIOTA каэфіцыент мае 15 ўважаецца лічбаў. UZS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Маці Жызнеўскага: «Муж доўга плакаў. А потым сказаў, што паедзе на Майдан, абліе сябе бензінам і падпаліць»\nНіна Жызнеўская распавяла, як невядомыя паглуміліся над магілай сына.\nНевядомыя выдрапалі слова «Здраднік» на помніку Міхаіла Жызнеўскага, забітага ў студзені 2014 года ў Кіеве падчас акцыі пратэсту на Майдане.\n«Помнік Міхаілу на ягонай магіле ў вёсцы Сцяг Працы каля Гомля паставілі летам гэтага года. Зрабілі яго вялікім і прыгожым. Частку сродкаў перадалі валанцёры. Астатнія пазычылі і да гэтага часу аддаем даўгі. Помнік адразу ж застрахавалі, бо чакалі правакацыяў», – рапавяла gazeta.ua кабета.\n1 кастрычніка Ніне Жызнеўскай патэлефанаваў журналіст і паведаміў, што напісаў заяву ў міліцыю ў сувязі з тым, што на помніку вялікімі літарамі надрапана слова «Здраднік».\n«Адразу ж паехалі з мужам на магілу. Абодва расплакаліся. Надпіс быў на палову помніка. Выклікалі міліцыю і напісалі заяву. Міліцыянты сказалі: могілкі ціхія, спакойныя. Дзе тут каго шукаць? Яны не збіраюцца расследаваць гэтай справы. І так ведаюць, хто гэта робіць. Я таксама здагадваюся, але не магу назваць імя, у мяне няма доказаў», – сказала Ніна Васільеўна.\nЖанчына прызналася, што, калі яе муж чарговы раз убачыў сапсаванае вандаламі надмагілле сына, яму стала вельмі дрэнна.\n«Доўга плакаў. А потым сказаў, што паедзе на Майдан, абліе сябе бензінам і падпаліць. Можа, так на ягоны пратэст хтосьці адрэагуе», – распавяла маці Жызнеўскага.\n«Пасля смерці сына мы сталі ізгоямі ў Беларусі. У Гомлі не магу спакойна выйсці на вуліцу. У мінулым годзе дачку Наташу адлічылі з Гомельскага ўніверсітэту імя Францыска Скарыны. Выкладчыца, былая камсамолка, Наташы сказала: Твой брат – бандыт і нацыст, ён за грошы стаяў на Майдане. Адмовілася прымаць дыпломную працу, таму што ёй нібыта не падабаецца назва. Пасля ўмяшання журналістаў Наташу ўсё ж такі аднавілі. А тая выкладчыца пайшла на пенсію», – працягвае маці Жызнеўскага. – Перад смерцю хачу, каб Мішу прызналі Героем. Тады буду ведаць, што ягоная магіла – пад абаронай Украіны. Вельмі баюся, што памру і не паспею гэтага зрабіць», – сказала Ніна Жызнеўская.\nТэгі: Majdan, Міхаіл Жызнеўскі


Эстафета знаўцаў | Партфолiа\nДыдактычныя гульні на ўроках беларускай мовы\nПрактыка паказвае, што выкарыстанне дыдактычных гульняў садзейнічае развіццю лексічнага складу мовы малодшага школьніка. У адукацыйным працэсе дыдактычныя гульні выкарыстоўваюцца ў якасці самастойнага метаду навучання пры засваенні пэўнай вучэбнай тэмы, элемента іншага метаду навучання, формы правядзення вучэбнага занятку цалкам або яго частак.\nВыкарыстанне дыдактычных гульняў на вучэбных занятках адбываецца па асноўных напрамках:\n— мэта перад навучэнцамі ставіцца ў форме гульнявой задачы;\n— вучэбная дзейнасць падпарадкоўваецца правілам гульні;\n— вучэбны матэрыял выкарыстоўваецца ў якасці сродку гульні;\n— у вучэбную дзейнасць уводзіцца элемент спаборніцтва, які пераводзіць дыдактычную задачу ў гульнявую.\nІмкнуся стварыць на ўроку такую сітуацыю, якая б дазволіла кожнаму дзіцяці праявіць сябе, зрабіць сур’ёзную працу займальнай і пазнавальнай. З вялікім поспехам праходзяць такія дыдактычныя гульні, як “Пагавары з іншапланецянінам”, “Цягнік”.\nГульня “Пагавары з іншапланецянінам”\nМэта: вучыць устанаўліваць значэнне слова, фарміраваць асэнсаванае ўспрыманне беларускай мовы.\nПравілы: растлумач слова так даступна, каб зразумеў іншапланецянін, які ніколі не бачыў гэтага прадмета ці з’явы.\nМэта: замацоўваць (абагульняць) вывучаны матэрыял.\nАбсталяванне: выявы цягнікоў з назвамі вывучаных тэм, картачкі ў выглядзе вагончыкаў з заданнямі на вызначаныя тэмы.\nПравілы: кожны вучань атрымлівае картачку з заданнем. У розных месцах дошкі прымацаваны “вагончыкі” з назвамі тэм. Пасля выканання задання дзеці ўтвараюць “цягнікі”, выбраўшы той, тэма якога суадносіцца з выкананымі імі заданнямі. Аб’яднаўшыся ў групы, вучні рыхтуюць паведамленне па ўказанай тэме.