07 красавік 2016, 17:39\nДубавец: Я б сказаў, што гэты сэзоннае пытаньне. Прыйшла сьветлая вясна. Я заўважыў, што кожны год з надыходам веснавога ранку, калі прачынаесься ў сьветлы час, ажывае і гэтая дыскусія: ці можна па-беларуску жадаць «добрай раніцы»?\nСуворыя мовазнаўцы сьцьвярджаюць, што можна казаць толькі «добры дзень» і што «добрай раніцы» — гэта ўплыў русыфікацыі і калька з расейскага «доброе утро».\nМожна і трэба з гэтым спрачацца. Па-першае, беларусы даўно перасталі быць сялянскай нацыяй, калі з пад’ёмам у 4 гадзіны адразу ішлося да кароў, а гэта значыць, пачынаўся працоўны дзень.\nПа-другое, ня толькі расейцы, але і большасьць нацыяў вакол нас — літоўцы, чэхі, немцы — усе жадаюць добрай раніцы. У літоўцаў, дарэчы, і адна з галоўных газэт называецца «Летувос рытас» — «Літоўская раніца». Была калісьці і беларуская газэта «Раніца» і, на маю думку, гэта ўвогуле ідэальная назва для газэты, а слова «раніца» прэтэндуе на тое, каб лічыцца адным з найпрыгажэйшых беларускіх словаў.\nПа-трэцяе, калька — гэта падладжваньне пад нешта і часта на шкоду мілагучнасьці сваёй мовы. Калькай было б нейкае «добрае вутра». Тут жа мы маем справу з дакладнай заменай «доброго утра», тады як «добры дзень» — замена не дакладная, а таму і не замена зусім.\nУ нашай русыфікаванай краіне вельмі важна і вельмі няпроста абазначыць сябе беларусам.\nАднак самае важнае ва ўсёй гэтай гісторыі — іншае. У нашай русыфікаванай краіне вельмі важна і вельмі няпроста абазначыць сябе беларусам. Замінае псыхалягічны фон, калі ўсе навокал гавораць па-расейску, а ты не хацеў бы надта вылучацца. І калі ты гаворыш «добры дзень», ты застаесься незаўважным. А калі кажаш «добрай раніцы» — адразу відаць, што ты беларус, нават калі ўся астатняя гаворка вядзецца па-расейску. Вялікі плюс гэтага выразу-пажаданьня ў тым, што ён ня толькі прыгожы, але і сапраўды добры, у ім няма ні кроплі агрэсіі ці выкліку для навакольных. Таму і адказам на гэты выраз амаль заўсёды бывае ўсьмешка.\nУсё, што станоўча падкрэсьлівае нашу беларускасьць у вачах навакольных, узбагачае і нас саміх і нашу культуру.\nКожнага ранку дзеці прыходзяць у садок ці ў школу, а дарослыя сустракаюцца на трамвайным прыпынку, у краме ці на працоўным месцы. І калі нехта кажа «добрай раніцы», усім дадаецца пазытыўнага настрою. Дык ці варта настойваць на тым, што гэта не па-беларуску і трэба адмовіцца ад пажаданьня «добрай раніцы»?\nЮрась Бушлякоў пісаў у кнізе «Жывая мова»: «І ўсё ж ня думаю, што ўдасца ў агляднай будучыні цалкам выкасаваць з мовы гэтае вітаньне. Але ведаць пра яго нетрадыцыйны, калькаваны характар і старацца вітацца так, як віталіся па-беларуску стагодзьдзямі, трэба».\nЗ часу гэтага пажаданьня мінула зусім няшмат гадоў, але мы бачым, што вітаньне пашыраецца, нават становіцца модным і гучыць як моцны ідэнтыфікатар беларушчыны, а зусім не як нешта пазычанае і чужаватае. Гучыць пры тым пазытыўна і прыгожа.\nКаліноўскі: Я стараюся гаварыць «добры дзень». Не толькі таму, што мой непахісны аўтарытэт у мовазнаўстве, наш памерлы калега Юрась Бушлякоў, які спэцыяльна вывучаў гэтую тэму, гэтае «добрай раніцы» і прыйшоў да высновы, што ў беларусаў не прынята вітаць з раніцай, а казаць добры дзень.\nЁсьць і іншыя прыклады нашых суседзяў, дзе не выкарыстоўваюць спэцыяльнае ранішняе вітаньне, палякі ня кажуць «dobrе rano», а «dzień dobry», калі я памыляюся, прашу Яна мяне паправіць.\nУкраінцы часам кажуць «доброго ранку», але гэта таксама відаць калька з расейскай мовы і традыцыі. У заходняй Украіне сярод грэка-католікаў распаўсюджанае вітаньне «слава Ісусу Хрысту» незалежна ад пары дня, і адказваюць «слава навікі». Французы таксама ня кажуць «bon matin», а толькі «bonjour». Гэта залежыць ад моўнай традыцыі.\nСа словамі добрай раніцы ў мяне ўпарта асацыюецца радок зь песьні Віктара Шалкевіча «Добрай раніцы, жлобская нацыя!»\nСа словамі добрай раніцы ў мяне ўпарта асацыюецца радок зь песьні Віктара Шалкевіча «Добрай раніцы, жлобская нацыя!» Тут ужо Шалкевіч сваім карыкатурным вобразам адбіў ахвоту карыстацца гэтай калькай. Так што я за традыцыйны «Добры дзень» ці «Дабрыдзень».\nМаксімюк: Так, у нас ў Польшчы кажуць «dzień dobry», няма такога адпаведніка для «добрай раніцы». І падляскія беларусы не ўжывалі такога вітаньня. Маё пакаленьне, пачынаючы ад 80-х гадоў, ужывала ўжо вітаньне на сваёй падляскай гаворцы «добры дзень», але пакаленьне нашых бацькоў і дзядоў ужывала слова «здравствуйце».\nБеларусы адчувалі сваю адасобленасьць і адрознасьць ад палякаў.\nНаогул, формы вітаньня залежаць ад моўнай традыцыі, моўнага кантэксту і асяродзьдзя. Натуральна, слова «здраствуйце» прышло з 19-га стагодзьдзя, калі Падляшша было часткай Расейская імпэрыі і калі адукаваныя людзі, з якімі нашы прадзеды сустракаліся, гаварылі на расейскай мове, і нашых прадзедаў у школах вучылі на расейскай мове. Але ў 20-м стагодзьдзі расейскі моўны і палітычны кантэкст зьнік, зьявілася Польшча, і што цікава, гэтае «здраствуйце» засталося маркёрам беларускай апрычонасьці, беларускасьці ў Польшчы. Таму што беларусы, нават калі не адчувалі сябе поўнасьцю прыналежнымі да агульнага беларускага народу, адчувалі сваю адасобленасьць і адрознасьць ад палякаў.\nПотым былі іншыя вітаньні. Самае, можа, папулярнае летам, калі чалавек ішоў і нехта працаваў у полі, было «памагай Бог». Гэта было тое самае, што сказаць «добры дзень». Рытуальным адказам на гэта было «спасі Бог». Важна тут наогул тое, што людзі хочуць вітацца. Кажучы «добрай раніцы» ці «добры дзень», мы паказваем сваю чалавечнасьць і прыналежнасьць да культуры.


Адкупленне: як мы ім жывем - Навіны - Навіны - Рэдэмптарысты візантыйскага абраду ў Беларусі\nАдкупленне: як мы ім жывем\n4 верасня 2010 г. у манастыры св. Альфонса ў Львове прайшоў дзень духоўнага аднаўлення для братоў-студэнтаў. Правёў яго а. Ганс Шальк, CSsR з Мюнхенскай правінцыі. Тэмай дня аднаўлення было «Адкупленне: як мы ім жывем». Перакладаў для братоў з нямецкай мовы а. Уладзімір Груца, CSsR.\nНа першай канферэнцыі айцец адзначыў, што для рэдэмптарыстаў характэрна спалучэнне спаглядання і місіі. Гаворачы пра адкупленне, мы павінны глядзець на самога Хрыста Адкупіцеля. А. Ганс назваў тры словы, якія характарызуюць быццё рэдэмптарыстаў: ТАК, З і ДЛЯ.\nПершае слова - ТАК. Мы ўжо адкупленыя, і нашай задачай з'яўляецца толькі прамовіць гэтае слова да Хрыста. Трэба сказаць «так» усяму, што нам падорана Богам, у т.л. і нашаму пакліканню. І гэта «так» нашым зарокам мы павінны паўтараць зноўку кожны дзень. Больш за тое, варта казаць «так» і будучыні, верачы, што свет завершыцца ў Хрысце. Падмуркам жыцця рэдэмптарыстаў павінна быць ўсведамленне сябе хрысціянінам. З гэтым звязана найпрешая місія кожнага рэдэмптарыста - місія асабістага жыцця.\nДругое слова - З - ісці дарогай З Ісусам. На гэтай дарозе не абмінем крыжа. Ісус казаў: «Калі хто хоча ісці за Мною, хай сябе зрачэцца, прыме штодня на сябе крыж свой і ідзе за Мною» (Лк.9: 23). Цяжкасці і намаганні таксама адносяцца да нашага жыцця. А часта бывае так, што калі нам нешта цяжка даецца, то з гэтага выйдзе штосьці добрае. Наша задача - перамяняць жыццё ў любоў.\nТрэцяе слова - ДЛЯ. Жыць ДЛЯ людзей. Хрыстос быў пасланы Айцом у свет дзеля людзей, і мы, удзельнічаючы ў Яго пасланні, павінны накіроўваць сваё жыццё на іншых людзей: "Як паслаў Мяне Айцец, так Я пасылаю вас» (Ян.20: 21). Для гэтага варта высвятліць сваё жыццё, унутраныя і міжасабовыя праблемы. Наступным крокам з'яўляецца пастанова і намер выправіць тыя праблемы, у чым абавязковым сродкам з'яўляецца малітва. У выніку наша жыццё павінна стаць навязваннем адносін паміж іншымі людзьмі, паколькі мы як рэдэмптарысты пакліканыя да Ісуса як Добрага Пастыра людзей.\nНа другой сустрэчы а. Ганс адказаў на пытанні братоў.\nКатэгорыя: Навіны | Дадаў: zmicier (06.09.2010)\nПраглядаў: 631 | Рэйтынг: 0.0/0 | - Оценить - Отлично Хорошо Неплохо Плохо Ужасно


ЦАРЫКАЎ БАРЫС АНДРЭЕВІЧ | Гомельскі гарадскі выканаўчы камітэт\nБарыс Царыкаў нарадзіўся 31 кастрычніка 1926 г. у горадзе Гомелі.\nВучыўся ў школе № 25. Па ўспамінах аднакласнікаў быў асобай яркай і рухомай: любіў чытанне, часта станавіўся ініцыятарам правядзення розных спартыўных гульняў, з'яўляўся завадатарам класа. У першых чыслах ліпеня сям'я Царыковых была эвакуіравана. Месцам іх знаходжання стаў горад Ртышча Саратаўскай вобласці. Там юны Барыс пазнаёміўся з палкоўнікам Васілём Усціновічам Бойка - камандзірам групы спецыяльнага прызначэння, якая праходзіла ў той час камплектаванне і адмысловую падрыхтоўку ў Ртышча і яго мясцовасцях. Дадаўшы сабе год, Барыс Царыкаў быў залічаны ў склад групы В.У. Бойка. Сыходзіў Барыс з Ртышча без дазволу маці. Таму проста пакінуў запіску з просьбай не хвалявацца і дараваць. А ўжо 28 лютага 1942 гады праз знакамітыя «Суражскія вароты» атрад у раёне сяла Усвяты перайшоў лінію фронту. Так пачынаўся баявы шлях Барыса Царыкава.\nРазведчык 43-га стралковага палка камсамолец Барыс Царыкаў з групай мінёраў 15 кастрычніка 1943 года першым пераправіўся праз раку Днепр у раёне Лоева, узняўшы на правым беразе Чырвоны сцяг, і на працягу 5 сутак удзельнічаў у баях па пашырэнні плацдарма; 17-гадовы воін некалькі разоў вяртаўся на левы бераг з баявымі данясеннямі ў штаб.\nУказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць чырвонаармейцу Цаыкаву Барысу Андрэевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.\nЗ узнагароднага ліста на разведчыка пешай разведкі 43-га Даурского палка Барыса Андрэевіча Царыкава: «У баях за пераправу ракі Днепр таварыш Царыкаў праявіў мужнасць і геройства. 15 кастрычніка 1943-га разам з групай мінёраў самым першым фарсіраваў раку Днепр і пад ураганным агнём праціўніка першым урываўся ў траншэі праціўніка з аўтаматам і ручнымі гранатамі, знішчаючы гітлераўцаў, тым самым забяспечыў пераправу 1-га стралковага батальёна. 15 кастрычніка 1943 года пад агнём праціўніка пераправіўся 5 разоў праз Дняпро з баявымі данясеннямі ў штаб. Адначасова на правым беразе Дняпра падабраў больш за 50 чалавек чырвонаармейцаў з пераправіўшыхся часатак, арганізаваў іх у групу і звёў ў баявыя парадкі батальёна. У наступных баях за пашырэнне плацдарма на правым беразе Дняпра дзейнічае гераічна, заўсёды ў першых радах, натхняючы асабістым прыкладам, іншых байцоў на баявыя подзвігі. Дастойны прысваення звання Героя Савецкага Саюза ».\nАдважны воін загінуў смерцю храбрых у баі 13 лістапада 1943 году. Пахаваны ў брацкай магіле ў гарадскім пасёлку Лоеве Гомельскай вобласці Беларусі. Імем Героя названы сярэдняя школа ў Гомелі, вуліцы ў Гомелі і Лоеве. На будынку 25-й школы, дзе ён вучыўся, устаноўлена мемарыяльная дошка.


