Я ўзяў год ад канферэнцый, вось што здарылася | Martech Zone\nАпошнія дванаццаць месяцаў былі самымі напружанымі ў гісторыі нашага бізнесу. Мы зрабілі рэбрэндынг нашага выдання Martech, перанеслі свае офісы праз 7 гадоў і сумленна перабудавалі свае паслугі з нуля. Я вырашыў прапусціць канферэнцыі на працягу года, каб засяродзіцца на бізнесе. На самай справе, я нават за ўвесь час не здзейсніў паездку ў Фларыду, дзе люблю адпачываць і наведваць маму. (Мама не надта была рада гэтаму!)\nДа гэтага перыяду я выступаў практычна на кожнай буйной маркетынгавай канферэнцыі ў Паўночнай Амерыцы, а таксама выступаў за мяжой. На самай справе, адна з маіх улюбёных канферэнцый адбываецца менавіта зараз - Сацыяльны маркетынг Медыя Мір. Я вельмі люблю выступаць на канферэнцыях - гэта мяне зараджае энергіяй, і я сустракаюся з многімі з вас, з якімі ў мяне лічбавыя адносіны, але раней я ніколі не сустракаўся асабіста. Я хацеў бы падзяліцца тым, як гэта паўплывала на мяне і мой бізнес.\nПропуск маркетынгавых канферэнцый - добра\nЦікава, што некалькі гадоў таму наш бізнес у асноўным складаўся з кліентаў з-за межаў сярэдняга захаду. У нас былі кліенты па ўсім узбярэжжы і некаторыя вельмі і вельмі буйныя брэнды. Хоць гэта была выдатная праца, і прыбярэжныя бюджэты выдаткоўваюць выдаткі на сярэднім захадзе, мы імкнуліся захаваць гэтыя адносіны.\nСёння ўсе нашы кліенты знаходзяцца на сярэднім захадзе, і ў нас з імі цудоўныя адносіны. Калі ў іх узнікаюць праблемы, я проста ўскокваю ў машыну і пад'язджаю на дапамогу. Не вельмі зручны варыянт з кліентамі па-за межамі дзяржавы. Такім чынам, калі вы хочаце стварыць дзіўнае прысутнасць дома, наведванне маркетынгавых канферэнцый на самай справе не з'яўляецца неабходнасцю.\nКалі я гляджу ў Інтэрнэце сваіх сяброў, якія скачуць на канферэнцыі, у мяне неадназначныя пачуцці. Назіраць за галаўным болем за падарожжамі і пакінутымі сем'ямі не весела. Я не сумую па аэрапортах, жыву з-за багажу і па-за працай і сям'ёй.\nЯ сумаваў вывучэнне? Я буду шчыры, што на самай справе я нічога не даведаўся ні на адной буйной канферэнцыі, чаго яшчэ не даведаўся ў сеціве. На самай справе, засяродзіўшы ўвагу на працы кліента і іх выніках, я, хутчэй за ўсё, даведаўся больш, трымаючы галаву ў гульні тут дома.\nЯ лічу, што вядучыя канферэнцый забаўляюць, але глыбіні і дэталяў часта не хапае, каб я мог разумець іх працу дома. Калі вы выступаеце на канферэнцыі, гэта фактычна ваша мэта ... бо гэта азначае, што адна з тых кампаній у аўдыторыі можа наняць вас пракансультавацца з імі.\nПропуск канферэнцый - дрэннае\nЯк я ўжо згадваў вышэй, наша кліенцкая база адышла ад буйных брэндаў і нацыянальных кліентаў. Я ўсё яшчэ працую над адным праектам Dell, але гэта не тыповае ўзаемадзеянне для нашага агенцтва, бо я вяду сумесную серыю падкастаў, якая хутка выходзіць. На самай справе, маё наступнае вялікае падарожжа будзе да Dell EMC World. Такая магчымасць узнікла ў калегі, які працаваў і ездзіў у Dell, таму я не магу дакладна падлічыць яе ў гэтым артыкуле.\nАдмова ад працы з буйнымі брэндамі крыху зніжае ваш профіль у гэтай галіне. Гэта жудасна сказаць, але кампаніі на Сярэднім Захадзе не працуюць з агенцтвамі, якія не працуюць з буйнымі брэндамі. На шчасце, мы дапамаглі дастаткова буйным брэндам, каб людзі сур'ёзна ставіліся да нас у горадзе.\nПагодзімся, кампаніі, якія наведваюць канферэнцыі, маюць маркетынгавы бюджэт. Калі сур'ёзна, на канферэнцыі было вельмі мала кваліфікацыі патэнцыйных кліентаў ... калі іх кампанія выдаткавала некалькі тысяч долараў на білет на канферэнцыю, яны прызналі, што інвестыцыі ў маркетынг былі вялікімі. Я мог бы сустрэць дзесяць прадпрыемстваў на канферэнцыі, і ўсе яны мелі бюджэт. Я магу сустрэць дома дзесяць прадпрыемстваў, і адзін з іх мае бюджэт. Канферэнцыі - выдатнае ўкладанне ў вашу стратэгію продажаў.\nХоць я і згадваў, што нічога не даведаўся на канферэнцыях, час, які заставаўся ад працы і сям'і, быў засяроджаны is прапусцілі. Я знайшоў свае вечары, седзячы ў бары з калегамі-маркетолагамі, хвалюючымі. Мы часта дзяліліся поспехамі і няўдачамі, пра якія нельга было адзначыць з выступлення ці прэзентацыі, і пачуць гэтыя ісціны зараджала энергіяй, бо вы ведалі, што ў сваёй барацьбе і поспехах вы не адны.\nПрапусканне канферэнцый - Непрыгожае\nВы бачыце маё імя, Douglas Karr, якія падзяляюцца ў топ-спісах? Вы бачыце мяне ў нацыянальных падкастах? Вы бачыце мяне на нацыянальных вебинарах? Не. У той час як я павялічыў нашу чытацкую аўдыторыю ў Інтэрнэце, працягвайце прыцягваць масу слухачоў маркетынгавыя інтэрв'ю, і запусціў дзіўна паспяхова Суполка Martech, Я страціў тону ўвагі, якую калісьці меў.\nЯ не сумняваюся, што наведванне канферэнцый, падтрымка гэтых канферэнцый і прыгатаванне напояў у бары са сваімі аднагодкамі трымалі мяне ў цэнтры ўвагі.\nЛічбавая мяжа дзіўная, але людзі людзі і ўсё яшчэ маюць патрэбу ў кантакце адзін з адным, каб зрабіць незгладжальнае ўражанне. Нягледзячы на тое, што я суперзорка сабакі Гамбіна, за апошні год я не ўвайшоў у спіс 100 лепшых онлайн. Калі я наведваў канферэнцыі, я заўсёды ўваходзіў у топ-25 маіх аднагодкаў.\nТакім чынам ... Гэта важна?\nВажна гэта ці не, залежыць ад вашых мэтаў. Калі гэта ўсё аб прызнанні, то так. Калі справа ўсё ў эга, то абсалютна так. Калі гаворка ідзе пра працу з буйнымі гандлёвымі маркамі, то так. Калі гаворка ідзе пра сустрэчы лідэраў у вашай галіне, то так. Калі гаворка ідзе пра навучанне вашаму рамяству? Мэх.\nДля мяне асабіста журы па-ранейшаму не працуе. Я люблю ўвагу, але я не ўпэўнены, што гэта мела вялікі сэнс у фінансавым плане. Мой бізнес сёння здаравейшы, чым калі-небудзь. І мы вырабляем вялікае ўражанне дома ў Індыянапалісе, будуем студыю ў каворкінгу, дзе мы настаўляем малады бізнес, прадастаўляем магчымасці студэнтам у горадзе і дапамагаем многім некамерцыйным арганізацыям у горадзе.\nКлючавыя словы: наведванне канферэнцыйвядомыспісымаркетынгМаркетынгавыя канферэнцыілідэры маркетынгумемыпраславутасцьпублічнага выступусвет маркетынгу ў сацыяльных сеткахтоп-маркетолагі\nMar 22, 2017 ў 10: 16 А.М.\nНягледзячы на тое, што я вучуся больш у Інтэрнэце, чым на канферэнцыях, я шчыра люблю хадзіць на канферэнцыі і бавіць час з людзьмі, якія размаўляюць на мове лічбавага маркетынгу. Я наўрад ці калі-небудзь хаджу да іх, бо яны так чортава дарагія.\nМагчыма, калі б я зрабіў дастаткова вядзення блога на гэтую тэму, каб атрымаць наступнае, мне б заплацілі за тое, каб я прысутнічаў і выступаў, а не праводзіў па крэдытнай карце, каб мець магчымасць быць там.\nMar 22, 2017 ў 11: 21 А.М.\nМне спадабалася чытаць гэтага Дуга. Вы добра ведаеце, што вам трэба і якія патрэбы вашага бізнесу.\nMar 23, 2017 ў 1: 31 А.М.\nДзякуй Марці! Усяго 8 гадоў?\nMar 26, 2017 ў 7: 46 PM\nДзякуй, Дуг. Кіроўца для мяне, каб я прысутнічаў на канферэнцыях, заўсёды быў якасным выступоўцам. Шмат разоў я рабіў застацца дома, я зэканоміў тысячы долараў, проста купляючы іх кнігі - тыя выданні, якія забяспечвалі іх годнасць. Зразумела, хаця гэта не можа замяніць фактычны вопыт і наладжванне сетак ... гэта павінна быць годна для разгляду. У выніку я адчуваю, што атрымліваю больш багаты і глыбокі рэсурс, які я магу наведваць зноў і зноў.


Навагодняя Польшча : По свету\nHome / Мир путешествий / Навагодняя Польшча\n30.11.2013 · by Zarya · in Мир путешествий\nЯк раз набліжаюцца Каляды, і заўсёды ёсць тыя, хто з’язжае з Мінску. Можа, наш накірунак каго зацікавіць.\nЧас вандроўкі - з 30.12.2012 па 4.01.2013. Мама Каця, Валянцін (9 год) і Соф’я(5 год).\nКалі перад намі паўстала пытанне, куды выправіцца на Новы год у гэты раз, то пасля нядоўгіх сумневаў было вырашана спыніцца на Польшчы. Далейшае пытанне “куды?” вырашыў гугл. А дакладней – гугл-малюнкі. Я ўбачыла фотаздымкі Уроцлава і падумала, што гэты цуд я проста павінна пабачыць на свае ўласныя вочы.\nВандроўка нашая пачалася з цягніка "Мінск-Варшава". "Трохпавярховае" купэ стала для нас навінкай: даросламу з дзецьмі нармальна, а вось траім дарослым цяжкавата б прыйшлося, пэўна.\n6.45 - мы на Варшаве Цэнтральнай. Холадна, ідзе мокры снег… Карацей, ня вельмі ўтульна. Спускаемся ў метро і даязджаем да месца "дыслякацыі" Polskibus. Акцыённых квіткоў за 1 злоты нам, канешне, не дасталося, але і "нармальныя" кошты давалі фору коштам квіткоў на цягнік.\nНу... 5,5 гадзін ў аўтобусе мы вытрымалі. І былі ўзнагароджаны....\nУроцлаў - сталіца Ніжняй Сілезіі з'яўляецца адным з самых старажытных і прыгожых гарадоў Польшчы. Ён размешчаны на некалькіх выспах, звязаных паміж сабой больш чым 100 мастамі. Акрамя свайго унікальнага месцазнаходжання, Уроцлаў дзівіць сваім аб'ёмам гатычнай архітэктуры, архітэктуры ў стылі барока, а таксама архітэктуры Арт Нуво. Адчуваецца культурны ўплыў Германіі, Чэхіі і Аўстрыі.\nЁн сапраўды казачны. Ходзіш па вуліцах старога горада і не перастаеш вярцець галавой, стараючыся ўсё разгледзіць, захаваць у сваёй памяці, у сваім сэрцы. Адна Уроцлаўская ратуша чаго вартая! Яна мае салідны ўзрост - ёй сем стагоддзяў. Усходні бок Ратушы адрозніваецца вытанчаным гатычным фасадам з астранамічным гадзіннікам, а паўднёвая - крытымі, зробленымі ў стылі рэнесансу, гаўбцамі.\nРынкавая плошча радуе позірк рознакаляровымі мудрагелістымі домікамі.\nГалоўная адметнасьць гэтага горада – гэта гномы! Маленькія бронзавыя фігуркі гномаў розных памераў сустракаюцца паўсюль на вуліцах горада. Яны коцяць шар, наровяць скокнуць да вас у рукі з ліхтарнага слупа і наогул усяляк адцягваюць увагу ад выдатнай архітэктуры горада. Для дзяцей гэта стала галоўнай забаўлянкай –адшукаць як мага больш гномікаў.\nКрочым далей. На Тумскі востраў.\nГэта месца, дзе калісці нарадзіўся горад. Прыгожы масток з зялёнай аркай, качкі і лебедзі, парк, сузор'е архітэктурных гатычных помнікаў, якія пранізваюць неба шпілі касцёлаў - усё гэта ён. Сапраўдная машына часу…\nСам новы год вырашана было сустракаць двойчы. Па нашым часе сустрэлі дома. А пасля апрануліся пацяплей і пайшлі ў Стары горад. Да елкі. Побач з ёй усталявалі вялізную сцэну (і экран), і кожны падарожнік мог пабачыць навагодняе шоу. Што бы там не гаварылі, што эўрапейцы святкуюць Нараджэньне Хрыстова і з прахалодцай адносяцца да Новага года, але народу было вельмі шмат. Прыходзілася лавіраваць паміж святкуючымі))\nЗамест курантаў быў салют! Вельмі прыгожы!\nНу, канешне, не краявідамі адзінымі мы жылі ва Уроцлаве) Наведалі і акрапарк, і дазволілі сабе выдатны шопінг у Дамініканскай галерэі... Аквапарк, шчыра кажучы, так сабе, з Віленскім ці Кракаўскім не параўнаць, але калі вам падабаецца такі адпачынак ,то зазірнуць варта.\nТры дні праляцелі і трэба было выдвігацца далей.\nДа Познані мы дабіраліся цягніком. Набылі “сямейны квіток”, які дае 33% зьніжку кожнаму падарожніку. Па кошце – нешта каля 75 злотых.\nГэта было нашае першае знаёмства з польскімі цягнікамі. Я, чакаўшая ўбачыць нешта кшталту нашых Рэгіянальных ліній са швейцарскімі электрычкамі, была, мякка кажучы, крыху расчараваная. У нас быў 2 клас, без рэзервацыі месцаў. "Купэшку", дзе мы маглі б сесці ўтрох, знайшлі не адразу..."Купэшка" у 2 класе выглядае так: 2 радка крэслаў адзін насупраць аднаго. У кожным радку - 4 месцы, 2 маленечкіх століка. Полкі для багажу зверху. Закрываецца ўся гэтая прыгажосьць празрыстай дзверкай.\nНу ды й ладна. 3 гадзіны ў дарозе - і мы ў Познані.\nГістарычны цэнтр Познані - гэта Стары горад з яго Рынкавай плошчай, будынкам ратушы, увянчанай гордым арлом, пад якім размясцілася вежа з гадзіннікам, і фантанам Празерпіны насупраць. Там жа знаходзяцца царква францысканцаў і царква святога Станіслава і Панны Марыі.\nШырока вядомы рознакаляровыя домікі на Рынкавай плошчы са скляпяністай галерэяй. Шмат стагоддзяў таму тут прадавалі соль, рыбу, розныя гаспадарчыя дробязі, а ў XV ст.пачалі будаваць такія дамы: унізе гандлявалі, а наверсе жылі. І цяпер тут па-ранейшаму ідзе гандаль (мы набылі там сувеніры).\nПакуль мы дабраліся да Рынкавай плошчы з яе прыгажуняй ратушай, ужо зусім сцямнела. Таму прагуляліся па Рынкавай плошчы і бліжэйшых вузенькіх вулачках, павячэралі ў надзвычай атмасвернай кавярні)) І вырашылі вярнуцца сюды з раніцы, каб лепей усё разгледзіць.\nАле… раніца сустрэла нас дажджом і таму вандроўка была караценькай.\nІзноў вакзал... Цягнік (такі ж самы TLK 2 клас). І Варшава. Вандроўкі па Варшаве не атрымалася - ішоў дождж. Таму тыя 4 гадзіны, што засталіся да нашага цягніка мы правялі ў гандлёвым цэнтры Варшавы. Думала, не будзем ведаць, чым заняцца такі доўгі час, але не... Нават ня ўсё ахапілі, што хацелася б.\nКвіткі на Варшаўскі цягнік бралі з разбіўкай па Брэсту: Да Брэста кошты ўжо змяніліся, тады гэта было каля 80 тыс на нас усіх. Брэст-Варшава -33 эўра на чалавека, дзецям да 12 год - 50% зьніжка. Кошты на квіткі Polskibus залежаць ад таго, наколькі шмат квіткоў куплена перад вамі. Першы квіток каштуе 1 злоты. Некалькі другіх -5 злотых, далей – даражэй і даражэй. Першых квіткоў нам не засталося. Зніжак дзецям няма. Квіткі на цягнік (сямейны квіток на нас траіх ):Уроцлаў –Познань ~75 злотых, Познань-Варшава ~65 злотых.\nВа Уроцлаве мы па кавярнях не хадзілі. У нас былі апартаменты і мы харчаваліся дома. У Познані павячэраць у кавярні абыйшлося нам каля 80 злотых.\nЖыллё шукалі і браніравалі праз booking.com. Ва Ўроцлаве нам яно абыйшлося у 200 эўра за 3 ночы, у Познані –у 45 эўра за нач.\nВось такая навагодняя казка. Вельмі раю!\nтэкст і фота Кацярына Горкая\nАўстрыя з водарам вясны і кавы Варшавская весна, часть 1 Весна в Варшаве, часть 2 Прыгоды беларусаў у Італіі Хто я, калі дзеці далёка\nTags: Вроцлав, Познань, Польша, самостоятельные путешествия\n← В Хорватию на машине: нюансы транзитных дорог и выбор маршрута\nНациональный парк Плитвицкие озера в Хорватии →


