19 лістапад 2011, 17:50\nКалі ў менскіх альбо ў мар’інагорскіх аўтакасах вы замовіце квіток да Энэргіі, касіркі, у лепшым выпадку, на вас зьдзіўлена паглядзяць — ані ў кампутарах, ані ў маршрутных лістах кіроўцаў такі прыпынак ня значыцца. Хоць пасёлак — прыдарожны цэнтар аднайменнага аграгарадку, прыкладна за два дзесяткі кілямэтраў ад райцэнтру Пухавічы.\nАднак днямі назоў Энэргіі прагучаў у крымінальных зводках на ўсю краіну. Тры 22-гадовыя бэйбусы-сантэхнікі, нядаўнія выпускнікі ПТВ, ні з пушчы ні з поля ўзламалі 48 жалезабэтонных пралётаў ад платоў па ўсім паселішчы. У сельсавеце дагэтуль ламаюць галаву, дзе ўзяць больш за 2 мільёны рублёў на іх аднаўленьне. Заведзена й крымінальная справа.\n…Ля Энэргіі кіроўца спыніўся на маё патрабаваньне. Паўз палетак да жытла ідзем зь дзяўчынай з вогненна-рудою капой валасоў і гераічным прозьвішчам Любоў Шаўцова — дарэчы, раман «Молодая гвардия» навучэнка 11 клясы мясцовай школы чытала. Як і ўсе ў Энэргіі, абмяркоўвае ў дарозе недарэчнае здарэньне.\nШаўцова: «Пасварыўся са сваёй дзяўчынай, напіўся, проста каб злосьць сваю сарваць, ён папсаваў плот. Яго адразу забралі ў міліцыю, яе выклікаў дырэктар. Ён прызнаўся, што ён гэта зрабіў. Іх утрох было, але ламаў толькі адзін — узяў на сябе. Плот так і не адноўлены…»\nДырэктар школы і адначасова настаўнік беларускай мовы, 49-гадовы спадар Прымака аказаўся на месцы. За 28 год, што ён жыве ў пасёлку, кажа, такое ўпершыню. Зьміцер Васільевіч нэрвова пацірае пальцы.\nМы ў свой час думалі, як сям’ю дагледзець, з жыльлём праблему рашыць. А ў іх усе праблемы зь дзяцінства да сталасьці рашаюць бацькі\nПрымака: «Гэта было дзён 10 таму. Патэлефанавала мне жанчына-вартаўнік — пачула трэск ля клюбу аб 11-й вечара. Падышла і ўбачыла, што і ў нас няма пралётаў. Зламалі і каля ФАПу, ля крамы. Я адразу выклікаў міліцыю — яны, праўда, і не ўцякалі. Не сказаць, каб занадта, але пах быў ад хлопцаў. Я пытаюся: у чым сэнс? Кроў маладая, няма куды энэргію дзець…»\nКарэспандэнт: «Чаму, на ваш погляд, энэргія маладых „вылятае“ ў выглядзе разбурэньня?»\nПрымака: «У цяперашняй моладзі іншыя прыярытэты ў жыцьці, нагледзеўшыся фільмаў. Мы ў свой час думалі, як сям’ю дагледзець, з жыльлём праблему рашыць. А ў іх усе праблемы зь дзяцінства да сталасьці рашаюць бацькі…»\nСпадар Прымака — адзіны, хто занатоўвае гісторыю пасёлка. Пытаюся, адкуль такі дзіўнаваты назоў.\nПрымака: «Раней, да 27-га — 28-га гадоў, як пайшлі ў засьценкі, была вялікая вёска Жораўка. Як сталі прымусова расьсяляць, давалі назовы камсамольскія — вось і назвалі новы пасёлак Энэргія з вуліцай Цэнтральнай ды 12 хатамі. А ў 60-я гады, як стаў цэнтар калгасу, тры вуліцы яшчэ пабудавалі. У 80-х — 90-х гадах вялікі пасёлак быў — у мяне ў школе было 158 вучняў. Зараз ідзем у заняпад дэмаграфічны, эканамічны — дзяцей 30. Той сказаў, што малакамплектных школ не павінна быць. Як вырашыць райвыканкам — балянсуем на мяжы. Пытаньне ўзьнікала: бацькі пісалі, заявілі ўлады, што школу закрываць ня будуць. Але колькі год гэта будзе цягнуцца? Росту няма, па два чалавекі ідзе ў першую клясу, сёлета адзін. Дзіцячага садку няма — возяць на Сьвіслач…»\nКарэспандэнт: «Спадар Зьміцер, змадэлюем сытуацыю — зачынілі школу, ня дай божа?»\nПрымака: «Бяз школы вёска зачахне. Гэта адзінае сацыяльнае, культурнае апірышча. Што б ні было — сход, канцэрт — усё ў школе. І філія ў нас Сьвіслацкай музычнай школы з акардэонам, баянам, цымбаламі. А калі будуць вазіць і 1-шы, і 11-ты клясы — урокі будуць заканчвацца ў розныя часы. І што за чаканьнем з малымі можа здарыцца — невядома…»\nУ 2006-м Энэргія стала цэнтрам аднайменнага гарадка, дакладней — сельгаспрадпрыемства, бо адсталы калгас «Камсамолец» перадалі «на выцягваньне» Менскаму маторнаму заводу. Са спадаром Прымакам працягваем.\nКарэспандэнт: «З аграгарадком хоць што-небудзь зьмянілася — на 80% плошчы стала ліхтароў?»\nПрымака: «Стала — бывае, што і тыдзень, і два сьвятла няма. Заасфальтавалі вуліцу, але заробкі большыя ня сталі. Апошні дом быў пабудаваны ў 1995-м! Напэўна, таму ніхто сюды ня едзе, людзей меншае з кожным годам. Праўда, месца выгоднае — газ правялі, водаправод, як у горадзе жывем, сяліцца ды сяліцца. Але таму заводу гэтая нагрузка непатрэбная — крэдыты на жыльлё ня хочуць браць. Куплялі, калі нехта паміраў, звычайныя хаты — ідуць туды без даброт людзі, ведаеце, з-за чаго непатрабавальныя. Тут яшчэ ЦЭЦ-5 і Сьвіслач блізка — працаздольнае насельніцтва на 60% працуе там. А ў іхніх плянах было і кафэ, і будка з тэлефонам-аўтаматам….»\nКарэспандэнт: «Аграгарадок на паперы?»\nПрымака: «Можна так сказаць…»\nСытуацыю абмяркоўваем ужо ў праўленьні сельгасфіліі маторнага заводу «Энэргія» — такі афіцыйна назоў гаспадаркі. Бухгальтарка, спадарыня Тацьцяна Канавалава не хавае роспачы.\nКанавалава: «У нас адзіная крама бяз выбару. А, дапусьцім, у чацьвер выходны, а я забылася — можна застацца бяз хлеба. А туды што прывезьлі, бярэш — малако, сыр няма дзе таньней узяць. Хацеў у нас адзін прыватную краму адкрыць, але яму не далі. У нас адно райпо, і цэны там немаленькія, манаполію трымаюць. На маршрутках цэны бяруць — выйдзеш на Вясёлым, а заплаціш, як зь Менску. Ёсьць нават такія, што тут не спыняюцца — у іх не прадугледжаны прыпынак. Будзеш рукамі-нагамі матляць — праляцяць! Моладзь, якая ёсьць, — зьяжджаюць. Нашай моладзі няма дзе правесьці час пасьля школы. Дзецям нельга хадзіць на дыскатэкі — яны да 24:00. Самы ж узрост, калі ім хочацца патанцаваць-пагуляць. Атрымліваецца ж, што той клюб фактычна пустуе. А ў вёсцы ж дзеці «актыўныя да 16 гадоў…»\nКарэспандэнт: «Дык выпадак з пралётамі платоў — таксама вынік?..»\nКанавалава: «Так-так, а чым заняцца?! У школе таксама няма аніякіх сэкцый. Вось яны і бураць тое, што бацькі пабудавалі. Даробім, сыдзем, а на наша месца няма каму прыйсьці. Заробкі тут маленькія — калі ў сярэднім палічыць, будзе мільён, але гэта ў сярэднім! А калі чалавеку езьдзіць — затраціць вялікія грошы на дарогу, і што будзе? У нас 75 працоўных і няма паляводаў — прывозім тых самых „хімікаў“ са Століна. Моладзь едзе ў Менск — маюць годныя заробкі, выходныя ў суботу і нядзелю. А тут жа мэханізатары ад золку да ночы і без выходных. І нішто не прываблівае іх, нават клюб. Сыходзіць энэргія з Энэргіі…»\nУ той дзень цётка Вольга Рэзьнік, старажылка Энэргіі, прыйшла дагледзець 3-гадовую ўнучку Сашачку — бацькі зьехалі па справах у Менск. Мы ж са спадарыняй Вольгай ударыліся ва ўспаміны.\nРэзьнік: «У брыгадзе ўсім працавала — ну іх да чортавай маці! (Сьмяецца.) Слухай, 41 год зь нечым — колькі калгас плаціў, такі і заробак быў…»\nКарэспандэнт: «25 рублёў хрушчоўскія засталі?»\nРэзьнік: «Вой, я з 37 году — яшчэ і палачкі памятаю…»\nКарэспандэнт: «І колькі пэнсіі вам далі?»\nРэзьнік: «Атрымлівала васямсот мо дваццаць, цяпер мо мільён дадуць. Я паехала ў Менск — 150 тысяч аддала, нічога не купіла!»\nКарэспандэнт: «А што-небудзь трымаеце? Ці пасьля калгаса…»\nРэзьнік: «Не, інфаркт быў — цяпер куры трымаю і гародзік. Ой, тады як мы жылі! Я са сваім сышлася — і ў яго нічога, і ў мяне пара такая, што не заробіш нідзе. Сярод палеткаў зрабілі нейкую будачку-хатачку. Сашачка, зачыняй, бо гола! Зараз прыйду!»\nВярнулася кабета па-баявому настроеная.\nРэзьнік: «Каб гэта ў якое радзіва сказаць — што гэта робіце вы, тыя, што выседзеліся ў канторах, атрымлівалі заробкі, дык і цяпер на паўтара мільёна жывяце. А тыя, хто панарабіў — і лён жалі ўручную, і гной кідалі, рукамі бульбу выбірала, жняцамі былі ўручную — што нам тады плацілі?! Як сам чалавек не рабіў, ня пойме, што камусьці цяжка…»\nЗрэшты, пры канцы цётка Воля па-старэчаму супакоілася, сказаўшы, што ад дабра дабра не шукаюць.\nРэзьнік: «Раней нічога не давалі. А гэта хоць пэнсію — у дзяцей ня йдзеш, ня просіш — і на хлеб, і на малако хапае…»\nДа крамы ў цэнтры пасёлка пад’ехаў на ровары маладзён. Пытаюся ў лоб:\nКарэспандэнт: «Будзеш тут заставацца?»\nВаня: «На Менск паеду. А што тут — у калгасе рабіць за 500–600 тысяч?!»\nВаня: «Ваня, 18 гадоў…»\nНепадалёк месьціцца зернясховішча — як лічыцца, самае прэстыжнае месца працы ў Энэргіі. Тое, што ім даражаць, разумею з характэрнага пачатку размовы з рабочым Эдуардам Рысем.\nРысь: «Начальства ў курсе?»\nКарэспандэнт: «У курсе, у курсе. Якая ў вас магутнасьць у дзень?»\nРысь: «На сушылцы, у залежнасьці ад надвор’я, зерне да 30 тон…»\nКарэспандэнт: «Колькі чалавек працуе?»\nРысь: «Чацьвёра, і кіроўца на адвозцы. Сярэдні заробак — паўтара мільёна. Вакансій няма…»\nПасьля гэтага, бадай, не сумняваўся ў адказе на пытаньне, якое задаў старшыні выбарчай камісіі, вядомаму нам ужо спадару Зьмітру Прымаку.\nСтабільна. Без усялякіх падтасовак, і амаль усе — за „бацьку“\nКарэспандэнт: «Галасуюць стабільна?»\nПрымака: «Стабільна. Без усялякіх падтасовак, і амаль усе — за „бацьку“…»\nКарэспандэнт: «Што з Энэргіяй будзе ў цяперашняй сытуацыі?»\nПрымака: «У нас хоць 10 вёсак, а ў Рабінаўцы, Станках — ня тое што ніводнага дзіцяці няма, па 4–5 пэнсіянэраў засталося. Тое самае будзе з Энэргіяй — зьмяншаецца і зьмяншаецца. Я старшыня выбаркаму 20 год — зараз у мяне 230 выбарцаў, а было 20 год 500 — паміраюць, зьяжджаюць адсюль. Хоць менчукі ўчасткі бяруць — і возера, і рыба ёсьць, месца добрае…»\nМясцовыя расказалі мне пра бядотнае становішча братоў ды сёстраў Паўсуноў, дзе ў адным доме пражываюць аж 4 сям’і. Іду на ўскраіну, кілямэтра за паўтара. У хаце толькі зарослы шчэцьцю 32-гадовы Уладзімір.\nУладзімір: «4 сям’і — стрыечныя, родныя — мы ў цешчы ўсе, ёй належыць хата. У мяне дачка ёсьць, у сястры — чацьвёра дзетак ва ўсіх. У кожнай сям’і па пакоі зь дзецьмі — што гэта такое?!»\nКарэспандэнт: «А бытавыя ўмовы?»\nУладзімір: «Газ да дома падвялі, а ў дом — яшчэ не. Водаправод ёсьць, але дрэнна ідзе вада. Прыбіральні на двары — для маленькіх дрэнна…»\nКарэспандэнт: «А працуеце дзе?»\nУладзімір: «Часова на фэрме загадчыкам, а так жывёлавод — мільён выходзіць».\nКарэспандэнт: «Вашы ваганьні, гляджу, схіляюцца больш да таго, што трэба разьяжджацца?»\nУладзімір: «Ну так, так!»\nКарэспандэнт: «Да ўладаў зьвярталіся па дапамогу?»\nУладзімір: «Так, у калгасе працую, але жыльлё не даюць, бо яго няма. І разумею, што не прадбачыцца. Па-любому прыйдзецца зьяжджаць…»\nЛітаральна напярэдадні эфіру прыйшло паведамленьне, што ўжо пасьля майго ад’езду вечарам таго ж дня зноў-такі ўтрох маладыя людзі зьбілі дарослага мужчыну і ягонага 14-гадовага сына. Заведзена чарговая крымінальная справа. «Ня тая» энэргія ў Энэргіі працягвае віраваць…


Гісторык: колькасьць партызан у Беларусі завышаная ў шэсьць разоў - Польскае Радыё\nDzmitry Hurnievic 16.07.2014 13:50\n“Калі верыць савецкім дакумэнтам, то толькі ў Беларусі партызаны знішчылі амаль усю армію “Цэнтр” – кажа гісторык партызанскага руха Богдан Мусял.\nПартызанскі руху падчас ІІ сусьветнай вайны зьяўляецца адной з самых міталагізаваных старонак беларускай гісторыі XX ст. Дзейнасьць партызанаў савецкія гісторыкі паказвал як амаль выключн гераічную зьяву. Этнічныя канфлікты, праблемы ўнутры руху й стаўленьне партызан да мірнага насельніцтва вельмі часта ігнараваліся.\nМітам і рэчаіснасьці савецкага партызанскага руху ў Беларусі прысьвечаная кніга польска-нямецкага гісторыка Богдана Мусяла, якая некалькі тыдняў таму трапіла на паліцы польскіх кнігарняў. Аўтар прааналізаваў шмат новых, невядомых да гэтай пары дакумэнтаў у беларускіх, расейскіх і нямецкіх архівах. Ён паразмаўляў з сотнямі сьведкаў ІІ сусьветнай вайны ў Беларусі. Вынікам гэтай працы стала амаль 700-старонкавая кніга.\nПра гісторыю савецкай партызанкі ў Беларусі з гісторыкам Богданам Мусялам размаўляе Дзьмітры Гурневіч.\nСп. прафэсар, давайце напачатку акрэсьлім, каго мы называем партызанам?\nБ. Мусял: З пункту гледжаньня міжнароднага й ваеннага права – гэта ўзброеныя людзі, якія ў тыле ворага змагаюцца з гэтым ворагам. Ня кожны, хто хаваецца ў лесе, зьяўляецца партызанам. У лесе хапала й бандытаў, якія часта выдавалі сябе за партызанаў. У партызанаў павінна быць місія змаганьня, палітычны й ідэалягічны фундамэнт. Зразумела, што й партызаны вельмі часта паводзілі сябе, як бандыты. Неяк трэба было выжываць, а мірным шляхам здабываць харчаваньне ўдавалася рэдка.\n"Беларусь - партызанскі край"?\nНядаўна Аляксандар Лукашэнка заявіў, што ў Беларусі ў часы Другой сусьветнай вайны дзейнічала каля 600 тысяч партызанаў. Гэта рэальная лічба?\nБ. Мусял: Гэта лічба са столі. Нават у савецкіх дакумэнтах Беларускага партызанскага штабу няма гэтых лічбаў. Гэта звычайная прапаганда.\nА колькі было сапраўдных партызанаў, якія выконвалі місію, пра якую вы ўзгадалі?