Але хвалімся і жальбамі, ведаючы, што ад жальбы ідзе цярплівасьць, ад цярплівасьці дасьведчанасьць, ад дасьведчанасьці надзея.\nУчора ў Лондане ня стала аднаго з духоўных лідараў беларускай эміграцыі — айца Аляксандра Надсана, асобы надзвычай важнай для Беларусі і беларускага замежжа. Гутарка з айцом Аляксандрам мусіла зьявіцца пазьней у межах праекту «Я “нарадзіўся” там». Аднак мы лічым сваім абавязкам апублікаваць яе сёньня, калі айца Аляксандра больш няма з намі. Айцец Надсан ня быў бізнэсоўцам, гутаркі з якімі складаюць асноўную частку праекту, але, пабываўшы ў Лондане, было б недаравальна не сустрэцца і ня ўзяць інтэрв’ю ў такога слыннага і адметнага чалавека.\nЛёгка пісаць пра маладых і пасьпяховых у сучасным сьвеце — мы з імі з аднаго культурнага кантэксту. Тут заўсёды на пярэднім плане амбіцыі, асабістыя патрэбы, шмат энэргіі, працаздольнасьць, вядома ж, і вельмі рэдка — лёс, абставіны, неабходнасьць. З сёньняшнімі героямі мы нібы з розных планет. Ці не на кожнае маё “а навошта?” — іхнае здзіўленае “а як жа інакш?”. Яны прайшлі праз самыя складаныя моманты гісторыі ХХ стагоддзя, але найважнейшай справай лічылі справу служэньня Радзіме нават па-за яе межамі, захаваньне ўласнай нацыянальнай самасьвядомасьці.\nАляксандар Надсан — сьвятар апостальскай грэка-каталіцкай Царквы, Апостальскі візітатар, буйны дзяяч беларускай эміграцыі, аўтар шэрагу кніг па гісторыі Беларусі, перакладчык літургічных тэкстаў візантыйскага абраду на беларускую мову.\nЛондан. Гутарка адбылася ў межах праекту «Я “нарадзіўся” там» кампаніі «Будзьма беларусамі!» і часопісу «Большой». Праект ажыцьцяўляецца пры падтрымцы кампаніі “Туссон”.\n— Айцец Аляксандар, калі апошні раз былі на Беларусі?\n— Хіба 4-5 гадоў таму на апошнім зьездзе “Бацькаўшчыны”. Мне ўжо цяжка. 88 гадоў, разумееце (сьмяецца). Часта езьдзіў, калі быў Савецкі Саюз, пасьля Чарнобыльскай бяды — вазіў лекі для дзетак хворых. Магілёўскія, гомельскія шпіталі давалі нам сьпісы лекаў, мы зьбіралі грошы і ім прывозілі. Каля 15 разоў адпраўлялі машыну з Англіі — у Беларусь, праз усю Еўропу. Таксама бралі дзетак сюды на аздараўленьне ў англійскія сем’і. Апошняя група дзяцей была тут, можа, у 2005 годзе. Цяпер гэта цяжка рабіць, ды і ўзрост ня той. Студэнты ў мяне былі, вучыліся тут, некаторыя вярнуліся ў Беларусь, некаторыя засталіся ў Англіі. Браў хлапцоў, што на сьвятароў вучыліся. Мой цяперашні пераемнік, айцец Сяргей Стасевіч, так вось і зьявіўся. Я яго паслаў потым у Рым вучыцца, цяпер ён тут службы ладзіць.\nАйцец Аляксандар Надсан нарадзіўся ў вёсцы Гарадзея, недалёка ад Нясьвіжа. Беларускасьць яму дасталася ад бацькі — настаўніка матэматыкі, які ў свой час браў удзел у Слуцкім паўстаньні.\n— Я ўцёк з Беларусі праз Польшчу, калі мне споўнілася 18 гадоў. Афіцыйна мы былі польскімі грамадзянамі. Я ўцякаў ад немцаў, трапіў у польскае войска, ваяваў у Італіі, быў паранены. Потым трапіў у Англію, атрымаў стыпендыю на вучобу.\n— А сьвятаром як сталі?\n— Быў добры прыклад — біскуп Чэслаў Сіповіч. Ён нарадзіўся ў Друі. Спачатку вучыўся на багаслоўі ў Вільні, а потым, як палякі яго выкінулі з Польшчы, у Рыме. Там вырашыў стаць сьвятаром усходняга абраду. Я з ім сустрэўся ў Рыме ў 1945 годзе, у лістападзе. Ён паўплываў на маё рашэньне, безумоўна.\nПершае, што пабачыў у Англіі, — вельмі хмурнае надвор’е. Туман. Там, у Італіі, сонца, цёпла. Але тут нас прынялі вельмі цёпла, далі нагоду вучыцца, за гэта мы вельмі ўдзячныя.\n— А цяпер вось ня вельмі добра да эмігрантаў ставяцца…\n— Ну дык залежыць жа ад таго, які эмігрант. Да нас ставіліся вельмі добра. Нам далі права на жыхарства, працу, мы не былі гультаямі. Шмат хто пайшоў вучыцца. Мы не шукалі дапамогі ад дзяржавы. Мы былі палітычныя ўцекачы. Цяперашнія збольшага — эканамічная эміграцыя. Гэта зусім рознае. Вось і стаўленьне рознае.\nКалі мы прыехалі ў Англію, галоўнай нашай мэтай было выжыць. Выжыць і застацца беларусамі. Самаарганізавацца так, каб не растварыцца. А яшчэ вельмі хацелася зрабіць, каб Беларусь стала больш вядомая на Захадзе. Найбольшы ўклад у гэтую справу зрабіў біскуп Чэслаў Сіповіч, мы з ім супрацоўнічалі з 1945 году. Я яшчэ ня быў сьвятаром, у Італіі знаходзіўся, яшчэ ішла вайна. У 1946 годзе я прыехаў у Англію, ён тады таксама прыехаў. Мы зрабілі Згуртаваньне беларусаў Вялікабрытаніі. Тады мы былі маладыя, 20 гадоў, але ўсе — моцна сьвядомыя беларусы. І вось яно існуе дагэтуль. Мы ня лезлі ў палітыку. Нам хацелася, каб быў беларускі цэнтар, куды б маглі прыйсьці людзі і даведацца пра гісторыю, культуру. Пра нас жа нічога ня ведалі на Захадзе. Мы для іх былі «рускія». Але як паказаць, хто ты, каб не праз палітыку, каб не крычаць пра гэта? Культура — гэта была наша ідэя.\nУ студзені 1947 года прайшоў першы зьезд. Тут краіна настолькі свабодная, што калі не крымінал — рабі што хочаш. Не было перашкодаў, не было і дапамогі. Усё рабілі сваімі сіламі. Нас — тых, хто гэта пачынаў, — засталіся адзінкі. Маладыя далучаюцца, але ня так актыўна. Тыя, хто прыязджае з Беларусі цяпер, нават не размаўляюць па-беларуску. Не цікавіць іх гэта. Гэта балюча.\n— Чаму не цікавіць?\n— Бачыце, адчуваецца русіфікацыя. Ня толькі моўная. Духоўная. Людзі проста не адчуваюць патрэбы ў беларускім. За саветамі, здаецца, было больш беларускага. Тое беларускае, што паднялося адразу пасьля развалу Савецкага Саюза, усё зьнішчылася. Шкада, безумоўна. А было моцнае адраджэньне. Была надзея.\n— Чаму менавіта Англія стала беларускім цэнтрам?\n— Ад людзей залежала. У Францыі было ня менш беларусаў, але, на жаль, яны нічога не стварылі.\nЗнаёмства з “Марыйным Домам” у Лондане пачалося са знаёмства з бібліятэкай. Афіцыйна адкрылася яна ў 1971 годзе, але працаваць пачала значна раней.\n— У бібліятэку нашу прыходзяць, чытаюць. Гэта не публічная бібліятэка — навуковая, прыязджаюць з усяго сьвету тыя, хто працуе з мовай, гісторыяй: з Амерыкі, Аўстраліі, Ізраіля, немцы, французы.\nМы зьбіралі, дзе маглі, зьвесткі пра Беларусь. Выдавалі па-ангельску часопіс беларускіх даследаваньняў («The Journal of Belarusian studies»), але цяпер крыху пастарэлі-паразьехаліся — ужо цяжка. Па-ангельску шмат што рабілася. Рабіліся канферэнцыі. І не аднадзённыя, а на некалькі дзён, куды прыязджалі навукоўцы-славісты з усяго сьвету: Францыі, Амерыкі, Аўстраліі, на апошняй вось былі і з Беларусі. Зрабілі каля 15 канферэнцый. Цяпер вось маладыя часопіс адраджаюць. Мы не займаліся сучаснай палітыкай, але культурай: гісторыяй, літаратурай, мовай… І я некалі ў гэты часопіс пісаў, і пісаў шмат, але цяпер ужо не. Колькі можна. Я сваё напісаў.\nНашыя мовазнаўцы зрабілі вялікую працу па захаваньні беларускай мовы. Бачыце ўсе гэтыя слоўнікі? Гэта для мяне сапраўднае багацьце, бо яно паказвае багацьце мовы.. Вось першы беларускі слоўнік 1870 году выданьня, «Слоўнік 7 моваў», выдадзены немцамі ў Першую сусьветную вайну — тут сабраныя мовы, якія яны чулі на акупаванай тэрыторыі (польская, расейская, беларуская, літоўская, латышская, ідыш, ну і нямецкая). Было такіх два. Адзін я падарыў Акадэміі навук у Менску, бо нічога такога ня мела. Ці вось слоўнік, які яшчэ да вайны выдаў князь Падбярэзскі (беларуска-польскі слоўнік). А ёсьць і такія дзівосы: Слоўнік 16 еўрапейскіх моваў Лявона Баршчэўскага (сярод іх — беларуская). Слоўнік Ластоўскага, выдадзены ў 1924 годзе ў Каўнасе.\nМы зьбіраем усё, дзе можна даведацца пра Беларусь, на ўсіх мовах сьвету. І ёсьць у нас такія рэчы, якіх вы і ў Беларусі не пабачыце. Напрыклад, «Гісторыя беларускай кнігі» Вацлава Ластоўскага (ад пачатку да канца XVIII стагоддзя). Яе крытыкавалі, казалі, што гэта ненавукова, але гэта ўсё глупства, бо нічога лепшага так і не зрабілі.\nКнігі мы даставалі паўсюль, дзе можна: па антыкварыятах букіністычных лазілі ў Англіі, Францыі, Нямеччыне, Швецыі. Вось, напрыклад, першы каталіцкі малітоўнік на беларускай мове, выдадзены падчас вайны ў 1915 годзе на грошы княгіні Радзівіл. Старыя карты: іх шмат — больш за 100, есьць такія — XVI-XVIII стагоддзяў.\nА вось тут пад шклом — рукапісны варыянт паэмы «Курган» Янкі Купалы. «Паміж пустак, балот…» Нідзе няма — у нас ёсьць. Уступ да «Сымона-музыкі» Якуба Коласа зноў жа… Арыгінальнае выданьне Статута ВКЛ, выдадзенае ў Вільні. А вось першая «Гісторыя Беларусі», напісаная беларусам па-беларуску (1910 год, Вацлаў Ластоўскі). Я сам яе перачытаў малым хлопцам. Школа ў нас была польская, настаўніца — беларуская, у яе было шмат кніг, яна нам паціху давала. Вельмі важна чытаць усе варыянты гісторыі: і добрыя, і дрэнныя. Гісторыя — гэта факты, яны аб’ектыўныя. Трэба ведаць, што дзеялася на тэрыторыі Беларусі пад нямецкай акупацыяй. Што былі беларускія школы, напрыклад. Гэта не адмаўляе, што былі і канцлагеры, было зьнішчэньне.\nБеларусы ў большасьці сваёй ня мелі магчымасьці пазнаць сваю гісторыю. Часта з яе робяць прарасейскую інтэрпрэтацыю. Я ня супраць Расеі. Я за ўшанаваньне кожнай нацыі, бо гэта Бог хацеў, каб былі розныя народы. У скарбніцу ўсяго сьвету беларусы маюць прынесьці нешта сваё. Сваё — самае дарагое.\n— Пераемніка на пасаду сьвятара вы знайшлі, а хто ж будзе займацца бібліятэкай? Гэта ж сапраўды багацьце?\n— Будзе, напэўна; айцец Сяргей займаецца, бо ведаеце ж, сьвятары — адзіная сацыяльная група, якую можна эксплуатаваць бяскарна (сьмяецца).\n— Быць сьвятаром — цяжкая праца?\n— Для мяне ня цяжкая, бо я люблю яе. Я ж ведаў, куды ішоў. Я дзякую Богу, што ён захацеў мяне паклікаць на гэта.\n— Сучасную моладзь цяжэй прывесьці да Бога?\n— Ёсьць маладыя сьвятары-беларусы. Напрыклад, мой малодшы сьвятар і калега. Але, вядома, у сучасным сьвеце цяжэй стаць сьвятаром. І дзякуй Богу, што ёсьць пакліканыя. Ёсьць тэндэнцыя ва ўсходнім абрадзе, каб сьвятары не жаніліся. І сапраўды, але ж я ведаю добрых сьвятароў, якія сумяшчаюць. А гэта нялёгкая праца — быць добрым сьвятаром і добрым бацькам і мужам у сям’і. А ўсё ж такі ёсьць такія.\n— Чаму Ўніяцкая Царква?\n— Унія нарадзілася на Беларусі. Уніяцкая Царква — яна найбольш беларуская.\n— Жыцьцё сьвятара штодзённае з чаго складаецца?\n— З малітвы перадусім. Наша мэта — прывесьці людзей да Бога і прывесьці Бога да людзей. Цяжкасьці ёсьць заўжды. І трэба ўсьведамляць сваё пакліканьне. Бо сьвятар, які забыўся, можа нашкодзіць людзям духоўна. Забыцца на пакліканьне, жыць жыцьцём, не адпаведным для сьвятара. Бог дае сілы, безумоўна. Я ўжо больш за 50 гадоў сьвятар. Некалі хацеў быць вялікім матэматыкам. Але такі лёс. Матэматыка — гэта вельмі цікавая навука, і я ў вольны час займаюся ёй, у каледжы тут выкладаў. Пасьля, як стаў сьвятаром, пачаў рабіць пераклады літургічных тэкстаў на беларускую мову. Мне было дзіўна і сумна, што беларусы моляцца не разумеючы. Важна разумець, бо гэта ж наша размова з Богам. Я ведаю шмат моваў, але хачу славіць Бога на роднай.\n— Пра што Ваша звычайная малітва?\n— Малітва — усьведамленьне, што ты ёсьць у прысутнасьці Бога ўвесь час. І таму вядзеш дыялог з Ім. Яна — пра ўсё. Я займаўся пісаньнямі беларускіх татараў. Вельмі цікавыя рэчы там: адзін прарок пытаўся Госпада пра Апошні суд, ці будзе ён страшны. Яму адказвае Бог, што не, шмат пытацца ён ня будзе на Судзе. Адно толькі: «Сыне мой, я быў з табою, а ты з кім быў? Ці быў ты з Богам?» Вельмі цікавая рэч. Што б ты ні рабіў, дзе б ні быў — Бог з табою заўсёды. Гэта важна. А калі ты ведаеш, што ты ў прысутнасьці кагосьці, іншай істоты, дык і ня хочацца ўжо дрэннае рабіць. І малітва — гэта тое, што дапамагае адчуць гэтую прысутнасьць.\n— Што такое любіць Радзіму?\n— Гэта любіць сваю сям’ю. Радзіма — гэта наша сям’я, толькі пашыраная. Мы ж называем — Бацькаўшчына. Гэта нармальна — мець паняцьце аб сабе і шанаваць іншыя народы — іншыя сем’і. Мы шмат пацярпелі і з Захаду, і з Усходу. Казалі, што мова нашая — мужыцкая. А мужык што, не чалавек? Можа, лепшы за пана нават. Больш маральна жыве, працуе — ня ёсьць паразітам. А тут з пагардай — мужыцкая мова. Цяпер ужо такога няма, але расейскай зашмат.\n— Якой Вам цяпер бачыцца Беларусь?\n— Ну, я чакаю, калі Беларусь стане больш беларускай, калі маладое пакаленьне далучыцца да нас. Зашмат расейскага. З такой цяжкасьцю ўсё адраджаецца, так мала людзей, якія клапоцяцца пра гэта. На вуліцах не пачуеш беларукай мовы. А ў якім Магілёве ці Гомелі — дык наогул… Як я не разумею расейскай мовы, дык часам маю прыкрасьць праз гэта. Ёсьць маладыя — вельмі цікавыя, якія трымаюцца, нягледзячы на ўсю гэтую русіфікацыю, але гэта параўнаўча невялікая група. Але ж усё пачынаецца з малога.\nЦі пасьпяховае жыцьцё? (ізноў сьмяецца). Ведаеце, ніколі пра гэта ня думаў. Проста заўсёды стараўся нешта рабіць, улічваючы тыя абставіны ў якіх аказаўся, каб не марнаваць час. Не задумваючыся пра шырэйшае — як чалавек, як сьвятар, як беларус. Тое, у чым была патрэба. Дзякую Богу за тое, што ўдалося зрабіць. Спадзяюся, не зусім змарнаваў жыцьцё.\nКацярына Петухова, «Будзьма беларусамі!».\nФота — Ягор Воінаў.\nТэгі: а. Аляксандар Надсан, унія, Беларусь, Вялікабрытанія, Лондан, беларуская мова