Затрыманы намеснік старшыні Менскай гарадской арганізацыі Партыі БНФ (дапоўнена)\nhttp://spring96.org/be/news/28282 2009 2009-05-07T20:14:00+0300 2009-05-07T20:14:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/partyja_bnf.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВадзім Канапацкі правёў у Цэнтральным РАУСе больш за дзве гадзіны і быў адпушчаны без складання пратаколу. пасля вызвалення ён распавёў пра сваё затрыманне.\n“Я выйшаў з сядзібы Партыі БНФ і праходзіў каля корпусу акадэміі міліцыі. Да мяне насустрач з мікрааўтобуса выскачылі двое чалавек і прапанавалі прайсці з імі. На маю просьбу прадставіцца і назваць прычыну, па якой я павінен з імі некуды ісці, адзін з іх махнуў пасведчаннем, павернутым да мяне тым бокам, дзе няма ніякіх дадзеных, акрамя фатаздымку і “міліцыя”. Так і не патлумачыўшы падставаў для затрымання, мяне запіхнулі ў мікрааўтобус і прывезлі ў Цэнтральны РАУС.\nУ РАУСе таксама ніводны супрацоўнік міліцыі не прадставіўся і не назваў прычыну майго затрымання. Там мне далі азнаёміцца з афіцыйным папярэджаннем аб удзеле ў несанкцыянаваных масавых мерапрыемствах, якое папрасілі падпісаць, на што я адмовіўся. Пасля завялі ў пакойчык і знялі на відэакамеру. У РАУСе мяне пратрымалі больш за дзве гадзіны, пасля чаго, перапісаўшы мае дадзеныя, адпусцілі без складання пратаколу”.\nЯк зазначыў Канапацкі, адпускаць затрыманых напярэдадні акцыі пачалі таму, што ў РАУС прывозілі новых актывістаў, а месца на ўсіх не хапала.\nСярод затрыманых, што разам з ім заводзіліся ў Цэнтральным РАУС, В.Канапацкі назваў намесніка старшыні Моладзі БНФ Антона Каліноўскага, сакратара па асобых даручэннях Партыі БНФ Андрэя Саротніка (абодвух затрымалі на выхадзе з сядзібы БНФ), а таксама моладзевага лідэра Артура Фінькевіча і яшчэ шэраг актывістаў.\nВадзім Канапацкі, намеснік старшыні Менскай гарадской арганізацыі Партыі БНФ, быў затрыманы супрацоўнікамі спецназу, калі накіроўваўся на ланцуг салідарнасці, што ладзіўся сёння як напамін пра Юрыя Захаранку.\nДа пачатку акцыі, на падыходзе да Кастрычніцкай плошчы, быў затрыманы і лідэр АГП Анатоль Лябедзька, а таксама актывісты «Еўрапейскай Беларусі» Яўген Афнагель, Максім Сергіец, Аляксей Сянчыла, Сяргей Казакоў. Па інфармацыі Хартыі-97, пры затрыманні аппазіцыянераў збівалі супрацоўнікі АМАПу ў штацкім.\n07.05.2009 Тэгі: апазіцыя, затрыманьні


ДАІ пачынае рассылку «лістоў шчасця» за адсутнасць тэхагляду – RH.by\nДАІ пачынае рассылку «лістоў шчасця» за адсутнасць тэхагляду\nАдзначаецца, што ад 1 сакавіка ў адпаведнасці з новым адміністрацыйным заканадаўствам прадугледжана магчымасць прыцягнення ўласнікаў аўто да адказнасці за ўсе парушэнні супраць бяспекі руху і эксплуатацыі транспарту на падставе іх фіксацыі адмысловымі тэхнічнымі сродкамі, якія працуюць у аўтаматычным рэжыме.\nАкрамя фотафіксацыі перавышэння хуткасці і правілаў спынення /стаянкі арганізавана прыцягненне да адказнасці за кіраванне без тэхагляду.\nКамеры фіксуюць факт удзелу транспартнага сродку ў дарожным руху, распазнаюць рэгістрацыйны знак і звяраюць яго з базай даных АІС «Белтэхагляд» на наяўнасць дазволу на допуск да ўдзелу ў дарожным руху.\nПры адсутнасці дазволу ў дачыненні да ўласніка выносіцца адпаведная пастанова. Калі парушэнне зафіксавана ўпершыню, уладальнік вызваляецца ад адміністрацыйнай адказнасці з вынясеннем яму папярэджання. У наступны раз уласнік будзе прыцягнуты да адказнасці ў выглядзе штрафу ў памеры 0,5 базавай велічыні (сёння 14,5 рубля). Пры гэтым да адказнасці прыцягваецца як фізічная, так і юрыдычная асоба-ўласнік або ўладальнік транспартнага сродку.\nУ адпаведнасці з палажэннямі новага КаАП, калі камеры зафіксуюць некалькі такіх парушэнняў на працягу сутак (з 00:00 да 23:59), уласнік транспартнага сродку будзе прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці толькі адзін раз.\nУ выпадку нязгоды з прынятым рашэннем, яно можа быць абскарджана ў падраздзяленне ДАІ па месцы жыхарства на працягу месяца з дня атрымання копіі пастановы.\nПапярэдні артыкулВаложынскія следчыя шукаюць сталую жанчыну. Узбуджаная крымінальная справа\nНаступны артыкулКудзін ужо два месяцы знаходзіцца пад вартай у Расіі


