Пастаўкі гарадскіх электрычак ў Беларусь могуць быць бяспошліннымі - Telegraf.by\nПастаўкі гарадскіх электрычак ў Беларусь могуць быць бяспошліннымі\nУ цяперашні час праходзяць перамовы аб тым, каб гарадскія электрычкі, якія вырабляе швейцарская кампанія Stadler Bussnang AG, пастаўляліся ў Беларусь без пошліны. "Вядуцца перамовы з Міждзяржаўным мытным камітэтам аб вызваленні 10 швейцарскіх электрацягнікоў ад мытнай пошліны", - заявілі прэс-службе Беларускай чыгункі.\n«Папярэдняя дамоўленасць аб гэтым дасягнутая. 27 студзеня ў Маскве адбудзецца паседжанне камітэту, дзе будзе прынята канчатковае рашэнне па гэтым пытанні», — паведамілі ў прэс-службе.\nКалі рашэнне камітэту будзе станоўчым, БЧ зэканоміць на мытных пошлінах 3,5 млн. еўра.\nАкт прыёмкі першага электрацягніка для «Гарадскіх ліній» ужо падпісаны\nНамеснік начальніка БЧ Уладзімір Балахонаў ужо наведаў Швейцарыю, дзе падпісаў акт прыёмкі першага электрацягніка Stadler Bussnang AG. Ён выраблены для новага фармату перавозак пасажыраў у Беларусі.\nАдбыліся таксама перамовы аб далейшых пастаўках гэтых транспартных сродкаў. Акрамя таго, запланавана, што ў прэзентацыі першага саставу «Гарадскіх ліній» у Беларусі прыме ўдзел кіраўніцтва Stadler Bussnang AG і прадстаўнікі чыгуначных адміністрацый краін СНД, Прыбалтыкі і Фінляндыі.\n«Швейцарскія цягніка адпавядаюць самым строгім сусветным стандартам. Яны надзейныя, экалагічныя, эканамічныя і вельмі камфортныя для пасажыраў. Нашы спецыялісты дбайна агледзелі першы электрацягнік, сабраны для Беларусі, заўваг практычна не было. Якасць вытворчасці — на самым высокім узроўні», — адзначыў начальнік службы лакаматыўнага гаспадаркі Уладзімір Ожыгін.\nПершая швейцарская гарадская электрычка будзе дастаўлена ў Беларусь у лютым. Цягнік прывязуць з Швейцарыі шасцю грузавікамі. Даўжыня адной машыны з вагонамі складзе 34 метры, вышыня — амаль пяць метраў. У Баранавічах састаў паставяць на вазочкі, зборка пройдзе пад наглядам швейцарскіх спецыялістаў, і там жа цягнік пройдзе мытнае афармленне. Тэст перад эксплуатацыяй, а таксама сертыфікацыю электрычкі зробяць у Мінску.\nАбслугоўваць і рыхтаваць гарадскую электрычку для рэйса будуць у маторвагонным дэпо «Мінск». Для новых цягнікоў там праводзіцца рэканструкцыя, будзе абсталяваны сучасным абсталяваннем спецыяльны цэх. Некалькі сталічных інжынераў-тэхнолагаў два месяцы стажыраваліся на заводзе-вытворцы ў Швейцарыі, плануецца адправіць на навучанне і машыністаў — яны будуць вучыцца ў Венгрыі, дзе размешены сэрвісны цэнтр кампаніі Stadler.\nЧакаецца, што яшчэ два электрацягнікі даставяць у Беларусь у сакавіку і ў красавіку. Швейцарскі бок ужо заканчвае работы па іх выпуску.\nКампанія Stadler Bussnang AG — адзін з лідараў еўрапейскіх вытворцаў чыгуначнага рухомага складу: лакаматываў, рэйкавых аўтобусаў, дызель- і электрацягнікоў, у тым ліку двухпавярховых, пасажырскіх вагонаў і трамваяў. Прадукцыя кампаніі пастаўляецца ў Германію, ЗША, Аўстрыю, Францыю, Італію, Венгрыю і іншыя краіны.\nАдным з праектаў Stadler з’яўляецца вытворчасць электрацягнікоў новага пакалення сямейства Flirt, якія прызначаны для перавозак вялікай колькасці пасажыраў. Кантракт на пастаўку менавіта такіх 10 цягнікоў БЧ падпісалі 19 сакавіка 2010 года.\nЯк раней перадаваў Тэлеграф, першая ў Беларусі гарадская электрычка пачне курсаваць ад станцыі «Мінск-Пасажырскі» да Ждановічаў ў другой палове 2011 года, на дадзеным участку ўжо вядуцца падрыхтоўчыя працы. У будучыні маршрут падоўжаць да гарадоў-спадарожнікаў.


Чаго саромеюцца пажылыя і як паўплывае на тэмпы сельгасработ пахаладанне\nГлавная→Новости→Новости→Чаго саромеюцца пажылыя і як паўплывае на тэмпы сельгасработ пахаладанне\n– высвятлялі на планёрцы ў райвыканкаме.\nПачалася яна з абмеркавання паніжэння тэмпературы, што, аднак, не павінна ўплываць на тэмпы работы арганізацый і прадпрыемстваў раёна, найперш – сельскагаспадарчых.\nПасяўная: ідзём па графіку\nЯк паведаміў першы намеснік старшыні райвыканкама Іван Карніла, засеяна больш за палову запланаваных аб’ёмаў. Гервятцы і гудагайцы шчыравалі ў палях нават у выхадныя.\n– Прагноз абяцае пахаладанне, але гэта не павінна запаволіць пасяўную, – адзначыў старшыня райвыканкама Ігар Шалудзін. – У кожнай гаспадарцы неабходна наладзіць бесперапынную работу людзей і тэхнікі. Не павінен прастойваць і самаходны апрысквальнік – добра было б скласці графік яго выкарыстання і арганізаваць бесперабойны падвоз КАСа.\nНа кантролі і падрыхтоўка да пасеву цеплалюбівых культур – люцэрны, кукурузы і цукровых буракоў. Па меркаванні Ігара Шалудзіна, нельга спазніцца з сяўбой цукровікаў, каб не паўтарыць горкі вопыт папярэдніх гадоў, калі ў глебе не хапала вільгаці для прарастання насення, – сёлета сіноптыкі зноў абяцаюць сухую вясну.\n– Не забывайце пра рамонт корманарыхтоўчай тэхнікі, – звярнуўся старшыня райвыканкама да Івана Карнілы. – Давайце прадпрыемствам канкрэтныя даручэнні і сачыце за іх выкананнем. Калі ёсць неабходнасць у новай тэхніцы, працуйце з аграсэрвісам – прычым не кожная гаспадарка паасобку, а ўсе разам.\n– Актыўнымі тэмпамі наводзяць парадак на зямлі КСУПы раёна.\n– У варнянскім садзе праводзіцца масавая падкормка, апрацоўка і абрэзка дрэў.\nШколы: рамонты круглы год\nДробныя рамонтныя работы ва ўсіх навучальных установах праводзяцца пастаянна. Як праходзіць выпраўленне недахопаў, выяўленых у школах раёна падчас абласной праверкі ў канцы мінулага года, паведаміў намеснік старшыні райвыканкама Генадзь Бычко. Так, калі ў спондаўскай школе сур’ёзных заўваг не было, а існуючыя работнікі выправілі самастойна, то школе ў Рытані патрабуецца рамонт з прыцягненнем спецыялістаў. У Рымдзюнах ёсць недахопы па стане пажарнай бяспекі – да 14 красавіка будуць завершаны работы па іх устараненні.\nПажылыя: спраўляюцца ці саромеюцца?\nКаб зменшыць рызыку захворвання пажылых людзей каронавірусам, раённыя актывісты з ліку работнікаў сацыяльнай службы, БРСМ і Чырвонага Крыжа арганізавалі «Гарачыя лініі», на якія могуць звярнуцца бабулі і дзядулі, каб папрасіць дапамогі ў дастаўцы ім лекаў, прадуктаў або тавараў першай неабходнасці.\nЗа такой дапамогай пакуль звярнуўся толькі адзін чалавек.\n– Чаму так мала званкоў? – задаў рытарычнае пытанне Ігар Шалудзін. – Можа, пажылыя людзі самі спраўляюцца – працягваюць, не баючыся незразумелай для іх хваробы, самастойна хадзіць за пакупкамі ці дзеці ім дапамагаюць – і гэта добра. А можа, хтосьці проста саромеецца турбаваць людзей?\nАле гэта не дробязь, упэўнены ў райвыканкаме, бо здароўе і жыццё чалавека – на першым месцы.\n– Не трэба сядзець склаўшы рукі і чакаць, – адзначыў Генадзь Бычко. – Будзем самі тэлефанаваць і прапаноўваць дапамогу.\nСмецце: збіраем, ды не ўсё\nТэма збору другасных матэрыяльных рэсурсаў ужо стала традыцыйнай для ўдзельнікаў планёркі.\nНягледзячы на мерапрыемствы, якія праводзяцца ў горадзе і сельскай мясцовасці, невыкананым у раёне застаецца заданне па збору шкла.\n– Хацелася б пачуць прапановы, як павысіць гэты паказчык, – звярнуўся да калег Ігар Шалудзін. – Мы сядзім і чакаем, калі будзе запушчана лінія сарціроўкі, а шкло між тым плыве скрозь пальцы. Так быць не павінна, бо краіна паступова пераходзіць ад упакоўкі з пластыку і паперы да шматразавай шкляной.\nУ гэтым рэчышчы паўстала і пытанне вывазу смецця з аграгарадкоў раёна. Так, адзначыў Ігар Яраслававіч, у Гервятах даўно падрыхтаваны пляцоўкі пад кантэйнеры, аднак саміх кантэйнераў няма.\n– Будуць, – запэўніла старшыня раённага Савета дэпутатаў Ірына Тальчук. – Гервяты – турыстычная кропка нашага раёна, таму ўстанавіць там тыя непрыглядныя кантэйнеры, што перадала ЖКГ, нельга. У бліжэйшы час будуць закуплены новыя, сучасныя.\nВадаправод у мікрараёне вуліцы Гашкевіча.\nПа словах дырэктара ЖКГ Аляксандра Мекіна, будаўнічыя матэрыялы закуплены. Работы пачнуцца ў пачатку красавіка, калі ў арганізацыі з’явіцца патрэбны экскаватар.\nВада ў Філіпанах.\nЗ адсутнасцю вады ў калодзежах жыхары вёскі сутыкнуліся не ўчора. Намесніку старшыні выканкама Віктару Зелянко даручана высветліць, якая сітуацыя там сёння. Калі ёсць такая неабходнасць, трэба арганізаваць падвоз вады ў вёску – да той пары, пакуль праблема не будзе вырашана.\n– На пытанні людзей трэба адказваць адкрыта і канкрэтна, каб яны разумелі, што ім варта чакаць і калі, а на што не трэба спадзявацца. (Ігар Шалудзін)


аранжавая куртка - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ аранжавая куртка\nДажджлівае надвор’е, голыя дрэвы і вецер, які вые, - гэтую карціну мы назіраем восенню і вясной. У такі перыяд хочацца чагосьці яркага і захапляльнага, чагосьці нагадае пра цёплы леце і прыемныя эмоцыі. І тут вельмі дарэчы будзе жаночая аранжавая куртка. Яна нібы вітамінка гарантуе вам выдатны настрой і вясёлы бляск у вачах.\nСіла аранжавага колеру выклікае радасць і задавальненне, спрыяе самасцвярджэння i свабодалюбства. Такім чынам, курткі аранжавага колеру могуць падняць самаўпэўненасць і гарантуюць і выдатны настрой на працягу ўсяго дня.\nТакія розныя аранжавыя курткі\nДзень у дзень мы чуем парады аб тым, што адзенне павінна быць практычным і кансерватыўнай, што трэба падбіраць рэчы пастэльных тонаў, каб не рызыкаваць са смелымі спалучэннямі. Але калі абвясьціць байкот ўсім правільнага і зручнага »і выбраць гарэзную ярка-аранжавую куртку? Тым больш што ў асартыменце ёсць мноства цікавых мадэляў, а менавіта:\nАранжавая скураная куртка. Гэта выраб выглядае асабліва ярка, так як акрамя насычанага колеру мае характэрны для скуры бляск. Такая жаночая скураная куртка прадстаўлена ў калекцыях марак Blumarine і Maze. Дызайнеры спыніліся на сціплым лаканічным фасон і вырашылі не выкарыстоўваць занадта шмат фурнітуры.\nЖаночая куртка-аляска. Напэўна, вы прывыклі бачыць куртку-Аляскі ў цёмных адценнях, але калі ўявіць куртку парку аранжавай? У апошні час дызайнеры так і робяць. Дарэчы, у арыгінале кожная куртка-аляска пастаўлялася аранжавай падшэўкай, якая спрашчала пошук зьніклых людзей у снягах.\nАранжавыя зімовыя курткі. Гэта, як правіла, пухавікі і спартыўныя мадэлі. Такія куртачкі вельмі эфектна глядзяцца на фоне белага снегу, таму попыт на іх заўсёды застаецца стабільным.\nРешение спора AliExpress Оранжевая куртка. Не тот цвет. Не тот фасон. Відэа.\nПапярэдні Тэкст З чым насіць чырвоная сукенка?\nНаступная Артыкул Versace Bright Crystal\nАдзенне для высокіх жанчын