\nГульні выкарыстоўваюцца на працягу ўсяго перыяду навучання, паколькі іх змест можа мець варыяцыі на аснове рознага вучэбнага матэрыялу. У правядзенні дыдактычных гульняў існуе вялікі патэнцыял для міжпрадметных сувязей, адаптацыі зместу ўрока да рэчаіснасці. Яны эфектыўна суадносяцца з індывідуальнай, групавой і франтальнай формамі арганізацыі ўрокаў. Прычым адна і тая ж гульня можа падыходзіць да любога віду дзейнасці. Прыкладам могуць служыць гульні “Эстафетнае кола”, “Алігарх”, “Шпаргалка”.\nГульня “Алігарх” (гл. схему).\nМэта: фарміраваць веды, уменні і навыкі па пэўнай тэме (у залежнасці ад вучэбнага матэрыялу, які выкарыстоўваецца ў гульні).\nАбсталяванне: заданні рознай цяжкасці, гульнявыя грошы.\nПравілы: на наборным палатне выстаўлены каляровыя канверты, на якіх указаны кошт заданняў. Клас дзеліцца на каманды. Кожная атрымлівае заданне (заданні могуць быць дыферэнцыраванымі). Перамагае тая каманда, якая заробіць больш грошай.\nАбсталяванне: аркушы паперы аднолькавага фармату, падручнік.\nПравілы: у гульні ўдзельнічае ўвесь клас. Вучням прапануецца скласці шпаргалку па вывучаных раней тэмах. Яна павінна быць мінімальнай па аб’ёме і максімальнай па інфармацыі, каб зразумець яе мог любы, каму яна пападзе ў рукі. Пры складанні шпаргалак дазваляецца карыстацца падручнікам. Пасля выканання задання вучні садзяцца ў круг і па сігнале настаўніка перадаюць зробленыя шпаргалкі з рук у рукі. Па сігнале “стоп” перадача шпаргалак заканчваецца. Выбраны вучань адкрывае шпаргалку, якая аказваецца ў яго і пераказвае зашыфраваны ў ёй вучэбны матэрыял.\nПры вывучэнні раздзела вучэбнай праграмы “Часціны мовы” ў 4 класе часта праводжу ўрокі ў форме гульні-падарожжа. Займальна, з захапленнем дзеці спасцігаюць граматычныя прыметы назоўніка, прыметніка, дзеяслова. Маршрут падарожжа адзначаны на контурных картах-блоках, якія раздаюцца вучням. У ходзе “вандровак” дзеці зафарбоўваюць на картах тыя мясціны, якія наведалі падчас урока. У выніку ў вучняў застаюцца маляўнічыя карты — своеасаблівыя апорныя схемы па тэмах. Яны ў далейшым дапамогуць арганізаваць работу па замацаванні і паўтарэнні пройдзенага матэрыялу.\nПры вывучэнні назоўніка дзецям прапануецца адправіцца ў падарожжа па дзівоснай краіне Назовіі, у якой жывуць не людзі, а словы-прадметы. З выкарыстаннем карты-блока праводзяцца гульні “Адвядзі слова дадому”, “Знайдзі суседзяў” (групы назоўнікаў у пэўным склоне), “Пераезд” (назоўнік мяняе склон і “засяляецца” ў новую хатку). Вывучэнне раздзела “Прыметнік” прадстаўляецца ў выглядзе займальна-даследчага дэтэктыву “У пошуках Прыметніка”. Пры распрацоўцы карты-блока да раздзела “Дзеяслоў” слова “дзеяслоў” расшыфравана як “Дзівосная зямля бЕларуская — Яснае Сонца, Ласкавы пОдых вятроЎ”. Зроблена гэта невыпадкова. На ўроках плануецца не толькі сфарміраваць у вучняў пэўныя граматычныя паняцці, але і праз мастацкае слова пазнаёміць з дзівосамі і прыгажосцю роднай Беларусі, яе краявідамі і прасторамі.\nВывучэнне тэмы “Склад слова” праводжу з выкарыстаннем дыдактычных гульняў “Лішняе слова” (вучні знаходзяць лішняе слова, аднакаранёвыя словы разбіраюць па саставе), “Аўкцыён” (падбор як мага больш аднакаранёвых слоў), “Збяры слова”, “Пераўтварэнні слоў” (утварэнне новых слоў з прапанаваных частак). Яны даюць магчымасць пазнаёміць дзяцей з напісаннямі, заснаванымі на марфалагічным прынцыпе правапісу.\nСвоечасовая і свядомая работа вучняў па выпраўленні сваіх памылак — найважнейшая ўмова забеспячэння іх арфаграфічнай пісьменнасці на будучыню. Сістэматычная і мэтанакіраваная работа над памылкамі развівае ў вучняў арфаграфічную пільнасць, адказныя адносіны да пісьма, імкненне афармляць свае думкі пісьменна. Гульнявыя формы ў гэтым напрамку работы пабуджаюць дзяцей працаваць актыўна і плённа. Так, суадносіць гукі і літары дапамагае дыдактычная гульня з выкарыстаннем “Гукавічкоў” (дзеці маюць магчымасць праз гульню рабіць фанетычны разбор, падзяляць вымаўленне слова на гукі, а надрукаванае — на літары, параўноўваць асабістае вымаўленне слова з яго напісаннем). Для запамінання графічнага складу слова, яго вобраза выкарыстоўваецца прыём пісьма “чароўнай вадзічкай”, каляровай крэйдай, магнітнымі літаркамі на дошцы. Праз гульнявое спаборніцтва “Хто хутчэй?” адшукваецца ў арфаграфічным слоўніку і запісваецца пэўнае слова. Эфектыўнымі пры рабоце над памылкамі будуць дыдактычныя гульні “Бюро знаходак”, “Фатографы”.