Сяргей Алегавiч студэнт\nны тэхналагiчны унiверсiтэт\n"Беларускае дойлiдства". Выканаў\n: Рыбальчанка Сяргей Алегавiч\nстудэнт 1-ага курсу, ХТ i Т (ПА i САI)\n1999 г. Змест\n- Гiсторыя развiцця архiтэктуры на тэрыторыi Беларусi на працягу 9-10 ст. - У старажытнай цагельнi. 9-17 ст. - Стана\nленне беларускага кафлярства. Гiсторыя кафлянай печы. - Будаўнiчая арцель. - Тэхнiка кладкi старажытных дойлiдаў. - Заключэнне\nУводзiны. За часы свайго iснавання беларускi народ стварыў выдатную i самабытную спадчыну. Архiтэктура, якой i прысвячаецца дадзеная работа, з’яўляецца яе састаўной часткай i займае сярод помнiкаў матэрыяльнай i духоўнай культуры асобнае месца. Чаму? Менавiта ў архiтэктуры больш чым у якой iншай сферы чалавечай дзейнасцi адлюстравана ўся гiсторыя чалавецтванне толькi яго iдэалогiя, сацыяльна-палiтычнае жыцце, але i эканамiчнае развiцце грамадства. Нягледзечы на вялiкiя страты падчас шматлiкiх разбуральных войнаў, на Беларусi захавалася мноства непаўторных па сваей прыгажосцi i арыгiнальнаму архiтэктурнаму рашэнню помнiкаў. Мэта маей работы — прасачыць гiсторыю развiцця будаўнiцтва на пркацягу з 9 па 17 ст. Выявiць уплыў эканамiчнага стану краiны i яе палiтычных адносiн, адносiн з iншымi дзяржавамi на развiццё будаўнiцтва. Разгледзець эвалюцыю будаўнiчых матэрыялаў i тэхналогiю iх выраблення. Паспрабаваць зрабiць агляд старажытнай цагельнi i тэхнiку кладкi старажытных дойлiдаў. Расказаць гiсторыю кафлянай печы, закрануўшы станаўленне беларускага кафлярства. Таксама асвяцiць часткова дзейнасць будаўнiчых арцеляў i паспрабаваць разгледзець асаблiвасцi будавання беларускiх шэдэўраў архiтэктуры, якiя па сённяшнi дзень цiкавяць сваёй прыгажосцю i арыгiнальнасцю шматлiкiх турыстаў. I. Гiсторыя развiцця архiтэктуры на тэрыторыi Беларусi на працягу 9-10 ст. Першабытныя людзi працавалi i жылi ў прыроднай прасторы пад адкрытым небам, у засенi дрэў, у прымiтыўных будынах альбо ў пячорах. З часам яны навучылiся ўзводзiць будынкi, ствараць так званую архiтэктурную прастору, якая не проста абмежавана сценамi i дахам, але i эстэтычным развiццём асобы. Гэтую прастору людзi дзеля зручнасцi абсталёўваюць рознымi рэчамi. Розныя тыпы будынкаў з’яўляюцца асновай архiтэктурнага асяроддзя Беларусi: iснавалi гаспадарчыя i жылыя пабудовы;абарончыя;культавыя (храмы, касцелы). Да 10 ст. архiтэктура Кiеўскай Русi - першай дзяржавы ўсходнiх славян-была цалкам драўлянай. Пасля таго як кiеўскi князь Уладзiмiр у 988 г. прыняў новую дзяржаўную рэлiгiю — хрэсцiянства, у Кiеў прыбылi i першыя вiзантыйскiя дойлiды. Грэчаскiя дойлiды былi знакамiтымi ва ўсiм хрысцiянскiм свеце. Яны прынеслi на Русь сiстэму крыжова-купальнага храма. У часы праўлення славутага князя Усяслава, празванага Чарадзеям (прыкладна памiж 1044 i 1066 гг. ) была пабудавана Полацкая Сафiя. У Полацкай Сафii ўвасоблена моц i ўплывовасць Полацкага княства. Як i Кiеўская, Полацкая Сафiя была галоўным грамадскiм будынкам у горадзе. Тут прымалi замежных паслоў, аб’яўлялi вайну i заключалi мiр, тут жа знаходзiлася князская скарбнiца i бiблiятэка. Назначэнне гэтага будынка паказвае пячатка горада з надпiсам: »Печаць Полачья i святой Сафii». Няўмольны час не захаваў велiчнага храма. Сафiя шмат разоў перабудоўвалася i дайшла да нас у выглядзе, набытым у 18 ст. Ад першапачатковага будынка засталiся памуркi, рэшткi слупоў, часткi сцен, якiя ўвайшлi ў аб’емы храма ў 18 ст. » Полацкая Сафiя зроблена з тонкай, добра абпаленай, квадратнай, ярка-чырвонай цэглы таўшчыней 3-4 см. Такая цэгла ў будаўнiчай лiтаратуры называецца плiнфай. У Беларусi плiнфа ўжывалася да канца 17 ст. Клалi яе ў муроўку на спецыяльнай рамчыне з вапны i дробнатоўчанай цэглы-цамянкi. Цамянка надавала трываласць i ружовы колер. . . » Зараз Сафiйскi сабор адноўлены i прыстасаваны пад канцэртную залу. У падземных стварэннях, дзе добра вiдаць муроўкi 11 ст. , арганiзаваны археалагiчны музей. У 12 ст. Полацк па-ранейшаму самы вялiкi i эканамiчна ўсталяваны горад на тэрыторыi Беларусi. Аднак узнiкаюць i развiваюцца новыя гарады, цэнтры невялiкiх, але незалежных княстваў. Падзел Полацкай зямлi на асобныя невялiкiя княствы, аслабленне князскай улады, узрастанне ролi веча-усё гэта адбiлася на развiццi формаў будаўнiцтва. У ролi заказчыкаў цяпер ужо выступаюць не толькi князi, але i духавенства. Патрабаваннi на Беларусi да царкоўных будынкаў таксама змянiлiся, бо палiтычныя мэты паступова саступаюць эканамiчным. Расце колькасць манастыроў, а замест шматслуповых вялiкiх храмаў узводзяцца бажнiцы з шасцю апорнымi слупамi. У першай палове 12 ст. у Полацку склалася самастойная архiтэктурная школа. Полацкiя дойлiды выпрацавалi сваю будаўнiчую тэхнiку i форму будынка. Яна захавала старадаўнюю муроўку са «схаваным радам», хаця ўсе суседнiя княствы ад яе на той час ужо адмовiлiся. Асноўныя рысы, выпрацаваныя полацкiмi дойлiдамi ўвасабляе помнiк у Полацку-Спаса-Прэабражэнская царква Ефрасiнеўскага манастыра, якi быў пабудаваны памiж 1128 i 1156 гг. дойлiдам iванам. iснуе павер’е, што сама Ефрасiння Полацкая, якая шмат зрабiла для развiцця пiсьменнасцi ў Полацку, i была iнiцыятарам будаўнiцтва гэтай царквы. Храм знаходзiцца на высокiм беразе ракi Палаты. Пачатковы выгляд яго значна змянiўся пасля рамонту ў 19 ст. Храм мае невялiкiя памеры. Разам з полацкай архiтэктурнай школай iснавала iншая, больш прагрэсiўная па сваiм будынкам-гродзенская. Прыкладам работы вучняў гэтай школы з’уляецца Каложская царква. Размясцiлася яна над Нёманам на высокiм пагорку. З даўнiх часоў гэта мясцовасць мела назву Каложа. Згодна са старым паданнем «Князь Вiтаўт пасялiў тут палонных аднаго з прыгарадаў Пскова, якi называўся Каложай. »Няўмольны час нанес значныя страты гэтаму ўнiкальнаму помнiку. У сярэдзiне 19 ст. бераг быў падмыты вадой i ўся паўднёвая сцяна, а з ёй i частка усходняй абрынулiся ў Нёман. Будынак адносiцца да шасцiслупных храмаў крыжовакупальнай сiстэмы. Пры будаўнiцтве храма выкарыстоўвалася цэгла i плiнфа. Я лiчу, што цiкава будзе даведацца пра фасад царквы:паверхня сцен адпалявана рознакаляровымi камяннёвымi крыжамi. »Часам здаецца, што сцены ўпрыгожаны каменнымi i керамiчнымi ўстойкамi цёплых колераў, зiхацяць каштоўнымi камянямi асаблiва пасля веснавога дажджу, калi ў сонечных праменнях на керамiчных плiнфах i валунах успыхваюць каляровыя вясёлкi. » Гродзенскiя майстры будавалi не толькi бажнiцы. Яны ўзвялi мураваны князскi палац, рэшткi якога захавалiся на Замкавай гары ў Гродне. У 11-13 ст. у Цэнтральнай i Заходняй Еўропе, а таксама ў Скандынавii быў распаўсюджаны тып абаронных збудаванняў. Такiя вежы ў 13 ст. увайшлi ў абарончую сiстэму беларускiх гарадоў. Больш дасканаламу тыпу ўзбраення спрыялi складаныя ваенныя i палiтычныя абставiны. » З усiх старон накацiлася варожая навала. Мангола-татарская арда, зруйнаваўшы многiя ўсходнеславянскiя княствы, закранула часткова i тэрыторыю Беларусi. Татарская арда ўдзельнiчала ў мiжусобных войнах i не раз iх бачылi пад сценамi Навагрудка. Яшчэ большая небяспека пагражала захаду i поўначы. На пачатку 13 ст. частку прыбалтыйскiх плямён i iх земляў захапiў Лiвонскi ордэн, i толькi перамога Аляксандра Неўскага прыпынiла яго экспансiю на ўсход. На былых прускiх землях стаў валадарыць Тэўтонскi ордэн-самы люты вораг славян. » Усе гэта прымушала нашых продкаў удасканальваць абарончыя збудаваннi. Абарончыя вежы былi ўзведзены ў Бярэсце, Гароднi, Тураве i iнш. гарадах. Але да нашых дзен дайшла толькi Камянецкая крэпасць. Яна знаходзiцца ў горадзе Камянцы Брэсцкай вобласцi i стаiць на высокiм беразе ракi Лясной. Складзена вежа з вялiка-памернай цэглы цёмна-чырвонага i жаўтаватага колеру, якая на адным з шырокiх бакоў мае барозны. Такая цэгла ўжывалася на тэрыторыi Беларусi з 13 да канца 17 ст. i атрымала назву пальчатка. Пры яе будаўнiцтве дойлiды ўпершыню выкарысталi элементы цаглянай готыкi. Цяпер Камянецкая вежа ператворана ў фiлiал Брэсцкага краязнаўчага музея i стала месцам турысцкiх экскурсiй. У 14 ст. беларускiя землi разам з лiтоўскiмi i большай часткай украiнскiх увайшлi ў новую дзяржаву-ВКЛ. Утварэнне ВКЛ-вынiк унутранага сацыяльнаэканамiчнага i палiтычнага жыцця часткi заходнiх земляў Кiеўскай Русiбыло паскорана iншаземнай агрэсiяй. Толькi разам можна было адбiцца ад крыжацкай i татарскай навалы, захаваць сваю незалежнасць, культуру i мову. З ростам эканамiчных адносiн памiж гарадамi ўмацоўваюцца i культурныя сувязi. Бязлiтасная, сацыяльная i нацыянальная барацьба, шматлiкiя войны зрабiлi вялiкi ўплыў на будаўнiцтва гарадоў i архiтэктуру наогул. Вялiкую ўвагу аддавалi будаўнiцтву гарадскiх вежаў, палацаў, абарончых храмаў. У гэты час фармiруецца новая планiровачная структура гарадоў з дзвума адмiнiстратыйнымi цэнтрамi-замкам i вежай. Дарогi, якiя вялi да замка i рынкавай плошчы, з’яўляюцца асноўнымi, мiж iмi ўзнiкае вулiчная сетка з сваiм уласным рэльефам. Вялiкi поспех маюць прыватна-уласнiцкiя гарады-крэпасцi (Несвiж, Быхаў). Пашырэнне будаўнiцтва вызывае ўзрост каменнай пабудовы ў гарадах(ратушы, цэхавыя дамы, купецкiя i гасцiнныя двары). Таксама ў гэты час на захадзе Беларусi пачалi ўставаць, нiбы з-пад зямлi, ганарлiвыя замкi. Адным з першых на Беларусi замкаў з’яўляецца Лiдскi, пабудаваны ў 30 гг. Ен у 15 ст. уяўляў моцную абарончую пабудову. Замкi такога тыпу былi шырока распаўсюджаны на тэрыторыi прыбалтыйскiх зямель. У 16 ст. у Беларусi назiраецца росквiт замкавай архiтэктуры. Гэта было выклiкана частымi набегамi крымскiх татар, магнацкiмi спрэчкамi, сялянскiмi паўстаннямi. Адно з мацнейшых абарончых збудаванняў гэтага часу-замак у мястэчку Мiр. Гэта квадратнае ў плане збудаванне з выступнымi па вуглах вежамi. Замак быў вельмi добра прыстасаваны да агнястрэльнай абароны. Яго муры мелi два рады байнiц, а вежы былi разлiчаны на стральбу цяжкiх грамат па паўночнай i заходняй сценах замка. Асновай абароны замка былi вежы, пабудаваныя дзеля таго, каб весцi прыцэльны флангавы агонь. У двары замка меркавалася пабудаваць двух-павярховы палац, але будаўнiцтва так i не было скончана. Чаму? Справа ў тым, што Мiрскi замак у адрозненнi ад гарадскiх, дзяржаўных замкаў быў увесь час уласнай маёмасцю князя iлiнiча, у яго не хапiла грошай i будаўнiцтва было спынена. У 1568 г. Мiрскi замак пераходзiць у рукi князеў Радзiвiлаў i тыя дабудоўваюць замак. У пластычным афармленнi Мiрскага замка выкарыстаны самыя простыя, але характэрныя для беларускай готыкi выяўленчыя сродкi:гатычная муроўка з мураванымi камянямi, падзел стен разнастайнымi па форме нiшамi, арнаментальныя цаляныя паясы. Вакол замка насыпаны земляныя валы, вакол якiх праходзiць вадзяны роў. На поўнач ад валоў разбiваецца «iтальянскi сад», у якi можна было спусцiцца з другога паверха палаца на спецыяльным драўляным мастку. Для культавай архiтэктуры Беларусi канца 15-16 ст. характэрны новы тып пабудоў-храмы, прыстасаваныя да абароны, якiя ўваходзiлi ў сiстэму гарадскiх умацаванняў цi былi асобнымi кропкамi абароны у вясковых ваколiцах. У гэты час пашыраюцца мiжусобныя сутычкi памiж магнатамi, ад якiх больш за ўсе цярпеў просты люд. Сховiшчам для яго звычайна станавiлася бажнiца, нярэдка адзiнае ў наваколлi мураванае збудаванне. У ей можна было схавацца i адбiцца ад невялiкага атрада рабаўнiкоў, што спусташалi безабаронныя вёскi i мястэчкi. Пiсьмовыя крынiцы паведамляюць пра шматлiкiя храмы-крэпасцi ў розных мясцiнах. Агульныя рысы кампазiцыi гэтых храмаў-кампактнасць аб’ёму, высокi шчыпцовы дах, абарончыя вежы з байнiцамi i выразны падзел унутранай прасторы на абарончую i культавую часткi. Прыкладам такiх пабудоў з’яўляецца абарончая царква ў вёсцы Мураванка. Пабудавана Мураванка, як i шмат беларускiх храмаў у 16 ст. Яна мае чатыры парожныя вежы, арганiчна звязаныя з галоўным корпусам. Сцены храма, амаль двухметровай таўшчынi, праразаюць байнiцы. Мураванка мае абарончыя прыстасаваннi, яе аб’ёмная пабудова выглядае ўзнёслай, лёгкай, кампактнай. На даху царквы да нашых дзён захавалася чырвоная дахоўка. Падлога зроблена з тоўстай спецыяльнай цэглы-пiльчаткi. Адным з першых будынкаў новай пабудоўкi трэба лiчыць замак Глебавiчоў ў Заслаўi. Ен размешчаны к поўначы ад горада i займае плошчу 200 на 100 м. Чатырохвугольны па плану, замак некалi аддзяляўся шырокiм i глыбокiм iрвом з вадой. Сiстэма сажалак значна ўзвышала ўзровень вады i фактычна ператварала замак ва ўмацаваны востраў. Замак зроблены з цэглы i каменняў. Даследчыкi мяркуюць, што замак шмат разоў сваiмi магутнымi сценамi ўкрываў Глебавiчоў ад небяспекi. У сённяшнiя днi гэты замак з’яўляецца краяведчым музеям. Такiм чынам, мы бачым, што гiсторыя развiцця будаўнiцтва на тэрыторыi Беларусi з 9 ст. па 17 ст. вельмi насычаная i цiкавая. На жаль толькi, што толькi адзiнкi з магутных пабудоў дайшлi да сённяшнiх дзён. Але ж пойдзем далей i даведаемся пра тое, як трапiла цагельнае рамяство на Беларусь. II. У старажытнай цагельнi. 9-17 ст. Шырокае мураванае будаўнiцтва патрабавала ўсё больш разнастайных будаўнiчых матэрыялаў i ў першую чаргу цэглы. Як жа трапiла яна ў Беларусь? Не адну тысячу гадоў налiчвае гiсторыя цагельнай справы. Зарадзiлася яна ў краiнах усходу, дзе не было дастатковай колькасцi дрэва i каменняў, неабходных для ўзвядзення манументальных пабудоў. У Еўропе цэглу ўпершыню сталi вырабляць рымляне, але яна не стала ў iх галоўным будаўнiчым матэрыялам. У часы сярэднявечча выраб цэглы ў Еўропе быў у заняпадзе. У Кiеўскую Русь цэгла трапiла разам з вiзантыйскiмi дойлiдамi ў першай палове 10 ст. i атрымала назву «плiнфа». Упершыню, як я ўжо казаў, плiнфа ўжыта ў муроўцы Полацкай Сафii. Потым мураваныя пабудовы з яе выкарыстаннем узводзяцца ў Полацку, Вiцебску, Гароднi, Тураве. У 12 ст. адначасова ўжывалася плiнфа двух памераў. Прычым адзiн з iх быў асноўным, а iншыя складалi 20-30 працэнтаў ад агульнай колькасцi. Старажытную полацкую, вiцебскую i гародзенскую цэглу выраблялi ў спецыяльных формах з драўляным дном. Пра гэта сведчаць адбiткi дошак на глiне i спецыяльныя знакi, якiмi майстры пазначалi сваю прадукцыю. Цiкава, што гародзенская форма плiнфы мае знакi толькi на тычках, а полацкая i вiцебская-на тычках i адным з шырокiх бакоў. Вiдаць, сярод цагельнiкаў былi пiсьменныя людзi, бо iх знакi маюць выгляд не толькi крыжоў, стрэлачак i iнш. геаметрычных знакаў, але i розных лiтар. Абпальвалi плiнфу ў спецыяльных печах складзеных з цэглы. У другой палове 13 ст. плiнфу ў беларускiм манументальным будаўнiцтве змяняе буйнапамерная брусковая плiнфа. Зойдзем на хвiлiну ў майстэрню цагельнiка 15 ст. Гэта быў майстар, якому дапамагалi некалькi чалавек. Цэгла рабiлася на спецыяльным шырокiм драўляным стале. Форма ўяўляла сабою дзве збiтыя разам прамавугольныя драўляныя скрынкi, акаваныя жалезам i з ручкамi па баках. Цагельнiк запаўняў iхглiнай, потым запiхваў кавалачкi глiны ў куткi формы. а глiняныя рэшткi зграбаў рукою або дошчачкай. Ад пальцаў майстра на паверхнi цэглы часам заставалiся неглыбокiя сляды. Набiтыя глiнай формы памочнiкi майстра пераносiлi на роўную пляцоўк у i асцярожна вытрасалi цэглу для прасушкi. Абпальвалi цэглу альбо ў полi, альбо ў печы. Падобным чынам выраблены i плiткi для падлогi. З 13 па 18 ст. ужывалася i спецыяльная профiльная цэгла: стрэлападобнай формы, а таксама iнш. узораў. Найбольш пашыранымi спосабамi вырабу такой цэглы былi фармоўка i абсклюдаванне (абрэзка цэглы). На буйнапамернай цэгле амаль заўжды адсутнiчаюць знакi, уласцiвыя плiнфе, але клеймы i асаблiвыя меткiсустракаюцца на працягу 14-16 ст. Меткi вядомы на цэгле з Лiдскага i Мiрскага замкаў, а клеймы-на Мiрскай. Вельмi цiкавая цаглiна знойдзена ў Пiнску. Яе бакавыя гранi аздоблены рэльефным раслiнным арнаментам. Сiмволiка разнастайных выяў на старажытнай цэгле часта звязана з пэўнымi асаблiвасцямi цагельнай вытворчасцi i да канца не вытлумачана. Як бачна, цагельная справа была вельмi распаўсюджана на тэрыторыi Беларусi. Цагельнi былi там, дзе нешта будавалася. III. Станаўленне беларускага кафлярства. Гiсторыя кафлянай печы. Ужо з 15 ст. жылыя памяшканнi замкаў i палацаў пачалi сцяпляць кафельнымi печамi. У iнвентарах 16-18 стст. згадваецца вялiкая колькасць печаў, аблямаваных кафляй. Першыя кафлi нагадвалi звычайныя гаршкi альбо невялiкiя макацеры, таму i атрымалi назву «гаршковыя». Ганчары выраблялi iх разам з кухонным цi сталовым посудам i нават спачатку мецiлi некаторыя экземпляры звычайнымi ганчарнымi клеймамi. На Беларусь кафлi трапiлi непасрэдна з Германii — радзiмы еўрапейскага кафлярства. Не выпадкова, што першыя вядомыя нам экземпляры знойдзены у князскiх харомах Полацка. Калi разглядаць эвалюцыю развiцця кафлi то мы бачым, што у аснове стаiць простая гаршковая кафля. З часам змянялася тэхналогiя будавання, змянялiся эканамiчныя ўмовы i патрэбы людзей, а разам з iмi змянялася i форма кафлi. iснуюць таксама пiсьмовыя крынiцы, якiя сведчаць, што ў пабудове Лiдскага замка шырока выкарыстоўвалася гаршковая кафля. З яе выраблялi глiнабiтныя печы, невысокiя скляненiстыя збудаваннi з асобнымi ўмараванымi ў iх цела гаршковымi кафлямi. Паступова верхняя частка кафлi (вусце), што нагадвае звычайны круг, пачынае набываць розныя формы:чатырохпялёсткавай, значна радзей трохпялёсткавай разеткi, потым квадрата, якi часам, у 15 -пачатку 16 ст. , закрываўся дэкаратыўнай, зробленай з глiны праразной рашоткай. Кавалкi такiх кафляў знойдзены ў Полацку. Пераход да кафлi з квадратным вусцем, якi адбыўся ў 15 ст. , дазволiў рабiць кафляныя печы складанай канструкцыi, значна павялiчыць iх цеплааддачу за кошт павелiчэння цеплавой паверхнi печы. У канцы 15-16 ст. для аздаблення сталовага посуду пачынаюць ужываць зялёную палiву, якая адначасова выкарыстоўваецца i для пакрыцця плiнфы, што робiць яе элементам ва ўпрыгожаннi iнтэр’еру жылога дому. У гэты час у самых вялiкiх цэнтрах кафлянай вытворчасцi пачалi паступова пераходзiць да вырабу каробкавай кафлi, якая несла на сваей вонкавай пласцiне якi-небудзь малюнак. Зноў-такi першыя каробкi знойдзены ў Полацку. Гэтыя кафлi непалiваныя, невялiкiх размераў, не маюць рамкi на краях. Але трэба адзначыць, што працэс замяшчэння гаршковай кафлi на каробкавую адбываўся вельмi павольна. У сярэдзiне 15 ст. часта будавалiся камбiнавальныя печы, нiжнi паверх якiх складаўся з гаршковай кафлi, а верхнi-з каробкавай. Развал такой печы знойдзены ў Мазырскiм Замку. Гаршковая кафля 15 ст. рабiлася на ганчарным коле, добра абпальвалася, мела роўнае донца i устойлiвыя прапорцыi. Форма вусця выглядала чатырохпалоскавай разеткай. У эпоху адраджэння ганчары пакрываюць каробкавую кафлю палiвай. Такая кафля карыстаецца вялiкiм попытам сярод гарадскога насельнiцтва. Кафляры наладжваюць сувязi з разьбярамi, заказваюць у iх драўляныя з малюнкам формы. Кафляная печ дасягае значных памераў i складваецца з розных вiдаў кафлi. З’яўляецца сюжэтная кафля — гэта вынiк творчых «вандровак» беларускiх кафляроў у iталiю, Германiю i Чэхiю. У 16 ст. з’яўляецца «партрэтная» кафля з выявамi мужчыны (партрэт Васiля Цяпiнскага). Крыху пазней ў 16 ст. з’явiўся новы, вельмi характэрны для беларускай кафлi малюнак. Не было такога населеннага пункта ў нашым краi, дзе б не ўжывалi кафлю з геаматрычным альбо раслiнным арнаментам . Шырока таксама ўжывалася геральдычная кафля з выявамi звяроў, мiфалагiчных iстот. Акрамя кафлi мы бачым гэты штрышок на каваных дзвярах Мiрскага замка, Сафiйскага сабора. Новы штуршок у выпрацоўцы кафлi дало мураванае будаўнiцтва ў стылi барока, якое пашыраецца ў гарадах Беларусi. У гэты час яно дасягае сваёй вышынi. Кафляныя печы сталi важным элементам iнтэр’ера. Яны мелi складанапрафiляваную барочную форму, якая будавалася з розных вiдаў кафлi. Асаблiва багатымi i разнастайнымi былi арнаментальныя матывы. Для ранняга барока характэрна кафля з адбiткамi дат (Магiлёў, Мiнск) i выявамi чалавечага твару. Да нас дайшлi малюнкi праектаў печаў 17 ст. з кафлi, аздобленай раслiнным арнаментам. Два такiя малюнкi знойдзены ў замке Радзiвiлаў. У другой палове 17 ст. у беларускiм кафлярстве адбываюцца пэўныя змены. Знiкае рамка ў вузкай палосачнай кафлi. Больш простай становiцца канструкцыя самой печы. Яна становiцца прамавугольнай. Адметная рыса позняй барочнай кафлi-наяўнасць васьмiвугольнай або авальнай рамкi на яе вонкавай пласцiне. У час руска-польскай вайны (1654-1667 гг. ), калi на тэрыторыi Беларусi разгарнулiся галоўныя ваенныя дзеяннi, попыт на кафлю часова знiкае, i многiя беларускiя кафляры перабралiся ў Расiю. Шмат помнiкаў было разбурана. Але нягледзячы на перабудовы i на вялiкiя разбурэннi, кафлярства ўсё роўна засталося адной з найцiкавейшых распаўсюджаных галiн творчасцi беларускiх майстроў. IV. Будаўнiчая арцель. Разглядаючы шэдэўры мураванай архiтэктуры, мiжволi ўзнiкае пытанне: «А як практычна iшла будоўля? Хто абпальваў цэглу, рабiў вапну, цягаў i ўкладваў роўнымi радамi вялiзныя камянi? Колькi людзей удзельнiчала i хто iмi кiраваў? » Каб адказаць на ўсе гэтыя пытаннi, трэба звярнуцца да гiсторыi будаўнiчай справы i будаўнiчай тэхнiкi. На працягу амаль усяго сярэднявечча асноўная колькасць мураваных i драўляных збудаванняў на Беларусi ўзводзiлася мясцовымi рамеснiкамi, што ўваходзiлi ў склад будаўнiчых арцеляў. На тэрыторыi Беларусi мясцовыя самастойныя будаўнiчыя арцелi вядомы з 12 ст. iснавалi яны i пазней, у першай палове 20 ст. Звычайна арцель складалася з некалькiх дзесяткаў высокаквалiфiкаваных муляроў i некалькiх цесляроў, якiя падчас будаўнiцтва падмуркаў i дахаў рабiлi рыштаваннi, будаўнiчыя прылады, вокны i дзверы, а таксама майстроў па вырабе цэглы i нарыхтоўцы вапны. Майстры-цагельнiкi мецiлi сваю прадукцыю спецыяльнымi знакамi, меткамi або клеймамi. У 12 ст. iснавалi князская i манастырская арцелi. iмi кiравалi вопытныя майстры, якiя былi i праектантамi, i выканаўцамi адначасова. На тэрыторыi Беларусi ў гэты час працавала некалькi будаўнiчых арцеляў. Полацкая зямля мела дзве самастойныя арцелi-полацкую i вiцебскую. Полацкую заснавалi кiеўскiя майстры, якiя збудавалi вялiкi сабор Бельчыцкага манастыра. Зараз у Полацку вядома 10 архiтэктурных помнiкаў, створаных полацкай арцеллю. Вiцебскiя майстры ўзвялi Благавешчанскую царкву i асноўны аб’ём царквы ў Навагрудку. У канцы 12 ст. манументальнае будаўнiцтва ў Полацку ў сувязi з эканамiчнымi абставiнамi спынiлася. Полацкiя дойлiды заснавалi архiтэктурную школу ў Смаленску. З чаго ж пачыналася будаўнiцтва? Спачатку выбiралi месца для пабудовы. Для храмаў звычайна падбiралi пагоркi, адкуль яго было б добра вiдаць здалёк, ужо на падыходзе к\nбрусах. Калi звярнуцца да малюнка, то можна ўбачыць i тэхналогiю будавання i матэрыялы, а таксама часткова прылады працы. Я лiчу, што трэба таксама адзначыць, што будаўнiцтва вялося толькi ў цёплы перыяд года. Храм узводзiлi прыкладна за два-тры гады. На зiму незакончаныя сцены пакрывалi тоўстым слоем вапнавай рамчыны i пакiдалi да вясны. Побач, як мы бачым , рамеснiкi абчэсваюць кавалкi колатага камення, выраблялi з iх блокi для пабудовы сцен. Пачынаючы з другой паловы 13 ст. на Беларусi акрамя культавых i грамадзянскiх будынкаў, як я ўжо гаварыў, з каменню i цэглы ўзводзяцца абарончыя збудаваннi — магутныя замкi i вежы. Пераход ла новай будаўнiчай тэхнiкi выклiкаў патрэбу ў прафесiйных дойлiдах, якiх нярэдка запрашалi з iншых краёў. У 16 ст. тэрыторыя Беларусi ўвайшла ў склад ВКЛ. З гэтых часоў да канца 13 ст. будаўнiчая тэхнiка Беларусi i Лiтвы знаходзiцца ў вельмi цесным кантакце i прынцыпова адзiная, бо арцелi вандравалi па ўсёй краiне без усялякiх абмежаванняў. У 14-17 ст. колькасць членаў будаўнiчых арцеляў павялiчылася. Напрыклад: "у 1497 г. на будаўнiцтве Вострай Брамы ў Вiльнi пад кiраўнiцтвам майстра працавала 16 майстроў-муляроў, 96 рамеснiкаў-памочнiкаў, 48 цесляроў, 300-400 дапаможных работнiкаў. . . " Цяжкiя будаўнiчыя работы па старадаўняй звычцы праходзiлi пад музыку. У гэты час майстры, якiя выраблялi цэглу, а потым i плiткi для падлогi, выйшлi са складу будаўнiчых арцеляў, працавалi самастойна i прадавалi сваю прадукцыю непасрэдна заказчыку. Акрамя вандроўных будаўнiчых арцеляў ствараюцца цэхi муляроў. Першыя цэхi вядомы з сярэдзiны 16 ст. . Цэхавыя рамеснiкi падзялялiся на майстроў, чаляднiкаў i вучняў. Тэрмiн навучання рамяству ў цесляроў працягваўся чатыры гады. V. Тэхнiка кладкi старажытных дойлiдаў. Узровень развiцця будаўнiчай тэхнiкi адлюстроўвае, як вядома, тэхнiка кладкi, якая з’яўляецца своеасаблiвай вiзiтнай карткай старажытных дойлiдаў. Са зменамi ў палiтычным плане краiны, з эканамiчным станам яе гаспадаркi, як мы ўжо адзначылi, вiдазмяняецца форма будаўнiцтва, а ад гэтага змяняецца тэхнiка кладкi. Навогул тэхнiка кладкi залежыць ад формы i памераў цэглы i камня, а так сама ад рамчыны, якую выкарыстоўваюць пры будаўнiцтве. На Беларусi, як лiчаць археолагi, iснуе тры вiда кладкi:змешаная (кладка з цэглы i камення), цагляная i каменная (з валуноў i каменных квадратаў). Першы манументальны помнiк — Полацкая Сафiя, пабудаваны тэхнiкай змешанай кладкi. Гэта кладка складаецца з шэрагу валуноў, якiя раздзяляюцца плiнфай, памеры якой вельмi блiзкi да квадрата. На гэтай тэхнiцы кладкi iснавала полацкая школа архiтэктуры. А другая, як мы ўжо гаварылi, гродзенская архiтэктурная школа распрацавала сваю асабiстуютэхнiку кладкi. Даследчыкi называюць яе дэкаратыунай роўнапластовай кладкай. Чаму? Бо асноўная сцяна ўзвадзiлася з плiнфы, акрамя плiнфы ў кладку ўваходзiлi рознакаляровыя каменнi, кафлi, з якiх выкладалi розныя ўзоры. Гэтай тэхналогiяй кладкi пабудавана Барысаглебская царква. У другой палове 13 ст. у архiтэктуры Беларусi адбываецца карэнны пералом. Плiнфу змяняе вялiкая цэгла, якая нясе новыя тыпы кладак. Так, з другой паловы 13 ст. выкарыстоўваецца балтыйская кладка, для якой характэрна чаргаванне дзвух лажкоў i аднаго тычка. Тэхнiкай такой кладкi пабудавана Белая Вежа. У другой палове 14 ст. балтыйскую кладку змянiла кладка, у якой у кожным раду ў перамешку з тычком пакладзены лажок. Гэтая кладка мае шэраг прывiлей перад балтыйскай , на што ўказваюць многiя даследчыкi. Яна не патрабавала ад цэглы аднолькавых памераў i была даволi нескладаная па сваёй працы. Гатычная кладка характэрна для беларускiх помнiкаў другой паловы 14 ст. - сярэдзiны 16 ст. . Яна вызначалася тым, што чаргаванне лажкоў i тычкоў не заўсёды ўжываецца дакладна. Прыкладам гэтай тэхнiкi кладкi з’яўляецца iшкольдскi касцёл. А з другой паловы 16 ст. побач з гатычнай кладкай пачынае ўжывацца новая, у якой рад тычкоў чаргуецца з радам лажкоў;гэтая кладка была лёгкай, чым гатычная, i шырока выкарыстоўвалася пры будаўнiцтве будынкаў. У лiтаратуры яна атрымала назву рэнесанская. У 17 ст. у беларускiм дойлiдстве ўжывалася галандская кладка, для якой было характэрна чаргаванне радоў з адных тычкоў з радамi з адных лажкоў. Тэхнiкай такой кладкi была пабудавана Сынкавецкая царква i Мураванка. Трэба адзначыць, што правiльны малюнак кладкi 17 ст. , асабiста гэта датычыцца крыжовай i галандскай кладкi, бадай нiколi не выконваўся, бо фасады будынкаў пакрывалi тынкоўкай. Гэта прывяло да выраджэння роўнапластовай кладкi, у якой нiякiх змен у чаргаваннi лажкоў i тычкоў не было. Выконвалася яна з тонкай цэглы (4. 5-5. 5 см). Помнiкi новай магiлёўскай архiтэктурнай школы адраджаюць роўнапластовую кладку. Трэба таксама адзначыць, што « . . . развiццё будаўнiцтва на Беларусi супадае з развiццём будаўнiцтва ў Лiтве, таму што агульнасцю культурнага i эканамiчнага жыцця беларусаў i лiтоўцаў назiраецца на працягу некалькiх стагоддзяў. Найбольш поўныя сведкi аб гэтым у свiх работах па гiсторыi будаўнiцтва i будаўнiчых матэрыялаў Лiтвы прыводзiць В. Левандаўскас. »\n3. Станаўленне беларускага кафлярства. (П. Н. Адаменка) ОТКРЫТЬ ДОКУМЕНТ В НОВОМ ОКНЕ