«Маладому Фронту» — 15 гадоў\n06 верасень 2012, 05:59\n6 верасьня спаўняецца 15 год «Маладому Фронту» — бадай, самаму вядомаму моладзеваму дэмакратычнаму руху ў найноўшай гісторыі Беларусі.\nПра ўтварэньне «Маладога Фронту» пісалі нават у «Ілюстраванай храналёгіі гісторыі Беларусі», выдадзенай ў 1998 годзе дзяржаўным выдавецтвам «Беларуская Энцыкляпэдыя».\n«Маладафронтаўцы, ваш голас чую\nІ перад вамі галаву схіляю.\nВы — незабытая надзея тая,\nШто мусіць ратаваць зямлю сьвятую»\n— напісаў увосень 1997 года народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін.\nПавал Севярынец, Алесь Міхалевіч, Яўген Скочка, Аляксей Шэін і яшчэ дзясяткі маладых людзей стаялі ля вытокаў арганізацыі. Распавядае цяперашні старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч:\n«Ідэя насьпявала сама, таму што ў 1997 годзе ў БНФ прыходзіла вельмі шмат моладзі. І было відавочна, што трэба рабіць моцную, самастойную моладзевую арганізацыю. Тады ўжо яўна выявіўся лідэр Павал Севярынец, які асабліва яскрава сябе праявіў падчас стаяньня на плошчы, калі Вярхоўны Савет спрабаваў правесьці імпічмэнт перад рэфэрэндумам 1996 году. А з боку БНФ такім лябістам стварэньня „Маладога Фронту“ выступаў Вячаслаў Сіўчык».\n«Горад — наш», пэрформансы да Дня Сьвятога Валянціна, «Шоў Беларушчыны», «Ды-джэй Адраджэньня», «Алімпіяда МФ», «Свабоду палітвязьням!», «Калядны фэст», «Камунізм пад трыбунал!» — толькі па назовах акцыяў можна вывучаць гісторыю найноўшай Беларусі.\nБольш за 120 актывістаў МФ ў 2001 — 2002 годзе цягам васьмі месяцаў кругласутачна абаранялі Курапаты і перамаглі. Праз «Малады Фронт» прайшлі сотні, тысячы маладых людзей.\nНаста Палажанка прыйшла ў «Малады Фронт» у 2004 годзе. 8 верасьня ў Купалаўскім сквэры адбывалася імпрэза, прысьвечаная гадавіне бітвы пад Воршай, і дзяўчына, якая зусім не цікавілася палітыкай, выпадкова завітала туды зь сяброўкамі. Як узгадвае Наста, дзяўчаты пабачылі там вялікую колькасьць добрых, цікавых і прыгожых маладзёнаў. І яна зразумела, што хоча быць побач зь імі. Але яе не хацелі браць:\n«Тады лічылася, што „Малады фронт“ — справа не жаночая, не дзявочая, не юнацкая. Гэта была моладзь, якая рэальна рушыла тыя падзеі, якія існавалі. І таму да нас, як да маленькіх дзетак, паставіліся вельмі асьцярожна, як да малых дзетак, турбуючыся за нас, найперш. Але потым мы сталі часткай такой адзінай моцнай маладафронтаўскай сям’і».\nТолькі кіраўніцтва МФ ад Паўла Севярынца і Яўгена Скочкі да Зьмітра Дашкевіча і Міколы Дземідзенкі правяло ў турмах ды на «сутках» у суме больш за 15 гадоў. Праўда, колькі адседзеў цяперашні намесьнік старшыні, спадар Дземідзенка так і не прызнаўся:\n«У нас лічыцца як бы „кепскім тонам“ лічыць свае суткі. А я, улічваючы, што сутак было нямала, зьбіўся нават з колькасьці адседак, і не лічыў. Думаю, іх было дзесьці каля дзясятка».\nНа «хіміі» і цяпер першы старшыня «МФ» Павал Севярынец, у турме — цяперашні старшыня Зьміцер Дашкевіч.\nНа пытаньне, колькі цяпер сяброў у арганізацыі, Мікола Дземідзенка адказаў так:\n«Калі зьвяртацца да інфармацыі „Вікіпэдыі“, там напісана, што нас каля паўтары тысячы. Натуральна, мы ня будзем фанабэрыцца і казаць, што так яно і ёсьць. На сёньняшні дзень актыўных сяброў арганізацыі нашмат менш. Але людзей, якія падзяляюць нашы погляды, і патэнцыйна ня сёньня — заўтра стануць маладафронтаўцамі, мы лічым, што іх нават не паўтары тысячы, а дзясяткі тысяч».\nНаста Палажанка дадае:\n«Цяпер тэндэнцыя такая, што „Малады Фронт“ сталее. Гэта, як правіла, маладыя людзі, якія вучацца ва ўнівэрсытэце ці ўжо скончылі ВНУ. Калі раней было вельмі шмат школьнікаў, проста плынь прыходзіла ад 14 да 17 гадоў, то цяпер гэта ў асноўным студэнты, якія сапраўды ведаюць, чым яны хочуць займацца, якія найперш хочуць рабіць нешта ў гэтай краіне, для гэтай краіны, якія ня хочуць заставацца ў баку».\nІ хоць пра «Малады Фронт» ужо напісаныя кнігі, зьнятыя фільмы, многія лідэры сталі ўжо ўплывовымі палітыкамі, нават балятаваліся ў прэзыдэнты, Аляксей Янукевіч перакананы:\n«Я думаю, што роля „Маладога Фронту“ ўсё яшчэ ня выкананая канчаткова. Але „Малады фронт“ ствараўся менавіта як такі авангард нацыянальна-дэмакратычнага моладзевага супраціву той несвабодзе, якая ўжо панавала ў краіне. І „Малады Фронт“ гэтую сваю місію цягам усіх 15 гадоў свайго існаваньня выконвае. І вось гэты сьцяг нацыянальна-дэмакратычнага супраціву годна трымае».\n6 верасьня а 17.30 у сядзібе БНФ (вуліца Чарнышэўскага, 3) адбудзецца сьвяточная вечарына, прысьвечаная 15-годзьдзю «Маладога Фронту».


Гэта адзін з першых муралаў у цэнтры горада, перш стрыт-арт можна было ўбачыць у асноўным на ўскраінах. 18.08.2017, Sputnik Беларусь\n13:54 18.08.2017 (абноўлена: 14:03 18.08.2017)\n© Sputnik / Виктор ТолочкоСтварэнне новага мурала на Нямізе\nГэта адзін з першых муралаў у цэнтры горада, перш стрыт-арт можна было ўбачыць у асноўным на ўскраінах.\nМІНСК, 18 жні — Sputnik. Новы маштабны мурал ствараецца на Нямізе ў Мінску паблізу вуліцы Раманаўская Слабада. У Мінску стартаваў праект Vulica Brasil, у рамках якога чарговы раз у Мінску з'явяцца новыя графіці. У мінулым годзе мастакі размалявалі сцены вуліцы Кастрычніцкая.\nУ мінулым годзе бразільскія і беларускія мастакі размалявалі не толькі сцены, але і стары трамвай. Фестываль урбан-арта Vulica Brasil пройдзе ў гэтым годзе ў Мінску з 17 жніўня па 3 верасня.


“Крумкачы” ператвараюцца ў “Незвычайна фантастычную каманду” (НФК) - Народная Воля\nНезалежны футбольны клуб “Крумкачы” прыдумаў сабе новую назву — цяпер гэта будзе НФК (расшыфроўваецца як “Незвычайна фантастычная каманда”). Назва зафіксаваная ў даведцы, якую атрымаў у Мінгарвыканкаме дырэктар клуба Юрый Давідовіч.\nЯк паведамляе Еўрарадыё, цяпер ТАА “Футбольны клуб Незвычайна фантастычная каманда” зможа прайсці працэдуру рэбрэндынгу, што дазволіць камандзе выступаць у першай лізе.\nГод таму “Крумкачы” былі пазбаўленыя ліцэнзіі на выступ у вышэйшай лізе, бо мелі завінавачанасці перад гульцамі. Тады заснавальнік клуба Дзяніс Шунто саступіў права на выкарыстанне назвы Юрыю Давідовічу, які зарэгістраваў каманду “НФК “Крумкачы” і заявіў яе ў другую лігу.\nПа выніках гэтага сезона клуб заняў другое месца ў Д3 і атрымаў права выступаць у прафесійным Д2, аднак ФБФФ заявіла, што не дапусціць “Крумкачоў” у першую лігу, бо існуе клуб з такой самай назвай, які не разлічыўся з запазычанасцямі. Тады каманда вырашыла мяняць назву.\nЗа тыдзень ад моманту абвяшчэння конкурсу на новую назву было атрымана каля 200 лістоў з прапановамі ад заўзятараў. У выніку спыніліся на варыянце “НФК”.


Пропуск электраэнергіі літоўскім аператарам быў спынены пасля падлучэння першага блока БелАЭС да аб'яднанай энергасістэмы рэспублікі ў аўторак. 06.11.2020, Sputnik Беларусь\nнавіны , палітыка, галоўнае, у беларусі, літва, беларусь\n© Photo : Министерство энергетики РБПраца электрыка, архіўнае фота\nПропуск электраэнергіі літоўскім аператарам быў спынены пасля падлучэння першага блока БелАЭС да аб'яднанай энергасістэмы рэспублікі ў аўторак.\nМІНСК, 6 ліс - Sputnik. Электраэнергію з Беларусі не будуць дапускаць на літоўскі рынак да 2025 года, такую заяву зрабіў міністр энергетыкі Жыгімантас Вайчунас.\nПадчас урадавай гадзіны ў Сойме ў чацвер ён паведаміў, што камерцыйны паток электраэнергіі быў спынены на працягу 32 хвілін пасля пуску Астравецкай АЭС - першы энергаблок БелАЭС быў уключаны ў энергасістэму Беларусі 3 лістапада.\n"Такім абнуленым ён застанецца да 2025 года, калі завершыцца сінхранізацыя сетак краін Балтыі з Еўропай", - удакладніў ён.\nВайчунас паведаміў, што пасля сінхранізацыі літоўскай сеткі з сеткамі кантынентальнай Еўропы "тэхнічных магчымасцяў для гандлю электраэнергіяй з Беларуссю не застанецца".\nЛітоўскі прэзідэнт Гітанас Наўседа заявіў, што цяпер найбольш прыдатны момант для пастаноў аб абмежаванні доступу электраэнергіі з Беларусі і заклікаў Еўрасаюз "не мірыцца з невыкананнем на Астравецкай АЭС міжнародных стандартаў па ядзернай бяспецы і прыродаахове і не дапусціць на рынак ЕС яе электраэнергію".\nБеларуская АЭС - найбуйнейшы расійска-беларускі эканамічны праект, генпадрадчыкам яе будаўніцтва з'яўляецца "Атамбудэкспарт" (уваходзіць у "Расатам"). Станцыя з двума рэактарамі ВВЭР-1200 сумарнай устаноўленай электрычнай магутнасцю 2400 МВт будуецца ў Астраўцы (Гродзенская вобласць). Для першай у краіне АЭС выбраны перадавы расійскі праект пакалення 3+, які цалкам адпавядае міжнародным нормам і рэкамендацыям МАГАТЭ па бяспецы.


Cвятлана Ціханоўская: Збіраем дадзеныя, каб даць шанец сілавікам на амністыю | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nCвятлана Ціханоўская: Збіраем дадзеныя, каб даць шанец сілавікам на амністыю (абноўлена)\nАд сёння кожны пацярпелы ці сведка парушэнняў закону можа ўнесці інфармацыю пра гэта на платформу ekrp.org. Праект створаны Народным антыкрызісным упраўленнем і фондам BуPOL з ініцыятывы Святланы Ціханоўскай.\nПадчас анлайн-прэзентацыі платформы галоўная апанентка рэжыму распавяла:\n– Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў – гэта сайт ці анлайн-платформа, на якой кожны пацярпелы, альбо сведка, альбо саўдзельнік злачынства змогуць загрузіць інфармацыю пра злачынства з доказамі. І кожнае злачынства будзе спачатку праверана юрыстамі, і толькі пасля апублікаванае.\nАсноўнай мэтавай групай праекту з’яўляюцца прадстаўнікі сілавых структур, якія па факце запаўнення кнігі атрымліваюць шанец на амністыю. Першы спіс матэрыялаў платформы плануецца апублікаваць 20 снежня.\nСвятлана Ціханоўская ініцыявала запуск „Адзінай кнігі рэгістрацыі злачынстваў”.\nПраект створаны Народным антыкрызісным кіраваннем і камандай былых сілавікоў ByPol. Гэта „адзіны архіў дадзеных злачынцаў і доказаў злачынстваў”. Мяркуецца, што ў будучыні ён будзе выкарыстаны беларускімі судовымі органамі і „міжнароднымі прававымі арганізацыямі” для вынясення прысудаў і падрыхтоўкі крымінальных спраў. Архіў таксама „з’яўляецца крыніцай звестак для перадачы інфармацыі ў Інтэрпол, АБСЕ і Раду Еўропы”. „Беспакаранасць не будзе доўжыцца вечна, — піша Ціханоўская. — Ніхто не пазбавіць голасу сотні тысяч чалавек, якія жадаюць справядлівасці”.\nАсобы, пра чые злачынствы ўдасца сабраць матэрыялы, могуць ужо ў бліжэйшы час трапіць пад санкцыі.\nСвятлана Ціханоўская таксама зноў звярнулася да сілавікоў. Паводле яе слоў, „Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў” — „гэта апошні шанец для тых, хто альбо быў сведкам злачынстваў калег, альбо іх вымушаным саўдзельнікам”. Яны могуць спадзявацца на змякчэнне пакарання, калі дадуць паказанні, — падкрэслівае Ціханоўская.\nУ Менск прыбываюць кіраўнікі АБСЕ\nМасавы мітынг у Гомелі\nЦіханоўская: Здзелкі Лукашэнкі з Крамлём будуць перагледжаныя і ануляваныя\nЦіханоўская спадзяецца, што Белы дом дапаможа адхіліць Лукашэнку ад улады\nУ Еўрапарламенце зноў будуць абмяркоўваць сітуацыю ў Беларусі


ПАКУЛЬ ШТО БЕЛАРУСКІЯ АЛІМПІЙЦЫ ВЫЗНАЧАЮЦЦА НЯ ВЫНІКАМІ, А КАЛЯСПАРТОВЫМІ СКАНДАЛАМІ\nПасьля перамогі над французамі зь лікам 3:1 беларускія хакеісты першымі трапілі ў наступны раўнд спаборніцтваў, і як скончыцца апошняя гульня ў групе са швайцарцамі, значэньня ўжо ня мае. Пры тым, што шанцаў нават на такі посьпех напярэдадні алімпіяды нашай камандзе не давалі амаль ніякіх, удалы старт можна параўнаць са спартовым подзьвігам.\nПраўда, ці доўга давядзецца спачываць на ляўрах, будзе вядома ўжо 15 лютага, калі пачнуцца гульні з куды больш аўтарытэтнымі супернікамі — зборнымі Расеі, Фінляндыі і ЗША. Вось меркаваньне з гэтай нагоды спартовага аглядальніка газэты “Звязда” Ўладзімера Здановіча:\n(Здановіч: ) “Першы матч з Расеяй будзе вельмі складаны. Але цалкам магчыма, што каманда Фяцісава ня здолее адолець каманду Крыкунова. Верагодны нават нічыйны вынік, бо супернікі вартыя адзін аднаго. Фінляндыя зараз таксама ня самая грозная каманда. Да таго ж, калі параўнаць групу суседнюю, дзе разам зь немцамі ці латышамі будуць гуляць канадцы, шведы і чэхі, то можна адразу казаць, што гэта “група сьмерці”. Тут жа намнога прасьцей.\nШто тычыцца матчу з камандай ЗША? Узгадваючы 1980-ы год, калі яны студэнцкай камандай абыгралі зорную каманду СССР, можна чакаць усялякага. Ды й родныя сьцены дапамагаюць. Але ўсе карты ў рукі трэнэрам, хакеістам. Губляць няма чаго, мэты дасягнулі (трапіць у васьмёрку), зараз трэба гуляць. Шанцы застаюцца. Адназначна”.\nШто да іншых спадзяваньняў, то пакуль спадзяваньнямі яны толькі й застаюцца. Прынамсі, сярод 17 краінаў, якія ўжо маюць у сваіх скарбонках мэдалі рознай вартасьці, беларусаў няма. Разьлікі на добры выступ мужчынскай каманды па біатлёну ня спраўдзіліся. Найлепшы зь беларусаў, Вадзім Сашурын, быў толькі дзявяты. Па-ранейшаму самая вялікае дасягненьне — шостае месца Сьвятланы Нагейкінай у лыжнай гонцы ў першы дзень Алімпіяды. На каго ж разьлічваць у пэрспэктыве? Гаворыць Уладзімер Здановіч:\n(Здановіч: ) “Верагодней за ўсё — жаночы фрыстайл. Тым болей аўстралійка Купэр, якая была асноўнай канкурэнткай нашай Цупер, зламала нагу. Ня ведаю, як пасьля траўмы Дашчынскі, але застаецца Аляксей Грышын. Наогул у дзесяці выпадках са ста можна спадзяваца “зачапіць” бронзу ў жаночых каньках. Той жа адсотак застаецца ў мужчын-біатляністаў: ці ў спрынце, ці ў эстафэце. На чатыры ўзнагароды разьлічваць яшчэ можна”.\nСтала вядома, што ледзьве не пазбавілася акрэдытацыі Беларускае тэлебачаньне. Здымачная група БТ была затрыманая адмысловымі падразьдзяленьнямі аховы Солт-Лэйк-Сыты ў часе перасоўваньня без належнага эскорту.\nНабірае моц скандал з удзелам біатляністаў. Адразу ж пасьля фінішу капітан зборнай Алег Рыжанкоў паскардзіўся, што ад першага дня Алімпіяды каманда вымушаная сядзець на дыеце, бо не атрымлівае абедаў з адмысловымі дабаўкамі. Прычыну, па якой некалькі чалавек аказаліся выкрасьленымі са сьпісу едакоў, Рыжанкоў ня ведае, але прадстаўнікі беларускай місіі спасылаюцца на тэхнічныя накладкі з боку арганізатараў і абяцаюць сытуацыю выправіць.\nТолькі зараз набыткам галоснасьці стаў скандал у шэрагу беларускіх лыжніц. Аказваецца, дамова наконт пераходу ў беларускую каманду шэрагу расеек была на словах, і ў выпадку зьяўленьня ў складзе беларускай зборнай былых суайчыньніц расейская каманда прыгразіла падаць пратэст. Прынамсі, ад паслугаў Хрусталёвай і Куцалапавай прыйшлося тэрмінова адмаўляцца.\nІ, нарэшце, непрыемны інцыдэнт, калі 10 лютага беларускія фрыстайлісты трапілі ў аўтааварыю. На шчасьце, спартоўцы істотна не пацярпелі, але іншае пытаньне, як адаб’ецца гэтае здарэньне ў пляне найперш псыхалягічным.\nТакім чынам, пакуль што пра беларусаў даведваюцца дзякуючы ня столькі адметным вынікам, колькі каляспартовым здарэньням.