\nГульня “Бюро знаходак” (“Рэдактары”)\nМэта: фарміраваць арфаграфічную пільнасць.\nАбсталяванне: літары і знакі прыпынку на магнітных картках.\nПравілы: на дошцы запісаны словы (тэкст) з прапушчанымі арфаграмамі (знакамі прыпынку). Дзеці чытаюць словы (тэкст), знаходзяць у “бюро знаходак” патрэбныя літары (знакі прыпынку) і ўстаўляюць іх на прапушчанае месца, тлумачаць свой выбар.\nМэта: замацоўваць вывучаны матэрыял, развіваць увагу.\nПравілы: на дошцы запісаны словы з памылкамі. Неабходна запомніць варыянт напісання, запісаць словы, выправіўшы памылку, і растлумачыць магчымую прычыну яе ўзнікнення.\nВучыць устанаўліваць значэнне слова, фарміраваць асэнсаванае ўспрыманне беларускай мовы дапамагае дыдактычная гульня “Складальнікі слоўніка”. Для замацавання вывучанага матэрыялу, абагульнення ведаў выкарыстоўваю гульні “Каляровыя сцяжынкі”, “Цягнік”, “Ключавыя словы”.\nГульня “Каляровыя сцяжынкі”\nМэта: замацоўваць вывучаны матэрыял, вучыць абагульняць веды.\nАбсталяванне: карткі рознага колеру з заданнямі на вывучаныя тэмы (заданні па адной тэме змешчаны на картках аднолькавага колеру).\nПравілы: вучні, якія дастаюць са скрыначкі карткі аднолькавага колеру, збіраюцца ў адну групу. Удзельнікам групы неабходна сістэматызаваць усю атрыманую на картках інфармацыю, вызначыць тэму або расказаць правіла.\nВажную ролю ў адукацыйным працэсе адыгрывае самастойная работа. Для яе падбіраецца матэрыял, які не ўключае ў сябе зусім новыя і складаныя правілы. Віды кантролю розныя. Пры рабоце над слоўнікавымі словамі прапаную вучням адправіцца ў “Плаванне пад ветразем”. У словы ўстаўляюцца прапушчаныя літары на асобных лістках. Пры праверцы на месцы памылкі з’яўляецца “дзірка ў ветразі”. Дзеці імкнуцца не пашкодзіць свой “ветразь” і для гэтага запамінаюць напісанне слоўнікавых слоў. Сярод агульнавучэбных навыкаў і ўменняў асобае месца займаюць уменні кантролю і ацэнкі сваёй дзейнасці і дзейнасці сваіх таварышаў. Гэтыя ўменні фарміруюцца пры выкарыстанні дыдактычнай гульні “Эстафета знаўцаў” і могуць рэалізоўвацца ў групавой рабоце і ў парах.\nГульня “Эстафета знаўцаў”\nАбсталяванне: маршрутныя лісты, карткі з заданнямі.\nПравілы: вучні размеркаваны па групах. Парты, на якіх стаяць таблічкі з назвай пункта, расставіць у чатыры куты класа. Кіраўнік групы выбірае маршрутны ліст з інструкцыяй да заданняў. Выканаўшы заданні, дзеці астаўляюць іх на партах для другой групы і пераходзяць да наступнай парты. Аднак перад пачаткам выканання новага задання праводзіцца ўзаемаправерка. Калі група гатова перайсці да наступнай парты, а там яшчэ працуюць вучні другой групы, “перадавікі” выконваюць дадатковае заданне, якое атрымліваюць разам з маршрутным лістом. Перамагае тая група, у якой будзе найменш памылак, а таксама выканана дадатковае заданне.\nАсаблівую цікавасць у вучняў выклікаюць сюжэтныя гульні. Яны не патрабуюць асаблівай падрыхтоўкі, трэба толькі прадумаць ход такіх гульняў. Сюжэтныя гульні праводзяцца на працягу ўсяго вучэбнага дня, падпарадкоўваючы работу адзінай мэце. Тэматыка такіх гульняў разнастайная: “У свеце казак”, “Падарожжа ў горад Адгадайск”. Малодшыя школьнікі актыўна ўдзельнічаюць у ролевых гульнях, спектаклях, уроках-віктарынах, уроках-падарожжах, уроках-аўкцыёнах, але гульня на ўроку не з’яўляецца самамэтай, арганізуецца не дзеля забавы, а заўсёды падпарадкоўваецца рашэнню адукацыйных задач.\nЯкое месца павінна займаць гульня на ўроку? Вядома, не можа быць канкрэтнага адказу на гэтае пытанне. Галоўнае, каб гульня дапамагала дасягнуць вучэбнай і выхаваўчай мэт. Колькасць дыдактычных гульняў на ўроку павінна быць разумнай. У пачатку ўрока гульня павінна дапамагчы зацікавіць, арганізаваць вучняў, у сярэдзіне — дапамагчы засвоіць вучэбны матэрыял, а напрыканцы яна можа насіць пошукавы характар. Але на любым этапе гульня павінна быць цікавай, даступнай, спрыяць уключэнню розных відаў дзейнасці вучняў.\nДзякуючы выкарыстанню дыдактычных гульняў, мова вучняў стала больш дасканалай, значна пашырыўся слоўнікавы запас вучняў, дзеці навучыліся выказваць свае думкі на роднай мове, размяжоўваць беларускую і рускую мову, павысіліся іх творчыя здольнасці.\nЮрацішкаўскага ясляў-сада — сярэдняй школы Іўеўскага раёна.\nбеларуская мова урок Юрцішкаўскі яслі-сад — сярэдняя школа\nЗ тегами: беларуская мова урок Юрцішкаўскі яслі-сад — сярэдняя школа\nПапярэдняя: Арганізацыя ўзаемаабмену заданнямі на ўроках матэматыкі ва ўмовах стратавай дыферэнцыяцыі\nНаступная: Лесвіца поспеху і зацікаўленасці