Беларусь – гэта МЫ! 17 верасня — Дзень народнага адзінства — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nБеларусь – гэта МЫ! 17 верасня — Дзень народнага адзінства\n17.09.2021 15.09.2021 Автор: admin\nПрыміце шчырыя віншаванні з нагоды Дня народнага адзінства!\nМы ўпершыню адзначаем заснаванае Указам Прэзідэнта новае дзяржаўнае свята, свята мудрасці, пераемнасці пакаленняў, самадастатковасці беларусаў, непарушнасці дзяржаўнасці і беларускай нацыі, якое стане традыцыйным у нашай краіне.\nГэты дзень вяртае нас да гістарычнай даты 17 верасня 1939 года, калі адбылася адна з лёсавызначальных падзей у гісторыі беларускага народа і яго дзяржаўнасці — з‘яднанне Заходняй Беларусі і БССР, тэрытарыяльна аформіліся межы сучаснай суверэннай Беларусі. Разарваны і разадраны Рыжскім мірным дагаворам 1921 года, народ уз‘яднаўся ў адзінай дзяржаве, атрымаў магчымасць развівацца ў межах адной рэспублікі. Таму 17 верасня па праве называюць кропкай адліку новай гісторыі адзінага беларускага народа.\nДарагія землякі! Мы павінны шанаваць сваю гісторыю, традыцыі і нацыянальны падмурак, які з пакалення ў пакаленне перадаваў беларускі народ. Чым больш мы будзем ведаць аб нашым мінулым, тым менш будзе непаразумення і рознагалоссяў, асабліва сёння, калі з‘явіліся спробы дэзарыентаваць грамадства, навязаць штучныя стэрэатыпы, парушыць адзінства беларускага народа.\nМы ведаем, што Радзіма ў нас адна, лёс краіны — агульны, і мара кожнага з нас — жыць у мірнай і квітнеючай Беларусі. Усё ў нашых руках, усё нам пад сілу. Давайце разам працаваць са стараннасцю і любоўю на карысць нашай любімай краіны.\nСіла нацыі — у яе адзінстве. Толькі аб‘яднаўшы намаганні і з‘яднаўшыся, мы зберажом мір і дабрабыт на нашай зямлі.\nМоцнага ўсім здароўя, цярпення, дабрабыту і мірнага неба над галавой!\nПрыміце самыя шчырыя віншаванні з нагоды Дня народнага адзінства!\nГэта свята сапраўднага патрыятызму, грамадзянскай самаідэнтыфікацыі і ўсведамлення непасрэднага дачынення кожнага з нас да жыцця і развіцця нашай дзяржавы – Рэспублікі Беларусь. Мы ўсе разам адзначаем свята, галоўнай ідэяй якога з’яўляецца несумненная і непарушная аснова – грамадская салідарнасць!\nУпэўнены, што мы зможам пераадолець любыя цяжкасці і перашкоды, калі будзем памятаць пра прыклады гераічнага мінулага, маральныя і духоўныя каштоўнасці, уласцівыя нашаму народу.\nВіншуем усіх вас з гэтым выдатным святам! Жадаем моцнага здароўя, душэўнай раўнавагі, поспехаў ва ўсіх добрых пачынаннях!\nПаважаныя жыхары Пружанскага раёна!\nПрыміце самыя сардэчныя віншаванні з нагоды новага дзяржаўнага свята.\nУ ім сіла і слава беларускага народа, мужнасць старэйшых пакаленняў у барацьбе за сваё самавызначэнне і імкненне жыць адной сям’ёй, нягледзячы на захопніцкія планы чужаземных палітыкаў. Гэта наглядна даказалі падзеі верасня 1939 года, калі жыхары Заходняй Беларусі з радасцю сустракалі вызваленчы паход Чырвонай арміі. У памяці людзей жывуць успаміны аб героях, якія ў барацьбе за жыццё беларусаў у адзінай дзяржаве прайшлі праз цяжкія выпрабаванні, засценкі мясцовых турмаў і канцлагера “Картуз-Бяроза”.\nНяхай Дзень народнага адзінства яшчэ больш аб’яднае намаганні прадстаўнікоў усіх пакаленняў для далейшага ўмацавання эканамічнай магутнасці Беларусі, паляпшэння жыцця нашых людзей і пачуцця гонару за высокае званне грамадзян самай мірнай краіны.\nЖадаю ўсім моцнага здароўя, новых працоўных дасягненняў, поспехаў у рэалізацыі задуманых планаў, сонечных дзён, дабра, радасці і дабрабыту ў кожным доме.\nЮрый Наркевіч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, старшыня Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў.\nПредыдущая записьКто сменит Лукашенко? Что ждет Беларусь. Александр Семченко на канале UVAROV.\nСледующая записьРаботники МЧС нашли женщину, потерявшуюся при сборе грибов в Пружанском районе


І зноў пра школу... - 8 Февраля 2018 - Блог - Пресс-центр Старобинской СШ\nГлавная » 2018 » Февраль » 8 » І зноў пра школу...\nІ зноў пра школу...\nАла Антановіч скончыла школу 10 гадоў таму. Пасля заканчэння педагагічнага ўніверсітэта працавала ў сярэдняй школе № 1 г. Салігорска.\nАла Антановіч, выпускніца 2008 года (10 гадоў пасля школы)\nВедаеце, не заўсёды разумееш, што такое час… Аднак сёння ўжо ясна: час- адзінка вельмі хуткая. Мінула ўжо 10 год як я пераступіла парог школы і пайшла ў “дарослую будучыню”. Мне верыцца і не верыцца адначасова. Зараз нават дзіўна ўспамінаць, але калі мы вучыліся, мабільныя тэлефоны толькі з’яўляліся, камп'ютары былі адзінкавымі. Добра памятаю, як мы збіраліся падгрупай дома ў аднакласніцы, каб зрабіць прэзентацю. Інтэрнэт быў такі марудны, што за палову дня мы зрабілі толькі частку задання.\nАле што для мяне школа?! Гэта вялікая частка майго жыцця, таму што і прафесія мая непасрэдна звязаная з ёю.\nКанечне, школу я ўспамінаю з цеплынёю. Наш 11 “А” быў невялікі: 17 чалавек. Але так было не заўсёды. Калі я толькі ішла ў школу, было 4 першыя класы. Я добра памятаю сваю першую лінейку. Я зусім не разумела, куды ісці, чаго я тут стаю і хто гэтыя хлопцы і дзяўчаты побач. Зараз мне, канечне, смешна. Настаўніцу маю звалі Таццяна Аляксандраўна Шэўрына. Яе я запомніла, як цудоўнага выкладчыка, безумоўнага аўтарытэта ў нашых вачах. Напэўна, самы яскравы ўспамін, гэта праігрывацель з пласцінкамі з групай “Ласковый май”, якую мы слухалі на прадлёнцы. Таксама добра памятаю з гэтых часоў невялікі паход да старых яўрэйскіх могілак. Калі хто не ведае, распавяду: гэта невялікі лясок паміж калгасным дваром і торфабрыкетным заводам. Як толькі мы туды прыйшлі, велізарная сава ўзнялася на крыло. Нас, дзяцей, гэта вельмі ўразіла.\nШто датычыцца больш старэйшага ўзросту, успамінаў шмат і большасць добрых. Цудоўныя канцэрты: “Вучань года”, “КВЗ”, на якія збіралася не тое што школа, а нават пасёлак. Канечне, паездкі, паходы, вечары з нашай энергічнай і непаўторнай Людмілай Раманаўнай Рудэнка.\nТаксама мала хто можа пахваліцца такімі прадметамі як “Легенды і міфы старажытнай Грэцыі”, або “Гісторыя навук”. А ў нас такія факультатывы вёў дырэктар Дзялендзік Сяргей Паўлавіч. На іх не толькі было добра чуваць, як ляціць муха, але і можна было даведацца пра розныя цікавыя рэчы.\nЎвогуле хачу сказаць, што я чалавек, якому шчасціць. У нас насамрэч былі добрыя настаўнікі- прадметнікі і кожнаму я па-свойму ўдзячна.\nХочацца сказаць “дзякуй усім, хто мае дачыненне да мяне сённяшняй, тым, хто паўплываў на меня як на асобу і на мой светапогляд. Ну і, канечне, школе “дзякуй” за дзяцінства і за сяброў, якія побач са мной і зараз.\nКатегория: Блог главного редактора | Просмотров: 93 | Добавил: Алена_Данілевіч | Рейтинг: 1.0/1\nБлог Елизаветы Варавы\nБлог Елены Данилевич


Биржа информации. Гродно. Сям'я і дзеці ў шляхецкім грамадстве\nШляхецкая сям’я мела патрыярхальны ўклад. На той час феадальнае грамадства было пабудавана па патрыярхальнай мадэлi. Увогуле весь сусвет быў так створаны. Бог уя’ўляўся як айцец, якi любiў сваiх дзяцей i дараваў iм iх грахi. Кароль быў айцом Рэчы Паспалiтай, а феадал – бацька для сялян. Такiм чынам, патрыярхат стварыў сiстэму, якая мела моцныя ўнутрычалавечыя сувязi. Пераемнасць у феадальнай сям’i iшла па мужчынскай лiнii.\nДля дзiцяцi сям’я з’яўлялася першай групай, з якой пачыналася яго развiццё як асобы. Гэты iнстытут даваў выхаванне i адукацыю, далучаў да шляхецкай культуры i традыцый.\nЗ’яўленне дзiцяцi ў свет чакала ўся сям’я. Асаблiвыя надзеi былi на нашчадкаў мужчынскага полу. Але далёка не ўсе дзецi дажывалi да дарослага перыяда. Часта яны памiралi, не пражыўшы i года. Здаралася i так, што нават у дзень свайго нараджэння, пражыўшы некалькi гадзiн. З 6 дзяцей жмудскага старосты Станiслава Радзiвiла (1559-1599) i Марыяны Мышчанкi (1563-1600) да паўналецця дажылi 4. Жонка Паўла Якаўлевiча Ўнiхоўскага Кацярына Трызна за 22 годы нарадзiла 17 дзяцей. З iх было тры пары блiзнятаў. Да падлеткавага ўзросту не дажылi 5 дзяцей. Пасля апошнiх родаў Кацярына памерла. Жонка вiлькамiрскага лоўчага Рахель Юдзiта Гадэбска Пачобут Адлянiцка (1649-1682) за 13 год шлюбу была цяжарна 12 разоў. З iх – 3 выкiдышы i 4 памерлi, не пражыўшы года. Часта з’яўленне на свет чалавека каштавала жыцця яго мацi. У той час медыцына не магла зрабiць роды бяспечнымi. Жанчыны цяжарылi амаль кожны год, што значна паслабляла арганiзм i прыводзiла да смерцi ў маладым узросце.\nШляхцiцы вельмi перажывалi смерць сваiх нашчадкаў. Мiкалай Крыштаф Радзiвiл цяжка ўспрыняў смерць малых дзяцей сына Мiкалая (1588) i блiзнятак Хрысцiны (1599) i Кацярыны (1600). Наваградскi падсудак Фёдар Ёўлашоўскi са смуткам пiсаў пра смерць жвавага ўнука Станiслава (7 снежня 1603). Ён пражыў толькi 7 месяцаў. Вiлькамiрскi лоўчы Ян Уладзiслаў Пачобут Адлянiцкi i Рахель Юдзiта Гадэбска былi вельмi засмучаны смерцю сваiх дзяцей. Станiслаў Незабытоўскi i Марыяна несуцешны былi з-за смерцi сына Казуся. Цяжкiя выпрабаваннi выпалi на яго сям’ю ў перыяд 1695-1700 гг., калi ў iх памёрла 7 унукаў. Дзецi былi ва ўзросце ад 1 дня да 2 гадоў.\nПасля нараджэння бацькi спяшалiся хрысцiць дзiця, бо не ведалi, колькi яму наканавана пражыць. Смерць без прывядзення да веры ўспрымалася дрэнна. Нехрышчоных шляхецкiх дзяцей таксама хавалi ў сямейных склепах. Хрышчэнне азначала далучэнне да веры i ўвядзенне ў грамадскае кола. Навароджанаму абiралi хросных бацькоў. Пасля царкоўнага абраду адбывалася святкаванне падзеi. Хроснай першага сына Яна Цадроўскага i Ганны Мiрскай была жонка Станiслава Залескага Алена Воўкава (1651). Мсцiслаўскi падчашы Стэфан Цадроўскi i яго старэйшы сын Ян прысутнiчалi на гэтым хрышчэннi. 13 лютага 1672 г. у Песках (Слонiмскi павет) Ян Уладзiслаў Пачобут Адлянiцкi i Ганна Барбара Копаць Выганоўская хрысцiлi дзяўчныку, якой далi iмя Ружа. Некалькi дзён адзначалi падзею з добрай музыкай i танцамi. Кумамi сына Яна Незабытоўскага Стэфана Станiслава сталi пiнскi падстолi Атэнауз, Самуэль Дамаслаўскi, хелмскi стольнiк Сянiцкi, Багуслаў Алендзкi, Чыж, Фелькезан, маёр Ашард i iх жонкi (1696). Колькасць хросных не была строга нармiравана, бацькi рабiлi гэта на ўласны густ. На ролю хросных запрашалi знакамiтых асоб. Кароль Уладзiслаў IV i каралева Хрысцiна хрысцiлi сына канцлера Льва Сапегi Казiмiра Ляона (1609). Для дачкi вiленскага кашталяна Януша Радзiвiла Соф’i Агнешкi быў абраны шчэцiнскi князь Францiшак (1618), а для яго сына Багуслава – Фрыдэрык V (1620). Былi выпадкi, калi ў шляхты кумамi станавiлiся «ўбогiя». Багдана Багданавiча Саламярэцкага (1589-кл.1630) хрысцiў нейкi ўбогi стары (1589). З гэтай жа катэгорыi былi абраны хросныя для дзвух першых дачок Крыштафа Кiшкi Кацярыны (1621) i Альжбеты (1622), дачкi Яна Ўладзiслава Пачобута Адлянiцкага Клары (1671), сына Дамiнiка Пачобута Адлянiцкага (1678-1709) Казiмiра Мiхаiла (1706).\nПадчас хрышчэння навароджанаму надавалася iмя. З прыняццем хрысцiянства ў жыццё ўвайшло шмат хрысцiянскiх мужчынскiх i жаночых iмёнаў. Найбольш распаўсюджаным для хлопцаў было iмя Аляксандр, Казiмiр (заступнiк ВКЛ), Крыштаф, Марiн, Мiхаiл, Мiкалай, Станiслаў, Стэфан, Самуэль, Уладзiслаў, Юрый, Януш, Ян, для дзяўчынак – Альжбета, Алена, Аляксандра, Ганна, Кацярына, Марыя, Соф’я. Рэдка сустракалiся такiя iмёны як Анiкей, Ксаверый, Севярын, Рахель, Ружа, Сiбiлiя i iншыя. Распаўсюджанай з’явай было названне дзяцей у гонар бацькi цi мацi. Другое iмя сыноў Яна Жаркоўскага i Хаецкай Ежы Крыштафа было Ян. Ашмянскi стольнiк Аляксандр Слiзень i Кацярына Фахоўская аднаго з сыноў назвалi Аляксандрам. Падляшскi ваявода Мiкалай Юр’евiч Пац i Аляксандра Гальшанская абралi для першага сына iмя Мiкалай. Вiленскi ваявода Ян Глябовiч i Ганна Станiславаўна адну з 5 дачок назвалi ў гонар мацi. Вельмi часта ўжывалi iмёны, якiя пераходзiлi ад бацькi да сына. У Саламярэцкiх карысталася папулярнасцю iмя Багдан, у Шэметаў – Мельхер, у Радзiвiлаў – Мiкалай, Станiслаў, Ян, у Хадкевiчаў – Ян, Iеранiм.\nТыповым у XVI ст. для шляхты стала даваць iмёны з двух слоў: (iмя+прозвiшча). Напрыклад, Януш Корсак, Гаўрыла Гарнастай i iншыя. Гэта форма шырока ўжывалася ў тагачасных дакументах. У XVII ст. з’явiлiся на каталiцкi ўзор найменнi з двума ўласнымi iмёнамi: Людвiк Канстанта Пацей, Людвiка Каралiна Радзiвiл i iнш. Другое iмя не заўсёды, як у Мiкалая Крыштафа Сапегi, належала бацьку. Паралельна з гэтымi тыпамi наймення ў гэтыя перыяды сустракаецца ўжыванне iмя па бацьку: Ганна Мiкалаеўна Масальская, Сямён Канстанцiнавiч Жаба i iнш.\nУ пачатку жыцця дзiцём, незалежна ад яго полу, займалася мацi. Ёй дапамагалi кармiлiцы i служкi. Да 7-8 год выхаванне магло праходзiць па-рознаму. Бацькi аддавалi сваiх нашчадкаў бабулям i дзядулям, цi ў сем’i сваякоў. Маленькага шляхцiца маглi аддаць на выхаванне ў сям’ю сярэдняга цi дробнага шляхцiца. Пасля выхаду ў свет рамана Ў. Караткевiча «Каласы пад сярпом тваiм» у навуковы зварот увайшло апiсанне звычаю «дзядзькавання», калi шляхцiца аддавалi ў сялянскую сям’ю для выхавання добрых фiзiчных i духоўных якасцяў. Але такiх фактаў у прыватных дакументах аўтарам не знойдзена.\nЯк адбываўся працэс выхавання, вызначыць даволi цяжка. Крынiцы не змяшчаюць падрабязных апiсанняў. Вядома, што аўтарытэт бацькоў у феадальнай сям’i быў непахiсным.\nУ дакументах сустракаюцца апiсаннi рысаў характару, якiя б бацькi хацелi бачыць у сваiх дзецях. Берасцейскi ваявода Крыштаф Дэспат Зяновiч жадаў, каб дзецi былi паборнiкамi кальвiнiзму. Сыну Мiкалаю нагадваў, што трэба слухацца мацi, абараняць i апекаваць яе, служыць сваёй Айчыне, добра ставiцца да братоў па шляхецкай крывi, нiкому не казаць дрэнных слоў. Вiленскi ваявода Мiкалай Радзiвiл Сiротка наказваў сваiм сынам Мiкалаю Крыштафу, Яну Ежы, Альбрэхту Ўладзiславу, Каралю Жыгiмонту, Аляксандру Людвiку прытрымлiвацца хрысцiянскай веры, жыць у мiры, служыць Вялiкаму княству Лiтоўскаму i каралю, баяцца, як полымя, растратаў, п’янства, пышных убораў, спакусаў маладосцi, мiласэрна абыходзiцца са слугамi (1612). Ян Дамаслаўскi наказваў сваiм сынам Самуэлю i Генрыху, каб яны шанавалi Бога, не крыўдзiлi мацi Ганну Алену, слухалiся яе, паважалi старэйшых, пачцiвыя былi да сваякоў i апекуноў (1675). З малога ўзросту ў шляхцiцах выхоўвалi набожнасць, павагу да бацькоў, старэйшых i сваякоў, рыхтавалi iх да выканання абарончай функцыi ў сям’i, спрыялi iх кар’еры i поспеху ў асяроддзi. Бацькi жадалi бачыць сваiх сыноў годнымi шляхцiцамi, якiя займаюць высокiя пазiцыi не толькi па праву нараджэння, але i па сваiх чалавечых якасцях.\nАдукацыя i выхаванне дзяўчынак была пастаўлена па-iншаму. У асноўным iх рыхтавалi да сямейнага жыцця. Шляхцянак вучылi пiсьму, чытанню, рэлiгiйным законам. Асаблiва вылучалiся адукаванасцю ў сферы рэлiгii пратэстанткi. У выхаваўчым працэсе значная ўвага звярталася на фармаванне ў шляхцянкi такiх якасцяў, як цнатлiваць, рэлiгiйнасць, гаспадарлiваць. Яе рыхтавалi да ролi будучай мацi i гаспадынi. Гэтая тэндэцыя ў выхаваннi найбольш яскрава праявiлася ў XVII ст. Для дзяўчыны галоўным iнстытутам быў шлюб. Яна ўступала ў яго ў даволi юным узросце. Найлепшым месцам для такога выхавання быў кляштар. Больш магчымасцяў у адукацыi дзяўчат з’явiлiся толькi ў XVIII ст.\nЯк бачым, дзецi былi галоўнай мэтай пры стварэннi феадальнай сям’i. Без iх шляхецкае грамадства не магло ўзнаўляцца. Пазiцыi дзяцей у сям’i залежылi ад iх полу. Сыны мелi асобы статус як прадаўжальнiкi роду. Яны былi асноўнымi спадкаёмцамi бацькоўскай маёмасцi. Пасля смерцi бацькi сыны займалi яго месца i станавiлiся абаронцамi сваёй сям’i. Дзяўчыны выходзiлi з кола сям’i, у якой нарадзiлiся, i набывалi ролю гаспадынь ў iншых сем’ях.