06 люты 2008, 21:00\nАртур Фінькевіч на прэсавай канфэрэнцыі зазначыў, што ціск на маладафронтаўцаў і сяброў іншых моладзевых арганізацый павялічыўся. Актывістаў часьцей выклікаюць на размовы ў КДБ, пачалі адлічаць іх з вучобы. Многім з тых, каму трэба ехаць на сэсію ў замежныя ВНУ, не даюць перасячы беларускую мяжу.\nАртур Фінькевіч лічыць, што ўлада насамрэч толькі імітуе лібэралізацыю. Ён прыгадаў, што цягам апошняга месяца ў турме на вуліцы Акрэсьціна арышты адбывалі больш за паўсотні апазыцыянэраў. Нават у дзень яго вызваленьня адлічылі з вучобы некалькі студэнтаў — актывістаў моладзевага дэмакратычнага руху.\nУ Маладэчне выклікалі на допыт у КДБ Генадзя Фарыну, а ў полацкім студэнцкім інтэрнаце правялі ператрус у Касі Салаўёвай.\nАртур Фінькевіч апавёў, што нават таксісты яго пазнаюць і віншуюць з вызваленьнем. Людзі выказваюць сваю падтрымку і жадаюць перамогі.\nАртур лічыць, што ўзмацненьне ціску на моладзь з боку ўладаў сьведчыць пра эфэктыўнасьць моладзевых структураў:\n“Я зразумеў, знаходзячыся ў сьледчай турме № 4, што не зьмяніўшы сябе, зьмяніць краіну папросту немагчыма. Трэба мяняцца самому, і тады мы пераможам. На нейкім этапе да кожнага моладзевага актывіста павінны прыйсьці супрацоўнікі беларускіх спэцслужбаў і паспрабаваць калі не зламаць, то зрабіць так, каб ён выпаў з працэсу. Да гэтага трэба быць гатовым кожнаму дэмакратычнаму актывісту”.\nЗа той час, што Артур і Зьміцер Дашкевіч правялі ў няволі, колькасьць сяброў “Маладога фронту” вырасла ў некалькі разоў. Стварыліся новыя арганізацыі. Абодва былыя палітвязьні днямі накіруюцца ў рэгіёны:\n“Мы зьбіраемся са Зьмітром Дашкевічам паехаць у рэгіёны разбудоўваць там нашы структуры. Будзем займацца падрыхтоўкай зьезду ўнутры Беларусі, а калі не атрымаецца, то за мяжой. Мы ня ведаем шмат каго з новых сяброў арганізацыі. Трэба паехаць у рэгіёны, пазнаёміцца зь людзьмі. Дзе-нідзе трэба разьвіваць структуры”.\nАд 23 лютага ў Артура Фінькевіча ў Эўрапейскім гуманітарным унівэрсытэце пачынаецца сэсія. Тым часам Зьмітру Дашкевічу , які таксама вучыцца ў Вільні, днямі не дазволілі выехаць за мяжу.\n“За шырмай вызваленьня “раскручаных” палітвязьняў рэпрэсіі працягваюцца і набываюць новы характар. Гэта спроба блякаваць уступленьне моладзі ў той жа самы “Малады фронт”, у іншыя арганізацыі, каб людзі баяліся трапіць у сытуацыю, калі яны страчваюць вучобу ці працу, калі яны нават, навучаючыся за мяжой, могуць стаць “невыязнымі” і страцяць вучобу й там. Гэта ўсё робіцца наўмысна. Рэжым робіць выгляд, што ідзе на саступкі Захаду, але ў той жа час робіць рэпрэсіі, як кажуць, “пад сталом”.\nАртур Фінькевіч на прэсавай канфэрэнцыі паведаміў, што бліжэйшая акцыя “Маладога фронту” адбудзецца, як павялося, 14 лютага — у дзень сьвятога Валянціна. Ён запэўніў, што маладафронтаўцы будуць удзельнічаць у вулічных акцыях апазыцыі.


Даведка:Дасягненні | Супольнасці Wikia | Fandom\nДасягнення — пашырэнне Вікія, якое дазваляе ўдзельнікам канкрэтнай Вікі атрымліваць спецыяльныя значкі за свае дзеянні на Вікі. Гэта выдатны спосаб зацікавіць новых удзельнікаў працай на Вікі, тым самым спрыяючы росту Вашага вікі-супольнасці.\nЯк атрымаць Дасягненні Edit\nНа Вікі: На ўсіх новых Вікі Дасягненні ўключаны па змаўчанні. Калі на Вашай Вікі няма гэтага пашырэння і Вы разам з супольнасцю хочаце яго падключыць, то адміністратар Вікі можа зрабіць гэта на старонцы Адмысловае:WikiFeatures.\nАсобныя ўдзельнікі: Любы ўдзельнік можа атрымліваць значкі Дасягненняў на любы Вікі, дзе падключана гэта пашырэнне. Значкі налічваюцца аўтаматычна адразу пасля таго, як удзельнік выканае патрабаванні, звязаныя з тым ці іншым значком. Усе заробленыя ўдзельнікам значкі адлюстроўваюцца на яго старонцы удзельніка. Там жа можна паглядзець, якія яшчэ значкі можна атрымаць. Атрыманыя значкі нельга адабраць або выдаліць.\nЗаблякаваныя ўдзельнікі: Значкі заблакаванага ўдзельніка будуць часова выдаленыя, і яго імя знікне з дошкі лідэраў. Як толькі ўдзельнік будзе адмыкнутая, усе значкі яму будуць вернутыя, і яго пазіцыя на дошцы лідэраў будзе адноўлена.\nНалада значкоў Edit\nУдзельнікі з правамі адміністратара могуць змяняць назвы значкоў Дасягненняў і малюнак ўнутры значка, каб яны больш адпавядалі тэматыцы Вашай Вікі. Гэта можна зрабіць на старонцы Адмысловае:AchievementsCustomize:\nНа гэтай спецыяльнай старонцы пералічаныя ўсе значкі з малюнкам і імем па змаўчанні.\nВы можаце загрузіць любую карцінку ўнутр значка наўзамен стандартнай, выкарыстоўваючы для гэтага выявы фармату jpg або png.\nЛепш за ўсе, каб карцінка адпавядала фармату значка (круглая) і/або самая важная частка карцінкі размяшчалася строга па цэнтры.\nВы можаце выкарыстоўваць малюнкі любога фармату, квадратныя або прастакутныя, але ўсе карцінкі будуць абрэзаны строга па рамцы. Паэксперыментуйце, і ў Вас усе атрымаецца.\nВы можаце памяняць назвы значкоў, каб адлюстраваць тэматыку Вашай Вікі. Для гэтага есць спецыяльнае поле справа ад кожнага значка.\nЗначкі падзеленыя на тры класа, кожны з якіх адпавядае вызначанай колькасці ачкоў. Бронзавыя значкі каштуюць 10 ачкоў, сярэбраныя — 50 ачкоў, і залатыя — 100 ачкоў.\nКаб захаваць змены, зробленыя са значкамі, націсніце кнопку «Захаваць змены» ў пачатку кожнай групы значкоў. Вы заўседы можаце вярнуцца да налад па змаўчанні, націснуўшы на кнопку «Аднавіць па змаўчанні» побач з кожным значком.\nПлацінавыя значкі Edit\nІснуе таксама і чацверты клас значкоў — плацінавыя. Яны каштуюць 250 ачкоў і могуць прысуджацца удзельнікам Вікі супрацоўнікамі Вікія або памочнікамі (helper), а таксама за гадавое дасягненне «Дарожкі вікі-любові». Гэтыя значкі маюць наладжвальныя апісанне і квадратную рамку.\nЗа што выдаюцца значкі Edit\nЗначкі выдаюцца за дзеянні на Вікі. Яны дзеляцца на наступныя групы па характары гэтых дзеянняў:\nза праўкі артыкулаў\nза даданне малюнкаў на старонкі\nза категорізацію артыкулаў\nза паведамленні ў блогу і напісанне каментароў да блогаў\nза «любоў да Вікі» (штодзеннае рэдагаванне на Вікі)\nУвага: гэтыя значкі "працуюць" па часе сервера (UTC0), а не па часе, якое ўдзельнікі ўсталявалі ў асабістых наладах.\nза асаблівыя дасягненні (першая праўка на Вікі, стварэнне асабістай старонкі, запіс на чужой старонцы абмеркавання)\nАдміністратары могуць ствараць так званыя трэкі. Гэта новыя наборы стандартных значкоў, якія ўдзельнікі могуць атрымаць за рэдагаванне артыкулаў, якія належаць пэўнай катэгорыі:\nДля стварэння новага трэка трэба паглядзець на правую частку старонкі Адмысловае:AchievementsCustomize. У акенцы «Стварыць новы трэк для катэгорыі» калі ласка, увядзіце імя катэгорыі і націсніце «Стварыць track this».\nЗначкі новага трэка стануць часткай агульнага спісу значкоў злева. Для іх гэтак жа, як і для іншых стандартных значкоў, можна змяняць карцінку і назва.\nПасля таго, як Вы выканалі два папярэдніх пункта, Вы павінны паставіць сцяжок, каб падключыць новы трэк, а затым націснуць кнопку «Захаваць змены».\nУдзельнікі могуць пачаць зарабляць значкі новага трэка адразу пасля таго, як ен будзе падлучаны.\nВы можаце ў любы момант адключыць трэк, зняўшы сцяжок, тым самым паказаўшы удзельнікам, што працы з напаўненнем старонак дадзенай катэгорыі скончаныя. Пасля адключэння трэка значкі, заробленыя ўдзельнікамі падчас гэтай працы, застануцца з імі.\nДошка лідэраў Edit\nАкуляры, якія ўдзельнікі атрымліваюць за значкі, сумуюцца і адлюстроўваюцца на дошцы лідэраў. Гэта - своеасаблівы рэйтынг удзельнікаў Вашай Вікі. Паглядзець на дошку лідэраў можна на старонцы Адмысловае:Leaderboard. На гэтую старонку можна таксама патрапіць праз спасылку на асабістай старонцы ўдзельніка, дзе паказаны персанальны рэйтынг удзельніка на гэтай Вікі.\nНа дошцы лідэраў размешчаны толькі дваццаць лепшых удзельнікаў. Паказана іх колькасць значкоў і апошні атрыманы імі значок.\nРэйтынг абнаўляецца не імгненна, а штодня.\nАсабістыя налады Edit\nТак як Дасягненні ўключаны для ўсіх удзельнікаў Вікі, Вы не можаце адмовіцца ад атрымання значкоў і абавязкова будзеце фігураваць на дошцы лідэраў. Аднак Вы можаце схаваць ад сябе і іншых удзельнікаў значкі, якія Вы зарабілі, свой рэйтынг у Вікі на асабістай старонцы і адключыць апавяшчэння аб атрыманні новых значкоў.\nДля гэтага перайдзіце на старонку асабістых налад.\nПерайдзіце на ўкладку «Іншыя налады».\nПастаўце сцяжок на пункце «don't show points, значкі і ranking in my profile page».\nАдказы на пытанні Edit\nЯ зрабіў 8000 правак на Вікі перш, чым былі падлучаныя Дасягненні. Ці магу я атрымаць за іх бонусныя балы? Няма, налічэнне балаў пачынаецца толькі пасля падлучэння Дасягненняў. Аднак, калі Вы актыўны ўдзельнік, мы не сумняваемся, што Вы вельмі хутка апынецеся сярод лідэраў Вікі!\nЯ правілаў артыкула ў Вікі перш чым быў зарэгістраваны. Атрымаю ці я значкі пасля рэгістрацыі? Няма. Праўкі ананімных удзельнікаў і праўкі, зробленыя з-пад ўліковага запісу, не сумуюцца.\nАдзін з удзельнікаў робіць дурныя і бескарысныя праўкі толькі дзеля таго, каб зарабіць чарговы значок. Ці можна забраць такія значкі? Заробленыя значкі нельга забраць у ўдзельніка. У дадзеным выпадку мы можам рэкамендаваць Вам пагаварыць з гэтым удзельнікам і абмеркаваць сітуацыю, якая склалася. Калі ен працягне займацца дурнымі праўкамі, то Вы можаце спакойна заблакаваць яго.\nДля чаго патрэбныя трэкі? Не разумею. Для арганізацыі працы на Вікі і прыцягнення ўвагі ўдзельнікаў да старонак канкрэтнай катэгорыі. Напрыклад, можна задаволіць тыдзень Орков (WoW Wiki) або Зброевых тыдзень (любая кампутарная Вікі). Таксама можна ствараць трэкі для рэдагавання зусім новых артыкулаў, напрыклад, у выпадку выхаду новай серыі серыяла або новага фільма кінаэпапеі.\nМожна адключыць Дасягнення наогул? Так, можна. Адміністратар Вікі можа зрабіць гэта на старонцы Адмысловае:WikiFeatures.\nУзята з "https://supolnastsi.fandom.com/be/wiki/%D0%94%D0%B0%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D0%BA%D0%B0:%D0%94%D0%B0%D1%81%D1%8F%D0%B3%D0%BD%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D1%96?oldid=2002"


Які сёння дзень: 13 снежня 2021 года - 13.12.2021, Sputnik Беларусь\nЯкі сёння дзень: 13 снежня 2021 года\nГэты дзень з'яўляецца трыста сорак сёмым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 18 дзён. 13.12.2021, Sputnik Беларусь\nЯкія падзеі адбыліся 13 снежня і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.Гістарычныя падзеі 13 снежняХто нарадзіўся 13 снежняТаксама сёння нарадзіліся нямецкі паэт Генрых Гейнэ і вакалістка гурта Evanescence Эмі Лі.13 снежня ў народным календарыСёння праваслаўныя вернікі шануюць памяць апостала Андрэя Першазванага. Ён быў братам апостала Пятра і вучнем Хрыста. Апостал Андрэй лічыцца заступнікам маракоў і сямейнага жыцця. Яму маліліся пра поспех у ваеннай справе і абароне радзімы.Дзяўчыны звярталіся да святога Андрэя с просьбамі пра добрага жаніха і шчаслівы шлюб. Каб прывабіць заможнага жаніха, дзяўчыны кідалі ў ноч з 12 на 13 снежня ў вакно манеткі. Чым больш бросіш, тым большы шанец на ўдачу.Калі 13 снежня было ясна і марозна, у наступны год чакалі багаты ўраджай. Снег, які выпаў у гэты дзень, будзе ляжаць да красавіка.\n05:56 13.12.2021 (абноўлена: 15:35 13.12.2021)\nГэты дзень з'яўляецца трыста сорак сёмым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 18 дзён.