Пад градам галоў — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n09.10.2015 09.10.2015 Admin673Комментарии on Пад градам галоў\nДля аматара футбола сапраўднае свята – перамога ягонай любімай каманды. Агульнанацыянальным здабыткам стаў поспех барысаўскага БАТЭ ў турніры Лігі чэмпіёнаў – спаборніцтве лепшых камандаў Еўропы. У супрацьстаянні з італьянскай «Рома» нашы ўзялі верх з лікам 3:2. Яшчэ раз даказалі беларускія футбалісты, што на роўных могуць змагацца з прызнанымі лідарамі еўрапейскага футбола.\nПерамогу разам з сябрамі па камандзе святкаваў паўабаронца БАТЭ, а не так даўно член стаўбцоўскай каманды «Нёман-Агра» Аляксандр Карніцкі. Відаць, і ён сочыць за турнірным шляхам сваіх землякоў. А чым яны радуюць?\nПасля некалькіх паражэнняў запар, у дваццаць першым туры нашы нёманцы здзівілі не так перамогай над ФК «Валько», як агульным лікам сустрэчы – 9:5. Падобны вынік нават у хакеі рэдкі. Выходзіць, што праз кожныя шэсць-сем мінут варатарам то адной, то другой каманды даводзілася даставаць з сеткі мячы. Тут ужо гледачам не было калі сумаваць. Толькі любуйся галамі на розны капыл. Зразумела, перыядычнасць выніковых атак была неаднолькавай. Лік адкрылі госці, нашы хутка яго зраўнялі, потым зноў прапусцілі, устанавілі раўнавагу – 2:2. А далей пайшло – чатыры галы запар, і лік ужо 6:2 на карысць стаўбчан. Перавага ў чатыры мячы нёманцаў захавалася да канца гульні, але канчатковы вынік стаў ужо 9:5.\nПерамагаем тады, калі забіваем галоў больш, чым сапернік, і ўзнагародай становяцца тры ачкі – такая простая арыфметыка футбола. Такім чынам, на рахунку «Нёмана-Агра» цяпер 30 ачкоў, столькі ж у «Забудовы-Буд» і «Віліі». 28 ачкоў у каманды «СМІ аўтатранс» са Смалявіцкага раёна, куды і накіроўвае цяпер стаўбчан каляндар спаборніцтваў. Такія, выходзіць, у нашых ігракоў сапернікі ў барацьбе за месцы з шостага па дзясятае.\nА ўжо чацвёртае-пятае месцы, дзе назапашваюць сілы для скачка на п’едэстал дзяржынскія ФК «Валько» і «Лівадзія-Юні», прама скажам, наўрад ці дасягальныя. Апярэджваюць яны стаўбчан за пяць тураў да завяршэння адпаведна на 9 і 8 ачкоў. У «Коласа» 45 ачкоў, у «ДЮСШ-4» – 43, у ФК «Старыя Дарогі» – 40. Гэта ўсе прэтэндэнты на званне чэмпіёна-2015 і прызоў першынства Міншчыны.\nІ што цяпер нашым? Гуляць у футбол, імкнуцца да перамогі ў кожным матчы, дапамагаць набываць вопыт маладзейшым. А трывалая аснова для далейшага рыўка, больш паспяховага наступнага сезона ёсць. Чатыры мячы ў вароты сапернікаў у згаданай сустрэчы правёў Дзмітрый Даўбейка, на рахунку якога ўсяго 22 галы за сезон – лепшы вынік у спаборніцтве бамбардзіраў. Трыма галамі адзначыўся таксама ўмелы наш нападаючы Аляксей Рудзянок. Умеюць нашы гуляць прыгожа, толькі б гэта стала стабільнай рысай, а не чаргавалася з бязвольнымі паражэннямі.\nНЕ БЕГАМ АДЗІНЫМ\nПрыемная традыцыя: юныя лёгкаатлеты Стаўбцоўшчыны вяртаюцца са спаборніцтваў з прызавымі ўзнагародамі. Ураджайным для нас стала і першынство вобласці, якое праходзіла ў Мінску. Бегавая дыстанцыя ў 1000 метраў пераможна пакарылася Аляксею Вяршыніну. Адметна, што вышэйшую прыступку п’едэстала гонару заняў вучань сельскай сэрэдняй школы – Вішнявецкай. Навучэнка гімназіі № 1 г. Стоўбцы Ксенія Гацура таксама апраўдала свой аўтарытэт здольнай спартсменкі. У сярэдняй узроставай групе ўдзельнікаў (2000-2001 г. н.) яна заняла другое месца на дыстанцыі 600 метраў. У малодшай групе, дзе спаборнічалі дванаццаці-трынаццацігадовыя спартсмены, не было роўных у бегу на 60 і 300 метраў Данілу Нашчынцу. Вучань стаўбцоўскай гімназіі дабавіў да свайго «паслужнога спіса» яшчэ дзве вышэйшыя адзнакі. На кіламетровай дыстанцыі трэцяе прызавое месца ў Аляксея Нятрэбы, які займаецца ў СШ № 3 г. Стоўбцы.