Главная/Новости района/Навагодні настрой у рамках кампаніі “Нашы дзеці” ствараюць у Лунінецкім раёне\nНавагодні настрой у рамках кампаніі “Нашы дзеці” ствараюць у Лунінецкім раёне\nДабрачынны ранішнік у рамках кампаніі «Нашы дзеці» прайшоў у Лунінецкім ЦДТ.\nНа яго запрасілі хлопчыкаў і дзяўчынак з прыёмных і апякунскіх сем’яў, а таксама дзіцячых дамоў сямейнага тыпу. Цёплых слоў у сваім прывітанні не шкадавала намеснік начальніка аддзела па адукацыі Алена Кузьміч. Работнікі ўстановы адукацыі падрыхтавалі для ўсіх цікавае навагодняе відовішча і ўручылі салодкія падарункі.\nУ святочныя дні адчуць навагоднюю казку хочацца кожнаму. Добра разумеюць гэта\nў тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва\nна чале з дырэктарам Тамарай Патурай.\nПа словах кіраўніка, сардэчныя су- стрэчы для падапечных ладзяць спецыялісты двух аддзяленняў – дзённага знаходжання для маладых інвалідаў і суправаджальнага пражывання, а таксама кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту. Акрамя таго, арганізавана выдача салодкіх падарункаў для дзетак з праблемамі па здароўю. Лунінчане за імі прыходзяць у ТЦСАН у райцэнтры, жыхары Мікашэвіч – у мясцовы філіял, а вось вяскоўцы – у сельвыканкамы. Сродкі на набыццё пачастункаў выдзелены з раённага бюджэту.


Зорачка калядная - Пристоличье\nПамятаеце, чым скончылася першая частка нашай каляднай казкі? Прачнулася крошка-зорачка, калі была ўжо далёка ад Зямлі. Папрасілі ў яе прабачэння старэйшыя зоркі, што не абудзілі перад тым як ляцець. Але яна не вельмі крыўдзілася, яны былі для яе самыя родныя і блізкія, самыя дарагія.\nІ вось разляцеліся неўзабаве зоркі па небе – хто дзе застаўся. І азарылася ўсё вакол зорным святлом ярка, іскрыста. Людзі на далёкай Зямлі бачылі свае зоркі і адчувалі, што сувязь паміж імі не толькі не аслабела, а можа, стала нават мацнейшай.\nМаленькая зорачка таксама знайшла сабе зацішны, утульны куточак у неабсяжнай нябеснай прасторы. Але як бы добра там ні жылося, не пакідала яе трывога за маленькую мілую істоту, што засталася на Зямлі. І вось звярнулася яна зноў да сваіх сясцёр-зорак, распавяла пра свой былы намер вярнуцца на Зямлю.\n– Так, – адказалі яны, – ты можаш гэта зрабіць. Але такая магчымасць будзе ў цябе толькі адна, бо ты больш ніколі не зможаш вярнуцца назад, да нас. І менавіта з-за гэтага мы не пакінулі цябе на Зямлі, параіўшыся, што з цягам часу гэтае жаданне пакіне цябе. Зразумела цяпер – мы памыляліся. Ты маленькая, а сэрца ў цябе вялікае і поўнае любові.\nАбняла зорачка сваіх сясцёр са словамі, што іначай не можа і што прымае яна такую ўмову, толькі б вярнуцца да беднага маленькага дзіцяці.\nСклала яна свае промні-крылы і ў імгненне вока саслізнула з нябеснай вышыні да далёкай блакітнай планеты Зямля.\nА на Зямлі ў той самы час стаяла зіма, і ўсё вакол было ўхутана белым-белым снегам. Святкавалі Калядкі. Па вуліцах з песнямі гулялі пераапранутыя ў дзівосныя касцюмы людзі. Перад сабой на рознакаляровых шастах неслі яны калядныя зоркі, упрыгожаныя яркімі стужкамі. Было шмат весялосці, песень і музыкі. Толькі ў невялічкай хацінцы на краі вёскі сядзела ля акна маленькая дзяўчынка і з тугою глядзела на вуліцу, на вясёлых дарослых і дзяцей і сумавала, што не можа быць з імі разам. Каля ложка стаяла зробленая дзяўчынкай сціплая калядная зорачка.\nУ пакой увайшла маці малышкі.\n– У такі вечар не будзем сумаваць, – прамовіла яна. – Давай разам загадаем жаданне, разам паглядзім на неба, дзе пасялілася твая любімая зорачка. І тады тое, што мы загадаем, абавязкова спраўдзіцца.\nІ яны паднялі вочы да далёкага зорнага небасхілу. У тое ж імгненне праз усё неба слізгануў тонкі след знічкі.\n– Вось! Гэта добры знак, – маці пацалавала дачку і, сумна ўздыхнуўшы, пайшла ў суседні пакой.\nЯк толькі малышка засталася адна, скрозь шкло па яе далоні бліснуў ледзь прыкметны праменьчык. Дзяўчынка адразу зразумела, хто вярнуўся да яе з далёкага неба.\nТут жа прагучаў ціхі голас зорачкі:\n– Я вярнулася і больш ніколі-ніколі цябе не пакіну. Калі я ляцела да Зямлі, я пачула ваша з маці жаданне, адно на дваіх, – каб ты была здаровай. Абяцаю, што ўсё так і будзе – я заўсёды буду побач з табой і буду бараніць цябе, як умею. А жыць я буду вось тут.\nІ зорачка спрытна саскочыла з далоняў малышкі і нырнула ў зробленую дзяўчынкай калядную зорку. І адразу ж тая заззяла ледзьве прыкметным блакітным святлом.\nКалі маці зноў увайшла ў пакой дачкі, яна ўбачыла, што там кружыцца ў танцы вясёлае і здаровае дзіця з зіхатлівай каляднай зоркай у руках.\n– Матулечка, родненькая, – праз слёзы радасці гаварыла малышка, – давай як мага хутчэй апранацца! І на вуліцу, да людзей! З усімі разам святкаваць Калядкі!\nА закончыць вельмі хочацца менавіта так: калі моцна верыць у лепшае, у добрае, дык, верагодней за ўсё, так і будзе! Са святамі вас, шаноўныя сябры!\nПредыдущая: Глава района посетил тепличный комбинат «Богатырево», чтобы обсудить Конституцию\nСледующая: Медицина в Беларуси станет платной? О новой формулировке в Конституции рассказала депутат Заславского округа