Махлярка са Смаргоні прысабечыла каля 600 мільёнаў рублёў – RH.by\nМахлярка са Смаргоні прысабечыла каля 600 мільёнаў рублёў\nСмаргонскі райаддзел Следчага камітэта просіць адгукнуцца грамадзян, якія пацярпелі ад дзеянняў Святланы Сцяпанаўны Вакулінай.\n− У 2012-2013 гадах, з мэтай крадзяжу грошай, Святлана Вакуліна ўводзіла ў зман грамадзян, − распавядае начальнік Смаргонскага райаддзела Следчага камітэта Андрэй Рэзін.\nСхема падману была да наіўнасці простая.\nМахлярка прасіла людзей узяць крэдыт у банку на сваё імя. Гаварыла, што сама будзе штомесяц плаціць працэнты ў банк, але за гэта прасіла 50% ад сумы крэдыту. Калі чалавек афармляў крэдыт, Святлана Вакуліна дзяліла з ім суму папалам, забірала крэдытны дагавор з банка і знікала. Адзін з такіх крэдытаў быў на суму 50 мільёнаў рублёў. 25 мільёнаў атрымоўваў чалавек, 25 – Святлана Вакуліна.\nКалі ж людзям, якія ўзялі крэдыт, пачыналі тэлефанаваць з банка з просьбай пагасіць запазычанасць, пацярпелыя звярталіся да спадарыні Вакулінай. Тая здымала трубку, прасіла прабачэння, гаварыла, што забегалася і забылася зайсці ў банк, і што ў наступным месяцы абавязкова разлічыцца з банкам. На другі раз махлярка проста не падыходзіла да тэлефона.\nАд злачынных дзеянняў Святланы Вакулінай пацярпела каля 50 чалавек. Прычым, самі пацярпелыя нярэдка прыводзілі да смаргонскага “Астапа Бэндара ў спадніцы” сваіх знаёмых, якія таксама паквапіліся на лёгкія грошы.\nУ выніку сваёй злачыннай схемы Святлана Вакуліна стала багацейшай на 600 мільёнаў рублёў.\nСмаргонскім райаддзелам Следчага камітэта ўстаноўлена, што ад дзеянняў грамадзянкі Вакулінай пацярпелі не толькі жыхары Смаргоні, але і жыхары Маладзечанскага і Ашмянскіх раёнаў.\nУ сувязі з гэтым, смаргонскі райаддзел Следчага камітэта просіць грамадзян, якія пацярпелі ад дзеянняў Святланы Вакулінай, патэлефанаваць у смаргонскі Следчы камітэт па тэлефонах: 8-01592-3-26-58, 8-01592-4-20-61, або звярнуцца з пісьмовай заявай па адрасе: Смаргонь, вуліца Савецкая, 25-а.\nПапярэдні артыкулХочаш быць дужым, прыгожым, разумным − бегай. Пачнём з панядзелка?\nНаступны артыкулУ Маладзечанскім цырку няма толькі дрэсіроўшчыкаў


Гульня Хаос зімовай стаянцы Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Хаос зімовай стаянцы\nГуляць у гульню Хаос зімовай стаянцы онлайн:\nАпісанне гульні Хаос зімовай стаянцы\nУ гэтай гульні, якая падыдзе асабліва хлапчукам, галоўная задача заключаецца ў тым, што-бы на машыне, з аднаго пункту адправіцца, у на іншую. У першым узроўні, гэта здзейсніць будзе не цяжка, але спачатку вы павінны справіцца з кіраваннем аўтамабіля, а ўжо, потым адпраўляцца ў дарогу. Як было сказана, першы ўзровень лёгкі, гэта звязана з тым, што дыстанцыя маршруту, не такая ўжо і вялікая, што не можна сказаць пра далейшыя ўзроўні. Таксама на ўсім маршруце размешчаны, так званыя цяжкія ўчасткі дарогі, з-за таго што на двары зіма, і ўсё ў снезе. Цісніце старт, і атрымлівайце асалоду ад гульнёй.. Гуляць у гульню Хаос зімовай стаянцы онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Хаос зімовай стаянцы\nГульня Хаос зімовай стаянцы дададзеная: 11.10.2013\nУ гульню гулялі: 107 раз\nГульні, падобныя на гульню Хаос зімовай стаянцы\nСпампаваць гульню Хаос зімовай стаянцы\nУставіць гульню Хаос зімовай стаянцы на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Хаос зімовай стаянцы на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Хаос зімовай стаянцы, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Хаос зімовай стаянцы, таксама гуляюць у гульні:


ЗША ўпершыню ў гісторыі ўвялі надзвычайную сітуацыю ва ўсіх штатах | Новы Час\nЗША ўпершыню ў гісторыі ўвялі надзвычайную сітуацыю ва ўсіх штатах\nУвядзенне ў ЗША рэжыму надзвычайнай сітуацыі, які ўпершыню дзейнічае ва ўсіх штатах адначасова, дазваляе на федэральным і лакальным узроўні спрасціць доступ да дзяржфінансавання.\nПрэзідэнт Дональд Трамп ў суботу, 11 красавіка, апублікаваў дэкларацыю аб увядзенні рэжыму «маштабнага бедства» у штаце Ваёмінг на захадзе ЗША ў сувязі з пандэміяй каронавіруса. Такім чынам гэтае становішча ўпершыню ў гісторыі краіны распаўсюдзілася на ўсе 50 амерыканскіх штатаў і федэральную акругу Калумбія.\n«Прэзідэнт працягвае рэагаваць на запыты кожнага з губернатараў, якія тычацца абароны здароўя ўсіх амерыканцаў», — падкрэсліў у сувязі з намеснік прэс-сакратара Белага дома Джад Дзір.\nГубернатар Ваёмінга Марк Гарадон накіраваў Трампу адпаведны запыт яшчэ 9 красавіка. На той момант у штаце было зафіксавана крыху больш за 200 выпадкаў заражэння каронавіруснай інфекцыяй. «Хоць Ваёмінг яшчэ не сутыкнуўся з такой цяжкай сітуацыяй, як некаторыя іншыя штаты, гэтая дэкларацыя дапаможа нам падрыхтаваць і мабілізаваць рэсурсы, калі яны нам спатрэбяцца», — растлумачыў Гордан.\nСпросціць фінансаванне і каардынацыю\nУ Белым доме ўдакладнілі, што рэжым надзвычайнай сітуацыі дазваляе на федэральным і лакальным узроўні, а таксама ў дачыненні да шэрагу арганізацый спрасціць доступ да дзяржфінансавання. Акрамя таго, ён палягчае каардынацыю уладаў штатаў і Федэральнага агенцтва ЗША па кіраванні ў надзвычайных сітуацыях (FEMA), а таксама Інжынернага корпуса сухапутных войскаў Узброеных сіл ЗША.\nПа дадзеных прыватнага амерыканскага Універсітэта Джонса Хопкінса ў штаце Балтымор, усяго ў краіне на 8.30 мск 12 красавіка зафіксаваны 529 951 выпадак інфікавання SARS-CoV-2, памерлі 20 608 чалавек, ачунялі 32 091. Па колькасці смерцяў ЗША апярэджваюць Іспанію і Італію, сур'ёзна пацярпелыя ад пандэміі. Агульная колькасць памерлых павялічылася ўдвая — з 10 да 20 тысяч — усяго за пяць дзён.


Чарга 16 км, страты грошай для перавозчыкаў і падаражанне тавараў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Чарга 16 км, страты грошай для перавозчыкаў і падаражанне тавараў\nАд шматдзённых прастояў на мяжы страчваюць грошы не толькі вадзіцелі і перавозчыкі. Сарваныя тэрміны даставак могуць непрыемна адбіцца і на простых людзях — спажыўцах тавараў. Такое меркаванне БелТА выказалі вадзіцелі-дальнабойшчыкі, якія захраснулі ў шматдзённых чэргах на граніцы Беларусі з Еўрасаюзам.\nУ пунктах пропуску на мяжы з ЕС працягваюць запасіцца чэргі. У адрозненне ад Беларусі сумежныя бакі не выконваюць поўнасцю дамоўленасці па пропуску грузавікоў. Пагоршыла сітуацыю і закрыццё ў аднабаковым парадку пункта пропуску «Кузніца Беластоцкая» (з беларускага боку «Брузгі») польскім бокам з 9 лістапада.\nЧастка транспарту адтуль перамясцілася ў пункт пропуску «Бераставіца», які знаходзіцца за 60 км на поўдзень. Цяпер там у чарзе больш за 600 грузавікоў. Апошні грузавік у чарзе днём 1 снежня стаяў на мяжы Бераставіцкага і Ваўкавыскага раёнаў — за 16 км ад уезду ў пункт пропуску.\n«Нават не ўяўляю, колькі трэба будзе стаяць», — кажа адзін з кіроўцаў у канцы чаргі. На ягонай памяці такіх чэргаў на гэтай мяжы яшчэ не было.\n«Стаю ўжо больш за суткі. Прасунуўся на пару кіламетраў. Складана, вядома, марнаваць час на чаканне», — кажа малады кіроўца фуры. У яго груз беларускага шкла для польскага кліента. Раней, кажа, за тыдзень мог зрабіць два рэйсы. Цяпер не паспее і адно кола зрабіць. «І хто ад гэтага выйграе?» — задае ён рытарычнае пытанне.\nЯшчэ двое вадзіцеляў правялі ў чарзе двое сутак. Цікавяцца ў журналістаў, калі вырашыцца сітуацыя. «Слухайце, навіны чытаем, ведаем і аб праблеме з бежанцамі. Трэба ж нешта рабіць. Ды і мы самі аказаліся не ў лепшай сітуацыі. Умоў для камфортнага чакання праезду не так ужо і шмат», — расказвае яшчэ адзін вадзіцель вялікагруза з польскімі нумарамі. Гаворыць, зусім без увагі дальнабойшчыкаў не пакінулі. На адным з паркінгаў, напрыклад, паставілі біяпрыбіральню. Зарыентаваўся і мясцовы бізнес, арганізаваў дастаўку гарачай ежы. Кошт абеду — Br10. «Нядрэнныя (абеды. — Заўвага БелТА)», — дзеліцца вадзіцель.\n«Мы тут з суботы стаім. Доўга гэта? Лічыце самі. Раней я за месяц з Расіі ці Беларусі мог зрабіць два рэйсы ў Еўропу, а потым тыдзень адпачыць дома. Цяпер я гэты тыдзень правёў у чарзе. Спадзяюся, за сёння праеду», — кажа кіроўца фуры, якая стаіць за некалькі сотняў метраў ад уезду ў пункт пропуску.\n«Справа ж не толькі ў вялікай колькасці транспарту. Да нашых службаў няма пытанняў, афармляюць хутка, а на польскім баку можна завіснуць. Бывае, адправяць цябе да нейкага акенца ноччу, стаіш гадзіну, дзве, тры, а супрацоўніка няма. Усё на нервах, збіраецца чарга, а ён выходзіць заспаны. Пачынае гэты працаваць, яго калега сыходзіць адпачываць», — расказваюць вадзіцелі.\n«Я ваджу запчасткі для зборкі аўто з Еўропы ў Расію. З-за гэтых прастояў зрываюцца ўсе тэрміны паставак, а гэта цягне за сабой перабоі на зборцы. Потым адаб’ецца на кошце канчатковага прадукта. Пацерпяць, у першую чаргу, пакупнікі», — распавядае яшчэ адзін кіроўца.\n«І справа не толькі, напрыклад, у аўтамабілях. Страчваем мы ў гэтых чэргах не толькі час. Пакуль машына стаіць, вадзіцель шмат не запрацуе, нясе страты і перавозчык. Мы, магчыма, кампенсуем страты. Кошт фрахтаў у Еўропе зараз расце. Але гэта значыць, што следам за павелічэннем кошту дастаўкі падаражэюць і тавары», — распавядае яшчэ адзін кіроўца. Ён звяртае ўвагу на тое, што ў чарзе стаяць машыны з розных краін, з рознымі грузамі, але ўсе сутыкаюцца з аднымі праблемамі. Вырашаць іх, упэўнены мужчына, неабходна як мага хутчэй. Бліжэй да новага года інтэнсіўнасць перавозак узрастае, а значыць, і праблемы з чэргамі могуць узмацніцца.\nУ Дзяржпагранкамітэце адзначылі, што беларускі бок афармляе грузавы транспарт без затрымак на ўсіх напрамках. Еўрапейскія ж пункты пропуску на граніцы з Беларуссю за суткі выканалі дамоўленасці па пропуску грузавікоў усяго на 75 працэнтаў.\n1931 Дзе падпрацаваць пасля Новага года?