\nНаладзіць трэніровачны працэс па бегу, відаць, прасцей, чым навучыць дзяцей, спартыўным тэрмінам, тэхнічным відам лёгкаатлетычнай праграмы. Стаўбчане пакуль могуць толькі зайздросціць магчымасцям спартыўных школ гарадоў, дзе ёсць і абсталяваныя сектары, і спецыялізаваныя групы з вопытнымі трэнерамі. Таму энтузіязм нашых настаўнікаў, сярод якіх у ліку першых варта назваць Анатолія Турчановіча, заслугоўвае пахвалы. Сведчаннем эфектыўнасці работы з’яўляюцца перамогі і на гэтым першынстве вобласці.\nСтаніслаў Баханкоў паказаў лепшы вынік у кіданні молата і стаў другім у штурханні ядра. Далей паляцела толькі ядро ад Паўла Грыгаровіча, у якога яшчэ і другі вынік у кіданні кап’я. Усе яны займаюцца ў трэцяй школе горада, якая справядліва лічыцца ў нас спартыўнай.


ББК-Сучжоу Sohologistics да. ЛТД.\nГалоўная>нашы паслугі>Лагістыка праекта>BBK\nПеравальны кантэйнер для навалаў, які называецца кантэйнерам BB (АДНІМ І БОЛЬШ ПАКЛАДЫ КАМАНІЦЫ) - гэта спецыяльны метад транспарціроўкі паміж OOG і ёмістасцю.\nКалі цяжкі і перавышаны памер грузу змешчаны ў кантэйнер з адзіным каркасам, калі пункт ўздыму быў заблакіраваны альбо наяўнасць тавару па-за межы вышыні ўздыму порта, перавышэнне вагі больш за максімальную нагрузку аднаго кантэйнера OOG, мы будзем прыняць гэты метад.\nНапрыклад, калі грузавы транспарт перавышае 4.5 м, а даўжыня 11.8 м, а вага перавышае максімальную нагрузку на асобны OOG або каркасны кантэйнер, таму звычайна кошт падвешвання будзе вельмі дарагім. Аднак Sohologistics аддае перавагу выкарыстоўваць BBK, таму вельмі часта выкарыстоўваецца шэраг плоскіх скрынак, аб'яднаных у вялікую "паддон", і падобныя супер вялікія прывязаныя да гэтай "паддоны".\nПадрабязны працэс працы BBK:\nПа-першае, адпраўце пусты роўны кантэйнер на прычал. Далей дамоўляйцеся пра тое, каб пасля дастаўкі паведамляць пра кіраванне тэрмінала, а потым непасрэдна адпраўляйце на прычальны кран (каля суднаў). І пасля таго, як усе грузавыя кантэйнеры агульнага карыстання будуць гатовыя на борце, пад'ёмныя краны пачынаюць падымаць усе пустыя плоскія кантэйнеры на борт і робяць гэтыя кантэйнеры тратуарнымі і, нарэшце, кладуць груз на вялікія паддоны. Гэтыя віды грузаў звычайна размяшчаюцца на самай верхняй палубе і больш нельга дадаць кантэйнераў.\nКрок 1: Падніміце пусты плоскі кантэйнер на борце (максімум 4 * 40'FR за адзін раз)\nКрок 2. Цяжкія грузавыя аўтамабілі прыбылі на прычал і чакалі ўздыму\nКрок 3: Пад'ём цяжкіх грузаў на борт\nКрок 4: Падрыхтоўка да прывязкі і армавання на борце\nКрок 5. Адлюстраванне дэталяў армавання\nЯкія перавагі BBK?\nBBK ажыццяўляецца кантэйнернымі лайнерамі, якія ахопліваюць большасць асноўных сусветных марскіх партоў. Графік плавання і час дастаўкі адносна фіксаваны, а ўзровень пашкоджанняў адносна нізкі.\nЯкія ўмовы перавозкі BBK?\nBBK прымае ўмовы «з падключэння», гэта значыць, што перавозчык нясе адказнасць за грузавыя перавозкі ў перыяд ад пагрузкі да выгрузкі. Для далейшага тлумачэння, ён канкрэтна ставіцца да перыяду ад падключэння грузаў на кранах да выгрузкі кранаў кранаў. Ён выкарыстоўваецца ў bb CARGO, што азначае, што суднаўладальнік нясе адказнасць за ўздым і завязку судоў у порце пагрузкі і разгрузкі ў порце прызначэння, за выключэннем расходаў і захоўвання прыстані.\nЯк зрабіць заказ на афармленне BBK?\nГэта залежыць ад транспартных кампаній. Большасць уладальнікаў судоў патрабуе дэклараваць усе нумары кантэйнераў для мытнага афармлення, у той час як для некаторых патрабуецца толькі адзін нумар кантэйнера.\nЯк уладкаваць BBK Inward?\nПа-першае, кантэйнерны флот складае план грузу ўнутр. Далей дамовіцеся пра тое, каб пасля дастаўкі паведамлялі пра кіраванне тэрмінала, а потым непасрэдна адпраўлялі грузы і пустую плоскую тару разам з прыстанічным кранам (каля суднаў). І пасля таго, як усе агульныя грузавыя кантэйнеры гатовыя на борце, пад'ёмныя краны пачынаюць падымаць усе пустыя плоскія кантэйнеры на борт.