Catholic.by - Не азірацца назад. Частка ІV: яшчэ пра ўспаміны…\nНе азірацца назад. Частка ІV: яшчэ пра ўспаміны…\n04.03.2019 17:40 Тэкст: Кс. Аляксандр Жарнасек МІС / Фота: pixabay.com / Catholic.by\nПраз некалькі дзён распачнецца Вялікі пост. Перад гэтым асаблівым перыядам партал Catholic.by прапануе разважанне кс. Аляксандра Жарнасека, апублікаванае ў «Вінаградніку», якое дапаможа настроіць душу на адпаведны лад.\nПрацяг. Пачатак ТУТ>>>\nВЯРТАННЕ ПРАЗ УСПАМІНЫ\nУспаміны пра цяжкія перажыванні\nПадобна як і з памяццю пра грахі, тут ёсць свае плюсы. Цяжкія перажыванні (напрыклад, хвароба, аварыя, смерць блізкай асобы, развод і г.д.) — гэта заўсёды вопыт, які чамусьці нас вучыць, ад чагосьці перасцерагае.\nУ прынцыпе, любы, нават самы балючы, вопыт можа быць для нас жыццёвым урокам і выпрабаваннем веры, якая дзякуючы гэтаму ўмацоўваецца.\nАле вельмі часта гэтыя перажыванні і ўспаміны нясуць спусташэнне. У такім выпадку мы задаем пытанне: чаму Бог дазваляе памятаць пра штосьці балючае, чаму не забірае, ці, выпадкова, не вучыць Ён такім чынам чаму-небудзь?..\nНе бяруся адказваць на гэтыя пытанні, але хочацца многім параіць элементарнае духоўнае правіла многіх святых і праведнікаў.\nБог нясе супакой, радасць (часам ціхую радасць), дае надзею, заўсёды паказвае выйсце, бо Ён — святло. Калі пры нашых успамінах пра балючыя перажыванні і блізка нічога з гэтага няма, то асабіста ў мяне ўзнікаюць вялікія сумнівы ў тым, ці такая памяць пра штосьці балючае сапраўды ёсць у Божых планах.\nЗразумела, што цяжкі вопыт час ад часу нагадвае пра сябе, і часта любы ўспамін пра гэты вопыт з’яўляецца балючым. Не думаю, што можна на сто адсоткаў цяжкія перажыванні выцерці з памяці. Але разам з болем ад успаміну павінен быць усё ж і спакой, і нейкае выйсце, святло.\nТады ў чалавека ёсць сілы, ён можа пра гэта гаварыць, пад ім «не хістаецца зямля». У такім выпадку можна казаць, што ўспаміны засталіся, нібы рубцы пасля ранаў, але ўсё ж ёсць спакой: яны не перашкаджаюць жыць далей і верыць Богу. Думаю, грэх апостала Пятра ці Паўла назаўсёды застаўся ў іх памяці балючым рэхам, але яны спакойна маглі пра гэта ўзгадваць проста як пра факты са свайго мінулага.\nКалі мы разумеем, што балючыя ўспаміны — не ад Бога, не ў Яго планах, то як супрацьстаяць ім?\nВеру, што наш Бог — гэта Пан гісторыі і будучыні. Ён не мае ні пачатку, ані канца, а значыць, Ён мае ўплыў на нашую будучыню, але і на мінулае. У сувязі з гэтым, напэўна, ёсць сэнс маліцца ў інтэнцыі аздараўлення памяці. Веру, што пасля малітвы наша памяць не сатрэцца цалкам, але ўспаміны не будуць такімі спусташальнымі і балючымі.\nЯшчэ адну параду, як веру, я атрымаў ад Бога зусім нечакана.\nНеяк мне давялося прачытаць вынікі даследванняў пра жанчын, якія перажылі роды. Аказалася, што для любой жанчыны роды — гэта натуральна вельмі цяжкае перажыванне, якое застаецца ў памяці. Многія жанчыны адразу пасля родаў маюць думкі, што яны ніколі больш не будуць нараджаць. Але праз большы ці меншы перыяд пераважная большасць згаджаецца на наступныя роды, хоць усе і памятаюць пра боль, які перажывалі. Навукоўцы тлумачаць гэта тым, што сам арганізм жанчыны ў працэсе эвалюцыі загойваецца фізічна і псіхічна, каб быць гатовым да чарговага высілку.\nКалі я гэта чытаў, то, канечне ж, узгадаў словы Езуса:\nЖанчына, калі нараджае, смуткуе, бо прыйшла яе гадзіна. Калі ж народзіць дзіця, ужо не памятае з радасці пра боль, бо чалавек нарадзіўся на свет.\nТак і вы цяпер смуткуеце, але Я зноў убачу вас, і ўзрадуецца сэрца вашае, і радасці вашай ніхто не адбярэ ў вас.\nУ той дзень вы ні пра што не будзеце ў Мяне пытацца (Ян 16, 21–23).\nЕзус кажа, што жанчына забываецца пра боль, таму што ў выніку нараджэння дзіцяці прыходзіць радасць, якая выцясняе боль з памяці жанчыны. Падобным чынам сустрэча з дарагім і любым Уваскрослым Езусам павінна зацьміць для апосталаў памяць пра любыя перажыванні і боль.\nЕзус, наш Лекар, хоча даць нам адну параду: мы забываемся пра боль, калі на даляглядзе нашага жыцця з’яўляецца нашмат большая радасць.\nА большая радасць, між іншым, у тым, калі мы не бярэм толькі для сябе, а стараемся даваць (гл. Дз 20, 35). У гэтым праяўляецца любоў. Менавіта таму людзям, якія моцна клапоцяцца пра сябе, эгаістычным, якія не ўмеюць любіць іншых, не ўмеюць цікавіцца іншымі, — такім людзям вельмі балюча, ім не хапае радасці, бо яны не ўмеюць любіць. А калі прыходзіць боль, то ў самалюбстве і эгаізме ён становіцца проста невыносным: яго няма чым выцясніць.\nДумаю, што для кагосьці гэта могуць быць важныя высновы і парады. Калі нават хтосьці і не мае радасці, якая была б мацнейшай за балючыя ўспаміны, то можна мэтанакіравана заняцца гэтай тэмай.\nМожна пачаць шукаць гэтую радасць, большую за боль, прасіць Бога, каб даў яе, паказаў; можна спрабаваць адкрываць сваё пакліканне ад Бога, якое дае радасць; знайсці занятак, працу ад Бога, што прыносяць радасць і надаюць сэнс.\nПа маіх сціплых назіраннях за сабой і іншымі, многія духоўныя праблемы вырашаюцца тады, калі чалавек пачынае працаваць і калі ў гэтай працы бачыць значна большы сэнс, чым толькі грошы.\nЗаданне падумаць: Што ў тваім жыцці прыносіць радасць і супакой? Што з’яўляецца іх крыніцай: Бог ці пажадлівасці гэтага свету?\nАбноўлена 05.03.2019 17:33\n#Духоўныя парады (136)\n#Духоўнае жыццё (165)\nВелікапосныя разважанні з біблійным тэолагам: панядзелак — ІІ Тыдзень Вялікага посту\nПадрыхтоўка да споведзі: як правільна вызначыць грэх?\nВелікапосныя разважанні з біблійным тэолагам: субота — І Тыдзень Вялікага посту


28.04.2014 25.04.2014 Admin800Комментарии on Падзеі і здарэнні\nЗАГСам зарэгістраваны па раёне адзін шлюб, зроблены тры адзнакі аб скасаванні сямейнага саюза. Пасведчанні аб нараджэнні атрымалі шэсць маленькіх жыхароў Стаўбцоўшчыны: Ігнат Кручок, Ангеліна Лентнер, Арсеній Лысы, Арцём Крымчанка, Яўген Якубовіч і Надзея Гілейша.\nУ пажарнай часці тыдзень, на шчасце, прайшоў спакойна. Сумесна з іншымі суб’ектамі прафілактыкі праходзіць прафілактычная акцыя па папярэджанні пажараў і гібелі людзей у жылым сектары ў вясенне-летні пажаранебяспечны перыяд. Вядуцца абследаванні домаўладанняў у сельскіх населеных пунктах. Першачарговая ўвага – шматдзетным сем’ям, сем’ям, дзе дзеці трапілі ў сацыяльна небяспечнае становішча, адзінокім і адзінокапражываючым састарэлым, ветэранам вайны. У мэтах бяспекі 13 домаўладанняў шматдзетных сем’яў аб’яднаны ў сетку з вывадам сігнала на фасад будынка.\nПракуратурай раёна за парушэнне патрабаванняў Працоўнага кодэкса Рэспублікі Беларусь было падвергнута адміністрацыйнаму спагнанню ў выглядзе штрафу ў памеры 10 базавых велічынь ААТ «Аталезь-агра», а менавіта за парушэнне тэрмінаў выплаты заработнай платы за снежань 2013 года. Накладзены штраф гаспадаркай своечасова не выплачаны. Дырэктару ААТ «Аталезь-агра» вынесена прадпісанне з патрабаваннем прыняць неадкладныя меры па выплаце штрафу, а таксама недапушчэнні парушэнняў працоўнага заканадаўства адносна своечасовай выплаты заработнай платы.\nСуд асудзіў да двух гадоў абмежавання волі 31-гадовую стаўбчанку, якая ўчыніла крадзеж грашовых сродкаў, завалодаўшы чужой банкаўскай карткай. 40-гадовы жыхар Ніўнага, раней неаднаразова судзімы, пазбаўлены волі на тры гады – за серыю дачных крадзяжоў у Малых Навіках, Янкавічах, Мешычах, Дружнай. Двое маладых стаўбчан, будучы нецвярозымі, аказалі непадпарадкаванне законным патрабаванням работніка міліцыі, за што атрымалі штраф па 300 000 рублёў. Такая ж сума штрафных санкцый вызначана і 31-гадоваму жыхару Варацішча, які на тэрыторыі малочнатаварнай фермы кідаўся ў бойку, нецэнзурна лаяўся. 61-гадовы жыхар Залужжа пакараны штрафам у памеры 1 500 000 рублёў за парушэнне правілаў утрымання дамашняй жывёлы: яго нямецкая аўчарка пакусала 11-гадовае дзіця.\nДАІ выявіла 191 парушэнне правілаў дарожнага руху. Сярод парушальнікаў – 13 бяспраўных і сем п’яных вадзіцеляў (двое з іх – механізатары ААТ «Рубяжэвічы» і ААТ «Радзіма Дзяржынскага» – рухаліся на трактарах «Беларус-82» і адзін з іх адмовіўся ад праходжання медагляду), 21 недысцыплінаваны пешаход. 21 красавіка ў 18.30 жыхар Віскачоў, 1966 года нараджэння, кіраваў матацыклам «Іж-Юпітэр-3» на аўтадарозе Слабодка – Беражнае, дзе на скрыжаванні пры ажыццяўленні манеўру павароту няправільна выбраў бяспечную хуткасць руху. У выніку – апынуўся ў кювеце, матацыкл перакуліўся. Ад шпіталізацыі пацярпелы адмовіўся. У яго ўзята кроў на ўтрыманне алкаголю. З 20 па 30 красавіка на дарогах раёна праходзіць дэкада «Вучэбны аўтамабіль», накіраваная на павышэнне якаснага ўзроўню падрыхтоўкі вадзіцеляў у аўтавучэбных арганізацыях, умацаванне дысцыпліны сярод майстроў вытворчага навучання па бяспечнай эксплуатацыі вучэбнага аўтатранспарту.