\nБ. Мусял: У Беларусі падчас вайны было 100 тысяч партызанаў. У розныя пэрыяды гэтая лічба мянялася. Гэта паказьнік з пачатку 1944 году, калі колькасьць партызанаў была найбольшай. Так вынікае з дадзеных партызанскага штабу. Але трэба разумець, што й гэта завышаныя дадзеныя, бо на паперы партызанаў было больш, чым у сапраўднасьці.\nА колькі было прыблізна тых, хто называў сябе партызанам, але насамрэч ім ня быў?\nБ. Мусял: Тых, для каго галоўнай мэтай было перажыць вайну ў лесе, было менш, чым партызанаў. Канкрэтных лічбаў мы ня ведаем. Але і савецкія, і нямецкія дакумэнты, і гісторыі мясцовых жыхароў сьведчаць аб тым, што іх было процьма. Яны ўвесь час зь імі канфліктавалі. Былі групы выжываньня, якія не ўваходзілі ў структуру савецкай партызанкі. У іх не было зброі, таму пра сутыкненьні зь немцамі ўвогуле не было гаворкі. Яны жадалі выжыць. А як можна было выжыць у лесе? Для гэта трэба было мець 3 вінтоўкі й некалькі куляў. І так можна было ісьці ў вёскі па ежу. Зразумела, што для вяскоўцаў гэта былі звычайныя рабункі. Але для гэтых груп іншай магчымасьці выжыць не было. Гэта было зачыненае кола. У сувязі з акупацыяй розныя людзі былі вымушаныя неяк выжываць. Мясцовым жыхарам забаранялася дапамагаць партызанам і габрэям, хаваць іх альбо дапамагаць харчаваньнем. За гэта пагражала сьмяротнае пакараньне. Партызаны ў сваю чаргу патрабавалі дапамагаць, і за адмову таксама забівалі. Тыя, хто бараніўся, былі для партызанаў ворагамі. Людзі былі ў сытуацыі бяз выхаду, бо што б яны не зрабілі, гэта й так быў кепскі выбар. Габрэйскае насельніцтва было ў яшчэ горшай сытуацыі, яны былі па-за законам. Выбар у іх быў такі: альбо мяне заб’юць, альбо я выжыву ў лесе.\nБеларусь часта называюць партызанскім краем. На гэтым, між іншым, збудаваная дзяржаўная ідэалёгія. Наколькі гэты рух быў магутны й карыстаўся падтрымкай мясцовага насельніцтва?\nБ. Мусял: Паводле савецкіх дакумэнтаў з часоў вайны, а не прапаганды, якая пісалася пасьля вайны, палова партызанаў на тэрыторыі СССР была ў Беларусі. Паступова гэтая лічба вырасла да 70%, бо многія групы, напрыклад “акружэнцы”, ня мелі на той час пастаяннага кантакту з цэнтрам. Таму гаворка пра Беларусь, як пра партызанскі край, цалкам абгрунтаваная. Але калі хтосьці кажа, што гэта быў добрааховотны рух і што мясцовае насельніцтва яго падтрымлівала, то гэта не адпавядае фактам. Мабілізацыя большасьці мясцовых партызанаў адбывалася пад прымусам. Часам ісьці ў лес людзей вымушалі дзеяньні немцаў. Калі казаць пра мабілізацыю, то яе абвяшчалі па вёсках сярод мужчын, а тых, хто адмаўляўся ісьці ў лес, пагражалі расстраляць. Тое самае было й з мабілізацыяй у Чырвоную Армію. Гэтыя людзі ня мелі практычна ніякага выбару. Было вельмі шмат выпадкаў дэзэртырства. Кіраўніцтва партызанскага руху ў Беларусі складалася пераважна з прыезджых, мясцовых людзей там было мала. Таму яшчэ ёсьць пытаньне, ці можна казаць пра беларускі партызанскі рух. Гэта быў савецкі рух.\nПартызанскі рух "стварылі" немцы\nПершыя спробы стварыць партызанскі рух у 1941 годзе пацярпелі фіяска. Чаму так адбылося?\nБ. Мусял: Гэта рабілася вельмі непрафэсійна, а мясцовае насельніцтва дапамагала немцам змагацца з гэтымі групамі. У іх уваходзілі пераважна апаратчыкі, людзі з партыі, НКВДысты. Мясцовыя іх проста ненавідзелі, бо яны былі прычынай многіх іхніх бедаў. Немцам удалося вельмі хутка ліквідаваць гэтыя спробы стварыць партызанку. У 1942 годзе адбылася чарговая спроба стварэньня партызанскага руху. Але зь дзеяньнямі Крамля гэта ня мае нічога супольнага. Пасьля таго, як немцы разьбілі Чырвоную Армію, дзясяткі тысяч “акружэнцаў” запоўнілі беларускія вёскі. Да іх трэба дадаць дзясяткі тысяч ваенапалонных, якіх немцы вызвалілі. Гэтыя людзі жылі разам зь мясцовымі й дапамагалі ім. Інакш кажучы, былі рабочай сілай. Немцы ведалі пра гэтую сытуацыю, “акружэнцаў” яны ўспрымалі як патэнцыйную пагрозу й на пачатку 1942 году хацелі зарэгістраваць гэтых былых жаўнераў ЧА, каб выслаць іх у Нямеччыну на працу. “Акружэнцы” гэтага моцна спалохаліся. Яны лічылі, што немцы іх расстраляюць. Вось тады пачаліся масавыя ўцёкі ў лес. І вось гэта ўжо быў сапраўдны пачатак партызанскага руху. Праўда, немцы не зьбіраліся іх забіваць. Яны проста разумелі, што такая колькасьць людзей у тыле, якія здольныя ваяваць, ды яшчэ і ў лясістых краях, можа быць небясьпечнай. Так і пачалі ўтварацца спантанныя партызанскія групы.\nА што было ня так у 1941 годзе?\nБ. Мусял: Усё рабілася па-аматарску. Да 1934-35 гадоў партызанская вайны была часткай мілітарнай стратэгіі СССР. Рыхтаваліся партызанскія групы, ствараліся сакрэтныя склады зброі. Але потым стратэгія зьмянілася з абарончай на наступальную. Гэта стратэгія імгненнай вайны Тухачэўскага. Бальшавікі лічылі, што нападаць будзе СССР. Тое, што ён стане ахвярай, ня бралася пад увагу. Калі пачаліся чысткі, то многія з партызанаў, якія прайшлі падрыхтоўку, былі забітыя. Іншыя, такія як Варашылаў, займалі высокія пасады й не маглі арганізоўваць такі рух ад нізоў. У 1941 годзе стварэньне партызанскага руху адбывалася фактычна ад пачатку. У саветаў проста не было традыцыі такога руху, бо не засталося людзей, якія да гэтага былі падрыхтаваныя. Не хапала зброі, зброя была вучэбная, без боепрыпасаў. Гэтыя людзі ня ведалі, як робяцца замахі. І такіх выпадкаў было мноства. Не было мін, выбуховых рэчываў. Не было транспартных самалётаў.\nДык па якім прынцыпе стваралася партызанка, калі не было такой стратэгіі?\nБ. Мусял: Былі створаныя партызанскія школы, дзе пасьля 2-3 дзён навучаньня людзей высылалі ў лес. Калі групы ўзначальвалі НКВДысты, то мясцовае насельніцтва не хацела ім дапамагаць. Былі, зразумела, адзінкавыя напады, апэрацыі супраць акупантаў. Але пагрозы для немцаў гэтыя групы не ўяўлялі, і яны разьбілі іх даволі хутка. Больш было нападаў на мясцовае насельніцтва, на так званых здраднікаў. У адказ на гэта немцы стварылі паліцыю, у якую мабілізавалі мясцовых жыхароў. Па-першае, яны выдатна ведалі ваколіцы. Па-другое, выбіралі найперш з тых, хто пацярпеў ад савецкай улады. А такіх было вельмі шмат. У кагосьці саветы забралі маёмасьць, у кагосьці забілі жонку, і, канешне, людзі хацелі за гэта адпомсьціць.\nА ці былі выпадкі, што мясцовае насельніцтва ішло ў лес добраахвотна, кіруючыся нацыянальнымі й патрыятычнымі памкненьнямі?\nБ. Мусял: У беларусаў не было патрэбы ісьці ў лес. Нямецкая акупацыйная палітыка была прабеларускай. Зразумела, што яна зводзілася да таго, каб разыграць беларускае пытананьне насуперак габрэям, палякам, украінцам і расейцам. З пункту гледжаньня тагачаснага беларускага патрыёта, у яго не было ніякай патрэбы змагацца супраць немцаў. Немцы адкрывалі беларускія школы, набіралі мясцовых жыхароў у адміністрацыю. Немцы фактычна гарантавалі разьвіцьцё беларускага патрыятызму й нацыяналізму. Нават палякі запісваліся беларусамі, бо так можна было захаваць месца ў паліцыі.\nВы сказалі, што другую хвалю партызанкі стварылі самі немцы. А як гэтым групам удалося наладзіць сувязь з Масквою?\nБ. Мусял: Гэты быў складаны працэс. Прасьцей гэта ўдавалася партызанам ва Ўсходняй Беларусі. Каля Віцебска была так званая “Суражская Брама”. У партызанаў, якія там дзейнічалі, была магчымасьць наладзіць сувязь з Масквою. Гэта былі “акружэнцы”. Было вельмі шмат афіцэраў. Яны ведалі, што калі ня будуць змагацца, калі пойдуць у нямецкі палон, то, паводле савецкіх законаў, стануць здраднікамі. Згодна з дэкрэтам Сталіна з 15 жніўня 1941 году, кожны чырвонаармеец, якія здаваўся ў палон, лічыўся здраднікам. Сем’і афіцэраў за гэта чакала пакараньне. Яны апынуліся закладнікамі. Афіцэры з ваенным досьведам разумелі, што яны павінны навязаць сувязь з цэнтрам.\nІ як гэта ажыцьцяўлялася ў практыцы?\nБ. Мусял: Я апісваю выпадак групы Нічыпаровіча. Гэты палкоўнік узначаліў групу й меў намер прайсьці лінію фронту. У выніку ён застаўся ў ваколіцах Клічава й праз 2-3 месяцы ўсталяваў кантакт праз савецкіх парашутыстаў. Саветы ведалі, што ў лясах шмат людзей, і намагаліся ўстанавіць зь імі кантакт. Нічыпаровіч атрымаў загад заставацца на месцы й ствараць партызанскі рух. Але групам з Налібацкай пушчы, напрыклад, прайсьці такі кавалак дарогі было вельмі складана. Кур’еры вельмі часта не даходзілі. А калі й даходзілі, то невядома, што за гэты час магло стаць з групай і дзе яна знаходзілася. Шлях за фронт займаў нават 3 месяцы. Умовай існавання атраду была пастаянная сувязь. Яе можна было мець толькі дзякуючы радыёстанцыі. Партызаны ў Налібацкай пушчы змаглі аб’яднацца ажно ўвесну 1943 году. Але нават атрады бяз сувязі, якія ўзначальвалі афіцэры, удзельнічалі ў баях. Зразумела, гэта былі акцыі па меры магчымасьці.\nЯк яны маглі праводзіць апэрацыі да вясны 1943 году, пакуль усталявалася сувязь, калі ў іх не было зброі?\nБ. Мусял: Брыгада імя Сталіна, напрыклад, зьбірала зброю ў лесе. Гэтага хапала на такія-сякія апэрацы, але не на вялікія акцыі. То бок, прасьцей было нападаць на 1-2 паліцыянтаў, найлепш мясцовых. Напады на чыгуначныя шляхі былі проста нерэальныя. Не было й выбуховых матэрыялаў.\nНаколькі небясьпечным для немцаў было тое, што партызаны рабілі ад 1942 году па 1943, да моманту, калі была ўсталяваная сувязь з Масквою?\nБ. Мусял: Зь мілітарнага пункту гледжаньня, вялікага значэньня гэта ня мела. Але калі казаць пра акупацыйную палітыку, то пагроза была. Спакой ў тыле быў парушаны. Чыніліся перашкоды ва ўборцы ўраджаю, а гэта рабіла немагчымым зборы для нямецкай арміі. Партызаны палілі маёнткі, піларамы. Але зь іншага боку, гэтыя землі былі не настолькі багатыя, каб нямецкая армія адчула праблемы са зборам кантынгентаў. Напоўніцу ўсе жахі вайны адчула мясцовае насельніцтва. Людзі апынуліся паміж молатам і кавадлам. Быць ляяльнымі патрабавалі і немцы, і партызаны, а за неляяльнасьць было сьмяротнае пакараньне. Партызанскі рух быў для мясцовых жыхароў катастрофай. Вядома, гэта віна ня толькі партызанаў, але й немцаў. Бо яны жадалі ляяльнасьці, але не змаглі запэўніць людзям бясьпекі.\n"Колькасьць злачынстваў на ўсходзе Беларусі была большай, чым на захадзе"\nЯ неаднаразова размаўляў пра партызанскі рух са сьведкамі тых падзеяў. Ані разу мне не давялося пачуць пра партызанаў добрае слова. Але, па ідэі, менавіта за гэтых людзей партызаны й змагаліся.\nБ. Мусял: Ахова мясцовага насельніцтва не ўваходзіла ў задачы партызанаў. Наадварот. І гэта бачна па дакумэнтах. Саветы самі прызнавалі, што мясцовае насельніцтва ня хоча іх падтрымліваць. Чаму не хацелі? Трэба вярнуцца на некалькі гадоў назад. Возьмем усходнюю Беларусь, як некаторыя кажуць, найбольш савецкую частку краіны. Як гісторык, я правёў мноства размоваў. Памятаю, як я пытаўся ў жанчын, як было падчас вайны? Людзі, вядома, пачыналі казаць пра тое, як было цяжка. Але ніхто не пачынаў ад 1941. Гаварылі пра 20-30-я гады, пачыналі ад калектывізацыі. Панаваньне бальшавікоў было для іх паласою перасьледу, няшчасьця, голаду. Яны страцілі свабоду, зямлю. У кагласах яны былі фактычна рабамі на ўласнай зямлі. Частку людзей забілі, а іншых дэпартавалі. Уваходзяць немцы. Па якой прычыне гэтыя людзі павінны змагацца за Сталіна, абараняць НКВДыстаў, партыйных апаратчыкаў, якія столькі гадоў іх перасьледавалі? Людзі іх не баранілі. Выключэньнем былі камсамольцы-фанатыкі. Мясцовае насельніцтва проста ня мела матывацыі змагацца за бальшавізм. Для іх гэтая сыстэма была антыбеларуская й антычалавечая. Калі яны ўжо й ішлі ў лес, то адбывалася гэта збольшага пад прымусам. Ляяльнасьць партызаны здабывалі сілай. Калі я пачынаў аналізаваць дакумэнты пра партызанку на Наваградчыне, то меркаваў, што крайне нэгатыўнае стаўленьне партызанаў да мясцовых было выклікана тым, што мясцовае насельніцтва лічыла сябе палякамі. А саветы, як вядома, мелі антыпольскі комплекс. Але пазьней я заўважыў, што тое самае было й ва Ўсходняй Беларусі. На ўсходзе было нават горш, бо там першапачаткова дзейнічалі больш буйныя атрады й там усё было выпалена як пасьля саранчы. Колькасьць злачынстваў там была большай, бо большай была й колькасьць партызанаў. Мясцовыя вельмі часта не разумелі, што шукалі партызаны ў іх краях? Які быў сэнс гэтага руху? Так было ў Лепелі. Людзі казалі, што чыгуначныя шляхі былі 80 км ад іх і што партызаны ўвогуле там не хадзілі. Мілітарны сэнс гэта мела б тады, калі б ім удалося спыніць пастаўкі. Такія выпадкі, канешне, былі, і тады гэта мела сэнс.\nТым ня менш, вядома, што й мясцовыя ішлі ў партызаны. Гэта былі добраахвотнікі?