Кругазварот полікарбанату ў жывой і нежывой прыродзе\n03 сьнежань 2016, 15:48\n«Лыжкі не існуе... Гэта ня лыжка гнецца, справа ў табе» — я разглядаю лыжачку з бруднымі кроплямі кавы, якія зьнікнуць як раса, варта толькі лыжку страсянуць. Лыжкі існуюць, яны існуюць даўжэй і больш рэальна, чым мы. Я памру, а лыжкі застануцца, вось гэтыя ж, якія Бог ведае адкуль узяліся ў маёй хаце, будуць ляжаць сабе на палічцы, ці красавацца бліскучымі галовамі ў нейкай шклянцы, слоіку на новай кухні, дзе ня будзе мяне, а будуць мае дзеці, унукі, нейкія нявесткі, іх сёстры, маці, сябры. Новы сьвет, новыя людзі — але з маімі лыжкамі. Я на той час, можа, спарахнею, як стары пень, у сырой зямлі восеньню, і сухой — летам, мёрзлай — зімой. Мой стан будзе адпавядаць пары году. Мёрзлае цела, сухое цела, мокрае цела. А лыжкі будуць захоўваць свой бадзёры мэталічны стан...\nАле я не пра лыжкі. Пра полікарбанат. Гэта такі матэрыял, з панэляў, злучаных рэбрамі, выкарыстоўваецца для стварэньня альтанак, напрыклад, каб дах прапускаў сьвятло. Папулярны пры будоўлі цяпліц. Цяпер модна мець такія цяпліцы. Каб было, як у людзей.\nАляксей таксама хацеў, каб было як у людзей — цяпліца з дахам з полікарбанату.\nАляксей таксама хацеў, каб было як у людзей — цяпліца з дахам з полікарбанату. У яго малыя дзеці. Вясной ён і жонка накідалі б у глебу насеньня такога-сякога, накрылі б полікарбанатам — а ўлетку елі б сабе агуркі і памідоры, піхалі б іх у слоікі, закручвалі б мэталічнымі крышкамі, і хавалі б у склеп. Шмат розных слоікаў: салаты, гуркі марынаваныя, салёныя, квашаныя, кампоты, варэньні, сокі, памідоры ва ўласным соку, кетчупы, аджыкі... Каб не было ніякага голаду. І было ўсё, як у людзей.\nУжо і вясна прыйшла, трэба грады садзіць, а полікарбанату няма. Чым цяпліцу накрываць, ня плёнкай жа? Хто цяпер плёнкай накрывае цяпліцы? Дурні хіба нейкія ці жабракі. Ёсьць жа полікарбанат! Толькі няма грошай.\nАляксей паехаў у Гомель, узяў з сабой рэвальвэр. Набыў калісьці на рынку, казаў, у Падмаскоўі. Там гэта проста.\nНеяк Аляксей паехаў у Гомель, узяў з сабой рэвальвэр. Набыў калісьці на рынку, казаў, у Падмаскоўі. Там гэта проста — хочаш пісталет, дык купі сабе і хадзі як чалавек, нікога ня бойся. І ён хацеў, каб было, як у людзей.\nПотым у Гомелі сеў у таксі, заехаў у лес каля роднай амаль вёскі (бо сам з Расеі) і выстраліў у таксіста. Забраў грошы, адагнаў у лес аўто, зацягнуў цела, схаваў у бураломе. Пайшоў і купіў сабе той полікарбанат. Тры лісты купіў. Нядаўна я глядзела — можна набыць ліст за 50 рублёў, магчыма, і ён купіў недзе за 150 рублёў. Хапіла б на цяпліцу, напэўна, тры лісты. Толькі памідораў не пасьпеў дачакацца — міліцыя прыйшла. Забрала і яго, і той полікарбанат. Бо гэта яго маёмасьць, і яе, як падазроную, таксама арыштоўваюць. Так паложана.\nНа судзе ён тлумачыў, што грошы вельмі трэба былі — каб полікарбанат набыць. «Што, так гарэла?» — стомлена ўдакладніла судзьдзя. «Ну, на той момант выходзіла, што так» — схіліў галаву расіянін.\nНехта пойдзе ў краму канфіскаваных тавараў і набудзе сабе тры лісты полікарбанату.\nЯму далі 22 гады і пастанавілі канфіскаваць яго маёмасьць: грузавік, мабільны тэлефон і тры лісты полікарбанату. «Арыштаваную маёмасьць скарыстаць у лік пагашэньня шкоды, прычыненай пацярпелай» — зачытала судзьдзя. Гэта значыць, што маёмасьць яго — тры лісты полікарбанату ў тым ліку — аддзел прымусовага выкананьня пакараньня рэалізуе і грошы аддасьць пацярпелай — жонцы забітага чалавека. Нехта пойдзе ў краму канфіскаваных тавараў і набудзе сабе тры лісты полікарбанату, можа, таньней, чым на кірмашы, можа, не за 50, а за 40, і пабудуе сабе цяпліцу, накрые такім празрыстым дахам, наросьціць гуркоў там, памідораў, яшчэ якой трасцы, каб было як у людзей.\nА чалавека няма.