Марыя Камніна (каралева Іерусаліма) — Вікіпедыя\nМарыя Камніна (каралева Іерусаліма)\nне раней за 1208 і не пазней за 1217\nАмары I Іерусалімскі, Баліян II Ібелін і Іштван IV[d]\nІзабэла Іерусалімская[d], Жан I Ібелін[d], Элвіс д’Ібелін[d], Філіп Ібелін[d] і Маргарыта д’Ібелін[d]\nМарыя Камніна на Вікісховішчы\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Марыя Камніна.\nВяселле Марыі і Амары I\nМарыя Камніна (грэч.: Μαρία Κομνηνή, каля1154 — паміж 1208 і 1217) — каралева Іерусаліма.\nМарыя была дачкой Іаана Дукі Камніна[en] (унука візантыйскага імператара Іаана II Камніна) і Марыі Таранітысы, якая належала да роду кіраўнікоў Арменіі. Яе сястра Феадора была замужам за князем Антыёхіі Баэмундам III, а брат Аляксей адзін раз прэтэндаваў на візантыйскі прастол.\nКалі ў 1162 годзе памёр бяздзетны іерусалімскі кароль Балдуін III, яго брат Амары перад узыходжаннем на прастол па патрабаванні Іерусалімскага патрыярха Амары дэ Неля развёўся з Агнэсай дэ Куртэнэ. З прычыны таго, што для барацьбы за Егіпет Амары меў патрэбу ў дапамозе магутных суседзяў, ён вырашыў парадніцца з візантыйскім дваром, і 29 жніўня 1167 года ў Тыры адбылося вяселле Амары і Марыі.\nУ Амары і Марыі ў 1172 годзе нарадзілася дачка Ізабела, а ў 1173 — мёртванароджанае дзіця. У 1174 годзе Амары сканаў, дараваўшы Марыі на божай пасцелі Наблус.\nУ 1177 годзе Марыя выйшла замуж за Баліяна Ібеліна, які ў 1187 годзе, пасля паражэння іерусалімскай арміі ў бітве пры Хатыне, апынуўся фактычным кіраўніком каралеўства. У іх было прынамсі чацвёра дзяцей:\nЖан, сеньёр Бейрута\nМаргарыта, якая спачатку пабралася шлюбам з Гуга Тыберыйскім, а потым — за Вальтэрам Цэзарэйскім\nФіліп, рэгент Кіпра\nМарыя і Баліян падтрымлівалі Конрада Манферацкага ў яго барацьбе за карону супраць Гі дэ Лузіньяна. Яны дамагліся разводу Ізабелы — дачкі Марыі ад першага шлюбу — і арганізавалі яе шлюб з Конрадам, каб умацаваць яго прэтэнзіі на трон. У 1208 годзе Марыя ўдзельнічала ў арганізацыі вяселля сваёй унучкі Алісы з каралём Кіпра Гуга I. Гэта апошні выпадак, калі яна згадваецца ў хроніках — відавочна, яна сканала да 1217 года.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Марыя Камніна (каралева Іерусаліма)\nМарыя Камніна (каралева Іерусаліма) — продкі\nІаан Дука Камнін[d] Андронік Камнін[d]\nМарыя Камніна Ласла I Святы\nМарыя Таранітыса[d] Ірына Венгерская[d]\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Марыя_Камніна_(каралева_Іерусаліма)&oldid=3695844"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:59, 13 верасня 2020.


«Знайшла сябе ў гандлі». Алена Казлоўская прыйшла на працу ў магазін «Забота» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n20.08.2021 admin321Комментарии on «Знайшла сябе ў гандлі». Алена Казлоўская прыйшла на працу ў магазін «Забота»\nАлена Казлоўская прапаноўвае пакупнікам запатрабаваную прадукцыю\nСёлета ў Стаўбцоўскі філіял Мінскага аблспажыўтаварыства прыйшлі восем маладых спецыялістаў.\nАлена Казлоўская працуе прадаўцом-касірам у магазіне «Забота» першы год. За гэты час яна паспела сябе зарэкамендаваць як добрасумленны і адказны работнік.\n– У мае абавязкі ўваходзяць прыём і выкладка тавару, праверка тэрмінаў яго годнасці, абслугоўванне пакупнікоў, – кажа Алена.\nЯна вярнулася ў родныя Стоўбцы пасля заканчэння Мінскага філіяла ўстановы адукацыі «Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі» па размеркаванні. Маладога спецыяліста сустрэў дружны і прафесійны калектыў магазіна «Забота». Ёй ёсць у каго пераймаць вопыт.\n– Спачатку было ўсё новае, незнаёмае, цяпер прывыкла і да калектыву, і да пакупнікоў. Бывае, што і сама прапаную нешта адметнае, – прызнаецца дзяўчына.\nПрацаваць у магазіне «Забота» для Алены Казлоўскай – гэта вялікая адказнасць. Магазін знаходзіцца ў цэнтры горада, побач – раённая бальніца і шматпавярховы жылы мікрараён. Гэта значыць, што заўсёды ёсць паток пакупнікоў. У сваю чаргу магазін прапануе ім шырокі асартымент тавару. Сярод яго – і мясная прадукцыя вядомых вытворцаў (Стаўбцоўскага мясакансервавага камбіната, агракамбіната «Сноў»).\nЖыве Алена Казлоўская ў Стоўбцах разам з бацькамі. Дарэчы, маці Алены працуе ў Стаўбцоўскім філіяле Мінскага аблспажыўтаварыства бухгалтарам, бацька – вадзіцель-міжнароднік. Паралельна з працай дзяўчына працягвае завочна вывучаць лагістыку і маркетынг у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце. У будучым хоча развівацца ў сферы эканомікі.\nTagged нумар №63 (10598)


Што б я паказала бязвізаваму турысту?.. – Дзятлаўскі дзяржаўны гісторыка-краязнаўчы музей\nАвтор: Webmaster · Опубликовано 6 ноября, 2019 · Обновлено 6 ноября, 2019\nУявім сабе, што такіх турыстаў будзе шмат наступным летам, у самы сезон турыстычных вандровак. Пешых, на сваім транспарце і тых, хто прыедзе цягніком ці аўтобусам. Сапраўды, што паказаць, на Дзятлаўшчыне ж шмат месцаў і пабудоў, якія варта ўбачыць. А трэба, напрыклад, выбраць толькі пяць: час абмежаваны. Давайце павандруем па маіх любімых мясцінах!\nПершы прыпынак, безумоўна, Дзятлава. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, пабудаваны Сапегамі, знакамітым Львом Сапегам, Вялікім Канцлерам Літоўскім, і яго сынам Казімірам, самы стары будынак нашага горада, наш гонар. Шмат таямніц прыхавана ў гісторыі будынка, і адна з іх – сэрца Радзівіла.\nПасля пажару 1743 года ім адбудаваны ў Дзятлаве касцёл. Пасля смерці мужа скончыла працу яго жонка ў 1751 годзе.\nБыў чалавекам адукаваным і начытаным. Аўтар некалькіх прац па гісторыі свету і народаў Еўропы, публіцыстычных твораў. Радзівіл памёр у Дзятлаве 2 лютага 1746 года і быў урачыста пахаваны ў радавой пахавальні ў Нясвіжы, а яго сэрца – у Дзятлаўскім касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Захаваўся вельмі рэдкі ўзор надмагільнага партрэта, які змешчаны на тарцы труны. Напісаны алеем на метале каля 1746 года. Радзівіл намаляваны па пояс, у панцыры і плашчы, падбітым гарнастаем, з ордэнскім крыжом.\nУ касцёле ёсць знакаміты арган, якія стаў героем мастацкага фільма “Паланэз Агінаскага” і замураваны падземны ход, які некалі выводзіў на могілкі, да капліцы.\nА яшчэ абавязкова паехала б у Дварэц, дзе таксама ёсць што паглядзець. Дварэц упамінаецца ўпершыню ў 15 стагоддзя. Валодамі ім знакамітыя магнаты Вялікага Княства Літоўскага Свідрыгайлы, Кезгайлы, Завішы. На прыкладзе Дварца можна скласці ўяўленне пра ціхае патрыярхальнае мястэчка пачатку 20 стагоддзя, дзе былі царква, шыкоўны каталіцкі храм Божага Цела, сапраўдны шэдэўр архітэктуры, вадзяны млын, рэшткі якога можна ўбачыць і зарад, і местачковая планіроўка тых гадоў, бо мястэчка было яўрэйскім. У Дварцы турыстаў можна пазнаёміць са знакамітымі землякамі – генералам-лейтэнантам авіяцыі С.Г.Каралём, акадэмікам АН РБ А.І.Лакоткам і многімі іншыхмі Але найбольш праславіўся Дварэц сваёй містычнай гісторыяй пра анёла князёў Пратасевічаў на дварэцкіх могілках. Мясцовыя жыхары лічылі, што на свята Божага Нараджэння анёл тры разы аблятае Дварэц і бласлаўляе яго. У часы савецкай улады мясцовыя камсамольцы скінулі скульптуру з пастамента, але на наступную раніцу яна зноў стаяла на сваім месцы. Колькі яны ні справавалі паўтарыць свавольства, нічога у іх не атрымалася, анёл і сёння стаіць на сваім месцы.\nЗ Дварца пакіруем да Горкі, дзе шмат стагоддзяў ляжаць свяшчэнныя камяні-валуны. На могілках у в. Горка на ўзвышшы ў лясным масіве ляжаць камяні-валуны. Тры велізарныя камяні ўтварылі арку. А ў радыусе двух метраў ад аркі ляжыць чацвёрты камень-валун. У народзе яе ахрысцілі «каменныя вароты» або «паклонныя камяні». Прыгледзеўшыся, можна ўбачыць, што ў іх круглаватыя згладжаныя формы, не вельмі роўная паверхня. Вышыня камянёў 2 метры 46 сантыметраў, шырыня 3 метры. Камяні пакрытыя мохам. Мясцовае насельніцтва лічыць камяні святымі.\nЛегенды і паданні распавядаюць, што спакон веку прыходзяць людзі да камянёў, каб вылечыцца ад хвароб. Пройдзеш пад «каменнымі варотамі» – і хвароба сыдзе. Праўда, лечаць камяні толькі прыстойных людзей і тых, хто прыйшоў з верай у вяртанне да жыцця. А з-за дрэнных людзей камяні кожны раз ўрастаюць на некалькі сантыметраў у зямлю.\nУ свой час «каменныя вароты» былі настолькі высокімі, што пад імі мог свабодна праехаць вершнік. Даўней у Юр’еў дзень тут ладзілі шматлюдныя святы з коннымі спаборніцтвамі. Вершнікі, якія збіраліся з усёй ваколіцы, павінны былі праскочыць праз вароты. Традыцыя гэтая ўзыходзіць да часоў Паўночнай вайны, калі Пётр I праязджаў пад каменнымі варотамі на карэце.\n“Паклонныя камяні” ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь.\nБыць на Дзятлаўшчыне і не наведацца да гаспадароў аграсядзібы “Каля дуба” таксама мемагчыма. Гасціннасць, ветлівасць, шчодрасць сям’і Калпінскіх прываблівае гасцей з розных куткоў Беларусі ды і з-за мяжы. Цудоўная прырода, добраўпарадкаваная тэрыторыя, стыльны ландшафтны дызайн – усё для гасцей. А яшчэ разнастаўная кухня, у тым ліку прысмакі. Адсюль нікому не захочацца ад’язджаць.\nНу а ў якасці пятага прыпынку прапаную Накрышкі (можна па дарозе заехаць таксама і ў Міроўшчыну, паглядзець рэшткі пабудоў і парку). Гэта сядзібы, дзе жылі знакамітыя Стравінскія, сваякі вядомага рускага кампазітара Ігара Стравінскага. Мелі некалькі маёнткаў, гаспадарылі, па сведчаннях мясцовых доўгажыхароў, удала, пабудавалі ў Накрышках каменную царкву, якая стаіць да нашага часу і прымае праваслаўных вернікаў. Шкада, праўда, што маёнткі іх не захаваліся, але нічога не зробіш – вайна шмат што зруйнавала.\nІ, канешне, у час вандровак на нашым раёне варта звяртаць увагу гасцей на прыгажосць прыроды: сасновыя бары, рэчачкі, узгоркі, з якіх адкрывацца цудоўныя краявіды – адна асалода.\nГосці музея з Казахстана\nСледующая публикация Экскурсіі асенніх канікул\nПредыдущая публикация Квэст “Родны край любі і знай”


Вільня з 1 ліпеня ўводзіць турыстычны падатак | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВільня з 1 ліпеня ўводзіць турыстычны падатак\nВільня з 12.00 1 ліпеня ўводзіць турыстычны падатак. Пра гэта паведамляе ru.delfi.lt.\nУсім турыстам, якія будуць прыязджаць у літоўскую сталіцу, трэба будзе плаціць падатак, які складзе 1 еўра ў суткі. Ад выплаты турыстычнага збору будуць вызвалены непаўналетнія турысты і інваліды. Таксама да пачатку 2019 года ад падатку вызвалены вялікія групы турыстаў.\nАдзначаецца, што гэта мера дапаможа гораду палепшыць інфраструктуру для турыстаў і ўмацаваць канкурэнтаздольнасць літоўскай сталіцы на міжнароднай арэне. За збор новага падатку будуць адказваць кампаніі, якія прадастаўляюць паслугі пражывання. Пры гэтым збор не ўключаецца ў кошт жылля, яго турысты будуць плаціць асобна, у час засялення ў гасцініцу або арандаваную кватэру.\nГаспадары жылля кожны месяц абавязаны будуць пералічваць сабраныя ад выплаты падатку сродкі на рахунак адміністрацыі Віленскай мэрыі. Згодна з папярэднімі падлікамі, турыстычны падатак дасць магчымасць папоўніць гарадскую казну ў 2019 годзе на 2 млн еўра.\nНародная Рэспубліка Гідрапарк\n20 траўня ў Вільні – беларуска-літоўскі „Пікнік паэзіі”


Галоўная ➠ Дзверы ➠ У цеснаце, ды не ў крыўдзе\nУ сям'і, дзе падраслі два брата, сястры спатрэбіўся уласны «кут». Тады вырашылі хлопчыкаў пасяліць разам Для дзяўчынкі бацькі ахвяравалі сваёй спальняй плошчай 4,3x3,5 м, якую падзялілі на дзве пакоя. За кошт аптымальнага выкарыстання наяўнага прасторы ўдалося абсталяваць дачцы хай і маленькую, але ўсё ж ўласную пакой, а сынам выдзелілі на дваіх нават ледзь вялікую плошчу. Для ўсіх траіх уладкавалі месца, дзе яны б маглі спакойна займацца і захоўваць свае рэчы.\nГэтую перапланіроўку ўдалося зрабіць з дапамогай перагародак. Скразная перагародка з дзвярыма падзяліла ранейшую www.postroil.com на два памяшканні. З аднаго боку зноў збудаваная сцяна прымыкае да рамы акна, а дзверы размешчана з процілеглага боку ад яго Становішча кожнай дзіцячай ўключае шафа шырынёй 1500 мм. па-над якога на ўзроўні 1600 мм размяшчаецца ложак. Ўзлезці сюды можна па падстаўны лесвіцы, якую падвешваюць на ноч.\nУ пакоі дзяўчынкі шафа з ложкам размешчаны ля акна. Тут жа зманціраваны працоўная стальніца-пліта, якая праходзіць праз перагародку і працягваецца ў пакоі. У іншым куце меншай пакоя варта ўзвышаецца да столі шафа шырыней таксама 1500 мм, у якім зробленая ніша, дзе размясцілі рукамыйніца, люстэрка і палічкі для туалетных прыладдзя.\nУ пакоі хлопчыкаў ложка размешчаны адзін супраць аднаго. Стальніца тут П-вобразнай формы. Яе выступы заходзяць ўнутр на 50 см пад абедзве ложка. Такім чынам, хлопчыкі могуць займацца, седзячы за сталом спіной адзін да аднаго. Пад стальніцай усталяваны шафку з высоўнымі скрынямі і па лочками.\nДашчаная перагародка, якая даходзіць да столі, у падгалоўя ложкаў дазволіла стварыць невялікі праход.