\nБ. Мусял: У Маскве былі дэбаты наконт таго, як прымусіць людзей ісьці ў партызаны. Праз афіцыйную мабілізацыю, ці не. Панамарэнка сказаў, што афіцыйную мабілізацыю абвяшчаць нельга, але, па сутнасьці, ўсё так і было. Я бачыў дакумэнты, дзе было напісана, што такі й такі мабілізуецца пад пагрозай сьмяротнага пакараньня. Гэта ня быў добраахвотны рух. Большасьць беларусаў ішла туды пад прымусам. Бывала, што ўцякаць у лес людзей змушалі антыпартызанскія апэрацыі. Возьмем апэрацыю “Герман” у Налібацкай пушчы. Немцы не давалі рады партызанам, таму вырашылі, што трэба выселіць цэлыя вёскі, каб партызанам не было за што жыць. Так ствараліся зоны смерці. Гэта было вельмі папулярным ва Ўсходняй Беларусі. Мясцовых немцы вывозілі у Рэйх, каб мець там рабочую сілу, а партызанам нічога ў выніку не даставалася. Некаторыя людзі ўцякалі ў лес, да партызанаў. Яны баяліся таго, што зь імі будзе ў Нямеччыне. Часам да партызанаў беглі нават антысавецкія людзі, бо ў іх не было выхаду. Кожны выбар для беларусаў быў у той час кепскі. Гэта была трагедыя. Не было выхаду, які гарантаваў бы выжываньне.\nА ці была ў партызанаў магчымасць, каб схіліць насельніцтва да супрацы й дапамогі?\nБ. Мусял: Канешне. Былі такія партызанскія лідары, якія патрабавалі выконваць дысцыпліну, каралі за злачынствы. Польскія партызаны, напрыклад, таксама ж жывіліся дзякуючы людзям. Але ў іх была іншая сыстэма. Яны намагаліся ставіцца да людзей па-людзку. Вёскі дзяліліся на зоны, каб ня выйшла так, што ў адзін дзень у адну вёску прыходзіць па некалькі партызанскіх атрадаў. Саветы ж ладзілі так званыя “бамбёжкі”. Падчас такіх нападаў яны бралі ўсю маёмасьць, напіваліся й нішчылі ўсё навокал. У справаздачах з цэнтру нон-стоп зазначалася, што трэба дбаць пра дысцыпліну, каб па-людзку ставіцца да насельніцтва, так. Былі загады не паліць вёсак, не расстрэльваць без суда, была забарона для ўсіх. То бок, цэнтар разумеў праблему й яе маштаб. У Маскве цудоўна разумелі, што партызанскі рух сам ствараў антысавецкія настроі. Але выправіць сытуацыю ў такой масе было вельмі складана.\nАле няўжо самі камандзіры не разумелі, што дэмаралізацыя проста зьнішчыць іх атрады?\nБ. Мусял: Былі такія, што разумелі. У сваёй кнізе я шмат пішу пра Нічыпаровіча. Гэта адзін з найбольшых посьпехаў партызанскага руху ў Беларусі. Яго ідэі партызанскай барацьбы былі абсалютна лягічнымі. Атрад Нічыпаровіча дзейнічаў у ваколіцах Клічава й быў адным з самых баявых. Беручы пад увагу сьціплыя магчымасьці, яму ўдалося стварыць групу з 2000 чалавек, якая практычна сарвала нямецкую сувязь паміж Менскам і Воршай. Немцы ўпершыню мелі дачыненьне з так добра арганізаванай групай. Нічыпаровіч сядзеў у турме яшчэ ў часы вялікай чысткі. Ён ведаў, што яго чакае, калі ён ня будзе змагацца. Пасьля пераходу лініі фронту НКВД правярала яго. Ён некалькі разоў пісаў справаздачы пра тое, што ён рабіў да стварэньня групы. Я чытаў 3 яго справаздачы, і яны адрозьніваюцца адна ад адной. Вопытны НКВДыст адразу заўважыць, што штосьці ня так. Невядома, чым ён займаўся ад лета 1941 да позьняй зімы. Гэта “белая пляма”. Я дапускаю, што ён хаваўся.\nНічыпаровіч памёр у Бутырцы, не дачакаўшыся перамогі. За краты ён трапіў у выніку ўнутрыпартыйных разборак. Ці часта здаралася, што партызаны паміж сабою ня ладзілі?\nБ. Мусял: Гэта адбывалася пастаянна. Даходзіла нават да бітваў паміж партызанскімі атрадатамі. Біліся за нарабаванае дабро, альбо з-за жанчын. Самагонка лілася ракой, і нагоды заўсёды знаходзіліся.\n"За парушэньне дысцыпліны - расстрэл"\nА як камандзіры дамагаліся дысцыпліны?\nБ. Мусял: Былі такія камандзіры, якія за правіны расстрэльвалі. У Налібацкай пушчы, напрыклад, быў канфлікт паміж савецкімі й габрэйскімі партызанамі. Людзі страшэнна скардзіліся на апошніх, што яны забіраюць апошняе з дому. І Чарнышоў быў за крок да таго, каб расстраляць габрэйскага камандзіра Зорына. Бо яны рабавалі нават тых, хто выжыў у налібацкай бойні і жыў у зямлянках. Але й самі савецкія партызаны ня грэбавалі рабункамі. Яны маглі спаліць вёску, калі лічылі, што яна для іх беспэрспэктыўная, што там нельга нічога здабыць. У вёсцы Конюхі (цяпер Летува) партызаны пастаянна рабавалі мясцовых, і ў выніку там была створана самаахова, каб бараніцца ад рабункаў. Тады вёску акружылі й зьнішчылі. Партызаны заўсёды знаходзілі нейкую прычыну. Калі ім не ўдавалася захапіць пастарунак, то яны палілі цэлую вёску. У прынцыпе, яны рабілі тое самае, што й немцы. Быў выпадак, калі немец забіў каханку партызана, дык той так раззлаваўся, што спаліў усю вёску. Партызаны часта палілі мураваныя будынкі, пераважна школы, каб немцы не змаглі там арганізаваць пункты паліцыі. Таму вельмі часта, калі афіцыйна гаворыцца, што немцы зьнішчылі нейкі будынак, то гэта справа рук партызанаў. Гэта былі прафіляктычныя зьнішчэньні.\nА ці магчыма сёньня ацаніць узровень дэмаралізацыі партызанскага руху? Гэта быў пранцып, ці выключэньне?\nБ. Мусял: Гэта была велізарная праблем. Зразумела, былі й выключэньні. Той жа Нічыпаровіч, хаця й ён быў далёка не сьвяты. Ён таксама зьдзяйсьняў злачынствы, але гэта быў бальшавік, які змагаўся. Калі ён лавіў калябаранта, то адразу яго забіваў. Нічыпаровіч быў эфэктыўным партызанам. Ён прыйшоў да высновы, што такія вялікія партызанскія атрады ў тыле ворага бессэнсоўныя. Яго канцэпцыяй былі малыя групы па 100 чалавек са зброяй. Гэтыя групы маюць радыёсувязь, маюць агульную мэту, але дзейнічаюць самастойна. Ён ня бачыў сэнсу, каб палкоўнік кіраваў 100-асабовым партызанскім атрадам. Пасьля таго, як яго забралі ў Маскву, ён хацеў пайсьці ў ЧА, на фронт. Ён не хацеў вяртацца ў партызаны. Пісаў Варашылаву, што гэта ня мае ніякага мілітарнага сэнсу, бо зброі яны мелі мала. Немцы маглі іх сьцерці ў пыл.\nАле партызаны маглі, напрыклад, зьнішчаць чыгуначнае палатно й праводзіць шкодніцкія апэрацыі.\nБ. Мусял: Немцы вельмі хутка навучыліся напраўляць пашкоджаньні рэек. Каб пашкодзіць чыгунку, найлепш было зьнішчыць мост, але ў Беларусі іх было няшмат, бо амаль няма вялікіх рэк. Тым больш немцы моцна ахоўвалі гэтыя масты. Каб зьнішчыць мост, спачатку трэба было разьбіць пастарунак, які някепска ахоўваўся. Пашкоджаньні рэйкі на 10-20 см немцы рамантавалі вельмі хутка, гэта была простая справа. У іх былі адмысловыя цягнікі, якія імгненна ўсё рамантавалі. Гэта было пытаньне 2-3 гадзін, максымальна паўдня. Балючым ударам для немцаў было б зьнішчэньне чыгуначнага вузла, але ў гарады партызаны не ўваходзілі. У 1943 годзе была вялікая рэйкавая апэрацыя. Партызанам даставілі выбухоўку, і ў розных месцах адбыліся сынхронныя замахі. Апэрацыя застала немцаў зьнянацку. Было зьнішчана каля 300 км чыгуначных ліній. Гэта была сур’ёзная праблема. Немцам трэбы было тэрмінова пастаўляць зброю на фронт і тут раптам зьнішчанывя рэйкі. Але яны хутка ўсё пачынілі і ўзмацнілі ахову. Праз 2-3 тыдні сытуацыя вярнулася ў норму. Пазьней партызанам ужо не ўдавалася паўтарыць гэты посьпех.\nНе хапіла выбухоўкі?\nБ. Мусял: Не. Нямецкая тактыка была такой, каб пакінуць партызанам тэрыторыю, дзе няма чынучаных шляхоў. Там праводзіліся апэрацыі па эвакуацыі людзей, каб пакінуць партызанаў ні з чым. Калі глянуць на мапу савецкага партызанскага руху й параўнаць яе зь нямецкай, то гэта выглядае як шахматная дошка. Калі ёсьць горад і чыгуначныя шляхі, то яны знаходзяцца ў руках немцаў. Калі для немцаў нейкая тырэторыя няважная, то яна ў руках партызанаў.\nА якія дзеяньні партызанаў былі для немцаў найбольш балючымі?\nБ. Мусял: Чыгуначныя лініі й дарогі былі найбольш балючай стратай. Але трэба браць пад увагу колькасьць партызанаў і вынікі. Калі мы параўнаем гэта з Францыяй, дзе партызанаў увогуле не было, то Беларусь для немцаў была кашмарам. Нельга было зь Менска так проста паехаць за 100 км. Можна было ехаць толькі ў складзе вялікай групы. У Францыі такога не было.\nЯк можна ацаніць эфэктыўнасьць партызанскага руху ў Беларусі, пастаўленыя задачы й іх выкананьне?\nБ. Мусял: Трэба браць пад увагу колькасьць партызанаў, страты мірнага насельніцтва й шкоду, нанесеную немцам. Зь мілітарнага пункту гледжаньня, гэта ня мела вялікага сэнсу. Там была маса партызанаў, а вынікі былі невялікія. Трэба таксама браць пад уваагу страты мірнага насельніцтва. Калі цягам году ў Беларусі ад партызанаў загінула каля 7 тысяч нямецкіх жаўнераў, афіцэраў і чыноўнікаў пры лічбе 100 тысяч, то гэта слабы вынік. Калі б яны забілі столькі па другі бок, то гэта было б для немцаў вялікай стратай. Калі б гэтым 100 тысячам даць зброю, боеапрыпасы, то так, гэта мела б велізарны сэнс. Але саветы не змаглі запэўніць гэтай масе людзей добрага камандаваньня, зброі й харчаваньня. У Маскве былі дыскусіі. Гучалі галасы, што партызанскі рух у такой форме бессэнсоўны. Берыя і НКВД былі прыхільнікамі стварэньня малых баявых груп. Яны павінны былі быць добраўзброеныя, добра падрыхтаваныя й мець канкрэтную задачу. І гэта мела б сэнс зь мілітарнага пункту гледжаньня. Нават Панамарэнка прызнаваў, што партызаны нічога ня робяць і займаюцца пераважна самі сабою. Але ў выніку стратэгія Берыі не перамагла, праўда, маленькія групы ўсё роўна траплялі ў тыл. Іх скідалі з парашутаў альбо яны пераходзілі лінію фронту.\nА як выглядала паўстаўка зброі праз лінію фронту?\nБ. Мусял: Па-рознаму. Першы самалёт, які прызямліўся з мэтай падтрымкі Нічыпаровіча, увогуле прывёз улёткі. Партызаны былі страшэнна злыя. Гэта быў ліпень 1942 году. Каб мець аэрадром, трэба было яго добра ахоўваць. Такія лётнішчы былі каля Лепеля й Бягомля. Ляталі маленькія самалёты, бо вялікіх у саветаў не было. А колькі можна перавезьці біплянам? Некалькі соцень кіляграмаў. Саветы не прадукавалі вялікіх транспартных самалётаў. Пазьней амэрыканцы пастаўлялі ім свае “Дугласы”. Але гэта была кропля ў моры. Вельмі часта, калі скідалі ў капсулах зброю, то яна разьбівалася. Гэта была складаная апэрацыя. Трэба было прызямляцца, але й прызямленьнне было праблемай.\n"Прыпіскі былі нормай і вышэйшае кіраўніцтва пра гэта ведала".\nУ сваёй кнізе Вы часта параўноўваеце нямецкія й савецкія архіўныя дакумэнты. І вельмі часта яны кардынальна адрозьніваюцца. Хто больш хлусіў?\nБ. Мусял: Прыпіскі ў савецкай сыстэме былі шырока распаўсюджаныя. Гэта не асаблівасьць партызанаў, гэта савецкая асаблівасьць. Дарэчы, Чырвоная Армія таксама гэтым займалася. Калі даць веры тагачасным савецкім дадзеным, то партызаны забілі на тэрыторыі Беларусі амаль паўмільёна нямецкіх жаўнераў. Гэта ж уся Армія “Цэнтар”. Але гэта пустыя лічбы, верыць ім нельга. Мне ўдалося пагартаць нямецкія чыгуначныя справаздачы. Яны высылалі зводкі раніцай і пасьля абеду. Гэта былі справаздачы зь Менска пра тое, што адбывалася на чыгуначных шляхах, пра замахі. У немцаў не было прычын, каб рабіць гэта дзеля прапаганды. Яны рабілі гэта для ўнутраных тэхнічных мэтаў. Гэта ляканічныя паведамленьні. Выбух там і там, пашкоджана 20 см рэек, страт няма. Альбо, напрыклад, міна выбухнула пад лякаматывам, паранены машыніст. Было й так, што міну выкрывалі. Лякаматыў пхаў вагоны, якія былі спэцыяльна прызначаныя для выбухаў. І дзякуючы гэтаму стратаў увогуле не было. І на тыя самыя апэрацыі ёсьць савецкія справаздачы. У савецкіх гаварылася, што ў выніку выбуху зьнішчаныя два цягнікі й загнінула 200 ССаўцаў. Канешне, былі й страты, але пераважна гэта было прыдумана. Увогуле, калі міна выбухала, то страты ў людзях былі рэдкасьцю. Немцы прадпрымалі сур’ёзныя сродкі перасьцярогі. Як саветы маніпулявалі лічбамі, добра бачна па бойні ў Налібаках у 1943 годзе. Спачатку ў справаздачах паведамлялася, што ахвяры – гэта 200 паліцыянтаў. Пазьней яны сталі немцамі, а лічба вырасла да 400. А насамрэч аніводзін немец тады ня быў забіты. І такіх выпадкаў мора. Прыпіскі былі нормай і вышэйшае кіраўніцтва пра гэта ведала.\nА як кіраўніцтва да гэтага ставілася? Ці былі нейкія наступствы для партызанаў?\nБ. Мусял: Канешне. Штаб стараўся з гэтым змагацца, высылаў тэлеграмы, праходзілі сустрэчы. Быў выпадак зь Юрыным, які далажыў, што ён ліквідаваў Кубэ. Ён проста першы пра гэта даведаўся й выслаў справаздачу. І за гэта яго выслалі ў Гулаг. Пра прыпіскі я мог бы напісаць дзве чарговыя кнігі. Асабіста я больш веру нямецкім крыніцам, там інфармацыя больш блізкая да рэальнасьці. У немцаў не было падставаў хлусіць. Наадварот, яны былі абавязаныя ведаць рэальны стан рэчаў. У немцаў не было магчымасьці аднаўляць свае шэрагі, а партызаны маглі. Калі ў баі гінула 250 партызан з 300, то камандзір не пісаў пра рэальныя страты. Ён тут жа праводзіў мабілізацыю і зноў іх было 300. Калі людзі ўцякалі зь лесу, то таксама гэтыя страты аднаўляліся мабілізацыяй.\nА часта людзі дэзэртыравалі?