Рагачоўскія сустрэчы - ОНТ\n04 сентября 2016, 20:15\nТрэцяга и чацвёртага верасня ў невялікім палескім горадзе Рагачове, як з рога багацця, сыпаліся культурныя забавы: ад выстаў і канцэртаў да ўрачыстага адкрыцця Дома кнігі. Горад прымаў Дзень беларускага пісьменства, які ў гэтым годзе быў прысвечаны не толькі юбілеям прызнаных класікаў, але і будучаму 500-годдзю беларускага кнігадрукавання. І ўсё гэта – у Год культуры.\nМенавіта тут Уладзімір Караткевіч збіраў свае «Каласы…». Спачатку падзеі рамана былі лакалізаваны толькі ў Прыдняпроўі, адкуль маці пісьменніка i адкуль, выходзіць, любоў да матчынай мовы. Якой ужо мы сёння чытаем аўтарскую «Ладдзю роспачы». «Добра пісалася», – узгадваў класік аб «творчым прытулку» у Рагачове. Векавая дзедава хата захавалася – у баку ад свята. Сваякі Караткевіча – людзі сціплыя, не гаваркія.\nДзень беларускага пісьменства на гомельскім Палессі ўжо ў чацвёрты раз. У адрозненні ад Турава (радзімы златавуста Кірылы) i Хойнікаў Івана Мележа (сёлета пісьменніку споўнілася б 95 гадоў), Рагачову было куды складаней. Свята на зямлі драматурга Андрэя Макаёнка (таксама юбіляра – 95) – у Год культуры.\nАдзін дзень кардынальна змяніў калі не свет, то ўсё наваколле Рагачова. У рэгіёне мадэрнізаваны каля 40 аб’ектаў, на што выдаткавана звыш Br4 мільёнаў. «Нарадзіліся нанова», – жартуюць тутэйшыя.\nАд свята застанецца ў горадзе Дом кнігі. Тут адчынілі краму «Першацвет» – раней за друкаванымі творамі (у тым ліку землякоў) рагачоўцы ездзілі ў суседняя Бабруйск і Жлобін. Два паверхі будынка займае цэнтральная бібліятэка краю.\nАгульны фонд бібліятэкі – 90 тысяч тамоў. Атрымоўваецца, амаль па тры кнігі на кожнага жыхара сёлетняй сталіцы пісьменнасці. Па сваім часе жыло «роднае слова» на вуліцах Рагачова: ад прэзентацый новых зборнікаў да аўтограф-сесій літаратараў Еўразіі.\nПакiнуць у Рагачове свае кнiгi i сем лаўрэтаў Нацыянальнай лiтаратурнай прэмii. Так, у прозе ёй адзначаны Алесь Марцiновiч (зборнiк-эсэ «Цяпло колiшнiх вогнiшчаў»). Сярод тых, хто працягвае справу Максiма Багдановiча (хутка 125 год з дня народзiнаў песняра чыстае красы), – паэт Мар’ян Дукша. З-пад пяра Сяргея Давiдовiча – лепшыя творы для дзяцей и юнацтва. Упершыню на cвяце – намiнацыя «Дэбют».\nЛепшы публiцыст – Мiкола Барысенка (зборнiк «Эхо Великой войны на востоке Беларуси»). Адзiная жанчына-намiнант – крытык Таццяна Мацюхiна, адзначана за даследванне «Беларускi импрэсiянiзм». Ягор Конеў атрымаў фалiянт як лепшы драматург, сiмвалiчна – на зямли Макаёнка.\nГук варштата Францыска Скарыны як намёк на будучую сталiцу свята. Эстафету прымае Полацк – у наступны Дзень пiсьменства 500 год айчыннаму кнiгадрукаванню. «Рабi нечаканае, рабi, як не бывае, рабi, як не робiць нiхто», – запавет Уладзiмiра Караткевiча Рагачоў выканаў годна.\nПадрабязнасці – у відэасюжэце нашага карэспандэнта\nСпартакиада «Здоровье»: команда ОНТ поборется за победу сразу в нескольких видах дисциплин\nВ Греции усиливают береговую охрану из-за беспрецедентного наплыва мигрантов\nПротесты экоактивистов привели к транспортному коллапсу Сеуле\nДень без автомобиля пройдёт сегодня в 76 городах Беларуси\n«Анахайм» победил «Эдмонтон», отыграв три шайбы за последние четыре минуты


Фота садовых бардзюраў для кветнікаў, градак, дарожак\nКанчатковы дызайн садовай дарожцы альбо клумбе надае бардзюр. Існуе мноства ідэй для стварэння дэкаратыўнага бардзюра сваімі рукамі. Акрамя гэтага можна набыць ужо гатовыя садовыя бардзюры з пластыка або дрэва.\nНа сённяшні дзень папулярнасцю карыстаюцца наступныя ідэі для стварэння бардзюра:\nБардзюр з шлакоблоков альбо цэглы\nБардзюр з падручных сродкаў (шкляных бутэлек, аўтамабільных пакрышак, керамічных талерак і г. д.)\nБардзюр з прыроднага каменя (у тым ліку і габионы)\nБардзюр з почвопокровные раслін\nБардзюр з габионов\nДраўляны бардзюр (з бярвення, дошак, выгнутых карчакоў і г. д.)\nЗвяртаем вашу ўвагу на тое, што дызайн бардзюра павінен ажыццяўляцца ў адным стылі з садовымі дарожкамі, малымі архітэктурнымі формамі і іншымі элементамі садовага дэкору, што б у выніку ўтварылася гарманічная кампазіцыя.\nНайбольш цікавыя фота бардзюраў вы можаце ўбачыць у дадзенай фота галерэі:\nЯк вы бачыце, ідэі і ў праўду крэатыўныя! Рэкамендуем гэтак жа праглядзець фотагалерэі: дызайн садовай дарожкі і агароджы!\nВы тут: > Фота галерэя > Ландшафтны дызайн > Садовы дэкор > Бардзюры для кветнікаў\nУсе матэрыялы сайта SamDizajner.ru напісаны спецыяльна для СамДизайнер, капіраванне 1 у 1 строга забаронена. Перадрук, поўны або частковы рерайт артыкула “Бардзюры для кветнікаў”, магчымы, толькі пры ўказанні поўнай, актыўнай спасылкі на крыніцу.


Медыядасведчанасці навучыць мультфільм\nРазам, а не паралельнымі шляхамі\n01.02.2018 16:35 Практыкум\nПерад настаўнікам малодшых класаў стаіць сур’ёзная задача: не толькі пазнаёміць вучняў з медыятэкстамі, але і навучыць ацэньваць, выдзяляць галоўнае, рабіць высновы на пачатковым узроўні, закладваючы аснову фарміравання медыякультуры ў старшых класах. Вырашэнню гэтай задачы будзе спрыяць цыкл практычных і творчых заданняў на аснове мультфільмаў, якія можна выкарыстоўваць падчас правядзення інфармацыйных ці класных гадзін.\nПрактыкаванне “Вучымся глядзець і разумець мультфільм”\n— Як вы лічыце, ці можа мультфільм нас навучыць? Чаму ён можа навучыць нас? Давайце разам паглядзім мультфільм “Дзед”. Паколькі мы з вамі імкнёмся да таго, каб быць дасведчанымі гледачамі, неабходна глядзець мультфільм вельмі ўважліва. Звярніце ўвагу на тое, як выглядаюць галоўныя героі мультфільма. Як сябе паводзяць? Чаму яны так сябе паводзяць? Усё гэта дапаможа вам лепш зразумець мультфільм. (Прагляд.)\n— Як вы зразумелі, што гэта мультфільм-казка?\n— Апішыце вёску, у якой жылі людзі даўней?\n— Успомніце, як адносіліся да старых людзей? Чаму?\n— Ці спадабаўся вам дзед?\n— Якім ён быў чалавекам? Апішыце яго.\n— Як да дзеда адносіліся дзеці?\n— Чаму дзеці не захацелі пазбаўляцца ад дзеда, калі ён стаў старым?\nГульня “Уважлівы глядач”\nГульня развівае ўвагу, назіральнасць, медыяўспрыманне, уяўленне вучняў і можа разгортвацца па двух сцэнарыях.\n— Расказаць пра героя нескладана, калі памятаць усё, што паказваецца пра яго ў мультфільме. Зараз мы праверым, наколькі вы ўважлівыя гледачы.\n— Ахарактарызуйце герояў мультфільма з дапамогай слоў-адпаведнікаў. Свой адказ абгрунтуйце (на картках запісаны словы для характарыстыкі, якія найбольш адпавядаюць героям: напрыклад, мудры, вясёлы, злы, сквапны, смешны, добры і г. д.)\n— Раскажыце пра тыя ўчынкі герояў, якія спадабаліся вам ці не спадабаліся. Патлумачце свой выбар. Што зрабілі б вы на месцы героя, калі б трапілі ў мультфільм?\n— З кім бы вы пасябравалі? Каму дапамаглі б?\nДля гэтага спатрэбяцца акенцы — рамкі, выразаныя з паперы.\n— Паглядзіце на сваіх сяброў праз чароўнае акенца. Раскажыце, што вы бачыце.\n— Уявіце, што разам з вамі ў акенцы глядзяць гледачы. Пакажыце ім тое, што вам найбольш падабаецца ў мультфільме, і раскажыце аб гэтым.\nГульня “Чароўны свет мультыплікацыі”\nГэтая гульня дапаможа выявіць лепшага знаўцу мультфільмаў. Удзельнікам неабходна здагадацца, якая тэхніка выкарыстоўвалася аўтарамі пры стварэнні кожнага мультыплікацыйнага фрагмента. Напрыклад, гэта могуць быць фрагменты з лялечных мультфільмаў, маляваных, камп’ютарных.\nПрактыкаванне “Самы назіральны”\nКаб правесці гэтае практыкаванне, неабходна папярэдне адабраць мультыплікацыйныя фрагменты.\n— Паглядзіце фрагменты ўжо вядомага вам мультфільма. (Паказ доўжыцца прыкладна 30 секунд ці 1 хвіліну.)\n— Адкажыце, якога колеру быў капялюш у галоўнага героя? Колькі разоў у кадры з’явіўся галоўны герой? (Пытанні фармулюцца ў адпаведнасці з задачай, якую ставіць перад сабой настаўнік.)\nГульня спрыяе развіццю поўнага ўспрымання медыятэксту, творчых здольнасцей. Для правядзення гульні неабходна запісаць некалькі фрагментаў з мультфільма. Пасля таго як паміж удзельнікамі размеркаваны ролі, гук выключаецца, а ўдзельнікі працуюць над агучваннем урыўка.\nТворчае заданне “Малюем мультфільм”\nМэта: дапамагчы вучням зразумець сэнсавы змест прагледжанага мультфільма. Кожнаму дзіцяці даецца заданне намаляваць пэўны эпізод мультфільма. Пасля таго як заданне будзе выканана, можна па малюнках скласці вусную гісторыю або пераказаць змест мультфільма.\nА можна прапанаваць вучням стварыць асабістыя ілюстрацыі да мультфільма або з дапамогай ілюстрацый змяніць сюжэт мультфільма (прыдумаць новыя прыгоды галоўных герояў, змяніць месца дзеяння ў мультфільме, прыдумаць новага персанажа і інш.).\nЗаданне “Што за чым”\nМэта: развіццё ўмення растлумачыць сэнсавы змест мультфільма.\nВам спатрэбяцца малюнкі, падрыхтаваныя да мультфільмаў. Удзельнікам неабходна раскласці іх у пэўнай паслядоўнасці. Выконваючы гэтае заданне, вучні аднаўляюць паслядоўнасць падзей і адначасова ўспамінаюць ключавыя моманты мультфільма.\nКожнае з прапанаваных заданняў уключае ў сябе элементы аналізу медыятэксту, што з’яўляецца галоўнай умовай развіцця медыядасведчанасці. У працэсе абмеркавання вызначаюцца асаблівасці медыятэксту, тэма, ідэя.\nЗаняткі з выкарыстаннем мультыплікацыі можна ўмоўна раздзяліць на некалькі этапаў:\nУступнае слова настаўніка (дапамагае накіраваць вучня на ўспрыманне мультфільма).\nКалектыўны прагляд мультфільма ці яго фрагмента.\nАбмеркаванне мультфільма (тэма, ідэя мультфільма, яго праблематыка, вобразы, кампазіцыйныя асаблівасці).\nАналіз асобных фрагментаў мультфільма. Выяўленне ступені ўздзеяння на аўдыторыю.\nВыяўленне пазіцыі вучня адносна прагледжанага матэрыялу і адлюстраванне яе ў творчай рабоце (малюнак, калаж, калектыўнае абмеркаванне і інш.).\nНа што важна звярнуць увагу пры арганізацыі работы з экраннымі медыя?\nУлічвайце інтарэсы дзяцей: неабходна, каб мультфільм выклікаў цікавасць, вучыў нечаму новаму і карыснаму, выхоўваў.\nПерад праглядам мультфільма абавязкова праводзьце ўступную гутарку, у ходзе якой можаце расказаць дзецям аб стваральніках мульфільма, даць устаноўку на ўспрыманне, засяродзіць увагу вучняў на тым, што яны будуць глядзець.\nПасля прагляду мультфільма абавязкова выслухайце меркаванні вучняў. Няхай яны падзеляцца сваімі ўражаннямі, пачуццямі.\nПры абмеркаванні мультфільма стварыце атмасферу даверу, каб вучні не баяліся памыліцца і выказацца.\nПамятайце, што абмеркаванне мультфільма — гэта творчы працэс, у якім на роўных размаўляюць настаўнік і дзіця.\nнастаўніца пачатковых класаў сярэдняй школы № 19 Гродна;\nнамеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце сярэдняй школы № 19 Гродна.\nГроднамедыядасведчанасцьмультфільмсярэдняя школа № 19