Абавязкі крыжовай маці пры хрышчэнні - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Абавязкі крыжовай маці пры хрышчэнні\nПадчас хросту вялікая роля і адказнасць адводзіцца крыжовай маці. Бо яе абавязкі не абмяжоўваюцца адным толькі сакрамэнтам хросту і віншаваннямі хрэсніка з сьвецкімі і царкоўнымі святамі - яны будуць працягвацца на працягу ўсяго жыцця.\nХрэсны павінна дапамагчы бацькам падрыхтавацца да сакрамэнту і святкавання хрэсьбін, то ёсць абавязкі крыжовай маці пры хрышчэнні пачынаюцца яшчэ задоўга да выканання самога абраду.\nПадрыхтоўка да Вадохрышча\nКрыжовай мамай можа быць толькі праваслаўная хрысціянка, якая прыняла Святое Хрышчэнне. Калі будучая хросная мама яшчэ не хрысцілася, то спачатку хрысцяць яе, а толькі потым немаўля. Перад зьдзяйсьненьнем сакрамэнту хросная мама павінна:\nЗа 2-3 дні да абраду пакаяцца ў сваіх зямных грахах і прыняць Святую Камунію.\nНепасрэдна ў дзень хрышчэння забаронена прымаць ежу і займацца сэксам.\nХрэсны павінна абавязкова ведаць «Сімвал Веры» і «Ойча Наш». Падчас хросту дзяўчынкі хросная павінна будзе чытаць у пэўны момант Сакрамэнту «Сімвал Веры" (пры хрышчэнні хлопчыка гэта робіць хрэсны).\nХрэсны павінна паклапаціцца аб падарунку хрэсніка і пра іншыя рэчы, якія неабходныя для правядзення абраду:\nБелая хрысцільная кашуля - яна можа быць звычайнай баваўнянай або з ажурнай вышыўкай (на выбар хросных бацькоў). Традыцыйна кашулю апранаюць на немаўля адразу пасля здзяйснення абраду і ён павінен насіць яе на працягу васьмі дзён, пасля чаго яе здымаюць і захоўваюць на працягу ўсяго жыцця.\nНацельны крыжык. Яго можна набыць сама хросная (або хрэсны) або абодва хросных бацькоў разам. Усё роўна які крыж (залаты, сярэбраны ці просты) - ён павінен быць з распяццем і дзіця не павінен здымаць яго пасля правядзення сакрамэнту.\nРучнік - пажадана вялікіх памераў, бо ў яго будуць заварочваць хрэсніка пасля Вадохрышча. Яго нельга сціраць пасля абраду і хроснік павінен беражліва захоўваць яго ўсё жыццё.\nКрестильница кашулю і крыжык можна набыць прама ў царкве. Калі крыжык набыты не ў царкве, яго трэба будзе загадзя асвяціць.\nАкрамя гэтых абавязковых рэчаў, хросная мама павінна прасачыць, каб бацькі дзіцяці ўзялі з сабой:\nЧэпчык (або хустку), каб галаву дзіцяці можна было прыкрыць.\nДзіцячае коўдру, каб сагрэць дзіцяці пасля купання і своечасова спавілі яго.\nНевялікі пакецік, куды можна скласці, абстрыжаную падчас хросту, пасму валасоў дзіцяці (яе таксама можна захоўваць разам з ручніком і кашуляй).\nНу, і вядома, не забудзься пра падарунак. Традыцыйнымі падарункамі ў дзень Вадохрышча з’яўляецца крыжык, невялікі абразок з імем Ангела Ахоўніка, сярэбраная лыжачка.\nЗбіраючыся ў царкву, паклапаціся пра тое, каб твой знешні выгляд адпавядаў традыцыям і патрабаванням царквы:\nНаяўнасць сподняй крыжыка ў крыжовай павінна быць абавязковым;\nНельга на хрышчэнне апранаць штаны. Варта прыйсці ў сукенку або спадніцы, якое б хавала плечы і ногі ніжэй калена.\nНа галаве крыжовай маці абавязкова павінен быць хустку;\nНе апранаюць высокія абцасы - гэта будзе ў царкве выглядаць непрыстойна, ды і стаяць з дзіцем на руках прыйдзецца працяглы час;\nАдкрытую вопратку і макіяж ў царкве забароненыя.\nКалі хрысцяць дзяўчынку, то трымаць яе на руках падчас Вадохрышча - абавязак крыжовай маці. Яна павінна прыняць дзіця пасля апускання ў купель у ручнік і апрануць дзіцяці. Пры хрышчэнні хлопчыка гэтыя працэдуры павінен праробліваць хросны бацька, але хросная маці павінна заўсёды знаходзіцца побач і дапамагаць яму падчас абраду.\nДобра, калі ў дзіцяці будзе досвед зносін са сваёй крыжовай да Вадохрышча - гэта дапаможа яму лягчэй справіцца са стрэсам падчас абраду. Крыжовай маці трэба быць гатовай да таго, каб здолець супакоіць (магчыма, пагушкаць) малога.\nАбрад хросту звычайна доўжыцца каля гадзіны, пасля чаго па традыцыі ўсе запрашаюцца на святочнае застолле. Абавязак крыжовай маці дапамагчы загадзя арганізаваць гэтае свята, дапамагаць бацькам у правядзенні свята або ўзяць на сябе клопаты аб маляняці, пакуль бацькі занятыя падрыхтоўкамі.\nПамятай, што з гэтага моманту, ты павінна ўсе клопаты і клопаты аб хроснікам дзяліць разам з бацькамі і дапамагаць ім ва ўсім.\nАбавязкі крыжовай пасля Вадохрышча\nХросная маці даручаецца за свайго хрэсніка перад Богам і нясе адказнасць за яго духоўнае і хрысціянскае выхаванне:\nПрымае ўдзел у жыцці і ў працэсе выхавання дзіцяці нароўні з біялагічнымі бацькамі;\nМоліцца за хрэсніка і клапоціцца пра яго;\nНаведвае разам з хроснікам царква, калі бацькі не маюць такой магчымасці;\nУ дні рэлігійных святаў, у дзень Анёла і іншыя святочныя дні памятае і выконвае свой абавязак перад хроснікам;\nЎважліва і сур’ёзна ставіцца да праблем у жыцці хрэсніка і падтрымлівае яго на складаных этапах;\nСпрыяе і ўдзельнічае ў духоўным росце дзіцяці;\nСлужыць прыкладам дабрадзейнага жыцця дл хрэсніка;\nБярэ на сябе клопат пра дзіця ў выпадку, калі з біялагічнымі бацькамі нешта здараецца (у выпадку смерці бацькоў - становіцца папячыцелем).\nАбавязкі крыжовай маці працягваюцца працягу ўсёй яго жыцця і трэба старацца выконваць іх з чыстым сумленнем, так як свайго хрэсніка яна адказвае перад Богам.\nState of the Union Address: Speech by President Clinton (1997) Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як захоўваць кажух\nНаступная Артыкул Арыгінальныя ідэі для тваёй кухні


22:02 17 лістапада 2018\n13:26 02.10.2018 (абноўлена 14:55 02.10.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nПрайдзіце тэст на Sputnik і даведайцеся, ці добра вы памятаеце песні на беларускай мове.\nМногія з гэтых песень з намі на працягу ўсяго жыцця: мы чуем іх па радыё, на канцэртах, школьных дыскатэках, іх пяюць пад вокнамі хлопцы з гітарай. Назвы гуртоў, якія выконваюць песні на беларускай мове, напэўна, чуў кожны беларус.\nМатыў песень добра запамінаецца і часам "прыліпае" надоўга. Але ці добра вы памятаеце словы беларускіх песень? Прайдзіце тэст, каб у гэтым пераканацца.\nЦі пазнаеце вы беларускіх паэтаў і пісьменнікаў па вачах?


Чыноўнік вінаваціць Мікалая Петрушэнку ў паклёпе\n25 травень 2010, 19:12\nПаводле заявы загадчыка аддзелу спорту і турызму Талачынскага райвыканкаму Ўладзімера Шашалевіча сёньня коханаўскага актывіста Мікалая Петрушэнку выклікалі ў міліцыю па тлумачэньні.\nЯк высьветлілася, Талачынскі РАУС праводзіць праверку фактаў, выкладзеных у заяве чыноўніка. Той вінаваціць актывіста ў публічным паклёпе праз СМІ, маючы на ўвазе артыкул «Даёшь гласность доходов чиновников» (PDF).\nАртыкул быў надрукаваны ў газэце «Витебский курьер» ад 1 красавіка. Напісаў яго Мікалай Петрушэнка, прысьвяціўшы перадвыбарчым падзеям. У прыватнасьці, таму факту, што талачынская ды іншыя раённыя газэты не зьмясьцілі інфармацыі пра гадавыя прыбыткі кандыдатаў у дэпутаты.\nСпадар Петрушэнка напісаў, што яго як жыхара Талачынскага раёну і грамадзяніна-выбарца дужа цікавяць прыбыткі прэтэндэнтаў. Да прыкладу, былога старшыні райвыканкаму Аляксандра Марэйкі, ягонага намесьніка Георгія Мурашкі, а таксама загадчыка аддзелу спорту і турызму Ўладзімера Шашалевіча — тым болей што бухгальтарку гэтага аддзелу летась асудзілі на 7 год за раскраданьне дзяржаўных сродкаў. «А яе кіраўнік выйшаў з гэтай гісторыі зь незаплямленай рэпутацыяй і паўторна ідзе ў дэпутаты райсавету», — гаворыцца ў артыкуле, які спадар Шашалевіч лічыць паклёпніцкім.\nМікалай Петрушэнка кажа, што вынікі праверкі паведамяць заяўніку, які павінен прыняць рашэньне — ці патрабаваць з аўтара артыкула судовага спагнаньня. Калі Ўладзімер Шашалевіч будзе настойваць, то матэрыялы перададуць у пракуратуру, якая вырашыць, ці заводзіць супраць Мікалая Петрушэнкі крымінальную справу, ці не.\nКандыдат Петрушэнка непакоіцца, што крытычных выступаў выбарцы не пачуюць\nСфатаграфаваў сьметнік — выклікалі ў пракуратуру