Усхваляванасць творчага выказвання | zviazda.by\nБеларусь.Belarus » Культура » Усхваляванасць творчага выказвання\nУ розных выставачных залах, але ў адной мастацкай прасторы сустрэліся работы беларускіх мастакоў, прысвечаныя 75‑годдзю Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне\nУ Рэспубліканскай мастацкай галерэі «Палац мастацтваў» па вуліцы Казлова ў Мінску традыцыйна ў майскія дні ладзяць экспазіцыю з твораў ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Не здрадзілі гэтай традыцыі арганізатары і сёлета, прадставіўшы выставу «75 гадоў Памяці». У зале вывесілі працы мастакоў, якія самі прайшлі па суровых сцежках той вайны, ведалі пра яе, што называецца, не па чутках.\nТак, знамянальны юбілей — 75 гадоў з дня Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне — нагадвае нам пра падзеі і вынікі мінулага, пра гераічныя і трагічныя старонкі гісторыі ХХ стагоддзя. Сёння нас аддзяляе ад пераможнага мая 1945 года вялікі адрэзак часу. І гэты выстачны праект пад час сёлетняга юбілею гаворыць пра Памяць. Менавіта яна стала асноўным і пераканаўчым кампанентам творчасці тых беларускіх мастакоў, якія ў асабістай біяграфіі мелі дачыненне да драматычных падзей вайны.\nЗначная частка гэтай экспазіцыі дэманструе гледачам работы з новага праекта Беларускага саюза мастакоў «Залатая калекцыя». Гэта больш за 100 жывапісных палотнаў і графічных лістоў з фондаў грамадскай арганізацыі, напісаных з пачатку 1960‑х па 1990 гады і прысвечаных тэме вайны. Многія аўтары прадстаўленых твораў — Л. Шчамялёў, М. Залозны, М. Данцыг, В. Цвірка, Я. Зайцаў, І. Стасевіч, У. Стальмашонак, Г. Вашчанка, І. Басаў, М. Селяшчук ды іншыя — выдатныя майстры савецкага і сучаснага айчыннага мастацтва. Маштабныя палотны гэтых мастакоў пераканаўча раскрываюць успрыманне падзей вайны і лёсу яе звычайных удзельнікаў у кантэксце канцэпцыі Памяці як найважнейшай маральнай катэгорыі.\nНа выставе можна было пазнаёміцца як з хрэстаматыйнымі, добра вядомымі творамі, так і з работамі, знаёмымі толькі спецыялістам. Аб’ядноўваюць карціны з калекцыі Беларускага саюза мастакоў у адной экспазіцыйнай прасторы тыя шчырыя і сапраўдныя эмоцыі, якія яны выклікаюць у гледачоў. «У гэтых работах пераконвае асабістае ўспрыманне вайны. Нягледзячы на каноны і ўмовы, якія ў той момант былі ўстаноўлены для мастацтва, у карцінах нашых папярэднікаў гучыць жывы, шчыры голас сапраўданага жывапісу, — лічыць старшыня Беларускага саюза мастакоў Глеб Отчык. — Нават тыя мастакі, якія не ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях, прыйшлі ў творчасць у пасляваенны час, выраслі пад уражаннем бацькоўскіх гісторый, успрымалі вайну як частку ўласнага жыцця».\nВыставачны праект «75 гадоў Памяці» не дае ацэнак падзеям ваеннага часу. Ён дае магчымасць прадоўжыць асэнсаванне вайны на прыкладзе твораў сучасных аўтараў, паказвае сённяшнюю эвалюцыю адносін да трагічных старонак гісторыі краіны мінулага стагоддзя.\nСярод удзельнікаў выставы — прадстаўнікі розных пакаленняў, ужо сталыя і зусім маладыя аўтары. Асаблівая ўвага нададзена творам народных мастакоў Беларусі.\nВайна — гэта не толькі боль і смерць, кроў, выбухі снарадаў, пераможныя салюты. Вайна — гэта сапраўднае сяброўства, вернасць, вострае адчуванне прыгажосці зямлі, якую трэба ратаваць ад ворагаў. Гэта ўспаміны і развагі.\nКанцэпцыі работ сучаных аўтараў даволі шырокія. Мастакі па-рознаму перажываюць тэму вайны і перамогі, мінулага і сучаснасці. Мастацкая выстава дазваляе кожнаму творцу прамаўляць па-свойму, гаварыць моўчкі, удумліва, далікатна і глыбока эмацыйна. Яна таксама дазваляе любому, нават самаму патрабавальнаму гледачу, убачыць у экспазіцыі нешта новае, цікавае, сугучнае з яго унутранымі адчуваннямі, і адчуць жывы водгук у сэрцы.\nТэма Вялікай Айчыннай вайны асаблівая і для маладых мастакоў. Для ўнукаў і праўнукаў пераможцаў гэта тэма чалавечых пакутаў і вартасці чалавечага жыцця, захавання памяці пра подзвіг, выяўленне хісткасці і крохкасці сучаснага свету перад велізарнымі пагрозамі.\nЗ упэўненасцю можна сказаць, што беларускае выяўленчае мастацтва змагло і праз 75 гадоў захаваць да тэмы Вялікай Айчыннай вайны самае сур’ёзнае стаўленне. Дарэчы, у розны час ні адзін са знакамітых мастакоў, чые імёны ўвайшлі ў залаты фонд нацыянальнай культуры — Заір Азгур, Валянцін Волкаў, Андрэй Бембель, Іван Ахрэмчык, Яўген Зайцаў, Міхаіл Савіцкі, Віктар Грамыка, Гаўрыіл Вашчанка, Уладзімір Стальмашонак, Май Данцыг, Леанід Шчамялёў, Васіль Сумараў ды іншыя, — не змог застацца ў баку ад гэтай тэмы.\nТак, ваенная эпоха — не толькі чалавечыя ахвяры, боль страт. Гэта яшчэ велізарны свет пачуццяў і перажыванняў са сваімі сацыяльнымі, маральнымі асаблівасцямі. І кожнае пакаленне мастакоў шукала ўласны ключ да раскрыцця гэтага свету. Мастацтва 1940–1950‑х гадоў, якое па сутнасці з’яўляецца пунктам адліку ў развіцці ваеннай тэмы, у нейкай меры прынята папракаць у своеасаблівай лакіроўцы тых падзей, залішняй іх пастановачнасці. Аднак, разглядаючы тыя творы, не варта забываць, што гэтая, на чыйсьці цяперашні погляд, «лакіроўка» перадавала шчырыя пачуцці. З’яўляючыся адначасова і дакументам эпохі, і асабістым перажываннем мастака, і часткай усеагульнага духоўнага ўздыму, яны могуць быць зразумелыя толькі ў такім адзіным кантэксце. А да своеасаблівай выяўленчай літаратурнасці, інсцэноўкі ваенных падзей прыводзіў сам мастацкі метад «вялікага стылю», які патрабаваў шматлікіх падрыхтоўчых эцюдаў і эскізаў, уласцівая беларускай школе сацыялістычнага рэалізму ўстаноўка на дакладную перадачу натуры. Мастацтва таго часу было непасрэдным водгукам на яшчэ зусім нядаўнія, што называецца, не астылыя падзеі вайны. Адсюль — вастрыня і ўсхваляванасць творчага выказвання.\nВядучыя мастакі першага пасляваеннага пакалення абавязкова знаходзілі пераканальныя выяўленчыя рашэнні для сваіх карцін, што і вызначыла іх творчае даўгалецце. Класікай сталі маштабныя шматфігурныя кампазіцыі Яўгена Зайцава, Сяргея Раманава, Івана Ахрэмчыка, Валянціна Волкава, скульптурныя партрэты Заіра Азгура і Андрэя Бембеля. Важную ролю ў фармаванні патрыятычнай тэматыкі выяўленчага мастацтва выконвалі франтавыя малюнкі і эцюды, у якіх аўтарамі былі зафіксаваныя будзённыя імгненні вайны. Ужо ў тыя гады былі выпрацаваны сюжэты і матывы, якія сталі ў далейшым тыповымі: трагедыя гібелі героя, супрацьстаянне, горыч страт, драматычныя калізіі бою… Вядучае месца сярод іх заняў партызанскі эпас, які раскрываў мноства разнастайных жыццёвых і маральных аспектаў вайны, шмат у чым вызначыўшы эвалюцыю беларускага выяўленчага мастацтва.\nЗ цягам часу стаўленне да ваеннай тэмы пачало мяняцца. З’яўляюцца іншыя матывы і акцэнты, галоўным становіцца не дакументальная дакладнасць, а раскрыццё глыбокага філасофскага сэнсу падзей, сувязі часоў, абагульненне і публіцыстычнасць. Не ўсё тут аднолькава каштоўна, аднак несумненна, што гэты кірунак узбагаціў і пашырыў гарызонты выяўленчага мастацтва. І ваенна-патрыятычная тэматыка ў цэлым, магчыма, адыграла тут галоўную ролю. Яе з поспехам распрацоўвалі тыя ж Леанід Шчамялёў, Георгій Паплаўскі, Віктар Грамыка, Мікалай Назаранка, Барыс Аракчэеў. Маральныя матывы, якія амаль не сустракаліся ў іх творах раней, становяцца вядучымі — на палотнах драма чалавечых лёсаў. Наватарскімі ў вырашэнні тэмы сталі «Партызанскае вяселле» Мая Данцыга, «Маё нараджэнне» Леаніда Шчамялёва, творы Міхаіла Савіцкага, у якіх вялікае значэнне мела асацыятыўна-жанравая аснова. А з дапамогай метафар і сімвалаў набываюць моц на першы погляд будзёныя падзеі.\nАле неўзабаве зноў абуджаецца цікавасць да сутнасці дакументальных падрабязнасцяў. Творы некаторых мастакоў ужо ў 1970‑х насычаныя імкненнем вярнуцца ў мінулае, адчуць яго ва ўсёй праўдзівасці, што відавочна па шматфігурных кампазіцыях Івана Ціханава, Анатоля Шыбнёва, Сяргея Раманава. У гэты час Міхаіл Савіцкі стварае адзіную ў сваім родзе серыю «Лічбы на сэрцы», заснаваную на аўтабіяграфічным матэрыяле. Палотны серыі — не проста драматычны аповед пра выпрабаванні вайны. Гэта па сутнасці напружаны маналог удзельніка і сведкі тых жудасных падзей. Нездарма трактоўка ваеннай тэмы Міхаілам Савіцкім рэзка вылучаецца сваёй асаблівай эмацыйнасцю.\nУласна кажучы, для многіх мастакоў, у тым ліку і для ўдзельнікаў ваенных дзеянняў, з часам галоўнымі ва ўвасабленні вайны становяцца менавіта звязаныя з ёй разнастайныя чалавечыя эмоцыі, якія знаходзяцца па-за ідэалагічнымі рамкамі. І эмоцыі гэтыя пазбаўляюцца былой вастрыні, нібы пакрываюцца пацінай часу, вызначаюцца стрыманай тугой або элегічным настроем. Такія працы «Салдаты», «У неўміручасць» — Іосіфа Белановіча, «Вясна», «Трывожная зіма» — Кіма Шастоўскага.\nЧасцяком аўтары звяртаюцца да тэмы «Жанчына і вайна», якая шырока вар’іруецца ад сюжэтаў пра бежанцаў, адзінокіх удоў, спустошанай зямлі — да абагульненых, сімвалічных вобразаў. Напрыклад, на карціне Іосіфа Белановіча «22 чэрвеня. Брэсцкая крэпасць «фігура Маці ў жалобным адзенні з дзіцем на руках асацыюецца з класічным матывам памінання. З лірычнай мяккасцю гэтая тэма вырашана ў адной з самых знакамітых карцін Фёдара Бараноўскага «Лазня». Жыццярадасны бытавы сюжэт, які апявае жаночую прыгажосць, стварае ашаламляльны кантраст з нечалавечай трагічнасцю ваеннага часу. У цэлым, пачынаючы з 1970-х гадоў усё часцей паўстаюць кампазіцыі сімвалічнага плана, у якіх тэма гераічнага мінулага падаецца апасрэдна — праз людзей, прыроду, архітэктуру, прадметы.\nПадобны падыход атрымаў шырокае распаўсюджванне і ў працах апошніх двух дзесяцігоддзяў. Як працяг гэтай лініі ўспрымаюцца выкананая ў завострана-мінімалістычнай манеры карціна Уладзіміра Кожуха «Стары генерал і хлопчык», пабудаваная па прынцыпе фрагментарнага кінакадра, рэлігійна-сімвалічныя сюжэты Рыгора Несцерава («Імгненні вечнасці»), Надзеі Лівенцевой («Год 1941»).\nАдна з асаблівасцяў сучаснай трактоўкі тэмы вайны, якая відавочна выявілася і ў цяперашняй экспазіцыі ў галерэі «Палац мастацтваў», — у тым, што ўжо раней былі знойдзены і выкарыстаны практычна ўсе вобразныя і мастацкія яе рашэнні. Бо неаднаразова звярталіся мастакі да выяўлення зла, мужнасці і гераізму, перадаючы ўсё гэта знаёмымі, хрэстаматыйнымі сродкамі. Многія жывапісцы працягвалі выкарыстоўваць спадчыну савецкага батальнага жанру ў адлюстраванні ваенных эпізодаў — як на гістарычным, так і на сучасным матэрыяле. Як пластычнае ўвасабленне тэмы дагэтуль захоўваецца ў жывапісе і скульптуры традыцыйны партрэт ветэрана — «Партрэт бацькі» Уладзіміра Гладкова, «Партрэт Героя Савецкага Саюза палкоўніка Зотава» Мікалая Валынца, «Партрэт пераможцы» Аляксандра Батвінёнка.\nІ ўсё ж, характэрным з’яўляецца тое, што на цяперашняй выставе былі прадстаўлены лірычныя пейзажы і нацюрморты мастакоў-ветэранаў. Хоць тэма вайны ў гэтых работах па-ранейшаму прысутнічае. Яна рэальна адчуваецца то праз выбар пейзажнага матыву, то ў выглядзе вобразнага ўспаміну пра далёкае мінулае («Франтавыя дарогі» Аляксея Зінчука, «Акупацыя» Леаніда Шчамялёва, «Год 1945. 3 маёй біяграфіі» Мікалая Назарчука).\nТак, убачыць на выставе, якая называлася «75 гадоў Памяці», можна было і працы маладых мастакоў постсавецкай эпохі. Калі казаць шчыра, далёка не ўсе з іх вырашаюцца звярнуцца да тэмы так званага «грамадзянскага гучання», якая прадугледжвае вялікую адказнасць аўтара. І справа тут не ў самім матэрыяле, патэнцыял якога яшчэ далёка не вычарпаны, а ў пэўным супраціве гэтага матэрыялу. Тэма вайны, як свайго роду не толькі сацыяльны, але і культурны феномен, не патрабуе абавязковай пафаснасці мастацкай мовы. Яна заўсёды была і застаецца блізкай вечным праблемам дабра і зла, шчасця і пакут, жыцця і смерці, вернасці і здрады — словам, усяму таму, што з’яўляецца трывалай асновай для творчасці ў любым стылі, кірунку і матэрыяле. Наватарскае прачытанне тэмы, накшталт таго, як гэта адбылося ў беларускім выяўленчым мастацтве, можа з’явіцца толькі ў выніку новых пошукаў, свабоднага творчага пераасэнсоўвання традыцыйных увасабленняў падзей. Гэты вынік надалей будзе шмат у чым залежыць ад патрабаванняў часу, прафесійнага майстэрства і досведу новага пакалення мастакоў.\nНесумненна, для мастакоў старэйшага пакалення вайна была часткай іх біяграфіі. Многія іх творы станавіліся проста эпічным расповедам, часцяком пабудаваным на канкрэтыцы рэальных сюжэтаў. Але чым далей адыходзіць ад нас час тых ваенных падзей, тым часцей мастакі звяртаюцца да яго з дапамогай вобразнай трактоўкі: псіхалагічнай, рамантычнай альбо лірычнай. Вайна стала набываць «чалавечы» твар. Новыя аўтары не толькі адлюстроўвалі пэўныя рэальныя абставіны і ўчынкі герояў сваіх карцін, яны шукалі асацыяцыі, перадавалі эмоцыі, тужылі, радаваліся, выказваючы ўсё гэта, стоячы ля мальберта. Для мастакоў неяк натуральна адкрылася магчымасць перадаваць свае шчырыя думкі і пачуцці.\nМожна смела казаць, што і ў XXІ стагоддзі ваенна-патрыятычны жанр атрымаў далейшае развіццё. Але ўся розніца ў тым, што калі раней пра вайну казалі «ад першай асобы», аўтары асабліва арыентаваліся на ўласныя ўспаміны, то сёння мастакі «прачытваюць» тэму асацыятыўна, перакладаючы яе на гістарычную праблематыку, на мужнасць людзей у барацьбе з ворагам, на адлюстраванне радасці за перамогу. Кіраўнік студыі ваенных мастакоў, створанай пры Міністэрстве абароны, Мікалай Апіёк лічыць: «Наша задача — не згубіць тое лепшае, што было дасягнута папярэднікамі. Мы практычна не маем табуяваных тэм. Усё залежыць ад здольнасцяў і смеласці мастака, яго грамадзянскай пазіцыі. Калі хтосьці імкнецца паглыбляцца ў гісторыю, няхай не шукае для сябе толькі самыя эфектныя яе моманты. Гэта прынцыпова — паказваць не толькі перамогі, але і паразы, радасць і боль, нашу сілу, смеласць і мужнасць. Неабходна быць сумленнымі перад гісторыяй і сучаснасцю».\nСёння мастакі-студыйцы імкнуцца вывучыць умовы сучаснай армейскай службы. Пасля паездак на канкрэтныя воінскія аб’екты шматлікія замалёўкі ды эцюды кладуцца ў аснову карцін на вайсковую тэматыку. Згадаю толькі некаторыя з іх: «Выпускнікі Мінскага сувораўскага» Мікалая Апіёка, «Буйніцкае поле» Уладзіміра Уродніча, «Балада пра лётчыка Уладзіміра Корвата» Уладзіміра Гардзеенкі. А арыентацыя на дасягненні савецкага батальнага жывапісу дапамагае студыйцам адчуваць сябе ўпэўнена на вышыні творчай пераемнасці.\n«75 гадоў Памяці» — без перабольшання, грандыёзны выставачны праект. І справа, мабыць, нават не ў яго маштабах, хоць нават старажылы не ўзгадаюць: калі гэта ўся прастора мінскага Палаца мастацтваў аддавалася на адну выставу. Але экспазіцыя, багатая мастацкай разнастайнасцю высокай годнасці, таго патрабавала. І рашэнне арганізатараў — а гэта праўлення Беларускага саюза мастакоў — было абсалютна апраўданым.\nБезумоўна, лёс выяўленчага мастацтва Беларусі ў саракавыя гады мінулага стагоддзя быў цесна звязаны з ходам ваенных падзей. Частка мастакоў апынулася на фронце, частка далучылася да партызанскага руху. Нягледзячы на цяжкія ўмовы мастакі працавалі падчас вайны. Яны знайшлі для сябе больш зручныя формы адлюстравання рэчаіснасці: маленькія эцюды, накіды, франтавыя замалёўкі, плакаты і карыкатуры, партрэты. Пасля вызвалення Беларусі мастакі рабілі шматлікія творчыя камандзіроўкі па месцах ваенных падзей, стваралі вобразы герояў вайны. У пастаяннай экспазіцыі ў Нацыянальным мастацкім музеі прадстаўлены творы жывапісу, графікі, скульптуры, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, прысвечаныя абароне Брэсцкай крэпасці, вобразам партызан і праслаўленню памяці Герояў Савецкага Саюза, загінулых падчас вайны. Бацька Мінай (Мінай Шмыроў), Мікалай Гастэла, Леў Даватар, Аляксей Данукалаў, Канстанцін Заслонаў, Пётр Купрыянаў, Алена Мазанік, Міхаіл Сільніцкі і дзед Талаш (Васіль Талаш) — гэта героі, подзвігі якіх натхнялі мастакоў.\nУ экспазіцыі музея можна ўбачыць творы большасці народных мастакоў Беларусі, якія стваралі мастацкі летапіс Вялікай Айчыннай вайны: Заіра Азгура, Анатоля Анікейчыка, Івана Ахрэмчыка, Андрэя Бембеля, Гаўрыіла Вашчанкі, Валянціна Волкава, Аляксея Глебава, Віктара Грамыкі, Льва Гумілеўскага, Мая Данцыга, Яўгена Зайцава, Арлена Кашкурэвіча, Раісы Кудрэвіч, Паўла Масленікава, Георгія Паплаўскага, Міхаіла Савіцкага, Сяргея Селіханава, Уладзіміра Стальмашонка, Віталя Цвіркі, Васіля Шаранговіча, Леаніда Шчамялёва. Толькі адзін прыклад. Для карцін Мая Данцыга заўсёды былі характэрныя маштабнасць пошуку, яснасць сюжэту і сэнсавая значнасць. Асабліва яскрава гэта і ўвасоблена менавіта ў палотнах на тэму вайны. Нездарма такія карціны аўтара як «І памятае свет выратаваны…», «Беларусь — маці Партызанская», «На варце міру» знаходзяцца ў залатым фондзе нацыянальнага выяўленчага мастацтва.\nСёння жанравы дыяпазон твораў у экспазіцыі вельмі шырокі: ад партрэтаў і пейзажаў да сюжэтна-тэматычных карцін. На працягу некалькіх дзесяцігоддзяў мастакі стваралі алегарычныя і метафарычныя кампазіцыі, эмацыйна і драматычна перадавалі трагічную і напружаную атмасферу ваенных дзён. Гэта — «Балада пра маці» Леаніда Асядоўскага, «Нескароныя» Віталя Цвіркі, «Стаяць насмерць» Яўгена Зайцава, «Мы вернемся» Альгерда Малішэўскага, «Памяці аднапалчан» Натана Воранава, «Макі» Мікалая Залознага, «Успамін» Ізраіля Басава, «Віцебскія вароты» і «Партызанская мадонна» Міхаіла Савіцкага, «1941 год. Над Прыпяццю» Віктара Грамыкі, «Прарыў» Гаўрыіла Вашчанкі, «Дзякуй, мама!» Івана Рэя, «Песня пра партызан» Васіля Сумарава.\nНесумненна, Вялікая Перамога востра, неабыякава і адчувальна адлюстравана ў творчасці беларускіх мастакоў. Годных прац на гэтую тэму вельмі шмат. І не здарма лепшыя з іх знаходзяцца ў фондах галоўнага музея краіны.\nДарэчы, арганізавана ў Нацыянальным мастацкім музеі і віртуальная выстава адной карціны — «На дзяжурстве. Пачатак блакады». Яе аўтар — вядомы савецкі мастак Аляксандр Самахвалаў.\nГэтая праца была напісана мастаком у 1943 годзе ў Новасібірску, куды ён быў эвакуяваны з Ленінграда ў 1941 годзе разам з акадэмічным Тэатрам драмы імя Пушкіна, для якога афармляў спектаклі. Натхнёны беспрэцэдэнтным прыкладам мужнасці жыхарак блакаднага Ленінграда, якія служылі ў падраздзяленнях мясцовай супрацьпаветранай абароны, Аляксандр Самахвалаў стварае вялікую сюжэтную карціну, дзе адлюстроўвае дзяўчыну — байца падраздзялення назірання, абвесткі ды сувязі на пасту дома побач з Адміралцействам.\nПадчас блакады з верасня 1941 года па студзень 1944-га Ленінград увесь час падвяргаўся налётам авіяцыі і артабстрэлам. У задачы назіральнікаў уваходзіла сачыць за тым, дзе ў раёне ўпаў снарад альбо бомба, і неадкладна перадаваць звесткі ў штаб, каб там ведалі, куды высылаць пажарнае ці санітарнае падраздзяленне. З вясны 1942-га падраздзяленні мясцовай супрацьпаветранай абароны на 85 працэнтаў былі ўкамплектаваныя жанчынамі, бо пасля цяжкай блакаднай зімы многія мужчыны загінулі ад голаду, іншыя былі на фронце. Ленінградская жаночая армія, пераадольваючы неверагодныя цяжкасці, з рызыкай для жыцця, самааддана ліквідавала наступствы налётаў авіяцыі, несла дзяжурства на вышках, абясшкоджвала бомбы і міны, разбірала завалы, тушыла пажары, хавала загінулых і аказвала медыцынскую дапамогу пацярпелым.\nУ карціне мастак дасягае высокай мастацкай выразнасці. Эмацыйнае напружанне, гатоўнасць да дзеяння, нязломная воля і самаадданасць надаюць вобразу непазбежны гераічны пафас, хаця і адценены тонкай лірыкай дэталяў. Самахвалаў здолеў унесці ў аблічча сваёй гераіні тую ступень абагульнення, якая дазваляла б кожнай з шаснаццаці тысяч дзяўчат, якія служылі ў падраздзяленнях мясцовай супрацьпаветранай абароны, убачыць у ёй сябе.\nГэтая буйнафарматная (270 х 275 см) карціна паступіла ў музей у 1946 годзе з фондаў дырэкцыі мастацкіх выстаў і панарам СССР. Больш за 70 гадоў твор захоўваўся ў фондах музея, накатаны на вал, бо меў патрэбу ў доследнай музейнай рэстаўрацыі. Пэўны час рэстаўратары Святлана Дзікуць і Аляксандр Кірэль займаліся гэтай справай. І вось пасля завяршэння ўсіх рэстаўрацыйных мерапрыемстваў карціна ўпершыню экспануецца ў сценах Нацыянальнага мастацкага музея да 75‑годдзя Вялікай Перамогі.\nА вось у Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў Рэспублікі Беларусі з нагоды 75‑годдзя Перамогі запрацавала выстава «Алфавіт вайны». Гэта — міжнародны праект, які аб’ядноўвае аўтарскія выказванні мастакоў з Беларусі, Расіі ды Украіны на тэмы Вялікай Айчыннай, Другой сусветнай вайны. Фотаздымкі, архіўныя і змадэляваныя артэфакты, інсталяцыі, жывапіс і графічныя лісты складваюцца ў экспазіцыю і ствараюць кантэкст для даследавання і пошуку адказаў на пытанні: як мы сёння ўспрымаем і рэагуем на паведамленні Вялікай Айчыннай вайны, як яны счытваюцца сучасным чалавекам і якія першапачаткова існуючыя сэнсы захоўваюцца ў гістарычнай памяці сучаснікаў? Дзевяць аўтараў распрацоўваюць тэму вайны праз прызму прыватнай сямейнай міфалогіі, злучаючы «жывую памяць пра вайну» з жорсткай аб’ектыўнасцю фотасведчанняў і дакументаў, здзяйсняючы інтэрвенцыю гісторыі ў інтэрнэт-прастору, даследуючы «мову жэстаў» вайны, нанава асэнсоўваючы ролю спадчыны ваеннага мінулага.\nНа выставе прадстаўлены ордэны, медалі і пагоны Вялікай Айчыннай вайны з прыватнай калекцыі старшыні савета Мінскай гарадской арганізацыі ветэранаў вайны ў Афганістане, гвардыі палкоўніка Уладзіміра Шокава; фатаграфіі з калекцыі беларускага фатографа Сяргея Лескеця, а таксама фотаздымкі ваеннага і пасляваеннага перыядаў з сямейных архіваў, сабраныя падчас падрыхтоўкі праекта.\nУсе згаданыя выставы — у Нацыянальным мастацкім музеі, галерэі «Палац мастацтваў» Беларускага саюза мастакоў, у Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў, — прысвечаныя жыццю, яго бязмежнай каштоўнасці. Памяць не можа прытупляцца. Нездарма ж у залах выстаўлены работы маладых творцаў, якія паказалі па-свойму эмацыйны погляд на падзеі вайны, абапіраючыся на ўспаміны бацькоў і дзядоў.\n2131 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на суботу (абнаўляецца)\n2007 Што і пачым можна набыць сёння на Камароўскім рынку