\nБ. Мусял: Так, гэта была масавая зьява. Уцякалі альбо дадому, альбо да немцаў. На Віцебшчыне ў 1942 годзе ў лясах было поўна “зялёных”. Так называлі тых, хто ўцёк ад партызанаў са зброяй і бараніўся ад іх ужо сам у лесе. Яны намагаліся прабіцца праз “Суражскую браму”. Пазьней, калі яна зачынілася, то праблема адпала. Дакладных лічба няма й ня можа быць. Але можна меркаваць, што праблема была маштабнай, бо ствараліся “особые отделы”, унутранае НКВД, гэта была цэлая разьведсетка. Я натрапляў на такія дакумэнты, зь якіх вынікала, што 10-15% партызанаў у атрадзе былі стукачамі. Іх справаздачы датычылі дысцыпліны. Як я ўжо казаў, партызаны ў большасьці не былі ахвотнікамі й таму яны часта ўцякалі. За гэта былі сьмяротныя пакараньні для ўсёй сям’і. Немцы ведалі, што сярод партызанаў мала добраахвотнікаў, і часта перадавалі інфармацыю, што калі нехта ўцячэ зь лесу дадому, то супраць яго ня будуць прадпрымацца ніякія меры.\nА які быў сэнс набіраць гвалтам людзей у лес, калі яны не хацелі змагацца й ня мелі такой волі, жаданьня, імпэту?\nБ. Мусял: Па такім жа прынцыпе дзейнічала Чырвоная Армія. Каб дадаваць імпэту, улады выкарыстоўвалі пазытыўную й нэгатыўную матывацыю. Пазытыўная – гэта патрыятызм, а нэгатыўная – гэта запалохваньне, маўляў, калі ня пойдзеш з намі, то мы цябе расстраляем.\nВельмі часта можна пачуць такое меркаваньне, што НКВДысты з Масквы, якіх Сталін выслаў у Беларусь, узначалілі стыхійны партызанскі рух, ліквідаваўшы яго старое кіраўніцтва. Гэта праўда?\nБ. Мусял: Такія выпадкі здараліся. Чарнышоў прызямліўся пад Лепелем і ішоў з групай у Налібацкую пушчу. Там партызанскія атрады былі створаныя “акружэнцамі”. Чарнышову ўдалося дамагчыся ляяльнасьці. Гэта быў 1943 год, пасьля Сталінграду. І шмат хто быў перакананы, што лепш далучыцца. Падпарадкаваньне давала магчымасьць рэабілітацыі, бо да гэтага часу іх вынікі барацьбы ня ўражвалі. Але вельмі часта такія патрабаваньні сканчваліся й канфліктамі.\nУ ліпені 1944 году немцы пакідалі Беларусь. Што адбывалася пасьля гэтага з партызанамі?\nБ. Мусял: Яны выходзілі зь лесу. Тыя, што карысталіся даверам, займаліся ачышчэньнем лясоў ад немцаў і польскіх партызанаў, дапамагалі ствараць структуры савецкай улады. А іншых мабілізоўвалі й адпраўлялі на фронт. Гэта былі, пераважна, беларусы. Іх адразу кідалі на першую лінію фронту. Старэйшыя высылалі маладых. Гэта можна параўнаць зь сёньняшнім паняцьцем “дзедаўшчыны”. Старэйшыя лічылі, што маладыя спакойна сабе жылі ў лясах, што ім усяго хапала, а мы, маўляў, увесь час змагаліся.\nПартызанскі рух у Беларусі, як вынікае з вашых словаў, ня быў чымсьці выключным. Да гэтага трэба дадаць траўму мясцовых жыхароў. Чаму тады ўлады пасьля вайны раскручвалі гэты міт?\nБ. Мусял: У Беларусі ў гэты міт маглі ня верыць, а ў Маскве – маглі паверыць. Тым больш, гэта толькі першае пакаленьне, а другое й трэцяе гэты міт праглынулі б. У школе не вучылі пра тое, як было насамрэч. Гэта клясычная прапаганда. Але чалавек, які лягічна думае, павінен прыйсьці да высновы, што лічбы, якія партызаны паведамляюць пра сябе й пра ахвяр з боку немцаў – звычайны міт. Сёньняшняя Беларусь – гэта постсавецкая краіна, таму прывязанасьць да гэтага міту зразумелая. Калі б Беларусь была сапраўды беларускай краінай, то яна б адкінула гэты савецкі міт. Бо савецкае – гэта антыбеларускае.\nПрыхільнікі гэтага міту лічаць, што калі яго адкінуць, то беларусам застанецца БКА і СБМ.\nБ. Мусял: Гэта міт, выдумка. Вы што, хочаце будаваць сваю сьвядомасьць на фальшы? На гэтае пытаньне павінны сабе адказаць самі беларусы, але, на маю думку, лекцыя гісторыі для беларусаў простая – беларусы былі ахвярамі двух таталітарызмаў. І ані саветы, ані нацысты не клапаціліся пра беларусаў. Гісторыя падказвае беларусам, што яны павінны мець сваю беларускую дзяржаву, якая абароніць і паклапоціцца пра кожнага грамадзяніна.\nРазмаўляў Дзьмітры Гурневіч.\nБогдан Мусял нар. у 1960 годзе. Вывучаў гісторыю, паліталёгію й сацыялёгію ва ўнівэрсытэтах Гановэра й Манчэстэра. Працаваў у Нямецкім гістарычным інстытуце ў Варшаве, Інстытуце нацыянальнай памяці Польшчы. Доктар навук, прафэсар Варшаўскага ўнівэрсытэта кардынала Стэфана Вышынскага, кіраўнік кафэдры Цэнтральна-Усходняй Эўропы.\ntags: гісторыя, ІІ сусьветная вайна, Машына часу, партызаны


Поліамід (тканіна): што гэта такое і дзе яна выкарыстоўваецца?\nПоліамід (тканіна) - што гэта такое? У выніку хімічнай перапрацоўкі нафты, вугалю, прыроднага газу, атрымліваюць цэлую групу валокнаў. Да іх адносяць нейлон, капрон, перлон, силон. Называецца ўсё гэта адным словам - поліамід (Polyamide). Поліаміднае тканіна класіфікуюць, як сінтэтычны матэрыял. У тэкстыльнай прамысловасці раней усіх штучных валокнаў заняла галоўныя пазіцыі на сусветным рынку поліамід (тканіна). Што гэта такое і дзе яна выкарыстоўваецца?\nЯе шырока сталі ўжываць у сярэдзіне мінулага стагоддзя. Паверхню тканіны поліамід часцей за ўсё шурпатая, але можа быць і гладкай, і бліскучай. Матэрыя з дадзенага сыравіны, дзякуючы лёгкаму, ня працаёмкага афарбоўванню, атрымліваецца самых розных расфарбовак.\nПоліамід - склад тканіны\nПрадукцыя з дадзенага сыравіны, дзякуючы сваім уласцівасцям, карыстаюцца вялікай папулярнасцю. Але не многія ведаюць, што сыравіну гэта называецца "поліамід" (тканіна). Што гэта такое, даведаемся, разгледзеўшы яе склад і ўласцівасці.\nДля таго каб прыбраць недахопы тканіны, навукоўцы знайшлі спосаб ўвядзення ў структуру валокнаў разнастайных стабілізатараў, з дапамогай якіх поліамід стаў валодаць асноўнымі вартасцямі. Гэта выдатная паветрапранікальнасць, хуткае высыханне, трываласць, мяккасць і лёгкасць, а таксама ўстойлівасць да вільгаці. Тканіна добра супрацьстаіць ўздзеянню на яе хімічных і біяхімічных рэагентаў.\nЯк у любога іншага прадукту, разам з добрымі якасцямі ёсць і недахопы. Матэрыял выгарае на сонца, пасля некалькіх пранняў набывае ломкасць, дрэнна прадзьмухваецца, валодае падвышанай электризуемостью. Поліаміднае валакно плавіцца без паху і не гарыць, у выніку плаўлення утворыцца мяккі шарык.\nШто такое 100% поліамід (тканіна)?\nУласна кажучы - гэта нейлон. Шчыльная, лёгкая, разам з тым мяккая тканіна. Яе можна згарнуць або скласці да самых маленькіх памераў. Яна вельмі зручная ў эксплуатацыі і амаль бязважкая. Ўжываецца ў асноўным у лёгкай прамысловасці, з яе шыюць верхнюю вопратку - плашчы, вятроўку, курткі, пухавік. Гэтыя рэчы добра трымаюць і захоўваюць форму, вельмі шкарпэткі і трывалыя, не мнутся, лёгка сціраюцца, іх не гладзяць, яны хутка сохнуць, ня змакаюць і надзейна абараняюць ад ветру.\nПоліамідная тканіна знайшла сваё прымяненне ў вырабе тавараў шырокага спажывання.\nУ сувязі з тым, што яна выпускаецца ў выглядзе нітак, пастаянна намотваецца на шпулькі, з яе вырабляюць рыбалоўныя сеткі і разнастайныя ліны. Гэта самае дарагое валакно з усіх, якія маюць штучнае паходжанне. У працэсе ткацтва, ствараюцца тэкстураваных валакна, з якіх і атрымліваецца поліамід (тканіна). Што гэта такое і з чым іх камбінуюць? Вельмі часта поліаміднае нітка скручваюць з ваўнянымі або баваўнянымі валокнамі, тым самым ствараючы новую тканіна, трывалую і стабільную. У параўнанні з поліэстэрам поліамід валодае большай даўгавечнасцю і трываласцю.\nСыход за тканінай поліамід\nГэтак жа, як і большасць сінтэтычных тканін, поліамід добра сціраецца ўручную. Ачыстку можна вырабляць і ў пральнай машыне пры тэмпературы не больш за 40 градусаў. Сушыцца добра хутка на паветры, пры гэтым яго лепш развешваць ў вільготным стане. У цэнтрыфузе сушыць не варта. Нельга выкарыстоўваць Адбельвальнік. Гладзіць рэкамендуюць цёплым прасам, без выкарыстання пара.\nХарчовая плёнка ПВХ - перавагі\nЭкокожа - што гэта? Уся праўда аб новым матэрыяле\nНавучыцеся, як гладзіць штаны са стрэлкамі, - станеце пераможцам!\nИзограф - што гэта такое? Рапидограф і изограф: розніца\nСкарбонка для папяровых грошай дапаможа разбагацець\nВіды мяккага даху. Мяккі дах: водгукі\nПланшэты ASUS 10 цаляў з клавіятурай з 4G: водгукі\nФікус драбналістая: правілы вырошчвання і догляду\nЧым адрозніваюцца фрэзерныя станкі з ЧПУ па метале?\nБартавы самапісец: дзе знаходзіцца, як выглядае, навошта патрэбен?\nІндыя: прыродныя рэсурсы і іх выкарыстанне ў гаспадарцы\nДзіцячыя брекеты: віды, ўстаноўка, фота\nКанцэртныя залы ў Маскве. Адрасы, афіша, цэны\nВертыкальнае меню для сайта ў выглядзе акардэона на jQuery


Звычаі Вялікага тыдня ў розных краінах\nДля больш за 2-ух мільярдаў хрысціян у Пальмовую нядзелю распачынаецца Вялікі тыдзень. З гэтым кульмінацыйным прамежкам літургічнага перыяду ў розных частках свету звязаны разнастайныя традыцыі.\nВялікая пятніца – галоўны дзень адзначэння Вялікага тыдня. У Севільі ўжо папоўначы на вуліцы выходзяць найважнейшыя працэсіі: Езуса Усемагутнага, Маці Божай Надзеі і Маці Божай з базілікі Макарэна. На досвітку яны вяртаюцца ў касцёлы і капліцы, каб саступіць месца чарговым паходам. Там функцыянуе 52 архібрацтва, кожнае з якіх перасякае горад у асобнай працэсіі. Разам яны маюць каля ста “pasos”, г. зн. сцэн Мукі Пана.\nУ Арагоніі смерць Езуса абвяшчае традыцыйны бой сотняў барабанаў. У некаторых гарадах, напрыклад, у Кардобе, паляць т. зв. “іудаў” – лялькі, якія сімвалізуюць Апостала, што выдаў Хрыста. †\nУ залежнасці ад рэгіёна ўрачыстыя працэсіі адбываюцца з Вялікага аўторка па Вялікую пятніцу. Звычайна мужчыны выходзяць з аднаго касцёла пэўнай мясцовасці і нясуць фігуру Езуса з крыжом, а жанчыны – з іншага, скіроўваючыся за фігурай Маці Божай Балеснай. У вызначаным месцы – часта на галоўнай плошчы горада – адбываецца “балючая сустрэча Маці з Сынам”. Там святар прамаўляе гамілію. Пасля казання вернікі аб’ядноўваюцца ў супольную працэсію з 2-ма фігурамі, і распачынаецца набажэнства Крыжовага шляху.\nЗ 1992 года ў Вялікую пятніцу пакутныя сцэны прадстаўляе ў найбуйнейшай бразільскай фавэле (трушчобе) Расінья ў Рыа-дэ-Жанейра тэатральная група “Roca Cacacultura”. Бадай што самая вядомая інсцэніроўка, якую выстаўляюць ужо больш за 40 гадоў, дэманструецца ў горадзе Новы Іерусалім.\nУ ёй прымаюць удзел каля 500 акцёраў, у тым ліку вядомыя дзеячы грамадскага жыцця. У мінулыя гады ролю Марыі Магдалены выконвала “Міс Бразілія” Наталля Гімарайнш. Усё відовішча дзеліцца на 9 сцэн, размешчаных у розных месцах горада. Гледачы вандруюць разам з акцёрамі. Агулам у містэрыі задзейнічана некалькі дзясяткаў тысяч чалавек.\nУ вёсцы Кутуд, якая знаходзіцца ў 80-ці кіламетрах на поўнач ад сталіцы Філіпінаў, існуе традыцыя дабравольнага ўкрыжавання ў Вялікую пятніцу. Звычайна распінаюць некалькіх чалавек. За пару гадзін перад прыбіваннем да крыжоў напаўраздзетыя ахвотнікі, на якіх накінуты капюшоны, бічуюцца бамбукавымі дубцамі і палкамі з усаджанымі ў іх кавалкамі шкла. Нягледзячы на жахлівасць усяго, што адбываецца, атмасфера пануе святочная – прадаюць піва, марожанае і нават сувенірныя бічы. Знакамітыя госці могуць назіраць за ўкрыжаваннем са спецыяльных глядзельных месцаў.\nЗ 1960-х гадоў містэрыя ў Кутуд стала турыстычнай славутасцю, шырока асвятляемай СМІ. Укрыжаванні пачалі арганізоўваць таксама ў іншых частках Філіпінаў. Каталіцкі Касцёл, да якога належыць каля 80% з амаль што 90 мільёнаў жыхароў гэтай краіны, крытыкуе такую крывавую традыцыю як скажэнне веры.\nУ Вялікую пятніцу ў некалькіх гарадах, у тым ліку і ў Лондане на Трафальгарскай плошчы, выстаўляюцца прадстаўленні Мукі Пана, дзе-нідзе, напрыклад, у Ёрку, нават цэлыя іх цыклы. Гэтую сярэднявечную традыцыю ўваскрасілі ў ХХ стагоддзі пасля доўгага перапынку, звязанага з Рэфармацыяй, калі былі забаронены ўсе формы тэатру. З ХІХ стагоддзя англіканская літургія з Вялікай пятніцы таксама паступова вяртаецца да дарэфармацыйнай традыцыі. Зноў пачалі арганізоўвацца працэсіі Крыжовага шляху. Падчас такой працэсіі ў мінулым годзе цяжкі крыж нёс арцыбіскуп Кентэрберыйскі Джасцін Уэлбі.\nТолькі адзін дзень у апошнім тыдні перад Вялікаднем называюць “вялікім” – пятніцу. Астатнія дні акрэслены колерамі. Так серада называецца “чорнай”, чацвер – “зялёным”, а субота – “белай”.\nПапулярнай традыцыяй у час Вялікага тыдня з’яўляецца арганізаванне святочных ярмарак, дзе можна купіць драўляныя фігуркі, фарбаваныя яйкі, цукеркі і нават “памлазкі” – сплеценыя з вербавых галінак розгі. Імі ў Велікодны панядзелак хлопцы хвошчуць дзяўчат, атрымліваючы ўзамен пісанкі ці ласункі.\nДні Вялікага тыдня звязаны з цэлым шэрагам забабонаў. Напрыклад, у Вялікі чацвер пануе звычай пераапранацца ў “велікодных ведзьмаў”. Звычайна гэта робяць дзяўчынкі ва ўзросце 5–11 гадоў.\nЯны ходзяць па дамах і ўзамен за святочныя паштоўкі ды віншаванні просяць укінуць у іх кошычак слодычы ці сімвалічную суму грошай. Гэтая традыцыя пайшла з вераванняў у тое, што на востраве Блакула адбываліся злёты ведзьмаў, якія, будучы паслухмянымі д’яблу, вербавалі сваіх наступніц і загадвалі ім непрыкметна пракрадвацца ў людскія ўладанні.\nВялікая субота з’яўляецца найважнейшым днём святочнага перыяду. Папоўдні спажываецца вытанчаны абед, які складаецца, перш за ўсё, з яек і рыбы. Дзеці ж вельмі цешацца, таму што менавіта ў гэты дзень велікодны заяц прыносіць ім вялікае святочнае яйка, у якім знаходзіцца шмат цукерак.