Пасольства Федэратыўнай Рэспублікі Германія Мінск - Найчасцей задаваныя пытанні\nВы находитесь здесь Найчасцей задаваныя пытанні\nЦі патрэбна мне наогул віза для паездкі ў Германію?\nНа падставе прыведзенага спіса дзяржаў можна вызначыць, ці патрэбна іх грамадзянам віза для паездкі ў Германію.\nШто такое “шэнгенская віза”?\n“Шэнгенская віза” – гэта агульнапрынятая назва візы, што выдаецца для ўезду на тэрыторыю дзяржаў, якія далучыліся да падпісанай 14 чэрвеня 1985 года Дамове аб паэтапным скасаванні кантролю на супольных межах ("Шэнгенская дамова"/"Шэнгенскае пагадненне").\nШто такое “нацыянальная віза”?\nНацыянальная віза афармляецца, калі плануецца знаходжанне ў краіне на працягу больш як 90 сутак у паўгода.\nЧаму я мушу хадайнічаць аб выдачы візы ў Пасольстве Германіі, калі збіраюся ехаць у Бельгію, Нідэрланды, Люксембург, Аўстрыю альбо Славенію?\nГэтыя дзяржавы не маюць уласных замежных прадстаўніцтваў у Беларусі. Таму на міждзяржаўным узроўні была дасягнута дамоўленасць, што Пасольства Германіі мае права выдаваць візы таксама для ўезду ў гэтыя краіны.\nЦі магу я з нямецкай шэнгенскай візай наведваць таксама іншыя шэнгенскія дзяржавы?\nТак. Шэнгенская віза дае права на знаходжанне ва ўсіх дзяржавах Шэнгенскай дамовы.\nШто я мушу мець з сабою, чаго нельга мець з сабою, колькі часу мне прыйдзецца чакаць?\nМы прыкладаем намаганні, каб Вы як мага хутчэй прайшлі кантроль службы бяспекі і трапілі ў памяшканне падачы дакументаў. Але цалкам пазбавіцца чэргаў немажліва.\nКолькі каштуе віза?\nКонсульскі збор за афармленне шэнгенскай візы складае 60 еўра. Дзецям да шасці гадоў віза афармляецца бясплатна, а для дзяцей ад 6 да 12 гадоў консульскі збор складае 35 еўра.\nДзе я магу атрымаць візавую анкету і колькі яна каштуе?\nАнкеты можна ўзяць у візавым аддзеле Пасольства. Акрамя таго, Вы можаце спампаваць іх з нашай старонкі ў Інтэрнэце. Усе анкеты выдаюцца бясплатна.\nУ якіх выпадках я маю права падаваць дакументы на атрыманне візы ў Пасольства Германіі ў Мінску?\nВы можаце падаваць дакументы на атрыманне візы ў Пасольства Германіі ў Минску, калі...\nКолькі я мушу чакаць візы пасля падачы дакументаў?\nУ выпадку шэнгенскіх віз на падставе тэхнічных умоў правядзення працэдуры, вызначаных дзяржавамі Шэнгенскай дамовы, трэба зыходзіць з таго, што тэрмін апрацоўкі можа скласці да двух тыдняў. Пасольства звяртае Вашу ўвагу, што з гэтай прычыны яно не можа ўплываць на тэрмін апрацоўкі візавых хадайніцтваў.\nЦі можа асоба, якая запрашае мяне, суправаджаць мяне пры падачы дакументаў?\nНа жаль, не. Згодна з арт. 10, ч. 1 Візавага кодэкса кожны павінен падаваць сваё хадайніцтва асабіста.\nШто Пасольства правярае перад выдачай шэнгенскай візы?\nПасольства абавязана праверыць некаторыя крытэрыі.\nШто такое AZR, што такое SIS?\nAZR – скарачэнне слова „Ausländerzentralregister“ (Цэнтральны рэгістр па справах іншаземцаў). SIS азначае „Schengen Information System“ (Шэнгенская інфармацыйная сістэма).\nШто такое гадавая віза (інакш “несапраўдная гадавая віза”)?\nРазмова ідзе пра шэнгенскую візу, тэрмін дзеяння якой складае адзін год і якая дае права на тры месяцы знаходжання на працягу паўгода і шматразовы ўезд.\nПерад уваходам у Пасольства нехта даў мне няправільную параду альбо я заплаціў за запаўненне маёй візавай анкеты трэцяй асобе, якая абяцала, што я атрымаю візу. Але маё хадайніцтва было адхіленае. Што мне рабіць?\nВы самі несяце адказнасць за змест пададзенага Вамі хадайніцтва. Калі за межамі Пасольства некая асоба пераканала Вас прыняць яе паслугі, просім высвятляць усе пытанні непасрэдна з гэтай асобай.\nУ якім выпадку я магу атрымаць візу з дадатковым 15-дзённым тэрмінам дзеяння, вызначаным Візавым кодэксам?\nЗгодна з арт. 24, ч. 1 Візавага кодэкса дзеянне візы распаўсюджваецца на дадатковы 15-дзённы тэрмін, калі на адпаведны перыяд была заключана дамова медычнага страхавання. Аднак гэта тычыцца толькі віз для аднаразовага ўезду.\nЦі павінны непаўналетнія таксама асабіста падаваць дакументы на атрыманне візы?\nДзецям ва ўзросце да 16 гадоў не абавязкова падаваць дакументы асабіста.\nЯкія дакументы я мушу падаць, калі я выхоўваю дзіця адна/адзін, калі я разведзеная/разведзены альбо ўдава/ўдавец?\nПадаючы дакументы, падцвярдзіце, калі ласка, дакументальна Ваша права выступаць законным прадстаўніком.\nЗгода на выезд непаўналетніх\nКалі непаўналетнія мусяць выехаць за мяжу адны альбо толькі з адным законным прадстаўніком (як правіла, адным з бацькоў) і падаецца хадайніцтва аб выдачы візы, неабходна прад’явіць заяву аб згодзе абодвух законных прадстаўнікоў ці, адпаведна, таго прадстаўніка, які не едзе разам з непаўналетнім. Гэтая заява павінна быць натарыяльна засведчана.\nЦі магу я атрымаць візу, не маючы запрашэння-абавязальніцтва?\nВы можаце атрымаць візу і без запрашэння-абавязальніцтва. У гэтым выпадку Вы мусіце давесці, што Вы ў стане самастойна фінансаваць сваю паездку.\nДзе я магу афіцыйна аформіць запрашэнне-абавязальніцтва для майго госця з Беларусі і колькі гэта каштуе?\nВы можаце аформіць запрашэнне-абавязальніцтва у адпаведным ведамстве па справах іншаземцаў на месцы Вашага жыхарства ў Германіі. Там Вам трэба будзе сцвердзіць сваю плацежаздольнасць.\nЯкі тэрмін дзеяння запрашэння-абавязальніцтва?\nПасольства, як правіла, прымае запрашэнні-абавязальніцтвы не старэйшыя за шэсць месяцаў з даты афармлення.\nЯкім чынам наша прадпрыемства можа аформіць абавязальніцтва для нашага дзелавога партнёра?\nКалі ласка, запішыце ў Вашым запрашэнні: „...мы абавязуемся несці выдаткі ў адпаведнасці з §§ 66–68 Закону аб знаходжанні іншаземцаў…“. У якасці доказу плацежаздольнасці і надзейнасці Вашага прадпрыемства прад’явіце, калі ласка, вытрымку з гандлёвага рэестра.\nПра што гаворыцца ў §§ 66–68 Закону ФРГ аб знаходжанні іншаземцаў?\nУВАГА: Актуальная версія тексту закону апублікавана ў Федэральным весніку законаў і на сайце Федэральнага міністэрства ўнутраных спраў Германіі (на нямецкай мове): www.bmi.bund.de\nУ мяне/майго госця запатрабавалі дакументы, якія не згадваюцца ў памятцы. Як такое можа быць?\nПасольства заўсёды прымае рашэнне датычна канкрэтнага выпадку. Але ў памятцы можа быць змешчана толькі агульная інфармацыя, якой дастаткова ў бальшыні, але не ўва ўсіх асобных выпадках. Таму можа здарыцца, што у Вашым выпадку Вас папросяць данесці дакумент, не згаданы ў памятцы. Факт запатрабавання дадатковых дакументаў не азначае, што віза не будзе выдана.\nДзе паперы, якія я ўжо некалькі тыдняў таму даслаў у Пасольства?\nУ летні сезон дакументы ў Пасольства Германіі ў Мінску падаюць ад 10 000 да 12 000 чалавек штомесяц. Гэта значыць, што мы штодзённа прымаем да 600 наведвальнікаў. Заяўнікі павінны асабіста падаваць неабходныя дакументы.\nМаё хадайніцтва было адхілена, што я магу цяпер зрабіць?\nКалі Вы мяркуеце, што прынятае Пасольствам рашэнне няправільнае, калі ласка, выкладзіце пісьмова, чаму Вы маеце такое меркаванне, і папрасіце перагледзець рашэнне аб адмове.\nМаё хадайніцтва было адхілена, што можа зрабіць асоба з Германіі, якая запрашае мяне?\nАсоба, якая запрашае Вас, гэтак жа, як і Вы самі, можа звярнуцца ў Пасольства з пісьмовай просьбай аб абгрунтаванні і/ці пераглядзе адмоўнага рашэння.\nШто значыць пячатка ў маім пашпарце?\nПячатка ў пашпарце заяўніка ставіцца ў службовых мэтах і значыць, што Ваша візавае хадайніцтва было апрацавана візавым аддзелам Пасольства Германіі.\nЦі вернуць мне консульскі збор у памеры 60,00 еўра, калі маё хадайніцтва аб выдачы візы будзе адхілена?\nКонсульскі збор ёсць кампенсацыяй выдаткаў па адміністрацыйнай працэдуры і выплачваецца за апрацоўку візавага хадайніцтва незалежна ад рашэння. У сувязі з гэтым консульскі збор не можа быць вернуты ў выпадку адхілення хадайніцтва.\nАдрас і час працы візавага аддзела\nАдрас і час працы візавага аддзела наступныя:


учора ня стала пісьменьніка Валянціна Тараса. за некалькі дзён да гэтага ён сустрэў свой 79-ы дзень народзінаў. няхай беларуская зямля будзе яму мяккай.\nздымак зроблены 5 красавіка 2006 года на зьезьдзе незалежнага Саюза пісьменьнікаў у Доме літаратара\nСэрца Караля Вайтылы спынілася 2 красавіка 2005 году а 21.37\nВечная памяць вялікаму паляку і вялікаму Чалавеку!\nТРАГЕДЫЯ ПАД МЕНСКАМ: згарэлі 52 тысячы куранятаў\nНа птушкафабрыцы ў вёсцы Паперня Менскага раёну загінула каля 52 тысяч куранят ва ўзросьце 24 дні. Пашкоджана 1200 мэтраў даху птушкафабрыкі.\nПрычыны пажару высьвятляюцца.\nРадыё Свабода (С)\n15:08, 31 сакавiка 2008


Сэрыю летніх канцэртаў «Засьпявай 3.0» распачынае Паліна Рэспубліка!. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nЗ пачаткам лета стартуе другі этап конкурсу «Засьпявай 3.0». 18 выканаўцаў, адабраныя журы, атрымалі магчымасьць выступіць ужывую ў самым цэнтры Менску, летняй тэрасе кавярні «Chill Out», якая знаходзіцца ва ўнутраным дворыку на плошчы Свабоды, 4. Усяго заплянавана шэсьць канцэртаў і кожны пройдзе пры падтрымцы вядомага госьця. У першым канцэрце з гасьцявым сэтам найлепшых песень выступіць Паліна Рэспубліка і фіналісты конкурсу — гурт «Тутэйшыя», DW ды трыё Дзімы Нікановіча, Вольгі Сацюк і Мікіты Найдзёнава.\nГурт «Тутэйшыя» прэтэндуе на перамогу ў намінацыі «Беларускі кавэр». Сябры журы вылучылі іхны кавэр на песьню «Чырвоны дыск Сонца» гурта «Без билета». Лідэрка гурта Тацяна Казановіч пераклала яе на беларускую. Гурт «Тутэйшыя» ўтварыўся ў 2014 годзе, а канчаткова склад аформіўся летась. Музыкі выконваюць свае песьні на беларускай мове ў стылях кантры, фольк, поп-рок. Бліжэй зь іх творчасьцю можна пазнаёміцца ў афіцыйнай суполцы. Грошы, атрыманыя ў якасьці прызу, музыкі хацелі бы ўкласьці ў запіс свайго дэбютнага альбому.\nДуэт DW — адзін зь фіналістаў у намінацыі «Замежны пераклад». Яны зрабілі беларускую вэрсію гіта «So Far» ізраільскага гурту Habanot Nechama. Дуэт складаецца з 18-гадовага Дзяніса Нікольскага і 24-гадовага Аляксея Варавіна. Хлопцы граюць разам зь мінулага году. У сваёй музыцы арыентуюцца на соўл, блюз і акустычную музыку. Толькі пачалі рэалізоўваць свой творчы патэнцыял, таму лічаць, што ўласныя песьні ёсьць іхным галоўным дасягненьнем. Удзельнікі дуэту мараць пра музычнае падарожжа. Каб езьдзіць з гораду ў горад і выступаць у розных нечаканых месцах. На зьдзяйсьненьне гэтай мары яны бы і патрацілі прызавыя грошы.\nТрыё Нікановіч-Сацюк-Найдзёнаў было заснаванае адмыслова для конкурсу «Засьпявай 3.0». 25-гадовы музыка і паэт Мікіта Найдзёнаў пераклаў на беларускую мову песьню Эраса Рамазоцьці, сам сыграў на гітары, а вакальныя партыі выканалі яго сябры — 22-гадовы Дзьмітры Нікановіч і 22-гадовая Вольга Сацюк. У выпадку перамогі, прызавыя грошы трыё зьбіраецца патраціць на стварэньне новых сумесных твораў.\n10.06. Менск, Chill Out (плошча Свабоды, 4, унутраны дворык). 19:00-22:00. Засьпявай 3.0: Тутэйшыя, DW, Нікановіч&Сацюк&Найдзёнаў. Госьць — Паліна Рэспубліка. Кошт квіткоў: 100 000 руб. (папярэдне), 150 000 руб. (у дзень, пры наяўнасьці). Інфа: +375 29 687-20-93.\nЗасьпявай 3.0, Паліна Рэспубліка, Тутэйшыя, DW, Дзьмітры Нікановіч, Вольга Сацюк, Мікіта Найдзёнаў\n4015 / 1\n5350 / 4\n39847 / 0\n5391 / 0\n36433 / 1\n29818 / 0


Дата разгляду касацыйных скаргаў пра прымусовае псіхіятрычнае лячэнне Пастнова пакуль не вядомая\nhttp://spring96.org/be/news/65646 2013 2013-09-05T15:24:23+0300 2013-09-05T15:24:23+0300 2013-09-05T15:24:23+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/vicebsk-doktar-pastnou.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nІгар Пастноў быў змешчаны ў псіхіятрычнае аддзяленне №2 абласнога псіхіятрычнага шпіталю 16 жніўня: ен працаваў у гэтай самай установе ўрачом-псіхіятрам наркалагічнага аддзялення, і яго забралі проста з працы паводле санкцыі пракуратуры.\n21 жніўня суддзя Віцебскага райсуду Таццяна Дзегцярова санкцыянавала прымусовае псіхіятрычнае лячэнне Ігара Пастнова. Яго самога на працэс не прывезлі, што зазвычай практыкуецца толькі ў складаных клінічных выпадках, калі хворы чалавек можа зрабіць шкоду навакольным. У дадзеным выпадку такой неабходнасці не было, проста да працэсу над вядомым у Віцебску ўрачом, які не баяўся крытыкаваць улады, не хацелі прыцягваць увагу грамадскасці, лічаць праваабаронцы.\nУ Ігара Пастнова таксама не было магчымасці ні замовіць адваката, ні даслаць на працэс свайго прадстаўніка. Ужо не кажучы пра тое, што яго пазбавілі магчымасці бараніцца самастойна. Усвядоміўшы, у якіх варунках ён апынуўся, Ігар Пастноў сам напісаў скаргу ў абласны суд – пра тое, што з рашэннем Віцебскага раённага суду пра прымусовае лячэнне ён катэгарычна не згодны.\n"Ігар Пастноў ужо атрымаў адказ з абласнога суду. Гэта значыць, што яго скаргу з псіхіятрычнага шпіталю "выпусцілі", і яна дайшла да адрасата", - гаворыць праваабаронца Павел Левінаў, які днямі сустрэўся ў шпіталі з Пастновым.\nУ адказе з абласнога суду гаворыцца, што скаргу пераслалі ў суд першай інстанцыі – у Віцебскі раённы суд. Калі там падрыхтуюць усе неабходныя дакументы, перашлюць іх у абласны суд, і той прыме справу да разгляду – пакуль не вядома.\nАбласны суд мае разгледзець і скаргу, складзеную адвакатам Ігара Пастнова. Яна была пададзена 30 жніўня – ужо пасля таго, як сябрам і праваабаронцам удалося дамагчыся, каб да Пастнова быў увогуле дапушчаны адвакат. Звычайна дзве скаргі па адной справе аб'ядноўваюцца для разгляду. Адказу пра дату пасяджэньня ў абласным судзе пакуль не мае і адвакат.\nРПГА "Беларускі Хельсінскі Камітэт" і Праваабарончы цэнтр "Вясна" выступілі з супольнай заявай з нагоды прымусовай шпіталізацыі Ігара Пастнова . Яны заклікалі кампетэнтныя органы "неадкладна вызваліць Ігара Пастнова з псіхіятрычнага стацыянару і перагледзець рашэнне аб яго прымусовай шпіталізацыі ў адкрытым працэсе з захаваннем вызначаных працэдур і прынцыпаў справядлівага судовага разбору".\n05.09.2013 Тэгі: суды


06 красавік 2017, 23:07\nКраявід з Храмавай плошчы ў Ерусаліме\nРаней Масква афіцыйна заяўляла, што Ерусалім павінен знаходзіцца пад пастаянным міжнародным кантролем.\nУ заяве МЗС Расеі гаворыцца, што «канкрэтныя парамэтры рашэньня ўсяго спэктру пытаньняў канчатковага статусу палестынскіх тэрыторый, уключаючы праблему Ерусаліму, павінны быць узгодненыя ў ходзе прамых перамоваў паміж бакамі».\nНіводная іншая дзяржава сьвету не прызнае нейкую частку Ерусаліму сталіцай Ізраілю.\n«Ніводная іншая дзяржава сьвету не прызнае нейкую частку Ерусаліму сталіцай Ізраілю. Расея прызнае заходні Ерусалім сталіцай Ізраілю, заявіла Расейскае Міністэрства замежных справаў у нечаканым паведамленьні ў чацьвер», — піша ізральскае выданьне Jerusalem Post.\nПалестынцы разглядаюць Ерусалім у якасьці сталіцы сваёй будучыні дзяржавы. Ізраіль анэксаваў усходні Ерусалім і абвясьціў увесь горад сваёй сталіцай, што не прызнана міжнароднай супольнасьцю.