Еўрапарламенты заклікаюць дапамога ЕС да транспартных перавозак у дэбаты аб забароне расійскага імпарту - Рэпарцёр ЕС\nДэпутаты Еўрапарламента заклікаюць на дапамогу ЕС для аўтаперавозчыкаў у дыскусіі аб расійскім забароне на імпарт\nУ дэбатах у панядзелак (9 сакавіка) многія дэпутаты Еўрапарламента заклікалі да салідарнасці паміж дзяржавамі-членамі ЕС і канкрэтных крокаў Еўрапейскай камісіі па аказанні дапамогі аўтаперавозчыкам, якія пацярпелі ад расійскіх абмежаванняў на імпарт прадуктаў харчавання і сельскагаспадарчай прадукцыі з ЕС. Уплывам забароны на ўвоз на грузаперавозчыкаў грэбавалі, хаця ЕС прыняў меры па падтрымцы вытворцаў садавіны, агародніны і малочнай прадукцыі, заявіў дэпутат Еўракамісіі па пытаннях камітэта па транспарце, якое было вынесена на дэбаты ў Камісію.\n"Якія меры плануе прыняць новая Камісія, каб пазбегнуць далейшага пагаршэння сітуацыі для аўтаперавозчыкаў ЕС і ці збіраецца яна накіраваць скаргу на Расію ў СГА?" - спытаў Майкл Крамер ("Зялёныя" / EFA, DE), які ад імя Камітэта па транспарце і турызме звярнуўся з гэтым пытаннем да Камісіі.\nУ наступных дэбатах з Камісарам па транспарце Віялета Бульк многія еўрадэпутаты падкрэслілі неабходнасць салідарнасці, агульных рашэнняў і канкрэтнай падтрымкі транспартных перавозак ЕС, якія пацярпелі ад расійскіх абмежаванняў. Яны заклікалі Камісію прапанаваць цвёрдыя крокі, адзначыўшы, што гэта не лакальная і рэгіянальная праблема, а праблема для ЕС у цэлым.\nФонду ЕС для транспартных перавозак няма, падобнага на надзвычайны фонд для сельскай гаспадаркі, адзначыў Булк. Дзяржавы-члены павінны зрабіць больш, выконваючы правілы дзяржаўнай дапамогі, дадала яна. Нягледзячы на гэта, некаторыя дэпутаты Еўрапарламента могуць прапанаваць іншую падтрымку ЕС, напрыклад, Еўрапейскі фонд карэкціроўкі глабалізацыі.\nІншыя дэпутаты Еўрапарламента заявілі, што расійскія абмежаванні на імпарт з'яўляюцца вынікам санкцый ЕС, мяркуючы, што калі б санкцыі супраць Расіі будуць адменены, то імпартныя абмежаванні, безумоўна, будуць адменены ў адказ.\nКамітэт па пытаннях транспарту і турызму\nВідэа поўнай дыскусіі (09.03.2015)\nПытанне для вуснага адказу Камісіі\nПадобныя тэмы:надзвычайны фонд для сельскай гаспадаркіДапамога ЕС для аўтамабільных перавозакпрыкметахпоўны вобразМайкл КрамерперавозчыкіРасейскія абмежаванніКамітэт транспарту і турызму\nПагадненне аб гандлі паслугамі: "Мандат паказвае, што нашы высокія стандарты ў сферы дзяржаўных паслуг будуць падтрымлівацца"\nЕўрадэпутаты галасаваць накіроўваць сродкі на доўгатэрміновае еўрапейскіх інвестыцый


На мінскім стадыёне "Дынама" да Еўрагульняў не будзе футбольных матчаў | euroradio.fm\nГалоўная / На мінскім стадыёне "Дынама" да Еўрагульняў не будзе футбольных матчаў\nСкрыншот з відэа АБФФ\nПрычына такога рашэння — "нездавальняючы стан" газону, які трэба тэрмінова "рэанімаваць"...\nНа мінскім стадыёне "Дынама" да Еўрагульняў не будзе футбольных матчаў. Як паведамляе прэс-служба ФК "Дынама-Мінск", хатнія паядынкі каманды ў красавіку-чэрвені будуць праходзіць на стадыёне "Трактар". Прычына такога рашэння — "нездавальняючы стан" газону, які трэба тэрмінова "рэанімаваць" да міжнародных спаборніцтваў.\nЯк вядома, нацыянальная зборная Беларусі па футболе таксама не будзе гуляць на "Дынама". Адборачныя матчы Еўра-2020 з камандай Германіі (8 чэрвеня) і з Паўночнай Ірландыяй (11 чэрвеня) пройдуць на "Барысаў-Арэне".\nЯк інфармавала Еўрарадыё, 14 красавіка на мінскім стадыёне "Дынама" прайшоў першы ў гэтым сезоне футбольны матч: "Дынама-Мінск" — "Гарадзея". І выявілася, што газон аблысеў. І гэта за два месяцы да Еўрагульняў! Такой сітуацыяй абурыўся Аляксандр Лукашэнка. Па адной з версій, газон пацярпеў у канцы мінулага сезону, калі для правядзення футбольнага матчу чысцілі снег і месцамі разам з... травой.\nII Еўрагульні адкрыюцца ў Беларусі 21 чэрвеня.\nСтаніслаў Драгун выратаваў барысаўчан ад паражэння / З архіву БЕЛТА\nДом футбола / abff.by\nЯк брэсцкае "Дынама" з Мілеўскім прайграла кіеўскім дынамаўцам (відэа)\nПа справе аб дамоўных матчах абвінавачаныя 20 чалавек\nІгар Барысаў прымае дакументы ў Ганны Канапацкой / t.me/vybary\nГанна Канапацкая падала дакументы на ўдзел у дэмакратычных праймерыз\nЦэны на жыллё ў Астраўцы / Скрыншот Еўрарадыё\nКася Камоцкая, Лявон Вольскі, Аляксандр Памідораў / Еўрарадыё\nДачакаліся: у Мінску ізноў прагучыць "Народны альбом"!\nНезвычайны раяль у Гродне / grodnonews.by\nУ цэнтры Гродна ўсталявалі раяль, з якога гучыць песня Стаса Міхайлава\nПротаіерэй Дзмітрый Смірноў / YouTube\n355 пасажыраў круізнага лайнера заразіліся кітайскім каранавірусам\nЮрася Губарэвіча цкуюць за калаж у "Фэйсбуку": што адбываецца?


Канвертаваць Джыбуці Франкаў (DJF) і Востраў Святой Алены фунтаў (SHP) : Калькулятар абменнага курсу\nФранк Джыбуці (DJF) і Фунт выспы Сьвятой Алены (SHP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Франк Джыбуці і Фунт выспы Сьвятой Алены пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 31 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Франк Джыбуці. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Фунт выспы Сьвятой Алены валюты па змаўчанні. Націсніце на Востраў Святой Алены фунтаў або Джыбуці Франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФранк Джыбуці гэта валюта, у Джыбуці (Дыджэй, DJI). Фунт выспы Сьвятой Алены гэта валюта, у Востраў Святой Алены (Востраў Святой Алены, SH, SHN). Сімвал DJF можа быць запісаная DF. Сімвал SHP можа быць запісаная S. Франк Джыбуці дзеліцца на 100 centimes. Фунт выспы Сьвятой Алены дзеліцца на 100 new pence. Абменнага курсу Франк Джыбуці Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Фунт выспы Сьвятой Алены Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. DJF каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. SHP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Бездзежскі сельсавет — Вікіпедыя\nБе́здзежскі сельсавет (руск.: Бездежский сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Бездзеж.\nУтвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Драгічынскага раёна Палескай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Застаўскага сельсавета. 14 красавіка 1960 года ў склад сельсавета з Гутаўскага сельсавета перададзена вёска Крамно.\nНасельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2439 чалавек, з іх 98,3 % — беларусы.\nБелая · Заверша · Закляценне · Застаўе · Какорыца · Крамно · Мікіцк\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Бездзежскі_сельсавет&oldid=3265800"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:10, 24 снежня 2018.


Catholic.by - “Я пілігрым”: чым жыў намётавы гарадок?\n“Я пілігрым”: чым жыў намётавы гарадок?\t | Друк |\nШто могуць прыдумаць, сабраўшыся разам, двое францішканаў і кармэліт? Вельмі шмат чаго, асабліва калі дзеянне адбываецца ў намётавым гарадку Будслава, а на дварэ чатыры гадзіны ранку. Хрысціянскі хіп-хоп, кавер-версіі вядомых песень са спеўніка і хіт сезону – танцы пад Шакіру ад “брата Рамашкі”.\nУ той час, як сталае пакаленне пілігрымаў чувала ў святыні або мірна пасапвала ў дзве дзірачкі, набіраючыся сілы, у намётах, самыя нястомныя маладыя пілігрымы радасна праслаўлялі Бога спевам і танцам.\n“Божа мой, гэта Ты, гэта Ты, я Цябе па жыцці сустракаю...” Гэтую вядомую песню выконвалі на біс. Пілігрымы з Гудагаю, якіх можна было пазнаць па аранжавых хустачках, актыўна адгукаліся на заклік вядучага пра “шкоцыю” — пляц перад сцэнай паступова ператварыўся ў імправізаваны танцпол. “Я пілігрым”, “Я пілігрым”, – спявала моладзь.\n…Пілігрымы з Івянца і Баранавіч, адказныя за правядзенне моладзевай праграмы, сабралі ля сцэны дзясяткі юнакоў і дзяўчат. Хтосьці сонна пазяхаў, але перасільваў сябе і не сыходзіў, працягваючы падпяваць і прытанцоўваць пад вядомыя касцёльныя хіты. Іншыя – бадзёра махалі пілігрымкаўскімі хустачкамі, нават і не думаючы пра нейкі там сон. Айцы-францішкане рабілі рэкламу музычнай майстэрні ў Івянцы, а а. Павел Рудзьман OCD і ўвогуле жартуючы, зазначыў, што той, “хто не быў у Будславе, для таго і Мінск сталіца…”. І ў прынцыпе, так і ёсць – якраз Будслаў стаўся сімвалам духоўнага жыцця Беларусі.\n— На Імшы я моцна змерзла, таму, павячэраўшы, трошкі сагрэлася, -- прызнаецца Юля з пілігрымкі “Мінск-Будслаў”. — Але заснуць пакуль не спіцца, а тут – весела, таму і прыйшла. А выспацца – яшчэ паспею.\n— А мне, на жаль, трэба ўжо ехаць, -- прызнаецца дзяўчына Насця, якая прыехала ў Будслаў усёй сям’ёй на машыне. – Мне так падабаецца, што і не з’язджала б.\nАпагеем канцэрту можна лічыць адмысловы майстар-клас па танцах пад хіт лацінаамерыканскай спявачкі Шакіры, які браты-францішкане танцавалі на біс. Гэта было неверагодна! Адразу ж падумалася, што нядрэнна было б арганізаваць такое адмысловае спаборніцтва паміж парафіямі – танцавальнае. Напрыклад, налета ў тым жа Будславе. А што, хто ведае, можа б на яго і сама Шакіра даехала? Яна, дарэчы, таксама каталічка.


У ВАРШАВЕ АФІЦЫЙНА ЗАРЭГІСТРАВАНЫ ІНСТЫТУТ БЕЛАРУСКАЙ КУЛЬТУРЫ\n(Карэспандэнт: ) “Спадарыня Вольга, раскажыце, калі ласка, як паўстаў Інстытут?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “Пачалося з таго, што ў Варшаве сабраліся некалькі беларусаў і вырашылі рабіць што-небудзь файнае, каб паказаць палякам нашую культуру, нашую гісторыю. На пачатак зарганізавалі канцэрт Касі Камоцкай, на які прыйшло шмат людзей. Тады мы зразумелі, што гэта можа быць цікава і з гэтага можа нешта атрымацца.\nТакія інстытуты існуюць у кожнай краіне. Іх падтрымліваюць міністэрствы замежных справаў. Прыкладам, у Варшаве ёсьць чэскі, славацкі, украінскі інстытуты. Яны займаюцца папулярызацыяй, рэклямай сваёй краіны, яе культуры і гісторыі. Мы вырашылі зрабіць нешта накшталт гэтых інстытутаў”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы сказалі, што іншыя краіны падтрымліваюць інстытуты нацыянальнай культуры за мяжой, разумеючы, што сваю культуру трэба прапагандаваць. А якія сувязі мае ваш інстытут зь беларусімі ўладамі? Ці цікавіцца беларуская амбасада ў Польшчы вашай дзейнасьцю?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “Адным з нашых прынцыпаў ад самага пачатку было ігнараваць цяперашнія афіцыйныя ўлады Беларусі. Што да іхнага стаўленьня да нас, дык на некаторых імпрэзах зьяўляюцца прадстаўнікі беларускай амбасады. Але гэта абсалютна неафіцыйна. Ніхто зь іх ніколі не падышоў і не сказаў, што ён зь беларускай амбасады і хацеў бы распачаць нейкія кантакты з Інстытутам”.\n(Карэспандэнт: ) “Хто ўваходзіць у склад вашай арганізацыі?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “На пачатку нас было ўсяго некалькі чалавек. Але потым, па сканчэньні нашых імпрэзаў, да нас пачалі падыходзіць людзі – беларусы ці палякі, якія неяк зьвязаныя зь Беларусьсю ці цікавяцца нашай краінай. Падыходзілі нават са сваімі прапановамі. Так назьбіралася каманда з каля двух дзясяткаў асобаў, якія на добраахвотных пачатках актыўна працуюць у Інстытуце”.\n(Карэспандэнт: ) “Дзякуючы Інстытуту, у Варшаве шырока вядомым стала сьвяткаваньне беларускіх Калядаў, а таксама Дня Волі. Гэтыя імпрэзы традыцыйна зьбіраюць шмат людзей. Што найбольш цікавага з іншых імпрэзаў вам прыгадваецца?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “Мне прыгадваецца спатканьне з маладымі беларускімі палітыкамі пад назвай “Беларусь заўтра”, якое паказала, што палякаў цікавяць ня толькі беларуская гісторыя і культура, але яшчэ, і нават у большай ступені, цяперашняя палітычная сытуацыя ў нашай краіне. У часе спатканьня ўсе ахвотныя не маглі зьмясьціцца ў залі”.\n(Карэспандэнт: ) “Спадарыня Вольга, ад самага пачатку існаваньня інстытут выдае інфармацыйны бюлетэнь. На якога чытыча ён разьлічаны?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “У нашым бюлетэні, які называецца “Інфарматар”, зьяўляюцца матэрыялы ў асноўным на польскай мове. Такім чынам мы імкнемся тлумачыць звычайным палякам на зразумелай для іх мове тое, што мы хочам ім сказаць”.\n(Карэспандэнт: ) “І апошняе пытаньне: на ваш погляд, чым адрозьніваецца Інстытут беларускай культуры ад іншых беларускіх арганізацыяў у Польшчы?”\n(Гардзейчык-Мазярская: ) “Асноўная розьніца ў тым, што мы не аб’яднаныя паводле нацыянальнай прыкметы. Мы трымаемся разам не таму, што мы беларусы, тым больш, што частка сяброў інстытуту – палякі, а таму, што маем супольную мэту. Нас яднае пераважна тое, што мы ведаем пра Беларусь больш, чым ведаюць звычайныя палякі, і хочам гэтымі ведамі з палякамі падзяліцца”.