Матэрыяльны паток - базавы аб'ект даследавання, кіравання і аптымізацыі ў лагістыцы. Ён уяўляе сабой рух тавараматэрыяльных каштоўнасцяў як унутры прадпрыемства, так і за яго межамі.\nЛагістыка матэрыяльных патокаў - спосаб арганізацыі і кіравання працэсам на любой стадыі вытворчасці прадукцыі з мэтай забеспячэння максімальнай прыбытку.\nВіды лагістычных матэрыяльных патокаў\nЁсць некалькі класіфікацый такога абароту каштоўных тавараў. Першая характарызуецца стаўленнем да лагістычнай сістэме. Яна ўключае ў сябе тры выгляду патоку:\nПершы ўяўляе сабой струмень, які паступіў у лагістычную сістэму з навакольнага асяроддзя. Ён вызначаецца па такой формуле: сума велічынь матэрыяльных патокаў, падзеленая на аперацыі па разгрузцы.\nВыхадны матэрыяльны паток, наадварот, паступае ў навакольнае асяроддзе ад прадпрыемства. Каб вызначыць яго паказчык, неабходна скласці колькасць тавараў, адгружаных па кропках рэалізацыі і на аптовыя склады.\nЎнутраны паток утвараецца ў выніку выканання пэўных аперацый з адгрузкай ўнутры вытворчай арганізацыі або лагістычнай сістэмы. Знешні матэрыяльны паток мае дачыненне да дзейнасці арганізацыі, а таксама да кропак рэалізацыі прадукцыі або даччыным аддзяленнях.\nКласіфікацыя матэрыяльнага патоку па наменклатуры і асартыменту\nГэтая характарыстыка важная для прадпрыемстваў з любым асартыментам прадукцыі. Матэрыяльны паток можа быць однопродуктовым і многопродуктовым. Першы тып адносяць да прадукцыі аднаго выгляду, другі - да вялікага разнастайнасці тавараў.\nПа асартыменце патокі класіфікуе як одноассортиментные і многоассортиментные. Яны адрозніваюцца паміж сабой колькасцю паступае або адгружаецца прадукцыі.\nКласіфікацыя матэрыяльных патокаў па фізіка-хімічным уласцівасцям\nНавалочных грузы ўяўляюць сабой грузы мінеральнага або горнага паходжання. Да іх адносяць пясок, руду, вугаль, прыродныя агламераты і многае іншае.\nНасыпныя грузы - прадукцыя, якая транспартуецца без тары. Гэта зерне і крупы, а таксама іншыя падобныя тавары.\nНаліўныя грузы транспартуюцца ў цыстэрнах, наліўных судах. Працэс адгрузкі і перавозкі немагчымы без спецыяльных тэхнічных сродкаў.\nТарнага-адзінкавыя грузы - прадукцыя мае розныя фізіка-хімічныя ўласцівасці і параметры. Яе транспартуюць у кантэйнерах, мяшках, скрынях, без тары.\nІншыя класіфікацыі матэрыяльных патокаў\nРазнастайнасць класіфікатараў руху тавараматэрыяльных каштоўнасцяў дапамагае правільна весці бухгалтарскі ўлік.\nМатэрыяльныя лагістычныя патокі падзяляюць па такіх крытэрах:\nПа колькасным прыкмеце. Масавы - з'яўляецца пры адгрузцы вялікай партыі прадукцыі. Дробны - адгрузка невялікіх партый тавараў з мінімальнай загрузкай транспартнага сродку. Буйны - адгрузка тавараў ажыццяўляецца некалькімі вагонамі або машынамі. Сярэдні - грузы, якія паступаюць ад транспарціроўкі невялікімі аўтамабілямі або адзінкавымі вагонамі.\nПа ўдзельнай вазе. Легкаважныя патокі не даюць магчымасці цалкам выкарыстоўваць грузападымальнасць транспартнага сродку. Пры цяжкавагавых ў перавозцы задзейнічана дапушчальная грузападымальнасць аўтамабіля.\nПа ступені сумяшчальнасці. Ўлічваецца сумяшчальнасць і несумяшчальнасць грузаў пры транспарціроўцы, апрацоўцы і захоўванні.\nПравільная арганізацыя матэрыяльных патокаў грунтуецца на апошняй класіфікацыі. Прывядзём прыклад. Неабходна даставіць малочную прадукцыю са склада да гандлёвых кропках. Разам з ёй будуць адгружаць кандытарскія вырабы. Умовы і тэрмін захоўвання ў такіх прадуктаў розны. Значыць, іх нельга загружаць у адзін транспартны сродак.\nПрынцыпы арганізацыі матэрыяльных патокаў\nЁсць некалькі фактараў, якія ўплываюць на правільнае планаванне адгрузак тавараў. Матэрыяльнаму патоку любога тыпу адпавядае інфармацыйны.\nСістэма кіравання матэрыяльнымі патокамі будуецца на такіх базавых прынцыпах: общелогистических і спецыфічных. Яны, у сваю чаргу, класіфікуюцца наступным чынам:\nСістэмны падыход - выкарыстоўваюць пры разглядзе элементаў сістэмы лагістыкі. Мэтай з'яўляецца аптымізаваць матэрыяльны струмень і атрымаць максімальную прыбытак.\nПрынцып агульных затрат - вядзенне ўліку матэрыяльных і інфармацыйных патокаў. Задачай з'яўляецца выявіць выдаткі кіравання лагістычнай сістэмай.\nПрынцып глабальнай аптымізацыі - аптымізацыя і кіраванне матэрыяльнымі патокамі ў выніку ўзгаднення лакальных ланцугоў.\nПрынцып тэорыі кампрамісаў для пераразмеркавання выдаткаў - правільная арганізацыя лагістычнага працэсу паміж усімі элементамі сістэмы.\nПрынцып комплекснасці. Выкарыстоўваюць з мэтай стварэння і аптымізацыі лагістычнага менеджменту.\nПрынцып лагістычнай каардынацыі і інтэграцыі. Гэта дасягненне нармальнага функцыянавання паміж усімі ўдзельнікамі сістэмы лагістыкі на вытворчым прадпрыемстве.\nПрынцып ўсеагульнага кіравання якасцю. Ён забяспечвае надзейнасць і стабільнасць працы кожнага элемента лагістычнай сістэмы.\nПрынцып мадэлявання выкарыстоўваюць для стварэння, аналізу, арганізацыі лагістычных працэсаў у розных ланцугах сістэмы.\nПрынцып устойлівасці і адаптыўнасць. Сістэма лагістыкі павінна функцыянаваць стабільна. Вывучыўшы ўплыў негатыўных фактараў, можна наладзіць лагістыку на любым прадпрыемстве.\nПрынцып цэласнасці - забеспячэнне інфармацыйнага супрацоўніцтва паміж усімі звёнамі сістэмы.\nСістэма матэрыяльных патокаў грунтуецца на гэтых дзесяці прынцыпах. Каб забяспечыць яе нармальную працу, неабходна выкарыстоўваць іншыя паказчыкі і характарыстыкі лагістычнай сістэмы.\nКіраванне матэрыяльнымі патокамі\nСтабільная праца вытворчага прадпрыемства немагчымая без добра наладжанай лагістыкі. Існуе два спосабу кіравання матэрыяльнымі патокамі: штурхае і бягучая сістэмы.\nПершы спосаб мяркуе, што выраб прадукцыі пачынаецца, ажыццяўляецца і заканчваецца на адных і тых жа этапах вытворчай лініі ў залежнасці ад лагістычнай сістэмы. Кожнае дзеянне ўзгоднена. Перадача тавараў адбываецца па камандзе ад пэўнага цэнтра кіравання. Ўчастак мае пэўны план і паказчыкі вытворчасці. Усе элементы сістэмы функцыянуюць асобна, але ўзаемазвязаны паміж сабой.\nБягучая сістэма характарызуецца тым, што ўсе сродкі (сыравіна, матэрыялы, гатовая прадукцыя і іншае) паступаюць на ўчастак па меры неабходнасці. У гэтай сістэме няма цэнтралізаванага кіравання. Яна спрыяе значнага скарачэння вытворчых запасаў, так як рух матэрыяльных патокаў праходзіць усяго па некалькіх элементаў лагістычнай сістэмы.\nПрыклад Толкай сістэмы лагістычных матэрыяльных патокаў\nТак выглядае прыблізная схема руху: вытворчасць - ўпакоўка - адгрузка.\nЯк правіла, на вытворчым прадпрыемстве значных маштабаў працэс матэрыяльнага патоку ўключае ў сябе больш за 10 элементаў:\nцэх па нарыхтоўцы сыравіны;\nцэх па яго апрацоўцы;\nвытворчыя цэхі рознага віду;\nўпаковачная звяно і гэтак далей.\nУсё залежыць ад выгляду вырабляецца прадукцыі, а таксама яе характарыстык.\nПарады: як адгадаваць валасы ў хатніх умовах\nРотовирусная кішачная інфекцыя. Шляху заражэння, сімптомы\nПералюб - што гэта такое? Грэх пралюбадзейства ў праваслаўі\nЗагадкі пра тыграў: вывучаем жывёльны свет


§ 18-1. СЕЛЬСКАЯ ГАСПАДАРКА — НАЙВАЖНЕЙШЫ ФАКТАР ВЫРАШЭННЯ ХАРЧОВАЙ ПРАБЛЕМЫ: Падвядзём вынікі\nПадвядзём вынікі. Змяненні ў сельскай гаспадарцы з канца ХХ ст. звязаны з некалькімі асноўнымі фактарамі: ..., ..., ... . Дэфіцыт прадуктаў харчавання і, як вынік, галеча і голад звязаны з ростам колькасці насельніцтва ў найбольш ... краінах. Устойлівае развіццё сельскай гаспадаркі — гэта такое яе развіццё, якое … .\nПраверым свае веды. 1. Якія краіны маюць праблему голаду і чаму? 2. Якія змяненні ў структуры харчавання насельніцтва планеты адбываюцца ў цяперашні час? 3. У чым сутнасць устойлівага развіцця сельскай гаспадаркі?\nАд простага да складанага. 1. Да якіх наступстваў можа прывесці недахоп прадуктаў харчавання ў свеце? 2. Якія глабальныя праблемы абвастраюцца ў свеце ў сувязі з харчовай праблемай? 3. Ці спрыяе «зялёная рэвалюцыя» вырашэнню харчовай праблемы?\nАд тэорыі да практыкі. 1. Распрацуйце праект мер па забеспячэнні найбольш бедных краін харчаваннем. 2. Якія меры неабходна прыняць дзяржавам па зніжэнні ў грамадстве долі асоб з залішняй масай цела?\nСайт ФАО. Голад і адсутнасць харчовай бяспекі.