Беларускія плыўцы заваявалі 12 узнагарод на адкрытым чэмпіянаце Сербіі | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nБеларускія плыўцы заваявалі 12 узнагарод на адкрытым чэмпіянаце Сербіі\n21 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларускія плыўцы заваявалі 12 узнагарод на адкрытым чэмпіянаце Сербіі, што завяршыўся ў Бялградзе, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nНайбольшага поспеху дабілася Аляксандра Герасіменя, якая перамагла ў фінальным заплыве на дыстанцыі 50 м вольным стылем (25,36 сек.), другой фінішавала беларуска Юлія Хітрая (26,01 сек.). Герасіменя першая дакранулася да борціка і на дыстанцыі 50 м на спіне (28,14 сек.).\nЗалатыя ўзнагароды таксама на рахунку Юліі Хітрай у вырашальным заплыве на 100 м вольным стылем (56,29 сек.), Настассі Куляшовай - 50 м батэрфляем (27,50 сек.). А Максім Крэпскі стаў лепшым на 50 м на спіне - 26,52 сек. Акрамя таго, на рахунку беларускіх плыўцоў у сталіцы Сербіі яшчэ 2 сярэбраныя і 4 бронзавыя ўзнагароды. У турніры, акрамя гаспадароў, прынялі ўдзел атлеты з Македоніі, Беларусі, Турцыі і Казахстана.\nПраведзеныя спаборніцтвы сталі важным этапам праверкі сіл вядучых плыўцоў перад чэмпіянатам Беларусі, які адбудзецца 25-29 красавіка ў Брэсце. Найбольш важным стартам у летнім сезоне стане чэмпіянат свету па водных відах спорту. Сусветны форум з 14 па 30 ліпеня пройдзе ў Будапешце (Венгрыя).


У Таджыкістане пры атацы на пагранзаставу знішчылі 15 баевікоў\n06.11.2019 / 08:59\nРадыё Свабода Таджыкістан\nУзброеная група ў ноч на сераду, 6 лістапада, напала на пагранзаставу на мяжы Таджыкістана і Узбекістана. Пра гэта РІА Навіны паведамілі ў прэс-службе кіравання пагранвойскаў Дзяржкамітэта нацбяспекі Таджыкістана.\nПаводле афіцыйных звестак, дваццаць узброеных баевікоў у масках атакавалі заставу №4 «Ішкабод» атрада «Султанабад» за 60 кіламетраў на захад ад Душанбэ. У ходзе нападу яны захапілі пяць аўтаматаў.\nУ выніку сілавой аперацыі 15 баевікоў былі знішчаныя, яшчэ пяць - затрыманыя. Адзначаецца, што падчас затрымання ўзброенай групы загінулі салдат памежных войскаў і адзін міліцыянт.\nНа месцы здарэння створана аператыўна-следчая група, ідзе расследаванне.


VIOLEX » ВЫБАР РЭДАКЦЫІ » Мабільны тэлефон «Janus One» працуе 90 дзён без ладаваньня\n0 Мабільны тэлефон «Janus One» працуе 90 дзён без ладаваньня\n/ Праглядаў: 389\nНа краўдфандынгавым сайце «Kickstarter» зьбіраюцца сродкі для пачатку вытворчасьці мабільнага тэлефона «Janus One». Адная з галоўных яго асаблівасьцяў — здольнасьць прапрацаваць да трох месяцаў без ладаваньня, хоць ёмістасьць батарэі — усяго 1500 мАг. Такая працяглая праца прылады сталася магчымаю пасьля пазбаўленьня ад найбольш энэргазатратных функцыяў і вузлоў, як вялікі дысплэй або паўнавартасная АС.Атрымаўся тэлефон памерам ледзь больш за плястыкавую карту, з базавымі тэлефоннымі магчымасьцямі.Стваральнікі «Janus One’а» з ганконскае каманды «GT Star» дасьціпна адзначаюць, што адною зь пераваг гэджэту стане немагчымасьць карыстацца сацыяльнымі сеткамі. Пакупнікі «Janus One’а» атрымаюць магчымасьць званіць і працаваць з SMS у сетках GSM, камплектавы кабэль з раздымам «Lightning» і двума microUSB дазволяць заладоўваць падлучаныя да «Janus One’а» смартфоны. Прылада таксама можа выконваць ролю бяздротавай гарнітуры дзякуючы ўбудаванаму модулю «Bluetooth 3.0». Тэлефонная кніга захоўвае да 500 кантактаў, уся інфармацыя адлюстроўваецца на двухрадковым экране OLED дыяганальлю 1,68 цалі. Слот для карты SIM адзін, фармату micro.Убудаваны аксэлеромэтар забясьпечыць працу крокамеру. Клявіятура абсталяваная падсьветкаю, корпус пры габарытах 99х57х5,5 мм трывалы да ўдараў і воданепранікальны. Заяўлены час размовы складае 12 гадзінаў. Прыладу можна занураць у ваду і кідаць на падлогу. Для атрыманьня аднаго тэлефона «Janus One» трэба падтрымаць распрацоўнікаў сумаю $ 69.\nНАВУКА І HI-TECH / АЎТАРСКІЯ АРТЫКУЛЫ\n/ 34 0\n/ 77 0\n/ 70 0\n/ 122 0\n/ 218 0