Польшча выдала Ціманоўскай гуманітарную візу | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПольшча выдала Ціманоўскай гуманітарную візу\nПольшча выдала Ціманоўскай гуманітарную візу (абнаўляецца)\nПольскае пасольства ў Японіі выдала беларускай лёгкаатлетцы Крысціне Ціманоўскай гуманітарную візу.\n„Беларуская атлетка Крысціна Ціманоўская знаходзіцца на прамой сувязі з польскімі дыпламатамі ў Токіа. Яна атрымала гуманітарную візу. Польшча зробіць усё, каб дапамагчы ёй працягнуць спартыўную кар’еру. Польшча заўсёды за салідарнасць”, — напісаў намеснік міністра замежных спраў краіны Марцін Пшыдач у „Твітэры”.\n„Я прашу Міжнародны алімпійскі камітэт аб дапамозе, — сказала спартсменка ў відэазвароце, запісаным у аэрапорце. — На мяне быў зроблены націск і мяне спрабуюць вывезці з краіны (Японіі.) без маёй згоды. Таму я прашу Міжнародны алімпійскі камітэт умяшацца ў гэта”.\nМарцін Пшыдач сёння ноччу напісаў у „Твітэры”, што Польшча „гатовая дапамагчы Крысціне Ціманоўскай, беларускай спартсменцы, якой рэжым Лукашэнкі загадаў вярнуцца з Алімпійскіх гульняў у Мінск. Ёй прапанавалі гуманітарную візу, і яна можа працягнуць сваю спартыўную кар’еру ў Польшчы, калі захоча”.\nМуж Ціманоўскай выехаў з Беларусі ў Кіеў, паведаміў у эфіры „Эха Москвы” сузаснавальнік Sports.ru Дзмітрый Навоша.\nУ канцы ліпеня Незалежны орган па барацьбе з негатыўнымі з’явамі ў лёгкай атлетыцы (AIU) не дапусціў да ўдзелу ў Гульнях 20 спартсменаў, у тым ліку трох беларусаў, з-за недастатковай колькасці допінг-пробаў (мінімум тры допінг-пробы неабходна было здаць на працягу дзесяці месяцаў перад Алімпіядай у Токіа). Адхіленне беларусак Ганны Міхайлавай і Крысціны Мулярчык ад удзелу ў эстафеце 4 па 400 метраў паставіла пад пытанне ўдзел зборнай у спаборніцтвах 5 жніўня. Кіраўнікі каманды на вызваленыя месцы паставілі Эльвіру Герман і Крысціну Ціманоўскую, якія спецыялізуюцца на стаметроўках.\nЦіманоўская ў сацсетках рэзка адрэагавала на такое рашэнне спартыўных чыноўнікаў, што стала прычынай крытыкі лёгкаатлеткі на дзяржтэлебачанні і праўладных старонках у сацсетках.\nБеларускія гандбалісты згуляюць з палякамі на старце турніру ў Іспаніі