Ягонае слова — як чыстае паветра, якое зусім нячутна ўліваецца ў кроў, дазваляе адчуць хараство і багацце нашай мовы, культуры і гісторыі. Нездарма і Магілёўскі абласны тэатр лялек вырашыў звярнуцца да бессмяротнага твора генія нашага слова Уладзіміра Караткевіча — “Дзікае паляванне караля Стаха”.\nУ Магілёўскім абласным драматычным тэатры распачаўся новы творчы праект пад назвай “Чытанні”. Штомесяц у драмтэатры будуць адбывацца адкрытыя чыткі п’ес сучасных беларускіх драматургаў.\nТут нават булачкі пахнуць лепей...\nЧатыры сола на адной хвалі


Панядзелак, 31 Снежань 2018 11:22\nТы ўцялесніўся ад Духа Святога і ад Вечнадзевы Марыі ўчалавечыўся.\nВобраз славы Айца, Існы, і спрадвеку Існы,\n(Сціхіра навячэр’я Ражджаства Хрыстовага)\nУзлюбленыя ў Госпадзе Праасвяшчэнныя архіпастыры, пачэсныя прасвітары і дыяканы, богалюбівыя інакі і інакіні, дарагія браты і сёстры! Сардэчна віншую вас з вялікім светаспасіцельным святам Ражджаства Хрыстовага і малітоўна жадаю ўсім нам, усыноўленым Госпадам і сябрам Хрыстовым (Ін. 15, 15), духоўнай радасці ў здзяйсненні сённяшняга свята веры!\nНябёсы дастойна няхай весяляцца, і зямля няхай радуецца, і няхай святкуе ўвесь свет, бачны і нябачны, бо паўстаў Хрыстос — радасць вечная. Трапар 1-й Песнi Пасхальнага канона\nСерада, 03 Студзень 2018 09:53


Сучасныя сагі: чужаніцы, злыдні, шкоднікі\nБыў час, калі дзяржава надта пільна змагалася з самагонаварэньнем. Як толькі ні вылузвалася міліцыя, абы спаймаць каго на гэтай справе. У адной вёсцы было так. Колькі міліцэйскіх, апранутых па-чалавечы, хадзілі па хатах ды нібы прадавалі накрыўкі. Прыйшлі да аднае бабкі, маўляў, ё такі тавар дэфіцытны, прадаем, але не за грошы, а за самагон. Бабка без хістаньняў палезла ў склеп па слоік самаробнай гарэлкі. А мянты ёй дакумэнты ў морду і цап-царап. Ды больш ім не пашэнціла — прайшлася неяк пагалоска. І калі на чыйсьці парог ступалі чужаніцы з прапановамі якога-кольвек абмену, дык іх пераймалі мужыкі з качэргамі ці сякерамі ды пасылалі нязваных гасьцёў блізка ў адзіным напрамку.\nПачута ў перапоўненым транспарце. Яшчэ «Ўставай на валокі» (1557 г.) сялянам забаранялася вырабляць гарэлку. Адвечная барацьба дзяржавы за манаполію ў гэтай справе часьцяком знаходзіць камічны адказ у гушчах народу.\nУ апэрацыйным аддзяленьні гарадзкое больніцы працавала неяк адна мэдсястра, якая аж задужа курыла. Як што ў апэрацыйным аддзяленьні курэньне было зусім забароненае, яна рабіла гэта звычайна ў кабінцы прыбіральні, бо не магла рабіць сабе адмысловых перапынкаў на тое. Усе іншыя з апэрацыйкі нат ня мелі здагадкі пра гэта, але надта злавалі на чад у туалеце. Нехта прапанаваў засабачыць ва ўнітаз супэраксыд кіслароду. Хтосьці іншы неўзабаве ўчыніў гэта. Калі курыльніца аднойчы ў чародны раз "запрапала", усе пачулі жудасны крык. Мэдсястра, як заўжды, кінула незагаслы канчарык ва ўнітаз і атрымала за тое моцныя апёкі ў раёне геніталіяў.\nЗанатавана ад мэдбрата, які сам ня курыць і ня раіць іншым, асабліва ў больніцах. У Беларусі бытуе анэкдот з падобным сюжэтам.\nУ першым інтэрнаце Гомельскага ўнівэрсытэту жыў адзін міліцыянт, які ці не ад самага нараджэньня быў п’яным. Ня стаў выняткам і той вечар, калі ён ашалела тупаў па інтэрнацкіх калідорах, яўна нешта шукаючы. Усе пражыванцы пахаваліся па «каморах», спадзеючыся, што гэтае ліха праміне іх ціха. Раптоўна мент спыніўся насупраць аднаго пакою, і церазь нейкае імгненьне па калідоры пранеслася рэха грукату выламаных дзьвярэй. Міліцыянт увайшоў у пакой і з калгаснай непасрэднасьцю спытаў у пераляканых мяшканцаў: «Рабята, у вас заваркі не найдзёцца?»\nЗапісана ад студэнта-выпускніка.\nАдзін дальнабойнік перапыніў рэйс, каб пасьнедаць у невялічкай дарожнай кавярні. Ён акурат прыступіў да сьняданку, калі на стаянку зарулілі тры шыкоўныя хуткасныя матацыклеты. Іхныя гаспадары — тры дзецюкі ў скураных куртках — селі за стол дальнабойніка. Яны спрабавалі завязаць зь ім размову, але шофэр адмоўчваўся. Тады рокеры ўзяліся яго даводзіць: адзін праглынуў ягоную яечню, другі забраў булачку, трэці выпіў каву. Дальнабойнік, аднак, не паддаваўся на правакацыі, заплаціў гаспадыні рахунак ды выйшаў. Калі ён пайшоў, рокеры сталі выхваляцца:\n— Гэта ж трэба, такі сцыкун!\n— Ага, — прамармытала кельнэрка, — і езьдзіць ня ўмее. Ад’яжджаў, дык пераехаў тры матацыклы.\nСага шырака вядомая на Захадзе. У ёй выявіліся перадсуды людзей да пэўных груповак моладзі (тут — байкераў).\nАдна сужэнская пара зь нямецкага гарадка Нортгайму дужа злавала на п’янтосаў, якія, пакідаючы блізулеглую піўніцу, ці не штовечар цурболілі ў іхную паштовую скрыню. Як што ні муж, ні жонка ніводнага разу не змаглі застаць зламысьніка, яны вырашылі паказаць тому, дзе горкі перац расьце. Праз паштовую скрыню быў праведзены дрот, падлучаны да электрыкі. Вось жа акурат у першую ноч сужэнцы падхапіліся ад жудаснага ляманту, але так нічога й ня згледзілі. Той ночай паштовая скрыня была мокрай у апошні раз.\nПададзена з расповеду 24-гадовай студэнткі, жонкі таго мужчыны, што наладзіў электрычную пастку.\nМаладая ды заможная дачка менскіх нафтавых магнатаў, выпускніца гішпанскага факультэту Лінгвістычнага ўнівэрсытэту выехала неяк у Пэру. Спынілася ў шыкоўным сталічным гатэлі. Парт’е прыкмеціў на ёй цудоўны брыльянтавы пярсьцёнак і параіў, каб госьця пільнавалася вулічных злодзеяў, якія пасьля бунтаў супраць Фухіморы сталі рабіцца ўсё больш нахабнымі. “Пакідаючы гатэль, — сказаў ён, — Вы заўсягды можаце пакідаць пярсьцёнак ў сэйфе рэцэпцыі”. Тая ня зважыла на перасьцярогі. І аднойчы прыбегла ў гатэль, трымаючы на пальцах акрываўленую насоўку. Хітрыя злодзеі Лімы не пагрэбавалі адцяць жанчыне палец, на якім яна насіла каштоўную акрасу.\nУ гісторыі назіраецца патрыярхальнае стаўленьне да асобы жаночага полу, а таксама перадсуды аб размаху злачыннасьці. Дзея магла з аднакавым посьпехам адбывацца і ў Мэксыцы, і ў Турэччыне, і ў сувэрэннай Беларусі.


“Акадэмія камунікацыі” запрашае студэнтаў на занятак! — Унiверсiтэт\nАдзінаццаты занятак адукацыйнага праекта “Акадэмія камунікацыі” адбудзецца 15 сакавіка (чацвер) у 18:00 у аўдыторыі 311 Інстытута журналістыкі БДУ (Кальварыйская, 9).\nАбмяркуем інструменты PR ў прасоўванні брэндаў высокай моды, разбяром выбітныя прыклады (Balmain, Dior, Balenciaga, Chanel) і вылучым складнікі поспеху ў модным бізнесе. Запрошаным госцем занятку стане кіраўнік арганізацыйнага камітэта Belarus Fashion Week, старшыня Рэспубліканскай грамадскай арганізацыі “Беларуская палата моды” Яніна Ганчарова.\nКаб наведаць занятак, неабходна ўсяго толькі зарэгістравацца! Больш падрабязна аб праекце на infocom.bsu.by/events/academcom .\nНаступны Артыстызм, прыгажосць, пяшчота. Універсітэт абраў “Каралеву Вясну БДУ–2018” (+відэа)\nРанейшы Цяпло сваіх рук падарылі студэнты БДУ ветэранам Вялікай Айчыннай вайны


Аграгарадок – не пустое слова? | agrolive.by\nАграгарадок – не пустое слова?\nУсевалад ШЛЫКАЎ belsat.eu\t2018-12-12 / Просмотры: 750 Мнения: 0\nГрамадзяне, захоўвайце грошы ў ашчаднай касе! А што рабіць, калі той касы няма? У аграгарадку Язна, што ў Міёрскім раёне Віцебскай вобласці, да канца года ліквідуюць аддзяленне «Беларусбанка». Маўляў, немэтазгодна і нерэнтабельна. Як нерэнтабельна збудаваць у Язне і большую краму, дарэчы.\nЯк даведаліся журналісты “Белсата”, нават аптэку мясцовым жыхарам давялося абараняць. І напрыканцы 2018-га, калі жыхары аграгарадка папрасілі не зачыняць аддзяленне банку, улады наўпрост параілі «закрыць раты» тым, хто праяўляе “празмерную актыўнасць”.\nХутка гэта будзе не як некалі вялікая добрая вёска, пасля стала аграгарадком, а будзе – аградача. Людзі выедуць. Так лічаць некаторыя жыхары Язна. Не выехалі з аграгарадка пакуль яшчэ каля 700 чалавек. Асобны філіял «Беларусбанка», які жыхары Язна па старой памяці называюць ашчаднай касай, у такім мястэчку – немэтазгодны.\nШто ж мэтазгодна?\n«Звяртацца ў аддзяленне «Белпошты». Там будуць грошы – можна будзе зняць грошы. Астатняе – нерэнтабельна», – тлумачыць мясцовая жыхарка Алена ЯРШЭВІЧ.\nАбсалютная большасць мясцовых – пажылыя асобы. Пенсію ім будуць развозіць, як калісьці, паштальёны. А іншыя фінансавыя аперацыі раяць здзяйсняць праз інфакіёск «Беларусбанка».\n«Мы вам паставім інфакіёск, каторы нам не патрэбны, – пакуль усе пенсіянеры навучацца ім карыстацца, гэта ім будзе праблема і цэлае гора. Трэба ўладам з большай павагай да нас ставіцца», – абураецца мясцовы жыхар Іван КАЗЕЛЬСКІ.\nНа пачатку двухтысячных у Язне жыло трохі менш за тысячу чалавек. Аграгарадок вымірае. Моладзь з’язджае. Дык, магчыма, улады маюць рацыю – няма чаго за вёску і змагацца?\n«Са знікненнем любога сацыяльнага аб?екту на вёсцы ў ёй пачынае яшчэ хутчэй занепадаць жыццё. Але гэтая гісторыя – яна нейкая дзіўная, бо вёска яшчэ не залічаная ў неперспектыўныя. Але, відаць, інтарэсы грашовай установы – яны на першым плане», – тлумачыць шэф-рэдактарка www.agrolive.by Іна ГАРМЕЛЬ.\nА колькі ж мясцовым жыхарам абяцалі – асабліва сёлета, у Год малой радзімы, – што гэта іхныя інтарэсы будуць першымі. Людзі спрабавалі дагрукацца спачатку да раённых уладаў, затым да Адміністрацыі кіраўніка краіны.\n«Наш ліст не дайшоў у Адміністрацыю Прэзідэнта, прыслалі раённую камісію на чале з намстаршынёй, якая нам нічога абсалютна не вырашыла. Мы не задаволеныя нашай мясцовай уладай», – кажа Іван Казельскі.\nВыявілася, што непасрэдна мясцовым кіраўніцтвам, што знаходзіцца ў Язна, таксама незадаволеныя: вышэй – па “вертыкалі” ўлады.\n«Нашу ўладу выклікалі ў райвыканкам і сказалі: “Закрый сваім бабам раты!» Ну, хіба ж так можна з насельніцтвам?! Яны ж фактычна нашыя абраннікі!» – кажа мясцовая жыхарка Ева АСТРОЎСКАЯ.\nСтаршыня мясцовага сельскага Савета Валянціна ФЯДЗЬКОВІЧ з гэтай настойлівай парадай, што спусцілі “зверху”, нічога не зрабіла. Але і камеры “Белсату” пазбягае, тлумачачы: “Вы ж самі ўсё разумееце...”\n«Нявыгадна ўтрымліваць, паўсюль скарачэнні. Нам сказалі: нявыгадна ўтрымліваць у населеных пунктах. Наколькі я ведаю, у Мёрах скарацілі цэлы паверх», – тлумачыць старшыня Язеньскага сельскага Савета.\nПраграма адраджэння сяла з 2005 года паспела ахапіць амаль паўтары тысячы вёсак. Бо аграгарадок, паводле закона, – гэта не пустое слова! Гэта – поўны набор інфраструктуры і аб?ектаў на ўзор гарадскіх.\n«Дзяржава паабяцала, што гэта – аграгарадок, а, значыць, ён мае будучыню. І, значыць, дзяржава павінная паклапаціцца, каб будучыня была», – кажа Іна Гармель.\nЗдавалася б, нікому не патрэбны і нерэнтабельны філіял… А зойдзеш пасярод працоўнага дня – чэргі людзей. Ужо калі журналісты тэлеканала з?ехалі з Язна, да нашых суразмоўцаў завітала міліцыя. Высветлілася, што камера і мікрафон «Белсату» заміналі працы нібыта нерэнтабельнай і немэтазгоднай ашчаднай касы.