Перамовы прэзідэнтаў Беларусі і Казахстана праходзяць у Нур-Султане\nАд узмацнення прамкааперацыі да запуску сумеснага венчурнага фонду па падтрымцы стартапаў.\nГэта адны з дамоўленасцяў, дасягнутых па выніках сустрэчы ў Нур-Султане прэзідэнтамі Беларусі і Казахстана. Аляксандр Лукашэнка і Касым-Жамарт Такаеў правялі серыю перамоў. Былі адзначаны добрыя перспектывы ў плане эканамічнага супрацоўніцтва, - тавараабарот Беларусі і Казахстана наблізіўся да мільярда долараў, і ў краін ёсць усе магчымасці, каб істотна павялічыць лічбу.\nНаша краіна аказвае Казахстану дапамогу ў маштабных праектах, напрыклад, у праграмах развіцця прамысловасці і АПК. На рынку прапанавана шырокая лінейка брэндаў беларускага аўтапрама. Менавіта таму краіны вызначылі прамысловую кааперацыю прыярытэтам эканамічнага супрацоўніцтва.\nЗараз важна не проста захаваць тэмп адносін, але і паскорыцца па многіх кірунках. Нараўне з прамысловай кааперацыяй краіны дамовіліся нарошчваць супрацоўніцтва і ў іншых галінах эканомікі: сельскай гаспадарцы, транспарце і лагістыцы. Беларусь і Казахстан ужо даўно шчыльна працуюць у сферы высокіх тэхналогій. Адна з нашых IТ-кампаній прыступіла да стварэння сістэмы бяспекі ў рэзідэнцыі прэм'ера Казахстана. Яшчэ адна прасоўвае ў Казахстане праекты па ўкараненні аўтаматызаванай сістэмы кантролю праезду. Наступным крокам лічбавага супрацоўніцтва стане запуск сумеснага венчурнага фонду для падтрымкі стартапаў. Абмяркоўвалі сёння і магчымасць паставак казахстанскай нафты ў Беларусь.\nБеларусь і Казахстан пракансультуюцца з Расіяй аб пастаўках нафты праз яе тэрыторыю.\nБеларусь і Казахстан падпісалі шэсць пагадненняў пасля перамоў прэзідэнтаў.\nПасля перамоў прэзідэнты прынялі сумесную заяву, дзе адлюстраваныя прыярытэтныя моманты супрацоўніцтва на перспектыву. Акрамя таго, падпісана шэсць пагадненняў паміж краінамі. Напрыклад, урады дамовіліся больш шчыльна супрацоўнічаць у галіне міграцыі.\nУ МЗС з'явіўся план узаемадзеяння на найбліжэйшыя пару гадоў. Працаваць у звязцы стануць і Следчы камітэт Беларусі, і Генпракуратура Казахстана.\nА. Лукашэнка запрасіў Прэзідэнта Казахстана наведаць у 2020 годзе Беларусь\nНаш Прэзідэнт запрасіў Касым-Жамарта Такаева наведаць з афіцыйным візітам Беларусь у наступным годзе. Гэта магчымасць пракантраляваць выкананне сённяшніх дамоўленасцяў і выкананне падпісаных у Нур-Султане пагадненняў.\nПрэзідэнт сустрэўся з кіраўніком Дзяржкамітэта судовых экспертыз\nПраца воднага транспарту ў Беларусі прайшла жорсткі маніторынг


Беларусы Швецыі зладзілі пікет у цэнтры Стакгольма супраць назвы «Беларасія» | Газэта ARCHE\n15 кастрычніка згуртаванне беларускай дыяспары ў Швецыі «Sveriges Belarusier» зладзіла ў цэнтры Стакгольма пікет, на якім заклікала новую міністарку замежных спраў Анн Ліндэ канчаткова скасаваць з афіцыйнага ўжытку назву Беларусі «Vitryssland». Паводле арганізатараў, з імі ўжо звязаўся афіцыйны прадстаўнік міністра, які запэўніў, што пытанне вынесенае на павестку міністру.\nКалі БССР у 1991 годзе афіцыйна змяніла назву на «Беларусь», гэтая змена не была зафіксаваная ў шведскай мове, а шведы працягвалі называць Беларусь «Vitryssland», што ў перакладзе значыць «Беларасія». У 2015 годзе МЗС Швецыі пагадзіўся ўнесці новую назву «Belarus» у афіцыйны спіс краін, але побач са старой. На думку беларусаў Швецыі, гэтага недастаткова.