\nУ Вялікі тыдзень абавязвае сціслы пост, калі забаронена спажываць мяса і малочныя прадукты. Аўторак прысвечаны малітве і чытанню Бібліі. У многіх дамах выпякаецца адмысловае пячэнне “кулуракія”. У сераду грэкі звычайна прыбіраюць свае кватэры, а вечарам ідуць у касцёл. Вялікі чацвер прызначаны для фарбавання яек і аздаблення ў святынях грабніцы Хрыста гірляндамі, якія называюць “epitaphios”. Вялікая пятніца – дзень жалобы. Забаронена выконваць любую працу і спажываць салодкае. Традыцыйнай стравай з’яўляецца суп з кунжутнай пасты і цыбулі з дадаткам воцату. На наступны дзень грэкі пачынаюць гатаваць святочныя стравы. Перад 12-ай гадзінай ночы прымаюць удзел у св. Імшы, падчас якой святар пры дапамозе свечкі ўдзяляе святы агонь аднаму з вернікаў, які перадае яго далей. Калі прабівае поўнач, сабраныя цалуюць адзін аднаго ў шчокі і віншуюць словамі “Christo Anesti!”, што значыць “Хрыстос Уваскрос!”. Запаленыя свечкі забіраюць дадому.\nУ дні Вялікага тыдня адбываюцца ўрачыстыя св. Імшы ў базіліцы Гробу Пана, якая на гэты час становіцца найважнейшым хрысціянскім цэнтрам у Святой Зямлі. Літургія цэлебруецца ў панядзелак, аўторак і сераду. У аўторак таксама адпраўляецца Эўхарыстыя са спевам Мукі Пана Езуса ў кляштары Бічавання, дзе, згодна з мясцовай традыцыяй, прадстаўлены 2 першыя стацыі Крыжовага шляху – іерусалімскай Віа Далароза. У сераду адбываецца св. Імша ў Гефсіманіі, садзе Аліўным – базіліка Канання. У гэты дзень у базіліцы Гробу Пана можна ўшанаваць важную рэліквію Мукі Хрыста – калону бічавання, якая знаходзіцца ў капліцы Найсвяцейшага Сакраманту.\nПа-асабліваму адзначаюцца ўрачыстасці Пасхальнага Трыдууму. У Вялікі чацвер пілігрымы збіраюцца а 7-ай гадзіне ў базіліцы Гробу Пана, дзе цэлебруецца св. Імша пад кіраўніцтвам патрыярха Іерусаліма. Згодна з традыцыяй ён абмывае ногі клерыкам. Вечарам пілігрымы накіроўваюцца ў базіліку ў садзе Аліўным, у Гефсіманіі, дзе а 21-ай распачынаецца святая гадзіна, калі разважаецца Мука Пана. Адтуль пазней вырушвае працэсія з лампадамі да палаца Каіафа, дзе Езус быў асуджаны перад Вярхоўным Саветам. Там таксама, успамінаючы Езуса, які стаяў перад Сінедрыёнам і быў пасаджаны ў турму ноччу з чацвярга на пятніцу, пілігрымы могуць у цішыні трываць на чуванні.\nУ Вялікую пятніцу базіліка Гробу Пана закрыта для наведвальнікаў. Яе адчыняюць толькі на літургію Мукі Пана, якая адбываецца ў 8.00 на Кальварыі, у месцы ўкрыжавання. У 11.30 выходзіць Крыжовы шлях вуліцамі Іерусаліма. Яго праводзяць айцы францысканцы. Тысячы людзей з розных краін ідуць праз Віа Далароза на Галгофу, перажываючы стацыі Хрыстовай Мукі.\nУ Іерусаліме ў Вялікую пятніцу існуе літургічная традыцыя, якой няма больш нідзе ў свеце. Калі сцямнела, вернікі збіраюцца ў базіліцы Гробу Пана, дзе адбываецца т. зв. пахавальная працэсія Езуса, якую ўзначальвае францысканскі кусташ Святой Зямлі. Спачатку знятую з крыжа фігуру Хрыста сімвалічна намашчваюць алеямі, згодна з традыцыяй намашчэння цела Езуса, а затым пераносяць і кладуць у грабніцу, якая знаходзіцца ў гэтай святыні.\nУ Вялікую суботу ў сувязі з неабходнасцю дзялення гaдзін цэлебрацыі паміж рознымі хрысціянскімі канфесіямі каталіцкая Пасхальная вігілія адбываецца раніцай – ужо ў 7.30. Распачынаецца традыцыйна з распальвання агню перад базілікай Гробу Пана. Галоўнае святкаванне ў Іерусаліме вельмі красамоўнае, таму што адбываецца літаральна перад магілай Езуса, з якой Ён уваскрос. На працягу дня святыня, якая з’яўляецца адным з найсвяцейшых месцаў на зямлі, застаецца адкрытай.


Хартыя_ 17 кастрычнiка 2021, Нядзеля, 12:11\nЧаму Лукашэнка стаў таксічным для Кітая і Расеі? Як санкцыі б'юць па беларускім рэжыме? Як памер абутку Сяргея Дылеўскага можа паўплываць на сітуацыю ў краіне? Чаму страйк - рэальны і пераможны сцэнар. Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з каардынатарам грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Змітром Бандарэнкам.\n- Апошнім часам дынаміка падзей у Беларусі прыкметна паскорылася. Беларускім дзяржбанкам закрылі рахункі ў Еўропе, тытунёвы гігант British-American Tobacco спыняе супрацоўнічаць з гарадзенскім "Нёманам". Такія навіны з'яўляюцца літаральна кожны дзень. Ці моцны гэта ўдар па рэжыме?\n- Ці можна сказаць, што скаардынаваныя дзеянні дэмакратычных сіл Беларусі, а таксама пазіцыя цывілізаваных краін свету, далі такі вынік. Санкцыі супраць беларускага рэжыму сёння самыя моцныя, можна сказаць, самыя рэальныя, за ўвесь час існавання беларускай дыктатуры. Безумоўна, тут велізарная праца і беларускіх дыяспар у розных краінах, і прадстаўнікоў штаба Святланы Ціханоўскай, і дзейнасць Андрэя Саннікава, і НАУ. Агульныя намаганні далі вось такі вынік.\nВядома ж, злосныя і агрэсіўныя дзеянні Лукашэнкі як супраць беларускіх грамадзян, так грамадзян іншых краін (сярод іншага - пасадка самалёта Ryanair), развязванне гібрыднай вайны супраць краін-суседзяў, усё не засталося незаўважаным.\nДумаю, што санкцыі ўжо наносяць велізарную шкоду луканоміцы і яны будуць ўзмацняцца.\n- Расея і Кітай, на якія так спадзяваўся Лукашэнка, таксама не спяшаюцца дапамагаць грашыма. Чаму?\n- Кітай - гэта велізарная краіна, можна сказаць - другая ў свеце, у яе ёсць інтарэсы абсалютна ўсюды: і ў Афрыцы, і ў Лацінскай Амерыцы, і Еўропе. Пекін сёння цікавяць транзітныя магчымасці той ці іншай краіны. Беларусь - невялікая краіна паводле эканамічнай вагі і насельніцтва, але ў нас выгаднае геаграфічнае становішча для транзіту: як з усходу на захад, так і з поўначы на поўдзень.\nУ вядомых планах новага «Вялікага шаўковага шляху» ключавая дарога павінна праходзіць праз Пекін, Маскву, Менск, Бэрлін і Парыж. Тут, натуральна, дзеянні Лукашэнкі, якія выклікалі ўвядзенне частковага надзвычайнага становішча ў суседніх краінах Еўразвязу, ніяк не могуць радаваць Кітай, бо яны наносяць прамую шкоду інтарэсам Пекіна.\nГібрыдная вайна з Літвой і Латвіяй таксама наносіць удар па транзіце, таму што ільвіную дзель сваіх грузаў у розныя краіны Еўропы Кітай дастаўляе менавіта марскім шляхам. У тым ліку вялікая колькасць кітайскіх кантэйнераў разгружаецца ў партах балтыйскіх краін для далейшага транспартавання і ва Украіну, і ў Расейскую Федэрацыю, і ў іншыя краіны Еўропы. Тут наносіцца іншы ўдар па кітайскіх інтарэсах.\nВядома, Кітай вельмі вялікі, але яны любяць лічыць грошы, партыя ўсё правярае, за кожным кірункам стаяць канкрэтныя людзі. Гэтыя людзі, вядома, падаюць сігналы ў Пекін, што Лукашэнка стварыў праблемы для гандлёвых інтарэсаў КНР.\nНу і, натуральна, ніхто не хоча трапляць пад амерыканскія санкцыі, бо існуе пагроза другасных санкцый. Акрамя таго, невядома чым будзе расплачвацца рэжым Лукашэнкі, бо рахункі вядучых банкаў Беларусі былі заблакаваныя ў Еўропе.\nУ Расеі пазіцыя іншая. Яна таксама не жадае патрапіць пад санкцыі праз шалёную «кульгавую качку», але спрабуе, вядома, выкарыстоўваць момант і лавіць рыбу ў каламутнай вадзе. Раптам атрымаецца штосьці адарваць ад Беларусі, калі Лукашэнка не прызнаны на Захадзе, адрынуты сваім народам, стаў поўным выгнанцам як унутры краіны, так і за мяжой.\n- На мінулым тыдні Лукашэнка і Пуцін заявілі аб узгадненні ўсіх 28 дарожных карт аб так званай інтэграцыі. Ёсць вельмі шмат тлумачэнняў гэтай падзеі: ад «адбыўся аншлюс Беларусі«, да «нічога не змянілася, усе дакументы - толькі фармальнасць». Як вы бачыце гэтыя падзеі? Што напраўду маглі сказаць Лукашэнку ў Крамлі?\n- З аднаго боку, я згодны з тымі палітолагамі (сярод іншых - з Андрэем Суздальцавым), якія кажуць, што нічога істотнага не адбылося, проста ў Расеі праходзяць парламенцкія выбары, няхай і фармальныя, але для іх патрэбныя нейкія суправаджальныя PR-дзеянні, каб крамлёўская ўлада магла прадэманстраваць хоць нейкія поспехі. Мы выдатна разумеем, што ў Расеі даволі вялікія праблемы праз санкцыі, а таксама праз тое, што Пуцін з партнёра Захаду (для шматлікіх краін - стратэгічнага) ператварыўся ў праблему міжнароднай палітыкі. Адзначу, што раней гаворка ішла аб 31-й карце, цяпер нам кажуць аб 28.\nАднак я б усё ж такі не недаацэньваў пагрозу ад гэтага падпісання. Бо тое, што Лукашэнка пагаджаецца на такі крок азначае, што ён можа прадаць усё што хочаш, каб пратрымацца месяц-другі ва ўладзе. Тым больш, што ў яго абсалютна неадэкватны псіхічнае стан, а Пуцін як добры вярбоўшчык адчувае стан Лукашэнкі і яго пазіцыі.\nЗразумела тое, што калі такое падпісанне адбудзецца, яно не будзе ўмацоўваць бяспеку і незалежнасць нашай краіны.\nМагу выказаць здагадку, што падпісанне дакументаў і рыхтавалася да пачатку парламенцкіх выбараў у Расеі, але абвяшчэнне перадстрайкавага стану ў Беларусі спыніла Маскву, бо высветлілася, што ўсе заявы Лукашэнкі аб тым, што ён кантралюе сітуацыю ў краіне, былі поўнай хлуснёй.\nБо ёсць і разважлівыя дарадцы ва Уладзіміра Пуціна, якія кажуць, што Лукашэнка можа страціць уладу ў выніку страйкаў і народнага паўстання найбліжэйшым часам. І як будзе выглядаць тады Пуцін?\n- Вы ўжо закранулі тэму перадстрайкавая стану. Пару дзён таму страйк падтрымалі нават спартоўцы. Відаць, што абмеркаванне ідзе не толькі сярод працоўных, але і сярод прадстаўнікоў іншых сфер беларускага грамадства. Як вы ацэньваеце шанцы працоўнага пратэсту?\n- Я шмат гадоў у беларускім супраціве і заўсёды меркаваў, што былі моманты, калі мы маглі перамагаць, але ніколі не было такой электаральнай перавагі ў дачыненні да Лукашэнкі. Прычым электаральная параза рэжыму была зафіксавана як унутры краіны, так і за мяжой. Гэта самае галоўнае.\nДумаю, што цяпер страйк не толькі можа скінуць дыктатуру, але раз і назаўжды змяніць сітуацыю ў Беларусі. Санкцыі працуюць. Абсалютная большасць беларусаў супраць Лукашэнкі, увесь свет не прызнае яго законным кіраўніком. Таму страйк стане не проста саломінкай, а сапраўдным механічным молатам, які зломіць хрыбет дыктатуры.\nМне падабаецца, што ў нас нарэшце з'явіўся моцны рабочы лідар. Яму, вядома, не стае досведу, але ён гатовы размаўляць з самымі рознымі структурамі і аб'ядноўвае людзей. Гэта Сяргей Дылеўскі.\nМне таксама падабаецца, што ў нашага героя 49-ы памер абутку. Сваім кедам працоўны трактарнага завода Дылеўскі можа добранька даць пад с…ку беларускаму ўзурпатару і надаць яму рух у правільным кірунку.\n- Вялікую дыскусію выклікае адно з патрабаванняў рабочых - перамовы з беларускімі ўладамі. Вы прыхільнік такога «круглага стала»?\n- Мадэллю «круглага стала» для ўсіх з'яўляецца Польшча, дзе ўладам і апазіцыі ў свой час удалося дамовіцца аб правядзенні свабодных выбараў. Дарэчы, Лех Валенса раіў Сяргею Дылеўскаму, каб працоўныя патрабавалі такі ж «круглы стол» для Беларусі.\nНапраўду я здзіўлены, што тэма перамоў выклікала нейкія пытанні. Бо санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі былі ўведзеныя з патрабаваннямі вызвалення палітвязняў, правядзення перамоў паміж уладай і апазіцыяй, а таксама правядзення новых выбараў.\nРэкамендацыі і патрабаванні Захаду грунтуюцца на тым, што прапаноўвалі дыпламаты з розных цэнтраў беларускіх дэмакратычных сіл. Пра перамовы казалі людзі з каманды Ціханоўскай, пра перамовы казала НАУ, пра перамовы заўсёды казала «Еўрапейская Беларусь» і наш лідар Андрэй Саннікаў. Зараз таго ж дамагаюцца і беларускія рабочыя.\nМы не першыя, хто знаходзіцца ў гэтай сітуацыі. У многіх краінах была грамадзянская вайна і яна не заўсёды заканчвалася перамогай аднаго з бакоў. Людзі садзіліся і дамаўляліся, дамаўляліся аб ненулявым варыянце.\nВозьмем той жа «круглы стол», калі б беларускія сілавікі і чыноўнікі хоць бы чыталі гістарычныя кнігі, то б ведалі, што не было тых, хто саступіў пасля «круглага стала» ў Польшчы. Іншы бок - сілавікі і былыя камуністы -яны засталіся ў палітычным і эканамічным жыцці новай Польшчы. Многія сталі суўладальнікамі банкаў, прадпрыемстваў. Як палітычная сіла посткамуністы вярнуліся да ўлады праз восем гадоў пасля праўлення ўрада лідараў «Салідарнасці». Але палякі правялі эфектыўныя рэформы. Краіна стала сябрам ЕЗ і NАТО. Польшча ўжо атрымала і працягвае атрымліваць сотні мільярдаў еўра з Брусэлю на развіццё эканомікі і паляпшэнне жыцця сваіх грамадзян. Таму так, я выступаю за перамовы.\nВядома, калі хто-небудзь з сілавікоў недалёкі розумам і надумаў быць з Лукашэнкам да канца, то гэта ягоныя праблемы, ён падстаўляе сябе і сваю сям'ю на многія гады. Бо на перамовах можа абмяркоўвацца амністыя для сілавікоў і чыноўнікаў, але спачатку яны павінны дапамагчы развязаць праблему Лукашэнкі. Перамовы павінны быць толькі аб змене ўлады, пераходным перыядзе, правядзенні новых выбараў на ўсіх узроўнях, у якіх будуць браць удзел усе палітычныя сілы краіны.