Фатограф, эсэіст, выкладчык Вольга БУБІЧ: “Фатаграфія не павінна падманваць…” - РэйРэй\nДнямі ў сталічнай галерэі “Універсітэт культуры” адбылася прэзентацыя фотапраекта “20 жанчын”. Яго аўтар — фатограф, фотакрытык, эсэіст, выкладчык БДУ (на факультэце філасофіі і сацыяльных навук выкладае англійскую мову для будучых сацыёлагаў і псіхолагаў і студэнтаў аддзялення сацыяльнай камунікацыі, а на старшых курсах Інстытута журналістыкі па-англійску выкладае для студэнтаў-міжнароднікаў факультатыўны курс “Фатаграфія ў візуальным даследаванні”) Вольга Бубіч — стварыла сапраўды ўнікальную галерэю жаночых фотапартрэтаў, забяспечыўшы кожны з іх яшчэ і вербальнымі адказамі гераінь на пытанні: “Якімі характарыстыкамі мусіць валодаць чалавек, з якім вы хацелі б звязаць сваё жыццё? Якім ён вам бачыцца, ваш ідэальны партнёр? “20 партрэтаў дзяўчат і жанчын ва ўзросце ад 16 да 37 гадоў, якія жывуць у 13 краінах свету ад Літвы да Гамбіі, і 20 жаночых галасоў… Чаго ж яны хочуць?\nТакім чынам, жанчыны пачынаюць і выйграюць ці, прынамсі, вельмі хочуць выйграць… у той вялікай гульні з лёсам. дзе на кон пастаўлены іх жыццёвае і сямейнае шчасце, абароненасць ад душэўнага і фізічнага дыскамфорту. І відавочна, што такі фотапраект таксама мог нарадзіцца ў галаве толькі жанчыны — актыўнай, дапытлівай, вострай у сваёй назіральнасці…\n— Вольга, як увайшла ў ваша жыццё фатаграфія? Гэта быў нейкі знешні штуршок (убачаны фотаздымак, знаёмства з захопленымі фотасправай людзьмі і інш.) або нейкая ўнутраная ўспышка, азарэнне, маўляў, я гэтага хачу і магу?\n— Усё пачалося дастаткова даўно, таму, напэўна, наконт нейкай успышкі і наогул нейкай усвядомленасці выбару гаварыць не выпадае. Фатаграфія была дастаткова папулярным захапленнем савецкіх падлеткаў. Мне было, можа, гадоў якіх адзінаццаць або дванаццаць, калі бацькі падарылі мне фотаапарат, натуральна, тады яшчэ плёначную “Змену”, і фатаграфія пачалася проста як захапленне, якіх, дарэчы, у мяне заўсёды было нямала. Тады, у падлеткавым узросце на зыходзе савецкай эпохі я фатаграфавала ўсё, што траплялася на вочы, — аднакласнікаў, школу, дом, сястру… Памятаю, першыя плёнкі атрымліваліся чорнымі, потым неўзабаве пачало атрымлівацца лепш. Дарэчы, літаральна некалькі гадоў назад я амаль выпадкова знайшла некалькі праяўленых, але ніколі не друкаваных маіх плёнак таго часу, і мне было дастаткова прыемна вярнуцца туды — у Савецкі Саюз, у свае юныя гады, і паглядзець цяпер ужо зусім іншымі вачыма на тое, што ўяўляла для мяне цікавасць у навакольным асяроддзі ў той час.\n— А калі зразумелі, што можаце зрабіць нешта сапраўды адметнае і значнае ў фотамастацтве?\n— У свой час для мяне стаў такім сігналам той факт, што наш мэтр Вадзім Качан запрасіў мяне разам з трыма іншымі беларускімі фатографамі прадстаўляць беларускую фатаграфію на Міжнародным фестывалі маладой расійскай фатаграфіі (хоць гэты форум называўся так, у ім бралі ўдзел і фатографы сумежных з Расіяй краін). Гэта быў сапраўды вельмі прыемны сігнал, які дазволіў мне думаць: калі такія прапановы-запрашэнні паступаюць ад прызнаных прафесіяналаў, то, магчыма, тое, што я раблю ў фатаграфіі, і не зусім на ўзроўні хобі.\n— У вашай творчай даробцы да “20 жанчын” ужо быў шэраг знакавых фотапраектаў, у тым ліку тыя, якія атрымалі дастаткова шырокую агалоску ў творчых колах і СМІ. У прыватнасці, прыгадваецца ваш праект “Горад унутры” — праект, прысвечаны Мінску і яго моладзі. “20 жанчын” — гэта нейкая новая прыступка ў вашым творчым, прафесійным развіцці?\n— Не думаю, што гэта можна назваць нейкай прыступкай, рухам уверх. Рух уверх быў бы, калі б праект заўважылі і адзначылі, скажам, на конкурсе World Press Photo. (Усміхаецца.) Проста, разумееце, калі фатограф задумвае і пачынае працаваць над нейкім сур’ёзным, на яго думку, фотапраектам, ён так ці інакш пачынае думаць і пра тое, што будзе ў выніку, — ці праект будзе потым надрукаваны ў нейкім часопісе, ці гэта будзе выстава, фотакніга ці яшчэ што-небудзь. Заўсёды хочацца дайсці да нейкага этапу, неяк закругліць праект, атрымаць пэўны прадукт і ўрэшце сабе самой сказаць, што праект закончаны і цяпер трэба чакаць зваротнай сувязі. Так і атрымалася з праектам “20 жанчын”: фотаздымкі рабіліся, гісторыі збіраліся, а пэўным вынікам стала выстава ў галерэі “Універсітэт культуры”. Для мяне гэта нейкае выказванне, нейкае пытанне, нейкая праблематыка, якую хацелася закрануць. Безумоўна, хацелася б, каб і гледачы, якія паглядзяць гэтую выставу, таксама задаліся пэўнымі пытаннямі, магчыма, зрабілі для сябе пэўныя высновы, напрыклад, больш уважліва ставіліся б да жаданняў адно аднаго ў сферы гендарных, міжасобасных адносін.\n— Як нараджаўся гэты праект? Ці быў нейкі канкрэтны пункт адліку?\n— У 2012 годзе ў якасці трэнера я ўдзельнічала ў міжнародным адукацыйным праекце, арганізаваным дацкімі журналістамі, па стварэнні ў Гамбіі адмысловай установы журналістыкі, дзе гамбійскія студэнты маглі б атрымаць прафесійную адукацыю. Карацей кажучы, у кароткія тэрміны (за 2 тыдні) я павінна была выкласці гамбійскім студэнтам асновы педагогікі, каб яны потым самі маглі выкладаць у сваім прэс-цэнтры. І там я пазнаёмілася з 27-гадовай гамбійкай Нгуі. У адзін золкі жнівеньскі вечар мы правялі больш за тры гадзіны з ёй на даху аднапавярховіка, у якім жыло некалькі сямей. Мы проста гутарылі з ёй пра жыццё, пра жанчын, пра тое, да чаго яны імкнуцца і чаго ім нестае, пра каханне і абавязкі (як іх разумеюць жанчыны і мужчыны), пра жаданне быць зразуметым у гэтым жыцці і нават пра ўменне на ўсё паглядзець з гумарам… І раптам у гэтай шчырай размове мне адкрылася наша з ёй падабенства! Высветлілася, што нас хвалявалі, па сутнасці, адны і тыя ж праблемы, хоць мы і жывём у розных кутках свету. Розніца, можа, толькі ў тым, што яны ўсё робяць з усмешкай, атрымліваюць асалоду ад кожнага імгнення жыцця, ад таго малога, што маюць (Гамбія ж з’яўляецца адной з дзесяці самых бедных краін свету!), і нам, магчыма, у гэтым сэнсе ёсць чаму ў іх павучыцца. Тая гутарка з Нгуі мяне і падахвоціла звярнуцца з адным і тым жа пытаннем да розных жанчын з розных краін і зрабіць адмысловы фотавербальны праект, які б нагадваў у той жа час пэўнае кроскультурнае даследаванне. У 2013 годзе я зноў ездзіла ў Гамбію ўжо з мэтанакіраваным жаданнем фатаграфаваць і апытваць. Былі і іншыя паездкі, напрыклад, у Арменію, дзе я таксама пазнаёмілася з цікавымі жанчынамі і дзяўчатамі. З некаторымі знаёмымі, каго фатаграфавала яшчэ раней, звязвалася па інтэрнэце, і яны дасылалі мне свае пісьмовыя адказы. Вось так паступова і нараджаліся мае “20 жанчын”.\n— Хто з вашых гераінь вас найбольш уразіў? Магчыма, якраз Нгуі?\n— Ну, Нгуі — гэта само сабой. І, дарэчы, многія наведвальнікі выставы “20 жанчын” адзначаюць, у прыватнасці, яе экзатычнасць. Але па вялікім рахунку кожны чалавек быў у нейкай ступені адкрыццём. Кожны раз даводзілася здзіўляцца, што вось для гэтай гераіні важныя менавіта такія якасці ў яе партнёры, а для гэтай — зусім іншыя… Я ставіла пытанне максімальна шырока: “Якія якасці для вас важныя ў чалавеку, з якім вы хацелі б правесці большую частку свайго жыцця?” І мяне, напрыклад, вельмі здзівіла тое, што італьянкі адразу ж пачыналі гаварыць пра знешнасць мужчыны і толькі потым, як быццам пра нешта зусім нязначнае, пра яго характар. Гэта было вельмі нечакана, таму што большасць маіх рэспандэнтак пачыналі ўсё-такі з разваг пра ўнутраны свет партнёра, яго характар, інтэлектуальныя, камунікатыўныя якасці. А для італьянак важна тое, як ходзіць мужчына, як ён сядзіць, нават як складвае рукі… І міжволі з пэўным здзіўленнем думалася пра тое, што такія рэчы таксама для некага могуць быць істотнымі крытэрыямі.\n— Ці маглі б вы коратка сфармуляваць асноўны месыдж вашага праекта?\n— Коратка наўрад ці атрымаецца, таму што, мне здаецца, тут дастаткова шырокае поле для роздуму. Пачну з таго, што па статыстыцы за мінулы год у Беларусі, калі не памыляюся, было на 10 шлюбаў 9 разводаў. Чаму так адбываецца? Мабыць, таму, што моладзь прымае вельмі паспешлівыя рашэнні ў гэтым сэнсе, ставіцца да шлюбу як да нагоды весела правесці час, зладзіць прыгожую вечарынку для сваіх сяброў. А, магчыма, яшчэ ідзе на повадзе бацькоў, якія нярэдка думаюць толькі пра сябе і сваё жаданне хутчэй займець унукаў. А потым глядзіш — не праходзіць і года, як маладыя разводзяцца. Мне, напрыклад, у гэтым сэнсе больш імпануе Еўропа, дзе людзі ўступаюць у шлюб пасля некалькіх гадоў сумеснага пражывання, калі ўжо цалкам упэўнены ў сваім выбары. Бо на самай справе шлюб — гэта вельмі сур’ёзнае і адказнае рашэнне. Тут не павінна быць паспешлівасці, прыярытэту эмоцый. А для таго каб не прыняць мімалётнае эмацыянальнае рашэнне, чалавек павінен мець пэўныя крытэрыі, якім, на яго думку, мусіць адпавядаць яго палавіна. Дык вось для жанчын маё пасланне заключаецца найперш у наступным — не трэба апускаць планку, не трэба спрашчаць гэтыя крытэрыі. А мужчынам, якія наведаюць выставу і прачытаюць адказы жанчын, хацелася б пажадаць, каб яны сур’ёзна да іх паставіліся, каб зразумелі, што многім з іх трэба яшчэ падцягвацца і ў інтэлектуальных, і ў маральных, і ў іншых адносінах. Наогул жа, на выставе “20 жанчын” мне хацелася прадставіць не якуюсьці строга канцэптуальную фатаграфію, якая нікому незразумелая, і не нейкія банальныя фотаздымкі, якія нікому нецікавыя, а даць гледачам стымул для роздуму: а чаго я хачу? Што магу я змяніць у самім сабе?\n— Ваш праект можна назваць у пэўным сэнсе герменеўтычным? Акрамя ўсяго, што вы толькі што сказалі, там яшчэ ёсць схаваныя сэнсы?\n— Схаваныя сэнсы ёсць усюды. Мае сябры расказалі мне пра групу маладых людзей, некаторыя з якіх, чытаючы адказы жанчын, амаль абураліся: “Чаму яны ўсе гавораць пра мужчын, што яны нешта некаму павінны? Я нічога нікому не павінен!” Ведаеце, для мяне гэта быў такі адмысловы фідбэк ад беларускіх мужчын, многія з якіх і сапраўды лічаць, што яны нікому нічога не павінны. Але давайце задумаемся: калі ты выбраў цікавага моцнага партнёра, то, напэўна ж, ты і яму павінен, і сабе павінен — у тым плане, што мусіш самаразвівацца, хоць бы неяк рэфлексаваць. Хіба не так? Думаю, што так.\n— Вольга, як вядома, вы прымаеце актыўны ўдзел у жыцці сучаснай беларускай фатаграфіі і ў якасці крытыка, пастаянна выступаеце з аналітычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі на фотавыставы і фотакнігі на сайце znyata.com. І ў той жа час нярэдка бываеце за мяжой, дзе таксама кантактуеце з фотажурналістамі і фотамастакамі… Ці маглі б параўнаць сітуацыю ў Беларусі і за мяжой? У чым прынцыповыя адрозненні айчыннай фотасупольнасці ад, скажам, еўрапейскай?\n— Сапраўды, у мяне ёсць за мяжой знаёмыя фатографы, якія працуюць у самых розных жанрах, але, бадай, усе яны не асацыіруюцца з нейкімі інстытутамі ці супольнасцямі, прасцей кажучы, яны працуюць фрылансерамі. І я сама не з’яўляюся сябрам якой-небудзь арганізацыі, а пра асобных фатографаў і іх творчасць пішу толькі таму, што гэтыя людзі цікавыя асабіста мне, балазе, рэдактар сайта znyata.com ухваляе мае ідэі. Дарэчы, сайт робіць нямала для папулярызацыі беларускай фатаграфіі наогул і раскруткі новых імён у прыватнасці. Напрыклад, можна меркаваць, што дзякуючы менавіта нашым намаганням стала магчымым раскрыць феномен віцебскай фатаграфіі, якая існуе ў тым ліку і дзякуючы віртуальным Віцебскім фотамайстэрням, ініцыятарам стварэння якіх з’яўляецца бліскучы беларускі фатограф Аляксандр Велядзімовіч. Наогул жа, мне здаецца, што сёння беларуская фатаграфія знаходзіцца на стадыі станаўлення: у нас была вялікая хваля ўзлёту ў 90-я гады, звязаная з такімі імёнамі, як Уладзімір Парфянок, Галіна Маскалёва, Ігар Саўчанка і інш., потым з-за розных эканамічных і культурных прычын быў канстатаваны пэўны спад, і вось цяпер, хочацца верыць, мы зноў зможам запусціць колішнюю хвалю актыўнасці і поспехаў… Прынамсі, у гэта дазваляе верыць прыход у айчыннае фотамастацтва вельмі цікавых маладых фатографаў, якія, магчыма, з-за сціпласці пакуль баяцца называць сябе прафесіяналамі, але тым не менш ствараюць надзвычай цікавыя фотасерыі ці асобныя работы. У якасці прыкладу магу назваць калектыўную выставу маладой беларускай фатаграфіі “Адушаўлёнае”, якая экспанавалася ў верасні гэтага года ў Цэнтры сучасных мастацтваў. У ёй прымалі ўдзел шэсць аўтараў, чатыры з якіх былі якраз з Віцебска і прадстаўлялі віцебскую фоташколу. Я была куратарам гэтай выставы, мне вельмі хацелася падтрымаць гэтых маладых людзей, дапамагчы ім неяк аформіцца ў выставачным асяроддзі. А галоўны фатаграфічны інструмент — талент — у іх, несумненна, ёсць.\n— У вас асабіста як у фатографа ёсць табу? Што і як ніколі не дазволілі б сабе фатаграфаваць і што не прымаеце ў іншых?\n— Мне не вельмі падабаецца, калі фатаграфуюць людзей, якія не ў курсе таго, што адбываецца, якія не ведаюць, пад якім соусам будуць потым падавацца гэтыя фотаздымкі. У прыватнасці, я не прымаю серыі з людзьмі, якія знаходзяцца ў розных псіханеўралагічных установах і з прычыны свайго захворвання наогул могуць не разумець, што іх фатаграфуюць. Тым больш робіцца брыдка, калі фатограф стварае такія серыі і спрабуе такім чынам знайсці пэўную фішку, якая зробіць яму імя. Мне здаецца, што гэта падман і так быць не павінна. Безумоўна, тут многае залежыць ад фармату, ад таго, дзеля чаго робіцца такая фотаздымка. Калі яна робіцца ў рамках нейкага сацыяльнага праекта, каб дапамагчы хворым людзям, палегчыць іх існаванне, — то гэта адна справа. Але калі падобная серыя прадстаўляецца як індывідуальны фотажурналісцкі праект, як творчая асаблівасць фатографа, маўляў, паглядзіце, які я, падняў такую вострую тэму, — то гэта, паўтаруся, падман. І, напрыклад, я ніколі б на гэта не пайшла як фатограф. У свой час, працуючы валанцёрам у праекце Беларускага грамадскага дабрачыннага таварыства “У будучыню з надзеяй”, я часта бывала ў дзіцячых дамах, фатаграфавала там. Але мы заўсёды дарылі тыя фотаздымкі дзіцячаму дому, іх потым развешвалі ў пакоях, і дзеткі проста радаваліся таму, што бачылі сябе на фота.\n— Вольга, напрыканцы, калі ласка, ваша парада фатографу-пачаткоўцу… Зусім не прашу, каб вы дзяліліся якімісьці тэхнічнымі сакрэтамі, але вось нейкія маральныя, філасофскія ўстаноўкі, так бы мовіць, парады па жыцці?\n— Пра маральныя гаварыць не буду, гэтая справа вельмі асабістая, дый гучалі б напэўна такія парады занадта пафасна. Але вось і фатографу, і любому маладому чалавеку, які жыве ў ХХІ стагоддзі і збіраецца стаць прафесіяналам, варта перш-наперш развіваць сваю візуальную пісьменнасць. Дарэчы, на гэтую тэму я чытаю невялікі курс лекцый на факультэце філасофіі і сацыяльных навук БДУ. А тыдзень таму з дзвюма лекцыямі выступала ў арт-прасторы vitebsk4me. Справа ў тым, што ў наш час людзі ўсё больш і больш кантактуюць пры дапамозе карцінак і ўсё менш і менш пры дапамозе тэксту. Нас атачае надзвычай многа выяў паўсюль, пачынаючы ад гарадской прасторы і заканчваючы інтэрнэтам. Паведамленні паступаюць адусюль, і людзям трэба навучыцца крытычна ставіцца да гэтай інфармацыі, умець счытваць тое пасланне, якое табе спрабуюць перадаць, у нейкай ступені, магчыма, абараняючыся ад яго, разумеючы, у якім моманце табой спрабуюць маніпуляваць, і не паддавацца ўсім гэтым маніпуляцыям. Усе гэтыя ўменні і можна назваць візуальнай пісьменнасцю. А адзін са спосабаў авалодвання гэтай пісьменнасцю — гэта ўдасканальванне густу. Густ жа прыходзіць у сваю чаргу ад нагледжанасці, а нагледжанасць — гэта і наведванне намі добрых выстаў, і прагляд якасных фотакніг, і любаванне прыгожымі фотаздымкамі ды карцінкамі, словам, кантакт з сапраўдным мастацтвам. Чым больш будзе ўсяго гэтага, тым больш багатым і насычаным будзе культурнае асяроддзе нашай краіны, нашага горада, і тым больш — як бы пафасна гэта ні гучала — высокадухоўнымі будуць нашы маладыя людзі, у тым ліку і фатографы. Толькі нагледжанасць, наяўнасць у нашай галаве добрых узораў дазволяць нам адрозніваць добры прыгожы здымак ад здымка, які нас падманвае і вучыць нас быць горшымі.\nВольга БУБІЧ выкладчык фатаграфія фатограф эсэіст\nЗ тегами: Вольга БУБІЧ выкладчык фатаграфія фатограф эсэіст\nПапярэдняя: “Сімптом Кіліяна”: смяяцца дазваляецца\nНаступная: Паміж знакам і лічбай