На БТ казалі, што ён рыхтаваў тэракт на 3 Ліпеня. Гомельскі анархіст распавёў пра затрыманне з выбухоўкай і жыццё ў калоніі\n11.03.2020 / 13:57 11\nВясной 2017 года па ўсёй краіне праходзілі мітынгі супраць «антыдармаедскага» дэкрэта №3. А БТ раптоўна выпусціла спецыяльны рэпартаж, у якім засцерагала беларусаў ад пратэстаў, палохала наступствамі Майдану і называла анархістаў баявой сілай Міколы Статкевіча. У тым рэпартажы паведамілі, што нібыта тры гады таму сілавікі злавілі анархіста, які ехаў на святкаванне Дня Незалежнасці ў Мінск з трацілам у заплечніку.\nСкрыншот з рэпартажу БТ\n«Нескладана ўявіць, што б адбылося ў натоўпе, калі б выбуховае рэчыва было выкарыстана па сваім прамым прызначэнні», — паведамілі ў сюжэце.\nАказалася, што ў 2014 годзе 25-гадовы гамяльчук Сяргей Раманаў сапраўды быў затрыманы па дарозе ў Мінск. У хлопца знайшлі парашок, які эксперты прызналі выбуховым рэчывам. Неўзабаве Раманава прысудзілі да 6 гадоў калоніі.\nАле ж тады гісторыя прайшла незаўважна. Пра сітуацыю з Раманавым не пісалі ні незалежныя, ні дзяржаўныя СМІ — да вясны 2017, калі пра яго нечакана згадала БТ.\nПасля зноў была цішыня.\nАдседзеўшы пяць гадоў, Раманаў выйшаў на волю. Ён распавёў «Нашай Ніве» пра абставіны свайго затрымання, жыццё ў калоніі і пра тое, што з ім адбываецца сёння.\nСяргей Раманаў. Вучыўся ў машынабудаўнічым каледжы, атрымаў спецыяльнасць аператара і наладчыка станкоў з лічбавым праграмным кіраваннем\n«Наша Ніва»: Ты сапраўды лічыш сябе анархістам? Што ты ўкладваеш у гэта?\nСяргей Раманаў: Так, я лічу сябе анархістам і падтрымліваю гэтую ідэю. Для мяне быць анархістам — гэта ў першую чаргу змагацца за правы і свабоды, за грамадства без прыгнёту і навязвання ўладай сваёй людажэрнай палітыкі, пабудаванай на ўзбагачэнні вярхоў за кошт пакут нізоў. Быць анархістам — гэта значыць быць неабыякавым да таго свавольства, што адбываецца вакол.\n«НН»: Ці былі нейкія акцыі, якія ладзіў ты сам ці разам з сябрамі?\nСР: На гэтую тэму я не хацеў бы гаварыць.\n«НН»: З якой ты сям’і?\nСР: Мой бацька — вайсковы пенсіянер. Маці таксама пенсіянерка, але працягвае працаваць у краме.\n«НН»: Ці былі з бацькамі канфлікты на глебе тваіх анархісцкіх поглядаў?\nСР: Была толькі крытыка маіх поглядаў за іх «фантастычнасць» і іншы «ўтапізм», выкліканая ў першую чаргу савецкім менталітэтам. Як звычайна ўсё і адбываецца, калі людзі розных пакаленняў не могуць зразумець каштоўнасцяў адно аднаго.\n«НН»: Ок. Пра цябе пісалі паплечнікі: «Сяргей многія гады падвяргаўся пастаяннаму пераследу з боку сілавых структур за свае палітычныя перакананні і грамадзянскую пазіцыю». Якія былі праблемы? За што?\nСР: У 2012 годзе — мне тады было 18 гадоў — дадому прыйшлі з ператрусам. Рэч у тым, што невядомыя асобы падпалілі шчыт з міліцэйскай прапагандай. А міліцыя лічыла, што я мог мець да гэтага дачыненне. У выніку ў іх не атрымалася павесіць на мяне гэтую справу праз адсутнасць доказаў. На гэтым ператрусе ў мяне канфіскавалі 14 грам бяздымнага пораху, які знаходзіўся працяглы час на маім працоўным стале. Распачалі справу за незаконныя дзеянні са зброяй. Увесь час да суда я знаходзіўся пад падпіскай аб нявыездзе. Са мной размаўлялі супрацоўнікі КДБ і ГУБАЗіК, яны спрабавалі даведацца пра нейкія справы, якія рабілі анархісты ў Гомелі, пра імёны нейкіх людзей: ці вядомы мне хто-небудзь з іх? Спрабавалі то абяцаннямі, то запалохваннем атрымаць патрэбную ім інфармацыю, але, не пачуўшы ад мяне нічога жаданага, спынілі ўсе дыялогі.\nУ 2013 годзе быў суд па той справе, і я атрымаў за захоўванне пораху 2 гады пазбаўлення волі з адтэрміноўкай на 2 гады.\n«НН»: Але ж адкуль у цябе быў той порах? І навошта?\nСР: Непадалёк ад бацькоўскага лецішча я некалі знайшоў дзясятак старых іржавых патронаў, непрыдатных да выкарыстання па прызначэнні. Я ўзяў іх з сабой, прывёз дадому, зрабіў у гільзах дзіркі для іх дэзактывацыі, трохі пачысціў і паставіў сабе на паліцу як прадмет даўніны. А порах, які і порахам я пасаромеўся б называць, бо ён быў спрэс руды ад іржы і змяшаны з усякім іншым брудам, я высыпаў у невялікі слоічак і неяк забыўся пра яго. Порах так і стаяў у мяне на стале з рознымі радыёдэталямі.\nМне складана было паверыць, што экспертыза пацвердзіла яго нейкую баяздольнасць. Бо порах праляжаў столькі гадоў з часоў Другой сусветнай вайны ў лесе і знаходзіўся абсалютна не ў складскіх умовах, нават знаходзячыся ў якіх у яго мусіць быць нейкі тэрмін прыдатнасці. А тут атрымліваецца, што порах палічылі баявым праз больш чым палову стагоддзя яго знаходжання пад сонцам, дажджамі, снягамі!\n«НН»: Што ты адчуў, калі атрымаў на судзе 2 гады з адтэрміноўкай за той порах?\nСР: Быў упэўнены, што гэта мне такое прывітанне з боку сілавікоў за тое, што палічыў за лепшае не прадастаўляць ім інфармацыю, якую, на іх думку, меў у дастатковай колькасці.\n«НН»: Наступныя праблемы пачаліся ў 2014 годзе. Чым ты займаўся?\nСР: Я на той момант ужо скончыў тэхнікум і працаваў па спецыяльнасці на заводзе самаходных камбайнаў, быў наладчыкам станкоў.\n«НН»: І 3 ліпеня, у Дзень Незалежнасці, цябе затрымала міліцыя і знайшла нейкія пакеты. Што за пакеты? Дзе ты іх узяў?\nСР: Гэта пачатак маёй другой крымінальнай справы. У ліпені месяцы 2014 года перад Днём Незалежнасці ў мяне былі вялікія выходныя на чатыры дні.\nЯ любіў выбрацца на прыроду ў адзіночку. Спачатку паехаў на рыбу на Сож, непадалёк ад вёскі Старыя Дзятлавічы.\nНа зваротным шляху дадому я заўважыў на прыбярэжным пляжы вогнішча. Побач ляжалі нейкія пакеты з рэчывамі светла-карычневага і белага колеру. Убачыўшы белы парашок, я падумаў, што гэтыя рэчывы могуць быць забароненымі. І вырашыў іх узяць з сабой, каб аддаць у аддзел міліцыю, куды хадзіў адзначацца да інспектара па сваёй двухгадовай адтэрміноўцы. Думаў, што гэта можа неяк дапамагчы, каб хутчэй прымянілі амністыю і адтэрміноўка скончылася.\nЯ ўзяў гэтыя пакеты з сабой, адправіўся дадому. А на наступны дзень зноў узяў іх з сабой, бо сапраўды не ведаў, што гэта за рэчывы і не хацеў пакідаць іх дома, каб не падвяргаць небяспецы сваю бабулю. Я адправіўся аўтаспынам па трасе ў бок Мінска, дзе ў мяне быў запланаваны турпаход з начлегам у лесе са знаёмымі людзьмі. У Бабруйску работнікі ДАІ спынілі машыну, у якой я ехаў, і прапанавалі ўсім прайсці ў пастарунак.\nЯшчэ калі мы знаходзіліся ў аддзеле, я задаў пытанне аднаму з даішнікаў: чаму нас спынілі? Той сказаў, што яму паведамілі па рацыі спыніць пэўны аўтамабіль і праверыць рэчы і дакументы пасажыраў. А дакументаў у мяне не было.\nКіроўцу адпусцілі неўзабаве пасля праверкі дакументаў, а мяне — не.\nПавялі на ператрус.\nУ аддзяленні я зайшоў у кабінет, дзе пад уключаную камеру і перад панятымі адразу зрабіў заяву, што ў мяне ёсць невядомыя мне прадметы, якія я хачу добраахвотна аддаць. Так і было запісана ў пратаколе пад подпісы супрацоўнікаў, што два пакеты з рэчывамі былі мной добраахвотна выдадзеныя…\nПраўда, на судзе двое з трох панятых і ўсе работнікі міліцыі, якія прысутнічалі пры надглядзе, сказалі, што я нічога не выдаваў добраахвотна, а прадметы былі ў мяне канфіскаваныя. А відэазапіс, які вялі ў кабінеце, быў нібыта страчаны без магчымасці аднаўлення.\nАле тады ў аддзяленні я даў свае тлумачэнні па факце знаходжання гэтых пакетаў, і мяне праз нейкі час адпусцілі дадому пад падпіску аб нявыездзе. У міліцыі, па маіх адчуваннях, я правёў гадзін пяць, не менш. Сустрэцца з сябрамі я не паспеў, выхадныя пайшлі не па плане, таму вярнуўся дадому.\n«НН»: Шчыра скажу: анархіст пад умоўным тэрмінам знайшоў невядомы парашок і вырашыў несці яго ў міліцыю… Гэта выглядае максімальна непраўдападобна, ты ж і сам разумееш.\nСР: Ну як ёсць, так ёсць. Мой матыў быў хутчэй пазбавіцца ад адтэрміноўкі.\nЯ першапачаткова падумаў, што гэтыя рэчывы могуць быць наркатычнымі, з чым і асацыяваўся ў мяне ў першую чаргу парашок белага колеру. У краіне якраз была барацьба з наркотыкамі, і я хацеў згуляць сабе гэтым на карысць.\n«НН»: Але чаму было не выклікаць міліцыянтаў і пасля іх прывесці да пакетаў? Навошта было цягнуць пакеты дадому?\nСР: Я быў без тэлефона, калі знайшоў пакеты.\n«НН»: Ну вярнуўся б дадому, адтуль пазваніў бы ў міліцыю.\nСР: Дык я ж кажу, што ў мяне было чатыры выходныя дні, якія былі распланаваныя загадзя. Я хацеў усё гэта зрабіць на зваротным шляху з паходу, бо ўсё гэта мерапрыемства магло б зацягнуцца на працяглы час: пакуль паперы складуць, пакуль тлумачэнні возьмуць… Я бачыў у гэтым доўгую папяровую валакіту, якая магла б перашкодзіць ужо вызначаным планам.\n«НН»: Але ты не баяўся цягнуць на тусоўку з сябрамі два пакеты, у якіх, меркавана, былі наркотыкі?\nСР: Чаго мне баяцца цягнуць іх з сабой у паход, калі мэта ў мяне стаяла добраахвотна аддаць іх.\n«НН»: А якога памеру былі пакеты?\nСР: Невялікія. Скрутак з белым парашком быў вагой не больш за 8 грам, як паказала экспертыза, а другі скрутак з карычневым рэчывам быў прыкладна 170 грам.\nКавалак мыла ў заплечніку і той цяжэй важыў, чым гэтыя скруткі.\n«НН»: І што адбывалася пасля таго, як ты вярнуўся дадому?\nСР: Праз пару дзён я вырашыў пытанне з пераводам на працу ў Мінск на аўтасэрвіс. Мне прапанавалі працу, лепшую і цікавейшую за папярэднюю, са значна больш высокім заробкам, таму я пагадзіўся.\nЯ сабраў усе дакументы і паехаў зноў аўтаспынам у сталіцу.\nЯ дабраўся з некалькімі перасадкамі з Гомеля да выезду з Бабруйска. Там на прыпынку стаяў і чакаў транспарт. У выніку прыехала машына ДАІ з ужо знаёмымі асобамі ў ёй, пасля чаго мяне адвезлі ў пастарунак.\n«НН»: Тыя ж міліцыянты затрымалі, якім раней здаваў пакеты?\nСР: Так. Сказалі спачатку, што прычына — праверка дакументаў. Мяне адвезлі ў аддзяленне, дзе паказалі вынікі экспертызы, што выдадзеныя мной пакеты з рэчывамі з'яўляюцца выбуховымі. І змясцілі мяне пад арышт.\nПрычым да таго, як мяне закрылі ў ІЧУ, аператыўнік нейкі спрабаваў даведацца, што я збіраўся падрываць, куды ехаў з гэтымі рэчывамі, увогуле, спрабаваў ператварыць мой аповед у нейкую сенсацыю.\nЗакрылі ў ІЧУ, куды першымі да мяне прыйшлі грамадзяне з камітэта, з якімі я не стаў размаўляць без адваката. Ад камітэтчыкаў мне не паступала ніякіх пагроз, былі толькі пытанні з разраду тых, што я чуў ад аператыўніка ў самым аддзеле.\n«НН»: Што было ў тых пакетах, на тваю думку? Сапраўды выбуховае рэчыва?\nСР: Я наогул складана ўяўляю, як той белы парашок мог аказацца выбухоўкай. А іншае рэчыва было падобнае да нейкага ўгнаення або да пакрышанага гаспадарчага мыла ці штосьці такое. Мяркуючы па тым, што я знайшоў пакеты каля ракі, гэта магла быць нейкая падкормка для рыбы.\n«НН»: Ці не шкадуеш, што ўзяў пакеты, а не прайшоў міма?\nСР: Калі закруцілася ўся гэтая гісторыя я, натуральна, пашкадаваў, што не прайшоў міма. Адкуль жа я ведаў на той момант, што можна вось так проста ўсё перавярнуць і пашыць белымі ніткамі.\n«НН»: Але ж які сэнс быў сілавікам фальсіфікаваць гэтую гісторыю?\nСР: Прычын можа быць шмат, напрыклад, стварыць сенсацыю, што злавілі «тэрарыста». Сенсацыю б пусцілі ў СМІ і прадэманстравалі б свой прафесіяналізм і паднялі імідж сваёй рэпрэсіўнай структуры ў вачах грамадскасці. Ці, напрыклад, банальны пераслед па палітычных меркаваннях. Ці, напрыклад, для падтрымання статыстычнай справаздачнасцi па праведзенай працы з мэтай атрымання прэмій і росту ў званні. Прычын можа быць мноства.\n«НН»: Па якім артыкуле было абвінавачванне?\nСР: Частка 3 артыкула 295: здзейсненыя паўторна незаконныя дзеянні са зброяй ці выбуховымі рэчывамі (пакаранне ад 2 да 10 гадоў — Рэд.)\nПра тэрарызм і падрыхтоўку да тэракта былі размовы з боку сілавікоў на этапе следства, але доказаў не было. Яны спрабавалі псіхалагічна ўздзейнічаць, выказваючы падобныя жаданні і кажучы пра мой далейшы лёс як «тэрарыста».\nАле я заўсёды прытрымліваўся тых паказанняў, што даваў ўпершыню, калі мяне затрымалі з гэтымі пакетамі. Больш мне да іх не было чаго дадаць.\n«НН»: Ці прызнаў ты віну?\nСР: Так, на судзе. Гэта было агульным рашэннем — маім і адваката. Я ведаў, што фармальна парушыў закон, калі ўзяў з сабой невядомыя пакеты, хоць і здагадваўся, што яны з забароненымі рэчывамі.\n«НН»: Які прысуд ты атрымаў?\nСР: Пазбаўленне волі на 6 гадоў з канфіскацыяй маёмасці. Наступнае абскарджанне прысуду выключыла канфіскацыю, а праз год у Вярхоўным судзе мне знізілі тэрмін на 1 год.\n«НН»: Што ты адчуў, калі суддзя сказаў: «6 гадоў пазбаўлення волі»?\nСР: Я чакаў, што сістэма будзе дзейнічаць максімальна рэпрэсіўна. Таму я настроіўся, што гэта будзе мінімум 6 гадоў, яны мяне мала чым здзівілі. Засмучаны быў толькі тым, што бацькі былі ў шоку.\n«НН»: Ты адбываў пакаранне ў калоніі №2 Бабруйска. Як гэта было?\nСР: Тая «блатная» іерархія, пра якую часам расказваюць, у калоніі адсутнічала. Усім кіравала міліцыя і яе халуі, якіх асноўная маса людзей там называе «казламі». Іх парадкі — чыстай вады беззаконне. Што адміністрацыя палічыць патрэбным, тое і зробіць. І няма калектыву, які змог бы супрацьстаяць бязмежжу ў самім лагеры.\nБольшая частка былых «блатных» сталі вернымі сабачкамі ў міліцыі, сталі падтрымліваць працу лагернай адміністрацыі і супрацоўнічаць з імі. Многія з іх у выніку вызваліліся ўмоўна-датэрмінова альбо з'ехалі на «хіміі» і калоніі-паселішчы.\nПраз мае погляды праблем не было, часам толькі ўзнікалі праблемы з міліцэйскімі актывістамі. Напрыклад, яны прасілі пералічыць грошы ў фонд атрада, я адмаўляўся. За гэта мяне пераводзілі на горшыя месцы.\nВакол мяне былі пастаянна сексоты, якія бегалі і распавядалі оперу, з кім я маю зносіны, што я кажу, што я чытаю, каму я пішу, былі нават выпадкі, калі якая-небудзь кумоўка на мяне таіла крыўду за тое, што я не даваў ёй дробку гарбаты, бегла да міліцыі і прыдумляла пра мяне ўсялякія гісторыі, пасля якіх да мяне прыходзілі з ператрусам асабістых рэчаў або кідалі ў штрафны ізалятар за тое, што я «маю зносіны з не тымі людзьмі, з кім трэба», што гучала з вуснаў міліцыі.\n«НН»: Што за «кумоўка»?\nСР: Кумоўка — гэта міліцэйскі даносчык. «Кум» — гэта аператыўнік, а «кумоўка» — гэта яго сабачка на пабягушках.\n«НН»: А чаму ў жаночым родзе пра іх кажаш? Яны тыпу «апушчаных»?\nСР: Фармальна яны не з'яўляюцца апушчанымі па паняццях, яны па жыцці сваім «гады» і «нягоднікі». Арыштанты не стануць з імі піць чай з аднаго кубка ці ціснуць руку. Але апушчаныя таксама былі — у кожным атрадзе.\n«НН»: Ці былі сітуацыі, калі цябе палохалі пераводам да «апушчаных»? Ці калі пры табе хтосьці трапляў у гэтую катэгорыю?\nСР: Не, мяне так ніколі не палохалі. Але сітуацыі розныя бывалі. Адзін чалавек краў з тумбачкі «апушчанага» цыгарэты, але гэта заўважылі. Тады адміністрацыя, каб пазбегнуць хваляванняў і адмовы ад прыняцця ежы з боку ўсёй зоны, сама прылічыла яго да апушчаных. Той, здаецца, і сам не супраць быў.\nАле бывала і інакш. Аднойчы чалавек выпадкова павітаўся з «апушчаным», не ведаючы яго статус. І пасля праблем не было — чалавека проста папярэдзілі на будучыню.\n«НН»: Кажуць, у калоніі табе прыпісалі «схільнасць да ўцёкаў»?\nСР: Адзін занадта адказны супрацоўнік аператыўнага аддзела быў арганізаваў цікавы манеўр, калі я працаваў на прамысловай зоне. Мне ў кішэню падкінулі паперку з нумарамі машын, якія заязджаюць на прамзону з таварам. Пасля абвінавацілі, што я нібыта хацеў уцячы на адной з тых машын, і адправілі ў штрафны ізалятар, паставілі на прафілактычны ўлік як «схільнага да ўцёкаў».\n«НН»: Як і калі ты даведаўся, што цябе згадалі ў сюжэце па БТ?\nСР: Пра гэта я даведаўся з нейкай праўладнай газеткі, якую выпісваў хтосьці са спальнай секцыі. Пасля мяне выклікалі да адміністрацыі з гэтай нагоды, задавалі пытанні па гэтым сюжэце. На той момант па ўсёй краіне ішлі пратэсты супраць дэкрэта №3, і ў сувязі з актыўным удзелам у іх анархістаў і ўзмацненнем з боку МУС барацьбы з «экстрэмістамі» мяне паставілі на прафілактычны ўлік як «схільнага да экстрэмізму і іншай дэструктыўнай дзейнасці».\nГэта можа быць як асноўная неафіцыйная прычына таго, што перад вызваленнем мне прысудзілі прэвентыўны надгляд. Фармальнай падставай для яго па законе было тое, што я судзімы па «цяжкім» артыкуле і маю непагашаныя парушэнні правілаў унутранага распарадку.\nАдміністрацыя калоніі спецыяльна не давала прайсці тэрмінам дзеяння парушэнняў. Калі на працягу года асуджаны не здзяйсняе парушэнняў, то яны аўтаматычна згараюць. Быў перыяд часу, калі цэлы год не было ніводнага парушэння, пасля чаго я падышоў да намесніка начальніка калоніі з пытаннем: ці будуць мяне пераатэстоўваць са «злоснага парушальніка»? Ён мне сказаў: маўляў, калі ў цябе не было ў апошні месяц парушэнняў, то гэта недапрацоўка аператыўнага аддзела.\nНа наступны дзень дзяжурны аператыўнік напісаў на мяне рапарт за тое, што я знаходзіўся не па форме адзення (сядзеў каля акна без курткі), і мяне адправілі ў штрафны ізалятар на 10 сутак…\nВярнуся яшчэ раз да парушэнняў. Падчас вучобы ў мясцовым ПТВ на зваршчыка настаўнік выпісаў мне хадайніцтва аб заахвочванні. Па ім з мяне маглі зняць адно парушэнне. Калі я прыйшоў з гэтым хадайніцтвам да начальніка атрада, той выкінуў хадайніцтва ў сметніцу.\nГэтыя два выпадкі паказваюць, што адміністрацыі калоніі спецыяльна напрацоўвала парушэнні, каб я ўвесь тэрмін лічыўся «злосным парушальнікам рэжыму ўтрымання».\n«НН»: Ты вызваліўся ўлетку 2019 года. Чым займаешся цяпер?\nСР: Я выйшаў 8 ліпеня 2019 года, адседзеўшы свой тэрмін да канца. Жыву з бацькамі па месцы прапіскі, бо знаходжуся пад надглядам. Нядаўна толькі атрымалася вырашыць пытанне з працай. У бацькі майго сябра ёсць крама, я дапамагаю яму.\n«НН»: Ты пад прэвентыўным надглядам, гэта значыць, табе нельга пакідаць горад і мяняць месца жыхарства, наведваць бары і іншыя месцы, дзе прадаюць алкаголь на разліў, пакідаць месца жыхарства ў перыяд з 22 гадзіны да 6 гадзіны. Але ў цябе ўжо некалькі парушэнняў.\nСР: Першае парушэнне я атрымаў 15 верасня, паколькі мяне не было дома а 3 гадзіне ночы, калі прыехалі інспектары з праверкай. Я прызнаў сваю віну і адседзеў 5 сутак.\nУ наступны раз 6 снежня я выйшаў з кватэры пасля 10 гадзіны вечара, каб пазваніць у хуткую дапамогу, бо стала дрэнна і падняўся ціск. У пад'ездзе я сустрэў суседзяў і пакуль гаварыў з імі, на лесвіцы з'явіўся маёр міліцыі з уключанай камерай на тэлефоне, які зафіксаваў, што я за некалькі метраў ад кватэры. Пазней гэта было кваліфікавана як сур'ёзнае парушэнне надгляду.\nПа прыездзе хуткай мне дыягнаставалі гіпертанічны крыз, зрабілі ўкол, адвезлі ў бальніцу, але ў шпіталізацыі адмовілі, паколькі мне стала лепш. За гэта парушэнне я віны не прызнаў і адбыў 14 сутак арышту, зараз на гэта рашэнне я падаў скаргу.\n«НН»: Але навошта было выходзіць з кватэры, калі стала кепска?\nСР: Свежае паветра дапамагае прыйсці ў сябе. Я збіраўся выйсці на вуліцу для таго, каб падыхаць свежым паветрам і выклікаць хуткую дапамогу пры неабходнасці, што і зрабіў у выніку. Мне сапраўды аказалі дапамогу, адвезлі ў бальніцу, дзе далі даведку пра гэта. Але суд не прызнаў гэты факт паважнай прычынай.\n«НН»: Трэцяе парушэнне ты атрымаў, бо быў у кавярні, дзе прадавалі алкаголь.\nСР: У гэты дзень я сустрэўся са знаёмым, пачаўся дождж, і мы вырашылі перачакаць і папіць кавы ў найбліжэйшай кавярні. Там было шмат людзей і дзяцей, я не заўважыў, каб алкаголь прысутнічаў у якім-небудзь выглядзе. Тым больш я не ўжываю яго зусім.\nПраз 5-10 хвілін у кафэ зайшоў міліцыянт з крымінальнага вышуку і чатыры супрацоўнікі АМАП у бронекамізэльках. У мяне папрасілі дакументы і спыталі, ці ведаю я, дзе знаходжуся. Мяне забралі ў аддзяленне для апытання, але я там адмовіўся што-небудзь падпісваць, таму што лічу дзеянні супрацоўнікаў міліцыі перадузятымі, а «парушэнне» нязначным.\nАле я асцерагаюся, што ўсё ж такі на мяне могуць завесці новую крымінальную справу за невыкананне патрабаванняў прэвентыўнага надгляду і адправіць у калонію на год.\nА пасля зноў можа быць прызначаны прэвентыўны надгляд і зноў з'явяцца чарговыя фіктыўныя парушэнні… Нішто не перашкаджае ўладам трымаць непажаданых ёй асоб у «замкнёным коле». З надглядам немагчыма нават з'ехаць з краіны. Тым самым ствараецца небяспечны прэцэдэнт рэпрэсіўнай методыкі, пад якую можа трапіць кожны.\nМасса тротила в гранате Ф-1 около 60 грамм. Так что этот невменяемый грамадзянiн вёз на сьвята в менск хороший фейерверк. Противно читать его рассказ.\nАнархию разводить не годится Это еще Окунь говорил\nСлучайно нашел порошок,хотел сдать,но не сдал... сказки