\n- Яшчэ адна падзея, якая накладваецца на перадстрайкавы стан у Беларусі - новая хваля каранавіруса, якую прызналі нават улады. Як гэта ўплывае на сітуацыю?\n- Сёння так атрымліваецца, што страйк становіцца спосабам захавання беларускай незалежнасці. Думаю, што многія ўключацца ў страйк менавіта з гэтай прычыны, бо не павінны расейцы падпісваць нейкія важныя дамовы з чалавекам, які цалкам сябе дыскрэдытаваў і не прадстаўляе беларускі народ.\nАдначасова сёння страйк з'яўляецца спосабам абароны ад каранавіруса. Страйк - гэта тое, што можа выратаваць тысячы і тысячы жыццяў беларусаў. Нарэшце, цывілізаваныя краіны ўжо неаднаразова выкарыстоўвалі локдаўны і больш абмежаваныя карантынныя мерапрыемствы, каб выратаваць людзей.\nЯк мы бачым, эканоміка пасля наступстваў даволі хутка аднаўляецца. Эканамічны рост у Польшчы да мінулага года склаў больш за 10%, у некаторых краінах - ён яшчэ большы. Карантынныя мерапрыемствы дазваляюць захоўваць жыццё.\nУ нас жа мы маем справу з вар'ятам, якому абсалютна пляваць на здароўе і жыццё людзей. Таму, беларус, абараняй сябе сам! Беларус, застанься дома! Гэтым ты абароніш незалежнасць краіны, значна наблізіш сыход гэтага рэжыму, наблізіш свабодныя выбары ў Беларусі, а таксама выратуеш сябе і жыццё сваіх блізкіх.\n- Як яшчэ можна наблізіць перамогу беларускага народа над дыктатурай?\n- Увядзенне санкцый Захадам паказала, што скаардынаваныя дзеянні беларускіх дэмакратаў могуць даць эфект і моцны козыр для змен. Цяпер самым важным з'яўляецца страйк. Прычым менавіта ў тым варыянце, у якім яго прапануе Беларускае аб'яднанне рабочых. Для рабочых - «застанься дома», для бізнэсу - «сысці ў адпачынак».\nМы ўжо абмеркавалі, што гэта дае і іншага шляху няма. Не трэба выходзіць на акцыі пратэсту сёння, трэба застацца дома на працягу месяца. Кожная сям'я можа назапасіць прадуктаў. Я ведаю, што многія тысячы і тысячы людзей гэта робяць.\nВосенню ў беларусаў ёсць запас у выглядзе ўраджаю з лецішча. Нашы людзі ніколі не спадзяваліся на ўладу, а толькі на сябе. Цяпер прырода спрыяе і ў лясах велізарная колькасць грыбоў, якія таксама могуць дапамагчы беларусам пратрымацца.\nУсенародная падрыхтоўка да ўсеагульнага страйку - гэта новая старонка ў гісторыі Беларусі. Бо ў нашай краіне доўгі час не было ніякіх страйкаў, «беларусы ўсяму радыя». Краіна займае апошняе месца ў заробках у Еўропе, але беларусы не страйкуюць, а вось палякі, у якіх заробкі ў чатыры-пяць разоў большы або немцы, у якіх у сем-дзесяць, - увесь час страйкуюць, прычым часам страйкуюць высокааплатныя катэгорыі грамадзян.\nМы цяпер павінны быць адзіныя акурат у гэтым: застацца дома і нанесці апошні сур'ёзны ўдар па эканоміцы рэжыму, прымусіць рацыянальных людзей, якія знаходзяцца ва ўладзе, пайсці на перамовы аб выхадзе з крызісу.\nІншага спосабу я цяпер не бачу. Трэба быць паслядоўным ў гэтых дзеяннях. Гэта рэальны і пераможны сцэнар.\n12.10 «Зліў» з Цэнтра гігіены і эпідэміялогіі: апублікаваная сакрэтная база выпадкаў каранавіруса ў Менску за дзень 90,356\n11.10 Прапагандысты селі ў лужыну праз сюжэт пра пенсіянераў 77,510\n15.10 У Беларусі падрыхтавалі падатковы «сюрпрыз» для тых, хто самастойна будуе дом 70,192


8 Вынікі ў Славенія\nСлавенія Марыбор Сербія Бялград October 2018\nМы цалкам акрэдытаваным сучасная еўрапейская бізнес-школа, прысвечаная людзям, якія зацікаўлены ў павышэнні іх ведаў і канкурэнтаздольнасці праз інтэрнэт і тварам да твару навучання. Нашы навучальныя праграмы высокай якасці, даступныя ў чатырох розных мовах, прытрымлівацца стандартаў і патрабаванням сучаснага еўрапейскага і сусветнага бізнес-асяроддзя.Развіццё кампетэнцый 21-га стагодзьдзя з дапамогай інавацыйных праграм і падыходаў, правядзенне унікальнай міжнароднай акрэд… [+] ытацыі для ІКТ-выкарыстання ў сістэме вышэйшай адукацыіDOBA Business School перавагі ключавыхразвітая і створана онлайн мадэль навучання, міжнародная акрэдытацыя Еўрапейскага фонду па забеспячэнні якасці E-Learningсучасныя праграмы, накіраваныя на набыцці мясцовых і практычных ведаў,Сучасная IT пры падтрымцы вышэйшай адукацыі, пры ўмове, выкладчыкі з вялікім прафесійным вопытам,студэнт-галопам падыход,навуковыя даследаванні, міжнароднае супрацоўніцтва і іншыя мерапрыемствы ў галіне развіцця,прысутнасць у паўднёва-ўсходніх еўрапейскіх рынках,ясная стратэгія глабалізацыі з выхадам на новыя замежныя рынкі Афрыкі і Індыі,сацыяльна адказныя і этычныя адукацыі і навукова-даследчай дзейнасці.DOBA прапануе навучальныя праграмы на няпоўны працоўны дзень студэнтаў, якія занятыя ў цэлым, і яны могуць запісацца на рэгулярныя праграмы і на адлегласці / электроннага навучання programmes.Students могуць вучыцца ў Славеніі, сербская, харвацкая або англійская.DOBA Business School з'яўляецца часткай DOBA Business Group , якая была створана ў 1990 годзе Доба Business Group з'яўляецца найбуйнейшым прыватным навучальнай установай у Славеніі. З самага пачатку, DOBA развіваецца і садзейнічанне бесперапыннага навучання. Больш за 100 розных фармальных і нефармальных праграм адукацыі і прафесійнай падрыхтоўкі для розных мэтавых і ўзроставых груп адказваюць на павышаную патрэбнасць у адукацыі ў Еўропе.Нашы праграмы працягваюць павышаць узровень адукацыі для асоб, і ўмацаваць той факт, што веданне з'яўляецца каштоўным актывам. Замест таго, каб проста рыхтую вас да аднаго з сённяшніх звычайных прафесій, мы рыхтуем вам некалькі прафесій і працоўныя месцы будучага.наша бачаннеШкола, якая выходзіць за рамкі.Для таго, каб стаць адной з вядучых школ для онлайн-навучання ў Еўропе і сусветна прызнанай школы ў гэтай галіне - прызнанне за педагагічныя інавацыі, адкрытасць, сацыяльная адказнасць, вера ва ўстойлівае перавагу і для яго прадпрымальных і сацыяльна адказных студэнтаў, якія гатовыя вырашыць бягучыя эканамічныя праблемы і рашэнні сацыяльных праблем.Наша місіяПераўтварэнне праблем у магчымасці з новымі праграмамі і падыходамі.DOBA Business School з'яўляецца прыватнай бізнес - школай і ўсталявалі вышэйшую навучальную ўстанову для навучання ў рэжыме онлайн ў рэгіёне і цэнтра ведаў. DOBA Business School рэалізуе студэнтаў і аспірантаў праграм і навуковых даследаванняў у галіне прыкладных сацыяльных даследаванняў. Нашы намаганні накіраваны на скарачэнне разрыву ў ведах і пашырэнні магчымасцяў для паспяховай кар'еры ў Славеніі і ў рэгіёне. Нашы дзеянні накіраваны на забеспячэнне больш вузкую і больш шырокую сацыяльную агульнасць з сучаснымі адукаванымі і практычна падрыхтаваных выпускнікоў, якія прыводзяцца ў рух этычных і сацыяльна адказных дзеянняў.нашы каштоўнасцісацыяльная адказнасць Мы дапамагаем формы вальнадумства, крытычныя, прадпрымальных і творчых людзей, чые дзеянні спрыяюць прагрэсу грамадства.Выконваючы этычныя каштоўнасці Мы звязаны з высокімі этычнымі прынцыпамі, якія ляжаць у аснове нашых навучальных праграм і формы навучання. Адукацыя і нашы ўласныя дзеянні палягчаюць павага, прыняцце разнастайнасці, памяркоўнасці і павагі да правоў чалавека і асноўных свабодаў.якасць адукацыі Бесперапынны кантроль за ажыццяўленнем вучэбнага працэсу, кваліфікацыі выканаўцаў, забеспячэнне ўмоў для рэалізацыі праграм, унутранай арганізацыі, міжнароднай супастаўнасці вучэбных дасягненняў, актыўнага супрацоўніцтва з супольнасцю і бесперапыннага ажыццяўлення паляпшэнняў за кошт уключэння студэнтаў.Навукова-даследчыя і доследна-канструктарскія работы і інавацыі Будучы раўнапраўным членам навуковай супольнасці таксама ў навукова-даследчай працы, падаючы новыя і інавацыйныя рашэнні, якія ствараюць прагрэс у навакольнага асяроддзі.Адаптаваць і быць фактарам сацыяльных зменаў Нашы дзеянні ў галіне даследаванняў, адукацыі і кансультавання, ўстанаўлення сувязяў, нашай этыкі і прасоўвання бесперапыннай адукацыі спрыяюць ўстойліваму развіццю сацыяльнай адказнасці ў Славеніі і за яе межамі. Гэта робіцца ў супрацоўніцтве з нацыянальнымі і міжнароднымі экспертамі, ўстановамі, арганізацыямі і кампаніямі.Паважаючы Індывідуальнасць і прасоўванне калектыўнай працы Мы паважаем чакання і патрэбы людзей, але ў той жа час садзейнічаць развіццю супрацоўніцтва.незалежнасць Мы верым у інтэлектуальнай свабоды і з'яўляюцца фінансава, арганізацыйна і акадэмічна незалежным і арыентаваным на рынак інстытутам. [-]\nСлавенія Любляна October 2018\nАб школе Сардэчна запрашаем у Любляне школы бізнэсу (у славенскай мове Visoka Sola ZA poslovne веде) Добрыя рэчы заўсёды ў тры разы. Так, у пачатку мы хацелі б падкрэсліць нашы тры сілы: Першы з іх з'яўляецца якасць нашага выкладчыцкага складу. Другі адзін , які мае рэпутацыю прыязных школы. У - трэцяе, месцазнаходжанне, месцазнаходжанне і месцазнаходжанне. Пад гэтым мы маем на ўвазе размяшчэнне Славеніі, размяшчэнне Любляна з'яўляецца адным з самых папулярных гарадоў Еўропы… [+] ў цяперашні час і месца нашай школы, усяго толькі ў 5 хвілінах хады ад цэнтра горада. Мы стараемся зрабіць усё, што можам, каб нашы студэнты і ўсе зацікаўленыя бакі задаволеныя. Чаму б вам не быць часткай гэтага поспеху? Прыміце выклік, інвеставаць у сябе, будаваць сваю кар'еру на лепшую будучыню. Чаму варта вучыцца ў LSB? Праз усе гэтыя гады наша школа аказалася найбольш студэнт-сяброўскай школы. Гэта з'яўляецца гарантыяй таго, што вы будзеце адчуваць сябе добра, вядома, падчас вучобы ў Любляне школе бізнесу. Імя задавальненне з'яўляецца нашай мэтай у першую чаргу; Такім чынам, вы будзеце пастаянна падтрымлівацца ўсімі нашымі супрацоўнікамі. Усе нашы выкладчыкі з'яўляюцца вядучымі спецыялістамі ў сваёй галіне з багатым вопытам выкладання. Будучы студэнтам LSB вы будзеце вучыцца ў лепшых. Былі распрацаваны Нашы навучальныя праграмы ў цесным супрацоўніцтве з самымі вядомымі кампаніямі для таго, каб паставіць больш поўны адказ на патрэбы бізнесу ў сучасным свеце. Усе навучальныя праграмы сканцэнтраваны на тэматычных пытаннях, якія маюць непасрэднае дачыненне да вашай будучай кар'еры шляху. Пагадненне аб супрацоўніцтве з аўтарытэтнымі кампаніямі прапануе магчымасць навучання размяшчэння ў адной з гэтых кампаній, якія могуць быць добрым трамплінам для вашай будучай дзелавой кар'еры. Любляна Школа Любляна Школа бізнесу прадастаўляе stateapproved навучальных праграм. Усе нашы навучальныя праграмы таксама цалкам акрэдытаваны агенцтва Славеніі па забеспячэнню якасці вышэйшай адукацыі, а гэта значыць, што няма неабходнасці турбавацца аб прызнанні дыплома. Паколькі Любляне школа бізнесу з'яўляецца гарантыяй поспеху. Міжнародная супастаўнасць Усе нашы навучальныя праграмы міжнароднай супастаўнасці. Любляна Школа бізнесу з'яўляецца акрэдытаваным ECTS установай, якое забяспечвае поўную празрыстасць і дазваляе прызнанне студэнцкіх навуковых дасягненняў. Нашы навучальныя праграмы сканцэнтраваны на спецыялізаваных тэматычных пытанняў. Прафарыентацыйныя курсы дапамогуць вам атрымаць адпаведную навуковую кваліфікацыю, каб быць паспяховымі ў сучаснай сусветнай эканоміцы і добра абсталяванае, каб неадкладна увайсці ў свеце бізнесу пасля заканчэння. выкладчыка Нашы выкладчыкі з'яўляюцца вядучымі спецыялістамі ў сваіх галінах і выдатныя выкладчыкі з акадэмічнай адукацыяй, якія ведаюць, як задаволіць патрэбы і інтарэсы дарослых навучэнцаў. Горды быць запрошаныя далучыцца да нашай паважанай школе, яны поўныя рашучасці дапамагчы Вам ў вашым прафесійным росце і поспеху. Падчас вучобы ў Любляне школе бізнесу, вы будзеце мець поўную падтрымку нашых выкладчыкаў. Яны вельмі даступныя і гатовыя дапамагчы вам падрыхтавацца да іспытаў, развіць ідэі для вашага семінара паперы або параіць вам на любыя іншыя праблемы на працягу вучобы. [-]\nBachelor BSc Славенія Любляна October 2018\nFELU з'яўляецца як нацыянальны лідэр і міжнародна прызнаным акадэмічным і навукова-даследчай установай у галіне бізнесу і эканомікі. Мы імкнемся, каб стаць ўспрымаецца як сусветна вядомы ўстановы за якасць нашых акадэмічных праграмах і дасягненнях у галіне адукацыі і навуковых даследаванняў. Місія Мы пашырыць гарызонты і пабудаваць кампетэнцый для сацыяльна адказнага кіравання бізнэс і эканамічных праблем. Зрок Да 2025 года мы будзем школа выбару ў галіне бізнесу і эканомікі ў Цэнт… [+] ральнай Еўропе для правядзення даследаванняў, навучання і стварэння рашэнняў у галіне ўстойлівага развіцця. Стратэгічныя мэты Узаемадзеянне, супрацоўніцтва і ўзаемная павага супрацоўнікаў Эфектыўнае выкарыстанне рэсурсаў Працаздольныя выпускнікоў, якія адказна вырашаць складаныя задачы вопыт навучання высокай якасці Ўплывовыя навуковыя дасягненні Ўстойлівае фінансавая структура Эканамічныя і сацыяльныя наступствы Асноўныя каштоўнасці цэласнасць, супрацоўніцтва, адказнасць, веды і акадэмічная свабода. Факты