Хатнія рэцэпты амаладжэння скуры асобы - Collamask\nЭфектыўныя спосабы амаладжэння асобы ў хатніх умовах\nХатнія рэцэпты амаладжэння скуры асобы\nЁсць дзейсныя метады, якія дазваляюць ажыццяўляць амаладжэнне асобы ў хатніх умовах. Прымяненне тэхнік не нанясе сур'ёзнага ўдару па бюджэце і пры гэтым забяспечыць бачны вынік.\nКаб падтрымліваць твар дагледжаным, спыніць працэс старэння і пазбегнуць дачаснага завядання, варта ведаць сакрэты і прытрымлівацца шэрагу простых саветаў:\nКурэнне і алкаголь звужаюць пасудзіны, у выніку чаго эпідэрміс атрымлівае менш кіслароду і пажыўных рэчываў, адбываецца страта вільгаці. Гэта прыводзіць да зніжэння тонусу друзласці, адукацыі маршчын, пагаршэння адцення асобы. Каб адтэрмінаваць старасць, неабходна адмовіцца ад шкодных звычак.\nСтрэсы і недасыпанне негатыўна адбіваюцца на скуры вакол вачэй. Ўзнікаюць цёмныя кругі ў галіне ніжняга стагоддзя, з'яўляецца цьмяны і свайго роду помятость. Важна забяспечыць арганізму якасны паўнавартасны сон і расслабленне, пазбягаць стрэсаў. Спаць неабходна на спіне, выкарыстоўваючы зручную падушку.\nСонечныя прамяні сушаць скуру, што прыводзіць да яе хуткаму, ранняму завядання. Перад выхадам на вуліцу важна выкарыстоўваць сродкі ў SPF-фільтрамі ў складзе.\nТвар мае патрэбу ў штодзённым сыходзе: ачышчэнні, увільгатненні, харчаванні. Для гэтага можна выкарыстоўваць прафесійныя або народныя рэцэпты.\nДля насычэння эпідэрмісу кіслародам неабходна рэгулярна займацца спортам і здзяйсняць пешыя прагулкі. Гэта прыводзіць да паляпшэння кровазвароту і стымуляцыі рэгенерацыйных працэсаў у арганізме.\nЭпідэрміс і дерма маюць патрэбу ў вадзе. Каб пазбегнуць ўзнікнення сухасці, зніжэнне тургора і іншых непрыемных наступстваў неабходна кожны дзень выпіваць пару літраў чыстай фільтраваныя вады.\nКаб захаваць маладосць і прывабнасць патрабуецца наладзіць правільнае харчаванне. Арганізм павінен атрымліваць вітаміны, мінералы, поліненасычаныя тлустыя кіслоты Амега, пратэін і іншыя рэчывы, якія аказваюць станоўчае ўздзеянне на эпідэрміс.\nДамагчыся дагледжанага вонкавага выгляду дапамагаюць розныя працэдуры, выкананне якіх ажыццяўляецца дома з пэўнай перыядычнасцю. Усё залежыць ад ступені занядбанасці праблемы і выбраных методык.\nВыкарыстанне саставаў самастойнага прыгатавання мае масу пераваг:\nПрастата. У халадзільніку і на ваннай палічцы гаспадыні знойдуцца інгрэдыенты, якія можна выкарыстоўваць для харчавання скуры і насычэння неабходнымі рэчывамі.\nБяспека. Хатняя касметыка не ўтрымлівае кансервантаў, фарбавальнікаў і іншых небяспечных рэчываў, якія негатыўна адбіваюцца на стане скурных пакроваў і здароўе ў цэлым. Яна вырабляецца на аснове натуральных кампанентаў.\nЗручнасць. Для выканання маніпуляцый няма неабходнасці ехаць у салон, губляць час і адцягваць увагу ад іншых спраў. Працэдуры можна выконваць падчас падрыхтоўкі ежы, працы ў Інтэрнэце і г. д.\nЭканомія. Касметыка ўласнага прыгатавання – гэта танна і даступна. Інгрэдыенты набываюцца ў традыцыйным прадуктовай краме і маюць невысокі кошт.\nЧаста ў халадзільніку захоўваюцца рэшткі прадуктаў, якіх недастаткова для падрыхтоўкі паўнавартаснага стравы, а выкінуць – шкада. Для вырабу касметычнага сродкі неабходныя інгрэдыенты ў мінімальнай колькасці. Якія захоўваюцца рэшткаў для гэтага – цалкам дастаткова.\nСпосабы сыходу за тварам\nІснуюць розныя даступныя спосабы амаладжэння асобы народнымі сродкамі. Так, можна рабіць маскі, скрабы, тонікі, травяныя ледзяныя кубікі з лекавымі раслінамі ў складзе і г. д.\nНа першапачатковым этапе варта паклапаціцца аб дбайным ачышчэнні паверхні ад забруджванняў, скурнага тлушчу, макіяжу.\nДля гэтага выкарыстоўваецца аліўкавы алей, алей вінаградных костачак або любое іншае раслінны. Дадаткова з мэтай выдалення арагавенне пласта ўжываецца скраб на аснове мёду, трускаўкі, смятаны.\nРэшткі сыход сродкаў выдаляюцца пры дапамозе мінеральнай вады. Мыцца звычайнай вадкасцю з вадаправода – не рэкамендуецца.\nДля пашырэння часу, ліквідацыі сальных коркаў, надання тонусу, павышэння эластычнасці — прымяняюцца розныя кампрэсы. Гатовы склад наносіцца на скуру ў цёплым выглядзе. Такім чынам, дасягаецца максімальная эфектыўнасць.\nІснуюць розныя методыкі стварэння кампрэсаў, якія спрыяюць амаладжэнню. Для гэтага можна выкарыстоўваць такія кампаненты:\nЗялёны чай. Для падрыхтоўкі спатрэбіцца ліставай прадукт. Чай неабходна заліць кіпенем і астудзіць да тэмпературы 40 градусаў. Склад у пакеціках для кампрэсу не падыходзіць. Чайную лыжку гарбаты заварваюць у шклянцы вадкасці.\nРамонак. Траву заліць кіпячай вадой. Пераліць у тэрмас. Даць настаяцца на працягу 20 хвілін. Працадзіць. Выкарыстоўваць цёплым. Сродак танізуе і супакойвае скуру. У выніку прымянення ствараецца адчуванне прахалоды і чысціні. Для падрыхтоўкі неабходна 1 ч. л. травы і 250 мл кіпеню.\nАлоэ. Сок расліны заліць мінеральнай негазаванай вадой у суадносінах ч. л./ на шклянку чыстай вады.\nШыпшыннік. Сушаныя ягады заварыць у кіпені і настойваць на працягу 30 хвілін. Для падрыхтоўкі сумесі неабходна 2 арт. л. ягад на 200 мл вады.\nАгурок. Гародніна з'яўляецца універсальным амаладжальным прадуктам. Яго выкарыстоўваюцца для стварэння тонік, масак і кампрэсаў. Для кампрэсу спатрэбіцца сок аднаго сьпелага плоду, змяшаны са шклянкай вычышчанай вады без газу.\nПерш чым наносіць кампрэс, тканіна дадаткова прамакаюць раслінным алеем і толькі пасля гэтага з атрыманай сумессю.\nДля павышэння выніковасці, пасля выкарыстання цёплага кампрэсу рэкамендуецца памыцца прахалоднай вадой або апрацаваць скуру кубікам лёду. Гэта дапаможа зачыніць пары і надаць тонус.\nДля амаладжэння асобы і паскарэння кровазвароту выкарыстоўваюцца спецыяльныя тэхнікі масажу. Яны спрыяюць шлейка цягліцавага каркаса, памяншэння маршчын, ліквідацыі другога падбародка.\nМасажныя працэдуры праводзяцца штодня ў зручны для чалавека час. Аднак пажадана рабіць гэта ў першай палове дня. Руху ажыццяўляюцца па масажным лініям, пачынаючы з ілба і паступова перамяшчаючыся да падбародка. Важна пазбягаць расцягу скуры.\nДля ліквідацыі ўзроставых змен можна выкарыстоўваць найбольш просты і распаўсюджаны комплекс маніпуляцый:\nПальцы варта размясціць на пераноссі. Падушачкамі ажыццяўляецца націсканне на паверхню, праводзячы свайго роду лінію па кірунку ад цэнтра ілба да віскі, а затым назад, але ўжо без націскання. Працэдуру паўтарыць 5-7 разоў.\nМяккімі пастукваючы рухамі ажыццяўляецца масаж вакол вачэй. Выкананне пачынаецца на верхнім стагоддзі, пасля чаго пераходзяць на ніжняе.\nПаказальнымі пальцамі зрабіць кругавыя руху ў вобласці носогубных зморшчын. Ўздзеянне ажыццяўляецца да ўзнікнення адчування цяпла ці палення.\nНаціскаць рухамі прайсціся па контуры ніжняй сківіцы 7-10 раз.\nНа завяршальным этапе ажыццяўляецца лёгкае пашчыпваў. Важна рабіць яго строга па адпаведных лініях.\nМаскі для асобы – найбольш распаўсюджанае сродак амаладжэння. Для іх падрыхтоўкі можна выкарыстоўваць практычна ўсе прадукты, якія знаходзяцца ў халадзільніку.\nТак, часцей за ўсё для гэтага ўжываецца мёд, смятана, яйкі, дрожджы, мука і іншае.\nПерш чым пераходзіць да нанясення маскі, скуру варта старанна ачысціць. Пажадана ажыццявіць скраб і выдаліць арагавелыя ўчасткі.\nПасля скуру неабходна рас парыць. Для гэтага робіцца кампрэс на аснове траў.\nМаска наносіцца на рас парыць скуру. Гэта павышае яе эфектыўнасць і спрыяе пранікненню карысных рэчываў у глыбокія пласты эпідэрмісу. Маніпуляцыю рэкамендуецца рабіць ўвечары. Пасля яе правядзення тоўстым пластом наносіцца начны крэм.\nПры выкарыстанні масак на аснове кампанентаў, якія выклікаюць алергію, склад неабходна папярэдне пратэставаць на невялікім участку, пажадана на запясце. Пры адсутнасці рэакцыі сумесь накладваецца на твар.\nІснуе маса рэцэптаў і тэхнік амаладжэння скуры асобы ў хатніх умовах з ужываннем розных масак. Так, рэкамендуецца выкарыстоўваць наступныя склады:\nВыраўнаваць адценне скуры і асвятліць пігментныя плямы дапаможа сок цытрыны або свежы агурок. Плод можна нацерці на тарцы і накласці на твар або нарэзаць тонкімі кружочкамі. Пакінуць на 20-30 хвілін. Змыць вадой. Пры выкарыстанні цытрыны, скура забяспечваецца вітамінам З, якія маюць антыаксідантныя і рэгенеруюць эфект.\nДля ліквідацыі залішняй сухасці выкарыстоўваецца маска з звычайнага адварнога бульбы. Плод адварыць і размінаецца да стану кашыцы. Маса накладваецца цёплай на 15-20 хвілін, пасля чаго змываецца.\nДля павышэння пругкасці і нармалізацыі працы сальных залоз ўжываецца сумесь, прыгатаваная з тлустага кефіру, курынага яйкі і мёду. На чайную лыжку мёду неабходна 3 лыжкі кефіру і бялок аднаго яйкі. Кампаненты змешваюцца да адукацыі аднастайнай масы і наносяцца на твар на 15 хвілін. Далей, сумесь змываюць цёплай вадой.\nДа 2 сталовым лыжка летняга малака дадаць 5 грам сухіх дрожджаў. Пакінуць настойвацца на працягу 10 хвілін. Змяшаць і нанесці склад на твар. Пакінуць на 30 хвілін. Дрожджы ўзмацняюць кровазварот і стымулююць дзяленне клетак, аднаўляючы структуру.\nМаскі не рыхтуюцца загадзя. Пажадана выкарыстоўваць толькі свежую сумесь і не захоўваць склад у халадзільніку больш пары дзён.\nДля атрымання выніку, амаладжальныя маскі рэкамендуецца паўтараць раз-два ў тыдзень. Пасля працэдуры дэкаратыўная касметыка не выкарыстоўваецца ў працягу некалькіх гадзін.\nМаскі можна чаргаваць паміж сабой.\nРэгулярнае ўжыванне масак для дома мае значнае колькасць станоўчых бакоў:\nНармалізацыя выпрацоўкі скурнага сала. Ўстараняецца тоўсты бляск.\nРазглажіваніе маршчын. Разгладжваюцца дробныя, буйныя – становяцца менш відавочнымі.\nПаляпшэнне авала. Авал асобы прыкметна падцягванне, скура атрымліваецца пругкай, павышаецца яе эластычнасць.\nЎвільгатненне. Клеткі атрымліваюць актыўныя рэчывы і вільгаць, што прыводзіць да разгладжванні паверхні, паляпшаецца тургор.\nЗбавенне ад сухасці і лушчэння. Ўстараняецца пачуццё сцягнутыя і дыскамфорт.\nПрадухіленне ранняга старэння. Насычаная вітамінамі і вільгаццю, скура больш павольна вяне.\nРэгенерацыя. У выніку ліквідацыі арагавенне скуры і стымуляцыі абменных рэакцый клеткі ўтворацца досыць хутка.\nВыраўноўванне адцення. Маскі спрыяюць ліквідацыі гіперпігментацыі і паляпшэнню колеру асобы.\nПры рэгулярным выкарыстанні сродкаў для дома прымяненне прафесійнай касметыкі можна звесці да мінімуму.\nВажна ведаць не толькі сакрэты прыгатавання хатніх масак, але і выконваць рэкамендацыі прафесійных дэрматолагаў:\nДля дасягнення максімальнага хуткага выніку маскі трэба рабіць курсамі 2-3 разы ў тыдзень. Пасля двухмесячнага цыклу, неабходна зрабіць перапынак на 4-6 месяцаў. Далей, курс можна паўтарыць.\nМаскі змываюць мінеральнай не салёнай вадой. Выкарыстанне вады з крана – не рэкамендавана. Яна ўтрымлівае хлор і іншыя шкодныя кампаненты, якія пагаршаюць стан эпідэрмісу.\nСродкі на аснове алергенаў выкарыстоўваюцца максімальна асцярожна. Склад нельга трымаць больш за 20 хвілін.\nПры наяўнасці герпесу, экзэмы, высыпанняў і іншых пашкоджанняў паверхні ад прымянення падобных складаў варта часова адмовіцца.\nТаксама супрацьпаказаннямі да выкарыстання з'яўляюцца алергічныя рэакцыі, цяжкія захворванні нырак і печані, парушэнні згусальнасці крыві.