і лічбы Мы нацыянальным лідэрам і міжнароднае прызнанне ў галіне адукацыі і даследаванняў у галіне бізнесу і эканомікі. FELU супольнасць FELU людзі. Якасць нашай працы гарантуе, місія факультэта выконваецца і яго рэпутацыя узмацняецца. Прымяненне і працэдура прыёму для студэнтаў і аднаго цыклу магістра Навучальныя праграмы Заклік да паступлення ў першага цыкла (студэнтаў) навучальных праграм па 2017/2018 навучальны год будуць апублікаваны на 30 студзеня 2017 года, Кандыдаты падаць заяву аб залічэнні ў навучальныя праграмы бакалаўрыяту ў адпаведнасці з тэрмінамі і спосабам, названых ў запыце для залічэння на вэб-партале EVS. Прымяненне адкрыецца ў пачатку лютага 2017 года. Прымяненне і працэдура прыёму для першага і другога тэрміну падачы заявак кіруецца і рэалізуецца цэнтралізавана з дапамогай прыкладання і Інфармацыйнай службы Універсітэта Любляны. Прымяненне і працэдура прыёму для трэцяга тэрміну падачы заявак ажыццяўляецца членамі Універсітэта Любляны. [-]\nСлавенія Марыбор October 2018\nАсноўныя прычыны, па якіх выбіраюць авіяцыйны Цэнтр кар'еры ў якасці партнёра па навучанніВыкладчыкі: Airline вопытных інструктараў даць Вам верхнюю частку палёту лініі і тэарэтычнай падрыхтоўкіАэрапорт: Навучанне міжнароднага аэрапорта, дае вам бясцэнны вопыт для будучай кар'еры ў якасці пілота авіякампанііТрэнінг: Аптымізаваны авіякампанія арыентаваная падрыхтоўка, павышэнне лётчыка-карабля і выкарыстанне сучасных інтэрнэт-тэхналогій навучанняБЯСПЕКА: З запісам поўнай бя… [+] спекі, бяспеку не проста лозунг для нас, гэта спосаб мыслення і рабіцьМесцазнаходжанне: Размешчаны ў самым цэнтры Еўропы, з падключэннем да ўсёй Еўропе менш чым за 2 гадзіныаэрапортМарыбор, які знаходзіцца недалёка ад A1 і ў непасрэднай блізкасці ад аўтастрады А4, можна лёгка дабрацца па дарозе, цягнік або аўтобус. Іншыя гарады побач з аэрапортам з'яўляюцца: Любляна (120 км), Грац (77 км) і Заграб (107 км) ад гатэля. Ён таксама лёгка дабрацца па чыгунцы з усіх бакоў.У 2005 годзе былі адрамантаваны інструмент сістэмы пасадкі ILS CAT I і трансфарматарнай падстанцыі размеркавання, а затым аэрапорт быў пададзены з рэгулярнымі рэйсамі славенскай Духа, цягліца Штырыі Духа, які прапанаваў рэгулярныя рэйсы ў Парыж і Зальцбург.Новы тэрмінал Авіяпорт адкрыты ў 2012 годзе з магутнасцю, па меншай меры 600 000 чал / год, а ў 2013 годзе быў таксама адрамантаваны стары тэрмінал. Кіраванне паветранага руху (УУС) гэта паслуга, якая прадстаўляецца наземных кантралёры, якія накіроўваюць самалёт на зямлі і праз кантраляванае паветраную прастору, а таксама можа даць кансультацыйныя паслугі для паветраных суднаў у некантралюемым паветранай прасторы. Асноўная мэта УУС ва ўсім свеце для прадухілення сутыкненняў, арганізаваць і паскорыць струмень трафіку, а таксама прадастаўляць інфармацыю і іншую падтрымку для пілотаў. паветранага руху пастаўшчык паслуг кіравання ў Славеніі з'яўляецца Славенія аэранавігацыйных паслугі або СЛАВЕНІЯ CONTROL, з аднамесным сертыфікацыі еўрапейскага неба, прадастаўленне аэранавігацыйнага абслугоўвання, якія з'яўляюцца бяспечнымі, гнуткімі і самага высокага якасці ў Славеніі ў паветранай прасторы. Дасягнуўшы, гарантаванне і пастаянна ўдасканальваюць пэўныя ўзроўні бяспекі.Студэнты ў такім асяроддзі працякаць значна больш эфектыўным з іх поспехамі ў вучобе, і атрымаць добра прыняты да дарожнай сітуацыі і паводзінам у такіх умовах, ва ўсіх модулях палёту, становіцца канкурэнтаздольнымі, паспяховымі і бяспечнымі пілотамі.Паветраную прастору і аэрапортыНавучанне праводзіцца ў цэнтры ЕС, з выключна шчыльнай асяроддзем і варыянтамі аптымальнага трэніровачнага палёту, ад Альп да Міжземнага мора. Усе аэрапорты ў ваколіцах таксама выкарыстоўваюцца нашай лётнай школе на працягу доўгага навучання Pilot. Месца навучання ўяўляе сабой ідэальную сераду для студэнта, як ён даведаецца дакладны візуальны і інструментальны рух у розных тыпах паветраных прастор і славутасцяў.У Славеніі ёсць тры міжнародныя, буйныя аэрапорты. Яны абсталяваныя рознымі тыпамі абсталявання, падрыхтоўка пілота студэнта, каб азнаёміцца з усімі гэтымі тыпамі, што ён можа сустрэцца пазней у яго фактычным становішчы працы ў якасці пілота або капітана. Усе аэрапорты маюць дакладнасць (ILS) і недакладнае сродак (VOR-DME, NDB-лакатар і г.д.) Сістэмны падыход, даступныя для высокай якасці IR (рэйтынг інструмента) навучанне.Большасць Славеніі большай частцы паветранай прасторы класіфікуюцца як клас E, да 7.500 футаў, што азначае амаль свабодны палёт для ўсіх візуальных трэніровачных палётаў. Студэнты могуць выбіраць з 15 розных аэрапортаў, дзе 13 з іх з'яўляюцца бясплатнымі для ўсіх пасадак і вылетаў. Аэрапорты выбрукаваны (з асфальтавым узлётна-пасадачных палос) і травы аэрадромы. Студэнты выкарыстоўваюць абодва, каб даведацца адрозненне ў метадах пасадкі.Абвяшчаючы палёт з'яўляецца вельмі просты задачай - усё палётныя планы ўяўляюцца праз Інтэрнэт мін. 30 хвілін да вылету, і няма ніякіх іншых дакументаў або патрабуецца адабрэння з боку дзяржавы, для неабмежаванай лётнай падрыхтоўкі і ажыццяўлення вучэбнай праграмы.Дом-база аэрапорт авіяцыі Career Center размешчаны ў Марыборы (Эдвард Расян) Міжнародны аэрапорт. Марыбор, які знаходзіцца недалёка ад A1 і ў непасрэднай блізкасці ад аўтастрады А4, можна лёгка дабрацца па дарозе, цягнік або аўтобус. Іншыя гарады побач з аэрапортам з'яўляюцца: Любляна (120 км), Грац (77 км) і Заграб (107 км) ад гатэля. Ён таксама лёгка дабрацца па чыгунцы з усіх бакоў.У 2005 годзе былі адрамантаваны інструмент сістэмы пасадкі ILS CAT I і трансфарматарнай падстанцыі размеркавання, а затым аэрапорт быў пададзены з рэгулярнымі рэйсамі славенскай Духа, цягліца Штырыі Духа, які прапанаваў рэгулярныя рэйсы ў Парыж і Зальцбург.Новы тэрмінал Авіяпорт адкрыты ў 2012 годзе з магутнасцю, па меншай меры 600 000 чал / год, а ў 2013 годзе быў таксама рэканструяваны стары тэрмінал. Кіраванне паветранага руху (УУС) гэта паслуга, якая прадстаўляецца наземных кантралёры, якія накіроўваюць самалёт на зямлі і праз кантраляванае паветраную прастору, а таксама можа даць кансультацыйныя паслугі для паветраных суднаў у некантралюемым паветранай прасторы. Асноўная мэта УУС ва ўсім свеце для прадухілення сутыкненняў, арганізаваць і паскорыць струмень трафіку, а таксама прадастаўляць інфармацыю і іншую падтрымку для пілотаў. паветранага руху пастаўшчык паслуг кіравання ў Славеніі з'яўляецца Славенія аэранавігацыйных паслугі або СЛАВЕНІЯ CONTROL, з аднамесным сертыфікацыі еўрапейскага неба, прадастаўленне аэранавігацыйнага абслугоўвання, якія з'яўляюцца бяспечнымі, гнуткімі і самага высокага якасці ў Славеніі ў паветранай прасторы. Дасягнуўшы, гарантаванне і пастаянна ўдасканальваюць пэўныя ўзроўні бяспекі.Кіраванне паветранага руху (УУС) гэта паслуга, якая прадстаўляецца наземных кантралёры, якія накіроўваюць самалёт на зямлі і праз кантраляванае паветраную прастору, а таксама можа даць кансультацыйныя паслугі для паветраных суднаў у некантралюемым паветранай прасторы. Асноўная мэта УУС ва ўсім свеце для прадухілення сутыкненняў, арганізаваць і паскорыць струмень трафіку, а таксама прадастаўляць інфармацыю і іншую падтрымку для пілотаў. паветранага руху пастаўшчык паслуг кіравання ў Славеніі з'яўляецца Славенія аэранавігацыйных паслугі або СЛАВЕНІЯ CONTROL, з аднамесным сертыфікацыі еўрапейскага неба, прадастаўленне аэранавігацыйнага абслугоўвання, якія з'яўляюцца бяспечнымі, гнуткімі і самага высокага якасці ў Славеніі ў паветранай прасторы. Дасягнуўшы, гарантаванне і пастаянна ўдасканальваюць пэўныя ўзроўні бяспекі.Студэнты ў такім асяроддзі працякаць значна больш эфектыўным з іх поспехамі ў вучобе, і атрымаць добра прыстасаваны да дарожнай сітуацыі і паводзінам у такіх умовах, ва ўсіх модулях палёту, стаўшы comptetitive, паспяховыя і бяспечных пілотаў.х [-]\nУніверсітэт Любляны факультэта архітэктуры Факультэт архітэктуры ў Любляне, як правіла, лічыцца адным з лепшых еўрапейскіх школ Цэнтральнай архітэктуры. Пацверджанне яго якасці адбываецца ад шматлікіх паспяховых студэнтаў і выпускнікоў, часта дасягнення зайздросныя вынікі на ўнутраным рынку і за мяжой. Нашы выпускнікі вядомыя іх наогул і прафесійна прафіляваныя веды і сістэмны падыход дазваляе праекта паспяховага працаўладкавання ў розных галінах мастацкай і архітэктурнай дзейнасці. Структу… [+] ра вучэбнай праграмы Факультэт прапануе акадэмічныя адукацыю і прафесійныя даследаванні ў галіне архітэктуры, горадабудаўніцтва і дызайн-графікі і прадукт. У гэты момант праграмы складаюцца з выпускнікоў курсаў, якія доўжацца дзевяць семестраў плюс адзін год для дыплома. Скончыў курсы ў галіне архітэктуры, горадабудаўніцтва або дызайну. Аспірантура апошнія два гады ў магістратуры ў архітэктуры або ў урбанізму або спецыяліста курс архітэктуры. Побач з гэтай к.т.н. Курс доўжыцца чатыры гады. У навучальным годзе 2007/2008 факультэт прадставіць новыя бакалаўраў і майстар-класы на аснове Балонскага declaration.The новай доктарскай праграме ў галіне архітэктуры пачынаецца ў 2009/2010. Наведваючы адрас: Універсітэт Любляны факультэта архітэктуры, Zoisova 12, 1000 Любляна, Славенія Addmissions кантакт: Дэканат Апошні тэрмін падачы заявак - адзіная праграма майстроў даследаванне: сакавіку; - Доктарскую праграму: жнівень Патрабаванні да абітурыентаў Адзіная праграма майстроў даследаванне ў архітэктуры: выпуск сярэдняй школы адукацыі (выпускны сертыфікат-сталасці сярэдняй школы, прафесійнага сертыфіката або заканчэння заключнага экзамену), станоўчы вынік ад ўступнага экзамену на факультэце архітэктуры. Доктарская праграма: агульныя патрабаванні (падрабязнасці: гл поўнае апісанне праграмы ніжэй): ступень магістра. або эквівалент (прыкладання распазнання тэрмін, каб працягнуць у доктарскай праграме: травень). [-]\nBachelor Славенія Любляна October 2018\nGEA College з'яўляецца сучасным цэнтрам адукацыі і кіраўніцтва для дзелавога дасканаласці.\nМісія ў ФЭБ "Факультэт эканомікі і бізнесу спрыяе цэласнаму развіццю асобы, а таксама ўдзельнічае ў развіцці эканомікі і грамадства як на нацыянальным, так і больш шырокім еўрапейскім узроўнях шляхам яго сінтэзу эканомікі і бізнес-даследаванняў і адукацыі." Бачанне ў ФЭБ "Люты будуць прызнаныя на нацыянальным узроўні і на працягу больш шырокім еўрапейскім рэгіёне як выдатны навукова-арыентаваных і глабальна-сувязнога школы эканомікі і бізнесу". Стратэгічная арыентацыя ў ФЭБ Наступныя… [+] стратэгічныя мэты падтрымліваюць зацвярджэнне місіі: Значнае і ўражлівыя даследавання. Пастаянная падтрымка выкладчыкаў і павышэнне кваліфікацыі персаналу. Пастаяннае супрацоўніцтва з бізнес-супольнасцю. Бягучы і эфектыўны студэнтаў і аспірантаў, навучальныя праграмы і бесперапыннае адукацыю ў галіне эканомікі і бізнесу. Павышэнне інтэрнацыяналізацыі ва ўсіх галінах дзейнасці. Заахвочванне сацыяльна адказных паводзінаў і маральна і этычна прынцыповага дзеянні. Забеспячэнне міждысцыплінарных ведаў і распаўсюдзе інфармацыі ў інтарэсах устойлівага развіцця. Асноўныя каштоўнасці ў ФЭБ свабода выкладання Веданне Супрацоўніцтва Асабістая і сацыяльная адказнасць Роўнасць і дэмакратыя Дакладнасць і этычныя дзеянні Дыялог і міжасобасныя павагу Інавацыі крытычнае мысленне Прадпрымальніцтва. Лютым прапануе цікавую, дынамічную і захапляльную сераду даследаванні , якая забяспечвае неадкладнае прымяненне ведаў на практыцы. Каля 26 000 студэнтаў (універсітэцкага адукацыі і праграм вышэйшай прафесійнай адукацыі) і больш за 1000 аспірантаў (спецыялістаў, магістраў навук, выпускнікі MBA, дактароў навук) ДВО ўжо прыступілі да іх паспяховай прафесійнай кар'еры. Вывучаючы ў ФЭБ, студэнты набываюць, пашырыць і пашырыць свае прафесійныя веды і вопыт , каб задаволіць патрэбы хутка якое змяняецца эканамічнай і дзелавой асяроддзя. Яны знаёмыя з вядучымі і інавацыйнай эканомікі і бізнесу тэорыі і прадастаўляецца магчымасць атрымаць далейшы вопыт праз практычнае навучанне і міжнароднага абмену студэнтамі як дома, так і за мяжой. Лютым прапануе сваім студэнтам для вывучэння альбо поўны працоўны дзень або няпоўны працоўны дзень. Акрамя Марыбор, няпоўны працоўны дзень даследаванне праводзіцца ў Мэта, Любляна, Копер і Мурска Собота і задавальняе патрэбы тых студэнтаў , якія працуюць, а таксама тых , хто жыве за межамі Марыбор і жадаюць вучыцца ў ФЭБ, застаючыся жыць ў іх родным горадзе. Акрамя новых праграм, ФЭБ таксама ажыццяўляе наступныя праграмы , якія будуць прыпыненыя ў бліжэйшыя гады: Універсітэт адукацыйная праграма - «Эканоміка», Праграма вышэйшай прафесійнай адукацыі - «Бізнес-адміністраванне», Майстар навукі праграмы - «Эканоміка і бізнэс», Майстар дзелавога адміністравання - MBA. [-]\nСлавенія Блед October 2018\nIEDC - Bled школа менеджменту, заснаваная 31 гадоў таму ў якасці першага бізнес - школы такога тыпу ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе, з'яўляецца адным з вядучых міжнародных інстытутаў развіцця менеджменту ў Еўропе. IEDC - Bled School кіравання развівае кампетэнтныя і адказныя кіраўнік і вырашае складаныя пытанні кіраўніцтва арганізацый. Мы робім гэта шляхам аб'яднання лепшых выкладчыкаў з усяго свету і інтэграцыі мастацтва, этыкі і ўстойлівага развіцця ў працэсе навучання. IE… [+] DC забяспечвае творчае асяроддзе для творчага кіраўніцтва, выкарыстоўваючы сваё ўзрушаючае месца ў прыгожым горадзе Бледзе, Славенія. Мы імкнемся да адукацыі з уздзеяннем. паглядзець прэзентацыю Дыяпазон комплексных праграм выканаўчага развіцця , прапанаваны IEDC дапамагае людзям і арганізацыям у дасягненне сваіх стратэгічныя і / або асабістых мэтаў , і ўключае ў сябе ступень (EMBA, PhD) і праграму нестепени (Агульная праграму кіравання, летнія школы для высокіх патэнцыялаў, семінары, форумаў, в-кампаніі праграма) і задавальняе патрэбы розных узроўняў кіравання і прамысловасці. З 1986 года больш чым 80.000 кіраўнікоў і студэнтаў з больш чым 85 краін завяршылі розныя праграмы IEDC адукацыі. У 2012 годзе праграме Executive MBA ў IEDC-Bled School кіравання была прызнана Асацыяцыяй МВА (AMBA) у якасці аднаго з чатырох найбольш інавацыйных праграм МВА ў свеце, у тым ліку 700 бізнес-школ у свеце. IEDC-Блед школа менеджменту атрымала, што прызнанне за інавацыі ў спалучэнні мастацтва з кіраўніцтвам і кіраваннем адукацыяй. [-]


Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале | zviazda.by\n24 кастрычніка, нядзеля\nХатняя старонка » Грамадства » Унікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале\nУнікальны заплыў «на чым папала» прайшоў на Аўгустоўскім канале\nГэта відовішча ўжо трэці год запар здзіўляе сваім нестандартным падыходам. Удзельнікі, а іх набіраецца каля 20, плывуць хто на чым здатны — і на будаўнічай пляцоўцы, і на Эйфелевай вежы, і ў кампаніі са знакамітым Сальвадорам Далі. Сёлета аварыйныя службы яшчэ раз звярнулі ўвагу на меры бяспекі, а камунальнікі прызвалі да збору другаснай сыравіны. Усе ўдзельнікі шчасліва дабраліся да фінішу.\nГэта адно з тых мерапрыемстваў, якое хочацца ўбачыць дзеля ўласных эмоцый. І такіх аматараў на канале сабралася некалькі тысяч, як вызначылі арганізатары. Вядома, значную частку склалі самі ўдзельнікі незвычайнага заплыву. Напрыклад, з Ваўкавыска прыехала цэлая каманда моцных мужчын, каб выгрузіць вялікі МАЗ, хоць ён і быў зроблены з лёгкага пластыку і пенапласту. Здавалася, што смеццявоз ідзе сваім ходам па вадзе. Камунальнікі такім чынам яшчэ раз звярнулі ўвагу на раздзельны збор смецця. Напрыклад, летась яны плылі на пэт-бутэльках.\nМеталічныя бочкі, шыны, балоны — усё ішло ў ход, каб надаць пляцоўкам устойлівасць. Праўда, на гэты падводны «фундамент» мала хто звяртаў увагу. Куды цікавей было назіраць за тым, што плыло наверсе. А тут узвышалася Эйфелева вежа (Смаргонскі раён), плыў «Хутарок у Зосі» (Слонімскі раён), з гастрольным турам прыбыла Верка Сярдзючка (прадпрымальнік Тамара Казлоўская).\nВесела плыла вялікая будаўнічая пляцоўка з дымам, веласіпедная паркоўка, на якой размясцілася цэлая група спарстменаў-аматараў, вядома ж, пірацкія караблі і нават акула Маша. У гонар 15-годдзя БРСМ члены гродзенскай арганізацыі пусцілі па вадзе вялікі святочны торт. На вёслы селі прадстаўнікі студэнцкіх атрадаў, валанцёры. Работнікі газавай службы прыплылі на сваім «фірмавым» аўтамабілі, і не проста так, а з феерверкам. Прадстаўнікі хімічнай галіны перасцяраглі ад няшчасных выпадкаў на вытворчасці.\nСвае плывучыя сродкі прадставіў кожны раён вобласці і горад Гродна. На канал прыплыў нават сам Сальвадор Далі ў чорным фраку і цыліндры. Плот Гродзенскага раёна пад назвай «Гала» з вялікім белым яйкам пасярэдзіне адразу прыцягнуў увагу. Тут знаходзілася многа невядомых істот, наперадзе былі ўсталяваны вялікія чырвоныя вусны. Ідэю ажыццявілі ў СПК «Прагрэс-Верцялішкі», прадстаўнікі якога пабывалі ў Іспаніі і вельмі былі ўражаны творчасцю знакамітага мастака. Плывучы сюррэалізм не пакінуў абыякавымі і членаў журы, яны прысудзілі яму Гран-пры. Дарэчы, намінацый было нямала: і самы непатапляльны, і самы арыгінальны, і самы музыкальны...\nТрэба сказаць, што ідэя такіх заплываў «на чым папала» перанята ад польскіх суседзяў. На тым баку Аўгустоўскага канала яны праводзяцца ўжо больш за 20 гадоў. У гродзенцаў заплыў стаў кульмінацыяй «Свята мора», новага мерапрыемства, якое будзе традыцыйна праходзіць на канале ў жніўні. Зараз у яго арганізацыі прынялі ўдзел упраўленне спорту і турызму аблвыканкама, Гродзенскі райвыканкам, БРСМ.\nПрыгажосць і функцыянальнасць у стварэнні сучаснага асяроддзя гарадоў і вёсак Беларусі\nАдходы ў даходы. Пакінуць на звалцы ці перапрацаваць?\nШто рабіць з адходамі\n15:12 П’яны пешаход трапіў пад колы аўто на вул. Свярдлова г. Мінска\n15:06 У Беларусі 24 кастрычніка выпаў першы снег\n14:34 Фестываль «Восеньскі калейдаскоп» працягваецца ў Батанічным садзе. Што можна ўбачыць 24 кастрычніка\n14:17 Міжнародны маладзежны форум «М.И.Р» пройдзе ў БДУ 25 кастрычніка\n13:41 Выезду з Беларусі ў ЕС на мяжы чакаюць больш за 1,8 тыс. фур\n13:05 Лебедзеў: выбары прэзідэнта Узбекістана праходзяць у спакойнай абстаноўцы\n12:45 Тры чалавекі выратаваны пры пажары шматкватэрнага дома ў Слоніме\n12:18 Гоначны аўтамабіль у Тэхасе урэзаўся ў машыны гледачоў: загінулі двое дзяцей\n11:44 Туман і да + 12°С чакаецца ў Беларусі 25 кастрычніка\n11:10 Зламыснікі скралі лесавоз у Полацкім раёне і вывезлі ў Расію\n8655 Арктычнае ўварванне на змену цёпламу паветру. Калі чакаць першы снег? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n4455 Іван Крупко: Забеспячэнне харчовай бяспекі — найважнейшы напрамак нацыянальнай палітыкі\n4068 Як стаць чэмпіёнам свету? Георгій Выдзерка — пра шашкі, формулу поспеху і талісман\n3354 Чаму беларусы не спяшаюцца прышчапляцца?\n3350 Супрацоўнікі музея гісторыі ВАВ да яго 77-годдзя — пра любоў да справы, якой прысвяцілі жыццё\n3348 Як абараніцца ад махляроў у сферы сучасных тэхналогій\n3029 З «шэрымі» выплатамі цяпер лепш не рызыкаваць\n2928 На краі бездані. Чаму Латвію захліснула пандэмія?\n2615 Як прадпрымальнік захоўвае памяць аб падзеях Вялікай Айчыннай вайны і ўвекавечвае подзвіг сучаснікаў\n2375 Сяргей Кавальчук: У спорце вышэйшых дасягненняў адна мэта — быць лепшымі\nЦі гатовы гродзенскія спажыўцы цеплавой энергіі да выпрабавання холадам\nСавіных: Ёсць спробы перакласці адказнасць на Беларусь\nДэпутаты беларускага парламента пабывалі ў міжнародным пункце пропуску «Брузгі» і абмеркавалі праект Закона аб рэадмісіі\nЯкія новаўвядзенні і падыходы прадугледжаны ў адноўленым Кодэксе аб адукацыі\nГродзенская капэла адкрыла 30-ы канцэртны сезон музыкай Дворжака\nСусветны дзень ААН. Што вы ведаеце пра ролю Беларусі ў арганізацыі? Тэст\nБеларусь стала краінай-заснавальніцай ААН.\nКАЗЯРОГ. Буйныя крэдыты зараз лепш не браць. Паспрабуйце прывесці думкі і пачуцці ў парадак. І перастаньце гібець, зазірніце ў сябе, ураўнаважце эмацыянальны стан. Зараз самы час для наладжвання згубленых сувязяў, якія спатрэбяцца ў найбліжэйшай будучыні. Не забывайце пра родных і блізкіх.\nСяргей Кавальчук: У спорце вышэйшых дасягненняў адна мэта — быць лепшымі\nМіністр спорту і турызму пра жыццё беларускага спорту. Шчыра і аб’ектыўна.


Анілінгус — Вікіпедыя\nДзяўчына робіць другой дзяўчыне анілінгус\nАнілінгус (лац.: anus — задні праход + lingo — лізаць; сінонімы — анілінкцыя, рымінг англ.: rimming ці не зусім карэктны варыянт аналінгус) — сексуальная практыка, якая прадугледжвае стымуляцыю заднепраходнай вобласці языком або губамі з мэтай выклікаць палавую ўзрушанасць.\nВобласць ануса ў большасці людзей высокачуллівая і з'яўляецца важнай эрагеннай зонай. Адпаведна, стымуляцыя ануса можа выклікаць сексуальную ўзрушанасць у абодвух палоў, у выніку чаго анілінгус практыкуюць як у адносінах да мужчын так і жанчынам. Мэтай дадзенай сексуальнай практыкі з'яўляецца атрыманне сексуальнага задавальнення.\nУ цяперашні час анілінгус шырока прадстаўлены ў парнаграфіі.\nІсныя ў цяперашні час прадузятасці супраць стымуляцыі вобласці задняга праходу засноўваюцца з аднаго боку на тым, што на працягу многіх стагоддзяў формы сексу, якія не мелі функцыю размнажэння разглядаліся як грэх або перверсія. З іншага боку, у заходняй культуры існуе стэрэатып стаўлення да анальнай вобласці як да бруднай і агіднай.\nАнілінгус часта спалучаецца з іншымі формамі сексуальных зносін, як правіла, аральных. У залежнасці ад пастаўленых мэт і для дасягнення неабходнага ўзроўню ўзрушанасці, ужываюць альбо адну з дзвюх асноўных тэхнік анілінгуса альбо абедзве па чарзе.\nЛізанне вобласці ануса. Тэхніка прадугледжвае вылізванне анальнай адтуліны і вобласці пахвіны. Часцяком ужываецца сумесна з аральным уздзеяннем на геніталіі. Метад асабліва падыходзіць для ўзрушанасці жанчыны, паколькі вульва і анус знаходзяцца ў непасрэднай блізкасці, што дае магчымасць аператыўна пераносіць уздзеянне паміж эрагеннымі зонамі.\nУвядзенне языка ў анус. Дадзеная практыка прадугледжвае ўвод языка ў анальную адтуліну, пасля чаго магчымыя рухі, якія імітуюць фрыкцыі, альбо простае абмацванне языком сценак прамой кішкі.\nДадзены метад звычайна ўжываюць для падрыхтоўкі да анальных зносін, бо анілінгус дазваляе паслабіць сфінктар і зрабіць вільготным анус.\nГігіенічныя і медыцынскія аспекты анілінгуса[правіць | правіць зыходнік]\nУ выніку практыкі анілінгуса магчымая перадача некаторых інфекцыйных захворванняў, такіх як гепатыт, або развіццё дыярэі.\nПры камбінаванні анілінгуса і кунілінгуса ёсць верагоднасць пераносу кішачнай мікрафлоры ў похву, што можа выклікаць інфекцыйна-запаленчыя працэсы.\nПерад практыкаваннем анілінгуса неабходна зрабіць гігіенічныя працэдуры : прамыць геніталіі, пахвіну і вобласць ануса і ў выпадку неабходнасці зрабіць клізму. Таксама ў мэтах гігіены рэкамендуецца галіць валасы побач з заднепраходнай адтулінай. Тым, хто часта практыкуе анілінгус з незнаёмымі партнёрамі, неабходна зрабіць прышчэпкі супраць гепатыту.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Анілінгус&oldid=3481144"


Галоўная ➠ Даху ➠ Полиуритановая пена лепшы сучасны ўцяпляльнік\nТак, напрыклад, адным з найбольш папулярных з'яўляецца такі ўцяпляльнік, як поліурэтанавая пена. Яна – яркі прадстаўнік таго, як сучасныя тэхналогіі ўплываюць на будаўнічыя матэрыялы, удасканальваючы іх характарыстыкі.\nДавайце ў сцісласці разгледзім асноўныя асаблівасці успененага паліурэтана. Да прыкладу, хацелася б паказаць на гідрафобных пены. Гэта азначае, што дадзены матэрыял адштурхвае ваду, не прапускаючы яе ў сваю структуру.\nДарэчы, калі вам патрэбна рэзка металу, то яе можна замовіць спецыялістам. На сайце expo-metallik.ru вы можаце замовіць лазерную рэзанне металу і многае іншае. Натуральна, раз ППА належыць да групы цеплаізаляцыйных рэчываў, то і паказчыкі цеплаправоднасці імкнуцца да мінімальных значэнняў. Але што вылучае вспененный паліурэтана на фоне аналагічных матэрыялаў?\nПа-першае, эластычнасць, дзякуючы якой можна абкласці пласты нестандартнай формы. ППУ таксама не ўтварае швы пры кладцы і валодае пры гэтым выдатнай адгезіяй. Нягледзячы на тое, што ўцяпляльнік з'яўляецца вытворным палімерах, гэта не азначае, што ППУ небяспечны для навакольнага асяроддзя. Не, ён належыць да групы экалагічна чыстых матэрыялаў.\nЧасцей за ўсё поліўрэтанавую пену выкарыстоўваюць для стварэння цеплаізаляцыйнага пласта ў перакрыцці даху. Спецыялісты не раз адзначалі, што ППУ дазваляе зэканоміць да 50% на гэтым этапе будаўніцтва (вядома ж, варта ўлічваць прафесіяналізм рабочых і іх досвед працы з дадзеным матэрыялам). Варта адзначыць, што пена выдатна пранікае ў цяжкадаступныя месцы, тым самым прыкметна «абганяючы» сваіх канкурэнтаў.\nЗа кошт асаблівай структуры ППА ў памяшканні не ўтвараецца кандэнсат, як гэта часта бывае ў выпадку выкарыстання старых метадаў ўцяплення.\nТаксама яна дазваляе выкарыстоўваць ўцяпляльнік ў месцах з падвышанай вібрацыяй. Нягледзячы на тое, што пенаполіурэтану лёгкі, ён выдатна пераносіць вібрацыю і не отлипает ад паверхні базавага пласта.\nУ вытворчасці выкарыстоўваюцца толькі экалагічна чыстыя матэрыялы. Вытворца спецыяльна праводзіць шэраг аналізаў на таксічнасць, перш чым выпусціць пену на рынак. Дзякуючы гэтаму можна быць упэўненым у тым, што вспененный пенаполіурэтану не будзе аказваць негатыўны ўплыў на здароўе жыхароў дома.\nТакім чынам, можна казаць аб тым, што ППУ – гэта сучасны ўцяпляльнік, у якім спалучаецца бяспека, зручнасць і адносна невысокі кошт.